Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی تزریق سرم به هر گاو دو قران و هر گوسفند پنج شاهی حق الزحمه دریافت شود. در اواخر سال ۱۳۰۵ مجلس بودجه شعبه حفظ الصحه حیوان را به یکصد هزار تومان افزایش داد. وظایف مؤسسه دفع آفات حیوانی. الف) جلوگیری از بیماریهای حیوانات ب) تهیه واکسن و سرم ج) مطالعه به روی بیماریهای نباتی، حشرات و بیماری ها حیوانات د) سعی در تولید بیشتر حیوانات مفید و اهلی ه) بالابردن تعداد شعبات این اداره در سراسر ایران دوسال توقف فعالیت و شروعی دوباره. حامدی در سال پایه گذاری این اداره فعال بود ولی سال بعدش جای خود را به مرتضی گلسرخی داد و او تا سال ۱۳۰۷ در این مقام فعالیت کرد. از هجدهم بهمن آن سال، کشتار دام بجز کشتارگاه های شهرداری ها ممنوع و برای تخلف از این قانون پنج قران تا یک تومان جزای نقدی تعیین شد. همچنین برای کشتار هر بز دو قران، گوسفند دو قران و ده شاهی، بره سه قران، گاو و گوساله سه قران و ده شاهی و گاومیش پنج قران مالیات برقرار شد. دو سال بعد، لوئی دلپی فرانسوی به تهران آمد و قرارشد تا دوباره اداره را راه اندازی کند. سال ۱۳۱۱ بعد از بازسازی امارت حصارک و آماده سازی آزمایشگاه، اداره دوباره شروع به فعالیت کرد. در ۲۵ شهریور ۱۳۱۴ قا
نون " تفتیش صحی حیوانات " با "نه" ماده به تصویب شورا ملی رسید. ماده اول: صاحب حیوانات با دیدن اولین علائم بیماری دامی، حیوان خود را باید تسلیم تفتیش صحی کند. ماده دوم: همه کارکنان دولت موظفند در صورت اطلاع پیدا کردن از حیوانی بیمار، آن را به تفتیش صحی تحویل دهند. ماده سوم: هر حیوانی که مشکوک به بیماری باشد باید جداگانه نگهداری شود. ممنوعیت فروش، استعمال و استفاده از اعضای آن حیوان نیز وجود داشت. ماده چهارم: در هنگام بروز بیماری تفتیش صحی مختار است به ضدعفونی کردن طویله، جداسازی حیوانات، کشتن و دفع حیوانات بیمار … ماده پنجم: اداره هزینه های ضدعفونی کردن را به عهده می گیرد ماده ششم: چک کردن حیوانات در دوره های سه ماهه ماده هفتم: گوشت های سالم را در مسلخ مهر می زدند و غیر سالم ها را به صورتی که نشود آن ها را استفاده کرد معدوم می کردند. ماده هشتم: جریمه متخلفان و زندانی کردن آن ها بین یک تا هشت روز یا دریافت جزای نقدی از آنها ماده نه : تاریخ اجرای این قوانین در هر ایالت نیز مشخص شد خط زمانی دامپزشکی ایران. سال ۱۳۱۴: حامدی مجدداً به ریاست دامپزشکی کشور منسوب شد. سال ۱۳۱۶: با حفظ سمت به ریاست دانشکده دامپزشکی رسید.
در همین سال فرهنگستان دو کلمه جدید وارد ادبیات ایران کرد. «دامپزشکی» را به جای «بیطاری» و «دانشکده» را به جای «مدرسه عالی» معرفی کرد. سال ۱۳۱۸: در آخرین روزهای این سال بخشنامه ای وزارتی آمد که هدف از آن یکی کردن اداره کشاورزی و دامپزشکی بود. این بخشنامه همه فعالان این عرصه را بهم ریخت و در نهایت با مخالفت دامپزشکی کل روبرو شد اما به جایی نرسید. سال ۱۳۱۹: حامدی مدیرکل شد، مدیریت او شامل ادارات کشاورزی و دامپزشکی بود. حامدی سعی کرد بخشنامه سال ۱۳۱۸ را زیرپا بگذارد و شرایط را به پیش از آن بازگرداند اما موفق نشد. بیماری «مشمشه» در این سال شیوع پیدا کرد و قوانین خاصی در مورد آن وضع شد. سال ۱۳۲۰: رضا رستگار در سال ۱۳۲۰ ریاست دامپزشکی را به عهده گرفت و حامدی به عنوان رئیس دانشکده به کار خود ادامه داد. سال ۱۳۲۲: با مرگ حامدی، رضا رستگار جایگاه او در دانشکده را نیز پر کرد. در همین سال دانشکده دامپزشکی و ادامه دامپزشکی از هم جدا شدند. یک سال بعد دانشکده دامپزشکی به دانشگاه تهران ملحق شد. سال ۱۳۲۵: بنگاه امور دام تأسیس شد که شامل دو اداره کل بود اداره دامپروری و اداره دامپزشکی … سال ۱۳۳۹: با بخشنامه ای وزارتی، همه ادار
ات دامپزشکی استان ها زیر نظر مستقیم مدیرکل دامپزشکی رفتند. سال ۱۳۴۸: باری دیگر طاعون گاوی شایع شد، تلفات سنگین این شیوع و در نهایت مهار آن توسط دامپزشکی باعث شد تا حکومت وقت بیش از پیش برای این مجموعه ارزش قائل شود. سال ۱۳۵۰: تصویب قانون «سازمان دامپزشکی» توسط مجلس ملی سال ۱۳۵۱–۲: تصویب آئین نامه اجرایی ماده ۱۹ (اخذ پروانه تأسیس دامداری) و آئین نامه اجرایی ماده ۱۸ (بازرسی و معاینه بهداشتی گوشت) توسط هیئت دولت … سال ۱۳۵۴: به تصویب رسیدن تشکیلات سازمانی سال ۱۳۶۱: تشکیل مراکز خدمات روستایی و کاهش ارتباط بین سازمان مرکزی و ادارات سال ۱۳۶۳: حذف کدهای بودجه ای سال ۱۳۶۴: تصویب آئین نامه اجرایی ماده ۱۴ سال ۱۳۶۷: تشکیل شبکه های دامپزشکی سال ۱۳۶۸: تصویب قانون تصویب قوانین بین وزرا کشاورزی و جهادسازندگی سال ۱۳۷۲: مستقل شدن «سازمان دامپزشکی کشور» سال ۱۳۷۳: تصویب آئین نامه کنترل بهداشتی سال ۱۳۷۴: تصویب وصول برخی درآمدهای دولتی توسط مجلس شورای اسلامی سال ۱۳۷۵: شورای هماهنگی مبارزه با بیماری های قابل انتقال بین انسان و دام توسط دولت تشکیل شد. سال ۱۳۷۹: ادغام جهادسازندگی و وزارت جهاد کشاورزی ایران و قرار گرفتن سازمان دامپزشک
ی کشور زیرنظر وزرات جهاد کشاورزی جستارهای وابسته. رفاه جانوران
استیو راسل (؛ زادهٔ ) دانشمند رایانه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی سازنده بازی Spacewar! یکی از قدیمی ترین بازی های ویدئویی است. استیو راسل از توسعه دهندگان اصلی زبان برنامه نویسی لیسپ است.
موزه تاریخ رایانه () موزه ای است که در سال ۱۹۹۶ در مانتین ویو، کالیفرنیا تأسیس شده است. این موزه به نگهداری و ارائه داستان و ساخته های عصر اطلاعات و بررسی انقلاب رایانه و تأثیر آن بر جامعه، اختصاص داده شده است.
رأی بدیل نوعی نظام انتخاباتی اکثریتی و ترجیحی است که رأی دهنده نامزدان را بر مبنای صلاحیت در برگهٔ رأی رتبه بندی می کند. نامزدی که اکثریت مطلق رتبه های اول برگه های رأی را کسب کند، برنده خواهد بود. اگر نامزدی با این شرایط موجود نبود، نامزدی که کمترین رتبه های اول را دریافت کرده حذف می شود و رأی های انتخاب کنندگانش بر حسب ترجیحات برگه های رأی بین نامزدان باقی مانده توزیع می شود. این مراحل آنقدر تکرار می شود تا بالاخره یکی از نامزدان حائز اکثریت مطلق آرا شود. در این روش وضعیت شمارش آرا به گونه ای است که گویی دورهای حذفی متعدد برگزار می شود ولی همگی فقط با یک نوبت رأی دهی. از این رو نام دیگر این نظام انتخاباتی دور حذفی سریع است. انتخابات با روش رأی بدیل معمولاً در حوزه های انتخاباتی تک نماینده برگزار می شود. مهم ترین حسن روش رأی بدیل به روش رایج نخست گزینی آن است که نامزد پیروز به جای کسب اکثریت نسبی، اکثریت مطلق آرا را کسب می کند و در نتیجه از مشروعیت و پشتوانهٔ بیشتری برخوردار است. این همان فلسفهٔ نظام انتخاباتی دومرحله ای است که در برخی کشورها (نظیر ایران و افغانستان) برای تعیین رئیس جمهور به کار می رود، با ا
ین تفاوت که هزینه های گزاف دور دوم انتخابات را از روی دوش برگزارکنندگان و نامزدان بر می دارد و باعث صرفه جویی در وقت رأی دهندگان نیز می شود. روش رأی بدیل تا حدودی از میزان آرای بی اثر می کاهد، ولی نه به اندازهٔ نظام های تناسبی. همچنین، برگه های رأی ترجیحی امکان رأی دهی صادقانه را به رأی مندان می دهد و انگیزهٔ رأی دهی تاکتیکی را از بین می برد. رأی بدیل از کارزارهای تخریبی به میزان قابل توجهی می کاهد زیرا نامزدان باید برای جلب اولویت دوم رأی دهندگان نیز بکوشند. از همین رو روش رأی بدیل میانه روی سیاسی و اعتدال را ترویج و با افراط گرایی مقابله می کند. رأی بدیل می تواند نقش مؤثری در تقویت همبستگی در جوامعی ایفا کند که به شدت متکثر هستند. رأی دادن به روش ترجیحی برای برخی رأی دهندگان دشوار است. شمارش آرا با دست نیز زمان بر است. چون رأی بدیل یک نظام اکثریتی است، استفاده از آن برای انتخاب یک گروه (مثلاً انتخابات مجلس) لزوماً به تسهیم متناسب و عادلانهٔ کرسی ها بین احزاب منجر نخواهد شد، و حتی ممکن است اکثریت ساختگی ناشی از رأی بدیل نسبت به سایر نظام های اکثریتی چون نخست گزینی نامتناسب تر باشد. مهم ترین ایرادی که ریاضی د
انان از لحاظ نظری به روش رأی بدیل می گیرند، نقض معیار یکنوایی است، هرچند دربارهٔ احتمال وقوع این نقیصه در عمل اتفاق نظر ندارند و تخمین هایشان از ۰٫۰۲۵ درصد تا ۱۵ درصد متفاوت است. از نظام رأی بدیل در حال حاضر در انتخابات مجالس ملی کشورهای استرالیا و پاپوآ گینه نو استفاده می شود. از این نظام در برخی انتخابات محلی و استانی کشورهای اروپا و آمریکای شمالی نیز استفاده می شود. انتخابات ریاست جمهوری ایرلند و بوسنی و هرزگوین و انتخابات مقامات شهری در سان فرانسیسکو و مینیاپولیس و چندین شهر دیگر آمریکا نیز به همین شیوه برگزار می شوند. چندین حزب بزرگ در سرتاسر جهان — نظیر احزاب کارگر و لیبرال دموکرات در بریتانیا و هر سه حزب بزرگ کانادا — برای انتخاب رهبرشان از روش رأی بدیل سود می برند. انتخاب رؤسای برخی از انجمنهای تخصصی و دانشگاهی نظیر انجمن روان شناسی آمریکا و انجمن علوم سیاسی آمریکا و نیز برندهٔ برخی جوایز مشهور بین المللی مثل جایزهٔ اسکار بهترین فیلم نیز به روش رأی بدیل انجام می گیرد. تعریف، تاریخچه و طبقه بندی. رأی بدیل نوعی نظام انتخاباتی اکثریتی و ترجیحی است که در آن رأی دهنده نامزدها را بر مبنای ترجیحش در برگهٔ رأ
ی رتبه بندی می کند، به این معنی که به نامزد ارجحش رتبهٔ اول را می دهد، به انتخاب بعدی اش رتبهٔ دوم را می دهد و الی آخر. در نهایت، نامزدی که اکثریت مطلق رتبه های اول برگه های رأی را کسب کند، برنده خواهد بود. اگر نامزدی با این شرایط موجود نبود، نامزدی که کمترین رتبه های اول را دریافت کرده از محاسبه حذف می شود و رأی هایش به حساب نامزدان باقی مانده ای واریز می شود که در رتبهٔ دوم ترجیحات برگه های رأی قرار گرفته اند. این مراحل آنقدر تکرار می شود تا بالاخره یکی از نامزدان حائز اکثریت مطلق آرا شود. به این ترتیب، شمارش آرا به گونه ای انجام می شود که گویی دورهای حذفی متعدد برگزار می شود، ولی همگی فقط با یک نوبت رأی دهی میسر شده است. انتخابات با روش رأی بدیل معمولاً در حوزه های انتخاباتی تک نماینده برگزار می شود. اگرچه رأی بدیل اساساً روشی تک برنده است، می توان از همین روش برای تهیهٔ فهرست رتبه بندی شدهٔ نامزدان بر حسب ترجیح رأی دهندگان استفاده کرد. در هر مرحله، نامزدی که حذف می شود ذیل نامزدانی قرار می گیرد که هنوز حذف نشده اند. اگر دو نامزد همزمان حذف شوند، مساوی در نظر گرفته می شوند. نظام های انتخاباتی ای که در کشور
های دموکراتیک برای انتخابات پارلمان در سطح ملی به کار می روند بر مبنای نحوهٔ تقسیم کرسی ها در زیر طبقه بندی شده اند. گرچه رأی بدیل از لحاظ نحوهٔ تسهیم کرسی ها جزو روش های اکثریتی محسوب می شود ولی از لحاظ فلسفهٔ رأی دهی و شمارش در واقع نسخهٔ ساده تری از نظام انتخاباتی تک رأی انتقال پذیر است با این تفاوت که رأی بدیل در حوزه های انتخابیهٔ تک کرسی برای انتخاب یک نماینده به کار می رود ولی تک رأی انتقال پذیر در حوزه های انتخابیهٔ چندکرسی برای انتخاب چند نماینده. روش تک رأی انتقال پذیر را کارل آندره، ریاضی دان و سیاستمدار دانمارکی، در ۱۸۵۵ و تامس هیر، حقوقدان انگلیسی، در ۱۸۵۷ مستقل از هم ابداع کردند. با آنکه آندره دو سال زودتر این روش را معرفی کرده بود، اما نام هیر بیشتر بر سر زبان ها افتاد و با نام تک رأی انتقال پذیر گره خورد. امروزه از «نظام هیر» برای اشاره به هر دو نظام استفاده می شود ولی خود هیر به انتخابات تک برنده در حوزه های تک کرسی اشاره ای نکرده بود. در واقع این ویلیام رابرت ویر، معمار آمریکایی، بود که در ۱۸۷۱ برای اولین بار از به کار بردن این روش در حوزه های تک کرسی سخن به میان آورد، و از این رو به آن روش
ویر هم می گویند. مارکی دو کندورسه پیشتر به این روش اشاره کرده بود، اما هدف او حمایت از به کار گرفتن رأی بدیل نبود، بلکه در مقام نکوهش آن بود. مثال ها. برای درک روش رأی دادن و نحوهٔ شمارش آرا، مثال هایی در ذیل آمده است. مثال اول ساختگی و آموزشی است، ولی دو مثال بعدی واقعی هستند. مثال فرضی. مثال زیر با هدف نشان دادن قابلیت های گوناگون روش رأی بدیل (پیروزی نهایی نامزدی که دور اول بازنده بود، نحوهٔ بازتوزیع آرا، و چگونگی فرسایش آرا) طراحی شده است. در مثال فرضی زیر قرار است برندهٔ یک انتخابات با ۴ نامزد به نام های جواد (ج)، دلارام (د)، سارا (س)، و میلاد (م) و ۱۳ رأی دهنده که با حروف لاتین A تا M مشخص شده اند تعیین شود. رأی دهندگان مجازند هر تعداد دلخواه از نامزدان را بر حسب ارجحیت رتبه بندی کنند. برگه های رأی در جدول روبه رو نشان داده شده اند. نحوهٔ خواندن برگه های رأی به این صورت است: رأی دهندهٔ C هر چهار نامزد را رتبه بندی کرده است؛ او ترجیح می دهد که نامزدها به ترتیب روبه رو برندهٔ انتخابات شوند: اول دلارام، سپس میلاد، سپس سارا، و در نهایت جواد. در دور اول شمارش آرا، ترجیح اول رأی دهندگان خوانده می شود. اگر نام
زدی حائز اکثریت مطلق آرا (۷ رأی) شد، برنده خواهد بود. جواد ۵ رأی آورده است (A و B و F و K و M)، دلارام ۴ رأی (C و H و I و J)، میلاد ۳ رأی (D و E و L)، و سارا فقط ۱ رأی (G). چون هیچ یک از نامزدها اکثریت مطلق را به دست نیاورده اند، شمارش آرا به دور دوم کشیده می شود. در دور دوم شمارش آرا، سارا که کمترین رأی را آورده بود حذف می شود و رأی هایش بین نامزدان باقی مانده بازتوزیع می شود؛ به طور مشخص، آرای او به حساب نامزدی واریز می شود که در همان برگهٔ رأی رتبهٔ دوم را داشته است. چون رأی دهندهٔ G در برگهٔ رأیش، دلارام را پس از سارا انتخاب کرده است، رأی او به حساب دلارام واریز می شود. در پایان شمارش دور دوم، جواد ۵ رأی دارد (A و B و F و K و M)، دلارام نیز ۵ رأی (C و G و H و I و J)، و میلاد ۳ رأی (D و E و L)، هنوز هیچ کدام از نامزدان نتوانسته است اکثریت آرا را کسب کند؛ پس شمارش آرا در دور سوم ادامه پیدا می کند. در دور سوم شمارش آرا، میلاد که کمترین رأی را دارد حذف می شود و رأی هایش بین جواد و دلارام توزیع می شود. رأی دهندگان E و L هر دو دلارام را پس از میلاد (و سارای حذف شده) به عنوان ترجیح سوم انتخاب کرده اند بنابراین آ
رای این دو نفر به دلارام می رسد. رأی دهندهٔ D هیچ نامزدی را پس از میلاد به عنوان ترجیح بعدی معرفی نکرده است، بنابراین لاجرم رأیش نمی تواند در شمارش این دور لحاظ شود. رأی او اصطلاحاً «فرسوده» و بی اثر می شود و از اینجا به بعد کلاً شمارش نمی شود. در پایان این دور، دلارام با کسب ۷ رأی (C و E و G و H و I و J و L) برندهٔ انتخابات خواهد بود. نکتهٔ قابل توجه آن است که در مرحلهٔ اول دلارام دارای اکثریت نسبی آرا نبود (۴ رأی، در مقابل ۵ رأی جواد) اما برآیند ترجیحات آرای کاربران چنان بود که نهایتاً او برندهٔ انتخاب شد. انتخابات ۲۰۱۱ شهرداری سان فرانسیسکو. مثال زیر با هدف نشان دادن قابلیت روش رأی بدیل برای برگزاری دورهای متعددِ حذفیِ سریع آورده شده است. شمارش آرا در این انتخابات به دور دوازدهم کشید. شهروندان سان فرانسیسکو در مارس ۲۰۰۲ تصمیم گرفتند که انتخابات مقامات شهری از جمله شهردار، دادستان، کلانتر و . . . را به جای روش دومرحله ای به روش رأی بدیل برگزار کنند. این انتخابات غیرحزبی است و در آن هر رأی دهنده حداکثر مجاز به اولویت بندی سه گزینه بود. جدول زیر مربوط به انتخابات سال ۲۰۱۱ شهرداری سان فرانسیسکو است. در جدول زی
ر نتایج شمارش دوربه دور آرا و نحوهٔ انتقال آن ها آمده است. برگه های رأی در انتخابات سان فرانسیسکو به این صورت است که اسامی نامزدها در سه ستون مجزا تکرار شده است و رأی دهنده باید حداکثر یک گزینه را به ازای هر ستون انتخاب کند تا سه اولویتش مشخص شود. سپس برگه ها اسکن و توسط ماشین خوانده و شمارش می شوند. اصطلاحات به کاررفته در جدول در زیر تعریف شده اند. این تعاریف مختص همین انتخابات هستند و ممکن است این اصطلاحات در موقعیت های دیگر در معانی دیگری به کار روند. در این انتخابات، اد لی که در دور اول اکثریت نسبی آرا را به دست آورده بود اما اکثریت مطلق آرا را به دست نیاورده بود، نهایتاً برندهٔ انتخابات شد. انتخابات ۲۰۱۰ رهبری حزب کارگر بریتانیا. مثال زیر با هدف نشان دادن قابلیت روش رأی بدیل در تلفیق با سایر روش های رأی دهی آورده شده است. رهبر حزب کارگر بریتانیا به روش رأی بدیل انتخاب می شود. شیوهٔ انتخاب رهبر حزب از سال ۱۹۸۳ تا ۲۰۱۴ تلفیقی از رأی بدیل و مجمع گزینندگان بود. رأی مندان، طبق مقررات حزب کارگر در سال ۲۰۱۰ به سه دسته تقسیم شدند: دستهٔ اول نمایندگان حزب در مجلس عوام یا پارلمان اروپا، دستهٔ دوم اعضای رسمی حزب در
سرتاسر کشور، و دستهٔ سوم وابستگان حزب از قبیل اعضای اتحادیه های صنفی. انتخابات در هر دسته جداگانه برگزار و در نهایت از نتایج میانگین گرفته شد. وزن دسته ها با هم برابر (یک سوم) بود ولی قاعدتاً وزن آرای انفرادی خیر. چون دستهٔ نمایندگان فقط ۲۶۶ عضو داشت، وزن رأی یک نماینده بسیار بیشتر از وزن رأی یکی از اعضای اتحادیه های صنفی با جمعیت ۲۱۱٬۲۳۴ نفر بود. پس از انتخابات سراسری ۲۰۱۰ بریتانیا که به شکست حزب کارگر انجامید، گوردون براون از سمت رهبری حزب استعفا کرد. دیوید میلیبند، اد میلیبند، اد بالز، اندی برنهم، و داین ابوت برای انتخابات رهبری حزب اعلام نامزدی کردند. در این میان دیوید میلیبند، وزیر سابق امور خارجه، که از لحاظ سیاسی در موقعیت میانه قرار داشت و از حمایت بزرگان حزب و نمایندگان پارلمان برخوردار بود، نامزد پیشتاز تلقی می شد. برادر جوان ترش، اد میلیبند، بخت کمتری برای پیروزی داشت ولی از لحاظ سیاسی در موقعیت چپ میانه قرار می گرفت. جایگاه بالز و برنهم در طیف سیاسی بسیار نزدیک اد میلیبند بود، و ابوت چپ گراترین نامزد تلقی می شد. در دور اول شمارش آرا، دیوید میلیبند مطابق انتظارات بیشترین رأی را کسب کرد ولی به اکثر
یت مطلق آرا دست نیافت. مجموع آرای اد بالز، اندی برنهم، و داین ابوت در این دور (۲۷٫۹ درصد) از آرای اد میلیبند (۳۴٫۳ درصد) کمتر است؛ بنابراین آن ها در همین دور حذف و رأی هایشان بازتوزیع شد. در دور دوم شمارش، آرای نامزدانی که در سمت چپ طیف سیاسی قرار می گرفتند بیشتر به سوی اد میلیبند جریان یافت و او با کسب اکثریت مطلق آرا برندهٔ انتخابات شد. محاسن و معایب. رأی بدیل یک نظام اکثریتی است، در نتیجه از اغلب مزایای نظام های اکثریتی بهره مند و به اغلب معایب این نوع نظام ها دچار است. پشتوانه. مهم ترین مزیت رأی بدیل نسبت به نظام رایج نخست گزینی آن است که برنده حائز اکثریت مطلق آراست، در نتیجه مشروعیت و پشتوانهٔ بیشتری را نسبت به کسانی خواهد داشت که صرفاً با کسب اکثریت نسبی وارد پارلمان شده اند. از این لحاظ رأی بدیل مشابه نظام دومرحله ای عمل می کند، با این تفاوت مهم که هزینه های گزاف دور دوم انتخابات را هم از دوش برگزارکنندگان و هم از دوش نامزدان برمی دارد. با وجود این، سایر مشکلات مربوط به قاعدهٔ حاکمیت اکثریت، چون اکثریت ساختگی، همچنان در روش رأی بدیل برقرار است. اکثریت ساختگی آن است که یک حزب با وجود عدم کسب اکثریت آرا
ی مردمی در انتخابات، اکثریت کرسی های نمایندگی را در مجلس تصاحب کند. تنها نظام های تناسبی و احیاناً نیمه تناسبی هستند که از این عیب مبرایند. شکستن آرا. یکی از مزایای رأی بدیل، کاهش قابل توجه معضل نامزدهای رأی شکن در نظام های دوحزبی است. نامزد رأی شکن نامزدی مستقل یا از احزاب کوچک است که عملاً شانسی برای پیروزی ندارد ولی با حضورش در انتخابات، نتیجهٔ نهایی را سهواً یا تعمداً به نفع یکی از دو حزب بزرگ رقم می زند. از معروف ترین نامزدهای رأی شکن، رالف نیدر در انتخابات جنجال برانگیز ریاست جمهوری ۲۰۰۰ آمریکا است که با کسب بیش از ۲٫۷ درصد آرا، مقصر اصلی شکست ال گور از جورج بوش به زعم دموکرات ها بود. در واقع پس از آن انتخابات و کش مکش های فراوان آن بود که موجی از درخواست های تغییر در نظام انتخاباتی در شهرهای مختلف آمریکا از کالیفرنیا (در غرب) تا مین (در شرق) به راه افتاد. در روش رأی بدیل، اگر چه ممکن است نامزدهای رأی شکن در دور اول شمارش، رأی یکی از نامزدهای اصلی را بشکنند (تصاحب کنند)، ولی چون در دورهای بعدی شمارش سرانجام حذف و آرایشان منتقل خواهد شد، نخواهند توانست بر نتیجهٔ نهایی اثر نامتناسبی بگذارند. با وجود این،
رأی بدیل مشکل شکستن آرا را به کلی از بین نمی برد، بلکه احتمال وقوعش را در عمل بسیار کاهش می دهد. آرای مؤثر. رأی بدیل از میزان هدررفت آرا می کاهد. مانند نظام دومرحله ای، در این روش بیش از نیمی از آرا در دور نهایی مؤثر خواهند بود. با این حال، رأی بدیل به عنوان یک نظام اکثریتی همچنان آرای زیادی را هدر می دهد (گاهی تا ۴۹ درصد آرا) و این در تقابل با نظام های تناسبی است که میزان آرای بی اثر در آن ها اغلب بین ۱۰ تا ۱۵ درصد است. رأی بدیل با مشکل آرای فرسوده نیز مواجه است. گرچه می توان با ترغیب (یا اجبار) رأی دهندگان به اولویت بندی همهٔ گزینه ها (یا هر چند تا که مجازند) از میزان فرسایش آرا به میزان قابل توجهی کاست، اما این کار باعث افزایش تعداد آرای مخدوش خواهد شد چون نفس رتبه بندی همهٔ نامزدان برای برخی رأی دهندگان دشوار است. برخی منتقدان با اشاره به میزان بالای آرای فرسوده، تضمین کسب اکثریت مطلق آرا توسط برنده در روش رأی بدیل را به چالش می کشند. مثلاً در انتخابات ۲۰۱۱ شهرداری سان فرانسیسکو که رأی دهندگان مجاز به ذکر حداکثر سه اولویت بودند، برنده در نهایت فقط ۸۴٬۴۵۷ رأی از مجموع ۱۹۷٬۲۴۲ رأی را کسب کرده است و ۵۲٬۵۲۴ ر
أی در دور نهایی فرسوده شده اند (برنده فقط اکثریت مطلق آرای پیش رونده را کسب کرده است). طرفداران رأی بدیل، با بهتر دانستن فرسایش آرا نسبت به غیبت رأی دهندگان، به اُفت شدید میزان مشارکت در دور دوم انتخابات دومرحله ای نسبت به دور اول اشاره می کنند؛ گاهی در انتخابات دو مرحله ای، میزان آرای برندهٔ دور دوم از بازندگان دور اول هم کمتر است. در واقع رأی بدیل ذاتاً میزان مشارکت در انتخابات را افزایش می دهد. این روش گزینه های بیشتری را در اختیار رأی دهندگان می گذارد و به آن ها امکان رأی دهی صادقانه و حمایت از نامزد محبوبشان را نیز می دهد و به این ترتیب حضور حداکثری پای صندوق های رأی را تشویق می کند. صداقت و تاکتیک. یکی دیگر از مزایایی که برای رأی بدیل ذکر می شود، ترویج رأی دهی صادقانه و از بین بردن انگیزهٔ رأی دهی تاکتیکی است. در نظام های دوحزبی، بسیاری از طرفداران احزاب سوم یا نامزدهای مستقل که می دانند نامزد مورد نظرشان در عمل شانسی برای پیروزی ندارد، برای آنکه رأیشان هدر نرود مجبورند با اکراه به یکی از نامزدهای احزاب اصلی رأی دهند، چنانکه به گفتهٔ انجمن اصلاحات انتخاباتی، از هر پنج رأی دهنده در بریتانیا، یک نفر به هن
گام رأی دادن «دماغش را می گیرد». در روش رأی بدیل، رأی دهندگان بدون ترس از هدر رفتن رأیشان می توانند نامزد محبوبشان را، فارغ از اینکه واقعاً شانسی برای پیروزی دارد یا نه، در صدر اولویت هایشان بنشانند، و نامزد مطلوبی را که گمان می کنند از شانس واقعی برای پیروزی برخوردار است در ادامهٔ اولویت بندی شان ذکر کنند. اگر نامزد محبوب حذف شد، رأیشان هدر نخواهد رفت و به نامزد مطلوب خواهد رسید. علاوه بر از بین رفتن انگیزهٔ رأی دهی تاکتیکی، امکان تاکتیکی رأی دادن نیز کاهش می یابد. رأی دهی تاکتیکی در روش رأی بدیل نیازمند خبرگی و ریسک پذیری بالاست. طرفداران نامزد "الف" برای ضرر رساندن به نامزد "ب" (نزدیک ترین رقیب)، مجبورند از طرفداران یک نامزد ثالث مثلاً "ج" بخواهند که "ب" را در رتبهٔ بالاتری قرار دهند (جهت سوء استفاده از نقض معیار یکنوایی). این تاکتیک خلاف عقل سلیم است و شاید جواب ندهد و پیروزی قاطعانه تری را نصیب "ب" کند. تنوع گزینه ها و میانه روی. روش رأی بدیل گزینه های متنوع تری را در اختیار رأی دهندگان می گذارد و چون مشکل هدررفت و شکستن آرا در آن به حادی سایر نظام های اکثریتی نیست، نامزدهای مستقل و احزاب کوچک، مخصوصاً ز
نان و رنگین پوستان، به خود جرئت نامزد شدن می دهند. از مزایای آرای منتقل شدنی، ایجاد امکان انباشت آرای چند نامزد روی هم است، در نتیجه نامزدانی با علایق گوناگون اما به اندازهٔ کافی مشابه، می توانند با هم جمع شوند و صاحب یک کرسی نمایندگی شوند. همچنین این نظام به نامزدانی که بخت اندکی برای انتخاب شدن دارند، این امکان را می دهد که از طریق ترجیحات دوم و مابعدشان روی نتیجهٔ انتخابات تأثیر بگذارند. به همین دلیل برخی دانشمندان، مانند دونالد هورویتز، استاد علوم سیاسی دانشگاه دوک، معتقدند که این نظام انتخاباتی بهترین روش برای ترویج میانه روی سیاسی و اعتدال است، چون نامزدان علاوه بر جلب نظر طرفدارانشان، باید در صدد جلب اولویت دوم سایر رأی دهندگان نیز باشند. بنابراین نامزدان مجبورند برنامه ها و سیاست هایی را دنبال کنند که نزد اقشار وسیعی از مردم پذیرفته است، نه فقط اقشار خاصی. از این رو، کارزارهای تخریبی و سمپاشی به سوی رقبا، در نهایت به ضرر نامزد تمام خواهد شد چون او را از دریافت ترجیح دوم هواداران نامزد رقیب و رأی دهندگان بی طرف یا مردد نیز دور می کند. با این حال، کارزار تخریبی محو نخواهد شد چون ممکن است برخی نامزدان با
هدف زمین زدن نامزد پیشتاز متحد شده باشند. در مجموع در این روش نامزدها بیشتر روی توضیح و تشریح برنامه ها، ارزش ها، و سیاست های خود تمرکز خواهند کرد. انتخابات استرالیا شاهدی بر این مدعاست؛ احزاب بزرگ در استرالیا قبل از برگزاری انتخابات تلاش می کنند با احزاب کوچک وارد معامله شوند تا اولویت های دوم طرفداران آن احزاب کوچک را نصیب خود کنند. بدین ترتیب نظام رأی بدیل در جهت ارتقای سیاست تعاملی و سازشکارانه مؤثر است. از آن طرف برخی دیگر، نظیر جان فرنکل، استاد دانشگاه پاسیفیک جنوبی در فیجی، معتقدند ادعای افزایش همبستگی در جوامع به شدت متکثر (از نظر مذهبی، قومی، نژادی، زبانی و غیره) تا حد زیادی بستگی به ساختارهای اجتماعی و جمعیتی جامعهٔ میزبان دارد. گرچه به کارگیری رأی بدیل در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در پاپوا گینهٔ نو موفق بود و همبستگی را بین اقوام گوناگون افزایش داد، اما کشور فیجی تجربهٔ رضایت بخشی در استفاده از آن نداشت و در نهایت آن را کنار گذاشت. رأی دهی، شمارش، و هزینه ها. نیاز به سطحی از سواد برای رأی دادن (رتبه بندی نامزدان) و نیز شمارش به نسبت دشوار آرا از معایب کلی نظام های ترجیحی ذکر شده اند. دشواری رأی دهی معمو
لاً منجر به بالا رفتن تعداد آرای مخدوش می شود. در انتخابات ۱۹۹۹ فیجی که به روش رأی بدیل انجام شد، ۱۰ درصد آرا مخدوش بود. اگر شمارش آرا دستی باشد، لاجرم اعلام نتایج مدتی طول می کشد. برای انتخاباتی که در سطح استان یا ایالت برگزار می شوند، مدت جمع آوری و شمارش آرا شاید به چند روز برسد. با این حال، زمان لازم برای اعلام نتیجهٔ نهایی در روش رأی بدیل احتمالاً کمتر از مدت زمان لازم برای برگزاری دور دوم انتخابات در نظام های دومرحله ای است. می توان زمان لازم برای اعلام نتایج را با شمارش آرا با ماشین یا برگزاری انتخابات به صورت الکترونیک کاهش داد ولی همهٔ این ها نیازمند صرف هزینه است. چنانکه هزینهٔ برگزاری انتخابات شهرداری لندن، انتاریو در سال ۲۰۱۸ به روش رأی بدیل ۱٫۷ میلیون دلار کانادا بود، در حالی که هزینهٔ برگزاری انتخابات قبلی در سال ۲۰۱۴ به روش نخست گزینی ۱٫۳ میلیون دلار کانادا بود. تناسب. رأی بدیل اغلب در حوزه های انتخابیهٔ تک نماینده به کار می رود، به همین دلیل نتایج آن نسبت به نظام های تناسبی متوازن و متناسب نیست. حتی گاه ممکن است نظام نخست گزینی نسبت به رأی بدیل، نتایج متناسب تری را ارائه کند. استفاده از این نظ
ام در حوزه های انتخابیهٔ چندنماینده نیز نتایج مطلوبی به همراه نداشته است. مجلس سنای استرالیا از ۱۹۱۹ تا ۱۹۴۶ از این روش در حوزه های انتخاباتی چندنماینده استفاده می کرد اما بعداً نظام انتخاباتی خود را تغییر داد. مهم ترین ایرادی که ریاضی دانان به رأی بدیل می گیرند نایکنوایی آن است: اینکه ممکن است رأی بیشتر به یک نامزد به جای کمک به او، به ضررش تمام شود یا اینکه رأی کمتر به سودش باشد. نایکنوایی از ویژگی های کلی نظام های مرحله دار — اعم از واقعی و مجازی — است و مختص به رأی بدیل نمی باشد؛ مثلاً روش دومرحله ای و تک رأی انتقال پذیر نیز به این مشکل مبتلایند. معیارهای انتخاباتی. ریاضی دانان نظام های انتخاباتی را با استفاده از معیارهای انتخاباتی ارزیابی می کنند. معیارهای متنوعی در منابع مختلف معرفی و تشریح شده اند، اما روی معیارهای کندورسه، استقلال از گزینه های نامربوط، و یکنوایی بحث و پژوهش بیشتری شده است. طبق قضیهٔ عدم امکان ارو، هیچ نظام انتخاباتی دموکراتیکی وجود ندارد که در هر دو معیار کندورسه و استقلال از گزینه های نامربوط صدق کند و بتواند در انتخاباتی با حضور سه نامزد یا بیشتر، برنده را مشخص کند. روش رأی بدیل معی