Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ولودمیر داخنو (؛ ۷ مارس ۱۹۳۲–۲۸ ژوئیه ۲۰۰۶) یک کارگردان فیلم، انیماتور، کارگردان فیلم های انیمیشن و فیلم نامه نویس اوکراینی بود. او برنده ی جایزه ملی شوچنکو اوکراین در سال ۱۹۸۸ و دارنده ی عنوان هنرمند مردمی اوکراین در سال ۱۹۹۶ بود. داخنو بیشتر با مجموعه انیمیشن مشهور کازاک ها شناخته می شود که شخصیت های آن، کازاک های زاپوروژی بودند. او در استودیو «کیف نااوچ فیلم» (که با نام «کیف ناوک فیلم» نیز شناخته می شود و امروزه به «اوکرانیم فیلم» تغییر نام داده است) فعالیت می کرد. ولودیمیر داخنو در ۷ مارس ۱۹۳۲ در شهر زاپوریژیا در جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین (که اکنون بخشی از اوکراین مستقل است) به دنیا آمد. پدرش سرهنگ ارتش و مادرش کتابدار بود؛ داخنو کودکی «کتاب دوست» توصیف شده که به طراحی علاقه مند بود. او در مصاحبه ای گفته بود که بزرگ شدن در زاپوریژیا در شکل گیری علاقه اش به طنز تأثیر داشته است. پس از پایان مدرسه، ابتدا وارد مؤسسه پزشکی کی یف شد اما خیلی زود به مؤسسه مهندسی عمران کی یف منتقل شد، جایی که در کلاس معمار برجسته اوکراینی، یوزف کاراکیس تحصیل کرد. داخنو در توصیف پیوند معماری و انیمیشن گفته بود: در تاریخ ۷ ما
رس ۲۰۱۳، گوگل به مناسبت هشتاد و یکمین زادروز ولودیمیر داخنو، دودل ویژه ای به یاد او منتشر کرد.
خانهٔ داگلاس یک اقامتگاه در ساحل دریاچهٔ میشیگان در هاربر استرینگز، میشیگان است. این خانه توسط معمار مشهور، ریچارد مایر طراحی شده و در سال ۱۹۷۳ بعد از دورهٔ سه سالهٔ ساخت وساز کامل شد. خانه روی یک شیب خیلی تند مشرف بردریاچه، با چهار طبقه روبه دریاچه واقع شده.ورودی سمت بلندترین قسمت خانه روی طبقهٔ بالاست. دیوار پشتی خانه، که روبه دریاچه است، با استفادهٔ گسترده ای از شیشه، حداکثر منظره را تأمین می کند. خانه از بتن مسلح ساخته شده و تقریباً به طور کامل سفید است. راه پله ها در گوشه های بنا واقع شده اند بنابراین جلوی منظره یا نور خورشید را نمی گیرند. وقتی که میر خانه را برای کارفرما (جیم وجین داگلاس) مبله کرد، بعضی از مبلمان را خودش طراحی کرد و همچنین از طراحی های لوکور بوزیه و میس ونده روهه استفاده کرد.این خانه به صورت ماشینی سفید و مستقل از محیط طبیعی پیرامون ساخته شده است .سبک معماری این خانه مدرن است.این طرح تداعی کننده طرح لوکوربوزیه برای ویلا ساوا میباشد. در سال ۲۰۰۷، انجمن آمریکایی معماران، خانهٔ داگلاس را به عنوان یکی از ۱۵۰ بنای برتر در لیست معماری محسوب آمریکا ثبت کرد. در سال ۲۰۱۶، خانهٔ داگلاس به ثبت ملی
مکان های تاریخی رسید.
ولادیمیر گاوریلوویچ کاپوستیان (؛ ۳۱ مهٔ ۱۹۳۵–۲۵ دسامبر ۱۹۹۸) نویسنده و فیلم نامه نویس اهل اوکراین بود. او دانش آموختهٔ دانشگاه ملی تاراس شفچنکو کی یف بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "کازاک ها" اشاره نمود.
تام دیویس بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. او کاپیتان تیم ملی فوتبال زیر ۱۹سال انگلستان و عضو اورتون است. او بازیکن سابق تیم ملی زیر ۲۱ سال انگلیس بود. دیویس محصول آکادمی اورتون است و اولین بازی خود را در آوریل ۲۰۱۶ در سن ۱۷ سالگی برای این باشگاه انجام داد. در ۲۹ آگوست ۲۰۱۸ ، مارکو سیلوا سرمربی جدید باشگاه، دیویس را برای اولین بار به عنوان کاپیتان اورتون در پیروزی ۳-۱ مقابل روترهام به میدان فرستاد. به این ترتیب او رکورد جوان ترین کاپیتان باشگاه را در سن ۲۰ سال و ۶۰ روز به نام خود ثبت کرد. در همان سال، دیویس یکی از ۲۰ بازیکنی بود که نامزد دریافت جایزه پسر طلایی شد.
ولادیمیر گریگوروویچ سوتی یف (؛ ۵ ژوئیه ۱۹۰۳ — ۱۰ مارس ۱۹۹۳) هنرمند، نویسنده و فیلم نامه نویس اهل روسیه بود. وی دانش آموخته مؤسسه سینمایی گراسیموف بود. ولادیمیر سوتیف در مسکو به دنیا آمد و والدینش زینایدا واسیلیِونا سوتیوا و گریگوری اسیپوویچ سوتیف (۱۸۷۹–۱۹۶۰) نام داشتند. پدرش یکی از پزشکان برجسته ی روسیه، متخصص پوست، قارچ شناس و از پیشگامان تحقیقات درباره ی بیماری اکتینومیکوز بود. او در دوران شوروی ریاست بخش وِنِرولوژی (بیماری های مقاربتی) در اداره بهداشت مسکو را بر عهده داشت. گریگوری سوتیف فارغ التحصیل دانشگاه دولتی مسکو بود و در کنار حرفه ی پزشکی، به نقاشی و موسیقی نیز علاقه داشت و گاه در گردهمایی اشراف اجراهایی موسیقایی ارائه می کرد. تمامی این عوامل بر ولادیمیر تأثیرگذار بودند، اما بیشترین تأثیر را استپان اِرزیا، دوست نزدیک خانواده، بر او گذاشت. مادرش مدل بسیاری از مجسمه های ارزیا بود و پدرش یادداشت های زیادی درباره ی زندگی این هنرمند برجای گذاشت که پس از مرگ ولادیمیر، در قالب کتابی با عنوان مجسمه ساز ارزیا منتشر شد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "خرگوش و سیب" ا
شاره نمود.
اونینیه ویلفرد اندیدی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است که برای لستر سیتی بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به خنک و لستر سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده است.
گئورگی میخائیلوویچ ویتسین (؛ – ) بازیگر اهل روسیه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "سفرهای آقای کِـلِـکْسْ"، "سایه"، "دن کیشوت"، "پرنده آبی"، "برو اونجا، نمی دونم کجا"، "خرگوش و سیب"، "خرگوش و تفنگ" و "آدم ربایی، به سبک قفقازی" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی شده است.
جیمی اسنوکا (؛ – ) یک کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا بود. و او همچنین در ۱ سپتامبر ۲۰۱۵ به قتل درجه سوم قتل غیرعمد متهم شد.
لوئیس هیوارد (؛ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به خانه کنار رودخانه، مردی با نقاب آهنین، آنتونی ادورس، سپس هیچ کدام باقی نماندند، سورل و پسر، پسرم، پسرم!، پیکان سیاه، آزمون عشق اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره برنزی شده است.
دیوید هاچسون (؛ ۱۴ ژوئن ۱۹۰۵ – ۱۸ فوریه ۱۹۸۶) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آزمون عشق، زندگی و مرگ کلنل بلیمپ، وروجک ها، مسیحی جادویی، مسیحی جادویی و قانون و بی نظمی اشاره کرد.
گوگی ویدرز (؛ – ) هنرپیشه اهل بریتانیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "خانم ناپدید می شود"، "درخشیدن"، "میراندا"، "آزمون عشق" و "باغ آلبالو" اشاره نمود. مرگ. ویترز در 15 ژوئیه 2011 در خانه اش در سیدنی در سن 94 سالگی درگذشت. همسر، بازیگر، تهیه کننده تلویزیونی و مدیر اجرایی استودیو جان مک کالوم در 3 فوریه 2010 او را فوت کرد.
شیپلی (به انگلیسی: Shipley) یک شهرک در انگلستان است که در یورکشر غربی واقع شده است. خصوصیات. شیپلی ۱۵٬۴۸۳ نفر جمعیت دارد.
آرتور کرابتری (؛ ۲۹ اکتبر ۱۹۰۰ – ۱۵ مارس ۱۹۷۵) فیلم بردار اهل بریتانیا بود. وی فیلمبردار فیلم هایی همچون "گاه شماری"، "تعطیلات رسمی"، "آزمون عشق" و "جنجال در کشتی" بوده است.
پل ساسکین (؛ ۲۳ فوریه ۱۹۰۵ – ۱۵ ژوئیه ۱۹۷۵) یک تهیه کننده فیلم، فیلم نامه نویس اهل بریتانیا بود. وی تهیه کننده فیلم هایی همچون قانون و بی نظمی و خیانت ملی بوده است.
هامفری سرل (؛ ۲۶ اوت ۱۹۱۵ – ۱۲ مه ۱۹۸۲) یک آهنگساز اهل انگلستان بود. وی علاوه بر آهنگسازی باله و اپرا آهنگساز فیلم هایی همچون آدم برفی نفرت انگیز و قانون و بی نظمی بوده است.
اسوالد هافنریختر (؛ ۱۸۹۹ – ۱۹۷۳) تدوین گر اهل اتریش بود.
رونالد اسکوایر (؛ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۱۶ تا ۱۹۵۸ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به دور دنیا در هشتاد روز، همسر دریایی، دختر عموی من ریچل و قانون و بی نظمی اشاره کرد.
جرمی بورنام (؛ زادهٔ) یک هنرپیشه و فیلم نامه نویس اهل انگلستان است.وی بازیگر فیلم هایی همچون حادثه یانگ تسه، سلام بر غم، قانون و بی نظمی و نظام بوده است.
موسیقی کلاسیک هند (به انگلیسی:Indian classical music) به موسیقی رایج در شبه قاره هند گفته می شود. این موسیقی یکی از فرم های هنر موسیقی است که ریشه در فرهنگ و تمدن شبه قاره هند دارد. این موسیقی به دو شاخه اصلی تقسیم می گردد: زیرشاخه ای از این موسیقی که در قسمت های شمالی کشور هند رایج است، موسیقی کلاسیک "هندوستانی" نامیده می شود؛ در حالی که شاخه ای که در جنوب هند رایج است "کارناتیک" نامیده می گردد. تقسیم شدن این موسیقی به این دوشاخه در قرن ۱۶ میلادی بعد از استیلای مسلمانان بر شمال هندوستان صورت گرفت، سبک هندوستانی بر پایه بداهه نوازی در قالب راگاها (به انگلیسی: Raga) و نمایش جنبه های مختلف یک راگا به مخاطب می باشد؛ حال آنکه موسیقی کارناتیک بر پایه نواختن قطعات از قبل ساخته شده در یک راگا می باشد. با این حال، هر دو موسیقی ار تشابهات زیادی برخوردار می باشند.
موسیقی سنتی هندوستانی یک سبک از موسیقی سنتی هند است که نواحی شمالی هند رایج بوده است.
پاندیت ویشنو نارایان بهاتخانده (مراتی: विष्णू नारायण भातखंडे) (۱۰ اوت ۱۸۶۰ – ۱۹ سپتامبر ۱۹۳۶) موسیقی دان اهل هند بود که برای اولین بار تئوری موسیقی سنتی هندوستانی را به نگارش در آورد. این نوع موسیقی از زمان های گذشته تا به حال دستخوش تغییرات متعددی شده بود و ریشه در راگا و متون قدیمی منسوخ شده داشت.
کونز لوچنر، حدوداً در سال ۱۵۱۰ متولد و در سال ۱۵۶۷ در گذشت. او آهنگر و زره سازی از نورنبرگ آلمان بود. او فرزند زره سازی به همین نام بود و برادرانش به نامهای هنریک و هانس نیز آهنگر بودند. در سال ۱۵۴۳ او کار کردن برای فردیناد یکم، امپراتور مقدس روم را آغاز کرد. سال بعد از آن در دربار ماکسیمیلیان دوم مشغول به کار شد. استاد کونز لوچنر و کارگاهش بسیاری از زره های باشکوه رژه در دوران رنسانس را تولید کردند. کارگاه او زرهای بسیاری برای شاهان و شاهزادگان در سرتاسر اروپا ساخت. امروزه این زرها در موزهای بسیاری در اروپا و آمریکا از جمله متروپولیتن و وجود دارند. آثار معروف. زره رژه برای انسان و اسب. این زره در سال ۱۵۵۰ برای پادشاه لهستان ساخته شده است. او آخرین پادشاه از خاندان قدیمی یاگیلون بود. در وصیت نامه خود او داراییش را بین خواهرانش تقسیم کرد. یکی از آن ها ، ملکه سوئد و همسر بود. برای آنکه لهستان ولیعهدی نداشت، یوهان سوم تلاش کرد تا فرزندش زیگموند به ولیعهدی لهستان برسد. در این پروسه پیچیده انتخاب پادشاه جدید، آنا خواهر کاترین، این زره را برای یوهان سوم فرستاد تا هم او را در رابطه با ارث آرام کند و هم پشتیبانی سوئد
را بدست آورد. زره شامل، خود زره، زین و زره اسب می باشد. محافظ سر اسب با دو شاخ تاب خورده تزیین شده است. تمان بخش ها با نقشهای اسلامی-عربی شامل کمانهای طلاکاری شده است و زمینه با رنگهای سفید و سیاه لعابکاری شده است.
""'کازاک ها" (اوکراین: Як Козаки) نام سریال کارتونی اوکراینی است که در سال ۱۹۶۷ ساخته شد و تا سال ۲۰۱۶ پخش آن ادامه داشت. این مجموعه در بخش های کوتاه ساخته شده بود و مدت زمان هر قسمت کمتر از ۲۰ دقیقه بود و در آن مکالمه چندانی وجود نداشت. این کارتون، دربارهٔ تعدادی «کازاک زاپروزیان» است که هربار دست به کار جدیدی می زنند و ماجراهایی را پشت سر می گذرانند. یکی از قسمت های مشهور آن «فوتبال کازاک ها» بود که به نقاط مختلف سفر می کردند و با تیم های گوناگونی با سبک بازیِ مخصوص به خود، مسابقه می دادند. کازاک ها در دههٔ ۶۰ خورشیدی از تلویزیون ایران نیز پخش شد.
کارلو گوتزی (؛ – ) نمایش نامه نویس، نویسنده، و شاعر اهل ایتالیا بود. او از نامداران سنت نمایشی کمدیا دلارته به شمار می رود و از نمایشهای مشهورش "توران دخت" را می توان نام برد.
بودای تیان تَن یا بودای بزرگ یک تندیس برنزی بزرگ از گوتاما بودا در اِنگُنگ پینگ، جزیره لانتانو است. ساخت این تندیس در سال ۱۹۹۰ آغاز شد و در ۲۹ دسامبر ۱۹۹۳ به پایان رسید. این تندیس نشان دهندهٔ هارمونی میان رابطهٔ انسان و طبیعت، انسان و ایمان است. این منطقه یک مرکز اصلی بودایی در هنگ کنگ است و جاذبهٔ گردشگری مهمی به شمار می رود. پیرامون این تندیس، شش تندیس کوچکتر برنزی هم دیده می شود این شش تندیس نماد شش کمال یابی است.
اِنگُنگ پینگ (به چینی: 昂坪) نام بلندی هایی در غرب جزیره لانتانو در هنگ کنگ است که بودای تیان تن در آن قرار دارد. ارتقا این بلندی ها ۳۴ متر است. این تپه و تپه های پیرامون از جاذبه های گردشگری چین اند. منابع. ویکی پدیای انگلیسی
بوریس پاولوویچ ولادیمیرف (؛ ۱۹۳۲ — ۱۹۸۸) بازیگر و صداپیشه اهل روسیه بود. او یکی از اعضای دوئت کمدی مشهور «ورونیکا ماوریکیِونا و آودوتیا نیکیتیشنا» بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "خرگوش و سیب" اشاره نمود.
باشگاه فوتبال هبی چین فورچون ( ;) یک باشگاه فوتبال در شهر کینگهوانگداو در استان هبئی در کشور چین می باشد که در سوپر لیگ فوتبال چین بازی می کرد.
ویلیام نویل، نخستین ارل کنت (؛ حوالی. ۱۴۰۵ – ۹ ژانویه ۱۴۶۳) نخستین ارل کنت و به لحاظ قانونی ششمین بارون فوکنبرگ بود، او یک اشراف زاده انگلیسی و یک سرباز بود، وی در دومین بخش از جنگ های صد ساله شرکت داشت و در طول جنگ داخلی مشهور به جنگ رزها از فرماندهان اصلی بود
بوریس واسیلیوویچ رونگ (؛ ۱۹۲۵ — ۱۹۹۰) بازیگر و صداپیشه اهل روسیه بود. بوریس رونگ در جنگ بزرگ میهنی شرکت و از فوریه تا مه ۱۹۴۵ در ارتش فعال حضور داشت. او به عنوان فرمانده ی دسته ی حفاظت شیمیایی خدمت می کرد و پس از بازگشت از جبهه، درجه ی ستوانی داشت. او بابت فعالیت های هنری اش برندهٔ نشانِ هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "خرگوش و سیب" اشاره نمود.
گوتلیب میخائیلوویچ رونینسون (؛ ۱۹۱۶ — ۱۹۹۱) بازیگر باتجربهٔ تئاتر و سینما و صداپیشه اهل روسیه بود. او بابت فعالیت هایش، برندهٔ نشانِ هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "خرگوش و سیب" اشاره نمود.
ولادیمیر گئورگیوویچ آربیکف (؛ ۱۹۲۷ — ۲۰۰۰) کارگردان فیلم های انیمیشن اهل روسیه بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "خرگوش و سیب" اشاره نمود.
نبرد نورت همپتون () نبردی است که در ۱۰ ژوئیه ۱۴۶۰ و در نزدیکی رودخانه نینه نورت همپتون شر درگرفت، این نبرد یکی از عمده نبردهای جنگ های مشهور به جنگ رزها بود، نیروهای ارتش مخالفان به رهبری اشراف وفادار به شاه هنری ششم از خاندان لنکستر به همراه ملکه مارگارت آنژو و پسر هفت ساله آنها یعنی ادوارد، پرنس ولز در یک سو و نیروهای ادوارد، ارل مارچ و واریک شاه ساز در سوی دیگر قرار داشتند، این نبرد با پیروزی یورک ها به پایان رسید.
بن بکر (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل آلمان است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "یکشنبه غم انگیز" و "هابرمان" اشاره کرد.
دیتر اپلر (؛ – ) بازیگر اهل آلمان بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "زمستان آخر"، "نبرد برای رم"، "مخمصه"، "زندگی گاهی سخته، درسته پراویدنس؟" و "لاکی مرموز" اشاره کرد.
هوارد فریمن (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "سربازان نیروی هوایی"، "آدم کش ها"، "شب و روز"، "مادام کوری"، "گودال مار"، "نامه ای از زنی ناشناس"، "کوکب آبی"، "کالیفرنیا"، "مجنون هیتلر" و "کس تیمبرلین" اشاره کرد.
آداما بارو (به انگلیسی: Adama Barrow؛ زادهٔ ۱۶ فوریهٔ ۱۹۶۵) رئیس جمهور سوم و کنونی کشور گامبیا است. او در دسامبر ۲۰۱۶ پیروز انتخابات ریاست جمهوری گامبیا شد و به ریاست ۲۲ سالهٔ یحیی جامع پایان داد. بارو از اعضای حزب دموکراتیک متحد گامبیا است. او پیش از آغاز کارزار انتخاباتی اش، خزانه دار حزب بود و بنگاه معاملات املاک داشت. او در لندن در زمینهٔ معاملهٔ املاک تحصیل کرده و همزمان برای تأمین مخارجش در فروشگاه لوازم خانگی آرگوس به عنوان نگهبان مشغول به کار بوده است.
نبرد مورتیمرز کراس () در تاریخ ۲ فوریه ۱۴۶۱ نزدیک ویگمور، هرفوردشر (بین لمستر و لینت واردین) درگرفت، این نبرد یکی از نبردهای عمده از سری جنگ های داخلی انگلستان موسوم به جنگ رزها بود، نیروهای ارتش مخالف تحت رهبری جاسپر تودور و دیگر اشراف وفادار به شاه هنری ششم از خاندان لنکستر به همراه ملکه مارگارت آنژو و پسر هفت ساله آنها یعنی ادوارد، پرنس ولز در یک سمت و نیروهای ادوارد، ارل مارچ در سمتی دیگر به مقابله با یکدیگر پرداختند، در برخی منابع ذکر گردیده که نبرد در تاریخ ۳ فوریه صورت گرفته و موضع دقیق مکان نبرد مورد گمانه زنی برخی از مورخین بوده این نبرد با پیروزی قاطع یورک ها به پایان رسید.
آنا تالباخ (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل آلمان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "سقوط"، "گره بادر ماینهوف" و "عدالت" اشاره کرد.
یورگن تونکل (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل آلمان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به سقوط اشاره کرد.
هاینریش اشمیدر (؛ – ) یک هنرپیشه اهل آلمان بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به تونل و سقوط اشاره کرد.
دیتر مان (؛ – ) یک هنرپیشه، کارگردان، تهیه کننده، مجری رادیویی اهل آلمان بود. وی استاد دانشگاه بود. او در طول کار خود در چندین اثر تئاتر و در بیش از ۱۴۰ اثر سینمایی و تلویزیونی بازی کرد. دیتر مان بین سال های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۱ کارگردان تئاتر آلمان بود. در ۱۹۹۳ به عضویت آکادمی هنرهای برلین درآمد. در سطح بین المللی او بیشتر به خاطر بازی در نقش ویلهلم کایتل در فیلم سقوط شهرت داشت. درگذشت. وی در ۳ فوریهٔ ۲۰۲۲ در سن ۸۰ سالگی در برلین درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سقوط"، "لوته در وایمار" و "تعهد" اشاره کرد.
اولریش ماتس (؛ زادهٔ ) یک بازیگر سینما اهل آلمان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به سقوط و داستان همسرم اشاره کرد.
کراواری یک شهرداری است که در ایالت آمازوناس (برزیل) ، برزیل واقع شده است. این شهر ۵ درصد از جنگل ملی تفه را تشکیل می دهد و فرودگاه کراواری در این شهر قرار دارد.
بهرام بیضایی (−۱۳۱۷) یک نمایشِ تلویزیونی و پانزده نمایشِ صحنه ای کارگردانی کرده و نمایش داده است. اینک فهرستی از این نمایش ها: بیضایی، پیش از آن که کارگردان شود و نمایش بر صحنه برد، در نمایش هایی کارهایی غیر از کارگردانی داشته است، از جمله در نمایشِ "کاپیتان قره گز" به سالِ ۱۳۴۲ دستیارِ داوود رشیدیِ کارگردان و در نمایشِ دو نمایشنامهٔ خود، "غروب در دیاری غریب" و "قصّه ی ماه پنهان"، در ۱۳۴۳ در جنوبِ ایران و ۱۳۴۴ در فستیوالِ تئاترِ ملل در پاریس مدیرِ صحنه بوده است. او با رشیدی و پرویز صیّاد گروهِ تئاترِ امروز را تشکیل داد. نخستین نوشتهٔ بیضایی که به طورِ همگانی به نمایش درآمد "مترسکها در شب" بود که جعفر والی سالِ ۱۳۴۲ برای تلویزیون کار کرد. سالِ بعد عبّاس جوانمرد "غروب در دیاری غریب" را برای تلویزیون کارگردانی کرد و سپس تر همان سال بود که نمایش ها را به جنوب بردند. حوالیِ همین زمان، چنان که بیضایی گفته «احتمالاً سال چهل وسه»، بود که "آتسوموری"ِ سه آمی موتوکیو را از روی ترجمهٔ داریوش آشوری و خودش با علی نصیریان و عزّت الله انتظامی تمرین کرد، ولی مسئولانِ ادارهٔ هنرهای دراماتیک نگذاشتند تا به نمایش درآید. پاییز و
زمستانِ سالِ ۱۳۴۴ "پهلوان اکبر می میرد" با بازی و کارگردانی جوانمرد کامیابیِ بزرگی حاصل کرد. گروهِ هنرِ ملّی تا اواخرِ دههٔ ۱۳۴۰ شد پایگاهِ اصلی بیضایی در دنیای نمایش − هرچند نه با آسانی و هماهنگی و تفاهم. پس از کارگردانیِ "عروسکها" برای تلویزیون در سالِ ۱۳۴۵ و اجرای "ضیافت و میراث" در پاییزِ سالِ بعد، بیضایی تا سالِ ۱۳۴۸ نمایشی به صحنه نبُرد. سالِ ۱۳۴۸ "سُلطان مار" را در رامسر و تهران نمایش داد و سپس در شهرهای مازندران و خراسان گرداند. از سالِ ۱۳۴۹ مجالِ کار سینمایی فراهم شد، و فیلم سازی و نیز استادی در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاهِ تهران کارِ صحنه ایِ بیضایی را تا سالِ ۱۳۵۸ تعطیل کرد؛ ولی این سال ها به آموزشِ نسلی از هنرمندانِ نمایش از عزّت الله انتظامی تا سوسن تسلیمی و همکاری با استادانی چون سیما کوبان و محمّد کوثر سپری شد. بیضایی در این فاصله نمایش هایی هم داشت که اجازهٔ نمایش نیافت، مثلِ "چهار صندوق" در ۱۳۵۳ و "ندبه" در ۱۳۵۶. تئاترِ شهرِ تهران در بهمنِ ۱۳۵۱ با "باغِ آلبالو"ی آنتون چخوف (از روی ترجمهٔ سیمین دانشور و به کارگردانیِ آربی اوانسیان) افتتاح شد. ولی تماشاکن کم بود و اوایلِ بهارِ ۱۳۵۲ نمایش تعطی
ل شد و "غروب در دیاری غریب" و "قصّه ی ماه پنهان"ِ بیضایی با اجرای گروهِ هنرِ ملّی (کارگردان: عبّاس جوانمرد) جایگزینش شد، که استقبالِ خوبی دید. هفت سال و نیم پیش تر تالارِ ۲۵ شهریور نیز با چند نمایش، از جمله "پهلوان اکبر می میرد"ِ بیضایی با اجرای همین گروه و به رهبریِ همین کارگردان، افتتاح شده بود. پاییزِ سالِ ۱۳۵۸ بیضایی "مرگ یزدگرد" را در تالارِ چهارسوی تئاترِ شهر به نمایش درآورد، که کمتر از دو سال سپس تر فیلمَش را نیز ساخت. ناصر تقوایی "مرگ یزدگرد" را یگانه نمایشِ «لایق اطلاق کلمه ی تئاتر به معنای درست آن» در سال های پس از انقلابِ ۱۳۵۷ دانسته است. از "مرگ یزدگرد" هجده سالِ نسبتاً راکد از لحاظِ تئاتر در ایران گذشت تا بیضایی باز امکانِ نمایش یافت؛ ولی در این فاصله چند فیلم ساخت. با گشایشِ فضای سیاسی از ۱۳۷۶ به بعد، که برای نمایشِ کوچکِ "کارنامه ی بُندارِ بیدَخش" به ایران بازگشت (از اقامت در استراسبورگ به دعوتِ پارلمانِ بین المللیِ نویسندگان، که چندان دیر نپایید) و "بانو آئویی" را نیز به فراخورِ شرایط به صحنه برد، به تناوب در هر فرصتی نمایشی داد یا فیلمی ساخت: "شب هزارویکُم" در ۱۳۸۲ بازگشتی دیگر بود به تالارِ
چهارسوی تئاترِ شهر. سالِ ۱۳۸۴ نمایشی را کارگردانی کرد و بر صحنهٔ تالارِ اصلیِ تئاترِ شهر برد: "مجلس شبیه؛ در ذکر مصایب استاد نوید ماکان و همسرش مهندس رُخشید فرزین". همین هم در ماهِ نخست توقیف شد و شد واپسین کارِ بیضایی همچون کارگردان در تئاترِ شهر. بیش از دو سال بی کارگردانیِ نمایش بر بیضایی گذشت تا رسید به "اَفرا، یا روز می گذرد" در زمستانِ ۱۳۸۶. بیضایی این نمایش را به اکبر رادی تقدیم کرد که چند روز پیش از شبِ افتتاح مرده بود. از این به بعد تا سالِ ۱۳۸۹ چند نمایشش به مشکلِ جوازِ دولتی برخورد و امکانِ اجرا نیافت، و بیضایی در پیِ کارِ دانشگاهی دوباره پس از نزدیکِ سی سال از اخراج از دانشگاهِ تهران، به دانشگاهِ استنفوردِ آمریکا رفت. نمایش های بیضایی با مهاجرت متوقّف نشد. این بار کارِ دانشگاهی با کارِ نمایشی هم تنگ افتاد و چهار نمایشِ صحنه ای و دو نمایشنامه خوانی و تربیتِ انبوهی شاگرد چیزی از حاصلِ کارِ تئاتریِ بیضایی با بازیگرانِ فارسی زبان در کالیفرنیای شمالی بوده است. در همهٔ این مدّت، از میانه های دههٔ ۱۳۳۰ به بعد، بیضایی از نوشتن بازنمانده و کتاب ها و مقالاتِ فراوانی با موضوع و محمولِ نمایش منتشر کرده است. ف
یلمِ بیشترِ نمایش های بیضایی هنوز منتشر نشده است، مگر به طورِ محدود یا بریده، مثلِ خلاصهٔ بخشِ نخستِ "طرب نامه" با صدای راوی و دقایقی از "اَفرا، یا روز می گذرد" و "چهارراه" و "عروسکها". غیر از این ها، بیضایی خود اجراهایی نیز داشته که گاهی وجهِ نمایشی داشته است؛ مثلِ روخوانیِ نمایشنامهٔ "اَفرا، یا روز می گذرد" بر صحنه در خانهٔ هنرمندانِ ایران در ۲۶ مردادِ ۱۳۸۱. تا اوایلِ قرنِ پانزدهمِ هجریِ خورشیدی تقریباً چهل نمایشنامه از بیضایی منتشر شد، و از این میان فقط شانزده تا را خود توانست به نمایش درآورد. او نمایشنامه های فراوانی از خودش و دیگران را نیز برای نمایش در نظر گرفته بود، که مجالِ نمایش نیافته اند. نمایش ها به کارگردانیِ بیضایی. از آغاز تا "اَفرا" در ایران کارگردانی شده و به نمایش درآمده، هرچند "کارنامه ی بُندارِ بیدَخش" با همین میزانسن نمایشی در آلمان هم داشته است، و از "جانا و بلادور" تا پایان در آمریکا. مژده شمسایی زیرِ نظرِ بیضایی چند نمایشنامه خوانیِ تک نفره از پردهٔ نخستِ "شب هزارویکُم" در آمریکا و کانادا و اسکاتلند اجرا کرده که در این فهرست نیامده.
کیتارا یا سیتارا یک ساز قدیمی از خانوادهٔ چنگ بود که در یونان باستان متداول بود. در یونانی مدرن واژهٔ کیتارا معنی اش تغییر کرد و به معنای «گیتار» به کار گرفته شد (ریشهٔ نام گیتار نیز از واژهٔ کیتارا است). کیتارا یک نسخهٔ حرفه ای از چنگ دو زهی بود. بر خلاف چنگ های ساده که توسط مردم عادی و در موسیقی فولکلور به کار می رفتند، کیتارا توسط نوازندگان حرفه ای به کار می رفت. کیتارا احتمالاً از نواحی آسیاتیک (خاورمیانه امروز) نشئت گرفته بود. نسخه ای از کیتارا با صدای بم نیز وجود داشت که با نام باربیتون شناخته می شد و در شرق دریای اژه و آسیای صغیر محبوب بود. در قرون وسطی از لفظ کیتارا برای توصیف عموم سازهای زهی از جمله انواع چنگ و عود استفاده می شد. استفاده از این نام در طول قرون وسطی اشاره ای بود به ساز اصلی یونانی و توانایی های آن برای تحریک احساسات مردم. ساختار. کیتارا از یک جعبه صدای عمیق چوبی تشکیل می شد که دو طرفش را با تخته هایی صاف یا قوس دار پوشانده بودند. در بالا سیم هایش به طور دستهٔ ساز یا حلقه های متصل به آن گره زده می شدند. انتهای دیگر سیم ها پس از عبور از روی یک پل مسطح، به یک قطعهٔ انتهای محکم می شد و گا
هی قطعهٔ انتهایی و پل مسطح یک تکه بودند. بیشتر نقاشی های روی گلدان از کیتارا آن را با هفت سیم به تصویر می کشد اما برخ کیتارانوازان حرفه ای سازهایی با بیش از هفت سیم نیز می نواختند. این ساز با استفاده از یک زخمهٔ محکم و با دست راست نواخته می شد در حالی که از انگشتان دست چپ برای خفه کردن صدای سیم ها استفاده می شد. کاربرد. کاربرد اصلی کیتارا در همراهی رقصندگان و در قرائت حماسه ها، راپسودی ها، و ترانه های مختلف بود. از کیتارا همچنین در جشن ها، بازی های ملی، و مسابقات استفاده می شد. ارسطو می گفت که این سازهای زهی کاربرد آموزشی نداشتند و فقط برای سرگرمی بودند. کیتارا عموماً ساز تخصصی نوازندگان قهار بود و نواختنش سطح بالایی از مهارت را می طلبید. سافو شاعر یونان باستان، با سازهای زهی نظیر کیتارا و باربیتوس آشنایی داشت. او زنی از جایگاه اجتماعی بالا بود و ترانه هایی با تمرکز بر احساسات می سرود. یک داستان اساطیری یونانی می گوید که او یک بار از شیب عمیق دامنه های کوه پارناسوس صعود کرد و توسط موزها مورد استقبال قرار گرفت. در حین گشت و گذار در این کوه، او از غار آپولو سر در آورد، و آنجا در چشمه کاستالین شنا کرد و بعد زخمه
ٔ آپولو را برداشت و با آن ماهرانه موسیقی نواخت و نیمف های مقدس با موسیقی او رقصیدند.
سوخت ترکیبی یک سوخت مایع و برخی اوقات گازی شکل است. این سوخت از ترکیب گازی مونواکسیدکربن و هیدروژن بدست می آید. این سوخت از تبدیل به گاز کردن مواداولیه جامدی مانند زغال یا زیست توده یا تغییر شکل گاز طبیعی بدست می آید. برای ساخت آن تبدیل فرایند فیشر–تروپش، تبدیل متانول به گازوئیل، یا مستقیماً تبدیل مستقیم زغال به مایع فرایند رایج است. از سال ۲۰۰۹ تولید سوخت های ترکیبی در سطح جهان گسترده شد. سوخت ترکیبی مشابه سوخت گازوئیل و دیزلی است و می تواند در موتورهای موجود بکار می رود. اما تولید سوخت ترکیبی مستلزم هزینه بیشتر و نیز فرایندهای پیچیده تبدیل شیمیایی است. در سال های اخیر دولت ها و کمپانی های بزرگ انرژی توجه بیشتری به سوخت های ترکیبی دارند. فایده اصلی این سوخت ها این است که از مواد قابل دسترس می توان آن را تولید کرد. منابعی مانند زغال، گازطبیعی و حتی زباله گیاهی در مقیاس وسیعی وجود دارند. سوخت ترکیبی جایگزینی برای سوخت فسیلی است. ازنظر محیط زیست این سوخت از سوخت فسیلی سالم تر است. البته نه سالم به معنای واقعی، بلکه به نسبت سالم تر است و راندمان آن بسیار بیشتر از سوخت فسیلی است. تاریخچه. فرانتز فیشر و هانس تروپش
آلمانی در میانه دهه ۱۹۳۰ میلادی فرایند نوین سنتز بدست آوردن سوخت مایع از زغال را اختراع کردند. پیش از آنها فردریک برگیوس برنده جایزه نوبل روشی دیگر را برای تولید سوخت ترکیبی ابداع کرده بود. شیمی سوخت ترکیبی. شیمی ساخت این سوخت پیچیده است. کربن و هیدروژن را با حرارت دادن زیست توده تا ۱۰۰۰ الی ۱۳۰۰ درجه سلسیوس و تبدیل آن به گاز، می گیرد و زنجیره پیچیده ای از ترکیب ها را تا ساختن سوختی مانند گازوئیل و دیزل طی می کند. در فرایند فیشر–تروپش، گاز تبدیل به مولکول های هیدروکربن می شود. روند بعدی، فرآوری زنجیره هیدروکربن با کاتالیست نیکل یا آهن است. محصولات نهایی شامل سوخت، موم و روان کننده است.