Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بر روی هااس ۱۲۹ شد. همین ایرادات بر نمونه فوکه-وولف هم وارد بود. به هر صورت وزن بیشتر باعث تشدید مشکل اف و ۱۸۹ می شد. همین مزیت نسبی، هر چند اندک، سبب برتری هااس ۱۲۹ بر رقیب خود بود. علاوه بر این دو سرنشین بودن (خلبان و تیربارچی دم) طرح فوکه-وولف باعث می شد دید مطلوبی به آن نباشد. فرود سخت نمونه فوکه-وولف در اثر دید ضعیف نیز برنامه آن را به هم ریخت. خلبان در این حادثه با مهارتی که داشت جان به در برد اما هواگرد با آسیب وارد آمده دیگر قابل بازیابی نبود. با این حال، با توجه به این که هنوز اطمینان کاملی از طراحی هنشل ایجاد نشده بود، سفارش نمونه دیگری از طرح فوکه-وولف، به عنوان طرح پشتیبان، داده شد. فوکه-وولف نمونه خود را اصلاح و میدان دید بیشتری در آن ایجاد کرد اما این بار هم هواگرد آن فرود سخت داشت. این شرکت مجدداً ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰ اقدام به بهبود هواگرد خود کرد اما دفتر فنی دیگر تصمیم خود را گرفته بود. هااس ۱۲۹ با همان عملکرد اندکی بهتر ولی با مخارج تولید دو سوم رقیب، به عنوان هواگرد تهاجمی جدید "لوفت وافه" برگزیده شد. مدل ها. مدل هااس ۱۲۹آ. در حین پروازهای آزمایشی، هنشل ماه ژوئن سال ۱۹۴۰ مدل پیش تولید هااس
۱۲۹آ-۰ را آماده کرد که نخستین پرواز خود را روز ۱ اوت سال ۱۹۴۰ انجام داد. برای حصول ویژگی ها پروازیِ دست کم قابل قبول بهبودهای مختلفی، از جمله سطوح هدایت الکتریکی در سکان های دم، در این مدل اعمال شد. به جای موتور پیش تولید آرگوس آاس ۴۱۰آ-۰، مدل هااس ۱۲۹آ-۰ از موتور آرگوس آاس ۴۱۰آ-۱ استفاده می کرد. موتور جدید قدرتمندتر بود و توان مورد انتظار ۴۶۵ اسب بخار در ۳٬۱۰۰ دور در دقیقه را تأمین می نمود. برای بهبود مسئله دید خلبان شیشه زرهی جلو بزرگ تر و زاویه آن بیشتر شد. هواگرد هااس ۱۲۹آ-۰ دارای طول ۹٫۷۵ متر، طول بال ۱۴٫۲ متر و ارتفاع ۳٫۲۵ متر بود که در تمامی مدل های بعدی ثابت باقی ماند. هنگام طراحی اولیه اورلیکون ام گه/اف اف که به صورت تحت لیسانس در آلمان تولید می شد، تنها سلاح ۲۰ میلی متری در دسترس بود که با درخواست اولیه مطابقت داشت. نرخ آتش این سلاح پایین و خشاب گرد آن با ظرفیت تنها ۴۵ یا ۶۰ گلوله بود. در حین ساخت هااس آ-۰ شرکت ماوزر توپ خودکار خود ام گه ۲۰/۱۵۱ را با نرخ آتش و سرعت دهانه بالا و تغذیه نواری توسعه داد. بدین شکل توپ خودکار منسوخ قبلی با دو قبضه از نمونه جدیدتر جایگزین شد. همانند طرح اولیه دو مسلسل ام
گه ۱۷ نیز در این مدل به کار رفت. این تسلیحات به ترتیب ۱۲۵ و ۵۰۰ گلوله برای هر قبضه داشتند. مدل هااس ۱۲۹ آ-۰ می توانست چهار بمب ۵۰ کیلوگرمی اس سی-۵۰ یا مخزن دودزا اس۱۲۵ زیر بدنه حمل کند. نخستین هواگردهای تولید شده از این مدل تابستان سال ۱۹۴۰ به رشلین منتقل شدند تا جایگزین فاو-۲ و فاو-۳ شوند. هااس ۱۲۹ آ-۰ فصل پاییز جهت ارزیابی در اختیار اسکادران ۵ جناح ۲ "لیِر" در توتوو قرار گرفت. تا پایان سال هفت فروند و ماه ژانویه سال ۱۹۴۱ هفت فروند دیگر هااس آ-۰ تحویل این یگان شد. مدل هااس ۱۲۹ آ-۰ می توانست به حداکثر سرعت ۳۵۴ کیلومتر بر ساعت، سقف پروازی ۵۴۰۰ و حداکثر برد ۶۵۰ کیلومتر برسد. دستگاه بی سیم "فوگ" ۱۷ و جعبه کمک های اولیه در میانه بدنه تعبیه می شد و دسترسی به آن از طریق صفحه هایی در اطراف بدنه پشت لبه پسین بال ها بود. مدل تولیدی هااس ۱۲۹آ-۱ قرار بود تمامی تغییرات لازم دریافت شده از آزمایش پیش نمونه ها را در خود داشته باشد. این تغییرات شامل چرخِ دم خود مرکز، آسمانه جدید و رزه اصلاح شده اتاقک، زبانه های الکتریکی در دُم افقی و سکان می شد. با این حال در پی دریافت گزارش های انتقادی از پروازهای آزمایشی و عملکرد عملیاتی ه
ااس ۱۲۹آ-۰، "لوفت وافه" قاطعانه مدل پیشنهادی تولیدی هااس ۱۲۹آ-۱ را رد کرد. مدل هااس ۱۲۹ب. به جهت استقبال نامطلوب از مدل هااس ۱۲۹آ، هنشل طراحی جدیدی با اندازه بزرگ تر و موتور قدرتمندتر ژنوم اِرون ۱۴اِم با عنوان په ۷۶ تولید کرد. به هر صورت، با توجه به نیاز فوری به یک هواگرد تهاجمی برای تجهیز جناح تهاجمی تازه تشکیل شده، وزارت هوانوردی از پذیرش آن که امر تولید را به تأخیر می انداخت، اجتناب کرد و در عوض از هنشل خواست یک نسخه اصلاح شده از هااس ۱۲۹آ-۰ با موتور غنیمتی فرانسوی ژنوم ارون ۱۴اِم تولید کند. البته استفاده از موتورهای داخلی جدید آرگوس آاس ۴۰۳ و ۴۱۱، نیز از نظر گذرانده شد اما این موتورها همچنان در حال توسعه بودند درحالی که تعداد زیادی از موتور ۱۴ام از پیش در دست بود. به هر حال بخش هایی از این موتور می بایست بر مبنای استانداردهای آلمانی اصلاح می شد تا امکان نصب آن به وجود آید. امید می رفت این نیروی محرکه بیشتر ویژگی های پروازی نمونه جدید هااس ۱۲۹ را ارتقا دهد. هنشل تا ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰ طرح هواگرد خود را برای موتور جدید تغییر داد و ماه اکتبر مجوز نصب نصب آن بر هااس ۱۲۹ فاو-۳ را گرفت. اوایل سال ۱۹۴۱ موتور ژن
وم ارون ۱۴اِم را بر این هواگرد به عنوان پیش نمونه مدل جدید، نصب شد. برای جای گرفتن موتور بزرگ تر و سنگین تر بخش مرکزی بال و محفظه موتور اصلاح شد. برای تعادل بخشی به مرکز ثقل هواگرد در نتیجه افزایش وزن موتور، برخی تجهیزات دورنی به سمت دم جابه جا گردید. هواگرد اصلاح شده با عنوان هااس ۱۲۹ فاو-۳/او۱ نخستین بار روز ۱۹ مارس سال ۱۹۴۱ به پرواز درآمد. پروازهای آزمایشی متعاقب در مرکز رشلین نشان گر عملکرد بهتر موتور جدید با توان ۷۰۰ اسب نسبت به مدل هااس ۱۲۹آ-۰ بود. این موتور شعاعی سرعت هواگرد را افزایش داد. موتور ملغ سه تیغه راتیه را به چرخش درمی آورد. مشکل خروج از شیرجه حل شد و بار هدایت بر خلبان دیگر ناچیز بود. کیفیات پروازی و هدایت پذیری هواگرد ارتقای قابل توجهی یافت. مدل پدید آمده هااس ۱۲۹ب-۰ نام گرفت. به هر حال توان موتور هنگام برخاست و پرواز با حداکثر بارگذاری کم و درون اتاقک هنوز تنگ بود. هواگرد هنگام پرواز مسطح نمی توانست بیش از ۳۲۵ کیلومتر بر ساعت برود. هااس ۱۲۹ فاو-۳/او۱ ماه مه در اثر باز نشدن ارابه فرود سقوط کرد. به هر ترتیب طراحی جدید هنشل کاملاً رضایت بخش بود و در نهایت به تأیید رسید. ساختار پایه مدل هااس ۱
۲۹ب-۰ مشابه مدل هااس ۱۲۹آ-۰ بود. البته چندین تغییر بر آن اعمال شد. لبه جلو و عقب بال ها در این مدل صاف شد که مساحت بال را از ۲۸٫۴ متر مربع به ۲۹ متر مربع افزایش داد. این مسئله زمان تولید را کاهش داد و باعث بهبود نسبی هدایت پذیری شد. دماغه بزرگ تر و مقداری گردتر شد تا حالت آیرودینامیکی بهتر شود. شیشه جلویی دو تکه وی شکل پیشین با شیشه یک تکه جایگزین گشت. ضخامت این شیشهٔ تخت ۵۶ میلی متر بود. درون آن یک شکاف ۱۰ میلی متری قرار داشت تا گردش هوای گرم در آن جلوی تعریق شیشه را بگیرد. در باز طراحی آسمانه صفحات شیشه ای کشویی بزرگی به اطراف و یک صفحه شیشه ای به سقف افزوده شد تا دید بهتر شود. چندین نشان گر موتور از درون اتاقک تنگ به طرف داخلی پوسته محفظه موتور منتقل شد که خلبان می توانست با نگاه به بیرون اتاقک آن ها را ببیند. این موارد شامل نشان گرهای سوخت، دمای روغن، فشار سوخت و روغن، فشار سامانه روغن و دور موتور بود. مدل تولیدی هااس ۱۲۹ب-۱ در جزئیات کوچکی با هااس ۱۲۹ب-۰ تفاوت داشت که شامل جایگزینی لوله بسته تسلیحات با فرورفتگی های روباز، طراحی مجدد ورودی هوای موتور و جابه جایی تجهیزات بی سیم درون بدنه می شد. این مدل نخس
تین بار ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ به پرواز درآمد. این مدل برای استفاده از انواع مختلفی از تسلیحات به شکل میدانی تغییر یافت. مدل هااس ۱۲۹ب-۱/اِر۱، علاوه بر تسلیحات استاندارد پیشین، دو بمب ۵۰ کیلوگرمی اس سی-۵۰ یا دو بسته از ۴۸ بمب ضدنفر ۲ کیلوگرمی اس دی-۲ حمل می کرد. متداول ترین نمونه مدل هااس ۱۲۹ب-۱/اِر۲ بود که علاوه بر تسلیحات استاندارد، یک توپ خودکار ام کا ۱۰۱ ۳۰ میلی متری با ۳۰ گلوله داشت. این توپ ضد تانک با یک پوسته هوا لغز جدا شونده زیر بدنه حمل می ‎شد. حداکثر وزن قابل حمل امکان نصب دو بمب ۵۰ کیلوگرمی یا دو محفظه بمب های آ.ب.-۲۴ را نیز در زیر بال ها در این مدل می داد. در مدل هااس ۱۲۹ب-۱/اِر۳ یک آتشبار غیر هوا لغز با چهار مسلسل ام گه ۱۷ هر یک با ۵۰۰ گلوله نصب شد. این مدل نیز می توانست بمب های استاندارد را با خود حمل کند. هااس ۱۲۹ب-۱/اِر۴ چهار جایگاه ایی تی سی ۵۰ زیر بدنه برای حمل چهار بمب ۵۰ کیلوگرمی اس سی-۵۰ یا چهار محفظه آ.ب.-۲۴ با ۲۴ بمب ضدنفر اس دی-۲ داشت و یک بمب ۲۵۰ کیلوگرمی اس سی-۲۵۰ یا یک مخزن جدا شونده ۳۰۰ لیتری سوخت نیز زیر بدنه حمل کند. البته استفاده از دو مورد آخر بسیار نادر بود. هااس ب-۱/اِر۵ یک گون
ه هواگرد شناسایی با دوربین اِرب ۲۰/۳۰ و تسلیحات تقلیل یافته بود. افزایش قدرت زره تانک های دشمن باعث شد توپ های خودکار ۳۰ میلی کتری ام کا ۱۰۱ دیگر بر آن ها مؤثر نباشد. بدین خاطر آزمایش هایی برای نصب تسلیحات جدید بر هااس ۱۲۹ انجام گرفت. این آزمایش ها مدل جدیدی با عنوان هااس ۱۲۹ ب-۲ را پدیدآورد. این مدل فقط توپ حمل می کرد و محفظه بمب نداشت. در مدل ب-۲/اِر۱ مسلسل ۷٫۹ میلی متری ام گه ۱۷ با مسلسل ۱۳ میلی متری ام گه ۱۳۱ جایگزین شد. مدل هااس ۱۲۹ب-۲/اِر۲، علاوه بر تسلیحات استاندارد پیشین، یک توپ ۳۰ میلی متری ام کا ۱۰۳ در جایگاه زیر بدنه داشت. مدل ب-۲/اِر۳ یک توپ ضدتانک ۳۷ میلی متری ب کا ۳٫۷ در زیر بدنه حمل می کرد. مسلسل های ام گه ۱۳۱ از این مدل حذف شدند. بر مدل ب-۲/اِر۴ یک توپ ۷۵ میلی متری پاک ۴۰ زیر بدنه نصب گردید؛ این سلاح در اصل یک توپ ضدتانک زمین پایه بود. این مدل ماه مه سال ۱۹۴۴ در مرکز آزمایش تراومونده کارآزمایی شد. خروج گاز از پشت سلاح در این مدل، برخلاف یو ۸۸ که از اطراف خارج می شد، نتایج رضایت بخش تری حاصل کرد. مهندسان شرکت هنشل بر مبنای گزارش های میدانی دریافت شده در مدل هااس ۱۲۹ب-۲ تغییراتی نیز در موتور هوا
گرد اعمال کردند. پوشش موتور اصلاح و لوله اگزوز کوتاه تر شد تا از داغ شدن موتور بکاهد. ورودی دایره ای شکل هوا به موتور با ورودی مستطیلی همراه فیتلر بهبود یافته خردوخاک جایگزین گشت. سامانه سوخت هم اصلاح شد. یک تنظیم گر فشار بین فیلتر سوخت و پمپ سوخت موتور نصب شد. پمپ تغذیه به کاررفته در مخازن سوخت بال ها خطر قطع جریان سوخت در شرایط گرمسیری را کاهش می داد. حفره های تخلیه در مخازن سوخت بال ها تعبیه شد تا هنگام پر بودن آن ها گرمای هوا سبب پارگی مخازن نشود. اوایل تولید هااس ۱۲۹ب-۲ دکل آنتن در بالای بدنه حذف و با یک سیم آنتن از بالای بدنه تا ثتبیت گر عمودی دُم، جایگزین شد. اواخر تولید یک آنتن حلقوی جهت یابی رادیویی در بالای بدنه قرار گرفت. چراغ فرود که روی بال چپ بود، حذف شد. در شش فروند از هواگردهای این مدل (ش.ک. ۰۳۵۶–۰۳۵۱) محل اتصالی در مخروطی دُم برای یدک کشی بادپر تهاجمی ده اف اس ۲۳۰ داشتند. با این حال هیچ موردی از ترکیب عملیاتی این دو هواگرد ثبت نشده است. این تعداد از هواگردها آینه ای بالای شیشه سقف اتاقک داشتند که به خلبان دید به پشت بدهد. این آینه بعداً در همه هواگردها، از جمله آن هایی که به یگان ها تحویل داد
ه شده بودند، نصب شد. خلبان به کمک آن از حمله هواگردهای دشمن از پشت مطلع می شد. یکی از تغییرات میدانی که در هواگردهای هااس ۱۲۹ب-۲ اعمال می شد نصب یک جایگاه بمب زیر هر بال برای حمل چهار بمب ۵۰ کیلوگرمی اس سی ۵۰ یا یک بمب ۵۰۰ کیلوگرمی زیر بدنه بود. با موفق آزمایش های مدل ب-۲/اِر۴، ماه ژوئن سال ۱۹۴۴ یک مدل تولیدی با عنوان هااس ب-۳ ساخته شد که از توپ خودکار ۷۵ میلی متری ب کا ۷٫۵ استفاده می کرد. این توپ، برخلاف پاک ۴۰ که مکانیکی بود، به صورت الکتریکی هدایت می شد. این سلاح حدود ۶ متر طول داشت و دوازده گلوله حدوداً دوازده کیلویی برای آن حمل می شد. نرخ آتش یک گلوله در هر ۱٫۵ ثانیه بود. خلبان می توانست تسلیحات را از رها کند تا در صورت از دست رفتن یکی از موتورها بتواند هدایت هواگرد را در دست نگاه دارد. سه فروند نخست از مدل هااس ب-۳ اوایل ماه اوت سال ۱۹۴۴ مرکز آزمایش تارنویتس تحویل داده شد که کارآزمایی ها بر آن در ماه سپتامبر صورت گرفت. سه فروند از هواگردهای هااس ۱۲۹ به توپ های خمپاره انداز پیشرفته اس گه ۱۱۳ آ مجهز شدند. این سامانه شش لوله لوزی شکل داشت که هر کدام یک گلوله ۷۷ میلی متری کفشک به صورت عمودی به سمت پایین شلی
ک می کردند. این سلاح با تشخیص سایه تانک دشمن بر روی یک سلول نوری-الکتریکی عمل می نمود. به هر صورت اس گه ۱۱۳ آ هیچگاه استفاده عملیاتی نداشت چرا که در جریان آزمایش ها حسگر نمی توانست به شکل قابل اتکایی اهداف را شناسایی کند. میانه سال ۱۹۴۴ در مواجهه با افزایش تلفات و خسارات وارد آمده به این هواگردها در جبهه شرقی، چندین مطالعه توسعه ای بر روی هواگرد هااس ۱۲۹ انجام گرفت تا عملکرد آن را بهبود ببخشد. در یک مورد پیشنهاد نصب دو موتور ایتالیایی ایزوتا فراسکینی دلتا با توان ۹۰۰ اسب بخار مطرح و بر آن عنوان هااس ۱۲۹ سی نهاده شد. مدل تولیدی هااس ۱۲۹ سی-۱ می بایست دو توپ خودکار ۳۰ میلی متری ام کا ۱۰۳ در کنار یکدیگر در یک برجک در زیر بدنه می داشت که از راه دور هدایت می شد. به هر صورت تنها آزمایش تونل باد بر این طرح صورت پذیرفت. بر یک هواگرد هااس ۱۲۹ صندلی پران نصب شد. دیگری با شعله افکن مطرح گردید. پیشنهادی هم برای استفاده از اتاقک زرهی هااس ۱۲۹ بر بدنه های دیگر، از جمله بدنه یونکرس یو ۸۸ با موتور یومو ۲۲۰ آ با توان ۲۵۰۰ اسب بخار و گوتا گو ۲۲۹ با موتور یومو ۲۱۳ در پیکربندی هل دهنده، وجود داشت. تولید. هنشل ماه ژوئن سال ۱۹۴۰ ت
ولید ۱۲ فروند سفارش از مدل پیش تولید هااس ۱۲۹آ-۰ را تکمیل و جهت تکمیل سفارش که متعاقباً به ۱۶ فروند افزایش یافته بود، کار بر روی مدل تولیدی هااس ۱۲۹آ-۱ را آغاز کرد. به هر صورت تحویل نهایی هواگردهای هااس ۱۲۹آ-۰ تولید شده به جهت مواجهه با مشکلات فنی پیش بینی نشده در ساختار آن ها از جمله در آسمانه و کاربراتور، تا ماه دسامبر به تأخیر افتاد و با تغییر خواسته های رشلین تکمیل آن تا ماه بعد به طول انجامید. وزارت هوانوردی سفارش تولید هااس ۱۲۹آ-۰ را اواخر سال به ۱۴ فروند کاهش داد. "لوفت وافه" مدل تولیدی هااس ۱۲۹آ-۱ را نپذیرفت. هنشل موتور ۱۴ام مدل هااس ۱۲۹ب را بر شانزده فروند از هواگردهای نیمه تکمیل شده مدل هااس ۱۲۹آ-۱ نصب کرد. برنامه تولید ۱۹/۱۱ وزارت هوانوردی مربوط به ماه آوریل سال ۱۹۴۱ تولید ۳۰ فروند هااس ۱۲۹ب را پیش بینی می کرد. متعاقباً این برنامه اصلاح شد و برنامه ۲۱/او تولید ۵۰ فروند هااس ۱۲۹ب تا ماه آوریل سال ۱۹۴۲ و ۲۰۰ فروند دیگر از آن تا ماه آوریل سال ۱۹۴۳ را در بر می گرفت. نخستین مدل تولید با عنوان هااس ۱۲۹ب-۱ ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ در کارخانه اصلی هنشل در شونفلت وارد خط تولید شد. ده فروند از مدل ب-۰ با شماره کا
رخانه ۰۱۵۱ تا ۰۱۶۰ به هااس ۱۲۹ب-۱ ارتقا یافت. برای پوشش سفارش وزارت هوانوردی، ۵۰ فروند دیگر با شماره کارخانه ۰۱۶۱ تا ۰۲۱۰ از این مدل تولید شد. در جریان ساخت این گروه از هواگردها، فرایند تولید به کارخانه بزرگ تر یوهانیشتال در جنوب شرقی برلین منتقل گشت. ماه دسامبر سال ۱۹۴۱، وزارت هوانوردی سفارش تولید ۲۵۰ فروند هااس ۱۲۹ب-۱ گرمسیری شده با فیلتر شن در موتور برای عملیات در صحرای آفریقا صادر کرد. این سفارش ماه آوریل سال ۱۹۴۲ لغو شد. ده فروند از مدل ب-۱ به ده فروند نخست مدل هااس ۱۲۹ب-۲ ارتقا یافت. ماه مه سال ۱۹۴۲ برنامه ۲۰/ده به تأیید رسید و ۲۰۰ فروند دیگر به سفارش ها افزود. این سال تعداد سفارش از هااس ۱۲۹ب به ۷۵۸ فروند رسید. نخستین هواگرد مدل هااس ۱۲۹ب-۲ همان ماه مه سال ۱۹۴۲ تکمیل شد. هنشل در نظر داشت تولیدات مدل هااس ۱۲۹ب-۲ را به ۴۰ فروند در ماه برساند اما خواسته های گاهی متناقض وزارت هوانوردی و تغییر سفارش ها، سرعت تولید را تا ماه سپتامبر سال ۱۹۴۲ به حدود ۲۰ فروند در ماه کاهش داد. استفاده از کارگران خارجی کمتر قابل اتکا هم بر این مسئله مؤثر بود. با این حال در ادامه سرعت تولید به مرور افزایش یافت. کارخانه های شونفل
ت و یوهانیشتال با هم ۱۶۹ فروند از مدل هااس ۱۲۹ب-۲ در سال ۱۹۴۲ تولید کردند. سال بعد تولید این مدل ادامه پیدا کرد و ۴۱۴ فروند دیگر از آن تحویل گردید. بالاترین نرخ تولید مربوط بازه زمانی بین ماه های ژوئن تا نوامبر سال ۱۹۴۳ بود که هر ماه ۴۰ فروند تولید شد. بیش از ۹۰ درصد تمامی تولیدات هااس ۱۲۹ از مدل هااس ۱۲۹ب-۲ بودند. از مدل هااس ۱۲۹ب-۳ از ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ در شونفلت ۲۵ فروند تولید شد. در مجموعاً ۸۶۶ فروند از هواگردهای هااس ۱۲۹ب تولید شد. تولید هواگردهای هااس ۱۲۹ در همکاری با تعدادی از کارخانجات آلمانی و فرانسوی دیگر صورت می گرفت. "گراسلیتس" در چک بدنه هواگرد، "آمبی" در برلین بخش میانی آن و آاِگ در والدائو تجهیزات الکترونیکی و قطعات پوسته موتور برای این فرایند تأمین می کردند. شرکت "سنکان" در پاریس، اصلاح مورد نیاز آلمانی ها بر موتور ژنوم ارون ۱۴ام را اعمال و پوسته برای آن تولید نمود. "شوسون" دیگر کارخانه پاریسی، قطعات شاسی، دم و بال تولید می کرد. این پراکندگی غالباً به جهت مشغله هنشل در تولید بمب افکن یو ۸۸ بود. در عمل هنشل تنها تولید اتاقک زرهی خلبان و بخشی از تجهیزات درونی را انجام می داد و در نهایت مجموع ق
طعات را سر هم می کرد. بمباران های راهبردی متفقین علیه صنایع آلمان با هدف قرار دادن کارخانه های هنشل و شرکای تولیدی آن اثر بدی بر تولید هواگردهای هااس ۱۲۹ می گذاشت اما هنشل به هر صورت توانست تا ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ تولیدات را ادامه دهد. بسیاری از منابع کل تولید هواگردهای هااس ۱۲۹ را حدود ۸۶۰ فروند آورده اند. با این حال بر اساس جدول زیر که بر مبنای داده های خود شرکت هنشل است مجموعاً حدود ۱٬۲۰۰ هواگرد تولید شده است. این تفاوت در اثر از بین رفتن هواگردهای تقریباً تکمیل شده در اثر بمباران هوایی دشمن در کارخانه پدید می آید. علاوه بر این اواخر جنگ تولید در کارخانه های مخفی صورت می گرفت که ممکن است اطلاعات به همراه خود تولید از بین رفته باشد. تاریخچه عملیاتی. هواگردهای تولید شده آ-۰ به نیروی هوایی رومانی و یگان آموزشی گروه ۴ از جناح ۱۰۱ تهاجمی "لوفت وافه" در فرانسه تحویل گردید. تعدادی از آن ها تا سال ۱۹۴۴ همچنان در حال پرواز بودند. این مدل به اندازه ای به شکل عمومی ناپسند خلبان ها و خدمه زمینی بود که «تابوت پرنده» نام گرفت. تحویل مدل هااس ۱۲۹ ب-۱ به "لوفت وافه" از اوایل سال ۱۹۴۲ آغاز شد. نخستین یگان "لوفت وافه" که به
این هواگردها مجهز گشت گروه ۲ از جناح ۱ تهاجمی در لیپ اشتات بود که ۱۶ فروند از آن ها را روز ۲۸ مارس سال ۱۹۴۲ دریافت کرد. هنگام انتقال این یگان در ماه مه سال ۱۹۴۲ به جبهه شرقی جنگ جهانی دوم ۱۲ فروند از هواگردهای هااس ۱۲۹ ب-۱ آن باقی مانده بود که دو سوم از آن ها عملیاتی بودند. از آن ها تحت امر ناوگان چهارم هوایی "لوفت وافه" در قسمت جنوبی خط مقدم استفاده شد. هواگردهای هااس ۱۲۹ ماه مه از عملیات تهاجم در کریمه برای تصرف سواستوپول پشتیبانی کردند و سپس ماه ژوئن به مقابل تهاجم شوروی در ناحیه خارکوف اعزام شدند. خلبانان جناح ۱ تهاجمی آموزش عملیاتی کاملی با این هواگردها ندیده بودند تا از توپ آن علیه تانک های دشمن استفاده کنند. به همین چهت وادار به تدبیر تاکتیک های خود شدند که البته چندان موفق نبود. آن ها تمامی مهمات خود را صرف یک تانک می کردند تا آن را از بین ببرند. با این حال، این هواگردها با منهدم کردن ۲۳ تانک ارتش سرخ، نقش مهمی در نبرد دوم خارکوف داشتند. به هر صورت تعداد هواگردهای عملیاتی هااس ۱۲۹ در اثر مشکلات موتور ژنوم ارون ۱۴ام به شدت کاهش یافت. این موتورها اتکاپذیری اندکی داشتند و گاهی آتش می‎گرفتند. علاوه بر ای
ن مسئله کمبود قطعات یدکی و ناآشنایی مکانیک ها با نگهداری و تعمیر توپ های ضدتانک نیز وجود داشت. یگان بعدی اسکادران ۴ از گروه ۱ در جناح ۲ تهاجمی بود که روز ۳۰ سپتامبر سال ۱۹۴۲ با شمول دوازده هواگرد هااس ۱۲۹ در در لهستان تشکیل گردید. این یگان ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ به شمال آفریقا فرستاده شد. تا این هنگام از توان آن ۸ فروند هااس ۱۲۹ باقی مانده بود که نیمی از آن ها عملیاتی بودند. مشخص شد موتور آن ها در برابر گردوخاک هم به شدت آسیب پذیر است. پس از چند بار پرواز بر فراز خطوط متفقین، دو فروند از چهار هااس ۱۲۹ موجود در آفریقا پس از فرود سخت به غنیمت دشمن درآمد. دو فروند مابقی به طرابلس فرستاده شد تا فیلتر مناسبی برای گردوخاک بر آن ها نصب شود که به نتیجه ای نرسید. این دو هواگرد نیز هنگام حمله بریتانیایی ها به طرابلس، در روز ۲۳ ژانویه سال ۱۹۴۳ منهدم شدند. یگان تازه تشکیل شده دیگری با عنوان اسکادران ۸ از جناح ۲ تهاجمی ماه فوریه سال ۱۹۴۳ با شمول هفت فروند هااس ۱۲۹ در تونس عملیاتی شد. تعداد هواگردهای هااس ۱۲۹ این یگان همان ماه به ۱۰ و تا ماه آوریل به ۱۶ فروند رسید. ماه مه سال ۱۹۴۳ یگان به ساردنی در مدیترانه و سپس در ماه ژوئیه
همان سال به جبهه شرقی منتقل شد. با پدیداری تانک های قدرتمند تی-۳۴، کی وی-۱ و کی وی-۲ شوروی سبب شد آلمان تمامی اسکادران های هواگردهای هنشل هااس ۱۲۹ خود را در نقش ضدزره در جبهه شرقی متمرکز کند. اوایل ماه ژوئیه سال ۱۹۴۳ چهار اسکادران از پنج اسکادران هواگردهای هااس ۱۲۹ تحت فرماندهی کلی سروان برونو مایر با استقرار در شمال غربی خارکوف در عملیات "سیتادل" حضور داشتند که منجر به نبرد کورسک شد. هر یک از این اسکادران ها ۱۶ هواگرد در اختیار داشتند. این هواگردها عملکرد خوبی در برابر تانک های دشمن ارائه کردند. ماه اکتبر سال ۱۹۴۳، در جریان باز سازماندهی "لوفت وافه"، پنج اسکادران هواگردهای هااس ۱۲۹ یکدیگر ترکیب گروه ۴ ضدزره جناح ۹ تهاجمی را تحت امر سروان مایر تشکیل دادند. این تنها گروه در "لوفت وافه" بود که پنج اسکادران داشت. از آن در نواحی ناوگان های چهارم و ششم هوایی "لوفت وافه" علیه تمرکز آرایش های زرهی شوروی استفاده شد. تلفات این هواگردها بالا بود. تا پایان سال ۱۹۴۳ از مجموع ۶۴۴ فروند هواگرد هااس ۱۲۹ب تولیدشده، ۴۹۵ فروند (حدود ۷۵ درصد) در اثر رزم، حادثه یا رها شدن در پایگاه های هوایی سقوط کرده، از دست رفت. نمونه های تول
ید از مدل ب-۳ زمستان ۱۹۴۴/۴۵ به اسکادران های ۱۰ و ۱۴ جناح ۹ تهاجمی تحویل شدند. از آن ها با موفقیت علیه تانک های شوروی، حتی مدل سنگین آی اس، استفاده گردید تا این ماه مارس سال ۱۹۴۵ کمبود سوخت "لوفت وافه" را زمین گیر کرد. تا ماه ژانویه سال ۱۹۴۵ از توان گروه ۴ جناح ۹ تهاجمی تنها ۲ اسکادران باقی مانده بود. همان ماه گروه دیگری (۱) تشکیل شد.
هنشل اچ اس ۱۳۰ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هنشل در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده است. این هواپیما برای نخستین بار در ۱۹۳۹ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هنشل اچ اس ۱۳۲ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هنشل در کشور آلمان است که در سال ۱۹۴۵ ساخته شد. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده است.
منطقه هواده () که زون تهویه و منطقه اشباع نشده نیز نامیده می شود، منطقه ای است که بالای سطح ایستابی قرار دارد. در این منطقه بخشی از حفره های سنگ با آب و بخشی دیگر با هوا پر شده است. آب در منطقه هواده دارای خاصیت مویینگی است. سطح ایستابی نشان دهنده مرز میان منطقه هواده و منطقه آب اشباع است.
مشتاق زنده ماندن ( و در ) یک فیلم درام به کارگردانی کلودیو گورا و محصول سینمای ایتالیا است که در سال ۱۹۵۳ میلادی منتشر شد. در سال ۲۰۰۸ میلادی، فیلم برای ورود به فهرست ۱۰۰ فیلم به یادماندنی سینمای ایتالیا انتخاب شد.
محمدکاظم چقازردی، بانکدار و مدیر ارشد اجرایی ایرانی است که در گذشته مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره بانک سپه بوده است. وی پیش از این قائم مقام مدیرعامل بانک سپه بود و درپی انتصاب سیدکامل تقوی نژاد؛ مدیرعامل پیشین این بانک به ریاست سازمان امور مالیاتی ایران، از سوی وزیر امور اقتصادی و دارایی به عنوان مدیرعامل بانک سپه منصوب شد.
دستگاه آدرنرژیک یا دستگاه عصبی آدرنرژیک (ANS)، گروهی از اندام ها و اعصاب است که در آنها، آدرنالین یا نوراپی نفرین، به عنوان پیام رسان عصبی عمل می کنند. دستگاه آدرنرژیک به عنوان یکی از دستگاه های اصلی نوروهورمونال تنظیم عملکرد قلب و عروق برشمرده می شود. اجزاء. دستگاه عصبی آدرنرژیک از سه جزء اصلی زیر تشکیل شده است:
هوشنگ صمدی (زادهٔ ۶ بهمن ۱۳۱۸ کلخوران، اردبیل) مشهور به ناخدا صمدی؛ ناخدا یکم تکاور بازنشستهٔ نیروی دریایی ارتش ایران است، که در طول جنگ ایران و عراق فرماندهی گردان تکاوران دریایی بوشهر را برعهده داشت. صمدی فعالیت نظامی را از سال ۱۳۳۷ در نیروی زمینی شاهنشاهی ایران آغاز کرد، در سال ۱۳۵۴ به نیروی دریایی شاهنشاهی ایران منتقل شد و همزمان با آغاز جنگ ایران و عراق به عنوان یکی از فرماندهان ارشد تیپ تفنگداران دریایی محسوب می شد. او در آغاز جنگ در حالی که بازنشستگی وی ابلاغ شده بود، به ارتش بازگشت و در سلسله عملیات های نبرد خرمشهر، حصر آبادان و آزادسازی خرمشهر به همراه دیگر تکاوران ارتش، نقش کلیدی ایفا کرد. در روزهای نخست جنگ، گردان تکاوران تحت امر او، به مدت ۳۴ روز در مقابل ارتش عراق از خرمشهر دفاع نمود، وی در این مدت ۸ بار مجروح شد. او در چندین نبرد دیگر همچون عملیات مروارید و عملیات ثامن الائمه نیز حضور فعال داشت. صمدی از جانبازان جنگ ایران و عراق محسوب می شود. زندگی. هوشنگ صمدی در تاریخ ۶ بهمنِ ۱۳۱۸ در روستای شیخ کلخوران، اردبیل زاده شد. پدرش شیرعلی صمدی کلخورانی و مادرش قِزخانم نام داشتند. وی پس از گذراندن تحصیل
ات ابتدایی، با مهاجرت به تهران، تحصیلات متوسطه را تمام کرد و پس از گرفتن دیپلم متوسطه به دانشکده افسری ارتش راه یافت. صمدی از سال ۱۳۳۷ به خدمت ارتش شاهنشاهی درآمد و از این سال فعالیت رسمی در نیروی زمینی ارتش را آغاز کرد. وی در سال ۱۳۵۴ به نیروی دریایی ارتش منتقل شد و جهت گذراندن آموزش های حرفه ای، به بریتانیا سفر کرد. سردیس ناخدا صمدی. در اسفندماه ۱۳۹۵ از سردیس ناخدا هوشنگ صمدی و کتاب خاطرات وی با نام «شهری که خرم ماند» در خرمشهر و با حضور حبیب الله سیاری فرمانده وقت نیروی دریایی ارتش، رونمایی شد. جایزه ها و نشان های افتخار. این بخش شامل نشان ها و جایزه های رسمی هوشنگ صمدی است، که بر روی لباس همسان او نصب می شود، ولی جایزه های غیرنظامی و غیررسمی را در برنخواهد داشت.
سید باقر موسوی جهان آباد (زاده ۱۳۴۱ در بویراحمد) سیاستمدار اصلاح طلب و نماینده اسبق مردم شهرستان های بویراحمد و دنا در دوره های پنجم (۱۳۷۸–۱۳۷۴) و ششم (۱۳۸۲–۱۳۷۸) مجلس شورای اسلامی است. وی عضو شورای مرکزی حزب اراده ملت ایران و عضو شورای مرکزی مجمع نمایندگان ادوار مجلس شورای اسلامی است. وی از فرماندهان و مجروحان جنگ ایران و عراق است. در انتخابات دوره های هفتم، هشتم و دهم مجلس شورای اسلامی به دلیل رد صلاحیت توسط «شورای نگهبان» از رقابت بازماند.
جرمنیا فلوگ یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا GM است که در تاریخ ۲۰۱۴ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی جرمنیا فلوگ در اوپفیکون، سوئیس واقع شده است و به ۱۶ مقصد، پرواز مستقیم انجام می دهد.
استیو کیس (؛ زادهٔ ) کارآفرین، بازرگان و مدیر عامل اجرایی اهل ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۸۳ شرکت ای اوال را تأسیس نمود.
جرمنیا یک شرکت هواپیمایی آلمانی بود که در تاریخ ۱۹۷۸ میلادی تأسیس شده و دفتر مرکزی آن در برلین، آلمان واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه برلین شونفلد قرار دارد و به ۴۲ مقصد، پرواز مستقیم انجام می داد. این شرکت در تاریخ ۵ فوریه سال ۲۰۱۹ در حالی که هزاران تعهد بلیط فروخته شده به مسافران پروازهای دنیا داشت به علت عدم توانایی مالی اعلام ورشکستگی کرد.
ماریا ولادیمیراونا زاخارووا () (زاده ۲۴ دسامبر ۱۹۷۵، مسکو) سخنگوی وزرات امور خارجه روسیه است. وی روزنامه نگاری را نیز تجریه کرده و جانشین الکساندر لوکاشیفتش است و پدر و مادرش نیز دو دیپلمات روسیه در پکن بوده اند. وی اولین زن روسی است که منصب سخنگویی وزرات امور خارجه را عهده دار می شود. زاخارووا دانش آموخته پژوهشکده دولتی ارتباطات بین المللی مسکو است. سنین جوانی و تحصیل. زاخارووا در ۲۴ دسامبر ۱۹۷۵ در خانواده ای دیپلمات به دنیا آمد. پدرش ولادیمیر زاخاروف در سال ۱۹۸۱ هنگامی که به عنوان سفیر شوروی در چین منصوب شد خانواده خود را به پکن منتقل کرد. خانواده وی در سال ۱۹۹۳ دو سال پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی از پکن به مسکو نقل مکان کردند. مادرش ایرینا زاخارووا یک مورخ هنر است که در موزه پوشکین مسکو کار کرده است. در سال ۱۹۹۸ ماریا زاخارووا از دانشکده روزنامه نگاری بین المللی در مؤسسه روابط بین الملل دولتی مسکو در زمینه شرق شناسی و روزنامه نگاری فارغ التحصیل شد. دوره پیش از دیپلم او در سفارت روسیه در پکن انجام شد. آغاز کار. زاخارووا از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ و از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ در بخش اطلاعات و مطبوعات وزارت امور خارجه