Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عمل می کند. اگرچه که یک شبکه جانشینی جایگشت خوب از چندین لایه از جعبه های جانشینی و جعبه های جایگشت استفاده می کنند که خصوصیات آشفتگی و پخش شانون را دارند: اگرچه یک شبکه فایستل از جعبه های جانشینی به صورت کاملاً مشابهی با شبکه جانشینی جایگشت استفاده می کند ولی وجود تفاوت های دیگری در آن ها باعث می شود هر یک از این شبکه ها در موقعیت های خاصی کاربرد بیشتری داشته باشند.
رابرت دوین "بابی" وومک ( (زاده ۴ مارس ۱۹۴۴ - درگذشته ۲۷ ژوئن ۲۰۱۴)، آهنگساز و خواننده نامدار موسیقی سول که برای بسیاری از خوانندگان مشهور آهنگ ساخته بود، زندگی نامه. بابی وومک در ۴ مارس ۱۹۴۴ در شهر کلیولند ایالت اوهایو به دنیا آمد و کار خوانندگی را در دهه ۱۹۵۰ میلادی با برادرانش در یک گروه گاسپل (سبک کلیسایی) آغاز کرد. او که گیتاریست چیره دستی هم بود در طی پنجاه سال زندگی هنری اش در سبک های متفاوت موسیقی و با هنرمندان مختلف همکاری کرد. وومک برای رولینگ استونز در ابتدای کار این گروه آهنگ ساخته بود. گروه آنها با نام والنتینوز، در دهه ۱۹۶۰ میلادی و قبل از جدا شدن آنها از هم، دو آلبوم در سبک بلوز ارائه داد. بعد از آن وومک به آهنگسازی روی آورد و کارش را به تنهایی ادامه داد. او برای خوانندگان مشهوری مانند جنیس جاپلین و ویلسون پیکت آهنگ ساخت و به عنوان گیتاریست در کارهایی از آرتا فرانکلین، ری چارلز و داستی اسپرینگفیلد ظاهر شد. مجموعه ای از مشکلات و مصائب شخصی از جمله مرگ دو پسرش باعث شد به مصرف مواد مخدر رو بیاورد و معتاد گردد. او در سال ۲۰۰۹ به "تالار مشاهیر راک اند رول" راه پیدا کرد. وومک در سال ۲۰۱۲، بعد از بیش ا
ز ده سال آلبومی با عنوان The Bravest Man in the Universe (شجاع ترین مرد دنیا) ارائه داد. او در سال ۲۰۱۳ در مصاحبه ای با بی بی سی گفت که مواد مخدر نقش عمده ای در دوری او از دنیای موسیقی داشته است. به گفته کارشناسان موسیقی، بابی وومک تاثیر عمیق و ماندگاری بر چند نسل از خوانندگان سبک سول داشت. آهنگ It’s All Over Now از کارهای مشهور اوست که گروه رولینگ استونز در سال های ابتدایی کارش آن را اجرا کرد. Lookin’ for love هم از دیگر کارهای شناخته شده اوست. وومک در روز جمعه ۲۷ ژوئن ۲۰۱۴ در سن ۷۰ سالگی درگذشت. علت مرگ وومک هنوز اعلام نشده اما او به سرطان و آلزایمر مبتلا بود.
دنیای روح نام فیلمی آمریکایی در ژانر درام کمدی به کارگردانی تری زوئیگاف ساخته سال ۲۰۰۱ می باشد. بازیگران اصلی فیلم استیو بوشمی، تورا بیرچ و اسکارلت جوهانسون هستند. این فیلم براساس کامیک بوکی به همین نام اثر دنیل کلوز ساخته شد و نویسندگی فیلم نامه هم به عهدهٔ خود دنیل کلوز بود. فیلم نامزد جایزهٔ بهترین فیلم نامه اقتباسی از ۷۴مین مراسم اسکار بود. داستان فیلم. اینید (تورا بیرچ) و ربکا (اسکارلت جوهانسون) که بهترین دوستان هم هستند در حال گذران تعطیلات تابستانی پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان می باشند. هر دو دختر از اجتماع رانده هستند، ولی ربکا با پسرها بهتر از اینید کنار می آید. مدرک دیپلم اینید به این شرط به او داده می شود که در یک دوره کلاس جبرانی هنر در طول تابستان شرکت کند. اگرچه او دانش آموز با استعدادی است، ولی معلم هنر او، روبرتا، اعتقاد دارد هنر باید از لحاظ اجتماعی بامعنا باشد و طرح های اینید را مایهٔ سرگرمی می داند. دخترها یک «اطلاعیه شخصی» را در روزنامه می بینند که شخصی به نام سیمور (استیو بوشمی) از زنی که اخیراً او را دیده، درخواست کرده است که با او (سیمور) تماس بگیرد. اینید یک تماس مزاحم تلفنی با سیمو
ر می گیرد و تظاهر می کند زن موردنظر است و از سیمور برای یک ملاقات در یک رستوران دعوت می کند. وقتی سیمور به آنجا می رود، دو دختر به همراه دوست شان جاش (برد رنفرو) مخفیانه او را تحت نظر می گیرند و مسخره می کنند. به اینید احساس عذاب وجدان دست می دهد و چند روز بعد او را تا ساختمان محل زندگی اش تعقیب می کنند و او را در حالی می یابند که مشغول فروش صفحه های گرامافون قدیمی در گاراژ خانه اش است. اینید یک صفحهٔ قدیمی بلوز از سیمور می خرد و آن ها به تدریج باهم دوست می شوند. اینید می خواهد برای برقراری دوستی با سیمور زنانی را پیدا کند و در همین حال برای تحت تأثیر قرار دادن روبرتا، معلم هنرش، یک پوستر قدیمی را که مرد سیاهپوستی را به شکلی کاریکاتوری و گروتسک وار نشان می دهد از سیمور قرض می گیرد. این پوستر سال ها پیش در شرکتِ «کون چیکن این» به عنوان ابزاری ترفیعی به کار گرفته شده است. این شرکت اکنون محل کار سیمور به عنوان یکی از مدیران جزء است. در کلاس، اینید پوستر را به عنوان یک تفسیر اجتماعی از نژادپرستی ارائه می دهد و روبرتا که کاملاً تحت تأثیر قرار گرفته به اینید یک بورسیه تحصیلی در یک کالج هنری معتبر پیشنهاد می دهد. در
همین حال، رفته رفته زندگی اینید و ربکا از هم جدا می شود. درحالی که اینید بیشتر وقتش را با سیمور می گذراند، ربکا شغلی پیدا کرده است و بیشتر به ایجاد رابطه با پسرها فکرمی کند. اینید هم شغلی دست و پا می کند که دخترها بتوانند مکانی را برای زندگی اجاره کنند، ولی تنها پس از یک روز از کار اخراج می شود. در نهایت ربکا پس از اینکه یک دعوای لفظی با اینید می کند از جستجوی خانه به همراه او منصرف می شود. مدتی پس از اخراج اینید از سر کار، سیمور پیامی تلفنی از دِینا، زنی که سیمور تبلیغ روزنامه را خطاب به او نوشته بود، دریافت می کند. اینید سیمور را تشویق به ایجاد رابطه با دینا می کند ولی وقتی سیمور برای صرف وقت بیشتر با دینا از دیدن اینید سرباز می زند، به دینا حسادت می کند. در پایان تابستان رابطه اینید و سیمور به جدایی رسیده است. از سوی دیگر معلم هنر اینید پوستر او را در یک نمایشگاه به معرض نمایش عموم می گذارد و به خاطر واکنش های افراطی مخاطبان که پوستر را نشان دهندهٔ نژادپرستی توهین آمیز می دانند، مقامات مدرسه روبرتا را وادار می کنند که به اینید نمره قبولی ندهد. اینید برای آرامش نزد سیمور می رود و پس از آنکه یک شب را درحالی
که هر دو مست کرده اند پیش سیمور می ماند از آنجا می رود. سیمور رابطه اش را با دینا به هم می زند، درحالیکه خبر ندارد که شانسی برای برقراری مجدد رابطه با اینید ندارد. بر اثر پخش خبر پوستر در روزنامه ها، سیمور کارش را نیز از دست می دهد. ربکا دربارهٔ تماس مزاحم تلفنیِ اینید به سیمور می گوید و سیمور بعد از حمله به جاش (که فکر می کند دوست پسر اینید است) در بیمارستان بستری می شود. سرانجام، اینید به رؤیای بچگی اش که رفتن از خانه است جامه عمل می پوشاند. در سکانس پایانی فیلم، اینید، نورمن، پیرمردی را که همیشه روی یک نیمکت در ایستگاه اتوبوس متروکی می نشیند می بیند که بالاخره سوار یک اتوبوس که به ایستگاه آمده می شود. روز بعد در حالیکه سیمور دارد حوادث پیش آمده در تابستان را نزد یک روان پزشک بازگو می کند، اینید سوار اتوبوسی که به همان ایستگاه می آید می شود.
سیّد علی موسوی (زادهٔ ۱۳۴۶ تهران) باستان شناس، موزه دار اسبق عتیقات شرقی موزهٔ هنر لس آنجلس و استاد فعلی تاریخ هنر و باستان شناسی ایران در دانشگاه کالیفرنیا لس آنجلس است. زندگی. علی موسوی فرزند محمود موسوی باستان شناس فقید ایرانی است. او مدرک کارشناسی خود را در باستان شناسی و تاریخ هنر اروپا و تمدن های مدیترانهٔ شرقی (۱۹۹۶) و سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در باستان شناسی، تاریخ و زبان ها و تمدن های ازمنهٔ قدیم (۱۹۹۷) از دانشگاه لیون فرانسه دریافت کرده است. او سپس برای ادامه تحصیل راهی آمریکا شد و مدرک دکتری خود را در مطالعات باستان شناسی خاورمیانه از دانشگاه کالیفرنیا در برکلی در سال ۲۰۰۵، زیرنظر دیوید استروناخ اخذ کرد. او علاوه بر کار حفاری و کاوش در ایران، در محوطه های باستانی ترکیه، فرانسه و ایتالیا نیز به انجام کاوش های باستان شناسی پرداخته است. همکاری با محققان داخل ایران. علی موسوی از سال ۱۴۰۰ به جمع محققان تاریخ و باستان شناسی همکار با مرکز مطالعات ایران شناسی و علوم انسانی نیمروز پیوست و با هدف ایجاد پل های ارتباطی میان محققان ایرانی در اقصی نقاط جهان و ارتباط دانشگاهیان ایرانی با جامعه، سخنرانی های م
تعددی را به دعوت موسسه نیمروز ایراد نموده است: آثار. گزیده تألیفات به زبان انگلیسی. همچنین برخی آثار انگلیسی او عبارتند از:
ادغام عمودی یا یکپارچگی عمودی در اقتصاد خرد و مدیریت کسب وکار، فرآیندی است که در آن یک شرکت، شرکت های پخش محصولات خود را، تحت تملک خود در می آورد تا پس از مرحله تولید، کنترل خود را بر این بخش ها افزایش دهد. مانند هنری فورد که علاوه بر شرکت های خودروسازی زیرمجموعه شرکت فورد، یک ناوگان کشتی و یک راه آهن را خریداری کرده بود و حتی یک کارخانه لاستیک سازی را در برزیل خرید تا عرضه تایرهای خود را در آن منطقه تضمین کند. از سوی دیگر، روش ادغام عمودی یکی از راه های مدیریت شبکه تأمین نیز به شمار می آید، که عبارتند از: افزایش میزان مالکیت اجزای شبکه تأمین به وسیله یک شرکت؛ به گونه ای که برخی از تأمین کنندگان یا پخش کنندگان شبکه تأمین خود را خریداری کند. گونه ها. ادغام عمودی ترکیب دو فعالیت تجاری است که در دو سطح متفاوت از تولید قرار دارند. برای مثال یک شرکت تولیدکننده مواد غذایی و یک فروشگاه زنجیره ای. ترکیب در این روش با فراهم نمودن چیزی برای چرخه تولید (که به مصرف کننده پایانی نزدیک تر است) به عنوان ادغام عمودی رو به جلو شناخته می شود. ادغام عمودی می تواند با ادغام افقی که همانا ترکیب فعالیت های تجاری که در یک سطح تولید
قرار دارند (مانند دو سوپر مارکت یا دو کارخانه تولید مواد غذایی) مقابله کند. ترکیب با چیزی که چرخه را تقویت می کند (به طور مثال اگر یک شرکت تولیدکننده مواد غذایی با یک مجتمع کشت و صنعت ترکیب شود) به عنوان ادغام عمودی رو به عقب شناخته می شود. گاهی ادغام دو سازمان که در دو مسیر تجاری کاملاً متفاوت قرار دارند بر ادغام اختلاطی شرکت ها ارجحیت دارد. فعالیت های تجاری بسته به این که به مصرف کننده پایانی دور یا نزدیک هستند، بالادستی یا پایین دستی محسوب می شوند. مزایای ادغام عمودی از ظرفیت بیشتری که برای کنترل دستیابی به ورودی ها (و کنترل هزینه ها، کیفیت و زمان های تحول این ورودی ها) به سازمان می دهد، ناشی می شود. هر چند در مسیر تغییر ساختار سازمانی پایان قرن بیستم این منطق کمتر مورد توجه قرار می گیرد. نمونه. برخی از بهترین مثال ها از ادغام عمودی در شرکت های نفتی وجود داشته است. در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بسیاری از شرکت هایی که پیشتاز اکتشاف و استخراج نفت بودند، تصمیم گرفتند پالایشگاه های پایین دستی و شبکه پخش را به دست آورند. شرکت هایی نظیر رویال داچ شل و بی پی اقدام به کنترل تمام مراحل پیچیده آوردن یک قطره نفت از محل است
خراج (دریای شمال یا آلاسکا) به باک سوخت خودروها نمودند. ایده ادغام عمودی از شعار یک گام جلوتر شرکت رایانه ای دل یکی از موفق ترین شرکت های دهه ۱۹۹۰ گرفته شده است. برای شرکت ها اجرای موفقیت آمیز ادغام عمودی یک استراتژی دشوار است. اجرای این استراتژی غالباً پرهزینه و مشکل می باشد. در بسیاری از مواقع تولیدکنندگان بالادستی به منظور حفظ بازار محصولاتشان با پخش کننده های پایین دستی ادغام می شوند. این موضوع در شرایط مناسب خوب است، اما وقتی تقاضا کاهش می یابد، بسیاری از شرکت ها تفاوت قیمت فاحشی با پخش کنندگان پایین دستی دارند و تنها می توانند هزینه تولید را، در نقطه سربه سر حفظ کنند. هنگامی که در پایان دهه ۱۹۷۰ شرکت اپل شبکه ای از متخصصان غیروابسته را تشکیل داد، تا ماشین هایی تولید کند، که کارآیی آن ها بیشتر از آنچه همه غول های رایانه ای انجام داده اند، باشد، برای غول های صنایع رایانه ای همچون آی بی ام، با مشکل مواجه شدند.
در جستجوی شوگرمن نام فیلم مستندی است تولید مشترک سوئد و بریتانیا که در سال ۲۰۱۲ به کارگردانی مالک بنجلول ساخته شد. این فیلم توانست جایزهٔ بفتای بهترین مستند را در ۲۰۱۳ از آن خود کند و بلافاصله پس از این جایزه، اسکار بهترین مستند را نیز دریافت کند. "در جستجوی شوگرمن" تلاش های دو نفر از اهالی کیپ تاون، آفریقای جنوبی را در انتهای دههٔ ۹۰ میلادی نشان می دهد که می خواهند کشف کنند که آیا مرگ افسانه ایِ سیکستو رودریگز، خوانندهٔ آمریکایی، حقیقت دارد یا شایعه است. موسیقی رودریگز اگرچه هیچ گاه در آمریکا شناخته نشد، به شدت در آفریقای جنوبی محبوب است. هرچند که در این کشور از رودریگز تقریباً هیچ نمی دانستند.
خلافت اموی یا خلافت بنی امیه (۴۱–۱۳۲ ه .ق/۶۶۱–۷۵۰ م)، دومین خلافت اصلی از مجموع چهار خلافت بزرگ بنیان نهاده شده بعد از درگذشت محمد بود. خلفای اموی همگی از خاندان بنی امیه (فرزندان امیه) بودند. عثمان بن عفان سومین خلیفه از خلفای راشدین نیز از بنی امیه بود. معاویه بن ابوسفیان (که برای مدتی طولانی در زمان خلفای راشدین فرماندار شام بود) پس از پایان فتنه اول (۶۶۱ میلادی) به عنوان بنیانگذار سلسله امویان، برای نخستین بار در تاریخ اسلام، انتخاب خلیفه را موروثی نمود. در تاریخ اسلام بعد از مرگ معاویه، فتنه دوم آغاز شد و به مدت ۱۲ سال بین مسلمانان بر سر تعیین خلیفه نزاع، کشمکش و درگیری بود. مروان اول (مروان بن حکم) از شاخه ای دیگر از قبیله بنی امیه، پس از خلافت معاویه دوم، نهایتاً قدرت بنی امیه را تثبیت کرد و عبدالملک مروان (خلیفه بعد از مروان) نیز با کشتن عبدالله بن زبیر (در محاصره مکه در سال ۶۹۲) به فتنه دوم پایان داد. شام پس از فتنه دوم به عنوان پایگاه قدرت امویان تقویت شد و دمشق به عنوان پایتخت امویان باقی ماند. بنی امیه فتوحات مسلمانان را ادامه دادند و فرارود، سند، مغرب عربی و اندلس (شبه جزیره ایبری) را به خلافت مس
لمین افزودند. سرزمین شام (سوریه و اردن امروزی) مرکز اصلی خلافت امویان و شهر دمشق پایتخت امویان بود. خلافت بنی امیه ۱۱٫۱۰۰٫۰۰۰ کیلومتر مربع وسعت داشت، این پهنه کشورداری خلافت بنی امیه را در زمره یکی از پهناورترین امپراتوری ها قرار داده است. خلافت بنی امیه در سال ۷۵۰ میلادی توسط خلافت عباسی سرنگون گردید. پس از واژگونی خلافت اموی، بازماندگان خلافت اموی در کوردوبا (قرطبه) در آغاز امارت قرطبه و بعدها خلافت قرطبه را بنیان نهادند. در دوره این خلافت (قرطبه)، سرزمین قرطبه به یک مرکز علمی، فلسفی و پزشکی در جهان تبدیل گشت که نهایتاً به دوران طلایی اسلام انجامید. سرزمین های تحت حکومت بنی امیه حدود ۶۹ میلیون نفر جمعیت را در خود جای داده بودند که حدود ۳۰ درصد جمعیت جهان در آن دوران محسوب می شد. قلمروی خلافت اموی شامل قومیت های گوناگون با فرهنگ های گوناگون بود. مسیحیان، که در آن زمان اکثریت جمعیت خلافت را تشکیل می دادند، و یهودیان اجازه داشتند دین خود را حفظ کنند، اما باید مالیات جزیه، که مسلمانان از آن معاف بودند، را پرداخت می کردند. مسلمانان نیز ملزم به پرداخت مالیات زکات بودند که برای برنامه های رفاهی مختلف برای مسلمانان
یا نوکیشان مسلمان در نظر گرفته شده بود. در زمان خلفای اولیه اموی، مسیحیان دارای مناصب مهمی در دستگاه اداری بودند و برخی از آنان سابقه خدمت در دستگاه اداری امپراتوری بیزانس را داشتند. به کارگیری مسیحیان بخشی از سیاستی بود که به دلیل حضور جمعیت بزرگ مسیحی در استان های فتح شده، مانند شام، ضروری بود. این سیاست محبوبیت معاویه را افزایش داد و شام را به عنوان پایگاه قدرت او تثبیت کرد. دوران بنی امیه را اغلب دوره شکل گیری هنر اسلامی می دانند. دیندارترین خلیفه اموی عمر بن عبدالعزیز بن مروان و واپسین آن ها مروان بن محمد بن مروان بود که در جنگ زاب به سال ۱۳۲ هجری (۷۵۰ میلادی) شکست خورد و خلافت مسلمانان از یک تیرهٔ قریش یعنی امویان به دیگر تیرهٔ قریش یعنی بنی عباس منتقل شد. تاریخچه حکومت امویان. زمینه های قدرت گیری امویان تا تأسیس خلافت به دست معاویه. امویان از سال ۶۶۱ تا ۷۵۰ میلادی به عنوان خلفای امپراتوری تازه تأسیس اسلامی در دمشق حکومت کردند و اولین سلسله موروثی را در تاریخ اسلام پدیدآورند. قلمرو تحت حکومت آن ها از مشرق تا هند و از مغرب تا شبه جزیره ایبریا گسترده بود. بعد از سقوط حکومت امویان در شرق به وسیله عباسیان
آنان در اندلس (اسپانیا) امارت قرطبه (کوردوبا) را بنا نهادند که از سال ۷۵۶ تا ۱۰۳۱ حکومت کرد و این حکومت از سال ۹۲۹ میلادی به نام خلافت بود. در باب ریشه این قوم باید گفت که آن ها همچون پیامبر اسلام از مردی به نام عبدمناف بن قصی از طایفه قریش نشأت می گیرند. از دو پسر این شخص یکی به نام هاشم جد خاندان هاشمی و محمد بود و دیگر عبدشمس، پدر امیه، که جد خاندان بنی امیه بود. در ابتدای قرن هفتم میلادی اعقاب امیه یکی از خانواده های پرنفوذ اعراب مکه بودند. در این زمان بود که محمد بن عبدالله از خاندان هاشم اعلام پیامبری کرد. هنگامی که محمد در سال۶۲۲ میلادی به مدینه مهاجرت کرد و در پی آن نبردهایی با مکیان داشت با اعضای خانواده امویان که در سمت سپاه مکه بودند، جنگید. از این میان ابوسفیان بن حرب پدر معاویه اولین حاکم امویان رهبری سپاه مکه را بر عهده داشت. مدینه بر سر راه شام قرار داشت و تجارت با شام مهم ترین منبع درآمد خانواده بنی امیه بود. محمد با بستن این مسیر توانست سرانجام ابوسفیان را ناتوان کرده و منجر به سقوط مکه شود. ابوسفیان کمی قبل از فتح مکه توسط مسلمانان ناگزیر به دین اسلام درآمد. در نهایت با این تغییر جهت، ضمن با
زگشت صلح به دو خانواده رقیب اموی و هاشمی در قریش، باعث شد که امویان بتوانند در سیاست آینده حکومت اسلامی- عربی نوپا نقش مهمی بازی کنند. معاویه پسر ابوسفیان کمی بعد به عنوان کاتب وحی درآمد. بعد از مرگ محمد، معاویه در نبردهای سپاه اسلام علیه امپراتوری روم شرقی در آسیای صغیر (سوریه یا شام) شرکت کرد و موفق به فتح دمشق شد. در سال ۲۳ هجری (۶۴۴ میلادی) عثمان بن عفان که از خانواده امویان بود به عنوان خلیفه انتخاب شد. عثمان بر خلاف سایر افراد قبیله خود از صحابیون اولیه محمد بود و در هجرت او از مکه به مدینه حضور داشت. هنگامی که او مناصب حکومت را تقسیم می کرد، معاویه بن ابی سفیان را که در زمان خلیفه پیشین عمر بن خطاب به عنوان حاکم شام منصوب شده بود در این سمت ابقا کرد. عثمان در برابر اعتراضاتی که مردم به معاویه می کردند می گفت چگونه او را عزل کنم در حالیکه عمر او را نصب کرده است. اساساً مردم شام تربیت شدهٔ معاویه بودند، امری که نتیجه آن طی حکومت بنی امیه در اطاعت و وفاداری کامل مردم شام نسبت به امویان آشکار شد. با قتل عثمان در سال ۳۵ هجری (۶۵۶ میلادی) در مدینه و آغاز فتنه اول، علی ابن ابیطالب به خلافت برگزیده شد. درحالی
که معاویه قصد داشت با بیعت با علی به عنوان خلیفه مسلمانان ولایت خود بر شام را تحکیم کند، علی ابن ابیطالب به دلیل فساد در دستگاه حاکمیت معاویه وی را عزل کرد اما معاویه از فرمان خلیفه مسلمانان سر پیچی کرد و به عذر اینکه او خویشاوند و «ولی دم» عثمان است بر علی شورید. او می گفت علی عثمان را کشته و او به عنوان ولی دم او باید از کشندگان او قصاص کند و اینگونه ادعای خلافت نمود. به این ترتیب معاویه نه تنها با علی بیعت نکرد بلکه خود مدعی خلافت مسلمانان شد و تا علی زنده بود با او بر سر این عنوان جنگید (نبرد صفین). پس از ترور علی در کوفه به سال ۴۰ قمری، معاویه مهیای نبرد با پسر او حسن بن علی شد. او به طور مخفیانه پیکی نزد عبیدالله بن عباس، از فرماندهان سپاه حسن، فرستاد و به دروغ او را گفت که حسن از ما درخواست صلح کرده است، اگر هم اکنون به ما ملحق شوی به تو یک میلیون درهم خواهم داد؛ پس عبیدالله شبانه به معاویه پیوست. اشراف عراقی سپاه حسن نیز که وضع را بدین صورت دیده و احتمال پیروزی معاویه را قوی دانستند، مرتب به معاویه ملحق شدند یا پیام بیعت می دادند. سرانجام با قبول صلح از سوی حسن، خلافت به معاویه بن ابی سفیان رسید (۴۱ ق
مری/۶۶۱ میلادی) و او دمشق را پایتخت خود و خاندان اموی قرار داد. از معاویه تا تأسیس شاخه مروانیان (۶۴–۴۱ هجری). بر خلاف عمر بن خطاب (خلیفه ثانی) که امر انتخاب خلیفه را به شورایی شش نفره سپرده بود، معاویه پسر خود یزید بن معاویه را بعنوان جانشینش انتخاب کرد و سیاست جانشینی پسر به جای پدر را برای نخستین بار در خلافت باب کرد و همین مسئله آغاز جنگ داخلی دیگری در قلمرو اسلامی موسوم به فتنه دوم را موجب شد. از کارهای یزید بن معاویه نبرد با حسین بن علی یا رویداد کربلا در سال ۶۱ هجری (۶۸۰ میلادی) و حمله به مدینه در سال ۶۳ هجری (که سپاه شامی او تحت فرماندهی مسلم بن عُقْبه قریب هفتصد تن از بزرگان قریش و مهاجر و انصار و دوازده هزار کس از عامه این شهر را کشت و به همین جهت آن سردار به «مُسرِف» اشتهار یافت) و حصر مکه بود. پس از وی پسرش معاویهٔ دوم سر کار آمد ولی خود را مستحق خلافت ندانسته و پس از چهل روز یا چهار ماه کناره گیری کرد و اندکی پس از آن درگذشت. با کناره گیری و مرگ وی در میان خاندان اموی درگیری افتاد و شورش هایی که به پا شده بودند فراگیرتر شدند؛ عبدالله بن زبیر در مکه و مختار ثقفی در کوفه به پا خاستند و حتی در شام ن
یز گروهی از امویان به طرفداری از عبدالله بن زبیر پرداخته و خواستند تا ریشهٔ امویان را برکنند. شهر حمص (در شام) در دست نعمان بن بشیر انصاری بود که گرایشات زبیری پیدا کرد. ضحاک بن قیس، از متنفذترین فرماندهان بنی امیه نیز دمشق را در کنترل خود گرفت، در فلسطین نیز ناتل بن قیس جذامی از یاران ابن زبیر شد، عبدالرحمن بن مجدم فهری نیز در مصر بعنوان عامل ابن زبیر شروع به کار کرد. تنها منطقه ای که در اختیار بنی امیه ماند اردن بود. امویان طرفدار مروان بن حکم (که پدرش پسرعموی ابوسفیان و خودش پسر عموی عثمان بود) با او به خلافت بیعت کردند و در جنگ سختی که در مرج راهط به سال ۶۴ هجری رخ داد، نیروهای مروان پیروز شده و ضحاک بن قیس کشته شد و بدین ترتیب مروان وارد دمشق شده و بار دیگر حاکمیت بنی امیه در شاخهٔ جدید آن که همان مروانیان بودند روی کار آمدند و تا سال ۱۳۲ هجری (۷۵۰ میلادی) که خلافت اموی سقوط کرد، موروثاً بر مسند خلافت بودند. حکومت مروان و نحوهٔ به قدرت رسیدنش تقریباً از جهاتی تازگی داشت، یعنی گرچه معاویه نیز با زور بر سر کار آمده بود اما تزویر نیز در موفقیت او بلااثر نبود، اما مروان به طور کلی با قدرت شمشیر بر مسند خلافت
تکیه زد. به نوشتهٔ مسعودی در مروج الذهب، او اولین کسی است که حکومت را بزور شمشیر گرفت، بدون اینکه رضایت گروهی را جلب کند. او پس از آنکه خلیفه شد یکی از مشکلاتش خالد فرزند یزید بود که گروهی از مردم اردن با او بیعت کرده بودند. پس او با أم هاشم (یا أم خالد) فاخته که بیوهٔ یزید و مادر خالد نامبرده بود ازدواج کرد، ولهاوزن این ازدواج را تلاشی از سوی مروان می داند تا مبدل به پدرخواندهٔ فرزندان یزید (خاصه خالد) شده و جانشینی یزید را برای خود تثبیت کرده و مروانیان را به سفیانیان پیوند بزند. مروان بن حکم از ۶۴ تا ۶۵ هجری (۶۸۴ تا ۶۸۵ میلادی) خلافت کرد. در منابع اسلامی نقل است که او در این سال به توطئهٔ همین همسر جدیدش در حین خواب کشته شد اما منابع غربی آن را قبول ندارند. خواباندن فتنه دوم در زمان عبدالملک و تثبیت خلافت آل مروان. چنان که رفت، پس از کناره گیری معاویه دوم، خلافت اموی چندپاره شد، بدین ترتیب که عراق تا سال ۶۷ هجری در دست مختار ثقفی و از آن سال تا ۷۲ هجری در دست مصعب بن زبیر بود و در این مدت تنها شام و مصر برای امویان ماند. با روی کار آمدن عبدالملک بن مروان در سال ۶۵ هجری (۶۸۵ میلادی) پروژه یکپارچه کردن مجدد
قلمرو خلافت کلید خورد: عبدالملک برای تقویت نیروهایش با رومیان بیزانسی مصالحه کرد (کاری که معاویه نیز در زمان جنگ های خود با علی بن ابی طالب انجام داده بود) و پس از آن مناطق شورشی شامات همچون فلسطین را که در دست ناتل بن قیس جذامی بود آرام نمود، آنگاه پس از چند سال یعنی سال ۷۲ هجری به فکر بازپس گیری عراق از دست زبیریان افتاد. در حالیکه خوارج در اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد هجری مشکلات سختی را در عراق برای زبیری ها ایجاد کرده بودند، عبدالملک در اندیشهٔ بازپس گیری عراق بوده و به بسیج و تجهیز نیرو می پرداخت. پس سپاهی را به عراق فرستاد، آنجا مصعب بن زبیر تا آخرین رمق مقاومت کرد تا سرانجام کشته شد و خلافت آل مروان به این ناحیه که از مرگ یزید بن معاویه به بعد از اطاعت امویان خارج شده بود بسط یافت. با بازپس گیری عراق، مردم آنجا با عبدالملک بیعت کردند و شرق اسلامی به طور کلی زیر سلطهٔ مروانیان رفت. اکنون تنها محلی که باقی مانده بود حجاز (مشتمل بر مکه و مدینه) بود که عبدالله بن زبیر در آنجا سال ها بود که قدرتی به هم زده و خلافت امویان را به چالش می کشاند. عبدالملک که حساسیت حجاز را به خاطر مراسم حج درک می کرد و حتی
از رفتن اتباعش به حج ممانعت به عمل می آورد در اندیشهٔ گشودن آن دیار افتاد، به ویژه که با حضور ابن زبیر در صحنهٔ سیاست کسانی یافت می شدند که هنوز خلافت عبدالملک را برسمیت نمی شناختند. پس عبدالملک یکی از سرداران خود به نام حجاج بن یوسف را در رأس سپاهی به حجاز گسیل داشت. این دومین مرتبه بود که امویان برای از بین بردن ابن زبیر به مکه لشکرکشی می کردند: بار نخست در زمان یزید بن معاویه در سال ۶۴ هجری (۶۸۳ میلادی) بود که به دلیل رسیدن خبر مرگ یزید، حصین بن نمیر، فرمانده محاصره کنندگان شامی، از آنجا بازگشت؛ اکنون برای دومین مرتبه و این بار به سرداری حجاج، با یک لشکر دوازده هزار نفری مدت هشت ماه به محاصرهٔ مکه پرداختند، در این مدت منجنیق در اطراف شهر و بر روی ارتفاعات نصب شده و آتش و سنگ بر سر ابن زبیر و مسجدالحرام فرومی ریخت بطوری که کعبه آتش گرفت و حجاج از ریختن کثافات بر روی مسجدالحرام نیز خودداری نکرد. بالاخره در سال ۷۳ هجری مکه سقوط کرده و عبدالله بن زبیر به قتل آمد تا حجاز نیز به قلمرو امویان بازگردد و خلیفه عبدالملک بدین ترتیب از شر مدعیان بزرگی نجات یافت و خلافت او را مصفی شد. فتوحات امویان. فتوحات در عهد معاوی
ه. با جنگ های داخلی پنج ساله نخست (فتنه اول) در دورهٔ خلافت علی، فتوحات در شرق و غرب قلمرو اسلامی متوقف شد. چون سیاست علی اصلاح وضع داخلی و براندازی عناصرِ ـ بگفتهٔ خودش ـ «مفسد» بود، فتوحات را متوقف ساخت. معاویه نیز که برای جنگ با علی نیاز به نیروی زیادی داشت، صلح با رومیان بیزانس را پذیرفت؛ لذا فتوحات در آنسو نیز متوقف شد. پس از پیروزی امویان در فتنهٔ اول و تأسیس خلافتشان در ۶۶۱ میلادی (۴۱ هجری)، فتوحات که ثمرات اقتصادی آن برای حکومت بیش از هر چیز دیگر بود، از نو آغاز شد. در سال ۴۹ یا ۵۰ هجری معاویه سپاهی عظیم بسوی روم شرقی گسیل داشت که تا پشت دیوارهای قسطنطنیه پیشروی کردند اما موفق به تسخیر آن نشدند. یکی دیگر از مناطق جنگی افریقیه بود که در ادامهٔ فتح مصر در سال های ۶۴۱ تا ۶۴۲ میلادی (۲۰ تا ۲۱ هجری) در زمان خلافت عمر، مسلمین مکرر در آن پیشروی داشتند. سرزمین سودان در آفریقا در این دوره فتح شد. عقبه بن نافع، فرماندهٔ آن دیار، که ناظر ارتدادهای مکرر اهالی بود، شهری را به نام شهر قیروان در سال ۶۷۰ میلادی (۵۰ هجری) تأسیس کرد تا مسلمین در آن سکونت اختیار کرده و ثبات منطقه را تضمین کنند. همین شهر نقش مهمی را در ح
فظ فتوحات مسلمین در ناحیه شمال آفریقا برعهده داشت. در شرق اسلامی هم فتوحات ادامه داشت. سعید فرزند عثمان مدتی در بخارا و حوالی آن به فتوحات مشغول بود. او در سمرقند با سغدیان درگیر شد و پس از مدتی با آنان مصالحه کرد. مناطق هند و سند هم شاهد جنگ های متوالی بود. در سال ۴۳ هجری و بعد از آن حملاتی به این مناطق ـ بین کابل و مولتان ـ صورت گرفت که همراه با غنائم بسیار زیادی بود. فتوحات در عهد مروانیان. با اینکه فتوحات در زمان یزید بن معاویه (۶۸۰–۶۸۳ میلادی/۶۰–۶۴ هجری) در برخی از موارد آغاز شد اما می توان گفت که در دهه ۶۸۰ میلادی (۶۰ هجری) و حتی تا سال ۶۹۲ میلادی (۷۳ هجری) که قتل عبدالله بن زبیر بوقوع پیوست، فتوحات به دلیل وقوع جنگ داخلی دوم متوقف شده بود. با آغاز حکومت یکپارچهٔ عبدالملک پس از محو ابن زبیر، مجدداً فرصت برای از سر گرفتن فتوحات در دو محور شرق و غرب به وجود آمد. فتوحات در شرق. حجاج بن یوسف مهلب بن ابی صفره را که سوابق زیادی در جنگ با خوارج داشت در سال ۷۸ هجری به حکومت خراسان منصوب کرد. مدتی نزدیک به ۹ سال آل مهلب (پدر و دو فرزند او یزید و مفضل) بر خراسان حکمروانی کردند تا اینکه حجاج به علت کینه ای که نسبت