Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مردم می داده اند. در کتاب اردای ویرافنامه که آن را به «نیک شاپور» از دانشمندان زمان خسرو اول نوشین روان نسبت داده اند و شرحی از معراج روح است، چنین آمده است که در آسمان دوم روان های کسانی را دیده است که «خویتک دس» (ازدواج با محارم) کرده بودند و تا جاویدان آمرزیده شده بودند و در دورترین جاهای دوزخ روان زنی را گرفتار عذاب جاودانی دیده زیرا که «خویتک دس» را به هم زده است، سرانجام گفته شده است «ویراف» که روان وی به معراج رفته هفت تن از خواهران خود را به همسری برگزیده است. در کتاب سوم «دینکرت» در این زمینه اصطلاحات دیگری به کار رفته از آن جمله اصطلاح «نزد پیوند» است که به معنی پیوند با نزدیکان باشد و در این زمینه به پیوند پدر با دختر و برادر با خواهر اشاره کرده اند. «نوسای برزمهر» از روحانیان زردشتی که این قسمت از دینکرت را تفسیر کرده سودهای بسیاری برای این گونه زناشویی آورده و گفته است که گناهان جانکاه را جبران می کند (تاریخ اجتماعی ایران، جلد ۲، صفحه ۳۹). کریستن سن در کتاب «ایران در زمان ساسانیان» می گوید: اهتمام در پاکی نسب و خون خانواده یکی از صفات بارزه جامعه ایرانی به شمار می رفت، تا به حدی که ازدواج با محار
م را جایز می شمردند و چنین وصلتی را «خویذوگدس» (در اوستا خوایت ودث) می خواندند این رسم از قدیم معمول بود حتی در عهد هخامنشیان اگر چه معنی لفظ خوایت ودث در اوستای موجود مصرح نیست ولی در نسک های مفقود مراد از آن بی شبهه مزاوجت با محارم بود (ایران در زمان ساسانیان، صفحه ۳۴۷). در دوره ساسانی چیزی که بیش از همه دستخوش تصرف و ناسخ و منسوخ و جرح و تعدیل موبدان بود «حقوق شخصی» است. مخصوصاً احکام نکاح و ارث به اندازه ای پیچیده و مبهم بود که موبدان هر چه می خواستند می کردند و در این زمینه اختیاراتی داشتند که در هیچ شریعتی به روحانیان نداده اند (تاریخ اجتماعی ایران، جلد ۲، صفحه ۳۴). تعدد زوجات در دوره ساسانی جاری و معمول بوده است. زردشتیان عصر اخیر درصدد انکار این اصل هستند، ولی جای انکار نیست، همه مورخین نوشته اند، از هرودوت یونانی و استرابون در عصر هخامنشی گرفته تا مورخین عصر حاضر، هرودوت دربارهٔ طبقه اشراف عهد هخامنشی می گوید: «هر کدام از آنها چند زن عقدی دارند ولی عده زنان غیر عقدی بیشتر است». (مشیرالدوله، تاریخ ایران باستان، جلد ششم، چاپ جیبی، صفحه ۱۵۳۵). استرابون دربارهٔ همین طبقه می گوید: «آنها زنان زیاد می گیرند
، و با وجود این زنان غیر عقدی بسیار دارند». (همان مآخذ، صفحه ۱۵۴۳). البته در منابع کهن زرتشتی مانند گاتها و اوستا معنایی از ازدواج با محارم راجع به خویدوده وجود ندارد. ازدواج دسته جمعی شوش. به ازدواج دسته جمعی ای گفته می شود که میان زنان پارسی و سرداران اسکندر در شوش یکی از پایتخت های عهد هخامنشی صورت گرفت. در سال ۳۲۴ پیش از میلاد اسکندر کوشید در طی جشن های بهاری در جهت ایجاد دوستی بین ایرانیان و مقدونی ها که قوام امپراتوری نوبنیاد وی، جز براساس آن استوار نمی یافت، طرحی تازه بریزد. از این رو در ضیافت باشکوهی که برپا کرد، اسکندر به همراه هشتاد تن از افسران و سرداران خویش با زنان پارسی ازدواج کردند. خود او با استاتیرا (دختر داریوش سوم) ازدواج کرد و نزدیکترین دوست و سردارش هفستیون با دختر کوچکتر داریوش دری په تیس وصلت کرد. سایر سرداران و افسرانش هم دخترانی با خانوادهٔ هخامنشی یا سایر خانواده های بزرگ پارسی تزویج کردند. بعلاوه اسکندر، مقدونی های لشکرش را نیز تشویق کرد که زنان ایرانی بگیرند و می گویند نزدیک به ده هزار تن از لشکریان او نیز زنان ایرانی گرفتند. ایران امروز. در ایران امروز مقررات ازدواج عمدتاً بر اساس
فقه امامیه تدوین شده و ازدواج به دو نحو دائم و موقت می تواند صورت پذیرد. در مذهب شیعه جعفری دین اسلام این دو ازدواج در پاره ای از آثار با هم یکی هستند و در برخی دگر اختلاف دارند، تفاوت اصلی و جوهری ازدواج موقت با ازدواج دائم در مدت دار بودت ازدواج موقت که پس از پایان آن پیوند زناشویی به انتها می رسد. همچنین در ازدواج موقت برخلاف ازدواج دائم طلاق وجود ندارد بلکه از اصطلاح بذل مدت استفاده می شود، زن حق نفقه ندارد و زن و شوهر از یکدیگر ارث نمی برند هر چند می توانند ضمن عقد شرط کنند، مهریه هم در ازدواج دائم لازم است و هم در ازدواج موقت، با این تفاوت که در ازدواج موقت عدم ذکر مهر موجب بطلان عقد است ولی در ازدواج دائم عقد باطل نیست و می توان مهریه را بعداً توافق کرد یا درصورت عدم توافق مهرالمثل تعیین می شود. چین. قانون جدید ازدواج در سال ۱۹۵۰، به طور اساسی سنت های ازدواج را در چین تغییر داد. اعمال تک همسری، برابری حقوق زنان ومردان، و اهمیت انتخاب در ازدواج از جملهً این تغییرات بود. ازدواج های مقرر (arranged marriage) اغلب، رایج ترین نوع ازدواج در چین، تا آن زمان بود. افغانستان. نکاح اجباری. ازدواج اجباری عبارت از
مجبور کردن یا تحت فشار درآوردن فردی برای ازدواج است. به عبارت دیگر زن یا مرد جوانی در اثر فشار روحی یا جسمانی مجبور به ازدواج ناخوانده شود. ازدواج اجباری مصداق تضییع حقوق انسان هاست که دختران جامعه قربانیان اصلی آن هستند. این پدیده در افغانستان خیلی زیاد است، بخصوص در دهستان ها که حاکمیت دولتی کم اند. قربانیان این پدیده دختران خردسال از سن ۸ به بعد می باشد. ازدواج بر اساس فرهنگ، سیاست و اجتماع. ازدواج سفید. اصطلاح ازدواج سفید دو کاربرد جدید و کهن متفاوت دارد. کاربرد جدید «ازدواج سفید» (و گاهی ازدواج سپید) اصطلاحی برای توصیف زندگی مشترک بدون ازدواج "رسمی" ست (که نباید با ازدواج عرفی یا ازدواج حقوق مشترک اشتباه گرفته شود). دو تعریف متفاوت از این زندگی مشترک وجود دارد: هم باشی. زندگی زناشویی بدون ازدواج رسمی یا زندگی مشترک بدون ازدواج وضعیتی است که زن و مرد با هم زندگی می کنند و کارهای مربوط به خانواده بر دوش هر دو نفر است ولی بسته به تعریف از نظر قانون، عرف یا شرع زن و شوهر رسمی محسوب نمی شوند. برخی منابع «ازدواج سفید» را به معنای «هم باشی» (cohabitation) و برقراری رابطه جنسی بدون ثبت پیوند ازدواج در نظر گرفته
اند. ازدواج مدنی نوعی ازدواج است که در نهادهای دولتی مربوطه ویا سازمان های دینی ثبت نمی شود. امروزه براساس ازدواج مدنی زن و مرد با هم زندگی می کنند و کارهای مربوط به خانواده بر دوش هر دو تن است ولی از نظر قانون زن و شوهر رسمی محسوب نمی شوند. نکاح معاطاتی. ازدواجی است که به منظور تشکیل خانواده و حق تمتع و رابطه جنسی بین زن و مرد برقرار می شود اما فاقد ایجاب و قبول لفظی است و ممکن است طرفین بر مهریه، نفقه و سایر حقوق بین زوجین توافق کنند. بعضی افراد ازدواج سفید را نوعی نکاح معاطاتی می دانند، بنابراین شرعی و قانونی بودن ازدواج سفید با این تعریف بستگی به صحت عقد نکاح بر اساس معاطات دارد. مطابق ماده ۱۹۳ قانون مدنی «در مواردی که قانون استثنا کرده باشد» معاطات صحیح است. از جمله موارد استثنا شده عقد نکاح است. در ماده ۱۰۶۲ این قانون آمده است: «نکاح واقع می شود به ایجاب و قبول به الفاظی که صریحاً دلالت بر قصد ازدواج نماید». یعنی حتماً به لحاظ حقوقی باید صیغه عقد ازدواج بیان شود و ایجاب و قبول باید لفظی باشدمگر در حالت عجز از تلفظ. محقق داماد می گوید قانون مدنی برای ایجاب و قبول صیغه ای خاص یا زبان و لفظ ویژه ای را ملحو
ظ نداشته است. بلکه هر زبان یا هر نوع صیغه ای را که دلالت صریح بر قصد ازدواج داشته باشد را کافی دانسته است. عدم جواز نکاج معاطاتی به نظر اکثر فقهای شیعه نظیر شیخ مرتضی انصاری، روح الله خمینی، محقق بحرانی، مکارم شیرازی مورد اجماع علمای شیعه و اهل سنت است. مذاهب شافعی، مالکی، حنبلی و حنفی همگی صیغه ایجاب و قبول را از شرایط عقد نکاح می دانند. ازدواج مدنی. اتحاد مدنی یا پیوند مدنی به نوعی از ازدواج گفته می شود که در آن حقوق و مسئولیت های زوجین نسبت به هم در قیاس با ازدواج یا پیوند زناشویی کمتر است. این گونه ازدواج گاهی اوقات با نام شراکت رسمی نیز شناخته می گردد. میزان حقوق و مزایایی که قانون اتحاد مدنی برای ازدواج در نظر می گیرد از کشوری به کشور دیگر متفاوت است. برای مثال در نیوزیلند تقریباً کلیهٔ حقوق و مزایای ازدواج در قانون اتحاد مدنی گنجانده شده است. در مقابل جمهوری چک مزایای بسیار کمتری را برای زوج هایی که وارد اتحاد مدنی می شوند در مقایسه با ازدواج، فراهم می کند. دانمارک به عنوان نخستین کشور در سال ۱۹۸۹ این قانون را به منظور فراهم کردن حقوق هم جنس گرایان، مزایا و مسئولیت هایی شبیه ازدواج دگرجنس گرایان تصویب
کرد. در بعضی از کشورها همچون اروگوئه، فرانسه و نیوزیلند زوج های غیر هم جنس نیز می توانند به جای ازدواج وارد اتحاد مدنی گردند که اصطلاحاً به آن ازدواج غیر مذهبی هم می گویند. امروزه در ده ها کشور، اتحاد مدنی برای هم جنس گرایان و دگرجنس گرایان آزاد است. ازدواج غیررسمی. وضعیتی است که زن و مرد با هم زندگی می کنند و کارهای مربوط به خانواده بر دوش هر دو نفر است ولی بسته به تعریف از نظر قانون، عرف یا شرع زن و شوهر رسمی محسوب نمی شوند. ازدواج حقوق مشترک. چهارچوبی قانونی در تعدادی محدود از حکومت هاست که یک زوج بدون اینکه رابطه شان را به صورت رسمی به عنوان ازدواج شهروندی (en) یا دینی یا مذهبی ثبت کرده باشند مزدوج محسوب می شوند. راهکار اصلی «ازدواج عرفی» ازدواجی است که طرفین، آن را تأییدشده بدانند، اما به صورت مذهبی یا دولتی به طور رسمی ثبت نشده باشد یا در یک مراسم رسمی یا مذهبی انجام نشده باشد؛ و تنها گواه عملکرد و سازماندهی روابط بین دو زوج باشد که آن ها را به عنوان زوج به دیگران معرفی کند. ازدواج همجنس گرایان. به نوعی از ازدواج گفته می شود که بر اساس آن دو زوج همجنس به صورت قانونی وارد زندگی مشترک می شوند. این گونه از
ازدواج بر اساس نوع حقوقی که برای این زوج ها فراهم می کند به چند نوع تقسیم می شود که در کامل ترین شکل خود، همهٔ حقوق شامل در ازدواج دگرجنسگرایان – از جمله حق سرپرستی فرزند – را به رسمیت می شناسد. ازدواج سفید (فرانسوی). یا ازدواج الکی در زبان فرانسوی (, ) نوعی ازدواج بدون رابطه جنسی است. افراد ممکن است به دلایل گوناگونی ازدواج سفید داشته باشند، برای نمونه، یک ازدواج مصلحتی یا ازدواجی فرمالیته و غیرواقعی معمولاً برای کمک یا نجات یکی از طرفین ازدواج از مجازات، تعقیب، شکنجه یا آسیب، یا گاهی برای منافع اقتصادی، اجتماعی یا روادید صورت می گیرد. مثالی دیگر یک ازدواج بنفش است که طرفین یا یکی از آن ها متعهد می شود که همجنس گرایی دیگری یا هر دو را مخفی نگه دارد. ازدواج بنفش. نوعی ازدواج است که زن یا شوهر تمایلات معمول جنسی را ندارند، مثلاً تراجنسی هستند. ازدواج صوری. ازدواجی دروغین که برای فرار از قانون یا گرفتن ویزا انجام می شود. ازدواج صوری معمولاً به یکی از دو شکل زیر است: ازدواج مصلحتی. ازدواجی است که بر مبنای عشق و علاقه و برای تشکیل زندگی مشترک نباشد. ازدواج مصلحتی گاه به دلایل سیاسی یا استراتژیک صورت می پذیرد. اگ
ر ازدواج برای فرار از قانون یا گرفتن ویزا انجام شود به آن ازدواج صوری می گویند. ازدواج بدون وصال. ازدواجی است که در آن رابطه جنسی وجود ندارد یا خیلی کم می باشد. بعضی از زوج ها تا مدت ها بعد از ازدواج، موفق به همبستری نمی شوند، به طوری که خانم هم چنان دست نخورده و دوشیزه باقی می ماند. این زوج ها به دلیل شرم یا ترس، مشکل خود را بازگو نمی کنند. ازدواج سنتی. معمولاً به ازدواجی گفته می شود که با توصیه خانواده و بستگان انجام می شود و نوعی ازدواج با مداخله اطرافیان است؛ و در تضاد با ازدواج عاشقانه است. این ازدواج را نباید ازدواج اجباری در نظر گرفت؛ چون در این ازدواج معمولاً پسر و دختر قبول می کنند که با رضایت خودشان ازدواج کنند. ازدواج سیاسی. ازدواجی است که صرفاً بر پایه عشق و علاقه دو طرف صورت نگرفته بلکه شاید اصلاً صحبت از علاقه درمیان نباشد و بیشتر جهت ایجاد یا تحکیم روابط بین دو گروه یا شخصیت سیاسی و با اهداف از پیش تعیین شده انجام پذیرد. ازدواج با محارم. اصلی پذیرفته در بسیاری از جوامع، مذاهب و کشورها است که به ممنوعیت ازدواج و رابطهٔ جنسی با خویشاوندان نزدیک اشاره دارد. افرادی که ازدواج میان آن ها حرام است در
اصطلاح محرم نامیده می شوند. کلیه ادیان ابراهیمی این نوع ازدواج را ممنوع کرده اند. ازدواج سورورات. رسمی که در برخی جوامع وجود دارد زن برادرستانی (لویرات) است که بر پایهٔ آن زنی که شوهرش درگذشته با برادر شوهر خود ازدواج می کند. دو رسم خواهرزن ستانی و زن برادرستانی نشان می دهد که ازدواج در جوامع سنتی، به منزلهٔ قراردادهای سنگین عرفی و شرعی و اجتماعی است، که بر اساس انتخاب دو گروه و دو طایفه و دو قبیله صورت می گیرد؛ نه بر اساس انتخاب آزاد دو تن. ازدواج خویشاوندی. ازدواجی است که زوج، جد یا نیای مشترک داشته باشند، مثلاً پسر عمو و دختر عمو، پسر خاله و دختر خاله، پسر دائی و دختر عمه، دختر دائی و پسر عمه. در خاورمیانه این نوع ازدواج بیشتر مرسوم است. نگرانی هایی در رابطه با انتقال بیماری های ژنتیکی در ازدواج خویشاوندی وجود دارد؛ بنابراین در این نوع ازدواج ها مشاوره ژنتیک توصیه می شود. ازدواج گروهی. به معنای ازدواج چند تن با همدیگر به طور هم زمان است که در آن بیش از یک جفت (اردواج کلاسیک زن-مرد یا زن-زن یا مرد-مرد) با همدیگر زندگی مشترکی تشکیل می دهند و همگی همسر یکدیگر به شمار می آیند. ازدواج مجدد. یا «ازدواج دوباره»،
ازدواج یک شخص پس از ازدواج اول می باشد. پژوهش ها نشان داده است که ازدواج مجدد برای افراد طلاق گرفته یا بیوه شده از نظر سلامتی روحی و جسمی مفید است. ازدواج عاشقانه. معمولاً به ازدواجی گفته می شود که بر پایه عشق و علاقه باشد و در تضاد با ازدواج سنتی است که معمولاً با توصیه خانواده و بستگان انجام می شود و نوعی ازدواج با مداخله اطرافیان است. ازدواج کودکان. ازدواج در کودکی نوعی ازدواج رسمی یا غیررسمی است که در آن فرد قبل از رسیدن به ۱۸ سالگی وارد پیمان زناشویی می شود. حداقل سن ازدواج تعیین شده از جانب قانون در بسیاری از حوزهءهای قضایی ۱۸ سال می باشد، خصوصاً در مورد دختران؛ و حتی بعضاً قرار داشتن در ۱۸ سالگی نیز شامل قانون مذکور می شود. ازدواج در نوجوانی. یعنی ازدواج قبل از رسیدن یک یا هر دو زوج به سن قانونی ولی بعد از رسیدن به سن بلوغ (در ایران قبل از رسیدن به ۱۸ سال). دلایل این ازدواج ها می تواند بارداری نوجوانان، عشق نوجوانی، فشار خانواده یا دلایل مذهبی و فرهنگی باشد. ازدواج غیابی. ازدواجی گفته می شود که یکی از دو طرف ازدواج یا هر دو آن ها حضور نداشته باشند. ازدواج غیابی می تواند به دلیل حضور در سربازی، زندان یا
کشور دیگری باشد. ازدواج با خود (سولوگامی). به ازدواجی گفته می شود که فرد با خودش انجام می دهد؛ یعنی پیوندی بین خود با خود. حامیان از این نوع جدید ازدواج معتقدند که این کار، مهر تأییدی است بر ارزش نهادن فرد بر خودش.
آمدئو تریلی (؛ زاده ۹ ژوئیه ۱۹۰۶ – درگذشته ۳۰ نوامبر ۱۹۷۱) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "شورش گارد پرتورین"، "فابیولا"، "۱۸۶۰"، "ولکان، پسر ژوپیتر"، "هفت خوان علی بابا"، "نامزدشده"، "فردا هم روز خداست"، "مسالینا" و "سرنوشت" اشاره کرد.
ویتوریو دوسه (؛ – ) بازیگر، کارگردان و فیلم نامه نویس اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "در آخرین لحظه"، "اعتراض عمومی"، '، "یوزپلنگ"، "دیوارهای مالاپاگا"، "به من میگن پاگنده"، "بازجویی از یک شهروند دور از سوءظن"، "آوریل افسون شده"، "من کاپاتاز هستم"، "شفق قطبی"، '، "مسیر نفرت" و "خرابکاران" اشاره کرد.
اما بارون (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "دوبار شلیک کن"، "دو زن"، "باراباس"، "آنا از بروکلین"، "نامزدشده"، "اولین عشق"، "شب های داغ دون ژوان" و "داستان عشق" اشاره کرد.
کارلا دل پوجو (؛ – ) هنرپیشه اهل ایتالیا بود. وی بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۶ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم هایی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "روشنایی های واریته"، "آسیاب رودخانه پو"، "مسیر نفرت" و "راهزن" اشاره کرد.
فرانکو پشه (؛ – ) یک بازیگر و فیلم بردار اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "در عشق، هر لذتی با رنج همراه است"، "ترانه بهار"، "نغمه های جاویدان"، "پیروزی ده گلادیاتور" و "لو مان، میانبری به جهنم" اشاره نمود.
هارولد ادوارد پالمر (زادهٔ ۷ مارس ۱۸۷۷ در لندن – درگذشتهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۴۹) معروف به هارولد ئی. پالمر زبان شناس و آواشناس بریتانیایی و از پیشگامان آموزش زبان انگلیسی بود. او چهارده سال در ژاپن زندگی کرد و اصلاحاتی در شیوهٔ آموزش زبان انگلیسی در آن کشور انجام داد. پالمر از پیشگامان زبان شناسی کاربردی در سدهٔ بیستم بود.
هومر آدولف پلسی (۱۷ مارس ۱۸۶۲–۱ مارس ۱۹۲۵) شاکی پروندهٔ نژادی کریول لوئیزیانا برای رأی دیوان عالی آمریکا در پروندهٔ پلسی - فرگوسن بود. وی پس از بازداشت، محاکمه و محکومیت در نیواورلئان به جرم نقض یکی از قوانین تبعیض نژادی لوئیزیانا، از طریق دادگاه های ایالتی لوئیزیانا از دادگاه عالی آمریکا تاررتارتاراتراتردرخواست تجدید نظر کرد و باز هم محکوم شد. رأی "برابر ولی جدا " که دادگاه علیه او صادر کرد عواقب مهمی برای حقوق مدنی در آمریکا داشت. این تصمیم، تبعیض نژادی در هر نقطه از آمریکا را به صرف ایالتی بودن حکم مجاز می شمرد، به شرط این که امکانات ارائه شده برای هر دو نژاد سیاه و سفید ظاهراً "برابر" باشد. پلسی از فرانسوی زبانان کریول بود (نک اکترون) و در روز سنت پاتریک در سال ۱۸۶۲ در شرایطی به دنیا آمد که نیروهای فدرال تحت رهبری ژنرال بنجامین فرانکلین باتلر، در نتیجه جنگ داخلی آمریکا و بازسازی لوئیزیانا را اشغال کرده و سیاهان نیواورلئان اسیر در این ایالت را آزاد کرده بودند. سیاهان می توانستند با هر کس می خواهند ازدواج کنند، روی هر صندلی اتوبوس که می خواهند بنشینند و دوران کوتاهی حتی به مدارس یکپارچه رفتند. [۱] پلسی وقتی
بزرگ شد متوجه شد پس از خروج نیروهای فدرال در سال ۱۸۷۷ به دستور رئیس جمهور آمریکا رادرفورد ب. هیز تمام دستاوردهای دوران اشغال فدرال از بین رفته و اوضاع به همان منوال درآمده است که پیش از آن بوده است. [۲] پلیسی به خاطر رنگ «درست» پوستش می توانست سوار قطاری بشود که فقط سفیدها حق داشتند از آن استفاده کنند ولی بر اساس سیاست های نژادپرستانه آن زمان او یک اکترون بود به این معنی که یک هشتم نژاد سیاه را در خود دارد. کمیته شهروندان نیواورلئان (Comité des Citoyens) با هدف مبارزه با قوانین تبعیض نژادی از پلسی کمک خواست تا مرتکب نقض عامدانه قانون ۱۸۹۰ تفکیک نژادی لوئیزیانا در ماشین ها بشود. کمیته مشخصا برای اعلام این مفهوم قصد پلسی به ورود به قطار را اعلام کرد و این خلاف قانون بود چون برای این منظور باید واگن های بیشتری به قطار اضافه می کردند. [۲] در ۷ ژوئن ۱۸۹۲، پلسی یک بلیط درجه یک خرید و سوار قطاری شد که از نیواورلئان حرکت می کرد و در بخش مخصوص سفیدها نشست. کمیته یک کارآگاه خصوصی با اختیار بازداشت را اجیر کرده بود تا در تقاطع خیابان های پرس و رویال، پلسی را پیاده کند و مطمئن باشد او به جرم نقض قانون تفکیک نژادی در ماش
ین ها دستگیر شد و به بزه دیگری متهم نیست. [۲] همه چیز بر اساس برنامه ریزی کمیته سازماندهی رخ داد به غیر از تصمیم ۱۸۹۶دادگاه عالی.[کیت] مدلی می گوید: " ترکیب دادگاه عالی آمریکا در آن زمان بیشتر به تفکیک نژادی متمایل بود و کمیته می دانست احتمالاً پرونده را می بازد ولی تصمیم گرفته بود برای پیشبرد آرمانش تلاش کند. برای آن ها اسباب افتخار بود که مبارزه را تا انتها ادامه بدهند. "[۲] زندگی. هومر پلسی با نام هومر پاتریس پلسی (Homère Patrice Plessy) در ۱۷ مارس ۱۸۶۲ از ژوزف آدولف پلسی و روزا دبرگ به دنیا آمد که اعضای جامعه فرانسوی زبان کریول نیواورلئان بودند. [۳] عضو دیگر همین جامعه کریول والتر کوهن (Walter L. Cohen) بود که هموطن پلسی است و از سوی ویلیام مک کینلی (William McKinley.) رئیس جمهور آمریکا به سمت بازرس گمرک نصب شد. [۴] جد پدری هومر پلسی، ژرمن پلسی، یک فرانسوی سفید متولد ۱۷۷۷در بوردو بود. [۵] ژرمن پلسی یکی از هزاران مهاجر فرانسوی بود که پس از شورش بردگان به رهبری توسن اوورتور (Toussaint L'Ouverture) و خارج کردن هائیتی از چنگ ناپلئون در سال های دهه ۱۹۷۰، از سن دومینیک (Saint Dominique) به نیو اورلئان فرار کردن
د. [۵] ژرمن پلسی با کاترین متیو که یک زن آزاد و رنگین پوست بود ازدواج کرد و هشت فرزند به دنیا آوردند که پدر هومر پلسی، ژوزف آدولف پلسی یکی از آن ها بود [۵]. نام فامیل میانی هومر پلسی در گواهی تولد از نام پدرش آدولف گرفته شده است. پدرش یک نجار بود. پلسی متعلق به بخش فرانسوی زبان کریول لوئیزیانا بود که جامعه آمریکا آن ها را درک نمی کرد و نمی پذیرفت. پلسی به عنوان یک فرانسه زبان بزرگ شد و پدر وقتی هومر هفت ساله بود از دنیا رفت. در سال ۱۸۷۱، روزا دبرگ مادر هومر پلسی که خیاط بود با ویکتور ام دوپار (Victor M. Dupart) ازدواج کرد که کارمند اداره پست آمریکا بود و در ساعت فراغتش برای کسب درآمد بیشتر کفاش می کرد. پلسی به این ترتیب کفاش شد. در طول سال های دهه ۱۸۸۰ او در فروشگاه پاتریسیو بریتو (Patricio Brito) به کسب و کار تولید کفش در خیابان دومین (Dumaine) نزدیک حصار شمالی (North Rampart) کار می کرد. در سیاهه مشاغل نیواورلئان بین سال های ۱۸۸۶–۱۹۲۴ شغل او به عنوان کفاش، کارگر، کارمند و نماینده بیمه ضبط شده است. [۶] در سال ۱۸۸۷ پلسی معاون باشگاه عدالت، حفاظت و آموزشی اجتماع (باشگاهJustice, Protective, Educational, and Soc
ial Club) شد، باشگاهی که در جهت اصلاح آموزش و پرورش عمومی در نیواورلئان تلاش می کرد. در سال ۱۸۸۸ در سن بیست و پنج سالگی با دختر نوزده ساله ای به نام لوئیز بوردناو (Louise Bordenave) ازدواج کرد و عقد آن دو را پدر ژوزف سوبیلو (Father Joseph Subileau) در کلیسای سنت آگوستین (St. Augustine Church) جاری کرد که در پلاک ۱۲۱۰ خیابان فرماندار نیکولز (Gov. Nicholls Street) در نیواورلئان قرار دارد [۷] کارفرمای پلسی به نام بریتو (Brito) شاهد ازدواج آن دو بود. در سال ۱۸۸۹ پلسی و همسرش به فوبور ترمه (Faubourg Tremé) در بخش شمالی خیابان کالیبورن (North Claiborne Avenue) نقل مکان کردند. او برای رأی دادن در حوزه سوم بخش شش نام نویسی کرد. در سن سی سالگی هومر پلسی کفاش، جوان تر از اغلب اعضای کمیته شهروندی بود و عقبه سیاسی درخشان، قابلیت های ادبی، فراست شغلی و امتیازات قانونی آن ها را نداشت. او یک ویژگی مهم داشت و آن این که این قدر سفید بود که بتواند سوار قطار بشود و این قدر سیاه بود که به خاطر این کار دستگیر شود. این مرد کفاش به دنبال تأثیر گذاشتن بر جامعه بود، تأثیری بیشتر از کفش سازی صرف. وقتی پلسی کودک بود، شوهر مادرش یکی از
امضا کنندگان جنبش یگانه سازی (Unification Movement) 1873 بود که برای ایجاد برابری در لوییزیانا تلاش می کرد. وقتی خودش بزرگ شد به قدری آگاهی اجتماعی داشت که معاون گروه اصلاحات آموزشی شد. در سال ۱۸۹۲ او داوطلب مأموریتی شد که عواقب غیرقابل پیش بینی داشت. وکلای کمیته آلبیون تورجه (Albion Tourgee) جیمز سی واکر (James C. Walker) و لوئی مارتینه (Louis Martinet) استراتژی حقوقی را بر عهده داشتند. خزانه دار پل بنسنیور (Paul Bonseigneur) مسوول امور مالی بود. رودولف دسدون (Rodolphe Desdunes) یکی از اعضای روزنامه جنگجوی صلیبی (The Crusader) بود که مطالب الهام بخشی می نوشت. نقش پلسی چهار مرحله داشت: خریدن بلیط، سوار شدن به قطار، دستگیری و زندانی شدن.[۸] پروندهٔ پلسی فرگوسن. کمیته شهروندان یک گروه حقوق مدنی متشکل از آمریکایی های سیاه، سفید و کرئول بود و به شدت در برابر قانون تفکیک نژادی در ماشین ها که اخیراً به تصویب رسیده بود و سایر قوانین نژادپرستانه موضع می گرفت. آن ها یک وکیل نیویورکی سفید به نام آلبیون تورجه داشتند که قبلاً برای حقوق آمریکایی های سیاه مبارزه کرده بود. در سال ۱۸۹۲، کمیته شهروندان از پلسی خواست بپذیرد با
سوار شدن به یک قطار مسافربری قانون تفکیک نژادی در ماشین های لوئیزیانا را نقض کند. در ۷ ژوئن ۱۸۹۲، پلسی که در آن زمان سی ساله و از نظر رنگ پوست و ویژگی های فیزیکی شبیه یک مرد سفید بود یک بلیط درجه یک برای قطار شرق لوئیزیانا خرید که بین نیواورلئان و کاوینگتون (Covington) حرکت می کرد. کاوینگتون همان جایی است که امروز حومه سنت تامانی پاریش (St. Tammany Parish) نامیده می شود. او در " بخش مخصوص سفید پوستان " نشست، و وقتی مسوول بلیت ها آمد، به او گفت "من هفت هشتم سفید هستم" و حاضر نیستم در "بخش مخصوص سیاه پوستان" بنشینم. کارآگاه کریس کین (Chris C. Cain) بلافاصله پلسی را بازداشت کرد، به زندان اورلئانز فرستاد و روز بعد با سپردن وثیقه ۵۰۰ دلاری وی را آزاد کرد. پرونده پلسی یک ماه پس از دستگیری در حضور قاضی جان هوارد فرگوسن (John Howard Ferguson) شنیده شد. ترجوه می گفت حقوق مدنی پلسی، بر اساس قوانین ۱۳ و ۱۴ اصلاحیه قانون اساسی آمریکا نقض شده است. اما فرگوسن این استدلال را رد کرد و حکم داد که لوئیزیانا، بر اساس قانون دولتی می تواند قوانینی تنظیم کند که بر کسب و کار راه آهن حاکم بشود. دیوان عالی لوئیزیانا رأی فرگوسن را تأ
یید کرد و از شنیدن دادرسی مجدد خودداری کرد، اما اجازه دادخواست حکم خطا داد. این درخواست در در آوریل ۱۸۹۶ در دیوان عالی آمریکا پذیرفته شد و چهار سال بعد، بحث هایای در مورد پرونده پلسی فرگوسن آغاز شد. تورجه می گفت استدلال کرد که ایالت لوییزیانا ناقض متمم سیزدهم قانون اساسی است که به بردگان آزادی داده است و نیز متمم چهاردهم قانون اساسی که می گوید «هیچ ایالتی نباید قانونی وضع یا اعمال کند که امتیازات و مصونیت شهروندان آمریکا را محدود می کند یا افراد را از زندگی، آزادی و مالکیت، بدون طی مراحل قانونی محروم می کند». در ۱۸ مه، ۱۸۹۶، قاضی هنری بیلینگز براون (Henry Billings Brown) رأی اکثریت را در حمایت از دولت لوئیزیانا ارائه داد و بخشی از آن می گفت "هدف از متمم چهاردهم قانون اساسی بدون شک اجرای برابری مطلق دو نژاد در برابر قانون است، اما ماهیتا نمی تواند اسباب لغو تمایزات نژآد یا ایجاد برابری اجتماعی به شیوه ای جدا از برابری سیاسی، یا ترکیب دو نژاد بشود به ترتیبی که شرایط نامطلوبی برای هر دو طرف ایجاد بشود ... دو نژاد فقط وقتی در شرایط برابری اجتماعی قرار می گیرند که هر دو داوطلبانه رضایت بدهند. " تنها رأی مخالف از آ
ن قاضی جان مارشال هارلن (John Marshall Harlan) بود که یک جمهوری خواه اهل کنتاکی بود. قاضی تراز اول هارلن در رأی مخالف خود نوشت: "من معتقدم اساس نامه لوئیزیانا مغایر با آزادی های فردی شهروندان سفید و نیز شهروندان سیاه در آن ایالت است و با نص و روح قانون اساسی آمریکا همخوانی ندارد ." قانون «مجزا اما مساوی» که در پرونده پلسی تبدیل به رویه شد تا سال ۱۹۵۴ بر جا ماند و در آن سال با رأی دیوان عالی آمریکا در پرونده براون - هیئت آموزش و پرورش لغو شد. دست آخر قانون حقوق مدنی فدرال مصوب سال ۱۹۶۴ آن را به طور کامل لغو نمود. پرونده پلسی ربطی به آموزش و پرورش نداشت ولی رأی این دادگاه مبنایی قانونی برای تأسیس مدارس جداگانه فراهم نمود که پنجاه و هشت سال به قوت خود باقی ماند. زندگی پلسی پس از رای دادگاه عالی. پس از حکم دیوان عالی کشور، دیگر نامی از پلسی نبود. او فرزندانی به دنیا آورد، در فعالیت های دینی و اجتماعی جامعه شرکت کرد برای شرکت بیمه عمر مردم، حق بیمه فروخت و جمع آوری کرد. پلسی در سال ۱۹۲۵ در سن شصت و دو سالگی مرد و روی سنگ قبر او نوشتند"هومر پلسی، همسر محبوب لوئیز بردناو، متوفی به یکشنبه، ۱ مارس ۱۹۲۵، ۵:۱۰ " او در آ
رامگاه خانوادگی دبرگ بلانکو (Debergue-Blanco) در قبرستان سنت لوئیس # 1 (Saint Luois #۱) به خاک سپرده شد. تابلوی تاریخی هومر پلسی. در تاریخ ۱۲فوریه ۲۰۰۹، بنیاد پلسی و فرگوسن نیواورلئان برای بزرگ داشت اقدامات جنبش حقوق مدنی یک تابلوی تاریخی در کنج خیابان های پرس و رویال قرار دادند، همان جا که هومر پلسی در نیواورلئان در سال ۱۸۹۲ دستگیر شده بود. [۹] در ۱۰ فوریه ۲۰۰۹، کیت پلسی و فیب فرگوسن فرزندان دو طرف پرونده دیوان عالی کشور، با هم در برابر دوربین ایستگاه تلویزیونی WLTV در نیواورلئان ظاهر شدند [۱۰] و خبر تشکیل بنیاد پلسی و فرگوسن برای آموزش و پرورش، ترویج و توسعه را اعلام کردند. این بنیان برای ایجاد راه های جدید تدریس تاریخ حقوق مدنی از طریق فیلم، هنر، و برنامه های عمومی تلاش می کند تا اثر این پرونده تاریخی را بر وجدان آمریکایی ها بشناساند. کیت پلسی و فیب فرگوسن در کنار هم به ایستگاه راه آهن نیواورلئان رفتند، همان جایی که به هومر پلسی اجازه نشستن داده نشد. [۱۱] منابع. Elliott, Mark (2006). Color-Blind Justice: Albion Tourgée and the Quest for Racial Equality from the Civil War to Plessy v. Ferguson. New York: Ox