Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هنری لوت (؛ ۱ ژانویه ۱۹۰۳ – ۱ ژانویه ۱۹۹۱ میلادی) یک سیاح، مردم نگار، کارشناس در هنر پیش از تاریخ و انسان شناس اهل فرانسه بود. کشفیات وی از غارنگاره های انسان های نخستین در صحرای بزرگ آفریقا و موریتانی ارزشمند و قابل توجه است. لوت نظریه پرداز فضانوردان باستانی و اولیه بود و هنر ماقبل تاریخ را به عنوان شواهدی از وجود فضانوردان باستان در نظر گرفته است. پیوند به بیرون. به زبان فرانسوی:
ایرانیان در چین مانند پارسیان، سغدیان، تخاریان و سکاها در دوره های مختلفی در تاریخ چین در این کشور زندگی کرده اند. آغاز تاریخ روابط ایران و چین به نخستین تماس میان دو دولت به سال ۱۴۰ یا ۱۴۱ پیش از میلاد بازمی گردد. در این زمان دودمان هان بر چین و اشکانیان بر ایران فرمان می راندند. در این زمان از یک سو دولت هان در آسیای مرکزی پیش روی کرده و اشکانیان نیز بلخ را گشوده بودند؛ ولی برخورد رسمی میان دو دولت چندین سال پس از آن رخ داد. در ۱۱۵ پیش از میلاد وو دی امپراتور چین به دلیل گشایش در دادوستد و به ویژه در جستجوی رمه های اسب سفیری را به همراه پیشکش هایی به دربار مهرداد دوم اشکانی فرستاد. در دورهٔ اشکانیان، که هم زمان با چیرگی دودمان هان بر چین بود، پیوندهای بازرگانی میان دو کشور گسترش رو به فزونی یافت. دو طرف سفیرانی میان یکدیگر رد و بدل نمودند و جهانگردانی از چین نیز از ایران دیدار نمودند. دو کشور محصولاتی را به همدیگر معرفی نمودند که برجسته ترین آنان ابریشم چین بود. مسیر بازرگانی این کالای ارزشمند از چین به اروپا از ایران می گذشت و راه ابریشم نام داشت. در زمان ساسانیان روابط دو کشور فراز و نشیب بسیاری داشت. ایر
انیان بازرگانی ابریشم را در انحصار خویش گرفتند. این انحصار سبب کینه توزی های بزرگی گشت و چین به دشمنان ایران چون روم پیوست. با حمله عرب ها به امپراتوری ساسانیان از امپراتور چین یاری خواستند و سپس گروهی از آنان از جمله دودمان ساسانی به دربار این کشور پناهنده شدند. تاریخچه. پادشاهی ختن یک پادشاهی باستانی ایرانیِ سکایی بودایی بود که قلمرو آن در کناره جنوبی بیابان تکله مکان و در مسیر جاده ابریشم قرار داشت. این پادشاهی در حوضه تاریم قرار داشت که امروزه در غرب چین واقع شده است. پادشاهی ختن در حدود هزار سال (به طور دقیق ۹۵۰ سال از سال ۵۶ تا ۱۰۰۶ میلادی) پابرجا بود تا این که در سال ۱۰۰۶ میلادی با حمله مسلمانان از میان رفت. یک روستا با قدمت ۶۰۰ ساله در استان جیانگسو چین ساکنانی از تبار ایرانی دارد. این روستا ۲۰۰ نفر جمعیت دارد و دارای نام های فارسی نظیر فارس و پارسیان است.دهکده پارسیان در شهر «یانگ جو» در استان «جیانگ سو» از استان های شرقی چین، یادگاری از حضور ایرانیان در این کشور است. دهکده پارسیان روستایی احاطه شده در میان رودها و دریاچه ها، مملو از درختان کاج و دشت های وسیع است که ساکنان آن پیوندی درونی و عمیق با ا
یرانیان دارند. علت نامگذاری این دهکده به نام پارسیان این است که حدود ۶۰۰ سال پیش در سلسله تانگ، یک بازرگان ایرانی از طریق راه ابریشم دریایی برای تجارت، به کشور چین و شهر یانگ جو سفر کرد. در ناحیه ای در شرق شهر یانگ جو از استان جیانگ سو جایی هست به نام «دهکده پارسی» ساکنان این ناحیه از اعقاب بازرگانان ایرانی هستند که در عهد خاندان تانگ (۹۰۷–۶۱۸ میلادی) در آنجا سکنی گزیدند. نام این دهکده، راه و روش زندگی متفاوت با دیگر جاها و چهره دگرگون مردم این روستا از روستاهای مجاور مجزا و مشخص است. ساکنان این روستا از اعقاب پارسیان بازرگانی هستند که در آن دوران به چین آمدند. یکی از شاهزادگان اشکانی در سال ۱۴۸م وارد چین شد و نام «آن چین» را گرفت. وی ۳۹ کتاب مقدس بودائی را از سانسکریت به چینی ترجمه کرد و ترجمه اش موردستایش قرار گرفت. پس ازآن در سال ۱۹۰م، ایرانی دیگری بانام چینی «آن سوان» با همکاری یکی از راهبان چینی به نام «یان فوتیائو» مشغول ترجمه کتاب های مقدس بودائی شد. ان سوان متن را برمی گرداند و یان فوتیائو یادداشت می کرد «لی ایو» (۹۳۰–۸۸۵م) یکی از شاعران مشهور اواخر دودمان تانگ است که از اخلاف «لی سوشا» از بازرگانان ا
یرانی است. او ۵۴ قطعه شعر از خود به جا نهاده است. دوهزارسال پیش یک ایرانی بهترین و مهم ترین کتاب های چین که مرجع ادبیات آن هاست و حدود ۶۰ جلد است را تنظیم کرد که هنوز در بالاترین مقام و درجه بین چینی ها قرار دارد. همچنین مقبره دوعالم ایرانی در «نیوجیه» پایتخت چین یعنی شهر پکن نیز جالب توجه است؛ «احمد برطانی بخارایی» و «عمادالدین قزوینی» امام جماعت مسجد نیوجیه هم بوده اند آنها در سال ۱۲۷۰ م به این مسجد آمده اند که یکی در سال ۱۲۸۰ م و دیگری در سال ۱۲۸۳ دار فانی را وداع گفته اند. خوارزمیان. سید اجل شمس الدین بخاری، نخستین فرماندار ایالت یون نان چین بود و از سوی دودمان دودمان یوآن به این سمت گمارده شده بود. وی اهل بخارا بود. سید اجل شمس الدین که عمر نام داشت در سال ۱۲۱۱ متولد و در سال ۱۲۷۹ درگذشت. در سال ۱۲۹۷ امپراتور دودمان یوان لقب «شاه جونگ هوی سیان یانگ» را به او بخشید و مردم او را «شاه سیان یانگ» خواندند.
سید رحیم مشیری استاد جغرافیای انسانی (جغرافیای طبیعی) دانشگاه تهران در ایران بود. زندگی نامه. سید رحیم مشیری در سال ۱۳۰۹ در سمنان به دنیا آمد. او دوره ابتدایی را در دبستان هدایت سمنان و دوره دبیرستان را تا پنجم در دبیرستان های پهلوی سابق و دهخدا و دوره ششم را در دبیرستان میرافضلی طی کرد و در سال ۱۳۳۲ برای تحصیل در دوره کارشناسی وارد دانشگاه تهران شد، دکتر مشیری دوره دکتری جغرافیا را در دانشگاه فرایبورگ آلمان سپری کرد و در سال ۱۳۴۵ موفق به اخذ درجه دکتری تخصصی از آن دانشگاه شده. وی در سال های ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۶ با سمت اسیستان جغرافیای دانشگاه فرایبورگ آلمان مشغول بکار بود. سپس به ایران بازگشت و در سال ۱۳۴۶ استادیار گروه جغرافیای دانشگاه تهران شد. در سال ۱۳۵۴ دانشیار شد و در سال ۱۳۷۲ به مرتبه استادی دانشگاه تهران نائل آمد. وی در سال ۱۳۸۵ به عنوان استاد نمونه کشور معرفی شد. مشیری در طول دوران خدمت در دانشگاه تهران علاوه بر تدریس دروس مختلف در دوره های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری، مسئولیت های اجرایی گوناگون از جمله معاونت مالی و اداری دانشکده ادبیات و علوم انسانی، مدیریت گروه جغرافیا، ریاست مؤسسه جغرافیا، و سردبیری
مجله پژوهش های جغرافیای توسعه دانشگاه تهران را به عهده داشته است. آقای دکتر مشیری در دانشگاه آزاد اسلامی نیز علاوه بر تدریس در مقاطع مختلف مسئولیت هایی نظیر مدیر گروه تخصصی دانشگاه آزاد اسلامی را به عهده داشته اند. مسئولیت گروه جغرافیا در مرکز نشر، عضویت در کمیته برنامه ریزی جغرافیا در ستاد انقلاب فرهنگی، دبیری هفتمین کنگره جغرافیایی ایران و مدیر گروه تخصصی کارشناسی ارشد جغرافیا در دانشکده غیرانتفاعی طبرستان چالوس از دیگر سمت های اجرایی وی بوده است. مشیری راهنمای بیش از ۳۰ رساله دکتری در دانشگاه تهران و دانشگاه آزاد اسلامی و استاد راهنمای بیش از ۲۰۰ پایان نامه کارشناسی ارشد در دانشگاه های مختلف بوده اند. وی از سال ۱۳۷۰ به عنوان عضو وابسته در فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران فعالیت داشته و ریاست شاخه جغرافیای فرهنگستان را به عهده داشتند. سرانجام وی در سن ۸۵ سالگی در سال ۱۳۹۳ دارفانی را وداع گفت.
کایو () نام یک مجموعه پویانمایی آموزشی کانادایی است که از ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۷ تا ۳ اکتبر ۲۰۱۰ میلادی از شبکه تلویزیونی «تله تون» و سپس «تری هاوس» پخش شد. این کارتون بر پایهٔ کتابی مصور به همین نام، اثر «کریستین لورو» ساخته شده است و دربارهٔ پسربچه ای ۴ ساله است که شیفتهٔ دنیای اطراف خود است و در هر قسمت، ماجراهایی را پی می گیرد. خلاصه داستان. کایو به همراه پدر، نامادری و خواهر کوچکترش «سوزی» در یک خانه آبی رنگ به آدرسِ «خیابان پاین، پلاک ۱۷» زندگی می کند. او ماجراهای فراوانی را به خانواده و دوستانش پشت سر می گذارد و در هر قسمت از قوه تخیل خود در انجام کارها بهره می گیرد. طی فصل های ۱ تا ۳ این کارتون، در هر قسمت، علاوه بر کارتون، یک بخش عروسکی و نیز یک بخش از زندگی واقعی با حضور چند کودک، وجود داشت. اما از فصل چهارم به بعد، قسمت های عروسکی و واقعی آن را حذف کردند و تنها همان بخش کارتونی باقی ماند. در فصل اولِ کارتون، بیشتر قصه های آن، از مادربزرگِ کایو شروع می شد (که در عین حال راوی داستان ها هم هست) و او را می دیدیم که کتابی را برای نوه هایش (کایو و سوزی) می خواند و داستان را روایت می کند. از سال ۱۹۹۷، دیگر شخصیت
ِ مادربزرگ نمایش داده نشد و تنها صدای او، بر روی هر قسمت شنیده می شود که قصه را تعریف می کند. کارتون کایو ۲۳ شخصیت اصلی و ۶۶ شخصیت فرعی دارد که بدین ترتیب و در مجموع، ۸۹ شخصیت را در بر می گیرد. اپیزودها. کارتون کایو از ۵ فصل و ۱۴۴ قسمت نیم ساعته تشکیل شده است. علاوه بر آن یک فیلم سینمایی ۹۰ دقیقه ای به نام «تعطیلات کایو» نیز در سال ۲۰۰۳ ساخته شد. ساخت و تولید. کتاب های مصور کایو از سال ۱۹۸۹ میلادی توسط «انتشارات شوئت» منتشر شدند. مجموعه کارتونی کایو در اصل به زبان فرانسوی تولید و پخش شد و بعدها به انگلیسی ترجمه و در آمریکا بازپخش گردید. این کارتون برای کودک نوپا و به منظور کمک به رشد فکری و روانی آنها ساخته شده است. در سال ۱۹۹۷ میلادی، ۶۵ قسمت پنج دقیقه ای از این کارتون در کانادا و چند کشور خاص از جمله آمریکا پخش شد. ساختِ قسمت های اولیه این کارتون، به یک شرکت کره ای سپرده شده بود، اما قسمت های بعدی را تولیدکنندگان در یک کارگاه خانگی و با استفاده از نرم افزار «ادوبی فلش» ساختند. در سال ۲۰۰۳ میلادی، یک فیلم سینمایی به نام «تعطیلات کایو» بر اساس این کارتون ساخته شد. در سال ۲۰۱۴ میلادی و به مناسبت ۲۵مین سالگرد ت
ولید و نمایش این کارتون، یک بستهٔ ویژهٔ «دی وی دی/کتاب» منتشر شد و یک نسخهٔ مخصوص از فیلم «تعطیلات کایو» نیز با لوگوی ۲۵مین سالگرد، بازنشر گردید. از آنجایی که در قسمت های اولیه، شخصیت کایو خردسال بود، چهرهٔ او را بدون مو نمایش دادند که در آن سن، قابلِ باور بود. به تدریج و طی سال های بعدی که شخصیت کایو در کارتون بزرگتر شد، تصویرگرانِ کارتون دریافتند که اگر موهای کایو در کارتون دربیاد، کودکان دیگر نمی توانند با آن شخصیت ارتباط برقرار کنند و به همین دلیل تصمیم گرفتند که سرِ شخصیت کایو، برای همیشه و تا انتهای کارتون، بدون مو باشد. بازخورد. در یک مطالعه که در سال ۲۰۱۱ میلادی توسط محققانِ دانشگاه ویرجینیا انجام و در مجلهٔ پزشکی «اطفال» به چاپ رسید؛ «دامنه توجه» و «توانایی های شناختی» ذهنِ کودکانِ پیش دبستانیِ ۴ ساله را، در سه گروه مختلف بررسی کردند: (۱) گروهی که کارتونِ کایو را برایشان پخش کردند. (۲) گروهی که کارتونِ باب اسفنجی شلوارمکعبی را برایشان پخش کردند. (۳) گروهی که نقاشی کشیدند. پس از گذشت ۹ دقیقه از این آزمایش، توانایی های ذهنی این کودکان مورد بررسی و آزمایش قرار گرفت. گروهی که کارتون کایو را تماشا کرده بو
دند، مشابه گروهی بودند که نقاشی کشیده بودند و هر دوی اینها، به طرز قابل توجهی، توانایی ذهنی بهتری از آن گروهی داشتند که باب اسفنجی شلوارمکعبی تماشا کرده بودند.
گوشت درون کِشتگاهی () که به آن گوشت مصنوعی یا گوشت کشت شده هم گفته می شود، گوشتی است که از طریق کشت سلولی در محیط کنترل شده تولید می شود. تولید گوشت به این روش، نوعی کشاورزی سلولی است که از بسیاری از روش ها و تکنیک هایی که در پزشکی برای بازسازی بافت ها استفاده می شود نیز بهره می برد. نخستین همبرگر تولید شده با گوشت درون کشتگاهی، سال ۱۳۹۲ ه .ش در هلند تولید و خورده شد. با توجه به مشکلات و محدودیت های کنونی تکنولوژیکی، هنوز این روش به مقیاس صنعتی قابل استفاده نیست. در ضمن باید دید آیا مصرف کنندگان علاقه ای به آن نشان خواهند داد یا خیر. تاریخچه. گوشت کشت شده تاریخچه ای جذاب و پر فراز و نشیب دارد که طی چند دهه گذشته رقم خورده است. این ماجراجویی در اوایل دهه 2000 آغاز شد، زمانی که اولین تلاش های موفق برای رشد سلول های خوراکی حیوانی در آزمایشگاه ها انجام شد. دانشمندان و محققان به سرعت پتانسیل این فناوری را برای رقم زدن انقلابی در روش تولید گوشت درک کردند؛ روشی که می تواند به حل معضلات جهانی مانند تغییرات آب و هوایی، امنیت غذایی و رعایت حقوق حیوانات کمک کند. در سال 2013 جهان شاهد اولین برگر گوشت کشت شده در لندن بود.
این برگر که توسط دکتر مارک پست و تیم او توسعه یافته بود، یک کانسپت اثبات شده بود که نشان می داد تولید گوشت کشت شده به عنوان یک جایگزین بالقوه برای دامپروری سنتی، عملی است. در سال های بعد توسعه چشمگیری در این زمینه اتفاق افتاد. استارتاپ ها و موسسات تحقیقاتی مختلفی روی کامل کردن فرایند رشد سلول های گوشت، بهبود طعم، بافت و ترکیبات مغذی آن متمرکز شدند. علاوه بر این، پیشرفت های چشمگیری در مقیاس پذیری تکنیک های تولید برای تبدیل گوشت کشت شده به یک محصول_تجاری عملی انجام شد. در سال 2017، صنعت گوشت کشت شده شاهد یک اتفاق مهم بود و اولین مجوز قانونی برای گوشت مرغ کشت شده در سنگاپور صادر شد. این پیشرفت دروازه ها را برای تحقیقات بیشتر و سرمایه گذاری در این زمینه گشود. تفاوت با گوشت سنتی. سلامت. تولید گستردهٔ گوشت به روش درون کشتگاهی، هم با استفاده از هورمون های رشد مصنوعی و هم بدون آن ها امکان پذیر است. پیشنهادهایی برای افزودن اسیدهای چرب امگا-۳ هم به این فراورده وجود دارد. البته روش هایی مبتنی بر کنترل تغذیه برای افزایش میزان اسیدهای چرب امگا-۳ در شیوهٔ سنتی تولید گوشت هم وجود دارد. در یکی از شماره های نشریه تایم از کمت
ر شدن تماس گوشت درون کشتگاهی با باکتری های بیماری زا به عنوان یک مزیت یاد شده است. از آنجا که در این روش، گوشت در محیطی تحت کنترل تولید می شود مواد شیمیایی خطرناک مثل سموم در محصول نهایی، همچنین آسیب کمتر به حیات وحش. استفاده از نیترات ها و بنزوات سدیم که نگهدارندهٔ فرآورده های گوشتی می باشند و عمل آوری این گوشت بدون ان غیرممکن بنظر می رسد و رابطه آن با سرطان ها اثبات شده است. آمین های آروماتیک هترو سیکلیک و هیدروکربن های آروماتیک چند حلقه رابطه آنها و آسیب به DNA اثبات شده است. در این محصولات اصطلاحاً پاک وجود دارد. طبع مصنوع. گرچه گوشت درون کشتگاهی در سطح سلولی مشابه بافت عضلانی حیوانات است، با این حال ممکن است چنین رویکرد تکنولوژیکی به تولید غذا، چندان به مذاق مصرف کنندگان خوش نیاید. و انتخاب اول مصرف کنندگان بنظر می رسد اول گزینه های طبیعی و سپس مصنوعی یا فرآوری شده باشد، البته اگر گوشت درون کشتگاهی از لحاظ ظاهر، طعم، بو، بافت و سایر مشخصه ها شبیه به گوشت سنتی باشد، ممکن است بتواند در بازار مواد غذایی با گوشت سنتی رقابتی محدود کند. اما انتخاب اول معمولاً گزینه طبیعی تر یعنی گوشت طبیعی خواهد بود اگرچه گوشت
ی که تا کنون با این روش تولید شده فاقد چربی و بافت استخوان است و طعم ان را نیز ندارد که می تواند شکل نگاه مصرف کنندگان را به آن تحت تأثیر قرار دهد و ان هارا نسبت به خرید مردد کند، و همچنین تاکنون طعم ان مشابه که همانند گوشت طبیعی نبوده است. زیست محیطی. محققان نوید تأثیر به مراتب کمتر روی محیط زیست را در تولید درون کشتگاهی گوشت نسبت به روش سنتی می دهند. برآورد می شود به ازای هر هکتار کشت عمودی گیاهان یا گوشت، مساحتی بین ۱۰ تا ۲۰ هکتار به عرصه های طبیعی بازگردد. علاوه بر این کشاورزی عمودی می تواند با تولید متان به عنوان سوخت زیستی، بخشی از انرژی مورد نیاز خود را نیز تأمین کند. نتایج پژوهشی مشترک بین دانشگاه آکسفورد و آمستردام برآورد می کند که استفاده از این روش در تولید گوشت تنها ۴٪ روش سنتی گاز گلخانه ای تولید می کند. همچنین مصرف انرژی آن ۴۵٪ شیوهٔ سنتی تولید گوشت است و می توان آن را در عرصه ای به مساحت ۲٪ تولید حیوانی گوشت انجام داد. دامپروری صنعتی نقشی عمده در تولید گازهای گلخانه ای دارد و برخی سهم آن را از سهم مجموع سیستم حمل و نقل در جهان هم در تولید این گازها بیشتر می دانند؛ بنابراین تولید گوشت به روش درو
ن کشتگاهی می تواند گامی مؤثر برای داشتن محیط زیستی پایدارتر و پاک تر باشد. نقش دستکاری ژنتیکی. برای تولید گوشت به روش دورن کشتگاهی به روش های مهندسی ژنتیک مثل وارد کردن، حذف، تکه کردن، فعال سازی یا خاموش کردن ژن ها نیازی نیست. چراکه گوشت درون کشتگاهی از کشت توده ای از یک بافت به دست می آید نه یک ارگانیزم(موجود زنده). بنابراین جزو محصولات غذایی تراریخته به حساب نمی آید. چون گوشت درون کشتگاهی از کشت سلول های ماهیچه در محیطی تحت کنترل به دست می آید، بیشتر آن را با هیدروپونیک (آبکشت) قیاس کرده اند تا محصولات تراریخته. گرچه برای تولید گوشت در این شیوه به روش های مهندسی ژنتیکی نیازی نیست، اما برخی محققان از مفید بودن استفاده از چنین روش هایی برای غنی کردن گوشت با مواد مفید می گویند؛ مثلاً می توان گوشت را با اسیدهای چرب مفید غنی کرد. همچنین شاید بتوان میزان تولید گوشت و بهره وری این روش را با استفاده از مهندسی ژنتیک بسیار بیش از روش سنتی تولید گوشت، بهبود بخشید.
بچه بازی واژه ای است در گفتار عامیانه مردم افغان به معنای هر گونه سوء استفاده جنسی از کودکان به قصد کسب درآمد. بچه بازی می تواند شامل مواردی چون پورنوگرافی کودکان، بردگی جنسی و تن فروشی کودکان که در آن کودکان خردسال یا پسران نوجوان به مردان با نفوذ یا ثروتمند برای ایجاد سرگرمی و کارهای جنسی فروخته می شوند. برخی از این مردان، چندین بچه نگه می دارند و از آن ها برای نشان دادن ثروت خود بهره می برند. این پسربچه ها که تا دوازده سال نیز سن دارند، یا یتیم هستند یا مربوط به خانواده های بسیار فقیر. این کار از زمان های دور در کشور افغانستان انجام می شده است و اکنون نیز انجام آن در بسیاری از بخش های این کشور رواج بسیار کم دارد. اجبار و تهدید اجزای جداناشدنی از این گونه سوء استفاده ها به حساب می آیند. مسئولان امنیتی از پیش گیری و خاتمه دادن به بچه بازی و کارهای مرتبط با آن در این کشور اظهار ناتوانی می کنند؛ چرا که بیش تر مردانی که در این فعالیت دخالت دارند، افراد با قدرت و جنگ سالاران مسلح هستند. در دوران طالبان (۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱)، بچه بازی ظاهراً مجازات مرگ در پی داشت. فیلم مستندی توسط نجیب الله قریشی در رابطه با پسران رقصند
ه ساخته و در مجمع سلطنتی هنرهای انگلستان به تاریخ ۲۹ مارس ۲۰۱۰ نمایش داده شد. این مستند همچنین در سری برنامه های فرانت لاین به تاریخ ۲۰ آوریل ۲۰۱۰ در کشور آمریکا به نمایش درآمد." رقصیدن پسربچه ها هم در قوانین رسمی افغانستان و هم شریعت اسلام جرم محسوب می شود. اما این قوانین به ندرت در رابطه با مردان قدرت اجرا می شود و پلیس همواره در این رابطه کوتاه آمده است. تاریخچه. بچه بازی در واقع گونه ای از شاهدبازی مرسوم در تاریخ آسیای مرکزی به حساب می آید. انجام این کار در شهرهای بزرگ پس از جنگ جهانی اول رو به کاهش نهاد. به گفتهٔ آنتونی شی، تاریخ نگار رقص،: «از جمله سبب های این کاهش می تواند به نوعی پرهیزگاری ویکتوریایی و عدم پذیرش قدرت های آن زمان یعنی روسیه، بریتانیا و فرانسه، و قدرت های بعدی که نظام ارزشی غربی را جذب کرده بودند، اشاره نمود.» شماری از گردشگران غربی که از آسیای مرکزی دیدن کرده اند در رابطه با بچه بازی گزارش هایی نوشته اند. اونجن شایلر که در سفری به ترکستان از ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۳ داشته، می نویسد: «در اینجا پسران و جوانان که برای رقص آموزش دیده اند، به جای دختران نقش رقصنده را عهده دارند. وضعیت اخلاقی آسیای مرکز
ی پس از تغییرات عمده، بهتر نشده است». به عقیدهٔ او این رقص ها «به هیچ روی شرم آور به نظر نمی آمدند اما اغلب شامل صحنه های شهوت برانگیز بودند.» در آن زمان گویا مقامات رسمی از این آیین پشتیبانی می کرده اند. شایلر همچنین می نویسد: «این "پسران رقصنده"» در سراسر مناطق مسکونی آسیای مرکزی شناخته شده هستند، اما بیشتر در بخارا و نزدیکی های سمرقند مشاهده می شوند. در خانات خوقند رقصیدن در جمع برای چندین سال پیاپی ممنوع بوده است. خان پیشین که فردی شهوت ران بوده برای تظاهر به رعایت اخلاق و سخت گیری، چنین دستوری داده است ... در تاشکند "بچه بازی" تا سال ۱۸۷۲ ادامه داشته است. اما شیوع بیماری وبا باعث شد ملاها اظهار کنند که رقصیدن، کاری خلاف دستورات قرآن است و به درخواست رهبران جامعهٔ اولیه، در تابستان آن سال مسئولان روسی رقصیدن در جمع را ممنوع کردند. به نوشتهٔ شایلر این ممنوعیت هرگز بیش از یک سال دوام نیافت؛ بنابراین سارت ها دوباره مشتاق به انجام رقص "بازِم" شدند. او احترام و توجهی که این گونه رقص ها از طرف مردم دریافت می کردند را این گونه توصیف می کند: این "بچه ها" به عنوان بزرگ ترین خوانندگان و "هنرمندان" مورد تشویق و تحسی
ن قرار می گیرند. هر حرکتی که انجام می دهند با کف و سوت جمع روبرو می شود و من تاکنون چنین تشویقی از سوی جمع در مورد یک کار هیجان انگیز و نفس گیر ندیده ام. جمعیت درحالی که با کف زدن گذر زمان روی صحنه را نمایش می دهد، گویی می خواهد با چشمانش این کودکان را ببلعد. اگر یکی از این "بچه ها" برای دادن یک کاسه چای به یکی از مردان خم شود، آن مرد از جا بلند شده و با اطاعت ژرفی آن را دریافت کرده و کاسهٔ خالی را به همین صورت برمی گرداند و آن بچه را با الفاظی چون "تکسیر" به معنای 'اعلی حضرت' یا "کولوک" به معنای 'من بردهٔ شما هستم' مورد خطاب قرار می دهد. حتی هنگامی که یکی از این "بچه ها" در حال عبور از بازار باشد، همهٔ آن ها که او را می شناسند، از جا برخاسته و دست بر سینه به وی سلام می گویند و می گویند: "کولوک"! و اگر آن بچه در یکی از دکان ها برای کاری بایستد، این برای صاحب آن مغازه افتخار بزرگی است. وی همچنین گزارش می دهد که چنانچه یکی از این بچه ها آن قدر پیر شود که نتواند به کار رقص بپردازد، شروع به آموزش بچه های دیگر برای رقص می نماید تا او بتواند در این حرفه باقی بماند. کنت کنستانتین کنستانتینوویچ پالن در سفری که بدین ن
احیه به سال ۱۹۰۸ و ۱۹۰۹ داشته این گونه رقص ها رو توصیف می کند و عکس هایی نیز از رقصنده ها برمی دارد: قالیچه ها و کوسن هایی برای استراحت در آنجا قرار داده شد که ما بر روی آن ها نشستیم. فرش های نفیسی در اطراف کورت پهن شد و بومیان آنجا آغاز به کشیدن قلیان نمودند. آن ها به ما نیز مودبانه قلیان تعارف کردند و سپس کیوان بچه های مشهور وارد شدند. در پشت صحنه یک گروه همنوازی که شامل ۲ فلوت زن و طبل نواز و نیز یک دوجین ترومپت نواز که لباس هایی شبیه مردان بزرگ سال بر تن داشتند، کار خود را آغاز کردند. روبروی ما دری نیمه باز وجود داشت که به ربع حرم راه داشت. ما می توانستیم چشمان زندانیان حرم را که می خواستند ما و مراسم را از روزنه در دید بزنند، ببینیم. همنوازی با یک آهنگ کنجکاوانه سوزناک آغاز شد، ضرب اهنگ با مخلوط شدن صدای درام تبل هیجانی تر شد و ۴ بچه روی فرش موضع گرفتند. آن ها پسران جوانی بودند که برای اجرای رقص های ویژه ای آموزش دیده بودند. آن ها با پای برهنه، لباسی بلند شبیه لباس زنانه، با دامن های کم رنگی که تا زیر زانوانشان می رسید، شلوارهای تنگی که خیلی سفت به کمرشان بسته شده بود و النگو و گردنبندهایی که به هنگام حر
کت دادن دست و گردنشان به صدا درمی آمد به اجرای نمایش می پرداختند. موهای آن ها بلند بود به طوری که گاهی تا پایین شانه هایشان می رسید. اما صورت شان همواره اصلاح شده بود. ناخن های دست و پایشان قرمزرنگ بود و ابروان سیاه شان در بالای بینی به هم می رسید. این رقص ها شامل حرکاتی احساسی می شد که با لرزاندن دست و تکان دادن بالاتنه به گونه ای که این حس به خوبی به بیننده القا می شد، انجام می گرفت. هر لحظه به شمار رقصنده ها افزوده می شد و اندازهٔ سیرک نیز بزرگ تر. آهنگ نیز گیراتر و گیراتر می شد در حالی که چشمان بینندگان محلی از شوق شروع به برق زدن می کرد. پسربچه ها همراه با تندتر شدن آهنگ و ریتم تبل ها شعری را به صورت هماهنگ و موزون می خواندند. مترجم توضیح می داد که متن ترانه مربوط است به عشق زمینی به زیبایی زنان. رقص به نرمی هرچه تمام تر ادامه یافت تا جایی که کودکان روی زمین دراز کشیدند؛ گویی سحر عشق آنان را مسحور کرده بود. دیگران آنان را همراهی می کردند اما تم همیشه یکی بود. در سال ۱۹۰۹ دو پسربچه در نمایشگاه دانشی، صنعتی و کشاورزی آسیای مرکزی اقدام به نمایش رقص در تاشکند نمودند. چندین پژوهش گر محلی با اشاره به علاقهٔ دا
ئمی و شادمانی جمعی از این اجراها، آغاز به ضبط و ثبت متن ترانه های خوانده شده توسط آن دو پسر یعنی حاجی بچهٔ ۱۶ ساله و سیدبچهٔ ۱۰ ساله نمودند. آن دو پسر اهل شهر مرغیلان بودند. این آهنگ آن دو باعث شهرت شان در میان «سارت زبانان» (یکی از شاخه های ازبکی) و روس زبانان شد. در زمان فرمان روایی طالبان بچه بازی در اصل هم جنس بازی به حساب می آمد و به همین روی ممنوع بود. مخالفت طالبان با بچه بازی به این خاطر بود که آن را با احکام اسلام مغایر می دانستند و از همین روی پس از ۱۹۹۶ که روی کار آمدند، آن را ممنوع اعلام کردند. در دورهٔ طالبان رابطهٔ جنسی با نوجوانان هم جنس، لواط به حساب می آمد و مجازات آن اعدام بود. بر پایهٔ پژوهشی که به سال ۲۰۱۱ در پاکستان توسط اینگبورگ بالاداف از ۴ پسربچه به عمل آمد، شباهت ها و تفاوت هایی بین نحوه انجام بچه بازی در پاکستان با ازبکستان و پشتوهای افغانستان در سال ۱۹۷۰ مشاهده شد. پوشش رسانه ها. نجیب الله قریشی روزنامه نگار اهل افغانستان فیلم مستندی زیر عنوان "پسران رقصندهٔ افغانستان" با محوریت بچه بازی ساخت که در انگلستان به تاریخ مارس ۲۰۱۰ به نمایش درآمد. و در همان ماه در کشور ایالات متحدهٔ آمریک
ا نیز به نمایش درآمد. به عقیدهٔ نیکولاس گراهام از "مجلهٔ هافینگتن پست" این مستند «در آن واحد هم متحیرکننده بود و هم ترسناک.» این فیلم در سال ۲۰۱۱ جایزهٔ مستند امنستی اینترنشنال را از آن خود کرد. همچنین در شبکهٔ ۴ انگلیس نیز به نمایش درآمد. آیین بچه بازی توسط جمعیت انقلابی زنان افغانستان پوشش رسانه ای داده شد. بچه بازی، وزارت دفاع ایالات متحدهٔ آمریکا را بر آن داشت تا آناماریا کاردینالی جامعه شناس را به منظور بررسی دانشی این مشکل استخدام کند؛ چراکه سربازان نیروهای بین المللی کمک به امنیت بچه هایی را می دیدند که دست در دست مردان مسن در حال آمد و شد هستند. سربازان انگلیسی متوجه شدند که پسران جوان افغان دوست دارند آنان را «لمس کرده و در آغوش گیرند». این سربازان دلیل این کار را متوجه نمی شدند. در دسامبر ۲۰۱۰ مقاله ای در ویکی لیکس انتشار یافت که فاش کرد یکی از پیمان کاران خارجی از داین کورپ پول خود را در شمال افغانستان صرف بچه بازی کرده بود. وزیر کشور افغانستان محمد حنیف اتمر درخواست کرد نظامیان آمریکایی کنترل مراکز آموزشی داین کورپ رو در اختیار بگیرند. اما سفارت ایالات متحده آمریکا در کابل اظهار داشت که انجام این
کار «به صورت قانونی در پیمان نامهٔ داین کورپ نیامده است.» در مارس ۲۰۱۱ مجموعه مستندهای "داکیومنتوری" شبکهٔ بی بی سی توجهات را به افزایش شمار پسربچه های رقصنده جلب کرد و اینکه این مسئله تا چه میزان با تصویری که دنیا از افغانستان پس از طالبان دارد، مغایر است. در دسامبر ۲۰۱۲ مرد جوانی که با یک فرماندهٔ مرزبانی «روابط نامناسب» برقرار کرده بود، ۸ مرزبان را به قتل رساند. وی یک خوراک سمی برای آنان تدارک دیده بود و به کمک ۲ دوست به آن ها حمله کرد. وی سپس به همراه دوستانش به پاکستان گریخت.
مرگ یک ابرقهرمان () فیلمی در ژانر درام است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به اندی سرکیس، توماس سنگستر و جسیکا شوارتس اشاره کرد.
هرتسوگتوم لاونبورگ یک منطقهٔ روستائی در آلمان است که در ایالت شلسویگ-هولشتاین واقع شده است. خصوصیات. هرتسوگتوم لاونبورگ ۱۸۲٬۶۰۰ نفر جمعیت دارد.
دامه-اشپریوالد یک منطقهٔ روستائی در آلمان است که در ایالت براندنبورگ واقع شده است. خصوصیات. دامه-اشپریوالد ۱۶۰٬۲۶۶ نفر جمعیت دارد.
بوئینگ ای۱۶۰ هامینگ برد یک بالگرد ساختِ بوئینگ در کشور ایالات متحده آمریکا است. این هواپیما در ۲۰۰۲ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.