Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عمل جراحی افزایش قد (به انگلیسی : Limb lengthening surgery) با کاربرد روش جراحی (برش استخوان) در هر دو ساق یا هر دو ران انجام می گیرد. در روش قدیمی تر دستگاهی از بیرون () روی اندام مورد نظر نصب می گردد تا به تدریج با چرخش مهره های دستگاه فضای محل برش افزایش یابد. اما در روش های جدید نیل تلسکوپی درون استخوان قرار داده می شود و قطعه خارجی روی پا مانند روش اکسترنال فیکساتور قرار داده نمی شود. بدن انسان این توانایی را دارد تا در این فضای ایجاد شده بافت جدید را تولید کند و این خصوصیت بدن انسان است که امکان افزایش طول استخوان را فراهم می کند. چند نکته مهم. در ارتباط با این عمل قبل از تصمیم گیری به چند نکته مهم باید توجه داشت: سرعت افزایش طول استخوان حداکثر روزی یک میلیمتر می باشد که در طول دوره افزایش متغیر است. در طول دوره افزایش قد در صورتی که کار نیاز به ایستادن طولانی مدت یا راه رفتن زیاد داشته باشد امکان حضور در محل کار وجود ندارد. در این مدت دستگاه اکسترنال فیکساتور روی هر دو ساق یا ران قرار دارد که ایجاد محدودیت و درد می کند. تقریباً در تمام طول مدت افزایش باید فیزیوتراپی انجام گیرد. برای افزایش قد شش سانتیم
تر در صورتی که همه اصول رعایت شود از ابتدا تا انتها معمولاً حدود 11–12 ماه طول می کشد تا فرد به وضعیت عادی برگردد. این عمل به هیج وجه برای افراد سیگاری یا افرادی که نوشیدنی های الکلی مصرف می کنند، سودمند نیست و اگر اصرار داشته باشند باید حداقل دو ماه از ترک آنها گذشته باشد. در برخی از کشورهای جهان از جمله آمریکا، چین و ایتالیا جراحی افزایش قد بیش از چند دهه در حال انجام است. اولین روش مورد استفاده برای این جراحی روش بوده است.
مارک هرمن () زادهٔ ۱۹۵۴ یک کارگردان و فیلم نامه نویس اهل بریتانیا است. از آثار مهم او می توان به "ناامیدی" (۱۹۹۶) و پسری در پیژامه راه راه (۲۰۰۸) اشاره کرد.
جان بوین (؛ زادهٔ ) یک نویسنده اهل ایرلند است. از آثار او می توان به "پسری با پیژامه راه راه" (۲۰۰۶) اشاره کرد.
بروستر کیل (؛ زادهٔ ) کتابدار و کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان از "" نام برد.
پسری با پیژامه راه راه () رمانی به قلم جان بوین است که در سال ۲۰۰۶ منتشر شده. در سال ۲۰۰۸، از روی این فیلم، اقتباسی سینمایی به کارگردانی مارک هرمن ساخته شده است.
گیدو ولف ( ۲۸. سپتامبر ۱۹۶۱ در واینگارتن از شهرستان رافنزبورگ) یک سیاستمدار آلمانی است (CDU). او از سال ۲۰۱۵ رئیس فراکسیون پارلمانی در ایالت بادن-وورتمبرگ و در انتخابات مجالس ایالتی آلمان در سال ۲۰۱۶ کاندیدای اصلی حزب اتحادیه دموکرات مسیحی بوده است. او از سال ۲۰۰۶ عضو پارلمان ایالتی در ایالت بادن-وورتمبرگ است . علاوه بر این او از سال ۲۰۰۳ تا سال ۲۰۱۱ رئیس شورای منطقه ای منطقه توتلینگن و از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ نیز استاندار ایالت بادن-وورتمبرگ بوده است.
گای لوزینیان (; ۱۱۵۰ – ۱۸ ژوئیه ۱۱۹۴) پادشاه قبرس و از اهالی فرانسه بود. گای لوزینیان فرزند هیو هشتم از دودمان لوزینیان بود، از سال ۱۱۸۶ تا ۱۱۹۲ میلادی و به واسطهٔ ازدواج با سیبیل از اورشلیم، پادشاه دولت صلیبی اورشلیم شد، تا قبل از ورودش به سرزمین مقدس برادر وی به نام آمالریک بسیار شناخته شده و برجسته بود. همزمان با بیماری بالدوین چهارم (ملقب به جذامی) و مشکل جانشینی وی، شوهر سیبیل، ویلیام دی مونفروا مرد تا وی مجبور به ازدواج شود. سیبیل، گای لوزینیان، یکی از کوچک ترین اشراف دون مرتبهٔ فرانسه را به عنوان شوهر خود انتخاب کرد که در ابتدا با مخالفت بالدوین روبه رو شد اما سرانجام در سال ۱۱۸۰ میلادی اجازه ازدواج را صادر کرد. با این ازدواج، گی به حکومت دو شهر مهم یافا و اشکلون دست یافت و پس از مدتی توانست به تدریج سیطره خود را بر تمامی مناطق به جز اورشلیم گسترش دهد و سرانجام به عنوان نائب السلطنه و جانشین شاه انتخاب شود. اما به دلیل حملات صلاح الدین ایوبی و قدرت گرفتن مخالفان گی از جمله ریمون سوم، وی از مسند خود خلع شد و به جای او، بالدوین پنجم به مسند جانشینی رسید. شاه فعالیت خود را بر ضد گی ادامه داد و خواهر خود ر
ا مجبور به طلاق از گی کرد. گی نیز به شهر خود بازگشت و در برابر شاه قیام کرد و بدین ترتیب تنش بین آن دو آغاز شد. شاه توانست طی چند لشکرکشی، گی را از مقام خود در شهرهای یافا و اشکلون برکنار کند و ریمون سوم که از مخالفان گی بود را به عنوان مشاور و نائب السلطنه بالدوین پنجم انتخاب کرد. در سال ۵۸۰ هجری / ۱۱۸۵ میلادی بود که بالدوین چهارم از دنیا رفت تا درگیری بین حامیان گی و بالدوین پنجم آغاز شود اما خود بالدوین نیز پس از یک سال بر اثر بیماری درگذشت تا مجدداً مشکلات داخلی صلیبی ها آغاز شود. مخالفان ریمون توانستند او را از مسند حکومت دور کنند و پادشاهی را از فرزند به مادر یعنی سیبیل منتقل کنند اما از آن جایی که وی زن بود و به تنهایی نمی توانست حکومت کند لذا مطابق با خواست مخالفان ریمون، تاج شاهی را به همسرش یعنی گی لوزینیان اعطا کرد. ریمون هم پس از تاج گذاری به اقطاع خود بازگشت اما ترس وی از حمله نیروهای گی به اقطاعش، او را مجبور کرد تا با صلاح الدین ایوبی پیمان صلحی ببندد و از او تقاضای کمک کند. صلاح الدین نیز از موقعیت بهره برد تا بین صلیبی ها اختلاف ایجاد کند تا به اهداف خود یعنی جهاد برسد. با اوج گرفتن اختلافات
داخلی، گی با توصیه بالین ابلین، فرستاده هایی را با هدف صلح عازم طبریه کرد. ریمون که از اتحاد با صلاح الدین و اجازه ورودی که به سپاه وی، به سرزمین هایش داده پشیمان شده بود، اتحاد خود را با حاکم ایوبی شکست و خود را مطیع گی معرفی نمود و راضی شد تحت لوای گی با مسلمانان بجنگد؛ بنابراین پیش زمینه های نبردی بزرگ فراهم شد. در سال ۱۱۸۷ میلادی، صلاح الدین بعد از خبر شکستن پیمان توسط ریمون سوم ارتش و نیروهای خود را آماده کرد و در نزدیکی دریاچه طبریه مستقر شد. اما چون در شرایط و موقعیتی سخت قرار داشت، درصدد کشیدن نیروهای صلیبی به جانب خود برآمد. پس سپاهی را در ژوئیه عازم طبریه کرد تا شهر را تسخیر کنند، اما با مقاومت همسر ریمون، اشیوا روبه رو شدند. گی با توجه به حوادث پیش آمده، مجلس مشورتی تشکیل داد تا برنامه خود را برای مقابله با صلاح الدین پی بریزند. در مجلس ۲ نقشه پیشنهاد شد: گی ابتدا روش تدافعی ریمون را برگزید اما با اعتراض رونو و جرارد رایدفورت روبه رو شد که معتقد بودند این روش، روشی بزدلانه است و سرانجام توانستند گی را متقاعد به حمله مستقیم کنند. پادشاهی اورشلیم. گی لوزینیان بسیار با عجله و شتاب با سیبیل در سال ۱۱۸۰
میلادی و تنها به دلیل یک مصلحت سیاسی و جلوگیری از حوادث سیاسی در پادشاهی ازدواج کرد، پس از این که سلامت بالدوین پادشاه بیت المقدس رو به وخامت گذاشت و به دلیل ازدواجش با سیبیل به عنوان نایب السلطنه اورشلیم منصوب شد، پس از مرگ بالدوین در سال ۱۱۸۶ میلادی تاج و تخت پادشاهی به او رسید، این پادشاهی نو رسیده برای گی لوزینیان فرجام خوشایندی نداشت چرا که در همان دوران کوتاه پادشاهی وی، خشونت و تنش میان مسیحیان صلیبی و مسلمین تحت حاکمیت ایوبیان و صلاح الدین ایوبی بالا گرفت، اوج این تنش در جنگ حطین به سال ۱۱۸۷ میلادی نمود پیدا کرد و لشکر صلیبی در این جنگ که خود "گی" یکی از آغازگرانش بود به سختی و بسیار مفتضحانه از مسلمین و صلاح الدین شکست خوردند، سپاه صلیبی تحت رهبری گی لوزینیان اسیر ترفند و استراتژی جنگی صلاح الدین گردید و در حالی که سپاه در گرمای سرزمین مقدس به سمت نبردگاه می رفت از گرما و تشنگی از پای درآمد و در همان هنگام لشکر مسلمین بر ارتش درمانده و از هم پاشیدهٔ صلیبی ها در تپه های حطین هجوم آورد و سپاه صلیبی به سرعت از هم پاشید، این نبرد برای گی لوزینیان و صلیبی های مسیحی به چند جهت مفتضح و فاجعه بار بود، نخست
این که اولین جنگ "گی" در قامت پادشاه جدید اورشلیم بود و مهم تر از آن اینکه صلیب مقدس که پیشاپیش سپاه صلیبی حرکت داده می شد به دست مسلمین افتاد و بدتر از این موضوع سقوط اورشلیم بود که بعد از نبرد حطین، دیگر کاملاً بی دفاع و بدون پادشاه شده بود، فتح اورشلیم توسط صلاح الدین و درست ۳ ماه بعد از نبرد حطین روی داد.
حساب سپرده () نوعی حساب جاری، پس انداز یا هر نوع دیگر از حساب بانکی است، که با گشایش آن، مشتری مبلغی پول را نزد بانک سپرده می گذارد و بابت آن بهره دریافت می کند. در برخی از کشورها حساب سپرده فقط با یادداشت ۷ یا ۱۴ روزه قابل بازپرداخت به مشتری است؛ یعنی مشتری در صورت نیاز به پول خود باید ۷ یا ۱۴ روز قبل کتباً به بانک اطلاع دهد. در ایران حساب های سپرده بدون ارائهٔ یادداشت قابل بازپرداخت به مشتری است؛ ولی چنانچه این عمل قبل از سررسید مدت سپرده درخواست شود، نرخ بهره یا سود آن کمتر خواهد بود.
حساب پس انداز () حساب هایی که با زمان بلندتری نسبت به پس انداز و با تعهد زمانی مشخص و ثابت، سپرده گذار پول خود را به بانک یا مؤسسه مالی می سپرد، سپس بانک، سرمایه گذاری و سود خود را برداشته و بهره صاحب حساب را نیز پرداخت می نماید.
عشق سه نفره () یا عشق بازی سه نفره نوعی قرار میان سه نفر برای ایجاد رابطه ای میان آنها به وجود می آید. در این رابطه طی آن هر سهٔ آنها بین یکدیگر رابطه عشقی یا جنسی برقرار می کنند. عشق سه نفره در مواردی شامل همخانه بودن آن سه نفر و زندگی با هم به صورت یک خانوار سه نفره نیز می باشد. عشق سه نفره می تواند بین یک مرد و دو زن، یا یک زن و دو مرد، پیش بیاید.
سجاد آیدنلو (متولد ۱۳۵۹ در ارومیه) پژوهشگر ادبیات فارسی و استاد تمام دانشگاه پیام نور ارومیه است. از او حدود چهارده کتاب و نزدیک دویست مقاله در حوزه شاهنامه شناسی منتشر شده است. وی چندین مقام و موفقیت علمی کسب کرده است از جمله برگزیدگی در جشنواره نقد کتاب و آیین بزرگداشت حامیان نسخ خطی، شایسته تقدیر در اولین دوره جایزه جلال و شایسته تقدیر در کتاب سال.
مجلس نمایندگان میانمار () مجلس سفلای نظام دو مجلسی این کشور است. این مجلس دارای ۴۴۰ نماینده است که ۳۳۰ نفر از طریق انتخابات و ۱۱۰ نفر توسط نظامیان انتخاب می شوند. آخرین انتخابات مجلس در نوامبر ۲۰۱۵ برگزار شد.
آکانی سیمبین (؛ ) دونده اهل آفریقای جنوبی است. از افتخارات وی میتوان وی می توان به کسب مدال طلا دو ۱۰۰ متر در یونیورسیاد ۲۰۱۵ اشاره کرد.
جنگ صلیبی ادوارد یکم () که با عنوان جنگ صلیبی نهم () نیز شناخته می شود و گاهی با جنگ صلیبی هشتم گروه بندی می شود، معمولاً از آن با نام واپسین جنگ صلیبی قرون وسطی و فراگیرتر از آن، سرزمین های مقدس یاد می شود که از تاریخ ۱۲۷۱ تا ۱۲۷۲ میلادی روی داد. لویی نهم پادشاه فرانسه در جنگ صلیبی هشتم و برای دستیابی به تونس ناکام مانده بود و اکنون رهبری لشکر صلیبیان به دست هنری سوم پادشاه انگلستان سپرده شد و او به همراه ناوگان و ارتش صلیبی پیش به سوی شهر عکا بادبان کشید. پس از بسته شدن پیمان آتش بس میان صلیبیان و حفصیان در پایان جنگ صلیبی هشتم در تونس در سال ۱۲۷۰، بیبرس، امیر ممالیک بحری مصر و شام، برای پی گرفتن پیروزی های خود بر صلیبیان به سرزمین شام بازگشت و در سال ۱۲۷۰ پس از ۱۵ روز محاصره حصن الاکراد، بر آنجا چیره شد و سپس در آوریل ۱۲۷۰ بر قلعه عکا تسلط یافت. سپس، طرابلس را محاصره کرد، که امیر آنجا بوهموند ششم تقاضای صلح نمود. در اواخر سال ۱۲۷۰، ادوارد در راس نیروی جنگی کوچک هزار نفری از جنگجویان صلیبی به عکا رسید و جنگ صلیبی نهم را آغاز کرد. وی از ایلخان ایران به رهبری اباقا خان در جنگ با ممالیک بحری مشارکت خواست. در آ
نجا بیبرس ناچار شد پیمان آشتی با بوهموند ششم، حاکم طرابلس ببندد. همچنین در ۲۲ آوریل ۱۲۷۱ با عکا پیمان صلحی بست. این سازش پس از شکست امیر ادوارد در ایجاد پیمانی مغولی - صلیبی و بازگشت به انگلستان بسته شد. اینان آخرین گروه جنگجویان صلیبی بودند که از اروپا به سوی سرزمین های شرقی جهان اسلام آمدند. با بسته شدن پیمان صلح با امیرنشین های بزرگ صلیبی، جنگ میان ممالیک و صلیبیان حدود ۱۴ سال متوقف شد. تا اینکه در سال ۱۲۸۵ جنگ بار دیگر در زمان منصور قلاوون آغاز شد و سرانجام در سال ۱۲۹۱، با بیرون راندن صلیبیان در زمان اشرف خلیل، پسر منصور و انقراض پادشاهی اورشلیم به پایان رسید. پیش زمینه. جایگاه شرق. با کشته شدن توران شاه، آخرین شاه ایوبی، و برافتادن دودمان ایوبیان در مصر به دست نیروهای شجر الدر در سال ۱۲۵۰، در این قلمرو دودمان ممالیک بحری متشکل از فرماندهان و جنگاوران ترک، قدرت را در دست گرفت. اینان که نخست در میان نیروهای پیشتاز صلاح الدین ایوبی بودند، در دوره های آینده به جایگاه های بالاتر کشورداری رسیدند. با این همه پس از لشکرکشی هولاکوخان در سال ۱۲۵۶ میلادی به عراق و شام و برانداختن خلافت عباسی در بغداد، ممالیک درگیر
دشمنی جدید به نام امپراتوری مغول از سوی شرق شدند. اما ممالیک به رهبری سیف الدین قطز، توانستند مغولان را که تا آن زمان در عراق و شام شکست نخورده بودند، در نبرد عین جالوت در سال ۱۲۶۰ شکست دهند و قدرت خود را در مصر و شام مستقر سازند. در همین سال بیبرس به سلطنت رسید. بیبرس پس از رها شدن از ناسازگاری میان ممالیک بحری و ممالیک معزی، جنگ فراگیری را در برابر صلیبیان - که در این زمان با مغولان در برابر ممالیک همکاری می کردند و حتی روادید آمدن آنها را به قلعه های خود می دادند - در سرزمینهای مقدس آغاز کرد. بیبرس قبل آغاز جنگ علیه صلیبیان، با پادشاهان اروپایی همچون میخائیل هشتم، امپراتور بیزانس و ونتفرد هوهنشتاوفن، پادشاه سیسیل و ناپل، پیمان هایی عقد کرد. وی بین سال های ۱۲۶۳ و ۱۲۶۸ به دولت های صلیبی شام که زیر چتر مغولان بودند، یورش برد. وی شوالیه های مهمان نواز و شوالیه های معبد را شکست داد و قیساریه، ارسوف و حیفا و برخی جاهای دیگر را در سال ۱۲۶۵ گرفت. در سال بعد به پادشاهی ارمنی کیلیکیه یورش برد و شهرهای طرسوس، آدانا و موپسوئست را تاراج کرد. سپس در سال ۱۲۶۷ عکا و در سال ۱۲۶۸ انطاکیه و یافا را به دست گرفت. بدین سان شاهز
اده نشین انطاکیه به پایان رسید. در این زمان بیبرس از اقدامات لوئی نهم، پادشاه فرانسه، برای آغاز یک جنگ صلیبی دیگر آگاه شد. پس از یک سال آتش بس با هیو سوم، پادشاه اورشلیم، به مصر بازگشت. در تابستان ۱۲۷۰ میلادی، بیبرس نگران حمله دیگری از جانب لوئی هفتم، در مصر ماند تا در صورت حمله وی، مصر بتواند در برابر صلیبیان ایستادگی کند؛ با این همه وی می خواست جایگاه صلیبیان در شرق را تضعیف کند، پس با نیروهای بازمانده اسماعیلیان در سرزمینهای مقدس پیوند برپاکرد و با آنها برای کشتن فیلیپ مونفروا، ارباب صور - یکی از بزرگزادگان نیرومند در سرزمینهای مقدس - به هماهنگی رسید. اسماعیلیان در این زمان قدردان سلطان ممالیک بودند، چراکه با پیروزیهای خود در شام و سرزمینهای مقدس، آنها را از بند پرداخت خراج به شوالیه های مهمان نواز رها کرده بود. به علاوه، اسماعیلیان از گفتگوهای میان صلیبیان با ایلخانان خشمگین بودند. پس به درخواست بیبرس، یکی از فداییان اسماعیلیان به صور فرستاده شد و توانست با وانمود به اینکه یکی از نومسیحیان است، در ۱۷ اوت ۱۲۷۰ خود را به فیلیپ رسانده و وی را ترور کند. این کار مایه آن شد تا صلیبیان در شرق با تکانهٔ سختی روبه
رو شوند. جنگ صلیبی هشتم. در پی سقوط انطاکیه و دیگر شهرهای شام و انقراض شاهزاده نشین انطاکیه به دست ممالیک مصر، پاپ کلمنت چهارم برای حفظ آخرین بقایای قلمرو صلیبیون در شام اقدام به فراخوان جنگ صلیبی دیگری کرد. لوئی نهم که همچنان پس از گذشت چهارده سال از بازگشتش به فرانسه به دلیل شکست و اسارتش در مصر، به فکر انتقام از مسلمانان و به ویژه مصریان بود، بر آن شد تا یک حمله جدید صلیبی به مشرق زمین تدارک ببیند. وی از پاپ خواست تا شاهان و امیران اروپا را به شرکت در یک حمله جدید صلیبی فراخواند. در پی فراخوان پاپ، برخلاف لوئی که شور و اشتیاق بسیاری برای تدارک و شرکت در این جنگ داشت، بیشتر پادشاهان و فرمانروایان اروپایی کوچک ترین تمایلی به حضور یا مشارکت در این حمله از خود نشان ندادند. سپس، لوئی که از کمک دیگران ناامید شده بود، بر آن شد تا به تنهایی و با بهره گیری از تسهیلات و حمایت کلیسا و پاپ دست به حمله بزند. لوئی نهم، در ۱۲۷۰ پاریس را به قصد بندر ایگوس-مورتس واقع در جنوب فرانسه، که محل تجمع نیروها بود، ترک کرد. لشگریان لوئی نهم پس از سه ماه انتظار در ایگوس-مورتس، بندر را به سوی جزیره ساردنی ترک کردند. صلیبیون پس از رس
یدن به ساردنی و پیوستن نیروهای متحد لوئی، عازم تونس شدند و پس از دو ماه سفر دریایی، به سواحل قرطاجنه رسیدند و در خرابه شهر قدیمی کارتاژ مستقر شدند. در این زمان دولت حفصی که وارث خلافت موحدون بودند، در افریقیه بر سر قدرت بودند. شرایط سختی برای صلیبیون که در سواحل قرطاجنه مستقر بودند، رقم خورد. طی ماه های بعد اعلام جهاد علیه صلیبیون، شبیخون های حفصیان و بیماری در اردوگاه صلیبیون به وجود آمد و سرانجام با مرگ لوئی بر اثر بیماری در ۲۵ اوت ۱۲۷۰، صلیبیون در شرایطی سخت، مجبور به پیشنهاد صلح به محمد المستنصر، سلطان و خلیفه حفصی، شدند. پس از چند روز قرارداد صلح میان طرفین بسته شد و شرایط میان حفصیان و دول اروپایی به شرایط پیش از جنگ بازگشت. پیش از جنگ. وضعیت شرق. با مرگ لوئی در جریان جنگ صلیبی هشتم در تونس، بیبرس که در این زمان در مصر اقامت داشت و درصدد عزیمت نیرو به قصد کمک به امیر تونس بود، آسوده خاطر شد. وی که از جانب شارل د آنژو نگرانی نداشت، خود را بار دیگر برای حمله پایگاه ها و شهرهای صلیبی در اراضی مقدس آماده کرد. در ماه فوریه ۱۲۷۱، وی حملات خود را با محاصره قلعه صافیتا آغاز کرد و پس از مسخر کردن آن عازم حصن الا
کراد (دژ شهسواران) شد و با کمک نیروهای اسماعیلی و امیر ایوبی، المنصور، این قلعه را - که در اختیار شوالیه های مهمان نواز بود - محاصره کرد؛ و سرانجام پس از یک ماه این قلعه را که حتی در برابر صلاح الدین ایوبی ایستادگی کرده بود، اشغال کرد. تسخیر این قلعه مهم و استراتژیک، راه های منتهی به طرابلس را در اختیار بیبرس قرار داد. وی پس از آن عازم قلعه عکار شد که قلعه شوالیه های مهمان نواز در جنوب بقیعه بود و پس از دو هفته محاصره، در ۱ مه ۱۲۷۱ آن را به قلمروی ممالیک ضمیمه کرد. با سقوط قلعه حصن الاکراد، بوهموند ششم که در این زمان در طرابلس بود، از بیم آن که این شهر به سرنوشت انطاکیه دچار شود، فرستادگانی را به نزد بیبرس فرستاد و از وی تقاضای متارکه جنگ کرد. سلطان ممالیک پیشنهاد وی را رد و در عوض از وی خواست تا تمامی هزینه های لشکرکشی سپاه ممالیک را بپردازد. بوهموند این پیشنهاد را که دال بر تمسخر خود می دانست، رد کرد. در این زمان بیبرس قلعه المرقب را که بر فراز تپه های در میان بانیاس و طرطوس قرار داشت، محاصره کرد اما نتوانست این قلعه کوچک را تصرف کند. همچنین ارباب این قلعه عازم دربار اباقا خان شده بود تا از مغولان برای مقاب
له با بیبرس طلب کمک کند. این ناکامی که منجر به خشم بیبرس شده بود، سبب شد تا وی توجه خود را معطوف به طرابلس کند، بنابراین در مه ۱۲۷۱ درصدد محاصره طرابلس بود، اما با رسیدن ادوارد از غرب، به ناگاه به بوهموند پیشنهاد متارکه ده ساله داد. شرایط غرب. پس از بسته شدن معاهده ترک مخاصمه، شارل د آنژو، پادشاه سیسیل، قصد نداشت در شمال آفریقا بیش از این بماند و درصدد بود تا هرچه سریع تر از تونس خارج و عازم اروپا شود. با این حال وی برای رسیدن به این خواسته نیازمند کشتی و ملوان بود تا بتواند به همراه نیروهای خود از مقرّی که به گمان صلیبیون حاضر در جنگ، طلسم شده بود، خارج شود. با این حال طوفان فصلی دریا سبب شده بود که این رسیدن کشتی ها به سواحل تونس با تأخیر صورت گیرد. در همین زمان که شارل منتظر بود، اشخاصی همچون تئوبالد ناوار بیمار گشتند و پس از چند روز در اثر بیماری مُردند. از سوی دیگر، شاهزاده انگلستان، ادوارد، درصدد بود که به همراه پدرش و نیروهای انگلیسی برای شرکت در جنگ صلیبی عازم شمال آفریقا شود، اما به واسطه انتظار برای تصمیم پدرش، هنری سوم، سفرش به تأخیر افتاد چرا که هنری توصیه مشاوران خود را مبنی بر ماندن در انگلستان
پذیرفته بود. ادوارد به همراه برادرش ادموند از بندر دوور در ۲۰ اوت به سمت شمال آفریقا حرکت کردند تا به لوئی ملحق شوند. وی پس از رسیدن به ایگوس-مورتس در اواخر سپتامبر ۱۲۷۰، عازم ساردینیا شد. وی پس از چند ماه اقامت در ساردینیا، سرانجام عازم تونس شد. طبق گفته مایکل لَوِر، ادوارد هیچ عجله ای برای رسیدن به این مرحله از جنگ را نداشت بدین خاطر چندین ماه در ساردینیا اقامت کرد. ناوگان ادوارد در ۱۰ نوامبر به ساحل تونس رسید. وی که یک بعد انعقاد معاهده ترک مخاصمه بین شارل با المستنصر، به تونس رسید. بدین ترتیب وی هیچ نقشی در جریان مذاکرات میان طرفین نداشت و در نتیجه از مفاد این معاهده و حتی حمله به شهر تونس محروم ماند. رسیدن ادوارد به شرق. ادوارد که با قصد پیوستن به لوئی نهم و شرکت در جنگ صلیبی در ارضی مقدس عازم شده بود، پس از آن که از مفاد معاهده تونس سودی نبرد، عازم سیسیل شد و زمستان را در این جزیره با شارل د آنژو، شوهر عمه سابق خود، گذراند تا شرایط دریا برای سفر به سمت شرق مناسب شود و بتواند به کمک بوهموند برود. با رسیدن بهار، وی به همراه هزار نیروی پیاده نظام و ۲۲۵ سواره نظام خود عازم قبرس شد و در ۹ مه ۱۲۷۱ به عکا رسید
و پس از مدتی بوهموند که در طرابلس مستقر بود، به وی پیوست. در این زمان بیبرس که در حال تسخیر قلعه مرقین بود، با اطلاع از حرکت هیو، پادشاه قبرس به سمت عکا، ناوگانی متشکل از ۱۷ کشتی جنگی را عازم قبرس کرد تا مانع از حرکت پادشاه قبرس به سمت عکا شود. ناوگان ممالیک در ژوئن به سواحل لیماسول رسید اما عدم مهارت کشتی بانان سبب شد تا ۱۱ تا از کشتی های جنگی ناوگان مصر به صخره ها برخورد کرده و نابود شوند و همچنین تمامی ملوانان و سرنشینان آنها اسیر شوند. پس از این اتفاق، هیو نیز به همراه نیروهای خود به عکا رسید و به ادوارد پیوست. با رسیدن ادوارد به عکا، اوضاع دول صلیبی باعث نگرانی شاهزاده انگلیسی شده بود؛ چراکه با وجود کمی نیروهایش، وی امیدوار بود که بتواند در شرق، ارتش قابل توجهی جمع کند و در نهایت با کمک مغولان به بیبرس حمله برد. نخستین دلیل نگرانی او، ونیزی ها و جنوایی ها بودند که در این زمان با سلطان مصر داد و ستد داشتند. ونیزی ها تمامی تدارکات نظامی وی را تأمین می کردند و در نتیجه سود کلانی به دست می آوردند و این دو گروه درصدد جذب سود بیشتری بودند. این شرایط سبب شد تا ادوارد نسبت به آنها معترض شود، اما اعتراض وی به دل
یل داشتن پروانه ونیزی ها و جنوایی ها با مهر دیوان عالی پادشاهی اورشلیم، بی نتیجه ماند. همچنین ادوارد امیدوار بود که تمامی اربابان و امیران قبرس به کمک وی و پادشاه شان بیایند، اما فقط تعدادی تیولدار به عکا آمدند و مابقی نیز با بیان این مسئله که جز دفاع از جزیره قبرس الزام دیگری ندارند، از حضور در عکا خودداری کردند. مذاکره با مغولان. ادوارد به مجرد ورود به بندر عکا، با توجه به روابط مسیحیان اروپا و مغولان، سه تن از نیروهای انگلیسی خود با نام های رینالد راسل، گادفری ویلز و ژان پارکر را روانه دربارِ ایلخانان کرد تا بتوانند موافقت ایلخان مغول را برای همکاری با صلیبیون برای نبرد با ممالیک و بیبرس جلب کنند. در این هنگام اباقا خان که پس از مرگ هلاکو به عنوان ایلخان به قدرت رسیده بود، مشغول نبرد با مغولان اردوی زرین و خانات جغتای بود. وی پیشنهاد ادوارد را در ۴ سپتامبر ۱۲۷۱ پذیرفت. با این حال تا چند ماه نتوانست نیرویی به سمت شام روانه کند. لشکرکشی ها و جنگ ها. لشکرکشی های ادوارد و صلیبیون. نیروهای تحت فرماندهی ادوارد بسیار کمتر از آن بودند که بتوانند در نبردی مستقیم در مقابل بیبرس و سپاهش قرار بگیرند و حتی قادر نبودند
مانع از فتح قلعه مونفروا ــ که متعلق به شوالیه های تتونیک بود ــ توسط ممالیک شوند. بدین ترتیب با توجه به ظرفیتی که نیروهای صلیبی داشتند، ادوارد تصمیم گرفت تعدادی حمله پراکنده و ناگهانی (که برخی از نویسندگان معاصر از آن به عنوان «پیاده روی نظامی» یاد کرده اند) برای وارد کردن ضربه به ممالیک صورت بگیرد. پس از تسخیر ناصره و کشتن نیروهای محافظ شهر، ادوارد تصمیم گرفت یورشی به سمت سنت جرج لیبین ترتیب دهد، اما در نهایت چیزی جز آتش زدن چند خانه و مزرعه عایدش نشد و حتی تعدادی از نیروهای خود در اثر گرما از دست داد. با رسیدن نیروهای کمکی از انگلستان تحت فرماندهی ادموند، برادر ادوارد، و نیز نیروهای قبرس، تحت فرماندهی هیو، ادوارد برای انجام عملیات های بزرگ تر جسورتر شد. وی در نوامبر ۱۲۷۱ یورش بزرگتری با کمک شوالیه های معبد، شوالیه های مهمان نواز و شوالیه های تتونیک به شهر قاقون ترتیب داد. صلیبیون طی این هجوم، تعدادی زیادی از نیروهای ممالیک (ترکمن ها) را غافل گیر کردند که بنا بر گزارش ها حدود ۱۵۰۰ نفر از نیروهای گشت زن ممالیک کشته شدند و حدود ۵ هزار حیوان اهلی نیز به عنوان غنیمت نصیب صلیبیون شد. منابع مسلمانان ذکر می کنند ک
ه در طی این یورش یکی از امیران بالا رتبه کشته و یکی دیگر از امیران به شدت زخمی شده است؛ و مهم ترین از آن، اینکه که فرمانده شهر قاقون مجبور به ترک محل خدمت خود شد. با این حال با وجود موفقیت آمیز بودن این یورش، ادوارد این شهر را فتح نکرد و پس از پایان یافتن نبرد، به سمت عکا عقب نشینی کرد تا با حمله نیروهای بیبرس روبه رو نشود؛ و در دسامبر ۱۲۷۱، ادوارد به همراه نیروهای تحت فرماندهی خود توانستند حمله نیروهای بیبرس به عکا را دفع کنند. لشکرکشی های مغولان. پس از اعزام فرستادگانی به دربار اباقا خان و موافقت وی برای اعزام نیروهایی به سمت شام، سرانجام در میانه اکتبر سال ۱۲۷۱، ۱۰ هزار سواره نظام را تحت فرماندهی سمقار از آناتولی به سمت غرب اعزام کرد تا به صلیبیون برای تحت فشار قرار دادن بیبرس یاری رساند. این ارتش پس از گذر عین تاب و فرات، وارد سرزمین شام شد و نیروهای ترکمن تحت امر ممالیک را که از حلب دفاع می کردند، شکست دادند. پس از شکست نیروهای ترکمن، نیروهای محافظ حلب که تاب مقاومت در برابر مغولان را نداشتند، به سمت حماه فرار کردند. مغولان پس از حلب عازم معره النعمان شدند و از آنجا به اپامیه رسیدند. با وجود وحشتی که مغو
لان برای ساکنان شام ایجاد کرده بودند، بیبرس با سپاه بزرگ خود که در دمشق مستقر بود، از مصر طلب نیروهای بیشتر کرد تا نوامبر ۱۲۷۱ حملاتی را علیه مغولان تحت فرماندهی سمقار ترتیب دهد. اما با رسیدن نیروهای کمکی از مصر، نیروهای مغول که توانایی برابری در مقابل نیروهای ممالیک را در خود نمی دیدند، از شام به آن سوی فرات عقب نشینی کردند. پایان جنگ. در بهار ۱۲۷۲ و پس از عقب نشینی مغولان، ادوارد دریافت که برای ایجاد ارتشی برای تسخیر و بازپس گیری اورشلیم و اراضی مقدس، باید مصالحه ای میان هیو، پادشاه قبرس و شوالیه ها و تیولدارهای خاندان ابلین در قبرس برقرار کند، اما این میانجیگری تا زمان حضور ادوارد شرق محقق نشد؛ بنابراین به علت کمی نیروهای تحت امر وی و کم بودن تعداد متحدانش، ادوارد به همراه هیو درصدد متارکه جنگ با بیبرس برآمد تا این چنین بتواند از سقوط زود هنگام دولت های صلیبی جلوگیری کند. بیبرس نیز با متارکه موافق بود زیرا تا زمانی که پای عوامل خارجی در میان نباشد، سرنوشت دولت صلیبی در اختیار وی بود؛ بنابراین مذاکرات میان طرفین آغاز شد. همزمان با مذاکرات، بیبرس درصدد بود مغولان را به طور کامل از شرق شام بیرون براند؛ همچنین
وی در تلاش بود تا رشته های مددرسانی به صلیبیون از اروپا را قطع کند. در این زمان تنها شارل د آنژو، پادشاه سیسیل قادر بود که به صلیبیون در شرق یاری رساند. با این حال شارل علاقه به امور شام نداشت و بیشتر توجه خود را به جانب قسطنطنیه معطوف کرده بود و درصدد بود تا مانع از قدرت یابی بیش از پیش هیو پادشاه قبرس در شرق شود، بنابراین درصدد میانجیگری میان طرفین برآمد. معاهده قیصریه. تمایل ادوارد و بیبرس به متارکه و میانجیگری شارل در نهایت منجر به بسته شدن قراردادی میان طرفین در ۲۲ مه ۱۲۷۲ در شهر قیصریه شد که به موجب آن تمامیت ارضی خاک کنونی صلیبیون که بیشتر شامل جلگه باریک ساحلی از عکا تا شهر صیدا بود، برای ۱۰ سال و ۱۰ ماه و ۱۰ روز تضمین گردد و همچنین مسیحیان و صلیبیون اجازه یافتند که با آسودگی، برای زیارت از جاده ناصره استفاده کنند؛ و همچنین کنت نشین طرابلس نیز به موجب این معاهده از خطر تعرض و سقوط در امان ماند. پس از جنگ. پس از بسته شدن پیمان میان ادوارد و بیبرس، شاهزاده انگلستان از قیصریه به سوی عکا رفت و در نظر داشت رهسپار اروپا و انگلستان شود. با این همه خبری نشان دهنده انگیزه دوباره ادوارد برای رفتن به شرق با ارت