Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
منطقهٔ نیمه روشن یا توایلایت زون یک مجموعه تلویزیونی آنتولوژی در گونهٔ علمی-تخیلی خلق شده توسط راد سرلینگ است که در غالب پنج فصل و از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۴ میلادی در شبکهٔ تلویزیونی سی بی اس پخش می شد. هر قسمت مجموعه، داستانی مستقل و نامربوط به سایر قسمت ها دارد و غالباً شامل عناصری از فراطبیعت، آینده گری و رئالیسم جادویی است که شرح وقایعی عجیب را، که معمولاً شامل یک مرگ و یک پیچش داستانی می شود، می دهد. نکتهٔ قابل توجه در مورد مجموعه این است که در آن هم از ستاره های ثابت شده (مانند جوان بلوندل، آن بلایت، باستر کیتون، بورگس مریدیت، اد وین و...)استفاده شده و هم از بازیگران جوانی که بعداً معروف شده اند (مانند بیل بیکسبی، لی وان کلیف، رابرت دووال، دنیس هاپر، الیزابت مونت گومری، لئونارد نیموی، رابرت ردفورد، برت رینولدز، دان ریکلس، ویلیام شاتنر، تلی ساوالاس و...). راد سرلینگ به عنوان سرپرست نویسندگان و تهیه کنندهٔ اجرایی مجموعه کار کرد و از بین ۱۵۶ قسمت مجموعه، او نویسنده (یا نویسندهٔ همکار) ۹۲ تا از آن ها بود. وی همچنین به عنوان مجری و راوی هم نقش ایفا کرد و در آغاز و پایان هر قسمت ظهوری داشت. در این ایفای نقش های کوت
اه شروع و انتهای هر قسمت، معمولاً طرح کلی داستان آن قسمت و شرح احوال شخصیت های اصلی توسط سرلینگ گفته می شد. در سال ۱۹۹۷، دو قسمت ""خدمت به انسان" و "زندگی خوب است" به ترتیب به عنوان یازدهمین و سی ویکمین اپیزودهای برتر تلویزیون توسط مجلهٔ "TV Guide" انتخاب شدند. خود سرلینگ اظهار داشت که قسمت های مورد علاقه اش در مجموعه "تمام زمان کافی" و "مهاجمان"" هستند. در سال ۲۰۰۲، "منطقهٔ نیمه روشن" در فهرست "۵۰۰ مجموعهٔ تلویزیونی برتر تمام زمان ها" (تهیه شده توسط "تی وی گاید") در ردهٔ بیست وششم قرار گرفت و این رده در سال ۲۰۱۳ به پنجم ارتقاء یافت. در همین سال، انجمن نویسندگان آمریکا آن را به عنوان "سومین نویسندگی برتر در یک مجموعهٔ تلویزیونی" انتخاب کرد. خلق مجموعه. از اواخر دهه ۵۰ میلادی راد سرلینگ یکی از معروف ترین شخصیت های تلویزیونی شد. نمایش های تلویزیونی موفق او شامل ""الگوها" (برای Kraft Television Theater) و "مرثیه برای یک سنگین وزن" (برای Playhouse 90) می شدند؛ هرچند که تغییرها و ویرایش های متعدد توسط شبکه ها و اسپانسرها سرلینگ را از این آثار ناامید ساخت. به عنوان مثال، در "مرثیه برای یک سنگین وزن" دیالوگ "کبریت د
ارید؟" باید حذف می شد چون اسپانسر یک شرکت تولیدکنندهٔ فندک بود. چنین تغییراتی که به سود اسپانسرها انجام می شد در موارد متعددی اتفاق می افتاد و برای مثال در یک مورد شرکت اسپانسر، فورد، ساختمان کرایسلر را در صحنه ای از دورنمای شهری نیو یورک به کل حذف کرد. ولی طبق صحبت هایی که در مورد مجموعه تلویزیونی "الگوها" شد، سرلینگ سعی داشت به طوری تخصصی تر نسبت به آثار اوایل دهه پنجاهش کار کند. این تلاش منجر به کاری به نام "ظهر روز قیامت" شد که شامل نظر سرلینگ دربارهٔ عدم وجود پشیمانی و دفاع کافی ای بود که وی در شهر میسیسیپی و در جریان قتل امت تیل نظاره گر آن بود. در حالی که فیلمنامهٔ اصلی به طور نزدیک از ماجرای مرگ تیل اقتباس کرده بود، بعداً قربانی به یک وامده یهودی و نهایتاً به غریبه ای در شهری بی نام عوض شد. جدا از نقدهای منفی، فعالان با ارسال نامه هایی به پروسهٔ تهیه کنندگی اعتراض کردند. سرلینگ فکر کرد که سبک علمی-تخیلی (شامل رباتها، بیگانهها و سایر عوامل فراطبیعی) به او آزادی بیشتری در کار می دهد چرا که دخالت در آثار جنجالی کم تر از آثار رئالیستیک است. "مسئلهٔ زمان"، ساختهٔ سال ۱۹۵۷، قسمت آزمایشی سرلینگ برای مجموعه ا
ش بود؛ داستانی دربارهٔ سفر یک مرد در زمان به سال ۱۹۴۱، هونولولو، و تلاش بی ثمر وی برای هشدار به مردم دربارهٔ حمله به پرل هاربر. این فیلم نامه در زمان رد شد و بایگانی شد تا این که نهایتاً، یک سال بعد در سال ۱۹۵۸، توسط "برت گرانت" کشف و به عنوان یکی از قسمت های "Desilu Playhouse" تهیه شد. این نمایش موفقیت زیادی را به همراه داشت و باعث شد سرلینگ بالاخره قادر باشد مجموعهٔ انتولوجی خود، "توایلایت زون" را بسازد. بررسی فصل ها. فصل یکم (۱۹۵۹–۱۹۶۰). "توایلایت زون" در دوم اکتبر سال ۱۹۵۹ شروع شد و به طور گسترده ای از آن تقدیر شد. تری تورنر از روزنامهٔ "Chicago Daily News" گفت: «... توایلایت زون در واقع تنها مجموعهٔ در حال پخشی است که من به دیدن آن علاقه مندم. تنها مجموعه ای که برای دیدنش، از سایر برنامه هایم می گذرم.» بقیه هم همین نظر را داشتند. مجلهٔ ورایتی آن را «بهترین دستاورد در مجموعه های تلویزیونی سی دقیقه ای» و روزنامهٔ "New York Herald Tribune" آن را «بدون شک بهترین و اصل ترین مجموعهٔ انتولوژی سال» نامید. با این که مجموعه در بین منتقدان محبوب شد، در پیدا کردن تماشاگران معمولی دچار مشکل بود. سی بی اس روی حداقل رت
بهٔ تماشاگری ۲۱ یا ۲۲ حساب کرده بود؛ در حالیکه رتبهٔ مجموعه خیلی از این پایین تر بود. ادامهٔ مجموعه وقتی که قسمت سوم آن، "آقای دنتون در روز قیامت" رتبهٔ ۱۶٫۳ را کسب کرد، به خطر افتاد. با این حال تماشاگران آن به اندازه ای بودند که ماه نوامبر را دوام بیاورد و پس از آن بالاخره از رقبایش در شبکه های ای بی سی و ان بی سی پیشی گرفت و اسپانسرهایش، کیمبرلی-کلارک و "GeneralFoods" را متقاعد کرد که تا آخر فصل یک باقی بمانند. به جز یک قسمت ("تعقیب کننده")، تمام قسمت های فصل اول را راد سرلینگ، ریچارد متیسون و چارلز بیمونت به صورت انفرادی یا با همکاری هم نوشتند. در مجموع، ۱۲۷ تا از ۱۵۶ قسمت مجموعه را همین سه نفر نوشتند. بعلاوه، به جز یک قسمت ("دنیای شخصی او") سرلینگ در هیچ یک از قسمت های فصل یک ایفای نقش ظاهری نکرد (برخلاف فصل های بعدی)؛ و فقط راوی ماجراها بود. البته سرلینگ در پایان تمام قسمت ها، شامل فصل یک، برای معرفی داستان قسمت بعدی ظهور "می کرد"؛ ولی در فصل اول در ماجرای خود قسمت نقشی نداشت. این ایفای نقش های کوتاه انتهای هر قسمت، تا دهه ها بعد از اولین نمایش مجموعهٔ تلویزیونی دیده نشده بودند و حالا هم با این که خیلی ا
ز آن ها در نسخه های دی وی دی و بلو-ری شامل شده اند، بعضی کاملاً گم شده اند و بعضی نیز تنها به عنوان نوار صوتی وجود دارند. بسیاری از قسمت های فصل اول در نهایت جزو بهترین قسمت های کل مجموعه شدند؛ مانند "تمام زمان کافی"، "هیولاهای خیابان ماپل"، "مسافت خالی" و "ساعات تاخیر". این فصل برای سرلینگ چهارمین جایزه امی اش را در زمینهٔ نویسندگی درام و برای باک هافتن، همکار خلاق وی جایزهٔ انجمن تهیه کنندگان را به ارمغان آورد. همچنین مجموعه جایزه هوگو را نیز برای بهترین ارائه در زمینهٔ درام کسب کرد. تم کوتاه مجموعه که توسط برنارد هرمن ساخته شده بود، در طول فصل یک و در تیتراژ اولیه پخش می شد. در پنج قسمت پایانی فصل، تیتراژ سورئالیست اصلی و متن «مغاک و اوج» به تیترازی متفاوت (که شامل چشمی سوسوزن می شد) و متنی کوتاه تر تغییر کرد؛ و در این پنج قسمت آهنگ هرمن هم به نسخه ای کوتاه تر تغییر داده شده بود. نکته: بعضی از قسمت های فصل اول تا مدت ها فقط با تیتراژ مخصوص فصل دوم قابل دسترسی بودند؛ به دلیل اینکه نه از اولین پخش مجموعه بلکه از تکرار آن برداشته شده بودند. در این تکرارها که هم زمان با پخش اصلی فصل دوم بودند، تیتراژ فصل دوم پ
خش می شد تا همهٔ تیتراژها یکسان باشند. هم اکنون در بعضی از انتشارات این سریال، جای تیتراژها درست شده است. فصل دوم (۱۹۶۰–۱۹۶۱). فصل دوم در سی ام سپتامبر سال ۱۹۶۰ با قسمتی به نام "کینگ ناین برنمی گردد"، قسمتی با فضایی شبیه به اولین قسمت فصل یک، "بقیه کجائند؟"، آغاز شد؛ ولی جدا از داستان بقیهٔ عناصر همگی تازه شده بودند و با فصل اول فرق داشتند. تم اصلی ساختهٔ برنارد هرمن با تمی کوتاه تر از ماریوس کانستنت جایگزین شد. این آهنگ جایگزین که ترکیبی از گیتار و بانجو بود، شوکه کننده تر و نامنظم تر بود و هم اکنون از تم فصل یک بیش تر شناخته شده است. چشم سوسوزن به تیتراژی سورئالیست تر جهت هم خوانی بیش تر با نطق جدید سرلینگ تغییر داده شد و این بار برای معرفی داستان قسمت، خود سرلینگ جلوی دوربین ظاهر می شد؛ بر خلاف فصل اول که در آن فقط نقش راوی را داشت. یک اسپانسر جدید، کولگیت-پالمولیو، جایگزین "کیمبرلی-کلارک" از فصل قبل شد و یک مجری شبکهٔ جدید، جیمز آبری در سی بی اس سرکار آمد. دل ریزمن، تهیه کننده همکار گفت "جیم آبری یک مشکل بزرگ برای مجموعه بود. او به طور ویژه با توایلایت زون سرسختی می کرد چون این مجموعه برای زمان خود بودجهٔ
زیادی نیاز داشت. او سر بودجه خیلی سخت گیری می کرد حتی اگر بودجه در واقع مقدار خیلی کمی بود." برای کم کردن هرچه بیشتر هزینه ها، آبری دستور داد که قسمت های این فصل هفت تا کمتر از فصل قبل باشد و شش قسمت از آن های ساخته شده نیز به جای فیلم روی نوار ویدئو ضبط شوند؛ حرکتی که سرلینگ از آن خوشش نیامد. دو قسمت اضافه که در اصل برای فصل دوم ساخته شده بودند ("قبر" و "هیچ چیز در تاریکی نیست") برای فصل سوم نگه داشته شدند. خیلی از قسمت های فصل دو جزو برترین های کل مجموعه بودند؛ مانند "در چشم بیننده" و "مهاجمان"". گروه نویسندگی سه نفرهٔ سرلینگ، متیسون و بیمونت شروع به پذیرفتن نویسنده های جدید کردند و این فصل شامل اولین کار تلویزیونی جورج کلیتون جانسون شد. سرلینگ برای پنجمین بار جایزهٔ بهترین نویسندگی درام امی را دریافت کرد (دومین بار برای توایلایت زون) و همچنین کارگردان تصویری، جورج تی. کلمنز هم اولین امی اش را دریافت کرد. برای دومین سال متوالی، مجموعه جایزهٔ هوگو را برای بهترین ارائهٔ درام کسب کرد. این سریال همچنین یک جایزهٔ "Unity Award" کسب کرد و نامزد جایزهٔ امی در بخش ""بهترین دستاورد تلویزیونی در زمینهٔ درام" شد. فصل
سوم (۱۹۶۱–۱۹۶۲). با توجه به این که این سومین سالی بود که سرلینگ هم به عنوان تهیه کننده اجرایی و نویسنده اصلی و هم به عنوان راوی و میزبان مجموعه، وی کم کم ار کار زیاد خسته شد. در آن زمان سرلینگ سی وهفت ساله گفته بود: "هیچ وقت به اندازهٔ الان خالی از هرگونه ایده نبودم". طی دو فصل اول او ۴۸ فیلم نامه ارائه داد؛ یعنی ۷۳٪ کل مجموعه را؛ ولی در این فصل او فقط ۵۶٪ کار را نوشت. یک منتقد ار ورایتی پس از پخش قسمت دوم فصل گفت "حالا به نظر می رسد مجموعه به طور خودکفا جلو می رود"". این فصل اسپانسرهایی مانند "Chesterfield"، "Bufferin tablets"، "Pepsi-Cola" و... داشت. با وجود خستیگی ای که خود سرلینگ نیز پذیرفته بود، قسمت های متعددی از این فصل به عنوان بهترین قسمت های کل سریال شناخته شدند؛ مانند ""زندگی خوب است"، "خدمت به انسان" و "پنج شخصیت و یک راه خروج". فیلمنامه هایی از ارل همر جونیور و مونتگومری پیتمن کارهای بیمونت و متیسون را تکمیل کردند و سه قسمت را هم جورج کلیتون جانسن به سبکی پیچیده نوشت. قسمت "موهبت الکتریکی" نوشته شده توسط ری بردبری، نویسنده معروف علمی-تخیلی، اولین قسمتی بود که وی برای این مجموعه می نوشت. توایلایت
زون برای این فصل نامزد دو جایزهٔ امی (فیلمبرداری و طراحی هنری) شد ولی موفق به دریافت هیچ کدام نشد. همچنین برای سومین سال متوالی جایزهٔ هوگو برای «بهترین ارائه درام» را دریافت کرد که آن را بدل به تنها سریالی کرد که سه سال این جایزه را دیافت رده؛ تا سال ۲۰۰۸ که سریال دکتر هو با آن مساوی کرد. در بهار سال ۱۹۶۲، توایلایت زون در پیدا کردن اسپانسر دیر کرد و به همین دلیل در سی بی اس توسط کمدی یک ساعته ای به نام "نمایشگاه بورس"" جایگزین شد؛ و مجموعه موقتاً کنسل شد. این لغو ظاهری باعث شد باک هافتن مجموعه را رها کرده و به کمپانی "Four Star Television" ملحق شود. در این حین سرلینگ به معلمی در دانشگاه "Antioch College" مشغول شد؛ دانشگاهی که خود قبلاً در آن تحصیل می کرد؛ و با این که مجموعه دوباره شروع به پخش کرد، نقش سرلینگ به عنوان تهیه کنندهٔ اجرایی در دو فصل پایانی آن کاهش یافت. فصل چهارم (۱۹۶۳). در نوامبر سال ۱۹۶۲ سی بی اس با توایلایت زون دوباره قرارداد بست و آن را جایگزین مجموعهٔ ""نمایشگاه بورس" کرد؛ همان سریال که قبلاً جای توایلایت زون را گرفته بود. این بار در نام اصلی مجموعه ("The Twilight Zone")، واژه "The" حذف شد
و نام سریال به صورتی که هم اکنون بیش تر آن را می شناسند، یعنی "Twilight Zone" درآمد. برای این که جای خالی "نمایشگاه بورس"، که یک سریال یک ساعته بود، پر شود، قسمت های سابقاً نیم ساعتهٔ توایلایت زون نیز باید به یک ساعت گسترش می یافتند. این تصمیم با استقبال گروه تهیه سریال مواجه نشد. سرلینگ در این باره پاسخ داد: "مجموعهٔ ما یک شوی فوق العاده نیم ساعته بود. با یک ساعته کردن آن مجبور بودیم داستان ها را کش بدیم و امکان داشت فردی پانزده دقیقه از یک قسمت را ببیند و نتواند فرق توایلایت زون را از یک مجموعهٔ درجه سه تشخیص بدهد."" هربرت هیرشمن استخدام شد تا جای باک هاوتن، تهیه کننده سه فصل اول را بگیرد. یکی از نخستین تصمیم های هیرشمن این بود که یک تیتراژ آغازین جدید بسازند که شامل یک در، یک چشم، یک پنجره و سایر اجسامی می شد که در فضا شناور بودند. از دیگر اقدام های وی پیداکردن و تهیه کردن فیلمنامه های باکیفیت بود. از اسپانسرهای اضافه شده این فصل می توان به "Johnson and Johnson" اشاره کرد. این فصل از توایلایت زون یک بار دیگر به گروه نویسندگی مورد اعتماد سرلینگ، بیمونت و متیسون بازگشت. با این که این فصل تعداد قسمت های سرلین
گ محدود شده بود، او هنوز هم بخش اعظم داستان ها را می نوشت ولی به عنوان تهیه کننده اجرایی او تقریباً کاملاً غایب بود و به عنوان میزبان شو هم، روایت های هنرمندانه اول هر قسمت او باید به صورت صحنه به صحنه و جلوی یک صفحه خاکستری رنگ ضبط می شدند؛ زیرا سرلینگ هر از چندگاهی به لوس آنجلس می رفت و برمی گشت. به دلیل عوارض یک بیماری ذهنی در حال افزایش، داستان های بیمونت هم شروع کرد به طور قابل توجهی کم شدن. برای پر کردن این جاهای خالی، تعدادی فیلم نامه اضافه توسط ارل همر جونیور و رجینالد رز به ثبت رسیدند. در حالی که پنج قسمت از فصل باقی مانده بود، هیرشمن پیشنهادی برای کار در مجموعه تلویزیونی جدید شبکهٔ ان بی سی، ""جاسوسی" دریافت کرد و برت گرانت، که قبلاً "عنصر زمان" را تهیه کرده بود، جایگزین او شد. از اولین دستاوردهای گرانت در این سریال قسمت "پنج شنبه به خانه برمی گردیم" بود؛ که سرلینگ به عنوان یکی از تأثیرگذارترین قسمت های فصل ارزیابی کرد. مجموعه نامزد یک جایزه امی برای فیلمبرداری و یک جایزهٔ هوگو شد. پس از پایان فصل، سریال به فرمت نیم ساعته سابقش بازگشت. فصل پنجم (۱۹۶۳–۱۹۶۴). سرلینگ خود بعدها اعتراف کرد، "آن قدر در حا
ل نوشتن بودم، احساس کردم دارم کم کم دیدم را نسبت به آنچه خوب و آنچه بد است را از دست می دهم"". تا پایان آخرین فصل، او ۹۲ فیلم نامه را در پنج سال ارائه داده بود. در این فصل، اسپانسرهای جدید جایگزین، "پروکتر اند گمبل" و "American Tobacco Company" بودند. بمونت حالا دیگر تقریباً کاملاً از مجموعه کنار رفته بود و کارهایش را به واسطه جری سول و جان تامرلین ارائه می داد (آن ها جای او فیلمنامه اش را می نوشتند ولی در مجموعه از او نامبرده می شد). پس از تهیهٔ فقط ۱۳ قسمت، برت گرانت سریال را ترک کرد و ویلیام فراگ، که قبلاً در "Playhouse 90" با سرلینگ کار کرده بود، جایگزین وی شد. تعدادی از تصمیمات فراگ با استقبال مواجه نشد؛ به عنوان مثال، اولاً او تعدادی از داستان های را که گرانت خریده بود کنار گذاشت (از جمله "عروسک" نوشتهٔ متیسون که بعدها وقتی بالاخره به عنوان یک قسمت از مجموعه ""داستان های باورنکردنی" تهیه شد، نامزد جایزه انجمن نویسندگان آمریکا شد). دوما، او با استخدام ریچارد دروی برای بازنویسی کامل یکی از داستان های جانسن، "گذر زمان"، (که در نهایت با اسم "نود سال خالی از خواب"" ساخته شد)، جورج کلایتون جانسن را مأیوس کرد.
جانسن بعداً درباره نسخه نهایی فیلم نامه گفت: "ارزش داستان را پایین می آورد." و اصرار ورزید که نام او به عنوان نویسنده در تیتراژ آخر با تغییر به "جانسن اسمیت" نمایش داده شود. "گذر زمان" به آخرین داستان جانسن برای این مجموعه بدل شد. با همهٔ این شرایط، از تعدادی از قسمت های این فصل هنوز به خوبی و به عنوان بهترین های مجموعه یاد می شود؛ مانند ""کابوس در بیست هزارپایی"، "نوعی قدم شمار" و "عروسک زنده". با این که این فصل نامزد جایزه امی ای نشد، ولی قسمت ۱۴۲، "یک رویداد عجیب در اول کریک بریج""، (یک فیلم کوتاه فرانسوی که با کمی تغییر به عنوان قسمتی از این مجموعه ساخته شد) نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم کوتاه در سال ۱۹۶۳ شد. لغو مجموعه. در اواخر ژانویه سال ۱۹۶۴، سی بی اس لغو مجموعه را اعلام کرد. ویلیام فراگ اینچنین توضیح داد که "به هر دلیلی که بود، جیم آبری از مجموعه خسته شده بود... او ادعا می کرد که بودجه خیلی زیاد است و در مقابل بینندگان کم." البته سرلینگ در دیلی ورایتی دلیل کنسل شدن مجموعه را طوری دیگر توضیح داد: "تصمیم گرفته بودم دیگر با آن شبکه کار نکنم". ای بی سی به پخش ادامه مجموعه در این شبکه تحت عنوان "غول ها،
جادوگرها و گرگینه ها" علاقه نشان داد؛ ولی سرلینگ زیاد تحت تأثیر این پیشنهاد قرار نگرفت: "مسئولان شبکه به نظر می آمد هفته ای یک غول یا جادوگر بخواهند در حالیکه ما فکر نمی کردیم مجموعه در این باره باشد. من با فراطبیعی بودن مجموعه ام مشکلی ندارم؛ ولی نمی خواهم هر هفته بیننده ها به یک قبرستان نگاه کنند." کمی بعد از آن، سرلینگ حق چهل درصدی اش را به سی بی اس فروخت و تا ۱۹۶۹ که با مجموعه ""گالری شب" برگشت، دیگر در هیچ پروژهٔ فراطبیعی ای کار نکرد. هنرپیشگان. به دلیل آنتولوزی بودن و نداشتن هیچ شخصیت ثابتی، "توایلایت زون" برای هر قسمت شامل تعداد زیادی بازیگر مهمان می شود؛ که بعضی از آن ها در چند قسمت مختلف و در نقش های متفاوت ظاهر شدند. بسیاری از قسمت ها شامل اجرا از بازیگرانی مش شوند که بعدها در کارشان معروف شدند؛ مانند تئودور بیکل، بیل بیکسبی، مورگان بریتانی، چارلز برانسون، کارول برنت، دونا داگلاس، رابرت دووال، پیتر فالک، جوآن هکت، لی وان کلیف، دنیس هاپر، ران هاوارد، مارتین لاندو، کلوریس لیچمن، جین مارش، الیزابت مونت گومری، بیل مامی، جولی نیومر، باربارا نیکولز، لئونارد نیموی، رابرت ردفورد، برت رینولدز، جنیس ولکر، ویل
یام شاتنر، دین استاکول، جرج تاکی، جویس وان پاتن، جک واردن، راجر دیویس، جاناتان وینترز و دیک یورک. در گروهی دیگر از قسمت ها بازیگرانی باتجربه و در زمان فیلمبرداری معروف ایفای نقش می کنند؛ مانند دانا اندروز، جوان بلوندل، آن بلایت، آرت کارنی، جک کارسون، گلادیس کوپر، ویلیام دمارست، اندی دیواین، سدریک هاردویک، جوزفین هاچینسون، باستر کیتون، آیدا لوپینو، کوین مک کارتی، اگنس مورهد، آلن نیپی یر، فرانکوت تون، میکی رونی و اد وین. بعضی از "کاراکتر اکتر"هایی (بازگیرهایی که در اجرای شخصیت هایی خاص و نه شخصیت اصلی مهارت دارند) که در این سریال بازی کردند (بعضی بیش از یک بار) شامل نحمیا پرسوف، آلبر سلمی، ویتو سکاتی، جان اندرسون، ساندار گلد، نانسی کالپ و هارولد جی استون می شوند. رابرت مک کورد هنرپیشه ای است که در بیش ترین قسمت ها بازی کرده است. موسیقی. به غیر از برنارد هرمن و جری گلدسمیت افسانه ای، بقیهٔ آهنگسازان مجموعه عبارت بودند از فرانتس واکسمن، فرد اشتاینر، ناتان وان کلیف و لئونارد رازنمن. موسیقی تیتراژ اول قسمت های فصل یکم، توسط هرمن و برای ارکستر نوشته شده بود؛ همچنین آهنگ اصلی هفت تا از قسمت های سریال را، شامل قسمت او
ل، "بقیه کجائند"، هرمن آهنگ سازی کرد. تم گیتاری که بیش ترین استفاده از آن در سریال شده است، ساخته آهنگساز پیشتاز فرانسوی، ماریوس کنستنت است؛ که یکی از قطعه های نشان داده شده توسط سی بی اس به عنوان آهنگ های سفارشی برای مجموعه بود. این تم که در تیتراژ نخستین فصل های دوم به بعد استفاده می شد، ترکیبی از دوتا از این قطعات بود: "Etrange 3 (غیرمعمول شماره سه)" و "Milieu 2 (معمولی شماره دو)". واریز ساراباند چند آلبوم از آهنگ های مجموعه با تمرکز بر قسمت هایی که تم اوریجینال داشتند تهیه کرد: قسمت اول قسمت دوم قسمت سوم قسمت چهارم قسمت پنجم خیلی از آهنگ های بالا را شرکت "سیلوا آمریکا" در مجموعه ای چهارحلقه ای عرضه کرد. واریز همچنین یک مجموعه دوحلقه ای شامل هفت آهنگ هرمن به صورت دوباره ضبط شده ارائه کرد ("بقیه کجائند"، "مسافت پیاده روی"، "مرد تنها"، "در چشم بیننده"، "دختربچهٔ گم شده"، "عروسک زنده" و "نود سال خالی از خواب"). این نسخه توسط جوئل مک نیلی تنظیم شده بود. جدا از این عرضه، آهنگ قسمت مسافت پیاده روی ساخته هرمن یک ضبط دوبارهٔ دیگر نیز داشت که در این نسخه همراه با یک آهنگ دیگر هرمن (اجرای ارکستر سمفونی موسکو) همراه
بود و توسط ویلیام استورمبرگ تنظیم و توسط "Tribute Film Classics"" نشر شد. جوایز امی. توایلایت زون نامزد چهار جایزه امی شد که دوتا از آن ها را برد: جستارهای وابسته. ژانر علمی-تخیلی در تلویزیونمجموعه آنتولوژی
فرودگاه بین المللی العین () یک فرودگاه در شهر العین، امارات متحده عربی است. این فرودگاه در سال ۱۹۹۴ میلادی تأسیس شده و دارای یک باند آسفالت ۴٬۰۰۰ متری می باشد.
پل ری (۱۸۴۹–۱۹۰۱) یک نویسنده و فیلسوف آلمانی، و دوست فریدریش نیچه بود. ری که ارتباط بسیار نزدیکی با نیچه داشت به همراه او و لو سالومه در یک جا زندگی می کرد اما یک روز به همراه لو سالومه فرار کرد و نیچه از این خیانت چنان بر آشفت که سال های آخر عمرش را با جنون دردناکی گذراند. البته لو سالومه با او نماند و او را هم رها کرد تا با کس دیگری زندگی کند.
فرودگاه البطین () یک فرودگاه مخصوص جت تجاری در ۱۲ کیلومتری جنوب شرقی ابوظبی، امارات متحده عربی است. این فرودگاه در سال ۱۹۶۹ افتتاح شده است و دارای یک باند آسفالت ۲٬۲۰۰ متری می باشد.
فرودگاه دلما () یک فرودگاه در جزیره دلما، امارات متحده عربی است. این فرودگاه کوچک دارای یک باند آسفالت می باشد و مخصوص هواپیماهای کوچک و متوسط ساخته شده است.
ادوین ابوت ابوت (زاده ۲۰ دسامبر ۱۸۳۸ – درگذشته ۱۲ اکتبر ۱۹۲۶) استاد دانشگاه و الهی دان انگلیسی بود که بیشتر به خاطر رمان کوتاهش، پختستان شهرت دارد. پختستان. وی در این کتاب با زبان طنز موقعیت اسف بار زنان را در دوره ویکتوریایی به تصویر می کشد.
گُل های خشخاش (که با نام گُلدان گُل ها هم شناخته می شود) یک نقاشی است که توسط ونسان ون گوگ کشیده شده است و قیمت آن ۵۰ تا ۵۵ میلیون دلار تخمین زده شده است. در اوت ۲۰۱۰ از موزه محمد محمود خلیل قاهره دزدیده شد و هنوز هم پیدا نشده است. مسئولان مصری به اشتباه فکر می کردند که روی تابلو را پوشانده اند. ساعت ها پس از دزدیده شدن تابلو زمانی که دو ایتالیایی تلاش کردند در فرودگاه بین المللی قاهره سوار هواپیما شوند آن ها دچار شک و تردید شدند. همان تابلو ازهمان موزه در ۴ ژوئن ۱۹۷۷ دزدیده شده بود؛ و ۱۰ سال بعد در کویت پیدا شد. اندازه نقاشی کوچک و ۵۴*۶۵ سانتیمتر است و نقش گل های زرد و قرمز خشخاش است. گفته می شود که ون گوگ آن را در سال ۱۸۸۷ سه سال قبل از خودکشی کشیده است. نقاشی که گلدانی از گل های زرد و قرمز خشخاش است با زمینه تیره در تقابل است و انعکاسی از تحسین عمیق آدولف مونتچیلی توسط ون گوگ است. نقاش پیری که کارهایش زمانی که برای اولین بار در سال ۱۸۸۶ آن ها را در پاریس دید روی او اثر گذاشت. عکس العمل ها نسبت به دزدی. در ماه اکتبر سال ۲۰۱۰، یک دادگاه مصری ۱۱ نفر از کارمندان وزارت فرهنگ از جمله قائم مقام وزارت فرهنگ محسن ش
الان را به خاطر کوتاهی در انجام وظیفه مجرم شناخت، آن ها با پرداخت حدود ۱٬۷۵۰ دلار آزاد شدند. میلیادر مصری نجیب انسی ساویرس برای کسی که اطلاعاتی بدهد که موجب پیدا شدن نقاشی گردد ۱۷۵٬۰۰۰ دلار پاداش تعیین کرد.
مسابقات قهرمانی هندبال مردان جهان ۱۹۹۹ که شانزدهمین دوره قهرمانی هندبال مردان جهان محسوب می شود، از ۱۲ تا ۲۵ خرداد ۱۳۷۸ (۲ تا ۱۵ ژوئن ۱۹۹۹) برای نخستین بار در کشور مصر برگزار شد. در بازی پایانی، سوئد با پیروزی ۲۵–۲۴ برابر روسیه، برای چهارمین بار به مقام قهرمانی دست یافت. هم چنین، یوگسلاوی با پیروزی ۲۷–۲۴ برابر اسپانیا به مقام سوم دست پیدا کرد. تیم های انتخاب شده. مصر به عنوان میزبان و روسیه به عنوان مدافع قهرمانی از حضور در مرحله مقدماتی معاف شدند و به صورت مستقیم به مرحله نهایی راه یافتند. ۲۲ تیم باقی مانده پس از انجام مرحله مقدماتی در قاره های مختلف، مشخص شدند. مرحله گروهی. چهار تیم نخست هر گروه به مرحله حذفی راه یافتند. معیار تعیین جایگاه تیم ها. برای تعیین جایگاه تیم هایی که پس از پایان مرحله گروهی، دارای امتیاز برابر باشند، ابتدا بازی رو در رو و در صورت تساوی، به ترتیب، تفاضل گل، گل زده و قرعه کشی برای تعیین جایگاه آن ها بررسی می شود.
مستند زندگی استاد عباس ماهیار عباس ماهیار (زادهٔ سال ۱۳۱۶ خ، عجب شیر – درگذشتهٔ ۲۱ دی ۱۳۹۵، تهران) استاد دانشگاه خوارزمی، خاقانی شناس و پژوهشگر ادبی بود. زندگی نامه. عباس ماهیار در سال ۱۳۱۶ در شهر عجب شیر متولد شد. کارشناسی زبان و ادبیات فارسی را از دانشسرای عالی تبریز و کارشناسی ارشد و دکتری زبان و ادبیات فارسی را از دانشگاه تهران دریافت نمود. عنوان پایان نامهٔ وی در مقطع دکتری «تصحیح انتقادی دیوان اثیر اخسیکتی» بوده است.
کاپیتان جفری دی هاویلند (؛ – ) یک مهندس، و خلبان آزمایشگر اهل بریتانیا و از پیشگامان صنعت هوانوردی بود. هواپیمای موسکیتو طراحی شده بوسیله وی منتخب متنوع ترین هواپیمای جنگی چند منظوره که تا کنون ساخته شده، می باشد. زندگینامه. جفری دومین فرزند چارلز دی هاویلند و همسر اول وی، آلیس جانت (نتی ساندرز) بود که در خانه ماگدالا، واقع در های وایکام، بوکینگهام شایر به دنیا آمد. از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۳ میلادی، او در مدرسه دستور زبان نان ایتون، مدرسه سنت ادواردز، آکسفورد و دانشکده مهندسی کریستال پالاس تحصیل کرده بود. پس از فارغ التحصیلی از آموزش های مهندسی، دی هاویلند به طور حرفه ای در رشته مهندسی خودروسازی (ساخت اتومبیل و موتور سیکلت) تحصیلات خود را ادامه داد. کارآموزی را با شرکت موتور (ویلانز اند رابینسون) در راگبی، وارویک شایر شروع و پس از آن او به عنوان طراح، برای شرکت ابزار و موتور خودرو وُلسلی در بیرمنگام مشغول به کار شد، شغلی که یکسال بعد آن را ترک کرد. پس از آن او دو سال را صرف کار در دفتر طراحی شرکت موتور امنی باس در والسامستو کرد در حالی که او نخستین موتور هواپیمای خود را طراحی و اولین پیش نمونه ان را توسط شرکت ایریش
موتور در ویلسدن ساخته بود. او در سال ۱۹۰۹ ازدواج کرد و تقریباً بلافاصله در همان زمان زندگی حرفه ای خود را که مبنی بر طراحی، ساخت و پرواز هواپیما بود نیز آغاز کرد که تا آخر عمر خود نیز این حرفه را ادامه داد. بازنشستگی و مرگ. در سال ۱۹۵۵، جفری دی هاویلند هر چند به عنوان رئیس هیئت مدیره شرکت دی هاویلند منسوب بود از فعالیت عملی در شرکت خود بازنشسته شد. او تا سن هفتاد سالگی پرواز را ادامه داد. در ۲۱ مه ۱۹۶۵ میلادی بر اثر خونریزی مغزی در بیمارستان واتفورد پیس مموریال، هرتفوردشایر در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
هیپرپلازی مادرزادی آدرنال () به گروهی از بیماری های وراثتی اتوزوم مغلوب گفته می شود که در اثر جهش در ژن هایی که واسطهٔ تولید آنزیم های مولد کورتیزول و کلسترول در غدد فوق کلیوی هستند پدید می آید. نشانه ها. تولید بیش از حد آندروژن در مبتلایان باعث ظاهر شدن صفات مردانه و از دست دادن نمک می شود. این بیماری به دو نوع معمول و غیرمعمول تقسیم می شود. در نوع معمول، نقص آنزیمی شدیدتر است و باعث بروز علائم بیماری مانند مردانه شدن دستگاه تناسلی خارجی در دختران در بدو تولد می شود. نوع معمول بیماری را به دو نوع از دست دهنده نمک (SW) و بروز صفات مردانه به تنهایی (SV) تقسیم می کنند. نقص آنزیم ۲۱ هیدروکسیلاز در مبتلایان به نوع غیرمعمول خفیف تر است و این افراد بعد از تولد با علائم بیماری همچون افزایش فعالیت آندروژن ها روبه رو می شوند. دختران مبتلا به این نوع بیماری در بدو تولد صفات مردانه را نشان نمی دهند. گونه ها. این بیماری ها بر اساس سازوکار بیماری زایی به پنج دسته کلی تقسیم می شوند: