Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وی مکلف شد تا قانون جدید را بخاطر جایگاه و سنش و نیز به دلیل انتقاداتی که متوجه این قانون بود و با آزادیها می سایید را مورد توجه قرار بدهد. علاوه بر این مالک دوهان در تاریخ اول ژوئیه ۲۰۰۴ یکی از شخصیت های اصلی در عملیات کشاندن صدام حسین و ۱۱ نفر از معاونانش به دادگاه بود. وی به عنوان وزیر، هدف یک خودروی بمبگذاری شده در ژوئیه ۲۰۰۴ قرار گرفت که در اثر آن ۶ نفر، از جمله نوه وی کشته شدند. مسؤلیت این حمله را ابومصعب الزرقاوی، رئیس القاعده در عراق بر عهده گرفت. گرایش های سیاسی. مالک دوهان الحسن مؤسس و رهبر حزب استقلال ملی که به ائتلاف ملی دمکرات پیوست و عضو در هیئت فرماندهی حزب سوسیالیسم عربی در ۱۹۵۸ – ۱۹۶۸ میلادی بود.
شهاب پیشانی دار (زادهٔ ۲۵ شهریور ۱۳۶۵ در اهواز) قهرمان اتومبیلرانی اهل کشور ایران است. وی از قهرمانان جوان در رشته اتومبیلرانی است که توانسته قهرمان چندین دوره مسابقات استان خوزستان و کشور ایران باشد. او قهرمان ردبول کار پارک دریفت در ایران و تنها نماینده شرکت کننده کشور ایران در مسابقات ردبول کار پارک دریفت بین المللی (۲۰۱۹ ترکیه، ۲۰۱۸ لبنان،۲۰۱۷ کویت، ۲۰۱۵ امارات و۲۰۱۱ لبنان و کسب مقام چهارم از بین ۱۶ کشور و شرکت کننده) و همچنین مسابقات فرمولا دریفت ۲۰۱۸ عمان زندگی نامه. ابتدا علاقه او به موتورسواری بوده و همچنین در رشته فوتبال به دروازبانی مشغول بود و با گذشت زمان وارد رشته اتومبیلرانی شده و در مسابقات اتومبیلرانی شرکت نمود. در سال ۱۳۸۹ لقب "پدیده حرکت نمایشی ایران" را به خود اختصاص داد. شهاب پیشانی دار برای اولین بار در مسابقات سرعت کلاس ۶ سیلندر توربو شرکت کرده و توانست مقام اول را کسب نماید و همچنین وی یکی از ورزشکاران اتومبیلرانی در ایران است که توانسته به طور همزمان در سه رشته حرفه ای دریفت، رالی و سرعت مسابقه داده و در هر سه رشته مقام قهرمانی را کسب کند. او به طور پیوسته قهرمان سال مسابقات دریفت کشور
ی ایران در سالهای ۱۳۹۳-۱۳۹۴-۱۳۹۵-۱۳۹۶-۱۳۹۷ است و تنها نماینده اعزامی تیم ملی ایران به مسابقات جهانی دریفت ۲۰۱۷ توکیو در ژاپن می باشد. و در حال حاضر نیز، وی مسئول کمیته دریفت استان خوزستان می باشد.
یارمیلا کراتوخویلووا (، ؛ زادهٔ ) دونده دو نیمه استقامت اهل جمهوری چک است. در کارنامه وی مدال نقره دو ۴۰۰ متر در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ دیده میشود.
قتل فراقضایی (همچنین اعدام فراقضایی ()) به کشتن یک یا چند فرد توسط مقامات دولتی گفته می شود که بدون اجازهٔ قوه قضائیه یا روند قانونی انجام می شود و با رویه عادلانه مطابقت ندارد. اهداف قتل های فراقضایی اغلب رهبران سیاسی، مذهبی، اجتماعی یا اتحادیه های کارگری مخالف هستند که به تنهایی توسط سازمان های (مخفی) دولتی یا دیگر نیروهای دولتی مانند نیروهای مسلح یا پلیس انجام می شود. اعدام فراقضایی شامل مواردی که مقامات دولتی تحت انگیزه های کاملاً شخصی دست به جرم می زنند نمی شود. امروزه اعدام های فراقضایی در کشورهایی مانند سوریه، عراق، مصر، لیبی، آمریکای مرکزی، هند، مکزیک، کلمبیا، برزیل، ونزوئلا، اندونزی، افغانستان پاکستان، بنگلادش، بسیاری از کشورها و مناطق در آفریقا، همانند جمهوری دموکراتیک کنگو و بوروندی، جامائیکا، کوزوو، روسیه، ازبکستان، بخش هایی از تایلند، ترکیه، فیلیپین، تاجیکستان، پاپوآ گینه نو، و نیروهای اسرائیل انجام می شوند. ایران. تاریخچهٔ معاصر استفاده گسترده از اعدام های فراقضایی در ایران پس از انقلاب اسلامی استفاده از اینگونه قتل ها افزایش یافت و نظام اسلامی ایران در دهه های ۱۹۷۰، ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به صورت وسیع دست
به اعدام های فراقضایی مخالفین خود زد. برخی از نمونه های آن قتل های زنجیره ای سیاسی، اعدام های تابستان ۱۳۶۷ و بمب گذاری آمیا می باشند. افغانستان. استفاده گسترده از اعدام های فراقضایی در افغانستان در زمان جمهوری دموکراتیک افغانستان آغاز شد و در زمان جنگ های داخلی به اوج خود رسید. اگرچه حتی پس از سقوط طالبان دیدبان حقوق بشر دولت حامد کرزی را محکوم به قتل، شکنجه و تجاوز جنسی کرد.
رابطه ایران و صربستان () یک رابطه دیپلماتیک است. ایران یک سفارت خانه در بلگراد و صربستان یک سفارت در تهران دارند. تاریخچه. تئوری منشأ تاریخی صرب ها- مورخان اظهار کرده اند که بسیار غیرممکن است منشأ صرب ها از نظر تاریخی از قبائل ایرانی در قفقاز سرچشمه گرفته شده باشد. محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور اسبق ایران اذعان کرد که این نظریه ممکن است توضیح قابل اعتمادی برای منشأ کرووات ها که به صورت تاریخی خیلی نزدیک به صرب ها زندگی می کنند، نیز باشد. روابط. علی لاریجانی، رئیس پارلمان ایران در رأس یک هیئت در سپتامبر ۲۰۱۳ به صربستان سفر کرد در این سفر در مورد برنامه های زیربنایی برای ارتقای روابط و همکاری های اقتصادی بین ایران و صربستان بحث و تبادل نظر شد. در راستای توسعه روابط ایران و صربستان طی دیدار مجید فهیم پور، سفیر ایران در بلگراد با آلکساندار ووچیچ، نخست وزیر صربستان در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۵ علاوه بر ابراز علاقه مندی دو طرف برای ارتقای همکاری های همه جانبه، رئیس صرب در کمیسیون مشترک همکاری های اقتصادی، تجاری، علمی و فناوری دو کشور در سطح وزیران نیز تعیین شد و به دنبال آن یک هیئت پنج نفره صربستان به تهران رفت. در ۳ آوریل ۲۰۱
۶ علی لاریجانی، رئیس پارلمان ایران در سفر به صربستان با رئیس جمهور، با تومیسلاو نیکولیچ رئیس جمهور صربستان دیدار و گفتگو داشت. در این سفر نیکولیچ گفت که تلاش ما ایجاد روابط قوی با دوستانمان و منجمله ایران است. در ۲ اوت ۲۰۱۵ وزیر خارجه صربستان ایویتسا داچیچ در رأس یک هیئت سیاسی به تهران سفر کرد و طی آن با محمد جواد ظریف وزیر امور خارجه ایران دیدار کرد. در این سفر بررسی مناسبات سیاسی، بررسی وضعیت کمیسیون همکاری های مشترک اقتصادی، برگزاری اجلاس آتی وزیران امور خارجه جنبش عدم تعهد مورد بحث و گفتگو قرار گرفت. در ۸ مارس ۲۰۱۷ علاءالدین بروجردی رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی پارلمان ایران در سفر به بلگراد با همتای صرب خود و اعضای کمیسیون روابط خارجی پارلمان این کشور دیدار کرد. همچنین بروجردی با راسیم لیاییچ وزیر تجارت، گردشگری و ارتباطات صربستان نیز دیدار داشت که در این جلسه وزیر تجارت صربستان خواستار امضای موافقت نامه تجارت آزاد بین صربستان و ایران شد و آن را متحول کننده روابط تجاری خواند. سوختگیری ایران ایر در بلگراد. از مارس تا ژوئن ۲۰۱۱، به دلیل ممانعت فرودگاه های اروپا از سوخت گیری هواپیمای ایران ایر، این
شرکت یک فرود برنامه ریزی شده برای سوختگیری هواپیماهای خود در بلگراد را اجرا می کرد. بعد از ۱۸ ژوئن ۲۰۱۱، فرودگاه نیکولا تسلا بلگراد بعد از فشارهای آمریکا، از فرود هواپیماهای ایران ایر جلوگیری کرد. رابطه جنبش عدم تعهد. در سپتامبر ۲۰۱۱ معاون وزیر امور خارجه وقت ایران، محمد آخوندزاده، به منظور شرکت در اجلاس شورای جنبش عدم تعهد که در آن سال در بلگراد برگزار شد از این کشور بازدید کرد و گفت که ایران کشور کوزوو را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت نمی شناسد. در کمتر از یکسال بعد ایوان مارکیچ به نمایندگی از صربستان به منظور شرکت در ۱۶مین اجلاس جنبش عدم تعهد به تهران سفر کرد. در ۳۱ اوت ۲۰۱۲ بر اساس گزارش های منتشر شده، مارکیچ در اجلاسی که شرکت کرده بود گفته بود که صربستان تمایل دارد که به عنوان عضو جنبش عدم تعهد باقی بماند در حالی که در همان زمان صربستان تلاش می کرد که به عضویت اتحادیه اروپا دربیاید. تناقض علاقه به اتحادیه اروپا. بر اساس گزارش های مطبوعات محلی در نوامبر ۲۰۱۲، صربستان علی رغم تحریم های شدید و ایزوله شدن توسط غرب بمدت ۸ سال در زمان جمهوری فدرال یوگسلاوی، این کشور اعلام کرد که به عنوان بخشی از فرایند پیوست
ن به اتحادیه اروپا تحریم های اتحادیه اروپا علیه ایران را اجرا خواهد کرد. اعلام تحریم ها باعث انتقادهای بسیار سخت در میان رسانه های صربستان و نویسندگان سیاسی شد که خود باعث یک شکاف بین عملکردهای دولت صربستان و نظرات شهروندان صرب شد. پروفسور پردراگ سیمیچ از دانشکده علوم سیاسی دانشگاه بلگراد در مصاحبه با روزنامه S MEdia گفت که به نظر می رسد ایران پیوستن صربستان به اتحادیه اروپا را تحمل می کند و نتیجه گیری کرد که ممکن است به دلیل تحریمات صربستان توسط غرب رابطه صربستان با ایران به اندازه ای که این رابطه با سایر کشورهای غربی خراب است خراب نشود. در سال ۲۰۱۳، الکساندر تاسیچ سفیر صربستان در تهران، با محمود احمدی نژاد ملاقات کرد، در این دیدار محمد رحیمی اعلام کرد که هیچ مانعی برای ادامه رابطه بین تهران و بلگراد وجود ندارد. روابط فرهنگی. علاوه بر سفارت ایران، یک مرکز رایزنی فرهنگی ایران در بلگراد قرار دارد. هر ساله جشنواره فیلم ایرانی در جشنواره موزه بلگراد برگزار می شود. روابط فرهنگی ایران و صربستان از سال ۱۹۶۳ و دوران یوگسلاوی سابق شکل گرفت. این دو کشور در آن ایام یک موافقت نامه فرهنگی امضاء کرده و روابط فرهنگی خود را
آغاز نمودند. پس از انقلاب ایران در سال ۱۹۷۹ نیز این روابط ادامه یافت و در سال ۱۹۸۸ برنامه مبادلات فرهنگی علمی و فنی بین این دو کشور امضاءشد. از سال ۱۹۹۰ اولین رایزن فرهنگی ایران به کشور یوگسلاوی اعزام شد و رسماً فعالیت های فرهنگی ایران در یوگسلاوی آغاز گردید. پس از فروپاشی جمهوری های کشور یوگسلاوی سابق این کشور به نام اتحادیه صربستان و مونته نگرو نامگذاری شد. در سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ تبادل نامه جدید فرهنگی بین ایران و این اتحادیه به امضاء رسید. پس از اینکه مونته نگرو از صربستان جدا شد مجدداً موافقتنامه فرهنگی بین ایران و صربستان تمدید شد و روابط فرهنگی با مونته نگرو نیز به عنوان یک کشور مجزا ادامه یافت. نمایندگان فرهنگی ایران در صربستان از سال ۱۹۹۰:
جوخه مرگ به گروه مسلحی گفته می شود که وظیفهٔ آن اعدام فراقضایی یا سربه نیست کردن افراد برای اهداف مختلف از جمله سرکوب سیاسی، نسل کشی یا تروریسم ا محکومین به اعدام فاقد لباس هستندنقلابی است. این قتل ها اغلب طوری انجام می شوند که هویت قاتلان آن محرمانه بماند. جوخه های مرگ معمولاً حمایت دولت داخلی (تروریسم دولتی) یا خارجی را دارا است. اغلب این گروه ها شامل نیروهای پیرا ارتشی، پلیس مخفی، سربازان دولتی یا ترکیبات آن می باشند. برخی از این گروه ها نیزبه عنوان مأمورین خودخوانده شناخته می شوند. در صورتی که جوخه های مرگ توسط دولت کنترل نشوند از آن ها به عنوان نیروهای شورشی یا جرایم سازمان یافته یاد می شود.
در سال ۱۹۵۰ که تهدیدات هسته ای از سوی موشک بالستیک قاره پیما به وجود آمد که بخشی از برنامه سپر آهنین بودند اتحاد جماهیر شوروی برنامه فوق محرمانه ای را به منظور مقابل با آن آغاز کرد این برنامه در حقیقت اولین سیستم مؤثر ضد موشک های بالستیک را به وجود آورد. این پروژه فکر جدیدی نبود چرا که از سال ۱۹۴۶ ایالات متحده آمریکا به دنبال ساخت سیستمی بود تا بتواند با آن با موشک های کوتاه برد مانند v-2 المان را منهدم کند اما به نتیجه ای نرسید. این طرح در اتحاد جماهیر شوروی NII-4 نام گرفت و از سال ۱۹۵۳ رسماً آغاز شد و در ۱۷ اگوست ۱۹۵۶ از طرف هیئت وزیران اتحاد شوروی مورد تأیید قرار گرفت اولین سیستم. اولین ایستگاه پرتاب آزمایشی در محدوده و در سواحل دریاچه بالخاش در قزاقستان ساخته شد تا برای ادامه طرح و آزمایش ها ثانویه امکان سنجی شود اولین سیستم با کد A در سال ۱۹۵۹ ساخته شد. این سیستم دارای مجموعه راداری بود به نام Dunai-2 که دارای برد ۱۲۰۰ کیلومتر بوده و به نوعی طرح تحقیقاتی برای توسعه رادارهای برد بلند نیز محسوب می شد… این رادار به منظور کشف اهداف برای سامانه دفاع موشکی در نظر گرفته شد که بعدها به نمونه آزمایشی Dunai-3UP و
نمونه اصلی تغییر پیدا کرد در هر کدام از این رادار ها فرستنده و گیرنده به صورت جداگانه ساخته شده بود و هریک در ساختمانی جداگانه قرار گرفتند (با موقعیت های ۴۵°56'49.67"N ۷۳°37'51.75"E, و ۴۵°56'09.98"N ۷۳°37'43.45"E.) در ابتدا موشک رهگیر سامانه ضد موشکی A از مدل [V-1000] انتخاب شد که موشکی دو مرحله ای با پرتابگر ثابت که دارای سیستم بود و توسط دو رادار پشتیبانی می شد این موشک بردی در حدود ۳۰۰ کیلومتر داشت ومی توانست اهدافی تا ارتفاع ۲۵۰۰۰ متری را منهدم کند در ابتدا کلاهک شدید الانفجار برای این موشک در نظر گرفته شد که در هنگام انفجار کلاهک تبدیل به ۱۶۰۰۰ ترکش می شد و این برای انهدام اهداف کافی به نظر می رسید. اولین رهگیری موفق این سیستم در۲۴ نوامبر سال ۱۹۶۰ انجام شد اما بدون کلاهک انفجاری و صرفاً به عنوان تست هدف گیری و اصابت. دومین تست در ۴ مارس ۱۹۶۱ انجام شد که در آن یک موشک با موفقیت هدف قرار گرفت در مجموع ۱۱ آزمایش موفق صورت گرفت تا از عملکرد این سامانه اطمینان حاصل شود و همچنین اطمینان حاصل شد که ۵ انفجار اتمی در ارتفاع و در فواصل ۸۰ تا ۳۰۰ کیلومتری هیچ تأثیری بر عملکرد این سیستم ندارد. تجهیز و بکارگیری. در س
ال ۱۹۶۰ این سامانه برای دفاع از مسکو در نظر گرفته شد که در مجموع 32 در نقاط مختلف مسکو و سایت راداری را شامل می شد. در طی مدت مأموریت این سامانه مشخص شد که موشک برای عملیات طولانی مدت مناسب نیست و به همین منظور طراحی موشک رهگیر جدیدی در دستور کار قرار گرفت که در نتیجه موشک / به تولید رسید که ۱۶ موشک فعال با پرتابگر متحرک را شامل بود. ارتقا به سیستم. اولین نمونه سامانه که با نام Aldan شناخته شد و در ۱۹۶۷ مورد آزمایش قرار گرفت سایت آزمایش این سیستم شامل ایستگاه های راداری و پرتابگرهای جدید موشک Fakel 5V61 بود موشکی که به عنوان هدف در نظر گرفته شد R-12 بود که قبلاً نیز مورد استفاده قرار داشت. مختصات سایت های راداری و پرتابگرها به این شرح است: ۴۵°48'35.24"N ۷۳°34'17.60"E, و ۴۵°48'41.83"N ۷۳°33'43.70"E موشک سامانه که نام داشت که موشکی دو مرحله ای با سوخت جامد (مرحله اول) و سوخت مایع (مرحله دوم) بود و کلاهکی اتمی به قدرت ۱ مگاتن داشت این موشک از سیستم بهره می برد و دارای بردی برابر با ۳۵۰ کیلومتر بوده و اهداف را در خارج از جو مورد هدف قرار می داد در مجموع ۸ سایت موشکی برای مسکو در نظر گرفته شده که تنها ۴ عدد از آن
ها تکمیل و آماده استفاده شد. هر سایت موشکی در این سامانه دارای ۲ منطقه پرتاب با ۸ موشک بود و همچنین دارای دو رادار جستجو و یک رادار هدایت موشک بود (تمام این مجموعه راداری به نام TRY ADD شناخته می شود) A-35M مدل ارتقا یافته سامانه است که در سال ۱۹۷۷ به صورت آزمایشی مورد بهره برداری قرار گرفت و تا سال ۱۹۷۸ به صورت کامل عملیاتی شد. ارتقای این مدل شامل مقاوم سازی در برابر جنگ الکترونیک، تغییر رادار به و تغییر موشک ها به مدل [/ A-350R/5V61R] بود. مراحل آماده سازی این سیستم به این صورت بود که در ابتدا عملیات سوخت رسانی به موشک انجام و سپس کلاهک بر روی آن نصب می شد و پس از آن به ۶۴ ناحیه پرتاب منتقل می شدند همچنین تعدادی موشک مسلح و سوختگیری شده با حامل متحرک در نظر گرفته شد تا در صورت بروز مشکل جایگزین شوند. از جمله مشکلات این موشک سوخت مایع فوق العاده اشتعال پذیر آن بود که در صورت انفجار مواد رادیو اکتیو موجود در کلاهک را آزاد می کرد و این منجر به فاجعه ای می شد (حادثه آمریکا در۱۹۶۰) بنابراین سوختگیری در نهایت احتیاط و قبل از نصب کلاهک صورت می گرفت. اولین پایگاهی که به موشک های جدید [5V61R] مجهز شد پایگاه در شمال
غربی بود (سال ۱۹۸۰)و دو پایگاه از سال ۱۹۹۰ که سیستم A-135 عملیاتی و با این سامانه جایگزین شد تاکنون همراه با آن عملیاتی هستند ولی سایر پایگاه ها یا به سیستم جدید مجهز یا کنار گذاشته شدند. سیستم [Saturn/5V21 ABM]. طراحی و توسعه سیستم [Saturn/5V21 ABM] از هنگامی شروع شد که اتحاد جماهیر شوروی به دنبال ساخت سامانه ضد موشکی متحرک بود. این سیستم در حقیقت گسترش یافته سامانه سام ۲ بود اما این طرح با روی کار آمدن سامانه های جدیدتر منتفی شده و کار بر روی گسترش سامانه اس ۲۰۰ ادامه یافت که موشک 5V21S نام گرفت. هنگامی که این طرح در ماه مه ۱۹۶۱ لغو شد موشک ها برای استفاده در پرتابگرهای ثابت در نظر گرفته شدند و در سال ۱۹۷۳ اولین آزمایش موفق را پشت سر گذاشتند و تا سال ۱۹۷۵ به عنوان دفاع استراتژیک موشکی به کار گرفته شدند. با توجه به پیشرفت موشک های قاره پیما از سال ۱۹۷۲ به بعد به نظر می رسید این سامانه توانایی بالایی در مقابله با آن ها را نداشته و این به دلیل ضعف در سیستم هدایتی و مانورپذیری این موشک بود که توانایی مناسب برای انهدام موشک های قاره پیمای اتمی را نداشت و از دیگر نکات ضعف استفاده از کلاهک اتمی بود که درصد خطر را
بالا برده و اطمینان پذیری موشک را کاهش می داد. در نهایت مسئولان تصمیم به کنار گذاشتن این موشک و جایگزینی آن با موشک 15000vat az _Saint-Petersburg.JPG ( 5V11 Dal (GRIFFON گرفتند که بعد از مدت عملیاتی کوتاه و کم وقت توانستند بمب مغناطیسی را درست و آماده کنند. سیستم زلزله ها با هکران کلاه خاستری. وارد شبکه های موشکی مسکو می شوند … از روسیه … طرح [Taran ABM]. طرح این سیستم که از یک موشک بالستیک اتمی مدل با کلاهک ۱۰ مگاتنی برای انهدام اهداف دور برد و خارج از جو بهره می برد در سال ۱۹۶۳ مطرح شد و موشک نام گرفت این سیستم از رادار TSSO-S بهره می برد و همچنین دارای یک هنگام دور برد به نام BMEW بود که در دو سایت راداری RO-1 و RO-2 نصب می شدند این طرح هیچگاه به مرحله عمل نرسید و در سال ۱۹۶۴ کنسل شد. طرح (Aurora (ABM-X-2. این سیستم در حقیقت توسعه دهنده و مکملی بود برای سیستم که در مسکو مورد استفاده قرار می گرفت. این طرح شامل دو موشک بود یک موشک برد بلند ویک موشک برد کوتاه A-351 که بعدها به نمونه A-350Zh تغییر پیدا کرد این طرح در سال ۱۹۶۷ کنار گذاشته شد ولی رادار [5N24 Argun] همچنان مورد استفاده قرار گرفت. رادار. این برنام
ه برای طراحی و ساخت سیستم ضد موشکی متحرکی که بتواند یک یا دو موشک بالستیک را منهدم کند اجرا شد این برنامه دومین طرح مهم ضد موشکی بعد از سال ۱۹۶۲ و به دنبال متوقف شدن برنامه Aurora بود این سامانه از دو موشک بهره می برد که موشک [OKB Fakel's 5Ya27] برای انهدام اهداف در خارج از جو و موشک [Novator 5Ya26] برای انهدام اهداف در داخل جو را شامل می شود. موشک [5Ya27] موشکی است دو مرحله ای با سوخت جامد در محله اول وسوخت مایع در مرحله دوم و کلاهک اتمی این سیستم از رادار ارائه فازی بهره می برد که دارای یک ایستگاه گیرنده جانبی به نام (PAWN SHOP) بود. هدایت موشک ها تا رسیدن به هدف توسط همین رادار انجام می شد همچنین مجموعه رادار [BMEW] نیز به عنوان پیش اخطار مورد استفاده قرار می گرفت. توسعه کلی طرح در سال ۱۹۷۸ متوقف شد ولی کار بر روی موشک ادامه یافت تا به نمونه ارتقا یافته ای از [5Ya26] دست یابند از جمله آزمایش ها موفقیت آمیز این موشک انهدام موشک های [( RS-10 (SS-11 SEGO] و [( RSD-10 (SS-20 SABER] در سال ۱۹۸۲ بود که کارایی این سیستم را مشخص کرد. همچنین گمان این می رود که موشک [Novator PRS-1] طرح پایه ای برای ساخت موشک 9M82 AT
BM بوده که بخشی از سامانه است و نیز طرح پایه ای برای طراحی و ساخت موشک که در سیستم A-135 مورد استفاده قرار گرفت. این سیستم نیز در سال ۱۹۸۴ از حالت عملیاتی خارج و کنار گذاشته شد ولی رادار آن که در جزیره کامچاتکا واقع است همچنان مورد استفاده قرار دارد. سیستم. سیستم A-135 جدیدترین سیستم عملیاتی از مجموعه سپر موشکی روسیه است که ادامه طرح های گذشته و به نوعی تکامل یافته آن ها است طراحی اولیه این سامانه به ۱۹۷۴ بازمی گردد که شوروی طرح های بسیاری را در زمینه سیستم های ضد موشکی دنبال می کرد. این سیستم توانایی مقابله با تهدیدات در خارج از جو و هم در داخل جو را دارد که این مهم قبلاً بر عهده موشک OKB Fakel بود. این سیستم از رادار ارائه فازی [( 5N20P Don-2P (HORSE LEG] بهره می برد که در محدوده نصب شده است. این سامانه از دو موشک [SH-11 Gorgon] با حداکثر برد ۳۵۰ کیلومتر برای انهدام اهداف فرا جوی و از موشک کوچکتر 53T6 SH-08 Gazelle با حداکثر برد ۸۰ کیلومتر برای انهدام اهداف داخل جوی بهره می برد همچنین طرحی برای متحرک سازی پرتابگرهای سامانه A-135 دنبال شد که از طرف بخش فرماندهی پدافندی روسیه مورد توجه قرار نگرفت آزمایش این س
یستم از سال ۱۹۷۶ شروع و در سال ۱۹۸۰ به اتمام رسید و پس از تأیید و اطمینان از کارایی در سال ۱۹۸۹ به طور رسمی عملیاتی شد. به منظور افزایش دقت و برد رهگیری و همچنین افزایش قابلیت درگیری با اهداف بیشتری رادار این سیستم از مدل N20P Don-2P به مدل تغییر یافت که به این سیستم توانایی درگیری با ۸ هدف را به صورت هم زمان می داد. موشک 53T6 در چهار سایت دراطراف مسکو نصب شد همچنین رادار نیز به عنوان سایت پنجم مد نظر قرار گرفت و موشک های 51T6 نیز در محل قبلی سایت موشکی A-350R نصب شدند. پس از چند ماه از عملیاتی بودن این سامانه برای مدتی موشک های سری از کاربری خارج شدند تا کلاهک آن ها با مدل های جدیدتر و قویتر تعویض شود به همین منظور تعدادی از سایت های موشکی مسکو برای مدت کوتاهی غیرفعال بودند. رادار. به منظور انهدام در ابتدا مجموعه رادار اخطار زود هنگام BMEW موقعیت هدف را مشخص و سپس توسط رادار عمل هدف گیری و هدایت موشک انجام می شد پس از ساخت و راه اندازی این سامانه به مرور تعداد پرتابگرهای موشک به ۱۶ عدد در دو منطقه افزایش پیدا کرد همچنین تعداد سایت های موشک 51T6 به ۸ عدد تغییر یافت تا پوشش کافی برای مقابله با تهدیدات بیشتر را
فراهم کند. شبکه راداری. سپر دفاع موشکی روسیه دارای طیف گسترده ای از رادارهای پیش اخطار؛ رهگیری و هدایت موشک است اصلی ترین این رادارها مدل است که رادار اصلی سپر دفاع موشکی مسکو به حساب می آید همچنین شبکه راداری BMEW وظیفه هشدار زود هنگام این سامانه را بر عهده دارد که اهداف را بر حسب اولویت شناسایی کرده و برای هدف گیری به رادار Don-2N ارسال می کند و بر طبق آن نوع موشک از بین دو نوع 51T6 و 53T6 انتخاب شده و به سمت هدف شلیک خواهد شد. اصلی ترین رادار مجموعه BMEW رادار است که وظیفه شناسایی تهدیدهای موشکی و همچنین ماهواره ها را بر عهده دارد این رادار بردی برابر با ۳۵۲۰ کیلومتر دارد و درمناطق و ایرکوتسک نصب شده است و رادار [Daugava 5N86P Dnepr-P] نیز پس از مدتی برای تقویت هر چه بیشتر سایت راداری منطقه مورد بهره برداری قرار گرفت. این رادارها پس از سایت راداری EW که در سال ۱۹۶۳ ایجاد شد ساخته شدند و از اهمیت بسیار بالایی در کشف تهدید موشکی از جانب ایالات متحده داشتند. رادار نیستر. رادار نیستر شامل دو واحد است که به وسیله یک واحد کنترل اطلاعات آن ها جمع آوری و پردازش می شود همچنین آخرین نمونه از رادارهای HEN HOUSE سری
5U83 Daugava با به روز اوری های انجام شده بردی معادل ۶۰۰۰ کیلومتر دارند که هرکدام از این نوع رادارها می توانند به صورت فرستنده و گیرنده به تبادل اطلاعات با هم بپردازند. در سال ۱۹۷۰ اتحاد جماهیر شوروی کار بر روی ساخت نسل جدید راداری های BMEW یعنی مدل 5N79 Daryal را آغاز کرد. اولین نمونه از این رادار در ابتدا در بلاروس و در نزدیکی منطقه پچورا ساخته شد و سپس نمونه کامل تری از این رادار ارایه فازی با دو سایت جداگانه در روسیه به مرحله ساخت رسید که و نام گرفت. این دو سایت راداری که از یک رادار به عنوان گیرنده و از دیگری به عنوان فرستنده استفاده می کند (فاصله دو رادار از هم بین ۸۰۰ تا ۲۸۰۰ متر) بردی در حدود ۵۰۰۰ کیلومتر دارد. همچنین یکی از نکاتی که دربارهٔ برخی از این رادارها وجود دارد این است که بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بسیاری از این رادارها در محدودهای خارج از خاک روسیه قرار گرفتند از جمله بسیاری از سایت های HEN HOUSE و که به ناچار باید با رادارهایی در خاک روسیه جایگزین می شدند برای همین رادارهای جدیدی در روسیه ساخته شد. رادار. آخرین رادار از مجموعه رادارهای پیش اخطار BMEW رادار Duga است که راداری است در
مجموع سه عدد از این رادارها ساخته شد که اولین در ناحیه نصب شد و برای شناسایی موشک هایی بود که از پایگاه بایکانور قزاقستان پرتاب می شدند (فاصله ای در حدود ۲۵۰۰ کیلومتر) و دو نمونه بزرگتر آن که دارای برد و دقت بیشتری بودند یعنی و در چرنوبیل نصب شدند. این رادارها تا ۱۹۸۹ در خدمت بودند و بعد از ان تنها رادار Duga-3 عملیاتی باقی ماند.
اُتو فردریک وارمبیر (به ؛ – ) دانشجوی آمریکایی بود که از ژانویهٔ ۲۰۱۶ تا ژوئن ۲۰۱۷ میلادی، به جُرم آنچه دولت کره شمالی آن را «اعمال خصمانه» خوانده بود، دستگیر و زندانی شده بود. جُرم وی، دزدیدنِ یک پوستر تبلیغاتیِ حزب بود و برای آن به "۱۵ سال زندان با اعمال شاقه" محکوم شده بود. وی کمی پس از بازگردانده شدن به ایالات متحده درگذشت. سفر به کره شمالی و دستگیری. وارمبیر در ژانوبهٔ ۲۰۱۶ میلادی در سن ۲۱ سالگی و درحالی که دانشجوی اقتصاد دانشگاه ویرجینیا بود، به عنوان توریست به کره شمالی سفر کرد. دولت کره شمالی وی را دستگیر و متهم به دزدیدن یک نشان تبلیغاتی از یک هتل کرد. وارمبیر در دادگاه اعتراف کرد که پوستری از حزب کارگران کره با محتوای پروپاگاندای سیاسی را دزدیده بود و از این رو به ۱۵ سال زندان با اعمال شاقه محکوم شد. به گفتهٔ دولت کرهٔ شمالی وی اندکی پس از محاکمه به بیماری بوتولیسم مبتلا شد و برای مدت یک سال در حالت کما به سر برد. آمریکا تلاش های دیپلماتیک خود را برای آزادی وارمبیر انجام داد و سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا بیان کرد که اجرای این حکم خشونت بار واکنش کره شمالی به تحریم های آمریکا علیه فعالیت های هسته
ای این کشور بوده است و اینکه «کره شمالی برای دنبال کردن دستور کار سیاسی خود از شهروندان آمریکایی به عنوان گرو استفاده می کند.» به گفته پدرش، وارمبیر مجبور به اعتراف شده بود و او توسط مقامات دولت کره شمالی برای مقاصد سیاسی ربوده شده بود. بازگردانی به ایالات متحده و مرگ. کرهٔ شمالی وی را در ژوئن ۲۰۱۷ میلادی و پس از حدود ۱۸ ماه پس از دستگیری، در حالت کما و به دلایل «بشردوستانه» به دولت آمریکا تحویل داد. مقامات کره شمالی، به کُما رفتن وارمبیر را نتیجهٔ بوتولیسم و قرص های خواب اعلام کردند اما پزشکان ایالات متحده این ادّعا را زیر سؤال بردند. وارمبیر در ۱۳ ژوئن به سینسیناتی، اوهایو رسانیده شد و فوراً به مرکز بهداشتی دانشگاه سینسیناتی منتقل شد. تشخیص های اولیه، نشان دهندهٔ «آسیب عصبی شدید» بود. پدر وی معتقد است که وارمبیر مورد خشونت وحشیانه قرار گرفته بود. وارمبیر در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۷، شش روز پس از بازگشت به ایالات متحده، در حالت کما درگذشت. دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، درگذشت وی را به خانواده اش تسلیت گفت و رفتار کره شمالی را محکوم کرد و کره شمالی را مسئول مرگِ وارمبیر دانست.
حاشیه نویسی پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی(SNP) شامل مراحلی برای پیش بینی تأثیر یا عملکرد یک SNP منحصربفرد با استفاده از ابزارهای حاشیه نویسی SNP می باشد. در حاشیه نویسی SNP اطلاعات بیولوژیکی به فرمت صریحی استخراج، جمع آوری و نمایش داده می شوند که برای انجام پرس و جو مناسب می باشد. حاشیه نویسی عملکردی SNP براساس اطلاعات قابل دسترس برای اسیدنوکلئیک و توالی پروتئین انجام می شود. مقدمه. بخاطر اینکه پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی به عنوان اصلی ترین نشانگر زیستی شناخته می شود در نتیجه یک نقش اساسی در تحقیقات مرتبط با کل ژنوم ایفا می کند. SNPها هم اکنون نشانگر قابل انتخاب می باشند زیرا که تقریباً در همه جمعیت ها به تعداد زیاد وجود دارند. مکان این نشانگرها می تواند بشدت برای پیش بینی اهمیت کاربردی، نقشه ژنتیکی و ژنتیک جمعیت مهم باشد. هر SNP یک تغییر در نوکلئوتید بین دو فرد در یک مکان مشخص را نشان می دهد. SNPها فراگیرترین تغییر ژنتیکی شناخته شده بین افراد هستند به طوری که در برخی موجودات هر ۱۰۰–۳۰۰ بیس یک SNP وجود دارد. بخاطر اینکه تعداد زیادی SNP در کل ژنوم وجود دارد پس لازم می باشد که SNPها را بر اساس تأثیرات آن ها اولیت بند
ی کرد تا بتوان ژنوتیپ و آنلایز آن ها را تسریع بخشید. حاشیه نویسی تعداد زیادی SNP یک فرایند مشکل و پیچیده می باشد، که برای پشتیبانی از این حجم عظیم داده نیاز به روش های محاسباتی می باشد. ابزارهای زیادی برای حاشیه نویسی SNP در موجودات مختلف توسعه داده شده و در دسترس هستند، برخی از آن ها فقط برای یک موجود خاص بهینه سازی شده اند و تعداد اندکی نیز می باشند که به صورت عمومی طراحی شده اند و از داده های بدون مدل یک موجود خاص نیز پشتیبانی می کنند. بیشتر ابزارهای حاشیه نویسی SNP اثرات زیانبار پیش بینی شده توسط محاسبات برای SNPها را نمایش می دهند. این ابزارها با توجه به مکانی که SNP در آن اتفاق استفاده است مانند اگزون ها، محل های برش یا محل های تنظیمی رونویسی به پیش بینی تأثیرات عملکردی مرتبط با آن SNP را با استفاده از الگوریتم های گوناگون یادگیری ماشین انجام می دهند. اما ابزارها و سیستم هایی که به عملکردهای قابل توجه SNPها اولیت می دهند دارای محدودیت هایی هستند. انواع حاشیه نویسی SNP. برای حاشیه نویسی SNP اطلاعات ژنتیکی و ژنومیک زیادی استفاده می شود. براساس ویژگی مختلفی که ابزار حاشیه نویسی استفاده می کند می توان این ا