Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جنبش چپ دموکراتیک () یک حزب سیاسی چپ گرای غیرفرقه ای و دموکراتیک است که در پارلمان لبنان کرسی هایی را در اختیار دارد. تأسیس. این جنبش در سپتامبر ۲۰۰۴ توسط روشنفکران چپ و چپ میانه و فعالانی تأسیس شد که برخی از آنها قبلاً از حزب کمونیست لبنان جدا شده و برخی دیگر فعالان دانشجویی «گروه های چپ مستقل» بودند. جنبش چپ دموکراتیک یک سوسیال دموکراسی مدل اروپایی را تأیید می کند ولی با تمامی شکل های چپ گرایی برخوردی بازدارد و مشوق ایجاد یک دولت کاملاً سکولار است. ساختار. این حزب با یک ساختار غیرمتمرکز عمل می کند که بر تنوع افکار برای یک جامعه دموکراتیک پیشرو در یک محیط لیبرال دموکراتیک تأکید دارد. این حزب در انقلاب سدر در سال ۲۰۰۵ که شامل موجی از تظاهرات علیه اشغال لبنان توسط سوریه بود شرکت داشت و خواستار تصحیح روابط نامتعادل با سوریه است. کرسی در پارلمان. جنبش چپ دمکراتیک اولین کرسی پارلمانی خود را در انتخابات ۲۰۰۵ لبنان در ناحیه تریپولی به دست آورد. در دوم ژوئن ۲۰۰۵ در جریان فعالیت های انتخاباتی، سمیر قصیر، یکی از بنیانگذاران این جنبش در یک بمب گذاری اتومبیل کشته شد. کمتر از یک ماه بعد، جرج حاوی دبیرکل پیشین حزب کمونیست
لبنان و یکی از متحدان جنبش چپ دموکراتیک در بمب گذاری مشابهی در بیروت کشته شد. در انتخابات ۲۰۰۹، این حزب بار دیگر یک کرسی منفرد را این بار برای نمایندگی ناحیه غربی بقاع به دست آورد. این حزب در ائتلاف پارلمانی ائتلاف ۱۴ مارس، عضویت دارد. تاریخچه. در اواخر دهه ۱۹۹۰ گروهی از روشنفکران (سمیر قصیر، زیاد ماجد، الیاس خوری) و شبکه ای از گروه های مستقل دانشجویی که خواهان دموکراسی، آزادی های فردی، سکورالیسم و سیاست های چپ-مرکزی در لبنان بودند و همچنین شماری از اعضای حزب کمونیست لبنان که از وضعیت حزب (مانند رشد بنیادگرایی اسلامی و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی) ناراضی بودند به تدریج پایه این جنبش را بنا کردند.
جبهه آزادی () یک جنبش سیاسی لبنانی است که در آوریل ۲۰۰۷ توسط فؤاد ابوناضر و همراهانش در «القوات اللبنانیه» راه اندازی شده است، این جبهه تلاش برای ایجاد جنبش مستحکم تر آشتی در مسیحیان لبنانی دارد. بنیاد و سیاست. بعد از عقب نشینی سوری ها از لبنان، فؤاد ابوناضر فعالیت های علنی اش را با راه اندازی جبهه آزادی از سرگرفت. او این کار را بعد از کناره گیری از حزب کتائب به خاطر نارضایتی از سیاست هایش و با همکاری همقطاران سابقش در «القوات اللبنانیه» انجام داد. جبهه آزادی از عناصر جدا شده حزب سوسیال دموکرات کتائب و همچنین اعضای سایر احزاب و جنبش های مسیحی تشکیل شده است. جبهه آزادی خود را یک حزب سوسیال دموکرات و مدافع حاکمیت ملی، استقلال و آزادی لبنان می داند. این جبهه، میراث «جبهه آزادی و انسان» (جبهة الحریة والإنسان) است که در سال ۱۹۷۵ توسط شارل مالک بنیان گذاری شد و بعدها به «جبهه لبنان» تبدیل گردید. این جبهه همچنین حاصل مقاومت احزاب عضو آن و رزمندگان جبنش است که در چارچوب «شورای فرماندهی نیروهای لبنان» از ۱۹۷۶ همکاری می کردند. آنها که در سال ۱۹۸۰ در چارچوب «نیروهای لبنان» تحت رهبری بشیر جمیل متحد شدند، در سال های ۱۹۷۵
تا ۱۹۸۶ علیه سازمان های فلسطینی و ارتش سوریه می جنگیدند. وحدت مسیحیان. جبهه ملی به اتحاد مسیحیان فراخوان می دهد. این جبهه، گروه های مسیحی را که پیرو مسلمانان شده اند (مسیحیان سنی و مسیحیان شیعه) و به عنوان مهره های قدرت های خارجی عمل می کنند (مصر، ایران، سوریه، عربستان سعودی، ...) رد می کند و بر این باور است که مسیحیان باید نقش آشتی دهنده بین مسلمانان را ایفا کنند نه اینکه خود وارد بحث و جدل شوند. این جبهه یکی از جملات شارل مالک را به عنوان شعار خود برگزیده است: «اتحاد لبنان از اتحاد مسیحیان است». در اکتبر ۲۰۰۸ فؤاد ابوناضر به عنوان هماهنگ کننده عام جبهه آزادی، مجدداً انتخاب شد.
راه دموکراتیک ()؛ (فرانسوی: La Voie Democratique) یک حزب سیاسی قانونی مارکسیستی در مراکش است. این حزب در سال ۱۹۹۵ بنیانگذاری شد و دبیرکل آن عبدالله الحریف است. راه دموکراتیک تمام انتخاباتی را که از زمان تأسیس خود برگزار شده، تحریم کرده است زیرا آنها را آزاد نمی دانند و آنها را «پرده دود دموکراتیک» برای رژیم سلطنتی مراکش می دانند. تاریخچه. از سال ۲۰۰۴، زمانی که این حزب توسط دولت مراکش قانونی شد، دبیرکل آن مصطفی برهما است که جانشین عبدالله الحریف شده است. از ژوئیه ۲۰۱۲ حزب حدود ۵۰ بخش محلی در مراکش و همچنین شعبه های اروپایی برای مهاجران مراکشی در اسپانیا، فرانسه، ایتالیا و بلژیک ایجاد کرده است.
اوچئون-اوپ (به لاتین: Ocheon-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در جئونسانگبوک-دو واقع شده است. اوچئون-اوپ ۷۰٫۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۵۳٬۲۲۵ نفر جمعیت دارد.
دائه هیئون-دونگ (سئول) (به لاتین: Daehyeon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Seodaemun District واقع شده است.
دونگچئون-دونگ (گیونگجو) (به لاتین: Dongcheon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گیونگجو واقع شده است.
دونگچئون-دونگ (یونگین) (به لاتین: Dongcheon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در سوجی-گو واقع شده است.
شهرستان بوسئونگ (به لاتین: Boseong County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در جئولانام-دو واقع شده است. شهرستان بوسئونگ ۶۶۳٫۱۶ کیلومتر مربع مساحت و ۶۱٬۳۲۹ نفر جمعیت دارد.
شهرستان بونگهوا (به لاتین: Bonghwa County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در جئونسانگبوک-دو واقع شده است. شهرستان بونگهوا ۱٬۲۰۱ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱٬۴۵۲ نفر جمعیت دارد.
شهرستان بوون (به لاتین: Boeun County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در چونگچیونبوک-دو واقع شده است. شهرستان بوون ۵۸۴٫۴۵ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳٬۲۴۵ نفر جمعیت دارد.
شهرستان بویئو (به لاتین: Buyeo County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در چونگچئونگنام-دو واقع شده است. شهرستان بویئو ۶۲۴٫۵۸ کیلومتر مربع مساحت و ۹۵٬۲۱۳ نفر جمعیت دارد.
ناحیه دونگ (گوانگجو) (به لاتین: Dong District) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گوانگجو واقع شده است.
ناحیه دونگدامون (به لاتین: Dongdaemun District) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در سئول واقع شده است. ناحیه دونگدامون ۱۴٫۲۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۴۶٬۷۷۰ نفر جمعیت دارد.
ناحیه دونگجاک (به لاتین: Dongjak District) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در سئول واقع شده است. ناحیه دونگجاک ۱۶٫۳۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۹۷٬۳۱۷ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای تاهارا، آیچی، ناحیه پینگا و Dunhua خواهرخوانده های ناحیه دونگجاک هستند.
ناحیه دونگ (دئگو) (به لاتین: Dong District) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در دئگو واقع شده است. ناحیه دونگ ۱۸۲٫۳۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۴۲٬۰۹۲ نفر جمعیت دارد.
در اقتصاد، میل نهایی به مصرف (MPC) معیاری است که مصرف القایی را تعیین می کند، این بدان مفهوم است که افزایش در هزینه های مصرف کننده (مصرف) با افزایش در درآمد قابل تصرف (درآمد پس از مالیات و انتقالات) رخ می دهد. سهم درآمد قابل تصرف که هزینه شخصی روی مصرف می باشد با نام میل به مصرف شناخته شده است. MPC قسمتی از درآمد اضافی است که فرد برای مصارف شخصی خرج می کند. برای مثال اگر اگر خانواری یک دلار اضافی از درآمد قابل تصرف به دست آورد و میل نهایی به مصرف ۰٫۶۵ باشد پس خانوار از آن یک دلار ۶۵ سنت را خرج و ۳۵ سنت را پس انداز خواهد کرد. بدیهی است که آن خانوار نمی تواند "بیشتر" از یک دلار اضافی خرج کند (بدون استقراض). برطبق نظریه جان مینارد کینزمیل نهایی به مصرف کمتر از یک است. پس زمینه. از لحاظ ریاضی، formula_1 از مشتق تابع مصرف formula_2 نسبت به درآمد قابل تصرف formula_3 یعنی شیب لحظه ای منحنی مصرف به دست می آید. یا به طور تقریبی: میل نهایی به مصرف را می توان با تقسیم تغییر در میزان مصرف به وسیله یک تغییر در درآمد به دست آورد. MPC را می توان با یک مثال ساده توضیح داد: در اینجا MPC برابر با۰٫۸۳ است. برای مثال فرض کنید که
به همراه چک حقوقیتان مساعده دریافت کردید و آن $۵۰۰ بیشتر از حقوق عادی سالانه شماست. شما به طور ناگهانی ۵۰۰ دلار بیشتر از درآمدی که پیش از این به دست می آوردید دارید. اگر شما تصمیم به صرف ۴۰۰ دلار از این افزایش درآمد نهایی در کسب و کار جدید کت و شلوار بگیرید میل نهایی به مصرف شما ۰٫۸ خواهد شد (formula_8). میل نهایی به مصرف از نسبت تغییر در مصرف به تغییر در درآمد به دست می آید و در نتیجه به ما عددی بین ۰ و ۱ می دهد. MPC می تواند بیش از یک باشد اگر موضوع پول قرض گرفته شده یا خرج کردن تمام پس انداز برای تأمین مالی هزینه های بالاتر از درآمد خود را باشد. MPC نیز می تواند کمتر از صفر باشد اگر افزایش درآمد منجر به کاهش در مصرف شود (که ممکن است رخ دهد به عنوان مثال اگر افزایش در درآمد سبب شود تا درآمد برای پس انداز کردن و نگهداری برای یک خرید خاص ارزشمند شود). یک منهای MPC برابر با میل نهایی به پس انداز (در یک اقتصاد دو بخشی بسته) می باشد که در اقتصاد کینزی بسیار حائز اهمیت است و یک متغیر کلیدی در تعیین ارزش چند برابر یا ارزش ضریب تکاثر است. در یک مدل کینزی استاندارد MPC کمتر از متوسط میل به مصرف (APC) است زیرا که در
کوتاه مدت برخی از مصارف (مصرف مستقل) با درآمد تغییر نمی کند. کاهش (افزایش) درآمد نمی تواند منجر به کاهش (افزایش) در مصرف شود چون مردم پس انداز را برای ایجاد ثبات در مصرف کاهش می دهند (افزایش می دهند). در بلند مدت هر جا ثروت و درآمد افزایش یابد مصرف نیز افزایش می یابد؛ میل نهایی به مصرف به واسطهٔ درآمد بلند مدت، به میل متوسط به مصرف نزدیکتر است. MPC به شدت تحت تأثیر نرخ بهره نیست؛ مصرف تمایل به ثبات نسبی به درآمد دارد. در تئوری ممکن است شخصی فکر کند که نرخ بهره بالاتر سبب پس انداز بیشتر (اثر جانشینی) شود اما هدف نرخ های بهره بالاتر این نیست که مردم مقدار زیادی برای آینده پس انداز کنند. اقتصاد دانان اغلب بین میل نهایی به مصرف به واسطهٔ درآمد همیشگی و میل نهایی به مصرف به واسطهٔ درآمد زود گذر یا موقتی تمایز قائل می شوند زیرا اگر مصرف کننده انتظار داشته باشد تا تغییر در درآمد همیشگی شود، پس مصرف کنندگان محرک و مشوق بزرگتری را برای افزایش در مصرف خود دارند. این مطلب بدین مفهوم است که ضریب تکاثر نظریه کینزین باید در پاسخ به تغییرات همیشگی در درآمد بزرگتر از ضریب تکاثر در پاسخ به تغییرات موقتی در درآمدباشد (گرچه نظ
ریات کینزین های اولیه این موضوع مسئله را نمی پذیرد). با این وجود، تمایز بین تغییرات همیشگی و موقتی در درآمد اغلب در عمل بسیار موشکافانه است و برای تشخیص اینکه تغییر در درآمد به صورت همیشگی است یا موقتی اغلب کاملاً سخت می باشد. چیزی که مهم است این است که، میل نهایی به مصرف باید همچنین تحت تأثیر عواملی همچون نرخ بهره معمولی و سطح عمومیمازاد مصرف کننده که می تواند به وسیله خرید هدایت شود باشد. MPC و ضریب تکاثر. اهمیت MPC به نظریه ضریب تکاثر بستگی دارد. MPC مقدار ضریب تکاثر را تعیین می کند. هرچه MPC بیشتر باشد، ضریب تکاثر بیشتر می شود و بالعکس. ارتباط بین ضریب تکاثر و میل به مصرف به شرح زیر است: پس MPC همان formula_12 است و ضریب تکاثر formula_19 است که برپایهٔ تعریف، برابراست با formula_23 ، ضریب تکاثر همچنین می تواند از MPS (میل نهایی به پس انداز) به دست آید که ضریب تکاثر معکوس MPS است، formula_24 جدول فوق نشان می دهد که اندازه ضریب تکاثر با تغییرات یا نوسانات MPC رابطه مستقیم و با تغییرات MPS رابطه عکس دارد. پس MPC همیشه بزرگتر از صفر و کمتر از یک است (یعنی formula_25) و ضریب تکاثر همیشه بین یک تا بی نهایت است
(formula_26). اگر ضریب تکاثر برابر یک باشد، بدین مفهوم است که همهٔ افزایش درآمد پس انداز شده است و چیزی خرج نشده است زیرا که MPC برابر صفر است. به عبارت دیگر اگر ضریب تکاثر برابر بی نهایت باشد، MPC برابر یک است و کل افزایش درآمد مصرف می شود. این امر به زودی منجر به اشتغال کامل و در اقتصاد و به وجود آمدن تورم خواهد شد که البته به ندرت اتفاق می افتد؛ بنابراین ضریب تکاثر بین صفر و یک متغیر است. اهمیت MPC. زمانی که درآمد افزایش می یابد، MPC کم می شود اما بیش از APC. به طور مشابه زمانی که درآمد کاهش می یابد، MPC افزایش می یابد و APC نیز افزایش می یابد اما به میزانی کندتر از قبل است. چنین تغییراتی تنها در طول نوسانات دوره ای ممکن است در حالی که در کوتاه مدت تغییری در MPC وجود ندارد و formula_27. نظریه کینز اصولاً در ارتباط با MPC بود، و تحلیل هایش شامل کوتاه مدت می شد در حالی که APC مورد استفاده در تحلیل های بلند مدت است. اقتصاد دانان پس از کیزین به این نتیجه رسیدند که در بلند مدت APC و MPC برابرند و مقدار آن تقریباً برابر ۰٫۹ می باشد. در تحلیل کینزین بهتر به MPC پرداخته شده است. ارزش MPC مثبت و کمتر از واحد در نظر
گرفته می شود که یعنی زمانی که درآمد افزایش می یابد، کل درآمد روی مصرف خرج نمی شود. برعکس، زمانی که درآمد کاهش می یابد، مصرف به همان نسبت کاهش نمی یابد و صفر نمی شود. فرض کینزین که میل نهایی به مصرف مثبت اما کمتر از واحد است از یک مفهوم عملی و تحلیلی مهم حاصل می شود. به علاوه به ما می گوید که مصرف یک افزایش در تابع درآمد است و مصرف با کمتر از گسترهٔ درآمد افزایش می یابد. امکان تولید بالقوه مازاد متداول یا تعادل در " حالت بیکاری " که ثبات نسبی یک اقتصاد صنعتی فوق توسعه یافته را نتیجه می دهد. برای رسیدن به این ثبات نسبی باید شکاف بین درآمد و مصرف در همهٔ سطوح بالای درآمد وسیع باشد تا بتوان به آسانی آن را با سرمایه گذاری اثر بخش که اقتصاد بتواند حول تعادل بیکاری نوسان داشته باشد پر کرد؛ بنابراین مفهوم اقتصادی میل نهایی به مصرف چگونگی پر کردن شکاف بین درآمد و مصرف به واسطه سرمایه گذاری برنامه ریزی شده برای حفظ داشتن سطح درآمد می باشد. MPC و نوع کشور. در مورد کشورهای دارای مردم فقیر MPC بیشتر از نمونه های دارای مردم ثروتمند است. هنگامی که فردی درآمد بیشتری به دست می آورد، هزینه نیازهای اساسی انسان به مقدار یک بخش
کوچکتر از این درآمد را به خود اختصاص می دهد و متقابلاً میل متوسط به پس انداز او بیشتر از این نسبت در شخصی با درآمد کمتر است. میل نهایی به پس انداز در طبقه ثروتمندان بیشتر از این نسبت در طبقه نیازمندان است. اگر در هر زمان بخواهیم تا مجموع مصرف را افزایش دهیم پس باید قدرت خرید از طبقه ثروتمند تر (با میل به مصرف پایین) به طبقه نیازمندتر (با میل به مصرف بالاتر) انتقال یابد. همچنین اگر بخواهیم مصرف جامعه را کاهش دهیم باید قدرت خرید را از طبقه فقیر به وسیله مالیات بر مصرف دور کنیم. میل نهایی به مصرف در یک کشور فقیر بالاتر است و در کشور غنی پایین تر است. دلیل همان است که در بالا ذکر شد. در مورد کشور غنی، شایع ترین نیازهای اساسی مردم قبلاً تأمین شده است و تمام مازاد افزایش درآمد آنها پس انداز شده است و در نتیجه میل نهایی به پس انداز بالاتر اما میل نهایی به مصرف پایین تر است. در یک کشور فقیر از سوی دیگر بسیاری از نیازهای اساسی مردم تأمین نشده باقی می ماند به طوری که مازاد افزایش در درآمد به افزایش مصرف منجر می شود و در نتیجه میل نهایی به مصرف بالاتر و میل نهایی به پس انداز پایین تر است. به این دلیل MPC در کشورهای توسع
ه نیافته آسیا و آفریقا بالاتر و درکشورهای توسعه یافته مانند ایالات متحده و بریتانیا و سنگاپور و آلمان پایین تر است. میل نهایی به مصرف افراد. به نظر می رسد بسیاری از بحث های جاری با تکیه بر MPC (میل نهایی به مصرف) می باشد که منحصر به هر کشور و همگن در سراسر یک نهاد اقتصادی و تئوری و فرمولهای ریاضی است، به استفاده از این اصطلاح مبادرت می ورزد. با این وجود هر کدام از افراد دارای میل نهایی به مصرف هستند و بنابراین میل نهایی به مصرف در سراسر جامعه همگن و مشابه نیست. حتی اگر همگن و مشابه باشد، ماهیت مصارف متفاوت است و مشابه نیست. برخی از مصارف ممکن است خیرخواهانه تر از دیگران (از لحاظ اقتصادی) به نظر برسند؛ بنابراین مصرف باید هدف گذاری شود که جایی که بیشترین سود را داراست صورت گیرد و بنابراین بالاترین میل نهایی به مصرف را به وجود آورد (میل نهایی به مصرف نزدیک به ۱). این مطلب به طور سنتی در ساخت و ساز یا دیگر پروژه های بزرگ (که همچنین سود مستقیمی را در قالب نتیجه پایانی به ارمغان بیاورد) مورد توجه قرار می گیرد. واضح است که برخی از بخش های جامعه به احتمال زیاد دارای میل نهایی به مصرف مقداری بیشتر از دیگران هستند. شخص
ی با بالاتر از میانگین ثروت یا درآمد یا ثروت و درآمد بسیار کم (در کوتاه مدت دارای حداقل ثروت و درآمد)، دارای MPC نزدیک به صفر_هر مازاد درآمدی را پس انداز می کند. اما برای مثال یک بازنشسته ممکن است میل نهایی به مصرف برابر با یک یا حتی بزرگتر از یک داشته باشد. دلیل این است که یک بازنشسته کاملاً مایل به صرف هر پنی از مازاد درآمد خود است. اگر مازاد درآمد به طور منظم به عنوان درآمد اضافی دیده شود و برای آینده تضمین شده باشد، در واقع ممکن است بازنشسته بیش از £۱ اضافی خرج کند. این امر جایی رخ می دهد که مازاد درآمد اعتماد به نفس ایجاد می کند که فرد نیازی به کنار گذاشتن به عنوان های زیادی در قالب پس انداز ندارد؛ یا شاید حتی می تواند به پس اندازهای موجودش تکیه کند. از همه مهم تر این مصرف خیلی بیشتر به احتمال زیاد به عنوان مثال در کسب و کارهای کوچک محلی_ مغازه های محلی، بارها و دیگر فعالیت های اوقات فراغت رخ می دهد. این نوع از کسب و کار خود دارای MPC زیاد است و دوباره ماهیت مصرف آنها به احتمال زیاد همان گونه می شود یا زنجیره مصرف بعد از کسب و کار و همچنین از یک ماهیت خیر اندیشانه ناشی می شود. افراد دیگر با میل نهایی به
مصرف بالا شامل تقریباً هر کسی که کم درآمد است مانند دانش آموزان، پدر و مادر با فرزندان جوان و بیکار می باشد.
یئونهوی-دونگ (اینچئون) (به لاتین: Yeonhui-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه سئو واقع شده است. یئونهوی-دونگ ۱۱٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴۶٬۵۸۳ نفر جمعیت دارد.
اوسو-دونگ (به لاتین: Osoe-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Gangseo District واقع شده است.
اوک-دونگ (به لاتین: Ok-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در اولسان واقع شده است.
اولجیرو-دونگ (به لاتین: Euljiro-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Jung District واقع شده است.
اونگام-دونگ (به لاتین: Eungam-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Eunpyeong District واقع شده است.
اونیانگ-دونگ (به لاتین: Onyang-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Hoseo واقع شده است. اونیانگ-دونگ ۴۴٫۶۱ کیلومتر مربع مساحت و ۹۳٬۴۱۹ نفر جمعیت دارد.
اوی-دونگ (به لاتین: Ui-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Gangbuk District واقع شده است.
اویچانگ-گو (به لاتین: Uichang-gu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در چانگ وون واقع شده است. اویچانگ-گو ۲۱۱٫۳۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
اویسئونگ-وپ (به هانجا: 義城邑) یک شهر در کره جنوبی است که در جئونسانگبوک-دو واقع شده است. اویسئونگ-وپ ۶۸٫۸۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴٬۴۰۹ نفر جمعیت دارد. این منطقه به ۱۳ روستا تقسیم شده است و شامل اورو-ری، اوپری و بسیاری دیگر می شود.
ایپبوک-دونگ (به لاتین: Ipbuk-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه پایتختی سئول واقع شده است.
ایته وون-دونگ (به لاتین: Itaewon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Yongsan District واقع شده است.
ایروون-دونگ (به لاتین: Irwon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه گانگنام واقع شده است.
ایلسانسئو-گو (به لاتین: Ilsanseo-gu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گویانگ واقع شده است.
ایمون-دونگ (به لاتین: Imun-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dongdaemun District واقع شده است.
اینپیئونگ-دونگ (به لاتین: Inpyeong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در تونگیئونگ واقع شده است.
اینسا-دونگ (به لاتین: Insa-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در منطقه جونگنو واقع شده است.
اینسو-دونگ (به لاتین: Insu-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Gangbuk District واقع شده است.
آپگوجئونگ-دونگ (به لاتین: Apgujeong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه گانگنام واقع شده است.
بانگبا-دونگ (به لاتین: Bangbae-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Seocho District واقع شده است.
بانگهاک-دونگ (به لاتین: Banghak-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در منطقه دوبونگ واقع شده است. بانگهاک-دونگ ۴٫۰۷ کیلومتر مربع مساحت و ۸۹٬۸۵۵ نفر جمعیت دارد.
بودئوک-دونگ (به لاتین: Bodeok-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گیونگجو واقع شده است.
بوریئونگ (به لاتین: Boryeong) یک شهر و تقسیمات کشوری کره جنوبی در کره جنوبی است که در چونگچئونگنام-دو واقع شده است. بوریئونگ ۵۶۹٫۰۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۷٬۳۴۶ نفر جمعیت دارد.
بولگوانگ-دونگ (به لاتین: Bulgwang-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Eunpyeong District واقع شده است.
بولگوک-دونگ (به لاتین: Bulguk-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گیونگجو واقع شده است.
بوندانگ-دونگ (به لاتین: Bundang-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گیونگی-دو واقع شده است.
بوندانگ-گو (به لاتین: Bundang-gu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در سئونگنام واقع شده است. بوندانگ-گو ۶۹٫۴۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳۹٬۳۹۵ نفر جمعیت دارد.
بونگهوا-وپ (به لاتین: Bonghwa-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Bonghwa County واقع شده است. بونگهوا-وپ ۷۴٫۲۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰٬۷۳۶ نفر جمعیت دارد.
بئون-دونگ (به لاتین: Beon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Gangbuk District واقع شده است.
پالدال-گو (به لاتین: Paldal-gu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در سوون واقع شده است. پالدال-گو ۱۲٫۸۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱۷٬۰۹۳ نفر جمعیت دارد.
پونگدئوکچئون-دونگ (به لاتین: Pungdeokcheon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Suji-gu واقع شده است.
پونگسان-وپ (به لاتین: Pungsan-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در آندونگ واقع شده است.
پیونگ چانگ (به کره ای: 평창읍) یک شهرک در شمال شرق کره جنوبی (شرق شبه جزیره کره) است که در تابعیت شهرستان پیونگ چانگ، استان گانگوون قرار دارد. این شهرک مرکز شهرستان پیونگ چانگ نیز می باشد. با وجود بودنِ مرکز اداری شهرستان و قرار داشتن اداره جات مربتط در این شهرک، این شهرک در واقع نه بر راه های اصلی ارتباطی قرار دارد، و نه نقش مرکزیت مطلق در این شهرستان را ایفا می کند. مناطق شمالی در این شهرستان چون «قصبهٔ جینبو» جمعیتی تقریبا برابر با این شهرستان را دارند، و جاذبه های اصلی صنعت گردشگری و ورزش های زمستانی در این شهرستان می باشند. با وجود این که شهرستان پیونگ چانگ به عنوان میزبان المپیک زمستانی ۲۰۱۸ و پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۸ انتخاب شد، اما هیچ کدام از بازی های این دو رقابت در این شهرک انجام نشدند. پیونگ چانگ ۱۱۶٫۳۱ کیلومتر مربع مساحت و ۸٬۲۳۸ نفر جمعیت دارد و ۷۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. تاریخ. در اوت سال ۱۸۹۶ میلادی، در پادشاهی چوسان، شهرستان پیونگ چانگ به شکل امروزی خویش تأسیس شد. در آن سال، این شهرستان متشکل از ۵ قصبه بود: بوک (شمالی) []، دونگ (غربی) []، گونّه []، میتان []، و نام (جنوبی) []. در مارس س
ال ۱۹۱۴ میلادی، در عصر حاکمیت استعماری ژاپن بر کره، سه قصبهٔ دونگ (غربی) []، گونّه []، و نام (جنوبی) [] ادغام شده و قصبهٔ پیونگ چانگ را تشکیل دادند. این قصبه محل مرکز شهرستان پیونگ چانگ بود. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. با این وجود، تمامی اراضی شهرستان پیونگ چانگ (و شهرک پیونگ چانگ )، در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (جنوبی) گانگوون قرار گرفت. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تمامی اراضی این شهرستان، بدون تغییر خاصی، تحت حاکمیت کره جنوبی، تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون، قرار گرفت. در یکم ماه مه سال ۱۹۷۹، «قصبهٔ پیونگ چانگ» به شهرک ارتقاء یافت. تقسیمات اداری. شهرک پیونگ چانگ به ۳۱ روستای تابعه تقسیم شده است. چهار روستای «جونگبو»، «چون بیون»، «سفلی (ها)»، و «وسطی (جونگ)» در واقع چهار محله ای هستند در مجاورت یک دیگر،
و این محلات منطقهٔ شهری و جمعیتی اصلی این شهرک را تشکیل می دهند.
ته بک یک شهر و واحد تقسیماتی در شمال شرق کره جنوبی (شرق شبه جزیره کره) است که در منطقهٔ کوهستانی میان «رشته کوه های ته بِک»، و در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. ته بک ۳۰۳٫۴۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۷٬۶۴۲ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای هه لونگ/هواریونگ، باگیو، سوژوو، Gao'an و چانگچون خواهرخوانده های ته بک هستند. تاریخ. آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، در تابعیت شهرستان سامچوک، ۹ قصبه قرار داشت؛ منجمله «قصبهٔ سانگ جانگ» []. پس از استقلال کره از ژاپن در سپتامبر سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. با این وجود، تمامی اراضی شهرستان سامچوک (و منجمله «قصبهٔ سانگ جانگ» []) در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (جنوبی) گانگوون قرار گرفت. در ژانویه سال ۱۹۶۰ میلادی، قصبهٔ «سانگ جانگ» به شهرک ارتقاء یافت و نام آن به «جانگ سونگ» [] تغییر کرد. در ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، با جدائی بخشی از اراضی شهرک «جانگ سونگ»، شهرک جدید «هوانگجی» [
] تأسیس شد. در ژوئیه ۱۹۸۱ میلادی، دو شهرک «جانگ سونگ» و «هوانگجی» از شهرستان سامچوک جدا شده، منحل شده، و با ادغام اراضی آن ها، و شهر ته بک («شهر در سطح شهرستان») تأسیس شد. در آن تاریخ، از روستاهای تابعهٔ این دو شهرک منحل شده، ۱۵ ناحیه در تابعیت این شهر جدید تأسیس شد. این نواحی عبارت بودند از: در دسامبر ۱۹۹۴، ۵ روستا از قصبهٔ «هاجانگ» [] در شهرستان سامچوک جدا شده و به «شهر ته بک» پیوستند. این روستاها شامل جوتان []، سامی علیا (سانگ سامی) []، سامی سفلی ۱ام (هاسامی-ایل) []، سامی سفلی ۲ام (هاسامی-ای) []، وون دونگ []. این روستاها منحل شده و اراضی آن ها، ناحیهٔ جدیدی به نام «ساجو» [] را تشکیل دادند. تعداد نواحی تابعهٔ ته بک به ۱۶ عدد رسید. در سپتامبر سال ۱۹۹۸، ته بک شاهد اصلاحات واحدهای تقسیماتی عمده ای بود. در این اصلاحات، ۱۶ ناحیهٔ موجود منحل شده و تغییر یافته، و تعداد نواحی جدید تابعهٔ ته بک به ۸ عدد کاهش یافت. این نواحی جدید شامل: تقسیمات اداری. شهر ته بک به ۸ ناحیهٔ تابعه تقسیم شده است. (البته که در تابعیت ته بک، ۱۷ ناحیهٔ مدیریت شهری نیز وجود دارد که مرزهای آن، با نواحی تقسیمات اداری انطباق ندارد.)
توجئونگ-دونگ (به لاتین: Tojeong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در واقع شده است.
جامسیل-دونگ (به لاتین: Jamsil-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Songpa District واقع شده است.
جانگان-دونگ (به لاتین: Jangan-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dongdaemun District واقع شده است.
جانگپیئونگ-دونگ (به لاتین: Jangpyeong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Geoje city, Gyeongsangnamdo واقع شده است. جانگپیئونگ-دونگ ۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
جانگیو (به لاتین: Jangyu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گیم هااه واقع شده است. جانگیو ۵۴٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۳٬۸۶۷ نفر جمعیت دارد.
جگی-دونگ (به لاتین: Jegi-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dongdaemun District واقع شده است.
جوجا-دونگ (به لاتین: Juja-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Jung District واقع شده است.
جودو-میئون (به لاتین: Jodo-myeon) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در جئولانام-دو واقع شده است. جودو-میئون ۵۶٫۹۶ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۲۹۳ نفر جمعیت دارد.
جونگسان-دونگ (به لاتین: Jeungsan-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه یونپیونگ واقع شده است.
جونگنو-دونگ (به لاتین: Jongno-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در منطقه جونگنو واقع شده است.
جونگوون-گو (به لاتین: Jungwon-gu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در سئونگنام واقع شده است.