Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به منظور پرورش جوجهٔ سایر نژادهای پرندگان استفاده شود. مرغ های ابریشمی علاوه بر اینکه مادران خوبی برای جوجه ها هستند، به آرامی و مهربانی در سراسر جهان مشهور هستند. آن ها در نگهداری از تخم ها و تعامل با جوجه ها عالی هستند. وقتی مرغ های ابریشمی در کنار سایر پرندگان نگهداری می شوند، به علت طبیعت آرامشان گاه قربانی قلدری گونه های پرخاشگر قرار می گیرند. بانتام ها. در استاندارد کمال آمریکا، وزن استاندارد برای مرغ ابریشمی بانتام نر ۱ کیلوگرم و برای ماده ۹۰۷ گرم بیان شده است. در استاندارد ماکیان استرالیایی و استاندارد ماکیان بریتانیا وزن استاندارد مرغ ابریشمی بانتام بسیار کمتر است. در استاندارد ماکیان استرالیا وزن ۶۸۰ گرم برای نرها و ۵۷۰ گرم برای ماده ها اعلام شده است. استاندارد ماکیان بریتانیا نیز وزن ۶۰۰ گرم را برای مرغ های ابریشمی بانتام نر و ۵۰۰ گرم را برای ماده ها اعلام کرده است. پرانگشتی. مرغ های ابریشمی همچنین با ویژگی پرانگشتی بودن شناخته می شوند. مرغ های ابریشمی معمولاً ۱ یا ۲ پنجهٔ اضافی روی پای خود دارند. دلیل ژنتیکی این پدیده، وجود SNP در تنظیم کنندهٔ ژن SHH است که توالی تنظیم کنندهٔ زدپی ای (ZRS) خوانده
می شود. این امر موجب اکتوپیک SHH ظاهری در جوانهٔ اندام شده و به افزایش رشد و تعداد بافت منجر می شود. علاوه بر پدیدهٔ پرانگشتی بودن در مرغ های ابریشمی پدیدهٔ داکتیلی نیز مشاهده می شود. مرغ ابریشمی ژاپنی در دوران جنینی خود دارای پنجه های اضافی است، اما پیش از خروج از تخم، آن ها را از دست می دهد. علت ژنتیکی پرانگشتی بودن مرغ های ابریشمی متفاوت از پدیدهٔ پرانگشتی در نژاد مرغ دورکینگ بوده که ناشی از اکتوپیک فاکتور رشد فیبروبلاست ۴ ظاهری در خط الرأس اکتودرمال آپیکال، به همراه یک اثر ثانویهٔ اکتوپیک SHH است. در آشپزی. گوشت تیرهٔ مرغ ابریشمی خصوصیتی نامعمول در آشپزی اروپایی و آمریکایی محسوب می شود. در مقابل در بسیاری از جوامع آسیایی، استفاده از گوشت مرغ ابریشمی در غذا معمول و متداول است. در آشپزی چینی، گوشت مرغ ابریشمی به طور خاص مورد توجه قرار گرفته است و در بسیاری از غذاهای ژاپنی، کامبوجی، ویتنامی و کره ای، از افزودنی ها معمول به شمار می آید. در نواحی تحت نفوذ آشپزی چینی مانند مالزی ممکن است طبخ مرغ ابریشمی مشاهده شود. در اوایل قرن هفتم، در طب سنتی چین، سوپ مرغ حاوی گوشت مرغ ابریشمی به عنوان غذایی شفابخش شناخته می
شد. روش های معمول برای طبخ مرغ ابریشمی به صورت گوشتابه، تفت آب پزی، و کاری است. در سوپ سنتی چینی، به همراه مرغ ابریشمی از موادی از قبیل زالزالک، سیب زمینی شیرین چینی، خلال پرتقال و زنجبیل استفاده می شود. برخی از رستوران های زنجیره ای در نواحی مرکزی در غرب، مرغ ابریشمی را به عنوان یک غذای سنتی آمریکایی یا فرانسوی مانند کانفیت طبخ می کنند.
اَنوَر خَطیب (۱۹۱۰–۱۹۷۰) حقوق دان، نویسنده و سیاستمدار لبنانی در سدهٔ بیستم میلادی بود. زندگی. «انور بن احمد بن یونسِ خطیب»؛ زادگاه و مدفنش «شحیم» است. در مدرسه پاتریارکی درس خواند و از دانشگاه قدیس یوسف در رشتهٔ حقوق دانش آموخته شد. به وکالت و تدریس در دانشگاه لبنان و دانشگاه عربی لبنان پرداخت. پنج بار پیوسته به عنوان نمایندهٔ مجلس و دو بار وزیر برگزیده شد. در بیروت درگذشت.
این یک لیست از سناتورهای ایالات متحده است که به نمایندگی از ایالت نیویورک به مجلس راه یافته اند. زندگی سابق سناتور ایالات متحده آمریکا از نیویورک. تا اکتبر ۲۰۱۶ دو سناتور سابق ایالات متحده از نیویورک زنده هستند یک نفر از کلاس ۱ و یک نفر از کلاس ۳. منابع. ویکی پدیا انگلیسی ، تاریخ بازدید:۲ دسامبر ۲۰۱۶
انور فوق العاده (۱۹۰۲ – ۱۹۳۵) داستان نویس و روزنامه نگار سوری بود. مجلهٔ "الآمال" (آرزوها) را چاپ کرد. داستان هایی با عنوان" الفتیات" (دختران)، "فی الساعة الأخیرة" (در ساعت پایانی) و "ثمرات الثبات)" از آثار ادبی اوست.
آنتونیوس بن ابی الخطار، شَدیاق عین طورینی (۱۷۵۷–۱۲ اکتبر ۱۸۲۱م) کشیش و تاریخ نگار لبنانی در سدهٔ هجدهم میلادی و اوایل نوزدهم بود. "تاریخ کوتاه لبنان" (مختصر تاریخ لبنان) اثر برجستهٔ اوست که در سال ۱۸۱۹م / ۱۲۳۴ق نگاشت؛ در سال ۱۹۵۳ کشیش آگناتیوس خوری آن را بازبینی و بازچاپ کرد. زندگی. آنتونیوس بن ابی الخطار در ۱۷۵۷م در عین طورین، طرابلس، لبنان زاده شد. او به طور میراثی حاکم فئودالی روستای عین طورین و پیرامون آن بوده است و خانواده ای او از ملوک الطوایف آنجا بوده اند. جدِّ اعلایش عبدالنور، از لبنان به دمشق کوچید، اما به موطن اصلی خود بازگشتند.
آنتونیوس بن جرجیس عَسّاف زبان شناس نحوی لبنانی در سدهٔ هجدهم میلادی/دوازدهم هجری بود. "شرح عوامل الإعراب" از آثار اوست.
آنتون صَقّال (۳ مارس ۱۸۲۴ – ۸ دسامبر ۱۸۵۴) شاعر و ترانه سرای سوری در سدهٔ نوزدهم میلادی بود. زندگی. آنتون بن میخائیلِ صقّال در حلب در ۳ مارس ۱۸۲۴م / ۳ رجب ۱۲۳۹ق زاده شد. در لبنان درس خواند و مدتی در مالت ماندگار بود تا کتاب های عربی در چاپخانهٔ آنجا را تصحیح کند و در یکی از مدرسه های آن عربی درس دهد. صقّال زبان های عربی، سریانی، انگلیسی و ترکی را خوب می دانست. در ارتش انگلستان در نبرد کریمه ۱۸۵۴م، مترجم بود. صقال در ۸ دسامبر ۱۸۸۵م / ۵ ذی القعده ۱۳۰۳ق در زادگاهش درگذشت.
آنتون قیّاله کشیش مارونی و نویسنده لبنانی در اواخر سدهٔ هجدهم میلادی و اوایل نوزدهم بود. زادروز و تاریخ درگذشتش معلوم نیست اما قطعاً در اواخر سدهٔ هجدهم می زیسته است. "شرف الملة المارونیة" اثر برجای ماندهٔ اوست.
آنتون صالحانی (۶ اوت ۱۸۴۷ – ۱۹۴۱) کشیش، روزنامه نگار، پژوهشگر ادبی و نویسنده سوری بود. زندگی. «آنتون بن عبدالله صالحانی»، زادهٔ ۶ اوت ۱۸۴۷م / ۲۴ شعبان ۱۲۶۳ق در دمشق. مدیریت مسئولی و سردبیری روزنامهٔ البشیر را برعهد داشت. در غزیر (لبنان) درگذشت.
آنتون شَوّا (؟ - زنده تا ۱۸۸۳م) موسیقی دان و کماننواز سوری در سدهٔ نوزدهم میلادی بود. از زندگی اش آگاهی بسیاری روشن نیست. اثری با عنوان "رسالة فی علم الألحان و تألیف النغم و إیقاعها" نگاشت.
آنتون زخّوره یا با نام بَری کشیش/پدر رافائلِ راهب (۱۷۵۸–۱۸۳۱م) کشیش و مترجم مصری سوری تبار بود. به کلیسای کاتولیک یونانی/رومی وابسته بود و خاستگاهش از حلب. الهیات را در رم خواند و "«پدر رافائل آنتون زخّور»" نامیده شد. به گروه مترجمان فرانسوی در مصر کمک کرد، عضو فرهنگستان علمی نهادینه شدهٔ ناپلئون در قاهره شد. مدتی در پاریس ماندگار بود تا زبان عربی درس دهد، به محمدعلی پاشا پیوست و ناظر چاپخانهٔ بولاق برگزیده شد. همچنین در مدرسهٔ پزشکی به عنوان مترجم کار کرد.
آنتون رَبّاط (۱۸۶۷ – ۱۹۱۳) کشیش و نویسنده سوری بود. "کلیساهای شرق از سدهٔ شانزدهم میلادی" در دوجلد، "هارون الرشید و برمکیان" (رمان)، "زندگی قدیس آنتونیوس کبیر" از آثار اوست.
آنتون خانچی (؟ - زنده تا ۱۸۶۸م) کشیش کاتولیک و تاریخ نگار سوری ارمنی تبار در سدهٔ نوزدهم میلادی بود. اثری با عنوان "مختصر تاریخ الأرمن الکاثولیکی" (تاریخ کوتاه ارمنی های کاتولیک) در سال ۱۸۶۸م در قدس منتشر کرد.
سیاهه هایی که بهترین آثار را برای موقعیت یا مخاطبان بخصوصی پوشش می دهند از نظر تعریف پذیرفته شده این اصطلاح کتابشناسی به شمار نمی آیند. برخلاف این نظریه، درعمل با آن ها به صورت کتابشناسی برخورد می شود. راهنمای منابع مرجع قالب های چاپی، لوح فشرده، پیوسته، نوار مغناطیسی و غیره، سیاهه های خاص مطالعه که برای یک کتابخانه منتشر شده اند، و کتاب هایی که به بهترین آثار کودکان، بزرگسالان، دانشجویان، بازرگانان و سایر گروه های حرفه ای اختصاص داده شده اند از جمله این کتابشناسی ها هستند. راهنمای کتابشناختی به مواد مرجع اهداف زیر را دنبال می کنند: این راهنماها اشکال چندی به خود می گیرند، ولی عمدتاً محدود به اشکال زیر می شوند: راهنمای منابع مرجع برای کتابخانه های کوچکتر. بیشتر کتابخانه ها در محدوده اندازه کوچک تا متوسط قرار می گیرند. راهنماهای بزرگ تر خیلی جامع هستند. یک کتابخانه کوچک به راهنمایی نیاز دارد که جامعیت کمتری داشته باشد.
ناحیه خودگردان آگین-بوریات (به روسی: Агинский Бурятский автономный округ) یک ناحیه خودگردان واقع در جنوب روسیه بود. با تغییرات ایجاد شده در تقسیمات کشوری روسیه، این ناحیه از مارس سال ۲۰۰۸ میلادی، به صورت بخشی از سرزمین زابایکالسکی درآمده است. برطبق نتایج سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی، این ناحیه ۱۹٬۶۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۷۷٬۱۶۷ تن جمعیت داشته است.
آنتون جُمَیِّل (۱۸۸۷، بیروت – ۱۳ نوامبر ۱۹۴۸، قاهره) نویسنده و روزنامه نگار لبنانی بود. زندگی. «آنتون بن جمیّل بن آنتون» از خانوادهٔ سرشناس جمیّل از مارونیهای لبنان؛ زادهٔ ۱۸۸۷ در بیروت، در مدرسه مسیحی درس خواند و سپس همان جا به تدریس پرادخت. سردبیری روزنامهٔ "البشیر" در سال ۱۹۰۸ را برعهده گرفت. به مصر کوچید و همراه امین تقی الدین در نشر مجلهٔ "الزهور" همکاری کرد. در وزارت اقتصاد مصر و روزنامهٔ "الأهرام" نیز کار کرد و به سردبیری اش رسید. عضو مجلس سنای مصر، عضو فرهنگستان علمی عربی در دمشق، عضو فرهنگستان زبان شناسی در قاهره برگزیده شد.
اَنیس نامی مذکر عربی است که به معنای «اُنس گرفته، همدم، همنشین، آرام، صمیمی» می باشد. انیس نام کوچک افراد زیر است:
آنتون بن جبرئیل دَلّال شاعر سوری در سدهٔ نوزدهم میلادی/سیزدهم هجری بود. سال میلاد و درگذشتش روشن نیست اما قطعاً در اواسط قرن نوزدهم میلادی می زیسته است. مجموعه ای شعری با عنوان "الدرة الثمینة" نگاشت.
آنتون بولاد (؟ - ۱۸۷۱م) کشیش و تاریخ نگار سوری در سدهٔ نوزدهم میلادی بود. در اواخر سدهٔ هجدهم میلادی در دمشق زاده شد و در بیروت درگذشت. "راشد سوریة، خلاصة تاریخ البطریرکیة الأنطاکیه و اتحاد أبنائها مع الکنیسة الرومانیة" آثار برجستهٔ اوست.
بدرجهان خانم (زاده: حدود ۱۱۵۰ خورشیدی، ۱۱۸۵ قمری) اولین همسر فتحعلی شاه قاجار بود. وی از شاه صاحب پنج فرزند شد که دو دختر از آنان اولین و دومین فرزند شاه از نظر سنی بودند. ناصرالدین شاه نتیجه وی بود. کودکی. او دختر جعفر خان عرب عامری و نوه قادر خان عرب عامری که پدر بر پدر حاکمان بسطام بودند. مادرش دختر اسماعیل خان خزیمه امیر قائنات بود. پس از آنکه پدر بدرجهان خانم به دامغان لشکر کشید آقا محمد خان قاجار او را تنبیه کرد و به ساری تبعید کرد. بدرجهان خانم که در آن زمان یازده سال (۱۱۹۶ قمری) داشت به حکم آغا محمد خان به عقد باباخان ولیعهدش درآمد. ازدواج. او در سال ۱۱۶۱ خ (۱۱۹۶ ق) با فتحعلی خان به عنوان نخستین همسر وی به دستور آقا محمد خان ازدواج نمود. به گفته بامداد، مورخ قرن چهاردهم، وی اولین همسر عقدی فتحعلی شاه بوده است. در منابع مورخین هم دوره ایشان نیز نام بدرجهان خانم در لیست همسران فتحعلی شاه به چشم می خورد، ولی به گونهٔ آشکار و با اطمینان گفته نشده که این پیوند زناشویی از نوع عقد دائمی بوده یا صیغه موقت بوده است. خاوری عنوان می کند که آنچه به نظر و تصور می آمد این بود که فتحعلی شاه مسائل شرعی در مورد حداکثر
چهار همسر عقد دائم را مراعات می کرد و عاقد نیز از این مقدار بیشر همسر عقدی دوری می نمود. اگر چه این نخستین پیوند هر دو آنها بوده و محدودیت تعداد همسر اصولاً مطرح نبوده، ولی با این حال، خاوری نام بدرجهان خانم را در لیست چهارگانه همسران عقد دائم نیاورده است. بنابراین نمی توان با اطمینان گفت که این بانو از ابتدا در عقد دائم بوده و پس از مدتی به دلایلی بانوی دیگری جایگزین وی شده یا استثنایی برای پادشاه در مورد محدودیت تعداد همسران در عقد دائم لحاظ شده و یا اینکه وی از ابتدا در صیغه موقت بوده است. فرزندان. او از فتحعلی شاه صاحب سه دختر و دو پسر شد: دخترانش به ترتیب سن عبارت بودند از فرزند نخست فتحعلی شاه یعنی همایون خانم (خان باجی) همسر ابراهیم ظهیرالدوله، فرزند دوم فتحعلی شاه یعنی بیگم جان همسر امیرقاسم خان امیرکبیر (مادربزرگ ناصرالدین شاه)، و همدم سلطان خانم همسر محمدزکی خان نوری وزیر فارس. پسرانش به ترتیب سن حسین علی میرزا فرمانفرما و حسنعلی میرزا نام داشتند. فرزندان فتحعلی شاه و بدرجهان خانم به ترتیب سنی عبارتند از: اقدامات. گفته می شود پس از حمله وهابیان به کربلا که خسارات زیادی به بار آورد، بدرجهان خانم اما
کن مقدس و مدارس دینی را تعمیر کرد و چند باب خانه را وقف علما و طلاب نمود. سالهای پایانی زندگی. هنگامی که پسر ارشدش حسین علی میرزا فرمانفرما در سن ۱۲ سالگی (سال ۱۱۸۰ خ، ۱۲۱۴ ق) به فرمانفرمایی مملکت فارس برگزیده شد، بدرجهان خانم همراه با او به شیراز، شهر علم و دانش، رفت و ابتدا به استراحت پرداخت. سپس به صورت پنهان و آشکار به مشارکت و گاهی دخالت در کارهای کشوری پرداخت تا زمانی که پایان عمرش فرا رسید.
تاج گذاری الیزابت دوم به عنوان فرمانروای بریتانیا، کانادا، استرالیا، نیوزیلند، آفریقای جنوبی، قلمروی پاکستان و سری لانکا در ۲ ژوئن ۱۹۵۳ اتفاق افتاد. الیزابت دوم در سن ۲۵ سالگی و پس از مرگ جرج ششم در تاریخ ۶ فوریه سال ۱۹۵۲ به سلطنت رسید و اعلامیه به سلطنت رسیدنش در کشورها و قلمروهای تحت سلطنت او قرائت شد. اما تاج گذاری سلطنتی بیشتر از یک سال بعد در کلیسای وست مینستر برگزار گردید. دلیل این فاصله، سنتی است که برگزاری چنین مراسمی را در دوران سوگواری برای پادشاه درگذشته، نامناسب می داند. در مراسم تاج گذاری، الیزابت به برقراری قانون و ریاست کلیسای انگلستان سوگند یاد کرد. مدال تاج گذاری الیزابت دوم که یک "مدال یادمان" بود در سراسر قلمروی مشترک المنافع صادر شد. این اولین تاج گذاری بریتانیا بود که از تلویزیون پخش گردید. این مراسم یک روزه، بالغ بر ۱۴ ماه، عقبه و آماده سازی داشت که از نخستین جلسهٔ مجمع تاج گذاری در آوریل ۱۹۵۲ که به ریاست شاهزاده فیلیپ برگزار شده بود، لحاظ گردید. کمیته های دیگری نیز در همین راستا تشکیل گردید که عبارت بودند از کمیتهٔ مشترک تاج گذاری و کمیتهٔ اجرایی تاج گذاری. ماری تک، مادربزرگ الیزابت دوم
در ۲۴ مارس ۱۹۵۳ میلادی درگذشت و این در حالی است که در وصیت نامه اش اظهار داشته بود که مرگ وی، نمی بایست خللی در برنامهٔ تاج گذاری وارد نماید و این رویداد، طبق برنامه ریزی از پیش تعیین شده پیش رفت. تخمین زده می شود که بالغ بر ۱٫۵۷ میلیون پوند هزینهٔ مراسم گردیده است که معادل آن در سال ۲۰۱۶، بالغ بر ۳۸٬۶۸۰٬۰۰۰ پوند می گردد که شامل تهیه و تجهیز غرفه هایی در طول مسیر راهپیمایی برای اسکان ۹۶٬۰۰۰ نفر بوده است. علاوه بر این ها، دستشویی ها، تزئینات خیابانی، لباس ها، کرایهٔ اتومبیل و در نهایت، جایگزینی جواهرات سلطنتی پادشاهی بریتانیا هم مزید بر هزینه ها بوده است.
آنتون پطرس عریضه (۲ اوت ۱۸۸۷ – ۱۹ مه ۱۹۵۸) پاتریارک مارونی و زبان شناس لبنانی بود. "فرهنگنامه ای در ریشهٔ زبان ها و پیوستگی آن ها به زبان های سامی" (قاموس فی أصول الللغات و ارتباطها فی الجذور السامیة) اثر برجستهٔ اوست.
آنتون شماس (۱۸۸۷ – ۱۹۵۸) حقوق دان و نویسنده عراقی بود. "بررسی هایی در تجارت دریایی، بررسی هایی در تجارت خشکی، شرح قانون تجارت در خشکی در تفلیس، مبادی حقوقی قانون اساسی" از آثار اوست.
آنتون زکری (؟ - ۱۹۵۰م) تاریخ نگار و باستان شناس مصری قبطی تبار و رئیس کتابخانهٔ موزهٔ مصر بود. "نیل در عصر فراعنه، کلید زبان مصری باستان، مبادی زبان های قبطی و عبری" از آثار اوست.
محاصره قلعه ایچیجودانی ، محاصره ای بود که توسط اودا نوبوناگا، جنگ سالار قدرتمند دوره سنگوکو انجام شد. این یکی از چندین اقدامات صورت گرفته در یک سری از مبارزات علیه خاندان آساکورا و خاندان آزای بود. این دو خاندان مخالف قدرت رو به رشد اودا نوبوناگا بودند. این نبرد پس از محاصره اودانی که به نابودی آزای ناگاماسا منجر شد رخ داد. قلعه ایچیجودانی به آساکورا یوشیکاگه تعلق داشت و آساکورا یوشیکاگه در این محاصره از نوبوناگا شکست خورد و مجبور به هاراکیری شد.
امین بولاد (؟ - ۱۸۷۱م) کشیش، نویسنده و پژوهشگر ادبی-تاریخی سوری در سدهٔ نوزدهم میلادی بود. در دمشق زاده شد و رهبانیت گزید و به مقام کشیشی رسید. پس از حوادث سال ۱۸۶۰م به بیروت کوچید و همان جا درگذشت. "راشد سوریة" اثر اوست.
میانه ی کاربری نوشتاری (سرواژه:TUI) به نوعی از میانه ی کاربری در سیستم عامل های رایانه گفته می شود که از نوشتار، نمادها و رنگ های موجود در محیط هایی که حالت نوشتاری موجود باشد مانند ترمینال رایانه، شبیه ساز ترمینال و کنسول سیستم برای ارائه یک میانه ی کاربر برای تعامل انسان و رایانه استفاده می کند. بعضی از برنامه های دارای این گونه میانه، و کتاب خانه های برنامه نویسی برای این گونه ی میانه از موشواره (ماوس) هم پشتیبانی می کنند. دو ویرایش گر متن ایمکس و وی آی (vi) نخستین نمونه ها از این گونه ی میانه ها هستند.
آنتون زُرَیق (آنتون بن آنستاس بن اسحاق زریق) ادیب و روزنامه نگار لبنانی بود. در مدرسه های طرابلس، لبنان آموزش یافت و نیم هفته نامهٔ "جراب الکردی" را نشر داد، سپس آن را در قالب روزنامه و با عنوان "الإرتقاء" بازنشر داد. در دمشق، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۵ تیرباران شد. رمان الزواج السری (ازداوج پنهانی) اثر داستانی اوست.
ساندنس تی وی () با نام رسمی کانال ساندنس () نام یک شبکهٔ تلویزیونی ماهواره ای و کابلیِ دیجیتال است که متعلق به شبکه های ای ام سی است. این شبکه اختصاص به پخش فیلم های مستقل، کوتاه، مستند، سینمای جهان و جدیدترین اخبار دربارهٔ جشنواره فیلم ساندنس دارد. در سال های اخیر، این کانال تلویزیونی به تولید برنامه های واقع نما نیز می پردازد. تا ژوئن ۲۰۱۵ میلادی، ۶۰٫۶۶۸ خانوار این کانال تلویزیونی را در ایالات متحده آمریکا در منزل های خود داشتند که ۵۲٫۱٪ از کل مشترکانِ جهانی این شبکهٔ تلویزیونی کابلی است.
محاصره میتسوجی بخشی از نبردهای یازده ساله به نام نبرد معبد ایشی یاما هونگان بود. ایکو-ایکی، یک گروه از راهبان جنگجو و دهقانان بودند که کنترل قلعه را در دست داشتند و به عنوان یکی از موانع اصلی اودا نوبوناگا برای به قدرت رسیدن ایستاده بودند. در ماه مه ۱۵۷۶، نوبوناگا شخصاً در رأس حمله به قلعه گرفت. او با تعدادی از آشیگاروها (سربازان) توانستند نیروهای قلعه را تا دروازه درونی خود به عقب برانند. با این حال، نیروهای ایکو-ایکی در توپخانه متخصص بودند، و نوبوناگا بخاطر زخم پا در اثر گلوله مجبور به عقب نشینی شد، و یکی از ژنرال هایش، هارادا نائوماسا را هم از دست داد.
ابوالقاسم علی بن احمد اَنطاکی ملقب به المجتبیٰ (؟ - ۹۸۶م) ریاضی دان و نویسنده شامی در سدهٔ چهارم هجری/دهم میلادی بود. در علم حساب "تفسیر الأرثماطیقی، استخراج التراجم، تفسیر أقلیدس، و کتاب فی المکعبات" از آثار اوست.
اندریاس بن یوسف طرازی (۲۶ اکتبر ۱۸۲۶ – ۱۸۵۹) نایب پاتریارک مصر سوری تبار بود. "السلسلة الأبریزیة فی تاریخ السلالة الطرازیة" اثر برجستهٔ اوست.
نبردهای کیزوگاواگوچی نام دو نبرد اودا نوبوناگا در ارتباط با نبرد معبد ایشی یاما هونگان بود که دو طرف درگیر در اوساکا با یکدیگر روبرو شدند. معبد ایشی یاما هونگان قلعه متعلق به ایکو-ایکی بود. ایکو-ایکی گروهی از راهبان جنگجو، کاهنان، و کشاورزان مخالف حکومت اودا بودند. این معبد از اوت ۱۵۷۰ به محاصره نیروهای نوبوناگا درآمده بود. نخستین نبرد کیزوگاواگوچی. اودا نوبوناگا به یکی از دریاسالاران خود، کوکی یوشیتاکا دستور داد که به ناوگان متحدان ایکو-ایکی، که در پی ارسال آذوقه به قلعه و شکستن محاصره معبد ایشی یاما هونگان بودند از طریق دریا حمله کند. بسیاری از خاندان های حاکم ولایت های همجوار نیز مخالف نوبوناگا بودند، رهبر خاندان های مخالف خاندان موری بود. نیروی دریایی این خاندان در طی محاصره معبد توسط سپاه نوبوناگا به این معبد از راه دریا غذا و سلاح می رساند. همین امر موجب جنگ و درگیری مابین نیروی دریایی خاندان موری و نوبوناگا شد که منجر به شکست نوبوناگا در اولین نبرد شد. دومین نبرد. دو سال بعد، معبد هنوز تحت محاصره بود، و ناوگان اودا، بار دیگر تحت فرمان کوکی یوشیتاکا، تلاش دیگری برای شکست خاندان موری انجام داد. یوشیتاکا
با شش کشتی بسیار بزرگ از نوع آتاکه بونه و به نام تکو سن به معنای تحت اللفظی «کشتی آهنی» حمله را آغاز کرد. بر طبق برخی از گزارش ها، اعتقاد بر این است که این شش کشتی اولین آیرونکلاد (کشتی آهنی) ساخته شده در جهان بودند و تیر تفنگ ها و سلاح های گرم نمی توانست به آنها نفوذ کنند. با این حال، به جای آیرونکلاد واقعی، که عمدتاً یا به طور کامل از فلز ساخته شده بودند، این کشتی ها احتمالاً به سادگی با ورقه ای از آهن پوشانده شده بودند. در طی این نبرد چندین کشتی دریایی از سپاه خاندان موری سوخته و غرق شدند و ناوگان اودا در نهایت پیروزی را به دست آورد. راه دریایی که برای معبد هونگان آذوقه و سلاح می رساند بسته شد و این معبد به زودی پس از آن سقوط کرد.
واژه نامه های آکسفورد برخط ( یا Oxford Dictionaries Online (ODO)) وبگاه تولید شده توسط خانه نشر انتشارات دانشگاه آکسفورد (OUP) یکی از دفاتر دانشگاه آکسفورد است که واژه نامه های چاپ شده را نیز منتشر می کند. از جمله : فرهنگ لغت انگلیسی آکسفورد، ، "واژه نامه هم معنی های(مترادف های) انگلیسی آکسفورد"، "واژه نامه هم معنی های نویسندگان آمریکایی آکسفورد"، و منابع کاربردی و گرامری. این وبگاه هر سه ماه یک بار به روزرسانی می شود.
ابراهیم بن یوسف اَطَّفَیِّش (؟ - ۱۸۹۳م) فقیه اباضی و شیمی دان الجزایری در سدهٔ نوزدهم میلادی بود. از اهالی بنی یسقن بود. در همان جا و عمان و الازهر دست خواند. سپس به تدریس تا پایان عمر پرداخت. او جدِّ ابراهیم بن محمد اطفیش بود.
محاصره شیگیسان یکی از محاصره های بسیاری است که در اودا نوبوناگا در طی مبارزات خود جهت تحکیم قدرت در ناحیه کانسای انجام داد. این قلعه در دست ماتسوناگا هیساهیده و ماتسوناگا کوجیرو بود، که هر دوی آنها پس از شکست خودکشی کردند.
به اندام ها و مجاری که صفرا را تولید و ذخیره می نمایند و آن را به داخل روده کوچک رهاسازی می کنند دستگاه صفراوی (Biliary System) یا مسیر صفراوی () می گویند. صفرا مایعی است که در کبد تولید می شود و به گوارش چربی کمک می کند. دستگاه صفراوی شامل کیسه صفرا و مجاری صفراوی داخل و خارج کبد می باشد.
اوتو برونفلس (زاده ۱۴۸۸ – درگذشته ۲۳ نوامبر ۱۵۳۴) الهیات دان و گیاه شناس آلمانی بود. کارل لینه نام او را در لیست «پدران گیاه شناسی» آورده است.
محاصره توتّوری در ۱۵۸۱ رخ داده و بخشی از لشکرکشی های اودا نوبوناگا به منظور تحکیم قدرت خود در غرب هونشو در تلاش برای متحد کردن ژاپن در اواخر قرن ۱۶ بود. محاصره توسط تویوتومی هیدهیوشی، یکی از ژنرال های خاندان اودا، در مقابل قلعه ای بود که تحت رهبری خاندان موری با اودا جنگیده بود. این یکی از چند موردی بود که در آن تاکتیک گرسنگی منجر به موفقیت در محاصره در طول دوره سنگوکو شد. این محاصره ۲۰۰ روز به طول انجامید.
اُستخوانچه های گوش () یا استخوانچه های شنوایی (Auditory Ossicles) نام سه استخوان کوچک در گوش میانی است که نقش آنها انتقال ارتعاشات پرده ی گوش به پیراتنابه (پری لنف) گوش درونی می باشد. هر دو گوش دارای سه استخوانچه هستند که چکشی، سندانی و رکابی نام دارند. این استخوانچه ها از روی همانندیشان با چکش، سندان، و رکاب اینگونه نامیده شده اند. سه استخوانچه در گوش میانی (چکشی، سندانی و رکابی) نقش انتقال دهنده را جهت انتقال انرژی لرزشی ناشی از امواج صوتی به مایعات گوش داخلی ایفا می کنند. لرزش این مایعات پایانه های فیبرهای عصبی را تحریک می کند. سپس عصب شنوایی تکانه های صوتی را به مغز، جایی که به صداهای قابل فهم تفسیر می شوند انتقال می دهد. هر بیماری که پرده گوش یا استخوانچه های گوش را تحت تأثیر قرار دهد، ممکن است منجر به افت شنوایی انتقالی در نتیجه اختلال در انتقال صوت به گوش داخلی گردد. برخی از آسیب های شنوایی ممکن است ناشی از پارگی در پرده گوش، ازهم گسیختگی جزئی یا کلی یکی یا هر سه استوانچه گوش، زخم شدن بافت اطراف استخوانچه ها یا پرده گوش باشد. استخوانچه ها. استخوانچه های شنوایی عبارتند از:
محاصره هیجییاما یکی از جنگ های بسیار مهم اودا نوبوناگا به جهت به دست گرفتن ولایت ایگا در طول دوره سنگوکو بود. پس از یک محاصره طولانی، و با وجود چندین مانور موفق توسط مدافعان، قلعه در نهایت سقوط کرد و ویران شد.
محاصره اوزو بخشی از اختلاف مرزی بین دو دایمیو اودا نوبوناگا و خاندان اوئسوگی، به رهبری اوئسوگی کاگه کاتسو در دوره سنگوکو بود. اودا و اوئسوگی هر دو در معرض خطر ایکو-ایکی در ولایت اتچو و همین طور از طرف یکدیگر بودند. قلعه در تاریخ ۲۲ ژوئن ۱۵۸۲ سقوط کرد اما اودا نوبوناگا یک روز قبل، در ۲۱ ژوئن در کیوتو، در حادثه معبد هوننو خودکشی اجباری کرده بود. زمینه. تا سال (۱۵۷۶) خاندان اوئه سوگی و خاندان اودا در مقابل خاندان تاکدا و خاندان هوجوی اخیر با یکدیگر ائتلاف داشتند. در سال ۱۵۷۶ آشیکاگا یوشی آکی به دشمن نوبوناگا خاندان موری محلق شد و اوئه سوگی کنشین نیز به دشمن دیگر نوبوناگا معبد هونگان پیوسته و به این ترتیب به صف دشمنان نوبوناگا وارد شد. دو سال بعد و پس از درگذشت کنشین، بر سر جانشینی وی بین دو فرزند خوانده درگیری رخ داد و اوئه سوگی کاگه کاتسو پس از پیروزی در محاصره اوتاته توانست رهبری خاندان اوئه سوگی را به دست بیاورد. وی در سال ۱۵۷۹ با خاندان تاکدا پیمان اتحاد بست و بدین ترتیب رابطه وی با نوبوناگا همچنان خصمانه بودند. محاصره. در سال ۱۵۸۲ پس از اختلاف مرزی بین نوبوناگا و اوئسوگی کاگه کاتسو محاصره اوزو در ولایت اتچو
رخ داد. قلعه در ۲۲ ژوئن سقوط کرد اما روز قبل از آن در ۲۱ ژوئن در طی حادثه معبد هوننو در کیوتو نوبوناگا مجبور به خودکشی اجباری شده بود. سپاهیان اودا که موفق به تصرف قلعه شده بودند پس از شنیدن خبر مرگ نوبوناگا پراکنده شده و قلعه را رها کردند. بدین ترتیب قلعه اوزو دوباره به تصرف خاندان اوئه سوگی درآمد.
بردی مرادویچ کربابایف نویسنده و شاعر ترکمن اهل شوروی سابق بود. وی از ۱۹۵۱ عضو انجمن فرهنگستان علوم شوروی و از سال ۱۹۴۸ عضو حزب کمونیست بوده و اکنون از او به عنوان نویسنده و شاعر ملی ترکمنستان یاد می شود. زندگی. بردی کربابایف در ۱۵ مارس ۱۸۹۴ در منطقه تجن از خانواده ای کشاورز چشم به جهان گشود. وی تحصیلات مقدماتی خویش را در مکتب خانه های دیار خود به پایان برده و در سال ۱۹۱۷ برای ادامه تحصیلات عالی به شهر بخارا رهسپار گردید. وی در بخارا در کنار تحصیل به عنوان نیروی انتظامی شهری به کار مشغول شده و بعدها به عنوان افسر نظامی در جنگ های داخلی حضور یافت. پس از فروکش کردن جنگ داخلی تا سال ۱۹۲۴ به عنوان معلم در مناطق روستایی به تعلیم و تربیت پرداخت؛ و در سال ۱۹۲۷ به مدت یک سال در مؤسسه شرق شناسی لنینگراد مشغول به تحصیل شد. در بین سال های ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۴ به عنوان سردبیر برای روزنامه ترکمنستان و مجله تخماق به کار روزنامه نگاری و نویسندگی پرداخت؛ و سپس برای دو سال به عنوان وزیر علوم دولت محلی ترکمنستان منصوب و پس از دو سال به معاونت شورای عالی حزب کمونیست ترکمنستان شوروی انتخاب گردید. وی در بین سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۰ رئیس انجمن
اتحادیه نویسندگان ترکمنستان بوده است. زندگی شخصی. از بردی کربابایف دو فرزند به نام های بایرام و باقی به یادگار مانده است. بایرام کربابایف (متولد ۱۹ آوریل ۱۹۴۴) رئیس دپارتمان بافت شناسی دانشگاه دولتی علوم پزشکی ترکمستان و باقی کربابایف (متولد ۱۹۲۱ وفات ۲۰۰۹) مدیر سابق آکادمی گیاه شناسی ترکمنستان که تنها دختر و نوه بردی کربابایف بنام آیلار کربابایف پروفسور علوم زبان و ادبیات است و در حال حاضر در مسکو زندگی می کند. آثار ادبی. بردی کربابایف نوشتن را در سال ۱۹۲۳ آغاز نمود و از وی بیش از ۳۰ نمایش نامه، سناریو، آثار ادبی و اشعار در ژانرهای مختلف به چاپ رسیده است. در همان زمان نیز آثاری از نویسندگان بزرگ همچون پوشکین، لرمونتوو، گوگول و تولستوی به زبان ترکمنی ترجمه کرده است. در سری اشعار دنیای دختران (۱۹۲۷) و بردگی (۱۹۲۸) و بسوی زندگی جدید (۱۹۳۰) زندگی مشقت بار و سخت زنان ترکمن را در گذشته و حال را به تصویر کشیده است. اشعار وی متکی به اصول و هنجارهای اخلاقی و اجتماعی بود. وی در سری اشعار آمودریا (۱۹۳۰) به از خودگذشتگی و ایثار برای ساختن جامعه و اجتماع اشاره و باور داشته و در رمان تاریخی گام های قاطع به نقش جامعه کشاو
رزان در به ثمر نشستن انقلاب سوسیالیستی روسیه و رابطه دوستانه کشاورزان ترکمنستان با روس ها را به تصویر می کشد.