Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ش دادند. البته این معاهده بعدها تغییراتی را تجربه کرد. به ویژه ماده ۲ پیمان مذکور امکان اصلاح را در درون آن اجازه می داد که همین امر نیز دولت های دارای سلاح هسته ای، به ویژه آمریکا و انگلیس را ابتدا ایزوله کرده و سپس وادار کرد تا به سمت معاهدات بزرگتری حرکت کنند. آزمایش قلعه براوو در ۱ مارس ۱۹۵۴ به طور خاص، به عنوان انفجاری که باعث تخریب مناطق مسکونی و ایجاد بیماری در گروهی از ماهی گیران ژاپنی می شود توجه بسیار زیادی به خود جلب کرد. بین سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۳، آمریکا ۲۱۵، شوروی ۲۱۹، بریتانیا ۲۱ و فرانسه ۳ آزمایش در جو زمین انجام دادند. در سال ۱۹۵۴، بعد از آزمون قلعه براوو، نخست وزیر هند جواهر لعل نهرو برای اولین بار درخواست تجدید نظر برای «شرایط توقف» در آزمایش های هسته ای را داد که خیلی زود توسط حزب کارگر بریتانیا همه گیر شد. مذاکرات در مورد منع جامع آزمایش، در درجه اول شامل آمریکا، بریتانیا و اتحاد جماهیر شوروی می شد که در سال ۱۹۵۵ با پیشنهاد نیکیتا خروشچف رهبر اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد. یکی از مشکلات اصلی در سراسر مذاکرات، که باعث طولانی شدن آن و نرسیدن به نتیجه، پس از ۸ سال در ژوئیه ۱۹۶۳ شد، چگونگی سیستم ت
أیید انطباق با منع آزمایش و تشخیص آزمایش های غیرقانونی بود. سمت غربی، نگران بود که شوروی می تواند هر نوع ممنوعیت آزمایش را دور بزند و مخفیانه در مسابقه تسلیحاتی هسته ای از غرب پیش بیفتد. این ترس، پس از عملیات پلامباب آمریکا در ۱۹ سپتامبر ۱۹۵۷ که نخستین آزمایش زیرزمینی سلاح هسته ای بود بیشتر شد. گرچه برای آمریکا توانایی آزمایش در زیرزمین یک برتری قابل توجه بود اما نگرانی در مورد شوروی بود که با وجود منع آزمایش، باز هم به صورت مخفیانه به انجام آزمایش زیرزمینی بپردازند. زیرا تشخیص انفجار زیرزمینی سخت تر از آزمایش بر روی زمین است. در مقابل در سمت شوروی، تأیید انطباق با مفاد پیمان با بازرسی از محل که آمریکا و بریتانیا خواستار آن بودند به عنوان بهانه ای برای جاسوسی دیده می شد. اختلاف بر سر چگونگی تأیید تعهد به پیمان، میان طرفین، منجر به رها کردن مذاکرات برای دستیابی به پیمان جامع و تدوین پیمان منع جزئی آزمایش های هسته ای در ۲۵ ژوئیه ۱۹۶۳ شد که توسط ۱۲۶ کشور در سه زیرگروه اصلی پذیرفته شد. این کشورها ممنوعیت انفجار هسته ای چه با اهداف نظامی و چه غیرنظامی در زیر آب، جو یا فضای بیرونی را پذیرفتند. پیمان منع جزئی آزمایش
های هسته ای، نتایج مختلفی به دنبال داشت. از یک طرف، تصویب معاهده باعث کاهش قابل توجه مواد پرتوزا در جو زمین شد. از سوی دیگر، گسترش سلاح های هسته ای به طور کامل (هر چند که آهسته تر شد اما) متوقف نشد و آزمایش های هسته ای به سرعت بیشتر شدند. در مقایسه با ۴۹۹ آزمایش انجام شده در سال ۱۹۴۵، در طول ده سال پس از امضای پیمان منع جزئی آزمایش های هسته ای ۴۳۶ آزمایش انجام شد. علاوه بر این، آمریکا و شوروی به تخلیه گازهای پرتوزای حاصل از آزمایش های زیرزمینی به جو ادامه دادند. همچنین، هر چند آزمایش زیرزمینی به طور کلی امن تر از سطح زمینی بود اما باعث ورود ایزوتوپ های پرتوزا از جمله پلوتونیم به درون پوسته زمین شد. بر اساس یک برآورد از ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۶ یعنی سال تصویب معاهده جامع منع آزمایش های هسته ای، ۱۳۷۷ آزمایش هسته ای زیرزمینی انجام شده است. چین در سال ۱۹۸۰ یک آزمایش بر روی زمین (نه در زیرِ زمین یا جو یا زیر آب) انجام داد. پیمان منع جزئی آزمایش های هسته ای، به عنوان گامی برای دستیابی به پیمان نامه منع گسترش سلاح های هسته ای در ۱۹۶۸ شناخته می شود که در آن به طور مستقیم به پیمان منع جزئی آزمایش های هسته ای اشاره شده است. پیمان
منع گسترش سلاح های هسته ای، کشورهای فاقد سلاح هسته ای را از داشتن، تولید و دستیابی به سلاح هسته ای یا دیگر ابزارهای انفجار هسته ای منع می کند. همه امضا کنندگان از جمله کشورهای دارای سلاح هسته ای، به هدف این پیمان، یعنی خلع سلاح هسته ای متعهد شدند. با این حال هند، پاکستان و اسرائیل از امضای پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای، سر باز زدند و اعلام کردند که چنین معاهده ای اساساً تبعیض آمیز است. زیرا باعث ایجاد محدودیت هایی در کشورهایی که سلاح های هسته ای ندارند شده، درحالیکه هیچ تلاشی برای محدود کردن توسعه سلاح توسط کشورهای دارنده سلاح های هسته ای نمی کند.در سال ۱۹۷۴، پیمان منع آستانه آزمایش هسته ای توسط آمریکا و شوروی تصویب شد که آزمایش زیرزمینی با بازده بالاتر از ۱۵۰ کیلوتن تری نیتروتولوئن را منع می کرد. در آوریل ۱۹۷۶ دو کشور توافق خود را در مورد پیمان انفجار هسته ای صلح آمیز اعلام کردند که مربوط به انفجارهای هسته ای در خارج از سایت های تسلیحاتی مورد بحث در پیمان منع آستانه آزمایش بود. بر اساس پیمان منع آستانه آزمایش، آمریکا و شوروی توافق کردند که انفجارهای هسته ای صلح آمیز در این نقاط را با بازده کمتر از ۱۵۰ کی
لوتن تری نیتروتولوئن و انفجارهای گروهی با توان کمتر از ۱۵۰۰ کیلوتن تری نیتروتولوئن انجام دهند. به منظور بررسی انطباق فعالیت ها با ضوابط پیمان انفجارهای هسته ای صلح آمیز، دولت ها باید به روش های فنی ملی تأیید، به اشتراک گذاری اطلاعات انفجارها و اعطای دسترسی بازرسان به محل را اعطا می کردند. پیمان منع آستانه آزمایش و پیمان انفجار هسته ای صلح آمیز تا ۱۱ دسامبر ۱۹۹۰ توسط آمریکا و شوروی اجرایی نشدند. در اکتبر ۱۹۷۷ آمریکا، بریتانیا و شوروی به مذاکرات بر سر منع جامع آزمایش بازگشتند. در اواخر دهه ۱۹۷۰ سه قدرت هسته ای پیشرفت قابل قبولی داشتند که موافقت برای شرایط منع جامع آزمایش از جمله منع موقت انفجار هسته ای صلح آمیز را به همراه داشت. اما اختلاف نظر بر سر مکانیسم انطباق فعالیت ها با شرایط پیمان، باعث جلوگیری از دستیابی به نتیجه نهایی تا پیش از مراسم تحلیف رونالد ریگان به عنوان رئیس جمهور در ژانویه ۱۹۸۱ شد. در سال ۱۹۸۵ میخائیل گورباچف مهلت قانونی آزمایش یک طرفه را اعلام و در دسامبر ۱۹۸۶ ریگان بار دیگر بر تعهد آمریکا برای هدف بلند مدت منع جامع آزمایش تأکید کرد. در نوامبر ۱۹۸۷، بار دیگر، مذاکرات برای منع جامع آزمایش، به
دنبال یک برنامه مشترک میان آمریکا و شوروی با هدف تشخیص آزمایش زیرزمینی آغاز شد. مذاکرات. با توجه به اوضاع سیاسی حاکم در دهه ۱۹۸۰ پیشرفت کمی در خلع سلاح هسته ای تا پایان جنگ سرد در سال ۱۹۹۱ بدست آمد. در همان سال اعضای پیمان منع جزئی آزمایش های هسته ای، کنفرانس اصلاحیه ای را برگزار کردند تا به بحث در مورد پیشنهاد برای تبدیل این پیمان به یک ابزار ممنوعیت جامع بپردازند. با پشتیبانی مجمع عمومی سازمان ملل، مذاکرات پیمان منع جامع آزمایش در ۱۹۹۳ آغاز شد. پذیرش. تلاش های فشرده در طول سه سال بعد به پیش نویس متن پیمان و دو ضمیمه آن نتیجه دادند. با این حال، در کنفرانس خلع سلاح، که مذاکرات در آن انجام شد در رسیدن به متن مورد اجماع، موفقیتی حاصل نشد. اما پس از آن با پیگیری جان هوارد، نخست وزیر و الکساندر داونر، وزیر امور خارجه استرالیا متن پیمان به مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک فرستاده شد تا در آنجا به عنوان یک پیش نویس قطعنامه، پذیرفته شود. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۶، پیمان منع جامع آزمایش هسته ای با اکثریت بزرگی (رای مثبت بیش از دو سوم اعضا) به تصویب رسید. تعهدات. ماده ۱: وضعیت. این پیمان توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد
در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۶ به تصویب رسید و در ۲۴ سپتامبر همان سال در نیویورک به امضا گذاشته شد و ۷۱ کشور از جمله پنج کشور از هشت کشور دارنده سلاح هسته ای آن را امضا کردند. تا اکتبر سال ۲۰۱۶، ۱۶۶ کشور پیمان منع جامع آزمایش را تصویب و ۱۷ کشور دیگر آن را امضا کرده ولی در داخل کشور خود تصویب نکرده اند. این پیمان ۱۸۰ روز پس از آنکه ۴۴ کشور نام برده در پیوست ۲ این پیمان آن را تصویب کنند به اجرا در خواهد آمد. این "کشورهای پیوست ۲ " کشورهایی هستند که در مذاکرات پیمان بین سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ شرکت داشته و دارای رآکتور انرژی هسته ای یا رآکتور تحقیقاتی هستند. تا سال ۲۰۱۶، هشت کشور چین، مصر، ایران، اسرائیل و آمریکا که شامل پیوست ۲ می شوند این پیمان را تصویب نکرده اند. کشورهای هند، کره شمالی و پاکستان نیز این پیمان را امضا نکرده اند. خروج روسیه در اکتبر ۲۰۲۳ دومای روسیه به درخواست ولادیمیر پوتین به حذف منع آزمایش هسته ای از قوانین داخلی آن کشور رای داد. نظارت. از فناوری ژئوفیزیک و دیگر فناوری ها مانند لرزه شناسی، پزشکی قانونی، هیدروآکوستیک، فروصوت و ایزوتوپ های پرتوزا برای نظارت بر انطباق فعالیت ها با این پیمان استفاده می
شود. از این فناوری ها برای نظارت بر زیرِ زمین و آب و هوا برای بررسی وجود هر نشانه ای از یک انفجار هسته ای استفاده می شود. براساس داده ها و نتایج به دست آمده، بنا به درخواست یک کشور عضو و در صورت تصویب «شورای اجرایی»، تیم های بازرسی از محل به مکان مشکوک به وقوع آزمایش هسته ای اعزام و نتایج راستی آزمایی ها جهت تشخیص وقوع یک انفجار هسته ای و انجام اقدامات بعدی، مورد ارزیابی و تصمیم گیری این شورا قرار می گیرد. کمیسیون مقدماتی سازمان پیمان منع جامع آزمایش هسته ای، یک سازمان بین المللی است که مقر آن در وین، اتریش بوده و برای ایجاد نظام بازرسی، از جمله ایجاد و بهره برداری موقت از شبکه ایستگاه های نظارتی، ایجاد یک مرکز بین المللی داده ها و توسعه امکان بازرسی در محل، تأسیس شده است. شبکه نظارت متشکل از ۳۳۷ ایستگاه در سراسر جهان می شود. در ماه مه سال ۲۰۱۲، عملکرد بیش از ۲۶۰ ایستگاه تأیید شد. ایستگاه های نظارت، داده های ثبت شده را به مرکز بین المللی داده ها در وین برای پردازش و تجزیه و تحلیل می فرستند. این داده ها به کشورهایی که پیمان را امضا کرده اند فرستاده می شوند. آزمایش های هسته ای بعدی. از زمان امضای پیمان در ۱۹۹۶
سه کشور، سلاح های هسته ای خود را آزمایش کرده اند. هند و پاکستان هر دو، دو بار در ۱۹۹۸ و کره شمالی، پنج آزمایش که سه تای آن ها در سال های ۲۰۰۶، ۲۰۰۹، ۲۰۱۳ و دو آزمایش دیگر در سال ۲۰۱۶ انجام داده اند. هر پنج آزمایش کره شمالی توسط سیستم نظارت بین المللی توسط سیستم نظارت بین المللی کمیسیون مقدماتی سازمان پیمان منع جامع آزمایش هسته ای ثبت شده اند. گمان می رود که در ژانویه ۲۰۱۶ کره شمالی یک آزمایش دیگر نیز انجام داده باشد زیرا یک «زلزله ساختگی» با بزرگی ۵/۱ ریشتر توسط سازمان زمین شناسی آمریکا اندازه گیری شده است. بازنگری. از اکتبر ۲۰۱۶ دفتر سازمان ملل در امور خلع سلاح، رأی به برگزاری گفتگوی دوباره برای رسیدن به پیمان جدید منع سلاح های هسته ای داده بود. در پی این رای، گفتگوها در مارس سال ۲۰۱۷ در مقر سازمان ملل با حضور بیش از ۱۲۰ کشور جهان آغاز شد. اما حدود چهل کشور کشورهای دارای سلاح هسته ای از جمله آمریکا، بریتانیا، فرانسه از شرکت در این گفتگوها خودداری کرده اند. نماینده آمریکا در سازمان ملل گفته که «چون کشورش برای حفظ امنیت ملی خود به سلاح های هسته ای نیاز دارد» و «بازیگران بدی [مانند کره شمالی] در صحنه بین المللی
حضور دارند که قابل اعتماد نیستند» از این مذاکرات حمایت نمی کند. همچنین گفته است که منع جهانی سلاح های اتمی، واقع بینانه نیست. سوئد، اتریش، ایرلند، مکزیک، برزیل و آفریقای جنوبی کشورهای پیشتاز برای منع و حذف کامل سلاح های هسته ای هستند. ایران از این گفتگوها حمایت کرده است. ژاپن (قربانی بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در سال ۱۹۴۵) به این گفتگوها رأی منفی داد زیرا عدم مشارکت همه کشورهای مجهز به سلاح هسته ای در این گفتگوها را باعث گسترش شکاف و اختلاف در جهان می داند. نقد دیگر پیمان ها. نقد بزرگی که به همه پیمان های سلاح هسته ای وجود دارد این است که هیچ کدام، ذخایر موجود هسته ای و نابودی آن ها را در دستور کار قرار نداده اند و به نظر می رسد خط قرمز کشورهای هسته ای، مذاکره در این زمینه می باشد. بعدها و در این راستا مناطقی از جهان شناسایی شد که به منطقه های بدون جنگ افزار هسته ای معروف شدند. از جمله آمریکای لاتین (پیمان تلاتلولکو)، آسیای مرکزی (پیمان سمیپالاتینسک)، منطقه جنوبی اقیانوس آرام (پیمان راروتونگا)، آفریقا (پیمان پلیندابا) و آسیای جنوب شرقی (پیمان بانکوک) هستند. مغولستان نیز خود را به عنوان تنها کشور عاری ا
ز سلاح های هسته ای اعلام کرد و در سال ۲۰۱۲ نیز از طرف قدرت های هسته ای به عنوان کشور عاری از سلاح هسته ای شناخته شد. همچنین سیستم پیمان جنوبگان تصویب کرد که هرگونه آزمایش سلاح هسته ای در این منطقه ممنوع است.
بیلال والریوویچ ماخوف (؛ زادهٔ ) ورزشکار چرکسی اهل روسیه است که در سه رشتهٔ کشتی آزاد، کشتی فرنگی و هنرهای رزمی ترکیبی فعالیت می کند. او تنها کشتی گیری در ۴۲ سال گذشته است که توانسته همزمان در هر دو رشتهٔ آزاد و فرنگی در قهرمانی کشتی جهان مدال بگیرد. ماخوف در دستهٔ فوق سنگین وزن کشتی آزاد برندهٔ مدال طلای المپیک ۲۰۱۲ لندن و قهرمان سه دورهٔ قهرمانی کشتی جهان در سال های ۲۰۰۷، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ است. او اکنون در دستهٔ سنگین وزن با مبارزه قهرمانی نهایی (یواف سی) قرارداد دارد اما به دلیل دوپینگ قرارداد او به حالت تعلیق درآمده است. او در المپیک ۲۰۱۲ لندن مدال برنز را کسب کرد اما پس از تائید رسمی دوپینگ آرتور تایمازوف و داویت مادزماناشویلی که نفرات قهرمان و نایب قهرمان بودند، مدال طلای المپیک به طور مشترک به ماخوف و کمیل قاسمی از ایران رسید. ماخوف در کشتی فرنگی نیز در قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ برندهٔ مدال برنز شده است. مدال طلای وی به دلیل مثبت شدن تست دوپینگ به کمیل قاسمی واگذار شد
شرکت صنایع شیر ایران معروف به پگاه شرکت لبنیاتی ایرانی است که دفتر مرکزی آن در تهران قرار دارد. شرکت صنایع شیر ایران در سال ۱۳۳۳ به عنوان نخستین کارخانهٔ شیر پاستوریزه و فراورده لبنی ایران گشایش یافت و نخستین سری از محصولاتش، طیف گسترده ای از فراورده های لبنی همانند شیر، شیرکاکائو، ماست، دوغ، بستنی، پنیر، کره و کشک بود. در دهه های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ نیز زیرساخت تازه ای برایش ایجاد شد و از سال ۱۳۴۹ شرکت مسئولیت پخش شیر رایگان در آموزشگاه های ایران را بر عهده داشت. پس از انقلاب ۱۳۵۷، بر پایهٔ تبصرهٔ نخست ماده واحده مصوب سال ۱۳۵۸ و شورای انقلاب اسلامی، شرکت تهیه و توزیع شیر ایران با ۷ کارخانهٔ نیمه تمام شیر پاستوریزه و استرلیزه در مراکز استان های ایران که پس از انقلاب ناتمام ماندند، در "شرکت سهامی صنایع شیر ایران" در هم آمیخته شدند. هم اکنون، بزرگ ترین شرکت صنعتی ایران در صنعت شیر است. برند "پگاه" در سال های ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲ در دهمین و یازدهمین جشنواره ملی قهرمانان صنعت ایران به عنوان یکی از ۱۰۰ برند برتر ایران شناخته شده است. پیشینه. دوران نخستین. طرح ساخت نخستین کارخانهٔ تولید و بسته بندی شیر و فراورده لبنی با نام "کارخان
هٔ شیر پاستوریزه تهران"، از راه موافقت نامه ای میان سازمان برنامه و وزارت بهداری شاهنشاهی ایران و یونیسف (از سازمان ملل متحد) در سال ۱۳۳۳ پی ریزی شد. پس از اجرای ساختمان و جای گذاری ماشین های تولیدی، کارخانهٔ شیر پاستوریزهٔ تهران با گنجایش تولید روزانه ۴۵ تن پدیدار گشت و به این شکل، نخستین کارخانهٔ تولید لبنیات بهداشتی و صنعتی در آبان ۱۳۳۶ در ایران گشایش یافت و بهره برداری از آن، آغاز شد. در روز نخست بهره برداری از کارخانه، ۴۸۰۰ کیلوگرم شیر خام فرآوری شد و نخستین کالاهای تولیدشده در این کارخانه، شامل شیر پاستوریزه در شیشه های یک دوم و یک چهارم لیتری، شیرکاکائو، ماست، دوغ، بستنی لیوانی، بستنی کیلوئی در مزه های گوناگون، پنیر خامه ای، پنیر بسته بندی در حلب، پنیر پروسس، کره و کشک بود. ساخت و راه افتادن چنین کارخانه ای، در آن دوران، پیش تحولی اساسی در صنعت دامداری و دامپروری در ایران شمرده شده است. گسترش برند و ایجاد زیرساخت تازه. وزارت تولیدات کشاورزی و مواد مصرفی در سال ۱۳۴۷ اساسنامهٔ "شرکت سهامی صنایع شیر ایران" را که در این هنگام شامل زیرمجموعه هایی چون کارخانه های تهران، تبریز و شیراز بود، ایجاد کرد و به تصوی
ب رساند. از سال ۱۳۴۹ نیز شرکت مسئولیت پخش شیر رایگان در آموزشگاه های ایران را بر عهده داشت. با بنیان گذاری "شرکت سهامی صنایع شیر ایران" و گسترش نیاز به افزایش توان تولیدی کارخانهٔ تهران، ساختن بخش های تولیدی تازه شروع شد و کارخانه های شیر پاکتی استریل با ظرفیت ۵٫۵ تن در ساعت، در سال ۱۳۵۰ و کارخانه های پانصد تنی و خوراک کودکان در سال ۱۳۵۵، به بهره برداری رسیدند. همچنین در سال ۱۳۵۲ نیز شرکت تهیه و توزیع شیر ایران، با سرمایه هایی از بانک های صنعت و معدن و کشاورزی پدیدار گشت که در کارخانه هایش، با شیر خشک و کره وارداتی شیر بازساخته آماده می شد و در بسته بندی پاکتی سه گوش، به مدرسه ها داده می شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷. پس از انقلاب ۱۳۵۷، بر پایهٔ تبصرهٔ نخست ماده واحده مصوب سال ۱۳۵۸ و شورای انقلاب اسلامی، شرکت تهیه و توزیع شیر ایران با ۷ کارخانهٔ نیمه تمام شیر پاستوریزه و استرلیزه در مراکز استان های ایران که پس از انقلاب ناتمام ماندند، در "شرکت سهامی صنایع شیر ایران" در هم آمیخته شدند. کمی بعد، اجرایی شدن طرح ادغام رخ داد و ساخت، جای گذاری و راه اندازی کارخانه های نیمه تمام، شروع شد و کار اجرایی "کارخانهٔ شیر منطقه ای
کرمان" به عنوان نخستین کارخانه آماده شده برای بهره برداری از این سری، در سال ۱۳۶۱ به پایان رسید و پس از آن نیز کارخانه های دیگری چون گرگان، زنجان، همدان، گیلان، خرم آباد و خوزستان گشایش یافتند. در سال ۱۳۷۹ نیز کارخانهٔ جدای شیر و لبنیات پاستوریزهٔ ارومیه برای این شرکت خریداری گردید و به شرکت سهامی صنایع شیر ایران پیوست. در آبان ۱۳۹۹، تابناک گزارشی کرد که می گفت این شرکت با چالش هایی جدی روبرو شده است. همچنین از نبود مدیرعامل یا سرپرست متخصص و نبود شفافیت در زیر مجموعه های شرکت، نوشت. با این حال، اشاره کرد که در این دوره این شرکت، بزرگ ترین شرکت صنعتی در صنایع شیر ایران بوده است. در سال ۱۴۰۰، غلامرضا شریعتی، رئیس وقت سازمان ملی استاندارد ایران و هیئت همراهش، در بازدید از پگاه تهران، اعلام داشت که پگاه از اندک شرکت های ایران این دوره بوده است که استانداردهای درونی تدوین شده دارد که سخت گیرانه بوده و از استانداردهای ملی ایران نیز سخت گیرانه تر هستند. کالاهای تولیدی و بازار هدف. این مجموعه با تولید شیر، ماست، خامه، کره، پنیر، دوغ، بستنی، آب میوه، پودرهای شیری (پودرآب پنیر، شیرخشک و MPC)، کشک و نوشیدنی های گازدار
طبقه بندی می شود. بازار جهانی. در خرداد ۱۴۰۰، مدیرعامل شرکت صنایع شیر ایران گفت که در این دوره، شرکت صنایع شیر ایران روزی ۳۵۰۰ تن شیر خام می گیرد که ۱۵ درصد از آن را به صادرات اختصاص داده است و میزان صادراتش در سال گذشته از این تاریخ، ۷۴ میلیون دلار بوده است. سبد محصولات و نوآوری ها. محصولات اصلی لبنی. بنیان برند پگاه بر محصولات لبنی استوار است که طیف وسیعی را در بر می گیرد: تنوع بخشی به بازارهای جدید. پگاه با گسترش فعالیت های خود به فراتر از قفسه لبنیات سنتی، به صورت استراتژیک وارد بازارهای جدیدی شده است: محصولات تغذیه ای با ارزش افزوده بالا: مرز جدید. ورود تهاجمی پگاه به بازار تغذیه ورزشی، یک پاسخ استراتژیک مستقیم به فشارهای مالی ناشی از کنترل قیمت دولتی بر محصولات اصلی آن است. این شرکت با تولید محصولاتی مانند پروتئین وی (WPC) و پروتئین شیر (MPC)، یک کالای اساسی (شیر) را به محصولی با ارزش افزوده و حاشیه سود بالا تبدیل می کند که در بازاری عمدتاً غیرتنظیمی به فروش می رسد. این اقدام، در عمل یک پوشش ریسک داخلی در برابر سیاست های قیمت گذاری دولتی ایجاد کرده است. بخش های زیرین و هلدینگ. هلدینگ صنایع شیر به عنوان
بزرگ ترین تولیدکننده لبنیات در خاورمیانه دارای 27 زیرمجموعه تولیدی و لجستیکی می باشد که در نوع خود در منطقه بی نظیر می باشد. از نظر قانونی، سهامداران و برندها. سهامداران صنایع شیر ایران شامل: برند پگاه. برند پگاه در سال های ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲ در دهمین و یازدهمین جشنواره ملی قهرمانان صنعت ایران به عنوان یکی از ۱۰۰ برند برتر ایران شناخته شد. در رده بندی اعلام شده از سوی این سازمان، شرکت صنایع شیر ایران (پگاه) با فروش حدود ۲۴۰۰۰ میلیارد ریالی عنوان بزرگ ترین شرکت فعال در حوزه صنایع غذایی ایران را در سال مالی ۱۳۹۴ به خود اختصاص داد. دستاوردها و افتخارات. این شرکت دارای دستاوردهای کشوری و جهانی است؛ همچون:
پادفرهنگ دههٔ ۱۹۶۰ () به پدیده فرهنگی ضدحاکمیتی گفته می شود که اواسط دهه ۱۹۶۰ در جهان غرب آغاز شد و تا اوایل دهه ۱۹۷۰ ادامه یافت. شهرهای لندن، نیویورک و سانفرانسیسکو در این جنبش محوریت داشتند. با پیشرفت قابل ملاحظهٔ جنبش حقوق مدنی آمریکایی های آفریقایی تبار (۶۸–۱۹۵۵)، جنبش پادفرهنگ در آمریکا شتاب بیشتری یافت و با تشدید جنگ ویتنام در همان سال، موج گرایش های ضد حاکمیتی وجهی انقلابی و تعیین کننده یافت. با پیشرفت جنبش، تنش های اجتماعی گسترده ای در مورد مسائل دیگر شکل گرفت و به سمت تفاوت های نسلی در مورد احترام به فرد، تمایلات جنسی انسان، حقوق زنان، اقتدار سنتی، تفکیک نژادی، حقوق رنگین پوستان، تجربهٔ روانگردان ها و تعابیر متفاوت از رؤیای آمریکایی کشیده شد. بسیاری از جنبش های کلیدی مرتبط به این مسائل در دل جنبش پادفرهنگ ۱۹۶۰ متولد شدند. جنبش پادفرهنگ منجر به ظهور اشکال فرهنگی جدید و خرده فرهنگ پویا شد که فردیت و تجربه را گرامی می داشتند و پذیرای سبک زندگی های نامتعارف از جمله هیپی و بوهمینیسم مدرن بودند. کاهش استفاده از کت و شلوار و مخصوصاً کلاه، عادی سازی موهای بلند باز برای زنان و مردان و رواج لباس های سنتی، دامن
های کوتاه تا بالای زانو و شلوارهای جین از جمله تحولاتی بود که این جنبش در زمینهٔ مد ایجاد کرد. دوران پادفرهنگ. شکاف نسلی شاید هرگز بیشتر از دوران پادفرهنگ نبود. بخش بزرگی از شکاف نسلی در این دوران ناشی از تغییر و تحول مد و مدل مو بود که به آسانی توسط جوانان پذیرفته شد، اما غالباً توسط قدیمی ها تمسخر می شد. این تحولات شامل سبک موهای بسیار بلند برای مردان، مدل موی افرو برای سیاه پوستان، پوشیدن لباس های باز توسط زنان در ملاء عام بود. همچنین، لباس های غیررسمی کاربردی و راحت از جمله شلوارهای جین جایگزین کت و شلوار شدند. در این دوران استفاده از ماری جوآنا عمدتاً توسط دانشجویان در محوطه های دانشگاهی به سرعت در حال گسترش بود. با طبقه بندی ماری جوانا به عنوان ماده مخدر و اعمال مجازات های کیفری شدید برای استفاده از آن، عمل کشیدن ماری جوانا و به طور کلی آزمایش مواد روانگردان جدید که به صورت آکادمیک دنبال می شد، به صورت زیرزمینی ادامه یافت. رویارویی بین دانشجویان و سایر فعالان با مجریان قانون به یکی از ویژگی های بارز آن دوران تبدیل شد. بسیاری از جوانان بی اعتمادی عمیقی نسبت به پلیس پیدا کردند و عباراتی مانند «خوک» و «فو
ز» به عنوان القاب تحقیرآمیز پلیس دوباره ظاهر شد و به کلمات کلیدی در فرهنگ لغت جنبش پادفرهنگ تبدیل شد. بی اعتمادی به پلیس تنها به دلیل ترس از خشونت پلیس در جریان اعتراضات سیاسی نبود، بلکه بخشی از این بی اعتمادی ناشی از فساد عمومی پلیس (به ویژه انتشار شواهد نادرست) بود. در ایالات متحده، تنش بین عناصر پادفرهنگ و مجریان قانون در بسیاری از موارد به نقطه شکست رسید، از جمله: اعتراضات دانشگاه کلمبیا در سال ۱۹۶۸ در شهر نیویورک، اعتراضات کنوانسیون ملی دموکرات در سال ۱۹۶۸ در شیکاگو، دستگیری و زندانی شدن جان سینکلر در میشیگان و کشتار دانشگاه کنت در دانشگاه ایالتی کنت در اوهایو، جایی که گارد ملی به عنوان جانشین پلیس وارد عمل شد. تخلفات پلیس در این دوره در بریتانیا نیز یک موضوع مداوم بود. هیپی گری از دیگر پدیده های برآمده از این جنبش بود. تجربه انواع روان گردان ها، داشتن موی بلند، جمع های قبیله مانند، شعار برای صلح، ستایش از دنیای عشق و آزادی، پرورش گل، موسیقی سبک اسید راک و راک و… از جمله فعالیت های این گروه بود که مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. در جامعه برابری طلب آن ها اثری از سلسله مراتب سلطه، پدرسالاری، نژادپرستی، نیاز
های کاذب، مصرف گرایی، بیگانگی و ادیان سازمان یافته وجود نداشت. سبک لباس و رفتار و ارزش های هیپی ها تأثیر زیادی بر فرهنگ جهان از طریق موسیقی، تلویزیون، فیلم، ادبیات و هنر گذاشت. از دهه ۱۹۶۰ به این سو نمودهایی گوناگونی از فرهنگ هیپی ها در فرهنگ عمومی برخی جوامع پذیرفته شده است. برای مثال تنوع مذهبی و فرهنگی که هیپی ها از آن حمایت می کردند، مقبولیت گسترده ای پیدا کرده است و گرایش به فلسفه خاور دور و مفاهیم روحانی نیز که مورد اقبال هیپی هاست مخاطبان زیادی در جامعه به طور کل یافته است. برگزاری جشنواره های موسیقی و آزادی های جنسی و استفاده از غذای سالم و بدون کود شیمیایی از دیگر جنبه های هیپی گری است که در جوامع غربی محبوبیت یافته است. در دسترس بودن اشکال جدید و مؤثرتر پیشگیری از بارداری، زیربنای اصلی انقلاب جنسی در این دوره بود. مفهوم «رابطه جنسی تفریحی» بدون ترس از حاملگی ناخواسته، به زنان و مردان آزادی بیشتری در انتخاب سبک زندگی جنسی خارج از محدوده ازدواج سنتی داد. با این تغییر در نگرش، در دهه ۱۹۹۰ نسبت کودکان خارج از ازدواج از ۵٪ به ۲۵٪ برای سفیدپوستان و از ۲۵٪ به ۶۶٪ برای آمریکایی های آفریقایی تبار افزایش یافت
ضربان های دوگوشی یا آهنگ های دوگوشی مصنوعات پردازشی صوتی یا اصوات آشکار هستند که به واسطه یک محرک فیزیکی خاص ایجاد می شوند. این اثر اولین بار در سال ۱۸۹۳ توسط هنریش ویلهلم داو کشف شد و در اواخر قرن بیستم به خاطر ادعاهایی که از جانب جوامع درمانی جایگزین در مورد اینکه این امواج می توانند باعث تلقین آرامش، خلاقیت و سایر وضعیت های ذهنی مطلوب بشوند، توجه عمومی بیشتری را به خود جذب کردند. اثری که روی امواج مغزی گذاشته می شود به تفاوت فرکانس هر آوا بستگی دارد به عنوان نمونه اگر در یک گوش ۳۱۰ هرتز و در گوش دیگر ۳۰۰ هرتز نواخته شود. ضربان دوگوشی فرکانسش ۱۰ هرتز خواهد بود.
«بیا صدایمان را بلند کنیم» تک آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا جنیفر لوپز است که در منتشر شد. این تک آهنگ در آلبوم آن د سیکس قرار داشت. این ترانه در ۴۳امین مراسم گرمی، نامزد «بهترین ضبط رقص سال» شد. این تک آهنگ در چارت بلژیک در رتبه اول و در چارت های استرالیا، ایتالیا، فلاندرز جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
انتشارات نیلا یکی از ناشران ایرانی است که با گرایش تخصصی هنر و ادبیات فعالیت می کند. این مؤسسه در آبان ۱۳۷۶ تأسیس شده و بیشترین آثار منتشرشده اش به قلمروهای هنرهای نمایشی به ویژه تئاتر، و سپس به ادبیات داستانی (داستان و رمان)، تعلق دارند، و آثاری از قلمروهای «شعر» و «فرهنگ و اندیشه» نیز در مرتبه های بعدی قرار می گیرند. انتشارات نیلا به جز کتاب های معمول خود، از ۱۳۸۱ انتشار دو مجموعهٔ تازه را نیز آغاز کرد: مجموعهٔ «کتاب کوچک» شامل آثاری کم حجم و ارزان (با قیمت یکسان)، در زمینه های داستان کوتاه، نمایشنامهٔ کوتاه و شعر؛ و نیز مجموعهٔ «دفترهای نیلا» (در قالب جُنگ های موضوعی، همچون «دفترهای تئاتر»، «دفترهای شعر»، «دفترهای داستان» و «دفترهای اندیشه»). "دفترهای تآتر". "دفترهای تئاتر" شناخته ترین نشریهٔ ادواریِ انتشاراتِ نیلاست که تا سالِ ۱۴۰۲ هفده شماره اش منتشر شد.
موکاری علم، تولید و مطالعهٔ انگور است. زمانی که انگور برای شراب سازی مورد استفاده قرار می گیرد به این کار شراب سازی هم گفته می شود که شاخه ای از باغبانی علمی است. در حالی که قلمرو بومی انگور ریش بابا، رایج ترین انگور شراب سازی از اروپای غربی تا سواحل دریای خزر متغیر است، تاک سطح بالایی از سازگاری را نشان داده است و گاهی اوقات پس از کاشت در یک محیط جدید برای تطبیق با محیط دچار جهش می شود. به همین دلیل موکاری در تمام قاره ها به جز قارهٔ جنوبگان یافت می شود. وظایف موکاران شامل نظارت و کنترل آفات و بیماری ها، کود دادن، آبیاری، مدیریت سایبان، نظارت بر رشد میوه و ویژگی های آن، تصمیم در مورد زمان برداشت و هرس درخت مو در طول ماه های زمستان است. موکاران اغلب با شراب سازان ارتباط نزدیکی دارند، به دلیل این که شراب سازان می توانند در مورد ادارهٔ تاکستان و ویژگی های محصول به عمل آمده سفارش بدهند. اکنون انواع زیادی از انگورها به عنوان انگور مناسب برای شراب سازی به خاطر ویژگی هایی که در برابر بیماری دارنددر اتحادیه اروپا مورد تأیید قرار گرفته اند.
«نو مه امس» (به معنیِ عاشقم نباش) تک آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا جنیفر لوپز با همراهی مارک آنتونی است که در منتشر شد. این تک آهنگ در آلبوم آن د سیکس قرار داشت.
«مسخرس نه» تک آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا جنیفر لوپز، است که در منتشر شد. این تک آهنگ در چارت بیلبورد هات ۱۰۰ در رتبه اول و در چارت های اسکاتلند، بریتانیا، سوئیس جزو ده ترانه اول قرار گرفت.