Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ست. ۲. تاریخ نگاری قراردادگرایانه (Conventionalist Historiography) این رویکرد در واکنش به رویکرد استقراگرایانه شکل گرفت. اگر فلسفهٔ بیکنی بر رویکرد نخست سیطره داشت، در این رویکرد تلفیقی از نگرش کانت، دوئم و پوانکاره بر این رویکرد حاکم است. کانت به ما آموخت که نظریه ها مستقیماً از امور واقع نتیجه نمی شود و متفکرانی چون پوانکاره نیز بیان کردند که انتخاب میان نظام های بطلمیوسی و سایر نظام های رقیب، یک امر کاملاً تجربی نیست و عمدتاً مبتنی بر "اصل سادگی" صورت می گیرد. همچنین دغدغه هایی که خود دوئم برای پرهیز از اتکای پنهانِ تاریخ نگاری بر مؤلفه های قرون وسطی داشت، همگی در این تاریخ نگاری مؤثر بوده اند. این عوامل، تاریخ نگاری را به این سمت سوق داد که به جای اینکه نظریه ها را در مقولات «درست / غلط» یا «سیاه/ سفید» بازسازی کنیم، از ساختارهای ریاضی آنها سخن بگوئیم. این ساختارهای ریاضی مانند کشوهایی هستند که شواهد تجربی را می توان در آنها ریخت و اینکه در گزارش های تاریخی کدام کشو را به نظریه اختصاص دهیم کاملاً به انتخاب ما بستگی دارد و این انتخاب ها نیز عمدتاً بر اساس سادگی صورت می گیرد نه معیارهای مبتنی بر «صدق/ کذب»
یا «درست/ نادرست». لذا در این رویکرد تاریخ نگارانه که دوئم پایه گذار آن است، آنچه حائز اهمیت است، معیار سادگی و درجات سادگی است و این معیار سادگی نیز البته مطلق نیست؛ لذا مواجهه با خوب و بدِ مطلقِ استقرگرایان، در اینجا با نوعی پیوستگی (continuity) مواجه هستیم. پس در تاریخ علم از این منظر، رشدِ نظریه های ساده است و کار مورخ هم این است که وامداریِ قهرمانان علم را به پیشینیانِ خود نشان دهد (مثلا وامداری نیوتن به دکارت یا گالیله به قرون وسطی و …). این نگرش به تاریخ علم، تاریخ را طوری نشان می دهد که نوعی پیوستگی در آن دیده شود. پس "پیوستگی، ویژگیِ بارز این نوع تاریخ نگاری است." پیوسته گرایان معتقدند که علم امروز تا حد زیادی وامدار علم قدیم است. به عبارت دیگر، این متفکران و دانشمندان قدیم بوده اند که بنیاد علم جدید را پی افکنده اند. کرومبی یکی از مورخان علم و از طرفداران تز پیوستگی- که هم به پیوسته گرایی فیزیک و هم نجوم اعتقاد داشت- می گوید انقلاب علمی در قرن هفدهم اتفاق نیفتاده است، بلکه علم در سیر تکاملی خود یک سیر خطی داشته است. مایر یکی دیگر از متفکرین و طرفداران این تز بر این عقیده است که علم سده میانه، چه از
نظر مفهومی و چه از نظر جنبه های روش شناختی، بر علوم جدید تأثیر بسزایی داشته است و اینگونه نیست که علوم جدید بتواند به کل خود را از علوم قدیم جدا کند. نکتهٔ مهم در اینجا این است که وقتی در این رویکرد، مسئلهٔ صدق و کذب کنار رفت، قاعدتاً متافیزیک هم کنار می رود، چون آنچه با متافیزیک تلائم و ربط وثیق دارد مسئلهٔ صدق و کذب است؛ زیرا ما در متافیزیک به نحوی، به دنبال حقیقت و صدق هستیم. چون بنا به یک تقریر، ما در تاریخ، شاهد انقلاب های علمی ای هستیم که متافیزیک، نظریه های مبنایی و به طور کلی جهان بینی عوض می شود. اما زمانی که در این رویکرد قراردادگرایانه متافیزیک کنار گذاشته شد، مسلماً به جای گسست، شاهد پیوستگی خواهیم بود. البته این نکته حائز اهمیت است که نمی توان همهٔ مورخان را در این دسته بندی استقراگرایانه و قراردادگرایانه جا داد؛ یعنی مورخانی وجود دارد که از هر دو رویکرد، می توان مولفه هایی در نگرش آنها دید. «پارهای مورخان علم که نه استقراگرا هستند و نه قراردادگرا، برخی ایده ها را از هر دو مکتب فکری پذیرفته اند، اما به شیوه ای التقاطی و نه سیستماتیک.» (ibid, p.153) مثلاً تاریخِ علمِ ویتاکر (E. T. Whittaker)، تاری
خی استقراگرایانه با مؤلفه های قراردادگرایانه است. یا هربرت باترفیلد (Herbert Butterfield) در کتاب «مبانی علم نوین»[۳] تاریخ نگاریِ قراردادگرایانه ای است با آمیزه ای از ملاحظات استقراگرایانه. (ibid) رویکرد قراردادگرایانه می کوشد تا به نوعی پیوستگی را میان نظریه های سابق و لاحِق برقرار کند. اما این رویکرد به این پرسش پاسخ نمی دهد که چرا یک اندیشه را عده ای اختیار کردند و چرا در زمانی، توافق و اجماع بر سر نظریه ای صورت گرفته است. در این رویکرد، موقعیتِ بروز و ظهورِ مسئله (problem situation) شرح و تبیین نمی شود و مشخص نمی گردد که آیا مسئله ای جدید در موقعیتی جدید رخ داده است که منجر به یک راه حلِ متفاوتی از قبل شده است؟ اما از آنجا که این رویکرد دائماً به دنبال نشان دادن پیوستگیِ تاریخ است، و از طرف دیگر نیز نمی خواهد خود را درگیر جزئیاتِ پرتفصیل تاریخ کند و متون را به صورت دقیق و ظریف بخواند و به تحلیل آنها بپردازد، لاجرم این توصیف و توضیح دربارهٔ تحول تاریخی مبهم و سربسته بیان می شود و این مورخان با سکوتی سرد از آن می گذرد. این مورخان نهایتاً نشان می دهند که تأثیری از اعصار گذشته وجود داشته است که باعث تحول اکن
ون شده است. اما این پیوستگی در تاریخ علم، برساختهٔ خود مورخِ قراردادگرا است. اتخاذ چنین رویکردی، نقدپذیری را تقلیل می دهد. البته بر خلاف رویکرد استقراگرایانه این حُسن را دارد که می توان از نگاه گذشتگان به رویدادهای و نظریه ها نگاه کرد. در این رویکرد، خطا اهمیت خود را از دست می دهد و ما دیگر شاهد آن تحولات انقلابی نیستیم و همه چیز را به صورت پیوسته و انتخاب نظریه های ساده تر می بینیم. ۳. تاریخ نگاریِ مبتنی بر عقلانیت نقاد ("Critical Rationalist Historiography") این رویکرد روش شناسانه، بدیلی برای دو رویکرد تاریخ نگارانهٔ فوق است. این بدیل در حقیقت در نتیجهٔ استفاده از آموزه های فلسفهٔ علم شکل گرفته است. البته فلسفهٔ علم مکاتب مختلفی دارد. اما آن چیزی که در اینجا مد نظر ماست و در کتاب آگاسی نیز بر آن تأکید رفته، عمدتاً آموزه های عقلانیت نقاد است. مهم ترین چیزی که می توان در تاریخ نگاری علم از آن استفاده کرد، آموزه ای بسیار ساده و در عین حال بسیار مهم است: اینکه "اندیشه ها و نظریه های ما دربارهٔ عالم هیچ کدام موجّه، قطعی و مسلّم نیستند، بلکه همگی حدسی هستند و فرضیه هایی هستند که باید به آزمون گذاشته شوند." حال اگ
ر این نظریه های ما همگی فرضی و حدسی هستند، قاعدتاً نظریه های تاریخنگارانهٔ ما نیز حدسی و فرضی هستند؛ یعنی همان طور که دربارهٔ نظریه ها و فرضیه ها ذهن دانشمندان متأثر از پیش فرض ها و پیش داوری ها و مفروضات فلسفی و نظری اوست، در اینجا نیز تاریخ نگاری مورخ متأثر از پیش فرض ها و مفروضات پنهان و پیدای خلیده در ذهن اوست که در صورتبندی او از تاریخ ریزش می کند؛ لذا ما با گزارش های تاریخی عریان سروکار داریم، بلکه با گزارش های تاریخی مورخ مواجهیم نه واقعیت های تاریخی. هیچ مورخی- و البته هیچ فردی- به واقعیت تاریخ آنچنان که رخ داده دسترسی ندارد و لذا "هیچ معرفت تاریخی عریان و مطابق با واقعی نداریم". و لذا گزارش یا تبیین مورخ علم کاملاً خطاپذیر و نقدپذیر است. اگر رویدادهای تاریخی را در بستر و زمینهٔ تاریخی خود مورد ارزیابی قرار دهیم و موقعیت بروز و ظهور مسئله (problem situation) را در آنجا بازسازی کنیم_ که البته این بازسازی نیز حدسی است_ در این صورت می توانیم تلاش های خلاقانهٔ دانشمندان را بهتر درک کنیم؛ لذا در این رویکرد جدید برای تاریخ نگاری، داشتن قوهٔ تخیل تاریخی بسیار مهم است و مورخ باید واجد نبوغی باشد که بتواند باز
سازی های تاریخی را در آن موقعیت مسائل ارائه کند. ما امروزه با موقعیت کنونی خود واجد مزیتی به نام وقوفِ بعد از وقوع (hindsight) هستیم. این وقوف پس از وقوع می تواند برای ما مفید باشد، از این حیث که می توان با استفاده از نظریه های امروز بفهمیم کجای نظریه ها و راه حل های قبلی خطا بوده است؛ لذا در عین تشخیص خطا، خطاها را به منزلهٔ بی ارزش جلوه دادن فعالیت و کاوش کنشگران و دانشمندان در آن موقعیت خاص تاریخی نمی دانیم. در عین حال این وقوفِ بعد از وقوع به ما کمک می کند که برای بیان یک مسئلهٔ تاریخی، مثلاً تحلیل اینکه اتر و ماجرای آنچه بوده است، بیشتر از یک حد خاصی وارد جزئیات نشویم و همین قدر که بدانیم فی المثل آینشتاین در کنارگذاشتن اتر تا چه اندازه از اندیشه های قبلی خود متأثر بوده، برای یک مسئلهٔ تاریخی خاص کفایت می کند. لذا با این رویکرد جدید نظریهٔ فلوژیستون نه یک پیش داوری است (برخلاف رویکرد استقراگرایانه) و نه یک فرضیهٔ غیرقابل انتقادی است که محدودهٔ کاربرد بسیار کمی دارد و نظریه های سادهٔ لاحِق، جایگزین آن نظریهٔ سابق شده اند (بر خلاف رویکرد قراردادگرایانه). بلکه ما این نظریه را به چشم یک آموزهٔ علمی قابل نقد
می بینیم؛ لذا در این رویکرد حتماً باید موقعیت مسئله_ یا به تعبیر پوپر «منطق موقعیت کنشگران» (situational logic)_ را روشن کنیم. این منطق موقعیت البته متکی به اصل عقلانیت است: بدین معنی که کنشکران افراد نادانی نبوده اند، بلکه انسانهای هوشیارِ باذکاوتی بوده اند که برای حل مسائل خود، در موقعیت خاص خود، و در حد توان و امکانات موجود آن زمان، عقلانی و هوشمندانه عمل کرده اند. و کار مورخ حدس آن راه حل ها و بازسازی راه حل های آنهاست. در این بازسازی کشف محدودیتهایی که بر این کنشگران و شخصیتهای تاریخی حاکم بوده بسیار مهم است. کشف آنها است که برای ما توضیح می دهد که چرا بسیاری از کشف ها مدتها قبل صورت نگرفتند و چرا راه حل هایی که امروزه به ذهن ما می رسند در آن زمان به ذهن دانشمندان نرسیده اند. در رویکرد قراردادگرایانه خطای گذشتگان ارزش و اصالتی نداشت. اما در این رویکرد اولاً خطا دارای ارزش است و بسیاری از خطاهای دانشمندان را باید به چشم افتخار نگریست، و ثانیاً با عینک نظریه های همان موقعیت تاریخی، فعالیت ها، کاوش ها و دستاوردهای دانشمندان را مورد بازسازی و ارزیابی قرار داد (نفیِ نگاهِ ویگی به تاریخ). به علاوه در این رویکر
د نشان می دهیم که چرا یک نظریه در یک بستر تاریخی خاص قابل طرح نبوده است؛ مثلاً کوایره نشان می دهد که نظریهٔ اینرسی گالیله در بستر نظام ارسطویی قابل طرح نبود و مدت ها به تعویق افتاد. آنقدر به تعویق افتاد تا اینکه متافیزیک ارشمیدسی و فهم رنسانس از نظام دینامیکی وارد قضیه شد و گذاری از آن متافیزیک و دینامیک ارسطویی به ارشمیدسی صورت گرفت تا اینکه این مفهوم و این نظریه در این بستر جدید قابل طرح و بسط گردید. و نکتهٔ آخر اینکه اولاً نه تنها هیچ روایت تاریخی، یک تاریخ نهاییِ مبتنی بر واقعیت نیست، بلکه بهتر است که مورخانِ بیشتری، در زمان های مختلف، و از منظرهای متفاوتی، تاریخِ یک دورهٔ خاص و یک مسئلهٔ خاص را بکاوند و آن را بازسازی کنند تا بدین طریق به روایت های تاریخی بهتری دست یابیم. در واقع همهٔ این روایت های تاریخی به نوعی مکمل یکدیگرند؛ ثانیاً هر روایت تاریخی و هر بازسازیِ تاریخی قابل نقد است، چراکه آنها از جنس گزاره های تاریخی هستند، نه آنچه به واقع در تاریخ رخ داده اند؛ ثالثاً «کار مورخ نمره دادن به گذشته نیست، بلکه درک و فهمیدن آن است.»[۴] ----[1]. "Science and Its History", A Reassessment of the Historiography
of Science, Agassi, Joseph, ۱۹۶۳ [2]. Florian Cajori, "History of Physics", First Edition, ۱۸۹۹ [3]. "The Origins of Modern Science 1300-1800", Herbert Butterfield, ۱۹۶۵ "م ب ان ی ع ل م ن وی ن": (۱۳۰۰–۱۸۰۰)، ه رب رت ب ات رف ی ل د؛ م ت رج م ی ح ی ی ن ق اش ی ص ب ح ی، ت ه ران: ش رک ت ان ت ش ارات ع ل م ی و ف ره ن گ ی‏‫، ۱۳۷۹. [۴]. «سرآغازهای علم در غرب»، دیوید سی. لیندبرگ، مترجم دکتر فریدون بدره ای، ص۴۷۱، انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۷۷.
جامعه شناسی و فلسفه علم و همچنین تمامی حوزه های مطالعات علم، در قرن بیستم از لحاظ گستردگی الگوها و جریان های تدوین شده به وسیلهٔ علم مورد نقد قرار گرفتند. سؤالی که در این راستا مطرح می شد این بود که علم چگونه با فلسفه و نیز با حواس تجربی شکل می گیرد. علم به عنوان یک سازهٔ اجتماعی. مفهوم علم به عنوان یک سازهٔ اجتماعی در طول چند قرن اخیر توسعه یافته است. در گذشته، افراد معدودی می توانستند تا به جستجوی تجربی بپردازند. آنان یا افراد ثروتمندی بودند تا تحت حمایت نهادهای دینی قرار داشتند. اما امروزه، پژوهش علمی از سوی دولت و نیز بخش خصوصی مورد حمایت قرار می گیرد.
اینگمار استنمارک ؛ زادهٔ ۱۸ مارس ۱۹۵۶ یک اسکی باز آلپاین اهل سوئد است. او یکی از برجسته ترین ورزشکاران سوئد و پرافتخارترین اسکی باز مارپیچ کوچک و مارپیچ بزرگ تاریخ است. استنمارک اسکی را در پنج سالگی شروع کرد، در هشت سالگی نخستین عنوان ملی خود را کسب کرد و در هفده سالگی برای نخستین بار در جام جهانی شرکت کرد. وی با مجموع ۸۶ پیروزی (۴۶ در مارپیچ بزرگ و ۴۰ در مارپیچ کوچک) بیشترین تعداد پیروزی در مسابقات بین المللی را در تاریخ اسکی آلپاین کسب کرده. نفر بعد از وی لیندزی وان آمریکایی با ۷۷ پیروزی (فوریه ۲۰۱۷) است و نزدیک ترین رقیب وی در بخش مردان هرمان مایر آلمانی با ۵۴ عنوان است.
یک ابرباز یا ابرقلیا در شیمی عبارت است از ترکیبی به شدت پایه ای یا ماده ای که میل زیادی به جذب پروتون دارد. یون هیدروکسید قوی ترین باز ممکن در محلول آبی است اما بازهایی وجود دارند که بسیار قوی تر از آنند که بخواهند در آب باشند. چنین بازهایی در سنتز آلی بسیار ارزشمندند و در شیمی فیزیک آلی بسیار بنیادی اند. بحث ابرباز نخستین بار در دههٔ ۱۸۵۰ مطرح شد. واکنش هایی که با ابرباز کار می کنند معمولاً به تکنیک های ویژه نیازمندند چون با حضور آب، دی اکسید کربن یا اکسیژن هوا خراب می شوند. بهتر است موقع کار با این بازها، هوا راکد باشد و دما پایین باشد. ابربازها اثر خورنده دارند. تعریف. تعریف ابرباز در آیوپاک عبارت است از «ترکیبی که خاصیت بازی (قلیایی) بالایی داشته باشد) مانند لیتیم دی ایزوپروپیل آمید» اما کوبر (Caubère) تعریف دقیق تری ارائه کرده است. طبق تعریف او «عبارت ابرباز را تنها باید برای بازهایی به کار برد که از مخلوط دو (یا بیشتر) باز با هم بوجود می آیند و بازی با گونه ای جدید از ویژگی های به ارث برده از بازهای قبلی حاصل می شود. عبارت ابرباز به این معنی نیست که باز به صورت ترمودینامیکی یا/و سینماتیکی قوی تر از دیگر
ی است بلکه به این معنی است که یک واکنشگر بازی با ترکیب مشخصات چند باز دیگر پدید آمده است.» انواع. سه گونه ابرباز وجود دارد: آلی، آلی فلزی و معدنی. آلی. ابربازهای آلی تقریباً همیشه خنثی اند و گونه هایی از نیتروژن را در خود دارند. از جمله ابربازهای آلی معروف می توان به فسفازن، آمیدین و گوانیدین اشاره کرد. آلی فلزی. ترکیب های آلی فلزی از فلزهای فعال معمولاً خود، ابربازند. مانند ترکیب های لیتیم الی و منیزیم آلی (واکنشگر گرینیارد). ترکیب N-بوتیل لیتیم و پتاسیم ترت-بوتواکسید یکی از ابربازهای معمول است. ترکیب این دو ماده، ماده ای ایجاد می کند که واکنش پذیری بالاتری از هر دو مادهٔ اولیه به تنهایی دارد و ویژگی های نسبتاً دوری از "ترت"-بوتیل-پتاسیم دارد. معدنی. ابربازهای معدنی معمولاً شبیه نمک ها هستند با آنیون هایی کوچک و به شدت باردار مانند لیتیم نیتریت. فلزهای هیدریدی قلیایی و قلیایی خاکی مانند پتاسیم هیدرید و سدیم هیدرید از آن جمله اند. این مواد در تمام حلال هایی که اندرکنش کاتیون-آنیون قوی دارند حل ناشدنی اند اما سطح این مواد به شدت واکنش پذیر است و در سنتزها کاربرد دارد. جستارهای وابسته. ابراسید
تراپیست-۱بی () یک سیاره فراخورشیدی است که به دور ستاره کوتوله فراسرد تراپیست-۱ گردش می کند. این سیاره در فاصله تقریبی ۴۰ سال نوری در صورت فلکی دلو قرار دارد. امکان سکونت. برآورد می شود که سیاره های تراپیست-۱بی و تراپیست-۱سی ممکن است به اندازه چهار اقیانوس زمین آب از دست داده باشد که امکان سکونت پذیری آن را با تردید مواجه می کند. با این حال ممکن است تراپیست-۱دی قادر به حفظ آب مایع باشد که پایداری حیات را ممکن می سازد.
دوپینگ خونی افزایش شدید تعداد گلبول های قرمز خون در جریان خون به منظور افزایش کارایی بدن ورزشکار است. گلبول های قرمز اکسیژن را از ریه ها به ماهیچه ها می برند. افزایش این سلول ها موجب افزایش حجم هوای جذبی می شود که خود باعث افزایش استقامت می باشد. روش های مختلف دوپینگ خونی غیرقانونی هستند. به خصوص در ورزش های حرفه ای. شیوه ها. دارو. برای بیمارانی که بدنشان قادر به اکسیژن رسانی کافی نیست، داروهایی وجود دارد. اگر افراد سالم از این داروها استفاده کنند موجب افزایش اکسیژن رسانی می شود. اریتروپوئیتین. اریتروپوئیتین یک سیتوکین است که به تولید تعداد بیشتری از گلبول های قرمز خون کمک می کند. افرادی که از این ماده استفاده کنند، در بدنشان تعداد گلبول های قرمز افزایش می یابد و منجر به افزایش اکسیژن رسانی می شود.
رابرت لروی مرسر (؛ زادهٔ ) یک دانشمند رایانه، و کارمند بانک آمریکایی و یکی از دو مدیر عامل ارشد اجرایی صندوق پوشش ریسک رنسانس تکنالجیز است. او از اهداکنندگان عمده کمک های مالی به نهضت های سیاسی محافظه کار است. مرسر به سوپرپک های وابسته به فریدم پارتنرز، و جان آر. بولتون کمک کرده است. او خود تأمین کننده مالی اصلی یک سوپرپک است. اوایل زندگی و تحصیلات. مرسر در نیومکزیکو بزرگ شد. در سال ۱۹۶۴ حین شرکت در یک اردوی علمی برای جوانان به کامپیوتر علاقه مند شد و برنامه نویسی آموخت. او لیسانس فیزیک و ریاضی را از دانشگاه نیومکزیکو دریافت کرد. حین تحصیل در آزمایشگاه تسلیحات پایگاه هوایی کرتلند کار می کرد. از همان زمان نسبت به پژوهش با بودجه حکومتی دیدگاه بدی پیدا کرد او پی اچ دی علوم رایانه را از دانشگاه ایلینوی در اربانا-شمپین در سال ۱۹۷۲ دریافت کرد. فعالیت. در سال ۲۰۱۴ جایزه دستاورد یک عمر را از انجمن زبانشناسی محاسباتی دریافت کرد. فعالیت سیاسی. واشینگتن پست در ۲۰۱۵ مرسر را یکی از ده بانفوذترین میلیاردرها در سیاست خواند. مرسر از حامیان اولیه کمپین ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶ تد کروز بود، و ۱۱ میلیون دلار به سوپرپک مرتبط با او
کمک کرد.مرسر بزرگترین اهداکننده کمک های مالی در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۶) خوانده شده است. مرسر از حامیان اصلی کمپین ریاست جمهوری دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۶ بود.مرسر و دخترش در ترفیع استیو بنن و کلین کانویبه جایگاه های ارشد کمپین ترامپ نقش کلیدی داشتند. مرسرها و بنن پیشتر در برایبارت نیوز کار کرده بودند، و ربکا با کانوی در کمپین کروز در رقابت های مقدماتی ریاست جمهوری حزب جمهوریخواه (۲۰۱۶) کار کرده بود. ربکا مرسر یکی از اعضای کمیته اجرایی تیم انتقال ریاست جمهوری دونالد ترامپ بود. مرسرها همچنین میلیون ها دلار در بنیاد هریتج، $۱۰ میلیون در رسانهٔ برایتبارت.کام در ازای ۵۰٪ سهام در ۲۰۱۱), مؤسسه کیتو، سرمایه گذاری کرده اند. مرسرها از جنبشی برای حفظ مجازات اعدام در نبراسکا حمایت کرده اند و از تبلیغ هایی در انتقاد از ساخت مسجدی در نزدیکی مقر مرکز تجارت جهانی در نیویورک حمایت مالی کرده اند. گفته می شود مرسرها منتقد نظام بانکی و مالی آمریکا هستند که آن را در معرض خطر دخالتگری دولت می دانند. زندگی شخصی. مرسر و زنش سه دختر دارند مرسر پوکر رقابتی بازی می کند.
تاریخ تئاتر در ایران کتابی به زبان انگلیسی به قلم ویلم فلور ایران شناس مشهور است که در سال توسط انتشارات میج چاپ شده و در هفتمین نمایشگاه بین المللی کتاب تهران عرضه شده است. تقسیم بندی کتاب. این کتاب دارای دیباچه، شش فصل، دو بخش ضمیمه و نیز کتاب شناسی و نمایه است. فصل های کتاب بنا به تاریخ آن ها به پیش می رود. سیر تاریخی کتاب. ویلم فلور بررسی هنر نمایش در ایران را از پیش از اسلام آغاز می کند و قرون نخستین اسلامی، دورهٔ تیموریان، دورهٔ صفویان، دورهٔ قاجاریان، دوره پهلوی تا زمان معاصر بررسی می کند.
اتاق پژواک زمانی اتفاق می افتد که افراد تنها با گروهی که دارای علایق یا دیدگاه های یکسانی مانند خود هستند، در تعامل باشند. در این صورت آن ها تنها اطلاعاتی را جستجو می کنند یا به اشتراک می گذارند که هم با هنجارهای گروهشان مطابقت داشته باشد و هم به تقویت باورهای موجود منجر شود (جیمسون و کاپلا، ۲۰۰۸؛ سانستین ۲۰۰۹). اصطلاح اتاق پژواک (Echo Chamber) معمولاً در دو زمینه متفاوت به کار می رود:رسانه و شبکه های اجتماعی،معماری و آکوستیک. در رسانه های خبری، لفظ اتاق پژواک تمثیلی از اتاق پژواک صوتی است، که در آن صدا در فضایی بسته منعکس می شود. اتاق پژواک، توصیفی کنایی از وضعیتی است که در آن اطلاعات، ایده ها، یا باورها با ارتباطات و تکرار درون یک سامانه تعریف شده تقویت می شوند. این اتفاق معمولاً به دلیل الگوریتم های شبکه های اجتماعی، انتخاب های شخصی افراد در دنبال کردن صفحات و افراد همفکر، و همچنین تعامل بیشتر با کسانی که نظرات مشابه دارند، رخ می دهد.درون یک اتاق پژواک تمثیلی، منابع رسمی غالباً زیر سؤال نمی روند و دیدگاه های متفاوت یا رقیب سانسور، ممنوع، یا کمتر از حد پوشش داده می شوند.تکرار مداوم یک دیدگاه باعث می شود افر
اد بیشتر به صحت آن باور پیدا کنند، حتی اگر آن دیدگاه مبتنی بر اطلاعات نادرست باشد.عدم مواجهه با دیدگاه های مخالف می تواند منجر به تعصب بیشتر نسبت به گروه خودی و دیدگاه های آن و همچنین افزایش خصومت نسبت به گروه های دیگر و دیدگاه های آن ها شود.وقتی افراد فقط با نظرات همسو مواجه می شوند، نیازی به ارزیابی و تحلیل دیدگاه های مختلف پیدا نمی کنند و مهارت های تفکر انتقادی آن ها ممکن است تضعیف شود.در یک اتاق پژواک، اخبار جعلی و اطلاعات نادرست به راحتی می توانند منتشر و باور شوند، زیرا کسی نیست که آن ها را به چالش بکشد. در زمینه معماری و آکوستیک، اتاق بی پژواک (Anechoic Chamber) یک اتاق طراحی شده خاص است که برای جذب کامل امواج صوتی و الکترومغناطیسی طراحی شده است. دیواره ها، سقف و کف این اتاق ها با مواد جاذب صدا پوشانده شده اند که تقریباً تمام بازتاب های صدا را از بین می برند.از آنجایی که هیچ بازتابی در این اتاق وجود ندارد، می توان اندازه گیری های بسیار دقیقی از منابع صوتی مختلف مانند بلندگوها، میکروفون ها و سایر دستگاه های صوتی انجام داد. همچنین در زمینه الکترومغناطیس، از اتاق های بی پژواک برای اندازه گیری تشعشعات الکت
رومغناطیسی دستگاه ها و همچنین آزمایش مقاومت آن ها در برابر تداخل الکترومغناطیسی استفاده می شود. در طول سال ها شرکت هایی نیز تلاش کرده اند که با رویکردی الگوریتمیک با پدیده اتاق پژواک مبارزه کنند. برای مثال فیسبوک تغییراتی در صفحه ترندهای خود به وجود آورد تا به جای اینکه خبر تنها از یک منبع منتشر شود از چند منبع انتشار پیدا کند. مقصود از این کار وسعت دادن به منابع اخبار بود و به دنبال آن مخاطب را در معرض نقاط دید گوناگونی قرار می داد.یکی دیگر از قدم ها در این راستا بازفید نیوز (BuzzFeed News) است. بازفید با فراهم ساختن قابلیتی، امکان مشاهده واکنش های مخاطبان به مقاله در شبکه های اجتماعی فراهم شده است. این کار به شفافیت و جلوگیری از مباحثات جانبدارانه کمک می کند. توجه به این نکته مهم است که در حالی که نتایج منفی ذکر شده برای وجود اتاق های پژواک بسیار برجسته هستند، این بدان معنی نیست که همهٔ افراد جامعه در اتاق های پژواک قرار می گیرند، یا افراد قادر به جست وجوی اطلاعات مختلف و دنبال کردن دیدگاه های متفاوت نیستند. با این حال، شناخت و کاهش اثرات اتاق های پژواک برای تقویت گفتمان سیاسی آگاهانه تر و متعادل تر بسیار ب
ااهمیت است. عواقب اتاق پژواک. پی آمدهای اتاق پژواک در سیاست می تواند قابل توجه باشد، از جمله: قطبی سازی: اتاق های پژواک می توانند منجر به افزایش قطبی شدن سیاسی شوند، زیرا باورها بیش تر در ذهن افراد حک و تثبیت می شوند، و یافتن زمینه های مشترک یا گفت وگوی معنادار با افرادی که عقاید متفاوتی دارند را دشوار می سازد. عدم قرار گرفتن در معرض دیدگاه های مختلف: اتاق های پژواک می توانند قرار گرفتن افراد در معرض طیف گسترده ای از ایده ها، دیدگاه ها و اطلاعات را محدود کنند، و در نتیجه توانایی آن ها را برای ارزیابی انتقادی دیدگاه های مختلف و تصمیم گیری آگاهانه کاهش دهند. سوگیری تأییدی: اتاق های پژواک سوگیری های از پیش موجود افراد را تقویت می کنند، زیرا آن ها در درجة اول با اطلاعاتی مواجه می شوند که آن چه از قبل به آن معتقد بودند را تأیید می کند و منجر به تقویت نظرات موجود و تحریف بالقوة واقعیت می شود. انتشار اطلاعات نادرست: اتاق های پژواک می توانند انتشار «اخبار جعلی» و اطلاعات نادرست را تسهیل کنند، زیرا افراد اطلاعاتی را که با دیدگاه هایشان هم خوانی دارد، بدون بررسی واقعیت یا ارزیابی انتقادی محتوا به اشتراک می گذارند و باع
ث تقویت آن ها می شوند. تضعیف دموکراسی: اتاق های پژواک می توانند از طریق مسدود کردن راه رسیدن به نگرش باز، همدلی و تمایل به در نظر گرفتن دیدگاه های متفاوت و مشارکت با آن ها، گفتمان و بحث دموکراتیک را تضعیف کنند و در نتیجه مانع از گسترش بحث های عمومی آگاهانه و فراگیر شوند.
احمد مولایی (۱۳۰۳ – خرداد ۱۳۷۴) نماینده معمم حوزه انتخابیه تهران، ری، شمیرانات، اسلامشهر و پردیس در اولین دوره مجلس شورای اسلامی بود. او در انتخابات میاندوره ای دوره اول مجلس شورای اسلامی در سال ۱۳۶۱ با کسب ۱٬۵۷۱٬۹۴۱ رأی برابر با ۶۰٫۹درصد آرا وارد مجلس شورای اسلامی شد. وی اولین تولیت آستان فاطمه معصومه پس از انقلاب ۱۳۵۷ بوده است.
قلعه ایوامورا در منطقه جنوب شرقی ولایت مینو در ژاپن واقع شده بود. خرابه های آن را می توان در شهر امروزی ایوامورا در بخش انا، گیفو، استان گیفو یافت.
اوزه هوآن ، (۱۵۶۴–۱۶۴۰ میلادی) یک محقق کنفسیوس گرا در دوره موروماچی و اوایل دوره ادو است. وی در سال ۱۶۲۶ در زمان شوگون سوم شوگونسالاری توکوگاوا، توکوگاوا ایه میتسو کتاب تاریخی تایکوکی را منتشر کرد. تایکوکی زندگینامه تویوتومی هیده یوشی، کانپو در در طول دوره آزوچی-مومویاما در تاریخ ژاپن است. این زندگینامه شامل ۲۰ طومار است. تایکوکی از دیدگاه های فردی هوآن از تاریخ و تفسیر از مواد تاریخی تأثیر گرفته است. کتاب های داستان تاریخی مدرنی که بر اساس تایکوکی نوشته شده اند، تایکوکی شینشو نوشتهٔ ایجی یوشیکاوا، ایهون تایکوکی نوشتهٔ سوهاچی یامائوکا و شینشی تایکوکی نوشتهٔ شیبا ریوتارو هستند. رمان ایجی یوشیکاوا مرجعی برای شبکه تلویزیونی ان اچ کی (NHK) در ساخت یکی از سری های مجموعه تلویزیونی تایگا، بنام تایکوکی (مجموعه تلویزیونی تایگا) (۱۹۶۵) بود. رمان شیبا و دیگر آثار او نیز مبنایی برای ساخت مجموعه تلویزیونی داستان ربودن سرزمین (۱۹۷۳)، یکی دیگر از مجموعه های تلویزیونی تایگا قرار گرفت.
در آمریکا حوزه قضایی یک دادگاه ایالتی در مناقشاتی است که به یک ایالت آمریکا ارتباط دارند، نه با حکومت فدرال. دادگاه های ایالتی اکثریت قریب به اتفاق پرونده های جنایی و مدنی در آمریکا را حل و فصل می کنند؛ قوه قضاییه فدرال ایالات متحده آمریکا پرونده های متفاوتی را حل و فصل می کنند.
شریهریکوت، (، ، ) یک جزیرهٔ سدّیِ ساحلِ خلیج بنگال در ایالت هندی آندرا پرادش، در هند است. در این جزیره مرکز فضایی ساتیش داوان؛ یکی از دو مرکز پرتاب ماهواره سازمان پژوهش های فضایی هند در هند، قرار دارد که پایگاه دیگر؛ مرکز استوایی راه اندازی راکت تومبا است که در تومبا، در حومهٔ شهر تریواندروم، مرکز ایالت کرالا، قرار گرفته است. شهر تریواندروم خود در نوک جنوبی سرزمین اصلی هند واقع گردیده است. در "شریهریکوت" سازمان پژوهش های فضایی هند برای راه اندازی ماهواره از موشک های چند مرحله ای مانند سامانهٔ پرتاب ماهوارهٔ قطبی و سامانهٔ پرتاب ماهوارهٔ زمین آهنگ استفاده می کند.
نائوم گابو (به ؛ به عبری: נחום נחמיה פבזנר؛ – ) با نام اصلی نائوم نیمیا پفسنر () یک نقاش، مجسمه ساز و نظریه پرداز برجسته روسی در جنبش هنری ساخت گرایی بود که یکی از پیشگامان هنر جنبشی به شمار می رود. او اولین مجسمه متحرک را ابداع کرد. اوایل زندگی. گابو در یک خانواده یهودی با شش کودک در شهر بریانسک روسیه بزرگ شد. پدر او صاحب یک کارخانه بود. برادر بزرگتر او آنتوان پفسنر نیز مجسمه ساز و از هنرمندان شیوه ساخت گرایی بود؛ نائوم در سال ۱۹۱۷ نام خانوادگی اش را به گابو تغییر داد تا هویتی مستقل داشته باشد و با او اشتباه نشود. گابو علاوه بر زبان مادری خود به آلمانی و فرانسوی و انگلیسی نیز مسلط بود. گابو بعد از مدرسه در کورسک، در سال ۱۹۱۰ وارد دانشگاه مونیخ شد نخست به تحصیل در رشته پزشکی و سپس علوم طبیعی و پس از آن به تاریخ هنر پرداخت و پای درس هاینریش ولفلین نشست. در سال ۱۹۱۲ گابو به یک مدرسه مهندسی در مونیخ رفت که در آنجا او هنر انتزاعی را کشف کرد و با واسیلی کاندینسکی ملاقات و در ۱۹۱۳–۱۴ با برادرش آنتوان (که نقاشی با جایگاه ثابت بود) در پاریس همراه شد. آموزش های مهندسی گابو کلید توسعه کار مجسمه سازی اوست که اغلب از عنا