Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اجازه می دهد. انبوهی از دانش مورد نظر قرار بود به عنوان پایه ای عمل کند که بر اساس آن بتوان بین محلات یا مناطق مورد تحقیق مقایسه کرد. این دانش به یک "علم ناب" اجازه می داد تا از تحقیقات جامع پدیدار شود. ذاتی درک ریتر از این منطقه، نقش خدا در ایجاد آن است. او معتقد بود که شکل زمین به عنوان راهی برای صحبت خدا با انسان ها عمل می کند تا اراده او انجام شود. اراده خداوند توسعه و تحقق مناطق ایجاد شده بود. قالب کار. در زمان مرگ، ریتر حجم شگفت انگیزی از ادبیات جغرافیایی را که تنها در «اردکونده» او موجود بود، تولید کرده بود. ۲۱ جلد شامل ۱۹بخش است که تقریباً می توان آن را به ۶ بخش تقسیم کرد. 1. آفریقا (I) ۱۸۲۲ 2. شرق آسیا (II-VI) ۱۸۱۸–۱۸۳۶ 3. غرب آسیا (VII-XI) ۱۸۳۷-۱۸۴۴ 4. عربستان (XII-XIII) ۱۸۴۶-۱۸۴۷ 5. شبه جزیره سینا (XIV-XVII) ۱۸۴۷-۱۸۴۸ 6. آسیای صغیر (XVIII-XIX) ۱۸۵۰–۱۸۵۲ شاهکار ریتر، ۱۹جلدی Die Erdkunde im Verhältniss zur Natur und zur Geschichte des Menschen (جغرافیا در رابطه با طبیعت و تاریخ بشر)، نوشته 1816-1859، موضوع تأثیر محیط فیزیکی را در طول شگفت انگیزی توسعه داد. فعالیت انسانی این یک دایره المعارف از افسان
ه های جغرافیایی است. ریتر روش جغرافی را به عنوان یک مطالعه و علم مطرح کرد و پایه گذاری کرد. رفتار او توسط همه جغرافی دانان تایید و پذیرفته شد. جلد اول Die Erdkunde در سال ۱۸۱۶در برلین تکمیل شد و بخشی از آن در سال بعد منتشر شد. کل جلد اول تا سال ۱۸۳۲منتشر نشد و مجلدات زیر به سرعت از مطبوعات منتشر شد. Die Erdkunde در زمان مرگ ریتر ناقص باقی ماند و فقط آسیا و آفریقا را پوشش داد. بسیاری از نوشته های ریتر در Monatsberichte انجمن جغرافیایی برلین و در Zeitschrift für allgemeine Erdkunde چاپ شدند. Geschichte der Erdkunde und der Entdeckungen (1861)، Allgemeine Erdkunde (1862) و Europa (1863) او پس از مرگ منتشر شد. برخی از آثار او توسط W. L. Gage به انگلیسی ترجمه شده است: جغرافیای مقایسه ای (1865) و جغرافیای مقایسه ای فلسطین و شبه جزیره سینا (1866).
هانس یاکوب کریستوفل فون گریملس هاوزن ؛ (زاده ۳۰ مارس ۱۶۲۱ میلادی - درگذشته ۱۷ اوت ۱۶۷۶ میلادی) یک نویسنده اهل آلمان بود. او بیشتر به خاطر رمان پیکارسک "زیمپلیتسیوس زیمپلیتسیسیموس" در سال ۱۶۶۹ میلادی و همراه با آن مجموعه "کتب مقدس ساده" شناخته شده است.
هانس دریش (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) دانشمند اهل آلمان بود که در زمینهٔ زیست شناسی و فلسفه فعالیت می کرد.
هاینریش گوستاو مگنوس (؛ زادهٔ - درگذشتهٔ )، دانشمند اهل آلمان بود که در زمینهٔ شیمی و فیزیک فعالیت می کرد.
فئودور فلیکس کنراد لینن (؛ زادهٔ ۶ آوریل ۱۹۱۱ - درگذشتهٔ ۶ اوت ۱۹۷۹) یک بیوشیمی دان آلمانی بود. او در سال ۱۹۶۴ جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی را با کنراد بلوخ برای اکتشافات خود در مورد سازوکار و تنظیم کلسترول و متابولیسم اسید های چرب به دست آورد. این کشف ها برای سال ها طول کشید. کمیته نوبل احساس کرد که این مهم است، زیرا درک متابولیسم استرول ها و اسیدهای چرب می تواند نشان دهد که چطور کلسترول در بیماری های قلبی و سکته تاثیر می گذارد. سخنرانی نوبل او در ۱۱ دسامبر سال ۱۹۶۴ "مسیر از" اسید استیک فعال شده "به ترپن ها و اسیدهای چرب بود.
هورست زهوفر (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل آلمان است.
اوتفرید پرویسلر (؛ زاده درگذشته ) یک نویسنده ادبیات کودک و نوجوان اهل آلمان بود. نویسنده آلمانی کتابهای کودکان که بیشتر با کتابهای سه گانه هوتزون پلوتز راهزن شناخته می شود و تاکنون بیش از ۵۰ میلیون نسخه از کتابهای او در سراسر جهان بفروش رسیده و آنها به ۵۵ زبان دنیا ترجمه شده اند. زندگی نامه. وی در لبرتس چکوسلواکی، Liberec - آلمانی: رچنبرگِ بوهم، Reichenberg - در جایی که پدرانش از قرن ۱۵ در آنجا زندگی می کردند؛ به دنیا آمد. پدر و مادر او معلم بودند و بعد از فراغت از تحصیل در سال ۱۹۴۲ به ارتش فراخوانده شد. اگر چه او در جبهه شرقی جان سالم بدر برد؛ اما در ۱۹۴۴ بعنوان یک افسر ۲۱ ساله و زندانی جنگی، مدت ۵ سال را در اردوگاه های مختلف جمهوری تاتار سپری نمود. پس از آزادی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۹، ابتدا معلم و سپس مدیر مدرسه شد و در آنجا بود که استعداد خود را در قصه گویی و تصویرگری نشان داد. بطوریکه بعدها اغلب داستانهایش منتشر گردیدند. نویسندگی و جوایز. وی جایزه ادبیات نسل جوان آلمان را در سال ۱۹۷۲ بدست آورد و پس از بازنشستگی از دغدغه اصلی خود یعنی نویسندگیِ داستانها، متعهد به انتشار تجربیات و خاطرات دوران اسارت شد که آنها
پس از مرگ وی به چاپ رسیدند. از میان کتابهای کودکان او می توان به قصه جادوگر کوچک، The Little Witch و شبح کوچولو، The Little Ghost اشاره نمود. دیگر آثار وی، داستانهای هوتزون پلوتز راهزن، Robber Hotzenplotz است - سریال نمایشی آن از تلویزیون کشورمان پخش گردیده است - که شامل سه کتاب ذیل می باشد:
کریستیان اتو جوزف ولفگانگ مورگنشترن (؛ زاده – درگذشته ۳۱ مارس ۱۹۱۴ میلادی) یک پدیدآور و شاعر و سرایندهٔ شعرهای طنزآلود ماندگاراهل مونیخ آلمان بود. وی مادرش را بر اثر ابتلا به سل در ۹ سالگی از دست داد. خودش هم تمام عمر با این بیماری دست به گریبان بود. پدرش شیفته نظم بود و او را به مدرسه نظام فرستاد. اما کریستیان مورگنشترن به شعر گرایش داشت. مورگنشترن و دوستانش گروهی به نام «یاران دار» () تشکیل دادند که به شوخی کارها و حرکات مخوف کرده و بر روی همه نام های سهمگین می گذاشتند. وی در این جمع ها شعرهایی با عنوان «ترانه های دار» () می سرود و می خواند که از مشهورترین آثار او به شمار می آیند. او در این شعرها زبان فاخر را به بازی و ریشخند می گیرد تا به فرهنگ اشرافی و بورژوازی اعتراض کند. مورگنشترن ۳۴ ساله بود که مجموعه شعر «ترانه های دار» منتشر شد. از اشعار اوست: درآمد اندک وی از راه ترجمه حتی برای تأمین مخارج آسایشگاه سل زدگان هم کافی نبود. کریستیان مورگنشترن در ۴۳ سالگی در شهر که امروزه جزو ایتالیا است، درگذشت.
فریدریش ویلهلم رایف آیزن (؛ زاده درگذشته ) یک شهردار و پیشگام شرکت تعاونی اهل آلمان بود.
روبرت زیودماک (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) کارگردان فیلم های دلهره آور اهل آلمان بود. او را بیشتر با فیلم "آدم کش ها" می شناسند. فیلم دیگرش، "موش ها"، برندهٔ خرس طلایی جشنواره فیلم برلین شد. از دیگر آثار او می توان به "فاتح غرب"، "نبرد برای رم" و "پلکان مارپیچ" اشاره کرد.
یوهان گوتفرید شادو (؛ زاده درگذشته ) یک مجسمه ساز اهل آلمان بود.
اریش گئورگ سباستین آنتون فون فالکنهاین (؛ زاده درگذشته ) فیلد مارشال آلمانی و رئیس ستاد کل ارتش امپراتوری آلمان در دو سال نخست جنگ جهانی اول بود. وی در اواخر تابستان ۱۹۱۶ پس از شکست در نبرد وردن، گشایش جبهه متفقین در سُم، تهاجم بروسیلوف و ورود رومانی به جنگ، از کار برکنار شد. پس از آن، مأموریت های مهمی در رومانی و سوریه بدو سپردند. شهرت و اعتبار وی به عنوان یک رهبر جنگی در طول و حتی پس از جنگ (به ویژه از سوی جناحی که از ژنرال هیندنبورگ جانبداری می کرد) مورد انتقاد قرار گرفته بود. فالکنهاین بدین نتیجه رسیده بود که آلمان نمی تواند جنگ را با یک بُرد قاطع پیروز شود بلکه مجاب به امضای معاهده صلح خواهد شد؛ دشمنانش اما می گفتند که وی فاقد راه حل لازم برای رسیدن به یک پیروزی قطعی است. روابط فالکنهاین با صدراعظم تئوبالد فن بتمان-هولوگ سبب مخالفت با نقشه های جنگی اش و تضعیف آنها می شد. سال های اولیه. اریش فون فالکنهاین در گراودنتس در پروس غربی زاده شد. برادرش آرتور آموزگار ویلهلم، ولیعهد آلمان بود. تنها خواهرش، الگا فون فالکنهاین، بعدها صاحب فرزندی به نام فدور فون بوک که از ژنرال های برجسته رایش سوم گردید، شد. فالکنهای
ن در نوزده سالگی وارد ارتش شد و به عنوان افسر پیاده نظام و ستاد خدمت نمود. بین سالهای ۱۸۹۶ تا ۱۹۰۳ وی در مأموریتی نظامی در چین در خدمت دودمان چینگ بوده و در سرکوبی شورش مشتزن ها توسط نیروی ائتلافی اروپائیان شرکت داشت. وی همچنین مدتی در منچوری و کره به سر برد. پس از خدمت در آسیا، در براونشوایک، متس و ماگدبورگ خدمت کرد و در سال ۱۹۱۲ به درجه سرتیپی ترفیع گرفت. وزیر جنگ پروس(۱۹۱۵_۱۹۱۳). در ۱۹۱۳ مقام وزارت جنگ را در کابینه بتمان_هولوگ عهده دار شد، در چنین مقامی طبیعی بود که در بدو جنگ اول جهانی پس از ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند نقشی داشته باشد. همچون بسیاری از رهبران نظامی آلمانی ، وی نیز انتظار جنگی همه جانبهٔ اروپایی را نداشت و بر قیصر ویلهلم دوم فشار آورد که به روسیه اعلان جنگ دهد. ریاست ستاد کل ارتش(۱۹۱۶_۱۹۱۴). وی پس از شکست آلمان ها در نبرد اول مارن، در روز ۱۴ سپتامبر ۱۹۱۴ جانشین هلموت فون مولتکه (جوانتر) به عنوان رئیس ستاد کل گردید. وی در جبهه بلژیک می کوشید ارتش های بریتانیا و فرانسه را در تلاشی متقابل که به «مسابقه به سوی دریا» معروف شد، از جناحین دور بزند تا اینکه هر دو متخاصم به دریا رسیدند و دیگر امکان
مانور جناحی و محاصره ای وجود نداشت. بریتانیایی ها و فرانسویان سرانجام توانستند پیشروی آلمان ها را در نبرد اول ایپره (اکتبر تا نوامبر ۱۹۱۴) متوقف سازند. پس از تهاجم وسیع روس ها به گالیسیا (اروپای شرقی) و درخواست کمک ستاد ارتش اتریش_مجارستان از آلمان، او مصمم گردید که به شرق برود در نتیجه قطار حامل وی و قیصر ویلهلم به شرق منتقل شدند. این عمل برای فرماندهان عالی آلمان در جبهه شرق یعنی هیندنبورگ و لودندورف که می خواستند اوضاع جبهه شرقی را مطابق میل خود پیش ببرند، ضربه ای بود؛ این دو دائماً در برابر طرح های فالکنهاین، طرح های رقابت آمیز ارائه می داده و گناه هر اشتباهی را به گردن وی می انداختند. ژنرال هیندنبورگ و رئیس ستاد وی ژنرال لودندورف می خواستند طرحی شبیه طرح اشلیفن را علیه روس ها اجرا کنند اما فالکنهاین از شکست این طرح در جبهه غرب آموخته بود که نیروهایی که در درون یک دایره حرکت می کنند، کندتر از نیروهایی راه می روند که در یک خط مستقیم به عقب می نشینند و در نتیجه روس ها حتماً فرار می کنند. پس از مباحثه های فراوان، قیصر از نظریات رئیس ستادش جانبداری نمود. در دوم ماه مه نیروهای مشترک آلمان و اتریش_مجارستان به
گورلیتس (ناحیه) که جبهه ای به طول ۴۵ کیلومتر بود، یورش برده و با بازپس گیری پره میشل (به لهستانی Przemyśl) و لمبرگ (Lemberg) بخش اعظم گالیسیای شرقی را باز پس گرفتند. جبههٔ روس ها در هم شکسته شد و این تنها نفوذ واقعی در تمامی جنگ بود؛ یعنی رخنه ای که به قدر کافی هم پهن و هم عمیق بود که روس ها نتوانند آنرا پر کنند. این نظامی پروسی استراتژی تهاجمی در جبهه غرب را ترجیح می داد در حالی که در جبهه شرق عملیات های محدودی اجرا می کرد: امید وی این بود که اگر روسیه را چندان خوار نکنند این کشور راحتتر آتش بس جداگانه ای را بپذیرد. چنین عقیده ای وی را با ژنرال هیندنبورگ و ژنرال لودندورف که خواستار تهاجماتی وسیع در جبهه شرق بودند، در تقابل قرار داد. سرانجام خواه به امید این که یک کشتار غول آسا رهبران اروپایی را به پایان دادن به جنگ وادارد یا خواه به امید کم ضررتر کردن تلفات جنگیِ آلمان نسبت به فرانسه، یک جنگ فرسایشی را_چنان که در خاطرات پس از جنگش گفت_ در نبرد وردن در ابتدای ۱۹۱۶ پی ریزی نمود. با وجود اینکه بیش از دویست و پنجاه هزار نفر در پایان نبرد وردن کشته شدند و از همین جهت فالکنهاین را «آسیابان خونِ وردون» لقب دادند، ه
یچ یک از طرفین تصمیم قاطع خود را تغییر ندادند. بر خلاف آنچه فالکنهاین می پنداشت، فرانسویان می توانستند تلفات لشکرهایی که به وردون می فرستادند را محدود کنند. مارشال فیلیپ پتن فرانسوی نیروهایش را تا زمانی که تلفاتش به ۵۰ درصدِ پیاده نظامش رسید، در خط وردون نگه داشت و سپس آنجا را رها کرد. فرایند پیش و پس بردن لشکرها در طول این نبرد شبیه به کارکرد دستگاه چرخابی بود که آب را دائماً بالا برده و سپس آنرا تخلیه می کند. پس از شکست نسبی در نبرد وردن، در کنار عقبگردهایی که در جبهه شرق دیده شدند (من جمله تهاجم بروسیلوف و ورود رومانی به جنگ در جرگه متفقین)، آغاز عملیات مشترک آنگلو_فرانسوی در سُم (که به نبرد سم شهرت یافت) و دسیسه چینی های ژنرال هیندنبورگ و ژنرال لودندورف علیه وی، وی از مقام ریاست ستاد کل برکنار شده تا هیندنبورگ جایش را بگیرد. رومانی(۱۹۱۷_۱۹۱۶). پس برکناری از ریاست ستاد وی را به فرماندهی ارتش نهم در ترانسیلوانی(۶ سپتامبر ۱۹۱۶) گماشته تا در ماه اوت، یک تهاجم دو جناحی علیه رومانی با همکاری نیروهای ژنرال مکنسن را پایه ریزد. نیروهای وی در کمتر از چهار ماه به کمک نیروهایی از اتریش_مجارستان و عثمانی بر ارتش نسبتا
ً بزرگ اما بی تجربه، بد تجهیز شده و کم آموزش دیدهٔ رومانی غلبه نموده و بخارست را متصرف شدند. فلسطین(۱۹۱۸_۱۹۱۷). در پی این موفقیت، در اواسط ژوئیه ۱۹۱۷ فالکنهاین را برای هدایت گروه ارتش یلدیریم که در بین النهرین و حلب مشغول بود، به عثمانی فرستادند. پس از مجادلات بسیار با مقامات عالی حکومت عثمانی، فالکنهاین در ۷ سپتامبر ۱۹۱۷ ضمن دریافت درجه مشیر (معادل ترکی فیلد مارشال) به عنوان فرمانده عالی دو ارتش عثمانی در فلسطین منصوب گشت. او نتوانست از تسخیر اورشلیم در دسامبر ۱۹۱۷ توسط نیروهای انگلیسی تحت هدایت ژنرال ادموند آلنبی جلوگیری کند. فالکنهاین بود که از یک جنگ دفاعی ویرانگر بر سر اورشلیم و بسیاری از اماکن مقدس آن ممانعت نمود؛ همچنین نقشی محوری در توقف محو اجباری جمعیت یهودی فلسطین داشت؛ برنامه ای که توسط حکمران آنجا، جمال پاشا در راستای نسل کشی ارامنه طراحی شد. تخلیه تمامی جمعیت اورشلیم در طول زمستان خشن ۱۹۱۸_۱۹۱۷ نیز توسط جمال پاشای ترک طراحی شده بود که توسط افسران ژرمنی، من جمله فالکنهاین، از اجرای آن ممانعت به عمل آمد. بلاروس(۱۹۱۹_۱۹۱۸). در فوریه ۱۹۱۸ فالکنهاین فرمانده ارتش دهم آلمان در بلاروس گردید، جایی که از
آنجا شاهد پایان جنگ بود. در دسامبر ۱۹۱۸ که جنگ پایان یافته بود، وی بر عقب نشینی ارتش دهم به آلمان نظارت داشت. این ارتش در فوریه ۱۹۱۹ فروپاشید. پس از جنگ. در ۱۹۱۹ از خدمت بازنشسته شده و به املاک خود رفت، جایی که در آنجا خود زندگی نامه (اتوبیوگرافی)اش را به رشته تحریر درآورد و چندین کتاب در باب جنگ و استراتژی نوشت. خاطرات جنگ وی با عنوان "ستاد ارتش آلمان و تصمیمات اساسی اش، 1916_1914 ("چاپ ۱۹۱۹) به انگلیسی ترجمه گشت. وی در یک واپس نگریِ وقایع اظهار داشت که اعلان جنگ آلمان به روسیه و فرانسه «قابل توجیه اما شتاب زده و نالازم بوده است.» ژنرال فالکنهاین در ۹ آوریل ۱۹۲۲ در اشلوس لیندشتت نزدیک پوتسدام درگذشت. زندگی شخصی. در ۱۸۸۶ فالکنهاین با ایدا سلکمان ازدواج نمود و حاصل آن پسری به نام فریتس گئورگ آدالبرت فون فالکنهاین(۱۹۷۳_۱۸۹۰) و دختری به نام اریکا اُلگا فون فالکنهاین(۱۹۷۵_۱۹۰۴) بود؛ کسی که بعدها با هنینگ فون ترسکو، افسر نازی طراح توطئه ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ علیه هیتلر شرکت داشت، ازدواج کرد. ارزیابی. فاکنهاین از بسیاری جهات تجسم و خلاصه ای از یک نظامی پروسی بود؛ یک نظامی گرای به معنای تمام کلمه. وی شامهٔ سیاسی و نظامی انک
ار ناپذیری داشت و دموکراسی و رایشتاگرا مورد تحقیر قرار می داد. او در ۱۹۱۴ رایشتاگ را چنین مخاطب قرار داد:تنها به خاطر نفوذ رهبران حزبی جاه طلب و حذف ارتش پروس از صحنهٔ مجادلات حزبی به دست قانون اساسی است که چنین چیزی پیش آمده: دفاع محکم از صلح در داخل و خارج از خانه.از لحاظ نظامی، فالکنهاین دستاوردهایی مختلط داشت. تهاجمش به وردون به شکستی استراتژیک انجامید. در طول جبههٔ رومانی در ۱۹۱۶ وی مهارتی قابل ملاحظه در هدایت ارتش نهم آلمان داشت، رومانی ها را از ترانسیلوانی بیرون راند، به کوه های کارپات جنوبی رخنه نمود و رومانیایی های پریشان را به سوی مولداوی در شمال شرقی عقب راند. دفاع وی در فلسطین در ۱۹۱۷ شکست بود اما نیروهایش، غالباً متشکل از ترکان عثمانی، از لحاظ عددی و کیفی پست تر بودند و تلفات نیز نسبتاً برابر. وینستون چرچیل وی را تواناترین ژنرال در میان تمامی ژنرال های آلمانی در جنگ جهانی دانسته است. ترِوُر دوپوی، تاریخ نگار نظامی آمریکایی، وی را در حد بالاترین ژنرال های آلمانی، تنها پائینتر از هیندنبورگ و لودندورف، در نظر گرفته است. روبرت فولی نوشته که متخاصمین آلمان توان و ظرفیت خیلی بیشتری در کاربست استراتژی ج
نگ فرسایشی داشتند، چرا که دارای نیروی انسانی و کنترل صنعتی و اقتصادی بیشتری بر جهان بودند؛ آنها به بسیاری از شیوه هایی که فالکنهاین در نبردهای روسیه ۱۹۱۵ و فرانسه ۱۹۱۶ به کار گرفت متوسل می شدند. زمانی که هزینه های جنگ بالا رفت، اهداف جنگی متفقین تا حد کنار زدن نخبگان سیاسی قدرت های مرکز و توانایی دیکته نمودن صلح شان گسترش یافت؛ هدفی که با استراتژی فرسایش حاصل شد. تمامی منابع این ژنرال را به عنوان یک دوست و مافوق وفادار، صادق و محتاط تصویر کرده اند. میراث مثبت او، مدیریتش در طول جنگ فلسطین در ۱۹۱۷ است. چنان که زندگی نامه نویس وی، هولگر آفلرباخ می نویسد:خشونت غیرانسانی در برابر یهودیان فلسطین تنها با مدیریت فالکنهاین بود که منع شد؛ چیزی که با توجه به زمینه تاریخی آلمان در قرن بیستم معنایی ویژه دارد و فالکنهاین را متمایز می کند. یادداشت ها. معروف به جمال پاشای خون آشام. مجلس نمایندگی امپراتوری آلمان که در ۱۸۷۱ تشکیل شد. شامل آلمان، اتریش_مجارستان، عثمانی و بلغارستان.
آدولف آندرسن (؛ زاده درگذشته ) شطرنج باز اهل آلمان بود که قوی ترین شطرنج باز در بیشتر سالهای دههٔ ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ تا قبل از اینکه از پاول مورفی در ۱۸۶۲، و از ویلهلم اشتاینیتس در ۱۸۶۶ شکست بخورد، به شمار می رفت. طبق آمار سیستم Elo آندرسن از اولین شطرنج بازان تاریخ بود که به ریتینگ بالای ۲۶۰۰ رسید. اوایل زندگی. آدولف آندرسن در شهر بیریوس در پادشاهی پروس (که وروتسواف خوانده می شود و اکنون شهری در لهستان است) در سال ۱۸۱۸ میلادی به دنیا آمد و اکثر عمرش را در همانجا گذراند. او در خانه ای با مادر و خواهر مجرد اش زندگی می کرد. آندرسن هرگز ازدواج نکرد. او در او در دبیرستانی در بیریوس فارغ التحصیل شد و به دانشگاه رفت. عملکرد. سبک بازی و توانایی. آندرسن بیشتر به خاطر سبک بازی خاص و قربانی های فوق العاده اش شناخته می شود. او از سال ۱۸۵۱ تا ۱۸۷۸ در بیشتر مسابقات و تورنمنت هایی که در آن شرکت کرده بود جایزه بدست آورد و از موفق ترین شطرنج بازان اروپایی تاریخ به حساب می آید. ویلهلم اشتاینیتس او را به همراه پل مورفی دو شطرنج باز برتر قرن نوزدهم میلادی معرفی می کند. به طور کلی آندرسن پس از سال ۱۸۷۰ دچار ضعف شدید شد که منجر به شکست
سخت در مقابل پل مورفی و تحقیر مقابل ویلهلم اشتاینیتس شد. او پس از سال ۱۸۷۸ به دلیل ناهنجاری سلامتی در اکثر مسابقات شکست خورد و پس از آن فقط دو سال زنده ماند. اما به طور کلی بسیاری از محققان او را اولین استاد بزرگ شطرنج معرفی می کنند.
شورش برنج شورشی بود که در اعتراض به افزایش قیمت برنج در هفتمین سال از پادشاهی امپراتور تایشو (۱۹۱۸) رخ داد. در طول جنگ جهانی اول صادرات ژاپن بسرعت رشد پیدا کرد و صنایع پیشرفت کردند. همراه با پیشرفت صنایع شرکت ها و بانک های بزرگ افزایش پیدا کرده و تعداد بسیاری از مردم در این شرکت ها و مراکز صنعتی به کار مشغول شدند. اما مشکل بزرگی که به وجود آمد افزایش شدید قیمت ها برای مردم عادی بود. قیمت هر ۱۵۰ کیلو برنج که در سال ۱۹۱۵، ۱۳ ین بود در سال ۱۹۱۸ به ۳۲ ین افزایش پیدا کرد. این افزایش باعث به وجود آمدن شورش برنج شد. آغاز این شورش در استان تویاما بود که خانم های خانه دار به محل فروش برنج یورش برده و خواستار کاهش قیمت برنج شدند. بعد از آن شورش در اوساکا، کیوتو، ناگویا و توکیو و دیگر شهرها نیز گسترش پیدا کرد. در طی شورش برنج، مردم به ۳۰۰ مغازهٔ برنج در سراسر ژاپن حمله کردند و در صورتیکه که خواستهٔ آن ها که کاهش قیمت برنج بود توسط صاحب مغازه رد می شد مغازه را ویران کرده یا به آتش کشیدند.
تجارت کانگو یا تجارت نیچی مین ، به رابطه تجاری بین چین و ژاپن در دورهٔ موروماچی در قرن چهاردهم میلادی گفته می شود، چین که مدت ها در زیر سلطهٔ مغول بود توانست مغول ها را به طرف شمال چین رانده و در سال ۱۳۹۸ دودمان مینگ را تشکیل دهد. پس از آن در سال ۱۴۰۱ رابطه تجاری ژاپن با چین آغاز شد. این رابطه تجاری سبب نفوذ فرهنگ چین در ژاپن شد. تاریخچه. پس از شورش اونین، شوگون سالاری آشیکاگا به سختی می توانست با توان خود کشتی تجارتی به چین بفرستد و شروع به اتخاذ روش قرعه کشی و شرکت دادن بازرگانان در آن شد و از این پس فرستادن کشتی های تجارتی به بازرگانان واگذار شد. هزینه ای که بازرگان به شوگون سالاری آشیکاگا می پرداخت ۳۰۰۰–۴۰۰۰ کان (واحد پول) بود؛ بنابراین تصور می شود که ساختار به گونه ای بوده است که حتی پس از کسر این مبلغ و هزینه های لازم بازرگانان ژاپنی می توانستند سود کافی به دست آورند. هنگامی که تجارت توسط بازرگانان آغاز شد، فعالیت دزدان دریایی واکو به طور موقت کاهش یافت، و منسوجات و خوشنویسی وارداتی بر فرهنگ دوره موروماچی مانند فرهنگ کیتایاما و فرهنگ هیگاشی یاما تأثیر گذاشت. پس از شورش اونین، خاندان هوسوکاوا، فرماندار م
ستقر در ساکای، خاندان اوئوچی، که به دلیل شورش کنترل استان هیوگو را به دست آورده بود و بازرگانان برجسته در خلیج هاکاتا و ساکای در این تجارت شرکت کردند. در نتیجه حادثه نینگبو در سال ۱۵۲۳، خاندان اوئوچی حق این تجارت را به خود مختص کرد و در سال ۱۵۳۶ اوئوچی یوشیتاکا اعزام کشتی را از سر گرفت. در سال ۱۵۵۱، یوشیتاکا توسط شورشیان ولایت خود در حادثه معبد تاینی، توسط سوئه هاروکاتا مجبور به خودکشی شد و اوئوچی یوشیناگا (برادر ناتنی اوتومو سورین) در سال ۱۵۵۶ جانشین وی شد. در سال بعد، او و برادرش ،اوتومو سورین یوشینوری اوتومو، یک پیام رسان را به دنبال از سرگیری تجارت با چین فرستادند، اما دودمان مینگ یوشیناگا را به عنوان غاصب مقام اوئوچی یوشیتاکا در نظر گرفت و از این کار خودداری کرد و در سال ۱۵۵۷ با شکست یوشیناگا توسط موری موتوناری و نابودی خاندان اوئوچی نام این خاندان و امید به سرگیری تجارت کانگو نیز از بین رفت پس از آن در آسیای شرقی، تجارت خصوصی و قاچاق توسط بازرگانان و واکو (دزد دریایی) (در اواخر دزدان دریایی واکو) انجام می شد. فرمان منع دزدی دریایی توسط تویوتومی هیده یوشی در ژاپن در در سال ۱۵۸۸ و اواخر قرن شانزدهم صادر ش
د و در پی آن فعالیت دزدان دریایی محدود شد. در زمان شوگون سالاری توکوگاوا استفاده از شوئین سن یا کشتی های دارای مجوز برای تجارت با چین و دیگر کشورها آغاز شد. سالشماری. سال، طرف معامله، نماینده
دموکراسی تایشو ، به مجموعهٔ روند اندیشه، تمایلات و جنبش های لیبرالیسم و دمکراسی در زمینه های مختلف سیاست، جامعه و فرهنگ، بعد از جنگ جهانی اول در ژاپن گفته می شود. جنبش های دموکراسی خواهی پدیده ای بود در دههٔ ۲۰ و ۳۰ قرن بیستم و در دوران پادشاهی امپراتور تایشو در ژاپن رواج پیدا کرد.
ایزومو نو اوکونی زاده شده در ۱۵۷۲ میلادی، ابداع کننده کابوکی در اوایل دوره ادو در سال ۱۶۰۳ است. پیش نمونه کابوکی نوعی رقص بود که در آن زنان با لباس های عجیب و غریب ظاهر می شدند. معنی تحت الفظی کابوکی یعنی هنر رقصیدن با سرود. نخستین نمایش های کابوکی را گروهی از بانوان در آغاز سده هفدهم بر روی صحنه آوردند اما در سال ۱۶۲۹ حکومت شگون سالاری توکوگاوا با نشر اعلامیه ای زنان را از اجرای هر گونه فعالیت نمایشی منع کرد. از آن پس به بعد تا دوره میجی ژاپن دیگر به هیچوجه رسماً بازیگر زن نداشت و در آن زمان نقش زنان را الزاماً مردان برعهده می گرفتند.
ادوارد اس. مورس (زاده شده ۱۸ جون ۱۸۳۸، ۲۰ دسامبر ۱۹۲۵) شرق شناس و جانورشناس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
آدریان زوتیل (؛ زادهٔ ) اتوموبیل ران فرمول ۱ اهل آلمان است.
وولفرام فون اشنباخ (؛ زادهٔ ۱۱۷۰ میلادی - درگذشتهٔ ۱۲۲۰ میلادی)، نویسندهٔ اهل آلمان بود. از زندگی ولفرام اطلاعات چندانی در دست نیست. صرفاً می دانیم او متولد ایالت باواریا آلمان امروزی بوده است. ولفرام که یک شوالیه فقیر بود، توسط شاه ادب دوست و فرهیخته به نام هرمان تورینگی حمایت شد. یکی از مشهورترین کارهای وی رمان پارزیفال هست که به تقلید از پرسیوال کرتین دو تروا (شاعر فرانسوی قرن دوازدهمی) سروده است. موضوع رمان پارزیفال دربارهٔ شوالیه ای به نام پرسیوال می باشد که در دربار شاه آرتور، پادشاه نیمه افسانه ای بریتانیایی، خدمت می کند و به همراه گروهی دیگر از شوالیه ها ماجراجویی های برای یافتن جام مقدس دارد.
هانس ماگنوس انتسنبرگر (به ؛ زادهٔ ۱۱ نوامبر ۱۹۲۹ – درگذشتهٔ ٢۴ نوامبر ٢٠٢٢) شاعر، نویسنده، مترجم و خبرنگار اهل آلمان بود. زندگی نامه. هانس ماگنوس انتسنزبرگر، روز یازدهم نوامبر سال ۱۹۲۹، در منطقه «آلگوی» در ایالت باواریا زاده شد. انتسنزبرگر زمانی یکی از چپ ترین چهره های روشنفکری آلمان محسوب می شد و هنوز هم در هر زمینه ای خوانندگان و مخاطبان خود را غافلگیر می کند. سال ها در سفر و نوعی آوارگی زیست. یکی از این سفرها، به کوبا بود. بسیاری او را، از جمله به همین دلیل و به خاطر اظهارنظرهای تند و صریح او در نقد جوامع سرمایه داری، کمونیست خوانده اند، در صورتی که انتسنزبرگر هیچگاه تفکری ایدئولوژیک نداشته است. او در هر عرصهٔ قابل تصور ادبی از شعر گرفته تا رساله نویسی، از نمایشنامه نویسی گرفته تا رمان و انتشار و بنیانگذاری نشریه های فرهنگی فعال بوده، و حتی مدت ها به کارهای رادیویی و ویراستاری پرداخته و هم اینک نیز در عرصه کشف کلاسیک ها و کلاسیکهای مدرن آلمان، در انتشارات «آیشبورن» مشغول به کار است و در تمامی این عرصه ها نیز، نه تنها توفیقی کامل داشته، بلکه همواره موضوع بحث محافل فرهنگی بوده است. آثار او از همان زمان انتشا
ر نخستین مجموعه شعرش «دفاع از گرگ ها» در سال ۱۹۵۷، جنجال برانگیز بوده اند. اثر بعدی این «مزاحم ملت» لقبی که با طنینی افتخارآمیز بر شخصیت او سایه انداخته این امر از یک سو آسایش بسیاری را برهم می زند، اما از سوی دیگر از او چهره ای همواره جوان را به نمایش می گذارد، تا جایی که «استاد غافلگیری» لقب دوم شاعر شده است. از همان ابتدای فعالیت ادبی، شعرهای خشمگین و سخره گرایانهٔ انتسنزبرگر نمونه ای برجسته برای شعر سیاسی و اجتماعی آلمان شدند. «جوان خشمگین» دهه ۶۰ میلادی با مجموعه شعرها و جستارهای سیاسی و ادبی خود، چنان روح زمان خود را دریافت، که واکنش چهره های پرنفوذ ادبیات و فلسفهٔ المان مانند آلفرد آندرش، تئودور آدورنو، یورگن هابرماس و هانا آرنت را برانگیخت. ترجمه های انتسنزبرگر به فارسی. از انتسنزبرگر در زبان فارسی سه کتاب به صورت مستقل ترجمه شده است.
مارگارته فون تروتا (؛ زادهٔ ) کارگردان و هنرپیشهٔ اهل آلمان است. فیلم "ماریانه و یولیانه" به کارگردانی فون تروتا توانست جایزهٔ شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز را از آنِ خود کند. از فیلم های دیگر او می توان به "ترس و عشق" و "ریش آبی" اشاره کرد.
فردیناند تونیس (؛ زادهٔ - درگذشتهٔ ) فیلسوف و جامعه شناس اهل آلمان بود. در خانواده ای ثروتمند و کشاورز در ایالت دوک نشین شلسویگ در شمال آلمان به دنیا آمد. جایی که فرهنگی دهقانی در منطقه ای دورافتاده، جای ش را به مکانیزاسیون و اقتصاد پول-محور می داد. بزرگ ترین برادر ش وارد دادوستد با بازرگانان انگلیسی شد و راه را برای خانواده برای ورود به جهان سرمایه داری انگلیسی گشود. در ۱۸۸۱، فردیناند به تدریس در دانشگاه کیل مشغول شد و تا سال ۱۹۳۳ در همان کار ماند تا حزب نازی به سبب وابستگی های سوسیال دموکراتیک ش او را برکنار کرد. تونیس را می توانستیم امروز پدر جامعه شناسی نوین بدانیم اگر هم روزگار بزرگانی چون ماکس وبر و دورکیم نبود. کار ماندگار او در جامعه شناسی، توضیح و بازشناسی تفاوت میان اجتماع و جامعه یا گمنشافت و گزلشافت، (Gemeinschaft) و (Gesellschaft) است. تونیس سخت از اندیشمندان انگلیسی تاثیر پذیرفته بود. کسانی چون تامس هابز، هنری ماین و هربرت اسپنسر.
نادر احمدی قانع (زاده ۱۳۱۶ - درگذشته ۶ فروردین ۱۳۹۳) کارگردان و فیلم نامه نویس ایرانی بود. زندگی نامه. قانع متولد ۱۳۱۶ در تهران بود. وی فعالیت هنری اش را از دوران دبیرستان و با ایفای نقش در نمایشنامه های مدرسه ای آغاز کرد و سپس وارد عرصه های حرفه ای کار نمایش شد. اولین نقش جدی خود را در نمایشنامه «شاهزاده هامبورگ» بازی کرد و پس از تجربه اندوزی در عرصه بازیگری، کار فیلم نامه نویسی و سینما در تعدادی از فیلم های سینمایی بازی کرد و در سال ۱۳۴۷ اولین فیلم بلند حادثه ای-جنایی سینمایی اش را با عنوان "تونل" ساخت. دیگر فیلم های او در مقام کارگردان "فریاد انسان ها"، "احمد چکمه ای"، "مردی در آتش و" "تشنه باران" هستند. در سال ۱۳۵۳ فیلم «نا اهل» را به تهیه کنندگی و بازی عباس مهردادیان کارگردانی کرد که توقیف شد. وی همچنین دو فیلم سینمایی به نام های «مبارزی در نیمه راه» و «فرار از بند» را در سال ۱۳۵۷ کارگردانی کرد که هر دو با وقوع انقلاب اسلامی از اکران عمومی باز ماندند. نادر قانع روز ۶ فروردین ماه ۱۳۹۳ به علت کهولت سن درگذشت و در روز ۸ فروردین ماه در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.