Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انه به قوای زرهی منتقل شود. به هر صورت از پیش سازمان مناسب و روانی در ارتش جایگزینی برای توپ های تهاجمی وجود داشت و به نظر نمی رسد تغییر در آن به چیزی ببهبود می بخشید. به جهت تقدیر از عملکرد مناسب فروم و نقشی که ارتش جایگزینی در پیروزی های اولیه آلمان در جنگ داشت، هیتلر روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰ او را به درجه ارتشبدی ترفیع داد و نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را که معمولاً به نیروهای رزمی اختصاص داشت، دریافت کرد. کودتای ۲۰ ژوئیه. به هر صورت در ادامه مشکلات و درگیری های شخصی بین فروم و مقامات دیگر نظیر هاینریش هیملر، فرمانده کل اس اس و فیلدمارشال ویلهم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت پدید آمد. فروم سرهنگ دوم کلاوس فون اشتاوفنبرگ را که به تازگی از شمال آفریقا بازگشته بود، با وجود معلولیت های جسمی، به عنوان فردی توانمند به ریاست ستاد خود منصوب کرد و به درجه سرهنگ ترفیع داد. به زودی متوجه شد فون اشتاوفنبرگ عملاً رهبری توطئه گران برای سرنگونی هیتلر را بر عهده دارد. فروم که از شرایط جنگ ناراضی بود و آلمان را در مسیر شکست می دید، اجازه داد طرح ریزی توطئه ادامه پیدا کند. به هر حال خود شخصاً به آن ها نپیوست و اعلام کرد
تنها در صورت موفقیت همراه خواهد شد. فون اشتاوفنبرگ روز ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴ اقدام به بمب گذاری در قرارگاه هیتلر در نزدیکی راستنبرگ نمود. با بازگشت فون اشتاوفنبرگ به برلین، توطئه گران یک کوتای نظامی علیه حاکمیت به راه انداختند بدون این که فروم را از آن با خبر کنند. فروم که از زنده ماندن هیتلر مطلع شده بود، از فون اشتاوفنبرگ خواست دست به خودکشی بزند. فون اشتاوفنبرگ در عوض فروم را دستگیر کرد. عصر هنگام کودتا شکست خورد و نیروهای وفادار به نظام فروم را از بازداشتگاه رهاندند. با مجوز او، ارتشبد لودویگ بک، رئیس سابق ستاد کل نیروی زمینی که در کودتا نقش داشت، اقدام به خودکشی ناموفق کرد. به دستور فروم فرد دیگری تیر خلاص را به بِک زد. فروم اعلام کرد دادگاه نظامی چهار افسر دیگر از عوامل کلیدی کودتا را به اعدام محکوم کرده است. سرگرد اتو ارنست رمر، فرمانده گردان محافظ برلین به این حکم که در تضاد با فرمان هیتلر برای زنده دستگیر کردن کودتا گردان بود، اعتراض کرد اما فروم به شدت با او مخالف بود. ده دقیقه پس از نیمه شب ۲۱ ژوئیه جوخه آتش فون اشتاوفنبرگ، اولبریخت، ستوان ورنر فون هفتن و سرهنگ آلبرخت مرتس فون کوئیرنهایم را تیرباران ک
رد. فروم در حال آماده سازی برای اعدام چند تن دیگر بود که سرهنگ اتو اسکورتسنی، از عوامل اس اس، فرا رسید و جلوی او را گرفت. محاکمه و اعدام. فروم به نزد جوزف گوبلز، وزیر تبلیغات و اطلاعات رایش رفت تا سرکوب کودتا را به اسم خود بزند. گوبلز که به سخنان او باور نداشت گفت: «خیلی عجله داشتی که شاهدان را زیر خاک بکنی.» سپس فروم را در زیرزمین زندانی کرد. با وجود این دادگاه شرافت فروم را از نیروی زمینی اخراج کرد اما دادگاه خلق و گشتاپو مدارک کافی برای محکوم کردن او به خیانت نداشتند؛ چرا که بسیاری شاهدان از پیش مرده بودند. به دستور هیتلر، فروم به اتهام بزدلی محاکمه و روز ۷ مارس سال ۱۹۴۵ به مرگ محکوم گردید. ارتشبد فریدریش فروم در نهایت روز ۱۲ مارس سال ۱۹۴۵ در زندان براندنبورگ-گوردن توسط جوخه آتش اعدام شد. او در آخرین جمله خود گفت: «من می میرم جون دستور بوده است. من همیشه فقط بهترین را برای آلمان خواسته ام.»
کارل فریدریش گردلر (؛ زاده ۳۱ ژوئیهٔ ۱۸۸۴ درگذشته ۲ فوریه ۱۹۴۵) یک سیاست مدار اهل آلمان بود. وی از اعضای شرکت در کودتای ۲۰ ژوئیه بود و قرار بود در صورت پیروزی صدراعظم شود. وی در دوم فوریه ۱۹۴۵ اعدام شد.
آوگوست کپف (؛ زاده درگذشته ) یک ستاره شناس اهل آلمان بود.
ویکتور کلِمْپرِر ( – ) زبان شناس و لغت شناس آلمانی و عضو هیئت علمی دانشگاه هومبولت برلین بود. دفتر خاطرات او که پس از مرگش در سال ۱۹۹۵ در آلمان منتشر شد، جزئیات زندگی اش را در امپراتوری آلمان، جمهوری وایمار، رایش سوم فاشیستی و جمهوری دموکراتیک آلمان شرح می دهد. او پسرعموی اتو کلمپرر، رهبر ارکستر و آهنگساز نامدار بود.
گونتر شابفسکی (؛ – ۱ نوامبر ۲۰۱۵) یک سیاست مدار اهل آلمان بود. دیوار برلین. در اکتبر ۱۹۸۹ شابفسکی بعنوان سخنگوی دولت آلمان شرقی انتخاب شد. در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ شابفسکی، کنفرانس مطبوعاتی حاضر شد تا به سوالات خبرنگاران پاسخ دهد. در کاغذی که به او داده شده بود دربارهٔ قوانین موقت سفر توضیحاتی داده شده بود. در کاغذ گفته شده بود که شهروندان آلمان شرقی می توانند بدون رفتن به کشور سومی تقاضای ورود به آلمان غربی دهند. اتفاقی که تا ۲۸ سال پیش از آن امکان پذیر نبود. (۱۴۰ نفر جانشان را به خاطر عبور از دیوار برلین از دست داده بودند و هزاران نفر به زندان انداخته شدند) متن قرار بود که فردا آن روز اجرا شود. اما شابافسکی بعد از خواندن متن با سؤالی از خبرنگاری رو به رو شد که از چه زمان اجرایی خواهد بود. او که اطلاع نداشت که از فردا قرار بود این تغییرات اضافه شود با کمی مکث گفت «تا جایی که من می دانم… از همین الان… بدون تأخیر» با پخش این خبر، افراد زیادی از مردم شرق برلین به سمت دیوار رفتند و خواستار عبور از مرز بودند. در ابتدا تعداد مأمورین پلیس بیشتر از جمعیت بود اما به زودی مردم بسیار زیادی به سمت دیوار برلین آمده بودند. بالاخر
ه در ۱۱:۳۰ نیم شب مأموران در ورودی را باز کردند و مجبور شدند به مردم اجازه ورود به برلین غربی را بدهند. ویکتور سبستین، مورخ، عنوان کرد بعد از آن جمله شابفسکی باعث از بین بردن موجودیت آلمان شرقی شد. حتی همکاران شابافسکی مشکوک بودند که او شاید جاسوس آمریکا یا آلمان غربی بوده است.
ویلهلم بورگدورف (۱۵ فوریه ۱۸۹۵ – ۲ مه ۱۹۴۵) یک نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی و ریاست یگان ها و ستادهای مختلفی را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. بورگدورف به عنوان یکی از وفادارترین افسران ورماخت، از روز ۱ اکتبر سال ۱۹۴۴ رئیس دفتر پرسنل نیروی زمینی و همچنین آجودان هیتلر در امور نیروی زمینی بود و تا پایان جنگ با پیشوا باقی ماند. سال های اولیه. ویلهلم بورگدورف روز ۱۵ فوریه سال ۱۸۹۵ در فورستنوالده/اشپری زاده شد. روز ۳ اوت سال ۱۹۱۴، مصادف با روزهای آغازین جنگ جهانی اول، به عنوان افسر دانشجو به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست و در هنگ ۱۲ گرنادیر از لشکر پنجم پیاده نظام قرار گرفت. خدمت بورگدورف از سال ۱۹۱۵ با دریافت درجه ستوان دومی آغاز و او در جبهه شرقی وارد کارزار شد. او در جایگاه آجودان گردان فوسیلیر خود قرار داشت. رزمگاه در جبهه غربی را نیز در فرانسه و بلژیک در نبردهای وردن و سم تجربه کرد. بورگدورف به عنوان آجودان یک هنگ منصوب شد و تا پایان جنگ در این جایگاه به رزم در نواحی آلزاس، کامپانیه، روسیه و ایتالیا پرداخت. پس از جنگ به رایشسور پیوست و آجودان هنگ های ۵۴ و ۱۰ گرنادیر شد. مدتی
بین سال های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۳ یک دسته را در هنگ ۸ پیاده نظام فرماندهی کرد. اوایل سال ۱۹۲۳ آجودان گردان ۱ این هنگ شد. پاییز همان سال دوره آموزش ستاد کل را آغاز نمود. ترفیع بورگدورف به درجه ستوان یکمی تا سال ۱۹۲۵ به طول انجامید. پس از پایان دوره آموزشی به هنگ ۸ پیاده نظام بازگشت و تا سال ۱۹۳۳ در جایگاه های افسر ارتباطات، آجودان هنگ و فرمانده گروهان قرار گرفت. سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ را در ستاد لشکر چهارم پیاده نظام در درسدن خدمت کرد. اواخر این سال رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۹ در کاسل بود. سال های ۱۹۳۰ به درجه سروانی، ۱۹۳۵ درجه سرگردی و اوت ۱۹۳۸ درجه سرهنگ دومی ترفیع گرفت. ورماخت. روزهای آغازین جنگ جهانی دوم آجودان سپاه ۹ در جبهه غربی بود. پس از نبرد فرانسه به فرماندهی هنگ ۵۲۹ پیاده نظام منصوب شد و در جریان تهاجم به غرب در سال ۱۹۴۰ این یگان را در بلژیک و فرانسه هدایت کرد. ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰ به درجه سرهنگ تمامی نائل آمد. با همین هنگ در تهاجم به شوروی از سال ۱۹۴۱ تا ماه آوریل سال ۱۹۴۲ در قسمت مرکزی جبهه شرقی حضور یافت. بورگدورف ماه مه سال ۱۹۴۲ به ریاست بخشی در دفتر پرسنل نیروی زمینی در فرماندهی عالی ورماخت رسید. روز ۱ ا
کتبر همان سال به درجه سرتیپی ارتقا یافت و نایب رئیس دفتر پرسنل نیروی زمینی شد. ماه اکتبر سال ۱۹۴۳ به درجه سرلشکری رسید. پایبندی آشکار به حزب ناسیونال سوسیالیست نقش بسزایی در این پیشرفت های سریع داشت. در پی مرگ سپهبد رودولف اشمونت در اثر انفجار در قرارگاه پیشوا در جریان کودتای ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴، بورگدورف به عنوان جانشین او به ریاست دفتر پرسنل نیروی زمینی و همچنین آجودان هیتلر در امور نیروی زمینی منصوب شد. در این جایگاه وارد حلقه داخلی هیتلر گشت. در جریان پاکسازی عوامل کودتا، بورگدورف به عنوان فردی وفادار به حاکمیت در مأموریتی سری از جانب فیلدمارشال ویلهلم کایتل، موظف به ابلاغ پیام به فیلدمارشال اروین رومل که تصور می شد در کودتا نقش داشته است، مبنی بر انتخاب بین خودکشی یا محاکمه در دادگاه خلق شد. بورگدورف به همراه سرلشکر ارنست مایزل، معاون خود، روز ۱۴ اکتبر با یک نامه و یک جعبه سَم به خانه رومل در هرلینگن رفت. رومل نزد او اذعان به توطئه برای خلع هیتلر کرد تا بورگدورف گزینه های مقرر شده را به او ارائه کند. رومل خودکشی را برگزید و به زندگی خود پایان داد. ترفیع درجات: بورگدورف روز ۱ نوامبر سال ۱۹۴۴ به درجه سپهبدی
(ژنرال پیاده نظام) ترفیع گرفت. به توصیه او سپهبد هانس کربس ماه مارس سال ۱۹۴۵ جایگزین ارتشبد هاینتس گودریان در ریاست ستاد کل نیروی زمینی شد. دو ماه پایانی جنگ تلاش زیادی کرد اوضاع را در بخش مربوط به خود به سامان نگاه دارد. با وجود غضب هیتلر در این زمان نسبت به بسیاری از افسران ورماخت و حتی اس اس، هیچ نشانه ای از بروز چنین رفتاری از طرف او در برابر بورگدورف نقل نشده است. بورگدورف تا به آخر نسبت به هیتلر و رایش سوم وفادار باقی ماند. او از کسانی بود که در روزهای پایانی در پناهگاه هیتلر حضور داشت. پیش از رسیدن نیروهای ارتش سرخ به این محل، غالباً عقیده بر این است که سپهبد ویلهلم بورگورف روز ۱ مه سال ۱۹۴۵ با شلیک یک گلوله خودکشی کرده است. جسد او در آشفتگی سقوط برلین مفقود شد و آرامگاه او مشخص نیست.
ولفگانگ فون تریپس (؛ زاده درگذشته ) یک اتوموبیل ران فرمول ۱ اهل آلمان بود. مرگ. ۱۹۶۱گرند پریکس ایتالیا در ۱۰ سپتامبر باعث شد تا فون تریپس در آن سال به همراه هم تیمی خود فیل هیل در نبرد برای مسابقات قهرمانی مسابقات فرمول یک قهرمانان جهان کاملاً قفل شود. در طول مسابقه در مونزا ، فراری او با لوتوس جیم کلارک برخورد کرد. اتومبیل او در هوا قرار گرفت و با یک مانع جانبی برخورد کرد و فون تریپس را از اتومبیل به بیرون پرت کرد و پانزده تماشاگر را کشت. کلارک در مورد این حادثه توضیح داد و گفت: "فون تریپس و من مستقیماً در حال مسابقه بودیم و به یکی از پیچ های حاشیه ای که در انتهای جنوبی بود نزدیک می شدیم. ما حدود 100 متر از ابتدای پیچ فاصله داشتیم. فون تریپس نزدیک به داخل پیست در حال اجرا بود. من از نزدیک او را دنبال می کردم ، بیرون را نگه می داشتم. در یک مرحله ، فون تریپس به پهلو تغییر مسیر داد ، به طوری که چرخ های جلویم با چرخ های عقب او برخورد کرد. این لحظه مهلک بود. ماشین فون تریپس دو بار چرخید و به داخل نرده در داخل گاردریل رفت. سپس آن را برگشت ، به ماشین شخصی من برخورد کرد و به داخل جمعیت برگشت. تصاویر فیلم از تصادف که
بعد از مسابقه ظاهر شد نشان داد که حرف کلارک درباره این حادثه نادرست بود: پس از برخورد با کلارک ، اتومبیل فون تریپس مستقیماً از خاکریز بیرون پیست بالا رفت و به حصاری برخورد کرد که تماشاگران از پشت آن نزدیک بودند. در زمان مرگ فون تریپس رهبری مسابقات جهانی فرمول یک را پیست ناتزیوناله مونتزا برعهده داشت.
فریدریش کارل آلبرت دولمان (۲ فوریهٔ ۱۸۸۲ – ۲۸ یا ۲۹ ژوئن ۱۹۴۴) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم ارتش هفتم را در نیروی زمینی فرماندهی کرد. سال های اولیه. فریدریش دولمان روز ۲ فوریهٔ سال ۱۸۸۲ در وورتسبورگ در پادشاهی بایرن زاده شد. سال ۱۸۹۹ به عنوان افسر دانشجو به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. سال ۱۹۰۱ با درجه ستوان دوم در هنگ ۷ توپخانه صحرایی بایرن به سلک افسر درآمد. بین سال های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۵ دوره توپخانه و مهندسی را در دانشکده شارلوتنبورگ گذراند. سپس تا سال ۱۹۰۹ آجودان یک گردان بود. برای دوره ستاد کل به دانشکده جنگ فرستاده شد. سال ۱۹۱۰ به درجه ستوان یکم و سال ۱۹۱۳ به درجه سروان ترفیع گرفت. اوایل سال ۱۹۱۳ مدت کوتاهی آجودان یک تیپ بود. سپس دیده بان هوایی شد و دو سال نخست جنگ جهانی اول را در این جایگاه خدمت کرد. اواخر سال ۱۹۱۶ به فرماندهی یک گردان توپخانه منصوب شد. از ماه نوامبر سال تا پایان جنگ۱۹۱۷ افسر ارشد اطلاعات لشکر ششم پیاده نظام در جبهه غربی بود. رایسشور. با وجود عملکرد پیشین غیر متمایز، دولمان پس از جنگ در رایشسور پذیرفته شد و به جهت تسلط بر زبان های فرانسوی و انگل
یسی، عضو بخش اجرایی کمیسیون صلح در سال ۱۹۱۹ بود. بین سال های ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۳ در مونشن خدمت می کرد. در این موقعیت روابطی با حزب ناسیونال سوسیالیست برقرار کرد. تا ماه فوریه سال ۱۹۳۰ به درجه سرهنگ ترفیع گرفت و رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۷ در مونشن بود. روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۱ فرماندهی هنگ ۶ توپخانه به او سپرده شد. یک نیم سال بعد به عنوان فرمانده توپخانه ۷ و نایب فرمانده لشکر هفتم پیاده نظام در مونشن منصوب گشت. روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۳ به عنوان بازرس توپخانه در وزارت دفاع در برلین برگزیده شد. دولمان روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۲ به درجه سرتیپ و دقیقاً یک سال بعد به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. ورماخت. دولمان تعلق به حزب ناسیونال سوسیالیست نداشت اما از روابط خود درون حزب برای پیشرفت استفاده می کرد. تا حدودی بدین جهت روز ۱ مه سال ۱۹۳۵ فرمانده منطقه نظامی شماره ۹ در کاسل شد. او در این جایگاه از افسران می خواست همکاری خوبی با حزب ناسیونال سوسیالیست داشته باشند و به آن اعتماد کنند. دولمان روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۶ به درجه سپهبد (ژنرال توپخانه) ترفیع گرفت. روز ۲۵ اوت سال ۱۹۳۹ به فرماندهی ارتش هفتم منصوب شد. این ارتش میدانی متشکل از لشکرهای غیر مو
توریزه غالباً نیروهای ذخیره با سن بالا و آموزش کم بود. جنگ جهانی دوم. ترفیع درجه: در پی آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹، یگان دولمان در نبرد لهستان مشارکتی نداشت و در آلمان مستقر بود. در جریان نبرد فرانسه در سال ۱۹۴۰ ارتش هفتم قسمت جنوبی خط دفاعی وست وال را در مقابل خط ماژینو پوشش می داد. این ارتش تنها در پایان کارزار حالت تهاجمی گرفت و در شمال بلفور از خط ماژینو گذشت. نیروهای دولمان از سد مقاومت ضعیف نیروهای بی روحیه فرانسوی عبور کردند و روز ۱۹ ژوئن به لشکر یکم زرهی از گروه زرهی گودریان متصل شدند تا محاصره ۴۰۰٬۰۰۰ تن از نیروهای دشمن را در کوه های ووژ تکمیل کنند. فرانسه دو روز دیگر رسماً تسلیم شد. در پی این پیروزی، دولمان روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰، در میان چندین تن دیگر از فرماندهان ارشد، به درجه ارتشبد ترفیع گرفت. دولمان چهار سال آینده (۱۹۴۴–۱۹۴۰) را در وظایف حفاظت از مناطق تصرف شده، در فرانسه در غرب گذراند. در این مدت بیشتر تمرکز ورماخت بر جبهه شرقی بود. با کش دار شدن جنگ و سخت گیرانه تر شدن رفتار آلمانی ها با مردمان مناطق اشغالی، دولمان به مرور نسبت به سیاست های حاکمیت رایش سوم تجدید نظر کرد. او کمت
ر فرمان های بالادستی در این ارتباط را به نیروهای خود ابلاغ می نمود. پریشانی فکری حاصل از این شرایط سلامتی جسمانی او را تحلیل برد. دولمان که به مدت طولانی درگیر هیچ رزمگاه فعالی نبود، رفته رفته توجه کمتری نسبت به وظایف خود از جمله دفاع ساحلی ناحیه مختص او، نشان می داد. به هر صورت ارتش هفتم، تحت فشار فیلدمارشال اروین رومل، فرمانده گروه ارتش ب، از اوایل سال ۱۹۴۴ شروع به ایجاد موانع ساحلی کرد. به هر حال ممکن نبود چند سال عدم فعالیت در عرض چند ماه جبران شود. بدین شکل هنگام پیاده سازی متفقین در نرماندی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۴ دولمان آمادگی زیادی برای مقابله نداشت. نبرد نرماندی. در گونه ای از بدشانسی، رومل به آلمان رفته بود و دولمان دقیقاً روز ۶ ژوئن، با بیشتر فرماندهان لشکرها و سپاه های ارتش هفتم، در حال اجرای یک شبیه سازی عملیاتی در رن بود. در غیاب رومل، دولمان بلافاصله اقدام به ضدحمله با تنها لشکر بیست و یکم زرهی که داشت کرد اما موفقیت چندانی حاصل نشد و این لشکر در این میانه آسیب شدیدی دید. هنگامی که لشکر زرهی نخبه "لِر" به موقعیت رسید، دولمان دستور به حمله آن در روشنایی روز داد. سرلشکر فریتس بایرلاین، فرمانده این ل
شکر که در کنار رومل در شمال آفریقا تأثیر مخرب برتری هوایی متفقین را تجربه کرده بود، نسبت به این دستور اعتراض کرد که البته به خرج دولمان نرفت. او تصور می کرد چنین تأخیر چند ساعته ای در این شرایط حساس می تواند باعث فروپاشی خط مقدم شود. او همچنین فرمان به سکوت رادیویی این لشکر داد. پس از آغاز حرکت، لشکر به سرعت توسط دشمن شناسایی شد و زیر حملات هوایی شدید قرار گرفت. لشکر زرهی "لر" تنها ۵ تانک از دست داد اما آسیب زیادی به ادوات تدارکاتی و دیگر بخش های آن وارد آمد. لشکر در حالتی بی سازمان و متفرق به خط مقدم رسید و نتوانست کاری پیش ببرد. وقتی رومل به فرانسه بازگشت هدایت لشکرهای زرهی را دولمان گرفت. ارتش هفتم در این هنگام مسئول جناح چپ خط مقدم بود. نیروهای دولمان در سه هفته بعدی جز کاهش سرعت تهاجم دشمن، دستاورد دیگری نداشتند و خود متحمل خسارات سنگین شدند. دژ شربورگ با پایداری نسبتاً اندکی روز ۲۶ ژوئن سقوط کرد. این اتفاق موجب برآشفتگی هیتلر شد. فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت دستور به بررسی علت سقوط این شهر در یک دادگاه نظامی داد. دولمان به شکل سفت وسختی در این رابطه بازجویی شد. او متهم به قصور در ا
ین رابطه بود. هیتلر رومل را به قرارگاه خود احضار کرد و از او خواست دولمان را به جهت مسئله شربورگ محاکمه کند. با مقاومت فیلدمارشال گرت فون روندشتت، فرمانده کل جبهه غربی در مقابل این اقدام، هیتلر به رومل گفت دست کم دولمان را از مقام خود خلع کند. به هر صورت رومل او را فرمانده ای وفادار به اجرای فرمان می دید و از این کار اجتناب کرد. بدین ترتیب هیتلر خود شخصاً دستور به عزل دولمان داد. او با اس اس-اوبرگروپن فورر پاول هاوسر جایگزین شد. البته این خبر هیچگاه به اطلاع دولمان نرسید. او پیش از تمامی این سخنان، صبح روز ۲۸ ژوئن سال ۱۹۴۴ زیر فشار و اضطراب و نگران از تحقیقات در حال انجام، در قرارگاه خط مقدم خود دچار حمله قلبی شد. ارتشبد فریدریش همان روز یا روز بعد جان باخت. او را روز ۲ ژوئیه در فرانسه به خاک سپردند. به هر صورت، به جهت خدمات پیشین، مراسم حکومتی نیز برای او گرفته شد.
یوخن ماس (؛ زاده ) یک اتوموبیل ران فرمول ۱ اهل آلمان است.
ویلهلم گوستلوف (؛ زاده درگذشته ) یک سیاست مدار اهل آلمان بود.
کورت شوماخر (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل آلمان بود.
اتو لیمان فن زاندرس (؛ زاده درگذشته ) نظامی اهل آلمان بود. وی ژنرال ارتش امپراتوری آلمان بود که در طول جنگ جهانی اول به عنوان مشاور نظامی در ارتش عثمانی خدمت کرد. او در یک خانواده اشرافی یهودی متولد شد و مانند بسیاری دیگر از پروسی ها از خانواده های اشرافی، به ارتش پیوست و به درجه ژنرالی رسید. در سال ۱۹۱۸، او فرماندهی یک ارتش عثمانی را در طول لشکرکشی سینا و فلسطین بر عهده داشت. در کل، سندرز تنها کمک محدودی به نیروهای عثمانی ارائه داد.
نوربرت لامرت (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل آلمان است که تا سال ۲۰۱۷ ریاست بوندستاگ را برعهده داشت.
تئودور مُرِل (؛ زاده درگذشته ) پزشک اهل آلمان و از پزشکان شخصی آدولف هیتلر بود. وی را در آلمان بواسطه رفتارهای غیرمعمول می شناسند. او برای چندین سال به صورت روزانه و حتی در واپسین روزهای نبرد برلین در کنار هیتلر بود. مورل داروهایی مختلفی از جمله یوکدال و تسترون را به هیتلر خوراند و در طول سال های جنگ و شکست های هیتلر همواره او را مورد درمان با دوز بالای دارویی قرار می داد. در خصوص شخصیت این پزشک آلمانی او را شارلاتان و بی رحم توصیف کرده اند. بعد از شکست آلمان ها در جنگ مورل بازداشت و تحت بازجویی توسط امریکایی ها قرار گرفت وی سرانجام سه سال بعد از پایان جنگ و در سال ۱۹۴۸ در گذشت.
فریدریش کارل آرنولد اشواسمان (؛ زاده درگذشته ) یک ستاره شناس اهل آلمان بود.
کارل اشتومپف (؛ زادهٔ درگذشتهٔ ) فیلسوف، روان شناش و موسیقی شناس اهل آلمان بود.
اتو ارنست رمر (۱۸ اوت ۱۹۱۲–۴ اکتبر ۱۹۹۷) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان های مختلفی را فرماندهی کرد. او عموماً به جهت نقشش در سرکوب کودتای ۲۰ ژوئیه علیه حاکمیت آدولف هیتلر شناخته می شود. رمر پس از جنگ حزب رایش سوسیالیست را بنیان نهاد. زندگی. اتو ارنست رمر روز ۱۸ اوت سال ۱۹۱۲ زاده شد. در ۲۰ سالگی به نیروی زمینی پیوست. سال ۱۹۴۲ به درجه سرگردی رسید و فرمانده گردان نیمه شنی هنگ نخبه گرنادیر "گروس دویچلانت" شد. با این یگان در نبرد سوم خارکوف در ماه مارس سال ۱۹۴۳ عملکرد خوبی نشان داد. بدین جهت روز ۱۸ مه سال ۱۹۴۳ مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. در نبرد کورسک و کیریوف روگ این گردان را فرماندهی کرد و برگ های بلوط صلیب شوالیه را نیز ماه نوامبر سال ۱۹۴۳ دریافت نمود. ماه مارس سال ۱۹۴۴ به فرماندهی یگان نخبه محافظ برلین در لشکر نخبه "گروس دویچلانت" منصوب شد. در جریان کودتای ۲۰ ژوئیه، از جانب توطئه گران و در راس آن ها سرهنگ کلاوس فون اشتاوفنبرگ فرمان گرفت یوزف گوبلس، وزیر تبلیغات و اطلاع رسانی را دستگیر و ساختمان های وزارتی را پاکسازی کند. به هر حال، گوبلس موجب
مکالمه تلفنی رمر با آدولف هیتلر شد. هیتلر او را همان جا به درجه سرهنگی ترفیع و فرمان به سکوب شورشی ها داد. رمر بلافاصله دست به اقدام زد و تا پایان روز بیشتر توطئه گران کشته یا بازداشت شدند. پاداش رمز انتصاب به فرماندهی تیپ نخبه محافظان پیشوا در جبهه شرقی در ماه اوت سال ۱۹۴۴ بود. با ارتقا سطح یگان به لشکر در قالب سپاه زرهی "گروس دویچلانت" در روز ۳۱ ژانویه سال ۱۹۴۵، رمر نیز به درجه سرتیپ ترفیع گرفت. این لشکر در تهاجم آردن شرکت داشت و متحمل تلفات سنگین شد. این مسئله به بی کفایتی رمر که به بیش از سطح توان خود ترفیع یافته بود، نسبت داده می شود. رمز پس از جنگ با همان رویکرد راست افراطی وارد دنیای سیاست شد. با وجود این که حزب او توانست چند کرسی در مجلس به دست آورد اما بعداً فعالیت آن ممنوع و رمر وادار به زندگی در تبعید برای مدت طولانی شد. پس از آن که به آلمان بازگشت از سال ۱۹۹۲ برای ۲۲ ماه به اتهام سخرانی در انکار هولوکاست زندانی شد. سرتیپ اتو ارنست رمر مجدداً به تبعید رفت و در نهایت سال ۱۹۹۷ در اسپانیا درگذشت.
فرانتس یوزف یونگ (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل آلمان است.
ارنست لویی (۲۵ نوامبر ۱۸۶۸ – ۹ اکتبر ۱۹۳۷) آخرین دوک بزرگ دوک نشین هسن در آلمان بود که از سال ۱۸۹۲ تا ۱۹۱۸ بر این دوک نشین حکومت کرد.
چارچوب آزمون خودکار یک چارچوب تست برای آزمودن و رفع کردن اشکالات نرم افزارهاست که در ابتدا در سال ۲۰۰۷ در پروژه تابستان پر از کد گوگل برای نت بی اس دی نوشته شد. این چارچوب همچنین در بسیاری از کمپانی های تولیدکننده دستگاه های تلفن همراه هم به منظور تست کردن آخرین نسخه از سیستم عامل یا برنامه های کاربردی مورد استفاده قرار می گیرد. این چارچوب، ابزاری مفید برای تست کردن نرم افزارهاست که بسیاری از کارهای ساده و وقت گیر از جمله کلیک کردن و تعویض کردن برنامه ها را به صورت خودکار برای توسعه دهندگان نرم افزار انجام می دهد. به علاوه به کمک آزمون رگرسیون روزانه هم شانس پی بردن و کشف کردن باگ ها قبل از منتشر کردن نسخه جدید نرم افزار بالا می رود. آزمون ها را می توان به زبان های سی، سی++ یا یک پوسته سازگار با پازیکس نوشت. از جمله اهداف این پروژه این است که آزمون ها به صورت جامع باشند و کاربر نهایی بتواند آنها را به صورت دوره ای اجرا کند. این چارچوب یک نرم افزار آزاد است و تحت پروانه بی اس دی عرضه می شود. منابع. Wikipedia contributors. Automated Testing Framework. Wikipedia, The Free Encyclopedia. November 19, 2013, 12:32 U
TC. Available at: http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Automated_Testing_Framework&amp;oldid=582364773. Accessed April 7, 2014.
آزمون رگرسیون نوعی روش برای آزمون نرم افزار است که هدف از آن پیدا کردن اشکالات نرم افزاری جدید یا "رگرسیون ها" در نواحی مشغول به کار و همینطور نواحی غیر فعال سیستم، پس از اعمال کردن تغییراتی نظیر بهینه سازی، اعمال وصله، ایجاد تغییر در پیکربندی نرم افزار و ... است. مقصود از آزمون رگرسیون این است که این اطمینان حاصل شود که تغییرات جدید مانند تغییرات ذکر شده، باعث ایجاد نقص و خطای جدیدی در نرم افزار نخواهد شد. یکی از اصلی ترین دلایل برای انجام آزمون رگرسیون این است که مشخص شود آیا ایجاد یک تغییر در یکی از قسمت های سیستم، دیگر قسمت های سیستم را هم تحت تأثیر قرار می دهد یا خیر. از جمله روش های معمول برای انجام آزمون رگرسیون این است که آزمایش هایی که قبل از اعمال کردن تغییرات جدید به خوبی و با موفقیت بر روی نرم افزار انجام می شدند، مجدداً پس از اعمال کردن تغییرات جدید هم بر روی نرم افزار اعمال شوند و بررسی شود که آیا رفتار برنامه پس از اعمال تغییرات جدید تغییر کرده و همینطور معلوم شود که آیا نواقص از قبل برطرف شده مجدداً پدیدار شده اند یا خیر.
پسرفت نرم افزاری یک اشکال نرم افزاری است که باعث می شود یک خصیصه پس از بوقوع پیوستن یک رویداد خاص (مانند بروزرسانی سیستم، اعمال کردن وصله جدید در سیستم یا تغییر دادن به ساعت تابستانی) از کار بیفتد. دلیل این نامگذاری این است که رویداد پدیدآورندهٔ این اشکال معمولاً به منظور ایجاد «بهبود» در نرم افزار طراحی می شود ولی برعکس، اشکالی در نرم افزار ایجاد می کند که آن را بدتر (دچار پسرفت) می کند. پسرفت کارایی نرم افزاری حالتی است که در آن نرم افزار هنوز به درستی عمل می کند، اما به آهستگی اجرا می شود یا در مقایسه با قبل حافظه بیشتری مصرف می کند (یعنی دچار پسرفت کارایی شده است). پسرفت ها اغلب توسط هات فیکس ها به وجود می آیند. یک رویکرد برای حل کردن این مشکل آزمون پسرفت است. یک برنامه ریزی آزمون خوب تدوین شده، از بوقوع پیوستن این نوع مشکلات قبل از انتشار یافتن نسخه جدید نرم افزار جلوگیری می کند. آزمون خودکار و مورد تستی خوب نوشته شده می تواند احتمال به وجود آمدن یک پسرفت را کاهش دهد. یک پسرفت نرم افزاری می تواند یکی از سه مورد زیر باشد:
هربرت استوتهارت (زاده ۱۱ سپتامبر ۱۸۸۵ – درگذشته ۱ فوریه ۱۹۴۹) تنظیم کننده، ترانه سرا و آهنگساز آمریکایی و برنده جایزه اسکار بهترین موسیقی اوریژینال سال (۱۹۳۹) بود.
تلخ و شیرین یک مجموعه تلویزیونی ایرانی است که در سال ۱۳۵۳ و به کارگردانی «منصور پورمند» ساخته شد و از تلویزیون ملی ایران پخش گردید. خلاصهٔ داستان. حسنعلی خان به همراه همسر و دخترش به تهران می آیند و در منزل دامادش ساکن می گردند. او اموال و دارایی های خود را ازدست داده است؛ به نحوی که حتی برای تهیهٔ امکانات ازدواج دختر دومش - پروانه - نیز درمانده است و بدین ترتیب امیدوارند در تهران بتوانند زندگی و آیندهٔ بهتری برای خود بسازند. او دست به سوی اقوام و وابستگان دور و نزدیک دراز می کند، اما هریک از آنان به نحوی، از کمک به او خودداری می کنند، تا آنکه … این مجموعه تلویزیونی، شیوه زندگی و طرز تفکر سه نسل پیاپی را به تصویر می کشد. از طرفی، عشاق جوانی که پس از ازدواج، به فکر آینده خود و تهیهٔ مسکن و پرداخت قسط و پس انداز هستند و از سوی دیگر نسلی قدیمی، که در افکار کهنه و مال ومنال خود غوطه ور هستند. ماجراهای این مجموعهٔ تلویزیونی ۱۳ قسمتی، از برخورد و تداخل آرای این نسل های گوناگون شکل می گیرد و پیش می رود.