Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
--&gt; در ۷ ژوئیه سال ۲۰۱۶، در ساعت ۸:۴۵ دقیقه پنجشنبه شب به وقت محلی پنج افسر پلیس توسط حداقل دو تن از افراد مسلح در دالاس، تگزاس کشته شدند. شش افسر دیگر و یک غیرنظامی نیز مجروح شدند. تیراندازی ها در جریان تظاهرات حمایتی به خاطر کشته شدن دو مرد سیاه پوست در ایالت های مینه سوتا و لوئیزیانا رخ داده است. این مرگبارترین حمله به پلیس بعد حملات ۱۱ سپتامبر می باشد. دیوید اُ براون، رئیس پلیس دالاس در بیانیه ای اعلام کرد که سه تن از نیروهای پلیس که از جمله مجروحان بودند، در شرایط وخیم به سر می برند. وی افزود تک تیراندازان عامل این حادثه از بالا اقدام به تیراندازی کرده بودند. وی از دستگیری حداقل سه مظنون که یکی از آنها زن بوده است خبر داده. انگیزه مهاجمان این حمله هنوز مشخص نیست. براون گفت: ما هنوز به وضعیت با ثبات نرسیدیم که تمام مظنونان را گرفتار کنیم. ما به جستجوی دقیق خود در منطقه ادامه خواهیم داد تا هنگامی که از دستگیری همه مظنونان مطمئن گردیم. پیش زمینه. دو مرد سیاهپوست فیلاندو کاستیل و آلتون استرلینگدر در ایالت های مینه سوتا و لوئیزیانا در چند روز گذشته توسط پلیس کشته شده بود؛ که تظاهرات در دالاس برای محکوم کرد
ن کشتار آن دو در جریان بود که تیراندازی رخ داد. با توجه به نحوه تیراندازی، به نظر می رسد که هدف عامل یا عاملان این واقعه مأموران پلیس بوده اند. واکنش ها. باراک اوباما، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا به تیراندازی های اخیر پلیس واکنش نشان داده است. وی گفته وقتی وقایعی مانند این اتفاق می افتد، گروه بزرگی از شهروندان ما این طور فکر خواهند کرد که به خاطر رنگ پوستشان، رفتار متفاوتی با آنها می شود؛ و این موضوع دردناک است. این موضوع باید همه ما را نگران کند. این مسئله سیاه، یا مسئله هیسپانیک نیست. این مسئله آمریکاست. هر انسان منصفی باید نگران شود.
جانی ری گیل () متولد ۱۹۸۵؛ یک بازیگر، تهیه کننده و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به استخوان ها، خون حقیقی و شب افتتاحیه اشاره کرد.
مگک (به لاتین: Mogok) یک شهرستان در میانمار است که در شهرستان مگک واقع شده است. خصوصیات. مگک ۱۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
نیکولای ریژکوف (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۸ فوریه ۲۰۲۴) یک سیاستمدار اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی و بعدا روسیه بود. او بین سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۱ رئیس شورای وزرای شوروی بوده است. وی در دوران رهبری گورباچف مسئولیت امور اقتصادی و فرهنگی اتحاد جماهیر شوروی را برعهده داشته است. او در ژانویه ۱۹۹۱ از مقام خود برکنار و والنتین پاولوف به جای وی نخست وزیر شوروی شد. نیکولای ریژکوف در ۲۸ فوریه ۲۰۲۴، در سن ۹۴ سالگی درگذشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی، نشان لنین و قهرمان ملی ارمنستان شده است.
نیکولای الکساندرویچ تیخونوف (؛ – ) یک سیاست مدار اهل روسیه و نخست وزیر شوروی بود. تیخونوف از اقتصاددانان برجسته شوروی بود که توانست در اوایل دهه ۱۹۸۰ تا حدی اقتصاد شوروی را رونق دهد. او که در رشته مهندسی تحصیل کرده بود در سال ۱۹۵۵ معاون وزارت فلزات گشت و در ۱۹۶۳ به معاونت سازمان برنامه شوروی رسید. تیخونوف در سال ۱۹۶۵ نائب رئیس شورای وزیران گشت و پس از استعفا آلکسی کاسیگین در ۱۹۸۱ به سمت نخست وزیری شوروی رسید که تا سال ۱۹۸۵ و هنگامی که گورباچف به دبیر کلی حزب کمونیست رسید در این سمت باقی ماند. پس از به قدرت رسیدن گورباچف و طی اقداماتی که به برژنف زدایی معروف شد تیخونوف از سمت خود برکنار گشت. نیکولای تیخونوف در ۱ ژوئن ۱۹۹۷ در سن ۹۲ سالگی درگذشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان لنین شده است.
والنتین پاولوف (؛ – ) یک سیاست مدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان لنین شده است.
دوبری بوژیلوف (؛ – ) یک سیاست مدار اهل بلغارستان بود.
بن سچنتزر () در در نیویورک زاده شد؛ وی یک بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
ایوان ایوانوف باگریانوف (؛ – ) یک سیاست مدار اهل بلغارستان بود.
گئورگی بلیزناشکی (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل بلغارستان است.
پلامن اورشارسکی (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل بلغارستان است.
مارین رایکوف (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار و دیپلمات اهل بلغارستان است.
احمدشاه بهزاد (زاده ۲۴ عقرب/آبان ۱۳۵۳ در هرات) سیاستمدار افغانستانی و از قوم هزاره است. وی نماینده مردم هرات در دوره های پانزدهم و شانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان، و از اعضای شورای عالی جنبش روشنایی نیز می باشد. زندگی نامه. احمد بهزاد متولد ۲۴ عقرب/آبان ۱۳۵۳ در هرات است. وی در سن یازده سالگی و با افزایش جنگ در سال ۱۳۶۴ به همراه خانواده به ایران مهاجرت می کند و در مشهد ساکن می شود. وی در ایران تحصیلات ابتدایی خود را در مدارس خودگردان مهاجرین ادامه داد و در سال ۱۳۷۰ توانست به مدارس ایران راه یابد اما نتوانست تحصیلات دوره لیسه/دبیرستان خود را به اتمام برساند. فعالیت سیاسی وی با عضویت در حزب وحدت اسلامی افغانستان آغاز می شود و چندین بار توسط دولت ایران دستگیر و به زندان فرستاده می شود. مجلس نمایندگان. دوره پانزدهم. احمد بهزاد در دوره پانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان توانست در پارلمان حضور یابد و به نائب دومی پارلمان افغانستان نیز رسید. دوره شانزدهم. وی در دوره شانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان برای بار دوم خود را از طرف مردم هرات نماینده کرد. در همان ابتدا وی با مشکلاتی روبروشد روزنامه آرمان ملی خبری را منتشر کرد
که محمد اسماعیل خان از رهبران جهادی و چهره بانفوذ در هرات تلاش دارد که مانع از حضور وی در پارلمان شود. احمد بهزاد در صفحه فیسبوکش نیز خبر از باطل شدن و دستبرد به آراء خودش داد اما تمامی این اقدامات بی نتیجه بود و وی توانست به پارلمان راه یابد. تعلیق عضویت. پارلمان افغانستان در ۲۱ حمل ۱۳۹۶ مصوبه ای را در خصوص اصول وظایف داخلی پارلمان افغانستان به تصویب رساند که در نتیجه آن اگر نماینده ای ۲۰ روز به طور مداوم در جلسات عمومی مجلس حضور نداشته باشد، عضویت آن لغو و امتیازات مربوط به نمایندگی پارلمان از او سلب می شود. در تاریخ ۲۳ حمل احمد بهزاد همراه به همراه پروین درانی، فرشته احمدی و بشیر احمد تهینج عضویتشان به دلیل داشتن غیبت طولانی تعلیق شد. تعلیق عضویت وی در ۱ مرداد/اسد ۱۳۹۶ ملغی شد و وی دوباره توانست در پارلمان حضور پیدا کند. دوره هفدهم. احمد بهزاد در انتخابات مجلس ۱۳۹۷ از طرف مردم کابل خود را نامزد حضور در پارلمان هفدهم کرد.
سرگئی استانیشف (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل بلغارستان است.
پتار استویانوف (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل بلغارستان است.
ژلیو ژلف (؛ – ) سیاست مدار و فیلسوف اهل بلغارستان بود. وی از ۱ اوت ۱۹۹۰ تا ۲۲ ژانویه ۱۹۹۷ رئیس جمهور این کشور بود. ژلیو ژلف در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۵، در سن ۷۹ سالگی در صوفیه درگذشت.
کیت استنفیلد (؛ زادهٔ ) بازیگر، شاعر و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. او اولین بار در فیلم "۱۲ موقتی" ایفای نقش کرد که برای این نقش نامزد جایزه ایندیپندنت اسپیریت شد. زندگی شخصی. کیت استنفیلد در ۱۲ اوت ۱۹۹۱ در سن برناردینو، کالیفرنیا زاده شد. به گفتهٔ خودش، او در خانواده فقیری زندگی می کرد و برای همین در سن ۱۴ سالگی تصمیم به بازیگر شدن گرفت.
استفان سوفیانسکی (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل بلغارستان است.
ژان ویدنوف (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل بلغارستان است.
رنتا ایندژووا (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل بلغارستان است.
فیلیپ دیمیتروف (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل بلغارستان است.
گئورگی آتاناسوف (؛ زادهٔ – درگذشته ۳۱ مارس ۲۰۲۲) یک سیاست مدار اهل بلغارستان بود.
یوسف مرحبا (۱۳۲۹ - ۱۳۶۰) قاضی، حقوقدان و نماینده حاکم شرع در آستارا بود که پس از چند مرتبه ترور ناموفق، سرانجام در اول شهریور ۱۳۶۰ توسط مجاهدین خلق کشته شد. برادر او شاپور مرحبا، نماینده سابق مجلس شورای اسلامی است. دوران زندگی. پیش از انقلاب. یوسف مرحبا در سال ۱۳۲۹ در روستای ویرمونی در نزدیکی شهر آستارا متولد شد. پس از اتمام تحصیلات ابتدایی در زادگاه خود، تحصیلات متوسطه را در دبیرستان حکیم نظامی ادامه داد. با شرکت در کنکور سراسری، در دانشگاه فردوسی مشهد پذیرفته شده و مشغول به تحصیل در رشتهٔ فقه و مبانی حقوق اسلامی شده و در حضور استادانی همچون محمدتقی جعفری در کمتر از چهار سال، مدرک کارشناسی خود را اخذ می کند. او در حین دفاع از پایان نامه خود با عنوان «تاریخ ادب و ادبا از جرجی زیدان»، توسط استاد راهنمای خود با لفظ "پروفسور" خطاب شده بود. وی در زمان تحصیل در دانشگاه، کتاب «قرآن در اسلام» را نگاشته بود که در شهریور ۱۳۶۱ توسط بنیاد شهید انقلاب اسلامی چاپ و منتشر گردید. مرحبا زمانی که به شهر خود برای مرخصی تحصیلی می آمد عکس، پیام ها، کتاب و نوار سخنرانی آیت الله خمینی را در آستارا پخش می کرد و آخرین بار که توسط عن
اصر ساواک لو رفته بود از آستارا گریخته و مدت ها در شهرهای دیگر به صورت گمنام زندگی کرده بود. همسر مرحبا نقل می کند که یوسف مرحبا کتاب هایی از جمله فاطمه، فاطمه است را علی رغم ممنوعه بودن، مطالعه کرده و در اختیار دیگران نیز می گذاشت که تحت تعقیب بودن وی از سوی ساواک باعث شده بود تا همسرش به همراه مادر خود، این کتاب ها را در حیاط منزل دفن کنند. او در سال ۱۳۵۴ به خدمت سربازی اعزام شده و پس از گذراندن سربازی در شهر اردبیل، ابتدا در دانشسرا و سپس در دبیرستان به تدریس قرآن و زبان عربی می پردازد. پس از انقلاب. پس از انقلاب اسلامی، ابتدا در کمیته انقلاب اسلامی و سپس در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، فعالیت رسمی خویش را آغاز کرد. یوسف مرحبا به همراه برادران خود یونس، هوشنگ و شاپور در تأسیس سپاه ناحیه آستارا نقش اساسی داشته و با تجربه حاصل از این کار، به تأسیس سپاه ناحیه طوالش نیز اقدام کرده بودند. وی در مدت فعالیت خود در سپاه، جانشین فرماندهی و فرمانده عملیات سپاه پاسداران آستارا را بر عهده داشت. اما در کنار فعالیت های نظامی، وی به تدریس در دبیرستان حکیم نظامی، شرکت در انجمن های اسلامی و تدریس قرآن در مساجد و پایگاه ها
نیز می پرداخت. با آغاز جنگ ایران و عراق، به صورت داوطلبانه به مدت ۶ ماه، راهی مناطق جنگی شد. پس از بازگشت، به سمت نماینده حاکم شرع و رئیس دادگاه انقلاب اسلامی آستارا منصوب شد. وی در همین دوران، نگارش چند کتاب را آغاز نموده بود که ناتمام ماندند. از آنجا که مرحبا رئیس دادگاه انقلاب بود، در بیشتر جلسات اداری شهر حضور داشت که پس یکی از همین جلسات، کشته شد. مرحبا پس از چند ترور ترور نافرجام که فقط به زخمی شدن او منجر می گردید، در ساعت ۱۲:۳۰ ظهر روز یک شنبه ۱ شهریور ۱۳۶۰ پس از پایان جلسه شورای امتحانات اداره آموزش و پرورش شهرستان آستارا و در حین بازگشت به دادگاه، به ضرب سه گلوله از ناحیه قلب، سر و دست مورد هدف قرار گرفته و کشته می شود. او در تاریخ ۲۰ مرداد همان سال نیز هدف ترور قرار گرفته بود. با این که آن زمان مقر سپاه پاسداران آستارا در فاصله چند ده متری محل ترور بود، ضاربین توانستند پس از اتمام عملیات فوق، متواری شوند. شاپور مرحبا برادر کوچک تر وی که با شنیدن این خبر، از منطقه سرپل ذهاب به آستارا بازگشته بود نیز هدف ترور ناموفق قرار گرفت. وی پس از چندی، با همراهی تعدادی از پاسداران برای دستگیری ضاربین برادرش، عا
زم ارتفاعات منطقه شده و پس از کشته شدن تعدادی از آنان در این درگیری، تعدادی از افراد مظنون را دستگیر نموده و تحویل دادگاه انقلاب داد. اندیشه سیاسی. مرحبا در علوم قرآنی، زبان و ادبیات عربی تبحر داشت. از فعالیت های علمی او می توان به نوشتن کتاب های زیر اشاره کرد: خانواده. یوسف مرحبا صاحب چهار فرزند خردسال بود که پس از او، سرپرستی خانواده اش بر عهده شاپور مرحبا قرار گرفت. فرزند ارشد وی غلامرضا مرحبا اقتصاددان بوده و از کارشناسان ارشد بانک ملی ایران است که با ردصلاحیت شاپور مرحبا نماینده دوره های چهارم، پنجم و هفتم، در دهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی با شعار «"راه ناتمام را تمام می کنیم"» شرکت کرده و کاندیدای مورد حمایت ائتلاف بزرگ اصولگرایان بوده و نتیجه را به ولی داداشی واگذار کرد. مستند زندگی. مستند زندگی یوسف مرحبا در سال ۱۳۹۴ توسط صداوسیما تولید و از شبکه های اول و دوم سیما پخش شده بود. یادبودها. به علت این که یوسف مرحبا در دبیرستان حکیم نظامی به تحصیل و تدریس پرداخته بود، نام این دبیرستان به «دبیرستان معلم شهید یوسف مرحبا» تغییر نام پیدا کرد. در مراسم بزرگداشت یوسف مرحبا که در آخرین شب مرداد ۱۳۹۳ برگز
ار شد، جعفر شجونی از اعضای جامعه روحانیت مبارز به عنوان سخنران اصلی مراسم به بیان ویژگی های شخصیتی مرحبا پرداخته و تداوم راه وی را سبب بقای نظام عنوان کرد. در روز ۲۰ اسفند ۱۳۹۴ و سالروز تأسیس بنیاد شهید، سردیس وی با حضور مردم و مسئولین، در ورودی مزار شهدای آستارا نصب شد.
حامد دامنی(۱۳۲۴–۱۳۸۶) نماینده روحانی اهل تسنن از حوزه انتخابیه: سیستان و بلوچستان (خاش / میرجاوه / نصرت آباد) در اولین و دومین دوره مجلس شورای اسلامی بود. مولوی حامد دامنی در دورهٔ اول مجلس به پیشنهاد مولانا عبدالعزیز مورد انتخاب مردم واقع گردید و به مجلس شورای اسلامی ایران راه یافت تحصیلات. حامد دامنی تا مقطع سیکل اول را در ایرانشهر تحصیل کرد. سپس رو به تحصیلات حوزوی آورد و ابتدا نزد پدرش عبدالغفور دامنی (مولانا عبدالغفور- بنیان گذار حوزه علمیه (مولانا عبدالغفور- بنیان گذار حوزه علمیه مدرسه دینی کنزالعلوم غفوریه ایرندگان شاخه ای از حوزه علمیه دارالعلوم حقانیه ایرانشهر) مقدمات را فرا گرفت.) مقدمات را فرا گرفت. بعد از آن به مدرسه دینی شمس العلوم رفته و از شاگردان شمس الدین ملازهی گردید. بعد از برای طی کردن مدارج عالی عازم پاکستان شده و ابتدا در دارالعلوم کراچی و نزد سبحان محمود، مفتی محمدتقی عثمانی، مولانا شمس الحق و مفتی محمد رفیع عثمانی آموزش دید بعد از آن به خانپور رفته و در درس عبدالله درخواستی حاضر شد. او مراحل تکمیلی دروس حوزوی را در درسه دینی دارالعلوم تیدی گذارند و از آنجا فارغ التحصیل شد. فعالیت ها. ا
و پس از فراغت از تحصیل به شهر خاش اقامت رفت و ابتدا در اداره مالاریا و سپس ادارهٔ برق شهرستان خاش در حالیکه ملبس به لباس روحانیت بود برای امرار معاش مشغول به فعالیت شد. او سپس در اولین و دومین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه خاش به نمایندگی مجلس انتخاب شد. بعد از اتمام نمایندگی در دوره دوم به سمت ریاست آب منطقه ای ایرانشهر و معاونت دفتر رهبری در امور اهل سنت ایرانشهر منصوب شد. مولانا حامد دامنی از شخصیت های ماندگار و تأثیرگذار تاریخ بلوچستان و ایرانشهر می باشد. وی خدمات ماندگاری به نظام مقدس جمهوری اسلامی و مردم محروم منطقه سیستان و بلوچستان داشته زنده یاد مسعود هاشمزهی به عنوان یکی از مدیران سابق منطقهٔ آزاد چابهار و نمایندهٔ بعد از مولانا دامنی در خاش راجع به او گفته بود: اگر مولوی حامد و پیگیری هایش نبود هرگز منطقهٔ آزادی وجود نداشت. از جملات خدمات ماندگار مرحوم مولانا حامد دامنی پیشنهاد و پیگیری سهمیه ورودی کنکور برای دانش آموزان مناطق محروم برای اولین بار در مجلس، احداث سیمان خاش به عنوان تنها صنعت ماندگار استان سیستان و بلوچستان که اولین کارخانهٔ دارای پاسگاه اختصاصی در کل کشور، تأمین ا
عتبار سد پیشین و… نیز می باشد. مولوی حامد در میان مردم به خدمتگذار بودن و حلال و پیگیر مشکلات مردم معروف بود که به او لقب &lt; آفتاب بی غروب &gt; از جانب مردم داده شد وی حتی خارج از وقت اداری و تا پاسی از شب به دنبال حل مشکلات عموم مردم بود و جدیت او بحدی بود که از حل نشدن و مشکلات مردم بشدت ناراحت می شد ایشان بعد از دوران نمایندگی مجلس با وجود موقعیت های کاری مناسب و پیشنهادهای شغلی خوب در بالاترین مدارج نظام، با هدف خدمت به مردمان سرزمین پدری به ایرانشهر بازگشت. مولانا حامد دامنی به ساده زیستی معروف بود طبع شعری و سخنوریش فوق العاده بود و همچنین از هوش و استعداد بالایی برخوردار بود ایشان معتقد به این بود که ملاک تعداد زاد و ولد هر فرد باید توانایی او در تربیت فرزند باشد و نه شرایط مالی مولوی دامنی فرزندان خلف زیادی به عنوان صدقهٔ جاریهٔ خود و ادامه دهنده راه خدمتگذاریش به جامعه تحویل داده دو تن از دخترانش در رشتهٔ پزشکی در حال تحصیل هستند پسر بزرگ او محمد نور دارای مدرک فوق لیسانس حقوق می باشد و مسئول دفتر امور قضایی ایرانشهر است. ضیاء الحمید در شبکه بهداشت و درمان مشغول به خدمت است و به عنوان پرستار شهرهٔ
اخلاقی و خدمتگذاری خوبی در میان عموم دارد علیرضا در زمینهٔ کامپیوتر و حسابداری فعال است و همکنون در یکی از شرکت های بیمه معتبر در سطح کشور عنوان مدیریتی دارد محمدتقی که در قسمت روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی ایرانشهر مشغول به کار می باشد و عبدالغفور هم در جامعهٔ سلامت در اورژانس ۱۱۵ فعال است. همچنین دیگر فرزندان دختر ایشان در جامعهٔ پزشکی و آموزش و پرورش فعالند بطوریکه که وی دو پزشک به جامعه پزشکی معرفی کرده است.
کوه معبد () تپه ای در شهر قدیم اورشلیم می باشد که برای هزاران سال در یهودیت، مسیحیت و اسلام به عنوان مکان مقدس مورد احترام بوده. این مکان محوطه مسجد بزرگی است به نام مسجد الاقصی (، "مسجدالاقصی"، ترجمه شده به: «دورترین مسجد»)، که با نام افتخاری حرم شریف و گاهی به عنوان میدان مقدس (یا مقدس) اورشلیم شناخته می شود. محوطه ی کنونی یک میدان صاف است که توسط دیوارهای حائل (از جمله دیوار غربی) احاطه شده، که در اصل توسط شاه هرود در قرن اول پیش از میلاد برای گسترش معبد دوم یهودیان ساخته شده بودند. این میدان تحت سلطه ی دو بنای یادبود باشکوه قرار دارد که در دوره ی خلافت راشدین و اوایل خلافت اموی، پس از تصرف شهر در سال ۶۳۷ میلادی ساخته شدند: شبستان اصلی مسجدالاقصی و گنبد الصخره که نزدیک به مرکز تپه قرار دارد و در سال ۶۹۲ میلادی تکمیل شد و یکی از قدیمی ترین بناهای اسلامی موجود در جهان به شمار می رود. دیوارها و دروازه های هیرودی، با افزودنی هایی از دوره های بیزانس متأخر، اسلام اولیه، مملوک و عثمانی، اطراف این محوطه را فرا گرفته اند، که از طریق یازده دروازه قابل دسترسی است؛ ده دروازه مخصوص مسلمانان و یکی برای غیرمسلمانان، و در
نزدیکی هر یک، ایستگاه های نگهبانی پلیس اسرائیل قرار دارد. حیاط از سمت شمال و غرب توسط دو رواق متعلق به دوره مملوکی و چهار مناره احاطه شده است. تاریخ. قبل از ورود بنی اسرائیل به کنعان. اعتقاد بر این است که این تپه از هزاره ی چهارم پیش از میلاد مسکونی بوده است.[نیازمند منبع] یک تعویذ که مهر سلطنتی تحوتموس سوم (پادشاهی بین سال های ۱۴۷۹ تا ۱۴۲۵ پیش از میلاد) را دارد، در سال ۲۰۱۲ توسط پروژه ی الک برداری کوه معبد در این محل کشف شد. دوران بنی اسرائیل. به گفتهٔ باستان شناسان، کوه معبد مرکز زندگی مذهبی اورشلیم کتاب مقدسی و همچنین آکروپولیس سلطنتی پادشاهی یهودا بوده است. باور بر این است که معبد اول بخشی از یک مجموعهٔ سلطنتی بزرگ تر بوده است. کتاب مقدس همچنین از چند بنای دیگر ساخته شده توسط سلیمان در این مکان یاد می کند، از جمله کاخ سلطنتی، «خانهٔ جنگل لبنان»، «تالار ستون ها»، «تالار تخت» و «خانهٔ دختر فرعون». برخی از پژوهشگران بر این باورند که بر اساس روایت های کتاب مقدس، مجموعهٔ سلطنتی و مذهبی در کوه معبد توسط سلیمان در قرن دهم پیش از میلاد به عنوان یک نهاد جداگانه ساخته شده که بعداً درون شهر گنجانده شده است. کناف اس
تدلال کرده که کوه معبد از اواخر عصر برنز به عنوان مرکز آیینی و حکومتی اورشلیم خدمت می کرده است. از سوی دیگر، نعمان پیشنهاد داده که سلیمان معبد را در ابعادی بسیار کوچکتر از آنچه در کتاب مقدس توصیف شده ساخته و این بنا در قرن هشتم پیش از میلاد بزرگ تر یا بازسازی شده است. در سال ۲۰۱۴، فینکلشتاین، کخ و لیپشیتس پیشنهاد کردند که تپهٔ اورشلیم باستانی در زیر محوطهٔ امروزی کوه معبد قرار دارد، نه در محوطهٔ باستان شناسی مجاور موسوم به شهر داوود، همان گونه که باستان شناسی جریان اصلی باور دارد؛ با این حال، این پیشنهاد از سوی سایر پژوهشگران این حوزه رد شد. تمام پژوهشگران اتفاق نظر دارند که محوطهٔ کوه معبد در عصر آهن کوچکتر از محوطهٔ هیرودی باقی مانده تا به امروز بوده است. برخی از پژوهشگران، از جمله کنیون و ریت مایر، بر این باورند که دیوارهای محوطهٔ معبد اول تا دیوار شرقی امتداد داشته اند. ریت مایر برخی ردیف های سنگ های آشلار قابل رؤیت در شمال و جنوب دروازهٔ طلایی را دارای سبک مربوط به عصر آهن یهودا دانسته و آن ها را به ساخت این دیوار در دوران حزقیا نسبت می دهد. گفته می شود که سنگ های بیشتری از این نوع در زیر زمین باقی مانده
اند. ریت مایر همچنین پیشنهاد داده که یکی از پله هایی که به قبةالصخره منتهی می شود، در واقع بالای یکی از ردیف های باقی مانده از دیوار غربی محوطهٔ عصر آهن است. معبد اول در سال ۵۸۷/۵۸۶ پیش از میلاد توسط امپراتوری نئو-بابِلی به رهبری نبوکدنصر دوم ویران شد. دوران های هخامنشی، یونانی (هلنیستی) و حَشمونی. ساخت معبد دوم در حدود سال ۵۳۸ پیش از میلاد تحت فرمان کوروش بزرگ آغاز شد و در سال ۵۱۶ پیش از میلاد به پایان رسید. این معبد در محل اصلی معبد سلیمان ساخته شد. به گفته پاتریچ و ادلکوپ، مساحت ایده آل مجموعه، که در کتاب حزقیال به اندازه ۵۰ در ۵۰ ذراع توصیف شده، توسط خاندان حشمونیان، احتمالاً در زمان یحیی هورکانوس، تحقق یافت؛ این همان اندازه ای است که بعدها در میشنا نیز ذکر شده است.شواهدی از گسترش کوه معبد توسط حشمونیان توسط باستان شناس لین ریت مایر به دست آمده است. در سال ۶۷ پیش از میلاد، نزاعی میان آریستوبولوس دوم و یحیی هورکانوس دوم بر سر تخت پادشاهی حشمونیان درگرفت. ژنرال رومی، پومپیوس، که برای مداخله در این درگیری دعوت شده بود، جانب هورکانوس را گرفت؛ آریستوبولوس و پیروانش در کوه معبد سنگر گرفتند و پل ارتباطی آن با ش
هر را ویران کردند. وقتی ارتش روم به اورشلیم رسید، پومپیوس دستور داد خندقی که از سمت شمال از کوه معبد دفاع می کرد، پر شود. برای انجام این کار، پومپیوس منتظر روزهای شنبه ماند تا مدافعان به دلیل مقدس بودن آن روز، کار را مختل نکنند. پس از سه ماه محاصره، رومیان موفق شدند یکی از برج های نگهبانی را سرنگون کرده و به کوه معبد یورش ببرند. پومپیوس خود وارد قدس الاقداس شد، اما به معبد آسیبی نرساند و به کاهنان اجازه داد به فعالیت های معمول خود ادامه دهند. دوران های هیرودی و اوایل رومیِ. در حدود سال ۱۹ پیش از میلاد، هیرود بزرگ کوه معبد را بیشتر گسترش داد و معبد را بازسازی کرد. این پروژه بلندپروازانه که شامل به کارگیری ۱۰٬۰۰۰ کارگر بود، اندازه کوه معبد را بیش از دو برابر افزایش داد و به حدود ۳۶ جریب (۱۵۰٬۰۰۰ متر مربع) رساند. هیرود این ناحیه را با بریدن سنگ در سمت شمال غربی و بالا آوردن زمین شیب دار در جنوب، مسطح کرد.او این کار را از طریق ساخت دیوارهای نگهدارنده عظیم، طاق های بزرگ، و پر کردن بخش های لازم با خاک و آوار انجام داد. نتیجه، بزرگ ترین محوطه مقدس در جهان باستان بود. ورودی های اصلی کوه معبد هیرودی دو مجموعه دروازه د
ر دیوار جنوبی بودند، به همراه چهار دروازه دیگر که از سمت غربی و از طریق پل ها و پله ها قابل دسترسی بودند. ایوان های بزرگ (استواها) در سه طرف سکوی معبد قرار داشتند، و در سمت جنوبی آن، یک بازیلیکای باشکوه قرار داشت که یوسفوس از آن با عنوان «استوای سلطنتی» یاد کرده است. استوای سلطنتی به عنوان مرکز معاملات تجاری و حقوقی شهر عمل می کرد و از طریق گذرگاه قوسی رابینسون دسترسی مستقلی به شهر پایین تر داشت. خود معبد و صحن های آن در سکویی مرتفع در مرکز محوطه بزرگ تر قرار داشتند. افزون بر بازسازی معبد، صحن ها و رواق های آن، هیرود همچنین دژ آنتونیا را ساخت که بر گوشه شمال غربی کوه معبد مسلط بود، و یک مخزن آب باران به نام «بیرکه اسرائیل» را در شمال شرق احداث کرد.یک خیابان یادمانی که امروزه با نام «خیابان پلکانی» شناخته می شود، زائران را از دروازه جنوبی شهر از طریق دره تیروپیون به سمت غربی کوه معبد هدایت می کرد. در سال ۲۰۱۹ پیشنهاد شد که این مسیر توسط پونتیوس پیلاطس در دهه ۳۰ میلادی ساخته شده باشد. در مراحل اولیه نخستین جنگ یهود-روم (۶۶–۷۰ میلادی)، کوه معبد به مرکز نبرد میان جناح های مختلف یهودی تبدیل شد که برای کنترل شهر با
یکدیگر درگیر بودند، و هر جناحی در طول درگیری بخش هایی از منطقه را در اختیار داشت. در آوریل سال ۷۰ میلادی، ارتش روم به فرماندهی تیتوس به اورشلیم رسید و محاصره شهر را آغاز کرد. چهار ماه طول کشید تا رومیان مدافعان کوه معبد را شکست داده و این مکان را تصرف کنند. رومیان معبد و تمامی سازه های دیگر بر روی سکو را به طور کامل ویران کردند. فرو ریزش های سنگین سنگ های عظیم از دیوارهای فوقانی بر روی خیابان هیرودی که در امتداد بخش جنوبی دیوار غربی قرار دارد، کشف شده است، به طوری که برخی از این سنگ ها در دمایی نزدیک به ۸۰۰ درجه سانتی گراد سوخته اند. کتیبه «جایگاه شیپورزنی» که یک کتیبه عبری یادمانی است و توسط سربازان رومی به پایین پرتاب شده بود، در میان یکی از این توده های سنگی پیدا شد. دوره میانه رومی. شهر آئلیا کاپیتولینا در سال ۱۳۰ میلادی توسط امپراتور رومی، هادریان، ساخته شد و یک کلونیا رومی در محل اورشلیم، که همچنان در پی شورش اول یهودیان در سال ۷۰ میلادی ویران بود، مستقر گردید. واژه «آئلیا» از نام خانوادگی هادریان، یعنی «آئلیوس» گرفته شده، در حالی که «کاپیتولینا» به این معناست که شهر جدید به ژوپیتر کاپیتولینوس، خدای رو
می، تقدیم شده بود. برای او معبدی ساخته شد که بخشی از آن بر روی محل معبد دوم یهودیان، یعنی کوه معبد، قرار گرفت. هادریان ساخت شهر جدید را به عنوان هدیه ای به یهودیان در نظر گرفته بود، اما از آن جا که مجسمه ای عظیم از خود در برابر معبد ژوپیتر برپا کرد و درون معبد نیز تندیس بزرگی از ژوپیتر قرار داشت، در نتیجه دو تصویر تراشیده غول پیکر بر روی کوه معبد قرار گرفت که از نظر یهودیان بت گونه و شرک آمیز تلقی می شد. همچنین در آیین های تطهیر زمین در سنت رومی، رسم بر آن بود که خوکی قربانی شود. پس از شورش بارکوخبا (شورش سوم یهودیان)، تمامی یهودیان از ورود به شهر و مناطق اطراف آن منع شدند و در صورت ورود، مجازاتشان مرگ بود. دوره متأخر رومی. از قرن اول تا قرن هفتم میلادی، مسیحیت در سراسر امپراتوری روم گسترش یافت و به تدریج به دین غالب سرزمین اسرائیل تبدیل شد. در دوران بیزانس، خود اورشلیم تقریباً به طور کامل مسیحی شده بود، و بیشتر جمعیت آن را مسیحیان یعقوبی با آیین سوری (میافیزیسمها) تشکیل می دادند. امپراتور کنستانتین اول روند مسیحی سازی جامعه رومی را ترویج داد و به آن برتری نسبت به آیین های مشرکانه داد. یکی از پیامدهای این اقد
ام آن بود که معبد ژوپیتر که هادریان بر روی کوه معبد ساخته بود، بلافاصله پس از شورای اول نیقیه در سال ۳۲۵ میلادی به دستور کنستانتین ویران شد. زائر بوردو، که در سال های ۳۳۳–۳۳۴ میلادی و در دوران حکومت امپراتور کنستانتین اول از اورشلیم بازدید کرد، نوشت: «دو تندیس از هادریان وجود دارد، و نه چندان دور از آن ها، سنگی سوراخ شده است که یهودیان هر سال نزد آن می آیند و آن را با روغن می مالند. آنان سوگواری می کنند و جامه های خود را می درند، و سپس بازمی گردند. گمان می رود این مراسم مربوط به تیشا بآو باشد، چرا که دهه ها بعد، جروم نقل کرد که این تنها روزی بوده که یهودیان اجازه داشتند وارد اورشلیم شوند. امپراتور ژولیان، خواهرزاده کنستانتین، در سال ۳۶۳ میلادی به یهودیان اجازه داد تا معبد را بازسازی کنند. در نامه ای که به ژولیان نسبت داده شده، او به یهودیان نوشت: «شما باید این کار را انجام دهید تا وقتی که من جنگ در فارس را با موفقیت به پایان رساندم، بتوانم به دست خود شهر مقدس اورشلیم را که سال ها در آرزوی سکونت دوباره در آن بوده اید، بازسازی کنم، و ساکنانی به آنجا بیاورم و همراه با شما خدای متعال را در آنجا تجلیل نمایم.» ژولی