Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کورت گرون (; – ) کارگردان و هنرپیشه یهودی اهل کشور آلمان بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "حادثه"، "سه آرزو" و "مردم در روز یکشنبه" اشاره کرد.
یان گوتوفت (؛ – ) هنرپیشه و کارگردان سینمای صامت و تئاتر اهل آلمان بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به نوسفراتو و گوژپشت و رقاصه اشاره کرد.
ماکس گولشتورف (؛ – ) هنرپیشه و کارگردان تئاتر اهل کشور آلمان بود. وی بین سال های ۱۹۱۶ تا ۱۹۴۹ میلادی فعالیت می کرد.
انسان خردمند، انسان هوشمند یا انسان نوین ، نام یک گونه از سردهٔ انسان است. بر اساس نظریهٔ فرگشت، انسان خردمند، نمونه ای فرگشته از انسان راست قامت است. از دیدگاه دیرین مردم شناختی، دو دیدگاه رایج در مورد خاستگاه انسان هوشمند موجود است. نخستین دیدگاه آن است که انسان های خردمند، از نیای مشترکی که از انسان راست قامت در آفریقا تمایزیافته، تکثیر گردیده است. فرض دیگر بر آن است که انسان خردمند مسیر فرگشتی خود را از انسان راست قامت نه تنها در آفریقا که در دیگر قلمروها سپری کرده است. از سال ۲۰۱۰ میلادی مطالعات ژنتیکی، دیدگاهی میانه را ثابت کرده اند؛ به طوری که خزانهٔ ژنی انسان خردمند عمدتاً از نیای آفریقایی است، اگرچه اختلاط در طول فرگشت نشان می دهد که در دیگر نقاط کرهٔ زمین نیز فرگشت رخ داده است. نام گذاری. نام علمی «انسان خردمند» که هومو ساپینس است توسط کارل لینه (۱۷۵۸) گذاشته شده، بخش لاتین آن هومو (homo) به معنی انسان و بشر است و ساپینس (sapiens) که واژه ای لاتین است، معنی خردمند می دهد. برخی از مترجمان و زبان شناسان معتقدند که عبارت «خردورز» ترجمهٔ بهتری نسبت به «خردمند» برای واژهٔ لاتین sapiens است ولی با این حال
در زبان فارسی بیشتر از عبارت خردمند استفاده می شود. ریشه. ۳۰۰۰۰۰ سال پیش حداقل ۹ گونه از انسان در کره زمین وجود داشتند اما امروزه فقط هومو ساپینس یا انسان خردمند، باقی مانده است. انسان های خردمند به چند زیرگونه، نظیر "انسان خردمندِ خردمند"، "انسان خردمند ایدالتو" و "انسان های خردمند باستانی" طبقه بندی می شوند که دو دستهٔ آخر منقرض گردیده اند. به طور معمول دو نظریه در خصوص ریشهٔ انسان خردمند وجود دارد: منشأ آفریقایی انسان مدرن و فرضیه چند ناحیه ای بودن آن. از سال ۲۰۱۰ میلادی که تحقیقات ژنتیکی ظهور پیدا کردند، بیشتر کشفیات نشان دهندهٔ منشأ آفریقایی بوده و همچنین یک درصد محدودی نیز به صورت مخلوط چندناحیه ای وجود داشته است. مدل اصلی که مورد قبول اکثریت قرار گرفته منشأ اصلی انسان های مدرن امروزی را بر اساس مهاجرت انسان های اولیه از آفریقا دانسته است. این نظریه در رسانه ها با نام مدل خروج-از-آفریقا (Out-of-Africa model) شناخته می شود و در دانشگاه ها با نظریهٔ جدید تک-منشأیی (recent single-origin) بودن، نظریهٔ جایگزینی (Replacement Hypothesis) و نظریهٔ مدل جدید منشأ آفریقایی (Recent African Origin) شناخته می شود. ا
ین نظریه که انسان ها دارای یک منشأ هستند در کتاب «تبار انسان، و انتخاب طبیعی در ارتباط با جنسیت» توسط چارلز داروین (۱۸۷۱) منتشر شده است. این نظریه تا سال ۱۹۸۰ میلادی مورد قبول واقع نشد، تا اینکه در سال ۱۹۸۰ میلادی بر اساس مطالعهٔ DNA روش های امروزی (دی ان ای میتوکندریایی) و نیز با شواهد به دست آمده انسان شناسی زیستی مطابقت پیدا کرد. بر اساس شواهد به دست آمده از فسیل ها و آزمایش ها ژنتیک، انسان خردمند باستانی در آفریقا و به امروزی در طی سالیان و در حدود ۲۰۰ هزار و ۱۰۰ هزار پیش فرگشت یافتند و اولین دسته ای که آفریقا را ترک کردند حدود ۶۰ هزار سال پیش بوده که در طی زمان با جمعیت انسان های نئاندرتال و هومو ارکتوس (انسان راست قامت) جایگزین شدند. اخیراً، در سال ۲۰۱۷ میلادی، فسیل هایی در جبل ایرهود (مراکش) پیدا شدند که نشان می دهند ممکن است فرگشت انسان خردمند در حدود ۳۰۰ هزار سال پیش بوده و همچنین دیگر شواهدی وجود دارد که نشان می دهد ممکن است انسان خردمند در ۲۷۰ هزار سال پیش آفریقا را ترک کرده است. امروزه دانشمندان با مدل تک منشأیی بودن انسان ها در آفریقای شرقی اتفاق نظر دارند. با این حال، یافته های جدید از ژنوم های
کامل نئاندرتال این فرض را ایجاد می کند که برخی از انسان های مدرن امروزی دارای ژن های مشترکی با برخی ژن های نئاندرتال هستند. فردی که این مطالعه را انجام داده گفته است که یافته های آنان با ترکیب بالای ۴٪ از نئاندرتال در برخی از جمعیت ها مطابقت دارد. اما در همان مطالعه نیز گفته شده است که ممکن است دلایل دیگری برای اشتراک ژن های انسان امروزی با ژن های باستانی وجود داشته باشد. فرگشت. بازهٔ زمانی برای فرگشت از نسل شامپانزه-انسان به گونهٔ انسان (سرده) تقریباً ۱۰ تا ۲۰ میلیون سال پیش و از انسان راست قامت به انسان خردمند تقریباً ۱٫۸ تا ۰٫۲ میلیون سال پیش تخمین زده شده است. مطالعات علمی بر روی فرگشت انسان عمدتاً بر روی ژنوم انسان (سرده) تمرکز دارد (ایجاد و انقراض گونه ها)، اما مطالعه بر روی دیگر گونهٔ انسانیان را نیز شامل می شود، برای مثال «میمون های بزرگ» که شامل جنوبی کپی به عنوان مهم ترین اجداد انسان ها می شود و همچنین گونه هایی که در بین انسان ساییان بوده و منقرض شدند: شامپانزهها، بونوبوها، گوریلها و دیگر گونه های منقرض شده. «انسان های امروزی» به عنوان گونه انسان خردمند (هومو ساپینس) شناخته می شود که تنها زیرگونه م
نشعب شده از آنچه که هومو ساپینس بوده، است. انسان خردمند ایدالتو که یک زیرگونه شناخته شده دیگر است، نیز منقرض شده است. گونه انسان نئاندرتال که در ۳۰ هزار سال پیش منقرض شده به عنوان یک زیرگونه از «هومو ساپین نئاندرتال» طبقه بندی شده که مطالعات ژنتیک امروزه نشان دادند که DNA انسان های امروزی از نئاندرتال در ۵۰۰ هزار سال پیش جدا شده است. آناتومی انسان های امروزی ابتدا در فسیل های پیدا شده در آفریقا که ۱۹۵ هزار سال قدمت دارند دیده شده است ( را ببینید)، که بر اساس شواهد مطالعات زیست شناسی مولکولی می توان زمان تقریبی جدا شدن اجداد تمام جمعیت انسان ها را به ۲۰۰ هزار سال پیش تخمین زد. مطالعات وسیع انجام شده بر تنوع ژنتیکی آفریقایی های مردم بوشمن و خویسان که نشان دهندهٔ بیشترین تنوع ژنتیکی در بین ۱۱۳ جمعیت مجزای نمونه برداری شده هستند، آنها را جزو ۱۴ «خوشه های اجدادی جمعیت» قرار داده است. همچنین تحقیقات نشان داده است که مهاجرت انسان های اولیه از جنوب غربی آفریقا نزدیک مرزهای نامیبیا و آنگولا بوده است. نیروهای انتخاب طبیعی بر روی جمعیت انسان ادامه داشته و شواهد نشان می دهد که در برخی از مناطق ژنوم ها انتخاب هدایتی در طی
۱۵ هزار سال پیش داشتند.
هوبرت فون مایرینک (؛ – ) هنرپیشه اهل کشور آلمان بود. وی بین سال های ۱۹۲۱ تا ۱۹۷۰ میلادی در بیش از ۲۸۰ فیلم بازی کرد. قسمتی از فیلمشناسی. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به بل آمی، هوس، روبرت کخ، روتشیلدها و یک، دو، سه اشاره کرد.
نیلس آستر (؛ – ) هنرپیشه اهل کشور سوئد بود که از سال ۱۹۲۶ تا اواسط دههٔ ۵۰ میلادی در سینمای هالیوود بازی می کرد.. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به سورل و پسر، نور شمع، کازاک و آرایش اشاره کرد.
وارنر اولاند (؛ – ) هنرپیشه سوئدی-آمریکایی بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "خواننده جاز"، "قطار سریع السیر شانگهای"، "دن خوان"، "بی آبرو"، "شانگهای" و "شبی در رم" اشاره کرد.
بنیت یوربری (؛ – ) هنرپیشه و خواننده اهل کشور سوئد بود. وی در بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۴۰ در حدود ۲۵ فیلم بازی کرد.
شرکت تحت حمایت دولت یک شرکت خدمات مالی ایجاد شده توسط کنگره ایالات متحده است. هدف آن افزایش جریان اعتبار به بخش های مشخصی از اقتصاد است که آن بخش از بازار سرمایه را کارآمد و شفاف تر می کند، و همچنین ریسک سرمایه گذاران و تأمین کنندگان دیگر سرمایه را کاهش می دهد. یکی از تأثیرات مطلوب آن افزایش دردسترس بودن و کاهش هزینه های اعتباری برای بخش های بدهکار به وسیلهٔ کاهش ریسک از دست دادن سرمایه برای سرمایه گذاران می باشد: کشاورزی، امور مالی خانگی و آموزش و پرورش. دو مورد از شناخته شده ترین GSES ها انجمن فدرال وام مسکن (Fannie Mae ) و شرکت وام مسکن فدرال (Freddie Mac) می باشد. پشتوانه ارز آمریکا. کنگره مشخص کرده است که بانک های فدرال رزرو باید وثیقه ای به ارزشی که فدرال رزرو مشخص کرده است نگهدارند که فدرال رزرو آن را به گردش می اندازد. این وثیقه عمدتاً به شکل اسناد خزانه آمریکا، اوراق آژانس فدرال و اوراق بهادار شرکت های تحت حمایت دولت نگهداری می شود کسب و کار. کنگره، GSES را به منظور بهبود بهره وری بازار سرمایه و غلبه بر نواقص بازار تأسیس کرده است تا از حرکت راحت وجوه از سمت تأمین کنندگان وام به سمت متقاضیان زیاد وام
جلوگیری کند. این در درجه اول توسط برخی شرکت های تضمینی انجام می شود که ریسک از دست دادن سرمایه را برای تأمین کنندگان وجوه کاهش می دهند. در حال حاضر، GSES در درجه اول به عنوان واسطه های مالی عمل می کنند و به وام دهندگان و وام گیرندگان در مسکن و کشاورزی کمک می کنند. فانی می و فردی مک، دو GSES برجسته هستند، که وام ها را می خرند و آن ها را به اوراق قرضه با پشتوانه رهنی تبدیل می کنند. که این اوراق پشتوانه مالی فانی یا فردی مک هستند. از آنجایی که GSE ها پشتوانه مالی دارند ، این اوراق قرضه رهنی برای سرمایه گذاران جذاب هستند و برای مبادله در بازارهای "TBA" مطلوب هستند. علاوه بر این، GSES ها یک بازار ثانویه در وام های تضمینی و اوراق بهادار رهنی ایجاد می کنند. همچنین به صادرکنندگان اوراق بدهی بازار اولیه اجازه داده شده است که حجم وام هایشان را افزایش دهند و ریسک مرتبط با وام های فردی را کاهش دهند. GSES ابزارهای مالی استاندارد شده را برای سرمایه گذاران فراهم می کند. مالکیت و تضمین ضمنی. برخی از GSES (مانند Fannie Mae و Freddie Mac) متعلق به بخش خصوصی است، اما دراجاره بخش عمومی هستند؛ برخی دیگر از جمله بانک وام فدرال، مت
علق به شرکت هایی هستند که از خدمات آن ها استفاده می کنند. اوراق بهادار GSE هیچ تضمین صریح دولتی را به همراه ندارند ، اما وام دهندگان نرخ های بهره قابل توجهی را به آن ها اعطا می کنند و خریداران اوراق بهادار قیمت بالایی را پیشنهاد می دهند. این امر تا حدی به "تضمین ضمنی" مربوط می شود که دولت اجازه نخواهد داد که نهادهای مهم به دلیل وجود بدهی ورشکسته شوند. این منطق به فانی می و فردی مک اجازه داده است تا ۲ میلیارد دلار در هر سال در هزینه های استقراضشان صرفه جویی کنند.این تضمین ضمنی با وجود بحرانهای رهنی، که سبب شد دولت آمریکا کمک مالی بگیرد مورد آزمایش قرار گرفت. و این کار به وسیلهٔ حذب محافظه کار به سرپرستی به فانی می و فردی مک انجام شد. هر پذیره GSE شامل متن زیر است، یا چیزی عملاً مشابه آن که با حروف درشت نوشته شده، و قبل از اعطای وام مد نظر قرار گرفته شده: "نه پذیره ها ونه بهره آن ها توسط ایالات متحده تضمین نشده است، و آن ها توسط ایالات متحده یا هر یک از سازمان های دیگر به جز فانی متعهد به هیچ بدهی یا الزامی نمی شوند. منتقدان GSE "تضمین ضمنی" از زمان قبل از بحران ساب پرایم را به چالش کشیده اند.
آلن دیویدسون ، (زاده ۳۰ مارس ۱۹۲۴ - درگذشته ۲ دسامبر ۲۰۰۳) دیپلمات و تاریخ نگار بریتانیایی بود که بیشتر به خاطر نوشته ها و ویرایشهایی که در مورد غذا و خوراک شناسی انجام داده شناخته شده است. او نویسنده دائرةالمعارف ۹۰۰ صفحه ای آکسفورد در مورد غذا است. افتخارات. آلن دیویدسون در سال ۲۰۰۳ جایزه اراسموس را دریافت کرد. در ۱۷ مارس سال ۲۰۱۰شبکه چهار بی بی سی در بریتانیا مستندی را با نام تصویری از آلن دیویدسون « مردی که همه چیز را خورد.» به کارگردانی اندرو گراهام دیکسون نشان داد.
پنجاه و هشتمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 58th Academy Awards) در ۲۴ مارس ۱۹۸۶ در دوروتی چندلر پاویون لوس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم های سال ۱۹۸۵ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند. آلن آلدا، جین فوندا و رابین ویلیامز مجریان این مراسم بود جوایز. برندگان نخست و در حروف برجسته پررنگ فهرست شده اند.. فیلم های با بیش از یک جایزه یا نامزدی. The following 18 films had multiple nominations: The following three films won multiple awards:
پنجاه و نهمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 59th Academy Awards) در روز دوشنبه ۳۰ مارس ۱۹۸۷ در دوروتی چندلر پاویون لوس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم های سال ۱۹۸۶ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند. چوی چیس، گلدی هان و پل هوگان مجریان این مراسم بود جوایز. Winners are listed first and indicated with a double-dagger () فیلم های با بیش از یک جایزه یا نامزدی. The following 15 films had multiple nominations: The following four films received multiple awards.
شصتمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 60th Academy Awards) در روز ۱۱ آوریل ۱۹۸۸ در شراین ادیتوریوم لوس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم های سال ۱۹۸۷ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند. چوی چیس مجری این مراسم بود جوایز. Winners are listed first, highlighted in boldface, and indicated with a double dagger (). جایزه اسکار یادبود ایروینگ جی. تالبرگ. The award honors “creative producers whose bodies of work reflect a consistently high quality of motion picture production. ”
سقوط وال استریت در سال ۱۹۲۹، به عنوان سه شنبه سیاه، سقوط بزرگ، یا سقوط بازار سهام ۱۹۲۹ شناخته شده است، در ۲۴ اکتبر سال ۱۹۲۹ آغاز شد، این سقوط مخرب ترین سقوط در تاریخ ایالات متحده آمریکا بود، این دوره آغاز رکود بزرگی ده ساله بود که همه کشورهای صنعتی غربی تحت تأثیر آن قرار گرفتند. تاریخچه. در دهه ۲۰، در پی جنگ جهانی اول در زمانی که ثروت گرایی و افراط گرایی زیادی وجود داشت سقوط بازار سهام به وجود آمد. پس از جنگ، در هنگامی که شهرها دوران رشد صنعتی را تجربه می کردند و تولیدات بیش از حد نیاز کشاورزی موجب مأیوس شدن کشاورزان از لحاظ وضعیت مالی و به وجود آمدن ناامیدی گسترده ای میان آن ها شده بود، مهاجرت عظیمی از مناطق روستایی به مناطق شهری، برای پیدا کردن کاری بهتر و شایسته تر در صنعت «همیشه در رشد» آمریکا آغاز گردید. همچنین با وجود خطرات ناشی از سفته بازی، بسیاری بر این باور بودند که بازار سهام به پیشرفت خود ادامه خواهد داد و برای همیشه یا در بلند مدت به رشد ادامه خواهد داد. اما در ۲۵ مارس سال ۱۹۲۹، پس از هشدار فدرال رزرو مبنی بر سقوط کوتاه مدت بازار سهام، بسیاری از سرمایه گذاران به سرعت شروع به فروش سهام کردند و بدی
ن شکل بازار سهام را در معرض یک سقوط بزرگتر قراردادند. دو روز بعد، بانکدار شناخته شده، چارلز ای. مایکل اعلام کرد که شرکت او National City Bank مبلغ ۲۵ میلیون دلار اعتبار برای جلوگیری از سقوط بازار پرداخت خواهد کرد. این حرکت مایکل بحران مالی را موقتاً متوقف کرد و تقاضای دریافت پول سهام از ۲۰ تا ۸ درصد کاهش یافت. بااین حال، اقتصاد آمریکا دچار مشکلاتی بود، برای نمونه تولید فولاد کاهش یافته بود، ساخت وساز کم شده بود، فروش خودرو کاهش یافته بود، و مصرف کنندگان بدهی زیادی بالا آورده بودند؛ با وجود همه این مشکلات اقتصادی و بسته بودن بازار در ماه مارس و مه سال ۱۹۲۹، رشد سهام در ماه ژوئن از سر گرفته شد و این روند تا اوایل سپتامبر ۱۹۲۹ تقریباً بی وقفه ادامه داشت (به طور متوسط شاخص داو جونز بین ژوئن و سپتامبر بیش از ۲۰٪ سود داشت) و ارزش بازار میانگین صنعتی داو جونز طی نه سال فعالیت خود حدوداً ده برابر شده بود (اوج آن در تاریخ ۳ سپتامبر، ۱۹۲۹ ۳۸۱٫۱۷ شده بود) گرچه مدت کوتاهی قبل از سقوط، اقتصاددان معروف، ایروینگ فیشر اعلام کرد، "قیمت سهام به چیزی شبیه یک فلات رسیده و به طور دائم بالا می ماند. اما وضعیت مالی بازار در تاریخ ۱
۸ سپتامبر سال ۱۹۲۹، دچار چرخش شد و قیمت بیشتر سهام های بورس اوراق بهادار نیویورک (NYSE) چند روز پس از هشدار کارشناس مالی، راجر بابسون به طور چشم گیری سقوط کرد. این هشدار که "سقوطی بزرگ در حال به وجود آمدن است" از طریق رسانه ها به طور عمومی اعلام شده بود. به همین دلیل سقوط اولیه سپتامبر تحت عنوان "سقوط بابسون" در مطبوعات آورده می شد. در ۲۰ سپتامبر، هنگامی که سرمایه گذار برتر بریتانیا کلارنس هتری و بسیاری از همکاران او به اتهام تقلب و جعل زندانی شدند، بورس اوراق بهادار لندن رسماً سقوط کرد. سقوط بورس لندن تا حد زیادی خوش بینی سرمایه گذاری آمریکا در بازارهای خارج از کشور را تضعیف نمود. به طوری که در روزهای منتهی به سقوط، بازار به شدت بی ثبات بود. دوره های فروش خیلی ضعیف بودند و وجه اندکی در بازار رد و بدل می شد. در ۲۴ اکتبر ("پنجشنبه سیاه ")، بازار ۱۱ درصد از ارزش خود را در ابتدای بازگشایی معاملات از دست داد. این حجم عظیم بدان معنا بود که گزارش قیمت ها در دفاتر کارگزاری سراسر کشور با تأخیر بود، به طوری که سرمایه گذاران هیچ ایده ای برای بیشترین سهامشان نداشتند و همه وحشت زده شده بودند. چندی از رهبران بانکدارهای وا
ل استریت برای پیدا کردن یک راه حل در طبقه تجاری جلسه تشکیل دادند. اعضای این جلسه شامل توماس دبلیو لامونت، سرپرست بانک مورگان؛ آلبرت ویگندر، رئیس بانک ملی چیس؛ چارلز ای. مایکل، رئیس بانک و ریچارد ویتنی، معاون رئیس بانک نشنال سیتی نیویورک بودند. ویتنی با منابع مالی بانکداران حامی وی، پیشنهادی برای خرید یک بلوک بزرگ سهام در فولاد آمریکا با قیمتی بالاتر از قیمت بازار داد. درحالی که معامله گران دیگر وی را تماشا می کردند، ویتنی پیشنهاد خرید مشابه دیگری در سهام " blue chip " داد. این تاکتیک شبیه به تاکتیکی بود که در سال ۱۹۰۷ منجر به پایان بحران شد. این تکنیک در متوقف ساختن ریزش بازار موفق شد. میانگین صنعتی داو جونز بهبود یافت، اما تنها ۶٫۳۸ واحد شاخص پایین آمد. بالا رفتن قیمت تا روز جمعه، ۲۵ اکتبر ادامه داشت، و جلسه ای نیم روزه در روز شنبه ۲۶ اکتبر برگزار شد اما بر خلاف سال ۱۹۰۷، بهبودی تنها به صورت موقت بود. در طول هفته، کلیه وقایع توسط روزنامه ها در سراسر ایالات متحده پوشش داده شده بود. در ۲۸ اکتبر، "دوشنبه سیاه "، سرمایه گذاران بیشتری با اعلامیه (به علت کاهش ارزش ودیعه) مواجه شدند و تصمیم گرفتند از بازار بیرون بر
وند و ریزش با کاهش ۳۸٫۳۳ واحد یا ۱۳٪ در داو در یک روز ادامه داشت. روز بعد، "سه شنبه سیاه "، ۲۹ اکتبر سال ۱۹۲۹، حدود ۱۶ میلیون سهام معامله شد و بحران فروش به اوج خود رسید. برخی از سهم ها در هیچ قیمتی در آن روز، هیچ خریداری نداشتند ("air pockets "). داو ۳۰ واحد دیگر(۱۲ درصد)، کاهش داشت. حجم سهام معامله شده در ۲۹ اکتبر سال ۱۹۲۹ رکوردی بود که برای نزدیک به ۴۰ سال شکسته نشده بود. در ۲۹ اکتبر، ویلیام سی دورانت به اعضای خانواده راکفلر و دیگر غول های مالی پیوست تا مقادیر زیادی سهام خریداری کند که اعتمادش به بازار را به مردم نشان دهد، اما تلاش آن ها برای جلوگیری از کاهش عظیم قیمت ها شکست خورد. با توجه به حجم عظیمی از سهام که در آن روز معامله شده بود، بازار تا ۷:۴۵ شب ادامه داشت. بازار بیش از ۳۰ میلیارد دلار از ارزشش را، در طول دو روز از دست داد که ۱۴ میلیارد دلار آن، به تنهایی در ۲۹ اکتبر بود. میانگین صنعتی داو جونز در دوشنبه سیاه و سه شنبه سیاه: پس از استراحت یک روزه بازار در تاریخ ۳۰ اکتبر، شاخص داوجونز ۲۸٫۴۰ واحد یا ۱۲٪ افزایش داشت، و بازار در ۲۵۸٫۴۷ واحد بسته شد. بازار همچنان رو به سقوط پیش می رفت تا در ۱۳ نوامبر
سال ۱۹۲۹ به نقطه موقتی رسید و شاخص در ۱۹۸٫۶۰ بسته شد. پس از آن بازار برای چند ماه بهبود یافت، که شروع آن در تاریخ ۱۴ نوامبر یود که شاخص داوجونز ۱۸٫۵۹ واحد افزایش یافت و در ۲۱۷٫۲۸ بسته شد و در ۱۷ آوریل سال ۱۹۳۰ به اوج ثانویه خود در هنگام بسته شدن بازار در ۲۹۴٫۰۷ رسید. در سال بعد، این شاخص از آوریل ۱۹۳۱ تا ۸ ژوئیه ۱۹۳۲ نزول دیگری داشت، وضعیت ثابتی که شاخص داوجونز در ۴۱٫۲۲ (پایین ترین سطح خود در قرن ۲۰) قرار گرفت و ۸۹٪ کاهش شاخص در حدود دو سال. در طول سال ۱۹۳۳، شاخص به آرامی شروع به بالا رفتن مجدد کرد و مقداری از افت را که در طول دوران بحران سال ۱۹۲۹ و سه سال از دست داده بود جبران شد که شروع آن در ۱۵ مارس سال ۱۹۳۳ بود که با میزان ۸٫۲۶ واحد افزایش یا ۱۵٫۳۴ درصد به ۶۲٫۱۰ واحد در بسته شدن رسید. بیشترین درصد افزایش داو جونز در اوایل و اواسط سال ۱۹۳۰ رخ داد. در اواخر سال ۱۹۳۷، کاهش شدیدی در بازار سهام به وجود آمد، بااین حال قیمت، بالاتر از شاخص در سال ۱۹۳۲ قرار گرفت. بازار پس از ۲۵ سال در ۲۳ نوامبر ۱۹۵۴ به اوج بسته شدن خود در ۳ سپتامبر ۱۹۲۹ رسید. تحلیل ها. تحلیل فاندامنتال. سقوط بازار بورس، در اواخر ۱۹۲۰صورت گرفته بو
د. در طول نیمه دوم ۱۹۲۰، تولید فولاد، ساخت وساز ساختمان، حجم معاملات خرده فروشی، ثبت نام خودرو، حتی راه آهن پیشرفت کردند. سود خالص تلفیقی ۵۳۶ شرکت تولیدی و تجاری برای شش ماه اول سال ۱۹۲۹، افزایشی بی سابقه معادل ۳۶٫۶٪ نسبت به سال ۱۹۲۸ نشان داد که منجر به دو برابر شدن سود آهن و فولاد شد. این آمار و ارقام بزرگ ترین سفته بازی در بورس رابه وجود آورد که سبب شد صدها هزار نفر آمریکایی در بازار سهام سرمایه گذاری کنند. تعداد قابل توجهی از آن ها برای خرید سهام بیشتر استقراض کردند. در ماه اوت سال ۱۹۲۹، کارگزاران به سرمایه گذاران کوچک تر بیش از دو سوم ارزش اسمی سهام خریداری شده، وام دادند. بیش از ۸٫۵ میلیارد $ یعنی بیش از مقدار کل ارز در گردش در ایالات متحده در آن زمان، وام گرفته شده بود. افزایش قیمت سهام، مردم را به سرمایه گذاری بیشتر تشویق می کرد؛ مردم امیدوار بودند قیمت سهام بیشتر افزایش یابد. در نتیجه حدس و گمان افزایش قیمت، بیشتر و حباب قیمتی ایجاد شد. به دلیل خریدهای اعتباری مردم، اگر وضعیت بازار تغییر می کرد یا حتی شکست می خورد، سرمایه گذاران مبالغ زیادی پول از دست می دادند. متوسط نسبت P / E (قیمت به درآمد هر سهم)
سهام S &amp; P در ماه سپتامبر سال ۱۹۲۹ معادل ۳۲٫۶ بود، (بسیار بالاتر از مقدار گذشته خود). با شروع سال ۱۹۲۹ محصول خوبی معادل ۲۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰ بوشل گندم حاصل شد. در ماه مه نیز محصول زمستانی معادل ۵۶۰٬۰۰۰٬۰۰۰ بوشل گندم آماده برداشت در دره می سی سی پی وجود داشت. این عرضه بیش از حد باعث افت قیمت بسیار سنگین گندم شد که کشاورزان گندم را، با خطر انقراض مواجه کرد. بازارهای سهام همیشه نسبت به آینده بازار کالا حساس بوده اند؛ و رکود در وال استریت در ماه مه توسط جورج پش پیش بینی شده بود. در ماه ژوئن سال ۱۹۲۹، خشکسالی شدید در داکوتا و غرب کانادا، به علاوه دانه نامطلوب در آرژانتین و شرق استرالیا به وجود آمد. عرضه بیش از حد گندم می توانست شکاف بزرگ در تولید گندم در سال ۱۹۲۹ را پر کند. قیمت گندم از ۹۷ ¢ به ازای هر بوشل در ماه می، به ۱٫۴۹ $ در ماه ژوئیه افزایش یافت. زمانی که مشاهده شد کشاورزان آمریکایی در این وضعیت ترجیح می دهند مقدار کمتری نسبت به آنچه در سال ۱۹۲۸ کاشته بودند بکارند، قیمت سهام دوباره بالا رفت و سفارش ها برای خرید سهام جهت کسب سود زیاد شد. در ماه اوت زمانی که فرانسه و ایتالیا در مورد برداشت زیاد و عالی گندم خود مبا
لغه می کردند، و وضعیت در استرالیا بهبود یافته بود، قیمت گندم سقوط کرد و لرزه ای در وال استریت انداخت و قیمت سهام به سرعت کاهش یافت، و کلمه سهام پست دلالان و سرمایه گذاران آماتور را به ارمغان آورد. کنگره به امید تثبیت قیمت گندم، برای بسته های اعانه ۱۰۰ میلیون دلاری برای کشاورزان رای دادند. هرچند در ماه اکتبر، قیمت گندم به ۱٫۳۱ $ به ازای بوشل کاهش یافته بود. دیگر سنجه های مهم اقتصادی نیز در اواسط سال ۱۹۲۹ کاهش یا حتی سقوط کردند، از جمله خرید و فروش ماشین، خرید و فروش خانه، و تولید فولاد. سقوط بورس کالا و تولید صنعتی حتی اعتماد به نفس آمریکایی ها را تحت تأثیر قرار داد و بازار سهام در ۳ سپتامبر دقیقاً بعد از روز لایبور در ۳۸۱٫۱۷ به اوج خود رسید، و پس از آن کاهش یافت و راجر بابسون آگاهانه "رکود بازار " را پیش بینی کرد. در پایان ماه سپتامبر، بازار ۱۰ درصد از اوج (از شکاف "بابسون ") پایین تربود. شدت فروش در اوایل و اواسط ماه اکتبر، تا چند روز مورد تأکید قرار گرفت. حجم عظیمی از بحران ناشی از فروش از ۲۱ اکتبر، آغاز شد و تشدید گردید. همچنین در ۲۴ و ۲۸ اکتبر، به خصوص ۲۹ ("سه شنبه سیاه"). رئیس بانک ملی چیس در آن زمان گفت
: «ما سود طبیعی سفته بازی را به دست می آوریم همان طور که میلیونها نفر از مردم در آن زیاده روی کرده اند. این موضوع اجتناب ناپذیر بود، به دلیل افزایش عظیمی که در سال های اخیر در تعداد سهامداران رخ داده بود، تعداد فروشندگان حتی از زمانی که رونق به پایان رسیده بود نیز بیشتر بود و فروش جای خرید را گرفته بود. اقدامات بعدی. در سال ۱۹۳۲، کمیسیون Pecora از سوی مجلس سنا جهت مطالعه علل سقوط بازار تأسیس شد. در سال بعد، کنگره آمریکا قانون Glass–Steagall مبنی بر الزام جدایی بین بانک های تجاری که سپرده می پذیرفتند و وام می دادند و بانک های سرمایه گذاری، که تعهد پذیره نویسی و توزیع سهام، اوراق قرضه، و دیگر اوراق بهادار می کردند، به تصویب رسید. پس از تجربه سقوط سال ۱۹۲۹، بازارهای سهام در سراسر جهان به منظور به تعویق انداختن معاملات در مواقع افت سریع قیمت تأسیس شدند، آن ها مدعی بودند این کار از بحران ناشی از فروش جلوگیری می کند. بااین حال، سقوط یک روزه دوشنبه سیاه در ۱۹ اکتبر سال ۱۹۸۷، زمانی که میانگین شاخص داو جونز به ۲۲٫۶٪ سقوط کرد، بدتر از هر روز از سقوط در سال ۱۹۲۹ بود (هر چند که ترکیب ۲۵٪ کاهش در ۲۸–۲۹ اکتبر سال ۱۹۲۹ بزرگ
تر از ۱۹ اکتبر سال ۱۹۸۷ بود، و ازلحاظ کاهش، بدترین دو روز می باشند). جنگ جهانی دوم. بسیج آمریکا برای جنگ جهانی دوم در پایان سال ۱۹۴۱، حدود ده میلیون نفر از نیروی کار غیرنظامی خود را به جنگ فرستاد. جنگ جهانی دوم تأثیر بسیار زیادی بر بسیاری از بخش های اقتصاد داشت، و ممکن بود رکود بزرگ در ایالات متحده را تسریع بخشد. هزینه های تأمین مالی سرمایه دولت تنها ۵ درصد از سرمایه گذاری سالانه ایالات متحده در سرمایه صنعتی سال ۱۹۴۰ و ۶۷ درصد از سرمایه گذاری آمریکا را در سال ۱۹۴۳ به خود اختصاص داد. تأثیرات. در سال ۱۹۲۹ سقوط بازار سهام و رکود بزرگ ترین بحران مالی قرن بیستم همزمان اتفاق افتادند. هراس اکتبر ۱۹۲۹ در بازار به عنوان نمادی است که از رکود اقتصادی جهان در طول یک دهه یاد می کند. سقوط قیمت سهم در ۲۴ و ۲۹ اکتبر سال ۱۹۲۹ عملاً در تمام بازارهای مالی جهان، به جز ژاپن تأثیرگذار بود. سقوط وال استریت تأثیر عمده ای بر ایالات متحده و جهان اقتصاد داشت، و حوادث آن تا به امروز جز منابع دانشگاهی، بحث های تاریخی، اقتصادی، و سیاسی بوده است. برخی از مردم معتقد بودند که به کارگیری نادرست منابع توسط شرکت ها به سقوط وال استریت در سال ۱۹۲
۹ و رکود بعد از آن کمک کرده است. بسیاری از مردم بانک های تجاری را به این علت که بیش از حد مشتاق به قرار دادن سپرده در بازار سهام ریسکی بودند، در سقوط وال استریت مقصر می دانستند. در سال ۱۹۲۹ سقوط بازار، غوغایی بیست ساله ایجاد کرد. در سال ۱۹۲۹ آزمایشی توسط اقتصاددان چارلز کیندل تحت این عنوان بیان شد که هیچ وام دهنده مؤثری وجود ندارد و اگر وجود داشت و به درستی مورد استفاده قرار می گرفت، می توانست در بحران های مالی، کلیدی برای کوتاه کردن دوره رکود کسب و کارها باشد. سقوط بازار آغاز عواقب گسترده و طولانی مدتی برای ایالات متحده بود. مورخان هنوز در مورد این سؤال مباحثه می کنند که: آیا سقوط بازار در سال ۱۹۲۹ جرقه ای برای رکود بازار بوده است؟ یا صرفاً سقوط بازار با شکسته شدن حباب قیمت مصادف شده است؟ اینکه تنها ۱۶ درصد از خانواده های آمریکایی در بازار سهام ایالات متحده در طول دوره رکود، سرمایه گذاری کرده اند، نشان می دهد که سقوط تا حد کمی در ایجاد رکود مؤثر بوده است. بااین حال، اثرات روانی سقوط در سراسر کشور منعکس کرد که صاحبان کسب و کار از مشکل تأمین امنیت بازار سرمایه و سرمایه گذاری برای پروژه های جدید آگاه شدند. ریسک