Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بنابراین به دستور او نخست در روز ۲۹ از ماه هشتم سال ۱۵۷۹ همسرش در هنگامی که به طرف قلعه فوتاماتا برده می شد، توسط ملازم ایه یاسو کشته شد و کمی بعد در روز ۱۵ از ماه نهم؛ نوبویاسو در همان قلعه ای که مدتی در آن حبس شده بود (قلعه فوتاماتا)، وادار به انجام هاراکیری شد. ایه یاسو سپس پسر سوم و مورد علاقه خود توکوگاوا هیده تادا را به عنوان جانشین برگزید. تردید در مورد فرضیه رایج. به نظر می رسد درگیری نوبویاسو با توکوهیمه طبق "خاطرات ایه تادا" نوشته ماتسودایرا ایه تادا درست باشد، اما در اینکه نوبوناگا فقط به دلیل بی صداقتی یا بدرفتاری با دخترش سعی در کشتن دامادش نوبویاسو را کرده باشد، جای تردید است. علاوه بر این، به نظر نمی رسید نوبوناگا در این زمان که درگیر جنگ با دیگر دایمیوها بود متحد خود ایه یاسو را مجبور به اتخاذ چنین عملی کرده باشد. همچنین ساکای تاداتسوگو که در فرضیه رایج به نحوی در کشته شدن نوبویاسو تأثیر داشت. پس از مرگ نوبویاسو در سمت ملازم ارشد خانواده توکوگاوا باقی ماند و سه سال بعد، پس از تصرف شینانو به عنوان مدیر اجرایی سرزمین جدید منصوب شد. فرضیه سوءرفتار نوبویاسو و مادرش. به عنوان مسئله ای که موجب رنج
ایه یاسو بود، در هر دو کتاب خاطرات ماتسودایرا و میکاوا گو فودو مفصل در مورد رفتار ناشایست نوبویاسو و تسوکی یاما-دونو مواردی درج شده است. همسر اصلی ایه یاسو، تسوکی یاما، از اینکه ایه یاسو به خاندان ایماگاوا خیانت کرده و به خاندان اودا پیوسته بود و موجب هاراکیری و مرگ پدر و مادر وی به دستور این خاندان شده بود عصبانی بود و از ایه یاسو تنفر شدیدی پیدا کرده بود. همچنین گفته شده که او یک پزشک چینی بنام گنکئو را از ولایت کای برای خدمت نزد خود خوانده بود و با وی روابط داشت. از طرف دیگر، یک نظریه نیز وجود دارد که روابط با پزشک چینی یک افترا است که جهت تحقیر تسوکی یاما ساخته شده است. همچنین احتمال اینکه تسوکی یاما مخفیانه با خاندان تاکدا ارتباط داشته زیاد است. فرضیه اختلاف بین پدر و پسر. در سال های اخیر، این نظریه مبنی بر اینکه اختلاف بین ایه یاسو و نوبویاسو وجود داشته، ارائه شده و بیشتر از اینکه دستور کشتن نوبویاسو به دستور نوبوناگا بوده، مطرح است. نوبوناگا در "دفتر خاطرات آزوچی" (باستانی ترین و معتبرترین اسناد نوبوناگا) و نوبوناگا کوکی ننوشته است که "نوبویاسو را بکش". نوبوناگا با در نظر گرفتن احساسات درونی ایه یاسو ب
ه وی پاسخ داده که: "مطابق با فکر و نظر خودت اقدام کن." به عبارت دیگر، ایه یاسو همسر و نوبویاسو را به علتی مربوط به خود به خاک سپرده است. علاوه بر این، دلیل مجازات نوبویاسو "مخالف (= عصیان)" بوده است، احتمالاً ایه یاسو ساکای تاداتسوگو را به نزد نوبوناگا فرستاده زیرا بین ایه یاسو و نوبویاسو مشکلی وجود داشته و در این باره با پدر همسر نوبویاسو، یعنی نوبوناگا مشورت کرده است. "خاطرات ایه تادا" نوشته ماتسودایرا ایه تادا یک منبع بسیار مهم برای تحقیق در مورد وقایع دوره سنگوکو به شمار می رود. در "خاطرات ایه تادا" آمده است که ایه یاسو در ۲۲ سپتامبر ۱۵۷۸، یک سال قبل از وقوع حادثه، به ملازمان قلعه اوکازاکی گفته شده که در آینده ماندن و جمع شدن در قلعه اوکازاکی غیرضروری خواهد بود. به غیر از این هنگامی که ایه یاسو، نوبویاسو را از قلعه اوکازاکی بیرون راند و به حبس فرستاد، از ملازمان وی امضای کتبی گرفت که با نوبویاسو ارتباط برقرار نکنند. این نشان دهندهٔ اختلاف شدیدی است که بین پدر و پسر وجود داشته است. در نبرد سکیگاهارا در هنگامی که اوضاع جنگ بر وفق مراد ایه یاسو نبود او گفت «اگر پسرم اینجا بود به چنین وضعیتی دچار نمی شدم» ملا
زمی که در نزدیک ایه یاسو بود گمان کرد منظور ایه یاسو پسرش توکوگاوا هیده تادا است که با سپاهی بزرگ قرار بود به محل جنگ برسد اما دیر رسیدن وی موجب خشم ایه یاسو شده بود. بنابر همین انگاره به وی پاسخ داد «فکر می کنم کم کم سپاه وی وارد شود» ایه یاسو پاسخ داد «منظورم این پسرم نیست.» ایه یاسو در اواخر عمر از کشتن نوبویاسو اظهار پشیمانی می کرد. فرضیه جناحی. تنکیو گورو نویسنده ژاپنی نوشته است که در این زمان در خاندان توکوگاوا نشانه هایی از تقسیم آن بر دو جناح دیده می شود. یک جناح در خط مقدم جبهه ها فعال بودند و فرصت های زیادی برای استفاده از مشاغل و پیشرفت شغلی داشتند و این جناح را «جناح قلعه هاماماتسو» نام گذاشته است. جناح دیگر «جناح قلعه اوکازاکی» بود و از کسانی تشکیل شده بود که به دلیل آسیب دیدگی و مشکل روابط خارجی (با خاندان اودا) نمی توانستند جنگ کنند. تقابل این دو جناح در نهایت به درگیری ایه یاسو و نوبویاسو که جناح اوکازاکی را رهبری می کرد انجامید و سرانجام این درگیری به کشته شدن نوبویاسو توسط هاتوری ماسانوری در حبس ختم شد. این حادثه به شورش تاکدا یوشی نوبو پسر ارشد تاکدا شینگن، بر ضد پدرش شباهت دارد. نوبویاسو ق
صد داشت با کمک جناح قلعه اوکازاکی، ایه یاسو را تبعید کند. ایه یاسو قبل و بعد از اعدام پسرش بسیاری از کسانی که در قلعه اوکازاکی کار می کردند را مجازات یا اعدام کرد و برخی نیز از این قلعه گریختند. به نظر می رسد که این مجازات ها و پاکسازی ها در اثر درگیری های جناحی رخ داده باشد. احتمالاً در انجام کودتایی که در قلعه اوکازاکی در جریان بود، همسر ایه یاسو نیز همکاری داشته است. تاداگوچی کاتسوهیرو تاریخدان ژاپنی، نیز از فرضیه تنکیو گورو حمایت می کند.
لومبینی (نپالی و سانسکریت: लुम्बिनी گوش دادن به معنای دوست داشتنی) یک زیارت گاه بودایی در منطقه روپاندهی نپال است. به عقیده بوداییان، لومبینی مکانی است که سیذارتا گوتاما در سال ۵۶۳ پیش از میلاد از ملکه مایادوی زاده شد. گوتاما حدود سال ۵۲۸ پیش از میلاد به روشنایی رسید و گوتاما بودا خوانده شد و بودیسم را بنیان نهاد. لومبینی از زیارت گاه هایی است که در مکان های مکان محوری زندگی گوتاما بودا پدیدار شده اند. لومبینی چندین معبد دارد، از جمله معبد مایادوی و چند معبد دیگر که هنوز هم در مرحله ساخت و ساز قرار دارند. تعداد زیادی بنای تاریخی، صومعه و یک موزه (مؤسسه تحقیقاتی بین المللی لومبینی) نیز در این زیارت گاه قرار دارند. هم چنین پوسکارینی، یعنی حوض مقدسی که در آن مادر بودا پیش از تولد وی غسل کرده بود و بودا را نیز پس از تولد برای نخستین بار در آن شسته بود، در همین مکان قرار دارد. در نزدیکی لومبینی، سایت های دیگری قرار دارند که به روایت سنت بودایی بوداهای پیشین در آن ها متولد شده، به روشنایی رسیده و در نهایت دنیا را وداع گفته بودند. در سال ۱۹۹۷ یونسکو لومبینی را به عنوان یکی از میراث جهانی یونسکو به رسمیت شناخت. در زم
ان بودا. در زمان بودا، لومبینی بین کاپیلاواستو و دواداها (هر دو در نپال) واقع بود. بودا در لومبینی زاده شد. اعتقاد بر این است که ستونی که در سال ۱۸۹۶ کشف شد علامتی برای مکان بازدید آشوکا از لومبینی بوده است. سایت فعلی پیش از اکتشاف ستون با نام لومبینی شناخته نمی شد. با توجه به کتیبهٔ روی ستون، کسانی این ستون را به یادبود بازدید آشوکا بازدید و هدیه های او بنا نهاده بودند. پارک محل قرارگیری ستون که در ۳٫۲ کیلومتری باگوانپورا واقع شده قبلاً با نام رامیندی شناخته می شد. در سوتا نیپاتا (بیت ۶۸۳) آمده است که بودا در دهکده ای در ساکیانز در لومبینیا جاناپادا متولد شد. بودا در لومبینوانا ماند و در سفر خود به دواداها، موعظهٔ سوتای دواداها را ادا کرد. اکتشاف دوباره. در سال ۱۸۹۶، باستان شناسان نپالی (به رهبری خادگا سامشر رانا و کمک آلویس آنتون فورر) یک ستون سنگی بزرگ را در لومبینی کشف کردند. فورر حدس زد که ستون توسط آشوکا (امپراتور شاهنشاهی موریا) حدود سال ۲۴۵ پیش از میلاد بر پا شده است. از یادداشت های زائر چینی فاکسیان در اوایل قرن پنجم میلادی در روند شناسایی این سایت باستان شناسی استفاده شد. حفاری های اخیر زیر سازه های
آجری معبد مایادوی در لومبینی شواهدی از وجود سازه های قدیمی تر چوبی در زیر دیواره های آجری جدید عبادت گاه به دست می دهد که قدمت شان به عصر آشوکا برمی گردد. طرح عبادت گاه آشوکایی مشابه طرح سازه چوبی قدیمی است. این موضوع نشان از تداوم استفاده از این سایت به عنوان عبادت گاه است. سازه پیشا-موریایی شبیه به یک معبد درختی باستانی متشکل از تیرچال ها و یک نرده چوبی دور یک کف سرامیکی حاوی ریشه های درخت معدنی شده است که به نظر می رسد بر اثر بازدید بازدیدکنندگان فرسوده شده است. سن یابی کربن پرتوزای زغال چوب تیرچال ها تعیین سن لومینسانس عناصر خاک نشان می دهند که فعالیت های انسانی (احتمالاً عبادت درختان پیش از بودیسم) در این سایت در حدود سال ۱۰۰۰ پیش از میلاد آغاز شده است و در حدود ۵۵۰ پیش از میلاد در این مکان یک جامعه بودایی صومعه مانند شکل گرفته است. وضعیت فعلی. در حال حاضر سایت تاریخی لومبینی ۴٫۸ کیلومتر طول و ۱٫۶کیلومتر عرض دارد. سایت لومبینی در یک منطقه رهبانی بزرگ محصور شده که در آن تنها صومعه ساخته می شود و هیچ مغازه، هتل یا رستورانی در آن نیست. این منطقه رهبانی به دو نیمه شرقی و غربی تقسیم شده است که صومعه های تراو
ده در نیمه شرقی و صومعه های مهایانه و وجره یانه در نیمه غربی قرار دارند. سایت لومبینی شامل خرابه های صومعه های باستانی، یک درخت بودا، یک برکه حمام باستانی، ستون آشوکایی و معبد مایادوی است که محل تولد فرضی بودا در آن واقع شده است. از صبح زود تا عصر، زائران کشورهای مختلف به مناجات و مراقبه در سایت می پردازند. یک سازمان غیردولتی به نام بنیاد سامیردی از سال ۲۰۱۳ در زمینه آموزش و پرورش و بهداشت و به خصوص در مدارس دولتی منطقه فعالیت گسترده ای داشته است. یک سازمان غیردولتی به نام «بنیاد تبادل و همکاری آسیا و اقیانوسه» (APECF) با حمایت رئیس حزب متحد کمونیست نپال (مائوئیست)، نخست وزیر نپال پراچاندا، دولت چین و گروهی به نام «سازمان توسعه صنعتی ملل متحد» (یونیدو) از سازمان ملل متحد قراردادی را به منظور توسعه لومبینی به سوی یک «منطقه توسع ویژه» با بودجه ای به ارزش ۳ میلیارد دلار امضا کردند. سرمایه مشترکاً به دست چین و سازمان ملل متحد تأمین شده بود. یک سازمان عمومی تر به نام «کمیته ملی راهبری توسعه لومبینی» تحت رهبری پوشاپا کمال داهال در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۱ تشکیل شد. این کمیته شش عضوی شامل رهبرحزب کمونیست نپال (اتحادیه مارکسیست
-لنینیست) منگل سیدی مناندار، رهبر کنگره نپال مینندرا ریجل، وزیر جنگل داری محمد وکیل مسلمان و دیگر رهبران است. به این کمیته این اختیار داده شده بود که «پیش نویس یک طرح جامع برای توسعه لومبینی یک منطقه آرام گردشگری را تهیه و این پیش نویس را ارائه کند.» هم چنین این کمیته مسئول جمع آوری حمایت های بین المللی برای این منظور است. در سال ۲۰۱۱ جنبش مذهبی نیپونزان میوهی تصمیم به ساخت یک نیایش گاه صلح در این پارک گرفت که هرروزه مردمانی از فرهنگ ها و ادیان مختلف از آن بازدید می کنند. از آن جا که هندوها بودا را یک تجسم ویشنو تلقی می کنند، هزاران هندو در طول هلال کامل ماه در ماه نپالی بیساک (آوریل–مارس) برای عبادت ملکه مایادوی به عنوان روپا دوی (الهه مادر لومبینی) به زیارت گاه لومبینی می آیند. لومبینی در سال ۱۹۹۷ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. بر روی اسکناس روپیه نپالی. بانک مرکزی نپال یک اسکناس ۱۰۰ روپیه ای با طرح لومپینی، زادگاه بودا، چاپ می کند. بنا به گفته بانک مرکزی نپال این اسکناس تنها در طول دشین، جشنواره بزرگ نپال در اکتبر ۲۰۱۳ در دسترس خواهد بود. این اسکناس تصویری از مایادوی مادر بودا را به نمایش می گذارد.
اسکناس دارای یک نقطه سیاه است که به نابینایان کمک می کند اسکناس را تشخیص دهند. نام بانک مرکزی نپال به خط لاتین در کنار تاریخ چاپ اسکناس در هر دو تقویم میلادی و ویکرم چاپ خواهد شد. این اسکناس مطابق تصمیم کابینه نپال در ۲۷ اوت چاپ شد. حمل و نقل. لومبینی از کاتماندو حدود ۸ ساعت رانندگی فاصله دارد و از بایراهاوا با ۳۰ دقیقه رانندگی قابل دسترس است. نزدیک ترین فرودگاه به لومبینی فرودگاه گوتام بودا در بایراهاوا است که پروازهای دوطرفه به کاتماندو دارد.
روز واقعه فیلمی ایرانی در ژانر تاریخی و با موضوع اسلام به کارگردانی شهرام اسدی و تهیه کنندگی مرتضی شایسته است که در سال ۱۳۷۳ از روی فیلم نامه به همین نام اثر بهرام بیضایی ساخته شده است. این فیلم در سیزدهمین دوره جشنواره فیلم فجر پنج سیمرغ بلورین از جمله بهترین فیلم را دریافت کرد. بیضایی فیلم نامهٔ "روز واقعه" را سال ۱۳۶۱ نوشت و در سال ۱۳۶۳ در انتشارات ابتکار چاپ کرد. این کتاب بعداً در انتشارات روشنگران چاپ شد. خلاصهٔ داستان. عبدالله جوانی مسیحی است که تازه به اسلام روی آورده و دل در گرو عشق راحله دختر زید دارد. وی در جریان عروسی با راحله ندایی می شنود که او را به یاری فرا می خواند، عبدالله بیابان به بیابان، واحه به واحه به سمت کربلا می تازد و هنگام عصر عاشورا به آنجا می رسد و در آن زمان «حقیقت» را بر سر نیزه می بیند. جوایز. این فیلم در سیزدهمین جشنواره فیلم فجر حضور داشت و در پنج بخش سیمرغ بلورین را به خود اختصاص داد:
دوش هوا یا ایر شاور اتاق کوچکی است که قبل از اتاق تمیز در ورودی قرار می گیرد و کارکنان برای ورود و خروج از اتاق تمیز باید از آن بگذرند که هدف از این دوش هوا پاک سازی است. دوش هوا از طریق حفره هایی که در سقف و دیواره خود دارد هوا را با فشار به داخل خود منتقل کرده تا تمامی گرد و غبار و خاک و ذرات بدن و مواد خطرناک سمی و شیمیایی و ... که ممکن است روی بدن یا لباس شخص باشد پاک شود تا آلودگی که ممکن است به داخل اتاق تمیز و تجهیزات و محصولات برسد به حداقل برسد یا در هنگام خروج از اتاق تمیز نیز هر گونه ذرات خطرناک یا تشعشع که ممکن است از طریق لباس و تجهیزات کارکنان به بیرون راه پیدا کند پاک شود. دوش هوا می تواند به شکل های مختلفی استفاده شود از جمله: دوش یک طرفه، دوش دو طرفه، دوش سه طرفه و دوش از بالا. سرعت اسپری هوا در دوش هوا در حدود ۲۵ متر بر ثانیه یا بیشتر است که از میان لوله ها و حفره های هوای ساخته شده از استیل ضد زنگ خارج می شود. به طور کلی از فیلتر هپا برای فیلتر کردن ذرات بزرگتر از ۰٫۳ میکرون در دوش هوا استفاده می شود. از تجهیزات دوش هوا در زمینه هایی که محیط استریل و عاری از گرد و غبار و ذرات بسیار مهم است
مانند داروسازی ها، تجهیزات پزشکی، تجهیزات حساس الکترونیکی، هوافضا، مراکز تحقیقات زیست پزشکی، مراکز شیمیایی و هسته ای، آزمایشگاه های بیولوژیکی و ... استفاده می شود.
تجلی عیسی یا دگرگونی سیمای مسیح عیدی غالباً در ۶ اوت است و به رویدادی در عهد جدید اشاره دارد که چهره عیسی مسیح بر قله تابشی شکوهمند می یابد. علاوه بر روایت انجیل های هم نوا (متی، مرقس و لوقا)، رساله دوم پطرس و انجیل یوحنا در ۱:۱۴ نیز به آن اشاره کرده اند. پطرس، یعقوب پسر زبدی، یوحنا، عیسی، موسی و الیاس در کوه تجلی حضور داشته اند. در این روایت، عیسی و سه حواری او پطرس، یعقوب پسر حلفا و یوحنا به می روند تا نیایش کنند. در کوه، چهره عیسی را درخشش پرتوهای نور فرا می گیرد. سپس، موسی و الیاس در کنار او ظاهر می شوند و با او گفتگو می کنند. آن گاه همانند داستان تعمید عیسی، ندایی از آسمان عیسی را «پسرم» خطاب می کند. بزرگداشت. عید تجلی منشأ نامشخصی دارد؛ و از قرن نهم به اشکال مختلف وجود داشته است. در کلیسای غربی، پاپ کالیکتوس سوم آن را گسترش داد که در ۶ اوت، سالگرد در ژوئیه ۱۴۵۶ جشن گرفته می شد. کلیساهای ارتدکس شرقی، کاتولیک رومی و انگلیکان ۶ اوت را برگزار می کنند و اگر به روز یکشنبه بیافتد، با مراسم نیایش جایگزین می شود. در کلیسای سوئد و لوتری انجیلی فنلاند، جشن در هفتمین یکشنبه پس از تثلیث (هشتمین یکشنبه پس از عید پنجا
هه) برگزار می شود. اهمیت. تجلی یکی از معجزات عیسی در انجیل است. این معجزه در انجیل های متعارف از این نظر منحصر به فرد است که در آن موضوع معجزه خود شخص عیسی است. توماس آکویناس تجلی عیسی را «بزرگ ترین معجزه» می دانست که در آن معجزه تعمید عیسی تکمیل شده و کمال زندگی در بهشت به نمایش درآمده است. تجلی یکی از پنج نقطه عطف مهم در روایت انجیل از زندگی عیسی مسیح است. باقی این پنج عطف عبارتند از غسل تعمید، مصلوب شدن، رستاخیز و عروج عیسی. در سال ۲۰۰۲، پاپ ژان پل دوم در یک دعای رزاری، رازهای نورانی را معرفی کرد که شامل معجزه تجلی هم می شود. در آموزه های مسیحی، تجلی لحظه ای سرنوشت ساز به شمار می رود و روی دادن آن بر بالای کوه، به عنوان جایی که در آن سرشت انسانی خداوند را ملاقات می کند تعبیر می شود. کوه، ملاقاتگاه برای دنیوی و اخروی قلمداد شده و عیسی خود به عنوان نقطه اتصال و پلی میان آسمان و زمین دیده می شود. علاوه بر این، مسیحیان تجلی را برآورده شدن یکی از وعده های عهد عتیق دربارهٔ منجی موعود می دانند که الیاس پس از عروجش دوباره باز خواهد گشت. (کتاب ملاکی) روایت عهد جدید. در انجیل های هم نوا تجلی در میانه داستان زندگی عی
سی روایت شده است. داستان تجلی در این انجیل ها یک رویداد کلیدی است و تقریباً بلافاصله پس از یک رویداد مهم دیگر یعنی اعتراف پطرس که «شما مسیح هستید» (متی ۱۶:۱۶ مرقس ۸:۲۹ لوقا ۹:۲۰). آمده است. با این حساب، روایت تجلی می تواند کوشش دیگر برای ثابت کردن هویت عیسی مسیح به عنوان پسر خدا به مریدانش تلقی شود. در انجیل، عیسی پطرس، یعقوب پسر زبدی و برادرش یوحنای رسول را با خود به بالای یک کوه نامشخص می برد. مطابق متی ۱۷:۲، عیسی بر بالای کوه «در حضور ایشان متجلی و نورانی شده بود. چهره اش مثل خورشید می درخشید و لباسش به سپیدی مور گشته بود.» سپس دو پیامبر پیشین الیاس و موسی ظاهر می شوند و عیسی با آن ها به گفتگو می نشیند. انجیل لوقا ادعا می کند که آن ها دربارهٔ خروج عیسی که اندکی بعد در اورشلیم روی داد صحبت کردند. (لوقا ۹:۳۱) همچنین این انجیل با بیان اینکه «آنها جلال او را دیدند» بر شکوه عیسی در لحظه تجلی تأکید می کند. هنگامی که الیاس و موسی در حال عزیمت هستند، پطرس از عیسی می پرسد که آیا حواریون باید برای او و دو پیامبر دیگر خیمه برافرازند که این به عنوان تلاش پطرس برای نگه داشتن پیامبران تفسیر شده است. اما پیش از آن که پطر
س کارش را تمام کند، ابری روشن پدیدار می شود و صدایی از بالای ابر می گوید: «این پسر محبوب من است که از او راضی هستم، به او گوش فرا دهید.» حواریون از ترس روی زمین می افتند اما عیسی به آن ها نزدیک می شود و به آن ها می گوید که نترسند. هنگامی که حواریون به اطراف می نگرند، دیگر الیاس و موسی را نمی بینند. هنگامی که عیسی و حواریون در حال پایین رفتن از کوه هستند عیسی به آنها می گوید که از آنچه دیده اند به کسی چیزی نگویند تا وقتی که «پسر انسان» دوباره زنده شود. سپسی حواریون از یکدیگر می پرسند که منظور عیسی از دوباره زنده شدن چه بوده است. اهمیت. الهیات مسیحی به دلیل عناصر این روایت، اهمیت زیادی برای تجلی عیسی قائل است. در آموزه های مسیحی، تجلی یک لحظهٔ سرنوشت ساز قلمداد می شود و روی دادن آن بر بالای کوه به عنوان جایی که در آن سرشت انسانی و خداوند ملاقات می کنند تفسیر می شود: محلی بر ملاقات میرا و ازلی با حضور عیسی به عنوان نقطه اتصال و پلی میان آسمان و زمین.
جان گریسن (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم، تهیه کننده، فیلم نامه نویس اهل کانادا است. وی همچنین استاد دانشکدهٔ فیلم سازی دانشگاه یورک است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "گل سوسن" اشاره نمود.
سیمخا یاکوبوویچی (؛ ؛ ؛ زادهٔ ) کارگردان، تهیه کننده فیلم، مستندساز، نویسنده و روزنامه نگار اسرائیلی الاصل اهل کانادا است. در حالی که چندین محقق او را یک شبه باستان شناس و شبه مورخ می دانند، "نیویورک تایمز" او را «ایندیانا جونز» امروزی لقب داد. اوایل زندگی. سیمخا یاکوبوویچ در ۴ آوریل ۱۹۵۳ در پتخ تیکوا، اسرائیل، در خانواده ای یهودی تبار اهل رومانی به دنیا آمد. والدین او از بازماندگان هولوکاست بودند که از شهر یاش، رومانی، در سال ۱۹۴۱ به فلسطین تحت قیومیت بریتانیا مهاجرت کردند. در سال ۱۹۶۲، خانواده او به کانادا نقل مکان کرد. یاکوبوویچی در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۲ خود را «کاملاً متعهد به یهودیت و صهیونیسم» توصیف کرد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته های فلسفه و علوم سیاسی (با رتبه ممتاز) از دانشگاه مک گیل دریافت کرد و سپس مدرک کارشناسی ارشد روابط بین الملل را از دانشگاه تورنتو اخذ نمود. از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸، وی استاد مدعو مطالعات دینی در دانشگاه هانتینگتون در سادبری بزرگ در استان انتاریو بود. یاکوبوویچ به عنوان مربی (دانشگاه)، مهمان بسیاری از کنفرانس ها بوده است؛ از جمله کنفرانس های برگزارشده توسط انجمن ادبیات کتاب مق
دس، کنفرانس باچلدر در زمینه باستان شناسی کتاب مقدس در دانشگاه نبراسکا اوماها اوماها، و انجمن مترجمان اسرائیل. آثار سینمایی. سیمخا یاکوبوویچ به عنوان یکی از نخستین حامیان انتقال هوایی یهودیان اتیوپی به اسرائیل، سه مقالهٔ تحلیلی در این باره در روزنامه "نیویورک تایمز" منتشر کرد و نخستین مستند خود را با عنوان "فلاشا: تبعید یهودیان سیاه پوست" در سال ۱۹۸۳ ساخت. نشریه "اکونومیست" از این مستند به عنوان یکی از عوامل مؤثر در عملیات انتقال هوایی یهودیان اتیوپی به اسرائیل در سال های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۵ یاد کرده است. فیلم مستند یاکوبوویچ دربارهٔ درگیری اسرائیل و اعراب با عنوان "جریان های مرگبار" (۱۹۹۱)، برنده جایزه جینی برای بهترین مستند شد، مدال طلای جشنواره بین المللی مستند نیون را کسب کرد و در چهل و یکمین جشنواره بین المللی فیلم برلین، نامزد دریافت جایزه صلح شد. این فیلم تنها مستندی بود که هم در پایگاه های ارتش اسرائیل و هم در اردوگاه های پناهندگان فلسطینی به نمایش درآمد. مستند "رمزگشایی از سِفْر خروج" که در سال ۲۰۰۶ از شبکه هیستوری پخش شد، توسط سیمخا یاکوبوویچ و جیمز کامرون (تهیه کننده و کارگردان) ساخته شد. این مستند به بررس
ی شواهدی می پردازد که به ادعای سازندگان، از روایت کتاب مقدس درباره خروج بنی اسرائیل از مصر حمایت می کند. با این حال، ادعاها و روش های این مستند به طور گسترده ای از سوی متخصصان کتاب مقدس و دانشمندان جریان اصلی مورد انتقاد قرار گرفت. مستند "مقبرهٔ گمشدهٔ مسیح" که برای نخستین بار در ۴ مارس ۲۰۰۷ از شبکه تلویزیونی دیسکاوری و شبکه ویژن تی وی کانادا پخش شد، به کشف آرامگاه تلپیوت می پردازد. این مستند به کارگردانی یاکوبوویچ و تهیه کنندگی فلیکس گولوبف و ریک استر بیِنستاک ساخته شد و جیمز کامرون نیز تهیه کننده اجرایی آن بود. این مستند هم زمان با انتشار کتابی با همین موضوع با عنوان قبر خانوادگی عیسی منتشر شد که نویسندگان آن یاکوبوویچ و چارلز آر. پلگرینو بودند. در این کتاب و فیلم، این نظریه مطرح می شود که آرامگاه تلپیوت محل دفن عیسی ناصری، اعضای خانواده اش، و چند تن از شخصیت های عهد جدید بوده است؛ و به طور ضمنی نتیجه گرفته می شود که برخلاف روایت عهد جدید، عیسی از مرگ برخاسته نبوده است. این نتیجه گیری که تنها بر تحلیل آماری ضعیفی از نام های کشف شده استوار است، از سوی اکثریت قاطع باستان شناسان، الهی دانان مسیحی، زبان شناسان
و پژوهشگران کتاب مقدس رد شده است. یاکوبوویچ همچنین تهیه کننده اجرایی مستند "یافتن آتلانتیس" بود که در مارس ۲۰۱۰ از شبکه نشنال جئوگرافیک پخش شد. او در این مستند ادعا کرد که آتلانتیس در اسپانیا یافته شده و گفت شواهدی که توسط پروفسور ریچارد فروند از دانشگاه هارتفورد کشف شده، از جمله نشان آتلانتیس که از دل خاک بیرون آمده، این ادعا را تقویت می کند. وی همچنین اظهار داشت که «ترشیش همان آتلانتیس است». وی تاکنون بابت آثارش، نامزد یا برندهٔ جوایز گوناگونی شده است که از آن میان می توان به جایزه امی، جایزه ایمیج، جایزه هنرهای تصویری کانادا، جایزه کیبل ای سی ئی، جایزه جمینای شده است.
تام فیتزجرالد (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، تهیه کننده و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا و کانادا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "رگبار" و "بیف کیک" اشاره نمود.
دامیان پتیگرو (؛ زادهٔ ۱۹۶۳ میلادی) مؤلف، فیلم نامه نویس و کارگردان فیلم اهل کانادا است. وی از سال ۱۹۸۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او بابت آثارش برندهٔ جوایز گوناگونی همچون «جایزهٔ بزرگ یونسکو» و «جایزهٔ ای.اف.آ. اف لوزان»، «جایزهٔ ای اف اف مارسی» و «جایزهٔ راکی» شده است.
کوین سالیوان () رئیس شرکت «سالیوان انترتینمنت» و همچنین کارگردان فیلم، تهیه کننده، فیلم نامه نویس اهل کانادا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مصاحبه"، "رؤیای سبز" و "قصه های جزیره" اشاره نمود.
سوسن پلانتین یک سرده از گیاهان است که به خاطر این که در سایه هم می تواند رشد کند بسیار رایج است. سوسن های پلانتین گیاهان علفی چندساله هستند که از طریق زمین ساقه رشد می کنند و برگ هایی دوکی شکل در اندازه های مختلف با درازای ۳ تا ۴۵ سانتی متر و پهنای ۲ تا ۳۰ سانتی متر تولید می کنند. اندازهٔ کل بوتهٔ گیاه می تواند از ۱۰ سانتی متر پهنا و ۸ سانتی متر ارتفاع، تا دو متر پهنا و یک متر و ۳۰ سانتی متر ارتفاع، متغیر باشد. رنگ برگ در گونه های وحشی معمولاً سبز است اگر چه بعضی از گونه ها (مانند "H. sieboldiana") به خاطر برگ هایی که پوشش آبی دارند شناخته شده اند.
اینترلاک () ساز و کاریست که برای جلوگیری از تداخل عملکرد تجهیزات استفاده می شود. به طور مثال در پست برق نباید سکسیونر قبل از بریکر باز شود و لذا اینترلاک از این عمل جلوگیری می کند که اگر سهواً ابتدا دستور باز شدن سکسیونر صادر شد عمل نکند.
اسدالله درویش امیری سیاست مدار اصلاح طلب و استاندار سابق زنجان در دولت یازدهم و دولت دوازدهم است او قبل از انتخاب به عنوان استاندار زنجان معاون امور مجلس، حقوقی و استانها سازمان میراث فرهنگی و گردشگری دولت یازدهم و وزارت آموزش و پرورش دردولت اصلاحات بود. او سابقه خدمت استان های گیلان، سمنان، مرکزی و کردستان را نیز دارد.
مسمومیت غذایی با صدف () به ۴ گروهِ متفاوت از مسمومیت ها گفته می شود که علائمی کمابیش مشابه دارند و با مصرفِ غذاییِ دوکفه ای ها (همچون صدف سیاه، صدف دوکفه ای، صدف چروک و اسکالوپ) مرتبط هستند. این صدف ها ذراتِ معلقِ ریز در آب ها را می بلعند و بدین ترتیب، سموم موجود در ریزموجودات و جلبک های معلقی همچون سیانوباکترها، داینوفلاژل ها و دیاتومها به تدریج در آنها تجمع می یابد.
فلات جنوبگان () شناخته شده با نام های دیگر از جمله فلات قطب جنوب یا فلات قطبی، یک منطقهٔ بزرگ از جنوبگان خاوری است که بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر (۶۲۰ مایل) گسترش دارد و شامل بخش جغرافیایی قطب جنوب و ایستگاه تحقیقاتی اسکات آمونسن است. این فلات، یک فلات قارهٔ بزرگ دارای ارتفاع متوسط در حدود ۳۰۰۰ متر (۹۸۰۰ فوت) است.
آدولف هاینریش فون آرنیم-بویتسنبورگ (؛ ۱۰ آوریل ۱۸۰۳ – ) یک سیاست مدار اهل آلمان و اولین نخست وزیر پروس بود.وی هم چنین از ۱۹ تا ۲۱ مارس وزیر امور خارجه این کشور بود.
گروه اعزامی ترا نووا () عنوان رسمی منتسب به یک گروه و هیئت اعزامی از بریتانیا به منطقهٔ قطب جنوب بود که بین سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۳ در جهت اهداف مختلفی از جمله علمی و جغرافیایی توسط رابرت فالکون اسکات رهبری گردید. اسکات علاقه داشت تا کارهای علمیِ مربوط به اکتشافات هیئت اعزامی به جنوبگان در سال های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ را که آغاز کرده بود ادامه دهد. وی در عین حال تلاش داشت تا اولین نفری باشد که موفق به فتح قطب جغرافیایی جنوب می گردد. او به همراه ۴ نفر از اعضای گروهش در تاریخ ۱۷ ژانویهٔ سال ۱۹۱۲ میلادی به نقطهٔ قطب جنوب رسید و در آن جا متوجه شد که گروه مکتشف نروژی به رهبری روئال آمونسن، ۳۴ روز قبل از وی، آن جا را فتح نموده است. تمامی نفرات گروه اسکات در سفر بازگشت، جان خود را از دست دادند. باقی ماندهٔ جسد برخی از آن ها، مجلات و تصاویر، هشت ماه بعد توسط یک تیم جستجو کشف گردید. ترا نووا، واژه ای که برای این گروه انتخاب گردید؛ در حقیقت نام همان کشتی بود که گروه مکتشف، سفرش را با آن آغاز نمود. این کشتی و هزینه های گروه مکتشف با کمک یک سرمایه گذار خصوصی تأمین مالی شده بود که در ادامه، کمک های عمومی و پشتیبانی مالی دولت نیز بر