Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی در مسافت های طولانی به سبب اتلاف حرارتی در لوله ها، عملی و منطقی نیست و نیز به سبب این که انتقال الکتریسیته کاری عملی و شدنی است، بهتر آن است که جریان برق در حوالی محل تولید زباله های حرارتی تولید شود. به همین جهت در سیستم های میکروترکیبی گرما و توان، نیروگاه های کوچک در خود ساختمان ها، یعنی محل تولید زباله های حرارتی به کار گرفته شوند. بر اساس تعریف EC، سیستم میکروترکیبی گرما-توان، می بایست خروجی الکتریکی ای کمتر از ۵۰ کیلووات داشته باشد. در برخی نیروگاه ها ممکن است میزان زباله های تولیدی بیش از نیز گرمایی منطقه باشد. در این صورت اگر نتوان میزان تولید توان خروجی نیروگاه را کاهش داد، می بایست گرمای مازاد در برج های خنک کننده یا سرمایش دریایی از بین برود. یکی از راه های جلوگیری از تولید زباله حرارتی اضافه تزریق سوخت کمتر به نیروگاه است که مسلماً علاوه بر کاهش تولید زباله حرارتی طبیعتاً کاهش توان تولیدی را نیز در پی خواهد داشت. در نیروگاه های حرارتی سنتی، حدوداً ۳۰٪ از انرژی اولیه سوخت، که می تواند زغال سنگ، گاز طبیعی، زیست توده، نفت یا اورانیوم باشد، به انرژی مفید تبدیل می شود. هرچند این رقم برای نیروگاه های
قدیمی حدود ۲۰٪ و برای نیروگاه های جدیدتر در حدود ۴۵ درصد می باشد. از سوی دیگر، یک سیستم میکروترکیبی ۱۵تا ۴۲ درصد انرژی اولیه را به الکتریسیته و بیشتر انرژی حرارتی اضافی را نیز صرف تولید آب داغ یا گرمایش فضا می نماید. در مجموع در شرایطی که گرمای تولیدی بیشتر از نیاز نباشد، حدود ۹۰٪ گرمای منبع انرژی حرارتی به استفاده مفید می رسد. به طور کلی سیستم های میکروترکیبی امکان افزایش فرآوری منبع اصلی انرژی که می تواند سوخت یا انرژی خورشیدی باشد را فراهم می سازد. سیستم های میکروترکیبی در چند مدت اخیر به سبب افزایش قیمت برق و سوخت های فسیلی و البته نگرانی های ریست محیطی بسیار نظیر تغییر اقلیم در اکثریت بخش های اقتصادی مرتبط با انرژی با اقبال عمومی روبرو شده اند. سیستم های ترکیبی از ابتدای انقلاب صنعتی در مرکز توجه قرار داشته اند. در بازه ای سی ساله، استفاده از سیستم های ترکیبی بزرگ به سبب پیش آمدن مباحث اقتصاد مقیاس توجیه اقتصادی بیشتری نسبت به سیستم های میکروترکیب داشت. اما بعد از سال ۲۰۰۰ به خاطر افزایش قیمت انرژی در اکثر نقاط دنیا، استفاده از سیستم های میکروترکیبی کاهش هزینه ها را در برداشت. در این میان تولید سیستم ها
ی میکروترکیبی نیز به کمک پیشرفت های تکنولوژیکی حاصل شده در ساخت موتورهای حرارتی کوچک آسان تر شد. برخی از این پیشرفت ها، مواردی بودند که به بهبود کارایی و کاهش هزینه تولید سلول های سوختی، موتورهای استرلینگ، موتورهای بخار، توربین های گاز، موتورهای دیزل و موتورهای اوتو کمک می کردند. سیکل های میکروترکیبی مجهز به سلول های سوختی PEMFC می توانند در دمای پایین(۵۰ تا ۱۰۰ درجه سانتیگراد) کار کنند و به درصد خلوص بالایی از هیدروژن نیازمندند. البته این سیستم ها همواره در خطر آلودگی هستند و برای کار کردن در دماهای بالاتر نیازمند ایجاد برخی تغییرات می باشند. سیکل های مجهز به سلول های سوختی SOFC توانایی کار کردن در دماهای بالا (۵۰۰ تا ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد) را دارند، اما برای تحمل این دما به مصالح گران قیمتی نیاز دارند. همچنین به سبب این دمای بالاتر، زمان شروع به کار این سیستم ها بالاتر بوده و حتی در شرایطی که به تولید گرما هم نیازی نیست، می بایست خروجی گرمای مداوم از این سیستم ها وجود داشته باشد. برخی سیستم های ترکیبی که به چیلرهای جذبی مرتبط می شوند، می توانند از زباله های گرمایی برای انجام خنک سازی استفاده کنند. بر اساس گزا
رشی که در سال ۲۰۱۳ توسط Ecuity Consulting منتشر شد، سیستم های میکروترکیبی، از لحاظ اقتصادی به صرفه ترین روش تبدیل گاز به انرژی مصرفی در ابعاد کوچک می باشند. همچنین در همین سال Delta-ee گزارش داد که سیستم های میکروترکیبی مجهز به سلول های سوختی با اختصاص دادن ۶۴ درصد گل فروش به خود، با پشت سر گذاشتن سیستم های میکروترکیبی موتورمحور، بیشترین میزان فروش سیستم های میکروترکیبی را به خود اختصاص دادند. تکنولوژی های به کار رفته. سیستم های میکروترکیبی گرما-توان، بر اساس چندین تکنولوژی پایه گذاری شده اند که به شرح زیرند: سلول سوختی موتور احتراق داخلی موتور استرلینگ موتور بخار (که از آب یا سایر مواد ارگانیک نظیر خنک کننده ها استفاده می کند) میکروتوربین ها انواع مختلف سوخت و موتور. اکثر سیستم های تولید توأم از گاز طبیعی به عنوان سوخت استفاده می کنند. چون گاز طبیعی علاوه بر این که آسان و پاک می سوزد، ارزان قیمت بوده و در اکثر مناطق دنیا قابل دسترسی است. همچنین گاز طبیعی به آسانی توسط سیستم های لوله کشی که در اکثر منازل وجود دارد قابل انتقال است. گاز طبیعی برای استفاده در موتورهای اتو و توربین های گازی انتخاب مناسبی به شمار
می رود. توربین های گازی به سبب بازدهی بالا، اندازه کوچک، احتراق پاک، استحکام و هزینه پایین نگهداری گزینه مناسبی برای استفاده در بسیاری ساختمان های کوچک به شمار می روند. توربین های گازی که با استفاده از فویل بلبرینگ ها و خنک کنندگی هوا طراحی شده باشند، بدون نیاز به روغنکاری یا سیستم حنک کنندگی کار می کنند. زباله های حرارتی توربین های گازی بیشتر در بخش تخلیه آن قرار دارند؛ در حالیکه در سیستم های احتراق داخلی چرخشی، زباله های حرارتی بین خروجی و سیستم خنک کنندگی تقسیم می شوند. آینده تکنولوژی ترکیبی گرما و توان خصوصاً برای استفاده در ابعاد کوچک نظیر منازل مسکونی همچنان در گرو قیمت جامل های انرژی خواهد بود. در صورتی که افزایش قیمت سوخت همچنان بخواهد ادامه داشته باشد، مسلماً استفاده از روش هایی نظیر سیستم های ترکیبی و میکروترکیبی که به ذخیره کردن هرجه بیشتر انرژی بینجامند، بیشتر مورد توجه قرار خواهند گرفت. سوخت ها. برای استفاده در سیستم های میکروترکیبی، چندین نوع سوخت مختلف در نظر گرفته می شود که با توجه به فاکتورهایی نظیر هزینه، تأثیرات زیست محیطی، سهولت جابجایی و نگهداری و عمر سیستم ممکن است هرکدام انتخاب شوند. بر
خی از این سوخت های مورد استفاده عبارتند از: Biomass، LPG، روغن گیاهی، انرژی خورشیدی، گاز طبیعی و اخیراً هیدروژن. با توجه به خطرناک بودن انرژی هسته ای و ریسک بروز حوادث ناشی از تشعشعات اتمی، معمولاً از انرژی هسته ای در سیستم های میکروترکیبی استفاده نمی شود) همچنین سوخت هایی که به تولید حداقل آلاینده ها و دی اکسید کربن منجر می شوند، عبارتند از: انرژی خورشیدی، هیدروژن، زیست توده و گاز طبیعی موتورها. موتورهای احتراق خارجی، می توانند در دمای بالایی به فعالیت بپردازند. برخی از انواع این موتورها عبارتند از موتور استرلینگ، توربورشارژر گاز داغ و موتور بخار که همگی دارای بازدهی در حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد هستند. نمونه دیگری از موتورهای قابل استفاده، سیکل رانکین ارگانیک است که توانایی کار کردن در دما و فشار پایین تری را دارد. سلول های سوختی سیکل های میکروترکیبی. سلول های سوختی الکتریسیته و گرما را به عنوان محصولات خروجی خود می بینند. مزیت استفاده از سلول سوختی ثابت به جای سیستم ترکیبی استرلینگ، ثابت بودن بخش های موتور و در نتیجه خرابی کمتر و هزینه پایین تر نگهداری است. ضمن اینکه الکتریسیته تولیدی مازاد را می توان به راحتی به
شبکه برگرداند. سلول های سوختی PEMFC که توسط گاز طبیعی یا پروپان تغذیه می شوند، از نوعی اصلاح کننده بخار استفاده می کند که متان را به دی اکسید کربن و هیدروژن تجزیه می کند. این هیدروژن سپس طی واکنش با اکسیژن تولید الکتریسیته می کند. لازم است ذکر شود که ۸۵٪ از سیستم های ترکیبی از سوخت های PEMFC بهره می بند در حالیکه مابقی، سیستم های SOFC هستند. در سال ۲۰۱۳، عمر مفید حدود ۶۰٫۰۰۰ ساعت برای سیستم های PEM در نظر گرفته شد. این رقم معادل ۱۰ تا ۱۵ سال می باشد. جدول زیر که توسط دپارتمان انرژی ایالات متحده آمریکا تدوین شده است، اهداف تکنیکی سیستم ترکیبی گرما-توان با سقف تولید ۱۰ کیلووات که برای مصارف خانگی به کار می رود را نشان داده است: مواد ترموالکتریک. ژنراتورهای ترموالکتریک که سازوکارشان بر اثر سی بِک استوار است نیز به سبب نبود هرگونه بخش چرخان، توجه زیادی را در سال های اخیر به خود اختصاص داده اند. هرچند پایین بودن بازده، نگرانی اصلی در خصوص این سیستم هاست؛ چراکه در حال حاضر هیچ سیستم مبتنی بر ترموالکتریک ها حتی با اختلاف دمای بسیار زیاد هم قادر به دسترسی به بازده بیشتر از ۵ درصد نبوده اند. سیستم های ترکیبی مبتنی بر
انرژی خورشیدی. کالکتورهای خورشیدی هیبریدی حرارتی فوتوولتایی و سیستم های متمرکز فوتوولتایی و حرارتی(CPVT) از گزینه های قابل استفاده در سیستم های ترکیبی مبتنی بر انرژی خورشیدی هستند که به تولید هم زمان الکتریسیته و گرما می پردازد. در حال حاضر سیستم های CPVT در اروپا رد حال تولید هستند. به عوان مثال Zenith Solar در حال ساخت سیستم هایی است که مدعیست بازدهی ۷۲ درصدی دارند. همچنین Sopogy مدعی تولید سیستمی میکروترکیبی متمرکزی مبتنی بر انرژی خورشیدی شده است که بر اساس سازوکار Parabolic Trough ساخته شده است که می تواند در بالای ساختمان ها نصب شود و انرژی اتلافی را برای گرم کردن آب استفاده کند. سیستم های تلفیقی میکرو ترکیبی و فوتوولتایی. پیشرفت های اخیر حاصل شده در توسعه سیستم های ترکیبی توان-گرما امکان تلفیق سیستم های میکروترکیبی و فوتوولتایی را داده است. نتایج یکی از مطالعات اخیر نشان داده است که استفاده از سیستم های هیبریدی CHP+PV علاوه بر اینکه اتلاف انرژی را به شدت کاهش می دهد، سهم انرژی خورشیدی در تولید انرژی را تا ۵ برابر افزایش می دهد. در برخی مناطق برای کاهش تولید زباله های حرارتی، از چیلرهای جذبی بهره برده می
شود که اتلاف انرژی را بیش از پیش کاهش می دهند. تولید و بازفروش. بخش عمده ای از محبوبیت سیستم عای میکرو ترکیبی به سبب وجود سیستم «تولید و بازفروش» یا مترینگ خالص است که به واسطه آن، الکتریسیته مازاد تولیدی توسط سیستم میکروترکیبی می تواند مجدداً به نهادهای تأسیساتی برق فروخته شود. از دید اتلاف انرژی، با توجه به اینکه تنها اتلاف انرژی موجود در این سازوکار به اتلاف انرژی های مربوط به انتقال الکتریسیته از مبدأ به مصرف کننده است، روش «تولید و بازفروش» بسیار مقرون به صرفه تر می باشد. از دیگر محاسن استفاده از «تولید و بازفروش» ساده بودن راه اندازی و استفاده می باشد؛ چراکه کنتور برق توانایی ثبت میزان توان الکتریکی ورودی و خروجی سیستم را دارد. به همین جهت می توان میزان توان خالص الکتریکی ورودی به ساختمان را به سادگی محاسبه کرد. برای منازل و ساختمان هایی که در آن ها تعداد ساکنین نسبتاً کم باشد، عملاً نیازی به ایجاد تغییرات خاصی در کنتور نیست. البته هرچند فرایند «تولید و بازفروش» محاسن بسیاری دارد، اما دارای نقاط ضعفی نیز می باشد. به عنوان مثال توجه به این نکته ضروری است که منبع اصلی تولید برق مصرفی در واحدهای مسکونی یک
ژنراتور فوق العاده بزرگ است. در این شرایط برخی معتقدند وجود سیستم تولید و بازفروش به دلیل ایجاد اتلافات انرژی در انتقال سیستم باعث هدر رفته انرژی الکتریکی می شود. البته این اثرات اتلافی در شرایطی که میزات برق تولیدی سیستم میکروترکیبی خیلی بیشتر از میزان برق مورد نیاز نباشد، آنچنان تأثیرگذار نیست، اما در صورتی که این اختلاف زیاد شود، تأثیرات اتلافی مکانیزم تولید و بازفروش هم بیشتر به چشم خواهند آمد. تحقیقات و پژوهش های وابسته. هم اکنون تحقیقات و پژوهش هایی در هلند در حال انجام است که طی آن ها در بازه ای سه ساله، به سیستم های معمولی توزیع گاز طبیعی، ۲۰٪ هیدروژن افزوده شد و اثر آن ها در اجاق گازهای آشپزخانه و دیگ های بخار میکروترکیبی مورد بررسی قرار گرفت. همچنین عملکرد ۸۷ دستگاه مجهز به موتور استرلینگ و موتورهای احتراق داخلی تحت اثر یک شتابدهنده میکروترکیبی در انگلستان مورد بررسی قرار گرفت. نتایج این مطالعات نشانگر ۹٪ صرفه جویی مصرف کربن در منازل با نیاز گرمایی ۵۴ گیگاژول بر سال بودند. همچنین مقاله ای چاپ شده توسط انجمن مهندسان مکانیک آمریکا به بررسی دو سیستم مشابه میکروترکیبی و تفاوت عملکرد آن ها پرداخت. اولین
سیستم، یک سیستم ترکیبی بود که با زغال سنگ تغذیه می شد و بر اساس سیکل رانکین عمل می کرد. این سیستم از سال۱۹۷۹ شروع به فعالیت کرد و برای مدت دو سال با یک توربین بخار کار کرد. پس از این مدت با جایگزین کردن یک منبسط کننده جریان یکنواخت چرخنده دو سال دیگر هم به فعالیت ادامه داد. این سیستم با ثبت تنها چهار مورد خرابی تحت دو سال عملکرد مطمین و قابل قبولی را از خود ارائه داد. سیستم دوم نیز یک سیستم دیزلی میکروترکیبی بود که از سال ۱۹۸۷ شروع به کار نموده و پس از هفت دوره فعالیت تا سال ۱۹۹۵ به فعالیت خود ادامه داد. بازده این سیستم در حدود ۹۰٪ اعلام شد. ضمن اینکه نتایج بررسی، اثرات خوردگی ماشین ابزار و هزینه تعمیرات و نگهداری بسیار کمی را برای این سیستم گزارش نمودند.
دوشکستی یا ضریب شکست مضاعف یک خاصیت نورشناختی موادی است که ضریب شکست آن ها به قطبش و جهت انتشار نور وابسته است. بلورها با ساختار بلوری نامتقارن و پلاستیک تحت تنش از خود دوشکستی بروز می دهند. مواد نوری ناهمسان گرد به عنوان موادی که دوشکستی دارند شناخته می شوند. دوشکستی اغلب به عنوان حداکثر اختلاف بین ضریب های شکست نشان داده شده توسط ماده تعیین می شود. دوشکستی مسئول پدیده شکست مضاعف است که به موجب آن یک پرتو نور، زمانی که به یک ماده دوشکست تابیده می شود، توسط قطبش به دو پرتو تقسیم می شود که مسیرهای کمی متفاوت دارند.. این پدیده برای اولین بار در سال ۱۶۶۹ توسط یک دانشمند دانمارکی به نام راسموس بارتولین توصیف شد که او این پدیده را در کلسیت که کریستالی با قوی ترین دوشکستی است مشاهده کرد. با این حال این پدیده در آن زمان مورد توجه قرار نگرفت تا قرن نوزدهم که آگوستن ژان فرنل این پدیده را توصیف کرد. در صورتی که یک ماده دارای دو یا چند ضریب شکست در جهات مختلف باشد پدیده ای به نام دوشکستی در آن به وجود می آید به این ترتیب که هنگام ورود یک دسته نور به داخل آن این شعاع به دوشعاع که یکی از قوانین عادی شکست نور پیروی کرده و
دیگری نمی کند تفکیک می شود. به شعاعی که از قانون شکست پیروی می کند شعاع عادی و به دیگری شعاع غیرعادی گویند. هر یک از این دو شعاع با سرعت های متفاوت که بستگی به ضریب شکست ماده برای هر یک از آن ها دارد حرکت خواهد کرد. از طرفی هر یک از این شعاع های قطبی شده صفحه ای بوده و برهم عمودند. مواد تک محوری: در برخی مواد کریستالی جهت یا محوری وجود دارد که در آن جهت نور غیرقطبی به دو جز تفکیک نمی شود. مواد دومحوری وجود دارد که این خاصیت را دارند. این ترکیبات در اصطلاح بلورهای دو محوری نام دارند.
سری جیفورس ۹۰۰ یک خانواده از واحدهای پردازش گرافیکی شرکت انویدیا است که در سال ۲۰۱۴ برای کامپیوترهای رو میزی و لپ تاپ عرضه شد. یکی از فناوری های استفاده شده در این سری DSR یا (Dynamic Super Resolution) است. تجربهٔ ۴کی باعث می شود تا بر روی نمایشگری با وضوح ۱۰۸۰پی چیزی مثل DSR نمایش داده شود. این فناوری بازی ها را در وضوح های بالاتر اجرا می کند.
گئورگیوس اورفانیدیس (؛ ۱۸۵۹ – ۱۹۴۲) یک تیرانداز اهل یونان بود. از افتخارات وی می توان به کسب مدال طلا تفنگ سه وضعیت ۳۰۰ متر آزاد و مدال نقره تپانچه آتش سریع ۲۵ متر در بازی های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ اشاره کرد.
جامعهٔ ۲۰۰۰ واتی یک چشم انداز زیست محیطی می باشد که برای اولین بار در سال ۱۹۹۸ توسط مؤسسه تکنولوژی فدرال سوئیس در زوریخ معرفی شد، که نمایانگر شهروندان متوسط جهان اولی بود که در سال ۲۰۵۰ بدون صرف نظر از استاندارد زندگی خود میانگین مصرف عمدهٔ انرژی تجدید پذیر خود را به حداکثر ۲۰۰۰ وات کاهش دادند. این روش نه تنها مختص استفادهٔ انرژی شخصی یا انرژی خانگی نیست بلکه برای کل جامعه و جمعیت است. دو هزار وات به طورتقریبی نرخ میانگین فعلی جهان از مصرف کل انرژی می باشد. این میزان در قیاس با میانگین حدود ۶٬۰۰۰ وات در غرب اروپا، ۱۲٬۰۰۰ وات در ایالات متحده، وات در چین، ۱٬۰۰۰ وات در هند، ۵۰۰ وات در آفریقای جنوبی و تنها ۳۰۰ وات در بنگلادش است. کشور سوئیس، در حال حاضر با استفاده از به طور متوسط حدود ۵٬۰۰۰ وات، آخرین جامعه ۲۰۰۰ وات در سال ۱۹۶۰ بود. این مسئله انتظار می رودکه استفاده از سوخت های کربنی در نهایت به بیش از ۵۰۰ وات به ازای هر نفر در ۵۰ تا ۱۰۰ سال آینده نمی رسد این دیدگاه در پاسخ به نگرانی در مورد تغییر آب و هوا، امنیت انرژی، و در دسترس بودن منابع انرژی آینده توسعه داده شد. این توسط دفتر انرژی فدرال سوئیس- انجمن معمارا
ن سوئیس و مهندسان پشتیبانی می شود. استفاده از انرژی فعلی. "اطلاعات بیشتر: فهرست کشورها بر پایه مصرف سرانه انرژی" تفکیک مصرف متوسط انرژی ۵٫۱ کیلو واتی توسط یک فرد سوئیسی در ژوئیه ۲۰۰۸
اقتصاد نروژ یک اقتصاد مختلط (ترکیبی) بسیار توسعه یافته است که تعدادی از بخش های راهبردی آن در مالکیت دولت قرار دارد. هرچند اقتصاد نروژ نسبت به چرخه های اقتصادی جهان و نوسانات آن واکنش نشان می دهد اما از زمان آغاز انقلاب صنعتی همیشه در حال رشد مداوم و مؤثر بوده است. استاندارد زندگی در نروژ در مقایسه با سایر کشورهای اروپایی بسیار بالاست. امروزه سیستم مدرن تولیدی و رفاهی نروژ متکی به ذخایر مالی بزرگی است که از محل بهره برداری منابع طبیعی و به طور ویژه منابع نفت و گاز دریای شمال به دست آمده است. نروژ در میان کشورهای عضو سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) دارای سیستم تامین اجتماعی بسیار کارا و قدرتمند است (موسوم به مدل نوردیک)، به طوری که مخارج اجتماعی آن بیش از ۲۲ درصد تولید ناخالص داخلی کشور را شامل می شود. تاریخچه. پیش از انقلاب صنعتی. در دوران وایکینگ ها نروژ بین سه کشور اسکاندیناوی (دو کشور دیگر: دانمارک و سوئد) فقیرترین بود. اقتصاد نروژ پیش از انقلاب صنعتی عمدتاً مبتنی بر کشاورزی، فروش چوب و ماهیگیری بود. نروژی ها معمولاً در شرایط تنگدستی و کمبود زندگی می کردند، هرچند قحطی نادر بود. به جز برخی مناطق حاصلخی
ز در جنوب شرق کشور، محصولات کشاورزی به غلات مقاوم مانند جو و چاودار، و دام ها به گوسفند، بز، گاو، خوک، و برخی طیور محدود می شد. شکار هم بخشی از این کمبود را جبران می کرد. در نواحی مرکزی و شمالی نروژ، سامی ها از گله های کوچ نشین گوزن شمالی امرار معاش می کردند. ماهیگیری هم نقش مهمی در بقای ساحل نشینان داشت، به طوری که در بسیاری از مناطق شمال و غرب منبع اصلی امرار معاش خانوارها بود. ورود سیب زمینی به نروژ در قرن هجدهم تسکین قابل توجهی برای فقر غذایی بود و تبدیل به غذای رایج نروژی ها شد. اگرچه چندین پادشاه به رعایای وفادار خود که شوالیه شدند زمین پاداش دادند، شرایط اقتصادی در نروژ درکل مناسب شکل گیری نظام ارباب رعیتی نبود. به طوری که بخش اصلی کشاورزی نروژ در اختیار کشاورزان مالک زمین بوده است. بااین حال تا قرن نوزدهم دیگر زمین تازه ای برای کشاورزی باقی نمانده بود. بسیاری از خانواده ها به عنوان کشاورزان مستأجر گرفتار فقر شدند و همین انگیزه ی اصلی برای مهاجرت گسترده به آمریکای شمالی شد. نروژ، پس از ایرلند، بیشترین درصد جمعیت خود را در این مهاجرت از دست داد. انقلاب صنعتی. جدا از استخراج معادن در بخش هایی از کشور، نخ
ستین کارخانه های ساخته شده در نروژ واحدهای نساجی در اواسط قرن نوزدهم بود. صنایع همچنین برای تعداد زیادی که از بخش کشاورزی آواره شده بودند، اشتغال ایجاد کرد. از آنجا که دستمزدهای صنعت از کشاورزی فراتر رفت، این تغییر روند بلندمدت به کاهش سطح زیرکشت و الگوهای جمعیت روستایی و شکل گیری طبقه کارگر انجامید که با محله ها، فرهنگ و سیاست خاص خود پدیده ای متمایز در نروژ به وجود آورد. اصلاحات سوسیال دمکراتیک. پس از جنگ جهانی دوم، حزب کارگر نروژ به رهبری نخست وزیر وقت آینار گرهاردسن، یک سری اصلاحات سوسیال دمکراتیک را با هدف هموار کردن توزیع درآمد، از میان بردن فقر و تضمین خدمات اجتماعی همگانی شامل بازنشستگی، خدمات درمانی و ازکارافتادگی آغاز کرد. مالیات بر درآمد به شکل تصاعدی، برقراری مالیات بر ارزش افزوده و طیف گسترده ای از سایر عوارض و مالیات ها، نروژ را به یکی از اقتصادهای دارای مالیات سنگین در جهان تبدیل کرد. سیاستمداران مالیات های ویژه ای بر هزینه های غیرضروری وضع کردند که از جمله آنها عوارض و مالیات بر کالاهایی چون خودرو، تنباکو، الکل، لوازم آرایشی و غیره بود. سیاست های بلندمدت سوسیال دمکراتیک، ردیابی گسترده اطلاعات
توسط دولت (و در نتیجه شفافیت مالی) و همگن بودن جمعیت نروژ به موضوعی مناسب برای مطالعات اقتصادی تبدیل شد و تحقیقات آکادمیک نشان داد که الگوی نروژ در این دوره سهم قابل توجهی در زمینه مطالعات اقتصاد کلان داشته است. زمانی که نروژ به یک کشور صادرکننده نفت تبدیل شد، اقتصاد آن بیشتر از پیش موضوع مطالعات گردید. نفت و دوران پسا-صنعتی. کشور صادرکننده ی نفت. نروژ در ماه مه ۱۹۶۳ حق حاکمیت خود را بر منابع طبیعی در بخش نروژی دریای شمال تثبیت کرد. کار اکتشاف نفت در 19 ژوئیه ۱۹۶۶ آغاز شد تا اینکه در 21 اوت ۱۹۶۹ نخستین نفت قابل استخراج به دست آمد. در پایان سال ۱۹۶۹ مشخص شده بود که ذخایر بزرگی از نفت و گاز در دریای شمال وجود دارد. نخستین میدان نفتی نروژ به نام اکوفیسک واقع در 320 کیلومتری جنوب غربی استاوانگر تا سال ۱۹۸۰ به ظرفیت تولید بیش از ۴۲۷ هزار بشکه نفت خام در روز رسید. از آن زمان تاکنون، ذخایر بزرگ گاز طبیعی نیز کشف و بهره برداری شده اند. همزمان با رفراندوم نروژ برای عدم پیوستن به اتحادیه اروپا در سال ۱۹۷۲، وزارت صنعت نروژ برای ایجاد یک سیاست ملی انرژی دست به کار شد. نروژ تصمیم گرفت بیرون از اوپک باقی بماند، قیمت انرژی
خود را مطابق با بازارهای جهانی تنظیم و درآمد حاصل از آن را - معروف به «هدیه ارزی» - عاقلانه خرج کند. دولت نروژ شرکت نفت خود را به نام استات اویل (که اکنون با نام اکوینور، Equinor، شناخته می شود) تأسیس کرد و حقوق حفاری و تولید را به شرکت هایی تازه تأسیس (هم نیمه دولتی و هم خصوصی) اعطا کرد. صادرات نفت با نرخ نهایی 78 درصد (مالیات استاندارد شرکتی 24 درصد و مالیات ویژه نفت 54 درصد) مشمول مالیات شد. دریای شمال چالش های زیادی را از جنبه ی فناوری برای تولید و اکتشاف به همراه داشت و شرکت های نروژی برای رویارویی با این چالش ها روی ایجاد قابلیت های ویژه سرمایه گذاری کردند. تعدادی از شرکت های مهندسی و ساخت تجهیزات از بقایای صنعت کشتی سازی، که عمدتاً بی رونق شده بود، پدید آمدند و مراکز علمی و فنی در استاوانگر و حومه ی غربی اسلو شکل گرفتند. در حال حاضر دریای شمال از اوج تولید نفت خود عبور کرده است، بااین حال اکتشاف و توسعه میادین جدید نفت و گاز همچنان در دریای نروژ و دریای بارنتز ادامه دارد. تردیدها در مورد اتحادیه اروپا. در سپتامبر ۱۹۷۲ پارلمان نروژ این سؤال را به همه پرسی گذاشت که آیا نروژ باید به جامعه اقتصادی اروپا بپ
یوندد یا خیر. این پیشنهاد با اختلاف کمی رد شد (۵۳.۵ درصد پاسخ نه). دولت نروژ برای توافق تجاری وارد مذاکره با اتحادیه اروپا شد تا به شرکت های نروژی امکان دسترسی به بازارهای اروپایی را بدهد. با گذشت زمان، مذاکره ادامه یافت تا این که با اصلاح توافق، نروژ در نهایت به انجمن تجارت آزاد اروپا و منطقه اقتصادی اروپا پیوست. اگرچه نروژ مدت هاست سیاست های تجاری خود را با هدف هماهنگ کردن سیاست صنعتی و تجاری خود با اتحادیه اروپا تنظیم و دنبال کرده است، همه پرسی جدید در سال ۱۹۹۴ نتایج مشابه سال ۱۹۷۲ را به همراه داشت و نروژ یکی از تنها دو کشور شمال اروپا (در کنار ایسلند) باقی ماند که خارج از اتحادیه اروپا هستند. هرچند بسیاری از بحث های عمومی مناقشه برانگیز درباره عضویت در اتحادیه اروپا به مسائل سیاسی و نه اقتصادی معطوف شد، اما سیاست اقتصادی نروژ را در چند راستای مهم شکل داد: نروژی ها در تعامل با اروپا برای بسیاری از موضوعات خاص، مانند شیلات و مزارع پرورش ماهی، محصولات کشاورزی، استانداردهای انتشار گازهای گلخانه ای و غیره به دنبال تسهیلات و امتیازاتی هستند، اما به نظر نمی رسد این موارد با آنچه اعضای اصلی اتحادیه اروپا به دنبال
ش هستند تفاوت عمده ای داشته باشند. بر همین اساس قابل انتظار است که موضوع عضویت در اتحادیه دوباره در مقطعی به همه پرسی گذاشته شود. تحولات و پیشرفت های اقتصادی پسا-صنعتی. بحث ها درباره اقتصاد نروژ از دهه ۱۹۷۰ حول چندین موضوع اصلی بوده است: نقش مالکیت دولت. دولت نروژ مالکیت خود را بر بخش های بزرگی از صنایع کلیدی کشور، شامل منابع طبیعی و صنایع استراتژیک مانند نفت (Equinor)، تولید انرژی برق-آبی ()، تولید آلومینیوم (نورسک هیدرو، Norsk Hydro)، بزرگ ترین بانک نروژ (دی ان بی، DNB) و اپراتور مخابرات (تله نور، Telenor) حفظ کرده است. دولت حدود ۳۵ درصد از ارزش کل شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار اسلو را دراختیار دارد و در پنج شرکت از بزرگترین هفت شرکت فهرست شده در آن سهام دار عمده است. با درنظرگرفتن شرکت های خارج از بورس، سهم مالکیت دولت بر شرکت ها از این رقم هم فراتر می رود (عمدتاً در بخش نفت). شرکت های دولتی نروژ ۹.۶ درصد از کل مشاغل غیرکشاورزی را شامل می شوند. این رقم با احتساب شرکت هایی که دولت در سهامشان شریک است به ۱۳ درصد می رسد که بالاترین میزان در میان کشورهای OECD است. هم شرکت های بورسی و هم شرکت های غی
ربورسی بازار-محور هستند و در یک اقتصاد بازار به شدت آزاد شده فعالیت می کنند. صنایع نفت و گاز نقشی تعیین کننده در اقتصاد نروژ دارند و منابع مالی برای دولت رفاه نروژ را از طریق مالکیت مستقیم بر میادین نفتی، سود سهام اکوینور، مجوزهای اکتشاف و بهره برداری و مالیات فراهم می کنند. صنعت نفت و گاز که از نظر درآمد دولت و ارزش افزوده بزرگ ترین صنعت نروژ است، به شکلی سازماندهی شده که اطمینان حاصل شود کار اکتشاف، توسعه و استخراج منابع منجر به تولید ثروت عمومی برای کل جامعه شود. درآمد عمومی از طریق ترکیبی از مالیات، صدور مجوز و مالکیت مستقیم دولتی از طریق سیستمی به نام منافع مالی مستقیم دولت (SDFI) حاصل می شود. SDFI که در سال ۱۹۸۵ تأسیس شد، دارایی های دولتی در تعدادی از میادین نفت و گاز، خطوط لوله و تأسیسات در ساحل و همچنین ۶۷ درصد از سهام Equinor را نمایندگی می کند. درآمدهای دولت از بخش نفت و گاز در چارچوب قانونی مشخصی که اجازه ی استفاده از آن را برای هزینه های عمومی نمی دهد، به صندوق بازنشستگی دولتی نروژ (صندوق نفت نروژ) منتقل می شود. دولت تنها می تواند از محل درآمد حاصل از سرمایه گذاری های صندوق برای مخارج عمومی هزینه
کند. دلایل زیادی برای چنین سطح بالایی از مالکیت دولتی وجود داشته است که مهم ترین آنها تمایل مردم نروژ به کنترل ملی بر استفاده از منابع طبیعی بوده است. دخالت مستقیم دولت پیش از قرن بیستم با فراهم کردن زیرساخت های عمومی آغاز شد و پس از جنگ جهانی دوم به ویژه از طریق تصاحب دارایی های آلمان در چندین شرکت تولیدی به شدت در صنعت و شرکت های تجاری گسترش یافت. بزرگ ترین گسترش مالکیت دولتی با تأسیس استات اویل در سال ۱۹۷۲ رخ داد. صنایع و شرکت های تجاری که دولت در آنها سهامدار است بازار-محور هستند و گستره ی بازار آنها بخش خدمات عمومی و همچنین بخش های مختلف صنعت را شامل می شود.
یوانیس فرانگودیس (؛ ۱۸۶۳ – ۱۹ اکتبر ۱۹۱۶) یک تیرانداز اهل یونان بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا تپانچه آتش سریع ۲۵ متر، مدال نقره تفنگ سه وضعیت ۳۰۰ متر آزاد و مدال برنز تپانچه ۳۰ متر آزاد در بازی های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ اشاره کرد.
جنبش شهر زیبا، جنبشی بود که فلسفه ‏اش اصلاح معماری و برنامه ریزی شهری در آمریکای شمالی بود و در طول دهه های ۱۸۹۰ و ۱۹۰۰ باهدف ایجاد ساختمان های مجلل و زیباسازی شده و به یادماندنی در شهرها مطرح شد. این جنبش که در اصل به طور عمده در شیکاگو، کلیولند، دیترویت، و واشینگتن دی سی پیشرفت کرد، زیبایی را نه تنها به خاطر خود آن، بلکه برای ایجاد فضیلت اخلاقی و مدنی در میان جمعیت شهری ترویج می کرد[۱]. طرفداران این فلسفه معتقد بودند که این زیباسازی می تواند نظم هماهنگ اجتماعی ایجاد کند که باعث افزایش کیفیت زندگی بشود، درحالی که منتقدان شکایت می کردند که این جنبش بیش ازحد با زیبایی شناسی (و نه اصلاحات اجتماعی) مرتبط است؛ جین جیکوبز این جنبش را (آیین طراحی معماری) نامید. تاریخچه. منشأ و اثرات. این جنبش در ایالات متحده در واکنش به جمعیت زیاد مناطق استیجاری که در نتیجه نرخ بالای تولد، افزایش مهاجرت، و مهاجرت داخلی جمعیت روستایی به شهرها اتفاق افتاد بود، آغاز شد. این جنبش به مدت چندین دهه رونق گرفت و علاوه برساخت بناهای تاریخی، تأثیر زیادی بر برنامه ریزی شهری گذاشت که در سراسر قرن بیستم این تأثیر به ویژه در انجام پروژه های مسکن