Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ژانویه ۱۸۳۲ به پوهنپئی وارد شد و آن را «جزیره معراج» نامید، اما «ریزِنبِرگ» دربارهٔ اینکه چه کسی نخستین بار پوهنپئی را «جزیره معراج» نامید ابراز تردید می کند. در هر صورت این نام تا هنگامی که اسپانیایی ها پوهنپئی را مستعمره خود اعلام کنند بر آن باقی ماند. بدرفتاران و مبلغان مذهبی. پس از استقرار اسپانیایی ها شکار نهنگ و بازرگانی، گسترش پیدا کردند. کوتاه مدتی بعد، مستعمره بزرگی از ولگردها، محکومین فراری، و مسافران کشتی ها در پوهنپئی برپا شد. بر پایه گزارش های کشتی سوئدی «یوجین» این افراد، بسیار بدرفتار و بدطینت بودند. نخستین مبلغ مذهبی در پوهنپئی «پدر لوئیس دزی مایگر» یک کشیش کاتولیک رومی بود. او از هونولولو با قایق دودکله «نوتر دام دو په» در دسامبر ۱۸۳۷ حرکت کرد. اما پس از هفت ماه، در تلاش برای رسیدن به پوهنپئی ناموفق بود. سرانجام در ۲۹ ژوئیه ۱۸۳۸ از والپارایسو شیلی به پوهنپئی رسید. در گروه همراهان او چندین نفر از مردم منگروان و تاهیتی بودند. برخی از آنان در پوهنپئی ماندند و از خود نسل هایی باقی گذاشتند. ده سال پس از آن، مایگر به عنوان اسقف هونولولو به پادشاهی هاوایی بازگشت. در ۱۸۵۲ گروهی از مبلغان مذهبی نیو ان
گلند در پوهنپئی مستقر شدند. نامه ها و گزارش های آنها اطلاعات مهمی دربارهٔ جزیره می دهند. این نامه ها و گزارش ها در دانشگاه هاروارد نگهداری می شوند. شیوع آبله در سال ۱۸۵۴ باعث کاهش چشمگیر جمعیت پوهنپئی شد. در هنگام جنگ داخلی آمریکا برای مقابله با مسدود شدن بندرها توسط دولت ایالات متحد آمریکا، نیروی دریایی ایالات مؤتلفه آمریکا کشتی های بازرگانی آمریکایی را بازرسی می کرد. در یکم آوریل ۱۸۶۵ سی اس اس شنندوا شکارچیان نهنگ آمریکایی را در پوهنپئی گیر انداخت و همه آنها را نابود کرد. پادشاه پوهنپئی «نانانیریکی» از این ضربه وارده بسیار خوشحال شد. فرمان روایی اسپانیایی ها. در ۱۸۸۶ اسپانیایی ها بر جزایر کارولین که به عنوان بخشی از هند شرقی اسپانیا شناخته می شد ادعای مالکیت کرده و آغاز به اجرای قوانین دولتی خود در پوهنپئی کردند. آنها شهر «سانتیاگو د لا آسِنسیون» را ساختند که امروز «کولونیا» نامیده می شود (که از Colonia یا Colony گرفته شده است). اسپانیایی ها چندین ساختمان دولتی مانند قلعه، کلیسا، و مدرسه ساختند. همچنین راهِبان «کاپوچین اسپانیایی» از مانیل به پوهنپئی فرستاده شدند تا مسیحیت کاتولیک را گسترش دهند. پس از پایان
جنگ آمریکا و اسپانیا در ۱۸۹۸ امپراتوری استعماری آلمان جزایر کارولین را به همراه جزایر ماریانا (به جز گوآم) در ۱۸۹۹ از امپراتوری اسپانیا خرید. چهار سال پس از آن نیز جزایر مارشال را به قیمت هفده میلیون مارک طلایی آلمان خرید. در آن زمان، جنگ نیروهای اسپانیایی با مردم بومی خونین تر هم شده بود. به گونه ای که ۳۰۰ نفر اسپانیایی جان داده بودند. فرمانروایی آلمان ها و اصلاحات ارضی. در هنگام حضور امپراتوری استعماری آلمان در پوهنپئی، تغییر بنیادی در مالکیت زمین در سراسر جزایر کارولین پیش آمد. سامانه ارباب رعیت در ۱۹۰۷ لغو شد و به جای مالکیت چند شخص خاص بر زمین ها مالکیت زمین ها به مردم عادی بخشیده شد. این کار باعث کاهش قدرت رئیس قبیله ها شد و تنها بر پایه قدرت و احترام سنتی، نخستین برداشت محصول به آنها داده می شد؛ بنابراین مالیات از صاحبان زمین ها گرفته شد. اما آنها باید به جای پرداخت مالیات، سالی ۱۵ روز در پروژه های عمومی چون ساخت اسکله، راه، و مانند آن کار می کردند. این شیوه کار به جای پرداخت مالیات به شورش سوکس انجامید که با نافرمانی در ساخت راه در جزیره سوکس آغاز شد. در ادامه به کشتن ۹ نفر و درگیری های بعدی محاکمه ۳۶
شورشی سوکسی، اعدام ۱۵ شورشی، و تبعید دیگران به بابلدائب در جزایر پالائو آلمان انجامید. سرشماری آلمان ها در سال های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ نشان داد که ۳٬۱۹۰ پوهنپئیایی، ۵۸۵ کارولینای مرکزی، و ۲۷۹ ملانزیایی در پوهنپئی زندگی می کنند. به دلیل توفان های ویرانگر، بسیاری از ساکنان دیگر جزیره ها (به ویژه از جزیره سوکس) به پوهنپئی کوچ کردند. یک سرشماری ویژه در اواخر سال ۱۹۴۷ میلادی نشان داد که از ۵٬۶۲۸ ساکن پوهنپئی، ۴٬۴۵۱ نفر پوهنپئیایی و ۱٬۱۷۷ نفر دیگر بومی دیگر جزیره های اقیانوس آرام هستند. در ۱۹۶۳ جمعیت پوهنپئی به نزدیک ۱۰٬۰۰۰ نفر رسید. فرمانروایی ژاپنی ها. پس از جنگ جهانی اول بر پایه پیمان ورسای امپراتوری ژاپن قیمومت و کنترل همه مستعمره های بالاتر از استوا شامل جزایر کارولین، جزایر مارشال (به غیر از گوآم آمریگا)، جزایر ماریانا، و خلیج کیاچو را بدست آورد. در سال های پس از آن و در هنگام جنگ جهانی دوم ارتش امپراتوری استعماری ژاپن، نیروهای هوایی و دریایی بسیاری را در این منطقه مستقر کرد. اما نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بین ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ این منطقه را به تصرف خود درآورد. در این هنگام کشتی های جنگی بسیاری مانند یواس اس ماساچوست
(بی بی-۵۹)، یواس اس آلاباما (بی بی-۶۰)، یواس اس آیووا در پوهنپئی پهلو گرفتند یا مانند یواس اس کاوپنز (سی وی ال-۲۵) به پوهنپئی حمله کردند. پس از جنگ جهانی دوم. پس از پایان جنگ، کشتی های آمریکایی، ژاپنی های باقی مانده را به کشورشان بازگرداندند. در سال ۱۹۴۷ آمریکا مدیریت قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام را به دست گرفت. در سال ۱۹۸۶ ایالات فدرال میکرونزی استقلال خود را از آمریکا بدست آورد. جمعیت شناسی. جمعیت ایالت پوهنپئی در سال ۲۰۱۰ نزدیک به ۳۴٬۰۰۰ نفر بود. در حالیکه بسیاری از ساکنان پوهنپئی، خود را پوهنپئیایی می دانند گوناگونی نژادی در پوهنپئی بیشتر از هر جزیره دیگر در ایالات فدرال میکرونزی است. دلیل این تنوع، یک سده استعمارگری خارجی و کوچ و زندگی مردمی از اسپانیا، آلمان، ژاپن، کامورو، فیلیپین، آمریکا، استرالیا، و دیگر کشورهای غربی و همچنین پایتخت کشور بودن پوهنپئی است؛ زیرا صدها نفر از مردم سه ایالت دیگر یاپ، چوک، و کوسرائی در دولت مرکزی آن کشور کار می کنند. زبان. زبان پوناپیایی و گویشهای آن زبان رایج در پوهنپئی است. زبان رسمی در ایالات فدرال میکرونزی زبان انگلیسی است. در فرودگاه بین المللی پوناپی تابلوها به زبان
های پوهنپئیایی، انگلیسی، و ژاپنی نصب شده اند. تقسیمات کشوری. فهرست شهرداری های ایالت پوهنپئی: ترابری. فرودگاه بین المللی پوناپی با کد در نزدیکی کولونیا و در جزیره کوچکی به نام «دِکِتیک» در ساحل شمالی جزیره اصلی قرار دارد. در داستان ها. نویسندگان زیادی از جمله اچ. پی. لاوکرفت در چند داستان کتاب «کتولو متس» خود به پوهنپئی اشاره کرده اند. لاوکرفت و هازل هلد در داستان «بیرون از ابدیت» خود از ویرانه های نان مدال الهام گرفته اند. در بازی ویدیویی نیز به پوهنپئی اشاره شده است. آموزش و پرورش. وزارت آموزش و پرورش ایالت پوناپی مدرسه های دولتی زیر را مدیریت می کند:
کوسرائی (به انگلیسی:kosrae) با نام پیشینِ کوسائی یا آبخوست نیرومند یا "جزیره قوی" یک آبخوست و یکی از چهار ایالت کشور ایالات فدرال میکرونزی است. کُسرائه شامل آبخوست اصلی، چند جزیره، و چندین آبخوست خرد نزدیک آن می شود. مهم ترین این آبخوست ها، للو است که ۱٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد. جمعیت کُسرائه در سال ۲۰۱۰، ۶٬۶۱۶ نفر بوده است. شهر توفول پایتخت این آبخوست است. کوه فینکل به ارتفاع ، بلندترین نقطه در این ایالت است و مساحت آن ۱۱۰ کیلومتر مربع است. جغرافیا. کُسرائه، شرقی ترین ایالت در جزایر کارولین است. این ایالت با مساحت در ۶۰۰ کیلومتری (۳۷۰ مایلی) شمال خط استوا، بین گوآم و هاوایی قرار دارد. ساحل برخی آبخوست های آن دچار فرسایش شده اند. کُسرائه ایالتی با بلندای زیاد و مناطق کشف نشده بسیار است. بسیاری برای غواصی اسکوبا و کوهنوردی به آنجا می روند. آب سنگ های مرجانی که آبخوست را دربر گرفته اند با یک سامانه بویه دریایی در شرایط دست نخورده نگهداری می شوند که به دست کاوشگران، غواصان و به کمک «دفتر منابع دریایی» دولتی نصب و نگهداری می شوند. بخش بزرگی از آب سنگها دست نخورده هستند که شامل چندین کیلومتر مرجان سخت شده می شود که به گ
فته برخی، هزاران سال عمر دارند. پوشش گیاهی فشرده و کوه های پُرشیب، مانع از توسعه چشمگیر کُسرائه شده اند. اگر از بیرون آبخوست به آن نگاه شود، شکل آن یادآور اندام یک زن است. به همین دلیل آن را «آبخوست بانوی خوابیده» نامیده اند. للو، یک آبخوست آب سنگ مرجانی با اهمیت در خاور کُسرائه است. مساحت للو تنها اما جمعیت آن ۱٬۵۰۰ نفر است. شهر توفول پایتخت ایالت کُسرائه در منطقه شهرداری للو قرار دارد. دیگر آبخوست های نزدیک کُسرائه که خالی از سکنه هستند، یِن یِن و یِن سار (در منطقه شهرداری للو)، آبخوست فرودگاه، کیول، میوتونیال، سروناساک (در منطقه شهرداری تافونساک)، و سروکامس (در بخش والونگ منطقه شهرداری تافونساک) هستند. تاریخ. پیش از ورود اروپاییان. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که از سال های آغازین هزاره نخست میلادی، مردمانی در کُسرائه زندگی می کرده اند. از جمله این شواهد منطقه باستان شناسی للو است که از سال ۱۲۵۰ میلادی وجود داشته و در دوران اوج خود ۱٬۲۵۰ نفر جمعیت و ۲۷ هکتار مساحت داشته است. این شهر برای سنگ قبرهای هرم مانند خود، زبان زد است. ورود اروپاییان. «آلوارو د ساویدرا» نخستین اروپایی وارد شده به کوسرئی در ۱۳ سپتا
مبر ۱۵۲۹میلادی بود. او در آن هنگام در سفر از تیدوره به اسپانیای نو بود. اگرچه از سال ۱۶۶۸ میلادی امپراتوری اسپانیا بر کُسرائه ادعای مالکیت کرد اما تا سال ۱۸۸۵میلادی اشغال نشد. در هنگام نخستین تماس اروپاییان با بومیان در سال ۱۸۲۴ میلادی، کُسرائه جامعه ای به شدت طبقاتی داشت که نمونه ای از آبخوست های اطراف در آن هنگام بود. ویژگی های فرهنگی آن، وجود گروه ها و نزدیکی خویشاوندی با ساختار ارباب رعیتی است که در آن نخبگان زمین هایی را کنترل می کردند که مردم عادی در آن مشغول به کار بودند. روستاها از چند گروه کوچک و نسبتاً نزدیک به هم تشکیل می شدند که آشپزخانه آن ها مشترک بود. نخستین دفتر تبلیغ مذهبی توسط مبلغان کانگر گیشنال در ۱۸۵۲میلادی باز شد و گمان می رود که در دهه ۱۸۷۰ (میلادی) همه مردم آبخوست به مسیحیت گرویده باشند. امروزه همچنان گروه های مسیحی در کُسرائه وجود دارند و دین هنوز در گرد هم آوری مردم، نقش فرهنگی مهمی دارد. آزار و ترور. در ۱۵ مارس ۱۸۷۴ میلادی، کشتی ناخدای بدنام و آدمربا «بولی هیز» به نام «لئونورا» هنگامی که به دلیل طوفان در بندرگاه اوتوه توقف کرده بود غرق شد. بولی هیز برای خود خانه ای در اوتوه ساخت و د
ر هفت ماهی که به ترور مردم محلی مشغول بود در آن زندگی کرد. در سپتامبر ۱۸۷۴ اچ ام اس رسریو (۱۸۶۰) به فرماندهی «ناخدا دوپویس» به کُسرائه آمد تا درستی یا نادرستی اتهامات وارده به هیز را بررسی کند. هیز دستگیر شد؛ اما با قایقی به درازای ۱۴ پا که از باقیمانده های لئونورا ساخته شده بود فرار کرد. شاید گنج او جایی در جنگل، زیر خاک باشد. اما حفاری و کاوش های انجام شده برای یافتن آن تا به امروز ناموفق بوده است. فرمانروایی آلمان. در ۱۸۸۵میلادی پس از آنکه درگیری بین امپراتوری اسپانیا و امپراتوری آلمان با میانجی گری واتیکان پایان یافت، نیروی دریایی اسپانیا کنترل کُسرائه را به دست گرفت. پس از شکست اسپانیا از ایالات متحده آمریکا در جنگ آمریکا و اسپانیا در ۱۸۹۸، در دوم فوریه ۱۸۹۹ میلادی امپراتوری اسپانیا جزایر کارولین را به قیمت ۲۵ میلیون پزوتا (۱۷ میلیون مارک طلایی آلمان) به امپراتوری آلمان فروخت. فرمانروایی ژاپن. پس از جنگ جهانی اول، بر پایه پیمان ورسای، امپراتوری ژاپن قیمومیت و کنترل تمام مستعمره های بالاتر از خط استوا شامل جزایر کارولین، جزایر مارشال (به غیر از گوآم آمریکا)، جزایر ماریانا، و خلیج کیاچو را به دست آورد. در
هنگام فرمانروایی امپراتوری ژاپن، کُسرائه شاهد رشد اقتصادی پیوسته از ۱۹۱۴ تا پیش از شکست و تسلیم امپراتوری ژاپن در جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵ بود. در آن هنگام آبخوست به وسیله چند مُبَلّغ مذهبی اداره می شد که مردم را ارشاد می کردند. ویلارد پرایس در بازید از کُسرائه در دهه ۱۹۳۰ (میلادی) می نویسد: هیچ زندانی در کُسرائه نیست، در طول ۶۰ سال هیچ قتلی اتفاق نیفتاده و مردم دربارهٔ نوشیدنی الکلی و تنباکو چیزی نمی دانند. ژاپنی ها کُسرائه را در هنگام جنگ جهانی دوم سنگربندی کردند. اما هیچ نبردی در کُسرائه اتفاق نیفتاد. امروزه همچنان بسیاری از تونل های کنده شده در طول جنگ، یافت می شوند. حاکمیت آمریکا. در ۱۹۴۵ مدیریت کُسرائه به آمریکا داده شد. آمریکا کُسرائه را به عنوان بخشی از قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام مدیریت کرد. از دهه ۱۹۶۰ (میلادی) کمک و سرمایه گذاری آنها افزایش یافت. استقلال. در آغاز دوره قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام، کُسرائه به عنوان یکی از منطقه های شهرداری ایالت پوناپی مدیریت می شد. اما در ۱۹۷۷ از پوناپی جدا شده و مستقل شد. هنگامی که قانون اساسی میکرونزی در ناحیه های پالائو و جزایر مارشال قلمرو تراست جزایر اقیانوس
آرام شکست خورد، کُسرائه به ناحیه های باقی مانده یاپ، چوک (چوئوک) و پوناپی پیوست تا کشور ایالات فدرال میکرونزی پدید آید. کُسرائه تنها آبخوست کشور ایالات فدرال میکرونزی است که به تنهایی، یک ایالت مستقل است. اگرچه هفت یا هشت آبخوست خرد در نزدیکی آب سنگ مرجانی آبخوست اصلی (که مهم ترین آن للو است)، به عنوان بخشی از آبخوست اصلی فرض می شوند. منطقه های شهرداری. تا سال ۱۹۷۷ کُسرائه به نواحی یا روستاهای زیر تقسیم می شد: در سال ۱۹۸۰ پنج منطقه شهرداری در کُسرائه ایجاد شدند: با پیوستن والونگ به تافونساک، تعداد منطقه های شهرداری به چهار منطقه کاهش یافت. ترابری. فرودگاه بین المللی کُسرائه در یک آبخوست انسان ساز در امتداد آب سنگ مرجانی ساخته شده است. این آبخوست انسان ساز در فاصله از ساحل آبخوست اصلی قرار دارد و با یک پل به آبخوست اصلی راه دارد. دو پرواز در هفته از هر طرف به گوآم و هاوایی از این فرودگاه توسط شرکت هواپیمایی یونایتد ایرلاینز (در گذشته توسط کنتیننتال میکرونزی) «آیلند هاپِر» با بوئینگ های ۷۳۷–۸۰۰ انجام می شود. این پروازها در مسیر خود در پوناپی و چوک و مقصدهایی در جزایر مارشال توقف می کنند. نائورو ایرلاینز نیز یک
پرواز در هفته با بوئینگ ۷۳۷–۳۰۰ به بریزبن استرالیا، و نادی در فیجی دارد. آموزش و پرورش. مدرسه های دولتی. وزارت آموزش و پرورش ایالت کُسرائه شش دبستان و یک دبیرستان را مدیریت می کند: هر دانش آموز یک لپ تاپ. در ژوئیه ۲۰۱۱ وزارت آموزش و پرورش ایالت کُسرائه نخستین ایالت در ایالات فدرال میکرونزی بود که برنامه «یک لپ تاپ برای هر دانش آموز» را اجرا کرد. در پی آن، ۷۲۰ لپ تاپ ایکس او-۱ به دانش آموزان مدرسه های دولتی کُسرائه داده شد. زبان ها. زبان رسمی در ایالت کُسرائه، زبان کوسرائیایی است. اگرچه در مکاتبات اداری دولتی، از زبان انگلیسی نیز استفاده می شود. بر پایه قانون اساسی کُسرائه از زبان انگلیسی برای دادن حق برابر به همه ساکنان کُسرائه استفاده می شود. باید گفت که در دوره ای، قانون اساسی کُسرائه به هر دو زبان انگلیسی و کوسرائیایی، نوشته شده بود تا از درگیری های حل نشدنی جلوگیری شود، اما سرانجام، زبان کوسرائیایی پیروز شد. توجه شود که زبان رسمی در کشور ایالات فدرال میکرونزی زبان انگلیسی است. اقتصاد. در دوران نخستین، یک سامانه مبادله ای با صدف دریایی در کُسرائه وجود داشت. امروزه دانش کمی از چگونگی کارکرد این سامانه در د
ست است. از دهه ۱۹۶۰ (میلادی) تا کنون دولت ایالتی کُسرائه، استخدام کننده اصلی در آبخوست بوده است. درحالیکه ماهی گیری و کشاورزی سنتی، منابع اصلی درآمد و اقتصاد آن هستند. واردات، جای هرگونه کالاهای بومی دیگر که در گذشته در خود کُسرائه ساخته می شدند را گرفته است. دلار آمریکا واحد پول رایج در کُسرائه و همه کشور ایالات فدرال میکرونزی است. تا به امروز صنعت گردشگری کُسرائه محدود به غواصی اسکوبا در آب سنگ های مرجانی بوده که ماننده حلقه، همه آبخوست را در بر می گیرند. محبوبیت موج سواری، کوهنوردی، و موج سواری با پارو در میان کرناها در حال افزایش است. مسابقه دو سالانه راک هاپر به طول که از سال ۲۰۱۳ آغاز شده، ورزشکاران بسیاری را از پوناپی و آب سنگ حلقوی کواجالین به خود جذب می کند. واگذاری تفریح گاه با قرعه کشی. در ژوئیه ۲۰۱۶ تفریحگاه نائوتیلوس کُسرائه با یک قرعه کشی که از همه جهان در آن شرکت داشتند واگذار شد. خانواده صاحب های پیشین آن (داگ و سالی بِیتز)، آن ها را متقاعد کردند که در هنگام بازگشت به استرالیا، تفریح گاه را به جای فروش، با قرعه کشی واگذار کنند. برنده این قرعه کشی «جاشوآ» از ایالت نیو ساوت ولز استرالیا بود. خور
اک. سنتی. خوراک سنتی کُسرائه، درخت نان، نارگیل، موز، یم، و نیشکر است. درخت نان، خوراک اصلی بود که در دوران کمبود، در گودال های پوشیده از برگ درخت نگهداری می شد. نارگیل خوراک طبقه نخبه ها و فرمانروایان بود. خوراک مهم ترین نقش در سبک زندگی در کُسرائه را داشت؛ زیرا هر روستا از گروهی از خانواده ها تشکیل می شد که در خانه هایی ساخته شده به دور یک آشپزخانه (زمین گرمایی)، گرد هم می آمدند. تارو نرم به شکل یک خوراک ویژه مهمانی درمی آمد که به آن «فاه فاه» می گفتند. این خوراک توسط مردانی آماده می شد که جزئی ترین مهارت های آماده سازی آن به آن ها آموزش داده می شد. این افراد خوراک دیگری به نام «سوهکا» یا «کاوا» را نیز آماده می کردند که با گرم کردن ریشه گیاهان کوهی درست شده و فقط برای طبقه نخبگان بود. ماهی با تور ماهی گیری گرفته می شد. امروزی. امروزه خوراک بیشتر خانواده ها برنج وارداتی و ماهی و گوشت کنسرو شده است که با ماهی تازه محلی و ریشه محصولات کشاورزی، مخلوط می شوند. حتی امروز، فاه فاه و خوک نیز بیشتر، خوراک ویژه مهمانی است. به نظر می رسد که ژاپنی ها درخت لیموترش را به کُسرائه آوردند که محصول آن کیفیت مناسبی دارد. چند گ
ونه نارنگی که هنگام رسیدن به رنگ سبز در می آیند در کُسرائه فراوان بوده و دیگر آبخوست های نزدیک، به دنبال آن هستند. سیب کوهستانی یک میوه درخت گرمسیری است (ارتباطی با سیب ندارد) به همراه توت فرنگی پایاپا و آناناس در بسیاری از بخش های کُسرائه می رویند. چند گونه موز وجود دارد که برخی از آن ها بهترین مزه را در مقایسه با دیگر موزها دارند. گونه ای موز نیز وجود دارد که باید پیش از خوردن، پخته شود. موز کالیفرنیش نیز می تواند حتی هنگامی که سبز (نرسیده) است خورده شود. چند نفر از کشاورزان محلی، سبزی های گوناگونی مانند خیار، کلم چینی، کاهو، بادنجان، کدو، و طالبی را به جزایر مارشال صادر می کنند.
تیم ملی بسکتبال زیر ۱۹ سال زنان ایران یا تیم ملی بسکتبال دختران جوان ایران نماینده بسکتبال کشور ایران در مسابقات بین المللی در رده سنی جوانان است که زیر نظر فدراسیون بسکتبال ایران فعالیت میکند.
خانواده ژیمناست ها عنوان فیلمی است با ژانر مستند، صامت، سیاه و سفید و کوتاه به کارگردانی مکس اسکالادانووسکی. این فیلم محصول سال ۱۸۹۵ میلادی است. این فیلم خانواده ای را در حال حرکات آکروباتیک نشان می دهد.
جاناتان گلیزر (؛ زادهٔ ۲۶ مارس ۱۹۶۵) کارگردانی انگلستانی است که در زمینه ساخت فیلم های سینمایی و تبلیغاتی و همچنین ساخت موزیک ویدئو فعالیت می کند. فعالیت بشر دوستانه. او در اسکار ۲۰۲۴ از اقدامات اسراییل و کشتار مردم انتقاد کرد
تیم ملی بسکتبال با ویلچر مردان ایران نماینده بسکتبال با ویلچر کشور ایران در مسابقات بین المللی است که زیر نظر فدراسیون ورزش های جانبازان و معلولین فعالیت می کند. اولین بازی ملی. بسکتبال با ویلچر فرمی از بسکتبال برای معلولان می باشد. تاریخچه این ورزش به بین دهه های ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ بر می گردد که پس از جنگ جهانی دوم معلولان آمریکایی این بازی را انجام می دادند پس از آن به مرور زمان این ورزش در سراسر جهان شناخته شد از سال ۱۹۷۳ جام جهانی بسکتبال با ویلچر برگزار شد. مسابقات این رشته به صورت تیمی در دو بخش بانوان و آقایان برگزار می شود، این رشته از سال ۱۳۵۲ شمسی مطابق با ۱۹۷۳ میلادی در داخل سازمان ISMGF بوده و از سال ۱۳۷۲ شمسی مطابق با ۱۹۹۳ میلادی تحت پوشش فدراسیون جهانی IWBF قرار گرفته و به فعالیت خود ادامه داده است. آغاز فعالیت این رشته در ایران به سال ۱۳۵۹ بر می گردد و اولین دور مسابقات قهرمانی کشوری این رشته نیز در همین سال برگزار گردید و در سال ۱۳۶۰ یعنی در سال ۱۹۸۱ میلادی اولین برنامه برون مرزی با اعزام تیم ملی کشورمان به مسابقات بین المللی یوگسلاوی صورت گرفت. طی سال های ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۰ به دلیل حضور فعال اسراییل در م
سابقات جهانی و پارالمپیک و کم بودن کشورهای فعال در این رشته و احتمال برخورد با هم، در رقابتهای جهانی و المپیک شرکت نکرد. رقابتهای جام فجر و چند رقابت بین المللی و رقابتهای مقدماتی المپیک در سال ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ کل فعالیت های ایران تا سال ۲۰۰۴ بود. بعد از تشکیل منطقه آسیا-اقیانوسیه در سال ۲۰۰۵ فعالیت ایران بیشتر شد. در اولین حضور در سال ۲۰۰۵ با بردن تایوان در رده بندی برنز گرفت. تورنومنت ها. فسپیک. اولین طلای این رشته در نهم آذر ۱۳۸۵ به دست اومد. البته قبل از اون مسابقات بین المللی جام فجر چندین سال برگزار می شد و معمولا ایران اول می شد و بیشتر رقیبان تیمهای غرب آسیا بودند. به گزارش خبرنگار اعزامی مهر از مالزی، در آخرین روز از مسابقات بسکتبال با ویلچر نهمین دوره بازیهای فسپیک تیم بسکتبال با ویلچر کشورمان طی دیداری قدرتمندانه با نتیجه ۷۷ بر ۵۸ مقابل استرالیا به برتری رسید. این نخستین عنوان قهرمانی تیم بسکتبال با ویلچر ایران درتاریخ این رشته به حساب می آید. تیم کشورمان در این دیدار با ترکیب غلامزاد، دقاقله، طرفی، احمدی و غریب لو با ترکیب اصلی به میدان رفت. کشورهای غرب آسیا تنها در دوره آخر بازی های فسپیک (که م
خصوص شرق دور و اقیانوسیه بود) مجاز به شرکت شدند و این اولین و آخرین حضور بود چون مسابقات منحل شد و به جای آن بازیهای آسیایی جایگزین شد. قهرمانی آسیا. تا سال 1994 زون بندی و مسابقات قاره ای وجود نداشت. ایران در منطقه خاورمیانه و آفریقا قرار داشت. مسابقات قهرمانی آفریقا و آسیا از سال 2005 شکل گرفت. ایران بعد از 2004 به آسیا-اقیانوسیه منتقل شد. در اولین دوره قهرمانی آسیا ایران با بردن تایوان برنز گرفت. نایب قهرمانی ۲۰۲۲ میزبانی تایلند (مسابقات قهرمانی آسیا و اقیانوسیه و کسب سهیمه جهانی) تا سال ۲۰۰۴ میلادی به علت کمبود تیمهای فعال در سطح جهان، ایران در منطقه غرب آسیا و آفریقا بود. تیم آفریقای جنوبی تیم خوب این منطقه بود. بعد از پارالمپیک ۲۰۰۴ فدراسیون جهانی اقدام به تشکیل دو منطقه آسیا-اقیانوسیه و آفریقا می گیرد و مناطق آسیا-پاسفیک که شامل شرق آسیا و اقیانوسیه بود و منطقه غرب آسیا و آفریقا منحل می شود. اولین دوره رقابت منطقه آسیا سال ۲۰۰۵ به میزبانی مالزی در بخش مردان در دو رده سنی جوانان و بزرگسالان برگزار شد و ایران سوم شد. در سال ۲۰۰۷ اطلاعاتی در دست نیست و احتمالا ایران شرکت نکرد. در سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ ایران مح
روم بود. از ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۲ ایران پنج دوره در قهرمانی آسیا شرکت کرده و صاحب ۵ مدال شده است. نتایج قهرمانی آسیا. منبع نتایج: نتیجه بر حسب دوره ها: چهار نقره و سه برنز + سال ۲۰۰۷ نامشخص + دو دوره محروم بود از ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۳: ۴۵ بازی ۳۴ برد و ۱۱ باخت ۲۰۲۳: تیم کشورمان که در مرحله گروهی مقابل تایلند، چین، کره جنوبی و ژاپن و در مرحله یک چهارم نهایی نیز مقابل افغانستان پیروز شده و در نیمه نهایی مجدد ژاپن را برد و فقط ۲ شکست را در مرحله گروهی و در فینال باز هم مقابل استرالیا تجربه کرده بود. ایران پیش از شروع مسابقات در دو بازی دوستانه تایلند را دومرتبه شکست داد. ۲۰۱۳: یم ملی بسکتبال با ویلچر ایران در تایلند سوم شد. امروز و در آخرین از روز رقابت های انتخابی بسکتبال با ویلچر قهرمانی جهان، ملی پوشان تیم بسکتبال با ویلچر ایران در دیدار رده بندی مقابل تیم قدرتمند ژاپن قرار گرفتند و در پابان در جایگاه سوم این مسابقات قرار گرفتند. در آخرین از روز رقابت های انتخابی بسکتبال با ویلچر قهرمانی جهان، ملی پوشان تیم بسکتبال با ویلچر ایران در دیدار رده بندی مقابل تیم قدرتمند ژاپن قرار گرفتند و در پابان در جایگاه سوم این مسابقات قرار گرف
تند. به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، نمایندگان ایران موفق شدند این دیدار را با نتیجه ۸۰ بر ۵۳ به پایان رسانده و در جایگاه سوم این رقابت ها قرار گیرند.بدین ترتیب پرونده حضور ایران در رقابت های انتخابی بسکتبال با ویلچر قهرمانی جهان تایلند، با کسب عنوان سوم و نیز مجوز حضور در رقابت های جام جهانی سال ۲۰۱۴، بسته شد.در دیدار فینال نیز تیم های استرالیا و کره جنوبی به مصاف هم رفتند. ایران برای راه یابی به این مرحله، تیم های ژاپن، تایلند، چین تایپه و مالزی را پشت سر گذاشت و در دیدار حذفی نیز مقابل نیوزلند قرار گرفت و در مرحله نیمه نهایی نیز با پذیرش شکست برابر کره، از راه یابی به فینال بازماند. رقابت های انتخابی بسکتبال با ویلچر تایلند با حضور ۱۰ تیم از اول آذر ماه آغاز شد و امروز به کار خود پایان می دهد. تیم های استرالیا، ایران و ژاپن سه تیم راه یافته به رقابت های جام جهانی هستند که با همراهی کره جنوبی، میزبان مسابقات، به عنوان نمایندگان منطقه آسیا و اقیانوسیه در مسابقات جهانی سال آینده حضور می یابند. این اولین حضور ایران در مسابقات جهانی بود. در این مسابقات ۱۰ تیم در قالب دو گروه شرکت کرده اند که در گروه A
ایران با ژاپن، چین، مالزی و تایوان هم گروه است و در گروه B نیز تیم های استرالیا، کره جنوبی، کویت، نیوزلند و تایلند قرار دارند. در پایان این رقابت ها، به غیر از کره جنوبی که از سهمیه میزبانی استفاده می کند، ۳ تیم دیگر جواز حضور در رقابت های جهانی را کسب می کنند و به همراه ۱۱ تیم منتخب از قاره های دیگر در رقابت های جهانی که تیر ماه سال ۹۳ در کره جنوبی برگزار می شود، حضور خواهند داشت. این رقابت ها از یکم تا هشتم آذر ماه در شهر بانکوک برپاست. Asia Oceania Wheelchair Basketball Championships. 2013 IWBF Asia-Oceania Championship - W , L 2015 IWBF Asia-Oceania Championship - 6 W , 2 L 2017 IWBF Asia-Oceania Championship - W , L 2019 IWBF Asia-Oceania Championship - 4 W , 3 L 2021 IWBF Asia-Oceania Championship - W , L 2023 IWBF Asia-Oceania Championship - W , L محرومیت. در بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۸ ایران به دلیل تغیر برنامه بازی ها (جهت بازی نکردن با اسراییل) به جهت اعتراض در مقابل آمریکا در مرحله یک چهارم نهایی حاضر نشد. پس از این بازی ها کمیته بین المللی پارالمپیک پنج سال محرومیت از حضور در تمامی مسابقات ب
سکتبال با ویلچر در سطح جهان را برای ایران تا تاریخ اول ژانویه ۲۰۱۴ در نظر گرفت. غفور کارگری که بعدها رییس کمیته پارالمپیک ایران هم شد و در آن زمان در کاروان اعزامی مسئولیت داشت این اقدام را با فرافکنی توجیه کرد. در اوایل سال ۲۰۱۳ کمیته بین المللی پارالمپیک با یازده ماه تخفیف، پایان محرومیت بسکتبال با ویلچر ایران را اعلام نمود.
غَسّانیان، ملوک غسانی، بنو غسان یا غساسنه یا آل جفنه نام دولتی بود در شمال غربی شبه جزیره عربستان و در همسایگی مرزهای امپراتوری روم شرقی. غسانیان در اصل اعرابی از طایفهٔ ازد بودند که در میان سال های آغازین سدهٔ سوم تا سدهٔ پنجم میلادی از جنوب عربستان به حدود شام کوچیده بودند. غسانیان تابع روم بودند و ضمن آنکه مرزهای روم را از تازش های گاه و بیگاه اعراب بادیه پاس می داشتند، در موضع رقابت با لخمیان قرارداشتند و در زمان جنگ های ایران و روم، همراه رومیان بودند. پادشاهان این دوده دارای خودمختاری بوده و از امپراتوران روم مواجب و همچنین القاب بطریق و فیلارک را دریافت می داشتند. غسانیان در اصل از زبان آرامی شامی استفاده می کردند اما زبان عربی را کنار نگذاشتند. نخستین پادشاه و نیز سرشناس ترین آنان حارث بن جبله بود که از سوی دولت روم صاحب لقب فیلارک و عهده دار حکومت ناحیهٔ حوران شد. ریشهٔ نام. غسانیان در اصل از اعراب جنوب عربستان بودند. سپس در سدهٔ سوم میلادی به سوی شام حرکت کردند. در این مسیر آنها مدتی را نیز در تهامه در کنار چشمه یا چاهی به نام "غسّان" ساکن بودند، در نتیجه نام ایشان از این مکان برگرفته شده است. همچنی
ن خاندان غسانی را به نام "جفنه" -نیای حراث بن جبله نخستین پادشاه این خاندان- آل جفنه نیز می خوانند. دین غسانیان. غسانیان با مهاجرت به شام با جماعت های یونانی همنشین شدند و باورهای ایشان در آنان اثر گذاشت. با برآمدن مسیحیت آنان در نخستین سال های پس از میلاد بدین دین و مذهب یعقوبی گرویدند. هنگامی که فتوحات اسلام به شام رسید، بیشتر غسانیان ترجیح دادند تا بر دین مسیحی بمانند، در نتیجه به صورت جزئی از مسیحیان سریانی زبان درآمدند. جستارهای وابسته. سریه مؤته
شهرستان مک لین (به انگلیسی: McLean County) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شهرستان مک هنری (به انگلیسی: McHenry County) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
اجرای نمایشی حیوانات یا جست و خیز سگ ها فیلم مستند، صامت، سیاه و سفید و کوتاه بریتانیایی به کارگردانی بیرت ایکر. این فیلم محصول سال ۱۸۹۵ میلادی است.