Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هنریک لارشون () (زادهٔ ) مربی و بازیکن پیشین فوتبال سوئدی است. لارسون فوتبال حرفه ای را با هگابور آغاز کرد. در سال ۱۹۹۲، او به هلسینگبورگس نقل مکان کرد و در ماه نوامبر سال ۱۹۹۳ به فاینورد رفت و چهار سال در این تیم ماند. در زمان او فاینورد در هلند موفق به کسب دو جام شد. او دو فصل هم برای بارسلونا بازی کرد و با این تیم در سال ۲۰۰۶ قهرمان اروپا شد. وی همچنین با تیم ملی سوئد در جام جهانی ۱۹۹۴ به مقام سوم رسید. لارشون همچنین سابقه بازی در منچستر یونایتد و مربیگری هلسینگبورگس در لیگ برتر فوتبال سوئد را دارد. او در سال ۲۰۰۶ نشان امپراتوری بریتانیا را دریافت کرد.
آن برتانی (؛ زاده درگذشته ) یک نجیب زاده اهل فرانسه بود.
آلبرت یکم بلژیک (؛ زاده – درگذشته ) یک نجیب زاده اهل بلژیک بود. وی به عنوان سومین پادشاه بلژیک از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۳۴ سلطنت کرد. این یک دوره ممتاز در تاریخ بلژیک بود که دوره جنگ جهانی اول (۱۹۱۸–۱۹۱۴) بود، زمانی که ۹۰ درصد از بلژیک پر شده، اشغال شده و توسط امپراتوری آلمان حکومت می کند. دیگر مسائل مهم شامل تصویب پیمان ورسای، حکم کنگو بلژیک به عنوان مالکیت خارج از کشور پادشاهی بلژیک همراه با مجوز سازمان ملل متحد بود. پادشاه آلبرت در سال ۱۹۳۴ در سن ۵۸ سالگی در یک حادثه کوهنوردی در شرق بلژیک مرد. آلبرت یکم شخصی بود که در دوران جنگ جهانی اول پس از آنکه تقاضای آلمان ها را برای عبور از خاک بلژیک برای حمله به فرانسه رد کرد و آلمان به آنها حمله کرد، به عنوان پادشاه شخصا فرماندهی ارتش بلژیک را به دست اورد و شجاعانه در کنار ارتش جنگید و به عنوان آخرین پادشاهی که فرماندهی ارتش را شخصا به دست گرفت از او یاد می شود. همچنین مردم بلژیک از وی به عنوان یک قهرمان و پادشاهی که بر خلاف عمویش ،به مردمش و حتی مستعمره اصلی آن زمان بلژیک یعنی کنگو اهمیت می داد یاد می کنند.
آلچیده د گاسپری (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا بود. وی بنیانگذار حزب دموکرات مسیحی بود و به عنوان نخست وزیر ایتالیا به مدت هشت سال از تاریخ ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۳ خدمت کرد . وی آخرین نخست وزیر در پادشاهی ایتالیا بود و در زمان ویتتوریو امانوئله سوم و اومبرتو دوم خدمت کرد . همچنین اولین نخست وزیر جمهوری ایتالیا بود و مدتی نیز به عنوان رئیس دولت ایتالیا پس از اینکه مردم به پایان سلطنت و تأسیس جمهوری رای دادند .
آگوستینیو نتو (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل آنگولا بود.
پیترو پروجینو ( (پیترو واننوچی یا پیترو وانوچی)؛ زاده ۱۴۴۶ درگذشته ۱۵۲۳)، نقاش رنسانس ایتالیا از مکتب اومبریا بود که برخی از ویژگی هایی را توسعه داد که در رنسانس والا به شکلی کلاسیک بیان شدند. رافائل، مشهورترین شاگرد او بود. سال های آغازین. پیترو واننوچی در چیتا دلا پیوه در اومبریا به دنیا آمد. او پسر کریستوفورو ماریا واننوچی بود. لقب «پروجینو» به معنای «اهل پروجیا» است، شهر اصلی اومبریا. پژوهشگران دربارهٔ وضعیت اقتصادی-اجتماعی خانوادهٔ واننوچی اختلاف نظر دارند. برخی معتقدند که او از فقر به موفقیت رسید و برخی دیگر بر این باورند که خانواده اش از ثروتمندان شهر بودند. تاریخ دقیق تولد او مشخص نیست، اما براساس سن او هنگام مرگ که در آثار جورجو وازاری و جووانی سانتی ذکر شده، باور بر این است که او در فاصلهٔ سال های ۱۴۴۶ تا ۱۴۵۲ به دنیا آمده است. پیترو احتمالاً در کارگاه های نقاشی محلی پروجیا مانند بارتولومئو کاپورالی یا فیورنزو دی لورنزو شروع به یادگیری نقاشی کرد. تاریخ نخستین اقامت او در فلورانس نامشخص است؛ برخی آن را بین ۱۴۶۶ تا ۱۴۷۰ می دانند و برخی دیگر تا سال ۱۴۷۹ عقب می برند. بر پایهٔ گفته های وازاری، او شاگرد آ
ندرئا دل وروکیو بود و با هنرمندانی چون لئوناردو داوینچی، دومنیکو گیرلاندایو، لورنزو دی کردی، فیلیپینو لیپی و دیگران هم دوره بوده است. احتمال داده می شود که پیرو دلا فرانچسکا نیز به او ژرفانمایی آموخته باشد. در سال ۱۴۷۲، او دورهٔ کارآموزی اش را کامل کرد و به عنوان استاد در انجمن قدیسان لوکا ثبت نام کرد. پروجینو از نخستین نقاشان مرکزی ایتالیا بود که از نقاشی رنگ روغن استفاده کرد. برخی از آثار اولیهٔ او فرسکوهای گسترده برای صومعهٔ پدران جزواتی در سن جوستو آله مورا بود که در محاصره فلورانس (۱۵۲۹–۱۵۳۰) نابود شد؛ او همچنین طراحی های بسیاری برای این نقاشی ها آماده کرده بود که توسط دیگران با مهارتی درخشان به اجرا درآمد، از جمله در ویترای. رم. پروجینو از فلورانس به پروجیا بازگشت؛ جایی که آموزش فلورانسی او در تابلوی "ستایش مجوسیان" برای کلیسای سانتا ماریا دی سروی در پروجیا () نمایان بود. در حدود سال ۱۴۸۰، او به دعوت پاپ سیکستوس چهارم به رم فراخوانده شد تا چند تابلوی فرسکویی برای دیوارهای کلیسای سیستین نقاشی کند. آثار او در اینجا شامل "موسی و صفورا" (که اغلب به لوکا سینیورلی نسبت داده می شود)، "غسل تعمید مسیح" و "کلیدسپ
اری" بود. پینتوریکیو پروجینو را در این سفر همراهی کرد و به عنوان شریکش، یک سوم سودها را دریافت نمود. ممکن است برخی از سوژه های مربوط به صفورا را او کشیده باشد. فرسکوهای سیستین از مهم ترین سفارش های رنسانس والا در رم بودند. دیوار محراب نیز با نقاشی هایی از جمله عروج مریم، ولادت عیسی و موسی در نی مردابی تزئین شده بود که بعدتر برای فراهم کردن فضا برای "روز داوری" میکل آنژ نابود شدند. بین سال های ۱۴۸۶ تا ۱۴۹۹، پروجینو عمدتاً بین فلورانس و پروجیا کار می کرد و در هر دو شهر کارگاه داشت. به گفتهٔ جورجو وازاری، در سپتامبر ۱۴۹۳ در فلورانس، پروجینو با کیارا، دختر معمار لوکا فانچلی، ازدواج کرد. دوران پایانی حرفه. در سال ۱۴۹۶، انجمن صرافان و بانک داران پروجیا از او خواستند تا تالار اجتماعاتشان را با نام "تالار جلسات کالج کامبیو" تزئین کند. انسان گرای مشهور فرانچسکو ماتورانتسیو به عنوان مشاور او عمل کرد. این پروژه بزرگ که احتمالاً تا سال ۱۵۰۰ به پایان رسید، شامل نقاشی طاق با طرح هفت سیاره و نشانه های منطقةالبروج بود (پروجینو طراح اصلی بود و احتمالاً اجرای بیشتر بخش ها توسط دستیارانش انجام شد) و همچنین نقاشی دو موضوع مذهبی
در دیوارها: تولد مسیح و تجلی مسیح. افزون بر این، تصویر خدای ازلی، فضایل اساسی مانند عدالت، احتیاط، اعتدال، شجاعت، کاتوی بزرگ به عنوان نماد خرد، و شخصیت های برجستهٔ کلاسیک، پیامبران، و پیشگوها نیز در برنامه گنجانده شده بود. پروجینو تصویر خود را به شکل نیم تنه روی یکی از ستون های میانی تالار نقاشی کرد. این احتمال وجود دارد که رافائل، که در دوران نوجوانی در حدود ۱۴۹۶ تحت آموزش او قرار گرفته بود، در اجرای طاق کمک کرده باشد. پروجینو در سال ۱۵۰۱ یکی از اولیای پروجیا شد. میکل آنژ روزی به صورت مستقیم به او گفت که «در هنر دست وپاچلفتی» است ("goffo nell'arte")؛ واننوچی شکایتی برای افترا مطرح کرد که موفقیت آمیز نبود. او که از این توهین رنجیده بود، شاهکاری به نام "مریم مقدس و مقدسان" برای کارتوزیای پاویا خلق کرد، اثری که اکنون قطعه قطعه شده و در موزه های مختلف پراکنده است. تنها بخش باقی مانده در پاویا "خدای پدر با کروبیان" است. یک "بشارت" نیز ناپدید شده است؛ سه لوحهٔ "مریم باکره در حال نیایش کودک عیسی"، "قدیس میکائیل" و "قدیس رافائل همراه توبیاس" در میان گنجینه های نگارخانه ملی لندن هستند. در ادامه، بین سال های ۱۵۰۴ تا ۱
۵۰۷، محراب بشارت را برای محراب اصلی بازلیکا دلا انونزیاتا در فلورانس خلق کرد؛ در این کار، جایگزین فیلیپینو لیپی شد. اما این اثر به دلیل نداشتن نوآوری شکست خورد و او شاگردانش را از دست داد. در حدود سال ۱۵۰۶، او برای همیشه فلورانس را ترک کرد و ابتدا به پروجیا و پس از یکی دو سال به رم رفت. پاپ ژولیوس دوم از پروجینو خواست تا اتاق آتشی در بورگو را در واتیکان نقاشی کند؛ اما به زودی ترجیح داد از هنرمند جوان تر، رافائل که توسط پروجینو آموزش دیده بود، بهره ببرد. واننوچی پس از کشیدن پنج مدالیون با تصویرهای مختلف از "خدای پدر" روی سقف، در سال ۱۵۱۲ رم را ترک کرد و به پروجیا بازگشت. از جمله آثار آخرش، یکی از بهترین ها محراب کلیسای سان آگوستینو در پروجیا بود که بین ۱۵۱۲ تا ۱۵۱۷ نقاشی شد و اکنون نیز پراکنده است. آخرین فرسکوهای پروجینو در سال ۱۵۲۱ در کلیسای مادونا دله لاکریمه در تروی، اومبریا (با امضا و تاریخ) نقاشی شد. او در سال ۱۵۲۲ برای کلیسای کاستلو دی فورتینیانو نیز آثار فرسکویی خلق کرد. هر دو مجموعه اکنون از محل اولیه منتقل شده اند؛ مجموعه دوم اکنون در موزه ویکتوریا و آلبرت نگهداری می شود. او هنوز در سال ۱۵۲۳ در فونتین
یانو بود که بر اثر مرگ سیاه درگذشت. همچون دیگر قربانیان طاعون، او به سرعت در مزرعه ای خارج از قبرستان دفن شد که مکان دقیق آن مشخص نیست. پروجینو در زمان مرگ دارای ثروت قابل توجهی بود و سه پسر از خود به جا گذاشت. منبع اصلی ادعای بی اعتقادی پروجینو و تردید او در مورد جاودانگی روح، وازاری است. در سال ۱۴۹۴، لورنزو دی کردی پرترهٔ پروجینو را کشید که اکنون در اوفیتزی نگهداری می شود، و در آن طوماری با عنوان "Timete Deum" (از خدا بترسید: مکاشفه ۱۴:۷) نقش بسته است. این که یک بی دین آشکار با چنین نوشته ای همراه شود، عجیب به نظر می رسد. این پرتره چهره ای گرد، با چشمانی تیره و کوچک، بینی کوتاه و خوش تراش، لب هایی شهوانی، گردنی ستبر و موهایی انبوه و فرفری را نشان می دهد که ظاهری تأثیرگذار دارد. پرترهٔ دیگر در تالار کامبیو در پروجیا همین چهره را با نشانه هایی از گذر زمان نشان می دهد. در سال ۱۴۹۵، پروجینو یک اثر به نام "فرود آوردن مسیح" را برای صومعهٔ سانتا کیارا در فلورانس (واقع در پالاتزو پیتی) امضا و تاریخ گذاری کرد. در حدود ۱۴۹۶ او یک تصلیب را فرسکو کرد که در سال ۱۴۹۳ برای ماریا مادلنا دِی پاتسی در فلورانس سفارش داده شده
بود ("تصلیب پاتسی"). او همچنین صحنهٔ ازدواج یوسف و مریم مقدس ("ازدواج مقدس") را نقاشی کرد که اکنون در موزهٔ کان (فرانسه) نگهداری می شود و بی تردید الهام بخش نسخهٔ بسیار معروف تری از "ازدواج مقدس" اثر رافائل در سال ۱۵۰۴ در بررا، میلان بوده است. اثر مهم دیگر پروجینو مرقع "عروج مسیح" بود که در حدود سال های ۱۴۹۶ تا ۱۴۹۸ برای کلیسای سن پیترو در پروجیا نقاشی شد (اکنون در موزه شهر لیون نگهداری می شود). سایر بخش های این محراب نیز اکنون در نگارخانه های دیگر پراکنده اند. در نمازخانهٔ «دیسچیپلیناتی» در چیتا دلا پیوه، اثر "نیایش مغان" قرار دارد؛ این نقاشی مربعی به ابعاد ۶٫۵ متر شامل حدود سی پیکرهٔ انسانی در اندازهٔ طبیعی است. این اثر با سرعتی باورنکردنی، از اول تا حدود ۲۵ مارس سال ۱۵۰۵ اجرا شد و بی تردید بخش عمدهٔ آن را شاگردان واننوچی اجرا کرده اند. در سال ۱۵۰۷، او اثر "مریم باکره در میان جروم و فرانسیس آسیزی" را خلق کرد که اکنون در کاخ پنّا (Palazzo Penna) نگهداری می شود. در کلیسای سن اونوفرُیو در فلورانس نیز فرسکویی ستوده شده اما مورد مناقشه از "شام آخر" وجود دارد؛ اثری دقیق و بی خطا اما بی روح که برخی آن را به پروجین
و و برخی دیگر به رافائل نسبت داده اند؛ هرچند احتمال دارد این اثر از شاگردی دیگر از مکتب آمبریایی باشد. از شاگردان پروجینو می توان به رافائل (که بیشترین تأثیر از پروجینو را در آثار اولیه اش دارد)، پومپئو کوکی، ائوسبیو دا سن جورجو، ماریانو دی اوستریو، و جیووانی دی پیه ترو (ملقب به لو اسپانیا) اشاره کرد. یادمان ها. شهر پروجا یادمانی مهم به پروجینو اختصاص داد که در سال ۱۹۲۳ توسط مجسمه ساز انریکو کواترینی ساخته شد و امروزه در باغ های کاردوچی دیده می شود.
خی ورهوفستات (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل بلژیک است. وی بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸ نخست وزیر بلژیک بود.
خوزه سوکراتس (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل پرتغال است. وی بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۱ نخست وزیر پرتغال بود.
جیمی کانرز (؛ زاده ) یک تنیس باز و خاطره نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.او با ۱۰۹ قهرمانی در تمامی رقابت های تنیس بالاتر از راجر فدرر با ۱۰۳ قهرمانی رکورد دار بیشترین قهرمانی در تاریخ تنیس است
پل وینفیلد (؛ زاده درگذشته ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۶۵ تا ۲۰۰۴ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به هاکلبری فین ، نابودگر، مریخ حمله می کند!، رونوشت کاربنی اشاره کرد.
جیمز فرنسیس آیووری (؛ زاده ) کارگردان آمریکایی است.او چهار بار نامزد جایزه اسکار شده و برای فیلمنامه نویسی فیلم مرا به نام خودت صدا بزن برنده جایزه اسکار بهترین فیلم نامه اقتباسی شد.
توماس کارلایل فورد (؛ زادهٔ ) معروف به تام فورد (انگلیسی:) طراح مد، فیلم نامه نویس، تهیه کننده و کارگردان آمریکایی است. او برند لوکس خود را در سال ۲۰۰۵ راه اندازی کرد. و قبل از آن به عنوان مدیر خلاق گوچی و ایو سن لورن فعالیت داشت. در حال حاضر به علاوه فعالیت های سابق خود به عنوان رئیس هیئت مدیره شورای طراحان مد آمریکا فعالیت می کند. کودکی. توماس کارلایل فورد متولد ۲۷ اوت ۱۹۶۱، فرزند توماس دیوید فورد و شرلی بنتون در حومه هیوستون، تگزاس، و در سن مارکوس، خارج از آستین. پدر و مادر او هردو کارگزار معاملات ملکی بودند. او چیدمان خانه را در ۶ سالگی تغییر داد و به مادرش دربارهٔ موها و کفش هایش بازخورد می داد. هنگامی که او ۱۱ ساله بود خانواده او به سانتافه، نیومکزیکو نقل مکان کردند. در سانتافه، او وارد دبیرستان سنت مایکل شد و بعداً به مدرسه مقدماتی سانتافه نقل مکان کرد و در سال ۱۹۷۹ از آن فارغ التحصیل شد. در سن ۱۶ سالگی در کالج بارد در سایمون راک ثبت نام کرد اما به سرعت ترک تحصیل کرد. او به دلیل علاقه ای که به هنر و نقاشی داشت به شهر نیویورک نقل مکان کرد تا در رشته تاریخ هنر در دانشگاه نیویورک (NYU) تحصیل کند. در آنجا
با ایان فالکونر ملاقات کرد که برای اولین بار او را به برد. فورد پس از یک سال ترک تحصیل کرد و روی بازیگری در تبلیغات تلویزیونی تمرکز کرد. در این کار تا جایی پیش رفت که در ۱۲ کمپین مختلف تلویزیون ملی آمریکا به صورت همزمان حضور داشت. [3] [4] فورد تحصیل در رشته معماری داخلی را در کالج هنر و طراحی در شهر نیویورک آغاز کرد. او مدام از استودیو ۵۴ بازدید می کرد و در آنجا متوجه شد که همجنس گرا است. نورها و زرق و برق کلاب های دیسکو آن زمان تأثیر زیادی بر طراحی های آینده او داشت. فورد قبل از آخرین سال تحصیلی خود در مدرسه جدید، یک سال و نیم را در پاریس گذراند، جایی که او به عنوان کارآموز در دفتر مطبوعاتی کار کرد و علاقه او به مد را برانگیخت. او سال آخر خود را در مدرسه جدید با تحصیل در رشته مد گذراند اما در رشته معماری فارغ التحصیل شد. فعالیت حرفه ای در زمینه فشن. شروع فعالیت. هنگام مصاحبه برای مشاغل پس از فارغ التحصیلی، فورد گفته بود که در The New School's Parsons division تحصیل کرده است، اما پنهان کرد که در رشته معماری فارغ التحصیل شده است. کار او در Chloé یک موقعیت معمولی روابط عمومی بود. فورد علی رغم عدم تجربه اش در مد
، هر روز به مدت یک ماه با طراح آمریکایی کتی هاردویک تماس می گرفت تا بتواند شغلی در شرکت پوشاک ورزشی او پیدا کند. هاردویک در نهایت پذیرفت که با او مصاحبه کند. او بعداً از این اتفاق اینطور یاد می کند: «من تمام قصدم این بود که به او امیدی ندهم. از او پرسیدم طراحان اروپایی مورد علاقه اش چه کسانی هستند. او گفت: "Armani و Chanel." ماه ها بعد از او پرسیدم که چرا این حرف را زدی و او گفت: «چون تو آرمانی پوشیده بودی». جای تعجبی ندارد که چرا او برای این شغل پذیرفته شده». فورد به مدت دو سال به عنوان دستیار طراحی برای هاردویک کار کرد. بعد از گذشت این زمان فورد به عنوان طراح شلوار جین برای شرکت پری الیس در نیویورک مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۸، فورد به پری الیس نقل مکان کرد، جایی که هم رابرت مک دونالد، رئیس شرکت، هم مارک جیکوبز، طراح آن را می شناخت. او دو سال در این شرکت کار کرد، اما از کار کردن در صنعت مد آمریکا خسته شد. در مصاحبه ای بعد با "نیویورک تایمز"، او اظهار داشت: «اگر قرار بود طراح خوبی شوم، باید آمریکا را ترک می کردم. فرهنگ آمریکا مانع پیشرفت من می شد.» در آن زمان، کمپانی گوچی شدیداً درگیر بحران و نوسان بود و تا
مرز ورشکستگی پیش رفته بود. گوچی به دنبال یک تغییر اساسی بود و می خواست اتفاقی تازه را وارد خط پوشاک زنانه خود کند. این کار بخشی از روند بازسازی برند بود. داون ملو، مدیر خلاقیت این شرکت در آن زمان گفت: «هیچ کس رؤیای پوشیدن گوچی را نخواهد دید». در سال ۱۹۹۰، ملو فورد را به عنوان طراح اصلی لباس زنانه این برند استخدام کرد و فورد به میلان نقل مکان کرد. ملو گفت: «من با افراد زیادی صحبت می کردم و بیشتر آنها این کار را نمی خواستند.» برای یک طراح آمریکایی که به ایتالیا مهاجرت کند تا به شرکتی بپیوندد که از تعریف یک برند همچنان فاصله زیادی دارد، ریسک بزرگی بود. فورد و شریک زندگیش، روزنامه نگار فشن، ریچارد باکلی، در سپتامبر همان سال به میلان نقل مکان کردند. نقش فورد در گوچی به سرعت گسترش یافت. او در عرض شش ماه لباس های مردانه طراحی کرد و بلافاصله پس از آن کفش ها را وارد بازار کرد. هنگامی که ریچارد لمبرتسون در سال ۱۹۹۲ با عنوان مدیر طراحی گوچی را ترک کرد، فورد سمت او را بر عهده گرفت، که رهبری پوشاک آماده، عطر، تصاویر، تبلیغات و طراحی فروشگاه ها را بر عهده داشت. در سال ۱۹۹۳، زمانی که او مسئول طراحی یازده خط تولید بود، فورد
هجده ساعت در روز کار می کرد. در این سال ها اتفاقات خلاقانه ای بین فورد و مائوریتزیو گوچی، رئیس و مالک ۵۰ درصد شرکت وجود داشت. به گفته ملو، مائوریتزیو همیشه می خواست همه چیز گرد و قهوه ای باشد و تام می خواست آن را مربع و سیاه کند. اگرچه مائوریتزیو گوچی می خواست فورد را اخراج کند، دومینیکو دی سوله اصرار داشت که او بماند. با این وجود، کار فورد در اوایل دهه ۱۹۹۰ عمدتاً در پشت صحنه بود. کمک های او به گوچی تصویر این برند را به طور کامل عوض کرد. او مینیمالیسم موجود در طراحی های این شرکت در اوایل دهه ۹۰ را با طرح های به روز و رترو جایگزین کرد. او پله های ترقی رو به سرعت در این شرکت طی کرد. مدیر خلاقیت Gucci و Saint Laurent. در سال ۱۹۹۴، فورد به سمت مدیر خلاقیت گوچی ارتقا یافت. در اولین سال ریاست خود، او Halston-style velvet hipsters, skinny satin shirts و car-finish metallic patent boots را معرفی کرد. در سال ۱۹۹۵، او طراح فرانسوی، Carine Roitfeld و عکاسی Mario Testino را برای ایجاد کمپین های تبلیغاتی جدید شرکت به کار برد. بین سال های ۱۹۹۵ و ۱۹۹۶، فروش گوچی ۹۰ درصد افزایش یافت. در مقطعی، فورد بزرگ ترین سهامدار انفرادی
گوچی بود. تا سال ۱۹۹۹، خانه ای که با پیوستن فورد تقریباً ورشکسته شده بود، بیش از ۴ میلیارد دلار ارزش داشت. زمانی که گوچی در سال ۱۹۹۹ برند Yves Saint Laurent (YSL) را خریداری کرد، فورد نیز به عنوان مدیر خلاق آن انتخاب شد. YSL نارضایتی خود را از طرح های فورد پنهان نکرد و اظهار داشت: «بیچاره هر کاری که می تواند انجام می دهد.» در طول مدتی که مدیر خلاق YSL بود، برنده جوایز متعدد شورای طراحان مد آمریکا شد. فورد توانست Fashion House کلاسیک را به جریان اصلی بازگرداند. کمپین های تبلیغاتی او برای عطرهای YSL Opium(با مدل مشهور Sophie Dahl با موهایی قرمز و برهنه که فقط یک گردنبند و کفش های پاشنه بلند در حالتی کاملاً جنسی) و عطر YSL M7(با قهرمان هنرهای رزمی Samuel de Cubber در حالتی تماماً برهنه) جنجالی و تحریک آمیز بودند. در آوریل ۲۰۰۴، یک شرکت چند ملیتی در فرانسه، گوچی را خریداری کرد. فورد پس از مدیرعامل Domenico de Sole، راه خود را از برند گوچی بعد از یک مشاجره و به توافق نرسیدن با مدیرعامل(Pinault Printemps Redoute) و رئیسان جدید در مورد کنترل هنریِ شرکت،جدا کرد. او از آن زمان به عنوان «ویرانگری» یاد می کند. و علت آن
را «بحران میانسالی» می داند، زیرا او «همه چیز را برای پانزده سال در این شرکت قرار داده است». زمانی که فورد در سال ۲۰۰۴ گوچی را ترک کرد، ارزش این کمپانی ۱۰ میلیارد دلار بود. [33] در طول این همکاری تام فورد خط تولید لباس های شب، لباس های ورزشی و مبلمان را به این برند اضافه کرد. فعالیت او به حدی بود که بعد از او چهار نفر برای انجام کاری که فورد انجام می داد استخدام شدند. برند Tom Ford. پس از ترک گوچی، فورد در سال ۲۰۰۵ تصمیم گرفت برند شخصی خودش را به نام ،Tom Ford تأسیس کند. مجموعه لوازم آرایشی و همچنین مجموعه عینک تام فورد، اولین محصولاتی بود که در سال ۲۰۰۵ از این برند روانه بازار شد. و در سال ۲۰۰۶ عطر تام فورد نیز به این برند اضافه شد. فورد " مشتری تام فورد " را اینگونه توصیف می کند: فردی بین المللی، با فرهنگ و خوش سفر با درآمدی قابل قبول. او برای زنان صفاتی مثل قوی، باهوش و زنانی که استایل خود را می شناسند را اضافه کرد. میشل اوباما، بانوی اول آمریکا، در سال ۲۰۱۱ یک لباس شب عاج رنگی که توسط فورد طراحی شده بود در کاخ باکینگهام پوشید. او همچنین لباس های بیانسه، جنیفر لوپز، گوئینت پالترو، آن هتوی، دنیل کریگ، تام
هنکس، جانی دپ، رایان گاسلینگ، ویل اسمیت، جولیان مور، هیو جکمن، جان هم و هنری کویل را طراحی کرده است. فورد کت و شلوارهای دنیل کریگ را برای چهار فیلم آخر جیمز باند یعنی No Time to Die (2021) ,Spectre (2015) ,Skyfall (2012) ,Solace (2008) طراحی کرد. در سال ۲۰۱۳ از فورد در آهنگ "Suit &amp; Tie" جاستین تیمبرلیک که با همکاری جی زی بود نام برده شد. فورد کت و شلوارها، پیراهن ها و لوازم جانبی موزیک ویدیوی "Suit &amp; Tie" را که برنده گرمی شد، طراحی کرد. او برای تور جهانی ۲۰/۲۰ تیمبرلیک بیش از ۶۰۰ قطعه طراحی کرد. در همان سال، Jay-Z آهنگی با عنوان "Tom Ford" را منتشر کرد. فورد نسبت به این اتفاق واکنش داد که «او بر فرهنگ عامه نفوذ کرده و تاثیر زیادی گذاشته است.» پس از انتشار این آهنگ، فورد افزایش زیادی در جستجوهای موتورهای جستجو دریافت کرد. این آهنگ بیش از یک میلیون نسخه فروخت و گواهی پلاتین دریافت کرد. حواشی. فورد به دلیل استفاده از زنان برهنه در کمپین های تبلیغاتی مختلف مورد انتقاد قرار گرفت. روزنامه نگاران مختلف اظهار داشتند که در این تبلیغات از زنان به عنوان یک کالای جنسی استفاده شده. در یکی از آگهی ها، زنی برهنه بود
که شیشه ای از عطر را بین پاهایش نگه می داشت. یکی دیگر زنی برهنه را نشان می داد که شلوار مردی را در حالی که روزنامه می خواند اتو می کرد. بخشی از تبلیغات تام فورد در ایتالیا ممنوع شد. در پاسخ به انتقاداتی مبنی بر اینکه او از زنان به عنوان کالا استفاده می کند فورد اظهار داشت که «او شخصیت بخش جنسیت های برابر است و به همان اندازه خوشحال است که مردان را در تبلیغات هویت کالا می بخشد». او استدلال کرد که «شما نمی توانید برهنگی مردانه را در فرهنگ ما به گونه ای نشان دهید که می توانید برهنگی زنانه را نشان دهید» و اشاره کرد که او در ایو سن لوران یک تبلیغ برهنه مردانه انجام داد و در آن زمان با این اتفاق مواجه شد. در سال ۲۰۱۴، فورد محصول جدیدی به نام "Penis Pendant Necklace" عرضه کرد. این محصول باعث جنجال هایی شد و مسیحیان آن را توهین آمیز خواندند زیرا آویز شبیه به صلیب بود. فورد پاسخ داد که " این شیء قرار نبود صلیب باشد، بلکه یک فالوس بود" و "مردم آنچه را که خودشان فکر می کنند و می خواهند در چیزها می بینند". در سال ۲۰۲۲، فورد از مت گالا انتقاد کرد و گفت که این رویداد "به یک مهمانی کاستوم تبدیل شده است". فعالیت حرفه ای در
زمینه فیلم سازی. یک مرد مجرد. در مارس ۲۰۰۵، فورد راه اندازی شرکت تولید فیلم خود، Fade to Black را اعلام کرد. در سال ۲۰۰۹ اولین کارگردانی خود را با فیلم «یک مرد مجرد» بر اساس رمانی به همین نام اثر کریستوفر ایشروود انجام داد. در این درام کالین فرث در نقش یک استاد کالج مستقر در لس آنجلس که همجنسگرا است، در کنار جولیان مور، نیکلاس هولت و متیو گود بازی می کند. این رمان توسط دیوید اسکارس و تام فورد اقتباس شده است. فورد نیز یکی از تهیه کنندگان فیلم بود. "یک مرد مجرد" در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۹ در شصت و ششمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد و در آنجا نامزد دریافت جایزه شیر طلایی شد. کالین فرث به خاطر بازی خود جام ولپی را به عنوان بهترین بازیگر مرد دریافت کرد. او برنده جایزه بفتا برای بهترین بازیگر نقش اول مرد و نامزد دریافت جایزه اسکار، گلدن گلوب جایزه Independent Spirit و جایزه انجمن بازیگران نمایشگر شد و برنده بهترین فیلم سال AFI و جایزه رسانه GLAAD برای فیلم برجسته - پخش گسترده شد. نامزد شدن های دیگر این فیلم شامل دو بخش دیگر گلدن گلوب بود: جولیان مور برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن و آبل کورزنیوسکی برای بهترین
موسیقی متن. در جوایز ایندیپندنت اسپیریت، این فیلم نامزد بهترین فیلم بلند اول و بهترین فیلمنامه اول شد. فورد و اسکارس همچنین نامزد بهترین فیلمنامه اقتباسی در جوایز Broadcast Film Critics Association شد. حیوانات شب زی. در سال ۲۰۱۵، فورد به کارگردانی «حیوانات شبانزی»، که اقتباسی از رمان آستین رایت، «تونی و سوزان» بود مشغول شد. این فیلم در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. جیک جیلنهال و ایمی آدامز نقش های اصلی تونی و سوزان را بازی کردند و مایکل شنون، آرمی همر، آرون تیلور جانسون و ایلا فیشر با آنها همبازی شدند. این فیلم مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و همچنین برنده جایزه بزرگ هیئت داوران در جشنواره فیلم ونیز شد. این فیلم بر اساس ۱۴۳ نقد، با میانگین امتیاز ۷٫۱ از ۱۰، و بر اساس اجماع منتقدان در سایت Rotten Tomatoes دارای ۷۲٪ امتیاز است: Nocturnal Animals بیشتر بر مهارت بصری و روایی متمایز تام فورد در نویسندگی و کارگردانی تأکید می کند. زندگی شخصی. فورد در سال ۲۰۱۴ با ریچارد باکلی، روزنامه نگار و سردبیر سابق Vogue Hommes International ازدواج کرد. آنها از زمان ملاقات های اولشان در سال ۱۹۸۶ با یکدیگر رابطه داشتند. این زوج یک پسر به نام
الکساندر جان «جک» باکلی فورد دارند. که متولد سپتامبر ۲۰۱۲ از طریق رحم اجاره ای است. این خانواده در ایتالیا زندگی می کردند، جایی که فورد در سال ۱۹۹۰ از نیویورک نقل مکان کرد. و به مدت ۱۷ سال در لندن بودند آنها مدتی در اقامتگاه های او در نیویورک، لس آنجلس، سانتافه زندگی می کردند. فورد و باکلی صاحب فاکس تریرهایی (نوعی نژاد سگ) هستند که در فشن شوهای تام فورد و در فیلم "یک مرد مجرد" ظاهر شده اند. فورد همچنین دو پسر و یک دختر دارد که فرزندان خواهرش جنیفر هستند. فورد یک زمین خصوصی به مساحت ۲۴۰۰۰ هکتار را که توسط معمار ژاپنی تادائو آندو طراحی شده بود، در سانتافه ساخت. این مزرعه Cerro Pelon نام دارد و دارای ساختارهای فرعی است که توسط Marmol Radziner طراحی شده است. این ملک همچنین دارای یک بخش فانتزی به نام سیلورادو است که به عنوان محل فیلمبرداری فیلم های وسترن استفاده می شود. او به Vogue گفت که پس از تماشای یک مستند نتفلیکس به نام What the Health، رژیم گیاهخواری را اتخاذ کرده است. از سال ۲۰۱۹، او یک teetotaler بوده و در مورد استفاده از فیلرها و بوتاکس صحبت کرده است. او در چندین مصاحبه گفته است که اولین معشوقه اش هنرمند
ی به نام بود که در ادامه مجموعه کتاب های کودکانه بسیار محبوب را نوشت و تصویرسازی کرد. فورد معتقد است که او و فالکونر هنوز دوستان خوبی هستند. چند دهه پس از جدایی آنها، فورد نام خانوادگی فالکونر را به شخصیت اصلی فیلم اولش، یعنی مرد "A Single Man"، قرض داد. ریچارد باکلی در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۱ پس از یک بیماری طولانی در سن ۷۲ سالگی درگذشت. سیاست. فورد یک دموکرات است. او با تهاجم آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ مخالفت کرد و اظهار داشت که این امر باعث شده او احساس شرمندگی کند که آمریکایی است. این اظهار نظر او انتقاد عمومی در داخل آمریکا را برانگیخت. او میزبان جمع آوری کمک های مالی برای باراک اوباما بود. او در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۶ آمریکا به هیلاری کلینتون رای داد. فورد از به رسمیت شناختن ازدواج همجنس گرایان در ایالات متحده توسط فدرال حمایت کرده است. در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۹، او گفت که اصطلاح «مشارکت مدنی» را برای مشارکت های همجنس و مخالف ترجیح می دهد و تصمیم گیری «ازدواج» را به مذهب واگذار می کند. تام فورد بدون در نظر گرفتن حزب سیاسی خود ترجیح می دهد برای سیاسیون طراحی نکند او در این باره می گوید: «من فکر می کنم هر کسی که