Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
است روده نمایان می شود. تشخیص پروستاتیت بدون علامت بسیار دشوار است. زیرا علائمی که در طی این بیماری ایجاد می شود الزاماً مربوط به پروستات نمی باشد. اگر این دردها مربوط به پروستات باشد در معاینه حساس و دردناک مشخص می شود. پزشک با ماساژ دادن پروستات قسمتی از ترشحات آن را برمی دارد و به آزمایشگاه می فرستاد تا علت را بیابد. التهاب پروستات ممکن است باعث ایجاد مشکلات زیر شود: پروستاتیت مزمن باکتریایی. علت نوع شایع پروستاتیت مزمن باکتریال، میکروب اشرشیاکلی است. بر اثر این بیماری سلول های سفید خون (گلبول های سفید) در ادرار و خون افزایش می یابند و در طول مدت علائم باکتری در ادرار افزایش می یابند. پروستاتیت باکتریال (عفونی) مزمن ناشی از عفونت در مدت زیاد پروستات می باشد. از هر ۱۰ نفر مرد ۲-۱ نفر در طول زندگی مبتلا به این نوع از عفونت از پروستات می شوند. پروستاتیت باکتریال (عفونی) مزمن بیشتر مردان ۵۰-۳۰ ساله را گرفتار می کند. پروستاتیت مزمن باکتریایی به کمک داروهایی مثل ایبوپروفن و ایندومتاسین قابل درمان است. پروستاتیت مزمن (سندرم درد لگنی مزمن). پروستاتیت غیر باکتریال (غیر عفونی) مزمن عبارت از حالتی است که در آن بیمار
دارای علائم پروستاتیت می باشد، ولی در آزمایش ادرار و ترشحات پروستات وی میکروب یافت نمی شود. شایعترین نوع پروستاتیت همین نوع غیر عفونی می باشد. اسم دیگر این بیماری سندرم درد مزمن لگنی است. اسم این بیماری قبلاً پروستات دردناک بود. علامت اصلی این بیماری درد در ناحیه لگن و میزراه است. در پروستاتیت التهابی بدون علامت درد معمولاً کم و زیاد می شود و از بسیار خفیف تا بسیار طاقت فرسا متغیر است. درد معمولاً به پشت و ناحیه مقعد منتشر می شود. حتی در بعضی از بیماران نشستن کار مشکلی است. یکی از علائم مهم این بیماری درد به دنبال انزال می باشد. علت اصلی این بیماری تا کنون مشخص نشده است. بیماران مبتلا به پروستاتیت التهابیِ بدون علامت هیچ شکایتی از درد تناسلی ندارند، اما لکوسیتوز برای شرایط دیگر ذکر شده است، بین ۶-۱۹٪ از مردان چرک در مایع منی خود دارند، اما بدون علامت است. این بیماری به شکل روزافزونی (به ویژه در بین مردان ۳۵ تا ۴۵ ساله) در حال گسترش است. علت. عفونت مزمن پروستات بسیار نادر است و اغلب با عفونت سایر بخش های سیستم ادراری همراه است یا ممکن است پس از عمل جراحی بروز کند. از جمله علل این بیماری می توان به موارد زیر اش
اره کرد: محققان علت آن را واکنش بین عوامل روانی، ایمنی و هورمونی بدن می دانند. آنان معتقدند که استرس سبب اختلال در محور هورمونیِ هیپوتالاموس - هیپوفیز - بیضه، التهاب عصبی و اسپاسم عضلانی می گردد که جمعاً سبب این بیماری می شوند. علائم. علائم شایع مرتبط با این بیماری عبارتند از: درمان. معمولاً بیماران در هنگام ابتلا به بیماری دچار نگرانی در مورد وضعیت خود می شوند که همین افزایش استرس باعث بدتر شدن شرایط می گردد. از جمله درمان های در منزل می توان به موارد زیر اشاره کرد: همچنین برای درمان این بیماری از آنتی بیوتیک های خاصی مثل Monotrim, Vibramycin, Ciproxin استفاده می شود. علاوه بر این آنتی بیوتیک ها گاهی درمان با استفاده از ریز موج ها یا داروهای ضد التهاب نیز انجام می گیرد. گاهی جهت ترشح پروستات برای تشخیص پروستاتیت از روش شیردوشی پروستات استفاده می شود. این ترشحات ممکن است حاوی باکتری یا گلبول های سفید باشد.
واکنش یاریش-هرکس هایمر واکنشی است که بدن به اندوتاکسین می دهد. یاریش و هرکس هایمر دو فرد آلمانی بودند که واکنش های بیماران سیفلیسی که تحت درمان جیوه قرار گرفته بودند را مشاهده می کردند. این واکنش های در ۵۰٪ بیماران در مرحله اولیه و ۹۰٪ بیماران در مرحله ثانویه که تحت درمان جیوه و آنتی بیوتیک قرار گرفته بودند مشاهده شد. این عارضه غالباً در عرض یک ساعت آغاز می شود و ۲۴ ساعت به طول می انجامد و نشانه های آن عبارتند از تب، دردهای عضلانی، سردرد و تندتپشی. این عارضه با سیتوکینی ایجاد می شود که سیستم ایمنی بدن در واکنش به لیپو پروتئین آزاد شده از پارگی باکتری سیفلیس رها می کند. این واکنش در بیماران خراش گربه، تب مالت, حصبه, و تریشینوسیس نیز گزارش شد.
تام اندرس (زاده ۲۱ دسامبر ۱۹۵۸) کارآفرین و مدیر ارشد اجرایی آلمانی است، که اکنون به عنوان مدیر عامل اجرایی گروه ایرباس فعالیت می نماید. وی عضو هیئت رئیسه گروه بیلدربرگ می باشد. اندرس در فاصله سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ مدیرعامل شرکت ایرباس بود و از سال ۲۰۱۲ تاکنون نیز مدیرعامل گروه ایرباس است.
گوم گره های غده مانند متورم و نرمی هستند که در اندازه های متفاوتی ظاهر می شوند و در مرحله سوم بیماری سیفلیس به وجود می آیند. گومها بیشتر در کبد دیده می شوند اما می توانند بر پوست، استخوان، شُش ها، قلب و مغر نیز ظاهر و به اختلال های عصبی یا بیماری های قلبی منجر شوند.
وکیل آباد یک روستا در ایران است که در بخش خبر شهرستان بافت قرار گرفته است. آب و هوا و اقلیم. آب و هوای روستای وکیل آباد معتدل خشک با تابستان های نسبتا گرم با شب های خنک و زمستان های سرد است. ارتفاع این روستا از سطح دریا بیش از ۲٬۰۷۰ متر است. جمعیت. جمعیت روستای وکیل آباد ۴۱۷ نفر است. کشاورزی. از مهم ترین محصولات کشاورزی این روستا می توان به صیفی جات از جمله پیاز و نیز محصولاتی از جمله بادام اشاره کرد. میوه های سردسیری بسیاری نیز در این روستا بدست می آید.
جاواسی که به صورتِ یا «جاوَک» نیز تلفظ می شود، کامپایلرِ اولیه ٔ ارائه شده برای زبان برنامه سازی جاواست. این مترجم بخشی از کیت توسعه جاوا است که از سوی شرکت اوراکل ارائه می شود. این کامپایلر کدِ منبعِ براساسِ مشخصاتِ زبانِ جاوا را می پذیرد و بایت کد موردِ قبولِ ماشین مجازی جاوا را تولید می کند. codice_1 برنامه ایی خودنوشته به زبان جاوا نوشته شده است. این کامپایلر را می توان به صورت برنامه ایی نیز فراخوانی کرد. تاریخچه. در ۱۳ نوامبر ۲۰۰۶، شرکت سان، ماشین مجازی جاوا و کیت توسعه جاوا را تحتِ اجازه نامه عمومی همگانی گنو منتشر کرد. (بنگرید به صفحه ٔ «هات اسپات» اپن جی دی کای باز مربوط به سان). از نگارشِ ۰.۹۵ گنو کلاس پث، (یک پیاده سازی آزاد از کتابخانه کلاس جاوا)، امکانِ کامپایل و اجرای javac با استفاده از سامانه ٔ زمان اجرایِ «کلاس پث» را فراهم می کرد.
روایت درمانی متشکل از مجموعه روش ها و رویکردهایی برای کار مشاوره روان شناسی و روان درمانی است که تحت تأثیر اندیشه های پسامدرن و پساساختارگرا شکل گرفت. این روش ها و رویکردها که از حدود اواخر دهه هشتاد میلادی برای روند کار با مراجعان شکل گرفتند، شاید برای نخستین بار در تاریخ رشتهٔ روان درمانی محدود به تأثیرات اندیشه ها و تحقیقات یک نفر یا بر اساس یافته های یک شاخه از دانش نبودند. روایت درمانی برای ارتقای کیفی فرایند کار مشاوره با انسانی که در یک جامعه و بستر فرهنگی خاص زندگی می کند، از دانش موجود در دیگر رشته های علوم انسانی همچون فلسفه، انسان شناسی، جامعه شناسی و هرمنوتیک بی بهره نماند. با وجود نوپایی، آوازه و نفوذ روایت درمانی به عنوان یکی از بروزترین و مطرح ترین رویکردها در زمینهٔ مشاوره روان شناسی و روان درمانی در سرتاسر دنیا به گوش رسیده است. آنچه این مجموعه روش های کاری را برجسته و ارزشمند می سازد، انعطاف فرهنگی بالقوهٔ آنهاست؛ انعطافی که روایت درمانی را به عنوان رویکردی پویا، قابل بازنگری و دگردیسی در بسترهای مختلف فرهنگی به فعالان شاخه های مربوط در سرتاسر جهان معرفی کرده است.روایت درمانی در میانه های ده
ه هشتاد میلادی توسط «مایکل وایت» و «دیوید اپستون» بنیان نهاده و به این نام ارائه شد. با این وجود خود مایکل وایت و دیوید اپستون در همان سال های نخستین مطرح کردند که با نامگذاری روش های روایی کار به روایت درمانی موافق نیستند. آن ها مطرح کردند که این نامگذاری برخلاف فلسفهٔ زیربنایی روش های کار روایی (پساساختارگرایی) می باشد و همچنین واژهٔ "درمانی" با رویکردی که روایت درمانگران به مراجعان دارد سازگار نیست. مایکل وایت در مقدمهٔ یکی از کتاب هایش که در سال ۱۹۹۲ به چاپ رسید می گوید:"به نظر می رسد دست کم تا امروز، کار ما موفق شده است در برابر هرگونه طبقه بندی مهندسی شده ایستادگی کند. با وجود اینکه دیگران از طریق توصیفاتی ساده و گاهی اوقات جمع بندی هایی قاطع و نهایی به معرفی کار ما پرداخته اند، بیشتر این توصیفات و جمع بندی ها به شدت ناهمگون و نامتجانس بوده اند و هیچ یک از آن ها به طور کامل برای ما رضایت بخش نبوده است … در رد کردن نامگذاری کارمان به شکلی که آن را با هر یک از مکاتب خانواده درمانی و مشاوره مرتبط سازد، استوار مانده ایم و همچنین به شدت مخالف این ایده هستیم که مشارکتمان را به عنوان یک مکتب کاری مجزا در نظر ب
گیریم. باور داریم که چنین نامگذاری تنها منجر به کاسته شدن آزادی ما در راستای بررسی و کنکاش بیشتر در میان ایده ها و روش های کاری مختلف می شود. همچنین این نامگذاری باعث می شود که شناسایی مشارکت ها و هم بخشی های بی همتای دیگران در جهت توسعهٔ این روش ها دشوار شود. از این رو در مجموع تمایل داریم کار توسعهٔ این روش های کاری همچون کتابی گشوده و در حال نگاشته شدن باقی بماند. ما توجهات را به این واقعیت جلب می کنیم که یکی از مهم ترین ابعاد مرتبط با این کار که برای ما از درجهٔ اهمیت محوری برخوردار است، «روحیهٔ ماجراجویی» می باشد. بیشتر «اکتشافاتی» که نقش عمده ای در توسعهٔ روش های کارمان داشته اند از پس چنین واقعیتی سر برآورده اند (در پاسخ به پیامدهای بی همتایی که در کار با خانواده های مختلف به آن ها برخوردیم) و همچنین ملاحظات تئوریکی که ما را در مسیر کنکاش و گسترده سازی محدودهٔ روش های کارمان یاری رسانده اند (اپستون و وایت، 1992)."با این وجود روش های کار روایی به سرعت و در دهه نود میلادی در آمریکا به شهرت رسید و فراگیر شد و بیشتر افراد آن را با همان نام روایت درمانی می شناسند. این شهرت، با چاپ و انتشار کتاب ها و تحقیقات
مختلف این دو فرد در رابطه با روند درمان افرادی با مشکلات اختلال کم توجهی - بیش فعالی، بی اشتهایی عصبی و حتی اسکیزوفرنی، بیشتر شد. طی سال های اخیر این رویکرد روان درمانی به گسترهٔ وسیع تری از مشکلات پرداخت و تحقیقات زیادی انجام گرفت و امروزه به عنوان یکی از مهم ترین مکاتب روان درمانی و مشاوره پست مدرن مطرح می باشد.«مرکز دولویچ» (The Dulwich Centre) واقع در شهر ادلاید استرالیا که توسط مایکل وایت و همکارانش تأسیس شد، همچنان به عنوان مرکز اصلی آموزش و تحقیق و توسعهٔ روایت درمانی فعال است. این مرکز در حال حاضر توسط همسر مایکل وایت (شریل وایت) و شاگردش دیوید دنبرو و همچنین با کمک دیگر همکاران، محققان و روانشناسانی که در کشورهای مختلف و با روش های روایی کار می کنند، اداره می شود. نمای کلی. عبارت «روایت درمانی» مفهوم ویژه ای دارد و با روان شناسی روایتی (داستانی) که از داستان ها و قصه ها به عنوان ابزار درمانی استفاده می کنند (قصه درمانی)، یکسان نیست. در واقع روایت درمانی مربوط به تئوری و تحقیقات و اندیشه های سبک کاری «مایکل وایت»، «دیوید اپستون» و افراد دیگری است که برای گسترش این رویکرد تلاش کرده اند. به طور خلاصه ر
ویکردهای روایی بر این نگرش استوارند که هویت فرد عمدتاً بر اساس روایت ها و داستان های فرد از زندگی اش شکل گرفته است؛ چه برگرفته از روایت های کاملاً شخصی اش و چه برگرفته از روایت های عموماً فرهنگی-اجتماعی که در بستر زندگی افراد در جریان هستند. با این دیدگاه، هویت افراد از دید فلسفهٔ پساساختارگرایانه و به طبع آن روش های کار روایی، یک مفهوم سیال و دائماً در حال تغییر در نظر گرفته می شود. نتیجه گیری های هویتی که برای فرد یا گروهی مشکل آفرین هستند، در نتیجهٔ تسلط و غلبهٔ روایتِ آمیخته به مشکل پدید می آیند (داستانِ مشکل آمیخته). غلبهٔ روایت های آمیخته به مشکل بر داستان فرد، به قیمت به حاشیه رانده شدن برخی روایت های مطلوب فرد از زندگی اش تمام می شود. این دانش و هویتِ به حاشیه رانده شده توسط گفتمان های برجسته تری، رد صلاحیت می شوند و در نتیجه روایت های آمیخته به مشکل داستان فرد را در بر می گیرند. همچنین عبارت های دو قطبی همانند «سالم و ناسالم»، «طبیعی و غیرطبیعی»، «کارآمد و ناکارآمد» پیچیدگی داستان تجارب فرد را نادیده می گیرند و از معانی مورد نظری که فرد در محیط و شرایط زندگیش به آن تجارب می بخشد، چشم پوشی می کنند. مش
کلات افراد و رویکرد روش های کاری روایی. نگرش کلی روایت درمانی بر مبنای چگونگی روایت داستان هایی که از زندگی خویش نقل می کنند استوار است. واژهٔ «روایت» بازگوی چند داستانی بودن هویت ما و معانی مربوط به آن ها است. روایت درمانی به فرد یاری می دهد تا مسیر داستان گویی متفاوتی از مسیرِ مشکل را برای خویش روشن کند؛ مسیری که شامل آمال، ارزش ها و تعهدات خود فرد است. یک روایت درمانگر مشتاق است تا فرد را یاری رساند تا بتواند مسیرها، روایت ها، اشکال مختلف بخش های زندگی، فرصت ها و احتمالات مختلف را به طور گسترده ای در زندگیش ترسیم کند. روایت درمانگر به طور هم زمان فرد را به تحقیقی مشترک دربارهٔ تأثیرات گستردهٔ مشکل در زندگی خود و اطرافیانش نیز ترغیب می کند. در این مسیر به جای تمرکز بر مشکل به عنوان بخشی از ماهیت وجودی فرد، با تمرکز بر تأثیرات احتمالی یک مشکل در زندگی وی، روایت درمانگر میان فرد و مشکلش فاصله ای ایجاد می کند. نمود بزرگ این مفهوم در روایت درمانی شعار «فرد مشکل نیست، بلکه مشکل، مشکل است» روایت درمانی سعی در جداسازی ماهیت فرد از مشکلش دارد. روایت درمانی سعی دارد برخلاف بسیاری از رویکردهای دوره مدرنیست که ویژگی ه
ا و مشخصات افراد را به طور قطع به یقین بخشی از ماهیت وجودی آن ها می دانستند، مشکلات افراد را از خود آن ها جدا کند و با استفاده از تکنیک «بیرونی سازی» (به انگلیسی: ) این نگرش را در فرایند کار با مراجعان عملی می سازد. حتی نقاط قوت و توانایی های مثبت فرد نیز بیرونی سازی می شود تا فرد بتواند روایت بهتر و شفاف تری از ماهیت زندگی و خویشتن خویش کسب کند. طی فرایند بیرونی سازیِ مشکل، کارِ بررسی و تحلیل تأثیرات احتمالی مشکل برای فرد آسان تر می شود. نمونه ای دیگر از فرایند «بیرونی سازی» زمانی میسر می شود که فرد آمال و آرزوها، مقاصد، ارزش ها و تعهداتش را کنکاش می کند و با آن ها در ارتباط نزدیک قرار می گیرد. وقتی ارزش ها و اهداف فرد در بخش هایی از زندگیش نمود پیدا می کنند و مکان یابی می شوند، این ارزش ها و اهداف می توانند تجربه و در نتیجه روایت فرد از زندگیش را بازنویسی کنند و در نهایت در برابر مشکلات احتمالی زندگی اش مقاومت ایجاد کنند. روایت درمانگر در طول روند مشاوره، تمرکز بر روایت گویی فرد مراجعه کننده دارد. ارتباط میان روان درمانگر و فرد در این نوع از روان درمانی (مشاوره) یک ارتباط همسطح و یاری گرانه است و نه از نوع
ارتباط یک متخصص با فرد مراجعه کننده. در این ارتباط تلاش مشاور بر این است تا روایت فرد از خویشتن و زندگی اش باصطلاح قوی تر و ضخیم تر شود. طی این روند، روایت درمانگر سوالات ویژه ای را می پرسد تا حوادث و وقایع زندگی فرد، از مختصات تازه و روشنی روایت شوند. مختصاتی که تاکنون بخشی از طرح و نقشهٔ داستانِ مشکل آفرین نبوده است. در سطح عملی، روایت درمانی شامل فرایند «ساختارشکنی» و «معنا سازی» یا «ساختار سازی» تازه برای فرد مراجعه کننده است. این فرایندها طی روند خاصی از پرس و جو و همکاری متقابل میان روایت درمانگر و فرد مراجعه کننده انجام می شوند. روایت درمانی می تواند در زمینه های خانواده درمانی، مشاوره روان شناسی، روان شناسی آموزش و بسیاری زمینه های مرتبط دیگر مورد استفاده قرار گیرد. اگر چه روایت درمانگران مختلف، روش های گوناگونی برای کار دارند (بعنوان نمونه «دیوید اپستون» از نامه نگاری و مدارک نگاری دیگری با مراجعینش استفاده می کند)، با این وجود عناصر کلیدی و محوری در میان تمام روش های کاری روایی موجود هستند که فرد می تواند دریابد که یک روان درمانگر در حال استفاده از روش های روایی است. درمانگرانی که تمایل به استفاده ا
ز روش های کار روایی دارند می بایست توجه داشته باشند که این عناصر کلیدی زیربنا و پایهٔ اساسی این روش های هستند و هرگونه خلاقیت و بومی سازی می تواند با توجه به این عناصر صورت گیرد. کتاب «پیش درآمدی بر روایت درمانی» (مقدمه ی مترجمان) توضیح مفصل تری برای استفاده از این روش ها در فضاهای فرهنگی مختلف و اینکه چطور می بایست با حساسیت مناسب به سمت بومی سازی روش های کار روایی حرکت کرد ارائه می کند. عناصر کلیدی در روایت درمانی. برخی عناصر کلیدی روش های کار روایی عبارتند از: روند عملی کار در روایت درمانی. در روایت درمانی باورها، ارزش ها، توانایی ها، استعدادها، نقاط قوت و دانش خود فرد وی را از دچارِ روایتِ مشکل آفرین بودن رها می کنند و از این رو در پایان وی می تواند روایتی تازه داشته باشد. در عمل، یک روایت درمانگر به فرد یاری می رساند تا نوع و طبیعت رابطه اش با مشکل را بررسی کند، بیازماید و در نهایت آن را به دلخواه خویش تغییر دهد. در این فرایند روایت درمانگر نقش یک «گزارشگر محقق» را ایفا می کند؛ محققی که نه در مرکز ماجرا، بلکه به صورت همکارانه با خود فرد بر روند درمان تأثیر دارد. روایت درمانگر از آغاز این روند تا نقاط پای
انی اش به نوعی مجموعه سوالاتی را مطرح می کند که فرد قادر می شود مشکل را «بیرونی سازی» کند و سپس مشترکانه و به طور اجمالی آن را مورد تحقیق و بررسی و ارزیابی قرار دهند. همزمان با تحقیق روایت مشکل، کار روی «پیامدهای بی همتا» نیز انجام می شود و آن شرایط ویژه ای که مشکل در آن اوقات اثر کمتری در زندگی فرد داشته است نیز بررسی می شوند. این پیامدهای بی همتا زمان های استثنایی هستند که مشکل در زندگی فرد حضور بسیار کم رنگی دارد یا اصلاً حضور ندارد. استثناهایی که می توانند به پرداخت و ویرایش امیدها، آرزوها و تقویت کردن روایت فرد در راستای ضخیم کردن (غنی سازی و پربار کردن) داستانش بینجامند. روایت هایی پررنگ شده با این استثناها می توانند در مراحل بعدیِ روایت گری فرد از زندگی اش بیشتر به کار آیند. در نتیجه امکان غلبهٔ روایتِ مشکل آمیخته بر انواع دیگر روایت های فرد از زندگی و خویشتنش را کاهش دهند. در کتاب «پیش درآمدی بر روایت درمانی»، یک نمونه نمای کلی از مراحل کار روایت درمانی ارائه شده است. با این وجود نویسنده (بر مبنای بخشی مهمی از زیربنای فرهنگی و بومی روش های کاری روایی) تأکید دارد که این روش، تنها یک روش از روش های متعد
دی است که می توان در پیش گرفت. این اقدامات به ترتیب عبارتند از: در اینجا شرح مختصری دربارهٔ هر یک از این مراحل ارائه می شود. گفت و گوهای بیرونی ساز. یکی از نخستین اقداماتی که یک روایت درمانگر علاقه مند به انجام آن است، جداسازی هویت فرد از مشکلی است که به واسطهٔ آن مراجعه به روان درمانگر صورت گرفته است؛ بنابراین روایت درمانگران مکالمات اولیه دربارهٔ مشکل را به نحوی پیش می برند که مشکل را در موقعیتی بیرونی و خارج از هویت فرد قرار دهند. این مقوله بر مبنای قضیهٔ بنیادینی است که «این مشکل است که مشکل است»، در برابر اینکه بخواهیم فرد را به عنوان مشکل در نظر بگیریم. گفت وگوهای بیرونی ساز که مرتب در فرایند روایت درمانی رخ می دهند، روش هایی از گفتگو هستند که مشکل را از فرد جدا می کنند. بیرونی سازی و واقعیتی خارجی برای مشکل قائل شدن، بنیان و اساس شاید نه تمام، بلکه بسیاری از گفت وگوهای روایی هستند. فرایند بیرونی سازی یک جهش یا تغییر موضع در استفاده از زبان و گفتار است. نگرش و گرایشی است که باید بر گفت وگوها حاکم شود نه یک تکنیک یا مهارتی فنی در بخشی از فرایند کار روان درمانی. تأکید بر این مقوله اهمیت زیادی دارد، چراکه
اگر از بیرونی سازی فقط به عنوان یک تکنیک استفاده شود، چه بسا تأثیری خلاف آنچه مورد نظر است پدیدار شود. گفت وگوهای بیرونی ساز باید بستری فراهم کنند تا فرد بتواند مشکل را در هویتی جدا از خود ببیند. از این رو صحبت دربارهٔ مشکل به معنی صحبت از فرد نیست و ماهیت وجودی مشکل بخشی از حقیقت درونی فرد در نظر گرفته نمی شود. در چنین شرایطی است که برای فرد فضایی فراهم می شود تا فراغتی بیابد و در آن به جست وجوی «حرکتی» برای مقابله با مشکل بپردازد؛ فضایی که در آن بتواند با همکاری روایت درمانگرش، رابطه ای تازه میان خود و مشکل تعریف کند. ردیابی تاریخچهٔ مشکل. در همان نخستین دیدارهای مراجعه کننده و روان درمانگرانی که از روش های روایی استفاده می کنند، گفت وگوهای بیرونی ساز برای شکل دادن به مکالمات بین آن ها به کار گرفته می شوند (همان طور که در بخش پیشین به آن اشاره شد). با پیش روی گفتگوها، نام گذاری مشکل و جداسازی آن از هویت درونی فرد، روان درمانگر به پرسیدن سوالاتی می پردازد تا از طریق آن ها جویای تاریخچهٔ موجودیت مشکل در زندگی فرد شود. این تاریخچه ممکن است شامل رخدادها و شرح حال هایی از گذشته های دور (شاید حتی پیش از آن که مشک
ل وارد زندگی فرد شود) یا گذشته های نزدیک (شاید یک هفته، یک روز یا ساعاتی پیش از مراجعه یا زمان میان نخستین تماس با روان درمانگر و نخستین دیدار آنها) باشد. این نگرش تحقیقی تلاش بر آشکارسازی ردپای تأثیرات مشکل در زندگی فرد طی یک بازهٔ زمانی طولانی دارد. آغاز روند این ردیابی با تکیه بر گفته های خود فرد شکل می گیرد و درمانگر اصراری بر یک حادثهٔ خاص یا بخشی از ماجرا ندارد. بررسی تأثیرات مشکل. بررسی برخی جزئیات تأثیری که مشکل در زندگی شخص بر جای گذاشته است در آغاز گفت وگوهای درمانی امری مهم به حساب می آید. همچنان که دربارهٔ مشکل به صورت بیرونی سازی شده و خارج از هویت فرد صحبت می شود (رجوع شود به بخش سوم) درمانگر می تواند به پرسیدن سلسله پرسش هایی دربارهٔ زمینه هایی که مشکل ممکن است در آن ها تأثیرگذار بوده باشد بپردازد. در کتاب «پیش درآمدی بر روایت درمانی»، مثال هایی برای این گونه سلسله پرسش ها به این گونه مطرح شده اند: "بر اساس موارد بالا، مثلاً سوالات ممکن است این گونه مطرح شوند:" جایگذاری مشکل در زمینه: واسازی. بخش ششم کتاب «پیش درآمدی بر روایت درمانی» به این مقوله می پردازد. از دیدگاه روایت درمانی مشکلات فقط زما
نی رشد و بقا دارند که از طریق ایده ها، باورها و اصول به خصوصی از آن ها حمایت شود. به عنوان مثال اعمال و رفتارهای خشونت آمیز برخی مردان یا سوءاستفاده از زنان، فقط زمانی فرصت پدیدار شدن می یابند که از طریق ایده های مردسالارانه از آن ها برای توجیه این نوع خشونت ها حمایت شود؛ مثلاً کم خوری عصبی و پرخوری عصبی فقط در بستر فرهنگ هایی شیوع و گسترش می یابند که مقولهٔ لاغری در آن جوامع نوعی ارزش تلقی شود (جالب است از آنجا که توقع لاغری و اندام مناسب برای زنان در جوامع امروزی بیشتر شده است، این مشکلات نیز عموماً دامنگیر زنان می باشند). بسترهایی که موفقیت و صلاحیت افراد را از طریق شکل، اندازه و فرم بدن آن ها قضاوت می کند، شاید بیشتر در بستر فرهنگ هایی که فردگرایی و خودنگری را ترویج می دهند. روایت درمانگران علاقه مند به کشف، درک و مجزاسازی (واسازی) باورها، ایده ها و شیوه هایی از فرهنگ گسترده تری هستند که فرد در آن زندگی می کند؛ فرهنگ هایی که در خدمت مشکل هستند و از داستانِ مشکل آمیخته حمایت می کنند. با استفاده از این روش باورهای فرهنگی که ورود مشکل به زندگی فرد را تسهیل کرده اند و باورها و ایده هایی که حمایتگر حفظ و بقاء
زندگیِ مشکل بوده اند، برای پرسش و به چالش کشیده شدن بیشتر در دسترس قرار می گیرند. ایده ها و باورهایی که به مشکلات کمک می کنند اغلب به نوعی «مسلم در نظرگرفته» بوده اند؛ تحت عنوان «حقیقت» یا نوعی «درک معمول و پیش پاافتاده». از طریق پرسش ها و گفت وگوها درمانگران می توانند با افرادی که به آن ها مراجعه می کنند همکاری کنند و به کمک هم این ایده ها و اعمال را بررسی، تعیین و تعریف کنند و سپس آن ها را از هم جداسازی و پیشینهٔ آن ها را ردیابی کنند. درمانگران در تمام ملاقات هاشان با افراد می توانند زمینه و بستری را که داستانِ غالب مشکل در آن وجود دارد در نظر بگیرند: ایده ها و باورهایی که بقای مشکلات را تضمین می کنند و همین طور سابقهٔ این ایده ها را. درمانگران گوش می کنند و در این حین از خودشان می پرسند: - چه پنداشت هایی به عنوان پس زمینهٔ این فرضیات هستند که باعث می شوند این نوع روایت برای فرد ملموس یا قابل قبول باشد؟ - چه پنداشت های بی نامی در پس زمینه قرار دارند که باعث کاراییِ این داستان می شوند؟ - چه ایده هایی ممکن است توضیح دهندهٔ چگونگی سخن گفتن و عمل کردن افراد باشند؟ - برخی روش های مسلم فرض شده برای بودن و زندگی ک
ردن که بقای مشکل را حمایت می کنند چه هستند؟ این فرایندهای ازهم جداسازیِ قسمت ها و بررسی دوبارهٔ حقایقِ مسلم فرض شده، تحت عنوان واسازی شناخته شده اند. گفت وگوهای واسازی یکی دیگر از مؤلفه های اصلی روایت درمانی هستند (صفحه 97). اکتشاف پیامدهای بی همتا. روایت هایی که در مسیر روند روان درمانی از سوی فرد برای روایت درمانگر نقل می شوند، سرشار از رخدادهایی هستند که گاه با داستانِ مشکل آمیخته همسو و گاه در تضاد با آن هستند. گاهی اوقات این رخدادها در فضایی خارج از چارچوب فضای داستانِ غالبِ مشکلِ آمیخته قرار دارند. روایت درمانگران گاهی دربارهٔ رخدادهایی می شنوند که جریان تأثیرگذاری مشکل در زندگی فرد را بازگو می کنند و گاهی از رخدادهایی می شنوند که در برابر جریان تأثیرگذاری مشکل ایستادگی کرده اند. برای اکتشاف پیامدهای بی همتا می بایست در جست وجوِ زمان هایی که مشکل کم اثر یا بی اثر بوده است به روایت های فرد گوش سپرد. تلاش درمانگر برای پدیدارسازی و اکتشاف پیامدهای بی همتا در جهت به کار گرفتن این وقایع برای گشودن راه هایی است به سمت توصیفاتی پربارتر از زندگی و روابط فرد. پیامدهای بی همتا دریچه ای به سوی روایت های جایگزین هس
تند. در نمودار زیر ضربدرهایی که به هم متصل شده اند تا خط چین ها پدید آیند را می توان به عنوان پیامدهای بی همتا در نظر گرفت. هرچند در سایهٔ روایت غالب (داستان مشکل آمیخته) این خط چین های تداعی کنندهٔ روایت جایگزین کمتر به چشم می آیند، اما بااین حال موجود و آمادهٔ اکتشاف هستند. درمانگرانی که با روش های روایی کار می کنند در نظر می گیرند که چنین وقایع یا پیامدهای بی همتایی در انزوا نیستند. آن ها باور دارند که مشکلات هرگز به طور قطعی و صددرصدی موفق نیستند و در نتیجه وقایع و رخدادهای دیگری نیز در زندگی فرد (چه در گذشته یا حال حاضر) وجود دارند که می توانند به این نمونه های کشف شده متصل و مربوط شوند. روایت درمانگران این زمان های استثنایی را به عنوان یک اتفاق ناچیز پیش پاافتاده یا صرفاً تصادفی در نظر نمی گیرند. آن ها چنین وقایع درخشنده ای را گشایشی به سمت گفت وگوهایی تازه و متفاوت در نظر می گیرند؛ گشایشی که فرد را از نتایج کم بار رهایی می بخشد و به سوی توصیفات و نتایجی پربار هدایت می کند. ردیابی معنا و تاریخچهٔ پیامدهای بی همتا. پس از یافتن پیامدهای بی همتا روایت درمانگران علاقه مند به بررسی گسترده تر آن ها هستند. پیا
مدهای بی همتا دریچه ای به سمت پدیدار شدن و فرم دادن به روایت هایی تازه و متفاوت هستند. ردیابی تاریخچه و درک این که یک پیامد بی همتا برای فرد چه بار معنایی خاصی دربردارد، مرحلهٔ بعدی گفت وگوهای میان فرد و مشاور است. با ردیابی تاریخچهٔ پیامد بی همتا، درمانگر تلاش در بناکردن و آشکارسازی روایتی با ویژگی های متفاوت در زندگی فرد دارد و در نهایت این که چنین روایتی به مرور در کنار دیگر داستان های زندگی فرد به آن ها متصل شود. هرچه پیامدهای بی همتای بیشتری کشف و ردیابی و آشکار شوند و بار معنایی هر پیامد بی همتا برای فرد پررنگ تر شود، طرح و بستر تازه ای برای روایتی دیگرگونه فراهم و به مرور روایتی جایگزین به شکلی پربارتر توصیف و تشریح می شود. غنی سازی داستان جایگزین. به طور خاص، «گفتگوهای بازنگاری» (به انگلیسی: Re-Authoring Conversations) به مجموعه روش هایی گفته می شود که می توانند منجر به غنی سازی داستان جایگزین شوند. هنگامی که روایتی تازه و ارجح در گفتمان فرد پدیدار می شود، روایت درمانگر علاقه مند به یافتن روش هایی است تا فرد را با این روایت تازه درارتباط باقی نگه دارد. به واقع درارتباط باقی ماندن فرد با داستان های جای