Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زبان نَبَطیِ آرامی گونه ای از زبان آرامی غربی است که در کتیبه های اقوام نبطی در صحرای نِگِب واقع در شرق کرانهٔ رود اردن و صحرای سینا مورد استفاده بوده است. در اوایل عصر طلایی اسلامی مورخان عرب از واژهٔ «نبطی» برای اشاره به دیگر زبان های آرامی شرقی بابل در دشت عراق و بیابان سوریه سود می جستند. پیدایش. با فروپاشی امپراتوری هخامنشی (۳۳۰ پیش از میلاد) زبان آرامی نیز به طور فزاینده ای اهمیت خود را به عنوان زبان رایج در خاورمیانه از دست داد. زبان یونانی در کنار آن قرار گرفت و فرهنگ نوشتاری که قبلاً یکپارچه می نمود از هم گسسته شده و به مدارس محلی رانده شده و گویشهای قدیمی هم زمان به اندازه زبان های مکتوب اهمیت یافت. زبان نبطی یکی از این گویشهای محلی بود که کتیبه های نبطی دو قرن پیش از میلاد نشانه ای از گسترش یکی از این زبان های محلی است. طبقه بندی زبانی و اهمیت این زبان. زبان نبطی شاخه ای از زبان های آرامی باستان بود که با افزایش مهاجرت قبایل عرب کوچ نشین به طور فزاینده ای تحت تأثیر زبان عربی قرار گرفت. از دورهٔ اسلامی نفوذ زبان عربی به حدی گسترش یافت که می توان گفت زبان نبطی به طور کامل به زبان عربی منتقل یا تبدیل
شد. پیشتر، پژوهشگران دربارهٔ ریشهٔ خط عربی به دو گروه تقسیم شده بودند. گروهی که اکنون در حاشیه اند ریشهٔ خط عربی را سریانی که خود مشتق از خط آرامی شاهنشاهی است می دانند. گروه دوم به رهبری تئودور نُلدِکه ریشهٔ خط عربی را خط نبطی می دانند. این نظریه توسط جان هیلی تأیید شد و به طور کامل در پژوهش های او دربارهٔ الفبای عربی و سریانی مستند ساخته است. کتیبه های به دست آمده در کاوش های باستان شناختی در ام الجمال در اردن که تاریخ آن مربوط به سدهٔ ششم میلادی است، تأییدی بر اشتقاق خط عربی از خط نبطی و تولد انواع نوشته های عربی منسوخ شده می باشد. انحطاط زبان نبطی. نبطی زبانی بود که همیشه تحت تأثیر محیط تاریخی و جغرافیایی پیرامون خود بود. زبان نبطی در آغاز توسط آرامیان استفاده می شد و بنابراین بیشترین تأثیر را از واژگان و نام های آرامی گرفته است. اما در آغاز قرن چهارم میلادی، به طور فزاینده ای مورد استفاده عربی زبانان قرار گرفت و بنابراین تحت نفوذ زبان عربی قرار گرفت. مطابق نظر «کانتینو» متخصص زبان های سامی، با ظهور زبانی عربی، استفادهٔ گسترده از زبان نبطی پایان یافته و این زبان در زبان عربی حل شده است. در این فرایند زبان
نبطی به تدریج از عناصر زبان آرامی خالی شده و عناصر زبان عربی با موفقیت جایگزین آن شده است. در حالی که این نظریه به طور گسترده ای مورد قبول واقع شده است، از سوی افرادی مانند «ام اوکانر» مورد مناقشه قرار گرفته است که معتقد است هر چند ممکن است نظریه کانتینو از لحاظ تاریخی درست باشد اما روش تحقیق او که منجر به این نتیجه گیری شده فاقد شواهد لازم بوده و ممکن است گمراه کننده باشد. شواهد. شواهد زبان نبطی را می توان در نوشته هایی که در شهرهای پترا و بصری و الحجر (یا مداین صالح) یافت و نیز کتیبه های کوچک متعددی که از جنوب شبه جزیره سینا به دست آمده و نیز متون دیگری در «قمران» یافت. اولین کتیبه نبطی در «الوسا» که در حال حاضر در منطقه نقب در اسرائیل واقع شده، یافت شد. کتیبه به «آرتاس» پادشاه نبطی اشاره می کند. «یوسف ناوه» معتقد است که این کتیبه که می توان آن را به آرتاس یکم مرتبط دانست، فاقد برخی از عناصر زبان نبطی بوده و بیشتر به نوشته های آرامی و یهودی شباهت دارد. از این رو برخی از محققان ادعا می کنند اولین کتیبه نبطی در پترای اردن یافت شده که تاریخ آن مربوط به اواخر عصر هلنی در سال ۹۶ یا ۹۵ پیش از میلاد است. تا کنون
بیش از ۴۰۰۰ کتیبه به نبطی یافت شده است. بسیاری از کتیبه های یافت شده نوعی سنگ قبر یا نوشته ای رسمی است. قدیمی ترین کتیبهٔ یافت شده به خط شکسته در «هوروات رقیق» در نزدیکی شهر بئرشبع اسرائیل به دست آمده است. این کتیبه نه تنها به خاطر قدمت آن بلکه به دلیل آن که با استفاده از جوهر بر روی یک تخته سنگ بزرگ نوشته شده است منحصر به فرد است. اکثریت قریب به اتفاق نوشته های نبطی یافت شده حکاکی بر روی سنگ می باشد، مانند کتیبه «آشلا» در پترا (۹۵ سال پیش از میلاد)، کتیبه ای که به الهه «الکوتبا» در «وادی تومیلات» اهدا شده (۷۷ سال پیش از میلاد) و کتیبهٔ «ربئیل» در پترا (۶۶ سال پیش از میلاد). در برخی از حفاری ها نوشته هایی بر اشیای فلزی به دست آمده است؛ مانند بسیاری از نوشته های حک شده بر روی سکه های فلزی. حفاری در وادی موسی در جنوب اردن منجر به کشف ده ها قطعهٔ برنزی با نوشته های نبطی شد که در عین حال چیستی این قطعات نامشخص است. مهم ترین آن ها نوشته ای است که بر روی یک پیه سوز برنزی است که در وادی موسی کشف شده که آن را یک کاهن و پسرش به «اوبوداس» تقدیم کرده اند و تاریخ آن به سلطنت پادشاه نبطی «ربئیل دوم» که بین سال های ۷۰–۱۰۶
حکومت می کرده، برمی گردد. گمان می رود غلبهٔ امپراتوری روم بر پترا در سال ۱۰۶ میلادی باعت توقف استفاده از زبان نبطی در این منطقه شده باشد. در پترا نوشته ای که تاریخ آن پس از الحاق پترا به امپراتوری روم باشد یافت نشده است. جدیدترین نوشتهٔ نبطی که یافت شده است در منطقهٔ حجاز در شمال عربستان سعودی بوده، تاریخ آن به سال ۳۵۶ میلادی بازمی گردد. خط نبطی. ویژگی خط نبطی شکستگی و حالت انحنای آن است. الفبای نبطی خود از توسعهٔ الفبای زبان آرامی شکل گرفته است و الفبای عربی به نوبهٔ خود از انواع شکستهٔ نوشتار نبطی در قرن پنجم میلادی پدید آمده است.
تئودور لشه تیتسکی (؛ – ) مدرس و نوازنده پیانو، آهنگساز و موسیقی دان اهل لهستان بود. او از شاگردان کارل چرنی بود و در سن ۱۱ سالگی یکی از ساخته های او را در شهر واینتسوت و با همراهی «فرانتس سافر ولفگانگ موتسارت» (فرزند ولفگانگ آمادئوس موتسارت) اجرا کرد. لشه تیتسکی یکی از بنیان گذاران و مدیران کنسرواتوار سن پترزبورگ بود. از شاگردان او می توان به ایگناتسی یان پادرفسکی، آرتور اشنابل و میه چیسواف هورشوفسکی اشاره نمود
کمیتهٔ المپیک یونان ، یا کمیتهٔ المپیک هلنی بدنهٔ اصلی حاکم بر المپیک یونان را تشکیل می دهد. این نهاد یکی از قدیمی ترین کمیته های ملی المپیک در جهان است که در سال ۱۸۹۴ تأسیس شده و در سال ۱۸۹۵ به رسمیت شناخته شده است. مرکز این کمیته در آتن یونان مستقر است پیشینه. "کمیتهٔ المپیک هلنی" در ۳ فوریهٔ ۱۸۹۴ در آتن به نام «کمیتهٔ بازی های المپیک (ای.اُ.ا. .E.O.A)» با نخستین رئیس آن شاهزادهٔ پیشین کنستانتین اول یونان تأسیس شد. در همان روز، این کمیته نخستین جلسهٔ خود را برای سازماندهی اولین بازی های المپیک مدرن برگزار کرد. پس از انحلال این کمیته به دلیل بحران اقتصادی کشور، هیئت مدیرهٔ جدیدی با تأسیس و حمایت طرف داران «کمپین آماده سازی بازی ها»، با موفقیت ایجاد شد. در نهایت، پس از دشواری های بسیار، بازی ها در تاریخ ۶ آوریل افتتاح و در ۱۵ آوریل ۱۸۹۶ در ورزشگاه پاناتینایکو در آتن به پایان رسید. بازسازی با سنگ مرمر سفید و با اهدای یک میلیون دراخما کمک از سوی جرج اواروف امکان پذیر شد.
پروانه ها آزادند () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک و درام است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به گلدی هان، ایلین هکارت، پل مایکل گلیسر، ادوارد آلبر و مایکل وارن اشاره کرد. خلاصه فیلم. مردی نابینا برخلاف خواسته مادرش به آپارتمان خود نقل مکان کرده و با زن جوان و روشن فکری که در همسایگی اش زندگی می کند دوست می شود و…
پاول ویتگنشتاین (؛ – ) موسیقی دان و نوازنده پیانو اتریشی-آمریکایی بود. او به واسطهٔ قطع دست راستش در جریان جنگ جهانی اول، ساختِ آهنگ هایی را به آهنگسازان دیگر سفارش می داد که قابل اجرا «تنها با دست چپ» باشد. او فنون نوینی بدین منظور ابداع کرد که از جمله می توان به روش های تلفیقی «حرکت های دست چپ» در ترکیب با «پدال پیانو» اشاره کرد که به او امکان اجرای نت هایی را می داد که پیش از آن، برای نوازندگان یک دست غیرممکن به نظر می رسید. وی برادرِ بزرگترِ فیلسوف مشهور لودویگ ویتگنشتاین است. اوایل زندگی. پاول در وین به دنیا آمد. پدرش کارل ویتگنشتاین و مادرش «لئوپولدینه ماریا یوزفا کالموس» بودند و او در خانواده ای مسیحی بزرگ شد. پیش تر، سه نیای او از دین یهودی به مسیحیت گرویده بودند. تنها مادربزرگ مادری اش، تبار یهودی نداشت. برادرش لودویگ دو سال پس از او به دنیا آمد. چهره های فرهنگی برجسته ای غالباً به منزل آنها رفت وآمد داشتند که از آن میان، می توان به یوهانس برامس، گوستاو مالر، یوزف لابور و ریشارد اشتراوس اشاره کرد و پاول جوان با آنها دونوازی می کرد. مادربزرگ او «فانی ویتگنشتاین» خویشاوندی هم نیایی با نوازندهٔ ویولن یو
زف یواخیم داشت و او را به فرزندخواندگی پذیرفته و با خود به لایپزیگ برده بود تا زیر نظر فلیکس مندلسون موسیقی بیاموزد. پاول ابتدا زیر نظر «مالوین بره» و بعدها زیر نظر نوازندهٔ برجستهٔ لهستانی تئودور لشه تیتسکی موسیقی آموخت و نخستین اجرای عمومی رسمی اش را در سال ۱۹۱۳ میلادی انجام داد که با بازخوردهای مطلوبی همراه بود. یک سال بعد، جنگ جهانی اول شروع شد و او به خدمت سربازی فراخوانده شد. بازوی راست او در جریان نبرد گالیتسیا مورد اصابت گلوله قرار گرفت و خودش به اسارت نیروهای روسی درآمد که در نهایت، منجر به قطع بازوی راست او شد. حرفهٔ جدید به عنوان نوازندهٔ پیانوی یک دست. طی دوران نقاهت در اردوگاه اسرای جنگی در امسک سیبری، او تصمیم گرفت که به حرفهٔ نوازندگی پیانو با دست چپ خود ادامه دهد. او از طریق سفیر دانمارک نامه ای به استاد پیشین خود، یوزف لابور که نابینا بود، نوشت و از او خواست کنسرتی برای اجرا با دست چپ برایش بنویسد. لابور بلافاصله پاسخ داد و اظهار داشت که پیش تر، کار بر روی چنین قطعه ای را آغاز کرده بود. طی یک سال بعدی، پاول به شدت مشغول مطالعه شد تا قطعاتی را برای اجرا با دست چپ تنظیم کند و آهنگی را توسط لابو
ر نوشته شده بود، تمرین کرده و یاد بگیرد. سرانجام بار دیگر او به اجرای کنسرت بازگشت. بسیاری از منتقدان گفتند برای کسی که تنها با یک دست می نوازد، اجرای بسیار خوبی بود؛ اما او همچنان مصمم به پیشرفت بود. پاول سپس به آهنگسازان مشهورتری روی آورد و از آنها خواست قطعاتی برای او (جهت اجرا با دست چپ) بنویسند. بنجامین بریتن، پل هیندمیت، الکساندر تانسمان، اریک ولفگانگ کورنگلد، سرگئی پروکفیف، کارل وایگل، فرانتس اشمیت، سرگئی بورتکویچ و ریشارد اشتراوس همگی قطعاتی برای او ساختند. موریس راول «کنسرتوی پیانو برای دست چپ» را نوشت که بیشتر از هر قطعه موسیقی دیگری که برای ویتگنشتاین ساخته شده بود، شهرت یافت. با این حال ویتگنشتاین تغییراتی در آن اعمال کرد که راول را خشمگین ساخت و ایندو هرگز دیگر آشتی نکردند. ویتگنشتاین تمام قطعاتی را که سفارش داده بود، اجرا نکرد. او به سرگئی پروکفیف گفت که «کنسرتوی پیانو شمارهٔ ۴» او را درک نمی کند، اما بالاخره روزی آن را خواهد نواخت که البته هرگز چنین نکرد. او بعدها گفت: «حتی پروکفیف یک کنسرتوی پیانو برایم نوشته است که آن را هنوز اجرا نکرده ام، چون منطق درونی اثر برایم روشن نیست و طبعاً تا زمانی
که آن را درک نکنم، نمی توانم اجرایش کنم.» او بی درنگ «موسیقی پیانو برای ارکستر، اپوس ۲۹» پل هیندمیت را رد کرد و نت های آن را در میان مدارک خود مخفی کرد و تنها در سال ۲۰۰۲ میلادی، پس از مرگ همسرش بود که این نت ها یافت شد (که در این زمان، ۳۹ سال از مرگ هیندمیت می گذشت). او قادر به اتخاذ تصمیمات اینچنینی (اجرا نکردن آهنگ ها) بود، چرا که در قراردادش با آهنگسازان، این شرط را می گنجاند که حق اجرای انحصاری این قطعات را در طول حیاتش متعلق به او خواهد بود. او در ۵ ژوئن ۱۹۵۰ در نامه ای به زیگفرید راپ و ضمن رد درخواست او برای اجرای یک قطعه موسیقی از پروکفیف نوشت: شما خانه نمی سازید که فرد دیگری برود و در آن زندگی کند. من این قطعه موسیقی ها را سفارش دادم و بابتش پول پرداخت کردم و کل ایدهٔ آن هم متعلق به من است… به هر صورت، این آثار که من حق انحصاری اجرای شان را دارم، تا زمانی که زنده ام و اجرای عمومی دارم، متعلق به من خواهند ماند؛ و این موضوع درست و منصفانه است. هر وقت مُـردم یا دیگر قادر به اجرای کنسرت نبودم، آن وقت این آثار در اختیار دیگران قرار خواهد گرفت؛ چرا که قصدم آن نیست که در کتابخانه ها خاک بخورند و به آهنگسازا
ن شان زیان و خسارت وارد شود. (زیگفرید راپ قرار بود در سال ۱۹۵۶ میلادی، ۵ سال پیش از مرگ ویتگنشتاین، «کنسرتوی پیانو شمارهٔ ۴» پروکفیف را اجرا کند). بسیاری از قطعاتی را که ویتگنشتاین سفارش داده بود، بعدها توسط نوازندگان پیانو و با دو دست اجرا می شوند، به خصوص توسط هنرمند اتریشی فردریش وورر که مدعی بود از صاحب اثر مجوز گرفته است، اما به سبب اعتراض های ویتگنشتاین، آثار نوشته شده توسط فرانتس اشمیت را که در اصل برای اجرا با دست چپ بود، مجدداً برای اجرای دو دستی تنظیم کرد. نوازندگانی پیانویی چون لئون فلیشر و ژوآو کارلوس مارچینس که پس از ویتگنشتاین به دنیا آمده و بنا به دلایلی توانایی اجرا با دست راست خود را از دست داده بودند، آثاری را که به سفارشِ ویتگنشتاین نوشته شده بود، اجرا کردند. البته فلیشر بعدها عملکرد دست راست خود را بازیافت. شهرت پس از مرگ پاول ویتگنشتاین به عنوان نوازندهٔ پیانو مورد مناقشه بوده است. «الکساندر واف» در کتاب «خاندان ویتگنشتاین: خانواده ای در جنگ» می نویسد که «مابین ۱۸۲۸ تا ۱۹۳۴ میلادی، ویتگنشتاین یک نوازندهٔ پیانو در سطح جهانی بود که احساس و توانایی تکنیکی عالی داشت»، اما نوازندگی اش «به طور
فزاینده ای گوش خراش و سنگین دست شد». بسیاری از مدیران و رهبران ارکستر که یک بار از او برای اجرا دعوت کرده بودند، دیگر برای بار دوم این کار را تکرار نکردند. گرایش ویتگنشتاین برای تغییر و بازنویسی آهنگ های سفارش داده شده اش، بدون کسب اجازه از صاحب اثر، به این جایگاه بحث برانگیزش در دنیای موسیقی دامن زده بود. خانوادهٔ ویتگنشتاین سه نسل پیش تر از سمت پدری و دو نسل قبل تر از سمت مادری، به مسیحیت گرویده بودند، اما با این حال، از تبار یهودیان به حساب می آمدند و مطابق قوانین نورنبرگ جزء یهودیان طبقی بندی می شدند. پس از برآمدن و قدرت گرفتنِ حزب نازی آلمان و واقعهٔ آنشلوس (پیوست اتریش)، پاول سعی کرد خواهران بزرگترش «هرمینه» و «هِـلنه» را (که ۶۹ و ۶۴ سال سن داشتند) متقاعد نماید که از وین خارج شوند، اما آنان از این خواسته سر باز زدند و گفتند که به وطن شان دلبسته اند و باور ندارند که خانوادهٔ برجسته و مشهوری چون خانوادهٔ ویتگنشتاین در خطر جدی باشد. برادر دیگر آنان لودویگ از چندی قبل ساکن انگلستان بود و خواهر دیگرش مارگارت (گرتل) با یک آمریکایی ازدواج کرده بود. پاول که دیگر در حکومت نازی ها اجازهٔ اجرای عمومی برنامه نداشت،
در سال ۱۹۳۸ میلادی به ایالات متحده آمریکا کوچ کرد و در آنجا با گرتل و همچنین با کمک لودویگ (که در سال ۱۹۳۹ شهروندی بریتانیا را کسب کرد) توانست اختیارِ دارایی های خانواده را (که اغلب در خارج وطن بود) به دست آورده و ارتباط های حقوقی لازم برای کسب «وضعیت غیر-یهودی» برای خواهران بزرگش را مهیا کنند. سرمایهٔ خانوادهٔ ویتگنشتاین شامل املاک و دارایی های دیگر در آلمان و سرزمین های اشغالی بود که ارزش شان به ۶ میلیارد دلار آمریکا می رسید و بزرگترین دارایی خصوصی در اروپا محسوب می شد. تقریباً تمامی این دارایی ها و املاک به نازی ها داده شد تا در مقابل، با استفاده از تبصره و تفسیر خاص از قانون نژادی موجود، به دو خواهر بزرگ اجازه داده شود تا در قصرشان در وین به زندگی خود ادامه دهند. زندگی شخصی. همسر پاول ویتگنشتاین «هیلده» یکی از شاگردان او بود و آنها پس از ازدواج ۲ فرزند به دنیا آوردند. نطفهٔ اولین فرزندشان، هنگامی که هیلده ۱۸ سال و پاول ۴۷ سال داشت بسته شد. چون هیلده یهودی نبود، پاول ویتگنشتاین در معرضِ اتهامِ «ناپاک سازی نژادی» یا «هتک حرمت خونی» () بود و به همین سبب او در سال ۱۹۳۸ به نیویورک گریخت. وقتی همسر و فرزند او
در سال ۱۹۴۱ به او در آمریکا پیوستند، او آنها را در خانه ای در لانگ آیلند جای داد و خودش در تعطیلات آخر هفته از آپارتمان خود در «ریورساید درایو» در منهتن به آنها سر می زد. ویتگنشتاین در سال ۱۹۴۶ میلادی، شهروندی آمریکا را دریافت داشت و باقی عمر خود را در آن کشور ماند و به تدریس پیانو و اجرای برنامه پرداخت. او در سال ۱۹۶۱ در نیویورک درگذشت و در «گورستان پاین گروو» در «استرلینگ جنوبی» واقع در شهرستان پایک، پنسیلوانیا به خاک سپرده شد. منابع. "کتاب ها" "اخبار" "منابع برخط"
دومین دوره جشن خانه سینمای ایران در مهر ماه سال ۱۳۷۷ برگزار شد. تعداد نامزدها و برنده ها. فیلمهایی که در چند رشته کاندیدای دریافت تندیس بودند: فیلمهایی که موفق به دریافت چند تندیس شدند:
جان ولدمن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آژاکس آمستردام، پی اس وی آیندهوون، اسپارتا روتردام، ویلم دوم، و ویتس آرنهم اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال هلند بازی کرده است.
کیدون (سرنیزه) عنوان هسته ویژه ای در سازمان جاسوسی اسراییل موساد است که به اجرای عملیات ترور در خارج از مرزهای اسرائیل متهم شده است.
جری باک (؛ – ) موسیقی دان، آهنگساز و ترانه سرا اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۵۵ تا ۲۰۱۰ میلادی فعالیت می کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه پولیتزر برای نمایش نامه شده است.
شلدان هارنیک (؛ – ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳) موسیقی دان و ترانه سرای آمریکایی بود. وی از سال ۱۹۴۹ میلادی تا ۲۰۲۳ مشغول فعالیت بوده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه پولیتزر برای نمایش نامه شد. هارنیک در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳ در ۹۹ سالگی در شهر نیویورک درگذشت.
پیتر هوکسترا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به خرونینگن، آژاکس آمستردام، پی اس وی آیندهوون، و استوک سیتی اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال هلند بازی کرده است.
ویولن زن روی بام () عنوانِ یک تئاتر موزیکال مشهور است که آهنگ آن را جری باک ساخته و اشعارش را شلدان هارنیک بر پایهٔ نمایش نامه ای از جوزف استاین، سروده است. موضوع این نمایش نامه دربارهٔ زندگی مردی شیرفروش و خانواده اش در قلمروی اسکان در سال ۱۹۰۵ میلادی در امپراتوری روسیه است. این نمایش نامه بر پایهٔ کتابی به نام «تِـویا و دخترانش» اثر شولوم علیخم نگاشته شده است.
جوزف استاین (؛ ۳۰ مه ۱۹۱۲ – ۲۴ اکتبر ۲۰۱۰) مؤلف، نویسنده و نمایشنامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. از نمایش نامه های موزیکالی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ویولن زن روی بام" اشاره نمود.
نُرما کِـرِین ( – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی ای که او در آن ها نقش داشته است، می توان به "ویولن زن روی بام" و "سواری شیرین" اشاره کرد.
هرب سارجنت (؛ – ) تهیه کننده تلویزیونی و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "پخش زنده شنبه شب" اشاره نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه امی شده است.
پال مان (؛ – ) بازیگر و مربی بازیگری اهل کانادا بود. از جمله کسانی که در مدرسهٔ بازیگری او فارغ اتحصیل شدند، می توان به روبی دی، بیلی دی ویلیامز، اوسی دیویس، سیدنی پوآتیه، ال لویس و ویک مورو اشاره کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ویولن زن روی بام" و "آمریکا آمریکا" اشاره کرد که وی را نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد نمود.
لری دی. مان (؛ – ) دی جی و بازیگر اهل کانادا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "آپالوزا"، "شیطون های کوچولو"، "چارلی و فرشته"، "نفت خام اوکلاهما"، "میثاق با مرگ" و "در گرمای شب" اشاره کرد.
سیمون زشتر (زادهٔ ۱۱ اکتبر ۱۷۸۸ - درگذشتهٔ ۱۰ سپتامبر ۱۸۶۷) آهنگساز، رهبر ارکستر، نظریه پرداز موسیقی، مدرس موسیقی، و نوازندهٔ پیانو و ارگ اهل اتریش بود. او پُرکارترین آهنگساز تمام دوران است و تعداد آثارش از لحاظ کمّی، حتی از گئورگ فیلیپ تیلمان هم بیشتر است. زشتر بیش از ۵۰۰۰ فوگ، پنج اپرا، و تعداد زیادی اوراتوریو و مَـس ساخت. او معلم و مدرس برجستهٔ موسیقی هم بود و شاگردان زیادی تربیت کرد که از آن میان می توان به آنتون بروکنر، زیگیسموند تالبرگ و آنری ویوتان اشاره کرد.
سوپرمارکت آنلاین اشاره دارد به فروشگاه مواد غذایی که به هر فرد یا شرکتی اجازه خرید مواد غذایی به صورت آنلاین را می دهد. معمولاً یک هزینه تحویل برای ارائه خدمات وجود دارد. خدمات تحویل آنلاین مواد غذایی در سراسر اروپا، آسیا و آمریکای شمالی، اغلب در مرکز شهر در دسترس است. سفارش آنلاین از طریق وب سایت های تجارت الکترونیک یا اپلیکیشن های موبایل انجام می شود. در حال حاضر دونوع سوپرمارکت آنلاین داریم 1. مارکت پلیس 2. مارکت انواع توزیع. سوپرمارکت آنلاین یکی از انواع تجارت الکترونیک است که بر پایه فروشگاه brick-and-mortar، انبار یا یک مرکز پخش می باشد. تحویل در فروشگاه. روش پایه ای در سفارش آنلاین مواد غذایی به این شکل است که مشتریان سفارش خود را آنلاین انجام داده و سفارش های آماده خود را در راه خانه از فروشگاه تحویل می گیرند. از آنجایی که نیازی به حمل و نقل نیست، تحویل در فروشگاه معمولاً برای خرید روزانه ارئه می شود. معمولاً هزینه خدمات پایین تری هم دارد. این گزینه در مناطق روستایی مورد استقبال است. همچنین برای خریدارهایی که در خارج از منطقه تحویل فروشگاه محلی زندگی می کنند مورد استفاده است. حمل و نقل محلی. بیشتر سوپ
رمارکت های آنلاین محلی راننده های خاص خود را دارند و می توانند کالا را سریع تر از روش اول به دست مشتری برسانند. رایج ترین نوع تحویل شخصی به صورت ذخیره مواد غذایی در یک انبار برای تحویل به مشتری است هنگامی که سفارش انجام شده. نوع دیگر تحویل شخصی که کمتر رایج است بر پایه کسب و کار درست به موقع است که هیچ انبار یا موجودی کالا وجود ندارد. در این نوع، تحویل سفارش های ثبت شده مشتریان، برای روز بعد است. ارسال مواد غذایی در فروشگاه های مواد غذایی آنلاین در صبح روز تحویل انجام می شود. برخی از مراکز تحویل مواد غذایی به عنوان Dark store راه اندازی می شوند. حمل و نقل. این روش شامل حمل و نقل مواد غذایی به وسیلهٔ خدمات پیک است که اکثر سوپرمارکتهای محله از پیک مخصوص به خودشون استفاده می کنند . اگر سفارش مشتری شامل موادغذایی منجمد یا سرد باشد، از روش انجماد لحظه ای کالاها و بسته بندی آن ها در یک ظرف حمل و نقل خاص استفاده می کنند. این فروشگاه های مواد غذایی آنلاین معمولاً یک منطقهٔ تحویل بزرگ را پوشش می دهند. پلت فرم. پلت فرم تکنولوژی فروشگاه های مواد غذایی می تواند در داخل خانه توسعه یابد و توسط تیم داخلی سوپرمارکت اداره شود
. علاوه بر این، یک پلت فرم شخص سوم می تواند مجدد و سفارشی برای انعکاس نام تجاری و ارائه ویژگی های منحصر به فرد شرکت مورد استفاده قرار گیرد. در برخی از موارد، تمام وظایف مدیریت و پشتیبانی در ارائه خدمات پلت فرم، برون سپاری می باشد.
خانه های متحرک یک فیلم درام به کارگردانی ولادمیر دفونتنی است. این فیلم برای رقابت در بخش موازی دو هفته کارگردانان هفتادمین جشنواره فیلم کن انتخاب شد.
در زیر فهرستی از شهرهای خواهرخوانده نیویورک، ایالات متحده آمریکا آمده است. نیویورک پرجمعیت ترین شهر ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۸٬۴۰۵٬۸۳۷ است. کانادا دارای بیشترین خواهرخوانده برای نیویورک با ۹ شهر است؛ پس از کانادا، آلمان و چین با ۵ شهر، بیشترین شهر خواهرخوانده نیویورک را دارند.
پتیا () نام خانواده ای از باج افزارها است که برای اولین بار در سال ۲۰۱۶ میلادی کشف شد. این بدافزار، سامانه هایی که بر پایه ویندوز باشند را هدف قرار می دهد و رکورد راه انداز اصلی را آلوده می کند. با این کار کدی اجرا می شود که جدول پرونده های موجود بر روی دیسک سخت را رمزنگاری می کند و از راه اندازی مجدد ویندوز جلوگیری می کند. وقتی یک سیستم آلوده شد، از کاربران می خواهد تا مقداری پول (به بیت کوین) پرداخت کنند تا اجازه دسترسی دوباره به سامانه را بدهد. اولین نسخه های پتیا در مارس ۲۰۱۶ از طریق پیوست های آلوده پست الکترونیکی منتشر شد. در ژوئن ۲۰۱۷ نسخه جدیدی از آن در حمله ای جهانی مورد استفاده قرار گرفت که کامپیوترهای اوکراین هدف اولیه آن بود. این نسخه جدید از طریق اکسپلویتی به نام اترنال بلو بهره می جوید که عموماً اعتقاد بر این است که توسط آژانس امنیت ملی (NSA) ایالات متحده توسعه یافته است و اوایل همان سال توسط باج افزار واناکرای مورد استفاده قرار گرفت. آزمایشگاه کسپرسکی به دلیل این تفاوت ها در عملکرد، این نسخه جدید را "نات پتیا" نامید تا آن را از نسخه های ۲۰۱۶ متمایز کند. در ابتدا شبیه باج افزار به نظر می رسید. ول
ی به دلیل عدم قابلیت بازیابی اطلاعات، بیشتر معادل پاک کن بود. برخی محققان امنیتی، گوگل و چندین دولت، با توجه به ارتباط موضوع با گروه هکری کرم شنی' که درون سازمان اطلاعات نظامی روسیه' قرار گرفته است، مقصر حملات نات پتیا را روسیه می دیدند. تاریخچه. پتیا در مارس ۲۰۱۶ کشف شد. شرکت چک پوینت با اشاره به این موضع بیان کرد که در حالی که نسبت به سایر باج افزارهای فعال در اوایل سال ۲۰۱۶، مانند کریپتو وال ، به آلودگی های کمتری دست یافته بود، اما دارای تفاوت های قابل توجهی در عملکرد بود که باعث شد "فورا به عنوان گام بعدی در تکامل باج افزار علامت گذاری شود". نوع دیگری از پتیا که در می ۲۰۱۶ کشف شد حاوی یک قسمت فعال جدید بود که به برنامه اضافه شده بود تا اگر بدافزار نتواند دسترسی در سطح ابرکاربر را به دست آورد، مورد استفاده قرار بگیرد (سربار ثانویه). نام "پتیا" اشاره ای به فیلم "چشم طلایی" جیمز باند در سال ۱۹۹۵ است که در آن "پتیا" یکی از دو ماهواره تسلیحاتی شوروی است که حامل "چشم طلایی" است. این بمب اتمی قرار بود که در مدار پایین زمین منفجر شود تا یک پالس الکترومغناطیسی تولید کند. گروه رسانه ای "هایز احتمال می دهد که" حساب
توییتری با نام «Hue Janus Cybercrime Solutions» ممکن است متعلق به نویسنده بدافزار باشد. این نام از روی گروه جنایی الک ترولیان در "فیلم چشم طلایی" گرفته شده، و دارای آواتاری با تصویر شخصیت "چشم طلایی" بوریس گریشنکو، هکر و آنتاگونیست روسی بود. نقش این شخصیت را آلن کامینگ بازیگر اسکاتلندی بازی می کند. در ۳۰ اوت ۲۰۱۸، یک دادگاه منطقه ای در نیکوپول در استان دنیپروپتروفسک اوکراین، یک شهروند اوکراینی ناشناس را پس از اعتراف به جرم خود به انتشار نسخه آنلاین پتیا به یک سال زندان محکوم کرد. حمله سایبری ۲۰۱۷. در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۷، با استفاده از نوع جدیدی از پتیا یک حمله سایبری بزرگ جهانی آغاز شد. شرکت های اوکراینی جزو اولین شرکت هایی بودند که اعلام کردند مورد حمله قرار گرفته اند. در آن روز، آزمایشگاه کسپرسکی موارد آلودگی را در فرانسه، آلمان، ایتالیا، لهستان، بریتانیا و ایالات متحده گزارش داد، اما اکثریت الودگی ها روسیه و اوکراین را هدف قرار داده بودند و در ابتدا بیش از ۸۰ شرکت از جمله بانک ملی اوکراین مورد حمله قرار گرفته بودند. شرکت ایسِت در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۷ تخمین زد که ۸۰٪ از کل الودگی ها در اوکراین بوده است و آلمان با حدود ۹٪
در رده دوم قرار دارد. دیمیتری پسکوف، سخنگوی مطبوعاتی ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، اعلام کرد که این حمله آسیب جدی به روسیه وارد نکرده است. کارشناسان معتقد بودند که این یک حمله با انگیزه سیاسی علیه اوکراین بود، زیرا در آستانه روز قانون اساسی اوکراین رخ داد. الکساندر کارداکوف، بنیانگذار شرکت حفاظت سایبری اوکتاوا، معتقد است که ویروس پتیا یک سوم اقتصاد اوکراین را به مدت سه روز متوقف کرد و در نتیجه بیش از 4۰۰ میلیون دلار به آن خسارت وارد کرد. کسپرسکی این نوع را "نات پتیا" نامید، زیرا تفاوت های عمده ای در عملکرد آن در مقایسه با انواع قبلی خود دارد. کریستیان بیک، مهندس مک آفی، اظهار داشت که این نوع جدید برای رسیدن به هدف "گسترش سریع" طراحی شده است و "تمامی شرکت های انرژی، شبکه برق، ایستگاه های اتوبوس، پمپ بنزین ها، فرودگاه و بانک ها" را هدف قرار داده است. میکو هیپونن، تحلیلگر شرکت اف سکیور، به برنامه اشاره کرده است که یک برنامه آماده سازی مالیاتی بسار پرکاربردر اوکراین است. اعتقاد بر این بود که مکانیزم به روز رسانی نرم افزار برای انتشار بدافزار مورد خطر قرار گرفته بود. تجزیه و تحلیل شرکت ایسِت نشان داد که حداقل