Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لکین به جهان آفرینی تشبیه می کند. جان الیسون (یکی از اعضای جماعت تالکین) نیز این غرور سرکش و خلاقانه را با غرور شخصیت اصلی در رمان دکتر فاوستوس اثر توماس مان توماس مان (۱۹۴۷) مقایسه می کند و معتقد است که هم آن رمان و هم افسانه تالکین، واکنشی به فجایع جنگ جهانی بوده اند. تاریخچه خیالی. دوران اولیه زندگی فئانور، نخستین فرزند فینوه، پادشاه والامقام نولدور، و میریل بود. میریل، مادر فئانور، چنانکه گویی تمام شور و نیروی زندگی اش را به پای فرزندش ریخته بود، اندکی پس از تولد او، چشم از جهان فروبست. فئانور موجودی استثنایی بود و از هر نظر، چه جسمی و چه روحی، در میان هم نوعان خود می درخشید. در شجاعت و پایداری، در زیبایی و دانایی، در مهارت و چیره دستی، در قدرت و تیزبینی، بر تمام فرزندان ایلوواتار برتری داشت و گویی شعله ای فروزان در وجودش زبان می کشید. فینوه پس از مرگ میریل دوباره ازدواج کرد و صاحب فرزندان دیگری شد، از جمله فین گولفین و فینارفین که برادران ناتنی فئانور بودند. فئانور برای کسب علم و مهارت به محضر پدرزن خویش، ماهتان، که خود شاگرد والای مشهور، آئوله بود، شتافت. او به سرعت در هنرهای مختلف تبحر یافت و به صنعتگر
ی چیره دست و جواهرسازی بی همتا بدل شد. اختراع خط تنگوار و ساخت سنگ های جادویی پالانتیر که توانایی دیدن مکان های دور را داشتند، تنها نمونه هایی از نبوغ و خلاقیت او بودند. سیلماریل ها. اطلاعات بیشتر: سیلماریل فئانور در اوج نبوغ و استادی خود، با به کارگیری نور دو درخت مقدس والینور، سه گوهر بی مانند سیلماریل را خلق کرد. این جواهرات که به «جواهرات بزرگ» نیز معروفند، صرفاً سنگ های درخشان نبودند، بلکه اشیائی زنده، جاودان و سرشار از قداست بودند. حتی والاها با تمام قدرت و جلال الهی خود نمی توانستند مانند آن ها را بسازند. در حقیقت، خود فئانور نیز قادر به ساخت سیلماریل های دیگر نبود، چرا که بخشی از روح و وجودش در آن ها دمیده شده بود. ارزش سیلماریل ها به راستی بی نهایت بود، زیرا منحصر به فرد و تکرارنشدنی بودند. والا واردا با قدرت الهی خود، آن ها را چنان تقدیس کرد که هیچ موجود فانی، با دست ناپاک و هیچ نیروی پلیدی یارای لمس آن ها را نداشت، زیرا در دم می سوخت و به خاکستر بدل می شد. فئانور شیفته و عاشق سیلماریل هایش بود و با جان و دل از آن ها محافظت می کرد. اما این عشق به جواهرات، به تدریج به سوءظن و بدگمانی در او دامن زد. ا
و حتی به والاها و دیگر الف ها نیز مشکوک شده بود و گمان می کرد که همه به جواهرات او چشم طمع دارند. ملکور، والای خبیث که از زندان رهایی یافته بود و در والینور به سر می برد، از این فرصت استفاده کرد و با دسیسه و نیرنگ، کینه و اختلاف را در نولدور پراکنده ساخت. فئانور که از ملکور بیزار بود، از هرگونه تماس با او اجتناب می کرد، با این حال در دام توطئه های شوم او گرفتار آمد. او در اوج خشم، فینگولفین را از دروغ پراکنی برحذر داشت و او را به مرگ تهدید کرد. والاها برای تنبیه فئانور، او را به مدت دوازده سال به سرزمین دورافتاده فورمنوس تبعید کردند. فینوه نیز به نشانه همدردی با پسرش، به فورمنوس رفت و او را در تبعید همراهی کرد. سرانجام والاها از نقشه پلید ملکور برای برانگیختن خشم و کینه فئانور آگاه شدند و یکی از خود، به نام تولکاس، را برای دستگیری او فرستادند. اما ملکور زیرک تر از آن بود که به دام بیفتد و پیش از رسیدن تولکاس، گریخت. فئانور با هوشیاری و ذکاوت خود دریافت که هدف نهایی ملکور ربودن سیلماریل ها است. به همین دلیل، درهای خانه اش را به روی تمام موجودات، حتی قدرتمندترین آن ها، بست و با چنگ و دندان از جواهراتش محافظت کر
د. پس از گذشت مدتی، والاها در تلاش برای برقراری صلح و آشتی، فئانور و فینگولفین را به والینور فراخواندند. فینگولفین با فروتنی و صدق و راستی و احترام به مقام برادر بزرگتر، با او آشتی کرد. فئانور نیز ظاهراً کینه و خشم را کنار گذاشت و با برادرش صلح کرد. اما این آشتی شکننده و کوتاه بود. ملکور به همراه اونگولیانت، عنکبوت غول پیکر، در حمله ای غافلگیرکننده، دو درخت مقدس والینور را نابود کردند. با از بین رفتن دو درخت، سیلماریل ها تنها یادگار و منبع نور آن ها بودند. والار از فئانور درخواست کردند که سیلماریل ها را به آن ها بسپارد تا شاید بتوانند با استفاده از قدرت آن ها، دو درخت را زنده کنند. اما فئانور سرسختانه مخالفت کرد و گفت: «شاید بتوانم جواهراتم را از شکلِ کنونی شان به درآورم، اما هرگز نمی توانم دوباره مانند آن ها را بسازم. اگر مجبور به شکستن آن ها شوم، گویی قلب خود را شکسته ام». او به هیچ وجه راضی به تسلیم سیلماریل ها نشد. در همین هنگام، خبر رسید که ملکور به فورمنوس حمله کرده، پدرش فینوه را به قتل رسانده و سیلماریل ها را به سرقت برده است. با این اتفاق ناگوار، یاوانا، والای طبیعت، دیگر امید خود به احیای دو درخت را
از دست داد. فئانور از شنیدن خبر مرگ پدر و سرقت سیلماریل ها چنان خشمگین شد که ملکور را «مورگوت» به معنای «دشمن سیاه» نامید. او در برابر این دشمن قسم خورده و والاها که به گمان او در این فاجعه مقصر بودند، به پا خاست. فئانور در شهر الفی تیریون سخنرانی پرشوری ایراد کرد و اکثر مردمِ خود را متقاعد کرد که برای انتقام خون پدر و رهایی از سلطه والار، به سرزمین میانه بازگردند. او و هفت پسرش سوگندی سهمگین یاد کردند که به "سوگند فئانور" معروف شد: «آن ها سوگندی یاد کردند که هیچ کس نتواند و نباید آن را بشکند، سوگندی به نام ایلوواتار، خالق یگانه. آن ها تاریکی ابدی را بر خود فرا خواندند اگر به این سوگند وفا نکنند... و عهد بستند که با تمام قوا و با کینه و نفرت، تا آخرین نقطه جهان، والا، دیو، الف یا حتی انسانی را که هنوز متولد نشده و یا هر موجود دیگری، بزرگ یا کوچک، خوب یا بد را که در آینده پا به عرصه وجود بگذارد و سیلماریل را در اختیار داشته باشد یا آن را از آن ها بگیرد یا از آن ها دریغ کند، تعقیب کنند». بازگشت به بلریاند. فئانور برای رسیدن به سرزمین میانه به سواحل آمان رفت و از خاندانِ تلری که مردمانی دریانورد بودند، درخواست
کمک کرد. اما آن ها از همکاری با فئانور سر باز زدند. فئانور که در بند سوگند و عطش انتقام گرفتار شده بود، به نولدور دستور داد تا کشتی های تلری را به زور تصاحب کنند. مردمان تلری در برابر این عمل مقاومت کردند و بسیاری از آن ها در این درگیری کشته شدند. این نبرد به «خویشاوندکشی در آلکوآلونده» یا «نخستین خویشاوندکشی» معروف شد. پسران فئانور نیز بعدها دو بار دیگر به نام و یادِ پدرشان علیه الف ها در سرزمین میانه جنگیدند و خون بسیاری را بر زمین ریختند. فینارفین، سومین پسر فینوه، که از این اعمال برادر و برادرزادگانش به شدت شرمنده و اندوهگین بود، به همراه سپاهش از ادامه مسیر منصرف شد و به والینور بازگشت. والاها آن ها را بخشیدند و فینارفین به عنوان پادشاه عالی نولدور در والینور بر تخت نشست. اما الف های باقی مانده که فئانور و فینگولفین را در این شورش همراهی کردند، مورد نفرین ماندوس قرار گرفتند. بر اساس این نفرین، اگر آن ها به سرکشی و نافرمانی از والاها ادامه دهند، دچار بدبختی و رنج خواهند شد. از آنجا که کشتی های کافی برای حمل تمام نولدور از دریا وجود نداشت، فئانور و پسرانش تصمیم گرفتند با گروه اول به سرزمین میانه بروند. آن
ها پس از رسیدن به غرب بلریاند، کشتی ها را به آتش کشیدند و فینگولفین و یارانش را در آن سوی دریا رها کردند. فینگولفین که از این خیانت به خشم آمده بود، مجبور شد از مسیر طولانی و پر خطر زمینی، از میان یخ های شمال، به سرزمین میانه بیاید. مورگوت که از ورود نولدور به سرزمین میانه آگاه شده بود، لشکر خود را از قلعه انگباند فراخواند و به اردوگاه فئانور در میثریم حمله کرد. این نبرد که به «نبرد زیر ستارگان» یا داگور-نویین-گیلیات معروف است، پیش از آفرینش خورشید و ماه رخ داد. نولدور در این نبرد پیروز شدند و مورگوت را شکست دادند. فئانور با غرور و اعتماد به نفس به سوی آنگباند پیشروی کرد. اما در نزدیکی آنگباند، در حالی که تعداد کمی از الف ها او را همراهی می کردند، در کمین گروهی از بالروگ ها گرفتار شد. او با شجاعت و مهارت با گوتموگ، فرمانده بالروگ ها، به نبرد پرداخت. پسران فئانور که از این موضوع آگاه شدند، با لشکر زیادی از الف ها به کمک پدر شتافتند و بالروگ ها را شکست دادند. اما فئانور زخم های کاری برداشته بود و می دانست که مرگ او نزدیک است. او سه بار مورگوت را نفرین کرد و در لحظات پایانیِ عمر خود دید که سپاه الف هایش به تنهای
ی قادر به فتح برج های تاریک تانگورودریم نیستند. پیامدها سوگند فئانور بر سرنوشت عاشقان افسانه ای، برن و لوثین، نیز تأثیر گذاشت. آن ها برای وفای به عهد عشق، یکی از سیلماریل ها را از تاج مورگوت به سرقت بردند. این عمل آغازگر خویشاوندکشی و سال ها نزاع و درگیری میان الف ها شد. سرانجام ائارندیل با فداکاری و اراده ای پولادین، سیلماریل سرقت شده را با خود به غرب برد و از والاها درخواست یاری کرد. این سیلماریل از دسترس پسران فئانور خارج شد، اما دو سیلماریل دیگر همچنان در تاج مورگوت باقی ماندند. این دو گوهر نیز سرانجام دزدیده شدند، یکی در دل زمین و دیگری در اعماق دریا ناپدید گشت. بر اساس پیشگویی ماندوس، پس از بازگشت نهایی ملکور و شکست او در داگور داگوراث (نبرد نبردها)، جهان دگرگون خواهد شد و والاها سیلماریل ها را باز خواهند یافت. فئانور از تالارهای ماندوس آزاد خواهد شد و سیلماریل ها را به یاوانا تقدیم خواهد کرد. فئانور آن ها را خواهد شکست و یاوانا با استفاده از نور رها شده از آن ها، دو درخت را دوباره زنده خواهد کرد. کوه های پلوری هموار خواهند شد و نور دو درخت تمام جهان را در بر خواهد گرفت و شادی و سعادت ابدی بر جهان حکم ف
رما خواهد شد. پروراندن شخصیت. نام اصلی فئانور در زبان کوئنیا، زبان ساختگی تالکین، کوروفینوه (به معنای «[فرزند] ماهرِ فینوه») بود. او در زبان کوئنیا با نام فئانارو، «روح آتش» نیز شناخته می شود که از fëa (به معنای «روح») و nár (به معنای «شعله») گرفته شده است. فئانارو «نامِ مادری» یا آمیلسه اوست، نامی که مادر الف در هنگام تولد یا چند سال پس از آن به فرزند خود می دهد و یکی از نام های حقیقِیِ الف ها بود. تالکین حداقل چهار نسخه از سوگند فئانور را نوشت که در مجموعه تاریخ سرزمین میانه گردآوری شده است. سه نسخه اولیه در اشعار بلریاند یافت می شوند: در شعر alliterative (حدود 1918-1920)، در فصل 2، "اشعار اولیه رها شده" پرواز نولدولی از والینور. سطرهای 132-141; در دوبیتی های قافیه دار (حدود 1928)، در فصل 3، "سرود لیتین". سرود ششم، سطرهای 1628-1643; و به شکلی متفاوت که توسط سلگورم، سومین پسر فئانور، در فصل 3، "سرود لیتین" بازگو شده است. سرود ششم، سطرهای 1848-1857. نسخه بعدی در حلقه مورگوت یافت می شود. فئانور از جمله شخصیت های اصلی است که تالکین، که به تصویرسازی نوشته های خود نیز می پرداخت، برای آن ها یک نشان هیرالدیک متمایز
در نظر گرفت. تحلیل. غرور و سقوط. جین چنس، پژوهشگر و تالکین شناس، فساد الف ها و انسان ها توسط مورگوت را به وضوح نشأت گرفته از کتاب مقدس می داند، زیرا «یادآور فساد آدم و حوا توسط شیطان است. میل به قدرت و خدای گونه بودن همان میل به دانشِ شناختِ خوب و بد است که در باغ عدن شاهد آن بودیم». او سیلماریل ها را نمادی از همان «میل» می داند. او آرزوی فئانور برای شبیه شدن به والاها به منظور خلق «آفریده های خودش» را «غرور سرکش» معرفی می کند و مانند ملکور، او نیز «تسلیم عشق حریصانه» به آفریده های خود می شود که باعث سقوطش می شود. او اشاره می کند که شورش فئانور توسط آر-فارازون، مرد نومه نوری، و سپس در پایان سیلماریلیون توسط مایای مشهور، سائورون، که به ارباب تاریکی در داستان ارباب حلقه ها تبدیل می شود، تکرار می شود. مقایسه جین چنس میانِ فئانور و مورگوت با شخصیت های کتاب مقدس در سِفْرِ پیدایش الیزابت سولپووا، زبان شناس، بر این باور است که شخصیت فئانور از بیرتنوت، رهبر آنگلوساکسون، و به ویژه نحوه بازنماییِ او در شعری که به مناسب «نبرد مالدون» سروده شده، الهام گرفته شده است. این شعر حکایت از کشته شدن او در آن نبرد دارد که در سال
991 اتفاق افتاد. تالکین نمایشنامه کوتاهی نیز در قالب شعر به نام «بازگشت به خانه بیرتنوت، پسر بیرتهلم» درباره غرور بی جای این شخصیت نوشت و بیرتنوت را به عنوان کسی که توسط «غرور و سلحشوریِ بی جای کُشنده» گمراه شده و «برای قهرمان بودن زیادی احمق بود» توصیف کرد. فئانور نیز به طور مشابهی توسط «غرور غیرقابل کنترل» که باعث مرگ او و پیروان بی شمارش می شود، راهبری می شود. غرورِ جهان آفرینی. تام شیپی، پژوهشگر و تالکین شناس، معتقد است که فئانور و سیلماریل های او به مضمونِِ کتابِ سیلماریلیون به شیوه ای خاص مربوط می شوند: گناه الف ها غرور انسانی نیست، مانند هبوط در کتاب مقدس، بلکه «میلِ آن ها به ساختن چیزهایی است که برای همیشه هویتشان را منعکس یا متجسم کنند». این غرورِ خاصّ الف ها، فئانور را به ساخت سیلماریل ها سوق می دهد و، شیپی پیشنهاد می کند، همین غرور بود که تالکین را به نوشتن داستان هایش وادار کرد: «تالکین نمی توانست از دیدن بخشی از خود در فئانور و سارومان خودداری کند، و میلِ شاید مشروع، یا شاید نامشروعِ آن ها به جهان آفرینی را به اشتراک بگذارد». جان الیسون، در مقاله ای در مجله "مالورن"، نشریه انجمن تالکین، به مقایس
ه فئانور با شخصیت فاوست در ادبیات غرب می پردازد و به طور خاص به رمان "دکتر فاوستوس" اثر توماس مان (۱۹۴۷) اشاره می کند. از دیدگاه الیسون، مسیر زندگی هر دو شخصیت نمونه ای از «نبوغی است که در نهایت به جنون می انجامد». در واقع، نیروی خلاق و عطش سیری ناپذیر برای آفرینش، چون آتشی مهارنشدنی، صاحب خود را می سوزاند و نابود می کند و در این میان، بنیان های جامعه را نیز به ورطه نابودی می کشاند. الیسون به شباهت های جالبی میان فئانور و لوفرکوهن، شخصیت فاوست در رمان مان، اشاره می کند. هر دو در زمینه های خود نابغه هستند و در مهارت و خلاقیت از اساتید خود پیشی می گیرند. اما این نبوغ سرکش، در نهایت آن ها را به کام جنون و نابودی می کشاند. الیسون با اشاره ای کنایه آمیز به زمینه تاریخی هر دو داستان، یعنی فروپاشی آلمان نازی در رمان مان و فروپاشی اروپای پیش از جنگ جهانی اول در اسطوره شناسی تالکین، بر این نکته تأکید می کند که هر دو اثر بازتابی از بحران ها و تراژدی های دوران خود هستند. او می نویسد: «فئانور دقیقاً معادل دکتر فاوستوس نیست، زیرا او با شیطان پیمان نمی بندد» اما هر دو شخصیت در بند غرور و جاه طلبی خود گرفتار می آیند و سرنوش
تی تراژیک را برای خود و اطرافیانشان رقم می زنند. الیسون لوفرکوهن را «فئانور زمانه ما» می نامد و معتقد است که جهان تالکین، برخلاف تصور اولیه از نبرد خیر و شر، در شخصیت فئانور نشان می دهد که نیروهای خلاق و ویرانگر در سرشت انسان به هم پیوسته اند و این جوهره «جهان هبوط کرده»ای است که ما در آن زندگی می کنیم. او همچنین بر نقش محوری فئانور در کل افسانه شناسی تالکین تأکید می کند و او را «محوری می داند که تمام این داستان عظیم ... به دور آن می چرخد». تبار به مثابه راهنمای شخصیت اطلاعات بیشتر: تبار به مثابه راهنمای شخصیت در افسانه شناسی تالکین شیپی و ورلین فلیگر، هر دو از محققان برجسته آثار تالکین، بر این باورند که تالکین از تبار و نسب به عنوان ابزاری برای شکل دهی به شخصیت هایش استفاده می کرده است. شیپی در این باره می نویسد که سیلماریلیون در این زمینه بازتابی از اساطیر اسکاندیناوی است و برای درک کامل این موضوع، شاید لازم باشد به شجره نامه ها و تاریخچه خانوادگی شخصیت ها دقت کنیم. فلیگر می نویسد که آتش وجود فئانور، نیروی محرکه خلاقیت اوست و او را به خلق آثار زیبا، از جمله خط زیبای فئانوری و جواهرات بی نظیر، و از جمله، جوا
هراتِ سرنوشت سازی به نام سیلماریل ها، سوق می دهد. او با تأکید بر دقت تالکین در انتخاب واژگان، به این نکته اشاره می کند که تالکین فئانور را هم "subtle" و هم "skilled" می نامد. "subtle" از ریشه لاتین sub-tela به معنای "زیر تار (بافندگی)" گرفته شده است و به نخ های پود اشاره دارد که به صورت متقاطع با تار بافته می شوند و در مقابل رگه اصلی قرار می گیرند. این استعاره نشان دهنده شخصیتی خطرناک و سرکش است که در مقابل جریان عادی حرکت می کند. "skilled" نیز از ریشه هندواروپایی skel- به معنای "بریدن" گرفته شده است و به تمایل نولدور به ایجاد تفرقه و جدایی در میان الف ها اشاره دارد. در واقع، تصمیمات فئانور و سیلماریل های او منجر به تفرقه و جنگ، خویشاوندکشی الف ها، دزدیدن کشتی های تلری در آمان و در نهایت فجایع بیشتر در سرزمین میانه می شود. تحلیل ورلین فلیگر از انتخاب واژگان تالکین برای فئانور
افغان پست عرضه کنندهٔ خدمات پستی در افغانستان می باشد. افغان پست عضو فعال اتحادیه پستی جهانی و کوپراتیف EMS بوده و خدمات اخذه و توزیع پستی داخلی و بین المللی را از طریق ۴۶۳ پُست خانه مربوط خود به طور مطمئن، مصون و سریع در کشور عرضه می نماید. پست خانه ها. پست خانه های مرکزی: در مراکز ولایات موقعیت دارد تمام ردیف خدمات پستی را مانند آخذه مراسلات و پارسلات به طور عادی، راجستری (ثبت شده)، EMS و خدمات توزیعی تمام ارسالات پستی وارده را انجام می دهد. پست خانه های شهری: خدمات اخذه و توزیع مراسلات پستی را عرضه نموده و در بعضی نواحی صرف خدمات اخذه مکاتب رسمی، شخصی، پُست کارت (کارت پستال) و ایروگرام (نامه هوایی) را عرضه می دارد. پست خانه های محلی (ولسوالی ها): خدمات اخذه و توزیع را انجام می دهد. پست خانه های میدان هوائی (فرودگاهی): خدمات اخذه توزیع محل و تبادله پست هوائی را انجام می دهد. پست خانه های سرحدی (مرزی): خدمات اخذه و توزیع محلی و تبادله پستی زمینی را با کشور مقابل را انجام می دهد. تمام پست خانه ها تحت یک برنامه واحد انتقالات و تبادله کار می کنند. برای انتقالات در هفته حداقل دو الی سه مرتبه و برای توزیع از استا
ندارد (D + 0) در عین(همان) روز در مراکز شهرها و (D + 5) در ۵ روز به دورترین نقطعه ولایات کشور توزیع صورت می گیرد.
نیکولاس بریتل (؛ زادهٔ ) یک موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در سال ۲۰۱۶ برای آهنگسازی فیلم مهتاب نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب بهترین موسیقی شد.
جاستین گیبریل هورویتز (به انگلیسی:Justin Gabriel Hurwitz)، متولد ۲۲ ژانویه ۱۹۸۵، آهنگ ساز، نویسنده و ترانه سرای آمریکایی است. هورویتز بیش تر برای ساخت موسیقی فیلم موزیکال لا لا لند به کارگردانی دیمین شزل شناخته می شود. هورویتز از دوران نوجوانی شروع به یادگیری موسیقی کرد و در دوران تحصیل خود در دانشگاه هاروارد با دیمین شزل آشنا شد و دوستیش با او شکل گرفت. به غیر از لالا لند، هورویتز برای سه فیلم دیگر شزل، یعنی گای و مدلین روی نیمکت پارک، ویپلش و نخستین انسان موسیقی متنْ ساخته است. او برای آهنگسازی فیلم لا لا لند برندهٔ چندین جایزه معتبر شد، از جمله: جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم؛ جایزه اسکار بهترین ترانه (برای ترانه شهر ستاره ها)؛ جایزه گلدن گلوب بهترین موسیقی و جایزه گلدن گلوب بهترین ترانه غیراقتباسی (ترانه شهر ستاره ها) همچنین، هورویتز به خاطر ساخت موسیقی لالا لند برندهٔ دو جایزه گرمی نیز شده است. هورویتز به خاطر موسیقی فیلم "نخستین انسان" در هفتاد و ششمین دوره جوایز گلدن گلوب، برای دومین بار برندهٔ بهترین جایزه موسیقی متن شد و در در بیست و سومین دوره جوایز ستلایت نیز این موفقیت را تکرار کرد.
داستین اوهالورن (؛ زادهٔ ) یک موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.وی در سال ۲۰۱۶ برای ساخت موسیقی فیلم شیر نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب بهترین موسیقی شد.
روپال (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، درگ کویین، موسیقی دان، کارگردان فیلم، خواننده، و مدل اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به به وانگ فو، با تشکر برای همه چیز! جولی نیومر اشاره کرد.
جستارهای جدید در فهم بشری (به فرانسه: "Nouveaux essais sur l'entendement humain") کتابی است از گوتفرید لایبنیتس فیلسوف آلمانی. این کتاب به شکل گفتگو نوشته شده است و ردّیه ای است بر فصل به فصلِ کتابِ جان لاک، "جستاری در خصوص فهم بشری". نگارش این کتاب که از معدود آثار مفصلِ لایبنیتس است (تنها اثر طولانی دیگرِ او "تئودیسه" است) در ۱۷۰۴ تمام شده بود، اما مرگ لاک باعث شد لایبنیتس از انتشارش منصرف شود. کتاب اولین بار در ۱۷۶۵ منتشر شد.
روبر مرشان (؛ (زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۲ مهٔ ۲۰۲۱) یک دوچرخه سوار اهل فرانسه بود. روبِر مرشان در روز ۴ ژانویه در سن ۱۰۵ سالگی در یک ساعت مسافت ۲۲ کیلومتر و ۵۴۷ متر را رکاب زد و رکورد تازه ای در دوچرخه سواری به ثبت رساند. این زمان بالاترین میزان ثبت شده برای گروه سنی بالای ۱۰۵ سال است. وی ورزش دوچرخه سواری را به طور جدی از ۶۷ سالگی شروع کرده و مربی اش می گوید قلبش نیم قرن از خودش جوان تر بود.
لیدی گاگا و ماپت ها نمایش دیدنی کریسمس () ویژه برنامه تلویزیونی روز شکرگذاری با خواننده آمریکایی لیدی گاگا و ماپت ها. این برنامه ۹۰ دقیقه ای در ای بی سی در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۳ پخش شد، با بازیگران مهمان جوزف گوردون لویت، التون جان، روپال و کریستن بل.
اِنت ها گونه ای موجودات افسانه ای از سرزمین میانی در مجموعه داستان های نوشتهٔ جی. آر. آر. تالکین اند که ظاهری شبیه درخت دارند. آن ها مانند درختان سخنگو در افسانه های قدیم توصیف شده اند. نام انت، از آنگلوساکسون به معنی غول گرفته شده است. از انت ها در ارباب حلقه ها به عنوان چوپانان جنگل و یاران مردمان سرزمین میانی در جریان جنگ حلقه یاد شده است. آنتی که بیشتر از آن در کتاب تالکین یاد شده و درخت ریشو است که ادعا می کند کهن سال ترین موجود زندهٔ سرزمین میانی است. در دوره ای که جنگ حلقه روی می دهد هیچ انت جوانی وجود ندارد چون همسران انت ها (انت های دختر) همه گم شده اند. انت ها با هوئرن ها نسبت خانوادگی دارند، هوئرن ها درختانی اند که توان حرکت دارند و می توانند با انت ها صحبت کنند. شرح. گندالف از درخت ریشو به عنوان کهن سال ترین موجود زنده که می تواند در سرزمین میانی راه برود یاد می کند که قدی برابر با ۴ متر داشته است. انت ها نخستین بار هنگامی در سرزمین میانی دیده شدند که الف ها در این سرزمین زندگی کردند. آن ها احتمالاً توسط ارو ایلوواتار به دستور یاوانا ایجاد شده اند. یاوانا می خواست موجوداتی خلق شود که مانند چوپان و
نگهبان از درختان جنگل در برابر کوتوله ها و دیگر موجودات حفاظت کند. نخستین بار الف ها به انت ها سخن گفتن آموختند. درخت ریشو از کاری که الف ها برایشان کردند چنین یاد می کند: که «(آنها) حماقت ما را درمان کردند» و این هدیه ای است که نمی توان آن را فراموش کرد. در دورهٔ سوم سرزمین میانی، جنگل فانگورن تنها جایی بود که هنوز برای انت ها قابل سکونت بود اما هوئرن های انت مانند، توانسته بودند جایی در جنگل قدیمی جان سالم به در ببرند. انت ها قد بلندی داشتند و بسیار نیرومند بودند و می توانستند سنگ ها و صخره ها را در هم شکنند. تالکین در کتابش می گوید که انت ها تخته سنگ های بزرگ پرتاب می کنند و دیوار آیزنگارد را مانند «خمیر نان» از هم پاره می کنند. همسران انت ها. درخت ریشو می گوید همسران انت ها شروع کردند به دور شدن از انت ها چون آن ها برخلاف انت ها که دوست داشتند هرچیزی مسیر طبیعی اش را طی کند، ترجیح می دادند هرچیزی را بکارند و در اختیار بگیرند. همسران انت ها به جایی رفتند که بعدها به سرزمین های قهوه ای در آن سوی رود بزرگ آندوئین معروف شد. همسران انت ها برخلاف انت ها با نژاد انسان اندرکنش داشتند و چیزهای زیادی از کشاورزی به
آن ها یاد دادند. همسران انت ها تا قبل از آنکه سائورون سرزمین آن ها را نابود کند در صلح زندگی می کردند. پس از آن ناپدید شدند و با اینکه انت ها به دنبال آن ها گشتند هرگز آن ها را نیافتند. در درخت ریشو به هابیت ها می گوید که اگر خبری از همسران انت ها در سرزمین شان شنیدند حتماً به او اطلاع دهد. پس از آنکه آراگورن به پادشاهی می رسد به درخت ریشو قول می دهد که انت ها می توانند دوباره بدون ترس از موردور زندگی کنند و به دنبال همسران انت ها بگردند و سرزمین خود را گسترش دهند اما درخت ریشو جواب می دهد که جنگل ها می توانند گسترش یابند اما انت ها نمی توانند و احتمالاً این چند انت باقی مانده در جنگل فانگورن آنقدر باقی می مانند تا کم کم شمارشان کم شود یا تبدیل به درخت معمولی شوند: «گوسفندان شبیه چوپان و چوپانان شبیه گوسفند می شوند اما این اتفاق برای درخت ها و انت ها سریع تر و نزدیک تر است» سرنوشت. با اینکه انت ها عمر درازی دارند اما مانند الف ها جاودان نیستند. آن ها با گذر زمان پیر می شوند. درخت ریشو به مری و پیپین می گوید که او نمی تواند خم شود در حالی که انت های جوان تر می توانند چنین کنند. انت ها پس از پیری نمی میرند بلک
ه تبدیل به درخت معمولی می شوند، در یک مکان جای می گیرند و در همان جا ریشه می دهند و برگ درمی آورند تا اینکه در نهایت یک درخت کامل شوند.و در آخر همه انت ها تبدیل ب درختان معمولی شدند.
جاکشی پروانه سومین آلبوم استودیویی کندریک لامار، رپر آمریکایی است که در تاریخ ۱۵ مارس ۲۰۱۵ توسط تاپ داگ انترتینمنت، افترمث انترتینمنت و اینترسکوپ رکوردز منتشر شد. این آلبوم که پس از موفقیت بزرگ آلبوم قبلی او، "بچه خوب، شهر عصبانی"، منتشر شد، یک اثر تجربی و بسیار پیچیده است که عناصری از فانک، جاز، سول و شعرخوانی را با هیپ هاپ در هم می آمیزد. آلبوم به بررسی موضوعاتی چون نژاد، نابرابری اجتماعی، افسردگی، سیاست و تاریخ سیاه پوستان در آمریکا می پردازد و به عنوان یکی از مهم ترین و تحسین شده ترین آثار موسیقایی قرن بیست و یکم شناخته می شود. پیش زمینه و مفاهیم. جاکشی پروانه یک اثر مفهومی عمیق است که در آن لامار با شهرت ناگهانی خود و مسئولیت های ناشی از آن دست و پنجه نرم می کند. عنوان آلبوم، استعاره ای از استثمار هنرمندان سیاه پوست با استعداد (پروانه) توسط صنعت موسیقی و جامعه (جاکشی) است. برخلاف روایت خطی آلبوم قبلی اش، این آلبوم ساختاری تکه تکه و شاعرانه دارد. در طول آلبوم، لامار به تدریج یک شعر را دکلمه می کند که در هر آهنگ بخشی از آن کامل تر می شود تا در نهایت در آهنگ پایانی، "Mortal Man"، به طور کامل خوانده شود. این
شعر به عنوان ستون فقرات روایی آلبوم عمل کرده و مضامین مختلف آن را به هم پیوند می دهد. سفر لامار به آفریقای جنوبی در سال ۲۰۱۴ تأثیر عمیقی بر محتوای آلبوم گذاشت و او را با تاریخ آپارتاید و مبارزات نلسون ماندلا آشنا کرد. این سفر الهام بخش بسیاری از مضامین سیاسی و تاریخی آلبوم، از جمله ارتباط بین مبارزات سیاه پوستان آمریکا و آفریقا شد. ضبط و تولید. فرایند ضبط آلبوم در استودیوهای مختلفی در سراسر ایالات متحده انجام شد و لامار با تیمی از نوازندگان و تهیه کنندگان برجسته جاز و فانک همکاری کرد. هنرمندانی مانند ترس مارتین، رابرت گلسپر، ثاندرکت و فلاینگ لوتوس نقش کلیدی در شکل گیری صدای ارگانیک و زنده آلبوم داشتند. برخلاف بسیاری از آلبوم های هیپ هاپ که بر بیت های الکترونیکی تکیه دارند، جاکشی پروانه سرشار از سازهای زنده، بداهه نوازی های جاز و تنظیم های پیچیده است. تهیه کننده اصلی آلبوم، سونوِیو، به همراه همکاران قدیمی لامار مانند مارک "انتونی" اسپیرز و فارل ویلیامز، به ایجاد یک چشم انداز صوتی منسجم کمک کردند. این آلبوم همچنین شامل همکاری با هنرمندان بزرگی چون جرج کلینتون، اسنوپ داگ و رونالد آیزلی است که به نوعی ادای احترا
م به نسل های مختلف موسیقی سیاه پوستان محسوب می شود. محتوای غنایی و مضامین. جاکشی پروانه از نظر محتوایی یکی از پیچیده ترین و سیاسی ترین آلبوم های هیپ هاپ است. لامار در این آلبوم به نقد ساختارهای قدرت، نژادپرستی نهادینه شده و ریاکاری در جامعه آمریکا می پردازد. آهنگ "Alright" که به سرودی برای جنبش جان سیاه پوستان مهم است تبدیل شد، پیامی از امید و مقاومت را در مواجهه با خشونت پلیس و بی عدالتی اجتماعی ارائه می دهد. در آهنگ "The Blacker the Berry"، لامار با خشمی بی پرده به نژادپرستی درونی و بیرونی حمله می کند و ریاکاری خود را در قضاوت خشونت های درون نژادی به چالش می کشد. قطعه "How Much a Dollar Cost" داستانی تمثیلی از رویارویی با خدا در لباس یک مرد بی خانمان است که حرص و طمع را زیر سؤال می برد و آهنگ مورد علاقه باراک اوباما، رئیس جمهور وقت آمریکا، در سال ۲۰۱۵ بود. آلبوم در نهایت با یک مصاحبه ساختگی با توپاک شکور، رپر فقید، به پایان می رسد که در آن لامار از صدای ضبط شده شکور برای ایجاد یک گفتگوی بین نسلی در مورد آینده سیاه پوستان استفاده می کند. جلد آلبوم. جلد آلبوم، یک عکس سیاه و سفید است که گروهی از مردان و کودکان