Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان، پوهاتان دستور می دهد مردمش از انگلیسی ها دوری کنند، ولی پوکاهانتس پنهانی به دیدار جان ادامه می دهد. دوست صمیمی اش «ناکُوما» از این رابطه باخبر می شود و به کوکوم هشدار می دهد. هم زمان، رتکلیف نیز از ملاقات های جان مطلع می شود و با خشم به او هشدار می دهد که با بومیان مدارا نکند. مدتی بعد، جان و پوکاهانتس با مادر بید ملاقات می کنند و تصمیم می گیرند برای برقراری صلح میان مهاجران و بومیان تلاش کنند. در حالی که هر دو طرف این ملاقات را زیر نظر دارند، آن دو بوسه ای رد و بدل می کنند. کوکوم، که خشمگین شده، به جان حمله می کند تا او را بکشد، اما توماس، مهاجری جوان که جان پیش تر او را نجات داده بود و به دستور رتکلیف او را تعقیب می کرد، برای دفاع از جان، کوکوم را می کشد. جان از توماس می خواهد فرار کند، اما بومیان سر می رسند، جان را دستگیر کرده و جسد کوکوم را بازمی گردانند. پوهاتان، که از مرگ کوکوم خشمگین شده، پوکاهانتس را سرزنش می کند و اعلام جنگ با انگلیسی ها را اعلام می کند و قرار می شود اعدام جان در سپیده دم آغازگر نبرد باشد. در جیمزتاون، توماس به مهاجران هشدار می دهد که جان اسیر شده است. رتکلیف از این فرصت برای بها
نه کردن جنگ استفاده کرده و مردانش را برای حمله به قبیله بسیج می کند تا به طلا دست یابد. در همان شب، پوهاتان نیز دستور آماده باش می دهد. پوکاهانتس با ناامیدی به مادر بید مراجعه می کند و درمی یابد که پیکان چرخانی که در خواب دیده بود، همان قطب نمای جان است که مسیر سرنوشتش را نشان می دهد. صبح روز بعد، بومیان جان را برای اعدام به صخره ای می برند، در حالی که رتکلیف و مهاجران مسلح در مسیر رویارویی اند. در لحظهٔ اجرای حکم، پوکاهانتس خود را سپر جان می کند و پدرش را قانع می سازد که دو طرف باید به خشونت پایان دهند. جان آزاد می شود، ولی رتکلیف که بی توجه به مصالحه، تفنگش را به سوی پوهاتان نشانه می رود، شلیک می کند و جان برای نجات او گلوله را به خود می گیرد. مهاجران که از رفتار رتکلیف خشمگین اند، او را به جرم آسیب رساندن به یارشان دستگیر می کنند. جان به کمک قبیله مداوا می شود، اما برای درمان کامل باید به انگلستان بازگردد. رتکلیف نیز برای پاسخگویی به جرایمش به کشور بازگردانده می شود. جان از پوکاهانتس می خواهد با او بیاید، اما او ترجیح می دهد در کنار قبیله اش بماند و به حفظ صلح کمک کند. جان بدون پوکاهانتس، ولی با دعای خیر پ
وهاتان، عازم می شود. در پایان، پوکاهانتس از فراز صخره ای ایستاده و رفتن کشتی حامل جان را نظاره می کند. صداپیشه ها. سه بازیگر این فیلم در پروژه های دیگر مرتبط با پوکاهانتس حضور داشته اند. گوردون توتووسیس در فیلم "" (۱۹۹۵) نقش رئیس پوهاتان را بازی کرد. کریستین بیل و ایرنه بدارد به ترتیب نقش جان رولف و مادر پوکاهانتس را در "بر جدید" (۲۰۰۵) از ترنس مالیک به تصویر می کشند.
آوازخوان حرفه ای ۲ () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک و موزیکال به کارگردانی الیزابت بنکس است که در سال ۲۰۱۵ میلادی منتشر شد. این فیلم مرتبط با دختران، جوانان و آوازخوانی بدون سازهای موسیقی است. "آوازخوان حرفه ای ۲" به دنبال فیلم "آوازخوان حرفه ای" به کارگردانی جیسون مور (۲۰۱۲) ساخته شد. داستان. خطر لو رفتن این قسمت با اجرای پر انرژی بلاها آغاز می شود. آن ها پس از سه بار دفاع از عنوان قهرمانی شان، اکنون در سالن کندی به مناسبت تولد رئیس جمهور اجرا می کنند. در حین اجرا مشکل فنی موجب اتفاقی می شود که برای ایمی(ربل ویلسون) رسوایی بزرگی به بار می آورد. تبعات این اتفاق نه تنها شهرت بلاها را نابود می کند بلکه ممکن است باعث از بین رفتن این گروه قدیمی برای همیشه شود. آن ها که هنوز مقام قهرمانی شان را دارند تصمیم می گیرند برای احیای خود در مسابقه جهانی که تا به حال هیچ گروه آمریکایی در آن پیروز نشده شرکت کنند. در این بین بکا(آنا کندریک)، که همچنان رابطه اش را با جسی(اسکایلر آستین) حفظ کرده، شغل کارآموزی را به دست می آورد که برای او فرصتی طلایی است. عضو جدیدی به اسم امیلی(هیلی استاینفلد) هم که مادرش قبلاً عضو بلا بوده به گرو
ه اضافه می شود. بامپر(آدام دیواین) رهبر سابق گروه ترابل میکرها به ایمی ابراز علاقه میکنه اما ایمی او را رد می کند. گروه که دچار آشفتگی و ناهماهنگی شده است همچنان به تلاش خود ادامه می دهد اما وقتی آن ها یک اجرای دیگر را خراب می کنند، شکست دادن رقیب آلمانی شان (گروه دستگاه صدا) و رسیدن به مقام قهرمانی غیرممکن به نظر می رسد. پس بلاها برای به دست آوردن دوباره هماهنگی و روحیه تیمی شان با پیشنهاد کلویی(بریتنی اسنو)، به سکونتگاه برگ های خزان که به وسیلهٔ آبری (آنا کمپ) پس از فارغ التحصیلی اش اداره می شود می روند. سکونت در آنجا باعث می شود آن ها حرف های ناگفته شان را با یکدیگر در میان بگذارند و روحیه و هماهنگی شان را بازیابند. ایمی هم متوجه علاقه اش به بامپر می شود و به او اعتراف می کند. سرانجام بلاها در مسابقه جهانی حاضر می شوند و اجرایی به یادماندنی و تأثیرگذار انجام می دهند و به دوران اوج خود بازمی گردند.
اتاق جنگ () فیلمی درام در مورد دین مسیحیت به کارگردانی آلکس کندریک است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. کارگردان این فیلم آلکس کندریک می باشد. این فیلم در لیست فیلم های پرفروش آمریکا در سال ۲۰۱۵ قرار دارد.
دیوید وارشوفسکی (زاده ۱۹۵۱) بازیگرآمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم داغ سرخ و یک قدم تا جهنم اشاره کرد.
اولین همایش جهانی اسپرانتو نخستین و تاریخی ترین گردهمائی بین المللی اسپرانتودانان در جهان بود که در سال ۱۹۰۵ و با حضور ۶۸۸ اسپرانتیست در شهر بولونی-سور-مر فرانسه برگزار گردید. این همایش سرآغاز همایش های سالیانهٔ اسپرانتو در کشورهای گوناگون جهان گردید، به ترتیبی که در سال ۲۰۱۵، ۱۰۰امین همایش آن در شهر لیل فرانسه و با شرکت ۲۶۹۸ اسپرانتودان برگزار شد. مبتکر این همایش، رئیس گروه اسپرانتوی بولونی-سور-مر ، آلفرد میشو بود که خبر برگزاری آن را برای نخستین بار در ملاقاتی بین المللی در سال قبل از آن (۱۹۰۴) اعلام کرده بود. اهمیت این همایش. اهمیت فوق العادهٔ این همایش در جنبش اسپرانتو - ازجمله - این بود که آفرینندهٔ زبان فراساخته ی اسپرانتو، دکتر لودویک زامنهوف، ضمن شرکت در آن، نخستین کمیتهٔ زبان را بنیاد نهاد (که بعدها تبدیل به آکادمی اسپرانتو شد)؛ اعلانیهٔ اسپرانتو و بنیاد اسپرانتو مورد پذیررش و تصویب همایش قرار گرفت؛ و در مورد برگزاری همایش بعدی تصمیم گیری انجام شد. در مورد ایجاد نهاد یا انجمنی بین المللی برای اسپرانتو، توافقی حاصل نشد. دائرةالمعارف اسپرانتو در سال ۱۹۳۳ توصیف مفصل این همایش را چنین آغاز می کند: نخستین
همایش جهانی اسپرانتو از ۷ تا ۱۲ آگوست سال ۱۹۰۵ برگزار شد، که در آن ۶۸۸ اسپرانتودان از ۲۰ کشور جهان شرکت داشتند. نخستین ملاقال بین المللی، شبیه پیش-همایش در کاله (در سال ۱۹۰۴) برگزار شده بود، که عمدتاً فرانسویان و انگلیسی ها در آن شرکت داشتند. این دیدار به این منظور بود که آزمایشی صورت پذیرد و مشخص شود که آیا اسپرانتودانان دارای زبان های مادری مختلف قادر به فهمیدن همدیگر هستند یا نه. از آنجا که این آزمایش با موفقیت کامل و بسیار خوبی برگزار شد، تصمیم گرفته شد که فراخوانی برای همایشی بزرگ تر در سال آینده در بولونی-سور-مر انجام پذیرد... گفتنی است، که نخستین همایش بین المللی اسپرانتوی ایران با همکاری انجمن اسپرانتوی ایران در فروردین سال ۱۳۹۳ در تهران برگزار گردید.
عقدهٔ فرشته-فاحشه () نوعی ناتوانی مردان در برانگیختگی جنسی هنگام برقراری یک رابطه عاطفی نرمال با زنان است. در دوگانه ذهنی مبتلایان به این گره روانی زنان بر دو نوعند: "فرشته" (شامل مادر و خواهر و دیگر زنان شایسته احترام) و "فاحشه" (زنانی که میل جنسی دارند و البته محترم نیستند).این عقدهٔ روانی نخستین بار توسط فروید شناخته شد. در این ذهنیت زن در دوگانه نقشی احترام برانگیز همچون مریم مقدس و یا اگر در این مدل جای نمی گیرد در نقشی خوار و روسپی وار جا می گیرد. به بیان خلاصه در ذهنیت کسانی که به این عقده روانی دچارند وجود میل و نیاز جنسی در زنان نهی و نفی می شود، مگر برای زنانی خاص (پتیاره، لکاته، آکله، …). عقدهٔ فرشته-فاحشه که شیوع قابل توجهی بین مردان دارد، از آن جهت که زن را جز در دو قالب معصوم یا فاحشه به رسمیت نمی شناسد، برای کنش های جنسی زنان محدودیت زا و آسیب رسان است. برای خیلی از مردانِ مبتلا تصور این واقعیت که خواهر و مادر او نیز خواهش جنسی دارد سخت و ناگوار است. در صحنهٔ مقابل زن و دختر هم باید تظاهر به آن کنند که چنان میلی ندارند و در قطب فرشته اند. از سوی مرد خانواده هم هرگونه تن نمایی و جلوهٔ زن و دختر
که به دیگرانی مجال آن را بدهد که او را در قطب دیگر تصویر کنند در ردای "غیرت"، "ناموس"، … به شدت محکوم می شود. یا نیز پسر در ازدواج با دوست دختری که با او رابطه جنسی داشته مردد می ماند چرا که او را دیگر در جایگاه "فرشته" و مادری نمی یابد. در شیوع چنین ذهنیتی حتی پس از ازدواج نیز زن نباید بر نیاز جنسی اش تاکیدی بکند مبادا که در ذهنیت دوقطبی مردش در قطب "فاحشه" تصویر بشود. نتیجه عملی آن می شود که در قطب دیگر و در نقش "فرشته" و مادر برای همسرش فرو برود و از آن طریق ابراز عشق بکند. با این کار البته شرایط بیشتر گره می خورد چرا که مرد هم در تعقیب فانتزی های جنسی اش نمی تواند زنی که نقش مادری او را ایفا می کند در نظر بگیرد و ادامه سناریوی زندگی جنسی بسیاری مردان مبتلا این چنین رقم می خورد: زنی در خانه برای ایفای نقش مادری خود و کودکانش، و معشوقه ای در بیرون برای تعقیب فانتزی های جنسی اش؛ نیز برای زنان: ایفای نقش زن سردمزاج در خانه و نقش زن دلبر و لوند برای مردان غریبه...
جنبش آزادی بخش ملی ارمنی ، جنبشی است که هدف آن ایجاد یک ارمنستان متحد و مستقل بود. مجموعه ای از عوامل مانند؛ جنبش های اجتماعی و فرهنگی که باعث ایجاد بیداری ملی ارمنی شد؛ و عوامل سیاسی و نظامی در طی و پیش از جنگ جهانی اول باعث به وجود آمدن جنبش آزادی بخش ملی ارمنی شود. جنبش ملی ارمنی در اوایل ۱۸۶۰ میلادی تحت تأثیر عصر روشنگری و در زمان ظهور ناسیونالیسم امپراتوری عثمانی، به وجود آمد. عوامل مختلف و مؤثری در ظهور جنبش ملی ارمنی شبیه جنبش کشورهای بالکان و به ویژه بین یونانیان ایجاد شد نقش داشته است. روشنفکران، نویسندگان، فیلسوفان و کشیش ها (خریمیان هایریک، مخیتار سباستاتسی)؛ نقش مؤثری در بیداری ملی ارمنی داشتند و آنان به دنبال بهبود و اصلاحات در شش ولایت ارمنی بودند و فدایی ارمنی دفاع از مردم در مقابل نیروهای عثمانی را برعهده داشتند، اما عملاً طرح اصلاحات برای بهبود وضع ساکنین ارمنی شکست خورد؛ و عاملی شد تا ارمنیان به فکر ایجاد یک حکومت مستقل در مناطق ارمنی نشین تحت کنترل دولت عثمانی و ارمنستان روسیه شدند. از اواخر ۱۸۸۰ میلادی جنبش ارمنی منجر به درگیری های مسلحانه با نیروهای نظامی عثمانی و گروهای نامنظم کُرد به ره
بری سه حزب ارمنی در مناطق ارمنی نشین عثمانی شد. ارمنیان به طور طبیعی روسیه را متحد خود در مبارزه با دولت عثمانی می دیدند؛ با این حال روس ها همچنین یک سیاست ظالمانه ای را در قفقاز ضد ارمنیان (ارمنستان روسیه)، دنبال می کردند. پس از شکست دولت عثمانی در جنگ اول بالکان و تحت فشار اروپا و روسیه مجبور به اصلاحاتی در مناطق ارمنی نشین شد ولی با آغاز جنگ جهانی اول این اصلاحات عملاً قطع شد. در طی جنگ جهانی اول ارمنی های ساکن امپراتوری عثمانی به طور سیستماتیک توسط دولت وقت نابود شدند؛ براساس برخی برآوردها طی سال های ۱۸۹۴ تا ۱۹۲۳ میلادی بین ۱/۵ تا ۲ میلیون نفر کشته شدند. در ۲۵ فوریه ۱۹۱۵ میلادی انور پاشا براساس دستورالعمل شماره ۸۶۸۲ دستور حذف تمامی سربازان و افسران ارمنی در ارتش عثمانی را صادر نمود در مقابل ده ها هزار ارمنی ساکن قفقاز و روسیه به واحدهای داوطلب ارمنی پیوستند. روسیه در سال ۱۹۱۷ میلادی بسیاری از مناطق ارمنی نشین عثمانی را تحت کنترل داشت ولی پس از انقلاب اکتبر و خروج نیروهای نظامی روسیه از آن مناطق، واحدهای منظم ارمنی در آن مناطق مستقر شد و بعد از نبرد سارداراباد در ۲۸ مه ۱۹۱۸ کشور ارمنستان اعلام استقلال نمود
و اولین جمهوری ارمنستان تشکیل شد. در سال ۱۹۲۰ میلادی بلشویکها در روسیه و مجلس کبیر ملی ترکیه به قدرت رسیدند. در حالی که ارتش سرخ وارد ایروان شده بود، در سوی دیگر انقلابیون تُرک موفق به اشغال ارمنستان غربی شدند. در سال ۱۹۲۱ میلادی معاهده دوستی به نام عهدنامه مسکو بین بلشویک ها و مجلس کبیر ملی ترکیه به امضاء رسید؛ در نتیجه ارمنستان شرقی ضمیمه اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شد و صدها هزار نفر از ارمنیان، ارمنستان غربی در نتیجه نسل کشی و ارمنی ستیزی دولت مصطفی کمال آتاترک به کشورهای همجوار و آمریکا، اروپا مهاجرت کردند و جامعه ای به نام جماعت ارمنیان پراکنده را تشکیل دادند. جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی فروپاشید و متعاقب آن جمهوری ارمنستان تأسیس گردید. پیش زمینه. در آستانه جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷-۱۸۷۸) وضع ارمنیان در ارمنستان عثمانی به همان دشواری و حتی بدتر هم شد. به هنگام جنگ روس و عثمانی نیز ارمنستان دوباره تبدیل به صحنه یک رشته فجایع و جنایاتی شد که گروه های نامنظم جزو سپاهیان ترک نسبت به ساکنان آن مرتکب می شدند، و چنین بود که ساکنان ارمنی مناطق دغوبایزید و دیادین و "الشگرد" بیشترشان قتل
عام شدند. (تنها در شهر بایزید ۲۴۰۰ نفر ارمنی کشته شدند) در حالی که ارمنیان ساکن مناطق قارص و "باسن" و وان بشدت صدمه دیدند. در ماه سپتامبر ۱۸۹۵ میلادی ارمنی ها در قسطنطنیه تظاهراتی به رهبری حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان برپا کردند که به خون کشیده شد. از پی آن کشتارهای عظیمی از سپتامبر تا دسامبر ۱۸۹۵ میلادی به وقوع پیوست. کشتارها به مقیاس بسیار وسیعی در ترابزون، بایبورت، ارزروم، ارزنجان، بتلیس، دیاربکر، الازیغ، "آرابگیر"،ملطیه، سیواس ،ماردین و قهرمان مرعش صورت گرفت. این کشتارها در شانلی اورفه به اوج شدت خود رسید، چه در آن شهر در طول هفته اول عید میلاد مسیح، سه هزار نفر ارمنی که بیشتر زن و کودک بودند و در کلیسای جامع شهر پناه گرفته بودند در همان کلیسا زنده زنده به آتش کشیده شدند. جمع کل قربانیان کشتارهای ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ میلادی (مناطق ارزروم، وان و بتلیس) ۲۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده است. به اضافه ۱۰۰٬۰۰۰ نفر که در زمستان های سخت ارمنستان به علت ویران شدن خانه و کاشانه از گرسنگی و سرما مرده اند و کودکانی که بر اثر از دست دادن والدین خود تلف شدند و بالغ بر ۵۰۰۰۰ کودک یتیم شدند. علاوه بر ارمنی ها ۲۵٬۰۰۰ نفر آشوری در شهر دیار
بکر کشته شدند. باید به این رقم عده ای را نیز که به زور از دین برگردانده شده اند اضافه کرد و سفیر فرانسه عده آنان را به چهل هزار نفر برآورد کرده است. بیش از یکصد هزار ارمنی ساکن ترکیه تنها در سال های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۷ میلادی آن کشور را ترک کردند و به سرزمین قفقاز جنوبی و کشورهای شبه جزیره بالکان و به ایالات متحده آمریکا پناهنده شدند. زمامداران تُرک بنا به عادت همیشگی خود نخست وجود کشتارهایی را تکذیب کردند و مدعی شدند که چیزی بجز اغتشاشات نبوده است. لیکن چندی نگذشت که تُرکان و مبرزترین وکلای آنان مجبور شدند در برابر دلایل و مدارک انکارناپذیر مسلم بودن آن اعمال را تأیید کنند. آنگاه تُرکان درصدد برآمدند تا از شدت فاجعه بکاهند، به این بهانه که آن کشتارها چیزی بجز پاسخ دولت به شورش عمومی ارمنیان نبوده است. ویلیام اوارت گلدستون به این تهمت شورش ارمنی ها، در جلسه ای که در چستر برپا بود چنین گفت: مسئله ارمنی. اگرچه مسئله ارمنی تنها در کنگره برلین و در پی جنگ روس و عثمانی در فاصله سال های ۱۸۷۷ تا ۱۸۷۸ میلادی بود که به مسئله ای با اهمیت بین المللی تبدیل شد، این مشکل پیش از آن نیز وجود داشت. مدت ها پیش از کنگره، ارمنیان در پی
پایانی بر ستم و بی عدالتی بودند. شورای عمومی ارمنی که وظایف خود را در سال ۱۸۶۲ میلادی به عهده گرفت، شکایات شش ولایت ارمنی را که بیشتر ساکنین اش ارمنی بودند گرد آورد، و به واسطه آن ها از حکومت دادخواهی نمود. علاوه بر شکایات تقاضانامه ارمنیان برای اصلاحات بنیادین که در تاریخ ۱۸۷۸ میلادی ارائه شد شامل درخواست های زیر بود: درخواست های ارمنیان؛ اول (۲۱ اکتبر ۱۸۷۷ میلادی) و درخواست دوم در (اول فوریه ۱۸۷۸ میلادی) واجد نکاتی چند است: «اول اینکه بخش بزرگ این درخواست ها بالاخص موارد به برابری و تأمین جانی و مالی و عدم تبعیض اجتماعی تأکیدی بر حقوق از دست رفته ارمنی ها در چارچوب قانون اساسی عثمانی بود که سلطان عبدالحمید وعده آن را داده بود. ارمنی ها امیدوار بودند با طرح این درخواست ها و تحت حمایت دولت های بزرگ به این حقوق دست یابند. بخش دیگر درخواست های ارمنی ها مانند اصلاحات مالیاتی و قضایی،انتخاب ارمنی ها در مناسب حکومتی و تأمین امنیت ارمنی ها مواردی بودند که پیش تر از سوی قدرت های اروپایی طی معاهده پاریس و پروتکل لندن مطرح شده بود و دولت عثمانی ملزم به اجرای آن ها بود. قرارهایی که هیچ وقت دولت عثمانی به آن پایبند نبو
د.» بیداری ملی. بیداری ملی ارمنی و در ایجاد «احساسات ملی ارمنی» عوامل مؤثری دخیل بوده است. در فلات ارمنستان یک رشته مراکز روشنفکری ارمنی به وجود آمد عبارتند از: کلیسای جامع اچمیادزین مقر سر اسقف یا کاتولیکوس و مرکز آکادمی یا دارالعلوم، ایروان، وان به دلیل اینکه مرکز کار «خریمیان هایریک» بود، ارزروم به دلیل وجود کالج ساناساریان، و شوشی. در خارج از ارمنستان مهم ترین مراکز روشنفکری عبارت بودند از قسطنطنیه، تفلیس، مسکو، و در اروپای غربی، ونیز و وین به دلیل وجود مخیتاریست ها در آن دو شهر و پاریس و ژنو به عنوان مراکز جوانان دانشجوی ارمنی و سپس مدتی بعد «باستن» به عنوان مرکز روشنفکری مهاجران ارمنی که به آمریکا رفته بودند. این مراکز تبدیل به کانون های فکر ارمنی شدند و نشانه محل هایی بودند که در آن ها فکر احیای مجدد ملت ارمنی شکل گرفت و سپس در میان تمامی افراد ملت شیوع یافت. در حقیقت در سده نوزدهم بود که پدیده رنسانس یا احیای مجدد فرهنگی به ارمنیان آموخت تا با بازگشت به پیشینه باستانی خویش از گذشته درخشان خود اطلاع حاصل کنند. ارمنی های مقیم ترکیه و روسیه و ایران بدون ارتباط و تماس با یکدیگر زندگی می کردند بعد از نیمه
سده نوزدهم جریانی از همکاری و تعاون در میان آنان آغاز گردید. از جمله ارمنیان روسیه با دادن عطایا و کمک های مالی در تأسیس شبکه مدارس ارمنی در ارمنستان غربی بسیار یاری و همکاری کردند. در ۱۸۷۲ میلادی گریگور آردزرونی در روزنامه مشاک چنین می نویسد: ملت ارمنی با وجود تقسیم شدنش بین سه دولت و پراکنده بودن قسمتی از ارمنیان در نقاط مختلف دنیا، کم کم متوجه وحدت و یگانگی خود می شد. هانس فردیناند هلمولت مورخ آلمانی در کتاب خود «تاریخ جهان» می نویسد: نقش کلیسا. حیات سیاسی ارمنیان نیز مرهون کلیسای ارمنی است. در تمامی دورانی که ارمنیان فاقد حاکمیت سیاسی واحد بودند و تحت سلطهٔ قدرت های دیگر می زیستند این کلیسای ارمنی بود که نقش رهبری جامعه را بر عهده داشت و به جای حاکمیت سیاسی ادارهٔ امور جامعه را برعهده می گرفت. پاسدرماجیان در این مورد می نویسد: محققان تاریخ ارمنی معتقدند جماعت ارمنیان پراکنده و کلیساهای ارمنیان دیاسپورا نقشی مهم در احیای ملت ارمنی، ایجاد احساسات ملی گرایانه و میهن پرستانه و نهایتاً، کسب استقلال ملت ارمنی داشته اند. یرواند آبراهامیان نیز در بیان اهمیت کلیسای ارمنی در حیات سیاسی ـ اجتماعی این ملت می نویسد: ا
ز نظر هراند پاسدرماجیان وجود دو صفت اصلی در کلیسا، یکی یگانگی صمیمانه با ملت و دیگری ارزش مردم سالارانه و آزادیخواهانهٔ آن، علت اصلی نقش عمیق کلیسا در حیات سیاسی و اجتماعی ملت ارمنی بوده است. نقش احزاب سیاسی. تحولات پرشتاب و تأثیرگذار دهه های پایانی سده نوزدهم در قفقاز و ارمنستان غربی موجب شکل گیری گروه ها و احزاب متعددی ارمنی گردید که از جمله مهم ترین آن ها حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان بود. حزب بیش از هر چیز از اهرم راهپیمایی عمومی برای بیان اعتراض به سیاست های دولت عثمانی بهره گرفت. راهپیمایی اعتراضی گوم کاپو در قسطنطنیه در ۱۵ ژوئیه ۱۸۹۰ میلادی، نخستین قدرت نمایی هنچاک ها به شمار می رود. هدف اعتراض بیدار کردن ارمنیان ستمدیده و آگاه ساختن دولت عثمانی از درد و رنج ارمنیان بود. در این راهپیمایی اعتراضی، هاروتیون چانکیولیان از اعضای برجسته هنچاک ها بیانیه اعتراضی را خطاب به سلطان عثمانی در مورد اصلاحات شش ولایت ارمنی قرائت نمود و پس از آن ارمنیان حرکت دسته جمعی را به سمت کاخ یلدیز آغاز کردند که با برخورد سربازان عثمانی، عده ای از معترضات کشته و زخمی شدند. دومین تحرک سیاسی هنچاکیان نیز در اوت ۱۸۹۴ میلادی در منطقه
ساسون یکی از تلاش های بزرگ حزب انقلابی هنچاکیان علیه حکومت عثمانی و کُردهای وابسته به سلطان عثمانی بود. (مقاومت ساسون (۱۸۹۴)) رهبری این اعتراضات بر عهده هامبارسوم پویاجیان بود که ارمنی های ساسون را به عدم پرداخت مالیات و باج به کُردها و تُرک های عثمانی ترغیب نمود که منجر به رویارویی آن ها با قوای عثمانی شد. سومین اعتراض سیاسی، اعتراض به سلطان عبدالحمید در ۱۸ سپتامبر ۱۸۹۵ میلادی صورت گرفت که رهبری آن بر عهده «کارو ساهاکیان» بود. پس از سخنرانی اعتراضی ساهاکیان و معترضان ارمنی که قصد ورود به دروازه های باب عالی را داشتند، با نیروهای عثمانی درگیر شدند که منجر به زخمی و کشته شدن و نیز بازداشت تعداد بسیاری از آن ها شد. مقاومت زیتون (۱۸۹۵–۱۸۹۶)، آخرین کوشش مهم هنچاکیان علیه دولت عثمانی در مقطع پایانی سده نوزدهم به شمار می رود. هسته اولیه شکل گیری حزب آرمناکان توسط تعدادی از جوانان تحصیل کرده ارمنی در شهر وان ترکیه در سال ۱۸۸۵ میلادی به وجود آمد. حزب برای پیشبرد اهداف خود، اقدام به تأسیس شعبات متعددی در امپراتوری عثمانی، روسیه، ایران و آمریکا نمود. فعالیت حزب آرمناکان در امپراتوری عثمانی عمدتاً در شهرهای استانبول، ت
رابزون و وان در ایران نیز عمدتاً در شهرهای تبریز و سلماس صورت می گرفت. بدین ترتیب حزب توانست با تکیه بر رهبری معنوی و فکری مکرتیچ پرتوگالیان و نیز با اتکا به نیروهای خود در جنبش آزادی بخش ملی ارمنی نقش مهمی را ایفا نماید. مهم ترین اهداف و برنامه های آرمناکان را بدین صورت به چاپ رسید: فدراسیون انقلابی ارمنی در اولین شمارهٔ روزنامهٔ دروشاک (به معنی پرچم) می نویسد: نقش نیروهای نظامی. تشکیلات نظامی فدائیان ارمنی در سال ۱۸۸۰ میلادی شکل گرفت. هراند پاسدرماجیان در کتاب «تاریخ ارمنستان» می نویسد: نقش بالکان. استقلال یونان در سال ۱۸۳۰ میلادی این امیدواری را در بین دیگر ملل به وجود آورد تا بتوانند به استقلال یا دست کم خودمختاری و کسب امتیازها از امپراتوری عثمانی نائل آیند. در تابستان ۱۸۷۵ میلادی قیام هایی علیه سلطه عثمانی ها در بوسنی و هرزگوین به وقوع پیوست. در ۱۸۷۶ میلادی بلغارها به اسلحه متوسل شدند که به شدن از سوی تُرک ها سرکوب شدند. در همان سال صربستان و مونته نگرو متحد شده، برای کسب استقلال به عثمانی اعلان جنگ دادند و جنگی تمام عیار بین عثمانی و صرب ها و متحد آن ها مونته نگرو درگرفت که در پی پیروزی عثمانی ها در می
دان نبرد، در حالی که فاتحانه قصد ورود به بلگراد را داشتند در برابر اتمام حجت روسیه ۱۸۷۶ میلادی به ناچار سر تسلیم فرود آورد. روس ها با اولتیماتوم خود مانع از سقوط بلگراد و افتادن آن به دست تُرک ها شدند و کوشیدند در یک راه حل سازش کارانه بین قدرت ها به کسب امتیاز بپردازند، قدرت های اروپایی بر آن شدند تا نظارت شش دولت اروپایی را بر اجرای اصلاحات در امپراتوری عثمانی مسجل سازند و موضوع به صراحت در پروتکل لندن ۱۸۷۷ میلادی قید شود؛ نماینده عثمانی حاضر در کنفرانس ضمن رد پروتکل آن را حقارتی برای عثمانی دانست. روسیه به عثمانی اعلان جنگ داد و توانست در جبهه بالکان در پایان ۱۸۷۷ میلادی لشکر روسیه به پیروزی قطعی دست یابد. صربستان تحت حمایت روس ها در ۲۴ ژانویه ۱۸۷۸ میلادی استقلال خود را اعلام کرد و هم زمان به عثمانی اعلان جنگ داد. مونته نگرو هم در ۱۵ ژانویه ۱۸۷۸ میلادی به تُرک ها اعلان جنگ داد و توانستند با شکست ارتش عثمانی به سوی استانبول پیشروی کنند. عثمانی ها براساس معاهده پاریس که تمامیت امپراتوری را تضمین کرده بود، خواهان دخالت قدرت های بزرگ شدند. بریتانیا با پنج رزمناو وارد دریای مرمره شد و تزار که از پیامدهای زیان ب
ار تصرف استانبول و تهدید بریتانیا بیمناک شده بود از ورود به شهر خودداری کرد. روس ها و دولت عثمانی به موافقت نامه ای دست یافتند که در سوم مارس ۱۸۷۸ میلادی در سن استفانو به امضاء دو طرف رسید. (این موافقت نامه باعث خودمختاری بلغارستان شد و دولت های صربستان و مونته نگرو کاملاً مستقل اعلام شدند، بوسنی و هرزگوین اتباع عثمانی باقی ماندند) نسل کشی. ارمنیان در طول تاریخ کهن خود همواره در حفظ مبانی فرهنگی و ملی خود پایدار و کوشا بوده اند. به خصوص در مقاطعی از تاریخ که ارمنستان تحت سلطه بیگانگان بود، حفظ موجودیت ملی و فرهنگی به قیمت فداکاری ها و جانفشانی های بی شمار از سوی ارمنیان بوده است. از اوائل سده نوزده سرزمین های ارمنی نشین تحت سلطه عثمانی و روسیه تزاری قرار داشت. سرزمین های ارمنی نشین عثمانی شامل شش ولایت ارمنی بودند. ارمنیان نقش فعالی در تجارت و توسعه عثمانی داشتند؛ و در مبارزات مردمی برای توسعه و برقراری نظام پارلمانتاریسم نقش حاشیه ای ولی بسیار مثبت داشتند. هرچند استخدام مسیحیان در ارتش ممنوع یا بسیار محدود بود ولی از لحاظ آموزش و پرورش مدارس ملیت های غیر مسلمان مدرنیزه تر و در سطح بالاتری بودند. چنان که در س
ال ۱۹۱۴ بیش از ۱۸۰۰ مدرسه یونانی با ۱۸۵۰۰۰ دانش آموز و ۸۰۰ مدرسه ارمنی با بیش از ۸۱۰۰۰ دانش آموز وجود داشت. روشنفکران ارمنی همواره و همگام با آزادی خواهان تُرک؛ خواهان برقراری نوعی نظام دمکراتیک در ترکیه بودند. از آنجایی که مسیحیان عثمانی به موجب قراردادهای منعقده با برخی از کشورهای اروپایی در پرتو حمایت آن ها قرار گرفته بودند، لذا هر گونه جنبش آزادی خواهانه از سوی آن ها با تردید و سوءظن تلقی می گردید و به همین جهت برخوردهای سیاسی با شهروندان مسیحی با شدت و شقاوت خاص صورت می گرفت. چنان که کشتار ارمنیان در سال های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ از سوی سلطان عبدالحمید آنچنان شدید و خونبار بود که اروپاییان عبدالحمید را «سلطان سرخ» لقب دادند. برخورد تبعیض جویانه و در عین حال سبعانه علیه شهروندان مسیحی سبب گردید که آن ها پس از هر جنبش آزادی خواهانه برای تغییر وضع موجود استقبال و حمایت نمایند. به همین جهت برنامه سیاسی ـ انقلابی اتحاد و ترقی مورد پشتیبانی اقلیت ها به ویژه ارمنیان عثمانی قرار گرفت. کودتای کمیته اتحاد ترقی و اصلاح قانون اساسی ۱۸۷۶ در سال ۱۹۰۸ با استقبال روشنفکران، آزادی خواهان به ویژه ملیت های تحت حاکمیت عثمانی به خصوص
ارامنه روبرو گردید. این رویداد سبب گردید که احزاب سیاسی و فعال ارمنی مانند هنچاکیان ها و داشناک ها از فعالیت های حزبی علیه عثمانی دست بکشند و توجه شان را از عملیات در ایالت های ارمنی نشین عثمانی به ایران معطوف کنند و راه همکاری با جنبش مشروطه ایران را در پیش گیرند. زیرا آن ها معتقد بودند که پیروزی مشروطیت در ایران بازتاب مثبتی در کشورهای همسایه به ویژه عثمانی خواهد داشت. به علاوه انقلاب ایران موجب خواهد شد تا ارمنیان، مسلمانان قفقاز و امپراتوری عثمانی با هم متحد شوند. وقوع جنگ جهانی اول و ورود عثمانی در ۱۹۱۴ به نفع دولت های مرکزی، امپراتوری اتریش، مجارستان و آلمان زمینه را برای انجام این مقصود غیرانسانی (نسل کشی) فراهم ساخت. با ورود عثمانی در جنگ، ترکان جوان در سپتامبر ۱۹۱۴ به طور یک جانبه کاپیتولاسیون را لغو کردند، به خود مختاری لبنان پایان داده شد؛ در اوت ۱۹۱۵ تعداد زیادی از میلیون عرب در دمشق اعدام شدند. فراتر از همه بر اساس ادعایی واهی در سال های ۱۹۱۵–۱۹۱۶ دست به کشتار سیستماتیک جوامع ارمنی در ارمنستان غربی و کیلیکیه زدند. مقاومت در طی نسل کشی ارمنی ها. اهالی ۶ روستای ارمنی نشین اطراف کوه موسی داغ در است