Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کمک کرده اند. خبرهایی از احتمال مشارکت عمومی یا خصوصی در برنامه های آینده موشکی به گوش می خورد که می تواند با برنامه فضایی پاکستان همراه شود؛ زیرا توانایی های کنونی این کشور شامل موشک های بالستیک میان برد و تحقیقاتی بر روی موشکهای بالستیک قاره پیما می شوند. رویکرد ساختاری برای استفاده از این توانایی های هوافضایی ممکن است باعث رونق سریعتر اقتصادی پاکستان شود زیرا صنعت هوانوردی پیش تر هم شاهد رشد چشمگیری در سالهای گذشته بوده است که با حضور شرکت های هواپیمایی متعددی همراه بوده است.
جاده ای۱۰۲ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از ناحیه کلاپتون شروع و در ناحیه بلکهیث، لندن به پایان می رسد، طول این جاده ۱۱.۱ کیلومتر است و تونل بلکوال منطقه شمال و جنوب رود تیمز را در این جاده به یکدیگر متصل میکند.
جاده ای۱۰۳ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از ناحیه هالووی پایین شروع و در ناحیه هورنسی، لندن به پایان می رسد، طول این جاده ۴٫۷ کیلومتر است.
جاده ای۱۰۴ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از ناحیه اسلینگتون در شهرستان لندن شروع و در منطقه گریت مونک وود در شهرستان اسکس به پایان می رسد، طول این جاده ۲۱٫۲ کیلومتر است.
جاده ای۱۰۵ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از ناحیه کانونبوری شروع و در ناحیه انفیلد تاون، لندن به پایان می رسد، طول این جاده ۱۳ کیلومتر است.
جاده ای۱۰۶ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از ناحیه هاکنی شروع و در ناحیه لیتونستون، لندن به پایان می رسد، طول این جاده ۷.۱ کیلومتر است.
جاده ای۱۱۰ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از ناحیه وودفورد شروع و در ناحیه بارنت، لندن به پایان می رسد، طول این جاده ۱۷٫۴ کیلومتر است.
جاده ای۱۰۹ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از ناحیه فریرن بارنت شروع و در ناحیه تاتنهام، لندن به پایان می رسد، طول این جاده ۹٫۳ کیلومتر است.
جاده ای۱۰۷ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از ناحیه وایتچپل شروع و در ناحیه هاکنی، لندن به پایان می رسد، طول این جاده ۸٫۲ کیلومتر است.
الن کروکر (زادهٔ ۱۰ آوریل ۱۹۵۱ در مانیتوبا، کانادا) کارگردان سینما و تلویزیون، فیلمبردار، فیلم نامه نویس، تدوین گر و تهیه کننده کانادایی است. او قسمت آخر سریال هایی چون ، و را کارگردانی کرده است. او هم چنین چندین قسمت از سریال چاک را از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ کارگردانی کرده است.
پاول شاپیرو (متولد ۱۹۵۵) یک کارگردان، تهیه کننده و نویسنده کانادایی است که هم با کانادا و هم با ایالات متحده آمریکا همکاری می کند. زندگی و مسیر شغلی. او کارش را از سال ۱۹۷۳ با فیلم نه بار زندگی، که یک نسخه ادبی فیلم های کوتاه بود، در تورنتو آغاز کرد که در سال ۱۹۷۴ در جایزه فرهنگستان برای بهترین فیلم کوتاه زنده نامزد شد. در حالی که او در دانشگاه ریرسون دانشجو بود، فیلم "هنرپیشه جایگزین" را ساخت که در سال ۱۹۷۶ به عنوان فیلم تلویزیونی روی آنتن رفت. امتیازات اولیه او شامل سریال های تلویزیونی چون قانون خیایان،ادرلی، جاده اوونلیا، مامان پی آی و کمپبل ها می باشد. او در سریال های ثابل توجهی مثل پرونده های اکس، هزاره، فرشته تاریکی، رزول،اسمالویل، مسیر سریع، ندای ترو، قهرمانان، سوپرنچرال، لاس وگاس، ۲۴، ذهن های مجرم، زنجیره و پلیس های تازه کار همکاری داشته است. او هم چنین یک فیلم تئاتر گونه به نام خورنده های نیلوفر آبی (۱۹۹۳) را کارگردانی کرد.
سوریه دارای تاریخی پرنوسان در زمینهٔ اقتصاد است. در سال ۱۹۶۳، حزب بعث سوسیالیست عرب به قدرت رسید و سیاست هایی سوسیالیستی همچون ملّی سازی و اصلاحات ارضی را به اجرا گذاشت. در سال ۱۹۷۰، حافظ اسد ادارهٔ امور را به دست گرفت. هرچند محدودیت هایی که بر فعالیت های بخش خصوصی اعمال می شد کاهش یافت، اما بخش عمده ای از اقتصاد همچنان تحت کنترل دولت باقی ماند. تا دههٔ ۱۹۸۰، سوریه با انزوای سیاسی و اقتصادی روبه رو شد و وارد بحرانی عمیق گردید. تولید ناخالص داخلی واقعیِ سرانه بین سال های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۹ حدود ۲۲ درصد کاهش یافت. در سال ۱۹۹۰، دولت اسد مجموعه ای از اصلاحات اقتصادی را آغاز کرد، اگرچه اقتصاد کشور همچنان با نظارت شدید دولتی اداره می شد. در دههٔ ۱۹۹۰ و همچنین دههٔ ۲۰۰۰، اقتصاد سوریه رشد قابل توجهی را تجربه کرد و در سال ۲۰۱۰، تولید ناخالص داخلیِ سرانه به ۴۰۵۸ دلار رسید. از سال ۲۰۱۲ به دلیل وقوع جنگ داخلی، داده های رسمی دربارهٔ تولید ناخالص داخلی در دسترس نیست. پیش از آغاز جنگ داخلی، دو بخش اصلی اقتصاد سوریه، کشاورزی و نفت بودند که مجموعاً نزدیک به نیمی از تولید ناخالص داخلی سوریه را تشکیل می دادند. برای نمونه، کشاورزی حدو
د ۲۶ درصد از تولید ناخالص داخلی را در بر می گرفت و ۲۵ درصد از نیروی کار را به خود اختصاص می داد. با این حال، شرایط نامساعد اقلیمی و خشک سالی شدید تأثیر منفیِ چشم گیری بر این بخش گذاشت، به گونه ای که بر پایهٔ داده های اولیهٔ مرکز آمار سوریه، سهم آن از تولید ناخالص داخلی از ۲۰٫۴ درصد در سال ۲۰۰۷ به حدود ۱۷ درصد در سال ۲۰۰۸ کاهش یافت. در مقابل، افزایش قیمت جهانی نفت با کاهش تولید داخلی نفت هم زمان شد و این امر باعث افزایش درآمدهای صادراتی و بودجه ای شد. از زمان آغاز جنگ داخلی سوریه، اقتصاد این کشور به شدت تحت تأثیر تحریم های اقتصادی قرار گرفته است. این تحریم ها شامل محدودیت هایی از سوی اتحادیهٔ عرب، استرالیا، کانادا، اتحادیهٔ اروپا (و کشورهای اروپایی همچون آلبانی، ایسلند، لیختن اشتاین، مولداوی، مونته نگرو، مقدونیهٔ شمالی، نروژ، صربستان و سوئیس)، همچنین گرجستان، ژاپن، کرهٔ جنوبی، تایوان، ترکیه و ایالات متحدهٔ آمریکا می شود. تحریم ها، تخریب ها و بی ثباتیِ ناشی از جنگ داخلی، منجر به ویرانی گستردهٔ اقتصاد سوریه شده است. سازمان ملل متّحد در پایان سال ۲۰۱۳، میزان خسارت اقتصادیِ ناشی از جنگ را ۱۴۳ میلیارد دلار برآورد ک
رد. بنا به گزارش کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل برای غرب آسیا، مجموع خسارت های اقتصادیِ ناشی از جنگ تا پایان سال ۲۰۱۵ به ۲۳۷ میلیارد دلار خواهد رسید. همچنین، تصرّف گذرگاه مرکزی نصیب توسط نیروهای مخالف دولت، سالانه ضرری میان ۵۰۰ تا ۷۰۰ میلیون دلار به همراه داشت. در سال ۲۰۱۸، بانک جهانی اعلام کرد که حدود یک سوم از کل واحدهای مسکونی سوریه و نیمی از زیرساخت های آموزشی و بهداشتی کشور در جریان درگیری ها نابود شده اند. بر پایهٔ برآورد بانک جهانی، مجموع تولید ناخالص داخلی ازدست رفتهٔ سوریه بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶ بالغ بر ۲۲۶ میلیارد دلار بوده است. اقتصاد سوریه با تورّم افسارگسیختهٔ ناشی از جنگ داخلی نیز مواجه شده است. نرخ تورّم سالانه در این کشور، از بالاترین نرخ ها در سطح جهان به شمار می رود. بورس اوراق بهادار دمشق. در سال ۲۰۰۶ بشار اسد رئیس جمهور سوریه فرمانی تحت عنوان فرمان ۵۵ صادر کرد که در واقع دستور راه اندازی بورس اوراق بهادار را در سوریه بود. این بورس به نام بورس اوراق بهادار دمشق معروف شد.در این مصوبه همچنین مقرر شده بود که بازار به شرط تامین کسری از طریق وام های دولتی، نهادی خود تامین مالی باشد. همچن
ین در قانون امکان تبدیل بازار به سهامی با شرایط مناسب پیش بینی شده است. کشاورزی. در گذشته، کشاورزی صنعت اصلی سوریه بود. با این حال، با شروع در دهه 1970، تجارت و به دنبال آن معدن و تا حدودی صنعت، با نرخ های بالاتری نسبت به کشاورزی شروع به رشد کرد. با این وجود، کشاورزی همچنان بزرگترین بخش اقتصاد است.اگر بخش نفت که عمدتاً تحت کنترل عمومی است، مستثنی شود، می توان گفت که اقتصاد سوریه عمدتاً مبتنی بر کشاورزی است، زیرا جدا از تولیدات اساسی کشاورزی، بخش عمده ای از صادرات مبتنی بر کشاورزی است، بخش عمده ای از تولید مبتنی است. بر اساس گزارش سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد «۴۶ درصد از مردم سوریه برای زندگی وابسته به کشاورزی هستند». طبیعت متنوع و گسترده سوریه از جمله زمین های ساحلی و حاصل خیز که منجر به ایجاد بخش های مختلف کشاورزی شده است، این بخش را یکی از مهم ترین ستون های توسعه اقتصادی سوریه به شمار مبدل کرده است. میوه و دانه های خوراکی علی الخصوص گندم که در شمال شرقی سوریه و در شهرهای حسکه و قامشلی کشت می شوند، از مهم ترین محصولات کشاورزی این کشور می باشند. اگرچه تولید آن دائماً در معرض نوسانات شدید بارندگی است. این دو
شهر به همراه مناطقی از جنوب سوریه و منطقه فرات دارای جایگاه اول از نظر کیفیت و حجم تولید گندم را دارا می باشند.تولید چغندر قند نیز قابل توجه است. جو، ذرت و ارزن از دیگر غلات مهم هستند.زیتون، انگور و سیب در ارتفاعات بالا کشت می شود، در حالی که مرکبات در امتداد ساحل کشت می شوند. تنباکوی مرغوب در نواحی اطراف لاذقیه کشت می شود. پرورش دام اعم از گوسفند، گاو، شتر و طیور نیز از فعالیت های مهم کشاورزی است. در تولید پنبه نیز سوریه جایگاهی در خور توجهی دارد. این کشور تنها کشور عربی صادرکننده پنبه به کشورهای عربی و سایر کشورهای جهان می باشد و پنبه این کشور از مرغوب ترین پنبه های جهان محسوب می شود. در رده بندی جهانی نیز سوریه دارای رتبه دهم دنیا در کشت وتولید و رتبه ششم دنیا در صادرات این محصول می باشد. نفت و گاز و فلزات. از دیگر ستون های اقتصاد سوریه می توان به نفت اشاره نمود. این کشور سالانه ۳۳۳ هزار بشکه به ارزش تقریبی ۳ میلیارد یورو استخراج و از طریق خط لوله به حمص ارسال می کند از این مقدار ۱۸۹ هزار بشکه پالایش و مابقی از طریق بندرهای سوریه در دریای مدیترانه صادر می شود. این کشور به دارا بودن نوع خاصی از نفت سبک. و ه
مچنین استخراج فسفات معروف است. از دیگر صنایعی که برای آن آینده ای روشن پیش بینی می شود، گاز طبیعی است که چندی پیش میدان های گازی عظیمی در مناطق مختلف و علی الخصوص در نزدیکی شهر دیرالزور کشف شد واین می تواند به شکوفایی هرچه بیشتر اقتصاد سوریه کمک کند همچنین عملیات اکتشافی جدید نشان از یافت شدن میدان جدیدی از نفت سبک در شهر لاذقیه دارد. صنعت. صنعت بخش مهمی از اقتصاد سوریه را تشکیل می دهد. از این صنایع می توان نساجی و انواع صنایع غذایی علی الخصوص شیرینی پزی اشاره کرد. سوریه پیشگام کشورهای عربی از نظر صنایع است، زیرا صنایع مدرن روز به روز در شهرهای مختلف سوریه رو به گسترش بوده و صنایع تبدیلی و مهندسی و ساخت لوازم الکتریکی خانگی مانند یخچال، فرگاز، ماشین لباس شویی، جارو برقی، مایکروفر و همچنین دستگاه های الکترونیکی مانند تلویزیون، سیستم های صوتی، تلفن، گیرنده های ماهواره ای (رسیور) و صنایع شیمیایی مانند تولید مواد شوینده و صنایع تولید کابل های فشار قوی و فشار متوسط و صنایع ماشین سازی و تراکتورسازی ساخت تجهیزات کشاورزی و راه سازی و صنایع پوشاک و کاغذسازی از آن جمله اند. سوریه از طریق همکاری با شرکت های خودروسازی ای
ران وارد صنعت خودروسازی گردید. ایران و سوریه طی توافقی دوجانبه اقدام به تأسیس شرکت ایرانی سوری سیامکو نمودند که سهم ایران ۴۰٪ سهم سوریه ۶۰٪ می باشد. اولین تولید این کارخانه ماشینی به نام Sham (سمند) بود. این کارخانه اولین خط تولید کامل خودرو در سوریه بود و با همکاری جمهوری اسلامی ایران راه اندازی شد که گام بلندی در راستای پیشرفت صنعت خودروسازی برای تأمین نیاز داخلی و حتی خارجی در سوریه به شمار می رود. همچنین در سوریه کارخانه ای برای تولید پراید ساخته شد واین ماشین اینک با نام سابادر آن کشور ساخته می شود. از دهه های پیش در سوریه شرکت های فراوانی که بنحوی با صنعت خودروسازی در ارتباط بوده اند، فعالیت می کنند، این شرکت ها اقدام به مونتاژ برخی از خودروها همچنین اتوبوس و مینی بوس W-K و ساخت قطعات بدنه و قطعات کامیون وسایر لوازم یدکی همچنین تولید لوازم لوکس ماشین می نمایند. منطقه الراموسة در شهر حلب از معروف ترین مناطق مونتاژ در سطح خاورمیانه است. بازرگانی. بازرگانی همواره در اقتصاد سوریه مهم بوده است. شهرهای سوریه دارای صنایع سنتی مانند بافندگی و بسته بندی خشکبار و صنایع سنگین مدرن هستند. با توجه به سیاست های اتخاذ
شده از دهه ۱۹۶۰ تا اواخر دهه ۱۹۸۰، سوریه از پیوستن به «اقتصاد جهانی» خودداری کرد. با این حال، در اواخر سال ۲۰۰۱، سوریه درخواستی را برای آغاز روند الحاق به سازمان تجارت جهانی (WTO) ارائه کرد. سوریه یکی از طرف های اصلی قرارداد عمومی سابق در مورد تعرفه ها و تجارت بود، اما در سال ۱۹۵۱ به دلیل پیوستن اسرائیل به آن، از آن خارج شد. عناصر اصلی قوانین تجاری فعلی سوریه باید تغییر کند تا با سازمان تجارت جهانی سازگار باشد. در مارس ۲۰۰۷، سوریه توافقنامه همکاری با اتحادیه اروپا را امضا کرد که هر دو طرف را تشویق می کرد تا قبل از سال ۲۰۱۰ در مورد توافقنامه تجارت آزاد مذاکره کنند. بخش عمده واردات سوریه مواد خام ضروری برای صنعت، کشاورزی، تجهیزات و ماشین آلات بوده است. صادرات عمده شامل نفت خام، محصولات تصفیه شده، پنبه خام، پوشاک، میوه ها و غلات است. موانع بر سر صادرات برق ایران به سوریه. مسیر صادرات برق ایران به سوریه و لبنان از خاک عراق می گذرد و براساس خبری که در شهریور ۱۳۹۱ منتشرشد، این کشور هرچند در مذاکرات شفاهی موافقت خود را برای در اختیار گذاشتن مسیر ترانزیت برق، اعلام کرده بود، با جدی تر شدن پروژه موانعی را برای این کا
ر ایجاد کرد که در شهریور ۱۳۹۱ اعلام شد باعث تأخیر چندماهه در تحقق برنامه های این پروژه شده است. حمل و نقل دریایی. سوریه از طریق بندرهای خود بر دریای مدیترانه سالانه میلیون ها دلار از این طریق کسب می کند. مهم ترین بندرهای سوریه عبارتند از: بحران ها در سوریه. با تشدید بحران سوریه و از بین رفتن جایگاه این کشور در بازار جهانی و همچنین نقش ترانزیت کالایی که سوریه طی سال ها پیش میان کشورهای عربی حوزه خلیج فارس با اروپا ایفا می کرد، حالا به نظر می رسد که این جایگاه از دست رفته باشد. براساس خبری که در مرداد ۱۳۹۲ منتشرشد، در گذشته سالانه ۳۰ هزار محموله ترانزیت کالا از اراضی سوریه عبور می کرد و کالاهای مختلف را از کشورهای عربی حوزه خلیج فارس به اروپا و بالعکس منتقل می کرد. این محموله ها که عموماً با کامیون منتقل می شدند از اردن و ترکیه عبور می کردند که نقشی به سزا در سودآوری ترانزیتی این کشورها داشتند. جنگ سوریه باعث شد تا بسیاری از این کالاها دیگر از طریق سوریه به اروپا ارسال نشوند
فیل اسکریچیا (متولد ۱۹۶۹) یک کارگردان و تهیه کننده تلویزیونی آمریکایی است. او در اسمالویل، سوپرنچرال و و بسیاری برنامه های دیگر کار کرده است.
سرشماری ۱۹۲۰ ایالات متحده آمریکا چهاردهمین دوره، از دوره های ۱۰ ساله سرشماری در ایالات متحده آمریکا بود. این سرشماری در ۵ ژانویه ۱۹۳۰ برگزار شد. در این سرشماری جمعیت ایالات متحده با ۱۵ درصد افزایش جمعیت به ۱۰۶٬۰۲۱٬۵۳۷ نفر رسید.
فصل دهم از سریال تلویزیونی درام-ماورایی آمریکایی سوپرنچرال، که توسط اریک کریپک خلق شده و در ۷ اکتبر ۲۰۱۴ در شبکهٔ تلویزیونی سی دابلیو با اکران قسمت «سیاه» به آنتن رفت، و پس از پخش ۲۳ قسمت، در تاریخ ۲۰ مه ۲۰۱۵ به اتمام رسید. فصل در ابتدا در ساعت ۹ شب روزهای سه شنبه در شبکه پخش می شد، ولی سپس از تاریخ ۱۸ مارس ۲۰۱۵، زمان آن به ۹ شب چهارشنبه ها تغییر پیدا کرد. دی وی دی و دیسک بلو-ری این فصل قرار است در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۱۵ برای منطقه ۱ (شامل دو کشور ایالات متحده آمریکا و کانادا) منتشر شود. داستان. "آنچه در زیر می خوانید، نگاهی گذرا به مهم ترین حوادث رخ داده شده در قسمت های سریال است. بدیهی است بسیاری از جزئیات و اتفاقات ریز و جذابیت های هنری و صحنه های هیجان انگیز فیلم در مقاله زیر آورده نشده اند. " &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; تولید. سوپرنچرال برای فصل دهم در ۱۲ فوریه ۲۰۱۴ تمدید شد. این سریال در فصل نهم ۸۸٪ بیننده داشت. مارک شپرد که از فصل پنجم به عنوان کراولی در سریال حضور داشت، به طور منظم در این فصل حضور دارد. بازخورد. سایت خبری انتقادی راتن تومیتوز رتبه ۱۰۰ درصدی پذیرش را برای فصل دهم سوپرنچرال گز
ارش کرد. هم چنین رتبه متوسط ۹/۱۰ را از بین ۵ نقد برایش در نظر گرفت.
اقتصاد کویت یک اقتصاد ثروتمند مبتنی بر نفت است. دینار کویت، بالاترین ارزش واحد پول در جهان است. صنایع غیرنفتی نظیرخدمات مالی را شامل می شود. طبق گزارش بانک جهانی، اقتصاد کویت بیست و هفتمین کشور جهان از نظر تولید ناخالص سرانه داخلی است.کویت دومین کشور ثروتمند شورای همکاری خلیج فارس پس از قطر است. جنگ دوم خلیج فارس و اشغال کویت در سال ۱۹۹۰ ضربه مهلکی را بر اقتصاد کویت وارد ساخت و بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار از ذخایر خارجی و سرمایه گذاری های این کشور را برباد داد. مجموع خسارات وارده به کویت در نتیجه اشغال آن از سوی عراق بیش از ۴۴/۱۰۹ میلیارد دلار برآورد شده است. پس از جنگ خلیج فارس نیز ساختار اقتصاد کویت تغییری نیافت. تولید ناخالص داخلی کشور پس از یک افول ناشی از اشغال تا سال ۱۹۹۳ روبه افزایش نهاد. کویت اقتصادی کوچک و محدود، ولی باز دارد که به شدت به صدور نفت خام وابسته است. فروش نفت خام ۹۰ درصد تولید ناخالص داخلی و ۷۵ درصد بودجه دولت را شامل می شود. بحران جهانی نفت در اواخر سال ۱۹۹۸ و اوایل سال ۱۹۹۹ موجب شد تا بودجه این کشور از ۵/۵ میلیارد دلار به ۳ میلیارد دلارکاهش یابد و همین امر مشکلات گسترده ای را برای اقتصاد ک
ویت فراهم آورد. البته حجم زیادی از مشکلات اقتصادی کویت در ۱۰ سال گذشته مربوط به آثار تخریبی حمله عراق به تأسیسات نفتی این کشور در سال ۱۹۹۰ است. تأمین بودجه بازسازی شهرها و واحدهای اقتصادی از یکسو و هزینه اعزام نیروهای نظامی آمریکا برای دفاع از کویت در مقابل تهدیدات جاه طلبانه عراق موجب شده است که دولت کویت در سال های اخیر به فکر جذب سرمایه های خارجی در کشور باشد. کویت با توجه به جمعیت کم و تولید ناخالص ملی نسبتاً بالا، از درآمد سرانه خوبی برخوردار است. متوسط درآمد سرانه مردم کویت که در سال ۱۹۹۹ حدود ۱۲ هزار و ۵۰۰ دلار بود، در سال ۲۰۰۰ به حدود ۱۴ هزار دلار رسید. در این کشور کمتر کسی زیر خط فقر زندگی می کند و اغلب خانواده ها از زندگی نسبتاً مرفهی برخوردارند. تمایل به تجملات و تشریفات که به صورت یک خرده فرهنگ در خانواده های کویتی نمود یافته است، برگرفته از همین رفاه نسبی اجتماعی است. نرخ تورم اقتصادی در کویت کمتر از ۲ درصد برآورد می شود که نرخ معقولی است (این نرخ در سال ۱۹۹۷ حدود ۷/۸٪ درصد بود). کویت یک میلیون نفر نیروی کار دارد که اغلب آن ها مهاجران کشورهای اطراف هستند. ۵۰ درصداز نیروی کار کویت در بخش های دولتی
و خدمات اجتماعی، ۴۰ درصد در بخش خدمات و ۱۰ درصد در بخش صنعت و کشاورزی شاغلند. کویت خریدار خوبی برای مواد غذایی، مصالح ساختمانی، سبزیجات و پوشاک کشورهای اطراف است. واحد رسمی پول کویت دینار است که خود به یکهزار فلس تقسیم می شود. هر دلار آمریکا در حال حاضر با ۰٫۲۸۰۷۳ دینار کویت برابری می کند (۱۸ دسامبر ۲۰۱۱) شهر کویت به لحاظ هزینه های بالای زندگی در آن، یکی از ۲۰ شهر گران جهان است. پس از سال ۱۹۹۱ مشکلات اقتصادی پیشین کویت با پیامدهای زیانبار و سنگین جنگ دوم خلیج فارس گره خورد و نیاز مبرم به تحول در ساختار اقتصادی این کشور گردید. دولت کویت برای پیمودن این راه و حل مشکلات بنیادی اقتصادی خود از مشورتهای بانک جهانی و صندوق بین المللی پول کمک گرفت. در سال ۱۹۹۳ هیئت های کارشناسی این دو سازمان از کویت بازدید کردند و اجرای یک برنامه اصلاحات اقتصادی را توصیه نمودند که محورهای عمده آن عبارت است از: کویت در کشورهای اروپایی و آمریکایی و آسیایی به صورت مستقیم و غیرمستقیم سرمایه گذاری کرده است. عمده ترین این سرمایه گذاری ها در هفت کشور صنعتی دنیا می باشد. تراز پرداخت های تجاری کویت در سال های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ به ترتیب ۱/۷ میلیارد
دلار و ۶۴۱ میلیون دلار بود. همچنین، تراز حساب جاری این کشور در سال های فوق به ترتیب به ۹/۷ میلیارد و۹/۲ میلیارد دلار رسید. نفت خام، مواد پتروشیمی، فراورده های غذایی، فلزات ساختمانی و نمک، عمده محصولات صنعتی ومعدنی کویت را تشکیل می دهند. کویت همچنین توان تولید ۲۷ میلیارد کیلو وات ساعت انرژی الکتریکی دارد که تماماً توسط نیروگاه های حرارتی تأمین می شود و به مصرف واحدهای داخلی می رسد. کویت کشاورزی چندان مطرحی ندارد و فعالیت های شیلاتی آن محدود به صید ماهی و میگو می شود. حجم صادرات سالانه این کشور به ۵/۱۳ میلیارد دلارو میزان واردات آن به ۱/۸ میلیارد دلار می رسد آمریکا، ژاپن، کره جنوبی، هند، سنگاپور، انگلیس، آلمان و ایتالیا بزرگترین شرکای بازرگانی کویت هستند. ویژگی های مهم اقتصادی، اجتماعی و سیاسی. امیرنشین کویت با مساحت ۸۱۸/۱۷ کیلومترمربع و جمعیت حدوداً دو میلیون نفر در شمال شبه جزیره عربستان و شمال غربی خلیج فارس بین ۸ و ۳۰ درجه عرض جغرافیایی ۴۶ و ۴۸ درجه طول شرقی قرار گرفته و از شمال به عراق، از جنوب به عربستان سعودی و از شرق به خلیج فارس محدود می باشد. کویت سرزمینی است مسطح و بیابانی که سطح آن پوشیده از ماسه ا
ست و عوارض طبیعی چون کوه ها و رودها در آن وجود ندارد. از آنجا که فعالیت های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و غیره پیرامون شهر (کویت) می چرخد، از نظر مساحت و جمعیت می توان مفهوم دولت - شهر را بر کویت اطلاق کرد. این کشور در کرانه های خلیج فارس دارای جزایر متعددی است که مهم ترین و بزرگترین آن ها عبارتند از: بوبیان، فیلکه، وریه، مسکان، عوهه، ام النمل، قاروره، ام المرادم و کبر. کویت به لحاظ وضعیت جغرافیایی همواره مرکز مهمی برای کشتیرانی و فعالیت های دریایی بوده است. بازرگانی. در سال 2019، عمده ترین محصولات صادراتی کویت شامل نفت (89.1 درصد کل صادرات)، هواپیما و فضاپیما (4.3 درصد)، مواد شیمیایی آلی (3.2 درصد)، پلاستیک (1.2 درصد)، آهن و فولاد (0.2 درصد)، سنگ های قیمتی و فلزات گرانبها (0.1%)، ماشین آلات شامل رایانه ها (0.1%)، آلومینیوم (0.1%)، مس (0.1%) و نمک، گوگرد، سنگ و سیمان (0.1%) بوده است. کویت بزرگترین صادرکننده هیدروکربن های سولفونه، نیترات و نیتروزه در جهان در سال 2019 بود. در شاخص پیچیدگی اقتصادی (ECI) در سال 2019، کویت در بین 157 کشور در رتبه 63 قرار گرفت. عراق بازار صادراتی پیشرو کویت در سال 2019 بود و محصولات غذ
ایی/کشاورزی 94.2 درصد از کل کالاهای صادراتی را به خود اختصاص دادند. بخش های مختلف اقتصاد کویت. نفت. کویت با وجود وسعت اندک یکی از بزرگترین کشورهای تولیدکننده نفت جهان است. عایدات نفتی مهم ترین مؤلفه درآمدهای دولت کویت به شمار می رود. ذخایر نفتی این کشور ۷۰ میلیارد بشکه تخمین زده می شود که بیش از سه برابر ذخایر نفتی ایالات متحده آمریکا و ۱۰ درصد از کل ذخایر نفتی جهان است. تولید نفت کویت طی سال ۱۹۹۴ در سطح ۲ میلیون بشکه در روز (شامل نفت استخراج شده از منطقه بی طرف) قرار داشت. در خرداد ماه ۱۳۷۳ با بازسازی و راه اندازی کامل سومین واحد تقطیر پالایشگاه الاحمدی توان پالایش نفت کویت به ۸۰۰ هزار بشکه در روز رسید که از این مقدار حدود ۱۲۰ هزار بشکه به مصرف داخلی و روزانه ۷۰۰ هزار بشکه آن صادر شد. میزان تولید ناخالص داخلی کویت در سال ۱۹۹۹ به خاطر کاهش قیمت جهانی نفت به مرز ۸/۲۵ میلیارد دلار رسیده بود، در سال ۲۰۰۰ با روند افزایش نرخ نفت در بازارهای بین المللی به بیش از ۲۹ میلیارد دلار رسید. از سوی دیگر، نرخ رشد تولید ناخالص داخلی کویت هم اکنون بین ۵/۲ تا ۳ درصد برآورد می شود (این نرخ در سال ۱۹۹۹حدود ۱/۱ درصد بود) طی سال ه
ای گذشته با بهره برداری از سه حلقه چاه جدید در منطقه مرزی (الرتقه) جمع چاه های در دست بهره برداری در این منطقه را به ۱۱ حلقه رساند. چاه های منطقه (الرتقه) مورد ادعای دولت عراق است و به موجب علامت گذاری جدید مرزی در طرف کویت واقع شده است. اجلاس وزرای نفت کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) در ژانویه ۲۰۰۱ سقف تولید نفت کویت را درحد ۲ میلیون و ۲۱ هزار بشکه در روز تعین کرد. گاز. همپای رشد صنعت نفت در کویت، این کشور اقداماتی را نیز برای استخراج و بهره برداری از منابع گاز طبیعی (بوتان، پروپان، نپتان) آغاز کرد. منابع گاز در اطراف بندر الاحمدی و شعیبه ذخیره و سپس توسط سوپر تانکرهای ویژه حمل گاز به کشورهای مصرف کننده از جمله ژاپن و سایر کشورهای غربی صادر می گردد. تولید و استخراج گاز در کویت روند رو به رشدی را نشان می دهد هر چند که در آن نوساناتی نیز دیده می شود. کشاورزی. کویت با قرارگرفتن در عرض جغرافیایی ۳۰ درجه شمالی و در حاشیه بیابان های خشک و سوزان شبه جزیره عربستان یک کشور با آب و هوای خشک بیابانی و فاقد هرگونه آب جاری است. فقدان آب های سطحی مناسب برای کشت، نامساعد بودن و هوای گرم و بیابانی کویت را از لحاظ کشاورزی سرزمی
ن بسیار فقیری ساخته است. زمین های قابل کشت کویت تنها مساحتی حدود ۱/۱٪ از خاک این کشور یعنی کمتر از ۲۰۰ کیلومترمربع و مراتع آن نیز فصلی است. به همین دلیل بخش کشاورزی و دامداری در کویت کم اهمیت و ناچیز است. کشاورزی در واقع اساس و پایه معیشتی مردم کویت نیست و ساختار اقتصادی این کشور به آن وابستگی ندارد. هرچند کویت بخاطر نداشتن آب جاری وخاک مناسب کشاورزی یک کشور کشاورزی محسوب نمی شود، ولی از سال ۱۹۵۳ کشاورزی در کویت مورد توجه قرار گرفت. در دهه ۱۹۷۰ با اوج گیری درآمد نفت کویت و اختصاص مبالغ بیشتر برای یارانه بخش کشاورزی، چند شرکت کشاورزی در کویت به وجود آمدند که با استفاده از منابع آب زیرزمینی و اصلاح خاک کشتزارهای نسبتاً بزرگی را در مناطق الصلیبیه، الوفره و العبدلی ایجاد نمودند. کل مساحت کویت ۱۷۸۱۸ کیلومتر مربع است و همان طور که گفته شد کمتر از ۲۰۰ کیلومتر مربع یعنی ۱۲/۱٪ آن را زمین های مناسب برای کشاورزی تشکیل می دهند. تقریباً ۴۲ کیلومتر مربع از این زمین ها به صورت نخلستان یا کشتزار در دست بهره برداری است و باقی مانده آن به لحاظ نبود آب، لم یزرع باقی مانده است. کشتزارها و زمین های قابل کشت کویت پراکنده بوده و سه
ناحیه الجهراء، العبدلی و الوفره مهم ترین و وسیعترین واحدهای کشاورزی کویت هستند که به عنوان مراکز کشاورزی کویت شهرت یافته اند. در این نواحی گندم، جو، چند نوع حبوبات و برخی از انواع سبزی و صیفی جات کشت می شود. علیرغم محدودیت های کشاورزی در کویت چند قلم از فراورده های کشاورزی و دامی می توانند پاسخگوی نیازمندی های بازار کویت باشند. به طور مثال در سال ۱۹۸۷، ۴۵٪ از تخم مرغ و ۴۰٪ از گوشت مرغ و ۷٪ از علوفه مصرف داخلی از کشتزارها و باغچه های داخلی تأمین شد. در همین سال مقدار فراورده های دامی و کشاورزی تولید شده: ۴۴۷ میلیون تخم مرغ، ۳۰ هزار تن گوشت مرغ، ۱۶۵۴ تن گوشت گوسفند و بره و ۲۳۴ تن گوشت گاو و تولید شیر ۵۳ هزار تن بوده است. برپایه آمار سال ۱۹۹۳ مجموع فراورده های کشاورزی کویت شامل محصولات زمستانی، تابستانی و فراورده های گلخانه ای، ۱۴۸۶۳۲ تن بوده است. به دلیل نامساعد بودن آب و هوا کاشت و داشت گیاهان گلخانه ای و برداشت این نوع محصولات در کویت در مقایسه با کشتزارهای فضای آزاد رونق خوبی دارد. در سال ۱۹۹۳ برداشت فراورده های کشاورزی گلخانه ای ۳۷۶۶۲ تن بود. فراورده هایی مانند گوجه، خیار، فلفل، بامیه، لوبیاسبز، بادمجان، ت
وت فرنگی، پیاز، سبزیجات، کلم، کاهو، ذرت و برخی دیگر از اقلام کشاورزی با این شیوه کشت و برداشت می شوند. هر چند دامداری بخش جدایی ناپذیر از زندگی قبیله ای به شمار می آید لکن متناسب با فقر پوشش گیاهی و گرایش بیشتر کویتی ها به ماهیگیری، نگهداری و پرورش دام و طیور رونق چندانی در کویت نداشته است. برخلاف بخش کشاورزی که پیش از دوران رونق نفتی نقش چندانی در اقتصاد کویت نداشتند، ماهیگیری و بهره برداری از منابع دریایی یکی از منابع اصلی درآمد کویتی ها در دوره یاد شده بود. صید ماهی و میگو بصور ت قابل توجهی در کویت رونق دارد و خوراک دریایی برای مصرف داخلی کویت و بعضاُ صدور به خارج را عرضه می نماید. در سال ۱۹۹۴ مجموع ماهی و میگو که صید و به بازار داخلی کویت وارد شد بیش از ۹۹۳۲ تن بود. در کویت چند شرکت در بخش ماهیگیری فعالیت دارند که به صید، انجماد، بسته بندی و فروش (دربازار داخلی یا صادرات) ماهی و میگو می پردازند. سازمان امور کشاورزی و منابع دریایی کویت براساس دو طرح کوتاه مدت پنج ساله و بلند مدت ۲۰ ساله که تا سال ۲۰۰۸ به درازا می کشد تلاش دارد بخش کشاورزی را گسترش دهد. در حال حاضر نیز به منظور گسترش کشاورزی سیاست های تشویق