Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاچ راگبی ورزشی از دسته ورزش های راگبی می باشد . در این ورزش برخلاف راگبی فوتبال، به جای این که بازیکنان برای تصاحب توپ بازیکن تیم مقابل با یکدیگر برخوردهای سنگین فیزیکی داشته باشند، تنها با لمس کردن صاحب توپ (با دو دست) می توانند او را در همان جایی که لمس شده متوقف کنند؛ در واقع بازیکنی که توسط بازیکنان تیم حریف لمس می شود باید در سرجای خویش بایستد و بازی متوقف می شود. این ورزش با توجه به این که نسبت به سایر ورزش های مرتبط به راگبی از آسیب های کم تری برخوردار است، بیشتر در ردهٔ سنی نوجوانان محبوب است.
راگبی در برف شکلی از انواع راگبی است که مخصوص فصل زمستان می باشد. این ورزش هنگامی برگزار می شود که سطح برف بسیار عمیق است. از جمله منطقه هایی که این ورزش در آن ها برگزار می شوند عبارتند از:کانادا، منطقه کشمیر در هند، کشورهای بالتیک، روسیه، شمال ایالات متحده آمریکا و فنلاند.
راگبی مینی شکلی از انواع راگبی است. مینی راگبی به عنوان ورزشی برای تشویق کودکان به انجام بازی راگبی شناخته می شود. توپ و زمین این ورزش نسبت به انواع دیگر راگبی کوچک تر می باشد . این ورزش در سال ۱۹۷۰ در انگلستان ابداع شد.
راگبی فلگ آمریکایی شکلی از انواع راگبی است. این ورزش جزء ورزش های بدون تماس می باشد. راگبی فلگ آمریکایی در سال ۱۹۹۸ در ایلت نیوجرسی ابداع شد. این ورزش دارای قوانینی تقریباً مشابه از ورزش راگبی تگ می باشد.
احضار (Summoning یا Evocation) در علوم غریبه به اعمالی گفته می شود که برای احضار ارواح خبیثه، اجنه، شیاطین و دیگر موجودات غیر ارگانیک به کار می رود.
زَک پرلمن (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
مرکز تجارت جهانی سه یک آسمانخراش و مجتمع مسکونی واقع در ایالت نیویورک، ایالات متحده آمریکا می باشد. این بنا به سبک معماری مدرن طراحی شده است. مساحت زیربنای آن و تعداد طبقاتش ۸۰ است.
مرکز تجارت جهانی شش یک مجتمع مسکونی واقع در ایالت نیویورک، ایالات متحده آمریکا می باشد. و ۱۹۷۳ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری مدرن طراحی شده است. ارتفاع آن ، مساحت زیربنای آن ، تعداد طبقاتش ۸ است.
مرکز تجارت جهانی پنج یک آسمان خراش واقع در ایالت نیویورک، ایالات متحده آمریکا می باشد. ساخت و ساز این ساختمان ۹ سپتامبر ۲۰۱۱ شروع شده است. معمار این بنا کون پدرسون فاکس است. تعداد طبقاتش ۴۲ است.
ریتا فرنسیس داو (؛ زادهٔ ) یک شاعر، و پدیدآور سیاهپوست اهل ایالات متحده آمریکا است. زندگی نامه. ریتا داو در ۱۹۵۲ در اکران، اوهایو به دنیا آمد. پدرش که شیمی دان بود، نخستین دانشمند سیاه پوستی محسوب می شد که در صنعت لاستیک به کار مشغول شد. داو در دانشگاه میامی در اوهایو تحصیل کرد و از آنجا که دانشجویی ممتاز بود توانست از بورسیه فولبرایت استفاده کند و در دانشگاه توبینگن آلمان، ادبیات اروپا بخواند. وی از سال ۱۹۸۱ در دانشگاه ایالتی آریزونا به تدریس مشغول شد و در ۱۹۸۹ به دانشگاه ویرجینیا پیوست و کرسی استادی زبان انگلیسی را دریافت نمود. از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ عنوان ملک الشعرایی امریکا را یدک کشید و در این مقام تلاش کرد تا به کمک برنامه هایی خاص به رونق شعر و شاعری در جامعه امریکا بیفزاید. وی همچنین از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ به عنوان ملک الشعرای ایالت ویرجینیا انتخاب شد. ریتا داو جوان ترین برنده جایزه پولیتزر و دومین و تنها آفریقایی – امریکایی به حساب می آید که پس از گوندولین بروکس در ۱۹۸۵ این جایزه را برد. تاریخ یکی از زمینه های اصلی شعر داو است، به ویژه حوادث تاریخی ای که کمتر مورد توجه بوده و مردمی که در گزارش های رسمی نادیده انگا
شته شده اند.
مونا جین ون داین ( زاده ۹ مهٔ ۱۹۲۱ - درگذشته ۲ دسامبر ۲۰۰۴)، شاعر آمریکایی بود. زندگی نامه. وی که سال ۱۹۲۱ دیده به جهان گشود، با فعالیت هایش در عرصه ادبیات توانست جوایز مهم ادبی آمریکا را در حوزه شعر به خود اختصاص دهد. وی در سال ۱۹۹۲ به عنوان مشاور کتابخانه کنگره در زمینه شعر منصوب شد و سال ۱۹۷۱ جایزه ملی کتاب آمریکا، سال ۱۹۸۹ جایزه راث لیلی و سال ۱۹۹۱ جایزه پولیتزر برای شعر را برای مجموعه «تغییرات نزدیک» به خود اختصاص داد. او بین سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳ ملک الشعرای آمریکا بود. وی ۱۰ مجموعه شعر در کارنامه اش دارد که «برای دیدن، گرفتن» از جمله آن هاست. وی در ۲ دسامبر ۲۰۰۴ چشم از جهان فروبست.
کرولین اشلی کایزر (؛ – ) یک شاعر، و پدیدآور اهل ایالات متحده آمریکا و برنده جایزه پولیتزر برای شعر در سال ۱۹۸۵ بود. زندگی نامه. کایزر در شعرهایش با لحنی هجوآمیز بیشتر به مسائل سیاسی روز می پرداخت. کارهای این شاعر به خاطر رویکرد عمیق روشنفکرانه، صنعت قوی، ریتم موزون و غیراحساسی بودن در عین گرمابخشی، شهرت دارد. او جایزه پولیتزر سال ۱۹۸۵ را برای مجموعه شعر «یین» خود به دست آورد و در طول عمرش کمتر از ۱۲ کتاب منتشر کرد. کیزر را گاهی شاعر عشق و از دست دادن می خوانند که سروده هایش به گونه ای بازتاب زندگی خود اوست. «کرولین کایزر» پس از درگیری با بیماری زوال عقل در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
پیج اوهارا (زاده ۱۰ می ۱۹۵۶) بازیگر، خواننده و صداپیشه آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به گویندگی در انیمیشن دیو و دلبر اشاره کرد.
دانالد جاستیس (؛ – ) یک دانشمند در زمینه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم و جایزه پولیتزر برای شعر شده است. دانالد جاستیس با وجود شهرت اش در دنیای ادبیات، در ایران چنان شناخته شده نیست. پس از مرگ جاستیس در سال ۲۰۰۴، بنیادی به نام آیریس اسپنسر در دانشگاه وست چستر هر ساله جایزهٔ شعر جاستیس را به شاعران آوانگارد آمریکایی اعطا می کند و به همین بهانه بزرگ داشتی برای او برگزار می کند. شاعرانی چون کیم برایدفورد، ژولی کین و جان پوچ تاکنون جایزهٔ جاستیس برده اند.
رابی بنسون (زاده ۲۱ ژانویه ۱۹۵۶) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به گویندگی در انیمیشن "دیو و دلبر" اشاره کرد.
چارلز سیمیک (؛ زادهٔ ) شاعر، نویسنده، و مترجم اهل ایالات متحده آمریکا و ملک الشعرای مشاور کتابخانه کنگره در امر شعر است. وی همچنین برنده جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است. شعر سیمیک به خاطر سهولت درک، ابتکار و طنز آن معروف است. زندگی نامه. کودکی. چارلز سیمیک، ملک الشعرا آمریکا، تا سن پانزده سالگی و پیش از نقل مکان به شهر نیویورک، و سپس شیکاگو، دوران کودکی بسیار سختی را در یوگسلاوی سابق سپری کرد؛ پس از مهاجرت به آمریکا و در سن پانزده سالگی بود که فراگیری زبان انگلیسی را آغاز کرد. سیمیک در مصاحبه ای در ۹ اوت به USINFO گفت، «آنچه که تأثیر بسیار، بسیار بزرگی بر زندگی من داشته، تولد من در یوگسلاوی در سال ۱۹۳۸ بوده است؛ و سپس، در سال ۱۹۴۱، جنگ آغاز شد و سال های جنگ را در آنجا زندگی کردم، و بعد از آن در طول سال های پس از جنگ زیر سلطه کمونیسم زندگی کردم. سال های جنگ در یوگسلاوی جهنم محض بود.» در سال ۱۹۵۳، سیمیک و مادر و برادرش توانستند به پاریس سفر کنند؛ آنها به مدت یک سال در این شهر ماندند. سپس برای پیوستن به پدر سیمیک به نیویورک، آمریکا، نقل مکان کردند. سیمیک اظهار داشت، «امکان آمدن به نیویورک در سال ۱۹۵۴، یک
موقعیت خارق العاده بود. اروپا هنوز خاکستری و خالی از امید بود؛ هنوز هم خرابه ها در همه جا به چشم می خورد؛ ولی نیویورک خیلی خیره کننده بود. زمانی که کودک کم سن و سالی در یوگسلاوی بودم، عاشق موسیقی جاز بودم، و عاشق فیلم های سینمایی؛ بنابراین اینجا مثل بهشت بود.» کمی بعد او، که نوجوانی ساکن شهر شیکاگو، ایلینوی بود، تصمیم گرفت نقاش شود. شعر و ادبیات. او می گوید، سیمیک گفت، «یک فرد مهاجر که زبان انگلیسی را در دوران نوجوانی یادمی گیرد، قدر همه چیز را می داند و هیچ مسئله ای را سرسری نمی گیرد. آن شخص متوجه تمام نکته های ریز زبان می شود؛ آن شخص متوجه نکته هایی در فرهنگ آمریکایی می شود که به گمان من یک فرد متولد آمریکا آنها را نمی بیند.» با وجود اینکه سیمیک اولین کتاب شعرش را در سال ۱۹۶۷ چاپ کرد، تا چند سال پس از آن خود را به عنوان یک نویسنده جدی نمی گرفت. او اظهار می دارد، «اولین باری که متوجه شدم شعرهای من خوب و باارزش هستند در سال ۱۹۷۰ بود. در آن زمان در نیویورک سیتی زندگی و کار می کردم. در یک مجله عکاسی کار می کردم. بدون هیچ مقدمه ای، نامه های متعددی از کالج ها و دانشگاه ها مختلف به من رسید که در آنها از من دعوت ش
ده بود برای تدریس نوشتن خلاق و ادبیات به آنجا بروم. من تصمیم گرفته بودم که بقیه عمرم را در نیویورک ستی بگذرانم و در شغل های مختلف کار کنم، ولی در کمال تعجب من این پیشنهادها همچنان ادامه داشت.» در سال ۱۹۷۱، سیمیک شغل تدریس را در کالج ایالتی کالیفرنیا در شهر هیوارد پذیرفت. در سال ۱۹۷۳ به دانشگاه نیوهمپشر نقل مکان کرد و تا زمان بازنشستگی در آنجا به کار تدریس پرداخت. ملک الشعرای آمریکا. انتخاب وی به عنوان پانزدهمین ملک الشعرا آمریکا در روز ۲ اوت توسط کتابخانه کنگره اعلام شد. در همان روز، آکادمی شعرای آمریکا جایزه والاس استیونز به مبلغ ۱۰۰٫۰۰۰ دلار را به خاطر «مهارت خارق العاده و به اثبات رسیده در هنر شعر» به وی اهدا کرد. جیمز اچ. بیلینگتون، کتابدار کنگره، در زمان اعلام انتصاب سیمیک به این سمت اظهار داشت: «حوزه تخیل چارلز سیمیک کاملاً در تشبیهات ادبی خیره کننده و غیرعادی او مشهود است. او از زبان مانند یک استاد کار بسیار ماهر استفاده می کند، با اینحال شعرهایش بسیار قابل درک، و معمولاً متفکرانه و شگفت انگیز است. او مجموعه ای غنی و بسیار مرتب از اشعار با ایماهایی از تاریکی و تشعشع هایی از طنز کنایه دار برای ما فراهم
کرده است.» سمت «ملک الشعرای مشاور کتابخانه کنگره در امر شعر» که از روی الگوی مشابه انگلیسی آن گرفته شده است، در سال ۱۹۸۶ ایجاد شد. این سمت در گذشته به شاعران برجسته ای چون رابرت پن وارن، ریچارد ویلبر، دبلیو. اس. مروین، مارک استرند، ریتا داو و جوزف برودسکی، برنده روسی تبار جایزه نوبل، تعلق داشته است. از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۸۶، این سمت تحت دو عنوان جداگانه وجود داشت. به گفته کتابخانه کنگره، ملک الشعرا «به دنبال ارتقاء آگاهی ملی برای لذت بیشتر از خواندن و سرودن شعر است.» ولی به گفته سیمیک، این سمت «هر چیزی است که خود شما بخواهید از آن بسازید.» سیمیک این دریافت را که یک شاعر نقشی به غیر از «سرودن اشعار خوب دارد» مردود می شمارد. هر بار که از او دربارهٔ نقش یک شاعر سؤال می شود، او به یاد کمونیست ها و «سیاست فرهنگی» آنها می افتد. سیمیک گفت، «آنها همیشه وظیفه و نقش های مختلفی برای نویسندگان و شاعران تعیین می کردند. شعر نماینده شعر است. صدای هر شاعر متعلق به خود اوست. اگر یک مرد شاعر خوبی باشد یا اگر یک زن شاعر خوبی باشد، بیشترین چیزی که اهمیت دارد این است که کارش را خوب انجام دهد یعنی این همان درستی و امانتی است که به همرا
ه انجام هر کاری می آید.» سیمیک اظهار داشت، امروزه مخاطبان شعر در آمریکا «محشر» اند، و این امر از زمان شاعران نسل بیت در سال های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ تا کنون ادامه داشته است. «خواندن شعر طرفداران بسیار، بسیار زیادی در همه جا پیدا کرده است، به همین دلیل هیچ دانشگاه یا مرکزی را در این کشور پیدا نمی کنید که برنامه های شعر به شکل مرتب نداشته باشد. مردم به رفتن به جلسه های شعرخوانی عادت کرده اند. مخاطبان شعر در آمریکا بسیار زیاد هستند.» سیمیک می گوید که او سنت نویسندگان و شاعران نیوانگلند از جمله امیلی دیکنسون، رابرت فراست و والاس استیونز را در نوشته هایش دنبال می کند، و «از نظر فلسفی نیز خود را بسیار نزدیک به نویسندگان همان منطقه مانند ناتانیل هاوثورن و رالف والدو امرسون یا دیوید هنری تورو یعنی همه شاعران بد خلق می بیند.» او جایزه های بسیاری را، از جمله جایزه پولیتزر و «جایزه نوابغ» از بنیاد مک آرتور ربوده است. او همچنین جایزه های مهمی را برای ترجمه های متعددش از شعرهایی به زبان فرانسه، صربی، و کرواتی، مقدونیه ای و اسلوونیایی به دست آورده و در حال حاضر مشغول بازبینی و گسترش گلچین گزیده های اشعار صربی است. به خاطر این کار ج
ایزه آکادمی شاعران آمریکا را در سال ۱۹۹۳ به خود اختصاص داده است.
کلکسیون شخصی یک کلکسیون اختصاصی از مجموع کارهای معمولاً هنری است. اگر در موزه ای دیدید که در کنار و به ردیف اثری هنری یا توضیح آن قرار دارد، مشخص کنندهٔ آن است که این اثر هنری متعلق به خود موزه نیست بلکه به صورت قرض گرفته شده از یک منبع مستقل به طور موقت یا همیشگی در اختیار موزه قرار داده شده است. این فرد یا منبع معمولاً یک گردآورندهٔ آثار هنری است که حتی ممکن است یک مدرسه، سازمان مربوط به کلیساها، بانک یا کمپانی های دیگر یا موسسات باشند. گردآورندگان مجموعه کتاب ها٬حتی اگر برای دلایل زیبایی شناسی آن ها باشد (مانند: صحافی مناسب یا دست خط زیبا) به نام «دوستداران کتاب» خوانده می شوند و کلکسیون آن ها به کتابخانه ها فرستاده می شود. تاریخچه. جمع آوری آثار هنری در عهد باستان بین افراد ثروتمند در اروپا و آسیای شرقی متداول بود٬به خصوص در سنین میانسالی٬اما به شکل مدرنی در دورهٔ رنسانس پیشرفت کرد و تا ایام کنونی ادامه یافت. کلکسیون های سلطنتی اغلب کشورها اصالتاً مجلل ترین کلکسیون های شخصی بوده اند اما در حال حاضر به طور عمده در مالکیت عمومی هستند. اگرچه کلکسیون سلطنتی بریتانیا تحت مراقبت خود حکومت است اما متمایز با دارا
یی های شخصی خانوادهٔ سلطنتی بریتانیا می باشد. کابینهٔ کنجکاوی یک فرم ترکیبی مهم از کلکسیون بوده که شامل هنر و آنچه که ما به آن تاریخچهٔ طبیعی یا کلکسیون های علمی می گوییم٬می باشد. این ها توسط افراد سلطنتی شکل گرفته اند اما انواع کوچکتر و محدود آن توسط بازرگانان و دانش پژوهان تشکیل شده اند. ذوق و عادات گردآورندگان کلکسیون ها نقش بسزایی در آنچه که هنر تولید می کرد و تهیه کردن خواسته های هنرمندان داشت. نمونه های بسیاری از اشیاء مانند: مدال ها٬حکاکی ها٬پلاک های کوچک٬جواهرهای حکاکی شدهٔ مدرن و مجسمه های برنز در اصل برای مرکز تجارت گردآورندگان کلکسیون ساخته شده بودند. در قرن ۱۸ خانهٔ همهٔ افراد متمکن محتوایی از اشیاء گزینش شده را دارا بود، از نقاشی ها تا ظروف چینی، که می توانست بخشی از یک کلکسیون هنری را ایجاد کند. کلکسیون افرادی که به طور معمولی طبق شروط محدود و خاصی جمع آوری می شدند به صورت قابل توجهی بزرگتر یا حتی عظیم بودند. به طور افزایشی گردآورندگان به سمت یک یا دو سبک از کارهای مخصوصی گرایش یافتند؛ اگرچه برخی٬مانند «جورج سالتینگ» (۱۹۰۹–۱۸۳۵) هنوز گسترهٔ وسیعی از حوزه ها را برای خود دارند. جدا از روزگار باستا
ن، شاید بالاترین حالت از کلکسیون ها از رنسانس تاکنون بوده اند. همچنین کتاب ها٬نقاشی ها و چاپ های اواخر قرن ۱۵ به جلو تا قرن ۱۸. گردآورندگان کلکسیون ها به جمع آوری کارهای جدید افسونگری اروپا متمایل شدند. امتداد جدی گردآوری آثار هنری در همهٔ زمان ها و مکان ها به خصوص در زمان پیشرفت قرن ۱۹ و نزدیک به دوران "روشنفکری" بود. آثار هنر و ادب ایتالیا در قرن ۱۴ میلادی و نقاشی های آن دوره تا حدود سال های ۱۸۳۰ و برنزهای آیین پرستش چینی ها و تندیس اسب ها تا حدود سال های ۱۹۲۰ و جمع آوری آثار آفریقایی تا اندکی بعد از جنگ جهانی دوم مورد توجه قرار گرفتند. علاوه بر اهمیت و اثرات آن بر ایجاد هنرهای جدید و حفاظت آثار هنری قدیمی ٬جمع آوری آثار هنری فضای قابل توجهی در تحقیقات آکادمیک در دهه های اخیر داشته که در گذشته در این امر فروگذاری شده بود. کلکسیون های هنری مشهور. بسیاری از کلکسیون های مشهور که اکنون پراکنده اند مانند کلکسیون «خانواده های برژیا و فارنس» در رم و کلکسیون های «اورلئان» در پاریس ٬اغلب در لندن فروخته شده اند. هنگامی که این اتفاق می افتد می تواند زیان بزرگی را به مشتاقان هنر در نگاه اول وارد کند. «خانوادهٔ پرینسلی»
که در غرب و مرکز اروپا بودند آثار هنری هنرمندانی چون «هالز» نقاش هلندی، «رافائل» ، «رامبرانت» و «ون دیک» را داشتند٬کلکسیونی که حدود ۱۶۰۰ اثر هنری را دربرداشت اما در سال ۱۹۴۵ توسط نازی های آلمان قاچاق شدند و قادر به نشان دادن آن نبودند. این آثار بالاخره در موزهٔ «"لیختن اشتاین"» بعد از نزدیک به ۶۰ سال به نمایش درآمدند اگرچه هنوز اکثر آن ها ذخیره و انبار شده بود. کلکسیون مهم خانوادهٔ تیسن٬عمدتاً در موزهٔ «"تیسن بورنه میسزا"» نگهداری می شودکه در سال ۱۹۹۲ در مادرید مقرر شد که توسط ایالت اسپانیا خریداری شده بود. تنها بخش به نمایش درآمده٬کلکسیون «"کارمن سرویرا"» ٬بیوه زن بارن تیسن ٬همچنان به صورت اختصاصی باقی مانده اما به صورت جداگانه در موزه در معرض نمایش است. بسیاری از کلکسیون ها به مالکیت عمومی مردم درآمد و هم اکنون موزه هستند یا هستهٔ مرکزی کلکسیون موزه ها می باشند. اغلب موزه ها بر اساس یک یا چند کلکسیون شخصی قبلی شکل گرفته اند. مثال هایی در این باب به طور اصلی شامل کلکسیون '«'والاس"» و موزهٔ «"سر جان سوان"» در لندن٬کلکسیون «"فریک"» و کتابخانهٔ "مورگان" در نیویورک٬کلکسیون "فیلیپس" در واشینگتن و موزهٔ "کالوسته
گلبنکیان" در لیسبون پرتغال هستند. بقیهٔ کلکسیون ها کامل باقی مانده اند اما با دیگر کلکسیون های بزرگ در موزه ها ادغام شده اند. نمونه ها. مثال های مهمی از این ها در قرون ۲۰–۱۹ عبارتند از: ۱. اشیاء "وادسدون بکوست" رنسانسی که به موزهٔ بریتانیا وقف گردید٬که در اتاق مخصوص به خود در معرض نمایش قرار گرفته است، این از شروط بکوست بوده٬همین طور که کلکسیون "پرسیوال دیوید" از ظروف چینی چینی ها نیز قرار دارد. بسیاری دیگر از کلکسیون های خریداری شده نیز هم اکنون در بین کلکسیون موزه ها تفکیک شده اند. ۲.سرگئی شوکین یکی از مهم ترین گردآورندگان آثار هنری بود که به طور عمده از آثار امپرسیونیست و پست امپرسیونیست جمع آوری می کرد. کلکسیون او هم اکنون بین موزه های "هنرهای زیبای پوشکین" در موسکو و موزهٔ "هرمیتج" در سنت پترزبورگ تقسیم شده است. ۳. کلکسیون "چارلز لنگ فریر" بخش مهمی از اسمیتسونیان (گالری هنری فریر) شده است. ۴. هنگامی که «رابرت لمن» بانکدار در سال ۱۹۶۹ فوت شد، بنیاد خیریهٔ وی ۲۶۰۰ اثر هنری را به موزهٔ هنری "متروپولیتن" در نیویورک بخشید. "رابرت لمن وینگ" به یکی از خارق العاده ترین کلکسیون های شخصی هنری که تاکنون در ایالت مت
حده فراهم شده است٬منسوب گردید. برای تأکید بر طبیعت کلکسیون شخصی رابرت لمن ٬کلکسیون در یک ست مخصوص گالری که به خوبی نشان دهندهٔ درون خانهٔ شهری وی است٬قرار داده شده است. این جدا کردن عمدی آثار به صورت کلکسیون به عنوان «موزه ای در موزه» هم مورد نکوهش و هم تصویب قرار گرفت؛ اگرچه مالکیت داشتن بر کلکسیون ها به عنوان یک کودتا و ضربت دیده می شد. بر خلاف دیگر کلکسیون ها٬رابرت لمن بر یک سبک خاص و مشخص یا آثار یک دورهٔ خاص متمرکز نشده بود که این مسئله بازتاب کنندهٔ خصوصیات فردی و علایق لمن است.
گوندولین الیزابت بروکس (; – ) یک شاعر، مؤلف و معلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. آثار او اغلب با جشن ها و مراسم شخصی و تلاش مردم معمولی در جامعهٔ خود او سر و کار داشت. آثار و توانایی های او جوایز ارزنده ای دریافت داشتند، مانند جایزهٔ پولیتزر شعر در اول می ۱۹۵۰ برای آنی الن، این جایزه برای اولین بار به یک آمریکایی-آفریقایی اهدا شد. در زمان فعالیتش افتخارات زیادی کسب کرد. او به عنوان ملک الشعرای ایالت ایلینوی در سال ۱۹۶۸ منصوب شد مقامی که تا پایان عمر در آن ابقا شد. سال های نخست زندگی. گوندولین بروکس، ۷ ژوئن سال ۱۹۱۷ در توپکا، کانزاس متولد شد و در سوم دسامبر سال 2000 در شیکاگو دیده از جهان فروبست. او اولین فرزند دیوید اندرسون بروکس و کزیا (ویمز) بروکس بود. پدرش سرایدار یک شرکت موسیقی بود که پیشتر دوست داشت به حرفهٔ پزشکی بپردازد ولی آرزویش را فدای ازدواج و تشکیل خانواده کند خانواده کرد. مادرش یک معلم مدرسه و همچنین یک پیانیست تعلیم دیدهٔ کنسرت در موسیقی کلاسیک بود. افسانه های قدیمی خانوادگی آن ها روایت می کنند که پدربزرگ پدری اش از بردگی گریخت تا در زمان جنگ های داخلی آمریکا به ارتش ایالت متحده ملحق شود. وقتی بر
وکس تنها شش هفته از عمرش گذشته بود خانواده اش در زمان مهاجرت بزرگ به شیکاگو مهاجرت کردند، از آن پس شیکاگو برای او یادآور خانه بود. به گفتهٔ زندگی نامه نویس ، بروکس در دبیرستان معتبر یکپارچه ای که عمدتاً دانش آموزان سفیدپوست حضور داشت دبیرستان هاید پارک، و بعد به دبیرستان سیاه پوستانِ وندل فیلیپس منتقل شد و سپس به دبیرستان یکپارچهٔ انگل وود نقل مکان کرد. بعد از پایان دبیرستان او از کالج ویلسون جونیر که امروز به نام کالج شاه کندی شناخته می شود در سال ۱۹۳۶ فارغ التحصیل شد. بر اساس پویایی اجتماعی دبیرستان های مختلف در رابطه با دورهٔ زمانی که او می زیست، بروکس با نابرابری های نژادی مواجه بود که با گذشت سالیان به او کمک کرد تا غرور و تعصب در سیستم پایه گذاری شده و نهادهای غالب که او را دربرگرفته بودند درک کند و از طرز فکر مربوط به کشورش آگاهی یابد. بروکس نویسندگی را در نخستین سال های زندگی آغاز کرد و مادرش همواره او را با این جمله که «تو بانو خواهی شد» تشویق می کرد. پس از دورهٔ نخستین تجربهٔ آموختن، هرگز دورهٔ چهار سالهٔ دانشگاه را تمام نکرد چرا که می خواست یک نویسنده شود و آموزش را غیرضروری می دانست. او بعدها گفت:
«من یک ادیب نیستم من فقط یک نویسنده ام که عاشق نوشتن است و همیشه خواهد نوشت» برای ما بقی عمر او به سختی با شیکاگو عجین شده بود و این مطلب را در مصاحبه ای در سال ۱۹۹۴ خاطر نشان کرد. «زندگی در شهر سبب شد که من نویسندهٔ متفاوتی بشوم با آنچه که ممکن بود با زندگی در توپکا باشم. من یک شیکاگوئی اصیلم. زندگی در آنجا به من شخصیت هایی را بخشید که آرزو داشتم بدست بیاورم، امیدوارم روزهای باقی ماندهٔ عمرم را هم همان جا به سر ببرم. این هدف نهایی من است در طی زمانی که برای رسیدن به مقصودش تلاش می کرد، زندگی اش را از راه تایپ می گذراند. فعالیت. نویسندگی بروکس اولین شعر خودش «شامگاه» را در سیزده سالگی و در مجلهٔ کودکان "دوران کودکی آمریکایی" منتشر کرد. تا سن شانزده سالگی او حداقل هفتاد و پنج شعر سروده و به چاپ رساند. او برای آثار شاعرانه اش ستوده شده و توسط جیمز ویلدنجیسون و بعدها توسط لنگستون هیوز مورد تشویق قرار گرفت، که هر دوی آن ها نویسندگان مطرحی بودن و او رابطه اش را با آن ها حفظ کرد. در هفده سالگی او شروع به ثبت آثارش در ستون شعری سایه روشن در روزنامهٔ مدافعان شیکاگو کرد که روزنامه ای آمریکایی- آفریقایی بود. بسیاری از
آثار او زمانی به چاپ رسیدند که او دانشجوی کالج ویلسون جونیور بود، شامل سبک های تصنیف ها و غزل های سنتی شعر که با ریتم های بلوز و قافیه های آزاد مورد استفاده قرار می گرفت. شخصیت های او اغلب با توجه به زندگی داخل شهر که بروک به خوبی می شناختشان به تصویر کشیده می شدند. «من در گوشه ای از یک آپارتمان دو طبقهٔ کوچک زندگی می کردم و مواد من برای خلق اثر این بود که اول به سمتی نگاه کنم و بعد به سمت دیگر. تا سال ۱۹۴۱ بروکس در کارگاه های آموزشی شعر شرکت می کرد. اینز چانینگهام استارک این کارگاه های ویژهٔ تأثیر گذار را سازمان دهی کرده بود، زنی سفیدپوست و دولتمند با پیشینهٔ ادبیاتی قوی. استارک کارگاه های نویسندگی برای آمریکایی- آفریقایی ها ر جنوب شیکاگو را پیشنهاد داد که بروکس در آن حضور یافت. در آنجا بود که او به نیروی محرکش را در یافتن صدای خود دست یافت و به دانش عمیق تری نسبت به تکنیک های پیشینیانش رسید. شاعر معروف لنگستون هیوز در کارگاه های آموزشی متوقف شد و شنید که بروکس شعر "تصنیفی برای پرل می لی" را می خواند. بروکس نویسندگی را با پشتکار ادامه داد و همان طور که در شعر جدی تر پیش می رفت با اجتماع بیشتری از هنرمندان و
نویسندگان آشنا می شد. او و همسرش دائماً در آپارتمانشان مهمانی برگزار می کردند و در آپارتمانشان با مبلمان آشپزخانه از مهمان هایشان و مربی اش لنگستون هیوز پذیرایی می کردند. یکبار که او سرزده وارد شده و در خوردن سالاد خردل، ژامبون و سیب زمینی شیرین با بروک و همسرش هنری بلکلی شریک شده بود. بروکس اولین مجموعهٔ شعرش را در سال ۱۹۴۵ با عنوان خیابانی در برونزویل با انتشارات هارپر اند را با حمایت بی بدیل ریچارد رایت (مؤلف) در مقابل انتشاراتی به چاپ رساند. او اذعان داشته بود که ویراستار جذب آثار بروک شده است. «برای خود دل نمی سوزاند، نه تلاش می کند تا تأثیرگذار باشد، او واقعیت را همانگونه که هست به نمایش می گذارد و آن را وفادارانه ارائه می کند. او به سادگی برای برای سرگذشت های ساده ترحم دیگران را جلب می کند؛ ناله های مجروحانه؛ حوادث کوچکی که زندگی افراد درمانده را به ستوه می آورند، و مشکلات تبعیض نژادی در بین سیاهپوستان. در سال ۱۹۸۵م، او اوّلین زن آمریکایی ـ آفریقایی تبار بود که به عضویت انجمن ملّی ادب و هنر آمریکا درآمد. از کودکی، به خواندن و سرودن شعر علاقه مند بود و به تشویق والدینش، به جلسات شعرخوانی نویسندگان و شا
عران آفریقایی ـ آمریکایی می رفت. در تمام سال های نوجوانی و در اوایل سنین جوانی، شعرهای بروکس، در مجلّات مختلف ادبی به چاپ رسیدند. در سال ۱۹۴۵م، دفتر شعری با عنوان «خیابانی در برونزویل» منتشر ساخت و به عنوان یکی از شاعران پیشرو آمریکا شهرت ملّی یافت. از سال ۱۹۸۵م، تا زمان مرگش، در دانشگاه دولتی شیکاگو، استاد برجسته ادبیات بود.
اِیمی لارنس لوول (؛ زاده – درگذشته ) یک شاعر اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی نامه. به سال ۱۸۷۴ در شهر بوستون متولد شد و به سال ۱۹۲۵ درگذشت. در سال ۱۹۲۶ پس از مرگش جایزه پولیتزر برای شعر به وی اعطا شد.
ادنا سنت وینسنت میلی (; – ) نمایش نامه نویس، شاعر و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی. وی اهل ایالت مین بود و به سال ۱۸۹۲ زاده شد و در سال ۱۹۵۰ در ۵۸ سالگی درگذشت.
اس تی اس-۹۰ () یکی از ماموریت های برنامه شاتل های فضایی بود که در تاریخ ۱۷ آوریل ۱۹۹۸ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل کلمبیا انجام گرفت و هدف اصلی آن حمل آزمایشگاه فضایی جهت انجام برخی تحقیقات زیست شناسی در فضا بود.
استون ریج، نیویورک (به انگلیسی: Stone Ridge, New York) یک محل سرشماری تعیین شده در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اولستر، نیویورک واقع شده است. خصوصیات. استون ریج ۱۳٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۱۷۳ نفر جمعیت دارد و ۱۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ان "انیه" نوسنتی (متولد ۳۱ ژانویه ۱۹۶۱) یک روزنامه نگار، نویسنده، ویراستار، معلم و فیلمساز آمریکایی است. وی بیشتر برای فعالیتش در زمینهٔ کتاب های کامیک شناخته می شود. او به عنوان ویراستار در انتشارات مارول کمیکس، جهش یافتگان جدید و مردان-اکس غیرطبیعی را ویراستاری کرده است. همچنین در همکاری با نگارگران، در خلق شخصیت هایی چون ماری حصبه ای، سیاه قلب، کم احتمال، موجو و مارپیچ نقش داشته است. نوسنتی همچنین به خاطر دیدگاه رک و راست سیاسی اش شناخته شده. بعضی افراد بر وضعیت زنان در جامعه، نقش دولت در کارهای نوسنتی به خصوص در داستان های ابر قهرمان مارول، بی باک متمرکز می شوند که باعث برخورد وی با دیگر ویراستاران شد. زندگی. ان به کالچ سانی نیوپالتز رفت و کارهای رابرت کرامب را کشف کرد. ولی همکنون در استون ریج، نیویورک زندگی می کند.
اس تی اس-۸۹ () یکی از ماموریت های برنامه شاتل های فضایی بود که در تاریخ ۲۳ ژانویه ۱۹۹۸ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی میر پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل اندور انجام گرفت و بخشی از برنامه شاتل–میر بود.
تایفوید مری فیسک (نام ازدواجی: واکر) ، که با نام های مری خونین و جهش یافته صفر هم شناخته می شود، یک شخصیت خیالی ابرشرور در کتاب های کمیک آمریکایی منتشر شده توسط مارول کامیکس است. این شخصیت به دست نویسنده ان نوسنتی و طراح جان رومیتا، پسر خلق شده است و برای اولین بار در "بی باک" شماره ۲۵۴ام (مه ۱۹۸۸) معرفی شد. او اغلب به عنوان دشمن شخصیت های بی باک و ددپول تصویر می شود. وی همچنین عضو گروه های خلافکارانه ای چون ، انجمن جهش یافتگان شرور، دست، آغاز سایه و جنبش اقدام زنان است. جدا از کتاب های کامیک، شرکت مارول از مری حصبه ای در دیگر کالاهای خود از جمله پوشاک، اسباب بازی، ورق بازی، انیمیشن های تلویزیونی و بازی های رایانه ای استفاده کرده است. یک شخصیت ابرتبهکار به نام تایفوید در فیلم های سینمایی "بی باک" (سال ۲۰۰۳) و "الکترا" (سال ۲۰۰۵) با بازیگری ناتاشا مالته وجود داشت که البته تنها شباهتش به "تایفوید مری"، شباهت اسمی بود. همچنین آلیس ایو نقش این شخصیت را در فصل دوم سریال مشت آهنین بازی کرده است.