Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گوشه گیر می شود و همه را از خود می رانَد. جِین به او می گوید که دوستش دارد. جین با والدین استیون صحبت می کند و آن ها وضعیت را به طور کامل برای او شرح می دهند. جین تصمیم می گیرد که با استیون بماند. آن ها ازدواج می کنند و پسرشان به دنیا می آید. استیون کم کم توانایی صحبت کردن را از دست می دهد. زمانی که تزش را ارائه می دهد، به او گفته می شود که در نظریه اش ایرادهایی وجود دارد، ولی تئوری او انقلابی است در دنیای علم و نشان دکترا را به او اعطا می کنند. استیون زمانی که در حال جشن گرفتن به همراه جین و دوستانش است، متوجه می شود که دیگر نمی تواند راه برود و باید از ویلچر استفاده کند. بعد از به دنیا آمدن فرزند دوم، استیون نظریه ای جدیدی راجع به پدیداری سیاه چاله ها ارائه می کند. بعد از ارائهٔ این نظریه، استادان شگفت زده می شوند و در ادامه باعث می شود استیون شهرت جهانی پیدا کند. در این بین، جین، با وجود بچه هایش، سلامتی و نگه داری از استیون، فرصت کار کردن بر روی تز خودش را ندارد. جین وضعیت را برای استیون توضیح می دهد و او در جواب می گوید که درک می کند که او به کمک احتیاج دارد. جین به پیشنهاد مادرش به گروه سرود کلیسا می پ
یوندد و آن جا با جاناتان (چارلی کوکس) آشنا می شود. او و جاناتان دوستان نزدیکی می شوند و جین او را برای درس پیانو دادن به بچه هایش استخدام می کند. خیلی زود جاناتان دوست کل خانواده می شود و به جین، استیون و بچه ها در زندگی شان کمک می کند. وقتی فرزند سوم جین به دنیا می آید، مادر جین از او می پرسد که فرزند از جاناتان است یا استیون. جین از این حرف ناراحت می شود و بعد متوجه می شوند که جاناتان حرف های آن ها را شنیده است. جین سعی می کند جلوی رفتن او را بگیرد و در همان جا به هم اعتراف می کنند که یکدیگر را دوست دارند. جاناتان مدتی از آن ها فاصله می گیرد، تا این که استیون پیش او می رود و می گوید جین به او نیاز دارد. استیون به یک کنسرت اپرا در بوردو دعوت می شود. زمانی که او در کنسرت است، جین و جاناتان بچه ها را به کمپ می برند و به هم نزدیک تر می شوند. استیون در کنسرت حالش بد می شود و به کما می رود. مشخص می شود که استیون به ذات الریه مبتلا شده است. جین به بیمارستان می رود و دکتر به او می گوید برای زنده ماندن، مجبورند نای استیون را سوراخ کنند، و این باعث می شود که دیگر نتواند حرف بزند. جین قبول می کند. الین (مکسین پیک) است
خدام می شود تا به استیون کمک کند. او با استفاده از یک تخته که حروف بر روی آن ها حک شده، با دیگران ارتباط برقرار می کند. آن دو به هم نزدیک می شوند. بعد به استیون یک کامپیوتر هوشمند اهدا می شود که به کمک آن می تواند صحبت کند. استیون با استفاده از آن، کتاب "تاریخچهٔ زمان" (به انگلیسی: The History of Time) را می نویسد که به یک کتاب پرفروش جهانی تبدیل می شود. استیون به جین می گوید که او برای دریافت یک جایزه به آمریکا دعوت شده و الین همراه او به آمریکا خواهد رفت. در این جا هر دو متوجه می شوند که این پایان راه ازدواج آن هاست. استیون به همراه الین، که حالا عاشق یکدیگر شده اند، به سخنرانی می رود. جین و جاناتان هم به هم می پیوندند. درهنگام سخنرانی، استیون می بیند که خودکار یک دانشجو روی زمین می افتد. او خودش را تصور می کند که بلند می شود و خودکار را به دانشجو می دهد و از تصور این که این بیماری چگونه بر بدنش تأثیر داشته، ناراحت می شود. با این وجود، او ادامه می دهد و یک سخنرانی الهام بخش ارائه می کند. جین یک نامه دریافت می کند که در آن ملکه الیزابت دوم خواهان ملاقات با استیون شده است. جین و استیون دوباره یکدیگر را می بین
ند و به ملاقات ملکه می روند. در حیاط کاخ، آن دو به فرزندانشان نگاه می کنند و استیون می گوید: «ببین چی ساختیم». در سکانس پایانی، فیلم به عقب برمی گردد تا زمان اولین ملاقات جین و استیون، که نشان دهندهٔ آرزوی استیون است برای عقب بردن زمان تا ببیند در ابتدای جهان چه اتفاقی افتاده است. در پایان، در متنی اشاره می شود که جین و جاناتان با هم ازدواج کردند و تا به امروز از دوستان صمیمی استیون باقی ماندند. همچنین، استیون نشان شوالیه را از ملکه قبول نکرده است. تولید. آماده سازی. آنتونی مک کارتن از سال ۱۹۸۸، که کتاب "تاریخچهٔ زمان" را خواند، به زندگی استیون هاوکینگ علاقه مند شده بود. در سال ۲۰۰۴، مک کارتن "سفر به بی نهایت: زندگی من با استیون" نوشتهٔ جِین هاوکینگ را خواند و بلافاصله شروع به نوشتن فیلم نامه ای برپایهٔ آن کرد، درحالی که هیچ تضمینی برای ساخت آن وجود نداشت. او چندین بار با جِین در خانه اش دیدار کرد تا در مورد این پروژه بحث کند. بعد از نوشتن چندین نسخه از فیلم نامه، سال ۲۰۰۹ از طریق کریگ برنستاین با لیسا بروس آشنا شد. لیسا بروس سه سال به همراه مک کارتن تلاش کردند تا جِین را متقاعد کنند که از روی کتابش فیلم اقتب
اسی ساخته شود. در ۱۸ آوریل ۲۰۱۳، اعلام شد که جیمز مارش این فیلم را کارگردانی خواهد کرد و فیلمبرداری در کمبریج و لوکشین هایی دیگر در بریتانیا انجام خواهد شد. همچنین اعلام شد که ادی ردمین نقش اصلی فیلم را ایفا خواهد کرد. در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۳، تأیید شد که جونز در نقش مقابل ردمین بازی خواهد کرد. در ۸ اکتبر پیوستن تیولیس و واتسون به پروژه تأیید شد و این که تیم بیون، اریک فلنر، لیسا بروس و آنتونی مک کارتن تهیه کنندگان این فیلم هستند. مارش تمام تصاویر و فیلم های موجود از هاوکینگ را بررسی کرد تا صحت و دقت فیلم بالا رود. ردمین خودش با هاوکینگ دیدار کرد. او دراین باره گفت: «حتی الآن که نمی تواند حرکت کند، می توانید جنبش و طراوت را در چشمانش ببینید». او همچنین بازی در نقش هاوکنیگ را یک چالش سنگین خواند و گفت: «مشکلی اصلی این بود که یک فیلم به ترتیب زمانی فیلم برداری نمی شود و همه چیز دربارهٔ جدول زمانیِ زوال جسمیِ او بود، و این که بتوانیم از روزی به روزی دیگر بپریم و در عین حال شادابی و بذله گویی او را حفظ کنیم». ردمین شش ماه در مورد هاوکینگ تحقیق کرد و همهٔ تصاویری را که از او پیدا کرد، مشاهده کرد. مارش اعلام کرد که کار ردم
ین اصلاً آسان نبود. او گفت: «او باید آماده سازی های بسیار دشواری را پشت سر می گذاشت تا از پسِ سختی های جسمیِ نقش برآید. فقط درمورد ایفای نقش معلولیت نیست، بلکه حفظ جدول زمانی و زوال ترتیبیِ بدن است». او همچنین در ادامه گفت که هاوکینگ برای آن ها آرزوی موفقیت کرد و گفت: «واکنش [هاوکینگ] بسیار مثبت بود. حتی پیشنهاد داد که از صدای خودش استفاده کنیم، همان صدای واقعی ای که خودش استفاده می کند. صدایی که در فیلم می شنوید، دقیقاً همان صدایی الکترونیکی ای است که هاوکینگ در واقعیت استفاده می کند». اعلام شد که در جشنوارهٔ بین المللی فیلم تورنتو، که فیلم برای اولین بار اکران شد، وقتی چراغ ها روشن شده، پرستارِ هاوکینگ قطره های اشک را از صورتِ او پاک کرده است. جِین هاوکینگ در مصاحبه با رادیو بی بی سی ۴ در مورد دیدارهایش با فلیسیتی جونز برای آماده سازی ایفای نقشش صحبت کرد. او گفت وقتی فیلم نهایی را دیده است، از این که جونز دقیقاً از الگوهای رفتاری و صحبت کردن وی استفاده کرده، شگفت زده شده است. فیلم برداری. تا ۸ اکتبر ۲۰۱۳، فیلمبرداری در لوکشین های کمبریج و دیگر نقاط بریتانیا آغاز شده بود. قبل از شروع فیلمبرداری اصلی، بین ۲۳
تا ۲۷ سپتامبر، فیلمبرداری صحنه های ساختمان جدید و مراسم فارغ التحصیلی انجام شد. در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۳، سکانس هایی در کالج سن جان (St John's College) و جادهٔ کویین فیلمبرداری شد. گروه "آتش بازی تیتانیوم"، که مسئول آتش بازی افتتاحیهٔ المپیک ۲۰۱۲ لندن بودند، آتش بازی های استفاده شده در این فیلم را انجام دادند. موسیقی. یوهان یوهانسون آهنگساز این فیلم بود. انتشار. "نظریهٔ همه چیز" در ۷ سپتامبر ۲۰۱۴، در جشنوارهٔ بین المللی فیلم تورنتو اکران شد. در ۱۰ آوریل ۲۰۱۴، فوکوس فیچرز حق انتشار این فیلم در ایالات متحده را به دست آورد و هم زمان انترتینمنت وان فیلمز حق انتشار فیلم در کانادا را خرید. در ۷ اوت ۲۰۱۴ اولین تریلر فیلم منتشر شد. در ۸ اکتبر ۲۰۱۳، یونیورسال پیکچرز حق انتشار جهانی فیلم را به خود اختصاص داد. این فیلم در ۷ نوامبر ۲۰۱۴ در ایالات متحده به صورت محدود اکران شد. سپس در تایوان، اتریش و آلمان به نمایش درآمد و در ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۵ در بریتانیا، و در ادامه، در بقیهٔ کشورهای اروپا اکران شد. بازخوردها. منتقدان. راتن تومیتوز، برپایهٔ نظرات ۲۰۷ منتقد، اعلام کرد که ۸۰٪ آنان نظر مثبتی راجع به فیلم داشته اند و به طور میانگین نم
رهٔ ۷٫۳ از ۱۰ به آن داده اند. در توضیحات این وب گاه آمده است: «نیمی زندگی نامه و نیمی داستان عاشقانه، نقطهٔ قوتِ "نظریهٔ همه چیز"، کارگردانی جیمز مارش و بازی بی نظیر بازیگرهای نقش اولش است». متاکریتیک برپایهٔ نظرات ۴۷ منتقد، نمرهٔ ۷۲ از ۱۰۰ را به این فیلم داده است و نظرات را «عموماً مثبت» توصیف کرده است.
چشمان بزرگ () فیلمی در ژانر زندگینامه ای و درام محصول ۲۰۱۴ آمریکا به کارگردانی تیم برتون است. از بازیگران آن می توان به ایمی آدامز، کریستف والتس، دنی هوستون، کریستن ریتر و ترنس استامپ اشاره کرد. در این فیلم، اِیمی آدامز در نقش مارگارت کین، و کریستوف والتس در نقش والتر کین بازی می کنند، و ترنس استمپ هم نقش یک منتقد هنریِ مشهور در شهر نیویورک به نام جان کانادی را ایفا می کند. داستان. داستان فیلم ماجرای حقیقی کلاهبرداری هنریِ بزرگی است که در دههٔ ۱۹۶۰ در آمریکا روی داد و افشای آن سال ها بعد، بسیاری را به حیرت واداشت. در آن زمان، تابلوهای نقاشی والتر کین از کودکان سرراهی، با چشمان بزرگ و اشک آلودشان، در میان منتقدان واکنش های منفی به دنبال داشت، اما استقبال عمومی از آنها بسیار خوب بود و والتر کین از محل فروش آن تابلوها به ثروت کلانی رسید. سال ها بعد، برملا شد که این تابلوها را نه والتر کین، بلکه همسرش مارگارت کین کشیده است و این زوج آنها را به اعتبار نام والتر کین فروخته اند.
۶ ابرقهرمان فیلمی پویانمایی ابرقهرمانی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۴ است که توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی تولید شده است. این فیلم به طور آزادانه بر اساس تیم ابرقهرمانی ۶ ابرقهرمان از مارول کامیکس اثر من آو اکشن ساخته شده است. این فیلم توسط دان هال و کریس ویلیامز کارگردانی و توسط ری کونلی از فیلم نامه ای توسط جردن رابرتس، رابرت ال. بیرد و دنیل گرسون تهیه شده است. رایان پاتر، اسکات ادسیت، دنیل هنی، تی جی میلر، جیمی چانگ، دیمون وینس جونیور، جنسیس رودریگز، جیمز کرامول، مایا رودولف و آلن تودیک صداپیشگی شخصیت ها را برعهده دارند. این فیلم داستان هیرو هامادا، یک نابغه جوان رباتیک و بِی مکس، یک ربات مراقبت های بهداشتی که توسط برادر مرحومش، تاداشی، اختراع شده است را روایت می کند. آنها یک تیم ابرقهرمانی تشکیل می دهند تا با یک ابرشرور که مسئول دزدیدن فناوری هیرو است، مبارزه کنند. "۶ ابرقهرمان" نخستین فیلم پویانمایی دیزنی است که شخصیت های مارول کامیکس را به نمایش می گذارد. شرکت مادر مارول کامیکس در سال ۲۰۰۹ توسط شرکت والت دیزنی خریداری شد. استودیو انیمیشن والت دیزنی برای تولید جلوه های بصری این پویانمایی، فناوری نرم افزاری جد
یدی را ایجاد کرد. "۶ ابرقهرمان" در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۴ در بیست و هفتمین جشنواره بین المللی فیلم توکیو و در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۴ در جشنواره فیلم ابوظبی به نمایش درآمد، پیش از آنکه در ۷ نوامبر در ایالات متحده اکران شود. این فیلم نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و پویانمایی، ریتم، صحنه های اکشن، فیلم نامه، ارزش سرگرمی و بار احساسی آن مورد ستایش قرار گرفت. این فیلم بیش از ۶۵۷٫۸ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت و به پرفروش ترین فیلم پویانمایی سال ۲۰۱۴ تبدیل شد. "۶ ابرقهرمان" هفت نامزدی برای جوایز آنی دریافت کرد و یکی از آنها را به دست آورد و همچنین نامزد گلدن گلوب شد. در هشتاد و هفتمین دوره جوایز اسکار، این فیلم جایزه بهترین فیلم پویانمایی را از آن خود کرد. یک مجموعه تلویزیونی که داستان فیلم را ادامه می دهد، از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ از شبکه دیزنی و دیزنی اکس دی پخش شد. یک مجموعه کوتاه دو فصلی با عنوان "رویاهای بی مکس" در سال ۲۰۱۸ به نمایش درآمد و سری دیگری به نام "بی مکس!" در سال ۲۰۲۲ در دیزنی پلاس منتشر شد. داستان. در شهر آینده نگر سان فرانسوکیو، هیرو هامادا، فارغ التحصیل ۱۴ ساله دبیرستان و نابغه رباتیک، وقت خود را صرف شرکت د
ر مسابقات غیرقانونی مبارزات ربات ها در زیرزمین شهر می کند. برادر بزرگ ترش، تاداشی، به امید اینکه او را از این سبک زندگی خطرناک دور کند، او را به مؤسسه فناوری سان فرانسوکیو می برد. در آنجا، هیرو با نزدیک ترین دوستان تاداشی آشنا می شود – گوگوی سرسخت، واسابی عصبی، هانی لمون شاداب و فرد، طرفدار کتاب های کمیک. تاداشی همچنین بِی مکس را معرفی می کند؛ یک ربات مراقبت های بهداشتی بادی که خودش آن را اختراع کرده است. پس از ملاقات با استاد و مربی تاداشی، پروفسور رابرت کالاگان، هیرو برای ورود به دانشگاه درخواست می دهد و با پروژه خود، یعنی گروهی از میکروبات ها که می توانند با استفاده از یک فرستنده عصبی در هر پیکربندی به هم متصل شوند، نمایشگاه مدرسه را تحت تأثیر قرار می دهد. هیرو پذیرفته می شود، اما جشن او کوتاه است؛ زمانی که آتشی گسترده درمی گیرد و کالاگان در آن گرفتار می شود. تاداشی برای نجات او به سرعت به داخل ساختمان بازمی گردد، اما انفجاری او را می کشد. دو هفته پس از حادثه و گوشه گیری هیرو، او ناخواسته بی مکس را فعال می کند. تنها میکروبات باقی مانده هیرو شروع به حرکت خودبه خودی می کند و او و بی مکس آن را تا یک انبار متر
وکه دنبال می کنند. در داخل انبار، آنها متوجه می شوند که میکروبات ها در حال تولید انبوه توسط یک ابرشرور با ماسک کابوکی به نام «یوکای» هستند. یوکای سعی می کند هیرو و بی مکس را از بین ببرد، اما آنها به سختی فرار می کنند. هیرو با این نتیجه گیری که یوکای مغز متفکر پشت آتش سوزی بوده است، بی مکس را برای دفاع مسلح می کند. دوستان هیرو، که بی مکس با آنها تماس گرفته بود، با هیرو ملاقات می کنند. یوکای گروه را در خیابان ها تعقیب می کند، اما بی مکس آنها را نجات می دهد. در خانه خانوادگی فرد، هیرو بی مکس را ارتقا می دهد و گروه نیز اختراعات خود را مسلح می کنند تا با یوکای مبارزه کنند. گروه با این باور که یوکای همان آلیستر کری، غول فناوری است که قصد خرید میکروبات ها را در نمایشگاه داشت، او را به یک آزمایشگاه متروکه کری تک در جزیره ای دورافتاده تعقیب می کنند. آنها کشف می کنند که این آزمایشگاه برای تحقیقات دورنوردی استفاده می شده است، اما دولت آن را پس از بی ثبات شدن یک نمونه اولیه پورتال تعطیل کرد که منجر به گیر افتادن یک خلبان آزمایشی در داخل آن شد. گروه به زودی توسط یوکای غافلگیر می شوند، اما آنها موفق می شوند ماسک او را بردا
رند و مشخص می شود که او در واقع کالاگان است؛ کسی که با استفاده از میکروبات های دزدیده شده خود را از انفجار محافظت کرده و مرگ خود را جعل کرده بود. هیرو، که از بی تفاوتی کالاگان نسبت به مرگ تاداشی خشمگین شده است، تراشه مراقبت های بهداشتی بی مکس را برمی دارد و با وجود مخالفت دوستانش، به او دستور می دهد کالاگان را بکشد. بی مکس از دستورهای هیرو اطاعت می کند، اما تیم دوباره تراشه مراقبت های بهداشتی او را جاگذاری می کنند و بی مکس به شخصیت قبلی خود بازمی گردد، در حالی که کالاگان فرار می کند. هیرو که از اعمال دوستانش احساس خیانت می کند، با بی مکس پرواز می کند و قصد دارد انتقام تاداشی را بگیرد. هیرو در خانه سعی می کند دوباره تراشه مراقبت های بهداشتی را خارج کند، اما بی مکس بی پروا بودن او را تشخیص می دهد و پورت دسترسی خود را قفل می کند. سپس، بی مکس ویدئویی از مراحل ساخت خود را به هیرو نشان می دهد و هدف تاداشی برای کمک به دیگران را به او یادآوری می کند. از طریق تحقیق، آنها و بقیه گروه متوجه می شوند که خلبان گمشده آزمایش، ابیگیل، دختر کالاگان بوده است. کالاگان که اکنون آماده انتقام از کری است، پورتال دورنوردی را دوباره ف
عال می کند تا ستاد شرکت او را نابود کند، اما قهرمانان او را شکست می دهند و کری را نجات می دهند. بی مکس تشخیص می دهد که ابیگیل هنوز در داخل پورتال زنده است. با وجود هشدارهای کری مبنی بر بی ثبات بودن بیش از حد پورتال، بی مکس و هیرو وارد آن می شوند و ابیگیل را در حالت تعلیق گرفتار می یابند. بی مکس مورد اصابت آوار قرار می گیرد، آسیب می بیند و هیرو مجبور می شود او را پشت سر بگذارد. بی مکس از مشت موشکی خود استفاده می کند تا هیرو و ابیگیل را قبل از نابودی پورتال به بیرون پرتاب کند. در پی این حادثه، ابیگیل بیدار شده به بیمارستان منتقل می شود، در حالی که پدرش، که اکنون از نجات دخترش آسوده خاطر است، دستگیر می شود. مدتی بعد، پس از آغاز فعالیت هیرو در مؤسسه به همراه دوستانش، او تراشه مراقبت های بهداشتی بی مکس را که در مشت موشکی او فشرده شده بود، پیدا می کند. او بی مکس را دوباره می سازد و آنها به همراه دوستانشان به عنوان تیمی از ابرقهرمانان پیشرفته به نام ۶ ابرقهرمان به یاد تاداشی، به محافظت از شهر ادامه می دهند. در صحنه پس از تیتراژ، فرد به طور اتفاقی یک مخفیگاه سری را در خانه اش پیدا می کند و با پدرش، که زمانی یک ابرقهر
مان بوده، دوباره ملاقات می کند. تولید. پس از خرید شرکت مارول انترتینمنت توسط شرکت والت دیزنی در سال ۲۰۰۹، مدیرعامل آن، باب ایگر، بخش های مختلف شرکت را تشویق کرد تا دارایی های مارول را برای ایده های اقتباسی بررسی کنند. انتخاب عمدی یک عنوان کمتر شناخته شده به آنها این آزادی را می داد که نسخه خودشان را خلق کنند. دان هال، کارگردان "وینی پو" (۲۰۱۱)، در حال گشت و گذار در یک پایگاه داده مارول بود که به "۶ ابر قهرمان" برخورد، کمیکی که قبلاً هرگز نام آن را نشنیده بود. او گفت: «من فقط از عنوانش خوشم آمد.» او این ایده را در سال ۲۰۱۱ به جان لستر، به عنوان یکی از پنج ایده برای تولیدات احتمالی استودیو انیمیشن والت دیزنی، پیشنهاد داد و این ایده خاص با لستر، هال و کریس ویلیامز «ارتباط برقرار کرد». در ژوئن ۲۰۱۲، دیزنی تأیید کرد که استودیو انیمیشن والت دیزنی در حال اقتباس از این سری کمیک مارول است و فیلم وارد مراحل اولیه توسعه شده است. از آنجا که آنها می خواستند این مفهوم جدید و تازه به نظر برسد، پل بریگز، سرپرست داستان (که همچنین صداپیشه یاما در فیلم است)، تنها چند نسخه از کمیک را خواند، در حالی که رابرت ال. برد، فیلم نامه نو
یس، اعتراف کرد که اصلاً کمیک را نخوانده است. "۶ ابر قهرمان" به طور کامل توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی تولید شد، هرچند چندین عضو از تیم خلاق مارول در تولید آن نقش داشتند، از جمله جو کسادا، مدیر ارشد خلاقیت مارول، و جف لوب، رئیس تلویزیون مارول. طبق مصاحبه ای که "کامیک بوک ریسورسز" با اکسل آلونسو انجام داد، مارول هیچ برنامه ای برای انتشار یک کمیک مرتبط با فیلم نداشت. دیزنی قصد داشت نسخه مارول "۶ ابر قهرمان" را خودش دوباره چاپ کند، اما گفته می شود مارول با این کار مخالفت کرد. آنها در نهایت به توافق رسیدند که ین پرس نسخه ژاپنی مانگای "۶ ابر قهرمان" را برای دیزنی منتشر کند. در مقابل، لستر ایده وجود شکاف بین دو شرکت را رد کرد و روی کانلی، تهیه کننده، اظهار داشت که مارول به دیزنی «آزادی کامل در ساختاردهی داستان» را داده است. اندرو میلستاین، رئیس استودیو انیمیشن دیزنی، گفت: «هیرو یک نمونه از چیزهایی است که ما در طول سال ها یاد گرفته ایم و پذیرش بخشی از دی ان ای پیکسار است.» در مورد داستان فیلم، کسادا اظهار داشت: «رابطه بین هیرو و رباتش طعم بسیار دیزنی دارد... اما با این قوس های قهرمانانه مارول ترکیب شده است.» تیم تو
لید از همان ابتدا تصمیم گرفت که فیلم را به دنیای سینمایی مارول وصل نکند و در عوض، فیلم را در یک جهان مستقل قرار دهد. هال در مصاحبه ای درباره طراحی بی مکس گفت: «من یک ربات می خواستم که قبلاً هرگز ندیده باشیم و چیزی کاملاً اصیل باشد. این کار سختی است؛ ما ربات های زیادی در فرهنگ عامه داریم، از نابودگر گرفته تا وال-ئی و سی تری پی او و البته ربات های ژاپنی، که وارد جزئیات آن نمی شوم. بنابراین می خواستم کاری اصیل انجام دهم.» حتی با وجود اینکه هنوز نمی دانستند ربات باید چه شکلی باشد، لیزا کین، هنرمند، ایده رباتی را مطرح کرد که بتوان آن را در آغوش گرفت. سایر منابع الهام ذکر شده توسط تیم شامل انیمه های ژاپنی، مانند فیلم های هایائو میازاکی از جمله "شهر اشباح" (۲۰۰۱) و "باد برمی خیزد" (۲۰۱۳) و "پوکمون"، و همچنین اسباب بازی های شوگان واریورز بود. شیگتو کویاما، طراح مکا که قبلاً کارهای طراحی برای انیمه های مکا مانند "گانباستر ۲"، "اورکا سون"، "گورن لاگان" و "بازسازی اوانجلیون" انجام داده بود، روی طراحی مفهومی بی مکس کار کرد. در مراحل اولیه فرایند ساخت، هال و تیم طراحی سفری تحقیقاتی به مؤسسه رباتیک دانشگاه کارنگی ملون داشت
ند. در آنجا، آنها با تیمی از محققان تحت حمایت دارپا ملاقات کردند که در زمینه جدید 'رباتیک نرم' با استفاده از وینیل بادی پیشگام بودند. این موضوع در نهایت الهام بخش طراحی بادی، وینیلی و واقعاً در آغوش گرفتنی بیمکس شد. هال اظهار داشت: «من با یک محقق (کریس اتکسون) آشنا شدم که روی ربات های نرم کار می کرد... این یک بازوی بادی وینیلی بود و کاربرد عملی آن می توانست در صنعت مراقبت های بهداشتی به عنوان دستیار پرستار یا پزشک باشد. همین واژه وینیل من را جذب کرد. این محقق خاص وارد یک صحبت طولانی شد، اما لحظه ای که آن بازوی بادی را به من نشان داد، فهمیدم که ما ربات در آغوش گرفتنی خود را پیدا کرده ایم.» هال اظهار داشت که این فناوری «احتمالاً در آینده در صنعت پزشکی پتانسیل خواهد داشت، برای ساخت ربات هایی که بسیار انعطاف پذیر و ملایم هستند و هنگام بلند کردن مردم به آنها آسیب نمی رسانند.» هال همچنین اشاره کرد که دستیابی به ظاهری منحصر به فرد برای زره مکانیکی کمی زمان برد و آنها به دنبال چیزی بودند که «شخصیت خود شخصیت را منتقل کند.» ویلیامز اظهار داشت: «بخش بزرگی از چالش طراحی این بود که وقتی او زره را می پوشد، شما باید احساس ک
نید که او یک حضور بسیار قدرتمند و ترسناک دارد... در عین حال، از نظر طراحی باید با ربات وینیلی بسیار دوست داشتنی و ساده زیر آن ارتباط داشته باشد.» طراحی چهره بی مکس از یک زنگوله مسی به نام سوزو الهام گرفته شده بود که هال در یک معبد شینتو به آن توجه کرده بود. به گفته کانلی، لستر در ابتدا از توصیف بی مکس (هنگامی که شارژ باتری اش کم بود) از گربه هیرو به عنوان «نوزاد مودار» خوشش نیامد، اما ویلیامز این دیالوگ را به هر حال در فیلم نگه داشت و در نخستین اکران آزمایشی، لستر اعتراف کرد که ویلیامز حق داشته است. به گفته ویلیامز، قرار بود بی مکس در ابتدا نسبتاً دیر در فیلم معرفی شود، اما سپس جان ریپا، هنرمند داستان، راهی را ابداع کرد تا بی مکس خیلی زودتر با هیرو ملاقات کند. تمام فیلم با برقراری رابطه بین هیرو و بی مکس در اوایل داستان بسیار قوی تر شد، اما فیلم سازان مجبور شدند «بخش قابل توجهی از پرده اول» را بازسازی کنند تا این ایده عملی شود. حدود نود پویانما در مقاطع مختلف روی این فیلم کار کردند؛ برخی از آنها تا دو سال روی پروژه فعالیت داشتند. از نظر سبک پویانمایی و محیط، فیلم فرهنگ جهان شرق (عمدتاً ژاپنی) را با فرهنگ جهان
غرب (عمدتاً کالیفرنیایی) ترکیب می کند. در مه ۲۰۱۳، دیزنی تصاویر مفهومی و رندرشده ای از سان فرانسوکیو را از فیلم منتشر کرد. سان فرانسوکیو، ترکیب آینده نگرانه سان فرانسیسکو و توکیو، توسط هال به عنوان «یک نسخه جایگزین از سان فرانسیسکو» توصیف شد. «بیشتر فناوری ها پیشرفته هستند، اما بخش زیادی از آن حسی قدیمی دارد... جایی که هیرو زندگی می کند، حسی شبیه به منطقه هیت دارد. من عاشق خانه های رنگی هستم. ما به آنها ظاهری ژاپنی دادیم؛ یک کافه در طبقه پایین یکی از آنها قرار دادیم. آنها بالای یک قهوه فروشی زندگی می کنند.» خانه ای که خانواده هیرو در آن زندگی می کنند، بر اساس یک خانه ویکتوریایی در گوشه خیابان های هیت و میسونیک در منطقه هیت-اشبری ساخته شده است. به گفته پل فلیکس، طراح تولید: «توپوگرافی اغراق آمیز است، چون کاری که ما می کنیم کاریکاتور است. فکر می کنم تپه ها برابر اغراق شده اند. فکر نمی کنم واقعاً بتوانید از آنها بالا بروید... وقتی به مرکز شهر می رسید، این همان جایی است که بیشترین حس توکیو را می گیرید، آن حس خالص، لایه لایه و متراکم منطقه تجاری آنجا. وقتی از آنجا خارج می شوید، بیشتر به سان فرانسیسکو با زیبایی شن
اسی ژاپنی تبدیل می شود... (کمی شبیه به) "بلید رانر" (۱۹۸۲) است، اما در چند بلوک مربعی محدود شده است. شما آسمان خراش ها را در تضاد با تپه ها می بینید.» دلیل اینکه دیزنی می خواست توکیو (محل وقوع داستان در نسخه کمیک) را با سان فرانسیسکو ترکیب کند، بخشی به این خاطر بود که مارول قبلاً از سان فرانسیسکو استفاده نکرده بود، بخشی به خاطر تمام جنبه های نمادین این شهر و بخشی به این دلیل که احساس می کردند زیبایی شناسی آن به خوبی با توکیو ترکیب خواهد شد. ایده فیلم سازان این بود که سان فرانسوکیو بر اساس یک تاریخ جایگزین ساخته شده است که در آن، سان فرانسیسکو پس از زمین لرزه ۱۹۰۶ عمدتاً توسط مهاجران ژاپنی بازسازی شده است، اگرچه این فرضیه در فیلم بیان نمی شود. برای ایجاد سان فرانسوکیو به عنوان یک شبیه سازی دیجیتالی دقیق از یک شهر کامل، دیزنی داده های واقعی ارزیاب املاک کل شهر و شهرستان سان فرانسیسکو را خریداری کرد. شهر نهایی شامل بیش از ۸۳,۰۰۰ ساختمان و ۱۰۰,۰۰۰ وسیله نقلیه است. یک برنامه نرم افزاری به نام دنیزن برای خلق بیش از ۷۰۰ شخصیت متمایز که در شهر زندگی می کنند، استفاده شد. برنامه دیگری به نام بونزای مسئول ایجاد ۲۵۰,۰۰۰
درخت در شهر بود، در حالی که یک سیستم رندرینگ جدید به نام هایپرین امکانات نورپردازی جدیدی را ارائه می داد، مانند نور که از یک شیء شفاف می درخشد (برای مثال، پوشش وینیلی بی مکس). رندرمن پیکسار به عنوان «برنامه جایگزین» برای رندرینگ فیلم در نظر گرفته شده بود، در صورتی که هایپریون نمی توانست مهلت های تولید را رعایت کند. توسعه هایپریون در سال ۲۰۱۱ آغاز شد و بر پایه تحقیقات انجام شده در مورد نورپردازی سراسری پیچیده و چندگانه بود که در ابتدا در دیزنی ریسرچ در زوریخ انجام شده بود. دیزنی به نوبه خود، مجبور شد یک خوشه ابررایانه ای جدید را فقط برای مدیریت نیازهای پردازشی عظیم هایپریون مونتاژ کند، که شامل بیش از ۲۳۰۰ ایستگاه کاری لینوکس است که در چهار مرکز داده (سه مرکز در لس آنجلس و یکی در سان فرانسیسکو) توزیع شده اند. هر ایستگاه کاری، تا سال ۲۰۱۴، شامل یک جفت پردازنده اینتل زئون ۲٫۴ جی اچ زد، ۲۵۶ گیگابایت حافظه و یک جفت درایو حالت جامد ۳۰۰ گیگابایتی بود که به صورت آرایه آرای آی دی مرحله ۰ پیکربندی شده بود (یعنی برای کار به عنوان یک درایو ۶۰۰ گیگابایتی). این همه توسط یک سیستم ذخیره سازی مرکزی با ظرفیت پنج پتابایت پشتیبان
ی می شد که تمامی دارایی های دیجیتالی و همچنین نسخه های آرشیوی تمامی ۵۴ فیلم پویانمایی دیزنی را در خود جای داده بود. رابرت ریچاردسون، فیلم بردار، به عنوان مشاور بصری برای کمک به ایجاد نورپردازی واقع گرایانه به تیم اضافه شد. اوج احساسی فیلم در میانه یک پورتال کرم چاله اتفاق می افتد که با فضای داخلی سبک سازی شده یک حباب مندل نمایش داده می شود. صحنه پس از تیتراژ تنها در اوت ۲۰۱۴، یعنی در اواخر تولید، به فیلم اضافه شد، پس از اینکه هال و تیمش برای تماشای فیلم "نگهبانان کهکشان" (۲۰۱۴) از مارول استودیوز رفتند. او اظهار داشت: «این ما را وحشت زده کرد که مردم به خاطر دی ان ای مارول منتظر یک صحنه پس از تیتراژ نشسته اند. ما نمی خواستیم مردم فیلم را ناامید ترک کنند.» موسیقی. هنری جکمن موسیقی متن فیلم را ساخت. این آلبوم موسیقی شامل یک آهنگ اصلی به نام «جاودانه ها» است که توسط گروه راک آمریکایی فال اوت بوی نوشته و ضبط شده و در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۴ توسط والت دیزنی رکوردز منتشر شد. آلبوم موسیقی متن به صورت دیجیتالی در ۴ نوامبر ۲۰۱۴ و به صورت سی دی در ۲۵ نوامبر منتشر شد. هرچند بخشی از موسیقی متن رسمی نیست، یک بخش کوتاه بی کلام از آهنگ