Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تار بیماری های آمیزشی شدند و عده ای آبستن و دچار سقط جنین گشتند. متفقین غربی نیز در نهایت اواخر ماه آوریل از جانب غرب و جنوب وارد به خاک اتریش رسیدند. آمریکایی ها اینسبروک، زالتسبورگ و لینتس را اشغال کردند و بریتاینایی ها بر کرنتن و اشتایرمارک مسلط شدند. فرانسوی ها هم اوایل ماه مه برگنتس را تیرول علیا تصرف نمودند. تا هنگام تسلیم آلمان در روز ۸ مه، تمامی اتریش به اشغال خارجی درآمد. با وجود قرار گرفتن در اراضی تحت اشغال ارتش سرخ، شهر وین بین چهار کشور متفق تقسیم شد. پس از جنگ. پس از پایان جنگ روز ۲۶ آوریل سال ۱۹۴۵ یک دولت موقت متشکل از کمونیست ها و محافظه کاران اما غالباً تحت سلطه سوسیالیست های میانه رو به رهبری کارل رنر در اتریش تشکیل شد. این دولت اعلام کرد آنشلوس باطل است و حاکمیت به قانون اساسی ۱۹۲۰ بازخواهد گشت. روز بعد بیانه استقلال مجدد از آلمان امضا شد. بدین شکل «جمهوری دوم اتریش» برقرار گردید. با وجود به رسمیت شناخته شدن دولت رنر توسط شوروی، متفقین غربی فعلاً از این عمل اجتناب کردند. پس از پایان جنگ سرد بی طرفی اتریش تغییر یافت و با ملحق شدن این کشور به اتحادیه اروپا در روز ۱ ژانویه سال ۲۰۰۵ و امضای عهد
نامه های متعدد از جمله پیمان نامه دفاعی اروپا، اتریش دیگر عملاً یک کشور بی طرف محسوب نمی شود.
تادئوش سویتوچوسکی (متولد ۱۹۳۴ - درگذشته ۱۵ فوریه ۲۰۱۷)، مورخ و قفقازشناس لهستانی بود. او استاد دانشکده تاریخ در دانشگاه مونماوث است. او دکترای افتخاری از دانشگاه خزر و دانشگاه ایالتی باکو گرفت و عضو افتخاری انجمن مطالعات اروپای مرکزی است. زمینه کاری او تاریخ مدرن جمهوری آذربایجان و خاورمیانه است. سویتوچوسکی مفتخر به لقب پیشگام متخصصین تاریخ مدرن جمهوری آذربایجان است. او همچنین در دانشگاه ورشو به عنوان متخصص ارشد فولبرایت تدریس می کرد. تاریخ قفقاز از نگاه سویتوچوسکی. سویتوچوسکی در مورد پیشینه آذربایجان چنین می نویسد: «از زمان ماد باستان و پارس هخامنشی، آذربایجان جزئی از ایران بود. یکی از فرضیه های ریشه شناسی نام آذربایجان، انشقاق از کلمه آتروپاتنه است که نام ساتراپ پارسی در زمان اسکندر بزرگ بود. فرضیه دیگر، که قابل توجیه تر هم هست، ریشه این کلمه را به «آذر»، به معنی آتش برمی گرداند. از اینرو، آذربایجان به معنی «سرزمین آتش» به خاطر آتشکده های زیادی که در آن سرزمین با منابع عظیم نفت محلی تغذیه می شده، معنی می شود. آذربایجان شخصیت ایرانی خود تا حتی پس از حمله اعراب و تغییر مذهب به اسلام تا میانه قرن هفتم، نگه داش
ته است. فقط چهار قرن بعدتر، زمانی که ترک های اغوز در دوران خاندان سلجوق، به این سرزمین سرازیر شدند، سهم بالایی از جمعیت این منطقه را ساکنین ترک زبان تشکیل داد. جمعیت اصلی با ایل های مهاجر آمیخته شد و زبان فارسی به تدریج توسط لهجه های ترکی ریشه کن شد. پس از هجوم مغول ها در قرن ۱۳ میلادی، آذربایجان قسمتی از امپراتوری هلاکوخان و جانشینانش (ایلخانان) شد و پس از آن، به دست ترکمن های رقیب، قراقیونلوها و آق قویولون ها شد. در سال های آغازین قرن بعدی، آذربایجان پایه قدرت دیگر خانواده محلی، صفویان گشت. صفویان بیش از دو قرن پایدار ماندند که حکومتشان در ۱۷۲۲ میلادی پایان یافت و توسط شورش داخلی و هجوم افغان ها، به زیر کشیده شدند.
تاریخ سوئیس به عصر سنگ بازمی گردد. یافته های باستان شناسی نشان می دهد که انسانهای شکارچی در عصر سنگ و قبل از آخرین عصر یخبندان در سرزمینهای کنونی سوئیسزندگی می کرده اند. در حدود سالهای ۵۰۰ ق. م. تا ۴۰۰ ق. م چندین قبیله از سلت ها به سرزمینهای کنونی سوئیس مهاجرت کردند. از میان این قبایل , قبیله هلوتیا توانستند بر کوهستان های ژورا و قسمتهایی از آلپ تسلط پیدا کنند. مناطق تحت کنترل آنها هلوتیا نامیده می شد و در سال ۵۸ پیش از میلاد به تصرف ژولیوس سزار امپراتور روم درآمد. در قرن پنجم میلادی، ژرمن ها به این سرزمین وارد و در ساحل غربی رود آر ساکن شدند. ژرمن ها و اقوام بورگون و فرانک جامعه ای مستقل تشکیل دادند. آنها در سال ۶۳۹ میلادی، دولتی را بنیان گذاشتند که بعدها فرانسه نامیده شد. در سدهٔ نهم میلادی سرزمینهای کنونی سوئیس بین سوابیا و بورگوندی ها تقسیم و در سال ۱۰۳۳ تحت نظارت امپراتوری مقدس روم وحدت پیدا کردند. حکومت منطقه در قرن سیزدهم بین کنت ها و خاندان هابسبورگ و حکمرانان محلی تقسیم شد. در سال ۱۲۹۱ میلادی سه منطقهٔ آوری (سرزمین فعلی سوییس) و شوایتس و اولتروالدن اتحادیه ای تشکیل دادند که اساس کنفدراسیون سوئیس قرار
دیپ ثروت، گلوی عمیق یا ته حلق () فیلم کمدی پورنو به کارگردانی جرارد دامیانو محصول سال ۱۹۷۲ است. از بازیگران آن می توان به هری ریمز، لیندا لاولیس، کارول کانرز و جرارد دامیانو اشاره کرد. فیلم به لحاظ استفاده از پیرنگ داستانی و شیوهٔ ساختِ به نسبت حرفه ای از نخستین پورنونگاری های فکرشدهٔ تاریخ سینما و از طلایه داران عصر طلایی پورن به شمار می آید.
انیس العشاق نام کتابی است از شرف الدین رامی است. دربارهٔ کتاب. این کتاب مجموعهٔ مترادفات جوارح و اعضا یا سفینه اوصاف سراپای محبوبه هاست و بدین سبک و شیوه کتابی بی نظیر به زبان پارسی است. انیس العشاق کتابی است در شرح اصطلاحات شاعران از موی و ابروی و مژگان و خط و لب و دهان و گردن و ساعد و قد و ساق و جبین و چشم و روی و خال و... مؤلف در هر باب کتاب به یکی از این اصطلاحات پرداخته و شواهدی از شاعران دیگر آورده است . در این کتاب غیر از انیس العشّاق ، رسالات و اشعاری از شرف الدین رامی هم فراهم آمده است . محتوای کتاب. نویسنده این کتاب در مقدمه آن می گوید «زمانی در عهد سلطان السلاطین شیخ اویس خان بهادر در مراغه نزد شیخ طوسی بودم در مجلسی سخن از زیبائیهای طبیعت و نوروز شنیدم به وجهی که در این باب بحث زیاد شد و کلام از مباحثه به مجادله انجامید و مضمون مبحث مفهوم نشد اما من سخن را گرانمایه دیدم و پس از آن مجلس این نسخه را که مشتمل است بر اوصاف حسن خوبان در نوزده باب گردآوردم». نسخه های کتاب. نسخه ای از این کتاب در کتابخانه انجمن آثار و مفاخر فرهنگی موجود است. چاپ کتاب. این کتاب یک بار با تصحیح عباس اقبال اشتیانی و یک بار
نیز با تصحیح محسن کیانی منتشر شده است.
آپارات سینما () یا آپارات دستگاهی نوری-مکانیکی است که برای نمایش تصاویر متحرک و پخش آن بر روی یک صفحه استفاده می شود. اغلب بخش های نوری و مکانیکی این دستگاه، به جز دستگاه های نورپردازی و صدا، در دوربین های فیلم برداری وجود دارند. اولین آپارات سینما، زئوپراکسیسکوپ بود که به دست ادوارد مایبریج، مخترع بریتانیایی، در ۱۸۷۹ ساخته شد. زئوپراکسیسکوپ تصاویر را از دیسک های شیشه ای چرخان با توالی سریع، پخش می کرد تا حس حرکت را القاء کند. آپارات سینما پیشرفته تر، به دست لویی لو پرنس در زمانی که در شهر لیدز کار می کرد، اختراع شد. در ۱۸۸۸، او صاحب حق امتیازی برای ساخت دستگاهی با ۱۶ لنز که ترکیبی بود از دوربین فیلم برداری و آپارات، شد. او از نسخه ارتقاء یافته این دستگاه برای ضبط اولین تصاویر متحرک به نام چشم انداز باغ روندهی استفاده کرد. برادران لومیر اولین دستگاه موفق آپارات سینما را اختراع کردند. آن ها اولین فیلم شان، کارگران در حال خروج از کارخانه لومیر را در ۱۸۹۴ ساختند که یک سال بعد در لسیوته به نمایش درآمد. سینماتوگراف در نمایشگاه ۱۹۰۰ پاریس هم شرکت داده شد. در نمایشگاه، فیلم های ساخته شده به دست برادران لومیر، به وسی
له آپارات، روی پرده بزرگی به ابعاد ۱۶ در ۲۱ متر به نمایش درآمد. کلمه آپارات در فارسی از آپاراتوس گرفته شده که به صورت عام به معنای تجهیزات است و آپارات سینما به معنای تجهیزات سینما می باشد.
سینماتوگراف () اصطلاحی بوده که ابتدا به بعضی از ابزار های مورد استفاده در فیلمبرداری داده شده است. در گذشته از این اسم برای نام بردن از دوربین فیلمبرداری، آپارات سینما و دستگاهی کامل که شامل چاپ گر نیز باشد، استفاده می شده است.(مانند سینماتوگراف برادران لومیر) تاریخچه. دستگاهی با این نام اولین بار توسط لئون بولی اختراع و با نام «سینماتوگراف لئون بولی» در ۱۲ فوریه ۱۸۹۲ ثبت شد. بولی که کلمه ی سینماتوگراف را با الهامی از یونانی به معنای «نوشتن در حرکت» ساخته و ثبت کرده بود، به خاطر کمبود منابع مالی، نتوانست اختراعش را گسترش داده و هزینه های ثبت اش را بپردازد؛ بنابراین ناچار شد حقوق اختراع و نام آن را در ۱۸۹۵ به برادران لومیر بفروشد. آن ها نیز این نام را بر دستگاهی که عمدتاً به دست خودشان ساخته شده بود، نهادند. برادران لومیر اولین فیلم شان را در همان سال به نام کارگران در حال خروج از کارخانه لومیر ("La Sortie de l'Usine Lumière à Lyon) ساختند. اولین فیلمبرداری عمومی تجاری در تاریخ 20 می 1895 در خیابان 156 بُرودوِی نیویورک وقتی انجام شد که از " اختراع شده توسط و رونمایی می شد. با این وجود، اکثرا نخستین فیلمبرداری
عمومی به اشتباه به اولین نمایش لومیر در 28 دسامبر 1895 نسبت داده می شود. این رویداد در مکان در پاریس توسط برادران لومیر برگزار شد و شامل نمایش ده فیلم کوتاه از جمله نسخه جدیدی از فیلم کارگران در حال خروج از کارخانه لومیر می شد. هر کدام از این فیلم های ابتدایی 17 متر طول داشتند و وقتی به نمایش در می آمدند، 50 ثانیه به طول می انجامیدند. اختراع. لویی لومیر و برادرش آگوست با هم روی ساخت دوربین فیلمبرداری کار کردند که از کینتوسکوپ توماس ادیسون که اپارات نداشت، بهتر باشد. آن ها تلاش کردند ایرادات کینتوسکوپ و کینتوگراف را رفع کنند تا دستگاهی بسازند که تصاویر واضح تر و روشن تری به دست بدهد. سینماتوگراف لومیر فقط 7.3 کیلوگرم وزن داشت که باعث می شد بتوان راحت تر جا به جایش کرد. همچنین سینماتوگراف با کمک یک محور به صورت دستی کار می کرد در حالیکه دوربین ادیسون با برق کار می کرد که به راحتی قابل جا به جایی نبود. به علاوه با کینتوسکوپ ادیسون فقط یک نفر می توانست تصاویر را مشاهده کند، اما سینماتوگراف می توانست تصاویر را روی پرده ای برای چندین نفر در آنِ واحد نمایش دهد.
لئون بولی () مخترع فرانسوی است که کلمه سینماتوگراف را وضع کرد. او پس از کار بر روی دستگاه های فیلم برداری و سینماتوگرافی، دستگاهی دوطرفه عکاسی و نوری، برای تجزیه و تحلیل سنتز حرکت با نام «سینماتوگراف لئون بولی» را در ۱۲ فوریه ۱۸۹۲ به ثبت رساند. در دسامبر ۱۸۹۳، آن را به اختصار «سنماتوگراف» نامید. این دستگاه از آن جهت دوطرفه خوانده می شد که می توانست هم تصویر بردارد و هم تصاویر ضبط شده را نمایش دهد. این دستگاه از فیلم حساس و بدون سوراخ بهره می برد. با این همه تمام اصول مورد نیاز فیلم برداری در آن فراهم بود. دو نمونه از این دستگاه، در موزه ملی هنر فرانسه نگهداری می شود. در ۱۸۹۴، بولی نتوانست هزینه های ثبت اختراع و نام «سینماتوگراف» را بپردازد. بنابراین این نام دوباره در دسترس همه قرار گرفت. برادران لومیر نام را خریدند و بر دستگاهی که خودشان در ۱۸۹۵ ساختند، نهادند.
قانون سکه سال ۱۸۷۳ () یا قانون ضرابخانه سال ۱۸۷۳، ۱۷ آمار. ۴۲۴، یک تجدید نظر کلی از قوانین مربوط به ضرابخانه ایالات متحده بود. در لغو حق دارندگان شمش نقره به فلز خود را به سکه دلار قانونی رخ داد، آن در ایالات متحده بصورتی پایدار و محکم در استاندارد طلا به دلیل قانون ستیز در سال های بعد و توسط افرادی که تورم را به عنوان "جنایت ۷۳" نامیدند محکوم گردید. زمانی که قیمت نقره در سال ۱۸۷۶ کاهش یافت، تولید کنندگان به دنبال راهی گشتند که شمش آن را در ضرابخانه بزنند، موضوع جنجال سیاسی عمده ای است که به طول انجامید باقی مانده از قرن، ایجاد حفره کسانی که استاندارد طلا تورم در برابر کسانی که معتقد سکه رایگان از نقره لازم برای رونق اقتصادی به ارزش تبدیل شد. اتهامات ساخته شده بودند که تصویب این قانون از طریق فساد تأمین شده بود، هر چند شواهد کمی از این وجود دارد. استاندارد طلا به صراحت به قانون در سال ۱۹۰۰ تصویب شد، و به طور کامل توسط ایالات متحده در سال ۱۹۷۱ رها شد. همچنین شخصی اقتصاد دان به نام جان جی ناکس نقش مهمی را در این میان ایفا می کرد.
خواجه مسعود قمی (درگذشت ۸۹۰ هجری) شاعر ایرانی اهل قم بوده است. زندگی. از زندگی او اطلاعات زیادی در دست نیست. او از اعیان قم بوده و منصب قضا را نیز در دست داشته است. آثار. سه مثنوی از این شاعر باقی مانده است. برخی منابع ادعا کرده اند که اثری از او به نام «تاریخ حسین بن بایقرا»، در ده یا دوازده هزار بیت، در بیان تاریخ و احوال عهد سلطان حسین بایقرا موجود است. ولی بعد از تحقیقات از این مثنوی اثری پیدا نشده است.
بایوسکوپ () فیلم پروژکتوری بود که در ۱۸۹۵ به دست دو برادر به نام های امیل و مکس اسکلادانوسکی، در برلین، اختراع شد. بایوسکوپ از دو نوار ۵۴ میلی متری فیلم بدون سوراخ های جانبی، استفاده می کرد. این مسئله باعث می شد حرکت نوار فیلم در هنگام پخش، به خوبی مهار نشود که می تواند به توسعه موفق تر سینماتوگراف ساخت برادران لومیر کمک کرده باشد. اولین اجرای عمومی صحنه های فیلم به وسیله بایوسکوپ در رستورانی به نام «Feldschlößchen» در برلین بود. سه تا از این صحنه ها برای سینماتوگرافی اولیه برجسته شده اند: مشت زنی کانگورو، کشتی گیر و رقص مارپیچ. هر سه این صحنه ها در باغ همان رستوران برداشته شده بودند.
جان جی ناکس (؛ زاده درگذشته ) یک سرمایه دار اهل ایالات متحده آمریکا بود. جان جی ناکس یک سرمایه دار آمریکایی، متولد ایالت نیویورک بود. او از کالج همیلتون در سال ۱۸۴۹ فارغ التحصیل شد و وارد کسب و کار بانکی. همچنین او نقش مؤثری در قانون ضرب سکه سال ۱۸۷۳ ایالات متحده آمریکا داشت.
مکس اسکلادانوسکی () (۳۹ آوریل ۱۸۶۳- ۳۰ نوامبر ۱۹۳۹) مخترع و پیشگام فیلم سازی اهل آلمان بود. به همراه برادرش، او بایوسکوپ را که اختراع کردند. بایوسکوپ، فیلم پروژکتوری اولیه بود که این دو برادر با استفاده از آن، اولین تصاویر متحرک را به تماشاچیانی که از آن ها پول دریافت شده بود، در اول نوامبر ۱۸۹۵، نمایش دادند؛ درست قبل از ۲۸ دسامبر ۱۸۹۵ که برادران لومیر اولین نمایش عمومی شان را به وسیله سینماتوگراف که از لحاظ تکنیکی بر اختراع آن ها برتری داشت، ترتیب دهند.
وینسنت پرسیکتی (؛ – ) یک نوازنده پیانو، رهبر ارکستر، آهنگ ساز و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی از مدرسان برجستهٔ مدرسه جولیارد بود و آهنگسازان مهمی را در آنجا تربیت کرد که از آن جمله می توان به فیلیپ گلس و اینویوهانی رائوتاوارا اشاره نمود. او از برندگان کمک هزینه گوگنهایم بود.
رنه ژیرار (زاده ۲۵ دسامبر ۱۹۲۳ - درگذشته ۴ نوامبر ۲۰۱۵) ، تاریخ نگار، منتقد ادبی و فیلسوف علوم اجتماعی فرانسوی ساکن آمریکا بود. آثار او اغلب به سنت انسان شناسی فلسفی تعلق دارد. ژیرار نزدیک به ۳۰ جلد کتاب در بسیاری از حوزه های آکادمیک نوشته است. زندگی. رنه ژیرار در ۲۵ دسامبر ۱۹۲۳ در اوینیون به دنیا آمد. او دومین پسر ژورف ژیرار مورخ فرانسوی بود. رنه ژیرار در پاریس در رشته تاریخ قرون وسطی تحصیل کرد. او در سال ۱۹۴۷ با بورس تحصیلی یک ساله به دانشگاه ایندیانا بلومینگتون رفت. ژیرار در سال ۱۹۵۰ موفق به کسب دکترای خود شد و تا سال ۱۹۵۲ در دانشگاه ایندیانا ماند. اگر چه پژوهش های او بیشتر در زمینه تاریخ بود، اما بیشتر به تدریس ادبیات فرانسه پرداخت. ژیرار پیش تر با انتشار نقدهایی دربارهٔ نویسندگانی چون آلبر کامو و مارسل پروست به عنوان منتقد ادبی برای خود شهرتی دست و پا کرده بود. رنه ژیرار در ۴ نوامبر ۲۰۱۵ در استنفورد کالیفرنیا درگذشت.
ساندرز ترل (Saunders Terrell) (زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۱۱ - درگذشتهٔ ۱۱ مارس ۱۹۸۶)، که با نام سانی تری شناخته می شود، نوازندهٔ نابینای سازدهنی سبک پیمونت بلوز بود. او را به خاطر سبک پُرانرژی اش در نواختن سازدهنی می شناسند که با فریادهای بسیار و تکنیک های نمایشی دست همراه بود.
میر والهی قمی شاعر و تصنیف ساز و موسیقی دان دوره صفویه بوده است. زندگی. او درز روزگاه شاه طهماسب و شاه عباس حضور داشته است. مرگ او را بعد از سال ۱۰۳۲ دانسته اند. درکی قمی در دیوانش ماده تاریخ فوت والهی را با عبارت «گل گلشن شعر» ذکر کرده که سال ۱۰۲۰ ه .ق را نشان می دهد. آثار. از او یک مثنوی عرفانی باقی مانده است که نسب نامه نام دارد که یک نسخه از آن در کتابخانه دانشگاه تهران و یک نسخه در کتابخانه ملک نگهداری می شود. نمونه ای از اشعار:
کلیسای تارگمانچاتس مقدس یا کلیسای مترجمان مقدس در تهران،خیابان تهران نو، خیابان وحیدیه کوچه مدرسه ارامنه واقع و در سال ۱۹۶۸ میلادی ساخته شده است. تاریخ. ساختمان اولیه این کلیسا توسط شورای بین المللی کلیساها و با همکاری شورای خلیفه گری ارامنه تهران در سال ۱۹۶۸ میلادی برای آن گروه از ارامنه بنا گردیده بود که در اثر زمین لرزه بوئین زهرا (۱۳۴۱)، خانه هایشان ویران و به ناچار به این منطقه از تهران مهاجرت کرده بودند. معماری کلیسا. نمای خارجی کلیسا با آجر قرمز بوده ولی دیوارهای داخلی با گچ پوشانده شده است. با تغییرات انجام گرفته، کلیسا که سابق بر آن به شکل بازیلیکا در چهت شرق به غرب بود دارای پلانی صلیبی شکل گردید.
سی و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر از ۱۲ تا ۲۲ بهمن ۱۳۹۴ در تهران برگزار شد. ۳ شهریور ۱۳۹۴ با انتشار فراخوان کار سی و چهارمین دوره فیلم فجر آغاز شد، زمان ثبت نام و تکمیل فرم درخواست حضور در جشنواره تا تاریخ ۱۵ آذر و تحویل آثار تا ۱۵ دی ۱۳۹۴ بوده، همچنین محمد حیدری دبیر این دوره از جشنواره فجر بوده است. در این دوره از جشنواره ۲۲ فیلم در بخش سودای سیمرغ و ۱۱ فیلم در بخش نگاه نو، ۱۱ فیلم در بخش هنر و تجربه حاضر بودند. همچنین امسال برای نخستین بار ۸ انیمیشن در جشنواره فیلم فجر حضور داشتند و مورد قضاوت قرار گرفتند. ۱۱ مستند هم در بخش سینما حقیقت سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر حضور داشتند. فیلم های این دوره از ۱۲ تا ۲۲ بهمن ۱۳۹۴ در ۲۳ سینما و پردیس سینمایی در تهران برای عموم به نمایش درآمدند. هیئت انتخاب بخش سودای سیمرغ سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر متشکل از آقایان محمد احسانی، شهرام اسدی، فریدون جیرانی، محمد باقر قهرمانی، حسین کرمی، علیرضا شجاع نوری، رضا مقصودی بودند. همچنین ابوالحسن داوودی، محمد داوودی، مجتبی راعی، سید جمال ساداتیان، منوچهر شاهسواری، مهدی فخیم زاده و نیکی کریمی به عنوان اعضای هیئت داوران بخش سودای
سیمرغ انتخاب شدند. نامزدها و جوایز. برگزیدگان و برندگان جوایز این رویداد در بخش های مختلف بدین شرح معرفی شدند: نگاه مردمی. سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران به ترتیب: فهرست فیلم ها. سودای سیمرغ. بر اساس اعلام اعضا هیئت انتخاب سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر اسامی فیلم های بخش مسابقه سودای سیمرغ بر اساس حروف الفبا بدین شرح است. سه فیلم اولی ابد و یک روز، ایستاده در غبار و من در بخش سودای سیمرغ نیز مورد داوری قرار گرفتند. فیلم های نگاه نو. فهرست فیلم های بخش نگاه نو به شرح زیر است: مستند. هیئت انتخاب بخش مستند جشنواره فیلم فجر متشکل از محمد رضا اصلانی، مجید خالقی سروش، مرتضی شعبانی، آزاده بیزار گیتی، آرش لاهوتی اسامی ۱۱ فیلم راه یافته به این بخش رقابتی را بدین شرح اعلام کردند: هنر و تجربه. هیئت انتخاب بخش هنر و تجربه متشکل از آقایان جمال امید، هوشنگ گلمکانی، ایرج تقی پور، سیف الله صمدیان، جعفر صانعی مقدم، شهرام مکری و امیرحسین علم الهدی اسامی ۱۱ فیلم راه یافته به این بخش را بدین شرح اعلام کردند: انیمیشن. امسال نخستین بار بود که انیمیشن ها نیز در جشنواره فیلم فجر حضور داشتند. در اولین دوره حضور انیمیشن د
ر جشنواره آثار منتخب این بخش توسط روانبخش صادقی، محمدعلی صفورا، علیرضا گلپایگانی، بهرام عظیمی، علی نوری اسکویی، وحید نصیریان و اسماعیل شرعی مورد داوری قرار گرفتند. فهرست انیمیشن های منتخب برای حضور در این بخش به شرح زیر می باشند: مراسم اختتامیه. مراسم اختتامیه سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر با حضور علی جنتی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، حسین فریدون دستیار ویژه رئیس جمهوری، حجت الله ایوبی رئیس سازمان سینمایی، علیرضا تابش (مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی)، حسین مسافرآستانه مشاور رئیس سازمان سینمایی، مصطفی ابطحی رئیس مؤسسه رسانه های تصویری، حسین نوش آبادی سخنگوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، حبیب ایل بیگی معاون نظارت و ارزشیابی، کاظم جلالی رئیس مرکز پژوهش های مجلس و جمعی از سینماگران و اهالی رسانه عصر پنجشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۴ در برج میلاد برگزار شد. درب های سالن اصلی همایش های برج میلاد در ساعت ۱۸:۵۰ به روی حاضران باز شد و مراسم بدون تأخیر پس از تلاوت قرآن و پخش سرود جمهوری اسلامی در ساعت ۱۹:۱۵ آغاز شد. اجرای مراسم اختتامیه این دوره بر عهده محمد سلوکی بود. پس از معرفی برگزیدگان بخش های مستند، انیمیشن، هنر و تجربه و اجرای زن
ده توسط خواننده مطرح موسیقی سنتی محمد معتمدی نوبت به معرفی برگزیدگان بخش سودای سیمرغ رسید که مشترکاً توسط بهرام رادان و محمد سلوکی اجرا گردید. در بخش پایانی با حضور حجت الله ایوبی، علی جنتی و محمد حیدری سیمرغ «نگاه ملی» جشنواره فیلم فجر به «نفس» ساختهٔ نرگس آبیار تعلق گرفت. از نکات جالب توجه و مهم این اختتامیه اعلام انتخاب مجدد محمد حیدری (دبیر این دورهٔ جشنواره) با حکم حجت الله ایوبی رئیس سازمان سینمایی، به عنوان دبیر سی و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر که در بهمن سال ۱۳۹۵ برگزار خواهد شد و همچنین زمان کوتاه برگزاری این مراسم به دلیل سخنرانی نکردن هیچ کدام از مسئولان بود. اختتامیه سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر را می توان کوتاه ترین اختتامیه از نظر زمانی دانست.
میلتون بابیت (؛ – ) یک ریاضی دان، نظریه پرداز موسیقی، موسیقی دان، آهنگساز و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او دانش آموختهٔ دانشگاه نیویورک و شهرتش به واسطهٔ فعالیت هایش در زمینهٔ سریالیسم و موسیقی الکترونیک بود. وی در آغاز به تحصیل در ریاضیات در «دانشگاه پنسیلوانیا» پرداخت، اما آنرا نیمه تمام رها کرد و به تحصیلات آکادمیک در رشتهٔ موسیقی روی آورد و بعدها استاد همین رشته در «دانشگاه پرینستون» و «مدرسه جولیارد» شد. با این حال، میلتون بابیت از ریاضیات دست نکشید و در دوران جنگ جهانی دوم مشغول انجام تحقیقات ریاضی در واشنگتن دی سی بود. میلتون بابیت از اعضای فرهنگستان هنر و علوم آمریکا، از برندگان کمک هزینه گوگنهایم و همچنین عضو افتخاری «آکادمی سلطنتی موسیقی» بود.
کلیسای گریگور لوساووریچ مقدس در منطقه مجیدیه تهران، خیابان شانزده متری دوم، خیابان شهید جمشید رویان واقع و در سال ۱۹۸۳ میلادی ساخته شده است. تاریخ. زمین کلیسا در سال ۱۳۵۴ خورشیدی (۱۹۷۵ میلادی) با کمک های مالی ارمنی های ساکن این محله و از طریق شورای خلیفه گری ارامنه تهران خریداری گردید. هزینه کامل ساخت کلیسا را فرد خیری به نام «گریگور ملیکیان» عهده دار گردید و معمار آن «ژیرایر سیمونیان» بود و در سال ۱۳۶۲ خورشیدی (۱۹۸۳ میلادی) کار ساخت بنا به پایان رسید. لوساوریچ برابر پارسی واژه روشاوریچ و روشنگری است
ریزوئید، برآمدگی سلولی و ساده از سلول های بیرونی پوست پایین سرخس است که به بستر گیاه متصل می شود و عملکردی مشابه موهای ریشه در گیاهان عروقی دارد؛ این ساختار در گیاهان غیرعروقی مثل خزه ها یا در تولید مثل جنسی سرخس به نام پروتال مشاهده می شود و در آن حالت هاپلویید است. شرح و عملکرد. ریزوئیدها، عمدتاً با عمل مویرگی آب و مواد مغذی را جذب می کنند. در اغلب موارد جذب آب از بین رشته های ریزوئید انجام می شود، اما در برخی موارد مانند گیاهان بریوفیت، جذب آب به صورت دَرونی از ساختارهای ریزوئیدی صورت می گیرد. این ساختار با وجود سادگی، عملکرد حیاتی در اتصال گیاه به بستر، تثبیت ساختار گیاه و جلوگیری از خشکی محیط پیرامون، نقش ایفا می کند. در گیاهان زمینی. در گیاهان زمینی، خصوصاً در گیاهان غیرعروقی مانند: جگرواشان، ریزوئیدها معمولاً به شکل تک یا چندسلولی دیده می شوند که گیاه را به بستر خاک متصل می کنند. در گیاهان آوندی (مانند درختان)، ساختارهای مشابهی به نام موهای ریشه وجود دارند که می توانند تک یا چندسلولی باشند. اگرچه عملکرد جذب آب در آنها مشابه است، اما ساختارهای آنها پیچیدگی بیشتری دارد. در جلبک ها. بِسیاری از جلبک های چس
بنده به سطوح سخت، دارای سیستم های ریزوئیدی گسترده ای هستند که به آنها اجازه می دهد، به بستر شنی یا دیگر سطوح متصل شوند و مواد مغذی را جذب کنند. این سیستم ها نقش مهمی در تثبیت جلبک در محیط آب های جریان دار یا ساکن دارند. در قارچ ها. در قارچ ها، رشته های نازک و شاخه دار به نام ریسه(هایف) به عنوان ساختارهای مشابه ریزوئید عمل می کنند. این رشته ها از استولون های قارچی منشعب شده و موجب اتصال قارچ به بستر و جَذب مواد آلی از طریق آزادسازی آنزیم های گوارشی می شوند. این مکانیسم نقش کلیدی در تغذیه هتروتروفیک قارچ ها دارد. اهمیت اکولوژیک. مطالعات نشان می دهد ریزوئیدها، در توالی زیستی خاک پس از حوادثی مانند آتش سوزی جنگل ها نقش اساسی دارند. این ساختارها با تثبیت ذرات خاک و افزایش جذب آب، شرایط را برای رشد گیاهان پیشگام، فراهم می کنند. تکامل. فسیلهای متعلق به ۴۷۰ میلیون سال پیش در ولز نشان دهنده اولین شواهد تکامل ریزوئیدها در گیاهان اولیه است. این سازگاری امکان خروج گیاهان از محیط های آبی و کلونیزه کردن خشکی ها را فراهم کرد.
اورک (یا ارک) () یک هیولای انسان نمای خیالی مانند یک گابلین است. اورک ها توسط نوشته های فانتزی جی. آر. آر. تالکین، به ویژه "ارباب حلقه ها"، وارد استفاده مدرن شدند. در آثار تالکین، اورک ها نژادی بی رحم، تهاجمی، زشت و بدخواه از هیولاها هستند که در تضاد با الف های خیرخواه و در خدمت به یک قدرت شیطانی هستند، هرچند که در حس انسانی اخلاق مشترک هستند. در میان چندین داستان که تا حدودی متناقض هستند، پیشنهادی وجود دارد که آنها یک نژاد فاسد از الف ها هستند. هیولاهای اساطیری با نام هایی شبیه به "اورک" را می توان در شعر انگلیسی باستان "بیوولف"، در اشعار عصر جدید اولیه، و در داستان های عامیانه و افسانه های اروپای شمالی یافت. تالکین اظهار داشت که این نام را از "بیوولف" گرفته است. اورک در فهرست موجودات خیالی در دو رمان اواسط دههٔ 1860 چارلز کینگزلی ظاهر می شود. مفهوم تالکین از اورک ها در داستان های تخیلی نویسندگان دیگر و در بازی های ژانرهای مختلف مانند "سیاه چال ها و اژدهایان"، " و وارکرفت اقتباس شده است. ریشه یابی. انگلیسی باستان. کلمه لاتین به عنوان "Orc, þyrs, oððe hel-deofol"" ("گابلین، شبح، یا شیطان جهنمی") در "واژه نامه
های انگلیسی باستان قرن دهم کلئوپاترا" تفسیر شده است، که توماس رایت درباره آن نوشت، «اورکوس نام پلوتون، خدای مناطق جهنمی بود، از این رو می توانیم به راحتی معنای "hel-deofol" را بفهمیم. "اورک"، در آنگلوساکسون، مانند "ثرز"، به معنای شبح، یا گابلین است». "" "ork" را در زبان هلندی باستان که به هم بسیار نزدیک و مرتبط اند به عنوان "هیولای verslindend" ("هیولا بلعنده") تعریف می کند، و به "nork" ("آدم متعصب، کج خلق، شرور") به عنوان یک ریشهٔ احتمالی در هلندی باستان اشاره می کند. این اصطلاح فقط یک بار در "بیوولف" به عنوان ترکیب جمع "orcneas"، یکی از قبیله هایی که در کنار الف ها و اتین ها (غول ها) توسط خداوند محکوم شده اند، استفاده می شود: "Orcneas" در بالا به "ارواح شیطانی" ترجمه شده است، اما معنای آن نامشخص است. کلیبر پیشنهاد کرد که از "orc" &lt; L. "orcus" "جهان زیرین" + "neas" "اجساد" تشکیل شده است، که ترجمهٔ "ارواح شیطانی" نتوانست عدالت را در مورد آن رعایت کند. به طور کلی فرض بر این است که حاوی یک عنصر "né-"، همزاد با "naus" گوتی و "nár" نورس باستان، هر دو به معنای 'جسد' باشد. کلمه رایج انگلیسی باستان برای جسد "líc
" است، اما "né-" در "nebbed" 'تخت جسد' ظاهر می شود، و در "dryhtné" 'جسد مرده یک جنگجو'، جایی که "dryht" یک واحد نظامی است. اگر قرار است "orcné*" به عنوان "orcus" 'جسد' تفسیر شود، معنی ممکن است "جسد از Orcus (به معنی جهان زیرین)" باشد، یا "جسد شیطانی"، که به عنوان نوعی هیولای مرده متحرک شناخته می شود. جدید اولیه. از هیولایی به نام "Orcus" در کتاب ملکه پریان ۱۵۹۰ اثر ادموند اسپنسر نام برده شده است. "فرهنگ انگلیسی آکسفورد" یک "orke" عصر جدید اولیه را، به معنی "Ogre" ثبت کرده است، در افسانهٔ ۱۶۵۶ "دون زارا دل فوگو" نوشتهٔ ساموئل هلند، یک پاستیش از عاشقانه های اسپانیایی مانند "دن کیشوت". فرض بر این است که 'orke'/'ogre' از طریق افسانه های قاره ای به انگلیسی آمده است، به ویژه از نویسندهٔ فرانسوی قرن هفدهم، شارل پرو، که بیشتر داستان های خود را به عاریت گرفت و "ogre" خود را از نویسندگان ایتالیایی قرن شانزدهم، جیوانی فرانچسکو استراپارولا (معتبر با معرفی فرم ادبی قصهٔ پریان) و جیامباتیستا باسیل، که به گویش ناپلی می نوشت و اظهار داشت که در حال انتقال داستان های شفاهی از منطقه خود است، توسعه داد. باسیل در داستان ها از "hu