Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قادر خان (زاده – درگذشته ۳۱ دسامبر ۲۰۱۸) بازیگر، کمدین، فیلمنامه نویس و کارگردان اهل کشور هند بود. این بازیگر مسلمان، اصالتی افغان بود و در شهر کابل زاده گردید. قادر خان در سال ۱۹۳۷ از پدری افغان و مادری اصالتاً هندی در کابل به دنیا آمد. ۳ برادر وِی قبل از رسیدن به هشت سالگی مردند. به همین دلیل پدرش به اصرار مادرش، کابل را ترک گفتند و ساکن زاغه های اطراف بمبئی گشتند. جاییکه مواد مخدر، فحشا و قتل کار روزمره این مکان بود. مادرش سهم بسزایی در تشویق او به درس خواندن و فرار از فقر داشت و قادر خان در این راه، بالاخره موفق به دریافت مدرک مهندسی عمران گردید و به عنوان استاد دانشکده مهندسی در بمبئی مشغول به کار گردید. در همین دوران بود که شوق هنر را در خود کشف کرد و شروع به نوشتن نمایشنامه و کارگردانی آن را کرد که، بعدها توانست یکی از جوایز محلی بمبئی را بدست آورد. این نمایشنامه (قطار محلی) نام داشت که توجه اسطوره سینمای هند یعنی دیلیپ کومار را جلب کرد. دیلیپ کومار مشوق قادر خان بود برای راهیابی به سینما. حاصل این دوران کاری ۳۰۰ فیلم و فیلمنامه بود. قادر خان با طیف وسیعی از بازیگران در دوران های مختلف همبازی بوده است.
از آمیتا باچان و سیف علی خان گرفته تا گوویندا و همچنین در نقش ها و کارکترهای زیادی ایفای نقش نموده است. از نقش های کمدی و طنز تا نقش های منفی. یکی از شاهکارهای طنز قادر خان در فیلم (راجا داماد می شود) به همراه گوویندا بود که نقش کمدی را به بهترین شیوه اجرا کرد. وی از سال ۱۹۷۳ تا کنون در بیش از ۳۰۰ فیلم بازی کرده است. یکی از شاهکارهای دیالوگ مربوط به فیلم (آمر، اکبر، آنتونی) می باشد که نوشته قادرخان است. گوویندا بازیگر کمیک و کهنه کار بالییوود پس از درگذشت قادرخان او را با (میداس) از اسطوره های یونان و شاه (فریگیه) مقایسه نمود که به هر چه دست می زد طلا می گشت و اضافه کرد: قادر خان نیز با هر بازیگری کار می کرد او را به ستاره تبدیل می کرد. قادر خان، بازیگر و فیلمنامه نویس بزرگ هند، در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۸(۱۰ دی ۱۳۹۷ شمسی) پس یک دوره بیماری طولانی در ۸۱ سالگی در بیمارستانی در کانادا در گذشت. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به دوقلوها اشاره کرد. قادر خان یکی از بهترین نویسنده های تاریخ سینمای هند بود ولی زیاد از این جهت به او توجهی خاصی نکردند و جوایزی که حق او بود به وی نرسید ولی باز هم در دوران بازیگری
خیلی خوب درخشید با گفتن دیالوگ های که هر کس نمی توانست به سادگی بگوید و عکس العمل که مربوط به این سخن هست را ایفا کند. وی همچنین حافظ کل قرآن بود و تا آخرین روز عمرش به اعتقادات دینی اش پایبند بود . فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که قادرخان در آن ها به ایفای نقش پرداخته است:
حمید ساهر پژوهشگر هنرهای سنتی، نویسند، نقاش و مجسمه ساز ایرانی ست. وی فرزند حبیب ساهر، شاعر، داستان نویس و مترجم سرشناس ایرانی ست. ساهر به عنوان گالری دار، بیش از بیست سال تالار نقش را سرپرستی کرده و در همین زمان مدتی سرپرستی گالری های تخت جمشید و تالار نقش مازندران را نیز به عهده داشته است.
اس تی اس-۷۵ () یکی از ماموریت های برنامه شاتل های فضایی بود که در تاریخ ۲۲ فوریه ۱۹۹۶ از پایگاه فضایی کندی به فضا شد. این ماموریت که حدوداً پانزده روز به طول انجامید توسط شاتل کلمبیا انجام گرفت و بخشی از مطالعات پیرامون فضا و اثرات جاذبه بود.
آقا (تولد: ٢١ مارس ١٩١٤-مرگ: ٣٠ آوریل ١٩٩٢) بازیگر، کمدین، خواننده و کارگردان اهل کشور هند بوده است. آقا اصالت ایرانی داشته است. وی در طول دوره بازیگری اش (از سال ١٩٣٥ تا ١٩٨٦ میلادی) بیش از ٣٠٠ فیلم بازی کرده است. پسر این بازیگر جلال آقا نام دارد که او نیز بازیگر بوده است. آقا مسلمان بوده است.
رولان کوربیس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل فرانسه است. وی سابقه بازی در تیم های المپیک مارسی، باشگاه فوتبال المپیاکوس، سوشو و موناکو را دارد.
ورونیکا راث، (؛ زادهٔ ) یک نویسنده، و پدیدآور اهل ایالات متحده آمریکا است. سه گانه "سنت شکن" (سنت شکن، شورشی، هم پیمان + فور) که جز پرفروش ترین کتابهای علمی-تخیلی دنیاست اثر وی است. زندگی شخصی ورونیکا راث. ورونیکا راث در 19 اوت 1988 در شهر نیویورک متولد شد و عمدتاً در بارینگتون، ایلینوی بزرگ شد. مادر او، باربارا راس، یک نقاش است که در بارینگتون زندگی می کند. او کوچکترین فرزند از سه فرزند است. وقتی او پنج ساله بود والدینش طلاق گرفتند و مادرش دوباره با فرانک راس، مشاور مالی شرکت های محوطه سازی ازدواج کرد. برادر و خواهر او در منطقه شیکاگو زندگی می کنند. راث اهل آلمان و لهستان است. راث درباره پدرش می گوید: «او شغل داشت و دور کار می کرد. اکنون با پدر ناتنی ام رابطه خوبی دارم.» پدربزرگ و مادربزرگ مادری او بازماندگان اردوگاه کار اجباری بودند که اعتقادات مذهبی مادرش را از مذهب دور می کرد. راث با شرکت در مطالعه انجیل مسیحی در دوران دبیرستان خود درباره مسیحیت آموخت و از آن زمان تاکنون با آن باقی مانده است. راث به مدرسه ابتدایی Grove Avenue، Prairie Middle School و Barrington High School رفت. پس از یک سال در کالج کارلتو
ن، او به دانشگاه نورث وسترن برای برنامه نویسندگی خلاق آن منتقل شد. راث در سال 2011 با عکاس نلسون فیچ ازدواج کرد. آنها در شیکاگو زندگی می کنند.
اس تی اس-۴۰۰ () یکی از ماموریت های رزرو شاتل اندور بود که قرار بود در صورت نیاز به نجات خدمه طی مأموریت اس تی اس-۱۲۵ به شاتل آتلانتیس ملحق شود. مأموریت اس تی اس-۱۲۵ آخرین مأموریت شاتل فضایی جهت تعمیر و نگهداری تلسکوپ فضایی هابل بود.
فیلیپ بلان (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فعلی والیبال اهل فرانسه است. او هم اکنون سرمربیگری تیم ملی والیبال ژاپن را بر عهده دارد. بلان در زمان مربی گری استفان آنتیگا سرمربی تیم ملی لهستان، کمک وی بود. بلان از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷ بازیکن و از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۲ سرمربی تیم ملی والیبال فرانسه بوده است. فیلیپ در قهرمانی جهان ۱۹۸۶ به عنوان باارزش ترین بازیکن مسابقات انتخاب شد.
دریاچه لوگو (به خط چینی: 泸沽湖، به پین یین: Lúgū Hú) در شمال غربی دشت یون نان در شهرستان خودمختار ینگ لیانگ یی در جمهوری خلق چین واقع شده است. این دریاچه مرز دو استان یون نان و سیچوآن است. لوگو دریاچه ای کوهستانی است که در ارتفاع ۲۶۸۵ متر از سطح آب های آزاد قرار دارد. این دریاچه توسط چندین کوه احاطه شده و پنج جزیره، چهار شبه جزیره و چهارده خلیج را در خود جای داده است. در اطراف این دریاچه چندین اقلیت قومی از جمله اقوام موسو، یی، پومی و تبتی ها سکونت دارند. معروفترین آنها موسوها هستند که ساختار خانوادگی منحصربفرد و باستانی آنها به «فسیل زنده ای برای تحقیق در مورد تاریخ تکوین پیوندهای زناشویی در انسان ها» و «واپسین قلمرو شگفت انگیز مادرسالاری» شهرت یافته است. موسوها این پهنهٔ آبی را «دریاچه مادر» می نامند و نام چینی این دریاچه «لوگو هو» است. لوگو در زبان موسو به معنی «افتادن در آب» و «هو» نیز در چینی به معنی «دریاچه» است. در راهنماهای گردشگری چینی هم این منطقه به «سرزمین شگفت انگیز دختران»، «پادشاهی زنان» و «خانهٔ قبیلهٔ مادرسالار» شهرت دارد. مساحت این دریاچه ۴۸.۵ کیلومتر مربع است. طول آن حداکثر به ۹.۴ کیلومتر و ع
رض آن حداکثر به ۵.۲ کیلومتر می رسد و ژرف ترین نقطه آن ۹۳ متر عمق دارد. بوم شناسی. این دریاچه از مناظر طبیعی چشم نواز و مقاصد مورد علاقه گردشگران در چین محسوب می شود. زیست بوم لوگو پوشیده از درختان صنوبر است. حیات وحش منطقه شامل حیواناتی چون آهوی ختن، کرکس، باز، روباه و پلنگ می شود. پرندگان مهاجر زیادی نیز برای گذران زمستان به آن می آیند. ۱۲ گونه ماهی در این دریاچه زندگی می کنند که چهار گونه بومی و بقیه گونه های خارجی هستند که در سال ۱۹۵۸ برای گسترش ماهیگیری در دریاچه رهاسازی شدند. حجم ماهیگیری در دریاچه در گذشته به ۵۰۰ تن در سال می رسید اما تخریب جنگل ها باعث کاهش شدید آن شده است.
در اینجا فهرستی از خودروهای تمام برقی آورده شده است که بر پایه میزان سرعت به سه دسته کم سرعت (خودرو محلی)، خودروی شهری، خودرو قابل تردد در بزرگراه و خودرو مسابقه ای تقسیم می شوند. خودرو برقی کم سرعت. "خودروهای کم سرعت و اقتصادی با بیشینه سرعت ۶۰ کیلومتر بر ساعت یا کمتر. خودرو برقی شهری. "خودروهای شهری با بیشینه سرعت ۱۰۰ km/h یا کمتر." ! مدل ! بیشینه سرعت ! گنجایش(بزرگسالان) ! مدت شارژ ! کرانه اسمی ! تاریخ عرضه
میگل آنخل فالاسکا فرناندز () (زاده ۲۹ آوریل ۱۹۷۳ در مندوزا، آرژانتین - درگذشت ۲۲ ژوئن ۲۰۱۹) بازیکن سابق و مربی والیبال که از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۹ عضو تیم ملی والیبال اسپانیا بود و هدایت تیم های اسکرا بلچاتوف و تیم ملی جمهوری چک را به عنوان سرمربی بر عهده داشت. آنخل با اسپانیا در قهرمانی اروپا ۲۰۰۷ به قهرمانی و مدال طلا دست یافت و در رده باشگاهی نیز یک مدال طلا و دو مدال نقره لیگ قهرمانان والیبال اروپا، یک مدال طلا چلنج کاپ، دو مدال طلا قهرمانی باشگاه های جهان و هفت قهرمانی در لیگ های اسپانیا، بلژیک و لهستان را به عنوان بازیکن در کارنامه خود دارد. فالاسکا در سال ۲۰۱۳ هدایت اسکرا را بر عهده گرفت و در همان سال اول قهرمانی پلاس لیگا را برای این تیم به دست آورد. فالاسکا در مراسم ازدواج دستیار خود بود که احساس کرد وضعیت خوبی ندارد و به هتل برگشت و دچار حمله قلبی شد و در سن ۴۶ سالگی درگذشت.
ارمنستان بیزانس یا ارمنستان غربی، که بدنبال تقسیم ارمنستان بزرگ بین امپراتوری بیزانس و ساسانیان در سال ۳۸۷ میلادی تشکیل شد. در زمان پادشاهی شاپور سوم باردیگر لشکرکشی های ساسانیان به ارمنستان آغاز شد. شاپور تحت تأثیر برخی از خاندان های قدرتمند ارمنستان، که از او حمایت می کردند، جوانی از خاندان اشکانی به نام :خسرو چهارم ارمنستان را به پادشاهی بخش شرقی ارمنستان، که اکنون به طور کامل تحت سلطهٔ ساسانیان قرار داشت، گمارد و آرشاک سوم نیز از سوی رومیان پادشاه بخش غربی ارمنستان شد که تحت نفوذ روم شرقی قرار داشت. به این ترتیب ارمنستان در این دوره میان ایران ساسانی و امپراتوری روم شرقی تقسیم شد. بعدها رومیان بارها سعی کردند با حمله به ارمنستان شرقی این بخش را نیز از آن خود سازند اما همواره از سپاهیان ساسانی شکست خوردند. در نهایت نیز شاپور سوم با عقد پیمانی با رومیان سلطهٔ خود را در ارمنستان شرقی رسمیت بخشید. سربازان و سرداران ارمنی بیزانس. امپراتوری بیزانس دائماً از طرف امپراتوری های دیگر از شرق و غرب و با اقوام اسلاونژاد مورد تهدید قرار می گرفت و در جنگ ستیز بود به این علت احتیاج به یک ارتش پایدار و قوی داشت سربازان ار
منی سهم بسزائی برای تشکیل ارتش بیزانس داشتند. ۱۵۰۰۰۰ نظامی ارمنی در ارتش امپراتوری بیزانس خدمت می کردند که به گروهای کوچک ۲۰۰۰۰ و ۳۰۰۰۰ نفری تشکیل می دادند و به نقاط مختلف امپراتوری بیزانس فرستاده می شدند. باسیل دوم ملقب به باسیل بلغارکش در حین نخستین جنگش با ساموئل تزار بلغارستان در فردای آن روزی که نیروهایش در «تیتوک» [Titoch] شکست خوردند می نویسد: از قرن پنجم به بعد ارمنیان هسته اصلی ارتش بیزانس را در آناتولی تشکیل می دادند طوری که پروکوپیوس محقق و تاریخ نگار بیزانس می نویسد: و ویلیام باسل می افزاید که: تعداد زیادی از افسران ارمنی در ارتش بیزانس به درجات بالای نظامی ارتقاء یافتند، از میان همین سرداران بود که بیزانس برحسب معمول حکام نظامی بخشی از ارمنستان را (ارمنستان کوچک) که جزو خاک امپراتوری بود تعیین می کرد. در زمان سلطنت ژوستینین یکم عده زیادی از سرداران ارمنی در ارتش بیزانس خدمت می کردند که از جمله می توان:آرتابان، «آرتاوازد» [Artavazd]، هامازاسپ مامیکونیان و «آرشاک» [arsace] که بر پادگان «سورا» [sura] فرماندهی می کرد نام برد. واحدهای ارمنی حتی در میان لشکریان رومی مرز رن هم دیده شدند. چنان که هرودین
نقل می کند: در قرن هشتم «پاتریس وارتان» [patrice vartan] و ژنرال تاجات آنتزه واستی بودند. فرماندهی سپاه بیزانس بر ضد بلغارها برعهده «ژنرال تاجات آنتزه واستی» بود. فرماندهان و سرداران بزرگ نظامی ارمنی، بیزانس را می توان به: باراداس وارد فوکاس و پسرانش «نیسه فور» [nicephore]، «لئون»، «کنستانین»، و «ژان تزی میسکس» و گریگوری دوتارون را نام برد. امپراتوران ارمنی بیزانس. آرتاباسدوس ژنرالی ارمنی و فرماندار شهر نظامی آرمنیاکون بود. او در ۷۱۵ با آنا، دختر لئوی ایسوریایی، فرماندهٔ لشکریان آناتولی نامزد شد و لئو را در شورش علیه تئودوسیوس سوم، امپراتور وقت بیزانس یاری نمود. آرتاباسدوس در سال ۷۱۷ با آنا ازدواج نمود و مقام کُنتِ اوپسیکیون، بزرگ ترین شهر نظامی بیزانس در شمال شرقی آسیای صغیر در نزدیکی قسطنطنیه و با اهمیت نظامی بالا به او اعطا شد. ملقب به لئوی ارمنی (درگذشتهٔ ۲۵ دسامبر ۸۲۰) امپراتور روم شرقی از ۸۱۳ تا به قتل رسیدنش در ۸۲۰ بود. در دوران فرمانروایی او دور جدیدی از شمایل شکنی در امپراتوری بیزانس آغاز شد. او در لشکرکشی سال ۸۱۳ میخائیل یکم(بیزانس) علیه بلغارها شرکت داشت اما هنگامی که میخائیل با ناخردمندیش شرایط آن
ان برای صلح را نپذیرفت، سربازان آسیایی صغیری که تحت فرمان لئو بودند به هنگام آغاز نبرد ورسینیکیا در نزدیکی آدریانوپول از نیروهای میخائیل جدا شده و نبرد را ترک کردند. لئو سپس میخائیل را از قدرت برکنار و در ژوئیه ۸۱۳ باعنوان لئوی پنجم جانشین او شد. در سال ۸۱۱ میلادی متولد شد و تا سال ۸۸۶ میلادی زندگی کرد. این امپراتور ارمنی نژاد بیزانس، بین سال های ۸۶۷ تا ۸۸۶ میلادی حکمرانی کرده و بنیانگذار دودمان مقدونیان بود. باسیلیوس دودمان تازه ای را در اروپا بنام دودمان مقدونیان پایه ریزی کرد. پدر وی امپراتور تئوفیلوس و مادرش ملکه تئودورا (وی از نژاد ارمنی و خواهر بارداس و پترناس بود) بود. در دو سالگی در پی مرگ پدر به امپراتوری رسید. به دلیل سن کم، زمامداری کشور در دست مادرش بود اما به دلیل آزار زیاد مردم بدست وی و افزایش ناخرسندی ها، داییش بارداس را نایب السلطنه خویش نمود و مادر را به کلیسایی فرستاد. ژان نجیب زاده ای از یک خانوادهٔ اشرافی ارمنی بود که از طرف مادرش با ژنرال و بعدتر امپراتور نیکه فوروس دوم فوکاس نسبت پیدا می کرد. او در دوران فرماندهی نیکه فوروس به ارتش امپراتوری پیوست و در کنار او با اعراب مسلمان در کیلیکیه
و سوریه جنگید. او سپس نیکه فوروس را در رسیدن به تاج و تخت امپراتوری بیزانس یاری نمود و به پاداش این کارش، مقام فرماندهی کل قوای بیزانس در مناطق شرقی به او اعطا شد. تمدن ارمنی و بیزانس. ملت ارمنی مقام پرافتخاری در تاریخ دنیای متمدن دارد، او در برابر اعراب و در برابر تُرکان مقاومت کرده در طول، چندین سده دولت و ارتش بیزانس را رهبری کرده و بر سرنوشت جنگ های صلیبی تأثیری داشته است که جای انکار نیست. این وسیله را یافته است که تا به امروز اصالتی استوار و بجا برای خود حفظ کند؛ و بالاخره در حفظ تعادل و آینده آسیای غربی همچنان عاملی ضروری و اجتناب ناپذیر است. آ. واسیلیف می نویسد: سهم فرهنگی ارمنستان در فرهنگ بیزانس تنها به همین زمینه هنر محدود نبوده بلکه به زمینه حقوق نیز گسترش یافته است. در واقع ارمنستان چندتن از بزرگ ترین حقوقدانان را به بیزانس داده است، همانها که در دوران سلطنت ژوستینین یکم، در حفظ و حراست ماتراک حقوق رم دخیل بودند و در قرون بعد به امپراتوری کمک کردن تا تشکیلات قضایی خود را بر حسب نیازمندیهایش روبراه کند. سیاست بیزانس در برابر ارمنستان. ارمنستان برای بیزانس نه تنها دولتی حایل بلکه در حقیقت سپربلایی
بود که یکی از حساسترین مرزهای امپراتوری را در برابر خطرات شرق حمایت می کرد. خطراتی که از طرف ایران ساسانی بیزانس را تهدید می کردند. با نخستین امپراتوران ارمنی نسب سلسله مقدونیان، ظاهراً سیاست بیزانس حرکتی به سمت تشخیص و درک روشن ضروریات از خود نشان داد. بدین معنی که وجود کشور ارمنستان مستقل (دودمان باگراتونی) را پذیرفت، و آن کشور در سده دهم و آغاز سده یازدهم سدی محکم و گرانقدر در برابر ترکان شد. تنها به خاطر وجود ارمنستان خیل اقوام غارتگر آسیای مرکزی در مدتی نزدیک به یک سده موفق نشدند آنگونه که در ایران و در کشورهای غربی نفوذ کرده بودند در آسیای صغیر نفوذ کنند. لیکن کم کم سیاست بیزانس تغییر کرد، بدین معنی که بیزانس برای کینه و عنادی که از نظر مذهبی با ارمنستان داشت و نیز به طمع افزودن بر مستملکات خود، کاری نکرد که وحدت و قدرت مقاومت کشور باگراتونیها را تقویت کند، در صورتی که ارمنستان باگراتونی به هر حال سدی برای حفاظت خود او هم بود. این سیاست کورکورانه نتیجه شوم خود را در عمل زشت و بدفرجام امپراتور باسیلیوس دوم و جانشینان او ببار آورد که در سال ۱۰۴۵ میلادی با ناچار ساختن ارمنستان به جنگیدن در دو جبهه، هم با
بیزانس و هم با سلجوقیان، آن کشور را نابود کرد و پیامد منطقی آن هم در نبرد ملازگرد در سال ۱۰۷۱ آشکار شد که درهای آسیای صغیر را به روی ترکان گشود. بعداً نیز در برابر پادشاهی ارمنی کیلیکیه و کشورهای صلیبی، بیزانس همان سیاست اشتباه را دنبال کرد. ژاک دو مورگان می نویسد:
گنادی یاکاولیویچ شیپولین () (زاده۲۹ آوریل ۱۹۵۴ در بلگورود)؛ مربی والیبال اهل روسیه که در حاضر سرمربی تیم بلوگوری است. ژنادی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ سرمربی تیم ملی والیبال روسیه بود که روسیه را به مدال نقره المپیک ۲۰۰۰، مدال نقره قهرمانی جهان ۲۰۰۲ و مدال طلا جام جهانی ۱۹۹۹ رساند. گنادی از سال ۱۹۹۰ تا به حال سرمربی بلگوری است که توانست این تیم را به افتخارات بزرگی همچون ۸ قهرمانی سوپر لیگ و جام حذفی، دو قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و قهرمانی جام باشگاه های جهان در سال ۲۰۱۴ برساند. شیپولین برنده تندیس علوم روسیه می باشد.
در حال حاضر ۱۵۷ کشور از کشورهای عضو سازمان ملل متحد فلسطین را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت می شناسند. از نوامبر ۲۰۱۲ این کشور ناظر غیرعضو مجمع عمومی سازمان ملل بوده است. پس از انتشار بیانیه استقلال فلسطین توسط اعضای سازمان آزادی بخش فلسطین در جلسه فوق العاده ۱۸ نوامبر ۱۹۸۸ در شهر الجزیره، پایتخت کشور الجزایر، تشکیل فلسطین اعلام شد. انتشار این بیانیه به سرعت از سوی طیف بزرگی از کشورها مورد استقبال قرار گرفت و تا پایان همان سال، ۷۸ کشور، فلسطین را به رسمیت شناختند. در فوریهٔ ۱۹۸۹، نماینده سازمان آزادی بخش فلسطین در شورای امنیت سازمان ملل متحد ادعا کرد که ۹۴ کشور، فلسطین را به رسمیت می شناسند. در پی بخشی از تلاش ها برای پایان دادن به درگیری فلسطین و اسرائیل و به دنبال امضای پیمان اسلو میان اسرائیل و سازمان آزادی بخش فلسطین، تشکیلات خودگردان فلسطین به عنوان یک دولت موقت و خودگردان در فلسطین آغاز به کار کرد. اسرائیل اعلام کرد که فلسطین را به عنوان یک دولت مستقل به رسمیت نمی شناسد و سرزمین های تحت سلطهٔ حکومت خودگردان را خود در اختیار خواهد داشت. بسیاری از کشورهایی که فلسطین را به رسمیت نمی شناختند، سازمان آزادی
بخش فلسطین را نمایندهٔ مردم فلسطین می دانستند. در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۴ مجمع عمومی سازمان ملل متحد با ۱۳۸ رأی موافق و ۹ رأی مخالف و ۴۱ رأی ممتنع وضعیت فلسطین را به دولت ناظر غیرعضو تغییر داد. اسرائیل و تعدادی از کشورها فلسطین را به رسمیت نشناخته و اعلام کردند که تأسیس فلسطین تنها از طریق گفت وگو و مذاکره بین اسرائیل و سازمان آزادی بخش فلسطین امکان پذیر است. مسائل اصلی مانع از حصول توافق بین اسرائیل و فلسطین درحال حاضر عبارت اند از: مرزها، امنیت، حقوق آب، وضعیت اورشلیم، آزادی دسترسی عبادتگاه ها در اورشلیم، شهرک سازی های اسرائیل و وضعیت پناهندگان فلسطینی از جمله حق بازگشت به کشور خود است. پیشینه. در ۲۲ نوامبر ۱۹۷۴، قطعنامه شماره ۳۲۳۶ مجمع عمومی سازمان ملل متحد، حق تعیین سرنوشت، استقلال و حاکمیت در فلسطین را برای فلسطینیان به رسمیت شمرد و همچنین سازمان آزادی بخش فلسطین را به عنوان تنها نمایندهٔ مردم آن کشور و عضو ناظر مجمع عمومی سازمان ملل متحد انتخاب کرد. مدت کوتاهی پس از بیانیه سال ۱۹۸۸، فلسطین توسط بسیاری از کشورهای در حال توسعه در آفریقا و آسیا و همچنین کشورهای کمونیستی و اعضای جنبش عدم تعهد به رسمیت شناخته شد. در
آن زمان ایالات متحده آمریکا با استفاده از قانون کمک های خارجی تلاش نمود که دیگر کشورها و سازمان های بین المللی را از به رسمیت شناختن فلسطین منصرف کند. اگرچه این اقدامات در بسیاری از موارد موفقیت آمیز بود، اما اتحادیه عرب و سازمان همکاری اسلامی بلافاصله با انتشار بیانیه هایی ضمن به رسمیت شناختن فلسطین، با هدف حمایت و همبستگی با این کشور، فلسطین را به عضویت هر دو سازمان پذیرفتند. در فوریه ۱۹۸۹ و در نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد، نماینده سازمان آزادی بخش فلسطین اعلام کرد ۹۴ کشور، فلسطین را به رسمیت شناخته اند. با این اقدام، فلسطین تلاش کرد عضویت چند سازمان تخصصی سازمان ملل متحد را به دست آورد که در نهایت آمریکا با تهدیدهایی مبنی بر قطع بودجه سازمان هایی که فلسطین را به عضویت بپذیرند، مانع از به ثمر نشستن تلاش های فلسطین شد. برای نمونه در آوریل همان سال و پس از آنکه ایالات متحده آمریکا تهدید کرد اگر عضویت فلسطین در سازمان بهداشت جهانی پذیرفته شود، بودجه سازمان بهداشت جهانی را قطع خواهد کرد، درخواست عضویت فلسطین در آن سازمان پذیرفته نشد. در ژوئن ۱۹۸۹ سازمان آزادی بخش فلسطین طی نامه ای به دولت سوئیس به عنوان مت
ولی کنوانسیون ژنو سال ۱۹۴۹، عضویت در آن کنوانسیون را درخواست کرد ولی دولت سوئیس پاسخ داد به دلیل آنکه استقلال فلسطین در مجامع جهانی هنوز به رسمیت شناخته نشده است، نمی تواند این درخواست را بپذیرد. با توجه به آنکه جامعهٔ جهانی دربارهٔ وجود یا نبود یک کشور فلسطینی تردید دارد، تا زمانی که این مسئله در چارچوب مناسبی حل نشود، دولت سوئیس به عنوان متولی کنوانسیون ژنو و پروتکل های الحاقی آن، نمی تواند تشخیص دهد که این ارتباطات می تواند سند مناسبی برای افزودن فلسطین به کنوانسیون و پروتکل های الحاقی آن باشد یا خیر. در نتیجه، در ماه نوامبر ۱۹۸۹ اتحادیه کشورهای عربی، قطعنامه ای را به مجمع عمومی سازمان ملل پیشنهاد داد که براساس آن سازمان آزادی بخش فلسطین به طور رسمی به عنوان دولت مستقل فلسطین به رسمیت شناخته شود. پس از آنکه ایالات متحده مجدداً کشورهایی را که بخواهند به این قطعنامه رأی مثبت دهند به قطع کمک های مالی تهدید کرد، پیش نویس این قطعنامه کنار گذاشته شد. کشورهای عربی در مقابل تعهد آمریکا بر عدم تکرار تهدید به تحریم سایر کشورها، پذیرفتند بر تصویب این قطعنامه پافشاری نکنند. بسیاری از به رسمیت شناختن های اولیه، مبهم و
دوپهلو بود. علاوه بر آن، تردید سایر کشورها در به رسمیت نشناختن، الزاماً بدین معنا نبود که آن ها فلسطین را معتبر نمی دانند. این موضوع منجر به ایجاد سردرگمی دربارهٔ تعداد کشورهایی شد که در ۱۹۸۸ همزمان با اعلام استقلال، فلسطین را به رسمیت شناختند. دربارهٔ شمار کشورهایی که درگذشته اعلام کرده بودند فلسطین را به رسمیت می شناسند، اختلاف وجود داشت، با این حال نام ۱۳۰ کشور در میان کشورهایی که درابتدا فلسطین را به رسمیت شناختند دائماً دیده می شود. در ژوئیه ۲۰۱۱، ریاض منصور، سفیر فلسطین در سازمان ملل متحد، در مصاحبه با روزنامه اسرائیلی هاآرتص ادعا کرد که ۱۲۲ کشور، فلسطین را به رسمیت می شناسند. در پایان همان ماه ساف مقاله ای دربارهٔ «چرایی لزوم به رسمیت شناخته شدن فلسطین از سوی دیگر دولت ها» منتشر کرد و در آن مقاله فهرست ۱۲۲ کشوری را اعلام کرد که فلسطین را به رسمیت شناخته اند! در پایان سپتامبر همان سال، ریاض منصور ادعا کرد، تعداد این کشورها به ۱۳۹ کشور رسیده است. موضع اسرائیل. در فاصلهٔ میان جنگ شش روزه و پیمان اسلو، دولت اسرائیل پیشنهاد تأسیس یک دولت فلسطینی را ارائه کرد. حتی پس از تأسیس دولت مستقل فلسطین در ۱۹۹۴، بسیار
ی از جریان های سیاسی اسرائیل با پیشنهاد تشکیل این دولت مخالفت کردند. بنیامین نتانیاهو در طول دورهٔ نخست وزیری خود تا آن جا پیش رفت که دو نخست وزیر سابق، یعنی اسحاق رابین و شیمون پرز را به نزدیک کردن آنچه او خطر تأسیس فلسطین می نامید، متهم کرد. نتانیاهو اعلام کرد هدف اصلی سیاست های دولت او ممانعت از تبدیل حکومت فلسطین به دولت مستقل فلسطینی است. سیاست های دولت نتانیاهو پس از مدتی تغییر کرد و او تحت فشار باراک اوباما در سخنرانی ۴ ژوئن ۲۰۰۹ اعلام کرد که ایدهٔ تأسیس یک دولت خلع سلاح شدهٔ فلسطینی در سرزمینی محدود را تأیید می کند. این موضع گیری نتانیاهو به دلیل عدم وجود تضمین هایی برای بازپس دادن سرزمین های فلسطینی در آینده، مورد انتقادهایی واقع شد. در دسامبر ۲۰۰۱ آریل شارون، اولین نخست وزیری بود که تشکیل فلسطین را تنها راه حل پایان دادن به نزاع اسرائیل و فلسطین دانست و تحقق بخشیدن به این کار را یکی از اهداف دولت خود برشمرد. دولت ایهود اولمرت نیز با تکرار این موضوع بر آن صحه گذاشت، ولی با روی کار آمدن دولت نتانیاهو، بار دیگر اعلام شد که تشکیل فلسطین خطری برای اسرائیل به شمار می آید. اسرائیل به طور کلی ایدهٔ تأسیس دو
لتی فلسطینی را پذیرفته است، اما از پذیرش مرزهای سال ۱۹۶۷ به عنوان یکی از شروط مذاکرات نهایی به دلیل نگرانی های امنیتی خودداری کرده است. کارشناسان نظامی اسرائیل استدلال کرده اند که مرزهای سال ۱۹۶۷ از منظر استراتژیک غیرقابل دفاع هستند. اسرائیل همچنین مخالف مطرح شدن موضوع استقلال فلسطین در مجمع عمومی سازمان ملل است و معتقد است که طبق پیمان اسلو هر گونه فعالیت یک جانبه در این موضوع امری نکوهیده و اشتباه است. فلسطین در سازمان ملل. در ۱۴ اکتبر ۱۹۷۴ سازمان آزادی بخش فلسطین به عنوان نمایندهٔ مردم فلسطین، از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شد و حق حضور و شرکت در جلسات عمومی آن مجمع که دربارهٔ فلسطین برگزار می شود را به دست آورد. در ۲۲ نوامبر ۱۹۷۴، وضعیت عضویت ساف (سازمان آزادی بخش فلسطین) به «ناظر غیر دولت» تغییر کرد و این سازمان اجازه یافت در همهٔ جلسات مجمع عمومی و دیگر فعالیت های سازمان ملل متحد شرکت کند. در ۱۵ دسامبر ۱۹۸۸ و بر اساس قطعنامهٔ ۴۳/۱۷۷ مجمع عمومی سازمان ملل، بیانیه استقلال فلسطین به رسمیت شناخته شده و در سازمان ملل نام فلسطین جایگزین نام سازمان آزادی بخش فلسطین شد. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۳، مح
مود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، به نمایندگی از سازمان آزادی بخش فلسطین، درخواست عضویت دائم و رسمی این کشور را به سازمان ملل متحد تقدیم کرد. در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲ و طی قطعنامه شمارهٔ ۶۷/۱۹، فلسطین به عنوان «کشور ناظر غیر عضو» در آن مجمع پذیرفته شد و در ۱۷ دسامبر همان سال «یوکیول یون» مدیر پروتکل های سازمان ملل مقرر کرد که استفاده از نام فلسطین در تمامی اسناد رسمی سازمان ملل الزامی است. درخواست عضویت در سازمان ملل در ۲۰۱۱. دو سال پس از به بن بست رسیدن مذاکرات صلح میان فلسطین و اسرائیل، فلسطینی ها تلاش های دیپلماتیک خود را برای به رسمیت شناخته شدن دولت خود با مرکزیت بیت المقدس شرقی و با مرزهای پیش از جنگ شش روزه دوباره آغاز کردند. تلاش های فلسطینی ها از اواخر ۲۰۰۹ آغاز شد و پس از آنکه محمود عباس درخواست عضویت فلسطین را به سازمان ملل تقدیم کرد، با استقبال گسترده مواجه شد. این به رسمیت شناخته شدن گسترده می تواند حق اقامه دعوا در محاکم بین المللی علیه سایر دولت ها را برای فلسطین ایجاد کند. به رسمیت شناختن های دیپلماتیک. اعضای سازمان ملل متحد. در حال حاضر، ۱۵۷ تا از ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل متحد، فلسطین را به رسم
یت شناخته اند. کشورهایی که با علامت (*) مشخص شده اند، فلسطین را در چهارچوب مرزهای قبل از جنگ شش روزه در ۴ ژوئن ۱۹۶۷ و در محدودهٔ کرانه باختری، نوار غزه و بیت المقدس شرقی به رسمیت می شناسند.
پاندای کونگ فوکار ۳ () فیلم پویانمایی کمدی رزمی محصول سال ۲۰۱۶ است که به وسیلهٔ دریم ورکس انیمیشن، گروه فیلم چین، اورینتال دریم ورکس و ژانگ مینگ یو یینگ فیلم ساخته شده و به وسیلهٔ فاکس قرن بیستم توزیع شده است. این فیلم سومین قسمت از مجموعه "پاندای کونگ فوکار" و دنبالهٔ "پاندای کونگ فوکار ۲" (۲۰۱۱) به شمار می رود. این فیلم توسط جنیفر یو نلسون و آلساندرو کارلونی (نخستین تجربهٔ کارگردانی بلند او) کارگردانی شده و فیلم نامه به دست تیم نویسندگی جاناتان ایبل و گلن برگر نوشته شده است. جک بلک، داستین هافمن، آنجلینا جولی، لوسی لیو، ست روگن، دیوید کراس، جیمز هنگ و جکی چان نقش های خود از فیلم های پیشین را تکرار می کنند و رندل دوک کیم با نقش اوگوِی از فیلم نخست بازمی گردد. برایان کرانستون، جی. کی. سیمونز و کیت هادسن به عنوان بازیگران جدید به آن ها ملحق می شوند. در این فیلم، پو دوباره با پدر اصلی خود دیدار می کند و وجود یک دهکده مخفی پانداها را کشف می کند، اما به زودی باید مهارت "چی" را یاد بگیرد و پانداها را برای مبارزه با ژنرال کای که قصد نابودی میراث اوگوِی را دارد، آماده کند. این فیلم به نانسی برنستین تقدیم شده است که