Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گفته می شود این بازی که در در تاریخ ۲۵ اوت ۱۹۴۱ برابر ۳ شهریور ۱۳۲۰ انجام شده، بدون گل پایان یافته است. صحت این ادعا از چند جهت مورد تشکیک قرار گرفته است. این بازی ۰–۰ نیز گزارش شده است. بعضی از منابع ایرانی گزارش داده اند که در این بازی افغانستان صاحب یک پنالتی شده که بازیکنان ایرانی به آن اعتراض کرده اند. ممکن است به دلایل دیپلوماسی این بازی بدون گل گزارش شده باشد. در برخی منابع، تاریخ این بازی یک روز پیش تر (۲ شهریور) و نتیجه پایانی ۱–۰ به سود افغانستان است که تک گل بازی در دقیقه ۹۰ و با ضربه پنالتی به ثمر رسیده است. همچنین گفته می شود این تیم، تیم ملی ایران نبوده و «منتخب مشهد» بوده است. با این وجود تنها ۲ بازیکن از مشهد در این تیم بوده اند و بقیه بازیکنان از اصفهان و تهران بوده اند. نکته دیگری که مخالفان این نظر اشاره می کنند این است که پیش از این بازی، تیم ایرانی در تاریخ ۱ شهریور به دیدار تیم ملی فوتبال هندوستان رفته است که با نتیجه ۱–۰ به پیروزی رسیده است. در حالی که بعضی دیگر منابع گمانه زنی می کنند که تیم منتخبی از هندوستان که در مقابل ایران قرار گرفت تیم ملی فوتبال هندوستان نبوده و احتمالاً باشگاه
ی از پیشاور بوده که در مسابقات حضور داشته است. بازیکنان. در هیچ سندی بازیکنان تیم ایران در این مسابقه درستی ثبت نشده اند. اما به طور قطع آرتوش آساطوریان، عباس قریب، اکبر حیدری، ابراهیم رحیمیان، محمد انشاء، احمد گلبو، عباس تنیده گر، احمد خطیبی و محمد بلورفروشان ۹ نفری بودند که به مربیگری حسین صدقیانی در تیم ملی اولیه بازی کردند و بازیکنان نظامی چون فتح الله مین باشیان و عزیز فرزانگان به دلیل درگیری های جنگ جهانی دوم اجازه خروج از کشور را نیافتند. بازگشت به ایران. پس از پایان بازی های ایران در این مسابقات، ایران تحت حمله نیروهای متفقین درآمد و بازیکنان تیم ایران حاضر در جشن استقلال افغانستان، به سرعت به کشور بازگشتند. ۱۳۲۶: برابر ترکیه در امجدیه. مجید پناهی در فهرست بازی های تیم ملی ایران در بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال، پس از بازی سال ۱۳۲۰ مقابل افغانستان دومین بازی را مسابقه ای برابر ترکیه ذکر می کند که در تاریخ ۲۶ اکتبر ۱۹۴۷ برابر ۳ آبان ۱۳۲۶ و در ورزشگاه امجدیه با نتیجه ۳–۱ به سود ترکیه پایان یافته است. ۱۳۲۷: افغانستان. به نوشته نازنین ربیعه در روزنامه شرق، نخستین بازی ملی ایران در سال ۱۳۲۷ برابر تیم ملی فوت
بال افغانستان اتفاق افتاده است. ۱۳۲۹: برابر ترکیه در ترکیه. از نظر قربان علی تاری، نخستین بازی ملی ایران در سال ۱۳۲۹ برابر تیم ملی فوتبال ترکیه اتفاق افتاده است. جستارهای وابسته. نتایج تیم ملی فوتبال ایران ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
چگونه از مجازات قتل فرار کرد نام سریالی جنایی درام حقوقی ساخته شده در شبکه تلویزیونی ای بی سی آمریکاست که اولین قسمت آن ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۴ پخش شد. داستان این سریال، هر فصل در ۱۵ قسمت روایت می شود و تاکنون شش فصل از آن پخش شده است. در شصت و هفتمین دوره جایزه امی (۲۹ شهریور ۱۳۹۴) وایولا دیویس بازیگر آمریکایی-آفریقایی تبار جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن را برای بازی در سریال «چگونه از مجازات قتل فرار کرد؟» برای نقش آنالیز کیدینگ از آن خود کرد. ویولا دیویس بار دیگر در شصت و نهمین دوره جایزه امی (۱۳۹۶) در شاخه بهترین بازیگر زن نقش اصلی سریال درام (چگونه از مجازات قتل فرار کرد) نامزد دریافت جایزه شد این مجموعه شامل گروهی از بازیگران با آلفرد انوک، جک فالاهی، آجا نائومی کینگ، مت مک گوری و کارلا سوزا به عنوان شاگردان آنالیز، چارلی وبر و لیزا ویل به عنوان کارمندان او، و بیلی براون به عنوان کارآگاه با اداره پلیس فیلادلفیا که متعلق به آنالیز است. از فصل سوم به بعد، کنراد ریکامورا پس از بازی در دو فصل اول به بازیگران اصلی ارتقا یافت. برای اجرای خود، دیویس تحسین منتقدان را دریافت کرد. او اولین زن سیاهپوستی بود که جایزه Prime
time Emmy را برای بهترین بازیگر نقش اول زن در یک سریال درام دریافت کرد، همچنین دو جایزه انجمن بازیگران سینما را برای بازی برجسته توسط یک بازیگر زن در یک سریال درام و جایزه ایمیج برای بهترین بازیگر زن در یک سریال درام دریافت کرد. سلسله، دیویس همچنین از جوایز گلدن گلوب برای بهترین بازیگر زن در یک سریال تلویزیونی، جوایز انتخاب منتقدان برای بهترین بازیگر زن سریال درام و انجمن منتقدان تلویزیون در جوایز TCA برای دستاوردهای فردی در درام نامزد دریافت کرده است. سایر بازیگران نیز برای بازی های خود مورد تقدیر قرار گرفتند، به طوری که انوک و کینگ نامزد دریافت جوایز تصویر NAACP برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در سریال درام و بهترین بازیگر نقش مکمل زن در یک سریال درام در مراسم جوایز تصویر NAACP 2014 شدند. این سریال همچنین جایزه رسانه ای GLAAD را برای سریال های درام برجسته دریافت کرد. خلاصه داستان. گروهی از دانشجویان جاه طلب و باهوش رشته حقوق به همراه یکی از اساتید (آنالیز کیدینگ) که وکیل مدافع پرونده های جنایی است، درگیر یک ماجرای قتل می شوند که به طور کلی مسیر زندگی آن ها را عوض می کند... داستان. فصل اول (۲۰۱۴–۲۰۱۵). آنالی
ز کیتینگ، وکیل برجسته ی جنایی و استاد حقوق در دانشگاه میدلتون فیلادلفیا، پنج دانشجوی سال اول را برای کارآموزی در دفتر حقوقی اش انتخاب می کند: وس گیبینز، کانر والش، میکائلا پرت، آشر میل استون و لورل کاستییو؛ که بعدها به «پنج نفره ی کیتینگ» معروف می شوند. آن ها در کنار فرانک دل فینو و بانی ویسترباتم، دو همکار حرفه ای آنالیز، در پرونده های مختلف جنایی شرکت می کنند. روایت فصل اول با دو خط زمانی موازی پیش می رود: یکی در زمان حال که چهار نفر از دانشجویان در حال پنهان کردن جسد سم کیتینگ، همسر آنالیز، هستند، و دیگری فلاش بک هایی که به مرور توضیح می دهد چطور ماجرا به قتل سم ختم شد. این فصل همچنین به راز قتل لیلا استنگارد، معشوقه ی سم و دانشجوی دانشگاه، می پردازد. در ادامه مشخص می شود که آنالیز به رابطه ی سم و لیلا مشکوک شده و به کمک وس، تحقیقات خود را آغاز می کند. در قسمت های پایانی، تلاش آنالیز برای سرپوش گذاشتن بر قتل همسرش، به تصویر کشیده می شود؛ درحالی که هم زمان می کوشد سم را در مرگ لیلا مقصر جلوه دهد. فصل دوم (۲۰۱۵–۲۰۱۶). نیمه ی اول فصل دوم حول پرونده ی خواهر و برادر ناتنی، کیلب و کاترین هپستال می چرخد که به اته
ام قتل والدین سرپرست خود درگیر پرونده ای جنجالی هستند. در همین حین، وس به دنبال کشف حقیقت درباره ی مرگ معشوقه اش ربکا و رازهای مربوط به مادرش می رود. رابطه ی کانر و اولیور دچار بحران می شود، و آشر با دادستان امیلی سینکلر همکاری می کند تا اسرار خودش را محفوظ نگه دارد. در پایان نیم فصل، آشر ناخواسته سینکلر را می کشد و آنالیز تلاش می کند صحنه را پوشش دهد، اما در این مسیر با گلوله ای از سوی وس مجروح می شود. در نیمه ی دوم فصل، گذشته ی وس و مرگ مادرش ده سال پیش زیر ذره بین قرار می گیرد و نقش آنالیز در این ماجرا آشکار می شود. در پایان فصل، مشخص می شود که فرانک باعث تصادفی شده که منجر به مرگ فرزند نوزاد آنالیز شده بود. در واکنش، آنالیز او را از زندگی اش کنار می گذارد. همچنین، وس درست لحظه ای که پدر بیولوژیکی اش را ملاقات می کند، پدرش توسط فرد ناشناسی کشته می شود. فصل سوم (۲۰۱۶–۲۰۱۷). پس از قتل والاس ماهونی، هر یک از اعضای گروه پنج نفره ی کیتینگ سعی دارند زندگی جدیدی را شروع کنند. اما بحران جدیدی آغاز می شود: خانه ی آنالیز طعمه ی آتش شده و جسدی در آن پیدا شده است. در مسیر کشف حقیقت، آنالیز یک کلینیک حقوقی رایگان راه ا
ندازی می کند، با اعتیاد به الکل مبارزه می کند و اولیور را به تیم خود اضافه می کند. رابطه ی او با کانر به بن بست می رسد. عشق میان میکائلا و آشر، و همچنین وس و لورل، شکل می گیرد. فرانک برای جبران گذشته ی خود تلاش می کند. در نهایت، مشخص می شود که وس قربانی اصلی آتش سوزی است و پیش از حادثه به قتل رسیده بود. آنالیز به جرم قتل او بازداشت می شود، اما فرانک مسئولیت قتل را بر عهده می گیرد. سپس فاش می شود که قاتل واقعی، دومینیک، فردی تحت فرمان پدر لورل بوده که با رابطه ی دخترش با وس مخالف بود. فصل چهارم (۲۰۱۷–۲۰۱۸). آنالیز برای ترک الکل با روان درمانگر دکتر آیزاک روا همکاری می کند. او روابط خود را با بانی و شاگردان سابقش قطع می کند، زنی را با سوابق سنگین قضایی از زندان آزاد می کند و سپس پرونده ی شکایت جمعی علیه دولت به دلیل قصور در سیستم دفاع عمومی را به جریان می اندازد. لورل متوجه می شود پدرش، خورخه کاستییو، مسئول قتل وس است و نقشه ای برای سرقت اسناد محرمانه ی شرکت حقوقی او طراحی می کند. در جریان سرقت، هم کلاسی شان، سایمون، به طور اتفاقی با اسلحه ی لورل به خودش شلیک می کند، که منجر به بازداشت آشر می شود و لورل نیز دچا
ر زایمان زودرس می گردد. آنالیز جان نوزاد را نجات می دهد اما خورخه با ارائه ی مدارکی درباره ی مشکلات روانی و سابقه ی اعتیاد دخترش، حضانت نوه اش را به دست می آورد. در این بین، مادر لورل نیز ظاهر می شود، و فرانک و بانی متوجه ارتباطی مرموز بین او، دومینیک، و وس می شوند. همچنین، آنالیز پرونده ی شکایت جمعی را به دیوان عالی آمریکا می برد. این بخش از سریال با کراس اور با سریال Scandal همراه می شود. فصل پنجم (۲۰۱۸–۲۰۱۹). پس از پیروزی در دیوان عالی، آنالیز به شرکت Caplan &amp; Gold می پیوندد تا از امکانات آن ها برای پیگیری پرونده های عدالت خواهانه استفاده کند، و هم زمان در دانشگاه میدلتون نیز تدریس را از سر می گیرد. دانشجویان اصلی حالا در سال سوم تحصیل هستند و دانشجوی جدیدی به نام گابریل مادوکس به کلاس آنالیز اضافه می شود. فرانک نسبت به گذشته ی مبهم گابریل مشکوک می شود. آشر به دفتر دادستانی می پیوندد و کنار بانی کار می کند. در همین حین، کانر و اولیور برنامه ریزی برای ازدواج شان را آغاز می کنند. در فلاش فورواردهای جدید، مشخص می شود که قتلی تازه اتفاق افتاده است و توجهات به سمت گابریل و نقش او در این ماجرا جلب می شود. فر
ماندار برک هد همچنان علیه آنالیز اقدام می کند. فصل ششم (۲۰۱۹–۲۰۲۰) – فصل پایانی. پس از ناپدید شدن لورل و پسرش کریستوفر، و مرگ امِت کراوفورد، آنالیز درگیر بحرانی روانی می شود و به مرکز ترک اعتیاد پناه می برد. با پذیرش اشتباهات گذشته اش، او به زندگی بازمی گردد و تلاش می کند شاگردان باقی مانده اش را در آخرین ترم دانشگاه همراهی کند. در این بین، اف بی آی با همکاری فرماندار برک هد تحقیقاتی گسترده علیه آنالیز، دانشجویان و همکارانش آغاز می کند که تمام جرایم شش فصل گذشته را برملا می کند. این افشاگری ها هر یک از شخصیت ها را مجبور به گرفتن تصمیماتی سرنوشت ساز می کند که زندگی، روابط و آینده شان را به شکلی غیرقابل بازگشت تغییر می دهد. پانویس. https://en.wikipedia.org/wiki/How_to_Get_Away_with_Murder
واپیچش خمره ای یا اعوجاج خمره ای نقصی اپتیکی در عدسی، به نحوی که بزرگ نمایی در نزدیکی محور نوری عدسی اندکی بیشتر از بزرگ نمایی در لبه های آن است. اعوجاج از تأثیر لنز پدیدار می شود و تصاویر را به صورت کروی یا غیر مسطح در می آورد. (اعوجاج خمره ای) بیشتر با لنزهای واید انگل (زاویه باز) نمود پیدا می کند یا در هنگامی ظاهر می گردد که با یک لنز زوم تا انتهای صحنه را واید (باز) بگیرید. با استفاده از مبدل ها (Convertors) این اثر تقویت می شود. نمود این عارضه بیشتر در تصاویری با خطوط مستقیم مشاهده می شود. خصوصاً این خطوط به لبه های کادر تصویر نزدیک باشند. به اثر وارونه این حالت اعوجاج جاسوزنی (Pincushion Distorition) می گویند.[۱] اعوجاج جاسوزنی. این حالت از تأثیر لنز پدیدار می شود و تصاویر را به صورت کروی یا غیر مسطح در می آورد. (اعوجاج خمره ای) بیشتر با لنزهای واید انگل (زاویه باز) نمود پیدا می کند یا در هنگامی ظاهر می گردد که با یک لنز زوم تا انتهای صحنه را واید (باز) بگیرید. با استفاده از مبدل ها (Convertors) این اثر تقویت می گردد. نمود این عارضه بیشتر در تصاویری با خطوط مستقیم مشاهده می گردد. خصوصاً این خطوط به لبه
های کادر تصویر نزدیک باشند. به اثر وارونه این حالت اعوجاج جاسوزنی (Pincushion Distorition) می گویند.
اعتصاب سراسری ۱۹۳۶ سوریه اعتصاب همراه با شورش بود که با درخواست تشکل ملی سوریه از مردم سوری به منظور مبارزه با قیمومت فرانسه بر سوریه و لبنان در بین مدت ۲۰ ژانویه ۱۹۳۵ – ۶ مارس ۱۹۳۶ در شهرهای سوریه و لبنان ازجمله دمشق، حمص، حلب، حما، دیرالزور، لاذقیه، دوما، الزبدانی، جبله، بانیاس، صافیتا و بیروت برگزار شد. این اعتصاب که در زبان عربی اعتصاب شصتمین نام گذاری شده است که جزء طولانی ترین اعتصاب در تاریخ سوریه با مدت ۵۰ روز است. نتیجهٔ این اعتصاب کشته شدن ۶۰ نفر و ده ها زخمی و بازداشت شدن دست کم ۳٬۰۰۰ معترض سوری است.
ارمنستان صفویه-افشاریه-قاجاریه به دورانی اطلاق می شود که ارمنستان شرقی از سال های ۱۵۰۸ تا ۱۸۲۸ میلادی تحت سلطه سه دودمان صفویان (از ۱۵۰۸ تا ۱۷۲۲ میلادی)، افشاریان (۱۷۳۶ تا ۱۷۹۶ میلادی) و قاجاریان (۱۷۸۵ تا ۱۸۲۸ میلادی) قرار گرفت. ارمنستان در دوران صفویان. امپراتوری عثمانی در اوایل سده شانزدهم قصد داشت که قلمرو خود را از سمت شرق نیز گسترش دهد، لذا تصرف گرجستان، ارمنستان و دیگر نواحی و شهرهای قفقاز را که بخش هایی از آن تحت حکومت صفویان بود، در اولویت بعدی این امپراتوری قرار گرفت. بر این اساس دولت عثمانی در زمان شاه اسماعیل یکم جنگ ها و برخوردهای مداومی را برای تصرف این نواحی آغاز کرد. در ۱۵۱۴ میلادی سپاهیان سلطان سلیم یکم توانستند شاه اسماعیل را در جنگ چالدران شکست دهد و پس از تسخیر تبریز؛ پایتخت صفویان، به سوی آناتولی بازگشته و پس از تصرف ارمنستان غربی، بخش اعظم سرزمین مذکور را از آن خود ساختند. از سال ۱۵۳۲ میلادی جنگ های بین عثمانی به فرماندهی ابراهیم پاشای پارگایی که سپاهیانش از سوریه وارد ارمنستان شده بودند و دولت صفوی دوباره از سر گرفته شد و تا ۱۵۵۴ میلادی ادامه یافت و نواحی مهمی از ارمنستان از جمله دشت آرا
رات و نخجوان به میدان نبرد ایران و عثمانی شد. سرانجام در ۱۵۵۵ میلادی پیمان صلحی میان آنان منعقد و بنا بر مفاد آن که به پیمان آماسیه معروف است، ارمنستان بین ایران و عثمانی تقسیم شد و ولایت غربی از آن عثمانی و نواحی شرقی از آن ایران شد، اما پیمان مزبور چندان به طول نینجامید و در ۱۵۷۸ میلادی سلطان مراد سوم با لشکری متجاوز از صد هزار تن از جمله نیروی بزرگی از تاتارهای کریمه به منظور تسخیر سایر نواحی ارمنستان، گرجستان و آذربایجان رهسپار جنگ با صفویان شد. شاه محمد خدابنده، فرزند خود حمزه میرزا را به مقابله عثمانی ها فرستاد. حمزه میرزا در این جنگ شکست خورد و عثمانی ها توانستند نواحی شمالی ارمنستان و قسمت های شرقی گرجستان را به تصرف خود درآوردند. سرانجام عثمانی ها توانستند در ۱۵۸۵ میلادی تبریز را اشغال کنند و بیست سال آن را در تصرف خود نگاه دارند. بالاخره شاه عباس اول در سال ۱۵۸۸ میلادی به قدرت رسید. به این ترتیب، ارمنستان سر تا سر سده شانزدهم را در جنگ، ویرانی، قحطی و آشفتگی به سر برد. به روایت «وارتاپد تادئوس سباستانتسی» (از وقایع نگاران آن دوران) ارمنستان در این مقطع از تاریخ وضیعت اجتماعی و اقتصادی ناگواری داشته
و مردم در شرایط سختی زندگی می کردند. او می نویسد: "«هیچ روستا و شهری نیست که از آسیب حملات سپاهیان در امان مانده باشد. اکثر خانه ها ویران شده و باغ های میوه عاری از درختانی پربار است. مزارع به آتش کشیده شده اند و لشکریان عثمانی همه را از دم تیغ می گذرانند.»" شاه عباس با تشکیل سپاه جدیدی با نام (غلامان خاصه)، که هسته اصلی آن را غلامان ارمنی و گرجی تشکیل می دادند توانست ازبک ها را سرکوب کند و بعد به جنگ با عثمانی ها شتافت. سرانجام در سال ۱۶۰۳ میلادی شاه عباس، تبریز را از عثمانی ها پس گرفت و پس از آن متوجه تسخیر ایروان شد. بر اساس مذاکرات صورت گرفته بین نمایندگان ارمنی و شاه عباس، پادشاه صفوی مشکلی برای ورود به شهرها و مناطق ارمنی نشین نداشت چرا که از حمایت تام آن ها برخوردار بود. آراکل داوریژتسی دربارهٔ چگونگی ورود شاه عباس به جلفا و استقبال مردم از وی می نویسد: "«شاه عباس بعد از تصرف تبریز به طرف نخجوان حرکت کرد اما قبل از آنجا وارد جلفا شد. او درجلفا، که جمعیت قابل توجه ای از خانواده های ارمنی را در خود جای داده بود، مورد استقبال بی نظیر مردم این شهر قرار گرفت. ساکنان شهر پذیرایی چشمگیری از او به عمل آوردند.
سفره ای از غذاهای رنگارنگ برای او گستردند و از شاه عباس و همراهانش در ظرف های زرین پذیرایی کردند. سپس، هدایای فراوانی از جواهرات و سنگ های گران بها به وی تقدیم داشتند.»" پس از عبور از جلفا، شاه صفوی به طرف نخجوان حرکت کرد و خیلی زود آنجا را نیز به تصرف خود درآورد. این امر سبب شد تمامی قوای عثمانی، که در جنوب رودخانهٔ ارس اردو زده بودند، به سمت ایروان عقب نشینی کنند، در آنجا مستقر شوند و خود را آمادهٔ دفاع در مقابل هرگونه حملهٔ احتمالی سپاهیان شاه عباس سازند. قوای عثمانی در این ناحیه حدود دوازده هزار تن بودند و استحکامات ایروان، که شامل سه قلعهٔ مجزا بود، از قوی ترین مواضع دفاعی آنان محسوب می شد. این قلعه ها دارای امکانات کافی اعم از آذوقه و ملزومات ضروری بودند تا اگر قوای عثمانی گرفتار محاصرهٔ درازمدت از سوی سپاه صفوی شد، امکان مقابله با آنان وجود داشته باشد. در مقابل سپاهیان صفوی نیز، که به ندرت موفق به فتح قلعه ای از طریق هجوم به آن می شدند، تصمیم گرفتند با محاصرهٔ این قلعه ها سیاست جنگی بهتری را اعمال کنند. محاصره در تمام طول زمستان ۱۶۰۳ میلادی ادامه یافت اما به علت سرمای شدید قوای صفوی نتوانست کار چندانی
از پیش برد. پس از مدتی شاه عباس برای حفظ مواضع خود اقدام به حفر خندق هایی به دور این قلعه ها کرد و برای این منظور هزاران نفر از مردم این نواحی را به کار اجباری واداشت. در طول محاصرهٔ ایروان به دست شاه عباس هزاران تن از ساکنان شهر در اثر سرمای شدید و گرسنگی جان خود را از دست دادند. سپاه صفوی مجبور شد تا رسیدن بهار صبر کند اما در نهایت در ژوئن ۱۶۰۴ میلادی قلعه های ایروان یکی پس از دیگری تسلیم نیروهای شاه عباس شدند. "آراکلیان" دربارهٔ این واقعه آورده است: «تصرف ایروان نُه ماه به طول انجامید. قلعه هایی که ایروان را در خود جای داده بودند بسیار محکم و نفوذناپذیر بودند. قوای عثمانی تمامی کلیساهای شهر را ویران و از سنگ های به کار رفته در بنای آن ها برای مقاوم کردن استحکامات نظامی ایروان استفاده کرده بودند. از طرفی شاه عباس هم با شناختی که از قوای نظامی عثمانی داشت برای تهاجم ناگهانی به این شهر هیچ تصمیم جدی ای نگرفته بود. در این میان اگر هم نزاعی گذرا بین نیروهای شاه عباس و عثمانی ها درمی گرفت منجربه کشته شدن جمعی از اهالی بی دفاع ساکن مناطق اطراف ایروان می شد که شاه عباس دستور داده بود آن ها را در پشت دروازه های شهر
مستقر کنند. اگرچه این محاصره طولانی شد در وجود شاه عباس ذره ای تردید برای عقب نشینی دیده نمی شد. در اینجا بود که او از درایت سیاسی ای که در طی این جنگ به کار برده بود به نتیجه ای مثبت دست یافت و بالأخره، پس از چند ماه محاصره نیروهای عثمانی تسلیم شدند و قوای شاه عباس با ورود به ایروان شهر را تصرف کردند.» کوچاندن ارمنیان به ایران. آراکل داوریژتسی توصیف کاملی از وقایع این دوران را به شرح ذیل بازگو کرده است: «پس از خروج از ایروان، شاه عباس دستور داد سپاهیانش عقب نشینی کنند و تمامی شهرها و روستاهای سر راهشان را تا مرزهای ایران ویران سازند تا به این ترتیب مانع از تعقیب سریع سپاهیان عثمانی شوند. آن ها به هر شهر و روستایی که می رسیدند خانه ها را ویران می کردند، مزارع را آتش می زدند، دام ها را هلاک می ساختند و ساکنان آنجا را وادار به ترک خانه هایشان می کردند و آنان را کوچ می دادند. هر کس در مقابلشان ایستادگی می کرد و حاضر به رفتن نمی شد یا اینکه توان رفتن نداشت محکوم به مرگ بود. بدین ترتیب، سپاهیان شاه عباس اکثر شهرها و روستاهای ارمنی نشین واقع در دشت آرارات را ویران کردند و سکنهٔ آن مناطق را به مقصد ایران با خود همر
اه ساختند. هنگامی که این جمیعت به واغارشاپات رسیدند به شاه عباس خبر رسید که دسته ای از سپاهیان عثمانی در حال نزدیک شدن به آنان هستند. شاه عباس که می دانست با این جمیعت انبوه از مردم بی دفاع نخواهد توانست در برابر این سپاهیان بایستد و بجنگد به سرداران لشکرش دستور داد که دسته های مردم را با سرعت بیشتری حرکت دهند؛ بنابراین، آن تعداد از جمیعت که قادر به حرکت نبودند، از جمله پیران و بیماران و کودکان، ناگزیر ماندند و پر واضح است که به چه سرنوشتی گرفتارآمدند. بالأخره، شاه عباس به همراه جمعیت مهاجر ارمنی به جلفا رسید. اکنون باید از رودخانهٔ ارس عبور می کردند. دوباره به شاه عباس خبر دادند که سپاه عثمانی به نخجوان رسیده است. با شنیدن این خبر شاه عباس که می دانست فرصت زیادی ندارد به سپاهیان خود دستور داد تا مردم را وادار به عبور هر چه سریع تر از رودخانه کنند. رودخانه خروشان بود و خطرناک و مردم یا باید عبور می کردند یا در آنجا منتظر رسیدن قشون عثمانی می ماندند که در آن صورت مرگشان حتمی بود. به ناچار عبور از رودخانه را انتخاب کردند.» از حدود سیصد و پنجاه هزار تن از ارمنیان به تعداد سیصد هزار تن از آنان در رودخانه غرق شدند
. اگر چه شاه عباس بخش اعظمی از ساکنان ارمنی شهرها و روستاهای ارمنستان را به ایران کوچ داد، اما این بدان معنا نبود که این سرزمین ها خالی از سکنه شدند. هنوز بسیاری از ارمنیان در شهرها و روستاهای این نواحی سکونت داشتند که از آن پس تا نیمه اول سده نوزدهم زندگی آن ها کم و بیش دستخوش حوادث و تهاجم های ناگوار است. با شروع مجدد جنگ بین ایران صفوی و امپراتوری عثمانی در سال های ۱۶۱۶–۱۶۱۷ میلادی ارمنستان وارد یک دوره حملات و کشاکش قدرت های متخاصم ایران و عثمانی شد. در طی این جنگ ها قوای عثمانی که ابتدا به پیروزی رسیده بود، حدود سی هزار اسیر جنگی را با خود به داخل قلمرو عثمانی برد که اکثر آن ها از ارمنیان ساکن دشت آرارات بودند. سرانجام در سال ۱۶۳۹ میلادی بین دولت های عثمانی و صفوی پیمان صلح بسته شد که بر پایه آن دوباره حاکمیت عثمانیان بر ارمنستان غربی و ایرانیان بر ارمنستان شرقی تثبیت شد. این وضع تا اواخر دولت صفوی و استیلا افغان ها بر ایران پایدار ماند. ارمنستان در دوران افشاریان. با قدرت رسیدن نادرشاه قسمت بزرگی از ارمنستان به تصرف ایران درآمد. کاتولیکوس رهبر مذهبی کلیسای اچمیادزین از این فرصت استفاده کرده و تلاش هایی
را برای استیفای استقلال ارمنستان و رهایی از قیمومیت خفقان آمیز ترکان عثمانی آغاز می کند. این تلاش ها خیلی زود به یک جنبش وسیع علیه استیلای عثمانی ها مبدل می شود و ارمنی ها فعالانه در صفوف سپاه نادر شاه علیه قشون عثمانی به نبرد برمی خیزند. روستاییان ارمنی در یکی از جنگ های نادر شاه با عثمانی ها که در منطقه یغوارد روی داد. با سد کردن راه بازگشت عثمانی ها موجبات درهم شکسته شدن آن ها را فراهم کردند. در جنگ نادرشاه با توپال عثمان پاشا در نواحی مرزی همدان و عراق شش گردان از ارمنیان در سپاه نادر شاه می جنگیدند، همچنین سپاه امیران ارمنی از قلمروی حکومت خود خراج و مالیات جمع آوری و آن را صرف تدارکات و فراهم آوردن آذوقه سپاه ایران می کردند. سرانجام نبردهای نادر با عثمانیان به انعقاد عهدنامه گردان و تأکید دوباره بر اعتبار و قوت پیمان های پیشین بین دولت ها بر تقسیم ارمنستان بین ایران و عثمانی بود، این وضع تا اوایل سده نوزدهم میلادی ادامه یافت. ارمنستان در دوران قاجاریان. در ارمنستان شرقی که تحت کنترل ایران بود، نظام خان نشینی بود که در آن ها اداره امور به دست خان ها صورت می گرفت. عمده ترین حکومت خان نشین در این دوره خان
نشین ایروان بود که بخش مرکزی ارمنستان شرقی را دربر می گرفت. محل ها یا ناحیه ها توسط بلوکها، شهرها به دست کلانترها و روستاها توسط دهیارها که همگی از سوی خان یا سردار ایروان انتخاب می شدند، اداره می شد. وظیفه اصلی خانات و بلوکات ارمنستان جمع مالیات و تدارکات قشون بود. وضیعت روستاییان در این دوره بهبودی چندانی نیافت و هنر و صنعت نه تنها رشدی نداشت بلکه در بسیاری از شاخه ها متوقف شد. اگرچه هنوز ارمنیان عمدهٔ تولیدات هنری و صنعتی را در دست داشتند به دلیل محدودیت های موجود تلاش چندانی برای نوآوری و شکوفایی در این دو زمینه صورت نمی گرفت زیرا هنرمندان و صنعتگران مجبور بودند تأمین نیازهای حاکمان وقت را در اولویت فعالیت های خود قرار دهند. تجارت نیز که از مدت ها پیش با کوچ ارمنیان به ایران عملاً متوقف شده بود اگرچه به تدریج جان گرفت بیشتر مناطق داخلی ارمنستان را در بر می گرفت و در نهایت به کشورهای حوزهٔ قفقاز و ایران محدود شد و هیچ گاه دوباره به عظمت جهانی ای که در گذشته باعث پیوند ارمنستان به کشورهای اروپایی و آسیای دور می شد دست نیافت. به این ترتیب، با ضعف تجارت و قدرت بازرگانان که در گذشته رکن اساسی سیاست ارمنستان را
تشکیل می داد و حلقهٔ پیوند ارمنستان با دنیای خارج بودند ارمنستان از لحاظ نقش آفرینی سیاسی نیز دچار ضعف شدید شد. حدود سیزده سال پس از انعقاد عهدنامه گلستان در سال ۱۸۲۶ میلادی با حمله ایران دور دوم جنگ های ایران و روسیه آغاز شد که بار دیگر به شکست ایران و انعقاد عهدنامه ترکمانچای فوریه ۱۸۲۸ میلادی منجر شد که بر اساس آن ارمنستان شرقی و تمام مناطق شمال ارس به روس ها واگذار شد. فتح ایروان. در زمان دوره اول جنگ های ایران و روسیه ارتش روس برای تصرف خان نشین ایروان دو مرتبه سعی کرد. اولین کوشش در سال ۱۸۰۴ میلادی بوقوع پیوست. در ماه ژوئن یک لشکر روس متشکل از ۴۵۰۰ نفر به فرماندهی ژنرال پاول سیسیانوف، وارد دشت آرارات شد و در ۱۵ ژوئیه ضربه نهائی را به سر قشون فتحعلی شاه قاجار وارد ساخت. پس از آن سیسیانوف سعی در تصرف ایروان نمود. قلعه ایروان مشرف بر سرحدات جنوبی شهر، ساحل مرتفع و پر صخره رود هرازدان (زانگو) قرار داشت. از سه طرف توسط حصارهای دو لایه محصور بود. حصار داخلی که از آجر و سنگ ساخته شده بود، به حد کافی بلند و مستحکم و دارای هفده برج بود. در حدود ۳۲–۴۰ متری آن حصار خارجی قرار داشت که از رس و سنگ ساخته شده و نسبتا
ً باریک و کم ارتفاع بود. در اطراف قلعه چاله های عمیق و پهن کنده شده و برخی از آن ها نیز از آب پرگردیده بود. قلعه دارای ۶۰ توپ و ۲ خمپاره انداز و پادگان آن هفت هزار نفر سرباز داشت. محاصره ایروان از ۲۴ ژوئیه تا ۴ سپتامبر بطول انجامید. سیسیانوف دست به چند حمله زد ولی موفق نشد. کمبود آذوقه و مخصوصاً ادوات جنگی دشواری جدی برای لشکر روس به وجود آورد. سیسیانوف ایروان را ترک کرده به گرجستان برگشت. دومین محاصره ایروان در پائیز ۱۸۰۸ میلادی بوقوع پیوست. این مرتبه لشکر ۷۷۰۰ نفری روسیه به فرماندهی "ژنرال گودوویچ" بطرف ایروان حرکت نمود و در ۸ اکتبر باغات و حومه شهر را تصرف کرد. قلعه ایروان در حلقه تنگی قرار گرفت. در ۱۷ نوامبر گوودویچ دست به حمله شدید زد، لیکن صرف نظر از کوشش های قهرمانانه جنگجویان روس این اقدام بدون نتیجه ماند، مشکلات تهیه مواد ضروری و زمستان، گودوویچ را به خاتمه محاصره ایروان مجبور نمود. تصرف ایروان از سوی قشون روس بعدها در زمان جنگ ایران و روس (۱۸۲۶ تا ۱۸۲۸) پیوست. قشون روس به طرف ایروان حرکت نمود قلعه ایروان در دست "حسن خان" بود او حدود ۱۸۰۰۰ نفر که اکثراً از شهر ایروان و ساکنین ارمنی دهات اطراف بودند د
ر قلعه جمع شده بودند. قلعه ایروان زیر آتش شدید توپ ها قرار گرفت، در بیست و هشتم ماه ۱۴ توپ سنگین محاصره نمودند اما تمام شب سی ام ۴۰ توپ آتش گشودند. فقط آن شب بیش از ۱۰۰۰ گلوله توپ روی شهر ریخت و در نتیجه قسمت بزرگ خانه ها آتش گرفته و ویران گردید. خاچاطور آبوویان در کتاب زخم های ارمنستان در این باره می نویسد: «قلعه ایروان در دود گم شد. پنج روز و پنج شب کوه و دره می غرید. مثل اینکه آتش سدوم و عموره از بالا می بارید. قلعه ایروان گاهی مثل چراغ روغن نورانی می شد و سپس خاموش می گردید. آنقدر گلوله توپ به سر و قلبش خورده بود که جانش به لبش رسیده بود.» در بامداد روز اول اکتبر یک دسته از سپاه روس برج شمال شرقی قلعه را تصرف نمود و یک گروه دیگر با نزدیک شدن به دروازه شمالی و با ازبین بردن آن وارد قلعه شد. قلعه معروف ایروان تصرف گردید. پادگان خان که از ۴۰۰۰ سرباز تشکیل می شد تسلیم گردید. حسن خان و ۲۰۵ مقام بلندپایه اسیر شدند حدود ۱۰۰ توپ و غنایم جنگی دیگر بدست آمد.