Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیروهای دموکراتیک سوریه (به انگلیسی: "The Syrian Democratic Forces"، به کردی: "Hêzên Sûriya Demokratîk"، به عربی: "قوات سوریا الدیمقراطیة Quwwāt Sūriyā al-Dīmuqrāṭīya") که به اختصار SDF یا قسد نامیده می شود، یک ائتلاف نظامی با محور کردهای سوریه است که توسط آمریکا حمایت می شود و به عنوان بازوی نظامی رسمی سازمان اداره خودمختار شمال و شرق سوریه (AANES) عمل می کند. SDF متفق و تامین شده توسط ائتلاف بین المللی به رهبری ایالات متحده، به نام CJTF-OIR است. این گروه در ۱۸ مهر ۱۳۹۴ تأسیس شد و ادعا می کند که مأموریت آن، مبارزه برای ایجاد یک سوریه سکولار، دموکراتیک و فدرال است. ترکیه با SDF مخالف است و ادعا می کند که این گروه ارتباط مستقیم با حزب کارگران کردستان (PKK) دارد که آن را به عنوان یک گروه تروریستی می شناسد. نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) که به عنوان یک اتحادیه شورشی در جنگ داخلی سوریه شکل گرفت، عمدتاً متشکل از کردها، عرب ها و آشوری ها/سریانی ها و همچنین برخی نیروهای کوچک ارمنی، ترکمان و چچنی است. این گروه از نظر نظامی توسط یگان های مدافع خلق (YPG)، یک شبه نظامی کرد که توسط ترکیه و قطر به عنوان یک گروه تروریستی شن
اخته می شود، رهبری می شود. SDF همچنین شامل چندین شبه نظامی قومی و جناح های مختلف ارتش آزاد سوریه و بخشی از مخالفان سوریه است. مخالفان SDF شامل نیروهای مختلف اسلام گرا، ملی گرای سوری و طرفدار ترکیه هستند که در جنگ داخلی شرکت دارند. دشمنان اصلی شامل شاخه های القاعده، دولت اسلامی عراق و شام (داعش)، ارتش ملی سوریه (TFSA)، نیروهای مسلح ترکیه و متحدان آنها هستند. تا سال ۱۳۹۸، SDF عمدتاً بر داعش متمرکز بود و با موفقیت آن ها را از مناطق استراتژیک مهم مانند الهول، شداده، سد تشرین، منبج، ثوره، سد طبقه، سد بعث و پایتخت سابق داعش، رقه، بیرون راند. در اسفند ۱۳۹۷، SDF اعلام کرد که شکست کامل داعش در سوریه با تصرف آخرین پایگاه در باغوز توسط SDF کامل شده است. از زمان شکست زمینی داعش، SDF به طور فزاینده ای درگیر مبارزه با TFSA و حضور ترکیه در شمال سوریه شده است. نیرو های دموکراتیک سوریه (SDF) حدود ۲۵ تا ۳۰ درصد از خاک سوریه را تحت کنترل دارند که عمدتاً مناطق شمال شرقی رود فرات را شامل می شود. به گزارش فایننشال تایمز، پس از پیروزی مجدد دونالد ترامپ و سقوط نظام جمهوری عربی سوریه، نیروهای دموکراتیک سوریه نگران قطع کمک های آمریکا
شدند. رناد منصور، کارشناس امور غرب آسیا در اندیشکده «چتم هاوس» می گوید: «کردهای سوریه اکنون در وضعیتی بسیار خطرناک قرار دارند. آنها با پ ک ک ارتباط دارند و همین کردهای سوریه را وارد درگیری با ترکیه می کند. آنها در هیچ کجا واقعاً متحدی ندارند و به ایالات متحده وابسته هستند، اما آمریکا آن ها را به چشم یک ابزار می بیند. نگرانی آنها این است که ممکن است به عنوان مهره های بی مصرف دیده شوند.»
علی اصغر احمدی (زاده ۱۳۳۵ شاهرود) عضو پیشین سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، سیاستمدار ایرانی و دبیرکل حزب همبستگی ایران اسلامی از سال ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۲ و عضو این حزب است. وی معاون سیاسی وزیر کشور از سال ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۶ بوده است. احمدی پیش تر معاون هماهنگی و پیگیری معاونت اجرایی رئیس جمهور و قائم مقام ستاد کاروان تدبیر و امید و دبیرکل جمعیت هلال احمر بوده است. او مدتی استاندار گلستان و نماینده شاهرود در پنجمین دوره مجلس شورای اسلامی بود. وی همچنین معاون وزیر کشور در دو دوره، دبیر ستاد مرکزی مبارزه با قاچاق کالا و ارز و دبیر شورای امنیت کشور بوده است. احمدی ۲ مرتبه رئیس دوره ای شورای هماهنگی جبهه اصلاحات بوده است. رئیس شورای هماهنگی جبهه اصلاحات با رأی اعضای این شورا به مدت سه ماه انتخاب می شود.
سید علی اصغر سلطانی (متولد ۱۳۴۷ در آمل) زبان شناس ایرانی و دانشیار دانشگاه باقرالعلوم و موسس و مدیر مسئول نشر لوگوس است. پژوهش های او عمدتاً در حوزه تحلیل گفتمان و نشانه شناسی و کاربست آن در مسائل ایران است. زندگی. سلطانی دوره دبیرستان را در دبیرستان امام خمینی آمل گذراند و دیپلم تجربی گرفت. لیسانس زبان و ادبیات انگلیسی را از دانشگاه شهید بهشتی و فوق لیسانس زبان شناسی همگانی را از دانشگاه تربیت مدرس گرفت. سپس با نگارش رساله ای دربارهٔ تحلیل گفتمان جریان های سیاسی پس از دوم خرداد به راهنمایی محمد دبیرمقدم و مشاورهٔ داود فیرحی از دانشگاه علامه طباطبایی دکترا گرفت. این رساله به صورت کتاب منتشر شد و مورد توجه منتقدان قرار گرفت. از سال ۱۳۷۵ تاکنون استاد گروه زبان انگلیسی دانشگاه باقرالعلوم است. او در دانشگاه تهران و دانشگاه حضرت معصومه نیز تدریس می کند.
این صفحه فهرستی است از اسطوره شناسی های جهان برپایه منطقه: منابع. Wikipedia contributors, "List of mythologies," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_mythologies&amp;oldid=692828998 (accessed February 16, 2016).
کمیته مشترک اطلاعات بریتانیا ()، بخشی از دفتر کابینه پادشاهی بریتانیا است؛ که مسئولیت هدایت سازمان های اطلاعاتی بریتانیا را بر عهده دارد. از سازمان های زیرمجموعه این کمیته می توان به سازمان اطلاعات مخفی بریتانیا، ام آی ۵ و ستاد ارتباطات دولت انگلیس اشاره کرد. این کمیته توسط سازمان اطلاعات مشترک که زیر نظر اداره هیئت دولت بریتانیا است پشتیبانی می شود. ساختار. این کمیته توسط یک رئیس دائمی، یکی از اعضای ارشد خدمات کشوری و سازمان اطلاعات مشترک (که شامل تعدادی از کارکنان شاخه ارزیابی است)، پشتیبانی می شود. کارکنان ارزیابی متشکل از تحلیلگران ارشد با تجربه از سراسر دولت و ارتش هستند و تجزیه و تحلیل اطلاعات را در مورد موضوعات مورد توجه کمیته انجام می دهند. گزارش های کمیته از اطلاعات دریافتی از آژانس های اطلاعاتی و امنیتی و سایر ارگان های مرتبط اطلاعاتی به دست می آید. اعضای این کمیته شامل مقامات ارشد وزارت امور خارجه، وزارت دفاع، نیروهای مسلح، وزارت کشور، وزارت توسعه بین المللی و اداره هیئت دولت است. کمیته مشترک اطلاعات تحت نظارت کمیته اطلاعات و امنیت پارلمان بریتانیا است. این سازمان توسط سازمان اطلاعات مشترک پشتیبانی
می شود. نقش و کارکردها. کمیته مشترک اطلاعات مسئولیت های زیر را برعهده دارد: کمیته مشترک اطلاعات، سه وظیفه دارد: الزامات اطلاعاتی. این کمیته الزامات و اولویت های سالانه را برای جمع آوری و تجزیه و تحلیل، برای تصویب توسط وزرا تهیه می کند. این الزامات از اهداف استراتژیک امنیت ملی بریتانیا پشتیبانی می کنند: رابط های خارجی. از زمان جنگ جهانی دوم، رئیس ایستگاه لندن سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحده آمریکا در جلسات هفتگی کمیته شرکت کرده است. یکی از افسران سابق اطلاعاتی ایالات متحده این را به عنوان «نقطه برجسته کار» رئیس ایستگاه لندن توصیف کرده است. رؤسای اطلاعاتی مقیم استرالیا، کانادا و نیوزیلند ممکن است در هنگام بحث در مورد برخی مسائل در جلسات شرکت کنند.
کلیشه های قومی اعراب و مسلمانان در آمریکا به اشکال گوناگون از سوی رسانه گروهی در فرهنگ ایالات متحده آمریکا پراکنده شده اند. تصویرگری کلیشه ای مردم عرب خود را اغلب در رسانه گروهی، ادبیات، تئاتر و دیگر اشکال ابراز نظر نشان می دهد. این تصویرها که به طور تاریخی و غالب منفی اند، برای آمریکاییان r عرب و مسلمان در زندگی روزمره شان تبعاتی در پی داشته است.
توپراش () شرکت نفت و گاز ترکیه ای است، که در زمینه پالایش نفت خام و گاز طبیعی، تولید بنزین، ال پی جی، سوخت هواپیما و محصولات پتروشیمی فعالیت می کند. شرکت توپراش در سال ۱۹۸۳ توسط دولت ترکیه تأسیس شد و در حال حاضر به عنوان تنها پالایشگر نفت در کشور ترکیه شناخته می شود. اکثریت سهام این شرکت هم اکنون متعلق به خانواده کوچ می باشد، که از طریق شرکت کوچ هولدینگ بر آن مدیریت می کند. دفتر مرکزی این شرکت در شهر کورفز، استان قوجاایلی، ترکیه قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس استانبول معامله می شود.
سرویس اطلاعات خارجی (SVR) () سازمان اطلاعات خارجی غیرنظامی فدراسیون روسیه است. همتای نظامی این سازمان، اداره اصلی اطلاعات (روسیه) می باشد. این سازمان در دسامبر ۱۹۹۱ جانشین اداره یکم کا گ ب شد. دفتر ستادی این سازمان در محلهٔ یاسنوو مسکو قرار دارد.
مرکز بین المللی دانشوران وودرو ویلسون () یا ویلسون سنتر واقع در واشینگتن، دی.سی., یک مرکز یادبود ریاست جمهوری ایالات متحده است که در سال ۱۹۶۸ به عنوان بخشی از مؤسسه اسمیتسونین با لایحهٔ کنگره تأسیس شد. این مرکز همچنین اندیشکده ای بسیار شناخته شده و در زمرهٔ ده اندیشکدهٔ برتر در سطح جهان است. مأموریت این مرکز که به یاد رئیس جمهور توماس وودرو ویلسون (تنها رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا دارای پی اچ دی) تأسیس شده، «به یاد نگاه داشتن ایده آلها و دغدغه های وودرو ویلسون از طریق: فراهم آوری پیوندی بین جهان ایده ها و جهان خط مشی؛ و تشویق تحقیق، مطالعه، بحث و همکاری بین طیف کاملی از افراد دارای دغدغهٔ خط مشی و دانشوری در امور ملی و جهانی» است.
پطرس پاشا غالی رئیس الوزرای مصر از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰ یعنی مصادف با کوران حوادث مشروطه در ایران بود. وی در سال ۱۸۴۶م متولد شد و در سال ۱۹۱۰ م توسط ابراهیم ناصف وردانی عضو حزب وطنی، به قتل رسید. در همین سال سید عبدالله بهبهانی از رهبران مشروطه ایران نیز به قتل رسید. پطرس غالی دبیر کل سازمان ملل متحد، از اقوام وی است. بوتروس قالی به تحصیل عربی ، ترکی ، فارسی ، انگلیسی و فرانسوی پرداخت. زندگی نامه. پطرس غالی در سال ۱۸۴۶ در خانواده ای مسیحیان قبطی در روستای کیمان العاروس از روستاهای بنی سویف ، مصر به دنیا آمد. پدر وی غالی نیروز ، مباشر شاهزاده مصطفی فاضل بود. پطرس غالی به تحصیل زبان های عربی ، ترکی ، فارسی ، انگلیسی و فرانسوی پرداخت.
نهضت مهدیه نبردی بود میان مهدیون سودانی به رهبری محمد احمد بن عبدالله که خود را مهدی موعود می‏ خواند، و در ابتدا، نیروهای خدیوی مصر و سپس نیروهای بریتانیایی. پس از چهار سال شورشیان مهدیون با سقوط خارطوم حاکمیت عثمانی-مصری را سرنگون و کنترل سودان را در دست گرفتند. دولت مهدیه حملات ناموفق متعددی علیه همسایگان خود ترتیب داده و دامنه درگیری‏ها را تا امپراتوری ایتالیا، دولت آزاد کنگو و امپراتوری اتیوپی گسترش دادند. آنها همچنین با شورشهای داخلی مهمی هم مواجه شدند. نیروهای مصری-بریتانیایی سودان را مجددا در سال ۱۸۹۸ تصرف کردند و دولت مهدیه در پی شکست در نبرد ام درمان سقوط کرد. آخرین مقاومت سازماندهی شده از جانب مهدیون سال بعد خاتمه یافت و منجر به خلق سودان مصر و بریتانیا (۱۹۵۶-۱۸۹۹) شد، که به صورت دوژور یک حاکمیت اشتراکی امپراتوری بریتانیا و پادشاهی مصر بود و در آن بریتانیا به صورت دوفاکتو بر سودان تسلط داشت.
این سینه راما است () فیلمی در ژانر مستند به کارگردانی مریان کوپر است که در سال ۱۹۵۲ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به لوول توماس اشاره کرد. این فیلم، اولین فیلمی است که به صورت سینه راما پخش شده است. در سال ۲۰۰۲، کتابخانه کنگره، فیلم را از لحاظ فرهنگی، تاریخی و زیبایی شناسی، درخشان توصیف کرد و آن را برای حفاظت همیشگی در فهرست ملی ثبت فیلم قرار داد.
سینه راما () فرایندی صفحه عریض است که طی آن، تصویر اصلی، با استفاده از سه فیلم پروژکتور ۳۵ میلی متری، به صورت شبیه سازی شده، روی هم افتاده و روی پرده ای بسیار بزرگ و دارای عمق و با انحنای زیاد، انداخته می شود. واژه سینه راما، واژه ای فرانسوی است که از ترکیب دو واژه سینما و پانوراما ساخته شده است. این فناوری در دهه ۱۹۵۰ میلادی و برای رقابت با تلویزیون، ایجاد شده و توسعه یافت. اولین فیلم سینه راما، فیلم این سینه راما است، در ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۲ و در تئاتر برادوی نیویورک منتشر شد و روزنامه نیویورک تایمز، در صفحه اول خود، به آن پرداخت. پخش اولیه این فیلم، بسیار رسمی برگزار شد و مهمان های دعوت شده، با لباس رسمی در آن حاضر شدند. از جمله آن افراد، فرماندار ایالت نیویورک بود.
ماکس افولس (; – ) کارگردان و فیلم نامه نویس زادهٔ آلمان بود. وی در آلمان (۱۹۳۱–۱۹۳۳)، فرانسه (۱۹۳۳–۱۹۴۰ و ۱۹۵۰–۱۹۵۷) و ایالات متحده آمریکا (۱۹۴۷–۱۹۵۰) به فعالیت مشغول بود. از فیلم های او می توان به "گوشواره های مادام…"، "عروس معاوضه شده"، "نامه ای از زنی ناشناس" و "عاشقان مون پارناس" اشاره کرد.
گوش واره های مادام دو... () فیلمی در ژانر درام و رمانتیک به کارگردانی مکس افولس است که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به شارل بوآیه، دانیل داریو، ویتوریو دسیکا، ژان تولو و روژه ونسان اشاره کرد.
فومیکو هایاشی ؛ ( – ) یک رمان نویس، شاعر، نویسنده و فیلم نامه نویس اهل ژاپن بود.
میکیو ناروسه ؛ ( – ) کارگردان، تهیه کننده و فیلم نامه نویس اهل ژاپن بود. ناروسه عمدتاً به عنوان بزرگ ترین کارگردان زنان و جامعه مدرن ژاپن شناخته می شود. او ۸۹ فیلم را در بازه زمانی ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۷ کارگردانی کرد. از آثار مهم او می توان به "ابرهای شناور" (۱۹۵۵)، "وقتی زنی از پله ها بالا می رود" (۱۹۶۰)، "اشتیاق" (۱۹۶۴) و "ابرهای پراکنده" (۱۹۶۷) اشاره کرد. سرگذشت. سالهای اولیه. میکیو ناروسه در سال ۱۹۰۵ در توکیو به دنیا آمد و پس از مرگ زودهنگام والدینش توسط برادر و خواهرش بزرگ شد. او در دهه ۱۹۲۰ به عنوان دستیار گروه نور وارد استودیوی فیلم شوچیکو شد و خیلی زود به کارگردانی کمدی یوشینوبو ایکدا منصوب شد. تا اینکه در سال ۱۹۳۰ به او اجازه داده شد که به تنهایی فیلمی را کارگردانی کند. اولین فیلم او، کمدی کوتاه "آقا و خانم شمشیربازی"، توسط هیونوسوکه گوشو تدوین شد که سعی کرد از این فیلمساز جوان حمایت کند. این فیلم موفقیت آمیز تلقی شد و ناروسه اجازه داشت فیلم عاشقانه عشق خالص (جونجو) را کارگردانی کند. هر دو فیلم، مانند اکثر تلاش های کارگردانی او در شوچیکو، گمشده تلقی می شوند. اولین کار کوتاه موجود ناروسه، "نوکر، سخت کار کن!" (
۱۹۳۱) است؛ آمیزه ای از کمدی و درام خانگی. در سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۴، او مجموعه ای از ملودرام های صامت را کارگردانی کرد: "جدا از تو"، "رویاهای هر شب" و "خیابان بدون پایان" که بر زنانی متمرکز بود که با محیط های خصمانه و مسئولیت های عملی مواجه می شدند. طبق گفتهٔ الکساندر جاکوبی، این فیلم ها ظرافت سبکی قابل توجهی از خود نشان می دادند. ناروسه از شرایط کاری در شوچیکو و پروژه هایی که به آنها محول شده بود ناراضی بود و در سال ۱۹۳۴ شوچیکو را ترک کرد و به پی سی ال رفت (که بعداً به توهو تبدیل شد). اولین فیلم مهم او درام کمدی "همسر! مثل یک گل سرخ باش!" محصول ۱۹۳۵ است. این فیلم به عنوان بهترین فیلم سال توسط مجله کینما جونپو انتخاب شد و اولین فیلم ژاپنی بود که در ایالات متحده اکران شد (جایی که استقبال خوبی از آن صورت نگرفت). این فیلم دربارهٔ زن جوانی است که پدرش خانواده اش را به خاطر یک گیشا سابق ترک کرده است. وقتی او در یک روستای کوهستانی دورافتاده به دیدار پدرش می رود، معلوم می شود که همسر دوم برای او بسیار مناسب تر از همسر اول است. مورخان بر احساس شیک و مدرن، سبک بصری بدیع و نگرش های اجتماعی مترقی فیلم تأکید کرده اند. فیلم
های سال های بعدی ناروسه اغلب به عنوان آثار کم اهمیت تری توسط مورخان سینما در نظر گرفته می شوند که بخشی از آن به دلیل فیلم نامه ها و بازیگری ضعیف هستند، اگرچه جاکوبی به آزمایش های رسمی و نگرش شک آمیز نسبت به نهادهای ازدواج و خانواده در "بهمن" و "غم و اندوه یک زن" اشاره کرد. ناروسه بعداً استدلال کرد که در آن زمان جرأت رد برخی از پروژه هایی که به او پیشنهاد شده بود را نداشت و تلاش های او برای جبران محتوای ضعیف با تمرکز بر تکنیک نتیجه ای نداشت. در طول سال های جنگ، ناروسه به آنچه زندگی نامه نویسش کاترین راسل از آن به عنوان «پروژه های ایمن» و «فیلم های جلوی خانه» مانند صداقت یاد می کرد، پایبند بود. در اوایل دهه ۱۹۴۰، اولین ازدواج ناروسه با ساچیکو چیبا، که در "همسر! مثل یک گل سرخ باش!" بازی کرده بود، به نافرجامی کشیده شد (آن ها در سال ۱۹۳۶ با یکدیگر ازدواج کرده بودند). در سال ۱۹۴۱، او کمدی "هیدکو رهبر اتوبوس" را با هیدکو تاکامینه کارگردانی کرد، که بعدها به بازیگر ثابت و اصلی فیلم هایش تبدیل شد. حرفه پس از جنگ. این دوره عموماً به عنوان نقطه عطفی در کارنامهٔ ناروسه تلقی می شود. "ضیافت" بازگشتی را برای کارگردان رقم زد
و در کنار "آذرخش" (۱۹۵۲) و "ابرهای شناور" (۱۹۵۵) از اولین مجموعه اقتباس ها از نویسنده زن فومیکو هایاشی، محسوب می شود. همه این فیلم ها زنانی را نشان می دادند که با روابط ناخوشایند یا روابط خانوادگی دست و پنجه نرم می کردند و جوایز معتبر ملی فیلم دریافت کردند. "آخرین گل های داوودی" (۱۹۵۴)، بر اساس داستان های کوتاه هایاشی، با محوریت چهار گیشای سابق و تلاش های آن ها برای کنار آمدن با محدودیت های مالی در ژاپن پس از جنگ می باشد. درام خانوادگی "برادر بزرگتر، خواهر کوچکتر" (۱۹۵۳) و "صدای کوهستان" (۱۹۵۴) که تصویری از درهم شکستن ازدواج است، بر اساس منابع ادبی مورو سایسی و یاسوناری کاواباتا ساخته شد. بسیاری از منتقدان سال های پایانی (بازه زمانی ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۷) را اوج دوره کاری ناروسه قلمداد می کنند. هرچند در دهه ۱۹۶۰، تعداد تولیدات ناروسه کاهش یافت (تا حدی به دلیل بیماری بود) اما بسیاری از فیلم های شناخته شدهٔ او در همین دوره ساخته شده اند و مورخان در همان زمان متوجه افزایش احساسات و یک حالت تماشایی تری از ملودرام در آثار او شدند. "وقتی زنی از پله ها بالا می رود" (۱۹۶۰) داستان یک مهماندار سالخورده بار را تعریف می کند که ت
لاش می کند کسب وکار خود را راه اندازی کند. "دفتر یادداشت یک سرگردان" (۱۹۶۲) زندگی نویسنده فومیکو هایاشی را دنبال می کند. ناروسه در سال ۱۹۶۴، ملودرام "اشتیاق" را ساخت که منتقدان ژاپنی همواره از آن به عنوان یکی از آثار تحسین برانگیز و موفقش یاد می کنند. فیلم داستان بیوه ای خواربارفروش (هیدکو تاکامینه) را تعریف می کند که با فشار بیرونی برای فروش فروشگاه خود مواجه است و از عشق بی نتیجه برادر شوهرش (یوزو کایاما) به خود مطلع می شود. آخرین فیلم او "ابرهای پراکنده" (معروف به دو نفر در سایه) بود که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد. دو سال بعد، ناروسه در ۶۳ سالگی بر اثر سرطان درگذشت. ناروسه فردی جدی و کم حرف توصیف می شد و حتی نزدیک ترین و قدیمی ترین همکارانش مانند فیلمبردار تامای ماسائو ادعا می کردند که شخصاً چیزی دربارهٔ او نمی دانند. او مصاحبه های بسیار کمی انجام داد و به گفته آکیرا کوروساوا، کارگردان بسیار مطمئنی بود که همه کارها را خودش در مجموعه انجام می داد. هیدکو تاکامینه به یاد می آورد: «حتی در حین فیلمبرداری یک تصویر، او هرگز نمی گفت که چیزی خوب یا بد، جالب یا پیش پا افتاده است. او کارگردانی کاملاً بی پاسخ بود. من در حدود
۲۰ فیلم او ظاهر شدم، اما با این حال، هرگز موردی نبود که به من دستور بازیگری بدهد» سبک کاری. سینمای ناروسه عموماً به عنوان نمونه ای از مفهوم ژاپنی «مونو نو آواره»، آگاهی از گذرا بودن چیزها، و یک اندوه ملایم در هنگام از دست رفتن آن ها شناخته می شود. او خود توضیح داده است: «از سنین پایین فکر می کردم دنیایی که در آن زندگی می کنیم به ما خیانت می کند». قهرمانان او معمولاً زنان بودند و مطالعات او در مورد تجربه زنانه طیف وسیعی از محیط ها، حرفه ها و موقعیت های اجتماعی را در بر می گرفت. شش فیلم او اقتباسی از یک رمان نویس به نام فومیکو هایاشی بودند که به نظر می رسید دیدگاه بدبینانه اش با او همخوانی دارد. ناروسه از کارهای او فیلم هایی دربارهٔ اشتیاق نافرجام، خانواده های ناراضی و ازدواج های کهن الگو ساخت. شخصیت های احاطه شده توسط پیوندهای ناگسستنی خانوادگی و آداب و رسوم ثابت، هرگز آسیب پذیرتر از زمانی نیستند که برای یک بار تصمیم می گیرند، حرکتی فردی انجام دهند؛ ناروسه خود در این باره می گوید: «اگر این شخصیت ها حتی کمی باب میل خود حرکت کنند و تصمیم بگیرند، به سرعت دچار گرفتاری می شوند.» انتظارات در فیلم های او همیشه به نا
امیدی ختم می شوند، شادی غیرممکن است و رضایت بهترین چیزی است که شخصیت ها می توانند به دست آورند. ناروسه دربارهٔ تعدادی از فیلم هایش از جمله ضیافت و زن و شوهر گفته است: «این تصاویر، اتفاقات کمی در خود دارند و بدون نتیجه پایان می یابند - درست مثل زندگی». فیلم های ناروسه شامل فیلم نامه های ساده، با حداقل دیالوگ، کار دوربین محجوب، و طراحی تولید کم کلید است. فیلم های اولیهٔ او دارای سبک تجربی تری هستند، درحالی که سبک کارهای بعدی او برای بزرگ نمایی درام روزمره آزمایش ها و مصیبت های مردم عادی ژاپنی، با حداکثر تفاوت های روان شناختی در هر نگاه، ژست، عمداً کند و آرام طراحی شده است. آکیرا کوروساوا، که به عنوان دستیار در فیلم «بهمن» او کار می کرد، سینمای ناروسه را به عنوان «رودخانه ای عمیق با سطحی آرام که جریانی سریع خروشان را در زیر آن پنهان می کند» توصیف کرده است.
ابرهای شناور () فیلمی ژاپنی در سبک درام به کارگردانی میکیو ناروسه است که در سال ۱۹۵۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به هیدکو تاکامینه و ماریکو اوکادا اشاره کرد. خلاصه داستان. یک جنگلبان متاهل ژاپنی در طول جنگ جهانی دوم برای مدیریت جنگل ها به هندوچین فرستاده می شود. او با یک تایپیست جوان ژاپنی آشنا می شود و قول می دهد همسرش را ترک کند اما به قولش عمل نمی کند. پس از جنگ، او دوباره ظاهر شده و ماجرا از سر گرفته می شود...
احمد مازنی (متولد ۱۳۴۰ در نوکنده بندرگز)، روحانی، سیاستمدار اصلاح طلب، نماینده سابق مردم تهران، ری، شمیرانات، اسلامشهر و پردیس در دهمین دوره مجلس شورای اسلامی، معاون سابق بنیاد شهید و امور ایثارگران، عضو سابق حزب جمهوری اسلامی و مؤسس انجمن اسلامی شهید هاشمی نژاد در مشهد است. وی جزء لیست سی نفری اصلاح طلبان و حامیان دولت یازدهم در انتخابات دهمین دوره مجلس شورای اسلامی از حوزهٔ انتخابیه تهران بود که تمامی افراد این لیست(لیست امید) به مجلس راه یافت. نماینده تهران در مجلس دهم. در دهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی، احمد مازنی، در لیست سی نفرهٔ در تهران حضور داشت و توانست با کسب ۱٬۱۲۵٬۶۰۸ رأی، در رتبهٔ بیست و پنجم تهران، وارد مجلس دهم شود. مازنی گزینه فراکسیون امید برای ریاست کمیسیون فرهنگی بود که با ۹ رای توانست به ریاست این کمیسیون برسد. مازنی مبدع ایده گفت و گوی ملی است. وی در نطق اضطراری در آذر ماه ۹۵ در مجلس دهم گفت: طرح گفت وگوی ملی برای حل تعارضات داخلی را در پارلمان کلید بزنیم. از جمله طرحهای مازنی می توان به طرح تشکیل اجتماعات و راهپیمایی ها، طرح افزایش وام ازدواج، طرح قانون مند کردن صدا و سیما، طرح نظ
ام جامع رسانه و نظام صنفی هنرمندان اشاره کرد. ریاست کمیسیون فرهنگی مجلس. در ۲۲ خرداد ۱۳۹۷، احمد مازنی به عنوان رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس انتخاب شد و جای جمشید جعفرپور را گرفت. او یک سال در این سمت بود. انتخابات مجلس یازدهم. احمد مازنی، نماینده مردم تهران در مجلس دهم، برای ثبت نام در انتخابات یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی، ثبت نام کرد. او معتقد بود که علی لاریجانی رئیس مجلس دهم با تشکیل فراکسیون مستقلین عملاً توانست دو فراکسیون دیگر را از خاصیت لازم بیندازد. احمد مازنی ۹ روز مانده به انتخابات حوزه انتخابیه خود را از تهران به گرگان تغییر داد. او در نهایت در آن حوزه انتخابیه نتوانست آرای لازم را برای ورود به مجلس یازدهم بدست آورد. سوابق سیاسی. مازنی از بدو تأسیس بنیاد شهید و امور ایثارگران وارد این بنیاد شد و معاونت فرهنگی بنیاد شهید خراسان، مدیرکل بنیاد شهید در گرگان، مدیرکل پژوهش و تحقیقات بنیاد و معاون پژوهش و ارتباطات فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران ایران در دولت یازدهم را در کارنامه دارد. مازنی از ۱۵ سالگی فعالیت های سیاسی خود را آغاز کرد در حالی که تنها ۱۷ سال سن داشت به سبب مبارزات سیاسی اش در حکومت پ
هلوی توسط ساواک دستگیر و مدتی در زندان بود که با پیروزی انقلاب اسلامی از زندان آزاد شد. مازنی که به عنوان یکی از جوان ترین زندانیان سیاسی در رژیم پهلوی شناخته می شود، پس از پیروزی انقلاب اسلامی از فعالان اصلی جریان خط امام بود و پس از راه اندازی حزب جمهوری اسلامی به آن پیوست. مازنی در سال ۱۳۹۳ از بنیاد شهید بازنشسته شد و پس از آن فعالیت های سیاسی خود را به طور جدی ادامه داد. سوابق تحصیلی. احمد مازنی کارشناس ارشد مدیریت و درس خارج فقه و مدرس دانشگاه است.
محمدعلی وکیلی (متولد ۱۳۴۴ در یاسوج)، سیاستمدار اصلاح طلب، نماینده سابق مردم تهران، ری، شمیرانات، اسلامشهر و پردیس در دهمین دوره مجلس شورای اسلامی و صاحب امتیاز و مدیر مسئول روزنامه ابتکار است. او از اعضای ائتلاف سی نفره اصلاح طلبان و حامیان دولت یازدهم از حوزهٔ انتخاباتی تهران برای دهمین دوره انتخابات مجلس بود. همه اعضای این ائتلاف در دور اول کرسی های سی گانه مجلس تهران را به دست آوردند. مناظره وی با محمدصادق شهبازی در برنامه تلویزیونی بالاتر مورخ ۱۰ دی ۱۴۰۲ بسیار مورد توجه رسانه ها و مردم قرار گرفت. سوابق کاری و تحصیلی. در دهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی، محمدعلی وکیلی، در لیست سی نفرهٔ در تهران حضور داشت و توانست با کسب ۱٬۱۶۳٬۰۵۲ رأی، در رتبهٔ هیجدهم تهران، وارد مجلس دهم شود. در ۱۱ خرداد ۱۳۹۵، محمدعلی وکیلی با کسب ۱۲۴ رای به عنوان دبیر به عضویت هیئت رئیسه مجلس دهم درآمد. تحصیلات وکیلی به گفته خودش دکترای کلام و فلسفه، دکترای علوم سیاسی و خارج فقه و اصول است. او سوابق اجرایی مانند سرپرست نهاد رهبری در دانشگاه های خوزستان، مدیریت فرهنگی نهاد رهبری در دانشگاه های کشور در دوره اصلاحات و همچنین رئیس انجمن
مدیران روزنامه های غیردولتی ایران، مدیرمسئول و صاحب امتیاز روزنامه های ابتکار، ابتکار جنوب و ابتکار کیش و سردبیر روزنامه صدای عدالت را داراست. اتهام رانت شغلی فرزندان. در جریان کمپین «فرزندت کجاست» که برای پاسخگو کردن مقامات پیرامون شغل فرزندانشان راه اندازی شده بود وکیلی طی توییتی ادعا کرد که که یک فرزندش «هادی» ۷ سال است که کارمند یک شرکت است و «مهدی» پسر دیگرش نیز بدون اشتغال در یک جای دولتی سردبیر روزنامه ابتکار و دخترش «راضیه» نیز لیسانس و بیکار است. اما رسانه ها اطلاعاتی را منتشر کردند که با این ادعاها در تناقض بود. در مرداد ۱۳۹۶ منابع خبری وکیلی را تلویحاً به سوءاستفاده از قدرت و رانت در استخدام فرزندان خود مهدی وکیلی (در سال ۹۶، ۲۶ ساله) به مدیر عاملی کاوشگران آتیه صبا (وابسته به سازمان بازنشستگی کشوری و وزارت تعاون) و پسر بزرگ او (در سال ۹۶، ۲۹ ساله) به عضویت هیئت مدیره دوده صنعتی پارس متهم کردند. او در مصاحبه با روزنامه شرق با عدم تأیید استخدام فرزندانش به سمت های مدیریتی در این شرکت های دولتی، طرح این اخبار را توطئه علیه خودش دانست. وکیلی با اشاره به عدم اطلاع از موضوع و تأکید بر مغرضانه بودن اتهام
ات نسبت داده شده افزود که کار فرزندانش کارمندی ساده بوده و آن ها پست های مدیریتی نگرفته اند. وکیلی گفت شرکت کاوشگران آتیه صبا یک شرکت "کاغذی" بوده و کارکرد واقعی نداشته است. او اظهار می کند که از فرزندانش خواسته از مشاغل مورد اتهام استعفا کنند. ولی آذروش مدیر عامل شرکت سرمایه گذاری آتیه صبا بعداً اعلام کرد مهدی وکیلی از هیئت مدیره شرکت کاوشگران آتیه صبا استعفا کرده و این شرکت منحل خواهد شد. او اظهار کرد "کاغذی" بودن این شرکت به معنی "حیاط خلوت" بودن آن نیست بلکه این شرکت ۴ نفر پرسنل داشته و شرکت مطالعاتی کوچکی بوده است و از این جهت توسط محمدعلی وکیلی "کاغذی" خطاب شده است. ادعای بیکار بودن دختر وی نیز با انتشار اسامی افرادی که از طرح ترافیک خبرنگاری استفاده می کردند زیر سؤال رفت.وکیلی در توییت دیگری از شهرداری خواست به دلیل اینکه دخترش پس از ازدواج همکاری خود را با روزنامه ابتکار قطع کرد طرح ترافیک وی را باطل کنند.هر چند که کاربری دیگر در توییتر که مدعی بود مدتی در روزنامه ابتکار کار می کرده اساساً خبرنگار بود دختر وی و فعالیت رسانه ای او را انکار کرده . دختر او ضمن انکه به عنوان خبرنگار روزنامه ابتکار معرفی ش
ده بوده، بنا به اعلام «علی پیرحسینلو»، مسئول طرح ترافیک خبرنگاری ؛ از بیمه خبرنگاری نیز بهره مند بوده است.
پاتر پانچالی () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی ساتیاجیت رای است که در سال ۱۹۵۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به شارمیلا تاگور اشاره کرد. این، اولین فیلم کارگردان است. این فیلم بسیار مورد تحسین منتقدین قرار گرفته است. داستان. زمانی در سالهای آغازین قرن، آپو در خانواده ای تهیدست در دهکده ای از بنگال به دنیا می آید. پدر که شاعر و کشیش است نمی تواند به اندازه نیاز خانواده درآمد داشته باشد. خواهر او دورگا همیشه از باغ همسایه دزدی می کند. همه اینها به مشکلات روزانه مادر خانواده افزون می شود در حالیکه همیشه با عمه خانواده در حال درگیری است.