Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه جرسی با هم امضا کردند. در سال 1907 ، وی در فیوم ، صحرای ماریوت ، منیه ، موکتام (کاوش) کاوش کرد. در سال 1908 ، او تحقیقی درباره ائوسن در اطراف منیه نوشت که در سال 1909 در بولتن موسسه مصر منتشر شد 9. در سال 1912 ، وی انگلیس را ترک کرد و بلافاصله از مارسلین بول ، دیرین شناس و مدیر آزمایشگاه دیرینه شناسی موزه ملی تاریخ طبیعی پاریس ، که اولین اسکلت نئاندرتال کشف شده در فرانسه را مطالعه کرده بود ، بازدید کرد. (1908) او ده سال بعد ، پس از پایان نامه ای تحت نظارت مارسلین بول و اختصاص به شکارچیان سوم ، که در سال 1922 در سوربن دفاع شد ، به یک دیرینه شناس مشهور بین المللی تبدیل می شود. در آغاز کار خود ، در دهه 1910 ، تیلهارد دو شاردن به خود اجازه داد فریب یک فریب را بخورد: مرد پیلتداون ، یک حلقه گمشده انسان و میمون ، یک انسان بشر که گفته می شود در انگلیس پیدا شده است. یک مطالعه در سال 1959 نشان داد که این یک امر ساختگی است ، اما حتی امروز ما نمی دانیم نویسنده دقیق چه کسی است. تیلهارد دو شاردن یکی از کسانی بود که به جعل بقایای انسان یا داشتن هر نوع مشارکت در این حقه مظنون بود ، در حالی که چارلز داوسون در مقاله ای که با
اسمیت ووردورد امضا کرده بود ، صریح و مشخص بود که با کشف 10 غریبه است. در هر صورت ، در سال 1920 ، همسو با استادش مارسلین بول ، که حتی در ژوئیه 1912 حتی قبل از انتشار ، از این کشف مطلع شده بود و توانست در آن فک پایین میمون و نوروکرانیم مرد را تشخیص دهد ، توصیه کرد که هر گونه اعتبار به مرد از Piltdown 11،12،13. تجربه جنگ جهانی اول. صفحه توضیح در Teilhard در Paissy. بین سالهای 1915 و 1918 ، وی به عنوان یک سرباز حامل برانکارد (از حضور خودداری کرد) در جبهه در هنگ هشتم راهپیمایی تیراندازان مراکشی بسیج شد. دو برادرش در این جنگ می میرند. در مورد او ، شجاعت او مدال نظامی و لژیون افتخار را برای او به ارمغان آورد. این تجربه جنگ ، واقعیت ، به او این امکان را می دهد تا طرحی از اندیشه خود را از طریق دفتر خاطرات و نامه نگاری با پسر عمویش مارگریت تیلهارد-شامبون (یکی از اولین پیمانکاران فلسفه در فرانسه) ترسیم کند که در ژنوس چاپ خواهد شد. 14. از این قسمت یک کریوت (یک غار) در پیسی ، به یاد توده هایی که تیلهارد دو شاردن در آنجا بین آوریل و ژوئن 1917 جشن گرفت ، باقی مانده است. دکترای علوم. در سال 1916 ، او اولین مقاله خود را با ن
ام La Vie Cosmique نوشت ، سپس در 1919 ، قدرت معنوی ماده ، دو متنی که کارهای بعدی او را اعلام کرد. وی از سال 1922 تا 1926 موفق به اخذ سه مجوز در علوم طبیعی در سوربن شد:
تادئوش کوشچیوشکو (؛ زاده درگذشته ) چهرهٔ برجستهٔ جنبش آزادی بخش لهستان و از شرکت کنندگان جنگ های استقلال آمریکا بود. وی یک قهرمان ملی در کشورهای لهستان، لیتوانی، بلاروس و ایالات متحده می باشد. او به عنوان یک فرمانده و مهندس نظامی در مقابل تقسیم اراضی لهستان توسط روسیه تزاری و پروس قیام کرد. وی در زمان کاترین کبیر در زندان قلعه پیتر و پاول در سنت پترزبورگ زندانی شد و با مرگ کاترین و اعلام وفاداری به تزار پاول اول از زندان آزاد شده و آزادی ها و امتیازهای بیشتری برای مردم لهستان از تزار دریافت کرد. دولت جمهوری لهستان به مناسبت ۲۰۰ امین سالگرد مرگ کوشچیوشکو سال ۲۰۱۷ را به عنوان سال بزرگداشت کوشچیوشکو نامگذاری کرد.
ژوسکن د پره (؛ زاده ۱۴۵۰/۱۴۵۵؛ درگذشته ) از آهنگسازان فلاندری دورهٔ رنسانس بود. او معروفترین آهنگساز اروپایی بعد از گیوم دوفی و قبل از پالسترینا بود. بسیاری از محققان موسیقی، او را به عنوان اولین استاد سبک پلی فونیک موسیقی آوازی در دورهٔ رنسانس در نظر می گیرند. او معاصر با لئوناردو دا وینچی و کریستف کلمب بود و مانند بسیاری از آهنگسازان فلاندری، دوران زندگیش را با عهده داری منصب های گوناگون در کشورهای مختلف اروپایی گذراند. در طی قرن شانزدهم میلادی، ژوسکن بتدریج لقب بزرگترین آهنگساز عصر خود را به دست آورد. نویسندگان مختلفی چون بالداساره کستیلیونه و مارتین لوتر دربارهٔ آوازه و اعتبار او نوشتند. برای مثال، مارتین لوتر می نویسد: «خداوند، کتاب مقدسش را از راه موسیقی نیز موعظه می کند؛ این را شاید بتوان در آثار ژوسکن دید، تمام آثار او آکنده از سرور، اصیل، ملایم و دوست داشتنی هستند؛ آثاری که جاری شده و راه می سپرند و نه فقط زور و اجباری بر آنها حکم نمی راند و در بند قواعد خشک نیستند، که همچون آواز سهره اند.» ژوسکن به حدی مورد ستایش قرار داشت که قطعه های ناشناختهٔ زیادی را برای بالابردن تعداد فروش آنها به او نسبت داده
اند. بیش از ۳۷۰ قطعه به او نسبت داده می شود. با وجود شهرت بسیار زیاد ژوسکن که تا آغاز دورهٔ باروک به طول انجامید و پس از آن دوباره در قرن بیستم احیا شد، اطلاعات زیادی از زندگی نامهٔ او در اختیار نیست و شخصیت او تقریباً ناشناخته است. آثار ژوسکن دربردارندهٔ قطعه های مذهبی و غیر مذهبی در تمامی فرم های مهمِ موسیقیِ آوازیِ آن دوران، شامل مس ها، موتت ها، چنسون ها و فراتول ها است. زندگی. ژوسکن در شهرستان هاینو (که اکنون بخشی از بلژیک است) زاده شد و بیشتر دوران زندگی را در ایتالیا و در خدمت تشکیلات موسیقی دوک ها و گروه همسرایان پاپ در رم سپری کرد. در واپسین سال های زندگی، به استخدام لویی دوازدهم، پادشاه فرانسه درآمد و در میهنش عهده دار چندین منصب کلیسایی شد.
استیون جروم پینار (؛ زاده ) بازیکن فوتبال پیشین اهل آفریقای جنوبی است که کاپیتان تیم ملی آفریقای جنوبی بود. پست اصلی او وینگر بود اما به عنوان هافبک هجومی نیز بازی می کرد.
کارلوس الازراکی (؛ زاده ) یک هنرپیشه و صداپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. گزیده فعالیت. فهرست برخی از بازی ها، سریال ها و فیلم هایی که کارلوس الازراکی در آنها به صداپیشگی پرداخته یا بازی کرده است:
کوستاس کارامانلیس (یونانی: Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Καραμανλής؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل یونان است.
کیریل با نام اصلی ولادیمیر میخائیلوویچ گوندیایِف (متولد: ۲۰ نوامبر ۱۹۴۶) یک اسقف ارتدوکس روسی است. او در تاریخ ۱ فوریه ۲۰۰۹ به پاتریارک مسکو و تمام روسیه و پیشوای کلیسای ارتدکس روسی تبدیل شد. کیریل پیش از رسیدن به مقام پاتریارک، اسقف اعظم و بعدها میتروپولیت اسمولنسک و کالینینگراد و همچنین رئیس دپارتمان روابط خارجی کلیسا در کلیسای ارتدکس روسیه بود. او از سال ۱۹۸۹ عضو دائمی سینود مقدس کلیسای ارتدکس روسی بوده است. پاتریارک کیریل از متحدان نزدیک ولادیمیر پوتین رهبر روسیه است و پوتین خود گفته که کیریل او را غسل تعمید داده است. کیریل در دوران تصدی خود در مقام پاتریارک مسکو و تمام روس، کلیسای ارتدکس روسی را به دولت روسیه نزدیک تر کرده است. او رابطه پرتنشی با بارتلمه یکم قسطنطنیه، رهبر مسیحیان ارتدکس شرقی در جهان، داشته است. پاتریارک کیریل همچنین از حمله روسیه به اوکراین دفاع و این عمل را جنگ علیه شر توصیف نموده است.
مانی پاکیائو () یک بوکسور حرفه ای و سیاستمدار اهل فیلیپین است. او همچنین در رشته های بسکتبال، بازیگری و خوانندگی نیز فعالیت دارد. زندگی نامه. پاکیائو در سن ۳۲ سالگی برای مجلس نمایندگان فیلیپین انتخاب شد و به فعالیت های سیاسی ادامه داد. او نخستین و تنها ورزشکاری است که در ۸ وزن مختلف به قهرمانی جهان رسید. پاکیائو در ۴ کلاس وزنی به صورت پیاپی این قهرمانی ها را به دست آورد. او فعالیت ورزشی خود را معطوف به بوکس حرفه ای کرده است، با این حال او مربی گری تیم بسکتبال کیا کارناوال را نیز بر عهده دارد. او حتی یک بار به مدت ۷ دقیقه برای تیم انجمن بسکتبال فلیپین بازی کرد و این در حالی است که او قد کوتاهی دارد. در سال ۲۰۱۰ برای مجلس پانزدهم و در سال ۲۰۱۳ برای مجلس شانزدهم نمایندگان فلیپین رای آورد. در کودکی والدین مانی از یکدیگر جدا شدند و او تا ۱۴ سالگی در کنار مادر بود اما به دلیل فقر و عدم تأمین مالی، خانه را جهت کار ترک کرد و نیز نتوانست که دوران دبیرستان را به پایان رساند. پاکیائو در سال ۲۰۰۰ ازدواج کرد و حاصل این ازدواج ۵ فرزند می باشد. در سال ۲۰۰۷ او تصمیم به ادامه تحصیل گرفت و توانست دیپلم خود را اخذ نماید و راه ب
رای ورود به دانشگاه برای او بازشد. او در دانشگاه در رشته مدیریت تجاری ادامه تحصیل داد و در سال ۲۰۰۹ از طرف دانشگاه SWU به درجه دکتری افتخاری نایل شد. پاکیائو به صورت کاملاً علنی مخالفت خود را با همجنسگرایی اعلام کرد. پاکیائو یکی از بهترین بوکسورهای سبک دست دنیاست و طرفداران خاص خود را دارد که او را با فلوید مقایسه می کنند. در سپتامبر ۲۰۲۱، مانی پاکیائو نامزدی خود را برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۲ اعلام کرد.
ماشین لاینوتایپ (Linotype machine)، یک ماشین ریخته گیری خط است که در صنعت چاپ به کار می رفت و به دست اوتمار مرگنتالر، مهندس مهاجر آلمانی در آمریکا در سال ۱۸۸۴ اختراع شد. در کنار لتر پرس، لینوتایپ از اواخر سده نوزدهم تا دهه های ۶۰ و ۷۰ در قرن بیستم به عنوان استاندارد روزنامه ها، مجلات و پوسترها به کار می رفت تا اینکه چاپ افست و تایپ کامپیوتری جایگزین ماشین لاینوتایپ شد. نام آن از اینرو گرفته شده که تمام یک خط حروف فلزی را با آن می توان در یک لحظه ساخت و ازاین رو است که line-o'-type را پیشرفتی بسیار مهم در صنعت چاپ و حروف چینی می دانند. اپراتور این ماشین، متن موردنظر را با یک صفحه کلیدی که نود کاراکتر دارد و جزئی از ماشین است تایپ می کند و ماشین، ماتریس های متن موردنظر (قالب های حروف) را پشت هم چیده و با ریختن سرب بر روی آن ها کل خط موردنظر را ریخته گری می کرد. این ماشین سرعت بسیار بالایی به این کار می داد به نحوی که اپراتور این ماشین می توانست کاری را که پیش از این به دست شش نفر و در طول زمانی بیشتر انجام می شد به تنهایی و در چند لحظه انجام دهد. این ماشین، انقلابی در صنعت چاپ و به تبع آن در صنعت روزنامه پدید آ
ورد و باعث شد که اپراتورهای کم تری بتوانند تعداد بیش تری صفحه در روز تایپ کنند. پیش از اختراع ماشین لینوتایپ در سال ۱۸۸۴ به دست مرگنتالر، هیچ روزنامهٔ روزانه ای در جهان بیش تر از ۸ صفحه نداشت!
ناتسومه سوسه کی (به ژاپنی: 夏目 漱石 فوریه ۱۸۶۷ – ۹ دسامبر ۱۹۱۶) رمان نویس و ادیب ژاپنی بود. او از منطقه ادو (امروزه توکیو) در ژاپن به دنیا آمد. نام واقعی او ناتسومه کین نوسوکه (به ژاپنی: 夏目 金之助) بود و او با نام مستعار «گودابوتسو» شناخته می شد. سوسه کی از اواخر دوره میجی تا اوایل دوره تایشو فعال بود و یکی از بزرگ ترین نویسندگان ادبیات مدرن ژاپن به شمار می آید که زبان نوشتاری مدرن و متناسب با گفتار را ایجاد کرد. آثار برجسته او شامل «ما گربه هستیم»، «بوچّان» (坊っちゃん)، «سانشیرو» (三四郎)، «پس از آن» (それから)، «کوکورو» (こゝろ) و «گرگ و میش» (明暗) می باشد. او به عنوان یکی از نویسندگان بزرگ دوره میجی، تصویرش بر روی اسکناس هزار ینی ژاپن نیز قرار گرفته است. همچنین، او در سخنرانی هایی مانند «شخصیت فردی من» نظرات خود را بیان کرده است. جلسات گردهمایی دانش آموختگان او در خانه اش به نام «گردهمایی پنج شنبه» شناخته می شد. در دوران دانشگاه، سوسه کی با ماسائوکا شیکی آشنا شد و به یادگیری هایکو (شعر سنتی ژاپنی) پرداخت. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه امپریال (که بعدها به دانشگاه توکیو تغییر نام داد)، او به عنوان معلم در مدرسه متوسطه در ماتسو
یاما و سپس به عنوان استاد در دبیرستان پنجم در کوماموتو مشغول به کار شد و بعداً به انگلستان رفت. او در مناطق مختلفی از لندن، از جمله ناحیه کامدن و لمبث زندگی کرد. پس از بازگشت به ژاپن، به عنوان مدرس ادبیات انگلیسی در دانشگاه امپریال توکیو مشغول به تدریس شد و آثارش شامل «نظریه ادبی» نیز می باشد. سوسه کی همچنین به عنوان یکی از دوستان نزدیک ناکامورا یوشیکوتو، که از سیاستمداران برجسته و مقام های دولتی ژاپن بود، شناخته می شود. زندگی شخصی. تولد و کودکی ناتسومه سوسه کی. تولد و خانواده. ناتسومه کین نوسوکه، که بعدها با نام ادبی ناتسومه سوسه کی شناخته شد، در ۹ فوریه ۱۸۶۷ (معادل ۵ ژانویه ۱۸۶۷ در تقویم ژاپنی کئو) در منطقه باباشیتا، اوشیگومه، ادو (امروزه: کیکوی چو، شینجوکو، توکیو) به دنیا آمد. وی کوچک ترین فرزند (هشتمین فرزند) خانواده ای بود که پدرش ناتسومه کوهه نائوماسا و مادرش چیه نام داشتند. پدر او به عنوان یک نانوشی (معادل ارباب ده یا مدیر محلی در دوران ادو) در ناحیه ای که از اوشیگومه تا تاکادانوبابا گسترده بود، فعالیت داشت. نقش پدر در جامعه. پدرش، ناتسومه نائوماسا، شخصیتی بانفوذ بود که وظایف مدیریتی و حل وفصل دعاوی مح
لی را انجام می داد. به حدی که بسیاری از مسائل مدنی در ورودی خانه او حل وفصل می شد. این جایگاه، او را به چهره ای مقتدر و خانواده را به یکی از خانواده های مرفه منطقه تبدیل کرده بود. نگرش مادر به تولد او. با این وجود، مادرش چیه، به دلیل تعداد زیاد فرزندان و سن بالایش در زمان تولد کین نوسوکه، احساس شرمندگی می کرد. این موضوع نشان دهنده فرهنگ آن زمان است که در آن تولد فرزند در سنین بالا، به خصوص در خانواده های بزرگ، گاهی مایه شرمندگی تلقی می شد. نام «کین نوسوکه» و باورهای خرافی مرتبط. نام "کین نوسوکه" به دلیل یک باور خرافی رایج انتخاب شد. بر اساس این باور، اگر کودکی در روز "کوشین" (یکی از روزهای تقویم سنتی ژاپن) به دنیا می آمد، در آینده دزد بزرگی می شد. به همین دلیل، برای دور کردن بدشانسی، کاراکتر "金" (به معنای طلا یا فلز گرانبها) در نام او گنجانده شد. ابتلا به آبله. در حدود سه سالگی، کین نوسوکه به بیماری آبله مبتلا شد. این بیماری نشانه هایی دائمی بر صورت او برجای گذاشت و این تأثیرات تا پایان عمر همراه او بود. وضعیت اقتصادی خانواده. پدربزرگ او، ناتسومه نائوکی، فردی خوشگذران و ولخرج بود که با اسراف های خود، ثروت خان
واده را نابود کرد. حتی گفته می شود که او بر اثر زیاده نوشی الکل درگذشت. با این حال، پدر کین نوسوکه، با تلاش فراوان توانست خانواده را از نظر مالی به ثبات برساند و ثروتی مناسب برای آن ها فراهم کند. دوران کودکی سخت. اگرچه وضعیت اقتصادی خانواده در دوره ای نسبتاً مطلوب بود، اما به دلیل آشفتگی های اجتماعی و اقتصادی پس از اصلاحات "میجی"، موقعیت خانواده به عنوان یک نانوشی رو به افول گذاشت. در نتیجه، کین نوسوکه پس از تولد به یک خانواده دیگر در یوتسویا سپرده شد. در روایتی آمده است که این خانواده، صاحب یک سمساری کوچک یا فروشگاه سبزیجات بودند. خواهر او که از دیدن شرایط سخت کین نوسوکه در کودکی بسیار ناراحت بود، او را که شب ها کنار اجناس مغازه می خوابید، به خانه بازگرداند. این واقعه نشان دهنده دشواری های اولیه زندگی سوسه کی است که بعدها بر دیدگاه فلسفی و اجتماعی او تأثیر گذاشت. دوران کودکی. ناتسومه سوسه کی در سن ۵ یا ۶ سالگی، در نوامبر ۱۸۶۸ (سال اول دوره میجی) به عنوان فرزند خوانده به خانواده شیوبارا ماسانوسوکه سپرده شد. شیوبارا مردی بود که به نائوکاتسو (پدر سوسه کی) خدمت می کرد. پدر کین نوسوکه شیوبارا را مردی مستعد در شغل
خود و زندگی می دید. در نتیجه بعد از مدتی به او کمک کرد و با خرید سهام یک شرکت و آشنا کردن او با یکی دیگر از خدمت کاران سعی کرد به زندگی او سر و سامان دهد. شیوبارا به صورت پنهانی و دور از چشم همسر اصلی خود با این زن به نام “یاسو” که یکی از خدمتکاران بود، ازدواج کرد. فاش شدن این موضوع علاوه بر مشکلات خانوادگی شیوبارا، باعث بروز تنش در خانواده شد و در نتیجه، سوسه کی در سن ۷ سالگی به همراه مادرخوانده اش برای مدتی به خانه اصلی خود بازگشت. گفته می شود که تا مدتها، سوسه کی تصور می کرد که والدین واقعی اش، پدربزرگ و مادربزرگش هستند. در نهایت با طلاق والدین خوانده اش، سوسه کی در سن ۹ سالگی به خانه اصلی خود بازگشت که با استقبال خانواده مواجه نشد که این موضوع موجب شد اساس ناامنی و تنهایی بخشی جدایی ناپذیر از دوران کودکی او شود. همچنین به دلیل مشکلات عدیده پدر و پدرخوانده امکان تعویض مجدد نام خانوادگی او به ناتسومه تا ۲۱ سالگی امکان پذیر نشد. به این ترتیب، دوران کودکی سوسه کی پر از نوسانات و چالش ها بود. رابطه او با پدرخوانده اش تا زمان مرگ پدرش ادامه داشت و پدرخوانده اش هر از گاهی از او درخواست های مالی می کرد. این ارتب
اط در نهایت به موضوعی در رمان خودزندگی نامهای سوسه کی به نام «علف های جاده» تبدیل شد. در سال ۱۸۷۴ (سال هفتم دوره میجی)، سوسه کی در مدرسه ابتدایی توکودا در منطقه آساگوسا ثبت نام کرد و پس از آن به مدرسه های مختلفی از جمله مدرسه ایچیگایا و سپس به مدرسه نیشیکا منتقل شد. گفته می شود که هدف انتقال او به مدرسه نیشیکا، ورود به دبیرستان اول توکیو بوده است. دوران نوجوانی. ناتسومه سوسه کی در سن ۱۲ سالگی به مدرسه متوسطه اول توکیو (که اکنون به عنوان دبیرستان هیبیا شناخته می شود) وارد شد. در آن زمان، این مدرسه شامل دو بخش، یعنی بخش عادی و بخش خاص بود. در بخش عادی، دروس زبان انگلیسی که برای ورود به دانشگاه پیش نیاز بود، تدریس نمی شد. به همین دلیل، سوسه کی برای پیگیری مطالعات خود در زمینه ادبیات و زبان چینی، پس از دو سال تحصیل در سال ۱۸۸۱ (سال چهاردهم دوره میجی) از این مدرسه انصراف داد و به مدرسه خصوصی زبان چینی به نام نی شو گاکوشا (که اکنون به عنوان دانشگاه نی شو گاکوشا شناخته می شود) وارد شد. با این حال، او از ترس سرزنش برادر بزرگترش، ناتسومه دایسوکه، در فاصله زمانی پس از انصراف تا ثبت نام مجدد طبق معمول با وعده غذایی خانگ
ی تظاهر به مدرسه رفتن می کرد. لازم است ذکر شود که در زمان انصراف سوسه کی چهارده ساله، مادر واقعی اش، چیه، فوت کرد و این واقعه تأثیر عمیقی بر روحیه او گذاشت که به نظر می رسد که این دو رویداد (انصراف از تحصیل و مرگ مادر) با هم مرتبط بودند. با این حال، در پانزده سالگی به ادبیات علاقه شدیدی نشان داد و این موضوع را با خانواده خود مطرح کرد اما به دلیل مخالفت برادر بزرگترش دایسوکه با پیگیری ادبیات، سوسه کی پس از یک سال از نی شوتسو گاکوشا نیز انصراف داد. دایسوکه که خود به دلیل بیماری نتوانسته بود از دانشگاه جنوبی فارغ التحصیل شود و در اداره پلیس توکیو به عنوان مترجم مشغول به کار بود، به کین نوسوکه امید داشت که با تحصیل در دانشگاه، نام خانوادگی ناتسومه را دوباره احیا کند. در سال ۱۸۸۳ (سال شانزدهم دوره میجی)، سوسه کی برای یادگیری زبان انگلیسی به مدرسه زبان انگلیسی سریتسو گاکوشا در کاندا سوروگادای رفت و در آنجا استعداد خود را نشان داد. دوران پیش دانشگاهی. در سال ۱۸۸۴ (سال هفدهم دوره میجی)، سوسه کی موفق شد وارد دوره پیش دانشگاهی در مدرسه پیش دانشگاهی وارد شود. در روز امتحان ورودی، او از یکی از دوستانش که در کنار او نشسته
بود، با تقلب پاسخ ها را دریافت کرد، اما آن دوست در نهایت قبول نشد. در دوران تحصیل در این دوره، سوسه کی با گروهی از دوستانش، از جمله ناکامورا کورکیو (که بعداً به عنوان رئیس شرکت راه آهن مانچوری شناخته می شود)، به تشکیل گروهی به نام “جونین کای (ده نفره)” پرداخت که شامل فارغ التحصیلان مدرسه سیتسوگاکوشا بودند. نام این افراد نام این افراد ناکامورا کورکیو، اوتا تاتسوتو، ساتو توموکوما، هاشیموتو ساگورو و ناکاگاوا کجورو بود. در سال ۱۸۸۶ (سال نوزدهم دوره میجی)، سوسه کی به دلیل ابتلا به آپاندیسیت نتوانست در امتحانات ارتقاء به مقطع دوم شرکت کند و به همراه کورمیچی رد شد. پس از آن، او در مدارس خصوصی مانند کوتو گیجوکو به تدریس مشغول و در زندگی مستقل شد. سوسه کی پس از این دوران، به تحصیل ادامه داد و در اکثر دروس، مقام اول را کسب کرد، به ویژه در زبان انگلیسی که در آن بسیار برجسته بود. ورود به دانشگاه امپریال. ناتسومه سوسه کی در سال ۱۸۹۰ (سال بیست و سوم دوره میجی) به دانشگاه امپریال (که بعداً به دانشگاه توکیو تغییر نام داد) در رشته ادبیات انگلیسی وارد شد. این رشته تازه تأسیس شده بود و سوسه کی تنها دانشجویی بود که در سال ۱۸۹۰
در این رشته ثبت نام کرد. تنها یک دانشجوی سال بالاتر از او وجود داشت و در سال های بعدی، دانشجویی به نام دُئی بانسوی نیز به این دانشگاه پیوست. گفته می شود که از این زمان به بعد، سوسه کی به افسردگی و خستگی روحی دچار شد. در مارس ۱۸۸۷ (سال بیستم دوره میجی)، سوسه کی برادر بزرگترش، دایسوکه را از دست داد و در ژوئن همان سال، برادر دیگرش، ناتسومه ای نوسکه را نیز از دست داد. همچنین، در سال ۱۸۹۱ (سال بیست و چهارم دوره میجی)، همسر برادر سومش، ناتسومه واسابورو، به نام تویو نیز فوت کرد. این سلسله مرگ های نزدیکان تأثیر عمیقی بر روحیه سوسه کی گذاشت. گفته می شود که او عاشق تویو بوده و به همین دلیل، تعدادی شعر در وصف احساساتش نسبت به او سروده است. در ژوئیه ۱۸۹۱ (سال بیست و چهارم دوره میجی)، سوسه کی به عنوان دانشجوی بورسیه ای انتخاب شد و به درخواست پروفسور ج. م. دیکسون، بخشی از کتاب «هوجوکی» را به زبان انگلیسی ترجمه کرد. در سال ۱۸۹۲ (سال بیست و پنجم دوره میجی)، برای فرار از خدمت سربازی، خانواده خود را رها کرد و به عنوان دانشجوی مهمان، به شهر ایوانای در هوکایدو نقل مکان کرد. از حدود ماه مه همان سال، او به عنوان مدرس در دانشگاه تخ
صصی توکیو (که اکنون به عنوان دانشگاه واسدا شناخته می شود) برای تأمین هزینه های تحصیلش مشغول به کار شد. سوسه کی و شیکی، شاعر معروف، گهگاه در اطراف واسدا با هم پیاده روی می کردند. شیکی در مقاله ای به نام «یک قطره جوهر» نوشت: «چیزی که در آن زمان مرا شگفت زده کرد این بود که سوسه کی نمی دانست برنجی که ما معمولاً می خوریم، از این دانه ها به دست می آید.» در تاریخ ۷ ژوئیه، سوسه کی از تعطیلات تابستانی دانشگاه استفاده کرده و به همراه شیکی به سفر به سمت کان سای رفت. آن ها با قطار شبانه از شینباشی حرکت کردند و در تاریخ ۸ به کیوتو رسیدند و دو شب در آنجا ماندند. در تاریخ ۱۰ در کوبه از شیکی جدا شده و در تاریخ ۱۱ به اوکایاما رسیدند. در اوکایاما، سوسه کی بیش از یک ماه در خانه خانواده همسر برادرش، کاتااوکا، اقامت کرد. در این مدت، نامه ای از شیکی دریافت کرد که در آن اعلام کرده بود به دلیل عدم قبولی در امتحانات پایان سال، قصد ترک تحصیل دارد. سوسه کی در همان روز بعدازظهر نامه ای به شیکی نوشت و او را تشویق به تغییر نظرش کرد و جمله ای از شعرش «اگر می خواهی آواز بخوانی، در شب کامل ماه بخوان، هوتوتوگیسو» را به نامه اش افزود. سپس در ت
اریخ ۱۰ اوت، اوکایاما را ترک کرده و به سمت شیکی در شهر ماتسویاما رفت. در خانه شیکی، سوسه کی با تاکاهاما کیوشی، که در آن زمان ۱۵ ساله بود و بعدها او را به سمت نویسندگی حرفه ای هدایت کرد، آشنا شد. شیکی در مارس ۱۸۹۳ (سال بیست و ششم دوره میجی) دانشگاه را ترک کرد. ملاقات با ماسائوکا شیکی. ناتسومه سوسه کی در سال ۱۸۸۹ (سال بیست و دوم دوره میجی) با ماسائوکا شیکی، شاعر و نویسنده ای که تأثیرات ادبی و انسانی عمیقی بر سوسه کی گذاشت، آشنا شد. شیکی، که یکی از دوستان هم دوره سوسه کی بود، به عنوان یک شاعر معروف در زمینه های شعر چینی و هایکو شناخته می شد. در زمانی که مجموعه شعرهای شیکی به نام «هفت علف» در میان همکلاسی ها دست به دست می شد، سوسه کی نقدی به زبان چینی کلاسیک در انتهای این کتاب نوشت. این اقدام، آغازگر دوستی عمیق آن ها بود. در این زمان، سوسه کی برای اولین بار از نام مستعار «سوسه کی» استفاده کرد. نام «سوسه کی» از داستانی در کتاب «جین شو» در دوره تانگ گرفته شده است که به معنای «شستن دهان با سنگ و خوابیدن در جریان آب» است. این نام به طور ضمنی به معنای فردی با روحیه قوی و غیرمتعارف است. «سوسه کی» یکی از نام های مستعار
متعدد شیکی بود که بعدها سوسه کی آن را از او دریافت کرد. در سپتامبر همان سال، سوسه کی سفر خود به منطقه بوشو (نیمه جنوبی شبه جزیره بوشو) را در قالب یک سفرنامه به زبان چینی کلاسیک تحت عنوان «چوب خرده نوشته» نوشت و از شیکی خواست تا نقدی بر آن بنویسد. این اقدام به تدریج به عمق روابط آن ها انجامید. شیکی با دیدن مهارت های سوسه کی در نوشتن به زبان چینی و شعرهای چینی، به شدت تحت تأثیر قرار گرفت. پس از این، ارتباط بین سوسه کی و شیکی تا زمان مرگ شیکی در سال ۱۹۰۲ (سال سی و پنجم دوره میجی) ادامه یافت، زمانی که سوسه کی در حال تحصیل در انگلستان بود. دوران بزرگسالی. تدریس زبان انگلیسی. در سال ۱۸۹۳ (سال بیست و ششم دوره میجی)، ناتسومه سوسه کی پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه امپریال، به توصیه رئیس دانشکده ادبیات، شوایچی تویاما، به عنوان معلم زبان انگلیسی در مدرسه عالی معلمی منصوب شد. رئیس این مدرسه، جیگورو کانو، در مصاحبه ای از سوسه کی خواسته بود که به عنوان یک الگو برای دانش آموزان عمل کند. سوسه کی در پاسخ گفت: «گمان نمی کنم توانایی انجام چنین کاری را داشته باشم.» با اینکه او هیچ مشکلی در تدریس زبان انگلیسی احساس نمی کرد، اما د
ر عین حال، با این واقعیت که او بیشتر در ادبیات انگلیسی تحقیق کرده و نه در زبان شناسی انگلیسی، دچار تضاد و تردید بود که این پاسخ را داد. علاوه بر این، در آن دوره او با مسائل عاطفی و همچنین مشکلات سلامتی مواجه بود؛ در فوریه ۱۸۹۴ (سال بیست و هفتم دوره میجی)، به سل مبتلا شد. این مسائل باعث شد که سوسه کی به شدت دچار خستگی عصبی و وسواس شود. به توصیه توراو سوگا، در پایان دسامبر همان سال، او برای درمان به معبد انکا در کاماکورا رفت و تحت آموزش ذن قرار گرفت، اما این درمان تأثیر چندانی نداشت. تدریس زبان انگلیسی در مدرسه متوسطه اهیمه. در سال ۱۸۹۵ (سال بیست و هشتم دوره میجی)، سوسه کی به طور ناگهانی از مدرسه عالی معلمی استعفا داد و به کمک توراو سوگا، به عنوان معلم زبان انگلیسی در مدرسه متوسطه اهیمه (که در آن زمان به عنوان مدرسه متوسطه ماتسویاما شناخته می شد و اکنون به عنوان دبیرستان ماتسویاما شرقی شناخته می شود) منصوب شد. ماتسویاما زادگاه شیکی بود و سوسه کی در آنجا حدود دو ماه استراحت کرد. در این زمان، او با شیکی به تمرین هایکو پرداخت و به همراهی او آثار خوبی خلق کردند. در دوران تدریس، سوسه کی در «گودابوتسو آن» اقامت داشت
و به مدت ۵۲ روز، شیکی نیز با او در آنجا زندگی کرد. آن ها به عضویت گروه شعر «شوفوکای» درآمدند و جلسات شعرخوانی برگزار کردند که بعدها بر ادبیات سوسه کی تأثیر گذاشت. در سال ۱۸۹۶ (سال بیست و نهم دوره میجی)، سوسه کی به عنوان معلم زبان انگلیسی در دبیرستان پنجم واقع در شهر کوماموتو (که پیش از آن به عنوان دانشگاه کوماموتو شناخته می شد) منصوب شد و حقوق ماهیانه اش ۱۰۰ ین بود. به توصیه بستگانش، او با کیوکو، دختر شیگه کازو ناکانه، رئیس دفتری پارلمان، ازدواج کرد. اما در سال سوم زندگی مشترک، کیوکو به دلیل نداشتن سازگاری با محیط جدید و سقط جنین دچار هیستری شد و چندین بار تلاش کرد تا خود را از پل شیراکاوا به پایین بیندازد. این مسائل باعث شد که زندگی زناشویی آن ها به خوبی پیش نرود. با این حال، سوسه کی در عرصه شعر نیز به فعالیت های خود ادامه داد و به شهرت رسید. در سال ۱۸۹۸ (سال سی و یکم دوره میجی)، دانش آموزان دبیرستان پنجم، از جمله تِرادا توراهی کو، سوسه کی را به عنوان مسئول خود انتخاب کردند و گروه شعر “شی می ایگینشاً را تأسیس کردند و سوسه کی به عنوان معلم هایکو در این گروه فعالیت کرد. این گروه تأثیر زیادی بر شعرهای هایکو در
ناحیه کیوشو و کوماموتو گذاشت و شاعران بسیاری را تربیت کرد. تحصیل در انگلستان. در ماه مه ۱۹۰۰ (سال سی و سوم دوره میجی)، وزارت آموزش و پرورش ژاپن سوسه کی را به منظور تحقیق در زمینه روش های آموزش زبان انگلیسی (نه به منظور مطالعه ادبیات انگلیسی) به انگلستان فرستاد. او در تاریخ ۱۰ سپتامبر ژاپن را ترک کرد. در اولین گزارش به وزارت، سوسه کی نوشت که «با قیمت های بالا، زندگی بسیار دشوار است و با ۱۵ پوند هزینه تحصیل، احساس فقر می کنم.» او به مشکلات مالی در تأمین هزینه های زندگی اشاره کرد. سوسه کی به مطالعه آثار نویسندگانی چون مردیث و دیکنز پرداخت و از آنجا که کلاسها را بی ارزش می دید از شرکت در کلاس های ادبیات انگلیسی در دانشگاه کالج لندن انصراف داد و در کلاسهای خصوصی ویلیام جیمز کریگ، متخصص شکسپیر پرداخت و به تحقیق در مورد موضوع «نظریه ادبی» مشغول شد. با این حال، او دوباره دچار احساس عدم تناسب با مطالعه ادبیات انگلیسی شد و این موضوع باعث تشدید خستگی عصبی او گردید. سوسه کی در یادداشتی نوشت: «شب هنگام، در طبقه سوم خوابگاه، به فکر آینده ژاپن می افتم…» در این مدت، او مقاله ای به نام «برج لندن» را در هنگام بازدید از برج لند