Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بازیافت انرژی، فرایند بازیابی انرژی مصرفی از طریق تبدیل آن به الکتریسیته یا انرژی گرمایی است. تلاش هایی که در تأسیسات تولیدی، نیروگاه های برق و موسسات بزرگی چون بیمارستان ها و دانشگاه ها صورت گرفته است، به طور قابل توجهی بهره وری را افزایش داده و در نتیجه هزینه های انرژی و آلودگی گازهای گلخانه ای را به طور همزمان کاهش می دهد. این فرایند بخاطر نقش بالقوه ای که در کاهش گرمایش جهانی دارد برجسته است. این کار معمولاً به شکل تولید هم زمان گرما و برق (همچنین با نام تولید همزمان) یا بازیابی حرارت هدر رفته انجام می شود. روش های بازیافت انرژی. بازیابی حرارت هدر رفته فرایندی است که از آزاد سازی گرمای بیش از حدی که به طور معمول در تأسیسات تولیدی هدر می رود جلوگیری می کند و آن را به برق و بخار تبدیل می کند، یا انرژی را به فرایند تولید در قالب هوای گرم، آب، اتیلن گلیکول یا روغن برمی گرداند. "دیگ بخار بازیابی گرمای هدررفته " شامل یک سری لوله های پر از آب در سرتاسر قسمت هایی است که گرما در آنجا آزاد شده است. هنگامی که گرما با دمای بالا به دیگ بخار می رسد، بخار تولید می شود، که به نوبهٔ خود توربینی را راه می اندازد که تولید ا
لکتریسیته می کند. این فرایند شبیه به دیگر دیگ های بخار افروختنی است، اما در این مورد، گرمای هدررفته جایگزین شعلهٔ همیشگی است. هیچ گونه سوخت های فسیلی در این فرایند استفاده نشده اند. بازیابی حرارت هدر رفته در تولید فلزات، شیشه، کاغذ و خمیر کاغذ، سیلیکون و مواد شیمیایی کارخانه ای دیگر، می تواند مؤثر باشد. بازیابی حرارت هدر رفته از تهویهٔ مطبوع هوا نیز معادلی برای هدر دادن گرما به سمت جو از دستگاه های خنک کننده است. گرمای بازیابی شده در تابستان (با استفاده از مواد خنک کننده) در ذخیره سازهای گرمایی در زمین ذخیره شده و در فصل زمستان بدون سوزاندن سوخت های فسیلی و از طریق یک پمپ حرارتی، بازیافت شده و به همان ساختمان بازمی گردد. این رویکرد زیبا از طریق بازیافت گرمای تابستان برای استفاده در زمستان در انرژی و کربن صرفه جویی می کند. تولید هم زمان گرما و برق (CHP)، یا به اختصار تولید همزمان، بر اساس تعریف سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده، «رویکردی کارآمد، تمیز، و قابل اعتماد برای تولید برق و انرژی حرارتی از یک منبع سوخت است». با نصب سیستم CHP به منظور پاسخگویی به بارهای پایهٔ حرارتی و الکتریکی تأسیسات، تا حد زیادی می
توان بهره وری عملیاتی تأسیسات را افزایش و هزینه های انرژی را کاهش داد. ضمناً، CHP انتشار گازهای گلخانه ای که به تغییرات آب و هوایی جهانی دامن می زند را کاهش می دهد. هنگامی که الکتریسیته با یک سیستم CHP در محل(on-site) تولید می شود، گرمای اضافی برای تولید حرارت فراورده و برق اضافه بازیافت می شود. فناوری های فعال سازی: پمپ های حرارتی و ذخیره سازی انرژی حرارتی دسته هایی از فناوری هستند که زمانی که[بخاطر درجه حرارت خیلی پایین یا فاصلهٔ زمانی بین موقعی که انرژی در دسترس است و موقعی که به آن نیاز است] بازیافت انرژی در دسترس نباشد، این کار را ممکن سازند. هنگام افزایش دمای انرژی حرارتی تجدید پذیر در دسترس، پمپ های حرارتی با اعمال قدرت الکتریکی (یا در برخی موارد قدرت مکانیکی یا حرارتی) انرژی اضافی را از یک منبع با کیفیت پایین استخراج می کنند (مانند آب دریا، آب دریاچه، زمین، هوا، یا گرمای تلف شده از یک فرایند). با فناوری های ذخیره سازی حرارتی می توان گرما یا سرما را برای بازه های زمانی چند ساعته، یک شبه یا حتی بین فصلی ذخیره کرد، این فناوری ها همچنین ما را قادر به ذخیره سازی انرژی معقول (به عنوان مثال با تغییر دمای محی
ط) یا انرژی نهفته (به عنوان مثال از طریق تغییر فاز یک واسطه، از جمله بین آب و برفاب یا یخ) می کنند. می توان برای کاهش مصرف در ساعات اوج سیستم های توزیع الکتریکی یا حرارتی، از ذخیره سازهای حرارتی کوتاه مدت استفاده کرد. انواع منابع انرژی جایگزین یا تجدیدپذیر که می توانند فعال شوند شامل انرژی طبیعی (به عنوان مثال جمع آوری شده از طریق گردآورنده های حرارتی-خورشیدی، یا برج های خشک خنک کننده که برای برای جمع آوری سرمای زمستان به کار می روند)، انرژی هدررفته (به عنوان مثال تجهیزات تهویه مطبوع، فرایندهای صنعتی یا نیروگاه های برق)، یا انرژی اضافی (به عنوان مثال به صورت فصلی در پروژه های hyropower یا متناوب در مزارع بادی) می شوند. انجمن خورشیدی Drake Landing (آلبرتا، کانادا) گویا است. ذخیره ساز انرژی حرارتی سوراخ دار اجازه می دهد تا انجمن ۹۷٪ حرارت سالانهٔ خود را از گردآورنده خورشیدی بر روی سقف گاراژها بدست بیاورند، که بیشتر این گرما در تابستان جمع آوری شده است. انواع ذخیره سازی انرژی معقول شامل موارد زیر می شود: مخزن های عایق بندی شده، کلاسترهای حفاری در لایه های مختلف از شن تا سنگ بستر، سفره های آب عمیق، یا چاله های کم
عمقی که دیوارهٔ آن با سنگ مناسب پوشانیده شده و از بالا عایق شده باشد. برخی از ذخیره سازها قادر به ذخیره سازی گرما یا سرما بین فصول مخالف هستند (به خصوص اگر بسیار بزرگ باشند)، و برخی از برنامه های ذخیره سازی نیاز به تعبیهٔ پمپ گرمادارند. گرمای نهان معمولاً در مخازن یخ یا آنچه مواد تغییر فاز (PCMها) نامیده می شوند ذخیره شده است. سیستم کنونی. هر دوی بازیابی حرارت هدررفته و CHP، یک سیستم تولید انرژی «غیر متمرکز» را تشکیل می دهند که در مقابل قدرت «متمرکز» سنتی تولید شده در نیروگاه های بزرگ برق است که توسط سیستم آب و برق منطقه ای در حال اجراست. میانگین بهره وری سیستم «متمرکز» است ۳۴ درصد است، که برای تولید یک واحد برق نیاز به حدود سه واحد سوخت دارد. CHP و پروژه های بازیابی حرارت هدررفته، با قبضه کردن حرارت و برق بازده های بالاتری دارند. در مطالعه ای که توسط دپارتمان انرژی در سال ۲۰۰۷ انجام پذیرفت، پتانسیل ۱۳۵٬۰۰۰ مگاوات CHP برای ایالات متحده اعلام شد، و مطالعهٔ آزمایشگاهی ملی لارنس برکلی حدود ۶۴٬۰۰۰ مگاوات را اعلام کرد که می توان از انرژی مواد زائد صنعتی، و بدون در نظر گرفتن CHP بدست آورد. این مطالعات حدود ۲۰۰٬۰۰۰
مگاوات یا ۲۰٪ کل ظرفیت انرژی که می توان از بازیافت انرژی در استفاده گسترده آمریکا بدست آورد است، در نتیجه می تواند انتشار گرم شدن کره زمین را تقریباً به میزان ۲۰ درصد کاهش دهد. در واقع، از سال ۲۰۰۵، حدود ۴۲ درصد آلودگی گازهای گلخانه ای ایالات متحده بخاطر تولید برق و ۲۷ درصد آن بخاطر تولید گرماست. طرفداران این سیستم اعتقاد دارند هزینه های انرژی بازیافت شده کمتر است و نسبت به گزینه های دیگر انرژی مورد استفاده، گازهای گلخانه ای کمتری تولید می کند. شرکت انرژی بازیافتی رایج. تخصص شرکت .Corp بازیافت انرژی در تهویهٔ بازیابی گرما و پمپ گرمای نهان و CHCP است. تاریخچه. شاید اولین استفادهٔ مدرن از بازیافت انرژی توسط توماس ادیسون انجام شد. ایستگاه ۱۸۸۲ خیابان مروارید، اولین نیروگاه برق تجاری جهان، یک نیروگاه CHP بود که تولید کنندهٔ برق و انرژی حرارتی بود، در حالی که در آن از انرژی حرارتی هدررفته برای گرم کردن ساختمان های همسایه ها استفاده می شد. بازیافت باعث شد نیروگاه ادیسون به بهره وری حدود ۵۰٪ برسد. در اوایل ۱۹۰۰، مقرراتی برای حمایت از برق روستایی از طریق ساخت نیروگاه های متمرکز با مدیریت آب و برق منطقه ای وضع شد. ای
ن مقررات نه تنها برق را در سراسر حومهٔ شهرها گسترش داد، بلکه تولیدهای برق غیر متمرکزی مثل CHP را دلسرد کرد. آن ها حتی تا حدی پیش رفتند که فروش برق را توسط شرکت های غیر تسهیلاتی غیرقانونی کردند. در سال ۱۹۷۸، کنگره متوجه شد که بهره وری در نیروگاه های برق مرکزی با رکود مواجه شده است و به دنبال تشویق بهره وری بهبود یافته با قانون سیاست های نظارتی تأسیسات عمومی (PURPA)، بود که تأسیسات عمومی را تشویق به خرید برق از دیگر تولیدکنندگان انرژی کرد. نیروگاه های CHP گسترش یافتند و خیلی زود توانستند حدود ۸ درصد از کل انرژی در ایالات متحده را تولید کنند. با این حال، اجرای لایحه و پیاده سازی آن به ایالت های خاصی واگذار شد، و در نتیجه در بسیاری از نقاط کشور، یا کم کاری شد یا هیچ کاری انجام نشد. در سال ۲۰۰۸، تام کستِن رئیس سازمان توسعهٔ انرژی قابل بازیافت، گفت که «ما فکر می کنیم می توانستیم حدود ۱۹ تا ۲۰ درصد از برق ایالات متحده را با حرارتی که در حال حاضر توسط صنعت هدر می رود تولید کنیم.» خارج ایالات متحده، بازیافت انرژی بیشتر معمول است. می توان گفت دانمارک احتمالاً فعال ترین کشور در زمینهٔ بازیافت انرژی است، که حدود ۵۵٪ انرژ
ی خود را از CHP و بازیابی حرارت هدررفته به دست می آورد. کشورهای بزرگ دیگری از جمله آلمان، روسیه و هند، نیز سهم بسیار بالاتری از انرژی خود را از منابع غیر متمرکز به دست می آورند.
سالهای ابری رمانی اثر علی اشرف درویشیان نویسنده معاصر کرد ایران است. «سال های ابری» رمانِ دو جلدی در سبک رئالیسم اجتماعی است. داستان آن بین سال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷ روایت می شود. نخستین چاپ این اثر سالِ ۱۳۷۰ در نشر اسپرک منتشر شده است. چاپ های بعدی این اثر را نشر چشمه منتشر کرده است. سیزدهمین چاپ اثر سال ۱۳۹۹ منتشر شده است. رمان سال های ابری بارها موضوع پژوهش های دانشگاهی بوده است. خلاصه داستان. قهرمان اصلی داستان "شریف داوریشه"، پسربچه ای سه، چهار ساله است که در خانوادهٔ فقیر، سنتی و خرافاتی زندگی می کند و رمان تا حدود چهل سالگی وی را روایت می کند. شریف داوریشه فرزند اول خانواده است که روایت خود را از تولد فرزند سوم خانواده و تلاش مادرش در به دنیا آوردن وی آغاز می کند. شریف به تدریج با مشاهدهٔ ظلم و ستمی که بر اطرافیان و جامعه اش وارد می شود، و تحت تأثیر «آقا مرتضی» و دایی اش به فردی انقلابی تبدیل می شود و با حکومت محمدرضا پهلوی به مبارزه برمی خیزد. شریف با سختی به تحصیل می پردازد و وارد دانشسرای عالی می شود و پس به عنوان معلم به روستاهای گیلانغرب می رود. در آنجا در برابر بی عدالتی و ستمی که بر روستاییان کرد روا
داشته می شود، به اعتراض برمی خیزد و همین منجر به زندانی شدن وی می شود. وی چندین بار به زندان می افتد و به طور موقت آزاد می شود. پایان بندی داستان در آبان ۱۳۵۷ و آزادی زندانیان سیاسی که شریف نیز در داخل آن هاست رقم می خورد. این اثر، درونمایه ای سیاسی دارد و در عین حال رمانی اجتماعی است. سال های ابری همچنین اتوبیوگرافی علی اشرف درویشیان نیز به شمار می آید. نقد و بررسی. رمان سال های ابری در شمار آثار ادبیات داستانی کلاسیک مدرن فارسی است که بارها مورد توجه منتقدان ژورنالیستی و دانشگاهی قرار گرفته است. در ادامه عنوان ها برخی از نقد و بررسی هایی که بر این اثر نوشته شده است فهرست می شود. ترجمه. رمان سال های ابری توسط عزیز گردی به زبان کردی (سورانی) ترجمه شده و در سال ۲۰۱۵ از سوی مرکز چاپ و نشر غزلنوس در شهر سلیمانیه در کردستان عراق به چاپ رسیده است.
عُذرا جعفری زادهٔ ۱۹۷۸ (میلادی) یک سیاستمدار و اولین شهردار زن در افغانستان است. او در ۲۷ جدی/دی ۱۳۸۷ به صفت شهردار نیلی که مرکز ولایت دایکندی افغانستان است منصوب شد. عذرا جعفری همچنین یک نویسنده است و تاکنون دو کتاب منتشر کرده است. او به گروه قومی هزاره تعلق دارد. زندگی شخصی. عذرا جعفری تحصیلات دبیرستان خود را در ایران تکمیل کرد، وی در آن زمان به عنوان یک پناهنده در ایران زندگی می کرد و پس از بازگشت به افغانستان تحصیلاتش را در مدرسه مامایی در کابل ادامه داد. پس از کنار رفتن طالبان در اواخر سال ۲۰۰۱ و ایجاد حکومت جدید به ریاست حامد کرزی که مورد حمایت جامعه جهانی قرار داشت به افغانستان برگشت و در گردهمایی بزرگ اضطراری و جرگه امن منطقه ای در سال ۲۰۰۷ نیز حضور داشت. او یک دختر دارد که در سال ۲۰۰۵ به دنیا آمده است. حرفه. عذرا جعفری در سال ۱۹۹۸ سردبیر مجله فرهنگی اجتماعی «فرهنگ» افغانستان بود. او بعدها درحالی که به عنوان مسئول در مرکز فرهنگی پناهندگان مشغول به کار بود برای پناهندگان افغان ساکن ایران یک مدرسه ابتدایی تأسیس کرد. در سال ۲۰۰۱ جعفری به لویه جرگه در شهر کابل پیوست. در ماه دسامبر ۲۰۰۸، او به عنوان اولین
و تنها زن شهردار افغانستان منصوب شد. او به عنوان شهردار شهر نیلی منصوب شد. انتشارات. عذرا جعفری نویسنده هم است و از زمانی که به افغانستان برگشته دو کتاب نوشته است. او در نوشتن اولین کتاب «ایجاد قانون اساسی جدید افغانستان» که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد، و در مورد سیستم سیاسی و فرآیندهای آن در افغانستان است، مشارکت داشت. کتاب دوم که در مورد قانون استخدام و حقوق زنان افغان در بازار کار صحبت می کند، «من یک زن کارگرم» نام دارد. عذرا جعفری این کتاب را که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، به تنهایی نوشته است. جوایز. عذرا جعفری برای کار و تعهد خود به توسعه اجتماعی «جایزه یادبود میتو» را از شورای ملی هنرهای پاکستان دریافت کرده است.
جوآن بوسکتس ،(زاده ۱۹۴۶ در ال پرات د یبرگات ،اسپانیا) معمار و برنامه ریز شهری اهل اسپانیاست که شهرت بین المللی دارد. او در رشته طراحی از دانشگاه هاروارد فارغ التحصیل شده و استاددانشگاه فنی کاتالونیا است. شرکت او BAU - B Arquitectura i Urbanisme SL در بارسلونا تأسیس شده است. برای قدردانی از کارهای مؤثر و چندوجهی اش در رشتهٔ طراحی شهر جایزهٔ اراسموس - جایزه سالانه ای برای کسی که مشارکت استثنایی در فرهنگ، یا علوم اجتماعی اروپا یا بقیه دنیا داشته باشند- سال ۲۰۱۱ به او تعلق گرفت.
بهاران بنی احمدی (زاده ۲۹ فروردین ۱۳۶۳ - تهران) بازیگر اهل ایران است.
یک شهروند کاملاً معمولی فیلمی به کارگردانی مجید برزگر و نویسندگی جعفر پناهی و تهیه کنندگی مجید مدرسی و سعید آرمند محصول سال ۱۳۹۳ است. این فیلم با حمایت بنیاد HBF هلند و کشور جمهوری چک ساخته شده است. خلاصه داستان. آقای صفری ۸۳ ساله، کارمند بازنشسته اداره پست که در شهرکی قدیمی در تهران زندگی می کند، پس از مرگ همسرش تنهاست. تنها پسرش که خارج از ایران است تصمیم دارد او را برای دیدار و مداوا به کانادا دعوت کند. مقدمات این سفر، زندگی آرام و معمولی او را کمی به هم می ریزد.
نگهداری زیستی یا حفظ حیات فرایندی است که در آن آلاینده ها و رسوب -از جریان فاضلاب ناشی از بارندگی حذف شده باشند. فاضلاب ناشی از بارندگی د ر مناطقی که نواری از چمن – بستر شن و ماسه – برکه لایه های الی – ماده شیمیایی – هر یک از اجزای منطقه خاک کشاورزی و گیاهان باشد- انباشته می شود. این جریان ابتدا از بستر شن عبور می کند که سرعت و شدت جریان را آهسته می کند و در مناطقی که شامل لایه های آلی یا پوشش گیاهی و خاکی که در زیر گیاهان است پخش می شود. مناطق نفوذپذیر درجه بندی می شوند. آب به عمق ۱۵ سانتی متر نفوذ می کند و آرام آرام به مناطق نگهداری زیستی منتشر می شوند. مناطق نگهداری زیستی جریان به گونه ای عمل می کنند که جریان اضافی را از خود دور می کنند. آب ذخیره شده در مناطق نگهداری زیستی پس از چند روز به خاک زیرین می رسد. فیلتر کردن. هر یک از اجزای مناطق نگهداری زیستی طوری طراحی شده اند که هر کدام عملکرد خاصی دارند. بخش میانی چمن خاک رس در خاک جریان ورودی را کاهش می دهد و ذرات ریز درون جریان را فیلتر می کند. بستر شن سرعت را کاهش می دهد ذرات را فیلتر می کند و جریان را به سمت مناطق نگهداری زیستی هدایت می کند. هوادهی و زهکش
ی خاک محصولات در نیم متری بستر شن اتفاق می افتد. مناطق گودالی انبار آبی را فراهم می کنند که عمل تصفیه جریان آب انجام شود؛ و برخی از ذرات در بستر شن یا حاشیهٔ چمن تصفیه نمی شود. لایه های آلی و شیمیایی آلاینده هایی را تصفیه می کنند و محیطی را به وجود می آورند که باعث رشد میکروارگانیسم هایی شود و تولیدات نفتی را کاهش دهد. این لایه مانند لایه لاشبرگ جنگل هستند و از فرسایش و خشک شدن خاک زیرین جلوگیری می کنند. پوشش گیاهی مانع فرسایش می شوند. حداکثر جریانی که باعث فرسایش زمین های دارای پوشش گیاهی می شود ۰٫۳ متر بر ثانیه است و برای مالپ یا مواد شیمیایی ۰٫۹ متر در ثانیه است. خاک رس موجود در خاک محصولات مکانی را برای جذب هیدروکربن – فلزات- مواد مغذی و دیگر مواد آلاینده فراهم می کند. برخی از انبار فاضلاب ناشی از فاضلاب توسط مخازنی در خاک محصولات به وجود می آیند. طراحی مناطق نگهداری زیستی بعد از محدودیت های مکانی تعیین می شود مانند مناطق خوب خاک های زیرین-پوشش گیاهی و زهکشی. مکان های با خاک رس برای مناطق نگهداری زیستی مناسب هستند زیرا خاک حفاری شده توانایی استفاده برای کاشت گیاهان را دارند؛ بنابراین هزینهٔ واردات خاک کاش
ت را حذف می کند. بازسازی فلزات سنگین. فلزات ناشی از آلاینده مانند روی، سرب و مس در جریان آب ناشی از بارندگی از سطوح غیرقابل نفوذ (به عنوان مثال جاده ها و پیاده رو) کشف شده اند. سیستم های تصفیه مانند باغ باران و کشتار آب باران با استفاده از یک لایه نگهداری زیستی برای حذف فلزات سنگین در جریان فاضلاب ناشی از بارندگی مورد استفاده قرار می گیرند. . فرم محلول فلزات سنگین ممکن است به ذرات رسوب در جاده برود و سپس توسط سیستم نگهداری زیستی جذب شود. . علاوه بر این، فلزات سنگین ممکن است به ذرات خاک در لایه نگهداری زیستی جذب شوند. در تجربیات آزمایشگاهی، سلول های نگهداری زیستی، ۸۸٪, ۹۴٪,، ۹۵٪ و&gt; ۹۵ درصد از روی، مس، سرب و کادمیوم، را به ترتیب از آب می گیرند. در حالی که این یک منفعت بزرگ برای بهبود کیفیت آب است، سیستم های نگهداری زیستی یک ظرفیت محدود برای بدست آوردن فلزات سنگین دارند. این در نهایت کنترل طول عمر سیستم های نگهداری زیستی، را کنترل می کند به ویژه در مناطق با بارش های سنگین حاوی فلز. حذف فلز توسط واحدهایی نگهداری زیستی در آب و هوای سرد مشابه یا کمی کمتر از محیط های گرم بود. گیاهان در فصول سرد کمتر فعال هستند، و
این نشان می دهد که بسیاری از فلزات سنگین در سیستم نگهداری زیستی بیشتر جذب می شوند نسبت به مقداری که توسط ریشه گیاه گرفته می شوند؛ بنابراین، حذف و جایگزینی لایه نگهداری زیستی در مناطقی با آلاینده فلزات سنگین در جریان آب باران لازم خواهد شد تا به گسترش عمر سیستم کمک کنند.
تک شاخ ماهی پشت آبی نام یک گونه از سرده تک شاخ ماهی ها است.
تک شاخ ماهی پوزه کوتاه نام یک گونه از سرده تک شاخ ماهی ها است.
سوسمارماهی دولکه ای نام یک گونه از تیره سوسمارماهیان است.
جراح ماهی باله زرد نام یک گونه از سرده جراح ماهی است.
پروانه ماهی هاوایی نام یک گونه از تیره پروانه ماهی است.
بادکنک ماهی خال سفید نام یک گونه از تیره بادکنک ماهیان است.
پروانه ماهی زین دار نام یک گونه از تیره پروانه ماهی است.
جراح ماهی نوارنارنجی نام یک گونه از سرده جراح ماهی است.
تاریخ استرالیا دربردارنده تاریخ بومیان استرالیا و مهاجرانی است که بعدها به این قاره مهاجرت کردند. باور عمومی بر این است که بومیان استرالیا نخستین بار از طریق دریای جنوب خاور آسیا بین ۷۰٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ سال پیش به سرزمین های اصلی استرالیا پا نهادند. سنت های هنری، و موسیقی بازمانده از آن ها در میان قدیمی ترین های تمدن بشری قرار دارد. نخستین اروپایی شناخته شده که پا به استرالیا گذاشت ویلم جانسون هلندی بود که در ۱۶۰۶ میلادی به استرالیا رسید. بومیان جزیره استرالیا و جزیره نشینان تنگه تورس. نخستین ساکنان استرالیا بومیان جزیره استرالیا و جزیره نشینان تنگه تورس هستند که کهن ترین فرهنگ و سنت های پیوسته در جهان را دارند. شواهد باستان شناسی نشان می دهند که بومیان استرالیا بین ۶۵٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ سال پیش به این سرزمین وارد شدند. اگرچه خود بومیان بر پایه داستان خلقت خود، باور دارند که آنها مرکز پیدایش سرزمین استرالیا هستند و داستان خلقت آنها با آغاز زمان، آغاز می شود. بومیان جزیره استرالیا و جزیره نشینان تنگه تورس، سنت و باورهای کهنی دارند که هنوز راهنمای آنها هستند. آنها پیوند عمیقی با زمینی دارند که در داستان ها، هنر، و رقص
هایشان به آن اشاره شده است. زبان ها. پیش از ورود بریتانیایی ها بومیان جزیره استرالیا و جزیره نشینان تنگه تورس به بیش از ۷۰۰ زبان و گویش گوناگون حرف می زدند. امروز بیش از ۱۰۰ زبان از این زبان ها استفاده می شوند اگرچه نسل جوان بومی، تنها به کمتر از ۲۰ زبان بومی صحبت می کنند. تاریخ شفاهی فرهنگ بومی، بسیار مهم است زیرا بیانگر سرگذشت مردم و سرزمین است. رویاپردازی. واژه Dreaming (یه معنی "رویاپردازی") واژه ای غربی است که بیشتر برای تعریف مجموعه ای از دانش، ایمان، و عملی استفاده می شود که زندگی بومیان را هدایت می کند. والدین و افراد پیرتر، داستان های رویاپردازانه را برای نسل جوان تعریف می کنند. این داستان ها به کودکان می آموزند که چگونه سرزمین آنها شکل گرفت و آن مردم در آن سرزمین، ساکن شدند. این داستان ها همچنین درس های عملی ارزشمندی به کودکان می دهند مانند اینکه در بوته زار، کجا دنبال غذا بگردند. داستان های رویاپردازانه با موسیقی، ترانه، و رقص بیان می شوند. هنگامیکه بومیان جزیره استرالیا و جزیره نشینان تنگه تورس می رقصند و می خوانند احساس نزدیکی عمیقی با نیاکان خود می کنند. اَشکال اصلی هنر بومی استرالیا، سنگ نگاری،
یا نقاشی ها و طرح های روی زمین هستند. مردم استرالیای مرکزی معمولاً از هنرهای تجسمی، مانند نقطه، دایره، و نمادهای فرهنگی ویژه استفاده می کردند تا سرزمین و داستان های رویاپردازانه خود را تعریف کنند. درحالیکه مردم بخش های شمالی، انسان ها، حیوانات، نمادها، و ارواح را نقاشی می کردند. امروز نیز رویاپردازی همچنان برای بومیان استرالیا مهم است. نخستین اروپایی ها. نخستین اکتشاف اروپایی ها. در سده ۱۷ (میلادی) در عصر کاوش، کاوشگران اروپایی بخش هایی از استرالیا را کشف کردند که «Terra Australis Incognita» (به معنی "سرزمین ناشناخته جنوبی استرالیا") نامیده می شد. در سال ۱۶۰۶ (میلادی) یک مرد هلندی به نام ویلم جانسون، بخش باختری شبه جزیره کیپ یورک در نوک شمالی کوئینزلند را نقشه برداری کرد. در حدود همان زمان، یک کشتی اسپانیایی به فرماندهی لوییز تورس وارد تنگه تورس در شمال استرالیا شد. در اواخر همان سده، دریانوردان هلندی، ساحل استرالیای غربی را کشف کردند و آنرا «New Holland» (به معنی "هلند نو") نامیدند. در سال ۱۶۴۲ (میلادی) آبل تاسمان، ساحل خشکی تازه ای را کشف کرد و آنرا «Van Diemen’s Land» «سرزمین فَن دیمِن» نامید (که امروز، ت
اسمانی) نامیده می شود. او همچنین هزاران مایل از سواحل استرالیا را نقشه برداری کرد. نقشه ناتمام او از هلند نو نشان می دهد که او تصور می کرده، سرزمین استرالیا به پاپوآ گینه نو در شمال استرالیا وصل است. ویلیام دمپیر نخستین بریتانیایی بود که پا به خاک استرالیا گذاشت. او در سال ۱۶۸۴ (میلادی) وارد ساحل شمال باختری استرالیا شد. شدت خشکی و بیابانی بودن منطقه باعث شد او فکر کند که این سرزمین تازه، جای خوبی برای بازرگانی یا زندگی نیست. کاپیتان جیمز کوک. تا هنگام ورود کاپیتان جیمز کوک انگلستانی به ساحل خاوری استرالیا در سال ۱۷۷۰ (میلادی) اروپایی ها دست به اکتشاف در جای دیگری از استرالیا نزدند. دولت بریتانیا کوک را برای اکتشاف در اقیانوس آرام جنوبی راهی سفر کرده بود. او ساحل خاوری استرالیا را نقشه برداری کرد. کشتی او به نام «Endeavour» (به معنی "تلاش") در خلیج بوتانی پهلو گرفت که امروز در جنوب سیدنی قرار دارد. جیمز کوک این سرزمین را «New South Wales» نامید و آنرا قلمرو جرج سوم پادشاهی متحده اعلام کرد. جابجایی محکومان. استرالیا از این جهت که نخستین ساکنان اروپایی آن محکومان و بزهکاران بوده اند یکتا است. پس از آنکه ایالات
متحده آمریکا استقلال خود را از بریتانیا بدست آورد بریتانیا دیگر نمی توانست محکومان خود را به آنجا بفرستد؛ بنابراین ظرفیت زندان های بریتانیا پر شد. در سال ۱۷۸۶ (میلادی) بریتانیا تصمیم گرفت که برخی محکومان خود را به مستعمره تازه نیو ساوث ویلز بفرستد. نخستین مستعمره. نخستین فرماندار مستعمره نیو ساوث ویلز، کاپیتان آرتور فیلیپ بود. او ۱۱ کشتی را به سلامت از بریتانیا به سمت دیگر جهان در نیو ساوث ویلز رساند و «نخستین ناوگان» در ۲۶ ژانویه ۱۷۸۸ به دماغه سیدنی رسید. در گاه شماری رسمی دولت استرالیا این روز را به نام روز ملی استرالیا نام گذاری کرده اند. نخستین سال های ساکنان تازه. نخستین سال های تازه واردان استرالیا دوران بسیار دشواری بود. برای اطمینان از اینکه مردم، گرسنه نمانند آرتور فیلیپ برای همه، از جمله خود و زیردستانش، جیره غذایی برابری تعیین کرد. حس همدردی و عزم راسخ او به نجات مستعمره نشینان در آن سال های نخست کمک کرد. زندگی محکومان در سکونتگاه تازه، با کار سخت همراه بود. آنهایی که دوران محکومیت خود را به پایان می رساندند آزاد می شدند و با پیوستن به جامعه، فرصت کار و داشتن خانواده را می یافتند. فرصت های تازه. نخ
ستین ساکنان اروپایی استرالیا اصلیت انگلستان، اسکاتلند، ویلز، و ایرلند داشتند. مردم اسکاتلند، ویلز، و ایرلند همواره با انگلستان در جنگ بودند اما این چهار گروه در استرالیا به خوبی در کنار یکدیگر کار و زندگی کرده اند. محکومان و از بند رها شدگان، فرصت های تازه ای در مستعمره تازه یافتند. برخی آزاد شدگان، کسب وکار خودشان را راه انداختند. دیگران نیز به کشاورزی، بازرگانی، مغازه داری، و کار دولتی پرداختند. فرماندار مک کواری. همزمان با آرتور فیلیپ، فرماندار لکلن مک کواری نیز نقش مهمی در نخستین سال های تاریخ استرالیا دارد. او بین ۱۸۱۰ و ۱۸۲۱ (میلادی) فرماندار نیو ساوث ویلز بود و نقش مؤثری در تبدیل آن به یک سرزمین آزاد به جای تبعیدگاه داشت. او صنعت کشاورزی را بهبود بخشید و راه و امکانات دولتی تازه ساخت و گسترش کارهای اکتشافی را تشویق کرد. لکلن مک کواری در آموزش و پرورش سرمایه گذاری کرد و حق محکومان پیشین (از بند رها شدگان) را به رسمیت شناخت. او به برخی از بند رها شدگان، کارهایی چون قضاوت و کار در ادارات دولتی داد. فرماندار لکلن مک کواری به خاطر تغییرات مثبتی که در مستعمره نیو ساوث ویلز ایجاد کرد شخصیت محترمی در تاریخ است
رالیا است. دانشگاه مک کواری در نیو ساوث ویلز به افتخار او نامگذاری شده است. میراث محکومان. این برداشت وجود داشت که فرماندار، قدرت بسیار زیادی دارد؛ بنابراین در سال ۱۸۲۳ (میلادی) شورای قانونگذاری نیو ساوث ویلز برای ارائه مشاوره به فرماندار بعدی و اصلاح مستعمره، بنیان گذاری شد. دولت بریتانیا سیاست فرستادن محکومان به نیو ساوث ویلز را در ۱۸۴۰، به تاسمانی در ۱۸۵۲، و استرالیای غربی در ۱۸۶۸ پایان داد. در مجموع بیش از ۱۶۰٬۰۰۰ به استرالیا فرستاده شدند. در نهایت، جدایی بین محکومان پیشین و مهاجران تازه وارد از میان رفت. از دهه ۱۸۵۰ (میلادی) خودِ مستعمره نشینان، مستعمره های خود را مدیریت می کردند و می خواستند جامعه ای درخور احترام داشته باشند. هنوز هم بسیاری از استرالیایی ها به میراث محکومان خود افتخار می کنند. آشپزی. نخستین ساکنان بریتانیایی استرالیا تلاش کردند مواد اولیه ناآشنای این منطقه را در خوراک آشنای خود استفاده کرده و با اینکار، خوراک بومی خود را با مواد خوراکی در دسترس، سازگار کنند. آنها برای پخت خوراک از گوشت کانگورو، شترمرغ استرالیایی (اِمو)، وامبت، والابی، یا مورچه خورک استفاده می کردند. نخستین کتاب آشپزی با
مواد خوراکی استرالیایی در سال ۱۸۶۴ (میلادی) چاپ شد. بومیان استرالیا و تنگه تورس پس از ورود اروپایی ها. برآورد می شود که در سال ۱۷۸۸ (میلادی) در آغاز ورود اروپایی ها بین ۷۵۰٬۰۰۰ تا ۱/۴ میلیون بومی و ساکن جزیره تنگه تورس در استرالیا زندگی می کردند. این آمار، ۲۵۰ قوم و ۷۰۰ زبان را دربرمی گیرد. در هنگام برپایی مستعمره ها دولت بریتانیا قرارداد یا یادداشت تفاهمی با بومیان استرالیا امضا نکرد. مقامات بریتانیایی فکر می کردند که قانوناً حق اشغال زمین را دارند. بومیان جزیره استرالیا و جزیره نشینان تنگه تورس، اقتصاد ویژه خودشان و رابطه طولانی و پایستاری با سرزمین استرالیا داشتند. جایی که آنها در سرزمین خودشان قوانین خودشان را داشتند حالا مجبور به پیروی از قوانین تازه واردها بودند. تازه واردها به این سرزمین، دعوت نشده بودند و از آنها استقبال نیز نشده بود. زندگی بومیان جزیره استرالیا و جزیره نشینان تنگه تورس، به خاطر استعمارگران بریتانیایی، عمیقاً تغییر کرد. سیاست های استعمارگران تازه در تحمیل قوانین اجتماعی، اقتصادی، و دینی باعث شد زندگی های زیادی از دست بروند و زمین های زیادی گرفته شوند و گیاهان و جانوران و بیماری های ت