Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مسرشمیت پی. ۱۱۰۸ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده است.
مسرشمیت پی. ۱۱۱۰ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده است.
مسرشمیت پی. ۱۱۱۱ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده است.
ب اف و ام. ۲۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۲۸ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
ب اف و ام. ۲۶ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت) در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۰ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مسرشمیت ام ایی ۴۱۰ "هورنیسه" (زنبور سرخ - زنبور گاوی) یک هواگرد تک باله دوموتوره دو سرنشین از گونه جنگنده سنگین ساخت شرکت مسرشمیت آگه در آلمان بود که اوایل دهه ۱۹۴۰ به عنوان جایگزین ام ایی ۲۱۰ طراحی شد و در جریان جنگ جهانی دوم در نقش های مختلف در "لوفت وافه" خدمت کرد. طراحی و توسعه. شرکت مسرشمیت آگه هواگرد ام ایی ۴۱۰ را سال ۱۹۴۳ با بازطراحی کامل هواگرد ناموفق ام ایی ۲۱۰ پدیدآورد. ظاهر هواگرد جدید بسیار شبیه سلف خود بود اما اصلاحات زیادی در آن اعمال شد. از جمله این موارد باله عمودی دُم منتاسب شده و بدنه طولانی تر بود تا مشکل ناپایداری طولی حل شود. نیرومحرکه هواگرد را دو موتور دایملر-بنتس دی ب ۶۰۳گه هر یک با توان ۱٬۹۰۰ اسب بخار تأمین می کرد. عملکرد نسبت به ام ایی ۲۱۰ بسیار بهتر شد. ام ایی ۴۱۰ از ماه مه سال ۱۹۴۳ وارد خدمت عملیاتی شد و تأثیرگذاری بیشتری نسبت به سلف خود داشت. از آن در نقش های مختلف شامل شناسایی، اژدرافکن، کشنده بمب سرشی، رخنه گر، جنگنده-بمب افکن و جنگنده شبانه استفاده شد. به هر صورت ام ایی ۴۱۰ هم آن گونه که آلمانی ها می خواستند هواگرد موفقی نبود و تولید آن پس ساخت ۱٬۱۶۰ فروند، سال ۱۹۴۴ متوقف شد.
مسرشمیت ام ایی ۲۱۰ یک هواگرد تک باله دوموتوره دو سرنشین از گونه جنگنده سنگین ساخت شرکت مسرشمیت آگه در آلمان بود که اواخر دهه ۱۹۳۰ به عنوان جایگزین ب اف ۱۱۰ طراحی شد و در جریان جنگ جهانی دوم در نقش های مختلف در "لوفت وافه" خدمت کرد. طراحی و توسعه. شرکت مسرشمیت آگه طرح ام ایی ۲۱۰ را میانه سال ۱۹۳۷ به عنوان جایگزینی نیرومندتر برای ب اف ۱۱۰، به وزارت هوانوردی رایش ارائه کرد. این هواگرد دو سرنشین نیرومحرکه خود را از دو موتور دایملر-بنتس ۶۰۳آ هر یک با توان ۱٬۸۵۰ اسب بخار می گرفت. نصب ترمز شیرجه امکان استفاده از آن به عنوان بمب افکن شیرجه ای را فراهم می آورد. پیش از آن که مرحله طراحی آن تمام شود، ۱٬۰۰۰ فروند از آن سفارش شد. نخستین هواگرد ام ایی ۲۱۰ ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ به پرواز درآمد. عملکرد آن بسیار ناامید کننده بود. هواگرد ناپایدار و سازه آن مستعد خرابی بود. به هر صورت در جبهه مدیترانه و شرقی در نقش جنگنده-بمب افکن و شناسایی به کار برده شد. با این حال شمار زیاد و غیرقابل قبول حوادث سبب شد تولید ام ایی ۲۱۰ پس از ساخت ۵۵۰ فروند، ماه آوریل سال ۱۹۴۲ متوقف شود. ناکامی در طرح ام ایی ۲۱۰ خسارت مالی فراوانی به شرکت مسرشمی
ت آگه وارد کرد و ویلی مسرشمیت را زیر فشار کناره گیری از سمت مدیر عامل شرکت گذاشت. به هر شکل مسرشمیت آگه به عنوان بزرگ ترین شرکت هواگردسازی آلمان به فعالیت ادامه داد و سعی کرد با طراحی ام ایی ۴۱۰ مشکل را برطرف کند.
مسرشمیت ام ئی ۲۶۳ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت و یونکرس است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۴۴ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس آ ۳۵ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی روسیه بوده است. نسخه ها. Junkers A 20 : نسخه تولید شده در شهر Limhamn بنام R02 و نسخه تولید شده در Fili بنام Ju 20 نامگذاری شد Junkers A 20L : نسخه زمین نشین Junkers A 20W : نسخ آب نشین Junkers A 25 : نسخه تولید شده در شهر Limhamn بنام R41 و نسخه تولید شده در Fili بنام Type A نامگذاری شد Junkers A 35 : نسخه نظامی تولید شده در شهر Limhamn بنام K53/R53 و نسخه تولید شده در Fili بنام Type 20 نامگذاری شد
یونکرس سی ال. ۱ یک هواگرد تهاجمی تک باله تک موتوره دوره جنگ جهانی اول ساخت شرکت یونکرس در امپراتوری آلمان بود. طراحی و استفاده. یونکرس سی ال. ۱ یک هواگرد تمام فلزی تک باله بال پایین بود که نخستین بار روز ۴ مارس سال ۱۹۱۸ به پرواز درآمد. با توجه به مشکلات صنعت آلمان در تولید هواگردهای فلزی، تنها ۴۷ فروند از آن تولید شد. این هواگرد به خوبی تسلیح شده بود و سه مسلسل و یک محفظه بمب برای نارنجک ضدنفر در زیر بدنه داشت. مشخصات فنی. "سی ال. ۱":
یونکرس دی. ۱ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی دریایی امپراتوری آلمان بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس ئی اف ۰۰۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده است.
یونکرس ئی اف ۱۲۶ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۴۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس ئی اف ۱۲۸ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده است.
یونکرس ئی اف ۱۳۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است.
یونکرس ئی اف ۶۱ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده است.
یونکرس اف. ۱۳ اولین هواپیمای ترابری تمام فلزی در جهان است که در پایان جنگ جهانی اول در آلمان طراحی و تولید شد.یونکرس اف. ۱۳ یک هواپیمای تک باله با بال های کنسولی بود، دارای فضای جداسازی شده برای چهار مسافر و یک کابین خلبان باز با دو صندلی بود. ۳۲۲ نمونه از این هواپیما تولید شد که تعداد فوق العاده ای برای هواپیماهای تجاری آن دوران بود و در سرتاسر جهان مورد استفاده قرار گرفت. در اوایل دهه ۱۹۲۰، بیش از یک سوم ترافیک هوایی را به خود اختصاص داده بود. سیزده سال در تولید و بیش از سی سال در خدمات تجاری باقی ماند. نسخه های زیادی از جمله هواپیماهای آب نشین برای فرود در آب، اسکی، هواپیمای پستی و موتورهای مختلف وجود داشت. چندین مورد در حالت های مختلف در موزه ها باقی مانده اند و یک ماکت از این نوع در دهه ۲۰۱۰ مجدداً تولید شده و تقریباً یک قرن پس از اولین پرواز آن، بار دیگر به پرواز درآمد. طراحی و توسعه. یونکرس اف. ۱۳ در زمان تولید، یک هواپیمای بسیار پیشرفته بود، یک هواپیمای تک بال، تمام فلزی و از نظر آیرودینامیک بسیار خوب بود. این اولین هواپیمای مسافربری تمام فلزی جهان و اولین هواپیمای تجاری یونکرس بود. حرف F به معنای Flu
gzeug (در زبان آلمانی به معنی هواپیما) است. اولین هواپیمای یونکرس بود که از این سیستم نامگذاری، استفاده نمود. نامگذاری قبلی یونکرس آن را J 13 می نامیدند. هواپیماهای ساخت روسیه از نام Ju 13 استفاده می کردند. مانند تمام طرح های یونکرس با ساختار دورالومین، از یوت-۷ در سال ۱۹۱۸ گرفته تا یو ۴۶ در سال ۱۹۳۲، (حدود ۳۵ مدل)، ساختاری از آلیاژ آلومینیوم (دورآلومین) داشت که به طور کامل با پوسته خاص موجدار تحت تنش یونکرس که از جنس دورالومین بود، پوشانیده شده بود. در داخل، بال بر روی ۹ اسپار دورالومینی با مقطع دایره ای با مهاربندی عرضی ساخته شده بود. تمام سطوح کنترل باشاخ کنترل بودند. پشت تنها موتور هواپیما یک کابین خلبان نیمه بسته برای خدمه، مسقف اما بدون شیشه های جانبی قرار داشت. هواپیما دارای یک کابین سرپوشیده و گرم برای چهار مسافر با در و پنجره بود. برای صندلی های مسافران کمربند ایمنی تعبیه شده بود که برای آن زمان غیرمعمول بود. اف. ۱۳ دارای ارابه فرودی متعارف ثابت، و متمایل به عقب بود، اگرچه برخی از انواع آن دارای شناور یا اسکی بودند. اولین پرواز اف. ۱۳ در ۲۵ ژوئن ۱۹۱۹انجام شد. پیشرانه این هواپیما یک دستگاه موتور خطی آ
ب خنک مرسدس دی.۳ به قدرت ۱۲۷ کیلووات (۱۷۰ اسب بخار) بود. اولین هواپیماها دارای بال با دهانه و مساحت بیشتری بودند و به موتور قدرتمندتر خطی آب خنک از نوع ب ام و ۳آ به قدرت ۱۴۰ کیلووات (۱۸۵ اسب بخار) مجهز بودند. بسیاری از انواع با استفاده از موتورهای خطی مرسدس، بی ام و، یونکرس و آرمسترانگ سیدلی پوما و موتورهای شعاعی هوا خنک بریستول ژوپیتر وپرت اند ویتنی آر-۱۶۹۰ هورنت ساخته شدند. انواع گوناگون با یک کد دو حرفی متمایز می شدند، حرف اول نشان دهنده بدنه هواپیما و دومی پیشرانه آن است. یونکرس های با موتور L5 همگی حرف دوم -e در نامشان بودند، بنابراین نوع -fe بدنه بلند -f بدنه با موتور L5 بود. یونکرس اف-۱۳ پایه و اساس توسعه هواپیماهای یونکرس و ۳۳ و یونکرس و ۳۴ بود. تاریخچه کاربری. تمامی سازندگان هواپیماهای غیرنظامی بلافاصله پس از جنگ جهانی اول با رقابت تعداد بسیار زیادی از هواپیماهای جنگی مازادی، همانند دی اچ.۹ که ممکن بود با تغییراتی به رقیای ارزان قیمتی تبدیل شوند، مواجه شدند. سازندگان آلمانی با توجه به محدودیت های اعمال شده توسط کمیسیون کنترل هوانوردی بین متفقین که تولید هواپیماهای جنگی و هر گونه هواپیما را در طی ساله
ای ۱۹۲۱ الی ۱۹۲۲ ممنوع کرده بود، دارای مشکلات بیشتری بودند. یونکرس در سال ۱۹۱۹ سفارش های خارجی را از اتریش، لهستان و ایالات متحده و در سالهای بعد از SCADTA (کلمبیا) و اداره پست ایالات متحده سفارشات خود را دریافت نمود. هواپیمای جان لارسن در ایالات متحده یک مجوز تولید را خریداری نموده و تولیدت های آنها JL-6 نامگذاری شدند. در سال ۱۹۲۲ فروش در انگلستان، فرانسه ایتالیا و ژاپن تیز وجود داشت. اف. ۱۳ یک هواپیمای غیرنظامی بسیار محبوب بود و تخمین زده می شود که در اوایل دهه ۱۹۲۰، ۴۰ درصد از ترافیک هوایی جهان را جابه جا می کرد. در بولیوی اولین هواپیمای خط (LAB) Lloyd Aéreo Boliviano اف. ۱۳ بود و اولین پرواز آن در ۲۳ سپتامبر ۱۹۲۵ از کوچابامبا انجام شد. در سال ۱۹۲۱، یونکرس برای تشویق خطوط هوایی آلمان به خرید اف. ۱۳، خط هوایی خود را به نام Junkers Luftverkehr AG راه اندازی نمود و تا سال ۱۹۲۳ با ۶۰ فروند از این هواپیما پرواز می کرد. همچنین شعبه ای از این شرکت هواپیمایی در ایران را تأسیس نمود. سایر تکنیک های بازاریابی، مانندارائه اف. ۱۳ با واسپاری (لیزینگ) های ارزان قیمت یا وام های بدون بهره، چنان تأثیری در فروش داشت که حدود
۱۶ کاربر اپراتور در سراسر اروپا با آن ها پرواز می کردند. هنگامی که Junkers Luftverkehr در سال ۱۹۲۶ در لوفت هانزا ادغام شد، ۹٫۵ میلیون مایل توسط آنها طی شده بود. خود لوفت هانزا در سال ۱۹۲۸، ۵۵ فروند اف. ۱۳ خرید و از آنها در ۴۳ مسیر داخلی استفاده می نمود. حتی در سال ۱۹۳۷، هواپیماهای اف .۱۳ بیش از ۵۰ پرواز در هفته را در چهار مسیر انجام می دادند. و سرانجام در سال ۱۹۳۸ از خدمت خارج شدند. بیشتر اف-۱۳های تولید شده قبل از پایان تولید در سال ۱۹۳۲، در کارخانه یونکرس در دسائو ساخته شدند. در طول دوره دشوار ۱۹۲۱ الی ۱۹۲۳، تولید به کارخانه های یونکرس در دانتسیگ (گدانسک فعلی) و روال (تالین فعلی) انتقال یافت. در سالهای ۱۹۲۲–۱۹۲۳، هوگو یونکرس قراردادی را با اتحاد جماهیر شوروی امضا نمود تا این هواپیما در کارخانه شوروی در فیلی در نزدیکی مسکو تولید شود، که به نام "کارخانه شماره ۲۲" شناخته شد. برخی از این هواپیماها در خطوط هوایی شوروی و برخی در خدمت ارتش سرخ به کارگرفته شدند. تعدادی کاربر نظامی دیگر نیز وجود داشتند. نیروی هوایی کلمبیا از اف. ۱۳ (و هواپیماهای توسعه یافته از آن و ۳۳، و ۳۴ و کا ۳۴) به عتوان بمب افکن در جنگ کلمبیا-پر
و در سالهای ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۳ استفاده کرد. در جمهوری چین اف. ۱۳های تبدیل شده به بمب افکن شناسایی بمب افکن های جاسوسی را تا رویداد ۲۸ ژانویه پرواز می کردند، زمانی که آنها توسط ژاپنی ها همراه با کارخانه هواپیماسازی شانگهای منهدم شدند. تعداد محدودی نیز توسط نیروی هوایی ترکیه پرواز کردند. یکی از ویژگی هایی که اف. ۱۳ را در سطح بین المللی محبوب کرد، سهولت تبدیل ارابه فرود آن به شناور بود. در طول سال های شکل گیری هوانوردی تجاری، حجم های آبی مانند رودخانه ها، دریاچه ها، دریاها و اقیانوس ها بیشتر از باند فرود و فرودگاه های غیرنظامی در بسیاری از نقاط جهان بود، بنابراین هواپیماهای آب نشین رایج و حتی در برخی مکان ها مفیدتر از هواپیمای معمولی بود. جدا از اضافه نمودن شناورها، تغییرات کمی برای این تبدیل مورد نیاز بود. با این حال، پیکربندی متفاوت می توانست باعث ایجاد مشکلاتی در کنترل جهت شود، بنابراین در برخی از مدل ها سکان برای جبران این امر افزایش یافت. از زمان معرفی یونکرس اف. ۱۳ در سال ۱۹۱۹، بیش از سی سال در خدمت بودند. آخرین اف. ۱۳ تجاری در سال ۱۹۵۱ در برزیل بازنشسته شد. تاریخچه هواپیمای یونکرس اف-۱۳ در ایران. در سال ۱۳۰۱ خو
رشیدی، دفتر هواپیمایی که تحت امر ارکانحرب کل قشون فعالیت می کرد، به منظور خرید هواپیما، تعلیم پرسنل، و ایجاد یک مدرسه هوایی با ایالات متحده آمریکا وارد گفت و گو شد که به نتیجه مثبتی نرسید و دولت ایران در همان سال، اولین هواپیمای خود را از شرکت یونکرس خرید. هواپیمای مذکور یونکرس اف. ۱۳ نام داشت و پس از ورود به ایران در قلعه مرغی نگه داری می شد. خلبان و مکانیسین آلمانی آن هم به طور قراردادی از طرف ارتش ایران استخدام شده بودند. چندی بعد این شرکت توانست با واردکردن چند هواپیمای یونکرس، امتیاز پُست هوایی ایران و ایجاد خطوط پروازی بین شهرهای تهران، مشهد، شیراز، انزلی و بوشهر را به مدت هفت سال از دولت ایران بگیرد. همچنین در روزهای تعطیل اهالی تهران را در فرودگاه دوشان تپه در اطراف شهر پرواز می داد. دفتر هواپیمایی قشون در ادامه فعالیت خود برای خرید هواپیما، به دلیل عدم توانایی مالی دولت، وجوهی را از مردم دو استان شمالی گیلان و مازندران جمع کرده و در بهار ۱۳۰۲ خورشیدی دو فروند هواپیمای دیگر از شرکت یونکرس خرید، یک فروند آن یونکرس اف. ۱۳ و دیگری یونکرس آ-۲۰ بود که هواپیمای تهاجمی محسوب می شد. هواپیماها پس از رسیدن به ت
هران به ترتیب یونکرس اف. ۱۳ گیلان و یونکرس آ-۲۰ مازندران نام گذاری و در فرودگاه قلعه مرغی مستقر شدند. بازگشت به تولید ۲۰۰۹ الی ۲۰۱۹. یک پروژه آلمانی-سوئیسی برای بازسازی اف. ۱۳ در سال ۲۰۰۹ آغاز شد. اولین پرواز در سپتامبر ۲۰۱۶ انجام شد. هواپیمای بازسازی مجهز به رادیو و یک ترانسپوندر است و از موتور پرت اند ویتنی آر-۹۸۵ واسپ ۱۹۳۰ استفاده می کند، اما به غیر از این موارد، تا حد امکان به نسخه اصلی نزدیک است. سایر هواپیماهای بازسازی های شده، قرار است به قیمت هر یک ۲٫۵ میلیون دلار به فروش برسند. شرکت Junkers Flugzeugwerke (SD303)، برای احترام به دستاوردهای هوگو یونکرس یونکرس اف. ۱۳ را به عنوان یک هواپیمای کاملاً جدید احیا کرده است. این شرکت اف. ۱۳ را در سال ۲۰۱۶ و در (انجمن هوانوردی تجاری اروپا EBACE)، به یاد اولین پرواز این نوع در ۱۰۰ سال پیش، تکمیل نمود. این مدل برای خرید در دسترس است و سه مدل دیگر، نیز در حال ساخت هستند. کار بر روی دومین و سومین هواپیما در طول سال ۲۰۱۹ در حال انجام بود، برای اولین پرواز هواپیمای شماره دو برای اوایل تابستان همان سال برنامه ریزی شده بود. کپی اف. ۱۳ اولین پرواز خود را در ۱۵ سپتامبر ۲۰
۱۶ انجام داد که اوج سال ها تلاش حامیان این پروژه بود. این کپی از نقشه های اصلی اولیه و همچنین یک اسکن لیزری از مدل موجود در موزه هوا و فضا، در لو بورژه پاریس ساخته شده است. این ماکت دارای ۲٬۶۰۰ قطعه و ده ها هزار پرچ است و پیشرانه آن موتور شعاعی Wasp است. نمونه های بازمانده. پنح نمونه بازمانده از هواپیمای اف. ۱۳ در تمامی موزه ها موجود است.
یونکرس گ ۲۴ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است که در سال ۱۹۲۵–۱۹۲۹ ساخته شد. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما دویچه لوفت هانزا بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس گ ۳۱ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما دویچه لوفت هانزا بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۲۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس گ. ۳۸ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما دویچه لوفت هانزا بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس یوت ۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور امپراتوری آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما لوفت اشترایت کرفته بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس یوت.۱ (با عنوان تولیدی یوت ۴ ) یک هواگرد یک ونیم باله از نوع دیده بانی و رابط ساخت شرکت یونکرس در آلمان در دوره جنگ جهانی اول بود. این هواگرد برای نخستین بار در سال ۱۹۱۷ به پرواز درآمد. یوت.۱ نخستین هواگرد تمام فلزی تاریخ بود که وارد تولید انبوه شد. طراحی و عملیات. در پی موفقیت طراحی هواگرد تمام فلزی یوت ۱ و جایگزین آن یوت ۲، سفارش تولید یک هواگرد دوباله زره پوش برای شناسایی سطح پایین و پشتیبانی نزدیک از نیروی زمینی به شرکت یونکرس ارائه شد. نتیجه یوت.۱، با عنوان کارخانه یوت ۴، با ساختی تمام فلزی با روکشی از آلیاژ آلومینیوم بود. سر دم چوبی تنها قسمت غیرفلزی هواگرد به حساب می آمد. نخستین هواگردهای یوت.۱، در جریان جنگ جهانی اول، اواخر سال ۱۹۱۷ به اسکادران های نیروی هوایی امپراتوری آلمان در فرانسه تحویل داده شدند. با وجود هدایت پذیری دشوار بر روی زمین، این هواگردها به جهت استحکام و حفاظت زرهی مورد علاقه کاربران قرار گرفتند. در مجموع ۲۲۷ فروند از هواگردهای یوت.۱ تولید شد که نزدیک به ۱۹۰ فروند از آن ها در جبهه غربی جنگ جهانی اول خدمت کردند.
یونکرس ۱۶۰ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما دویچه لوفت هانزا بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. 1 طراحی و توسعه. Ju 60 قبلی که Ju 160 از آن ساخته شد به اندازه کافی سریع نبود که بتواند با Heinkel He 70 رقابت کند و فقط در حدود سه مورد توسط دویچه لوفت هانزا در 6 دوره تا 1933 مورد استفاده قرار گرفت. Ju 160 از نظر آیرودینامیکی تمیز می شد و از موتور قدرتمندتری برخوردار بود و این ترکیب باعث سرعت آن در حدود 72 کیلومتر در ساعت (45 مایل در ساعت) می شود. مانند Ju 60 و طبق سنت یونکرز ، Ju 160 یک طرح کنسولی کم بال بود ، بالها در اطراف اسپارهای دورالومین دوقلو ساخته می شدند و با ورق دورالومین پوشانده می شدند. برای اولین بار ، یک هواپیمای Junkers از پوست کاملاً نرم استفاده کرد. Ju 60 دارای بدنه ای با پوست صاف بود اما دارای سطوح سنتی پرواز موج دار بود. عملکرد بهبود یافته Ju 160 تا حدی به دلیل این تغییر پوست بود. شکل پلان نیز اصلاح شد تا فقط در لبه جلو مخروطی باشد. لبه عقب دارای "بال دوتایی" معمولی یونکرز است ، یک آرایش فلر با قابلیت تنظیم
عرض با عرض کامل. سایر پیشرفت های آیرودینامیکی شامل محفظه کابین خلبان است که بهتر به بدنه وارد می شود و یک زیربنای کاملاً اصلاح شده که اکنون به سمت داخل بال بال جمع می شود ، چرخ ها کاملاً محصور شده بودند. در زیر رکاب Ju 60 چرخ ها را به حالت عقب کشیده و به حالت داگلاس DC-3 بیرون زد. سرانجام ، قدرت با یک موتور شعاعی BMW 132E 490 کیلووات (660 اسب بخار) 10 درصد افزایش یافت. صندلی برای شش مسافر در دو جفت رو به جلو و یک جفت عقب بود. خدمه ، خلبان و اپراتور رادیویی پشت سر هم در یک کابین خلبان محصور با پدال های سکان ، ستون کنترل تاشو و صندلی برای خلبان دوم و تخته خواب گذاشته شد. اولین نمونه اولیه Ju 160 V1 ، D-UNOR ، از خط ساخت Ju 60 گرفته شد و اولین بار در ژانویه 1934 پرواز کرد. لوفت هانزا از آن در آزمایشات استفاده کرد و تعدادی از نمونه های اولیه (V3) از جمله تغییرات ایجاد شد. آکورد پهن تر ، سکان عمیق کمتر و چرخ عقب دارای عملکرد مناسب به همراه تغییرات جزئی در. اولین سری تولیدات مدنی Ju 160 A-0 تعیین شد. نمونه اولیه V2 برای نسخه نظامی بود. 2 تاریخچه عملیاتی. از جمله نمونه های اولیه ، 47 Ju 160 تولید شد. لوفت هانزا با
دریافت 21 هواپیمای تولیدی ، اپراتور اصلی تجاری بود. آنها فقط در سال 1935 در 13 مسیر داخلی در حال اجرا بودند و برای مثال در مسیر سریع بین برلین و وین تا سال 1941 در خدمت بودند. یکی از این 21 هواپیما در ابتدا توسط شرکت تابعه لوفت هانزا ، اوراسیا اداره می شد. این هواپیما در شانگهای سقوط کرد و پس از تعمیرات به آلمان و لوفت هانزا منتقل شد. 11 دستگاه اول لوفت هانزا Ju 160 A-0 بود که در سال 1935 ثبت شد و پس از آن 10 دستگاه D-0 در سال 1936 ثبت شد. نسخه D-0 دارای پنجره های کابین خلبان بزرگتر و سایر تجهیزات راحتی خدمه بود. ویزر فلوگباو از هواپیمای سابق لوفت هانزا استفاده کرد. دو دستگاه در ثبت احوال منچوریان ظاهر شدند ، یکی از آنها قبلاً در آلمان ثبت شده بود ، دیگری مستقیم فروخته شد. موسسه تحقیقات هوایی آلمان (Deutsche Versuchsanstalt fur Luftfahrt e.V) چهار ژوئیه 160 را اداره کرد. پنج نفر دیگر در مرکز تحقیقات پرواز (E-Stelle) در Travemünde فعالیت داشتند. هواپیماهای باقیمانده بیشتر نسخه های نظامی بودند. سرانجام بیشتر غیرنظامیان غیرنظامی Ju 160s در آلمان تحت تأثیر خدمات لوفت وافه قرار گرفتند. به نظر می رسد که هواپیمای من
چوریان در ژاپن به پایان رسیده است. 4 مشخصات فنی. "داده های هواپیماهای آلمانی جنگ جهانی دوم" مشخصات عمومی کارایی
یونکرس یو ۱۸۷ طرحی از یک هواگرد تک باله تک موتوره دو سرنشین از گونه بمب افکن شیرجه ای و هواگرد تهاجمی از طرف شرکت هاینکل در آلمان بود که برای جایگزینی یو ۸۷ پدید آمد اما اجرایی نشد. طراحی و توسعه. یو ۱۸۷ اقدامی برای نوین سازی هواگرد موفق یو ۸۷ بود که تا سال ۱۹۴۰ دیگر منسوخ به حساب می آمد. هواگرد جدید برخی از ویژگی های سلف خود مانند ساخت تمام فلزی، ترمز شیرجه و بال مرغی را به ارث برده بود اما تسلیحات و زره بهتری داشت. دو ویژگی خاص در یو ۱۸۷ به کار رفته بود که شامل ارابه فرود جمع شونده و دم عمودی چرخان بود. این قسمت به شکل نامعمولی می توانست هنگام پرواز ۱۸۰ درجه بچرخد و میدان آتش را برای برجک پشتی هدایت از راه دور فراخ تر کند. یک توپ خودکار ۲۰ میلی متری ام گه ۱۵۱/۲۰ و یک مسلسل ۱۳ میلی متری ام گه ۱۳۱ در برجک قرار داشت. نیرومحرکه را یک موتور ۱۲ سیلندر یومو ۲۱۳آ خنک شونده با آب با توان ۱٬۷۵۰ اسب بخار هنگام برخاستن، تأمین می کرد. هواگرد یک بمب ۵۰۰ کیلوگرمی زیر بدنه و دو بمب ۵۰ کیلوگرمی زیر هر بال در دو طرف برآمدگی ارابه فرود حمل می کرد. مدل تونل باد و یک مدل چوبی کامل از یو ۱۸۷ ساخته شد. به هر صورت این طرح مدت کوتا
هی بعد رها شد؛ چرا که عملکرد پیش بینی شده برای آن چندان بهتر از یو ۸۷ نبود. از طرفی جنگنده-بمب افکن های پرسرعت جدید مانند فوکه-وولف اف و ۱۹۰ می توانستند نقش بمب افکن های شیرجه ای را حتی بهتر از خود آن ها ایفا کنند.
یونکرس یو ۱۸۸ یک هواگرد بمب افکن ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود که اواخر جنگ جهانی دوم در "لوفت وافه" خدمت کرد. طراحی. یونکرس یو ۱۸۸ از هواگرد یو ۸۸ توسعه یافت. ویژگی بارز ظاهری یو ۱۸۸ دماغه بزرگ شیشه ای و نوک تیز بال های طولانی آن بود. مدل ها. یونکرس یو ۳۸۸ بر پای یو ۱۸۸ توسعه یافت و قرار بود هواگرد چند منظوره باشد اما تنها شناسایی آن پیش از پایان جنگ تولید شد. مشخصات فنی. "یو ۱۸۸ایی-۱":
یونکرس یو ۲۹۰ یک هواگرد چهارموتوره ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود که اواخر جنگ جهانی دوم، بر مبنای یونکرس یو ۹۰، به عنوان هواگرد ترابری، شناسایی و بمب افکن دور برد برای "لوفت وافه" طراحی شد. طراحی و استفاده. یونکرس یو ۲۹۰ نمونه توسعه یافته ای از یو ۹۰ بود. پیش نمونه که سال ۱۹۴۱ به پرواز درآمد، با تغییر موتور یو ۹۰فاو-۷ پدید آمد. دو هواگرد نخست تولیدی از مدل یو ۲۹۰آ-۱ از گونه ترابری بودند. یو ۲۹۰ در این نقش می توانست ۴۰ نیرو را در خود حمل کند. بهار سال ۱۹۴۳ طراحی پایه به هواگرد شناسایی تغییر کرد تا جایگزین فوکه-وولف اف و ۲۰۰ شود. این هواگرد همچنین قابلیت ضدکشتی نیز داشت و می توانست یک جفت موشک هااس ۲۹۳ یا فریتس ایکس حمل کند. گفته می شود نسخه اصلاشده یو ۲۹۰ با ظرفیت سوخت بیشتر، اوایل سال ۱۹۴۴ چندین پرواز از اوکراین به منچوری تحت سلطه امپراتوری ژاپن، انجام داده است تا محموله های ویژه ای را برساند. مدل یو ۲۹۰ب به عنوان گونه بمب افکن ارتفاع بلند مطرح گشت اما تکمیل نشد. مجموعاً ۵۰ فروند یو ۲۹۰ تحویل "لوفت وافه" شد. یونکرس یو ۳۹۰ به عنوان بمب افکن برد بلند، بر مبنای یو ۲۹۰ طراحی شد. مشخصات فنی. "یو ۲۹۰":
یونکرس ۳۲۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۴۱ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس یو ۳۸۸ یک هواگرد ساخت کارخانهٔ یونکرس در آلمان بود که نخستین نخستین بار در روز ۲۲ دسامبر سال ۱۹۴۳ به پرواز درآمد. طراحی و تولید. هواگرد یو ۳۸۸ در قالب برنامه بمب افکن های برد بلند پرسرعت بر مبنای درخواست وزارت هوانوردی رایش توسط شرکت یونکرس طراحی شد. این هواگرد نسخه بهبود یافته ارتفاع بلند هواگرد پیشین یونکرس یو ۱۸۸ به حساب می آمد. در طراحی یو ۳۸۸ عملیات شناسایی ارتفاع بلند بالاترین اولویت را داشت. نخستین پیش نمونه این هواگرد با عنوان یو ۳۸۸ال-۰ بدل شده از یک هواگرد شناسایی یو ۱۸۸تی بود. برای نمونه های پیش تولید از بدنه های هواگردهای یو ۱۸۸اس استفاده شد. نخستین هواگردهای تولید شده ماه اوت سال ۱۹۴۴ تحویل "لوفت وافه" گشت. این موارد تماماً مجهز به دو مسلسل ام گه ۸۱ شلیک کننده به پشت در جایگاهی در کف هواگرد بودند. در مدل متعاقب موسوم به یو ۳۸۸ال-۱ جایگاه مسلسل با محل نصب دوربین و محفظه سوخت جایگزین شد. در عوض یک جایگاه هدایت از راه دور مسلسل و یک رادار هشدار FuG 217 در بخش دم تعبیه گردید. تعدادی از این هواگردها به اسکادران ۳ گروه شناسایی "رووه" داده شد. مشکل با مسلسل دم سبب ابداع میدانی در نصب یک مسلسل ام
گه ۱۳۱ در شیشه پشت اتاقک خلبان شد که مدل یو ۳۸۸ال-۱/ب نام گرفت. یک یا دو هواگردی که در آن ها از موتور یومو ۲۱۳ایی-۱ استفاده شد، مدل یو ۳۸۸ال-۳ نامیده گشتند. یو ۳۸۸ فا۲ با رادار FuG 220، دو مسلسل ۲۰ میلی متری ام گه ۱۵۱ و دو توپ خودکار ۳۰ میلی متری ام کا ۱۰۸ در قسمت زیرین جلوی بدنه به عنوان جنگنده شبانه طراحی گردید. هواگردهای فا۴ و فا۵ از مدل یو ۳۸۸یوت-۰ با رادار FuG 218 نیز جنگنده شبانه بودند. برنامه برای یوت-۲ با جایگاه مسلسل دم و یوت-۳ با موتور یومو ۲۱۳ و توپ خودکار ۵۰ میلی متری دوگانه ام کا ۱۱۴ لغو شد. فا۳ به عنوان پیش نمونه مدل یو ۳۸۸کا، در کف خود جایگاهی برای حمل تعداد بیشتری بمب در فواصل کوتاه داشت. متعاقباً ده کا-۰ پیش تولید و پنج کا-۱ با جایگاه مسلسل دم تولید شد. طرح هایی نیز برای مدل های کا-۲ و کا-۳ به ترتیب با موتورهای یومو ۲۱۳ و یومو ۲۲۲ و مدل یو ۳۸۸ام به عنوان هواگرد اژدرافکن مطرح گردید.
یونکرس یو ۳۹۰ یک هواگرد شش موتوره ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود که بر مبنای یونکرس یو ۲۹۰، به عنوان هواگرد ترابری، شناسایی و بمب افکن دور برد برای "لوفت وافه" طراحی شد.
یونکرس ۴۶ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما دویچه لوفت هانزا بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۲ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس ۴۸۸ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده است.
آتلانتیک ایر اسیستنس یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا L5 است که در تاریخ ۱۹۸۹ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی آتلانتیک ایر اسیستنس در فرانسه واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه نانت آتلانتیک قرار دارد.
کریستیانو بیراگی (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که برای باشگاه فیورنتینا بازی می کند.
این مقاله مربوط به فهرست پررفت وآمدترین فرودگاه های شوروی سابق است که با نام کشورهای پساشوروی شناخته می شوند.
این مقاله مربوط به فهرست پررفت وآمدترین فرودگاه ها در الجزایر است.
این مقاله مربوط به فهرست پررفت وآمدترین فرودگاه ها در بلژیک است.
صومام عبان رمضان () فرودگاه صومام عبان رمضان نام یک فرودگاه در بجایه در استان بجایه در کشور الجزایر است. این فرودگاه گاهی به صورت مختصر فرودگاه صومام خوانده می شود. این فرودگاه ۵ کیلومتر از شهر فاصله دارد.