Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کند. همان گونه که ممکن است شعری دارای این تکنیک ها نباشد، اما به علت دارا بودن قالب کلاسیک و اندیشهٔ پست مدرن، «غزل پست مدرن» تلقی شود. تفاوت های بسیار میان تکنیک های رایج در شعر دههٔ هشتاد و نود (با وجود وحدت محتوایی)، می تواند این نظریه را تأیید کند. ترفندهای زبانی. «لودویگ ویتگنشتاین» عبارت فلسفی «بازی زبانی» را برای رد کردن مفهوم «ذات زبان» و «شباهت تصویر ذهنی» و برای ترسیم تعریفی جدید از زبان به کار می برد. از دیدگاه او هر بازی زبانی با شکلی از زندگی تطبیق داشته و درک آن، مستلزم شرکت در آن شکلی از زندگی است که بازی زبانی موردنظر در بستر آن اتفاق می افتد. مشخص است که اگر شاعری زبان را ابزار نداند و به دخالت کاربر زبان در شکل گیری زبان اعتقاد داشته باشد، نوع نگاه و عملکرد او متفاوت خواهد بود. ترفندهای زبانی مجموعه ای از دستکاری های در زبان معیار است که یک شاعر یا نویسنده برای خلق موقعیت های جدید عاطفی یا معنایی از آن استفاده می کند. خروج از زبان معیار ممکن است در سه بخش واج، کلمه و جمله رخ دهد که در هر کدام از این سه بخش، با روش ها و تکنیک های مختلفی از ترفندهای زبانی روبرو می شویم. معروف ترین شکل از ترفند
های زبانی، ساختن مصادر جعلی از اسامی است. این شیوه را حتی شاعران کلاسیکی نظیر طرزی افشار، فوقی یزدی، ایرج میرزا و… تحت لوای «صنعت تزریق» برای مطایبه یا متفاوت نویسی در اشعارشان استفاده می کردند که با آنچه امروز در غزل پست مدرن جریان دارد، کاملاً متفاوت است. برخی از منتقدان، ریشهٔ «ترفندهای زبانی» را در «زبان پریشیِ» اشعار براهنی و باباچاهی جستجو می کنند، اما برخی آن را تحت تأثیر نظریهٔ ویتگنشتاین و راهکاری برای مقاومت و به هم زدن مناسبات قدرت می دانند که از طریق زبان اعمال می شود. بنیان گذاران این جریان از ترفندهای زبانی به عنوان نتیجهٔ بازآفرینی واقعیت های موجود و ملموس که هنوز فرصت حضور در کلمات و نحو موجود را نیافته اند، یاد می کنند و آن را حرکتی در سطح برای شکستن ساختارها نمی دانند. آیرونی و گروتسک. آیرونی اصطلاحی است که در زبان فارسی از معادل سازی با صنایع ادبی ادبیات فارسی طفره رفته است. بسیاری آن را طنز، طعنه، کنایه، تجاهل العارف و… ترجمه کرده اند و گویا همهٔ این ها هست و هیچ کدام نیست. در این شکی نیست که آیرونی با مفاهیمی نظیر دورویی، ریا و کنایه در ارتباط نزدیک است و منتقدان مختلف از آن با عناوینی نظ
یر نعل وارونه، وارونه سازی، طنز، کنایه، تسخر و ریشخند خشک یاد کرده اند. اگرچه آیرونی در ادبیات مدرن نیز به چشم می خورد، اما در شعر و داستان پست مدرن به طور گسترده برای بازتاب نگاه شوخ طبعانه و کنایه آمیز پست مدرن ها به جهان، از این تکنیک استفاده شده است. همین مشکل برای معادل سازی واژهٔ گروتسک نیز وجود دارد. بعضی از منتقدان آن را طنز تلخ و بعضی دیگر محل تلاقی دو ژانر وحشت و طنز می دانند. این ویژگی های کاریکاتوری و نابهنجاری های معنایی نیز در بسیاری از غزل های پست مدرن دیده می شود که حاصل بازیگوشی خاص شاعران پست مدرن در ابداع و همچنین نگاه و جهان بینی فیلسوفان پست مدرن است. استفادهٔ بسیار از این دو تکنیک باعث شده که منتقدینی نظیر ابراهیم نبوی بعضی از آثار غزل پست مدرن را تحت عنوان طنز و با ملاک های این ژانر ادبی بررسی کنند. هرچند نگاه شوخ طبع و استهزاگر ادبیات پست مدرن، بیش از آنکه حاصل تعلق خاطرش به طنز باشد، نتیجهٔ نگاه فلسفی آن در نقد مدرنیسم و مدرنیته است. درواقع «به ریشخند گرفتن جهان» و «بازی» دو روش برخورد فلسفی انسان معاصر در مواجهه با شکست فراروایت هایی نظیر علم، عقل، مذهب و کمونیسم است. بینامتنیت. ژولی
ا کریستوا در توضیح نظریهٔ بینامتنیت، شکل گیری هر متنی را برپایهٔ متن های پیش از خود می داند و هیچ متنی را مستقل تلقی نمی کند. رولان بارت این نظریه را گسترش داده و با «بینامتنیت خوانشی» تلاش می کند برای رمزگشایی به سراغ متن های مادر و پیشین برود. در همین مسیر است که بارت اصالت و جایگاه مؤلف را مورد شک قرار داده و به نظریاتی مثل مرگ مؤلف می رسد که در ادبیات و نقد پست مدرن، جایگاه ویژه ای دارد. در مجموعه های غزل پست مدرن بارها به ارجاع به متون پیش از خود برمی خوریم. این ارجاعات بیرون متنی بسیار فراتر از صنایع ادبی کلاسیک نظیر اقتباس و تضمین بوده و درواقع متنی را وارد جهان متنی دیگر می کند. بینامتنیت در این آثار صرفاً به معنی تأثیر و تأثر اشعار از یکدیگر نبوده و با تکنیک های رایج دیگر این جریان مثل زمان پریشی، پارانویا و… پیوندی ناگسستنی دارد. خروج از قواعد غزل سنتی. شاعران غزل پست مدرن در بسیاری موارد از اصول اولیهٔ غزل کلاسیک پیروی نمی کنند و این اتفاق را حاصل تعامل فرم و محتوا می دانند نه صرفاً یک ساختارشکنی یا عصیان علیه قالب های کلاسیک. این قاعده شکنی ها در وزن، قافیه، قالب، شکل نوشتاری و… می تواند رخ دهد. ب
عضی از این اشعار، حتی به شکل سنتی غزل نوشته نشده اند و شاهد اثری هستیم که در ظاهر ممکن است شبیه یک کار سپید یا نیمایی باشد. اپیزودیک کردن قالب، ناتمام ماندن مصرع ها، خروج از وزن و قافیه و مسائلی از این دست، اگرچه برای اولین بار در غزل پست مدرن اتفاق نیفتاده است، اما این جریان با صورت بندی این قاعده شکنی ها و محدود کردن آن به داشتن دلیلی در محتوا و متن اثر، توانست آن را به نام خود ثبت کند، هرچند کثرت استفاده از این تکنیک در بین شاعران غزل پست مدرن نیز در منسوب کردن «قاعده شکنی» به این جریان، بی تأثیر نبود. معناگریزی. نظریات براهنی در دههٔ هفتاد مبنی بر حذف اولویت معنایی از شعر، برای شناخت صحیح و عمیق از زبان شعر، بر غزل پست مدرن و مقولهٔ زبان و معنا در آن، تأثیر بسزایی گذاشت و به یکی از اصلی ترین راهبردهای شعری آن ها بدل شد. این آثار با تأکید بر «چطور گفتن» به جای «چه گفتن»، محوریت خود را از معنا به سمت زبان می برند که به شراکت بیشتر مخاطب در ایجاد لایه های معنایی و تأویل پذیری اثر می انجامد. آثاری از این دست، در واقع دارای تکثر معنایی می شوند، نه بی معنایی. مفهوم معناگریزی در غزل پست مدرن، توسط برخی از منتقدا
ن و شاعران به بی معنایی تعبیر شده است. درحالی که این دو اصطلاح کاملاً با یکدیگر متفاوت هستند و بسیاری از اشعار معناگریز دارای لایه های محتوایی فراوان هستند. درواقع معناگریزی تأخیر و تکثر معنا است نه از بین رفتن آن و از اشعار مولانا تا بیدل تا غزل پست مدرن در آثار شاعران فارسی دیده می شود. ارتباط عمودی و یکپارچگی. در غزل کلاسیک، معمولاً ابیات شعر، دارای استقلال معنایی و تصویری بوده و اثر دارای ساختار عمودی نبود، از این رو غزل با حذف و اضافه کردن و جابجایی ابیات، لطمهٔ چندان زیادی نمی دید. در دورهٔ معاصر تلاش های زیادی صورت گرفت تا با استفاده از روایت های داستانی، به غزل نیز ساختاری یکپارچه داده شود؛ همان گونه که از قرن ها قبل، در قالب هایی مانند مثنوی و قطعه، این ارتباط عمودی را به علت ساختار روایی سراغ داشته ایم. در دههٔ هفتاد، در ادامهٔ همان تلاش ها، غزل های داستانی و سینمایی رونق گرفتند که هم در آثار شاعران نئوکلاسیک مانند سیمین بهبهانی و هم در آثار شاعران پست مدرن مانند محمدعلی پورشیخعلی نمونه های بسیاری دیده می شود. دیالوگ نویسی، شخصیت پردازی، پیرنگ داستانی و… از عناصر مشترک در میان این اشعار است. اما غزل
پست مدرن حتی بدون روایت داستانی هم نگاهی یکپارچه به قوالب کلاسیک ازجمله غزل دارد. درواقع به جای داستانی منظوم با یک کلیت پیوسته روبرو هستیم که دارای اجزایی نامشخص و دارای ارزش یکسان است؛ برخلاف غزل کلاسیک که با کلیتی ناپیوسته روبرو بودیم که دارای عناصری با نظام ارزشگذاری متفاوت نظیر شاه بیت، حسن مطلع و… بود. نقیضه سرایی. نقیضه یکی از ژانرهای ادبی بوده که از دیرباز در شعر و ادبیات وجود داشته و آثار بسیاری با استفاده از آن خلق شده اند. این تقلید طنزگونه، در ادبیات پست مدرن، تکنیکی رایج است که ریشه های آن به نگاه شوخ طبعانهٔ پست مدرن ها به جهان و نقد ساختارشکنانهٔ متون برمی گردد. نقیضه نه تنها همان روند بازگشت به گذشتهٔ ادبیات پست مدرن را دنبال می کند بلکه نشان دهندهٔ نگاه شوخ طبعانه و نقادانهٔ پست مدرنیسم در این بازگشت است که در آن هر گفتمانی مانند حماسه، تراژدی، متون غنایی و فلسفی می تواند و باید خودش هدف و موضوع بازنمایی و تقلید شود. شعر «اسب سیاه اهلی» محمد حسینی مقدم از نمونه های نقیضه در غزل پست مدرن است که نقیضه ای بر شعر «اسب سفید وحشی» منوچهر آتشی است. او با تقلید تکنیک ها و شیوه های زبانی شعر اصلی به
نقد اندیشه های سمبولیستی و سیاسی آن می پردازد. نگاه هجوآلود و نقادانهٔ غزل پست مدرن در این نقیضه ها متفاوت از طنزی است که در دیگر جریان های ادبی نظیر فرانو دیده می شود. دایرهٔ وسیع واژگانی. بعد از دورهٔ مشروطه، بسیاری از واژه ها که غیرشعری شمرده می شدند، وارد ادبیات شدند. در شعر نئوکلاسیک و غزل فرم نیز نوآوری های زیادی در حوزهٔ تازگی زبان انجام گرفت، اما هنوز زبان شعری با زبان روزگار معاصر فاصلهٔ زیادی داشت. بسیاری از واژه هایی که در روز بارها در تلویزیون، روزنامه ها، داستان ها، مجلات و… مطرح می شد، جایی در غزل نداشتند. به همین دلیل غزل در توصیف و بیان بسیاری از موقعیت های انسان معاصر ناتوان بود و مخاطب نمی توانست با آن همذات پنداری کند. در غزل پست مدرن تمام خط قرمزهای فرضی برای ورود واژگان از بین رفت و به یک باره شاهد تحولی عظیم در دایرهٔ واژگانی ادبی بودیم که از دل آن، لحن های متفاوت وارد غزل شدند. مطمئناً نیاز محتوایی، اصلی ترین علت این تحول بود. غزل پست مدرن چگونه می توانست به نقد مدرنیزاسیون وارداتی بپردازد، درحالی که نام بردن از مظاهر جامعهٔ صنعتی در غزل ممنوع بود؟! به کارگیری کلمات غیرفارسی، اصطلاحات ر
ایج بین نسل جوان، کلماتی که از لحاظ فرهنگی تابو محسوب می شوند، اسامی خاص هنرمندان، فیلسوفان و حتی شهرها و کشورها، دوری از کلمات آرکائیک و متکلف و در نهایت نزدیک کردن زبان شعر به زبان گفتار، زبان غزل پست مدرن را نسبت به دیگر جنبش های ادبی در شعر کلاسیک متمایز می کند. چندصدایی. چندصدایی، اصطلاحی بود که از موسیقی به ادبیات راه یافت. باختین با اشاره به آثار داستایوفسکی بیان کرد که در آثار چندصدایی، صداهای مختلف شنیده می شوند، بدون آنکه به یک راوی مشخص محدود شوند یا تحت سیطرهٔ مؤلف قرار بگیرند. در واقع هر صدای موجود، راوی منحصر به فرد، ارزش های منحصر به فرد و نقش روایی مخصوص به خود را در تمامی آن اثر ادبی دارد. این تکنیک، راهکاری بود برای کاستن از استبداد مؤلف و اجازه دادن به اندیشه ها و ایدئولوژی های مختلف و شخصیت های سانسورشده برای ابراز وجود در جهانی چندصدایی و جابجایی نهاد قضاوت گر از مؤلف به مخاطب اثر ادبی. در غزل پست مدرن، این رهایی از استبداد مؤلف، به صداهایی همچون زنان، اقلیت های جنسی، اقلیت های قومی، رنگین پوستان، افراد حاشیه ای اجتماع و… فرصت داد تا بخشی از روایت را به عهده بگیرند و بستری ایجاد کرد تا مت
نی دموکراتیک و بدون هیچ پیش فرض ذهنی به مخاطب عرضه شود. برخی از منتقدان با توجه به حضور وزن و قافیه، اجرای چندصدایی را در غزل پست مدرن ممکن نمی دانند اما شاعران این جریان، با استفاده از تکنیک های روان شناختی عروض، شکستن قالب، ترکیب قالب ها و اوزان مختلف، موقوف المعانی کردن ابیات یا شکستن سطرها، و مهم تر از این تکنیک ها با حضور صداهای خاموش و شخصیت های حذف شده از جامعه و هنر در آثارشان، ادعا می کنند به متنی چندصدایی دست پیدا کرده اند. روایت غیرخطی و فرم های پیچیده. شعر روایی از دیرباز در ادبیات فارسی وجود داشته است، اما برخورد غزل پست مدرن با این روایت متفاوت است. در این آثار ما با انواع روایات غیرخطی روبرو هستیم که دارای فرم های بیرونی پیچیده ای هستند. مجموعه ای از فلش بک ها و فلش فورواردها لابیرنت پیچیده ای می سازند که تحت تأثیر نگاه غیرخطی پست مدرن ها به مقولهٔ زمان است. استفاده از خرده روایت ها و عناصری مانند موتیف ها و ارجاعات درون متنی به اثر کمک می کند که با وجود داشتن روایتی غیرخطی و پراکنده، انسجام خود را حفظ کند. حتی گاهی این فرم ها و ارجاعات، محدود به یک شعر نشده و شاهد آن بوده ایم که اشعار یک مجموع
ه با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و روایتی بزرگ تر و فرمی پیچیده تر را ایجاد می کنند، زیرا ایدهٔ نسبی بودن زمان و فرضیه هایی علمی که آن را تأیید می کرد، به شاعران پست مدرن اجازه داد که بدون توجیه های منطقی در طول زمان و خرده روایت ها حرکت کرده و آثاری با شکل روایی و فرم متفاوت خلق کنند. درون مایه و مفاهیم. محتوای اشعار در غزل پست مدرن، بسیار گوناگون و گسترده بوده است. در ابتدای پیدایش جریان، جنبه های فلسفی و عاشقانه در آثار پررنگ تر بودند، اما به مرور، نگاه روان شناختی و جامعه شناختی به مسائل فرهنگی، اجتماعی و سیاسی نیز جایگاه خود را در این اشعار به دست آوردند. یکی از ویژگی های اصلی این آثار، تأکید بر مرگ مؤلف و افزایش دایرهٔ هرمنوتیکی اثر برای برداشت های گوناگون است که باعث می شود شاعر از بیان دیدگاه و قضاوت خود در اثر دوری کند. همچنین حضور صداهای سرکوب شده در جامعه (با تأکید بر خلق متنی چندصدایی)، باعث شده است زنان، اقلیت های جنسی، اقلیت های نژادی، اقلیت های مذهبی و… همواره در این آثار حضور پررنگ داشته باشند. البته این حضور، عاری از هر نوع سوگیری مثبت یا منفی می باشد. نقد هنجارهای ادبی و اجتماعی، بررسی روان شن
اختی و واکاوی عواطف و مسائل روحی قشرهای مختلف جامعهٔ امروز، توصیف جوامع توتالیتر و به چالش کشیدن سیستم های خودکامه، پرداختن به دغدغه های دگرباشان جنسی، مباحث فمینیستی، روایت های غافل گیرکنندهٔ داستانی با موضوعات و زاویه دیدهای بدیع، بیان و تحلیل بیماری های روحی انسان مدرن نظیر اضطراب، افسردگی و بیزاری از زندگی، نگاه روانشناختی و فلسفی به مسائل اروتیک، نگاه نقادانه و غیرتغزلی به عشق، روایت سردرگمی ها و دغدغه های فلسفی انسان معاصر، تحلیل آسیب های اجتماعی با نگاهی جامعه شناختی، نقد روایت های کلان نظیر علم، عقل و مذهب، به هجو گرفتن مظاهر مدرنیسم مثل مُد، مصرف گرایی و رسانه های جمعی، به چالش کشیدن تابوها و اخلاقیات مفاهیمی بوده که به کرّات در مجموعه های غزل پست مدرن به آن ها اشاره شده است؛ هرچند غزل پست مدرن هیچ محدودیتی را در زمینهٔ محتوایی برای شاعر ایجاد نمی کند و تنها وجه مشترک تمامی آثار، همان اندیشه و نگاه پست مدرن است. غزل پست مدرن در خارج از ایران. جریانِ سرودن اشعار پست مدرن در قوالب سنتی و موزون، محدود به ایران و زبان فارسی نبوده است. در بسیاری از کشورهای جهان، جریان هایی ادبی دیده می شوند که تقریباً معا
دل «غزل پست مدرن» در زبان فارسی هستند. در سال های اخیر، تعدادی از آثار غزل پست مدرن فارسی به زبان های دیگر ترجمه شده اند، که از مطرح ترین آن ها می توان به "زنده نمی مانیم" (مجموعه اشعار فاطمه اختصاری به زبان نروژی) و "در میان تارهای عنکبوت" (برگزیدهٔ غزل پست مدرن به زبان چکی) اشاره کرد. همچنین در کشورهای افغانستان و تاجیکستان نیز جریان غزل پست مدرن فارسی شکل گرفته است که اگرچه در کلیت به غزل پست مدرن در ایران شباهت دارد، اما از لحاظ زبانی و تکنیکی، سنتی تر و محافظه کارانه تر است. این تفاوت ها ممکن است ریشه در تفاوت های گویش، فرهنگ، مذهب و حتی شکل حکومتی سه کشور داشته باشد. شاعران غزل پست مدرن افغانستانی که در ایران زندگی می کنند یا ساکن هرات هستند، بیشترین شباهت های زبانی و تکنیکی را با اشعار بنیان گذاران این جریان دارند. عده ای از منتقدان، تأثیر سلطهٔ طالبان، جنگ و اشغال را در گرایش نسل جوان شاعران افغانستان به غزل پست مدرن، پررنگ و کلیدی ارزیابی می کنند. نقدها. جریان غزل پست مدرن از همان آغاز با مخالفت های گسترده ای روبرو بود که طیف های گوناگونی را شامل می شدند. برخی از منتقدان، این اشعار را با معیارهای غزل
سنتی، ناموفق و دارای آسیب های جدی ارزیابی می کردند. گروهی به نقد نام این جریان و متناقض نما بودن این عنوان می پرداختند. عده ای نیز عنوان می کردند که جامعهٔ ایران، بدون تجربهٔ کامل مدرنیته، نمی تواند شعر پست مدرن داشته باشد. همچنین در بسیاری از مخالفت ها به مسئله عریانی زبان و به کارگیری واژه هایی که در ادبیات کلاسیک کمتر به کار رفته، اشاره شده است. از مهم ترین نقدهایی که غزل پست مدرن در دههٔ هفتاد و هشتاد شمسی با آن روبرو بود، می توان به رها کردن محتوای عاشقانه (و همچنین عارفانه) اشاره کرد که منتقدان سنتی آن را جزء لاینفک «قالب غزل» دانسته و هر نوع گذر از آن را، انحراف از ذات غزل می دانستند، هرچند اکثر منتقدان به چنین محدودیتی اعتقاد ندارند و غزل را تنها یک قالب می دانند که می تواند هر محتوا و اندیشه ای را در بر بگیرد؛ همان گونه که در تاریخ شعر فارسی، و به طور اخص در دورهٔ مشروطه، غزل های بسیاری داشته ایم که به موضوعات اجتماعی، سیاسی و فلسفی پرداخته اند و این مسئله در غزل پست مدرن، نمی تواند بدعت و انحراف محسوب شود. عده ای دیگر از منتقدان نظیر ضیا موحد نیز با اعلام این که پس از نیما، دورهٔ «غزل» به پایان رسی
ده است، بر حاشیه ای بودن این قالب تأکید می کردند. آن ها اعتقاد داشتند با توجه به محدودیت های وزن، نمی توان در غزل حرف های مدرن زد و حتی مرگ این قالب را اعلام می کردند. هرچند منتقدانی مثل محمدعلی بهمنی با رد کردن این نظر، عنوان می کنند که این انتقادات با ذات شعر، همخوانی نداشته و شکل و قالب شعر نباید بر آن تحمیل شود. وی همچنین معتقد است که اگر بزرگان شعر فارسی مانند حافظ در روزگار ما زندگی می کردند، احتمالاً «غزل پست مدرن» می سرودند. در سال های اخیر، بیشتر مخالفت ها به جنبهٔ ساختارشکنانهٔ محتوای این آثار و همچنین سویه های اجتماعی، سیاسی آن ها یا فعالیت های اجتماعی شاعران این جریان معطوف شده است. بیشتر این نقدها در وب سایت های رسانه های اصولگرا و نشریات آن ها منعکس شده و در برخی به نقد شخصیتی شاعران غزل پست مدرن یا اتهام زنی پرداخته است. با وجود این مخالفت ها، در سال های اخیر بسیاری از شاعران مطرح جریان های دیگر، از غزل پست مدرن حمایت کرده اند و استقبال از آن در جامعه را امری مثبت ارزیابی کرده اند و مقالات و پایان نامه های تحلیلی بسیاری نیز در زمینهٔ بررسی «غزل پست مدرن» نوشته شده است.
آنا آلیشیا اورتیس (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، صداپیشه، خواننده و تهیه کننده اهل مکزیک است. وی بین سال های ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۷ میلادی فعالیت می کرد.
لونی اندرسون (به ؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی از سال ۱۹۶۶ تا سال ۲۰۲۳ میلادی، مشغول فعالیت بوده است. از جمله فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن ها، نقش داشته است می توان به ، همه سگ ها به بهشت می روند و شبی در راکسبری اشاره کرد.
ماژل برت (؛ – ) یک هنرپیشه، بازیگر سینما و تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۵۷ تا ۲۰۰۸ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "پیشتازان فضا" اشاره کرد.
فرانسیس باویر (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۴ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به روزی که دنیا از حرکت بازماند، اندی گریفیت شو، میبری آر.اف.دی اشاره کرد.
بانی بدیلیا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۵۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به "جان سخت"، "جان سخت ۲"، "همه جا غیر اینجا"، "بی کلام"، "مثل پدر مثل پسر"، "شاهزاده پنسیلوانیا"، "بیگانه" و "مگر آن ها اسب ها را خلاص نمی کنند؟" اشاره کرد.
ملیسا ماری بنویست (؛ زاده ) هنرپیشه، و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در صحنهٔ تئاتر، سینما و تلویزیون به ایفای نقش پرداخته است. بیشتر او را به خاطر بازی در نقش کارا دنورس/ کارا زور ال در سریال سوپر گرل می شناسند. بنویست به خاطر بازی در نقش مارلی رز در سریال گلِی شهرت دارد. او همچنین در فیلم های ویپلش، دنی کالینز، طولانی ترین سواری، روز میهن پرستان، Lowriders، سگ های خورشید و نیز مینی سریال واکو بازی کرده است. ملیسا حضور کوتاهی در فیلم جی و باب در نقش ملیسا بنویست دارد. زندگی و تحصیلات. بنویست در شهر هیوستون واقع در ایالت تگزاس زاده شد. زمانی که جوان بود، والدینش از هم جدا شدند و پس از جدایی، با مادرش در حومهٔ شهر دنور ساکن شدند. او دو خواهر تنی به نام های جسیکا (رمان نویس) و کریستینا (دانشمند زیست محیطی) و ۵ خواهر و برادر ناتنی از ازدواج مجدد پدرش دارد. او کلاس های رقص را از سه سالگی شروع کرد و بر روی رقص باله، جاز و تپ متمرکز شد. وقتی چهار ساله بود در یک نمایش کلیسایی به کارگردانی خاله اش بازی کرد، و پس از آن شروع به بازی در انجمن تئاتر کودکان در زادگاهش نمود. بنویست در نوجوانی به مدت سه تابستان هم
راه با آکادمی هنرهای تئاتر (یک مدرسه تئاتر موزیکال که در آن حضور داشت) به صورت ناشناس در دیزنی لند به اجرا پرداخت. همچنین وی در تعدادی از نمایش های تئاتر در مرکز هنری تاون هال واقع در منطقه مترو دنور اجرا کرد. او به جای شرکت در مهمانی فارغ التحصیلی دبیرستان، نمایش اویتا را اجرا کرد. در سال ۲۰۰۶، روزنامهٔ "The Denver Post" از او به عنوان «یکی از ۵ کودک کلرادویی که نمی توان آن ها را از دست داد» یاد کرد. او در سال ۲۰۰۷ از دبیرستانی واقع در سنتنیال کلرادو فارغ التحصیل شد و پس از آن برای دنبال کردن حرفهٔ تئاتر موزیکال به نیویورک رفت. ابتدا او در رشته تئاتر موزیکال برای مقطع کارشناسی در کالجی واقع در منهتن شرکت کرد اما در سال دوم تحصیلش، رشته خود را به دلیل تحسین "نمایش های روسی قرن ۱۹" به تئاتر تغییر داد. وی در سال ۲۰۱۱ موفق به دریافت مدرک کارشناسی تئاتر شد. او همچنین در هنگام حضورش در کالج، در تئاترهای مختلفی به ایفای نقش پرداخت. زندگی شخصی. بنویست در مارس ۲۰۱۵ با همکار خود در سریال گلی، بلیک جنر، ازدواج کرد، و سال ۲۰۱۶ از او جدا شد. در سپتامبر ۲۰۱۴، طی ماجرای هک تصاویر چهره های سرشناس ۲۰۱۴ تصاویری عریان که ظاهرا
ً متعلق به بنویست بودند، پخش شدند. بنویست و کریس وود نامزدی خود را در ۱۰ فوریه ۲۰۱۹ اعلام کردند و در سپتامبر ۲۰۱۹ ازدواج کردند. این زوج در اینستاگرام اعلام کردند که فرزند آنها زاده شده است و آنها در صفحه اینستاگرام خود اعلام کردند که فرزندشان پسر است و نام او huxley robert wood است.
ولری ان برتینلی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و سخنگو اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی شخصی. برتینلی در ۱۱ آوریل ۱۹۸۱ با ادی ون هالن ازدواج کرد . آنها صاحب یک پسر به نام ولفگانگ شدند (زاده ۱۶ مارس ۱۹۹۱). این زوج در سال ۲۰۰۱ از هم جدا شدند و در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۷ طلاق گرفتند. برتینلی در زندگی نامه خود دلایل اصلی طلاق خود را اعتیاد به کوکائین همسرش و امتناع وی از ترک سیگار علیرغم تشخیص سرطان دهان و از دست دادن وی عنوان کرد. یک سوم زبان او در روند درمان. برتینلی ، که با وزن خود دست و پنجه نرم کرده است ، در مجموع ۱۸ پوند (۱۸ کیلوگرم) وزن کم کرد. در ماه مه ۲۰۱۴ ، برتینلی نامزدی خود را با برنامه ریز مالی تام ویتال ، که با او در سال ۲۰۰۴ شروع کرده بود ، اعلام کرد. آنها در ۱ ژانویه ۲۰۱۱ در مالیبو ، کالیفرنیا ، با برتینلی در لباس سفارشی طراح دیوید مایستر ازدواج کردند . او از طریق ازدواج با ویتال چهار فرزند ناتنی دارد. شوهر سابقش ، ادی ون هالن ، و پسرشان ، ولفگانگ ون هالن ، در این عروسی شرکت کردند. برتینلی در آوریل ۲۰۱۰ در ماراتن بوستون دوید تا به نفع موسسه سرطان دانا-فاربر باش
د و آن را در زمان ۵:۱۴:۳۷ به پایان رساند. در سال ۲۰۱۴ ، او در برنامه ای که فکر می کنید شما هستید کی ظاهر شد ؟ و متوجه شد که او با ادوارد اول پادشاه انگلستان خویشاوند است .
مارتین بسویک (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل جامائیکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به تشنج، یک گلوله برای همه، ترنسرها ۲ و دکتر جکیل و خواهر هاید اشاره کرد.
آب بندهای میسوری یک فیلم وسترن محصول سال ۱۹۷۶ ایالات متحده آمریکا است. این فیلم در ایران با نام میسوری از هم می پاشد نمایش داده شد. خلاصهٔ داستان. تام لوگان (با بازی جک نیکلسون) یک دزد اسب است که به باغداری و مزرعه داری پرداخته است. او با دختر دیوید براکستون که از مزرعه داران است (جین براکستون با بازی کاتلین لوید ) آشنا می شود. دیوید براکستون و سایر مزرعه داران و متمولین مونتانا با سارقین احشام به جدال می پردازند و آدمکشی حرفه ای (رابرت لی کلایتون با بازی مارلون براندو) را برای مقابله با دزدان استخدام می کنند... صداپیشگان فارسی. مارلون براندو و جک نیکلسون (چنگیز جلیلوند)، کاتلین لوید (مینو غزنوی)، جان مک لیام (اصغر افضلی)، سایر گویندگان: پرویز نارنجی ها، امیر هوشنگ قطعه ای، پرویز ربیعی، بدری نورالهی، جواد پزشکیان و.. منابع. ویکی پدیای انگلیسی
یاسمین بلث (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و مدل آمریکایی است. وی بین سال های ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۳ میلادی فعالیت می کرد. او در فیلم های تایتان ها، بیس کتبال و به زودی بازی کرده است.
تریسی ای برگمن (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
ایمی برنمن (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مخمصه"، "چیزهایی …"، "قاضی امی"، "حومه،" "مادر و فرزند"، "خارج از نقشه" و سریال بازماندگان اشاره کرد.
گابریل کارتریس (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "بورلی هیلز، ۹۰۲۱۰" اشاره نمود.
ترسیا کست (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
میندی کوهن (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او در فیلم "سکس و مرگ ۱۰۱" و "دختری زیبا مثل تو" بازی کرده است.
اُلیویا دابو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، خواننده و صداپیشه اهل انگلستان است. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد:
سیبیل دانینگ (؛ زادهٔ ) تهیه کننده فیلم و بازیگر اهل اتریش است. وی از سال ۱۹۶۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم های او می توان به "جنون بورژوازی"، "قتل های هفتگانه بانوی سرخ پوش"، "چگونه بر هزینه های بالای زندگی غلبه کنیم" و "زنان آمازون در ماه" اشاره کرد.
روکسان داوسن (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، و بازیگر سینما اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به در مظان جرم اشاره کرد.
دِینا ولز دلانی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و صداپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است که از سال ۱۹۷۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
سوزان دی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال های ۱۹۷۰ تا ۲۰۰۴ میلادی فعالیت می کرد.
دریا د ماتیو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او با بازی در سریال سوپرانوز به شهرت هرچه بیشتری رسید تا جایی که توانست در مراسم امی سال ۲۰۰۴ برنده بهترین بازیگر نقش مکمل زن شود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی دیگری که وی در آن نقش داشته است می توان به اره ماهی ، جویی، شیطان وحشی و سایه های آبی، حمله به کلانتری ۱۳، "سواری مجانی"، "طعمه راک اند رول"، "یک طرفه" و ماموران شیلد و همینطور فرزندان آشوب اشاره کرد.
جولیا دافی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "" اشاره کرد.
نیکول اگرت (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به چارلز مسئول، هر چیزی برای عشق، بچه دو صفر و ثروتمند و مشهور اشاره کرد.
اریکا النیاک (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به ئی.تی. موجود فرازمینی و عشق حقیر اشاره کرد.