Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پس از اعدام قاضی محمد و فروپاشی حزب دمکرات کردستان، کردستان ایران تا آبان ماه ۱۳۵۷، شاهد بحران مهمی نبود. در این دوره، تنها دو حرکت سیاسی و کوتاه مدت اتفاق افتاد. اول در سال ۱۳۳۶، حزب دمکرات کردستان ایران مجدداً با کمک حزب توده تجدید حیات و شروع به فعالیت کرد و عبدالله اسحاقی با نام مستعار احمد توفیق سعی کرد در خارج از کشور به تشکیلات این حزب سروسامان بدهد ولی با حزب توده به اختلاف نظر رسید و هیچ حرکت چشمگیری صورت نگرفت. احمدتوفیق که از سوی قاسملو به خیانت و همکاری با ساواک متهم شد، به سرنوشت نامعلومی دچار و مفقود شد.دوم در سال ۱۳۴۶، چند تن از باقیماندگان کمیته ایالتی حزب توده در کردستان، به عنوان "«کمیته انقلابی حزب دمکرات کردستان»"از حزب توده قطع رابطه می کنند و تعدادی از آنها مثل سلیمان معینی، عبدالله معینی، ملااحمد شلماشی (ملا آواره) و اسماعیل شریف زاده وارد کردستان ایران می شوند و شروع به عضوگیری می کنند و یکی از اقدامات قابل توجه آنها خلع سلاح یکی از پاسگاه های ژاندارمری پیرانشهر بود. این کمیته حدود ۲۰۰ نفر عضو داشتند و در ۹ دسته در شمال کردستان ایران فعالیت می کردند (در کردستان مکری و جنوب استان آذربای
جان غربی) پس از ۱۸ ماه، در سال ۱۳۴۷ اویسی فرمانده ژاندارمری وقت دست به تعقیب آنان زد، ۱۰۴ نفر از آنها را دستگیر، ۲۳ نفر کشته و ۲۸ نفر تسلیم شدند و بحران ختم می شود. حمایت ملامصطفی بارزانی از دولت ایران یکی از عوامل اصلی شکست این جریان بود. اسماعیل شریف زاده در اردیبهشت ۱۳۴۷ در نزدیکی بانه کشته شد. کمی بعد عبدالله معینی و سلیمان معینی به قتل رسیدند. ملا احمد شلماشی، معروف به ملا آواره، به همراه دو تن از یارانش در روستایی دستگیر و در مرداد ۱۳۴۷ در سردشت اعدام شدند.طی این درگیری ها بیش از چهل نفر از اعضای حزب دموکرات کردستان ایران توسط افراد ملامصطفی بارزانی کشته شدند و اجساد آنان به مقامات ایرانی تحویل داده شد.
اِقطاع به واگذاری زمین به افراد نظامی در قبال کارهایی که انجام می دادند گفته می شود که در ابتدا در زمان آل بویه رواج پیدا کرد ولی در زمان سلجوقیان شکل اقطاع تغییر کرد و علاوه بر اینکه به نظامیان واگذار می شد، به افراد دیوانی و لشکری در قبال کارهای دیوانی و دولتی نیز تفویض می شد. تا زمانی که دولت مرکزی قدرتمند بود، برای تقویت اقتصادی دولت مطلوب بود ولی در زمان قتل نظام الملک و ملکشاه دیگر اقطاع برای اقتصاد حکومت ها مطلوب نبود. اقطاع در اصطلاح، واگذاری اراضی از سوی حکومت مرکزی به مقطع برای مدت معینی است و در لغت به معنی قطایع و مفرد آن قطیعه است. اقطاع در زمان آل بویه رواج پیدا کرد. با حملهٔ مغولان تحولات عمده ای در تشکیلات اراضی به وجود آمد و دیگر اقطاع نمی توانست هزینه های اردوی مغولان را تأمین کند؛ ایلخانان مغول اراضی را به املاک خصوصی تبدیل کردند و با این حملات مغولان، بسیاری ار زمین داران بزرگ اراضی خود را از دست دادند. فرق بین اقطاع و تسبیات در آن است که اقطاع برای مدت معینی به مقطع از سوی حکومت مرکزی داده می شد، در حالی که تسبیات در صورتی که مالیات از سوی مناطق به حکومت مرکزی واریز نمی گردید، حکومت مرکزی
برای دریافت این مالیات کسی را مأمور گرفتن آن می کرد ولی اقطاع برای یک دورهٔ معینی از سوی حکومت مرکزی به افراد لشکری و دیوانی واگذار می گردید. یکی از مشکلاتی که دولت مرکزی با آن دست به گریبان بود پرداخت وجوه و حقوق ماهیانهٔ دیوان سالاران و نظامیان بود؛ بنابراین دولت مرکزی جهت پرداخت حقوق آنان، اراضی را به شکل اقطاع در اختبار آنان قرار داد. انواع اقطاع. اقطاع التملیک به واگذاری اقطاع از سوی حکومت مرکزی در قبال امور نظامی گری به افراد نظامی واگذار می شد که گیرندگان آن به توسعه و آبادانی کشاورزی می پرداختند و مشمول عشر می شدند. یک نوع اقطاع دیگری از اقطاع که با اقطاع التملیک فرق می کرد، اقطاع الاستغلال نام داشت که نوع جدیدی که گیرندگان به فکر توسعه و آبادانی آن نبودند و فقط از عایدات آن استفاده می کردند و به صورت موروثی و مادام العمر نبود و نظارت بر این نوع اقطاع بر عهدهٔ دیوان الجیش بود؛ این دیوان بر اساس ارزش خدمات که گیرندگان آن دریافت می کردند، آن اراضی را واگذار می کردند و صاحبان اقطاع هیچ نوع حق و حقوقی بر گردن رعایا نداشتند. دارندگان اقطاع می توانستند اراضی واگذارشده به آن ها را از سوی خود یا حکومت مرکزی
به کسی دیگر واگذار کنند. این واگذاری در صورتی بود که مقطع احساس می کرد که این اراضی برابر با خدماتی که انجام می دهد نیست یا این که ازسوی حکومت مرکزی به دلایلی باید این اراضی به کسی دیگر واگذار می شد. برای حکومت مرکزی از این نظر که به اقتصاد آن در زمان آنی کمک می کرد نظام اقطاع مطلوب بود ولی در بلندمدت مقطعان اراضی را به املاک خصوصی تبدیل می کردند و در نواحی واگذارشده به آن ها استقلال به دست آوردند و رعایا به جای پرداخت مالیات به حکومت مرکزی، به مقطعان مالیات پرداخت می کردند و از این طریق بود که حکومت مرکزی از یک منبع مهم مالیاتی محروم می گردید. اقطاع در زمان آل بوبه بدین صورت بود که در قبال خدمات نظامی به افراد لشکری واگذار می گشت ولی این در زمان سلجوقیان نه تنها برای تهیهٔ تدارک قشون به کار می رفت بلکه از آن در کارهای مسئولیت های دولتی و معافیت های مالیاتی نیز بوده است. در زمان سلجوقیان اقطاع نظامی با حکومت ولایتی تطبیق داده شد و همین مسئله باعث ظهور اقطاع دیوانی گردید و اقطاع را براساس ارزش خدمات آن به مقطعان می دادند. طبقه بندی اراضی. اراضی را می توان به جهار طبقه تقسیم کرد: دولت مرکزی جهت ادارهٔ ولایات و
جمع آوری مالیات، مناطق تحت سلطهٔ خود را به عنوان اقطاع به افراد بانفوذ دیوانی و لشکری واگذار می کرد، در ابتدا دولت مرکزی خود عهده دار ادارهٔ ولایات بود ولی از سدهٔ چهارم دریافت که از عهدهٔ آنان برنمی آید؛ لذا برخی از وظایف خود را به افراد شکوتمند واگذار کرد؛ این واگذاری به شکل اقطاعات و تسبیبات بود ولی به تدریج کنترل و نظارت اراضی واگذار شده از اختیار حکومت مرکزی بیرون رفت. انواع بهره برداری از زمین. اقطاع دیوانی. این اقطاع در سراسر دوران سلجوقیان مرسوم بوده است. سلاطین به علت ضعف و ناتوانی و برای دور کردن امیران از خود، اراضی را به اقطاع به آن ها می دادند. گاهی اوقات برای اینکه دو امیر را توسط یکدیگر حذف کنند، یک منطقه را به عنوان اقطاع به هردوی آن ها واگذار می کردند و مقطع ناچار بود برای گرفتن منطقهٔ مورد نظر خود، به اعمال قوهٔ قهریه توسل بجوید و به تدریج قدرت این امیران در منطقهٔ مورد اقطاع خود فزونی پیدا می کرد و این تمایل در آن ها بیدار می شد که منطقهٔ واگذارشده را به صورت مورثی درمی آوردند و هم چنین بعضی از امیران اقطاع خود را طبق وصیت نامه به دیگری اعطا می کردند. اقطاع لشکری. علاوه بر اقطاع دیوانی نوع
دیگر اقطاع وجود داشت که اغلب با عنوان نان پاره معروف بود حکومت مرکزی برای تأمین امرار معاش قشون به افراد نظامی مناطقی را زمان معینی به عنوان اقطاع به افراد لشکری واگذار می کرد این نوع اقطاع از اقطاع دیوانی کوچک تر بود و بسان اقطاع دیوانی به ارث گذاشته نمی شد. این نوع را معمولاً افراد نظامی از دیوان دریافت می کردند وبا اقطاع شخصی های تفاوتی های داشت. این سیستم و نظام در ایام حکومت سنجر بسیار متمرکز شده است از اسناد عتبة الکتبه برمی اید که اسناد اقطاع در دیوان عرض نگهداری می شد و به امرای بزرگ و فرماندهان نظامی یا سپهسالاران و امرای پایین تر واگذار می گردید واگذاری اقطاع به امرای بزرگ بستگی زیادی به خدمات گذشته و آینده آن ها داشت. معمولاً اقطاع را بر اساس نوع ارزش خدماتی که انجام می دادند به مقطع واگذار می کردند اگر چه اقطاع به صورت مورثی نبود ولی در رمانی که حکومت مرکزی تضعیف می شد مقطعان سعی در موروثی کردن ان داشتند. اقطاع شخصی. نوع دیگر اقطاع اقطاع شخصی است. این نوع اقطاع ماهینت ملک خصوصی مادام العمر یا موروثی را داشته یا اینکه اقطاعی در مقابل پول بوده است. مقطع هیچ نوع تعهدی جز دعا به جان سلطان نداشت اقطاع
که به زنان سلجوقیان یا اقطاعی که برای حراست از دارایی ها خلفا به آن ها تفویض می گشت زمره این نوع اقطاع بوده است هیچ نوع تعهدی مقطع نسبت به دیوان نداشت ظاهراً از خراج هم معاف بودند. اقطاع سلاطین به خویشاوندان. یکی دیگر از انواع اقطاع اقطاعی بود که سلاطین به خویشاوندان خود می دادند. سلاطین جهت تأمین معاش خویشاوندان خود، مناطق آباد را به آن ها می دادند تا از این طریق امرار معاش کنند. مقطعان نمی توانستند این نوع اقطاع را موروثی کنند ولی به تدریج خانواده ها این نوع اقطاع را اقطاع خاص فرض می کردند و بر آن ها مسلط می شدند. این اقطاع با اقطاع دیوانی فرق می کرد؛ مقطع در نواحی ای که به عنوان اقطاع به آن واگذار می گردید، سکونت نمی کرد. این نوع اقطاع در زمان اتابکان آذربایجان معمول گشت و طبق نوشتهٔ ابن خلکان، اقطاعی که در زمان سلجوقیان به وزرا واگذار می شد، یک دهم محصول زمین بود. حملهٔ مغولان تحولات عمده ای را در مالکیت زمین و تشکیلات اراضی باعث گردید. با حملهٔ مغولان اقطاع دیوانی از بین رفت و این نوع اقطاع دیگر نمی توانست هزینهٔ قشون مغولان را تأمین کند؛ با از بین رفتن اقطاع دیوانی کشاورزی هم از بین رفت. هنگامی که هلاکو
خان بغداد را تصرف کرد، بسیاری از مناطق مفتوحه را به یورت به خویشاوندان خود واگذار کرد. این نوع واگذاری با اقطاع زمان سلجوقیان که به خویشاوندان خود واگذار می کردند، شباهت داشت ولی با این تفاوت که در اقطاع سلجوقیان تمایل به سمت موروثی اراضی را داشتند ولی این یورت به صورت مادام العمر نبوده است.
مریم عیوضی (زادهٔ ۴ اردیبهشت ۱۳۵۹ در زنجان) نقاش ایرانی است. اغلب آثار او را نقاشی های انتزاعی تشکیل می دهند. زندگی نامه. مریم عیوضی در اردیبهشت ماه سال ۱۳۵۹ در شهر زنجان زاده شد. اولین فرزند خانواده بود و تحصیلات مقدماتی خود را در این شهر گذراند. در ۱۳ سالگی با دیدن اثری از ویلم دکونینگ(Willem de Kooning) (یکی از برجسته ترین نقاشان جنبش اکسپرسیونیسم انتزاعی)(زن ۳) شیفته قدرت و جادوی نقاشی شده و تصمیم به ادامهٔ تحصیل و البته فعالیت در این رشته می نماید. تا این که سرانجام موفق به اخذ مدرک کارشناسی زیر نظر هنرمندانی چون رضا بانگیز از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی می شود. وی تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد در رشتهٔ هنرهای زیبا در آکادمی هنرهای زیبا در شهر بولونیا در ایتالیا به پایان می رساند. سبک شناسی. آثار او همگی فضایی انتزاعی دارند و ریشه در موضوعات مربوط به طبیعت دارند؛ موضوعاتی که وابستگی او به طبیعت را نشان می دهد. تنوع مواد و پالت رنگی در آثارش نقش مهمی بازی می کند. در آثار او تکنیک های مختلفی با هم آمیخته شده است و در آن ها از زغال تا مداد شمعی و اکریلیک استفاده شده است. از نظر دیداری، ل
حظات ناپایدار و معلق و خطوط سیال آثار او، مانند لحظهٔ به پرواز درآمدن اشیا بر اثر وزش بادی تند، شبه تصویری مانند منظره را تداعی می کند.
موزهٔ آستانهٔ مقدسه یکی از قدیمی ترین موزه های ایران است که در آبان ماه سال ۱۳۱۴ خورشیدی در محوطهٔ داخلی حرم فاطمه معصومه و مکان فعلی مسجد شهید مطهری افتتاح شد و در فروردین ماه سال ۱۳۶۱ به مکان فعلی واقع در میدان آستانه انتقال پیدا کرد. پس از احداث موزه بخشی از آثار بیوتات حرم نیز به موزه انتقال یافت. بخشی از آثار نیز از برخی بقاع اطراف قم به موزه منتقل شد. موقعیت مکانی. موزه مساحتی حدود یک هزار متر مربع دارد و شامل دو طبقه و دو تالار نمایش آثار و هم چنین بخش های اداری، موزه داری، مخزن آثار، حراست و نگهبانی می شود و مجهز به سیستم های حفاظتی است. آثار موجود در موزه. قرآن های خطی، مسکوکات تاریخی، کاشی های مختلف دوره های اسلامی، انواع سفالینه ها، ظروف شیشه ای، آثار منبت کاری، آثار حجاری، آثار نقاشی، فلزکاری، پارچه های دستباف، قالی های دستباف و انواع درهای خاتم کاری، انواع مُهرها و عقیق ها، تابلوهای خط و تذهیب، ظروف چینی، انواع تمبر و اسکناس های ایرانی و خارجی و همچنین بخش صدف ها و موجودات دریایی، مهم ترین بخش های مجموعه آثار موزه را تشکیل می دهد. کهن ترین بخش آثار موزه را سفالینه های پیش از میلاد مسیح تشکیل می د
هد که مربوط به منطقه باستانی سیلک کاشان و برخی نیز مربوط به منطقه باستانی صرم قم است که متعلق به هزاره های اول و دوم پیش از میلاد مسیح هستند.
امامزاده اسماعیل یکی از اماکن مذهبی سرشناس شهر شهریار تهران با هنر آینه کاری و نورپردازی درونی و بیرون از ساختمان از جاذبه های گردشگری مذهبی شهرستان شهریار است. این مکان در پارک-بلوار انقلاب در نزدیکی میدان جهاد مقابل پارک-میدان شهدای گمنام واقع شده است. سازمان اوقاف و امور خیره مطابق شواهد این مکان را آرامگاه فرزند موسی کاظم معرفی کرده است. این مکان دارای فضای سبز داخلی، محوطه ای دارای سقف و تزئینات برای آرامگاه شهدای جنگ ایران و عراق و مدرسه علمیه نیز می باشد.
ادوارد لوئیس جیمز برنِیز، معروف به مرد نامرئی دستکاری افکار عمومی، زاده - درگذشته ، یک اتریشی-آمریکایی بنیان گذار و پیشرو در زمینه روابط عمومی و پروپاگاندا بود. در آگهی درگذشتش «پدر روابط عمومی» نامیده شد. وی همچنین به عنوان بنیان گذار فمینیسم شناخته می شود. همین طور توسط مجله لایف جزو ۱۰۰ نفر از تأثیرگذارترین آمریکایی های سده ۲۰ (میلادی) نام گرفت. او در سال ۱۹۹۵ و در ۱۰۳ سالگی درگذشت. وی تا یک سال قبل از مرگش، یعنی تا سن ۱۰۲ سالگی همچنان فعال بود و در عرصه روابط عمومی مشاوره می داد و سخنرانی می کرد. از جمله سرشناس ترین رشته کارهای او در سال ۱۹۲۹، عادی سازی و گسترش سیگار کشیدن زنان توسط نام گذاری آن با برند فمینیسم «مشعل آزادی» و کار او برای کمپانی یونایتد فروت، به رهبری آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) برای سرنگونی دولت دموکراتیک گواتمالا در ۱۹۵۴ (میلادی) بود. او با شرکت های بزرگ آمریکایی زیادی مانند پروکتر اند گمبل و جنرال الکتریک و همچنین با آژانس های دولتی، سیاست مداران، و سازمان های عام المنفعه همکاری می کرد. از بین تعداد زیادی از کتاب های وی، "تبلور افکار عمومی" (۱۹۲۳) و "پروپاگاندا" (۱۹۲۸) به عنوان تلاش های ا
ولیه برای تعریف و نظام مند کردن حوزه روابط عمومی مطرح شده است. او به گفته گوستاو لوبون، ویلفرد تروتر، والتر لیپمن، و دایی دوجانبه خود زیگموند فروید، توده ها را غیر منطقی و تحت تأثیر رفتار گله ای می دانست که کارشناسان ماهر می توانند با استفاده از روانشناسی توده و روان کاوی به جهت دلخواه منحرف کنند. دیدگاه. کارهای برنِیز بر دو پایه قرار داشتند: نخست این که توده ها بیش از حد احمق و بی عقلند و بیش از حد تحت تأثیر عواطف و تکانه ها هستند از این جهت نمی توان به تصمیم آن ها اعتماد کرد. دوم این که می توان از دیدگاه های زیگموند فروید دستکاری مؤثر افکار عمومی در ابعاد گسترده استفاده کرد. مهم ترین ایده ای که برنِیز از آموزه های فروید فرا گرفت، ایده ذهن ناهشیار بود؛ زیرا تسلط بر ذهن ناهشیار مردم باعث تسلط بر امیال و ترس های آن ها و دستکاری مؤثر ذهن مردم در جهت اهداف دلخواه می شود. از دید برنِیز، دولت سایه «طبقه بالاتر جامعه است؛ مردم این طبقه، پرورده، آموخته، کارشناس، روشنفکر هستند. آن ها حتی نیازی ندارند که همدیگر را بشناسند اما توده ها را کنترل می کنند. آن ها هستند که سررشته کارها را به دست دارند و ذهن عموم را کنترل می
کنند.» برنِیز حکومت دولت سایه بر جامعه را لازم و خوش خیم می دانست. زیرا در غیر این صورت جامعه دچار نابسامانی و آشفتگی می شد. او فکر می کرد همه و به ویژه «توده مردم»، واقعاً خیلی احمق هستند. ممکن است مردم به آسانی به فردی اشتباه رأی بدهند یا چیز غلطی بخواهند؛ بنابراین باید از بالا هدایت شوند. برنِیز به حاکمان قدرت و سرمایه یاد داد چگونه مردم را راضی کنند تا چیزی را که لازم ندارند بخرند، کسی را انتخاب کنند که حافظ منافع آنان نیست و یا دنباله رو رهبران قدرتمند باشند. زندگی حرفه ای. آغاز. برنِیز نخستین دفتر مشاوره روابط عمومی خود را در سال ۱۹۱۹ در نیویورک باز کرد. پس از جنگ جهانی اول بیشتر افراد بالای سن قانونی در بیشتر کشورهای غربی به حق رأی دست یافتند. این باعث شد که دستکاری افکار عمومی به مهم ترین اولویت بسیاری از سیاستمداران تبدیل شود تا قدرت رای واقعی از مردم گرفته شود؛ بنابراین آن ها به برنیز روی آوردند. کالوین کولیج و هربرت هوور از معروف ترین کسانی هستند که از مشاوره های برنیز برای پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا استفاده کردند. مصرف گرایی. در سده بیستم میلادی، مصرف گرایی یکی از چهار عام
ل تغییردهنده اقتصاد جهان غرب بود. برنایز به شرکت ها یاد داد که چگونه مردم را قانع کنند که فقط چیزهایی را نخرند که نیاز دارند بلکه چیزهایی را بخرند که می خواهند یا آرزویش را دارند یا نیاز ندارند. شرکت های آمریکایی، روزانه میلیون ها واحد کالاهای گوناگون تولید می کردند که باید به فروش می رسیدند. صاحبان شرکت ها از مازاد تولید می ترسیدند. مازاد تولید، نقطه ای است که نیاز مردم تأمین شده و دیگر کالایی نمی خرند. تا پیش از آن، کالاها بر پایه مقدار نیاز مردم تولید و فروخته می شدند. بانک دار موفق به نام «پل برادرز»، در مقاله ای نوشت که: «ما باید آمریکا را از فرهنگ نیازها به فرهنگ تمایلات تغییر جهت بدهیم. مردم باید پیش از بلااستفاده شدن کالاهای قبلی کالاهای تازه ای بخرند. در یک جمله امیال مردم باید نیازهایشان را تحت تأثیر قرار دهد». تبلیغ در مجله و فیلم. برنِیز مجله هایی چاپ می کرد که با تبلیغات جذاب تر می شدند. در این مجله ها کالاهای شرکت ها توسط ستاره های سینما مانند «کلارا بو» تبلیغ می شدند. او هم چنین کالاها را در فیلم های سینمایی قرار می داد و هنرپیشگان و دکور فیلم را با کالاهای شرکت ها می آراست. سیگار. یکی از مهم ت
رین کارهای برنیز گسترش استعمال سیگار در میان زنان بود. چون در تصور عموم مردم آن زمان سیگار کشیدن زنان در جامعه کار زشتی بود، شرکت تولید سیگار چسترفیلد به نیمی از بازار فروش خود دسترسی نداشت. آبراهام بریل در مشاوره با برنیز به او گفت که اگر سیگار نماد قدرت مردان باشد، پس سیگار کشیدن زنان نیز نماد قدرت و استقلال و «مشعل آزادی» آن ها است. با این دیدگاه، زنان به کشیدن سیگار روی می آوردند. برنِیز ترتیبی داد تا تعدادی دختر جوان شیک پوش در جشنواره عید پاک نیویورک سال ۱۹۱۹ هم زمان سیگاری را روشن کنند. با هماهنگی پیشین با رسانه ها این زنان «کنشگر حقوق زنان» معرفی شدند و همه روزنامه های سراسر آمریکا با چاپ این نگاره و خبر، عنوان آن را «مشعل آزادی» نامیدند. بدین ترتیب میلیون ها زن به سیگار کشیدن روی آوردند. گواتمالا. در سال ۱۹۵۴ کمپانی یونایتد فروت از سیاست های رئیس جمهور گواتمالا، خاکوبو آربنز، که با رای مردم انتخاب شده بود ناراضی بود. آربنز نه کمونیست بود، نه ارتباطی با اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی داشت. از دید برنیز «کودتا وقتی اتفاق می افتد که وضعیت مردم و رسانه ها اجازه انجام کودتا را بدهند» و او آن وضعیت را ایجاد
کرد. برنیز ترس ناخودآگاه مردم آمریکا را با گمراه کردن رسانه های آمریکا برانگیخت. این ترس به نوبه خود بر دولت آمریکا تأثیر گذاشت که مبادا واقعاً آربنز کمونیست باشد؛ بنابراین با یک کودتا او را برکنار کرد. از ۱۹۵۴ تاکنون، روش «دشمنی را خلق کن و بعد شکست آن را طلب کن» بارها در گواتمالا استفاده شده است. در مورد برنِیز، همچنین گفته شده که دوایت آیزنهاور رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا را قانع کرد که «ترس از کمونیسم باید القا و ترغیب شود چرا که برانگیختن ترس های غیرعقلانی، مردم را به آمریکا وفادارتر خواهد کرد». کتاب ها. از تعداد کتاب های پرشمار او دو کتابِ تبلور افکار عمومی (۱۹۲۳) و پروپاگاندا (۱۹۲۸) توجه زیادی جلب کرد که در آن ها سعی کرد زمینه روابط عمومی را تعریف و تئوریزه کند. برنِیز در مقدمه کتاب "پروپاگاندا" نوشته: «دستکاری هوشیارانه و هوشمندانه عادت ها و عقاید سازمان یافته توده ها یکی از عناصر مهم جامعه دموکراتیک است. آنها که این سازوکار نادیده جامعه را دستکاری می کنند دولتی نامرئی را تشکیل می دهند که قدرت واقعی حاکم بر کشور ما است.» میراث. در هنگام جنگ جهانی دوم یوزف گوبلس ( وزیر تبلیغات هیتلر) از ایده های بر
نِیز برای برانگیختن مردم در ستایش پیشوا (آدولف هیتلر) و یهودستیزی استفاده کرد. او در به کارگیری این روش ها بسیار موفق بود. امروزه دولت ها، حضور و دخالت خود در دیگر کشورها را، با برانگیختن ترس مردم از حمله های تروریستی و دفاع از آن ها توجیه می کنند. همچنین حکومت ها در احتمال رویداد حمله های تروریستی اغراق می کنند تا مردم را بیشتر بترسانند. ایده «بیش از حد احمق و بی عقل بودن و بیش از حد احساسی بودن توده مردم» همان استدلالی است که در طول تاریخ برای توجیه استعمار، دیکتاتوری، نادیده گرفتن حق رأی زنان و مردم فقیر استفاده شده است. برنِیز به پیدایش دیدگاهی در جهان غرب کمک کرد که خواسته ها و احساسات افراد، مهم ترین چیز آن ها است و آن ها برای جامعه یا اهمیتی قائل نیستند یا اهمیت کمی به آن می دهند.
آرین طاری (زادهٔ ۱۴ خرداد ۱۳۷۸) استادبزرگ شطرنج ایرانی الاصل اهل کشور نروژ است. وی موفق شد که در سن ۱۷ سالگی به درجه استاد بزرگی شطرنج دست یابد. وی در سال ۲۰۱۲ و در سن ۱۳ سالگی قهرمان شطرنج زیر ۲۰ سال نروژ شد و به رقابتهای شطرنج قهرمانی جوانان جهان راه یافت. سپس در سال ۲۰۱۵ و در سن ۱۶ سالگی موفق به کسب مقام قهرمانی شطرنج بزرگسالان نروژ شد و به تیم ملی شطرنج نروژ به جهت حضور در رقابتهای المپیاد شطرنج سال ۲۰۱۶ دعوت شد. وی موفق شد در قالب تیم ملی شطرنج نروژ و با حضور ماگنوس کارلسن قهرمان شطرنج جهان به مقام دوازدهمی تیمی رقابتهای المپیاد شطرنج سال ۲۰۱۶ دست یابد. آرین طاری در سال ۲۰۱۷ قهرمان شطرنج جوانان جهان شد.
لیونل شاربونیه (، زاده ۲۵ اکتبر ۱۹۶۶) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل فرانسه است وی سابقه بازی در تیم هایی همچون اوسر و باشگاه فوتبال رنجرز را دارد.
موراویای بزرگ (, ، , , ) نخستین دولت بزرگ عمدتاً اسلاو بود که در اروپای مرکزی شکل گرفت. قلمرو اصلی حوالی رودخانه موراوا بود که نام این حکومت از آن گرفته شده است. حدود و موقعیت موراویای بزرگ مورد بحث است. برخی نظریه ها مرکز آن را در جنوب رود دانوب (صربستان کنونی) یا در دشت های مجارستان در نظر گرفته اند. هم چنین تاریخ دقیق تأسیس دولت موراویا مشخص نیست، ولی احتمالاً در دههٔ ۸۳۰ میلادی به دست شاهزاده مویمیر یکم، که نخستین حاکم شناخته شدهٔ موراویایی بود، انجام شده است. مویمیر و جانشینش روستیسلاو که از ۸۴۶ تا ۸۷۰ میلادی حکومت کرد، ابتدا در قیمومیت حاکمان کارولنژی بودند؛ ولی نبرد آن ها برای استقلال، مجموعه ای از درگیری ها با فرانک خاوری را از دههٔ ۸۴۰ میلادی، پدیدآورد. موراویا در دوران روستیسلاو توسعهٔ فرهنگی قابل توجهی را با ورود مبلغان مسیحی در سال ۸۶۳ میلادی تجربه کرد. روستیسلاو از امپراتور بیزانس درخواست کرد معلمی را برای آموزش ادبیات و ایجاد الفبایی برای موراویای بزرگ بفرستد. برادران کنستانتین و متودیوس الفبای گلاگولیتی را ابداع کردند. الفبای گلاگولیتی توسط کنستانتین (سیریل مقدس) اختراع شده بود و زبانی که برای
ترجمه متون مقدس به کار می برد بر پایهٔ گویش اسلاوی بومی او و برادرش در سالونیک بود. این زبان که زبان اسلاوی کلیسایی باستان نامیده شد، نیای مستقیم زبان های بلغاری و اسلاوی مقدونی بود. شاه سواتوپلوک یکم دستیاران سیریل و متودیوس را از موراویای بزرگ اخراج کرد. آنان به بلغارستان مهاجرت کردند و مأموریت سیریل و متودیوس را ادامه دادند و جانشینی برای گلاگولیتی ایجاد کردند که الفبای سیریلیک خوانده شد. الفبای سیریلیک و ترجمه های متون مقدس در سایر کشورهای اسلاو به ویژه در بالکان و روس کیف منتشر شد و مسیر تازه ای را در توسعهٔ فرهنگی آن ها رسم کرد. موراویا در دوران سواتوپلوک یکم (از ۸۷۰ تا ۸۹۴ میلادی) به بیشترین حد قلمرو خود رسید. مرزهای حکومت او به درستی مشخص نیست، ولی او علاوه بر موراویا بر نواحی مجاور همانند بوهم، بیشتر اسلواکی و بخش هایی از لهستان، مجارستان، اسلوونی و اوکراین سلطه داشت. تجزیه طلبی و درگیری های داخلی پس از مرگ سواتوپلوک، باعث اضمحلال موراویا گردید. تاریخ دقیق سقوط این حکومت مشخص نیست اما مارک بلوخ در کتاب جامعه فئودالی معتقد است نهایتاً تهاجم مجارها در سال ۹۰۶ میلادی، حاکمیت موراریا را برای همیشه از میا
ن برد. نام. معنی نام مورد بحث بوده است. نخستین بار در کتاب کنستانتین هفتم امپراتوری بیزانس در حدود ۹۵۰ به موراویای بزرگ (Μεγάλη Μοραβία یا مگاله موراویا در زبان یونانی) اشاره شده است. امپراتور تنها پس از سقوط یک حکومت از واژهٔ مگاله برای اشاره به آن استفاده می کرد و احتمالاً باید به جای «بزرگ» به صورت «کهن» ترجمه می شد. بر اساس یک نظریهٔ دیگر، مگاله صفتی است که به قلمروهای خارج از امپراتوری بیزانس اشاره می کند. «مواراوا» در زبان چکی و اسلواکی هم به رود و هم به منطقه دلالت می کند. از آنجایی که منطقهٔ مورد نظر، پیش از سکونت اسلاوها در اختیار ژرمن ها بوده است، این نام احتمالاً ریشهٔ ژرمن دارد. مور ممکن است با سایر واژه ها هند و اروپایی به معنی آب، رطوبت و دریا مرتبط باشد. کتاب کنستانتین تنها منبع تقریباً معاصر با موراویا است که از صفت «بزرگ» در مورد موراویا بهره می برد. سایر اسناد سدهٔ نهم و دهم میلادی از «قلمرو موراویا»، «قلمرو موراویاییان»، «موراویا» ، «قلمرو اسلاوها»، «قلمرو روستیسلاو» یا «قلمرو سواتوپلوک» استفاده کرده اند. قلمرو. دیدگاه سنتی. از نظر بیشتر مورخان، قلمرو اصلی موراویا درهٔ رود موراوا در جمهوری
چک و اسلواکی کنونی بوده است. یافته های باستان شناسی از قلعه های بزرگ اوایل قرون وسطی و دسته های قابل توجه سکونتگاه هایی که در پیرامون آن ها گسترش یافته اند، نشان می دهند که مرکز قدرت مهمی در سدهٔ نهم در این ناحیه وجود داشته است. منابع اولیه (از جمله ترجمهٔ آلفرد بزرگ از تاریخ جهان ارسیوس که همسایگان موراویا را یاد می کند) نیز دیدگاه سنتی را تقویت می کنند. نبود منابع معاصر دقیق باعث می شود که نتوان مرزهای موراویا را به دقت تعیین کرد. راهبان نویسندهٔ سالنامهٔ فولدا اطلاع محدودی از جغرافیای ناحیه های دور اروپای مرکزی داشتند. سیاست توسعه طلبانهٔ حاکمان موراویایی در دههٔ ۸۳۰ نیز باعث تغییر مکرر مرزهای آن ها می شد. قلمرو موراویا در زمان سواتوپلوک به بیشترین میزان رسید. لهستان سفلی، پانونیا و سایر نواحی وادار شدند رسماً و برای مدت کوتاهی قیمومیت او را بپذیرند. یافته های باستان شناسی و منابع مکتوب، دیدگاه سنتی دربارهٔ ضمیمه شدن مناطق بزرگی از پانونیا به موراویا را تأیید نمی کنند. سایر نظریه ها. یک مورخ اسلواک در سال ۱۷۸۴ میلادی دیدگاه سنتی دربارهٔ مکان موراویا را رد کرد و مرکز آن را سیرمیوم (در صربستان کنونی) پیشنهاد
داد و اظهار کرد که از مرکز خود به سوی شمال تا موراویا و بوهم توسعه یافته است. مشابه این پیشنهاد در دههٔ ۱۸۲۰ نیز مطرح شد. در دههٔ ۱۹۷۰ ایمره بوبا در مقاله ای مرکز موراویا را حوالی سیرمیوم نزدیک به رود گریت موراوا دانست. پتر ناگی وجود دو موراویا را پیشنهاد کرد: موراویای بزرگ در جنوب رود موراوا در صربستان کنونی و موراویایی دیگر در شمال رود موراوا در جمهوری چک کنونی. مارتین اگرز پیشنهاد می کند که مکان اصلی موراویا در نزدیکی بانات کنونی در تلاقی رودهای تیسزا و مورش است. تاریخ. خاستگاه (پیش از ۸۰۰ میلادی). احتمالاً نخستین اشاره به قبایل اسلاو ساکن در شمال رود موراوا توسط پروکوپیوس، مورخ بیزانسی انجام شد. او از گروهی از ژرمن ها نوشت که هنگام حرکتشان به سوی دانمارک در سال ۵۱۲ از قلمرو همهٔ اسکلاون ها گذشتند. آوارهای چادرنشین که از استپ های اوراسیا می آمدند، پس از سال ۵۶۸ سرزمین های بزرگی را در جلگهٔ پانونی تصرف کردند. اسلاوها وادار شدند به آوارها خراج بپردازند و در حملات غارتگرانهٔ آن ها به روم شرقی، فرانک و لمبارد شرکت کنند. در دورهٔ متأخر خانات آوار، آنان به سبک زندگی یکجانشینی متمایل شدند و نشانه هایی از همزیستی