Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسناد معاصر از آغاز عصری تازه به نام «رستگاری اسرائیل» سخن می گفتند. ورق زمانی برگشت که هادریان یکی از زبده ترین سرداران روم، سکستوس ژولیوس سوروس، را برای فرماندهی لشکرکشی منصوب کرد. او با شش لژیون کامل، یگان های کمکی و نیروهای کمکی تا شش لژیون دیگر پشتیبانی می شد. خود هادریان نیز مدتی در هدایت عملیات شرکت داشت. رومیان یک تهاجم گسترده در سراسر استان آغاز کردند و شهرها، روستاها و مناطق روستایی را به طور نظام مند ویران ساختند. در سال ۱۳۵ میلادی، دژ مستحکم بتار، مرکز مقاومت شورشیان، به تصرف درآمد و ویران شد و شمعون بار کوخبا کشته شد. بسیاری از شورشیان و پناهجویان در غارهای طبیعی، به ویژه در صحرای یهودیه، پناه گرفتند، اما نیروهای رومی این پناهگاه ها را محاصره کردند، راه های تأمین آذوقه را بستند و کسانی را که درون آن ها بودند یا کشتند، یا از گرسنگی هلاک کردند و یا به اسارت گرفتند. پیامدهای شورش فاجعه بار بود. منابع باستانی و معاصر برآورد می کنند که صدها هزار نفر کشته شدند، در حالی که بسیاری دیگر به بردگی گرفته شده یا به تبعید فرستاده شدند. منطقه یهودیه تا حد زیادی خالی از سکنه شد و مرکز معنوی زندگی یهودی به جلیل و
پراکندگی در حال گسترش در دیاسپورا منتقل گردید. امیدهای مسیحایی حالتی انتزاعی تر یافت و یهودیت ربانی رویکردی محتاطانه و غیرانقلابی در پیش گرفت. شکاف میان یهودیت و مسیحیت اولیه نیز عمیق تر شد. رومیان محدودیت های مذهبی سختی اعمال کردند، از جمله ممنوعیت ختنه و نگاهداری شبات، یهودیان را از اطراف اورشلیم اخراج کردند، ورودشان را تنها به یک دیدار سالانه محدود ساختند و شهر را با بیگانگان دوباره اسکان دادند. درگیری به دلیل مسائل سیاسی و مذهبی رخ داد. شمعون بارکوخبا که توسط یهودیان به عنوان مسیحا شناخته می شد رهبر شورشیان بود که بتواند اسراییل را بازسازی کند. نخستین بخش های شورش باعث خودمختاری استان یهودا به مدت دو سال شد ولیکن ارتش روم موفق شد که تمامی شورشیان را به سختی شکست دهد. نتیجه شورش باعث اخراج یهودیان از استان یهودا شد. این اخراج در حجمی بیشتر از اخراج بعد از شورش سال ۷۰ میلادی بود. رومیان ورود یهودیان را به اورشلیم به غیر از روز تیشا بآو ممنوع کردند. یهودیان به شدت شکست سختی خوردند و شهرهایشان نابود شد، نیم میلیون از آنها کشته شدند و بازماندگانشان به عنوان برده فروخته شدند. با اینکه یهودیان مسیحی شده که عیسی
را به عنوان مسیح قبول کرده بودند در شورش نقشی نداشتند و از بارکوخبا پشتیبانی نمی کردند آنها نیز به همراه بقیه یهودیان از ورود به اورشلیم منع شدند. نتیجه این جنگ جدا شدن مسیحیت را از یهودیت تسریع کرد. با به تخت نشستن هادریان پس از مرگ تراژان در سال ۱۱۷ میلادی، کوایتوس از سمت خود در یهودیه برکنار شد و مارکوس تیتیوس لوستریکوس بروتیانوس جای او را گرفت. در همین زمان، لژیون دوم تراژانا فورتیس ــ که پس از رهاسازی فتوحات شرقی تراژان دوباره مستقر شده بود ــ در این استان جای گرفت. با این اقدام، شمار پادگان ها به دو لژیون رسید و جایگاه یهودیه به سطح یک "پرووینسیا کنسولاریس" ارتقا یافت و زیر نظر یک پروکنسول، مقام بلندپایه تری، اداره شد. سربازان لژیون جدید به سرعت در پروژه های زیربنایی به کار گرفته شدند: حدود سال ۱۲۰ میلادی، سنگ نوشته های مسیر نشان می دهد که جاده ای از کاپارکوتنا به سوی صفوریه تا پتولماییس (عکا) ساخته شد و کاپارکوتنا به عنوان پایگاه شمالی تثبیت گردید و دالان کلیدی میان یهودیه، جلیل، مصر و سوریه ایمن شد. تلاش ها برای اسکان دوباره منطقه با مهاجران وفادار، از جمله سربازان رومی بازنشسته، با هدف تأمین امنیت ق
لمرو انجام شد، اما به بیگانگی هرچه بیشتر جمعیت یهودی محلی انجامید. پیشینه. بعد از شورش سال ۷۰ میلادی رومیان تدابیر خاصی برای کنترل استان شورشی یهودا در نظر گرفتند. آنها سران ارتش خود و یک یگان ویژه را در این استان مستقر کردند. تنش بین یهودیان و رومیان در بین سالهای ۷۰ میلادی تا سال ۱۳۲ شدت یافت. تاریخدانان دلایل مختلفی برای شروع شورش بارکوخبا ذکر کرده اند. یک دلیل رایج سرزدن امپراتور رومی هادریان به خرابه معبد دوم اورشلیم بود. او اعلام کرد که با یهودیان همدردی می کند و قصد دارد که معبد آنها را بازسازی کند. یهودیان ابتدا از همدردی او خوشحال شدند ولیکن امید آنها بعد از فهمیدن اینکه او قصد دارد معبدی برای ژوپیتر بسازد تبدیل به خشم شد. تنش بین هادریان و یهودیان بعد از اینکه او ختنه کردن را منع کرد شدت بیشتری یافت. ولیکن بعضی محققان اعتقاد دارند این ممنوعیت اتفاق نیفتاده است. منابع تاریخی. بازسازی شورش بار کوخبا با چالش های جدی روبه رو است، زیرا منابع باقی مانده بسیار محدود و پراکنده اند. برخلاف جنگ اول یهود–روم که به طور گسترده توسط تاریخ نگار معاصر، یوسفوس، ثبت شد، شورش بار کوخبا روایت مشابه و جامعی ندارد. در نت
یجه، تاریخ نگاران ناچارند به شمار اندکی از گزارش های ادبی تکیه کنند که هر یک از نظر اعتبار، هدف و ترتیب زمانی متفاوت اند. درک عمیق تر همچنین از نوشته های یونانی-رومی، ادبیات ربانی و یافته های باستان شناسی به دست می آید که همگی به فهم گسترده تر این درگیری کمک می کنند. کاسیوس دیو، دولتمرد رومی و تاریخ نگار یونانی تبار که در اوایل قرن سوم میلادی می نوشت، مفصل ترین گزارش رومی باقی مانده از این شورش را در کتاب "تاریخ روم" ارائه می دهد. متن اصلی تنها از طریق چکیده ای در قرن یازدهم به قلم یوحنا زیفیلیلینوس حفظ شده است که خلاصه اش عموماً از نظر زبان و محتوای دیو معتبر دانسته می شود. دیو شورش را از دیدگاه نظامی توصیف می کند، از جمله شرحی از پناهگاه های زیرزمینی که شورشیان یهودی استفاده می کردند ــ هرچند او نامی از بار کوخبا نمی برد. او همچنین به وحدت جمعیت جهانی یهود اشاره می کند و از میزان معینی از مشارکت غیر یهودیان یاد می کند. روایت او بینش مهمی در مورد گستره و ویرانی این درگیری ارائه می دهد، از جمله خسارات سنگین در هر دو طرف. اوسبیوس، اسقف و تاریخ نگار مسیحی سده چهارم از قیصریه ماری تیما، تفسیر مسیحیِ متأخر از شور
ش را ارائه می دهد که به شدت با دستورکار الهیاتی شکل گرفته است: نمایش خیزش های یهودی به عنوان مجازاتی الهی برای به صلیب کشیدن عیسی. با این حال، روایت او اهمیت زیادی دارد، زیرا او به منابع ارزشمندی دسترسی داشت، از جمله کتابخانه پامفیلس، بایگانی های کلیسا در «آیلیا کاپیتولینا»، آثار نویسندگان مسیحی پیشین همچون آریستو اهل پلا و ژولیوس آفریکانوس، و احتمالاً متون مشرکان. نسخه او شامل جزئیات کلیدی ای است که در گزارش دیو غایب اند ــ و احتمالاً او دیو را نمی شناخت و از او استفاده نکرده بود ــ مانند نام بردن از تینیوس روفوس به عنوان فرماندار رومی یهودیه، معرفی بار کوخبا (با عنوان «بارکوخباس»، به معنای «فرزند ستاره») و ذکر بتار (بتترا) به عنوان محل آخرین محاصره. هرچند روایت او با جهان بینی مسیحی جانشین گرایانه شکل گرفته، نزدیکی جغرافیایی او، دسترسی اش به منابعی که اکنون از میان رفته اند، و همچنین احتمال استفاده از سنت های یهودی، نوشته های او را به منبعی مهم ــ هرچند ایدئولوژیک و گزینشی ــ برای شناخت شورش بدل می سازد. "هیستوریای آگوستا"، مجموعه ای رومی از زندگی نامه های امپراتوران که در سده چهارم میلادی گردآوری شده است،
تنها یک جمله را در زندگی نامه هادریان به شورش اختصاص داده و به اختصار یکی از علل احتمالی آن را ذکر می کند. باور بر این است که این بخش از اثر بر منابع لاتینی نسبتاً معتبری از دوره سووران (۱۹۳–۲۳۵ میلادی) تکیه دارد، که آن را کمابیش هم دوره با گزارش دیو می سازد.ادبیات ربانی، از جمله میشنا، تلمود اورشلیمی و بابلی، و میدرشیم گوناگون (تفسیرهای کتاب مقدس)، اصلی ترین منابع یهودی درباره این شورش را فراهم می آورد. هرچند این متون به عنوان تاریخ نگاری نوشته نشده اند و تمرکز اصلی آن ها بر شریعت یهود (هلاخا) است، اما بخش های روایی (اگادا) را در بر دارند که حکایت ها، آموزه ها، احکام فقهی و تأملاتی مرتبط با آن دوره را حفظ کرده اند. در حالی که این سنت ها با اهداف الهیاتی و آموزشی شکل گرفته اند، برخی از آن ها به ویژه هنگامی که با شواهد باستان شناسی یا منابع بیرونی پشتیبانی شوند، حاوی خاطره تاریخی اصیل دانسته می شوند. بسیاری از داستان های مرتبط با شورش، مانند سقوط بتار، در واقع در مواد اگادایی ظاهر می شوند، به ویژه در تلمود بابلی (مثلاً گیتین ۵۵ب–۵۸آ)، تلمود اورشلیمی (تعنیت فصل ۴، ۶۸د–۶۹ب)، و میدرش هایی چون مراثی ربا. این بخش ه
ا نگاهی به تجربه و تفسیر یهودیان از رویدادهای آن زمان به دست می دهند. آن ها شامل مواد متنوعی اند ــ حکایت ها، احکام و روایات ــ که بر شورش و پیامدهای آن نور می افکنند. یکی از برجسته ترین سهم های ادبیات ربانی، تصویر آن از بار کوخباست: این تنها منبعی است که او را صراحتاً به عنوان یک شخصیت مسیحایی توصیف می کند و دو روایت متناقض از مرگ او را حفظ کرده است. همچنین، آن ها به اعدام حکیمان توسط رومیان و آزارهای دینی پس از شورش اشاره دارند و هم دیدگاه های همدلانه و هم انتقادی نسبت به رهبران و پیامدهای آن را بازتاب می دهند. کشفیات باستان شناسی، که از سال ۱۹۵۲ آغاز شد، درک علمی از شورش را دگرگون ساخته است. مهم ترین آن ها پاپیروس هایی هستند که در غار نامه ها در صحرای یهودیه کشف شدند و شامل اسناد حقوقی و مکاتبات میان بار کوخبا و زیردستان او بودند. از میان حدود ۳۰ متن باقی مانده، سه متن به زبان یونانی و بقیه به زبان های عبری و آرامی هستند. این اسناد نگاهی مستقیم به اداره شورشیان، سازمان نظامی، اعمال مذهبی و چالش های درونی آنان ارائه می دهند، هرچند اطلاعات اندکی درباره روند نظامی شورش در خود دارند. شواهد دیگری از سکه هایی به
دست آمده که شورشیان ضرب کرده اند؛ این سکه ها به تخمین مدت شورش کمک کرده و اهداف آن را آشکار می سازند: بازگرداندن استقلال یهود و بازسازی معبد. دوران پیش از جنگ. یهودیه میان دو شورش. میان سال های ۶۶ تا ۷۳ پس ازمیلاد، یهودیه کانون شورش بزرگ یهودیان بود. کارزار سرکوب رومیان ــ که نخست به فرماندهی وسپاسیان و سپس پسرش تیتوس انجام شد ــ به ویرانی معبد دوم در سال ۷۰ پس ازمیلاد و نابودی اورشلیم، قلب معنوی و ملی قوم یهود، انجامید. شمار زیادی از یهودیان در اثر جنگ، قحطی، بیماری و کشتار جان باختند، در حالی که بسیاری دیگر اسیر یا آواره شدند. با این حال، زندگی اجتماعی در یهودیه به تدریج بازسازی شد و جمعیت یهودیان همچنان اکثریت نسبی را تشکیل می داد. در همین زمان، زخم ویرانی اورشلیم اثری عمیق بر اندیشه یهودی بر جای گذاشت. امیدهای مسیحایی و آخرالزمانی ادامه یافت و آثاری چون «عزرا چهارم» و «باروخ دوم» امید به سرنگونی قریب الوقوع روم به دست قدرت الهی را بیان می کردند. در پی شورش، یهودیه دچار بازسازی اداری شد: یک فرماندار با رتبه سناتوری منصوب گردید و لژیون دهم فرتنسیس، که در فتح اورشلیم شرکت کرده بود، برای همیشه در آنجا مستقر
شد و پایگاه خود را در میان ویرانه های شهر بنا نهاد. برای تقویت کنترل، مناطق یهودیه و ادومیه به عنوان یک منطقه نظامی تعیین شدند که مستقیماً توسط افسران همان لژیون اداره می شد. سربازان پیشین، همراه با دیگر شهروندان رومی، در این استان سکونت گزیدند. در سال ۱۱۵ میلادی، در دوران سلطنت امپراتور تراژان، شورشی گسترده از یهودیان که به نام «شورش دیاسپورا» شناخته می شود، در سراسر مدیترانه شرقی شعله ور شد و جوامع یهودی در مصر، سیرنائیکا، قبرس و میان رودان را درگیر کرد و تا سال ۱۱۷ ادامه یافت. کتیبه ها و یادداشت های ادبی متأخر همچنین نشان می دهند که خود یهودیه نیز در این زمان شاهد یک کارزار رومی بود که در سنت ربانی به نام «جنگ کیتوس» شناخته می شود ــ نامی برگرفته از سردار موریتانیایی، لوسیوس کوایتوس، که تراژان او را برای برقراری نظم مسئول استان کرده بود. دشمنی ها ممکن است با اعمال آیینی رومیان در اورشلیم شعله ور شده باشد: هیپولیتوس گزارش می دهد که یک لژیون تحت فرمان تراژان بتی به نام «کوره» برپا کرد، در حالی که یک کتیبه نشان می دهد سربازان لژیون سوم سیرنائیکا در سال پایانی سلطنت تراژان محراب یا مجسمه ای را به خدای «سراپیس»
در شهر تقدیم کردند. با به تخت نشستن هادریان پس از مرگ تراژان در سال ۱۱۷ میلادی، کوایتوس از سمت خود در یهودیه برکنار شد و مارکوس تیتیوس لوستریکوس بروتیانوس جای او را گرفت. در همین زمان، لژیون دوم تراژانا فورتیس ــ که پس از رهاسازی فتوحات شرقی تراژان دوباره مستقر شده بود ــ در این استان جای گرفت. با این اقدام، شمار پادگان ها به دو لژیون رسید و جایگاه یهودیه به سطح یک "پرووینسیا کنسولاریس" ارتقا یافت و زیر نظر یک پروکنسول، مقام بلندپایه تری، اداره شد. سربازان لژیون جدید به سرعت در پروژه های زیربنایی به کار گرفته شدند: حدود سال ۱۲۰ میلادی، سنگ نوشته های مسیر نشان می دهد که جاده ای از کاپارکوتنا به سوی صفوریه تا پتولماییس (عکا) ساخته شد و کاپارکوتنا به عنوان پایگاه شمالی تثبیت گردید و دالان کلیدی میان یهودیه، جلیل، مصر و سوریه ایمن شد. تلاش ها برای اسکان دوباره منطقه با مهاجران وفادار، از جمله سربازان رومی بازنشسته، با هدف تأمین امنیت قلمرو انجام شد، اما به بیگانگی هرچه بیشتر جمعیت یهودی محلی انجامید. دلایل شورش. منابع باستانی دو عامل متمایز را برای آغاز شورش ذکر می کنند. کاسیوس دیو آن را ناشی از خشم یهودیان از ت
صمیم امپراتور هادریان برای بازسازی اورشلیم به عنوان یک مستعمره رومی، «آیلیا کاپیتولینا»، می داند. "هیستوریای آگوستا" ممنوعیت ختنه ــ یکی از اعمال مرکزی یهودیت ــ را علت مستقیم آن معرفی می کند. پژوهش های نوین عموماً ترکیبی از این عوامل را در توضیح آغاز شورش به رسمیت می شناسند. بنیان گذاری آیلیا کاپیتولینا. در سال های ۱۲۹–۱۳۰ پس از میلاد، هادریان از استان های شرقی بازدید کرد و فرهنگ هلنیستی را ترویج داد. جمعیت غیر یهودی منطقه او را با نام گذاری شهرهای جدید و برگزاری جشن ها گرامی داشتند. در جریان بازدیدش از یهودیه، تصمیم گرفت اورشلیم ویران شده را به عنوان یک مستعمره رومی با نام «آیلیا کاپیتولینا» بازسازی کند؛ نامی برگرفته از نام خانوادگی او و در افتخار ژوپیتر کاپیتولین. این تصمیم یهودیان را خشمگین ساخت و امید آنان برای بازسازی اورشلیم و معبد را بر باد داد. پیش تر نیز هتک حرمت بیگانگان به اورشلیم در دهه ۱۶۰ پیش از میلاد، موجب شورش یهودیان شده بود؛ زمانی که غارت معبد توسط آنتیوخوس چهارم به شورش مکابیان انجامید. تاریخ نگاران روزگاری بر سر این موضوع بحث داشتند که آیا بنیان گذاری «آیلیا کاپیتولینا» جرقه ی شورش بارکوخ
با را زد یا آنکه پس از شورش به عنوان مجازاتی اعمال شد. این مناقشه از روایت های متناقض منابع باستانی پدید آمد. کاسیوس دیو نوشته است که هادریان بر ویرانه های اورشلیم «آیلیا کاپیتولینا» را بنیان نهاد و بر کوه معبد، معبدی برای ژوپیتر برپا کرد. به گفته ی او، این کار «جنگی طولانی و جدی را برانگیخت، چرا که یهودیان با اسکان دادن بیگانگان در شهرشان و برپایی آیین های خارجی مخالفت کردند.» در مقابل، یوسیبیوس این مستعمره را به عنوان یک اقدام تنبیهی توصیف کرده و نوشته است: «وقتی شهر از ملت یهود خالی شد و ویرانی کامل ساکنان کهن خود را دید، توسط نژادی دیگر مستعمره گردید و شهر رومی که پس از آن پدید آمد نامش تغییر کرد.» بعدها، کشف سکه های «آیلیا کاپیتولینا» در مکان هایی که پیش از شورش رها شده بودند و همراه با سکه های بارکوخبا دفن شده بودند، روایت دیو را تأیید کرد: این مستعمره پیش از قیام بنیان نهاده شده بود. روایتی ربانی، که ظاهراً در دوران حکومت هادریان شکل گرفته است، نقل می کند که رومیان در ابتدا قصد داشتند معبد را بازسازی کنند، اما سامری ای آنان را برحذر داشت و هشدار داد که یهودیان به محض بازسازی شهرشان دست به شورش خواهند ز
د. تاریخی بودن این روایت مورد تردید قرار گرفته است، زیرا نقش «سامری خبیث» در ادبیات یهودی امری رایج است؛ از این رو، این داستان شاید بازتابی از سرخوردگی یهودیان باشد که رومیان در نهایت از بازسازی معبد خودداری کردند. تاریخ دان کلاسیک گرا، مری ای. اسمالوود، می نویسد که بنیان گذاری «آیلیا کاپیتولینا» احتمالاً «تلاشی برای مقابله با ناسیونالیسم نوخاسته یهودی» از طریق سکولارسازی پایتخت مقدس یهودیان بوده است. به گفته ی تاریخ دان مارتین گودمن، هادریان این مستعمره را به عنوان یک «راه حل نهایی برای روحیه ی شورشی یهودیان» تأسیس کرد، با هدف محو کامل شهر و جلوگیری از شورش های آینده در میان یهودیان یهودیه یا دیاسپورا. بنیان گذاری یک مستعمره ی رومی—به جای یک پولیس هلنیستی—برای اسکان جمعیت های بیگانه و تحمیل آیین های مذهبی رومی طراحی شده بود. در حالی که هادریان شهرهای بسیاری بنا نهاد، این مورد خاص منحصر به فرد بود زیرا «نه برای ستایش، بلکه برای سرکوب بومیان» انجام گرفت. ممنوعیت ختنه. یکی از دلایل اغلب ذکر شده برای شورش، احتمال ممنوعیت آیین یهودی ختنه (بریت میلا) است. کتاب "هیستوریا آوگوستا" ادعا می کند که هادریان یهودیان را ا
ز ختنه کردن پسرانشان منع کرده بود (که به عنوان "mutilare genitalia" ، یعنی «مثله کردن اندام تناسلی» تقبیح شده بود)، و این فرمان باعث آغاز شورش یهودیان شد. در این زندگی نامهٔ امپراتوری آمده است: «یهودیان در تندی خویش جنگی را آغاز کردند، زیرا به آنان منع شده بود که اندام تناسلی خود را مثله کنند.» با این حال، اعتبار این روایت مورد تردید است—زیرا "هیستوریا آوگوستا" چندین قرن پس از این وقایع نوشته شده و مستعد حکایت پردازی و خطاست. پژوهشگران مدت هاست دربارهٔ زمان صدور این ممنوعیت در ارتباط با شورش بحث کرده اند؛ برخی بر این باورند که ممنوعیت در طول یا بلافاصله پس از قیام وضع شده، نه پیش از آن. آنچه مسلم است این است که در دههٔ ۱۴۰ میلادی و پیش از ۱۵۵، آنتونینوس پیوس این ممنوعیت را تعدیل کرد و اجازه داد یهودیانِ متولد یهودیت بتوانند به طور قانونی ختنه کنند، اما این عمل را برای غیر یهودیان ممنوع ساخت. با این همه، همچنان نامشخص است که این ممنوعیت در اصل چه زمانی برقرار شد. اگر این ممنوعیت وجود داشته باشد، برخی پژوهشگران بر این باورند که هادریان، به عنوان یک هلنیست، ختنه را نوعی مثله سازی بدنی تلقی می کرد. ای. ماری اسمال
وود استدلال می کند که او یک ممنوعیت جهانی وضع کرد که بعداً توسط آنتونینوس پیوس تعدیل شد؛ کسی که به طور شناخته شده به یهودیان معافیت اعطا کرد.[ او به بخش هایی از تلمود استناد می کند که دلالت بر این دارند که ممنوعیت پیش از شورش وجود داشته است، از جمله روایتی که در آن خاخام الیعزر بن هورکانوس اجازه می دهد چاقوهای ختنه در شرایط خطر پنهان شوند. دیگر پژوهشگرانی چون پیتر شِفِر و جوزف گایگر، وجود ممنوعیت پیشین را مورد تردید قرار می دهند و پیشنهاد می کنند که قوانین رومی علیه مثله سازی اندام تناسلی در اصل برای جلوگیری از اخته کردن بردگان بوده است، نه ختنه یهودیان، و هرگونه ممنوعیت ختنه ممکن است پس از شورش و به عنوان نوعی مجازات اعمال شده باشد. عوامل داخلی. علاوه بر عوامل مستقیم، عوامل گسترده تر نیز احتمالاً در ایجاد فضایی آماده برای شورش نقش داشته اند. یکی از این عوامل می تواند انتظار آخرالزمانی بوده باشد: نزدیک به شصت سال از ویرانی معبد دوم گذشته بود و برخی ممکن بود انتظار مداخلهٔ الهی را داشته باشند، چرا که به نمادینِ هفتاد سال نزدیک می شدند. این انتظار ریشه در سابقهٔ تبعید بابلی داشت که هفتاد سال پس از ویرانی معبد ا
ول پایان یافت و به بازسازی آن انجامید—رویدادی که تحقق پیشگویی کتابی منسوب به ارمیا تلقی می شد. هنگامی که رستگاری مورد انتظار تحقق نیافت، نارضایتی فزاینده ممکن بود زمینهٔ آمادگی برای شورش را فراهم کرده باشد. عوامل دیگری که تصور می شود در شکل گیری شورش نقش داشته اند، شامل تغییرات در قوانین اداری، افزایش حضور شهروندان رومی دارای امتیازات قانونی، دگرگونی در شیوه های کشاورزی از مالکیت زمین به زراعت مزارعه ای، و پیامدهای یک رکود اقتصادی احتمالی است. ملی گرایی فزاینده، که احتمالاً با شورش دیاسپورا شدت گرفته بود، نیز در این میان نقش داشت. دشواری های اقتصادی پس از نخستین شورش یهودیان ممکن است نارضایتی ها را بیشتر کرده باشد، چرا که بسیاری از یهودیان زمین های خود را به کهنه سربازان رومی و همکاران آنان از دست دادند و طبقه ای بی زمین به وجود آمد که احتمالاً پایگاه اصلی حمایت از شمعون بار کوخبا را شکل داد.[82] رهبری کاریزماتیک شخص او نیز به عنوان یکی از محرک های اصلی این قیام شناخته می شود. دولت شورشی. در سال نخست شورش، یهودیان شورشی توانستند دولتی کارآمد برپا کنند و زندگی در یهودیه به نظر می رسد با ثبات نسبی ادامه یافته ب
اشد. شواهد این امر در قراردادهای اجارهٔ زمین از آن دوره دیده می شود که شامل معاملات مالی قابل توجهی بوده است. در همان زمان، شورش جوامع یهودی بیرون از یهودیه را نیز مختل کرد، چنان که در گزارش هایی از فرار افرادی از صوعر در آن سوی اردن به عین جَدی، مدتی پس از سال ۱۳۲ پس از میلاد، بازتاب یافته است. عبارت کتاب مقدسی «خانهٔ اسرائیل» ممکن است به عنوان نامی برای شبکهٔ جوامع تحت رهبری شمعون بار کوخبا به کار رفته باشد؛ چنان که کاربرد این اصطلاح در دو سند متعلق به زمان شورش و نیز در یک طومار پس از شورش که به «سال چهارم ویرانی خانهٔ اسرائیل» (حدود ۱۴۰ میلادی) تاریخ گذاری شده، نشان می دهد. رهبری. شورش به رهبری شمعون بار کوخبا صورت گرفت که پشتیبانی از او احتمالاً ناشی از ویژگی ها و توانایی های شخصی اش، از جمله کاریزمای او بود. سکه های مربوط به دوران شورش، او را با عنوان «نسی» به معنای «شاهزاده» یاد می کنند. عالمان ربانی آن زمان، که به «تناییم» شهرت داشتند، در دیدگاه های خود دربارهٔ قیام اختلاف داشتند—برخی از آن حمایت می کردند، در حالی که دیگران مخالف بودند. بنا بر متون ربانی، خاخام پرنفوذ، ربی عقیوا، بار کوخبا را به عنوان
مسیحا تأیید کرد، یعنی رهایی بخشی که انتظار می رفت پادشاهی داوودی را بازسازی کند و عصری از صلح و شکوفایی را به ارمغان آورد. با این حال، این دیدگاه توسط خاخام معاصر، یُحنان بن تورطا، به چالش کشیده شد که طبق تلمود اورشلیمی در پاسخ به عقیوا گفت: «بر گونه هایت علف خواهد رویید و هنوز مسیحا نیامده است!» نام «بار کوخبا» در تلمود دیده نمی شود، اما در منابع کلیسایی اولیه آمده است. پیش تر، تاریخ نگاران در این باره بحث داشتند که آیا «بار کوخبا» به معنای «پسر ستاره» در آرامی نام اصلی او بوده است یا خیر، و برخی بر این باور بودند که نام «بار کوسیبا» (که در این تفسیر به معنای «پسر نومیدی» یا «پسر دروغ ها»ست) که در متون ربانی یافت می شود، بعدها به عنوان لقبی تحقیرآمیز به کار رفته است. با این حال، اسنادی که در دههٔ ۱۹۵۰ در صحرای یهودیه کشف شد نشان داد که نام اصلی او «شمعون بن کوسیبا» بوده است. باور بر این است که نام عبری یا آرامی «بن کوسیبا» از جایگاه خاستگاه او گرفته شده است. عنوان «بار کوخبا» احتمالاً توسط ربی عقیوا بر اساس «پیشگویی ستاره» به او داده شد: «ستاره ای (کوخاو) از یعقوب برمی خیزد.» هفده نامه که در صحرای یهودیه کش
ف شده اند، نگاهی به شخصیت بار کوخبا ارائه می دهند. این اسناد او را به عنوان یک فرماندهٔ نظامی سختگیر و درگیر نشان می دهند که شخصاً بر امور انضباطی و لجستیکی نظارت داشته است. سبک سازش ناپذیر او در تهدیدها و سرزنش های تندی که متوجه افسران زیردستش کرده، آشکار است. نامه ها همچنین بیانگر حس قوی دینداری او هستند، از جمله رعایت شبات و قوانین عشر و هدایا. در یکی از نامه ها، بار کوخبا به افراد خود دستور می دهد تا لوُلاو (شاخه های نخل) و اِترُگ (بالنگ) تهیه کنند تا فرمان دینی «چهار گونه» را در جشن سوکوت به جا آورند. ادبیات ربانی، که بازتابی از عناصر حافظهٔ عامیانه شکل گرفته در دو تا سه قرن پس از شورش است، بار کوخبا را به عنوان شخصیتی قهرمانانه و هولناک با نیرویی عظیم و سخت گیری شدید به تصویر می کشد؛ کسی که مرگ او تنها به واسطهٔ مداخلهٔ الهی ممکن بود. گفته می شود که او شمار زیادی از سربازان رومی را با پرتاب یک تنهٔ سنگ های عظیم منجنیق به قتل رسانده است. افسانه های ربانی همچنین روایت می کنند که او سربازان خود را با الزام به قطع انگشت یا ریشه کن کردن درخت سرو می آزمود. با این حال، بر اساس سنت های ربانی، نیروی واقعی شورش ن
ه در توان جسمانی بار کوخبا، بلکه در حمایت معنوی عالمان ربانی نهفته بود؛ و هنگامی که این حمایت، پس از کشتن یکی از آنان به دست بار کوخبا، از میان رفت، شورش فروپاشید. نظامی. بار کوخبا رهبری ارتشی منظم را بر عهده داشت که در قالب یک نظام سلسله مراتبی با رتبه های مشخص، از جمله «رئیس اردوگاه»، سازماندهی شده بود. نامه های او زنجیرهٔ فرماندهی روشنی را نشان می دهند و افرادی چون یهودا بار منَسّه، فرمانده قریات عرابایا، و یوناتان بار بیسیان و مَسابَلا بار شمعون، فرماندهان عین جَدی را نام می برند. این اسناد همچنین حاکی از آن اند که نیروهای او از یهودیان متدین تشکیل شده بودند. به گفتهٔ منابع ربانی، در اوج شورش، حدود ۴۰۰٬۰۰۰ مرد در اختیار بار کوخبا بودند. سکه ها. دولت مستقل تازه تأسیس، سکه های ویژهٔ خود را با ضرب مجدد بر روی سکه های یونانی و رومی موجود و افزودن نمادها و کتیبه های یهودی منتشر کرد. از سال نخست شورش، تترا دراخم های نقره ای دیده می شوند که بر روی آن ها تصویر معبد و واژهٔ «اورشلیم» نقش بسته است. در پشت این سکه ها، تصویر لوُلاو و اِترُگ همراه با کتیبهٔ «سال نخست رستگاری اسرائیل» حک شده است.همانند شورش مکابیان و ن
خستین شورش یهودیان، زبان عبری بار دیگر رونق گرفت و حضور آن بر سکه ها و اسناد، نقش آن را به عنوان نماد ملت و استقلال یهودی تقویت کرد. دولت مستقل تازه تأسیس، سکه های ویژهٔ خود را با ضرب مجدد بر روی سکه های یونانی و رومی موجود و افزودن نمادها و کتیبه های یهودی منتشر کرد. بار کوخبا بر روی سکه ها با عنوان «شمعون، شاهزادهٔ اسرائیل» به تصویر کشیده شده است. سکه های سال نخست همچنین کتیبه ای با نام «العازر کاهن» دارند، هرچند هویت این شخصیت همچنان نامشخص و محل بحث است. برخی پژوهشگران او را همان العازر، عموی بار کوخبا، می دانند که بنا بر متون ربانی به دلیل تلاش برای مذاکره با رومیان اعدام شد. با این حال، این موضوع نشان می دهد که بار کوخبا احتمالاً در اندیشهٔ بازسازی معبد بوده و برای اجرای آیین های آن، کاهن اعظم منصوب کرده بود. سکه ها نیز گواه آن اند که بازسازی معبد و آیین هایش واقعاً یکی از اهداف اصلی قیام بوده است، زیرا نمای معبد و نمادهای مرتبط بر روی آن ها نقش بسته است. بر روی سکه های سال دوم و نیز سکه های بدون تاریخ، کتیبه های دیگری دیده می شود، از جمله «برای آزادی اسرائیل» و «برای آزادی اورشلیم». همچنین بر روی این س
که ها نقش تاکستان ها، درختان نخل، سازهای موسیقی همچون چنگ و شیپور، و ظروف معبد از جمله آمفوره ها و کوزه ها به چشم می خورد. قلمرو. وسعت دقیق قلمرو تحت کنترل بار کوخبا همچنان نامشخص است. با این حال، به طور گسترده پذیرفته شده که شورشیان بر سراسر یهودیه تسلط داشتند، از جمله روستاهای کوهستان های یهودیه، صحرای یهودیه و بخش های شمالی صحرای نقب. شواهد به دست آمده از پراکندگی سکه های بار کوخبا نشان می دهد که قلمرو تحت کنترل شورشیان از منطقهٔ عراد–بئرشبع در جنوب تا نواحی شمال رام اللهٔ امروزی امتداد داشته، و از غرب به دشت های نزدیک کریات گت و شوهم و از شرق به ساحل غربی دریای مرده و درهٔ جنوبی اردن رسیده است. پژوهشگران همچنان در این باره اختلاف نظر دارند که آیا شورش فراتر از این منطقهٔ اصلی گسترش یافته بود یا نه. دو رویکرد عمده در این زمینه شکل گرفته است: حداکثری ها بر این باورند که کنترل شورشیان ممکن است فراتر از یهودیه امتداد یافته و بخش های دیگری از استان، از جمله جلیل و جولان، را نیز دربر گرفته باشد؛ در حالی که حداقلی ها قلمرو شورشیان را تنها به یهودیه و اطراف نزدیک آن محدود می کنند. این که آیا شورشیان اورشلیم را تص