Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لات عالیه یا تجربه در تولید و کارخانه داری، شرکت تازه تاسیس ماتسوشیتا حتی از قبل شروع به کار، شکست خورده به نظر می رسید. ماتسوشیتا کسب وکارش را در زیرزمین خانه اجاره ای خود به راه انداخت. او به همراه همسر، برادر زن و تعدادی دستیار، ساخت نمونه هایی از محصول خود را آغاز کرد. ماتسوشیتا تلاش کرد نمونه ها را بین عمده فروشان پخش کند اما از آنجایی که بیشتر از یک محصول عرضه نکرد، تلاشش به جایی نرسید. دستیاران ماتسوشیتا شرکت را ترک کردند و او با همسر و برادر زنش، توشیو ایو، که خودش را به عنوان فروشنده و مدیری توانمند اثبات کرد، تنها باقی ماند. در نهایت ماتسوشیتا که در حال ورشکستگی بود، «با یک سفارش غیرمنتظره، هزار روکش عایق برای ساخت پنکه برقی، نجات پیدا کرد». ماتسوشیتا از آنجا به بعد توانست که به تولید سوکت های برق خود ادامه دهد. اختراع او زمانی محبوب شد که عمده فروشان از کیفیت بهتر و قیمت ارزان تر محصول ماتسوشیتا در مقایسه با سایر محصولات بازار اطلاع یافتند. سال های اولیه شرکت به سختی می گذشت؛ یکبار ماتسوشیتا برای حل کسری بودجه محبور به گرو گذاشتن کیمونو همسر خود شد. محصولات ماتسوشیتا در ابتدا تحت عنوان تجاری «Natio
nal» به بازار عرضه شدند و بعداً به نام های شناخته شده تر «Panasonic» ،«Quasar» ،«Technics» تغییر نام دادند. یکی از بهترین محصولات ماتسوشیتا، چراغ کارآمدتری برای دوچرخه بود که با باتری کار می کرد. این اختراع خود شخص ماتسوشیتا بود. در طول دهه ۱۹۲۰، چراغ های دوچرخه یا شمعی یا نفت سوز و به علت دوام معمولاً فقط سه ساعتی، به شدت ناکارآمد بودند. ماتسوشیتا چراغ بیضی شکلی ساخت که از یک باتری برای برق و یک لامپ برای روشنایی استفاده می کرد. او مجبور بود محصولات خود را شخصاً در مغازه های دوچرخه فروشی به فروش برساند.
کونیهیکو کودائیرا ( به ژاپُنی 小平 邦彦 ؛ زاده درگذشته ) هندسه جبری دان ِ ژاپنی بود. از دستاوردهای او در ریاضیات، می توان طبقه بندی ِانریکِس-کودائیرا برای رویه های جبری را نام برد. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال فیلدز شده است.
کیاری پامیو پامیو (؛ زاده ) یک موسیقی دان اهل ژاپن است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
رین اوکاموتو (؛ زاده ) یک مانگاکا اهل ژاپن و یکی از کارکنان سابق شرکت ژاپنی عروسک سازی باندای است. از معروف ترین آثار او می توان به مجموعه مانگای الفن لید اشاره کرد، که بر اساس آن یک سری انیمهٔ ۱۳ قسمتی نیز ساخته شده است.
ژیلا اشکان (زاده ۱۳۳۹ تهران) از دوبلورهای ایرانی است. او از ۲۴ سالگی کار حرفه ای خود را در دوبله آغاز کرد و معمولاً به جای تیپ های گوناگون بچه و جوان صداپیشگی نموده است مانند دوبله سنین خردسالی تا بزرگ سالی نقش «هاتسکو» (دخترخواندهٔ اوشین) در سریال اوشین. وی پیشینه ۲ بار بازیگری در سینما را نیز در کارنامه هنری خود داراست؛ نخست بچه های طلاق (۱۳۶۸) به کارگردانی تهمینه میلانی و دوم سیمای زنی در دوردست (۱۳۸۲) به کارگردانی علی مصفا.
ماچیکو کیو (؛ زاده - درگذشته ۱۲ مه ۲۰۱۹) هنرپیشه اهل ژاپن بود. او بیشتر با بازی در دو فیلم "راشومون" و "اوگتسو مونوگاتاری" شناخته می شود. درگذشت. ماچیکو کیو ستاره زن فیلم های کارگردانان افسانه ای سینمای ژاپن مانند آکیرا کوروساوا، تینوسوکه کینوگاسا، کنجی میزوگوچی، کن ایچیکاوا و یاسوجیرو اوزو روز یکشنبه ۱۲ مه ۲۰۱۹ در بیمارستانی در توکیو در سن ۹۵ سالگی از دنیا رفت.
ماکو ایواماتسو (؛ زاده – درگذشته ) معروف به ماکو هنرپیشه و صداپیشه اهل ژاپن و آمریکا بود. بی شک بازی ماندگار و تاثیرگذار ماکو در فیلم "دانه های شن" در نقش پو-هان، ساخته رابرت وایز و نقش آفرینی استیو مک کوئین که منجر به کاندیداتوری جایزه اسکار نقش مکمل مرد شد، یکی از بیادماندنی ترین نقشهای سینماست. از دیگر فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "طلوع خورشید"، "هفت سال در تبت"، "خاطرات یک گیشا"، "پرل هاربر"، "تی ام ان تی"، "پلیس آهنی ۳" و "ارتفاعات آرام" اشاره کرد. ماکو با شیزوکو هوشی بازیگر ازدواج کرد که حاصل این ازدواج دو دختر به نامهای "میموزا" و "سالا" که هر دو بازیگر هستند میباشد. همچنین او دارای دو نوه است. مرگ. ماکو در ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۶ در سن ۷۲ سالگی در اثر بیماری سرطان مری در شهر سامیس، کالیفرنیا درگذشت. یک روز قبل از مرگ وی، ماکو تأیید کرده بود که در فیلم تی ام ان تی به عنوان صدای اسپلینتر بازی کرده است. این خبر را کوین مونرو، کارگردان فیلم تأیید کرد که ماکو ضبط خود را تمام کرده است. تهیه کنندگان فیلم تیتراژ یادبود انتهای فیلم را به ماکو اختصاص داده اند. ماکو یک ستاره در پیاده روی مشاهیر هالیوود
مامورو اوشی (؛ زاده ) یک کارگردان، فیلم نامه نویس، و مانگاکا اهل ژاپن است.
ماسامونه شیرو (؛ زاده ) نام هنری مانگاکای اهل ژاپن، با نام اصلی ماسانوری اوتا است. شیرو بیشتر برای خلق مانگای "شبح درون پوسته" شناخته شده است، که از زمان خلق آن تا کنون سه فیلم سینمایی انیمه، دو مجموعه تلویزیونی انیمه، یک سری اووی ای، فیلمی لایو اکشن، دو مجموعه اوان ای و چندین بازی ویدئویی اقتباس شده است.
واش سرخ (نام علمی:Themeda triandra) علفی پایا است که در آفریقا، استرالیا، آسیا و مناطق ساحلی اقیانوس آرام فراوان می روید. در استرالیا به آن "علف کانگورور" می گویند. در شرق آفریقا و در آفریقای جنوبی به آن "علف سرخ" می گویند.
ماسایوشی اوهیرا (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل ژاپن بود.
ماسای اوکا (؛ زاده ) یک هنرپیشه اهل ژاپن است که بیشتر بخاطر ایفای نقش ارباب زمان، هیرو ناکامورا در سریال قهرمان ها شهرت دارد. فیلم شناسی. از مجموعه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته می توان به قهرمان ها، ریبا، هنوز وایسادیم، چشم عزیزم، دارما و گرگ، هاوایی فایو-زیرو و اشاره کرد. همچنین از فیلم های او می توان جابز ،، ، دوستی با مزایا، و سپس پولی آمد، اسمارت را بگیر، در جستجوی سانی را نام برد.
مگومی هایاشی بارا (؛ زاده ) یک خواننده، صداپیشه، مجری رادیو اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "رانما ۱/۲"، "لاو هینا"، "نئون جنسیس اونگلیون"، "پاپریکا"، "کابوی بیباپ"، "کارآگاه کونان"، "پوکمون"، "مارداک اسکرمبل"، "" اشاره کرد.
میناموتو نو سانه تومو (؛ زاده ۱۷ سپتامبر ۱۱۹۲ - درگذشته ۱۳ فوریه ۱۲۱۹) سومین شوگون از شوگون سالاری کاماکورا (۱۲۱۹–۱۲۰۳) بود. فرزند نخستین شوگون میناموتو نو یوری تومو و همسر اصلی وی هوجو ماساکو و برادر کوچکتر میناموتو نو یوری ایه شوگون دوم بود.
میوشی اومه کی (؛ زاده ۸ مهٔ ۱۹۲۹ درگذشته ۲۸ اوت ۲۰۰۷) یک بازیگر و خواننده اهل ژاپن بود. وی بین سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۲ میلادی فعالیت می کرد. او به دلیل بازی در فیلم سایونارا برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.
(به ؛ زادهٔ ) یک خواننده-ترانه پرداز و موسیقی دان ژاپنی است. وی علاوه بر موفقیتی که به عنوان خوانندهٔ اصلی گروهٔ راک تینیج کیسرز کسب کرد، موفقیت هایی به عنوان هنرمند انفرادی، مدل، بازیگر و طراح مد هم کسب نموده است. وی از آسیا، اروپا و آمریکای شمالی بازدید کرده است.
نوبورو تاکه شیتا (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل ژاپن بود.
نوبوسوکه کیشی (؛ زاده – درگذشته ) سی و هفتمین نخست وزیر ژاپن اهل ژاپن بود. کیشی سیاستمداری بود بود که هم به «خودمختاری و استقلال» و هم به «طرفداری از آمریکا» اهمیت می داد. او پیش از جنگ، وزیر مهمی در کابینه هیدکی توجو بود و پس از جنگ به مدت سه سال و نیم به عنوان جنایتکار جنگی درجه یک بازداشت شد، اما پس از درخواست آزادی او آزاد شد. او نیز مانند نخست وزیر ژاپن، ایچیرو هاتویاما، پس از قرارداد سان فرانسیسکو (۱۹۵۱) به قدرت بازگشت و پس از کابینه هاتویاما (۱۹۵۴–۱۹۵۶) و کابینه تانزان ایشی باشی (۱۹۵۶–۱۹۵۷) نخست وزیر ژاپن شد. سی و ششمین نخست وزیر ژاپن، ایشیباشی تانزان، سیاستمداری بود که در دوران کابینه هاتویاما اکیداً توصیه به احیای روابط دیپلماتیک با چین و اتحاد جماهیر شوروی می کرد. اگرچه ایالات متحده به ژاپن هشدار داده بود که با چین یا اتحاد جماهیر شوروی متحد نشود، اما او معتقد بود که برای اینکه ژاپن از سلطهٔ ایالات متحده خارج شود، لازم است روابط دیپلماتیک خود را با بلوک شرق نیز از سر بگیرد. کیشی پس از نخست وزیر شدن، تلاش های خود را بر بازنگری پیمان امنیتی ژاپن و آمریکا متمرکز کرد. هدف کیشی «برابری» با ایالات متحده ب
ود. موضع او اساساً همان موضع هاتویاما بود: «خودمختاری و استقلال»، اما در عین حال او به دنبال یک «خط طرفدار آمریکا» به سبک سی و دومین نخست وزیر یوشیدا شیگه رو نیز بود. با این حال، اگرچه این یک خط طرفدار آمریکا بود، اما با خط مشی یوشیدا شیگه رو متفاوت بود. کیشی اندکی پس از تصدی سمت، به ایالات متحده سفر کرد و با وزیر امور خارجه دالس ملاقات کرد، جایی که از ایالات متحده خواست تا رابطه یک طرفه بین ژاپن و ایالات متحده را به رابطه ای تا حد امکان برابر تغییر دهد. تلاش های او نتیجه داد، زمانی که در سال ۱۹۵۷، کیشی و دوایت آیزنهاور، رئیس جمهور ایالات متحده، بیانیه مشترکی صادر کردند و در آن اظهار داشتند که «اطمینان دارند که روابط ایالات متحده و ژاپن بر اساس منافع و اعتماد مشترک وارد دوران جدیدی می شود.» این نیازهای متغیر از سوی آمریکا، کیشی در سال ۱۹۶۰ به ایالات متحده سفر کرد و سرانجام توانست پیمان امنیتی جدید ژاپن و آمریکا را امضا کند که به شکلی اصلاح شده بود که تا حد زیادی با خواسته های ملت ژاپن مطابقت داشت. نام رسمی پیمان امنیتی جدید «پیمان همکاری و امنیت متقابل بین ژاپن و ایالات متحده آمریکا» است. کلمه «همکاری متقابل»
که مدت ها انتظارش می رفت، بالاخره به نام این پیمان اضافه شده است. از این پس، این پیمان به جای اینکه یک معاهده اجاره پایگاه یک جانبه باشد، جنبه قوی تری از همکاری متقابل را در برخواهد داشت، با مفادی مانند «اگر ژاپن مورد حمله قرار گیرد، ایالات متحده به کمک ما خواهد آمد و اگر تأسیسات ایالات متحده در ژاپن مورد حمله قرار گیرد، ژاپن به کمک ما خواهد آمد»، «هر دو طرف موظف به افزایش قدرت نظامی خود خواهند بود» و «همکاری اقتصادی متقابل» در میان موارد دیگر. پس از امضای این پیمان توسط هیئت دولت، باید به تصویب مجلس برسد. از زمان بیانیه مشترک ژاپن و ایالات متحده در سال ۱۹۵۷، مخالفت های قابل توجهی با پیمان امنیتی جدید در داخل کشور وجود داشته است. به نظر می رسید که این پیمان جدید به یک اتحاد نظامی بین ژاپن و امریکا تبدیل خواهد شد. مخالفت با تجدیدنظر پیمان امنیتی بین ایالات متحده و ژاپن در سال ۱۹۶۰ در نهایت به بزرگ ترین اعتراضات مردمی در عصر مدرن در ژاپن به نام اعتراض های آنپو تبدیل شد.
نوبویوکی آبه (؛ زاده – درگذشته ) یک ارتشبد و سیاست مدار اهل ژاپن بود.
نوگی ماره سوکه ؛ زاده درگذشته ) ژنرال نیروی زمینی امپراتوری ژاپن و فرماندار تایوان بود.
اوساچی هاماگوچی (؛ زاده درگذشته ) یک سیاست مدار اهل ژاپن بود.
ریوئه نیشی زاوا (؛ زاده ) یک معمار اهل ژاپن است. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه معماری پریتزکر شده است.
ریوئیچی ساکاموتو (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) موسیقی دان و هنرپیشه اهل ژاپن بود. وی از سال ۱۹۷۵ میلادی تا پایان عمر مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "آخرین امپراتور"، "هتل جدید رز" و "کریسمس مبارک، آقای لارنس، هیولا" اشاره کرد.
سابورو ساکای (؛ زاده درگذشته ) خلبان نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بود. کتاب رزم هوایی به خاطرات این خلبان آس ژاپنی در جنگ دوم جهانی پرداخته و از زاویه دیگری به وقایع جنگ ژاپن و آمریکا در منطقه اقیانوس آرام می پردازد. سابورو ساکای در یک خانواده بسیار فقیر و پر جمعیت ژاپنی با پیشینه سامورائی چشم به جهان گشود. او تنها افسر ژاپنی در طول تاریخ ژاپن بود که مدارج نظامی را از پایین ترین دره طی کرده و به دلیل رشادت و لیاقت به درجه افسری دائم در ارتش سلطنتی ژاپن نائل آمد. او با سرنگونی تأیید شده ۶۴ فروند هواپیما رهبر خلبان های آس ژاپن در طول جنگ جهانی دوم بود. ساکایی در ماه های آخر جنگ و قبل از تسلیم ژاپن، با توجه به تجارب بینظیرش جنگیش در اقیانوس آرام به ژاپن منتقل و به عنوان معلم خلبان خدمت نمود.
ساداکو اوگاتا (؛ زاده – درگذشته ۲۲ اکتبر ۲۰۱۹) یک سیاست مدار، یک آکادمیک، دیپلمات، نویسنده، مدیر و استاد برجسته اهل ژاپن در دانشگاه صوفیه کلیسای کاتولیک رومی بود. او به طور گسترده به عنوان رئیس دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان (UNHCR) از سال ۱۹۹۱تا ۲۰۰۰ و همچنین در سمت هایی از جمله به عنوان رئیس هیئت اجرایی یونیسف از سال ۱۹۷۸تا ۱۹۷۹ و به عنوان رئیس سازمان بین المللی ژاپن شناخته شده بود. ساداکو علاوه بر این در آژانس همکاری بین المللی ژاپن (جایکا) از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۲، همچنین به عنوان مشاور کمیته اجرایی سازمان ملل متحد در ژاپن (JMUN) خدمت کرد. زندگی اولیه و تحصیلی. او در 16 سپتامبر1927 متولد شد: پدر دیپلمات حرفه ای، تویویچی ناکامورا (که در سال 1943 سفیر ژاپن در فنلاند شد) و نام اصلی او ساداکو ناکامورا بود. مادر او دختر کنکیچی یوشیزاوا وزیر امور خارجه و نوه نخست وزیر اینوکای تسویوشی بود که در چهار سالگی به دلیل مخالفت با نظامی گری ژاپن ترور شد که ترور او پایان کنترل غیرنظامیان بر ارتش ژاپن بود تا بعد از آن. جنگ جهانی دوم. او در توکیو، ژاپن به دنیا آمد و به دلیل شغل پدرش، از 4 تا 8 سالگی در ایالا
ت متحده زندگی کرد (او در مدرسه Catlin Gabel در پورتلند تحصیل کرد) و همچنین در زمان اشغال ژاپن از 8 تا 10 در چین زندگی کرد. پدرش قبل از بازگشت خانواده به ژاپن، کنسول ژاپن در گوانگژو و هنگ کنگ بود. مدرک لیسانس در ادبیات انگلیسی. اگرچه تحصیل در خارج از کشور برای یک زن ژاپنی در آن زمان معمول نبود، او جرأت کرد در دانشگاه جورج تاون و دانشکده خدمات خارجی ادموند آ. والش تحصیل کند و مدرک کارشناسی ارشد در روابط بین الملل دریافت کند. او می خواست دلیل ورود ژاپن به یک جنگ تهاجمی بی پروا را مطالعه کند، جنگی که پس از ترور پدربزرگش، نخست وزیر اینوکای تسویوشی، ترمز نشد. دانشگاه کالیفرنیا، برکلی در سال 1963، پس از اتمام پایان نامه ای در مورد سیاست پشت بنیان Manchukuo. این مطالعه علل حمله ژاپن به چین را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. در مورد زندگی شخصی او، در سال 1960 با شیجورو اوگاتا ازدواج کرد و نام او از ساداکو ناکامورا به ساداکو اوگاتا تغییر کرد. در سال 1965، او مدرس دانشگاه بین المللی مسیحی در توکیو شد. پس از سال 1980، او به تدریس سیاست بین الملل در دانشگاه سوفیا در توکیو: به عنوان استاد و سپس رئیس دانشکده مطالعات خارجی تا ز
مان خروجش برای پیوستن به UNHCR در سال 1991 منصوب شد. حرفه. سازمان ملل متحد / کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان اوگاتا در سال 1968 به توصیه فوسای ایچیکاوا، یکی از اعضای زن مجلس شورای ژاپن که از فعالان حق رای زنان در ژاپن از دهه 1920 بود و نظر بالایی به شخصیت اوگاتا داشت، در سال 1968 به نمایندگی ژاپن در سازمان ملل منصوب شد. توانایی اوگاتا در سال 1970 در چندین جلسه مجمع عمومی سازمان ملل متحد نماینده ژاپن بود. علاوه بر این، او از سال 1978 تا 1979 به عنوان فرستاده فوق العاده و وزیر تام الاختیار برای ماموریت دائم ژاپن در سازمان ملل، و به عنوان رئیس هیئت اجرایی یونیسف خدمت کرد. در سال 1990 به عنوان رئیس کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) منصوب شد. او اولین زنی بود که به عنوان رئیس کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل منصوب شد. او دانشگاه سوفیا را ترک کرد تا سمت جدید خود را در UNHCR آغاز کند. دوره فرضی او در کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل تنها سه سال بود که دوره باقی مانده سلف او بود که تنها پس از یک سال آن را ترک کرده بود، اما او همچنان به کار خود ادامه داد. او دو بار (در نوامبر 1993 و در سپ
تامبر 1998) مجدداً انتخاب شد و بیش از یک دهه تا سال 2001 خدمت کرد. او به عنوان رئیس کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، استراتژی های موثری را اجرا کرد و به پناهندگان بی شماری کمک کرد تا از ناامیدی فرار کنند، از جمله پناهندگان کرد پس از جنگ خلیج فارس، پناهندگان در جنگ های یوگسلاوی، پناهندگان در نسل کشی رواندا، و پناهندگان افغان از جمله قربانیان جنگ سرد. در مواجهه با آوارگان کرد در مرز بین ترکیه و عراق، اوگاتا مأموریت کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد را گسترش داد و شامل حمایت از آوارگان داخلی (آوارگان داخلی) شد. او یک رهبر عملی بود که نیروهای نظامی را در عملیات های بشردوستانه مستقر کرد، به عنوان مثال در محاصره سارایوو، عملیات حمل و نقل هوایی با همکاری برخی از نیروهای هوایی اروپایی در طول جنگ بوسنی. در طول این دوره، بودجه و کارمندان کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل بیش از دو برابر شد. مهارت های فوق العاده مذاکره و جثه کوچک او باعث شد که او لقب "غول کوچک" را به خود اختصاص دهد. پس از رهبر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، در سال 2001، او رئیس مشترک کمیسیون امنیت انسانی سازمان ملل شد. دولت ژاپن / رئی
س جایکا در سال 2001، پس از حملات 11 سپتامبر، او به عنوان نماینده ویژه نخست وزیر ژاپن در امور کمک های بازسازی به افغانستان منصوب شد. دولت کویزومی در اوایل سال 2002 با اوگاتا به عنوان کاندیدای جایگزینی ماکیکو تاناکا به عنوان وزیر خارجه ژاپن رفت، اما اوگاتا از پذیرش این سمت خودداری کرد. اگرچه اوگاتا علناً در مورد امتناع خود توضیحی نداد، کونیکو اینوگوچی به نیویورک تایمز گفت که اوگاتا «از این که اوگاتا به عنوان یک نشانه یا چهره پردازی استفاده شود متنفر است، زیرا او در تمام زندگی اش برای وضعیت زنان جنگیده است و به کسی کمک نمی کند. که سعی می کنند از او برای اهداف سیاسی خود استفاده کنند. سال بعد، با بازگشت به توکیو، دولت ژاپن او را به عنوان رئیس آژانس همکاری بین المللی ژاپن (جایکا) در 1 اکتبر 2003 منصوب کرد. گزارش شد که مقامات جوان جایکا حتی قبل از انتصاب رسمی، تمایل شدید خود را برای رهبری او ابراز کردن، او جایکا را با تاکید بر ایده های حوزه ها و امنیت انسانی رهبری کرد. او پروژه های صلح سازی را در افغانستان و میندانائو ساخت. با کمک، تحت رهبری او جایکا در سال 2008 به بزرگترین سازمان کمک های دوجانبه در جهان تبدیل شد. آ
کیهیکو تاناکا جانشین او شود. او در 27 نوامبر 2014 عضو شورای مشورتی قانون کاخ سلطنتی بود. این شورا ارگان مشاوره خصوصی نخست وزیر وقت جونیچیرو کویزومی بود که به دفتر کابینه تعلق داشت. شورا از 25 ژانویه 2005، 17 بار برای بحث در مورد بحث جانشینی ژاپن و قانون خانوار سلطنتی تشکیل جلسه داد. در 24 نوامبر 2005، توصیه شورای مشورتی شامل حق اعضای زن بر تاج و تخت، از جمله حق تعمیم به دودمان زن، و گسترش نسل اولیه به اعضای زن خانواده امپراتوری بود. هم دانشگاه اوگاتا و هم ملکه میچیکو دانشگاه قلب مقدس است. در 17 آوریل 2012، وزیر امور خارجه، کوئیچیرو گنبا، در 17 آوریل 2012، یک "پذیرایی برای احترام به کمک های خانم ساداکو اوگاتا به کشور ما و جامعه بین المللی" در توکیو برگزار شد. نخست وزیر یوشیهیکو نودا سخنرانی کرد. او گفت: "به دلیل زلزله و سونامی توهوکو در سال 2011، پیشنهاد کمک به ژاپن از بیش از 160 کشور و بیش از 40 سازمان بین المللی به دستاوردهای خانم ساداکو اوگاتا بی ربط نبود. اوگاتا در بنیاد Sergio Vieira de Mello شرکت داشت. نقل و قول ها. "اگر ما وضعیت اسفناک پناهندگان یا بار کشورهایی را که آنها را پذیرفته اند نادیده بگیریم، م
ی ترسم در خشونت های مجدد هزینه سنگینی بپردازیم. باید فوراً شرایطی فراهم شود تا پناهندگان بتوانند به کشور بازگردند و در صلح و مدارا زندگی کنند. در کشور خودشان." - سخنرانی پذیرش مدال آزادی، 4 ژوئیه 1995 زندگی شخصی. در سال 1960، او با شیجورو اوگاتا (1927–2014)، پسر تاکتورا اوگاتا، که همچنین یکی از مقامات بانک ژاپن بود ازدواج کرد و سپس مدیر اجرایی آن شد. او پس از ازدواج نام خود را از ساداکو ناکامورا به ساداکو اوگاتا تغییر داد. او یک پسر (آتسوشی اوگاتا، کارگردان سینما) و یک دختر دارد. اوگاتا در 22 اکتبر 2019 در سن 92 سالگی درگذشت. مرگ. ساداکو اوگاتا در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۹، در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
سادائو آراکی (؛ زاده درگذشته ) ارتشبد در نیروی زمینی امپراتوری ژاپن قبل و در طول جنگ جهانی دوم بود. وی به عنوان یکی از اصلی ترین نظریه پردازان سیاسی راست گرای ملی در امپراتوری ژاپن، به عنوان رهبر جناح رادیکال جناح راه امپراتور در درون ارتش ژاپن قلمداد می شد. به عنوان وزارت نیروی زمینی امپراتوری ژاپن تحت نخست وزیری اینوکای تسویوشی خدمت کرد. وی بعداً به عنوان وزیر در وزارت آموزش، فرهنگ، ورزش، علوم و فناوری در دوره دولت های کونوئه فومیمارو و هیرانوما کی ایچیرو خدمت کرد. در سال ۱۹۳۱، ژنرال آراکی به عنوان وزیر جنگ ژاپن منصوب شد. او عقاید تندی داشت. او همچون بسیاری دیگر از مقامات بلندپایهٔ ارتش ژاپن باور داشت که ژاپن یا باید به کشوری امپریالیستی بدل شود یا منتظر نابود شدن ملتش بنشیند. او به مبلغ علنی تمامیت خواهی، نظامی گری، توسعه طلبی و کوکوتای بدل شد. پس از جنگ جهانی دوم، وی به جرم جنایات جنگی ژاپن محکوم شد و به حبس ابد محکوم شد اما در سال ۱۹۵۵ آزاد شد.
سای اونجی کینموچی ؛( زاده درگذشته ) یک سیاستمدار اهل ژاپن بود. پسر توکودایجی کین ایتو بود.
سایتو ماکوتو (؛ زاده درگذشته ) یک سیاست مدار اهل ژاپن بود.
ساکاموتو ریوما ؛ زاده درگذشته یک سیاست مدار اهل ژاپن بود. وی در یک خانواده سامورایی دون پایه متولد شد. یکی از فعالان سیاسی بود که با شوگون سالاری توکوگاوا مخالف بود وی سعی در اتحاد بین قلمروی ساتسوما و قلمروی چوشو که با هم درگیر بودند، داشت. وی با سایگو تاکاموری از اهالی قلمروی ساتسوما ملاقات داشت و با افکارش در مورد نابودی نظام شوگونی آشنا گردید. وی اولین شرکت تجارت بین المللی را با کمک سایگو راه اندازی کرد. عواید این شرکت برای تقویت و آماده سازی نیروهای مخالف سیستم شوگون سالاری می رسید. در سال ۱۸۶۶ ساکاموتو در یک درگیری با تپانچه ای که در دست داشت یکی از کاپیتان های پلیس شوگون را به قتل رساند و به زندان افتاد. وی که قبلاً هم به زندان افتاده بود برای بار دوم آزاد شد. وی یک برنامهٔ ۸ ماده ای را برای تغییر سیستم و کنار گذاری دولت شوگون و ایجاد دولت جدید طراحی کرد. در سال ۱۸۶۷ تایسی هوکان (بازگشت قدرت به امپراتور) توسط یامائوچی تویوشیگه فرماندار ولایت توسا به توکوگاوا یوشینوبو پیشنهاد شد و به طور غیرمنتظره شوگون این برنامه را پذیرفت و برای اجرای این برنامه آماده شد. در تاریخ ۹ نوامبر وی از مقام شوگونی استعفا دا
د. برنامه های ساکاموتو شامل تغییرات سیاسی و اقتصادی زیادی در ژاپن می شد که در اثر اجرای این تغییرات ساکاموتو ریوما به عنوان پدر مدرنیزه شدن ژاپن یاد می شود. در تاریخ ۱۰ دسامبر ۱۸۶۷ ساکاموتو ریوما به قتل رسید. به نظر می رسید که این ترور توسط شینسنگومی و یا گروهی دیگر از نیروهای تحت امر شوگون باشند انجام شده باشد اما قاتل واقعی هیچگاه پیدا نشد. وضعیت زمانه. در اواخر قرن نوزدهم ژاپن از نظر اقتصادی کشوری کم توسعه یافته بود که از سال ۱۶۰۰ توسط خاندان توکوگاوا اداره می شد که در سال ۱۶۰۳، لقب شوگون را برای خود انتخاب کرده بودند. در طول این دوره امپراتوری ژاپن در کناری ایستاده بود و تنها یک نقش تشریفاتی محض داشت. شوگون های توکوگاوا از اعضای بسیار بانفوذ طبقه فئودال ها بودند که از قلمروهای خود مالیات می گرفتند. این شوگون ها همراه با ملازمان ارتشی خود، سامورایی ها، جامعه ای را به وجود آورده بودند که شبیه اروپای قرون وسطی بود که در آن طبقات شغلی و تجارت محدود بود و بالاترین نرخ های مالیاتی را باید کشاورزان پرداخت می کردند. در کشور سیاست ساکوکو به معنای سیاست درهای بسته اعمال می شد، و هدف آن محدود و ممنوع کردن ارتباط و ت
جارت مردمان کشور ژاپن با اتباع خارجی بود. در دوره ادو ورود خارجی ها و خروج ژاپنی ها می توانست مجازات مرگ را در پی داشته باشد. شوگون در ادو مستقر بود و تمام تجارت خارجی را کنترل و در انحصار خود درآورده بود. نهادهای اقتصادی و سیاسی، محدود بودند و ژاپن در فقر به سر می برد. مخالفان برعکس این را می خواستند. آنان به دنبال آن بودند تا با آسیا و اروپا تجارت کنند، نهادهای فئودالی قدیم را منسوخ کنند و یک دولت مدرن در ژاپن تشکیل دهند. آنان برای آنکه حامیان خود را افزایش دهند، انگیزه خود را قدرت گرفتن امپراتور ژاپن در امور کشور عنوان می کردند. اوکوبو توشیمیچی (۱۸۳۰–۱۸۷۸ میلادی)، از سیاستمداران مشهور این دوره ادعا می کرد «یک کشور نمی تواند دو سلطنت داشته باشد، یک خانه نمی تواند دو ارباب داشته باشد، دولت باید تنها به یک حاکم واگذار شود.» اما قصد اصلی آنان تنها حفظ امپراتور بر سریر قدرت نبود بلکه آنان به دنبال تغییر کامل نهادهای اقتصادی و سیاسی بودند. زمینه زندگی. در اواخر دوره سنگوکو، چوسوکابه موریچیکا فرماندار ولایت توسا بود. وی در نبرد سکیگاهارا (۱۶۰۰ میلادی) در جبهه خاندان تویوتومی علیه خاندان توکوگاوا جنگید. پس از شکست
در این جنگ املاک وی توسط خاندان توکوگاوا ضبط شد. وی دوباره ۱۵ سال بعد در محاصره اوساکا (۱۶۱۵ میلادی) به نفع خاندان تویوتومی جنگ کرد و کشته شد. پس از آن فرمانداری ولایت توسا به یامائوچی کاتسوتویو یکی از ملازمان خاندان توکوگاوا واگذار شد. از این پس در این ولایت سامورایی های وابسته خاندان یامائوچی به عنوان سامورایی های طبقه بالا یا جوشی و سامورایی های خاندان چُوسُوکابه به عنوان سامورایی های طبقه پایین یا گوشی (سامورایی) درآمدند. برخلاف سامورایی های جوشی که فقط به کار اختصاصی خود اشتغال داشتند، سامورایی های گوشی به غیر از انجام کارهای سپاهی، کشاورزی یا تجارت هم می کردند. ولایت توسا از ولایت هایی بود که اختلاف طبقاتی در آن شدید بود. خانواده ریوما ساکاموتو هر چند از طبقهٔ سامورایی های گوشی بودند ولی از سه نسل قبل به تجارت مشغول بودند و از نظر ثروت در موقعیت بسیار خوبی قرار داشتند. اوایل زندگی. ۳ ژانویه، ۱۸۳۶ به عنوان دومین پسر ساکاموتو هاچیهی و ساکاموتو کو در قلمروی توسا (نام امروزی استان کوچی) متولد شد. وی یک برادر و سه خواهر بزرگتر از خود داشت. پدر وی یک سامورایی گوشی (طبقه پایین سامورایی ها) بود و به ساخت و تجا
رت ساکی و همچنین سمساری اشتغال داشت. ریوما کوچکترین فرزند خانواده و مورد عشق و علاقه تمامی اعضای خانواده بود. در کودکی شخصیت نازپرورده و ضعیفی داشت و چون به آسانی گریه می کرد و شب ادراری داشت، هم سالانش وی را اذیت و آزار می کردند. ریوما در سن ۱۰ سالگی مادر خود را بر اثر بیماری از دست داد و از این پس خواهر بزرگترش ساکاموتو اوتومه مواظبت از وی را برعهده گرفت. ریوما در ۱۱ سالگی به مدرسه فرستاده شد اما پس از دعوا با یکی از همکلاسی هایش که از طبقه جوشی بود، با کارد زخمی شد. هر چند همکلاس وی مقصر تشخیص داده شد و از مدرسه اخراج شد اما پدر ریوما نیز وی را از ادامه رفتن به مدرسه بازداشت. به این ترتیب وی بیش از چند ماه تحصیل نکرد. خواهر بزرگتر وی، اوتومه که احساس می کرد مادرش ریوما را لوس بار آورده، بخاطر نگرانی از آینده تصمیم گرفت برادرش را قوی سازد. اوتومه در ورزش شنا، کنجوتسو (شمشیرزنی)، سوارکاری، تیراندازی با کمان ماهر بود و این مهارت ها را به ریوما یاد داد. همچنین مراقب بود که ریوما در طول روز تمرین نوشتن و مطالعه کتاب را انجام دهد. در سن ۱۳ سالگی ریوما وارد مدرسه شمشیرزنی شد و به علت مهارتی که کسب کرده بود، در می
ان دوستانش اعتباری به دست آورد. اتحاد دادن قلمروی ساتسوما و چوشو. قلمروی ساتسوما و قلمروی چوشو هر دو جزو قلمروهای پرقدرت (یوهان) در دوره باکوماتسو بودند. در سال ۱۸۶۳ قلمروی ساتسوما با کمک قلمروی آیزو قلمروی چوشو را از دنیای سیاست در پایتخت بیرون رانده بود (تغییر سیاسی روز هیجدهم ماه هشت) و در سال بعد ۱۸۶۴ با اسلحه گرم (حادثه کینمون) توانسته بود سربازان قلمروی چوشو را که به کیوتو آمده بودند را شکست دهد و از پایتخت براند. بدین ترتیب رابطه مابین دو قلمرو به دشمنی گرایید. در سال های دهه ۱۸۶۰، ساتسوما تمایل داشت موقعیت ممتاز خود را در راستای حفظ وضعیت موجود حفظ کند، در حالی که هدف چوشو به قیام با هدف سرنگونی حکومت تبدیل شده بود. ساکاموتو ریوما از طریق میانجیگری توانست، رهبران نظامی ساتسوما سایگو تاکاموری و اوکوبو توشیمیچی و از طرف دیگر کیدو تاکایوشی (کاتسورا کوگورو) از قلمروی چوشو را گرد هم بیاورد. اگر چه این دو قلمرو به طور سنتی دشمنان شدید یکدیگر بودند، رهبران آنها موافقت کردند که زمان مناسب برای تغییر رسیده است و موافقت کردند که در صورت حمله از طرف دیگران به یکدیگر کمک کنند. همچنین قلمروی چوشو به شدت به سلاح ها