Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی بر خلاف دیدگاه ژن محور، که هزینه ژنی مربوط به سامانه ای که تنها نیمی از ژنوم گونه در طی تولید مثل جنسی به نسل بعد منتقل می شود را بسیار بالا به تصویر می کشد، باقی ماند. زیست جامعه شناسی. کار هامیلتون بر انتخاب خویشاوندی کمک شایانی به پدید آمدن شاخه زیست جامعه شناسی کرد. توضیح چرایی وجود رفتارهای ایثارگونه مشکلی بزرگ برای دانشمندان فرگشتی بود. پیشرفت مهمی در سال ۱۹۶۴ با ارائه قانون هامیلتون توسط وی به دست آمد؛ قانونی که نشان می دهد هوجامعه گرایی در حشرات (وجود طبقه های کارگر نازا) و بسیاری دیگر نمونه ها از رفتارهای ایثارگونه در نتیجه انتخاب خویشاوندی به وجود آمده اند. نگره های دیگری نیز مطرح شدند که گاه از نظریه بازی ها سرچشمه گرفته بودند، از جمله ایثار بازگشتی. در ۱۹۷۵، ادوارد ویلسون کتاب تأثیرگذار و جنجالی خود را با نام "" منتشر کرد که در آن مدعی شد نگره فرگشتی می تواند بسیاری جنبه های رفتار جانوران را، از جمله انسان ها، توضیح دهد. منتقدان زیست جامعه شناسی، از جمله استیفن جی گولد و ریچارد لیوونتین، ادعا کردند که زیست جامعه شناسی بیش از حد به بزرگ کردن نقش ژن ها در توضیح رفتارهای پیچیده انسانی پرداخته است.
آن ها همچنین بر این باور بودند که نگره های دانشمندان زیست جامعه شناس اغلب نمایانگر پیش فرض های ایدئولوژیک خودشان است. بر خلاف این انتقادها، پژوهش بر روی زیست جامعه شناسی و دیگر شاخه های روان شناسی فرگشتی ادامه پیدا کرد. الگوها و روندهای فرگشتی. یکی از مهم ترین مباحث مطرح شده در دهه ۱۹۷۰ بر روی نگره تعادل نقطه ای بود. نیلز الدرج و استیفن جی گولد گزارش دادند که الگویی در گونه های سنگواره شده دیده می شود که در آن، سنگواره هایی که برای مدت زمان طولانی بدون تغییر باقی مانده بودند، با دوره های کوتاه و گسسته از همِ تغییراتِ سریع مخلوط شده اند. پیشرفت ها در روش های توالی یابی باعث افزایشی شدید در ژنوم های توالی یافت شده گشتند، و به دانشمندان اجازه دادند تا نگره های فرگشتی خود را با کمک داده های عظیم ژنومی بازبینی کنند. مقایسه میان این ژنوم ها اطلاعاتی دربارهٔ سازوکار ملکولی گونه زایی و تطابق به دست دادند. تحلیل های ژنومی تغییرات بنیادینی در درک تاریخ فرگشتی حیات، از جمله پیشنهاد سامانه سه محوری توسط کارل ووز، پدیدآورد. پیشرفت ها در سخت افزارهای محاسباتی و نرم افزارها اجازهٔ آزمودن و برون یابی مدل های فرگشتی که به سرع
ت پیچیده تر می شدند را دادند و منجر به پدید آمدن شاخه زیست شناسی دستگاه ها شدند. یکی از نتایج این پیشرفت ها، امکان تبادل دیدگاه میان نگره های دانشمندان فرگشتی و دانش علوم رایانه بود؛ چیزی که با عنوان محاسبات فرگشتی شناخته می شود. در محاسبات فرگشتی، تلاش بر تقلید از فرگشت زیستی برای پدیدآوردن الگوریتم های رایانه ای جدید است. امروزه کشف ها در زیست فناوری امکان دستکاری در همه ژنوم ها را می دهند؛ پیشرفتی که به مطالعات فرگشتی اجازه می دهد در آینده اقدام به ساخت یاخته های کامل بشرساز کند. میکروبیولوژی، انتقال افقی ژن، و درون هم زیستی. میکروبیولوژی از سوی نخستین دانشمندان فرگشت شناس مورد کم توجهی بسیار قرار گرفت. دلیل چنین چیزی اغلب در دسترس نبودن ویژگی های ریخت شناختی و نبود ایده وجود گونه های مختلف در میکروبیولوژی، به ویژه در میان پروکاریوت ها، بوده است. امروزه دانشمندان فرگشتی از درک بهبودیافته خود از فیزیولوژی میکروبی و بوم شناسی – که نتیجه سادگی نسبی ژنومیک میکروبی بوده است – بهره می گیرند تا آرایه شناسی و فرگشت این یاخته ها را بیشتر بررسی کنند. این پژوهش ها نشان داده اند که بر خلاف انتظارها، تنوع بسیار گسترده
ای در میان میکروب ها وجود دارد. گامی مهم در مطالعه فرگشت میکروبی در سال ۱۹۵۹ در ژاپن با کشف انتقال افقی ژن برداشته شد. این انتقال ساختارهای ژنتیکی میان گونه های مختلف باکتری ها توجه دانشمندان را به دلیل نقش مهمشان در گستراندن مقاومت آنتی بیوتیکی جلب کرد. به تازگی و با گسترش آگاهی از ژنوم، ادعا شده است که انتقال افقی ساختارهای ژنتیکی نقشی مهم در فرگشت همهٔ یاخته ها داشته است. چنین میزان بالایی از انتقال جانبی ژن باعث پدید آمدن این ایده شده است که درخت فرگشتی همه یاخته های امروزین – که «درخت حیات» نامیده می شود – بیشتر همانند تاری درهم تنیده یا تور است تا درختی با شاخه های مجزا. در حقیقت، نگره درون هم زیستی یا سیمبیوژنز برای منشأ اندامک ها تکیه بر اهمیت بنیادین انتقال افقی ژن در فرگشت یوکاریوت هایی چون قارچ ها، گیاهان، و جانوران دارد. درون هم زیستی مطرح می کند که اندامک ها درون سلول های یوکاریوت هایی چون میتوکندری و کلروپلاست ها، بازماندگان باکتری های مستقلی هستند که در میان دیگر سلول ها به حیات سیمبیوتیکی پرداختند. پیشتر در پایان سده ۱۹ام میلادی شباهت ها میان میتوکندریا و باکتری ها مشاهده شده بودند، اما اهمیت
چندانی به آن داده نشد تا اینکه در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، لین مارگلیس نه تنها این مبحث را دوباره گشود، که توانست با شواهد تازه نشان دهد که اندامک ها دارای دی ان ای از آن خود بودند که به شکل مستقل از دی ان ای موجود در هسته سلول به ارث برده اند. زیست شناسی رشد فرگشتی. در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، اصول سنتز فرگشتی نوین زیر کنکاو گسترده قرار گرفتند. این هنگامی بود که دانشمندانی چون برایان گودوین و استوارت کافمن توانسته بودند مفاهیم زیست شناسی ساختاری را دوباره زنده کنند؛ مبحثی که ایده های سایبرنتیک و نظریه سامانه ها را به کار می برد و بر اهمیت فرایندهای خودسامانده به عنوان فاکتوری که روند فرگشت را به شکل مستقیم تحت تأثیر قرار می دهد، تکیه دارد. استیفن جی گولد پیشتر به احیای ایده های ناجورزمانی دربارهٔ تغییر در نرخ های نسبی فرایندهای رشدی در طی فرگشت پرداخته بود تا بتواند پدید آمدن فرم های تازه را توضیح دهد. او و ریچارد لیوونتین مقاله ای تأثیرگذار در ۱۹۷۹ منتشر کردند که عنوان می کرد تغییر در یک ساختار زیستی، یا حتی نو شدن در ساختار، می توانند به صورت تصادفی به خاطر انتخاب در ساختاری دیگر باشند، به جای آنکه نتیجه انتخاب طب
یعی برای آن سازگاری مشخص باشند. آن ها چنین تغییرات ساختاری تصادفی را «پشت بغل» نامیدند. بعدها، گولد و الیزابت وربی به دست آوردن عملکردهای تازه به وسیله ساختارهای جدیدی که به این ترتیب پدید می آیند را به بحث گذاشتند و آن ها را «Exaptation» نامیدند. داده های مولکولی از سازوکارهایی که رشد را تحت تأثیر قرار می دهند در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ رشد چشمگیری یافتند. آشکار شد که تنوع ریختی جانوران نه نتیجه گروه مختلفی از پروتئین ها که رشد جانوران گوناگون را قاعده می بخشند است، بلکه برآمده از تغییرات رشد گروه کوچکی از پروتئین های که مشترک در میان همه جانوران هستند، بوده اند. این پروتئین ها با عنوان «بسته ژنتیک–رشد» شناخته شدند. این یافته ها شاخه علمی فیلوژنتیک، دیرین شناسی، و زیست شناسی رشدی تطبیقی را تحت تأثیر قرار دادند، و نخستین گام های آغازین مبحث زیست شناسی رشدی فرگشتی (که با عنوان «evo-devo» برگرفته از سرواژگان «evolutionary developmental biology» نیز شناخته می شود) شدند.
مرغابی سیاه آفریقایی نام یک گونه از سرده مرغابی ها است.
مرغابی چَتِم نام یک گونه منقرض شده از تیره مرغابیان است.
مرغابی لابرادور نام یک گونه منقرض شده از تیره اردکیان است.
مرغابی پشت سفید نام یک پرنده آبزی از خانواده مرغابیان است.
مرغابی فیلیپینی نام یک گونه از سرده مرغابی ها است.
مرغابی سیاه آرام نام یک گونه از سرده مرغابی ها است.
کاردینال نوک زرد نام یک گونه از تیره زردپره ایان است.
لابرادور (به انگلیسی: Labrador) بخشی از استان نیوفاندلند و لابرادور در شرق کانادا است. این منطقه با وسعتی حدود ۲۹۴٬۳۳۰ کیلومتر مربع، ۷۱٪ از مساحت استان را تشکیل می دهد، اما تنها ۶٪ از جمعیت آن را در خود جای داده است. لابرادور از طریق تنگه بل آیل از جزیره نیوفاندلند جدا شده و با استان کبک در غرب و جنوب هم مرز است. این منطقه همچنین مرز کوچکی با قلمرو نوناووت در جزیره کیلینیک دارد. نام و ریشه شناسی. نام «لابرادور» از «ژوآئو فرناندس لاورادور»، کاوشگر پرتغالی که در سال های ۱۴۹۸–۱۴۹۹ در سواحل این منطقه سفر کرد، گرفته شده است. در زبان اینوئیتی، لابرادور «نوناتسوآک» به معنای «سرزمین بزرگ» نامیده می شود. جمعیت و گروه های بومی. جمعیت لابرادور در سال ۲۰۲۱ حدود ۲۶٬۶۵۵ نفر بود. ساکنان بومی این منطقه شامل اینوئیت های شمالی (نوناتسیاووت)، متیس های جنوبی (نوناتوکاووت) و اینوهای نیتاسینان هستند. جغرافیا و اقلیم. لابرادور بخش شرقی شبه جزیره لابرادور را در بر می گیرد و دارای اقلیم قطبی در شمال و اقلیم زیرقطبی در جنوب است. این منطقه به چهار بخش جغرافیایی تقسیم می شود: ساحل شمالی، لابرادور مرکزی، لابرادور غربی و ساحل جنوبی. لابرا
دور دارای مناظر طبیعی متنوعی است، از جمله کوه های تورنگات در شمال، رود چرچیل و مناطق جنگلی وسیع. این منطقه زیستگاه گونه های مختلفی از حیات وحش، از جمله خرس قطبی، گوزن شمالی و پرندگان مهاجر است. تاریخچه. لابرادور در ابتدا بخشی از فرانسه نو بود و پس از جنگ فرانسه و هند در سال ۱۷۶۳ به بریتانیا واگذار شد. در سال ۱۸۰۹، لابرادور از کانادای سفلی جدا شده و به مستعمره نیوفاندلند منتقل شد. مرزهای داخلی لابرادور تا مدت ها مشخص نبود و در نهایت در سال ۱۹۲۷ توسط شورای خصوصی بریتانیا تعیین شد. اگرچه این مرزها توسط دولت کبک به رسمیت شناخته نشده اند، اما در قانون اساسی کانادا تثبیت شده اند. اقتصاد و منابع طبیعی. لابرادور دارای منابع طبیعی فراوانی است، از جمله معادن سنگ آهن در لابرادور غربی و پروژه های بزرگ نیروگاه برق آبی مانند سد چرچیل فالز. این پروژه ها نقش مهمی در توسعه اقتصادی منطقه داشته اند. خودگردانی بومیان. در سال ۲۰۰۵، منطقه نوناتسیاووت به عنوان یک منطقه خودگردان اینوئیتی در شمال و شمال شرقی لابرادور تأسیس شد. همچنین، جامعه نوناتوکاووت در جنوب لابرادور در حال پیگیری به رسمیت شناختن حقوق خود و دستیابی به خودگردانی است
. ترابری و زیرساخت ها. تا دهه ۲۰۰۰، بسیاری از جوامع ساحلی لابرادور فاقد ارتباط جاده ای با سایر نقاط بودند. با ساخت بزرگراه سراسری لابرادور، ارتباطات جاده ای بهبود یافته است. با این حال، بسیاری از مناطق هنوز به حمل ونقل هوایی و دریایی وابسته هستند.
گوآمال (به اسپانیایی: Guamal) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش ماگدالنا واقع شده است. خصوصیات. گوآمال ۲۵٬۰۵۸ نفر جمعیت دارد.
ساباناگرانده (آتلانتیکو) (به اسپانیایی: Sabanagrande, Atlántico) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش آتلانتیکو واقع شده است.
ساندونا (به اسپانیایی: Sandona) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش نارینیو واقع شده است.
مانسانارس (کالداس) (به اسپانیایی: Manzanares, Caldas) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کالداس واقع شده است.
ایتوآنگو (به اسپانیایی: Ituango) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در Northern Antioquia واقع شده است.
پوئبلوویخو (ماگدالنا) (به اسپانیایی: Pueblo Viejo, Magdalena) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش ماگدالنا واقع شده است. خصوصیات. پوئبلوویخو ۲۴٬۸۶۵ نفر جمعیت دارد.
ال کوپی (سزار) (به اسپانیایی: El Copey) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش سزار واقع شده است. خصوصیات. ال کوپی ۲۴٬۳۶۸ نفر جمعیت دارد.
سوپیا (کالداس) (به اسپانیایی: Supía, Caldas) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کالداس واقع شده است.
آرخلیا (کائوکا) (به اسپانیایی: Argelia, Cauca) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کائوکا واقع شده است. خصوصیات. آرخلیا ۷۱۳ کیلومترمربع مساحت و ۲۷٬۰۳۰ نفر جمعیت دارد.
مورالس (کائوکا) (به اسپانیایی: Morales, Cauca) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کائوکا واقع شده است.
لا ماکارنا (متا) (به اسپانیایی: La Macarena, Meta) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش متا واقع شده است.
دابوا (انتیوکیا) (به اسپانیایی: Dabeiba) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در Western Antioquia واقع شده است.
سانتو توماس (آتلانتیکو) (به اسپانیایی: Santo Tomás, Atlantico) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش آتلانتیکو واقع شده است. خصوصیات. سانتو توماس ۲۳٬۱۸۸ نفر جمعیت دارد.
ایسنوس (اویلا) (به اسپانیایی: Isnos) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش اویلا واقع شده است.
پالمار ده وارلا (به اسپانیایی: Palmar de Varela) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش آتلانتیکو واقع شده است.
ایستامینا (چوکو) (به اسپانیایی: Istmina) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش چوکو واقع شده است.
سان کارلوس (انتیوکیا) (به اسپانیایی: San Carlos, Antioquia) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش انتیوکیا واقع شده است.
بالبوآ (کائوکا) (به اسپانیایی: Balboa, Cauca) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کائوکا واقع شده است. خصوصیات. بالبوآ ۳۶۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۷٬۰۳۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مونیتوس (کوردوبا) (به اسپانیایی: Moñitos) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کوردوبا واقع شده است.
لوروآکو (به اسپانیایی: Luruaco) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش آتلانتیکو واقع شده است.
وییانوئوا (لا گواخیرا) (به اسپانیایی: Villanueva, La Guajira) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش لا گواخیرا واقع شده است. خصوصیات. وییانوئوا ۲۶۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۸٬۸۰۴ نفر جمعیت دارد و ۲۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سانتا آنا (ماگدالنا) (به اسپانیایی: Santa Ana, Magdalena) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش ماگدالنا واقع شده است. خصوصیات. سانتا آنا ۲۲٬۸۴۰ نفر جمعیت دارد.
ناتاگایما (تولیما) (به اسپانیایی: Natagaima) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش تولیما واقع شده است.
سان بنیتو آباد (سوکره) (به اسپانیایی: San Benito Abad) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش سوکره واقع شده است.
ماآتس (به اسپانیایی: Mahates) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش بولیوار، کلمبیا واقع شده است.
سانتا فه ده انتیوکیا (به اسپانیایی: Santa Fe de Antioquia) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش انتیوکیا واقع شده است. خصوصیات. سانتا فه ده انتیوکیا ۴۹۳ کیلومترمربع مساحت و ۲۲٬۷۶۴ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای کادیس و تروژیلو، کاسرس خواهرخوانده های سانتا فه ده انتیوکیا هستند.
رپلون (آتلانتیکو) (به اسپانیایی: Repelón) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش آتلانتیکو واقع شده است.
پینییوس (بولیوار) (به اسپانیایی: Pinillos) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش بولیوار، کلمبیا واقع شده است.
رمدیوس (انتیوکیا) (به اسپانیایی: Remedios, Antioquia) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش انتیوکیا واقع شده است.
تاریخ سری مغولان (به مغولی: ) کتابی است نوشته شده به زبان مغولی و نامدار به یوان چائویی شه، که در ۱۲۴۰ میلادی نوشته شده است. این کتاب، کتابی دربارهٔ مغولان و لشکرکشی های آنان در زمان حیات چنگیز خان است. این کتاب، هم از دیدگاه تاریخی و هم از دید ادبی بسیار مهم است، به ویژه که به خوارزمشاهیان، بخش های پردامنه ای را اختصاص داده است. تاریخ سری مغولان از معدود آثار نوشته شده و بازمانده از مغولان و تنها مدرکی است که نگاه آنان را به رویدادهای تاریخی، بدون موشکافی های ملت های دیگر از آنان، نشان می دهد. تاریخ سری مغولان مشتمل بر روایاتی منظوم از سرچشمه های اسطوره ای خاندان تموچین (چنگیزخان)، از هنگامی که نخستین پیشینیان مغولان از دریای تنگریس به سرچشمهٔ رود آنان در مغولستان باختری آمدند، است و به بیان رخدادهای تاریخی آنان تا اواخر حکومت اوگتای، نخستین جانشین چنگیزخان می پردازد. گسترهٔ جغرافیایی رخدادهای مورد گفتگو در این اثر شامل برخی سرزمین های آسیای مرکزی، مغولستان، چین، افغانستان و پاکستان است. تاریخ سری مغولان از جهت این که نخستین منبع دست اوّل و اساسی در مطالعات مغول شناسی است، از اهمیت ویژه ای برخوردار است؛ و می
تواند گوشه های بسیاری از چگونگی تکوین و تشکیل حکومت مغول و زندگی تموچین، چنگیز را روشن سازد؛ و به همین دلیل است که بعدها خود منبعی دست اوّل برای تاریخ نویسان معتبر این دوره، چون عطاملک جوینی، برای تدوین «تاریخ جهانگشای» و رشیدالدین فضل الله همدانی، برای تدوین «جامع التواریخ» گردید. نگارش کتاب. هم قطاران پیر و پیروان وفادار و امیران لشکر چنگیزخان شب های زیادی را به دور آتش های بزرگ اردوگاه یا در چادرهای سپید جمع می شدند و از وقایع گذشته، خاطراتی را که رویدادهای تاریخی زمان خود بودند بازگو می کردند. این نوشته ها که با دست خط های زیبا تهیه شده بودند، پس از مدتی جمع آوری شده و کتاب تاریخ سری مغولان را تشکیل دادند. بخشی از این سند به صورت داستان های حماسی و بخشی دیگر شکل اولیهٔ تاریخ مغول را نشان می دهد. این کتاب با مراقبت بسیار در محل خاص اسناد تاریخی و دولتی نگهداری می شد و فقط در دسترس اعضاء خانوادهٔ امپراتوری بود. کتاب در دست چینیان. امپراتوری چنگیز در قرن چهاردهم میلادی در آستانهٔ فروپاشی قرار گرفت. گروه های ملی گرا در چین آخرین بازماندگان قدرتمند مغول را در سال ۱۳۶۸ میلادی از پکن بیرون راندند و بقایای مغولا
ن را به سخره گرفتند و عمارات و قصرها و جبه های باارزش آن ها را به آتش کشیدند. اما پادشاهان آتی چینی یعنی مینگ ها در حفظ کتاب کوشیدند. چینی ها برای ادارهٔ مغول های مزاحمی که هنوز در مرزهای شمالی چین حضور داشتند، نیاز به برگردانانی پیدا کردند که به زبان مغولی چیره باشند. کتاب تاریخ سری برای تربیت چنین افرادی که به زبان مغولی آشنا شوند مورد احتیاج آن ها بود. درنتیجه دانشجویانی که به آموزش این سند تاریخی از دیدگاه یادگیری زبان مغولی که در آن لفظ های مغولی به طور سمبلیک و هرکدام جدا از دیگری با علامت خاصی مشخص و نشان داده شده بود توانستند این سند را ترجمه و به صورت کتابی عرضه کنند. دانشجویان مینگ (پادشاه چین) بعد از ترجمهٔ این سند تاریخی در قالب صدا و علامت و برگردانیدن آن به زبان خودشان، کتاب تاریخ سری را به عنوان چیزی بی ارزش به دور انداختند. ترجمه ها. در سال ۱۸۷۷ یک کشیش روسی که به زبان چینی آشنایی داشت، کتاب را در پکن کشف و به روسی برگرداند. در سال ۱۹۰۸ دانش پژوهانی در اروپا، آسیا و آمریکا به برگردان این سند تاریخی دست زدند. به سبب دشوار بودن برگردان لغات اصلی مغولی از روی نویسه های چینی، ترجمه هایی به زبان ها
ی مختلف به وجود آمد، ولی هیچ یک قابل اعتماد و رضایت بخش نبود. در سال ۱۹۶۹ میلادی ایگور در اچلو تلیز استاد تاریخ خاورزمین در دانشگاه ملی استرالیا با کمک رایانه و برگردان ۳۸۰۰۰ واژهٔ مغولی به انگلیسی، این کتاب را به طور دقیق برگردان نمود. تاریخ سری مغولان توسط شیرین بیانی، از زبان فرانسه به فارسی نیز ترجمه شده است. منابع. [The Secret History of the Mongols Homepage http://altaica.ru/e_SecretH.php]
بزرگ شدگی دهلیز اشاره به وضعیتی دارد که در آن دهلیز چپ یا دهلیز راست در قلب بزرگ تر از اندازه طبیعی است. این مشکل همچنین می تواند هر دو دهلیز را تحت تأثیر قرار دهد.و معمولاً ناشی از نقائص دریچه های قلبی یا نقائص مادرزادی است. انواع. بزرگ شدن دهلیز دو نوع است:
ساردیناتا (به اسپانیایی: Sardinata) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش نورته د سانتاندر واقع شده است.
فردونیا (انتیوکیا) (به اسپانیایی: Fredonia, Antioquia) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در Southwestern Antioquia واقع شده است.
پورتو گوزمان (به اسپانیایی: Puerto Guzmán) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش پوتومایو واقع شده است.
سوکره (سوکره) (به اسپانیایی: Sucre, Sucre Department) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش سوکره واقع شده است.
بوئساکو (به اسپانیایی: Buesaco) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش نارینیو واقع شده است.
لا مونتانیتا (کاکئتا) (به اسپانیایی: La Montañita) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کاکئتا واقع شده است.
چیریگوآنا (به اسپانیایی: Chiriguaná) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش سزار واقع شده است. خصوصیات. چیریگوآنا ۲۱٬۴۹۴ نفر جمعیت دارد.
لا خاگووا ده ایبیریکو (به اسپانیایی: La Jagua de Ibirico, Cesar) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش سزار واقع شده است. خصوصیات. لا خاگووا ده ایبیریکو ۲۱٬۳۸۶ نفر جمعیت دارد.
سان پدرو (انتیوکیا) (به اسپانیایی: San Pedro, Antioquia) یک شهرک در کلمبیا است که در شهرستان انتیوکیا واقع شده است.
آتاکو (تولیما) (به اسپانیایی: Ataco) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش تولیما واقع شده است.
لا پاس (سزار) (به اسپانیایی: Los Robles La Paz) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش سزار واقع شده است. خصوصیات. لا پاس ۲۱٬۲۸۹ نفر جمعیت دارد.
مونیکیرا (بویاکا) (به اسپانیایی: Moniquirá) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در Ricaurte Province واقع شده است. خصوصیات. مونیکیرا ۲۲۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۱٬۳۷۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۶۶۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
فورتول (آرائوکا) (به اسپانیایی: Fortul) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش آرائوکا واقع شده است.
سان میگوئل (پوتومایو) (به اسپانیایی: San Miguel, Putumayo) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش پوتومایو واقع شده است.
وییانوئوا (کاساناره) (به اسپانیایی: Villanueva, Casanare) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کاساناره واقع شده است.
دیبوییا (لا گواخیرا) (به اسپانیایی: Dibulla, La Guajira) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش لا گواخیرا واقع شده است. خصوصیات. دیبوییا ۱٬۸۴۷ کیلومترمربع مساحت و ۲۱٬۰۹۸ نفر جمعیت دارد و ۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
روویرا (تولیما) (به اسپانیایی: Rovira) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش تولیما واقع شده است.
اووخاس (سوکره) (به اسپانیایی: Ovejas) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش سوکره واقع شده است.
بوگالاگرانده (به اسپانیایی: Bugalagrande) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش بایه دل کائوکا واقع شده است.
سان خاسینتو (بولیوار) (به اسپانیایی: San Jacinto del Cauca) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش بولیوار، کلمبیا واقع شده است.
ال دونسییو (کاکئتا) (به اسپانیایی: El Doncello ) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کاکئتا واقع شده است.
مارسییا (ریسارالدا) (به اسپانیایی: Marsella) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش ریسارالدا واقع شده است.
کونکوردیا (انتیوکیا) (به اسپانیایی: Concordia, Antioquia) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در Southwestern Antioquia واقع شده است.
سان مارتین (متا) (به اسپانیایی: San Martín, Meta) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش متا واقع شده است.
سوپو (به اسپانیایی: Sopó) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کوندینامارکا واقع شده است. خصوصیات. سوپو ۲۵٬۶۶۸ نفر جمعیت دارد.
ریو ویخو (بولیوار) (به اسپانیایی: Rio Viejo) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش بولیوار، کلمبیا واقع شده است.
ویستا ارموسا (متا) (به اسپانیایی: Vista Hermosa, Meta) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش متا واقع شده است.
مدیو آتراتو (چوکو) (به اسپانیایی: Medio Atrato) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش چوکو واقع شده است.
سان خوآن ده اورابا (به اسپانیایی: San Juan de Urabá) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در Urabá Antioquia واقع شده است.
تیمبیکی (کائوکا) (به اسپانیایی: Timbiqui, Cauca) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کائوکا واقع شده است.
آلبانیا (لا گواخیرا) (به اسپانیایی: Albania, La Guajira) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش لا گواخیرا واقع شده است. خصوصیات. آلبانیا ۴۲۵ کیلومترمربع مساحت و ۲۰٬۸۹۸ نفر جمعیت دارد و ۳۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ال پاسو (سزار) (به اسپانیایی: El Paso, Cesar) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش سزار واقع شده است. خصوصیات. ال پاسو ۲۰٬۲۹۲ نفر جمعیت دارد.
وییاگارسون (پوتومایو) (به اسپانیایی: Villagarzón) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش پوتومایو واقع شده است.
کالامار (بولیوار) (به اسپانیایی: Calamar, Bolívar) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش بولیوار، کلمبیا واقع شده است. خصوصیات. کالامار ۲۱٬۱۲۸ نفر جمعیت دارد.
آنسرمانوئوو (واییه دل کائوکا) (به اسپانیایی: Ansermanuevo) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش بایه دل کائوکا واقع شده است.
سانتاکروس (نارینیو) (به اسپانیایی: Santacruz, Nariño) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش نارینیو واقع شده است.
نچی (انتیوکیا) (به اسپانیایی: Nechí) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در Bajo Cauca Antioquia Subregion واقع شده است.
ال سولیا (نورته ده سانتاندر) (به اسپانیایی: El Zulia) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش نورته د سانتاندر واقع شده است.
سالامینا (کالداس) (به اسپانیایی: Salamina, Caldas) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کالداس واقع شده است. خصوصیات. سالامینا ۴۰۳٫۵۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۸٬۷۰۴ نفر جمعیت دارد و ۱٬۸۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
فرونتینو (انتیوکیا) (به اسپانیایی: Frontino, Antioquia) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در Western Antioquia واقع شده است.
یولومبو (انتیوکیا) (به اسپانیایی: Yolombó) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در Andean Region واقع شده است.
تیمانا (اویلا) (به اسپانیایی: Timana) یک منطقهٔ مسکونی در کلمبیا است که در شهرستان اویلا واقع شده است.
سان آلبرتو (سزار) (به اسپانیایی: San Alberto, Cesar) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش سزار واقع شده است. خصوصیات. سان آلبرتو ۱۹٬۶۵۶ نفر جمعیت دارد.
کاخامارکا (تولیما) (به اسپانیایی: Cajamarca, Tolima) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش تولیما واقع شده است.
پورتو کایسدو (پوتومایو) (به اسپانیایی: Puerto Caicedo) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش پوتومایو واقع شده است.
ال تامبو (نارینیو) (به اسپانیایی: El Tambo, Nariño) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش نارینیو واقع شده است.
پیخینیو دل کارمن (ماگدالنا) (به اسپانیایی: Pijiño) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش ماگدالنا واقع شده است. خصوصیات. پیخینیو دل کارمن ۱۳٬۸۵۰ نفر جمعیت دارد.
سانتا باربارا (انتیوکیا) (به اسپانیایی: Santa Bárbara) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش انتیوکیا واقع شده است.
نیلو (کوندینامارکا) (به اسپانیایی: Nilo) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کوندینامارکا واقع شده است.
ال کولخیو (به اسپانیایی: El Colegio) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کوندینامارکا واقع شده است.
تابیو (به اسپانیایی: Tabio) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کوندینامارکا واقع شده است.
سیلوانیا (به اسپانیایی: Silvania) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کوندینامارکا واقع شده است.
لا کالرا (کوندینامارکا) (به اسپانیایی: La Calera) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کوندینامارکا واقع شده است. خصوصیات. لا کالرا ۲۳٫۷۶۸ نفر جمعیت دارد.
توکانسیپا (به اسپانیایی: Tocancipá) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کوندینامارکا واقع شده است. خصوصیات. توکانسیپا ۲۴٫۱۵۴ نفر جمعیت دارد.
پاچو (به اسپانیایی: Pacho) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کوندینامارکا واقع شده است. خصوصیات. پاچو ۲۵٫۴۱۴ نفر جمعیت دارد.
وییتا (کوندینامارکا) (به اسپانیایی: Villeta, Cundinamarca) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کوندینامارکا واقع شده است. خصوصیات. وییتا ۲۴٫۳۴۰ نفر جمعیت دارد.
سیباته (به اسپانیایی: Sibaté) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کوندینامارکا واقع شده است. خصوصیات. سیباته ۳۱٫۶۷۵ نفر جمعیت دارد.
اوباته (به اسپانیایی: Villa San Diego de Ubaté) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کوندینامارکا واقع شده است. خصوصیات. اوباته ۳۶٫۴۳۳ نفر جمعیت دارد.