Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کنستانتین یوریویچ خابنسکی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل روسیه است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "تحت تعقیب"، "بندزن خیاط سرباز جاسوس"، "شبح"، "دریای سیاه"، "غیر دوستانه" و "سقوط امپراتوری" اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی روسیه شده است.
سرگئی گارماش (؛ زادهٔ ۱ سپتامبر ۱۹۵۸) بازیگر اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. وی از سال ۱۹۷۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "سقوط امپراتوری"، "۱۲"، "مرشد و مارگاریتا"، "کبوتر وحشی"، "خانه"، "استالینگراد"، "صاعقه سیاه" و "ارکستر سرخ" اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی روسیه شده است.
سرگئی ماکووتسکی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل روسیه است. از فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی ای که وی در آن نقش داشته است، می توان به "سقوط امپراتوری" و "۱۲" اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی روسیه شده است.
فئودور بوندارچوک (؛ زادهٔ ) کارگردان، بازیگر و فیلم نامه نویس اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سقوط امپراتوری"، "استالینگراد" و "در مورد عشق" اشاره کرد.
سرگئی شاکوروف (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی از سال ۱۹۶۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "اسکادران"، "آنا پاولوا"، "خدمه پرواز" و "پان تادئوش" اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی شده است.
آلیسا فرایندلیش (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و خواننده اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. وی از سال ۱۹۵۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به استاکر و ماجراهای اداره اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی شده است.
آرتور اسمولیانینوف (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل روسیه است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به ۱۶۱۲، تاریک ترین ساعت اشاره کرد.
اکاترینا ویلکووا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل روسیه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به سه تفنگدار و صاعقه سیاه اشاره کرد.
گوشا کوتسنکو (؛ زادهٔ ) بازیگر، شاعر و خواننده اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سقوط امپراتوری"، "گامبی ترکی"، "تاریک ترین ساعت" و "در مورد عشق" اشاره کرد.
ایگور پترنکو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل روسیه است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "تاراس بولبا"، "ستاره"، "شرلوک هولمز" اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه نیکا شده است.
خیابان هاف مون () فیلمی بریتانیایی-آمریکایی در سبک کمدی و درام است که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به سیگورنی ویور، مایکل کین، ونسان لندون، جانت مک تیر، دونالد پیکرینگ، پی.جی. کاوانا و کارول کلیولند اشاره کرد.
آندری مرزلیکین (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل روسیه است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "بومر" و "ارکستر سرخ" اشاره کرد.
تله مرگ () فیلمی آمریکایی در سبک معمایی به کارگردانی سیدنی لومت است که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به مایکل کین، کریستوفر ریو، دیان کنون، هنری جونز و آیرین ورت اشاره کرد. این فیلم از لحاظ خط داستان مشابهت زیادی با فیلم دیگر مایکل کین با نام کارگاه که در سال ۱۹۷۲ ساخته شد، دارد. خلاصه داستان. سیدنی برول نمایشنامه نویسی است که پس از شاهکارش به نام بازی قتل دیگر نتوانسته است اثر موفقی بیافریند. او یک شب بعد از اجرای ناموفق آخرین نمایش نامه اش به خانه بازمی گردد، در حالی که نمایشنامه ای از سوی یکی از دانشجویان خودش به نام تله مرگ دریافت کرده است. سیدنی پس از خواندن نمایش نامه متوجه می شود با اثر فوق العاده ای رو برو شده و به همسرش به شوخی پیشنهاد می کند تا پس از کشتن دانشجو نمایشنامه را به نام خود ارائه دهد. این شوخی پس از آن که می فهمد دانشجو نمایشنامه را به هیچ کس نشان نداده و این تنها نسخه موجود است،...
آب فنر یا آب پیچ نام یک سرده از تیره تخت قورباغه ایان است.
گل ماهور مواج نام یک گونه از تیره گل میمونیان است.
گل ماهور ارغوانی نام یک گونه از تیره گل میمونیان است.
گل ماهور تماشایی نام یک گونه از تیره گل میمونیان است.
گل ماهور اروپایی نام یک گونه از تیره گل میمونیان است.
کریستیانه اف. – ما بچه های ایستگاه باغ وحش () یک فیلم درام آلمانی به کارگردانی اولی ادل محصول سال ۱۹۸۱ است. فیلم بر پایهٔ کتابی غیرداستانی به همین نام (که برگرفته از زندگی واقعی کریتسانه اف دختر نوجوان آلمانی بود) ساخته شده و شیوع مواد مخدر را در آلمان غربیِ دهه ۷۰ میلادی به تصویر می کشد. "کریستیانه اف. – ما بچه های ایستگاه باغ وحش" از همان آغازِ اکران به فیلمی کالت تبدیل شد و حضور دیوید بویی در قامت آهنگ ساز و بازیگر (در نقش خودش)، فروش و محبوبیت فیلم را دوچندان کرد.
تقصیر ریو است () فیلمی آمریکایی در سبک کمدی رمانتیک به کارگردانی استنلی دانن است که در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به مایکل کین، جوزف بولونیا، میشل جانسون، دمی مور، و ولری هارپر اشاره کرد.
سیزاب سبلانی، سیزاب ترکیه ای نام یک گونه از سرده سیزاب است.
ناتیا برونکهورست (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل آلمان است. او در چهارده سالگی با فیلم "کریستیانه اف. – ما بچه های ایستگاه باغ وحش" به شهرت رسید. از دیگر فیلم هایی که در آنها نقش داشته می توان به "پرنسس و سلحشور" و "کوئرله" اشاره کرد.
مسابقه بین المللی پیانونوازی فرانتس لیست () نام رقابتی بین المللی در کشور مجارستان است که هر ۵ سال یکبار، مابین پیانونوازانی از سرتاسر جهان برگزار می شود. این مسابقه یکی از ۱۷ زیر مجموعهٔ «رقابت های بین المللی موسیقی بوداپست» است که در شهر بوداپست، پایتخت مجارستان برگزار می گردد. «مسابقه بین المللی پیانونوازی فرانتس لیست» در سال ۱۹۳۳ میلادی بنیان نهاده شد و در آن سال، تحت رهبری ارنو دوهنانی در محلِ «آکادمی موسیقی لیست» برگزار گردید. در رقابت های سال ۲۰۱۱، به مناسبت دویستمین سال تولد «فرانتس لیست»، فقط آثار این آهنگساز برجستهٔ مجارستانی نواخته شد.
مسابقه بین المللی پیانونوازی فرانتس لیست () نام رقابتی بین المللی در کشور هلند است که مابین بیش از ۲۰۰ نوازنده پیانو از سرتاسر جهان برگزار می شود. این رقابت، در سال ۱۹۸۶ میلادی و به مناسبت صدمین سال تولد «فرانتس لیست» بنیان نهاده شد و از آن هنگام، هر ۳ سال یکبار، در شهر اوترخت کشور هلند برگزار شده است.
جایزهٔ فرهنگستان علوم و هنرهای سینمایی آرژانتین () که به «جایزهٔ سور» (() شهرت دارد، نام یک جایزه سینمایی در کشور آرژانتین است که توسط «فرهنگستان علوم و هنرهای سینمایی آرژانتین» به برترین های صنعت سینما در این کشور اهدا می شود. این جایزه هر سال، در ۱۸ شاخهٔ مختلف اعطا می شود و هیئت داوران از میان اعضای فرهنگستان (بازیگران، کارگردانان، تهیه کنندگان و تکنیسین ها) برگزیده می شوند.
راندال باتینکف (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم مصلح، چه کسی سگ می گیرد؟، آموزش برتر، پیاده روی و صحبت کردن، بگذار شیطان سیاه بپوشد، دوش آوریل، هارت وود، شکسته، خیابان واکین و روابط مدرسه اشاره کرد.
جایزه هنرهای تصویری کانادا (؛ ) نام جایزه ای است که در کشور کانادا به برترین های صنعت سینما، تلویزیون و سایر تولیداتِ رسانه های تصویری دیجیتال اهدا می شود. این جایزه که از سال ۲۰۱۳ میلادی، با ادغامِ جوایز جمینای و جوایز جینی در یکدیگر، بنیان نهاده شد، معتبرترین جایزهٔ سینمایی و تلویزیونی کانادا محسوب می شود و معادلِ کانادایی جایزه اسکار و جایزه امی در ایالات متحده آمریکا است.
بداغ جنگلی یا ویبرنوم اوپولوس یا رُز گولدر (به انگلیسی: Guelder Rose) گونه ای از گیاهان گل دار، خانواده هفت کولان (قبلا آقطیان) بومی اروپا، شمال آفریقا و آسیای مرکزی است. نام های دیگر بداغ جنگلی. Rose de Guelder, Viorne Obier, Viorne, Obier, Cranberry Tree, Cranberry Bush, Rose Elder , Dog Berry, Dog Elder, Gottridge, Sweet Viburnum, High Bush Cranberry. مشخصات بداغ جنگلی. گیاهی از گونه سرده بداغ است، درختچه ای است به بلندی حدود چهار متر. برگ های آن پنجه ای و دارای سه قسمت است. گل های سفید دارد و در بهار ظاهر می شود. میوه ی آن کروی و سرخ رنگ و کوچک به قطر حدود یک سانتیمتر است که در تابستان جلب نظر می کند. این درختچه در اروپا و آسیای غربی و آمریکای شمالی انتشار دارد. در ایران در گردنه ی حیران بین آستارا و اردبیل مخلوط با جنگل های فندق در ارتفاع ۱۴۰۰ متر از سطح دریا دیده می شود، گونه های مختلفی از آن در جنگل های شمال ایران به طور وحشی می روید. ترکیب شیمیایی بداغ جنگلی. در برگ های آن قند ساکاروز، دیاستازانورتین، یک گلوکوزیدی که با تجربه ی ساده ی آن والرینیک اسید آزاد می شود، در میوه ی آن یک ماده ی رنگی و مقداری
تانن، در پوست ساقه درختچه یک ماده ی تلخ به نام ویبورنین، مقداری تانن، صمغ، قند، کاپریلیک اسید، اولئیک اسید ، لینولئیک اسید، فیتوسترول، فورمیک اسید، استیک اسید، والرینیک اسید. خواص درمانی بداغ جنگلی. دو تا چهار گرم از برگ یا میوه یا ریشه یا پوست ساقه ی درختچه یا دو تا چهار گرم از مجموع آن ها را در یک لیتر آب جوش دم کنید و آب صاف کرده ی آن را به مرور در طول روز بنوشید. مدرّ و قابض، ضد تشنج و تقویت کننده ی اعصاب است، برای رفع عادت ماهیانه ی دردناک و قطع عادت ماهیانه ی زنان جوان و خونروی های دوران یائسگی و عوارض عصبی دوران حاملگی مفید است. منابع. Aydana.it
آلیتا فرشته جنگ که در ژاپن تحت نام گانمو شناخته می شود، یک مجموعه مانگا ژاپنی سایبرپانک به نویسندگی و طراحی یوکیتو کیشیرو است که به تعداد ۹ جلد از دسامبر ۱۹۹۰ تا مارس ۱۹۹۵ در مجله "بیزنس جامپ" انتشارات شوئیشا به چاپ می رسید. بر اساس نسخه مانگا یک اووی ای دو قسمتی نیز به کارگردانی هیروشی فوکوتومی با عنوان "فرشتهٔ جنگ" در سال ۱۹۹۳ ساخته شد. همچنین فیلمی لایو اکشن تحت عنوان "" و به کارگردانی رابرت رودریگز دستمایه اقتباس سینمایی قرار گرفت که در تاریخ ۱۴ فوریه ۲۰۱۹، اکران شد. داستان مجموعه در دنیایی پسا-آخرالزمانی و حول محور دختری سایبورگ به نام آلیتا (گالی در نسخه ژاپنی) می گذرد که به طور کامل حافظه خود را از دست داده است و یک دکتر سایبرنتیک او را در توده ای زباله پیدا کرده و پس از بازسازی، مسئولیت مراقبت از او را به عهده می گیرد. او تنها یک چیز را به خاطر دارد و آن سایبورگ افسانه ای هنرهای رزمی پنزر کونست است، که به همین سبب او تبدیل به شکارچی جایزه بگیر می شود. دنباله داستان به تلاش آلیتا برای کشف دوباره گذشته اش و شخصیت هایی که در طی سفر بر زندگی او تأثیر می گذارد، می پردازد. مجموعه مانگا در نسخه های ' و ' ادا
مه پیدا می کند. جزئیات داستان. داستان «فرشته نبرد آلیتا» دربارهٔ دختری سایبورگ به نام آلیتا است که دچار فراموشی شده. سر و سینهٔ سالم او در حالت تعلیق زیستی توسط متخصص سایبرپزشکی، دایسوکه آیدو، در محل دفع زباله ها پیدا می شود. آیدو او را احیا می کند و چون آلیتا چیزی از گذشته اش به یاد نمی آورد، او را به نام گربهٔ تازه فوت شده اش «آلیتا» می نامد. آلیتا خیلی زود درمی یابد که به طور غریزی فنون هنر رزمی افسانه ای «پانزر کونست» را بلد است، اگرچه هیچ چیز دیگری به یادش نمی آید. او با استفاده از این مهارت ها ابتدا به یک شکارچی جایزه بگیر تبدیل می شود و سایبورگ های خلافکار را در اسکرپیارد شکار می کند، سپس به ستارهٔ ورزش خشن و گلادیاتوری «موتوربال» بدل می شود. در حین نبردها، بخش هایی از خاطرات گذشته اش در مریخ برایش زنده می شود. آلیتا بعدها درگیر شهر معلق «زالِم» (که در برخی ترجمه های قدیمی تر «تیفارس» نامیده شده) می شود و به عنوان یکی از مأموران آن ها برای شکار جنایتکاران به زمین فرستاده می شود. در رأس این جنایتکاران، نابغهٔ دیوانه ای به نام «دستی نُوا» قرار دارد که رابطه ای پیچیده و متغیر با آلیتا دارد. جهان پادآرمان
شهری و آینده نگر داستان، حول شهر «اسکرپیارد» (در نسخه های ژاپنی و برخی دیگر با نام «کوزوتتسو») می چرخد که در اطراف کوهی از زباله های سرازیرشده از زالم شکل گرفته است. مردم زمینی اجازهٔ ورود به زالم را ندارند و مجبورند در پایین دست، با سختی روزگار بگذرانند. بسیاری از آن ها برای سازگاری با شرایط دشوار، بدن خود را با فناوری سایبورگ ارتقا داده اند. زالم از منابع اسکرپیارد و مزارع اطراف بهره کشی می کند؛ به شکارچیان جنایتکاران (که «شکارچی-جنگجو» نامیده می شوند) پول می دهد و با برگزاری ورزش های خشن، مردم را سرگرم نگه می دارد. لوله های عظیمی اسکرپیارد را به زالم وصل می کنند و این شهر با روبات ها امور خود را روی زمین مدیریت و تأمین امنیت می کند. گاه وبیگاه، برخی از ساکنان زالم (مانند آیدو و نُوا) تبعید شده و به زمین فرستاده می شوند. به جز روبات ها و تبعیدی ها، ارتباط زیادی میان دو شهر وجود ندارد. ماجرا در ایالات متحدهٔ سابق رخ می دهد. نقشه ای که در جلد هشتم چاپ شده، نشان می دهد اسکرپیارد/زالم در نزدیکی کانزاس سیتی (میسوری) قرار دارد. نکرپلیس (شهر مردگان) در کلرادو اسپرینگز، ایستگاه رادیویی KAOS در دالاس (تگزاس)، زادگاه
ساحلی شخصیت فیگور در آلهامبرا (کالیفرنیا) و اقامتگاه «گرنیت این» متعلق به دستی نُوا، از یک پایگاه نظامی به نام نوراد در کوه چاین واقع در کلرادو ساخته شده است. زمان وقوع داستان در سدهٔ بیست وششم میلادی است. در دنباله ای با نام «فرشته نبرد آلیتا: آخرین فرمان»، گاه شمار جدیدی به نام «عصر اسپوتنیک» معرفی می شود که مبنای آن سال ۱۹۵۷ میلادی است (آغاز عصر فضا). رویدادهای مجموعهٔ اصلی «فرشته نبرد آلیتا» در سال های ES 577 تا ES 590 (برابر با ۲۵۳۳ تا ۲۵۴۶ میلادی) اتفاق می افتد. دنبالهٔ آن یعنی «آخرین فرمان» عمدتاً در سال ES 591 (۲۵۴۷ میلادی) می گذرد، و مجموعهٔ فعلی یعنی «وقایع نگاری مریخ» میان دو بازهٔ زمانی ES 373–374 (۲۳۲۹–۲۳۳۰ میلادی) و ES 594 (۲۵۵۰ میلادی) دررفت وآمد است.
ماشک چهاردانه ای، ماشک پرستویی نام یک گونه از سرده ماشک است.
ماشک زمستانی، ماشک گل خوشه ای نام یک گونه از سرده ماشک است.
مفاتیح المغالیق (به معنای "کلید قفلها") کتابی به زبان فارسی نوشته محمود دهدار در سال ۹۷۶ ه .ق (۱۵۶۸ م) است. این کتاب در بیان قواعد علم تکسیر (به معنای در هم شکستن اجسام و ترکیب آنها با یکدیگر، نام دیگر جفر یا علم حروف) و جفر جامع و خابیه شمسی و خافیه قمری (نهان و پوشیده) و اسرار اعداد، وفق و کیفیت نقطه و حروف و شرح بینات حروف و خواص هر یک از اینها، با بهره گیری از برخی آیات قرآن و گفته های بزرگان این فنون و جدول هایی برای مطالب و آموزش تطبیقی آنهاست. محتوا. عمادالدین محمود دهدار عیانی این کتاب را با یک مقدمه و دوازده فصل و یک خاتمه در ماه جمادی الاول سال ۹۷۶ ه .ق نگاشته است: نگارنده در پایان این نسخه تاریخ "۱۳۰۵" را گذارده است. در گفتار دیگران. این کتاب یکی از معتبرترین کتابها در زمینه آموزش علوم غریبه می باشد. علامه حسن زاده آملی در خصوص علم حروف و این کتاب گفته است: آقابزرگ تهرانی در خصوص این کتاب نوشته است:
طبقه بندی بهرهٔ هوشی عمل دسته بندی نتایج آزمون بهرهٔ هوشی در دسته های مجزا به طور مثال «تیزهوش» یا «متوسط» است. حتی قبل از اختراع آزمون بهرهٔ هوشی یا IQ، تلاش برای طبقه بندی افراد بر اساس هوش آن ها انجام می شد. جستارهای وابسته. بهره هوشی و ثروت ملت ها
پیچ تلگرافی ایرانی نام یک گونه از سرده پیچ تلگرافی است. توضیحات. پیچ تلگرافی ایرانی یک گیاه چند ساله علفی است که همانند انگور دنباله دار رشد می کند، در امتداد زمین گسترش می یابد و در امتداد ساقه ها ریشه می ریزد تا پرگنه ی تاگی را تشکیل دهد که تا ارتفاع 10 تا 20 سانتی متر رشد می کند. برگ ها مخالف یکدیگر، نیزه ای شکل، 1-5 سانتی متر طول و 0.2-3 سانتی متر عرض، سبز براق با حاشیه کامل و تقریباً بدون دمبرگ بسیار کوتاه هستند. گل ها در اواخر تابستان به رنگ آبی مایل به بنفش یا گاهی سفید با قطر 2.5-3.5 سانتیمتر با تاج پنج لوبی تولید می شوند.
واگیلیا نام یک سرده از راسته خواجه باشی سانان است.
میرزا محمد رفیع خان اول متخلص به لامع. میرزا محمد رفیع فرزند عبدالکریم درمیانی متخلص به «لامع» از شاعران برجسته قُهستان است، که دیوان شعرش را «خزائن الاسرار» نام نهاده و به نام دیوان لامع شناخته می شود. لامع به سبک هندی و بیشتر در قالب غزل شعر سروده است. تولد. میرزا محمد رفیع فرزند عبدالکریم درمیانی (لامع) در یکی از سال های ۱۰۷۷ – ۱۰۷۶ هم زمان با اواخر حکومت صفویه در روستای «درمیان» از توابع بیرجند به دنیا آمد. تولد لامع به احتمال مقارن پایان ربع سوم قرن یازدهم در درمیان واقع شده است. ولادت او مصادف است با آغاز افول و درهم ریختن قدرت و اعتبار و حشمت صفویان. آفتاب حکومت مرکزی ایران و وحدت و استقلال و سیطرهٔ دولت صفویان از این سال اندک اندک به زردی می گراید و انحطاط و تباهی و فتور و رکودی که در کار کشور بعد از مرگ شاه عباس کبیر (۱۰۳۸) آغاز شد و بعد از مرگ شاه عباس دوم (۱۰۷۷) قوت گرفت. حوادث تاریخی دوران حیات لامع. سال مرگ شاه عباس کبیر به تقریبی برابر است با سال ولادت لامع. مروری به تاریخ ایران از این سال تا سال ۱۱۳۷ (تاریخ ولادت محمد بقا فرزند لامع) که آخرین تاریخ موجود در دیوان لامع است، دورنمایی از روزگار او
را اگر چه نه چندان صریح و روشن و تا حدی تیره و مبهم آشکار می سازد. از ۱۰۷۷ (مرگ شاه عباس دوم) تا ۱۱۰۶ سلطنت ایران در کف بی کفایت شاه سلیمان بود که روزگار خود را به عیش و عشرت و بی خبری می گذرانید و ضعف نفس و بی تدبیریش در گسیختن رشتهٔ انتظام ملک سببی قوی بود. در ۱۱۰۶ شاه سلیمان درگذشت. این سال مصادف است با سال وفات عبدالکریم درمیانی پدر لامع که سه بار در دیوان لامع نام و یادی از او رفته است و هم این سال مقارن است با آغاز سلطنت شوم و ایران بر باد ده سلطان نالایق و بی کفایت خرافه پرستی به نام شاه سلطان حسین که دوران سی سالهٔ شاهی او مقدمه ای بود بر زوال و انقراض قدرت حکومت صفویان و گسیختگی استقلال و وحدت ایران و هجوم و سلطهٔ محمود افغان و پس از او اشرف افغان و دخالت پتر کبیر و سلطان عثمانی و تقسیم شمال و غرب کشور به دو منطقهٔ قدرت و تصرف و دخالت روس و عثمانی. دوران سی سالهٔ شاه سلطان حسین (۱۱۰۶–۱۱۳۵) هم زمان است با روزگار سی سالگی تا شصت سالگی لامع (به تقریب و احتمال) و به احتمال قوی سروده های لامع بیشتر حاصل این دوران از حیات اوست. جنگ بین آخرین بازمانده صفویه یعنی تهماسب میرزا فرزند شاه سلطان حسین، با اشرف و
محمود افغان با شکست و تصرف اصفهان به دست افغان ها همراه بود. روی کار آمدن نادر شاه و غلبهٔ او بر افغان ها نیز از اهم رویدادهای زمان حیات لامع بوده است. در شعر او شکایت از فتنه و ملال از غوغا و قتل و غارت و ویرانگری بسیار دیده می شود. زندگی و شخصیت لامع. ترجمهٔ حال و تذکره ای از زندگی لامع در دست نیست و تنها مرجع و مآخذ اطلاع ما از حال و کار او، شعر اوست، می توان علاوه بر آگاهی یافتن از شخصیت و طرز فکر وی، از خانواده و جایگاه خانوادگی، از پدر و از فرزندانش و نیز ارتباطات شخصی و خانوادگی اش اطلاعاتی به دست آورد. از ماده تاریخ مربوط به رجال و شخصیت های سیاسی و اجتماعی که در دیوان وی به چشم می خورد علاوه بر زمان حیات، می توان به حوادث روزگار و ارتباطات وی نیز پی برد. پدر لامع میرزا عبدالکریم درمیانی در سال ۱۱۰۶ هجری قمری درگذشته است. لامع قصیده ای در رسای او ساخته و ماده تاریخی در سال وفاتش پرداخته است. اشعار بلیغ، پخته و قوی لامع در زمان ساخت ماده تاریخ وفات پدر، نشان دهنده این است که وی در این سال سخن گویی پخته و فاضل و مسلط به فن سخن گستری بوده است و اگر او را در این زمان سی ساله فرض کنیم ناچار در سال تألیف د
یوان (۱۱۳۰) کامل مردی و در سال ساختن آخرین ماده تاریخ موجود در دیوانش یعنی سال تولد فرزنش محمد بقا (۱۱۳۷) شصت و چند ساله بوده است. آنچه از گفته های لامع و روایات بر می آید، لامع خود مردی محتشم و صاحب قدرت و کریم و دستگیر و والا همت و نرم خوی و مهربان و اهل درد و عرفان مسلک می بوده و محل احترام بزرگان و مرجع و ملجأ درماندگان از اهل زمان خود به شمار می آمده است. در بعضی از منظومه های خود، نقاد زمان و زبان حال مردمان است. ویرانی و ستمگری ها و ناهمواری های ملک و مملکت را به تصریح و کنایت به شکایت و حکایت بازگو می کند، از ظلم ظالمان و حرمان محرومان و فساد زمان می نالد، به پایمال شدن رسم و سنت و تباهی فرهنگ و نشانه های حشمت و حرمت به افسوس و درد، دست بر دست می ساید. او فاضل درس خواندهٔ نژاده و صاحب حشمتی است که نسبت به مردم پیرامون خود مشفق و مهربان و پندآموز است. همه وقت در قصیده و غزل و رباعی و قطعه ترک تعلق و ایثار و گذشت را در زبان و بیان خود پیشنهاد خاطر شنونده و خوانندهٔ سخن خود می کند. خون ریزی ها و تبه کاری ها را به نکوهش می گیرد و از بی سامانی و پریشانی مملکت فغان می کند. بخش عمدهٔ زندگی لامع اگر چه بیش از
شصت و پنج سال عمر نکرده باشد مواجه است با یکی از پر آشوب ترین دوران های تاریخ ایران. گرایش های فکری. لامع به دلیل وسعت مشرب، از هر گونه فرقه گرایی و دامن زدن به اختلافات مذهبی، که بیشتر زمینه ساز درگیری های منطقه ای می شده، پرهیز داشته است و قصایدی در توحید باری تعالی و در نعت رسول اکرم (ص) داشته و در برابر دو قصیده که در مورد خلیفه اول و دوم سروده است، دوازده قصیده در ستایش امامان سروده و از آنان امید شفاعت داشته است. در بیان عقیدت و وسعت مشرب مذهبی، لامع یکی از استثنائی ترین گویندگان و نظم سُرایان خطه قُهستان است، به طوری که نمی توان گفت وی پیرو صادق و پاک باخته عاشق این مذهب یا مفتون سینه چاک و مجنون گم کرده ادراک آن مذهب است؛ مسلمانی است پاک اعتقاد با سلوک عرفانی و جهان بینی شاعری. در توحید باری تعالی: در اشتیاق رسول اکرم (ص): و در غزل دیگری در نعت رسول اکرم (ص): در منقبت امیرالمؤمنین (ع): در منقبت امام حسن (ع): در نعت امام حسین (ع): دیوان لامع. دیوان لامع در سال ۱۳۶۵ شمسی به کوشش دکتر محمود رفیعی ودکتر مظاهر مصفّا به چاپ رسیده است. این دیوان شامل مقدمه ای به نظم و نثر دربارهٔ علل نظم دیوان، توصیف و نعت
رسول، امامان، خلفا و پاره ای غزل، قصیده، قطعه و رباعی است. مضمون قصاید وی پاکدلی، ایمان و عشق به رسول اکرم (ص) و خاندان او است و هر بیت آن، او را به عنوان مسلمانی معتقد وجان باخته رسول (ص) معرفی می کند. قالب شعری و سبک اصلی دیوان لامع. قسمت عمدهٔ دیوان لامع، غزل های اوست که بیشتر از راه آن می توان به شیوهٔ شاعری و اندیشه های او در ساختن مضمون و پرداختن صنعت های بدیع و تکلف های سبک هندی و اختیار قافیه های صعب و ردیف های اسمی و معطوف و جمله ای و دو جمله ایی آشنا شد و مقدار و مرتبت او را دریافت. در دیوان خطی لامع ۴۶۱ غزل مشتمل بر ۳۹۱۶ بیت وجود دارد. سبک و طرز تازه هندی در غزل های لامع گاهی با همان پیچیدگی ها و نحو مخصوص متکلفان آن شیوه، همراه با پاره ایی مسامحه های لفظی و تفنن های تصنعی و خروج از شیوهٔ معتدل شاعران عهد صفوی نظیر صائب و نظیری نیشابوری دیده می شود. بیشتر غزل های لامع در وزن های رایج و معمول است و گاهی با تفننی که در همه پهلوهای گویندگی دارد طبع خود را به وزن های بدیع و کم استعمال می سنجد و ذوق تشنهٔ تنوع و تازه آوری خود را بدین جدال سیراب می کند. به نحوی که از این راه دریچه ای به طرز غزل سرایی او
گشوده شده است. از آنجا که لامع را باید از غزل سرایان متتبع سبک هندی به شمار آورد. لامع از شاعران پیش از خود متأثر است. گاهی مضمونی را با تصرفی نقل می کند و گاهی با تغییری در آن با بیان و شیوهٔ خود آن را زیب و زیور سخن خود می سازد. در طرح غزل ها و وزن و قافیه و ردیف و در شیوهٔ قصیده سرایی نیز از مقلدان شیوه های شاعری معمول زمان خود و زمان های دور و نزدیک است. در قصیده بیشتر پیرو شاعران سبک خراسانی است با زبان و بیان عراقی و ویژگی های نحو و جمله بندی و ترتیب کلام به تبع هندی سرایان و فارسی گویان شبه قاره و در غزل بیشتر متتبع شیوهٔ هندی است به طرح و وزن و ردیف و قافیه. دربحث از ردیف و قافیه مگر تا حدی به کیفیت کار او آشنایی حاصل آمده باشد، جای پای شاعران نامدار را می توان دید. دانش و حکمت لامع. راه یافتن به علم و اطلاع و آگاهی از میزان تحصیل و وقوف و تبحر او در دانش و فن، از راه دقت در غزل های او میسر است. از مقدمهٔ فاضلانه ایی که لامع به دیوان خود نگاشته و از اصطلاح های گوناگون دانش و فن که در طول دیوان بارها به کار داشته، می توان دانست که این گوینده از دانش های صرف و نحو و اشتقاق و بدیع و معانی و بیان و فلسفه
و کلام و حدیث و نجوم و موسیقی و استیفاء بی بهره نبوده، بلکه در بعضی از آن ها تبحر و وقوف داشته است. در چند قصیده و قطعه بیت های عربی ساخته، در قسمت توحید ونعت و منقبت از مضمون و مفاد آیه های قرآن کریم و حدیث و خبر استفاده های بسیار کرده است. میل به ملمع گویی که در او دیده می شود از وقوف، بلکه تبحر او در عربیت و صرف و نحو و بدیع و بیان عربی سرچشمه می گیرد. خزائن الاسرار. لامع نام دیوان خود را «خزائن الاسرار» نهاده که برگرفته از «مخزن الاسرار» حکیم نظامی است. مطلع دیوان وی با شعر: آغاز می شود که در مخزن الاسرار به قرار زیر است: مضمون شعری لامع. مضمون غزل های وی حکمت، موعظه و دعوت به ترک تعلّقات دنیایی و بیان عشق الهی است. قهر نفس او و دوری از هوای نفس، قهری و معمولی نیست. لامع در مقام سرکوبی نفس از مرحله عادت و معمولی پا را فراتر نهاده و قناعت را آفت طریقت شمرده و توقف در وادی ترک تعلقات راحجاب راه سالک می داند. تا آنجا که می گوید: بیان عشق و اشتیاق و شکایت هجران و توصیف جمال و کمال و لطف و عنایت و قهر و عتاب معشوق با الهام از غزل سرایان بزرگی چون سعدی، حافظ، جامی و صائب، موضوع غزلیات لامع را تشکیل می دهد. شعر
لامع، شعری است پخته و برخاسته از دل، چه آنگاه که زبان به انتقاد می گشاید و از روزگار ظلم و ظالمان و محرومیّت محرومان و فساد مفسده جویان فریاد برمی آورد و چه آن زمانی که خالصانه خدا را ستایش می کند و رسولش را مدح می گوید و سر نیاز بر آستان بی نیاز او می ساید: مضمون بعضی از غزل ها لامع حکایت از سلوک و درویشی و ترک تعلق این شاعر از آلودگی های ظاهری و دنیایی دارد و می توان از طریق این گونه سخنان او به طریقت معنوی او و صفای باطن و پاکی نیت و اندیشهٔ او راه یافت. لامع چنان که از سخن و اندیشه های منظوم او بر می آید مردی خلیق و شاعری پاک دل و پاکیزه خوی است. عفت کلام دارد و سخن را پیوسته به موعظت و پند و اندرز و تنزیه و تجرید می آراید. ترک تعلق دنیا و قطع بستگی های ظاهری و تجرید و تفرد از پیوستن و دل بستن به جلوه های فریبندهٔ حیات موضوع و مضمون سخن اوست؛ و وزن و قافیه و تعبیر و ترکیب و تشبیه و استعاره و صنعت گری و بدیع گرایی، همه را در استخدام بیان حقیقت حال جهان و پایان عبرت آموز حیات انسان و مقصود آفرینش آفریدگار و اعتبار از گذشت روزگار دارد. آرامگاه. این شاعر ارجمند و گرانمایه در سال ۱۱۴۱ هجری قمری در حدود شصت و پ
نج سالگی بدرود حیات گفته و در زادگاهش، شهر درمیان به خاک سپرده شده است.
پنیرباد، مایه پنیر نام یک گونه از سرده پنیرباد است. پنیرباد از گیاهان بومی منطقه بلوچستان در استان سیستان و بلوچستان در جنوب شرق ایران است. این بوته جزء پوشش گیاهی شهرستان های سراوان، ایرانشهر، خاش( ایرندگان)، سرباز، سیب و سوران، زابل و حوالی زاهدان به ویژه در منطقه اِسکل آباد به شمار می رود و در دشت و دامنه کوه به وفور می روید. برگ های این گیاه چرمی، سخت، نیزه ای و سبز رنگ و شاخه های این گیاه منشعب و سفید رنگ است. این بوته جنگلی در تمام فصول سال سبز است و در اوایل تابستان میوه های کروی و زرد رنگی آن می رسد. در برخی کتاب ها از این گیاه به نام 'ویتانیا' نیز یاد شده است. این گیاه علاوه بر خواص دارویی، از خاک در برابر طوفان و فرسایش نیز محافظت می کند. بومیان منطقه از دیرباز از آن برای درست کردن پنیر محلی بهره می برده اند. بومیان پس از خشک شدن بذر یا میوه این گیاه آن را می کوبیدند و از پودر آن به سبب داشتن خاصیت انعقاد شیر به عنوان مایه پنیر استفاده می کردند.