Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ودند. صادق مجددی در مذاکره با عساکر آن ها را مطلع ساخت که امان الله از تخت سلطنت دست کشیده و عساکر باید به خانه های خود برگردند، که چنین نمودند. همین نقش را مجددی های هرات در تسلیم دهی شهر هرات به شورشیان بازی کرد. زمانی که تاج پادشاهی امیرحبیب الله کلکانی در معرض خطر قرار گرفت، خانواده مجددی از وزیر حرب و سفیر پیشین در پاریس نادرخان حمایت کردند. در حالیکه هنوز سردار محمد نادر شاه در نوار مرزی تحت حمایت بریتانیا مصروف سربازگیری بود تا بالای کابل حمله کند. با این برنامه صادق مجددی که با فوت فضل محمد در راس خاندان مجددی قرار گرفته بود با نادرخان پیوست.. بنابر خدماتی که صادق مجددی انجام داده بود، نادرخان اراضی وسیعی را در قلعه جواد به آن ها بخشید؛ و فضل احمد مجددی به حیث وزیر عدلیه تعین شد. (بعد به حیث رئیس سنا وظیفه اجرا کرد). صادق مجددی سفیر مصر مقرر گشت. بالعموم در زمان زمامداری خاندان نادرخان، مجددی ها در شورای علمای کشور نقش برجستهٔ داشتند و کرسی های مهمی را در کابینه، مجلس سنا، عرصهٔ دیپلماتیک و تحصیلات عالی در تصاحب خود درآوردند. در دهه پنجاه و شصت قرن بیستم، محمد هاشم مجددی به حیث وکیل در مجلس اعیان راه
یافت و با موضعگیری ضد کمونیستی خود افتخار می کرد. برای سالیان طولانی غلام حسن مجددی رئیس فاکولته ادبیات و علوم اجتماعی بود. محمد شعیب و محمد صالح مجددی در وزارت خارجه و سفارت خانه های افغانستان اجرای وظیفه نمودند. میاحسین مجددی رئیس مواد خوراکه بود. هم چنان مجددی ها طرفداران و پیروان خود را در ارتش، به ویژه در بخش رهبری آن نیز داشتند. کمیت مریدان مجددی تقریباً به پانزده هزار نفر می رسید. زمانی که محمد داود خان در سال ۱۹۵۳ به حیث صدراعظم و بعداً در سال ۱۹۷۳ به حیث رئیس جمهور زمام امور را بدست گرفت، ستاره نفوذ خاندان مجددی در سیاست کشور به افول رفت. سردار داود با وجودی که اعتقادات قوی مذهبی داشت، اما با قشر امتیاز طلب روحانیون، بشمول خانواده مجددی سخت مخاصمت می ورزید. آن ها را به حیث جاسوسان غرب، حلقات ارتجاعی روحانیون سیاه، می پنداشت. زیرا این گروه سیاست داخلی و خارجی سردار داود را پشتیبانی نمی کرد و بلکه آشکارا علیه آن موضعگیری می نمود و به ویژه در رابطه به روی لچی، گسترش مناسبات با اتحاد شوروی مخالفت می نمود و از موجودیت ملاها در ارتش، دفاع می کرد. سردار داود به حیث تدابیر متقابله، مرتجع ترین و افراطی ترین آ
ن ها را بزندان انداخت و شورای علمای روحانی را متلاشی ساخت. اعضای خانواده مجددی را ممنوع الخروج از کشور هدایت داد. لیکن حکومات متعاقب آن، فرصت را دوباره مساعد ساختند تا باز مجددی بالای همان "اسپ" سوار و یکه تاز میدان شود؛ و سرانجام بار دیگر در حیات سیاسی و اجتماعی کشور فعالانه دخیل شدند. پس از آنکه در سال ۱۹۵۶ فضل عمر مجددی از جهان رخت بست، در راس این خانواده محمد ابراهیم مجددی قرار گرفت. او را بنام " ضیا المشایخ " یا شیرپاچا یا ویصاحب، یاد می کردند. در جنوری سال ۱۹۷۹ به امر حفیظ الله امین نخست وزیر افغانستان ابراهیم مجددی با ۲۱ نفر اعضای خانواده اش تیرباران شدند. از آن تاریخ به بعد، صبغت الله مجددی در راس قدرت خانوادگی قرار گرفت.
امامزاده احمد معروف به شاهزاده احمد از نوادگان موسی کاظم است که آرامگاه وی در روستای کوهین متصل به جنوب شرقی شهر تفرش قرار دارد. ساخت آن را به قرن هشتم هجری مربوط می دانند، اما بازسازی و تکمیل بنا به شکل اصولی در نیمه دوم قرن نهم قمری و زمان شاه طهماسب صفوی دومین پادشاه سلسله صفوی انجام شده است. بقعه امامزاده احمد. تاریخ ساخت این اماکن بین سال ۹۵۰ تا ۹۵۵ قمری را نشان می دهد. اکثر معماران و سازندگان این امامزادگان منطقه تفرش و آشتیان، کسوایی یعنی اهل روستای «کسوا» از بخش خلجستان قم بوده اند. ساختمان این امامزاده شامل بقعه، قبه، ایوان، حجره و حیاط است. بقعه هشت ضلعی و شامل گنبد کلاهخودی رفیع از آجر تراش داده شبیه گنبد ابو لعلی مهدی و ساق گنبدی به طول تقریبی چهار متر است. گویا دارای همان نوع معماری است و به نظر می رسد ساخت آن توسط یک معمار صورت گرفته و در یک زمان به اتمام رسیده باشد. بقعه هش ضلعی با مساحت ۱۰/۶*۱۰*۶ که آینه کاری بسیار زیبا بدنه و سقف آن را پوشانده است. بدنه به ارتفاع ۲۰/۱ از سنگ مرمر است. ضریح امامزاده جدید و کار اصفهان است. گنبد دارای دو پوشش خارجی از آجر است که آینه کاری زیبا دارد. بقعه دو در ش
مالی و جنوبی دارد که درِ شمالی آستانه ای آینه کاری شده دارد و در آن کتیبه هایی بر روی کاشی معرق لاجوردی با خطوط ثلث و نستعلیق به چشم می خورد. در طرفین آستانه امامزاده دو حجره قرار دارند که با راه پله ای به طبقه بالا متصل می شوند و بدنه و سقف آنها تماماً آینه کاری شده است. در ضلع جنوبی ایوانی است رفیع با طاق هشتی و مقرنس گچ و درِ دو لنگه چوبی. ارتفاع این ایوان هفت متر است که با طاق جناقی پوشیده شده است. مصالح به کار رفته در بنا خشت خام و ملات گل است و در نما و طاق ها همه از آجر با ملات گچ کار شده است. این امامزاده دارای حیاط مستطیل شکل بسیار بزرگ از جهت شمال به جنوب است و در آن قبور متعددی به چشم می خورد و در ضلع شرقی به قبرستان بزرگی متصل می گردد. در ضلع جنوبی و شرقی، در انتهای حیاط نه حجره با طاق ضربی حصیری به ارتفاع چهار متر و ابعاد ۲۰/۳*۳۶/۴ قرار دارد. حجره های شرقی نیز به ارتفاع چهار متر و ۳*۶۰/۵ است که به شکل قطاری ضلع جنوبی و شرقی را احاطه کرده و از سطح زمین بالاتر قرار گرفته که نمایی زیبا به این مجموعه داده است. صندوق چوبی این اماکن مذهبی در زمان این شاه و به دستور حاکمان محلی وقت منبت و کنده کاری شده
و بر روی آن، سلسله نسب و تاریخ ساخت به صورت کلی و دقیق ثبت گردیده است. منابع. رجال و مشاهیر آشتیان نوشتهٔ صادق حضرتی، نشر الماس، چاپ اول ۱۳۸۲، صفحه ۳۰۹.
دکترین استرادا () دکترینی است مبنی بر این که دولت ها حق ندارند مشروعیت یا عدم مشروعیت حکومت دولت ثالث را مورد قضاوت و بررسی قراردهند و اگر آن را غیرقانونی پنداشتند از شناسایی آن خودداری کنند؛ زیرا این عمل به حیثیت و حاکمیت آن دولت لطمه وارد می سازد. این نظریه توسط جنارو استرادا وزیر امور خارجه وقت مکزیک طی اعلامیه ای، پس از وقوع انقلاب هایی در سال های ۱۹۳۱-۱۹۳۰ در کشورهای آرژانتین، برزیل، پرو، شیلی، بولیوی و پاناما، اعلام گردید.
دکترین جانسون () این دکترین سیاسی در سال ۱۹۶۵ میلادی توسط لیندون جانسون، ۳۶امین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا و معاون وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا در امور آمریکای لاتین تدوین شد.براساس این دکترین سیاست محدود ساختن حمایت به تقویت دولت هایی در آمریکای لاتین که حکومت مبتنی بر نمایندگی دارند (یعنی حکومت هایی که از طریق انتخابات عمومی تشکیل می شود) متوقف می شد و درعوض، ایالات متحده متعهد می شد از آن پس همه حکومت های آمریکای لاتین را که منافع شان با منافع واشنگتن سازگار تلقی می شد، مورد حمایت قرار دهد.
دکترین دراگو () نظریه ای است که به موجب آن کشورها نمی توانند برای وصول مطالبات خود از کشورهای دیگر از زور استفاده کنند. دکترین دراگو مقرر می دارد عدم توانایی پرداخت بدهی های عمومی کشور به بیگانگان یا کشوری دیگر، به کشور طلبکار حق مداخله نظامی برای جمع آوری بدهی های خود را نمی دهد. نام این دکترین، مأخوذ از نام لوئیس ماریا دراگو، وزیر امور خارجه وقت آرژانتین است. وی نظریه خود را در سال ۱۹۰۲ در نتیجه محاصره دریایی ونزوئلا توسط قوای انگلستان، آلمان و ایتالیا (به لحاظ عدم پرداخت ونزوئلا) مطرح کرد.
میرزا محمد ملقب به آقا مؤمن تفرشی یا خواجه مؤمن تفرشی فرزند جمال الدین مصطفی است که در محلهٔ فم تفرش به دنیا آمد. جدش عبدالعظیم بن عبدالله فرزند امام پنجم شیعیان است. تحصیلاتش در تفرش، قم و اصفهان بود. در شعر تخلص دائی داشت. او از سادات تفرش، زاهد، عالم و حکیمی توانا بود. شعر را در کمال استادی می سرود و بیشتر به قصیده توجه داشت. تولد او در نیمهٔ اول قرن یازدهم هجری است. او تجدیدکنندهٔ بنای امامزاده محمد تفرش است. بر روی سنگ قبر او نوشته شده است: «هوالباقی: تاریخ وفات عالی جناب مقدس القاب علّامی فهّامی مجتهد الزمانی آقا محمد مؤمن ـ طاب ثراه ـ فی سبعین مائه و ألف ۱۱۷۰.» زندگی نامهٔ وی در تذکره های مجمع الصفحا، روضة الصفا و آتشکده آذر مذکور است.
ارتش بزرگ () اصطلاحاً به نیروهای مسلح ناپلئون بناپارت گفته می شد. این ارتش در جریان حمله فرانسه به روسیه شکست سختی را متحمل شد و دیگر هیچ گاه نتوانست قدرت سابق خود را بازیابد.
اصل آریایی یا پاراگراف آریایی () بندی در اساسنامه یک سازمان، شرکت یا سند املاک بود که عضویت یا حق اقامت را فقط برای اعضای «نژاد آریایی» محفوظ می داشت و هر غیر آریایی را از چنین حقوقی مستثنی می کرد. به ویژه آنهایی که تبار یهودی و اسلاوی دارند. این مسئله از سال ۱۸۸۵ تا ۱۹۴۵ یک بخش جدانشدنی از زندگی عمومی در آلمان و اتریش بود. یکی از اولین نمونه های مستند چنین اصلی توسط رهبر ملی گرای اتریشی و یهود ستیز گئورگ ریتر فن شنرر در برنامه ملی گرایانه ناسیونالیسم آلمانی در اتریش با عنوان برنامه لینز در سال ۱۸۸۲ تهیه شد و تعداد بیشماری از باشگاه های ورزشی ملی آلمان، انجمن های آواز، باشگاه های مدرسه، و انجمن های برادری نیز از این روند پیروی کردند. در آلمان نازی. شناخته شده ترین قوانین اصل آریایی توسط آلمان نازی وضع شد. این اصول برای حذف یهودیان از سازمان ها، فدراسیون ها، احزاب سیاسی و در نهایت از تمام زندگی عمومی بودند. علاوه بر یهودیان، افرادی دیگری که آریایی محسوب نمی شدند شامل لهستانی ها، صرب ها، روس ها و سایر اسلاوها بودند. بر اساس آیین نامه ها و برنامه های سازمان ها و احزاب یهود ستیز در اواخر قرن نوزدهم (مانند حزب سوس
یال آلمان در سال ۱۸۸۹)، پاراگراف آریایی برای اولین بار در رایش سوم در تدوین قانون احیای خدمات عمومی حرفه ای ظاهر شد، که در ۷ آوریل ۱۹۳۳ به تصویب رسید. این قانون تصریح می کرد که فقط کسانی که نژاد آریایی دارند، یعنی بدون پدر و مادر یا پدربزرگ و مادربزرگ یهودی، می توانند در خدمات دولتی استخدام شوند. این ماده قانونی در ۲۵ آوریل ۱۹۳۳ در قانون مبارزه با ازدحام بیش از حد مدارس و دانشگاه های آلمان به بخش آموزش تعمیم داده شد. در ۳۰ ژوئن همان سال، دامنه این ماده قانونی گسترش یافت و به این معنا بود که حتی ازدواج با یک «غیر آریایی» برای اخراج از شغل های دولتی کافی بود. فشار حزب نازی، برای همگام سازی با نازی ها، بسیاری از فدراسیون ها و سازمان ها را به پذیرش پاراگراف آریایی سوق داد. بدین ترتیب یهودیان از از سیستم بهداشت عمومی، کشاورزی، شرکت در فعالیت های فرهنگی از جمله تولید فیلم و شرکت در تئاتر منع می شدند، روندی که در قوانین نورنبرگ «برای جدایی نهایی یهودیان از «ملت» آلمان» به اوج خود رسید. پیش از این استثنائاتی مانند جانبازان جنگ، خدمت در خیزش ملی (Erhebung)، آریایی های افتخاری و غیره وجود داشت، اما اکنون یهودیان و «دور
گه های یهودی» تقریباً در همه مشاغل با ممنوعیت مواجه می شدند. ماده قانونی اصل آریایی عمدتاً بدون اعتراض پذیرفته شد، به جز در کلیسای انجیلی که باعث انشعاب «کلیسای اعترافیون» (Confessing Church) که کلیسایی ضد نازی ها بود، شد.
اعلامیه های مسکو () چهار اعلامیه بود که در سال ۱۹۴۳ توسط کشورهای آمریکا، انگلستان، شوروی و چین امضا شد. در این اعلامیه ها چهار کشور مذکور تأسیس یک سازمان بین المللی را که در آن برای عضویت کلیه کشورها (اعم از کوچک و بزرگ) باز بوده و بر پایه مساوات تمام کشورهای صلح جو (اعم از کوچک و بزرگ) مستقر شده باشد جهت صلح و امنیت ملی، ضروری اعلام داشتند.
کناره گیری ادوارد هشتم () به استعفای ادوارد هشتم، پادشاه بریتانیا از تاج و تخت آن کشور در سال ۱۹۳۶ گفته می شود. ادوارد هشتم که قصد داشت با مطلقه ای آمریکایی به نام والیس سیمپسون ازدواج کند، نیاز به صدور مجوزی از سوی پارلمان بریتانیا و نمایندگان کشورهای مستعمره داشت. دولت بریتانیا و نمایندگان مذکور، با ارادهٔ پادشاه به مخالفت پرداختند و وی نیز برای نیل به مقصود خود راه استعفا و کناره گیری از مقام سلطنت را برگزید. وی طی یک نطق رادیویی با مردم کشور خویش وداع کرد و بدین ترتیب برادرش شاهزاده آلبرت با عنوان جرج ششم به جای وی بر تخت سلطنت نشست. مقدمات رسوایی. ادوارد توسط لیدی فورنس در ۱۰ ژانویه ۱۹۳۱، زمانی که ادوارد شاهزاده ولز بود، به والیس سیمپسون، شهروند آمریکایی و همسر ارنست آلدریش سیمپسون، مدیر ارشد حمل و نقل انگلیس معرفی شد. ارنست سیمپسون شوهر دوم والیس بود. ازدواج اول وی، با خلبان نیروی دریایی ایالات متحده وین اسپنسر، در سال ۱۹۲۷ به طلاق انجامید. به طور کلی پذیرفته شده است که والیس سیمپسون و ادوارد در سال ۱۹۳۴ عاشق شدند، در حالی که لیدی فورنس (که همچنین با شاهزاده رابطه داشت) به دیدار اقوام خود در ایالات متحد
ه رفته بود. با این حال، ادوارد با قاطعیت به پدرش، پادشاه جورج پنجم، اصرار داشت که با سیمپسون رابطه فیزیکی ندارد و توصیف او به عنوان معشوقه اش نامناسب است. روابط ادوارد با سیمپسون رابطه ضعیف وی و والدینش را بیش از پیش تضعیف کرد. اگرچه پادشاه جورج و ملکه ماری در سال ۱۹۳۵ سیمپسون را در کاخ باکینگهام ملاقات کردند، آنها بعداً از پذیرایی وی خودداری کردند. ادوارد و سیمپسون به طور مخفیانه توسط اعضای شعبه ویژه پلیس متروپولیتن پیگیری می شدند، که گزارش هایی در مورد ماهیت روابط آنها و تحقیقات خود در مورد زندگی خصوصی والیس سیمپسون تهیه می کردند که شامل «پیگیری شایعات شرور» و شناسایی «یک عاشق مخفی» بود. چشم انداز داشتن یک مطلقه آمریکایی با گذشته ای مشکوک که چنین وارثی را نسبت به وارث داشته باشد، موجب نگرانی چهره های دولت و تشکیلات شد. ادوارد هشتم در ۲۰ ژانویه ۱۹۳۶ جانشین پدر شد، پس از آن سیمپسون در مراسمات رسمی بیشتر به عنوان مهمان پادشاه حضور یافت. علی رغم اینکه نام او به طور منظم در بخشنامه دادگاه ظاهر می شد، نام شوهرش به وضوح غایب بود. در تابستان همان سال، پادشاه از اقامت طولانی مدت در بالمورال به منظور تعطیلات با سیمپس
ون در شرق مدیترانه که به طور گسترده ای در مطبوعات آمریکا و قاره اروپا پوشش داده شد، اجتناب کرد. درحالی که مطبوعات انگلیس، که خود را حفظ می کردند (سکوت تحمیل شده)، کانادایی ها و انگلیسی های خارج از کشور، که به گزارش های خارجی دسترسی داشتند، تا حد زیادی توسط این پوشش رسوا شدند. تا ماه اکتبر، در جامعه عالی و خارج از کشور شایعه شد که ادوارد قصد دارد به محض آزادی سیمپسون ازدواج کند. در پایان همان ماه، هنگامی که او درخواست طلاق کرد و مطبوعات آمریکا اعلام کردند که ازدواج بین او و پادشاه قریب الوقوع است، این بحران به اوج خود رسید. دبیر خصوصی پادشاه، الک هاردینگ، در ۱۳ نوامبر به او هشدار داد: «سکوت مطبوعات انگلیس در مورد دوستی اعلیحضرت با خانم سیمپسون حفظ نخواهد شد … با توجه به نامه های افراد انگلیسی زندگی در کشورهای خارجی که مطبوعات صریحاً ابراز کرده اند، تأثیر ناگوار خواهد داشت.» وزرای ارشد انگلیس می دانستند که هاردینژ برای شاه نامه نوشته است و ممکن است به او در تهیه نامه کمک کرده باشد. پادشاه روز دوشنبه (۱۶ نوامبر) نخست وزیر استنلی بالدوین را به کاخ باکینگهام دعوت کرد و به او خبر داد که قصد ازدواج با سیمپسون را دار
د. بالدوین پاسخ داد که چنین ازدواجی مورد قبول مردم نیست، اظهار داشت: «... ملکه، ملکه کشور می شود؛ بنابراین در انتخاب یک ملکه صدای مردم باید شنیده شود». نظر بالدوین توسط کمیساریای عالی استرالیا در لندن، استنلی بروس، که همچنین نخست وزیر سابق استرالیا بود، مشترک بود. در همان روزی که هاردینگ به پادشاه نوشت، بروس با هاردینگ آشنا شد و سپس با بالدوین نامه نوشت و از ایده ازدواج شاه و سیمپسون ابراز وحشت کرد. با این وجود، مطبوعات انگلیس در این مورد ساکت ماندند تا اینکه آلفرد بلانت ، اسقف برادفورد، در اول دسامبر در کنفرانس اسقفی خود سخنرانی کرد، که اشاره به نیاز پادشاه به فضل الهی داشت: «ما امیدواریم که او از نیاز خود آگاه باشد. برخی از ما آرزو می کنیم که وی علائم مثبت بیشتری از آگاهی خود را از خود نشان دهد.» اسقف وقتی بعداً در این باره سؤال شد، ادعا کرد که در زمان نوشتن سخنرانی، نام سیمپسون را نشنیده است. سیمپسون با اقدام کارمندان ادوارد، دو روز بعد برای جلوگیری از توجه شدید مطبوعات، انگلیس را به مقصد جنوب فرانسه ترک کرد. هم چهره او و هم پادشاه از این جدایی بسیار خراب شدند. در هنگام عزیمت اشک آور، پادشاه به او گفت، «من
هرگز تو را رها نمی کنم.» مخالفت. مخالفت با شاه و ازدواج او از چند جهت بود. اشتیاق ادوارد برای مدرن سازی سلطنت و دسترسی بیشتر به آن، گرچه مورد استقبال بسیاری از عموم مردم قرار گرفت، از سوی تشکیلات انگلیس بی اعتماد بود. ادوارد با برخورد بی احترامی با سنت ها و مراسم آنها اشراف را برآشفت و بسیاری از کنار گذاشتن هنجارها و آداب و رسوم پذیرفته شده اجتماعی او را آزردند. اجتماعی و اخلاقی. وزرای دولت و خانواده سلطنتی پیشینه و رفتار والیس سیمپسون را برای یک ملکه بالقوه غیرقابل قبول دانستند. شایعات و استعلام دربارهٔ او در جامعه به گوش می رسید. حتی به مادر پادشاه، ملکه ماری، گفته شد که سیمپسون ممکن است نوعی کنترل جنسی بر ادوارد داشته باشد، زیرا وی با استفاده از شیوه هایی که در یک فاحشه خانه چینی آموخته بود او را از یک اختلال جنسی تعریف نشده رها کرده است. این دیدگاه تا حدودی توسط آلن دون، روحانی به اسقف اعظم کانتربری، که نوشت که مظنون است پادشاه «از نظر جنسی غیرطبیعی است و ممکن است ناشی از تصرف خانم S. بر او باشد»، تا حدودی گفته شد. حتی فیلیپ زیگلر، زندگینامه نویس رسمی ادوارد هشتم، خاطرنشان کرد که: «حتماً نوعی رابطه سادوم
ازوخیستی وجود داشته است» گزینه های در نظر گرفته شده. در نتیجه این شایعات و استدلال ها، این اعتقاد در بین تشکیلات انگلیس تقویت شد که سیمپسون نمی تواند به عنوان یک همسر سلطنتی تبدیل شود. نخست وزیر انگلیس استنلی بالدوین صریحاً به ادوارد توصیه کرد که اکثر مردم با ازدواج او با سیمپسون مخالف خواهند بود، این نشان می دهد که اگر این کار را کرد، برخلاف توصیه های وزیرانش، دولت دسته جمعی استعفا خواهد داد. پادشاه طبق گفته خودش بعداً پاسخ داد: «من قصد دارم به محض آزادی خانم سیمپسون ازدواج کنم … اگر دولت با این ازدواج مخالفت می کرد، همان طور که نخست وزیر به من گفته بود، من آماده رفتن بودم.» تحت فشار شاه، بالدوین موافقت کرد که صداهای بیشتری را در مورد سه گزینه تهیه کند: گزینه دوم دارای سوابق اروپایی بود، از جمله پدرِ پدربزرگ خود ادوارد، دوک الکساندر وورتمبرگ، اما در تاریخ مشروطه انگلیس هیچ نظیری نداشت. از نخست وزیران پنج قلمرو (استرالیا، کانادا، نیوزیلند، آفریقای جنوبی و دولت آزاد ایرلند) مشورت شد، و اکثریت موافقت کردند که «هیچ راهی برای دوره وجود ندارد». ویلیام لیون مکنزی کینگ (نخست وزیر کانادا)، جوزف لیونس (نخست وزیر استرا
لیا) و جی بی ام هرتسوگ (نخست وزیر آفریقای جنوبی) با گزینه های ۱ و ۲ مخالفت کردند. مکنزی کینگ به ادوارد گفت "آنچه را که در قلب خودش بود باور کند" حق بود " و دولت کانادا از شاه درخواست کرد وظیفه خود را قبل از احساساتش نسبت به سیمپسون قرار دهد. فرماندار کل کانادا لرد تویدزمویر به کاخ باکینگهام و بالدوین گفت که کانادایی ها علاقه زیادی به پادشاه دارند، اما همچنین اگر ادوارد با یک زن مطلقه ازدواج کند، افکار عمومی کانادا خشمگین خواهد شد. مایکل جوزف ساواژ (نخست وزیر نیوزیلند) گزینه ۱ را رد کرد و فکر کرد که گزینه ۲ "ممکن است … اگر عملی برای یافتن راه حل در این راستا عملی باشد"، اما "با تصمیم دولت داخلی هدایت می شود ". در ارتباطات با دولت انگلیس، ایمون دو والرا (رئیس شورای اجرایی دولت آزاد ایرلند) اظهار داشت که به عنوان یک کشور کاتولیک رومی، دولت آزاد ایرلند طلاق را به رسمیت نمی شناسد. وی تصور کرد که اگر مردم انگلیس والیس سیمپسون را نپذیرند، تنها کناره گیری از سلطنت تنها راه حل ممکن بود. در ۲۴ نوامبر، بالدوین با سه سیاستمدار برجسته مخالف در انگلیس مشورت کرد: رهبر مخالف، کلمنت اتلی، رهبر لیبرال ها سر آرچیبالد سینکلر و و
ینستون چرچیل. سینکلر و اتلی توافق کردند که گزینه های ۱ و ۲ غیرقابل قبول است و چرچیل متعهد شد که از دولت حمایت کند.
بی طرفی مسلحانه () این اصطلاح به خط مشی های یک دولت در زمان جنگ یا یک بحران بین المللی اطلاق می شود. بدین معنا که در صورت بروز چنین بحرانی دولت بی طرف سعی می کند تا از درگیری عملی نیروهای مسلح خود در مسئله اجتناب ورزد. با این حال این حق را برای خود محفوظ نگه می دارد تا در موارد مقتضی از منابع و تمامیت ارضی خود در برابر دولت های متحارب به دفاع برخیزد.
پاتِریمونیالیسم یا سلطه موروثی یا حکومت پدرمیراثی، شکلی از حکومت است که در آن تمام قدرت مستقیماً از شخص حاکم سرچشمه می گیرد. در این نوع حکومت هیچ تفاوتی بین حوزه عمومی و خصوصی وجود ندارد و حاکمان معمولاً از قدرت مطلق برخوردار هستند. اصطلاح «پاتریمونیالیسم» توسط ماکس وبر جامعه شناس آلمانی ابداع شده است. هدف اصلی از تأسیس این نوع حکومت ها، برآوردن نیازهای خانوادهٔ شخص فرمانرواست و به جای شایسته سالاری، خویشاوندسالاری وجود دارد. به نظر ماکس وبر، نظام های پاتریمونیال به علت گرایش های سنتی گروه حاکم در جهت فعالیت های تجاری و اقتصادی، خودسری هیأت حاکمه و نیروهای اقماری اش و نیز سلب آزادی فعالیت اقتصادی خصوصی برای رعایا، نتیجه ای جز عقب ماندگی اقتصادی جامعه در بر نداشته و مانع عمده ای در راه رشد نیروهای بورژوازی و توسعه سرمایه داری بوده است. واژه شناسی. اصطلاح «پاتریمونیالیسم» توسط ماکس وبر جامعه شناس آلمانی ابداع شده است. ریشهٔ اصطلاح از واژهٔ پاتِر (Pater) در لاتین به معنی «پدر» است و «پاتریمونی» به معنای ملک ارثی یا ملکی است که از پدر یا نیاکان به ارث رسیده باشد. واژگان "paternalism" به معنی «حکومت پدروار» یا «پد
رمآبی» و "patriarchy" به معنی «پدرسالاری» یا «پدرشاهی» نیز با مرتبط هستند. ماکس وبر، بر همین قیاس پاتریمونیالیسم را نوعی از حکومت می داند که فرمانروایش کشور را در حکم «ملک شخصی» خود می انگارد. او این اصطلاح را بیشتر برای کشورهای خاورمیانه مطرح ساخت. توصیف. پاتریمونیالیسم معمولی ترین شکل حکومت سنتی است. حکومت سنتی، نهادی پایدار و بادوام است و هنجارهایش برای همهٔ امور پیشاپیش مستقر شده اند؛ یعنی هنجارهای آن عقلانی و فنی نیستند بلکه ماهیتی عملی دارند. این هنجارها، رسوم و سنت هستند که بر پایهٔ اعتقاد به قداست شان، نقض ناشدنی و تغییر ناپذیرند. در واقع، آنچه در سلطهٔ سنتی به عنوان معیار و هنجار شناخته می شود این توجیه است که: «همواره همین که بوده است هست و همیشه نیز همین خواهد بود.» جامعهٔ سنتی فاقد قانون اساسی است؛ بنابراین وحدت آن به شخص فرمانروا وابسته است که وظیفه اش حفظ و حراست «سنت ها» و تداوم آنهاست. اطاعت از فرمان های فرمانروا، گردن نهادن به یک اصل کلی که بر اساس انضباط و انجام وظیفه باشد نیست؛ بلکه شکل تعبد و بندگی را دارد. فریدریش هگل فیلسوف مشهور آلمانی، بر باور بود که نوع حکومت در کشورهای آسیایی «تئوکرا
تیک» است. شخص فرمانروا خدای روی زمین محسوب می شود و خدا که در قامت فرمانروا جلوه کرده، بر دولت حاکم است. در تاریخ اسلام القاب بسیاری پادشاهان مواردی چون «اسلام پناه»، «نگهبان دین» و «ضل الله فی العرض» (سایهٔ خدا بر زمین) بوده است. تاریخ نشان می دهد که حکومت پدرمیراثی فاقد دستگاه اداری به معنای جدید آن بوده است. شاه، خلیفه یا سلطان دستیاران خود را از میان خدمهٔ خود یا متنفذین محلی برمی گزیده و حتی اگر خارج از قلمرو پاتریمونیالیسم از وجود اشخاص استفاده می کرده، کسانی را برمی گزیده که مزدور و غلام حلقه به گوش او بوده اند. در واقع حکومت پاتریمونیال به رغم ظاهرش، نوعی حکومت «خان خانی» و «ملوک الطوایفی» است و در آن چیزی به نام دولت وجود پیدا نکرده است. گرچه ظاهراً نظام پاتریمونیال ناگزیر به برپایی دستگاه اداری می شود، اما تفاوت این دستگاه با دیوان سالاری جدید در این است که در نظام پدرمیراثی صاحب منصبان معمولاً منصب خود را از شخص حاکم می خرند و بدین طریق مالک منصب خود می شوند. آنها مالک وسایل اداری منصب خود نیز هستند؛ به ویژه در هنگامی که در ایالات شان از سوی خلیفه یا سلطان حکومت می کنند. تفکیک حوزهٔ امور خصوصی از ح
وزهٔ امور عمومی در نظام پدرمیراثی بی معنا است؛ یعنی میان منافع شخصیِ صاحب منصب و منافع عمومی که به نحوی با منصب او ارتباط داشته باشند، تمایزی وجود ندارد. در چنین نظامی شایسته سالاری معنی ندارد و نسب، سرسپردگی و مورد لطف حاکم قرار گرفتن، تنها معیارهای رسیدن افراد به مناصب است. بنابراین در نظام پاتریمونیال به جای کارمندان، صاحب منصبان و به جای شهروندان، رعایا و بندگان وجود دارند و همچنین، از آن رو که قدرت در وجود شخص حاکم تجسم می یابد، معمولاً ارتش تنها به شخص او وفادار است نه به دولت و کشور. در نظام پاتریمونیال، تمام امتیازات اقتصادی در کل کشور در درجهٔ نخست تحت انحصار فرمانروا و خانوادهٔ اوست و دربار یا ملازمان فرمانروا نیز از خدمات و امکانات چشمگیر برخوردارند. به همین دلیل، خویشاوندسالاری بخشی از ذات پاتریمونیالیسم است. به نظر ماکس وبر، نظام های پدرمیراثی به علت گرایش های سنتی گروه حاکم در جهت فعالیت های تجاری و اقتصادی، خودسری هیأت حاکمه و نیروهای اقماری اش و نیز سلب آزادی فعالیت اقتصادی خصوصی برای رعایا، نتیجه ای جز عقب ماندگی اقتصادی جامعه در بر نداشته و مانع عمده ای در راه رشد نیروهای بورژوازی و توسعهٔ س
رمایه داری بوده است. دلیل ایستادگی طبقهٔ بورژوازی در برابر پادشاهان مطلقه در اروپای غربی نیز چیزی جز این نبود که پاتریمونیالیسم در اروپای سده های هفدهم و هجدهم، مانع رشد بورژوازی به مثابه «طبقهٔ پیشروی زمانه» بود. در نظام پاتریمونیال قانون به معنای دقیق کلمه وجود ندارد؛ زیرا ملت در وضع قانون نقشی ندارد و فرد حاکم نیز هر وقت که بخواهد قانون را نقض می کند. ویژگی ها. برخی ویژگی های نظام پاتریمونیال به شرح زیر هستند: مثال. حکومت رهبرانی چون الهام علی اف در آذربایجان و بشار اسد در سوریه، مصداق بارز حکومت پدرمیراثی می باشد. در این دو کشور (که نظام سیاسی نیز جمهوری است) «حکمرانی» ارثیه ای بوده که پدر برای پسر به جا گذاشته است، اما این «میراث قطعی» زیر نام انتخابات و جمهوری نصیب پسر شده تا الهام علی اف و بشار اسد را از اتهام برپایی سلطنت مبرا کند. پاتریمونیالیسم سرشت غیر دموکراتیک دارد و قدرت سیاسی در آن مطلقه است. به همین دلیل نظام های سیاسی در جهان وجود داشته اند که نه سلطنتی بوده اند نه جمهوری موروثی، اما در عین حال خصلت پاتریمونیال داشته اند؛ مانند رژیم بعث عراق به رهبری صدام حسین.
باران عشق یک آلبوم بی کلام اثر ناصر چشم آذر در سبک پاپ است. این آلبوم در سال ۱۳۷۳ توسط شرکت فرهنگی هنری طنین صوت منتشر شده و دارای ۸ آهنگ است. در اسفند ۱۳۹۴ کتابی با همین نام شامل زندگی نامه ناصر چشم آذر منتشر شد. باران عشق از مهم ترین آثار زندگی ناصر چشم آذر به شمار می رود که در اوایل دهه ۷۰ خورشیدی ساخته شد. این آلبوم بی نظیر با تِم ملایم در هشت قطعه تنظیم شده و ساختار آن پیوسته است، آلبومی که به نظر همگان موفق ترین اثر این آهنگساز محسوب می شود. روایت آهنگساز. ناصر چشم آذر در مورد باران عشق گفته: «باران عشق، اشک مادران داغ دیده جنگ تحمیلی ایران و عراق است که بر مزار پاک گل لاله هایشان گریستند و گریستند و گریستند…» همچنین در مصاحبه ای دیگر دربارهٔ ساخت این اثر می گوید: «یکبار در منزل صالح علاء نشسته بودیم و او به من گفت ناصر اینطور که نمی شود، باید کاری بسازی و لباس دیگری بر تن موسیقی پاپ کنی. من هم وقتی سفارش این کار را گرفتم خیلی در این فکر بودم که چه کنم سر از قالب موسیقی پاپ درنیاورم اما روند کار طوری باشد که بکر و تازه باشد. چند ماهی فکرم مشغول بود و در نهایت به این فضا نزدیک شدم. اعتقاد من این بود که «
باران عشق» هست، فقط کافی است کسی آن را پیدا کند، مثل خیلی چیزهای دیگر که در عالم وجود دارد و باید آنها را کشف کرد. خوشحالم این قطعه توانست با تمام شاعران و نویسندگان با وجود اینکه بی کلام بود، ارتباط بگیرد. خودم فکر نمی کردم این آلبوم به این شدت در اقشار مختلف تأثیر داشته باشد، بلکه فکر می کردم عده ای روشنفکر، هنرجو و دانشجو دنبال این کارها هستند اما حالا دو سه دهه است که این کار در بازار هست. من می خواستم واقعه کربلا را با معجزه باران عشق امام حسین و یارانش سیراب کنم، لذا این واقعه را تجسم کردم و باران عشق را با صدای موج آب و باران ساختم و با استقبال مردم فهمیدم که تنها نیستم». روایت دیگران. تهمینه میلانی کارگردان سینما گفته است: «باران عشق را یک عاشق ساخته است. ناصر در کاری که انجام می داد منحصر به فرد بود اما تعصب ویژه ای داشت و تأکید می کرد که آثارش را خودش اجرا کند. او بسیار احساساتی بود و به نظر من با اینکه کار کردن با او کمی دشوار شده بود، خلاق ترین آهنگساز در زمینه کاری ما بود.»