Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تصفیه قرار گیرد. این کار در تصفیه خانه آب انجام می شود. با توجه به میزان آلودگی منابع مختلف آب، تصفیه آن می تواند مراحل مختلفی را شامل شود. روش های غربال گری به وسیله توری، حوضچه های انعقاد و لخته سازی، فیلتراسیون شنی و کربنی، تنظیم pH، افزودن مواد ضد خورندگی آب، کلرزنی جهت حذف باکتری ها و ویروس ها و گاهی افزودن فلوراید برخی از مراحل معمول تصفیه آب شهری است. کلرزنی دائمی آب در سال ۱۹۰۵ آغاز شد، زمانی که فیلتر شنی آهسته و منبع آب آلوده منجر به شیوع بیماری تب حصبه در لینکلن انگلیس شد. تلمبه کردن و ذخیره سازی. آب خروجی از تصفیه خانه توسط تلمبه به منبع های ذخیره انتقال داده می شود. این منابع آب ممکن است روی یک تپه یا بالای برجی مرتفع قرار گرفته باشد. ارتفاع منبع آب، فشاری دائمی به وجود می آورد که انتقال آن را در طی لوله کشی شهری تا شیر آب خروجی منازل مقدور می سازد. شبکهٔ لوله ها و نقاط مصرف آب. آب ذخیره شده در منبع آب توسط لوله کشی که در اکثر مواقع به صورت زیر زمینی صورت می پذیرد، به نقاط مصرف در منازل و صنایع انتقال داده می شود. اندازه گیری میزان مصرف آب در هر واحد مسکونی یا تجاری به کمک کنتور آب صورت می گیرد. ج
هت نگهداری شبکه تأمین آب، با توجه به میزان مصرف هر واحد هزینه آب مصرفی از مصرف کننده اخذ خواهد شد.
بانگندور ()، شهر کوچکی در ناحیه کوئینبیان نیو ساوت ولز در استرالیا است. این شهر در ارتفاع ۷۰۰ متری از سطح دریا واقع شده و بنابر سرشماری ۲۰۰۶ میلادی، ۲٬۱۸۳ نفر جمعیت داشته است.
شرکت معادن عربستان سعودی شرکت استخراج معادن عربستانی است، که در زمینه استخراج و تولید طلا، آلومینیم، نقره، فسفات و سایر فلزات پایه فعالیت می کند. شرکت معادن عربستان سعودی در سال ۱۹۹۷ توسط دولت عربستان سعودی تأسیس شد و در حال حاضر بزرگترین شرکت استخراج معادن عربستان سعودی می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر ریاض، عربستان سعودی قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس تداول معامله می شود. دولت عربستان سعودی با در اختیار داشتن ۵۰٪ از سهام شرکت معادن، بزرگترین سهام دار آن به شمار می آید.
تاچیبانا مونه شیگه (۱۸ دسامبر، ۱۵۶۷ – ۱۵ نوامبر، ۱۶۴۳) یک سامورایی و دایمیو در دوره آزوچی–مومویاما و اوایل دوره ادو بود.
بانک ووری () شرکت خدمات مالی و بانکداری کره ای است، که به عنوان دومین بانک بزرگ در کره جنوبی شناخته می شود. اکثریت سهام این بانک در اختیار گروه مالی ووری است. ریشه های تأسیس بانک ووری به سال ۱۸۹۹ و راه اندازی بانک دائان چیون-ایل بازمی گردد. شعبه مرکزی این بانک در شهر سئول، کره جنوبی قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس نیویورک و بورس کره دادوستد می شود.
لوسین فاوره (؛ زادهٔ ) بازیکن پیشین و مربی کنونی فوتبال اهل سوئیس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به سروت ۱۸۹۰، تولوز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس ۲۴ بازی انجام داده و در فصل ۱۹۸۲–۸۳ بازیکن سال کشور سوئیس انتخاب شده است. پیشینه. او فوتبال را در سال ۱۹۷۶ و در تیم فوتبال اف سی اشالنس در فوتبال سوییس آغاز کرد و مدت سه فصل دراین تیم توپ زد و سپس یک فصل در تیم لوزانو اسپورت سوییس به کار خود ادامه داد که سرانجام در فصل۹۰/۹۱ در تیم باشگاه فوتبال سروت ۱۸۹۰به کار خود پایان داد. او در بین سال های ۷۶ تا ۹۱ در ۶ تیم عضویت داشت و برای آن ها به میدان می رفت که تنها در فصل ۸۴/۸۵ در تیم باشگاه فوتبال سروت ۱۸۹۰ توانست به عنوان بازیکن قهرمان لیگ سوییس شود. دوران مربی گری. بروسیا دورتموند. فاوره در ۲۲ می ۲۰۱۸ با قراردادی دو ساله تا پایان ژوئن ۲۰۲۰ به عنوان سرمربی بروسیا دورتموند انتخاب شد. در اولین فصل حضورش در این تیم به اولین سرمربی دورتموند تبدیل شد که در ۱۵ بازی اول خود در بوندس لیگا شکست ناپذیر بوده است. این بازی ها شامل پیروزی ۴-۱ مقابل لایپزیگ، پیروزی ۷-۰ مقابل نورنبرگ و همچنین پیروزی ۴
-۰ برابر اتلتیکو مادرید می شود. فاور با بروسیا دورتموند توانست در ۳ آگوست ۲۰۱۹ پیروز سوپر جام فوتبال آلمان ۲۰۱۹ شود. در ژوئن ۲۰۱۹، قرارداد فاوره با این تیم به مدت یک فصل دیگر تا پایان ژوئن ۲۰۲۱ تمدید شد. وی در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۰، پس از کسب نتایج ضعیف و در نهایت شکست خانگی ۵-۱ برابر تیم اشتوتگارت برکنار شد.
فؤاد مهندس (به ؛ ۶ سپتامبر ۱۹۲۴ – ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۶) یک هنرپیشه تئاتر و سینمای اهل مصر بود که به مدت پنج دهه از دهه ۱۹۵۰ تا اوایل دهه ۲۰۰۰ در ده ها نمایش تئاتر، سینما و تلویزیون و بیشتر در نقش های کمدی بازی کرد. در ۶ سپتامبر ۲۰۱۶ موتور جستجوی گوگل به مناسبت ۹۲مین سالروز تولد فؤاد مهندس و به افتخار او گوگل دودل صفحه اصلی خود را در کشورهای عربی و شمال آفریقا تغییر داد.
خاندان آکیزوکی یکی از خاندان های ژاپنی بود که بر ولایت چیکوزن در جنوب ژاپن فرمان می راند.
خودارضایی در تاریخ تغییرات گسترده ای را در جامعه در رابطه با اخلاق، نگرش های اجتماعی، مطالعه علمی و تصویرسازی هنری خودارضایی در طول تاریخ جنسی توصیف می کند. تحریک جنسی اندام جنسی خود توسط مذهب های مختلف تفسیر شده است و همواره از منظر قانونی، مناقشات اجتماعی، کنش گری و نیز مطالعات هوشی در زمینه سکس شناسی بحث برانگیز و مورد بررسی بوده است. در طول تاریخ، دیدگاه های اجتماعی درباره خودارضایی و تابوهای مرتبط با آن، از جامعه ای به جامعه دیگر متفاوت و متغیر بوده است. تاریخ باستان. سنگ نگاره هایی با نمای خودارضایی از دوران پیش از تاریخ در سرتاسر جهان، موجود است. چنین به نظر می آید که انسان های نخستین، نعمت های طبیعی را با آمیزش جنسی در هم می آمیخته اند. یک تندیس سفالین مربوط به هزاره چهارم پیش از میلاد، در جزیره مالت یافت شده که زنی را در حال خودارضایی نمایش می دهد. نگاره های مربوط به خودارضایی مردان بسیار بیش تر از زنان است. سومریان با مقوله سکس، آسان برخورد می کردند و خودارضایی را، چه به تنهایی و چه با شریک جنسی، به مثابه ابزاری برای افزایش نیرو می دانستند. در مصر باستان، خودارضایی مردان اهمیت بیش تری داشته است. چنا
نچه این عمل توسط خدایان صورت می گرفت، آن را به مثابه خلقت یا یک عمل جادویی در نظر می گرفتند. باور مصریان بر این بود که خدای آتوم، جهان را با خودارضایی و انزال خلق کرده است و جزر و مد نیل را نیز بارها به خودارضایی او نسبت می دادند. فراعنه نیز، از همین رو طی مناسکی در رود نیل اقدام به خودارضایی می کردند. در یونان باستان خودارضایی را یک عمل کاملاً طبیعی و معمولی برای جایگزینی لذت سکس در نظر می گرفتند. آنان این کار را چون سوپاپ اطمینانی در مقابل نابه سامانی های جنسی می دانستند. آنان همچنین، خودارضایی زنان را، هم در نوشته ها و هم در نگاره هایشان به نمایش می کشیدند. یونانیان واژه "آنافلان" به معنی «آتش افزون» را برای این عمل به کار می بردند. گفته می شود دیوژن کلبی در ملأ عام اقدام به خودارضایی نموده است. وی با گستاخی در رابطه با این عملش می گفته: «ای کاش می شد همچون خودارضایی، با مالیدن شکمم بتوانم گرسنگیم را هم برطرف کنم.» دیوژن با طعنه، خدای هرمس را مسوول خلقتش می دانست. وی، متعامداً بر پسرش پان که دل در گرو اخو داشت اما نمی توانست او را فریفته خود کند، افسوس می خورد. وی به پسرش خودارضایی را آموخت تا بتواند با رن
جی که می برد، کنار بیاید. پان نیز این عادت را به چوپان های جوان آموخت. خودارضایی در منابع جنسی روم باستان کم ذکر شده است. مارشال این عمل را یک عمل پست و مختص بردگان می دانست. با این حال، خودارضایی در طنزهای لاتین (به طور مثال در یکی از آثار به جا مانده از گایوس لوسیلیوس) مورد توجه بوده است. رومیان دست چپ را برای خودارضایی مناسب تر می دانستند. فرهنگ های بدون خودارضایی. در حوضه کنگوی آفریقا، گروه های قومی آکا و نگاندو همگی در زبان خود کلمه ای برای خودارضایی ندارند و از با مفهوم خودارضایی گیج می شوند. کتابچه ای از قرن ۱۸. نخستین بهره گیری از واژه «جلق» (انگلیسی: onanism) در کتابچه ای که در لندن و به سال ۱۷۱۶ که به خداشناس آلمانی، دکتر بالتازار بکر نسبت داده می شود، ثبت شده است. نام این کتابچه «خودارضایی یا گناه خودآلودگی و همه نتایج ترسناک آن در هر دوجنس: نصیحت نامه ای روحی و جسمی برای آنان که با این عمل زشت به خود آسیب زده اند» بوده است. در این کتابچه همچنین، نامه هایی از مردان جوانی که ظاهراً به شهادت خود، بر اثر خودارضایی دچار این معضلات شده بودند، آورده شده است. در نهایت این کتابچه راه حل را «تنتورهای تقویتی
» به قیمت ۱۰ شیلینگ و «پودر تقویتی» به قیمت ۱۲ شیلینگ برای هر کیسه موجود در یکی از مغازه های محلی، معرفی می کند. کتابچه «جلق» در زمان خود بسیار پرفروش بود، به طوری که بیش از ۶۰ بار تجدید چاپ شد و به چندین زبان برگردانده شد. جیمز. از سال ۱۷۴۳ تا ۴۵، فیزیک دان انگلیسی رابرت جیمز، یک "فرهنگ واژگان پزشکی" را منتشر کرد که در آن خودارضایی را به «عامل رقت بارترین و لاعلاج ترین بیماری ها» تعریف نمود. وی نوشت: «احتمالاً هیچ گناهی به جز خودارضایی نیست که این همه، آثار سوء مخفی داشته باشد». تیسوت. یکی از پزشکان بی شماری که از مفهوم خودارضایی هراس داشتند، ساموئل آگوست تیسوت سوئیسی بود. وی، در ۱۷۶۰ کتاب جلقیدن که در آن به طور مبسوط به راه کارهای درمان بیماری های ناشی از جلق زدن می پردازد را انتشار داد. وی، با استناد به مطالعات انجام شده روی خودارضایی مردان جوان، چنین می پنداشت که منی گونه ای «روغن حیاتی» و «تحریک کننده» دربردارد که چنانچه به مقادیر زیاد از بدن دفع شود، سبب «یک کاهش عظیم در قدرت بدنی، حافظه و تعقل می شود و همچنین دید را تار می کند، اعصاب را مختل می کند، همه گونه های نقرس و روماتیسم را ایجاد می کند، قدرت تو
لید نسل را کاهش می دهد، خون در ادرار ایجاد می کند، کم اشتهایی می آورد و سردرد و خیلی بیماری های دیگر با خود به همراه می آورد.» در قانونی به قرن هفدهم میلادی، پیوریتن های کلونی نیوهیون، کنتیکت، کفرگویی و همجنس گرایی و خودارضایی را مستوجب اعدام دانستند. با وجود آنکه نظریه های تیسوت هم اکنون و در خوش بینانه ترین حالت، فرضیه در نظر گرفته می شوند، درمان های وی زمانی که فیزیولوژی و پزشکی مبتنی بر تجربه هنوز به وجود نیامده بودند، به عنوان متون علمی تدریس می شدند. حتی برخی از چهره های روشن فکر آن دوران نظیر ایمانوئل کانت و ولتر، راهکارهای تیسوت و نظریه هایش پیرامون خودارضایی را تأیید می کردند که این، خود ۲ قرن دیگر بر بیماری انگاری این عمل افزود. راش. در سال ۱۸۱۲، بنجامین راش بخش ۱۸ کتابش را به نام «جنبه بیمارگونه اشتهای جنسی» و با موضوع بیماری های روانی و ذهنی قرار داد. وی در این بخش، پرخوری، پرنوشی و تن آسانی را از عوامل جلق زدن می دانست. در صفحه ۳۳ کتاب می خوانیم: «شیاطین اخلاقی و جسمی وجود دارند که این گناه ناشی از تنهایی بر بدن و جسم تحمیلمی کند.» در صفحه ۴۸ کتاب وی ادعا می کند سه تن بر اثر جلق زدن، به مانیا مبت
لا شدند. وی، در مشاهداتش در رابطه با آنچه «دیوانگی مادرزاد» می خواند (صفحه ۲۹۲)، می گوید: «نوعی اشتهای خطرناک و شدید در آن ها وجود دارد که به محض رسیدن به بلوغ، آن را با جلق زدن ارضا می کنند.» در سال ۱۸۳۸، جین اسکیرول در کتابش به نام "بدکارکردی های روحی" بیان کرد که خودارضایی «در همه کشورها به عنوان علت جنون شناخته می شود.» وایت. در کتاب "جاذبه جدی گناه در خفا و سوء استفاده از روابط ازدواجی" به سال ۱۸۷۰، که جیمز اسپرینگر وایت، شوهر الن جی. وایت آن را ویراستاری کرده می خوانیم: چنانچه عمل [لذت بری از خود] از ۱۵ سالگی به بعد ادامه یابد، طبیعت به جنگ چنین سوء استفاده ای برمی خیزد و رنج کشیدن آن ادامه می یابد و فرد را مجبور به پرداخت جزایی سنگین می نماید؛ به ویژه از سنین ۳۰ تا ۴۵ فرد این جزا را با دردهای بی شماری که در جاهای مختلف بدنش حس می کند و با بیماری های گوناگون که بر اندام های مختلف نظیر کبد، ریه، اعصاب، ستون مهره ها ایجاد می شود همچون روماتیسم و تومورهای مختلف، هزینه این رنج دادن به طبیعت را پرداخت می کند. برخی از سامانه های دقیق طبیعی بدن از بین می روند و باقی اعضا بایستی وظیفه آن ها را به انجام برسانند
و این خود برهم زننده نظم طبیعت است. گاهی حتی به طور ناگهانی این سازه طبیعی از هم پاشیده و مرگ حادث می شود. زنان از مردان، کم تر دارای نیروی حیاتی هستند و از هوای نشاط انگیز و فرح بخش بیرون از خانه، محروم هستند. نتیجه سوء استفاده از خود در زنان را می توان به شکل بیماری های گوناگون نظیر زکام، خیز، سردرد، ضعف حافظه و بینایی، کمردرد، درد ستون مهره ها و زوال عقل مشاهده کرد. کلاگ. دکتر جان هاروی کلاگ یک مخالف سرسخت خودارضایی بود. وی، از منابع پزشکی مختلف، چون کتاب دکتر آدام کلارک این نتیجه را می گرفت که "نه جنگ، نه طاعون، نه آبله کوچک و نه هیچ بیماری دیگری نتوانستند فجایع انسانی که این گناه شرم آور خودارضایی برای بشر به وجود آورده را ایجاد کنند." وی، در نوشته هایش حتی به مرگ های ناشی از خودارضایی هم اشاره و افراد را هشدار می داد. وی، معتقد بود که این "گناه ناشی از تنهایی" سبب ایجاد سرطان رحم، اختلالات مجاری ادرار، شب ادراری، ناباروری، اپیلپسی، جنون و معلولیت جسمی و روحی می شود. وی در کتابش به نام "حقایق آشکار برای پیر و جوان"، هشدارهایی در رابطه با شر بودن سکس داده است. ۹۷ صفحه از این کتاب ۶۴۴ صفحه ای به "گناه محرم
انه (گناه ناشی از تنهایی یا تجاوز به خود)"، نشانه ها و تبعات آن اشاره دارد. همچنین ۳۹ نشانه از کسی که جلق می زند، ارائه شده است. وی برای از میان بردن این "گناه ناشی از تنهایی" در کودکان پیشنهاد می کند دستان آن ها را ببندند، آلت های تناسلیشان را با ابزارهای ویژه بپوشانند، به نوک آلتشان شوک برقی بدهند و بدون بیهوشی ختنه شان کنند؛ که این ها همه، سبب از میان رفتن این عادت زشت می شود. برای پیشگیری نیز، وی به والدین توصیه می کند به کودکان آموزش دهند که با آلت تناسلیشان ورنروند و هرچه بیش تر رشد می کنند، بیش تر از "نتایج شیطانی" این عمل برایشان بگویند. وی همچنین، والدین را در رابطه با "ندیمه های شیطانی"، "خدمت کاران و پرستاران جادوگر یا بی خیال" که برای کودکان جلق می زنند تا ساکتشان کنند، بر حذر می دارد. بن باز. در دهه ۱۹۹۰، عبدالعزیز بن باز، مفتی اعظم عربستان سعودی، استدلال می کرد که خودارضایی، برهم زننده جهاز هاضمه، متورم کننده اندام تناسلی، خطرناک برای ستون فقرات، «مرتعش کننده دست و پا»، تضعیف کننده «غدد مغزی»، کاهش دهنده هوش و در نهایت، «منجر به اختلال روانی و دیوانگی» می شود. دغدغه های اخلاقی. ایمانوئل کانت خود
ارضایی کردن را گونه ای نقض قوانین اخلاقی می پنداشت. وی در کتابش "متافیزیک اخلاقیات" چاپ ۱۷۹۷ چنین استدلال کرد که 'چنین بهره وری غیرطبیعی از غرایز جنسی هر کسی را به محض فکر کردن به آن متوجه می کند که این عمل نقض کننده حق وظیفه هر شخص نسبت به خودش است'. وی معتقد بود حتی اگر نام مناسبی هم برای این عمل پیدا کنیم، باز هم از بی اخلاقی آن کاسته نمی شود. (خلاف مورد خودکشی که در آن هیچ وظیفه ای برای فرد مترتب نیست). با این حال وی تأیید می کند که 'یافتن منطق غیرعقلانی بودن این عمل غیرعادی امری آسان نیست' اما در نهایت 'بی اخلاقی این عمل بدین سبب است که انسان شخصیت خود را از دست می دهد… وقتی خود را به عنوان وسیله ای برای ارضای یک سائق حیوانی به کار می گیرد'. فیلسوف قرن هجدهم ژان-ژاک روسو خودارضایی را برابر 'تجاوز روحی' در نظر می گرفت و آن را هم در امیل و هم اعترافات ژان-ژاک روسو مورد بحث قرار داده است. وی معتقد بود که این، تأثیرات مخرب جامعه روی فرد است که سبب خودارضایی کردن وی می شود و اینکه انسان هایی که یک زندگی ساده در طبیعت را دنبال می کنند، هرگز دست به چنین عملی نمی زنند. این مباحث به دوره ویکتوریا، زمانی که خودارض
ایی در رسانه ها به سبب محافظه کاری و همچنین تضاد آن با رفتار جنسی رایج در آن زمان سانسور می شد نیز ادامه پیدا کرد. در سال ۱۸۹۷، مارک توین متن سخنرانی زیر نام "افکاری پیرامون علم خودارضایی"را منتشر ساخت که با این واژه گان پایان می یابد: توصیه هایی وجود داشته مبنی بر اینکه شلوار پسران طوری دوخته شود که نتوانند از جیب آن به اندام تناسلی خود دست بزنند یا برای کودکان مدرسه ای نیمکت ها به گونه ای باشند که نتوانند پاهایشان را به هم بمالند یا اینکه دختران از راندن دوچرخه یا اسب منع شوند؛ چرا که لذتی که ممکن است برای آن ها در این کارها وجود داشته باشد، شبیه خودارضایی است. پسران و مردان جوانی که زیاد خودارضایی می کردند را «ضعیف مغز» [معادل کَمَری در زبان فارسی] می خواندند. برای این گونه افراد حتی داروها و رژیم های خوراکی ویژه ای تجویز می شد. این دیدگاه ها توسط جان هاروی کلاگ (مبدع برگه ذرت) و سیلوستر گراهام (مبدع گراهام کرکر) ترویج می شد. در منابع پزشکی آن زمان، حتی توصیه می شد که برای درمان خودارضایی بایستی از شوک برقی، آلت دوزی، بهره گیری از کمربند پاکدامنی و تنگ پوش، سوزاندن یا در تلاش نهایی، اخته کردن بهره گرفته شو
د. ختنه نوزادان به سبب اثراتی که در پیش گیری از خودارضایی داشت، به طور وسیعی در آمریکا و انگلیس توسعه یافت. (برای اطلاعات بیش تر بنگرید به ختنه مردان در تاریخ). در دهه های بعدی فن های روانشناسی جای این روش ها را گرفتند که از جمله آن ها می توان به هشدار به مردم مبنی بر اینکه خودارضایی سبب کوری یا موی درآوردن کف دست و رشد دیررس می شود. برخی از این باورها حتی به شکل افسانه گونه ای در زمان حاضر نیز رایج هستند. اورندیک و شرودر با اشاره به این باورها معتقدند: «این ها نشانگر تنها برخی از صفحات تاریک میان دین و پزشکی هستند.» تابوی خودارضایی. در سال ۱۹۰۵، زیگموند فروید در "سه مقاله پیرامون جنسیت" خودارضایی را با اعتیاد مرتبط دانست. وی در رابطه با خودارضایی نوزادان شیرخواره، کودکان چهار ساله و نوجوانان تازه بالغ سخن گفته است. در همین حال، در گذشته، راه درمان هیستری زنانه را خودارضایی می دانستند و از جمله روش های توصیه شده نیز مالیدن آلت زنانه با کرم های ویژه یا پلاسبو و بهره گیری از لرزاننده های نخستین ساخت آن زمان بوده است. در ۱۹۱۰ و در جلسه های حلقه وین جنبه های اخلاقی و بهداشتی خودارضایی مورد بحث قرار گرفت اما انتشا
ر صورت جلسه های مربوط به آن با مخالفت مواجه شد. در آغاز قرن بیستم دیدگاه های پزشکی مرتبط با خودارضایی، زمانی که ایچ. هولاک الیس در ۱۸۹۷ در کتابش به نام "مطالعاتی پیرامون روان شناسی سکس" بنیادهای فکری تیسوت را زیر سؤال برد و با نام بردن از مشاهیری که اقدام به خودارضایی می کردند، این عقیده که خودارضایی سبب امراض می شود را به کلی مردود دانست، کم کم دگرگون شدند. وی چنین نوشت: «به این نتیجه رسیده ایم که در رابطه با خودارضایی، چنانچه فرد سالم به دنیا آمده باشد و از سلامت جسمی نیز بهره مند باشد، اگر میانه روی در انجام این عمل را رعایت کند، هیچ مشکلی برایش پیش نخواهد آمد.» رابرت بی دن-پاول، پایه گذار «مجمع دیده بانان» به سال ۱۹۱۴ در کتابش «دیده بانی پسران» هشدارهایی در رابطه با خودارضایی داده است. به عقیده وی فرد برای مقابله با وسوسه خودارضایی می بایست آن قدر تمرینات بدنی انجام دهد تا خسته شده و دیگر تاب و توان خودارضایی کردن را نداشته باشد. با این حال در سال ۱۹۳۰، دکتر اف. دبلیو. دبلیو. گریفین ویراستار کتاب "دیده بان" در کتابی برای راور اسکاوت نوشت که وسوسه خودارضایی «یکی از مراحل طبیعی رشد است» و با ارجاع به کتاب ا
لیس، نتیجه گرفت که «تلاش برای دست یابی به ریاضت کامل جنسی یک اشتباه بزرگ است.» درباره گونه های خودارضایی، مقاله ای است به سال ۱۹۲۲ نوشته روان پزشک و روان کاو اتریشی، ویلهلم رایش. رایش در این مقاله هفت و نیم صفحه ای، باورهای شایع در رابطه با نقش خیال پردازی های ناهشیارانه و در نتیجه احساس گناه حول محور عمل خودارضایی را می پذیرد. انقلاب جنسی. آلفرد کینزی سکس شناس، در دهه های ۱۹۴۰ و ۵۰، در آثارش، به ویژه کتاب گزارش های کینزی، با استناد به نتایج حاصل از نظرسنجی های مؤسسه نظرسنجی گالوپ مبنی بر میزان رواج انجام عمل خودارضایی در ایالات متحده آمریکا، مصرانه اعلام می دارد که خودارضایی یک عمل کاملاً طبیعی و ناشی از یک غریزه طبیعی است. برخی منتقدان وی معتقدند که تحقیقات او متعصبانه بوده و بهره گیری از روش نظرسنجی مؤسسه گالوپ در تعریف «عمل طبیعی» زیاده روی است. در آمریکا از آن جایی که راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی (از جلد دوم چاپ ۱۹۶۸ به این سو) عمل خودارضایی را یک اختلال یا بیماری روانی نمی داند، پزشکان و روان پزشکان این عمل را به عنوان بیماری یا اختلال در نظر نمی گیرند. انجمن پزشکی آمریکا نیز این عمل را از ۱۹
۷۲ به این سو یک عمل بهنجار در نظر می گیرد. توماس ساس دگرگونی در توافق علمی بر سر مسئله خودارضایی را این گونه بیان می کند: «خودارضایی در واقع نخستین کنش جنسی بشر است. در قرن نوزدهم این عمل یک بیماری تلقی می شد و در قرن بیستم یک درمان بیماری.» تریسترام اِنگِلهارت در مقاله ای تاریخی تحت عنوان «بیماری خودارضایی: ارزش ها و مفهوم بیماری» سیر روند این تحول مبنایی را توضیح داده است. در دهه ۱۹۸۰، میشل فوکو تابوی خودارضایی را «تجاوز پدر و مادر به لذت جنسی کودک» می دانست و معتقد بود: دخالت در این امر شخصی مخفیانه، برای پدر و مادر امری خنثی محسوب نمی شود. خودارضایی نه تنها با قدرت، اخلاقیات یا مسوولیت سر و کار دارد، بلکه این یک نوع لذت است. در ۱۹۹۴ هنگامی که جراح کل ایالات متحده آمریکا، دکتر جویسلین الدرز، درخواست کرد تا در برنامه های درسی مدارس، آموزش بهداشتی بودن و امن بودن عمل خودارضایی گنجانده شود، وی را مجبور به استعفا کردند؛ با این بهانه که خانم الدرز می خواهد خودارضایی کردن را به کودکان بیاموزد. هفته جلق مستند تلویزیونی بود پیرامون خودارضایی که قرار بود در انگلیس و توسط کانال ۴ روی آنتن برود. اما پخش آن در مارس ۲۰
۰۷ منتفی شد.
مرکز گذری کاهش آسیب، که به آن دی آی سی نیز گفته می شود، مرکزی است که به طور موقت و برای کاهش آسیب های اجتماعی در گروه های در معرض خطر نظیر معتادان، افراد بی خانمان، زنان بی سرپرست، اقلیت های جنسی و نظایر آن ایجاد می شود. فعالیت های مراکز گذری شامل آموزش، ارائه تجهیزات و وسایل مختلف (نظیر وسایل پیشگیری از بارداری، پوشاک، یا سرنگ تمیز برای معتادان) و نظایر آن است و غالباً این خدمات به صورت رایگان ارائه می شود. مهم ترین تفاوت مراکز گذری با پناهگاه افراد بی خانمان در آن است که پناهگاه ها محلی برای اقامت موقت افراد نیز ارائه می کنند و در تمام ساعات شبانه روز فعال هستند، اما مراکز گذری محلی برای خوابیدن افراد ارائه نمی کنند و ساعت کاری مراکز گذری معمولاً محدود به ساعت های روز است.
پناهگاه افراد بی خانمان محلی است که به افراد بی خانمان سرپناه موقت ارائه می دهد. هدف از ایجاد این پناهگاه ها آن است که هم افراد بی خانمان سرپناهی امن داشته باشند و از خوابیدن در خیابان و عواقبی که از نظر امنیت و سلامت برایشان دارد به دور بمانند، و هم تاثیر اجتماعی افراد بی خانمان بر جامعهٔ پیرامون شان کنترل بشود.
مینی جویسلین اِلدِرز با نام اصلی مینی لی جونز، متولد ۱۳ اوت ۱۹۳۳، یک پزشک کودک و مدیر بهداشت عمومی اهل آمریکا است. او در گروه های کمیسیونی خدمات بهداشت عمومی آمریکا، ردهٔ دریابانی را داشته و نخستین سیاه پوست است که توانسته به سمت جراح کل ایالات متحده آمریکا دست یابد. الدرز را به سبب بحث های صریحی که در رابطه با عقایدش پیرامون موضوع های جنجالی چون آزادسازی مواد مخدر، خودارضایی و پیشگیری از بارداری در مدارس داشته، می شناسند. او به سبب عقایدش در سال ۱۹۹۴ از کار برکنار شد. وی اکنون استاد مطالعات پزشکی کودکان در دانشگاه علوم پزشکی آرکانزاس است.
گو-بوگیو به هیئتی پنج نفره گفته می شود که به همراه هیئت پنج نفره گوتایرو پس از مرگ تویوتومی هیده یوشی زمام امور کشور ژاپن را در دست گرفتند. اعضای هیئت مدیر و موکل و گرفتن تصمیمات سیاسی در مورد اداره پایتخت کیوتو و مناطق اطراف آن بودند که به آنها کینای یا استان های داخلی گفته می شد. گو-بوگیو به پنج سیاستمدار (مقام قضایی مانند) مانند آسانو ناگاماسا و ایشیدا میتسوناری اشاره دارد که عمدتاً مسئولیت امور عملی دولت را بر اساس سیستم و خواست هیده یوشی را در دوره در پایان رژیم تویوتومی بر عهده داشتند. در آن زمان، دوره آزوچی-مومویاما نام خاصی مانند «گو-بوگیو» وجود نداشت و به آنها «بوگیو»، «توشیوری» و غیره می گفتند. بوگیو اغلب به عنوان کمیسر، قاضی یا فرماندار ترجمه می شود. اعتقاد بر این بود که گوبوگیو در سال ۱۵۸۵ بر اساس کتاب تاریخی تایکوکی نوشته اوزه هوآن ساخته شد. همچنین نظریه ای وجود دارد که در ژوئیه ۱۵۹۸، درست قبل از مرگ تویوتومی هیده یوشی، تأسیس شد. در دولت تویوتومی، بسیاری از قضات، از جمله اوتانی یوشیتسوگو و کونیشی یوکیناگا، مسئولیت مدیریت را بر عهده داشتند و از میان آنها، پنج نفر که نقش های مهمی را ایفا می کردند،
گو-بوگیو نامیده می شدند. همچنین گفته می شود که تعداد پنج نفر عدد ثابتی نبوده و زمانی که آسانو ناگاماسا به دلیل حادثه هاراکیری هیده تسوگو (۱۵ ژوئیهٔ ۱۵۹۵) به طور موقت از قدرت خارج شد، دو نفر به عنوان قاضی به جای ناگاماسا خدمت کردند. در سال ۱۶۰۰، زمانی که ایشیدا میتسوناری و موری تروموتو، یکی از اعضای گوتایرو (پنج پیر)، در نبرد سکیگاهارا جنگیدند، ناتسوکا ماساایه در ارتش غربی به تروموتو و میتسوناری و دیگران پیوست و آسانو ناگاماسا به ارتش توکوگاوا هیده تادا در ارتش شرقی تعلق داشت. دو نفر به نام های مائدا گنئی و ماشیتا ناگاموری در قلعه اوساکا زندگی می کردند. اعضای هیئت. پس از حادثه هاراکیری هیده تسوگو، آسانو ناگاماسا مدتی از این این هیئت برکنار شد و به جای وی میابه کیجون و تومیتا ایپاکو به این هیئت اضافه شده و اعضای آن برای مدتی به شش نفر افزایش یافت.
مائدا گنئی (۱۵۳۹ – ۹ ژوئیه، ۱۶۰۲) یک راهب آیین بودایی بود. او توسط تویوتومی هیده یوشی به عنوان یکی از اعضای گو-بوگیو انتخاب شد.
آسانو ناگاماسا (۱۵۴۶ – ۲۹ مه ۱۶۱۱) یک دایمیو در دوره سنگوکو بود. او توسط تویوتومی هیده یوشی به عنوان یکی از اعضای گو-بوگیو انتخاب شد.
ماشیتا ناگاموری (۱۵۴۵ – ۲۳ ژوئن، ۱۶۱۵) یک دایمیو در دوره سنگوکو بود. او توسط تویوتومی هیده یوشی به عنوان یکی از اعضای گو-بوگیو انتخاب شد.
نبرد هالیدزور () یک درگیری نظامی در شهر کاپان کنونی در منطقه سیونیک در جنوب ارمنستان درگرفت. این نبرد یکی از موفق ترین نبردهای نظامی ارمنیان بر ضد امپراتوری عثمانی بود.
ورزشگاه اشپورتپارک رونهاف توماس سومر یک ورزشگاه فوتبال در ناحیهٔ رونهاف، شهر فورت در ایالت بایرن کشور آلمان است. این استادیوم ورزشگاه خانگی تیم گروتر فورث است که در بوندس لیگا ۲ بازی می کند. این ورزشگاه در ۱۱ سپتامبر ۱۹۱۰ و با نام اصلی Sportplatz am Ronhofer Weg gegenüber dem Zentral-Friedhof (به فارسی:زمین ورزشی در راه رونهاف روبروی گورستان مرکزی) بازگشایی شد. این ورزشگاه چندین بار مورد بازسازی جهت توسعه قرار گرفت.(حداکثر گنجایش ۲۸٬۰۰۰) اما بعدها به ۱۵٬۵۰۰ کاهش یافت. این استادیوم به دنبال صعود تیم فورث به بوندس لیگا و جهت افزایش ظرفیت مورد بازسازی قرار گرفت. با این وجود همچنان به عنوان کوچکترین ورزشگاه بوندس لیگا باقی ماند.
لزلی اس. گرینبرگ () یک روانشناس کانادایی و استاد محقق ممتاز بازنشسته در دانشگاه یورک در تورنتو، اونتاریو، کانادا است. وی یکی از پدید آورندگان اصلی رویکرد هیجان مدار در حوزه روان درمانی فردی و زوجی است و ریاست کلینیک هیجان مدار در تورنتو را به عهده دارد. مطالعات عمده وی بیشتر در حوزه همدلی، فرایند روان درمانی، اتحادِ درمانی، و نقش هیجان در کارکرد انسان بوده است. دکتر گرینبرگ جایزه محقق ممتاز از انجمن جهانی تحقیقات روان شناختی، و همین طور جایزه کارل راجرز و جایزه برای کمک های ممتاز حرفه ای به تحقیقات کاربردی را از انجمن روان شناسی آمریکا دریافت کرده است. او همچنین جایزه حرفه ای انجمن روانپزشکی کانادا را به خاطر کمک های ممتاز خود به روان شناسی دریافت داشته است. زندگی. لزلی اس. گرینبرگ، متولد ۱۹۴۵، عاشق ریاضی و فیزیک بود، ولی هنگامی که وارد مهندسی مکانیک و صنعت شد ناخشنود بود. ناخشنودی حرفه ای اولیه او از اعتقاد بالینی وی به این موضوع حکایت دارد که افراد زیادی ارتباط خود را با احساسات خویش، یعنی همان چیزی که باعث می شود احساس کنند انسان و زنده هستند، قطع می کنند. گرینبرگ شهر ژوهانسبورگ آفریقای جنوبی را به دلایل س