Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن قرار گرفت و پس از بازسازی، مرمت و زیباسازی آن به نام «خانه کشتی استان تهران» تغییر نام داد اما به دلیل اختلاف فدراسیون کشتی با هیئت کشتی استان تهران این سالن در اختیار رقابت های انتخابی تیم های ملی کشتی آزاد و فرنگی ایران در خرداد ۱۳۹۴ قرار نگرفت. رویدادها. در اردیبهشت سال ۱۳۹۳ این سالن میزبان ۱۰ تیم برتر کشتی فرنگی دنیا در پیکارهای جام جهانی کشتی فرنگی مردان بود. این رقابت ها قرار بود مانند گذشته در سالن ۱۲ هزار نفری مجموعه ورزشی آزادی تهران برگزار شود اما مسئولان این مجموعه ورزشی مبالغ زیادی را برای برگزاری دو روزه رقابت ها مطالبه کردند و همچنین بازسازی آن هم به حدود ۷۰۰ میلیون تومان نیاز داشت که فدراسیون کشتی ترجیح داد این هزینه را در سالن اختصاصی خود در شهدای هفتم تیر تهران انجام دهد. بازسازی. این سالن قدیمی در نیمه نخست سال 1401 مورد بازسازی اساسی قرار گرفت و در شهریورماه همان سال افتتاح مجدد شد. گنجایش تماشاگران سالن مسابقه هفتم تیر نیز از هزار و 500 نفر به سه هزار نفر رسیده و به آشپزخانه و رستوران حرفه ای مجهز شده است. فضای اقامتی نیز برای آن در نظر گرفته شده است. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki
/World_Weightlifting_Championships
رازها و دروغ ها نام فیلم درامی به کارگردانی مایک لی و محصول بریتانیاست. این فیلم در سال ۱۹۹۶ توانست نخل طلای کن را از آن خود کند. خلاصه داستان. «ژان-باپتیست» زن جوان سیاهپوستی پس از مرگ مادرخوانده اش به جستجوی مادر واقعی اش می پردازد و او را در قالب «بلتین» زنی سفیدپوست و غمگین می یابد. مادرش ابتدا به هراس می افتد، ولی دختر تازه یافته اش به زندگی تلخ و یکنواخت او رنگ تازه و خوشحال کننده ای می دهد…
زال علاءالدینوند بختیاری معروف به هالو زال، از شخصیت های معنوی میان مردم بختیاری محسوب می شود. "هالو زال" گذشته از جایگاه خانوادگی خود، نمادی از فرزانگی و دوراندیشی در میان ایل بختیاری است و میان بختیاری ها نقشی همچون زال اسطوره ای در شاهنامه فردوسی را بر عهده دارد. خانواده. هالو زال فرزند "آرستم علاءالدین وند"، همسر مرضیه نامداری زاده فرامرز شخصیتی تاریخی و هم زمان با دوره محمدشاه قاجار است. از جمله افتخارات این ایل ازدواج تاریخی با ایل نفر قشقایی بود که درنتیجه این ازدواج مهسابانو متولدشد. دکتر مهیا جریده و دکتر یکتا جریده امروزه جزو افتخارات این ایل به شمار آمده و در قید حیات می باشند. شهرت. شهرتِ وی به دلیلِ تحذیر و پیش بینیِ قتل عامِ نامدارخان و سرانِ بهداروند، پیش از رویاروییِ با "جعفرقلی خان" است که منجر به سال ها جنگ و ناآرامیِ داخلی در بختیاری گردید. وی اگرچه نتوانست مانعِ قتل عامِ نامدارخان و همراهانش شود، اما با پیش بینی درست حادثه و با بردن پسران نامدارخان و پسر برادر نامدارخان یعنی بهرام خان و محمدحسن خان و محمدحسین خان همراه خود، توانست از کشته شدن این کودکان جلوگیری و به حیات این نسل کمک کند. س
ال ها بعد بهرام خان که از محمد حسن خان و محمدحسین خان بزرگ تر بود با پیگیری های فراوان توانست پسرعموی خود محمدحسین خان را پیدا کند و با هم دوباره منطقه ای را تحت اختیار بگیرند و به برپایی حیات سیاسی و اجتماعی بپردازند. بازماندگان نامدارخان را با شهرت بهرامی و نامداری می شناسند. قتلِ نامدارخان بختیاروند و همراهان. درسالهای ۲۱–۱۲۲۰ خورشیدی و پس از اوج گیریِ جنگ میانِ دورکی و بختیاروند، نامدارخان منجزی بختیاروند اقتدار و شجاعتی از خود در بختیاری بروز داد که باعث محبوبیت وی شد. بعد از اختلافی که میان جعفرقلی خان بختیاروند و نامدارخان منجزی روی داد (هر دو خان بختیاروند بودند)، جعفرقلی خان به قصد شکست رقیب تصمیم به دفع نامدارخان گرفت. باید یادآور شد سرانجام این برادرکُشی، همچنان در پرده ای از ابهام است. از طرفی دیگر با تمام خاطرات به جامانده از جنگ ها و درگیری های ایلیِ جعفرقلی خان نیز نمی توان با قاطعیت گفت که وی نیز چنین قصدی داشته، اما با سوء تفاهمی که به آن دچار شده بود، مرتکب چنین عملی گردید. نامدارخان به نصایحِ "هالو زال" مبنی بر عدمِ اعتماد و دوستی با جعفرقلی خان گوش می دهد و چادری را در نزدیکی دو چادر دیگر
برپا می کند و اسلحه ها را برای حملهٔ احتمالی در آنجا پنهان می نماید. اما به رسمِ قولی که داده بود، اسلحه ای حمل نمی کند. از طرف دیگر، خبرچین ها و دشمنان هر دو به جعفرقلی خان خبر می دهند که نامدارخان چادری پر از اسلحه را در کنار دو چادر مهمانی برپا کرده و قصدِ کشتار آنان را دارد. هنگامی که جعفرقلی خان با همراهانش به نزدیکی چادرهای برپا داشتهٔ نامدارخان در گردنهٔ کوه چال بلوطک می رسد (در سر آستان پیرمحمود در اندیکا)، با دیدنِ چادری که در کنار چادرهای مهمانی برپاست، شک وی به یقین تبدیل می شود و تصمیم به قتلِ نامدارخان می گیرد. نامدار خان و بابادی ها. رابطه نامدار خان با احمد سمالی در این واقعه هفت نفر از طائفهٔ عالیور احمد سمالی نیز مهمان نامدارخان بودند. گفته شده زمانی که نامدارخان در حال جان دادن بود، از جعفرقلی خان می خواهد عالیوران را که مهمانند نکشند، اما آنان نیز به قتل می رسند. نامدار خان و داماد بابادی. داماد نامدار، آمولا آرپناهی بابادی بود که در جنگ نه هزار نیز او را یاری کرده بود و پابه پای پدرزن خود می جنگید. اما به نصیحت هالو زال یا خود نامدار خان، هر طور که شده بود، نامدار خان از بردن داماد خویش به
دیدار جعفر قلی خان امتناع کرد و به آمولا گفت که به طایفه خود برود. گفتنی است که دختر نامدار خان از دو فرزند پسر ایشان بزرگ تر بود، به همین دلیل در زمانی که آمولا داماد وی بود، بچه های ایشان کوچک بودند. فرزندان آمولا و نوادگان دختری نامدار خان به فامیلی مولایی شناخته شده هستند. دختر نامدار خان در بین منجزی ها به بی بی شیرین معروف است، اما در مولایی ها مادر بزرگ خود را به نام بی بی ترخون می شناسند. هالو زال در فولکلور بختیاری. اشعار و داستان هایی در فرهنگ فولکلور مردم بختیاری در موردِ وی ساخته شده و چندی ترانه با صدای خوانندگان بزرگ بختیاری همچون بهمن علاءالدین برای وی خوانده شده است. آرامگاه. با بالا آمدن آب رودخانه کارون و گسترش دریاچه سد گتوند علیا، آرامگاه تاریخی زال در محل "زیر کوه هارنیِ" در منطقه آبماهیک که برای عشایر منطقه از اهمیت فراوانی برخوردار است، در معرض نابودی و غرق شدن قرار گرفته است.بعدها فرزندان هالو زال که در روستای گشنیزجان در استان چهارمحال و بختیاری سکونت داشتند او را از ان منطقه نبش قبر و به دستگرد امامزاده انتقال می دهند.
فراخُلق واژه ای است که در روان شناسی برای اشاره به نسبت آگاهی فرد از خلق خود به کار می رود و ممکن است به صورت «درگیر نوعی از هیجان شدن» یا به صورت «توسط احساسی فراگرفته شدن» توصیف شود. قابلیت فرورفتن در احاطهٔ یک احساس و در عین حال آگاه بودن نسبت به آن چه که فرد در حال احساس کردن آن است یک مهارت ویژه است که برای افراد نیز به دست آوردنش دشوار است، زیرا در اغلب مواقع، یک احساس ممکن است در جامه احساس دیگری نمایان شود. آزمون مقیاس صفت فراخلق TMMS معیاری است که برای اندازه گیری باورهای عاطفی و نگرش هایی که اشخاص نسبت به تجارب عاطفی خود دارند طراحی شده است.
استقلال بحرین با خروج نیروهای امپراتوری بریتانیا و در سال ۱۹۷۱ میلادی و پس از حدود یک و نیم قرن اشغال رقم خورد. بریتانیا این خروج را از قبل و در سال ۱۹۶۸ رسماً اعلام کرده بود. در همان سال حکومت محمدرضا شاه نیز پس از اعلام این خبر از خروج این نیروها استقبال کرد و اعلام کرد که از حق حاکمیت کشورش بر این سرزمین منصرف نشده است. سپس، قرار شد با معرفی طرحی (با هدایت بریتانیا) فدراسیونی شامل ۹ شیخ نشین جنوب خلیج فارس از جمله بحرین، در قالب یک کشور واحد تشکیل شود. در پاسخ به این طرح، حکومت محلی آل خلیفه بر بحرین، خروج بریتانیا و حضور نظامی ایران را به مثابه خطری برای خود دانست و خواستار پیوستن بحرین به این فدراسیون شد. حکومت ایران بلافاصله پس از شنیدن این خبر شدیداً با این درخواست مخالفت کرد. اردشیر زاهدی وزیر امور خارجه ایران در تاریخ ۱۷ تیرماه ۱۳۴۷ در بیانیه رسمی شدیداللحنی از جانب ایران اعلام داشت که ایجاد کشوری تحت عنوان «فدراسیون امارات خلیج فارس» با شرکت بحرین «مطلقاً» قابل قبول نیست. محمدرضاشاه نیز این اقدام را یک اقدام «استعماری و امپریالیستی» نامید و آن را «تلاش انگلیس برای ورود به ایران از در پشتی» قلمداد کر
د. شاه هشدار داد که ایران در صورت لزوم برای آنچه که او حفظ منافع تاریخی و حقوق سرزمینی ایران نامید، «قدرتمندانه» اقدام خواهد کرد. این در حالی بود که ایران یک بار پیش از آن و با تصویب لایحه ای در سال ۱۳۳۶ رسماً بحرین را «استان چهاردهم» خود معرفی کرد. همچنین قبل تر از آن و با روی کار آمدن رضاشاه و ایجاد اصلاحاتی که او در کشور ایجاد کرد مردم بحرین نسبت به ایران رغبت پیدا کردند. رضاشاه درخواست بازگشت بحرین به ایران را با بریتانیا در میان گذاشت اما با پاسخی روبرو نشد. پس از این کشمکش ها، مذاکراتی پنهانی بین ایران، اعراب، بریتانیا و آمریکا درگرفت. در این مذاکرات ایران حاضر شد در قبال پس گرفتن حاکمیت ایران بر جزایر سه گانه در قبال استقلال بحرین با طرفین سازش کند. اما بازپس گیری جزایر سه گانه به آسانی انجام نپذیرفت. حکومت وقت عراق ایران را به استفاده از سلطه جویی و امپریالیسم متهم کرد. ایران در پاسخ در خرداد ۱۳۴۹ اعلام کرد هیچ نقشه امپریالیستی برای منطقه خلیج فارس نداشته و حاضر است با نیت ایجاد ثبات پس از خروج بریتانیا، با کشورهای منطقه پیمان دفاعی امضا کند. ولی در ضمن حق دارد تا به تقویت نیروی نظامی خود در مقابله با
«رژیم های ماجراجو» بپردازد. نهایتاً شاه با این شرط حاضر به سازش شد که مردم بحرین در یک همه پرسی اعلام کنند که نمی خواهند به ایران برگردند. او در دیدار رسمی خود از هندوستان، در یک مصاحبه مطبوعاتی در دهلی نو در تاریخ ۴ ژانویه ۱۹۶۹ اعلام کرد که اگر مردم بحرین خواهان بازگشت به ایران نباشند از ادعاهای سرزمینی خود بر بحرین دست خواهد کشید. شاه تأکید داشت که ایران به دنبال استفاده از زور برای الحاق بحرین نیست. او در پاسخ به این پرسش که آیا پیشنهاد انجام یک رفراندوم یا انتخابات عمومی در رابطه با کسب نظر مردم بحرین را دارد یا خیر بر موضع خود مبنی بر استفاده از هر نوع وسیله ای که نشانگر خواست مردم بحرین باشد تأکید کرد. شاه در آن مصاحبه اظهار داشت که بحرین ۱۵۰ سال پیش به وسیله انگلیس از ایران جدا شد، اما از دید او انگلیس نمی تواند آنچه را که از ایران گرفته بدون رضایت این کشور به طرف دیگری بدهد و در مقابل ایران هم پس از خروج انگلستان در پی اشغال بحرین نخواهد بود. گویا در آن برهه زمانی ایران نمی توانست از طریق گزینه نظامی بحرین را بازپس بگیرد؛ زیرا این عمل پیامدهای خطرناکی را برای ایران در پی داشت. روشن است که امپراتوری ب
ریتانیا به عنوان یک ابرقدرت بزرگ استعماری، اجازه چنین عمل جسورانه ای را به ایران نمی داد. علاوه بر آن این اقدام تمام کشورهای عربی را (اعم از تندرو و محافظه کار) علیه ایران متحد و هم پیمان می ساخت. این در حالی بود که ایران و عراق دچار مجادلات ارضی، مرزی و سیاسی بسیاری بودند. و ایران بیم آن داشت که عراق به شوروی نزدیک تر شود. از سوی دیگر اقدام نظامی ایران علیه بحرین می توانست خلاف منشور سازمان ملل متحد قلمداد شود. تاریخچه. جزیرهٔ بحرین که از دیرباز جزو ایران بوده، از حدود سال ۱۱۶۰ به اشغال آل خلیفه درآمد که پس از آن با اشغال مسقط توسط بریتانیا و پیوستن عمان به بریتانیا کبیر در سال ۱۲۷۰ در زمان قاجار تحت سلطهٔ بریتانیا قرار گرفت، اگرچه در طول این سال ها بحرین در عمل از حاکمیت ایران خارج شده بود، اما ایران هیچگاه حاضر نشد اشغال بحرین را به رسمیت بشناسد. اما در فروردین ۱۳۴۹ با توافق دولت ایران و بریتانیا، نظرسنجی استقلال بحرین به جای همه پرسی زیر نظر نمایندهٔ دبیرکل سازمان ملل متحد در بحرین برگزار شد. گزارش نماینده که در آن ادعا شد قریب به اتفاق مردم بحرین خواستار استقلالند به تصویب شورای امنیت رسید و ۲۳ مرداد ۱۳۵
۰ بحرین در بیانیه ای رسمی استقلال خود را اعلام کرد. نمایندهٔ دبیرکل که از ایران و انگلیس اختیار تمام گرفت از برخی قشرهای بحرین نظرخواهی کرده بود که خواهان کدام یکند: پیوستن به ایران، تحت حمایت بریتانیا بودن، استقلال. تا پیش از کودتای ۱۲۹۹ ایران یازده بار در صدد بازگرداندن بحرین برآمد که به دلیل مخالفت دولت انگلیس ناکام ماند. از آن پس نیز تا سال ۱۳۴۶ هرگز از ادعای حق حاکمیت خود بر بحرین چشم نپوشید. هم زمان که بریتانیا اقدام های متفاوتی برای افزایش نفوذ خود در جزیره می کرد، ایران با اعتراض های رسمی و غیررسمی و گاه با اقدام های عملی و نامه نگاری پاسخ می گفت. ایران حتی به سازمان های بین المللی نیز شکایت کرد که بر اثر اشغال ایران در جنگ جهانی دوم به جایی نرسید. هم زمان حکومت آل خلیفه با وارد کردن عربهای سنی به بحرین می کوشید تا ترکیب جمعیتی را تغییر دهد. در زمان محمدرضا پهلوی دو بار ماجرای بحرین جدی شد: یک بار سر ملی شدن صنعت نفت، یک بار هم در سال ۱۳۳۶ که به تصویب مجلس شورای ملی بحرین استان چهاردهم اعلام شد و در مجلس کرسی خالی برایش در نظر گرفتند، تا حدی در سال ۱۳۴۰ نقشه ای برای آزادسازی شبه نظامی بحرین در رده های
پایین تر حکومتی مطرح بود که هرگز اجرا نگشت. پس از زمستان ۱۳۴۶ که بریتانیا اعلام کرد تصمیم دارد تا سال ۱۳۵۰ از شرق سوئز نیروهایش را خارج کند در صدد برآمد که با تشکیل کشور امارات متصالحه که بحرین هم جزو آن بود جلو بازگشتنش به ایران را بگیرد. در نهایت انگلیسی ها با مذاکره های پشت پرده با شاه موفق شدند او را عقب بنشانند و در ۱۳۴۷ ناگهان نخستین بار در تاریخ کشور شاه اعلام کرد که حاضر است از حاکمیت بحرین چشم پوشی کند. سرانجام با هماهنگی ایران و انگلیس کار به دبیرکل سازمان ملل واگذار شد و نمایندهٔ سیاسی وی به جای همه پرسی تنها با نظرسنجی سه گزینه ای از چند قشر مردم بحرین در گزارش خود ادعا کرد که تقریباً همهٔ مردم بحرین خواهان استقلال از کشور ایران و تحت الحمایگی انگلیسند. برخی تاریخ نگاران این نظرسنجی را محدود به قشرهای نزدیک به حکومت بحرین و بریتانیا خوانده اند. این گزارش باعث شد تا حزب پان ایرانیست دولت را استیضاح کند. فردای استیضاح، شورای امنیت برپایهٔ گزارش سازمان ملل قطعنامهٔ ۲۷۸ را در ۲۱ اردیبهشت ۱۳۴۹ برابر (۱۱ مهٔ ۱۹۷۰ میلادی) تصویب کرد. چندی بعد مجلس شورای ملی با ۱۸۷ رای موافق در برابر تنها چهار رای مخالف ب
ه دولت رای داد و با تصویب آن در مجلس سنا همه چیز به پایان رسید. حاکمان ایران و بحرین برخی مخالفان را در داخل سرکوب کردند. بحرین ۲۳ مرداد ۱۳۵۰ رسماً اعلام استقلال کرد و ساعتی بعد ایران نخستین کشوری بود که این استقلال را پذیرفت. انگلیس در ازای بحرین سه جزیرهٔ ایرانی تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی را که اشغال نظامی کرده بود، تخلیه و با ورود نمادین نیروهای ایران، به ایران بازگرداند. پیشینهٔ بحرین در ایران. به گواه سندهای تاریخی جزیرهٔ بحرین از دیرباز و پیش از اسلام جزو خاک ایران به شمار می رفته است. همچنین در حملهٔ عمر بن خطاب به پارس، این جزیره از جمله منطقه هایی بود که در اوایل از پارس تصرف شد. استعمارگران پرتغالی پس ار ورود به خلیج فارس، در این جزیره قلعه ای ایجاد کردند ولی بنی جبر که ملوک هرمز ایشان را به سرپرستی بحرین گماشته بودند سر از پیروی آنان برداشتند تا بعد که ملوک هرمز بدانجا لشکرکشی کردند. از ۹۲۸ تا ۱۰۱۰ هجری قمری که حکومت بحرین در اختیار خاندان فالی از شیعیان فارس بود، پرتغال و عثمانی کوشیدند تا نفوذ خود را در آن افزایش دهند. از ۱۰۱۰ تا ۱۱۳۶ ه .ق بحرین را صفویان اداره می کردند تا اینکه پس از سقوط اصفهان
تا آمدن نادرشاه حکومت به دست عربان محلی افتاد. در سال ۱۱۴۸ ه .ق بحرین به سلطهٔ افشاریان درآمد. در ۱۱۶۰ یا ۶۱ شیخ احمد بن خلیفه از قبیلهٔ بنی عتبه که از نجد در مرکز عربستان به کویت مهاجرت کرده بود، به بحرین حمله کرد و با شکست سربازان ایرانی بر آن حاکم شد. از آن پس با حمایت همه جانبهٔ سیاسی و استعماری انگلیس، بحرین زیر سلطهٔ آل خلیفه درآمد. بحرین هیچگاه زیر سلطه هیچ دولت منطقه ای به غیر از ایران نبود، بجز دورهٔ کوتاهی که استعمار پرتغال مدعی بحرین بود. مردم آنجا و حکام محلی همواره خود را تابع فارس می نامیدند و در دعاوی نیز به حکام فارس تظلم و دادخواهی می کردند. طبق قرارداد مجمل و مفصل انگلستان حاکمیت ایران بر تمام خلیج فارس را به رسمیت شناخت. دولت عثمانی که رقیب ایران بود نیز تنها بر مکه و مدینه تسلط داشت و همواره شمال عربستان را جزو مملکت فارس به رسمیت می شناخت؛ نقشهٔ رسمی دولت عثمانی گواه این موضوع است. البته از سال ۱۸۲۰میلادی و قدرت گیری استعمار انگلیس در منطقه اوضاع تغییر کرد. اشغال و استعمار بحرین به دست بریتانیا. امپراتوری استعماری بریتانیا که به شاه عباس صفوی برای بیرون کردن پرتغالیان کمک کرده بود، از سال
۱۲۳۶ ه .ق به بهانهٔ مبارزه با دزدان دریایی و تحریم برده فروشی پایهٔ حضور مستقل خود در خلیج فارس را استوار کرد. به سال ۱۲۶۴ بریتانیا از شیخ محمد بن خلیفه آل خلیفه اجازه گرفت که همهٔ کشتی ها و مردم بحرین را وارسی کند. شیخ محمد برای نجات از انگلیس با والی فارس و پادشاه ایران نامه نگاری کرد و ضمن تمکین از حاکمیت ایران از ایران یاری خواست. بریتانیا هم بحرین را تصرف کرد و او را برکنار کرده برادرش شیخ عیسی بن علی آل خلیفه را روی کار آورد. شیخ عیسی با بریتانیا دو عهدنامه امضاء کرد که بی اجازهٔ بریتانیا با دولتی دیگر (ایران و عثمانی) رابطه پیدا نکند و تنها دولت بریتانیا در بحرین نماینده داشته باشد. این گونه شد که بحرین عملاً تحت الحمایه انگلیس گشت. به گفته میرزا علی کازرونی، نماینده بوشهر در دوره چهارم مجلس شورای ملی در حدود سال ۱۲۹۶ هجری قمری (۱۲۵۸ خورشیدی) دولت عثمانی ادعای حاکمیت بر بحرین می کند و برای حل این مناقشه، مجمعی برای حکمیت در برلن با حضور نمایندگانی از دولتهای فرانسه و انگلیس تشکیل می شود و این مجمع رأی می دهد که جزیره بحرین متعلق به ایران است اما دولت انگلیس اظهار می کند که تا وقتی دولت ایران حتی چهار
ناو جنگی در خلیج فارس ندارد، حفاظت از بحرین را عهده دار می شود. تا کودتای ۱۲۹۹ ایران ۱۱ بار درصدد بازگرداندن حاکمیت خود بر جزایر بحرین برآمد و هربار با مخالفت بریتانیا شکست خورد. در شهریور ۱۳۰۱ ایران بهای تمبر برای مرسوله های پستی به بحرین را برابر سراسر کشور معین کرد. اسفند آن سال برخی از سرشناسان بحرینی در نامه ای از وزارت پست و تلگراف ایران درخواستند که خودْ دفتر پستی بحرین را به عنوان جزیره ای ایرانی اداره کند. در آن سال حزب نجات بحرین برای «استخلاص بحرین از عناصر اجنبی و الحاق آن به کشور اصلی» به رهبری شیخ عبدالوهاب زیانی روحانی شیعهٔ بحرینی تشکیل شد. همزمان ۲۹ اسفند گروهی مشترک از نمایندگان وزارت خارجه و وزارت فوائد عامه تشکیل شد تا حاکمیت ایران بر جزیره را بازگرداند. در ۲۵ فروردین ۱۳۰۲ (چهاردهم آوریل ۱۹۲۳) جمعی از نمایندگان مجلس شورای ملی طرحی پیشنهاد دادند که مردم جزیره بحرین یک نماینده برای مجلس انتخاب کنند و به تهران بفرستند. مبتکران این طرح شیخ علی صدرالاسلام نماینده زنجان، ابوالقاسم فیوضات و حاج محسن معتمدالتجار نمایندگان تبریز و سید یعقوب انوار نماینده شیراز بودند. در همان سال انگلیس در بحرین نما
یندگی دایم (فرمانده سرزمینی) راه انداخت. باز هم در همین سال ۱۳۰۲ سر پرسی لورن سفیر بریتانیا در ایران تلاش می کرد تا دکتر محمد مصدق وزیر خارجهٔ وقت را متقاعد کند که ایران از ادعای خود دربارهٔ بحرین دست بردارد. مصدق در پاسخ گفته بود: «با توجه به احساسات ملی موجود در باب این بخش باستانی از قلمرو ایران (جزایر بحرین که همیشه جزو استان فارس، شیعه مذهب و ایرانی الاصل بوده است) هیچ دولت ایرانی ای نمی تواند بدون یک دلیل مشخص دست از ادعای حاکمیت بر بحرین شسته یا در مورد آن کوتاه بیاید». ازجمله شواهدی تاریخی که دولت ایران برای تأیید مالکیت خود بر بحرین ارائه کرد مدارکی بود دربارهٔ اینکه بریتانیا نیز حاکمیت ایران بر بحرین را به رسمیت شناخته بوده است. نخستین سند، قرارداد کاپیتان ویلیام بروس با حسینعلی میرزا فرمانفرما والی فارس بود که در ۱۲ ذیحجه ۱۲۳۶ (شهریور ۱۲۰۰) منعقد شده بود. در قرارداد اذعان شده بود که جزیرهٔ بحرین همیشه متعلق به دولت ایران و جزو ایالت فارس بوده است. اما در پاسخ بریتانیا آمده بود که علت اصلی احضار کاپیتان بروس و عدم شناسایی رسمی قرارداد تأیید حاکمیت شاه ایران بر بحرین ثبت شده بود. در سال ۱۳۰۳ در مطبوع
ات و صحن مجلس شورای ملی پیشنهاد شد که برای نمایندگی مردم بحرین در مجلس فکری اساسی شود. به سال ۱۳۰۶ انگلیس با عربستان سعودی دربارهٔ بحرین و قطر و امارات متصالحه قراردادی امضاء کرد. ایران از تجاوز به تمامیت سرزمینی خود، از این قرارداد به جامعهٔ ملل شکایت کرد. همچنین در نامه ای به سر رابرت کلاویو وزیر خارجهٔ بریتانیا در اول آذر نوشت: «مالکیت ایران بر بحرین محرز… است و… [مادهٔ ۶ معاهده] تا درجه ای که مربوط به بحرین است، برخلاف تمامیت ارضی ایران و با مناسبات حسنه ای که همیشه بین دو دولت هم جوار موجود بوده است، منافات دارد. علی هذا دولت ایران به این قسمت از معاهدهٔ مذکور جداً اعتراض و انتظار دارد که اولیای دولت انگلیس به زودی اقدام های لازم را در رفع آن اتخاذ فرمایند». شکایت نامهٔ ایران را در دوم آذر نخست وزیر مخبرالسطنه هدایت به دبیرخانهٔ جامعهٔ ملل واگذار کرد و «برای حفظ حقوق مسلّم ایران نسبت به جزایر بحرین» رونوشت اعتراض نامهٔ به انگلیس را نیز فرستاد. دادخواهی ایران در مهٔ ۱۹۲۸ میلادی در صفحهٔ ۶۰۵ روزنامهٔ جامعهٔ ملل چاپ شد. با انکار حاکمیت ایران از سوی انگلیس دوباره در یازدهم مرداد ۱۳۰۷ به شارژ دافر آن کشور در
تهران یادداشتی فرستاد که هرگز دولتی مستقل به نام بحرین نبوده و ایران هم هیچ گاه از حقوق خود بر بحرین صرف نظر نکرده است پس قراردادهای بریتانیا با شیوخ محلی نمی تواند مانع تداوم حاکمیت ایران بر بحرین شمرده شود. در اوائل سال ۱۳۰۹ دولت ایران پس از آنکه اطلاع پیدا کرد که چندی قبل، کنسرسیومی انگلیسی امتیاز استخراج منابع نفت بحرین را گرفته و اقدام به عملیات استخراج نفت کرده، به دولت انگلستان اعتراض کرد که اقدام آن کنسرسیوم «ناقض حقوق حاکمیت و سلطنت ایران» است و دولت ایران «امتیاز ادعائی را از درجه اعتبار ساقط دانسته و کلیه حقوق خود را در مطالبه و استرداد منافع متصوره و جبران خسارات وارده محفوظ می دارد». رونوشتی از این اعتراض به اطلاع کلیه دولتهای عضو جامعه ملل نیز رسانده شد. در سال ۱۳۱۰ انگلیس با واداشتن شیخ بحرین به امضای قراردادی تازه تسلط خود بر جزیره را افزود. دولت ایران نامه ای سرگشاده به امضای عبدالحسین تیمورتاش وزیر دربار رضاشاه به رابرت کلاویو نوشت: «اصل احترام به حقوق و منافع مشروع تمامِ دُوَل در حقوق بین الملل عمومی… اقتضاء دارد که دولت بریتانیا به ایران حق بدهد که سرزمین هایی را که مالکیت ایرانی آن ها شنا
خته شده است، رسماً مطالبه کند». در سال ۱۳۱۲ شرکت آمریکایی استاندارد اویل نیز در امتیاز کنسرسیوم انگلیسی شریک شد و به حفاری و استخراج نفت در بحرین پرداخت. این بار، وزارت امورخارجه ایران در اول خرداد ۱۳۱۳ یادداشت اعتراضی به سفارت آمریکا در تهران فرستاد و خاطر نشان کرد که «هر گونه امتیازی که در جزایر بحرین به شرکت استاندارد اویل یا هر شرکت دیگری از طرف ایران داده نشده باشد، از درجه اعتبار ساقط و دولت ایران قویاً و جداً به آن معترض می باشد». در این یادداشت از سفارت آمریکا خواسته شد اعتراض دولت ایران به اطلاع دولت آمریکا رسانده و از آن دولت خواسته شود که این اعتراض را به شرکت استاندارد اویل ابلاغ کند. این اعتراض به اطلاع جامعه ملل نیز رسانده شد. در سال ۱۳۱۴ بریتانیا پایگاهی برای نیروی دریایی خویش در بحرین درست کرد و با آغاز جنگ جهانی دوم فرصت مذاکرهٔ دیپلماتیک از ایران گرفته شد. چون بحرین مستعمرهٔ بریتانیا به شمار می رفت جنگنده های آلمان و ایتالیا از متحدان تأسیسات بحرین را بمب باران کردند. به علت ضعف جامعهٔ ملل و اشغال ایران به دست متفقین در شهریور ۱۳۲۰ شکایت های ایران به جایی نرسید. پس از پایان جنگ جهانی دوم و خ
روج نیروهای انگلیسی از ایران، صداهای بازگرداندن حاکمیت بحرین به ایران بار دیگر میان مردم و مطبوعات و در مجلس برخاست. در این میان بیش از همه عباس اسکندری نماینده همدان فعال بود. اسکندری و ۲۴ نماینده دیگر در ۲۶ فروردین ۱۳۲۷ ماده واحده ای با یک فوریت در دستور کار مجلس شورای ملی گذاشتند که دولت را موظف به بسط حاکمیت خود در بحرین و تکمیل سازمان اداری این جزیره می کرد. امضاکنندگان، طرح خود را مستند به «شکایات متواتری که از طرف اهالی بحرین برای عدم توجه کامل اولیای دولت مرکزی نسبت به مجمع الجزایر مزبور واصل گردیده و لزوم فوری استقرار پاسگاه ها و تهیه موجبات رفاه اهالی و بسط امنیت در آن سامان» اعلام کرده بودند. از حدود ۱۳۴۰ با افزایش فعالیت های انقلابی عربان کرانهٔ خلیج فارس در سال های ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۲ حاکمان ایران به هراس افتادند، حضور نظامی بریتانیا در منطقه و بندر عدن تا حدی این ترس را می کاست. پیرو جنگ های داخلی یمن، در سال ۱۳۴۵ بریتانیا پایگاه نظامی اش را از عدن به بحرین آورد و قدرتش را در بحرین افزود. در پی آن جمهوری دموکراتیک خلق یمن (یمن جنوبی) که کشوری سوسیالیست افراطی بود تشکیل شد. یمن جنوبی حامی جنبش های انقلا
بی چپگرای منطقه شد و با ایران و کشورهای میانه رو عرب مقابله و مخالفت کرد. بدین ترتیب با آمدن نیروهای انگلیس به بحرین آنجا پایگاه مهم انگلستان در شرق سوئز و خلیج فارس مطرح شد. هنگامی که زمستان ۱۳۴۶ انگلیس اعلام کرد تا پایان سال ۱۳۵۰ (۱۹۷۱ میلادی) نیروهای خود را از شرق سوئز بیرون خواهد برد، دولت ایران از این تصمیم استقبال و اعلام کرد که از حق حاکمیت خویش بر بحرین منصرف نشده است. بریتانیا پیشنهاد داد که کشوری فدرال به نام امارات عربی با نه شیخ نشین از جمله بحرین پس از خروج انگلیسی ها تشکیل شود. ایران این کار را توطئهٔ جدید استعمار خواند و با آن مخالفت کرد. ولی از آن سو شیخ بحرین با ابراز ناخشنودی از خروج نیروهای بریتانیا، ادعای مالکیت ایران را مشکلی امنیتی برای آیندهٔ مجمع الجزایر دانست بنابراین حل مشکل را پیوستن به این حکومت فدرال دانست. اردشیر زاهدی وزیر خارجهٔ وقت در هفدهم تیر ۱۳۴۷ در بیانیه ای شدیداللحن اعلام کرد: «ایجاد چیزی به نام فدراسیون امارات خلیج فارس با شرکت جزایر بحرین از دیدگاه ایران مطلقاً قابل قبول نیست». مذاکره های آشکار و پنهان ایران و بریتانیا و عربستان سعودی و آمریکا باعث شد ایران تا حدی از ح
ق حاکمیت بحرین کوتاه آید و عقب نشینی سیاسی کند. در حالی که از سال ۱۳۰۱ تا ۱۳۴۶ هرگز از اعلام رسمی حاکمیت خود بر بحرین کوتاه نیامده بود. فرایند جدایی از ایران. روزشمار. روزشمار جدا کردن بحرین از ایران و پس گیری سه جزیره آغاز جدایی خواهی در بحرین. جدایی خواهی جزیرهٔ بحرین از زمانی آغاز شد که این جزیره در سال ۱۸۹۲ میلادی (۱۲۷۰–۷۱) تحت سلطهٔ کامل بریتانیا درآمد. پیش از این نیز بریتانیا در صدد بود تا با قراردادهای گوناگون بحرین را زیر چتر حاکمیت خود درآورد. در سال ۱۸۹۵ میلادی (۱۲۷۳–۷۴) مردم بر ضد عیسی بن علی آل خلیفه نخستین حاکم آل خلیفه نخستین قیام مردم را شکل دادند که با دخالت سرهنگ آرنولد ویلسون نمایندهٔ انگلیس در خلیج فارس سرکوب شد و ناراضیان به زباره در شمال قطر تبعید شدند. این اقدام و پیامدهایش موجب بیش از یک سده کشمکش میان بحرین و قطر شد. سال های بعد به ویژه در پی انقراض دودمان قاجار و طرح ادعاهای ارضی رضاشاه مردم بحرین به ایران تمایل یافتند. این باعث شد تا انگلیس در ۱۹۲۳ میلادی (۱۳۰۲–۰۳) عیسی بن علی را برکنار کرده چارلز بلگریو را در سال ۱۹۲۶ میلادی (۱۳۰۵–۰۶) مشاور امیر بحرین کنند. اقدام های این فرد -که در