Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باشگاه فوتبال شینارار (؛ ) یک باشگاه فوتبال در شهر هرازدان و در استان کوتایک کشور ارمنستان می باشد که در لیگ برتر فوتبال ارمنستان بازی می کند. زمین خانگی این باشگاه ورزشگاه شهر هرازدان بود. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۹۲ میلادی منحل شد و در حال حاضر در سطح فوتبال حرفه ای فعالیتی ندارد..
باشگاه فوتبال پاتانی () یک باشگاه فوتبال در شهر ایروان و در کشور ارمنستان می باشد که در لیگ برتر فوتبال ارمنستان بازی می کند. این باشگاه در سال ۲۰۰۶ میلادی تأسیس شده است.
باشگاه فوتبال نورک ماراش ( ) یک باشگاه فوتبال در شهر ایروان و در کشور ارمنستان می باشد که در لیگ برتر فوتبال ارمنستان بازی می کند. تاریخچه. این باشگاه در سال ۲۰۰۲ میلادی تأسیس و در همان سال در لیگ دسته اول فوتبال ارمنستان شرکت نمود اما پس از هفته بیست و ششم لیگ دسته اول فصل ۲۰۰۴ میلادی منحل شد و در حال حاضر در سطح فوتبال حرفه ای فعالیتی ندارد.
باشگاه فوتبال نیگ آپاران (؛ ) یک باشگاه فوتبال در شهر آپاران و در استان آراگاتسوتن کشور ارمنستان می باشد که در لیگ دسته اول فوتبال ارمنستان بازی می کرد. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۹۰ میلادی تأسیس و در سال ۱۹۹۹ میلادی منحل شد و در حال حاضر در سطح فوتبال حرفه ای فعالیتی ندارد.
باشگاه فوتبال نائیری (؛ ) یک باشگاه فوتبال در شهر ایروان و در کشور ارمنستان می باشد که در لیگ برتر فوتبال ارمنستان بازی می کند. زمین خانگی این باشگاه ورزشگاه نائیری بود. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۵۴ میلادی تأسیس شد اما در سال ۲۰۰۰ میلادی منحل شد و در حال حاضر در سطح فوتبال حرفه ای فعالیتی ندارد.
باشگاه فوتبال موش کاساغ (؛ ) یک باشگاه فوتبال در روستای کاساخ و در استان کوتایک کشور ارمنستان می باشد که در لیگ برتر فوتبال ارمنستان بازی می کند. زمین خانگی این باشگاه ورزشگاه کاساخ بود. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۹۸ میلادی تأسیس شد. این باشگاه در سال ۲۰۰۰ میلادی منحل شد و در حال حاضر در سطح فوتبال حرفه ای فعالیتی ندارد.
باشگاه فوتبال موش چارنتساوان (؛ ) یک باشگاه فوتبال در شهر چارنتساوان و در استان کوتایک کشور ارمنستان می باشد که در لیگ دسته اول فوتبال ارمنستان بازی می کرد. زمین خانگی این باشگاه ورزشگاه شهر چارنتساوان بود. تاریخچه. این باشگاه در ۱۹۶۸ میلادی میلادی تأسیس شد اما در سال ۱۹۹۴ میلادی منحل شد و در حال حاضر در سطح فوتبال حرفه ای فعالیتی ندارد.
باشگاه فوتبال ماسیس (؛ ) یک باشگاه فوتبال در شهر ماسیس و در کشور ارمنستان می باشد که در لیگ دسته اول فوتبال ارمنستان بازی می کرد. زمین خانگی این باشگاه ورزشگاه شهر ماسیس بود. تاریخچه. این باشگاه به طور رسمی در ۷ ژوئن ۲۰۱۹ میلادی تأسیس اما در ۲۰۲۰ منحل شد.
باشگاه فوتبال مالاتیا (؛ ) یک باشگاه فوتبال در شهر ایروان و در کشور ارمنستان می باشد که در لیگ برتر فوتبال ارمنستان بازی می کرد. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۹۰ میلادی تأسیس شد و در سال ۲۰۰۲ میلادی منحل شد و در حال حاضر در سطح فوتبال حرفه ای فعالیتی ندارد.
باشگاه فوتبال لویس-آرارات ایروان (; ) یک باشگاه فوتبال در شهر ایروان و در کشور ارمنستان می باشد که در لیگ دسته اول فوتبال ارمنستان بازی می کرد. این باشگاه در سال ۱۹۹۴ میلادی منحل شد.
باشگاه فوتبال لوکوموتیو ایروان () یک باشگاه فوتبال در شهر ایروان و در کشور ارمنستان می باشد که در لیگ برتر فوتبال ارمنستان بازی می کند. این باشگاه در سال ۲۰۰۲ میلادی تأسیس شده است.
باشگاه فوتبال لرناین آرتساخ استپاناکرت (; ) یک باشگاه فوتبال در شهر استپاناکرت و در کشور جمهوری آرتساخ می باشد که در لیگ دسته اول بازی می کرد. این باشگاه در سال ۱۹۲۷ میلادی با نام «دینامو استپاناکرت» تأسیس شده است. در طی سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ به دلیل جنگ قره باغ نتوانست به رقابت بپردازد. در سال ۱۹۹۵ این باشگاه از استپاناکرت به ایروان منتقل شد و از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۶ در لیگ برتر و لیگ دسته اول به رقابت می پرداخت. از آغاز سال ۲۰۰۹ میلادی، این باشگاه در لیگ آرتساخ به رقابت می پردازد.
در بحث آنالیز عددی که از شاخه های ریاضی است، بی اسپلاین، یا اسپلاین پایه، یک تابع اسپلاین است که دارای کمترین تکیه گاه بر حسب یک درجه مفروض، همواری، و افراز ناحیه است. هر تابع اسپلاین از درجه مشخص را می توان بر حسب ترکیب خطی بی اسپلاین های همان درجه نوشت. بی اسپلاین های اصلی شامل نقاطی هستند که هم فاصله اند. از بی اسپلاین ها می توان برای برازش منحنی و مشتق گیری عددی داده های آزمایشگاهی استفاده کرد. در طراحی به کمک رایانه و گرافیک رایانه ای، توابع اسپلاین به صورت ترکیب خطی بی اسپلاین ها با مجموعه ای از نقاط کنترل ساخته می شوند. مقدمه. بررسی بی اسپلاین ها به قرن نوزدهم در تحقیقات نیکلای لوباچفسکی بر می گردد. واژه «بی اسپلاین» را ایزاک یاکوب شونبرگ ابداع کرد که مخفف اسپلاین پایه است. تعریف. یک بی اسپلاین، تابعی قطعه ای چندجمله ای از درجه کمتر یا مساوی n بر حسب متغیری مثل x است که بر بازه ای همچون t0 تا tn تعریف می شود.
باشگاه فوتبال لرناگورتس واردنیس (; ) یک باشگاه فوتبال در شهر واردنیس و در کشور ارمنستان می باشد که در لیگ دسته اول فوتبال ارمنستان بازی می کرد. تاریخچه. این باشگاه در ۱۹۹۲ میلادی تأسیس شد اما در سال ۱۹۹۵ میلادی منحل شد و در حال حاضر در سطح فوتبال حرفه ای فعالیتی ندارد.
باشگاه فوتبال لرناگورتس کاپان () یک باشگاه فوتبال در شهر کاپان و در کشور ارمنستان می باشد که در لیگ برتر فوتبال ارمنستان بازی می کند. این باشگاه در سال ۱۹۶۳ میلادی تأسیس شده است.
کارمنِ کایلیتشا () یک فیلم به کارگردانی مارک دورنفورد-می است که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. این فیلم برنده خرس طلایی از جشنواره فیلم برلین شده است.
مارک دورنفورد-می (؛ زادهٔ ) یک کارگردان، و فیلم نامه نویس اهل آفریقای جنوبی است. فیلم او کارمن کایلیتشا برنده خرس طلایی از جشنواره فیلم برلین شده است.
عراق در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ (۲۲ سپتامبر ۱۹۸۰) حمله به ایران را آغاز کرد. نیروهای عراقی قصد داشتند نواحی بزرگی از جنوب غرب ایران را اشغال کنند.در نخستین روزهای حملهٔ ارتش عراق به خاک ایران، حدود سی هزار کیلومتر مربع از خاک ایران به اشغال آن ها درآمد. طی دو روز نخست حمله، نیروهای عراقی به هیچ یگان نظامی ایرانی که در حد تیپ باشد، برنخوردند. در واقع آن زمان ایران فقط دو لشکر از نیروهای مسلح و دو لشکر موتوریزه پیاده نظام در غرب کشور داشت که آن ها هم همگی از مرزها فاصله گرفته بودند. در این روزها، واحدهای گوناگون نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران به دلیل از هم پاشیدگی با تأخیر توانستند خود را به جبههٔ جنوب برسانند و توان مقابله پایاپای با عراق را نداشتند. نیروی زمینی عراق از سه جبهه و در هر جبهه با یک سپاه یورش زمینی خود را آغاز کرد. سپاه اول از جبههٔ شمالی، حدود ۲۵ کیلومتر در اطراف قصر شیرین پیشروی کرد و سپاه دوم از جبهه میانی و در اطراف مهران، هردو پس از برخورد به مناطق کوهستانی متوقف شدند. این حملات برای پشتیبانی از حملهٔ اصلی در خوزستان انجام شد. صدام تصور می کرد که مورد استقبال مردم خوزستان که بخشی از آنان عرب یا
عرب زبان بودند قرار خواهد گرفت. هدف اولیهٔ بخش جنوبی ارتش عراق، تصرف برق آسای شهر مرزی خرمشهر و پس از آن آبادان، اهواز، دزفول و شوشتر و سوسنگرد بود. عراق کسب این هدف را یک پیروزی استراتژیک برای خود تلقی می کرد. پس از تصرف خرمشهر، ارتش عراق موفق شد در اواخر آبان، شهر آبادان را محاصره کند. عراقی ها که بر حمایت عرب های خوزستان از ارتش خود، دست کم در شمال خوزستان حساب کرده بودند، بازهم ناکام ماندند. حملات پیاپی عراق برای تصرف شهرهای سوسنگرد و اهواز عقیم ماند و ارتش عراق شانس غافلگیری را به خاطر مقاومت یک گروه کوچک مردمی از دست داد. گفتنی است که حداکثر پیشروی نیروهای عراقی در جبههٔ جنوبی که در اثر غافلگیری نیروهای ایرانی صورت گرفت، تا ۱۵ کیلومتری شهر اهواز بود. نقشهٔ اولیه صدام، یک پیروزی سریع در حداکثر چند هفته بود. بسیاری هرگز پیش بینی شکست عراق در دستیابی به این اهداف و آغاز یک جنگ فرسایشی طولانی را نمی کردند. عراقی ها برنامه ای برای حفظ خاک ایران در مدتی طولانی نداشتند. با این حال جمهوری اسلامی حاضر به مذاکره نبود، آن هم در شرایطی که نیروهای عراقی تا آن حد در خاک ایران پیشروی کرده بودند. ضمن این که روحانیت حا
کم بر ایران علاقه مند به گسترش جنگ و استفاده از آن برای دستیابی به مقاصد خود بود. پیش زمینه. در سال ۱۳۵۸ تعداد ۸۴ مورد و در ۶ ماههٔ اول سال ۱۳۵۹ نیز ۵۵۲ مورد (جمعاً ۶۳۶ مورد) تجاوز مرزی از سوی عراق به خاک ایران انجام شد. که ۴۹۰ مورد از این تجاوزها از سوی وزارت امور خارجه وقت علی اکبر ولایتی با اسناد معتبر به سازمان ملل گزارش شد. آمادگی ایران. گزارش های ارتش. علی رغم این که تدارکات مالی و تسلیحاتی عراق که نشان از برنامه ریزی و قصد آغاز جنگ بود بارها از سوی ارتش ایران به مقامات سیاسی گزارش داده شد، این گزارش ها به دلیل بی اعتمادی که نسبت به ارتشی که به عنوان یادگار دوران شاهنشاهی شناخته می شد هرگز از سوی انقلابیون تازه به حکومت رسیده جدی تلقی نگشته و حتی مشکوک در نظر گرفته شد. در آبان ۱۳۵۸ (۱۰ ماه پیش از حملهٔ عراق) نیروی زمینی ارتش ایران، طرحی مقابله ای را برمبنای اطلاعاتی که از رصد تحرکات مالی و تسلیحاتی عراق به دست آورده بود تدوین می کند. این گزارش ها شامل اطلاعاتی از اقدامات ارتش عراق در سازماندهی نیروهایش بود که شامل خرید ۵/۹ میلیارد دلار تجهیزات جدید نظامی از شوروی، خرید بالگرد از ایتالیا و خرید هواپیمای
نظامی از فرانسه و نیز کمک های مالی دریافتی عراق از دیگر کشورهای عربی بود. عراق ۱۵ میلیارد دلار از عربستان، ۵ میلیارد دلار از قطر، ۵ میلیارد دلار از امارات و ۱۲ میلیارد دلار از کویت کمک مالی گرفت. مصر نیز تجهیزات بسیاری به عراق داده بود. در آن زمان، دشمنان اصلی که برای عراق در منطقه می شد متصور بود، ایران و سوریه بودند، و نارضایتی صدام از انعقاد اجباری معاهده ۱۹۷۵ الجزایر و انقلاب ۱۳۵۷ علنی بود. بعدها بارها در بولتن های نظامی و در زمان هایی نزدیک تر به موعد آغاز حمله گزارش هایی از قبیل پیشروی توپخانه ارتش عراق، ثبت تیر، حرکت تانک ها و تقویت پاسگاه ها از دیگر نشانه هایی بودند که گویای احتمال حملهٔ عراق به خاک ایران بودند. از سوی ارتش به دولت و مجلس گزارش شد، از جمله در خردادماه سال ۱۳۵۹، اما مورد اعتنا قرار نگرفت. ارتش بیکار نماند و در غیاب توجه از سوی مرکز، اقدام به تدوین طرحی ۷۶ صفحه ای با نام «طرح ابوذر» کرد. از سوی نیروی هوایی هم «طرح البرز» و از سوی نیروی دریایی نیز «طرح ذوالفقار» به طور جداگانه تدوین گشته و به لشکرها ارائه شدند. حتی نسخه ای این طرح ها نیز در اختیار سپاه نیز قرار گرفت. در خرداد ۱۳۵۹ سرهنگ
محمدمهدی کتیبه رئیس وقت اداره دوم ارتش، به مجلس رفت و اعلام کرد که براساس قرائن و شواهد، حملهٔ صدام به ایران حتمی است و ایران با توجه به شرایط موجود، آمادهٔ مقابله نیست. در مجلس اما کسی به این گزارش توجهی نکرده و پاسخ دادند که شیعیان عراق هرگز به صدام اجازهٔ حمله نخواهند داد. در آن زمان، به واسطهٔ شرایط انقلابی حاکم بر جو آن روزگار، تعداد بسیاری از افسران ارتش را بازنشسته کرده بودند، برخی اعدام شده و تعداد بسیاری از ایران رفتند، و بسیاری از خدمهٔ تخصصی نیز به واحدهایی نامرتبط به تخصصشان منتقل شدند. در عین حال در نبود مستشاران نظامی فشار زیادی بر پرسنل ارتش برای سرپا نگه داشتند تجهیزات نظامی بود. در همین حال مدت زمان خدمت سربازی هم کاهش یافته بود. با این وجود، پیشتر و در فاصلهٔ میان فروپاشی نظام پادشاهی در ایران تا آغاز حملهٔ عراق، ارتش نیمه از هم پاشیدهٔ ایران، موفق شده بود به استعداد ۵۰ گردان نیروی زمینی به همراه هوانیروز و گردان ۱۳۵ از تیپ ۵۵ هوابرد شیراز و دو گردان تانک از لشکر ۱۶ زرهی قزوین در درگیری های کردستان حضور داشته باشد و طی مدت ۱۸ ماه امنیت را به آن جا بازگرداند. در نهایت روز ۲۲ شهریورماه ۱۳۵۹ رئ
یس جمهور ابوالحسن بنی صدر، محمدعلی رجایی نخست وزیر، تیمسار ولی الله فلاحی رئیس ستاد مشترک، سرلشکر قاسمعلی ظهیرنژاد فرماندهٔ نیروی زمینی ارتش و سرلشکر جواد فکوری وزیر دفاع برای بازدید از شرایط مرز ایران–عراق به منطقهٔ غرب می روند. در این تاریخ دو نقطه از خاک ایران توسط عراقی ها گرفته شده بود. «عین خوش» و «میمک» که ۲۵ کیلومتر مربع وسعت داشت اما همچنان برخی سیاست مداران وقت در ایران، تهدید و تهاجم را باور نمی کردند. افراد یادشده از هلی کوپتر پیاده می شوند و با خودرو به نقطهٔ دیگری می روند. پس از پیاده شدن از خودرو، عراق آن را با موشک مورد هدف قرار می دهد و منهدم می کند. پنج دقیقه بعد رادیو بغداد به اشتباه اعلام می کند که فرماندهٔ نیروی زمینی ارتش ایران و رئیس ستاد مشترک اش کشته شده اند. بنی صدر از همان جا با دفتر روح الله خمینی رهبر انقلاب تماس می گیرد و کسب تکلیف می کند. او پاسخ می دهد که «به ازای هر گلوله، هشت گلوله بزنید، اما به روستاها و شهرهای عراق حق ندارید حمله کنید.» تا این لحظه، خط مرزی هنوز در اختیار ارتش نبود چرا که بر اساس قوانین، پاسگاه های ژاندارمری مسئولیت مرزها را بر عهده داشتند. از همین تاریخ، ف
رماندهان ارتش به رئیس جمهور بنی صدر که فرماندهی کل قوا را نیز در آن زمان بر عهده داشت پیشنهاد می دهند نیاز به آماده باش درجه یک است، در این شرایط بود که ارتش می توانست طرح های خود را اجرایی کند. بنی صدر در روز ۲۳ شهریورماه، یک روز بعد از این حادثه دستور آماده باش را صادر می کند. با اعلام این آماده باش به لشکرهای ۸۱، ۹۲ و ۲۸ که بیشتر در مرزها مورد خطر بودند دستور داده می شود که طرح های خود را ارائه کنند. لشکر ۲۸ طرح دفاعی «داوود» را ارائه می دهد. لشکر ۸۱ طرح «حر» و لشکر ۹۲ طرح «ابوذر» را در عرض ۲ روز در ۲۶ شهریورماه ارائه می دهند. در همین روز، صدام قرارداد ۱۹۷۵ الجزایر را پاره کرده و رئیس مجلس عراق نیز لغو آن را تصویب و اعلام می کند. در واقع تهاجم عراق علیه ایران از ۲۶ شهریورماه ۱۳۵۹ آغاز شد، هرچند که حملهٔ علنی در روز ۳۱ شهریورماه صورت گرفت. تا آن زمان، جنگ به نوعی محرمانه بود اما با بمباران شهرها جنگ افشا شد و سرانجام آن تعداد از مسئولان که باور نمی کردند، عمیقاً متوجه شدند که کشور مورد حمله واقع شده است. در همین تاریخ یعنی ۲۶ شهریور تانک های ارتش آرایش گرفته بودند که پیشروی کنند اما واحدهای لشکرها در شهرها
مستقر بودند. به عنوان مثال لشکر ۱۶ در شهر قزوین بود. لشکر ۷۷ در مشهد حضور داشت، لشکر ۳۰ در گرگان بود و تعدادی نیز در کردستان انجام وظیفه می کردند. فرایند آغاز انتقال نیروهای ارتش به مرزها به دلیل بی اعتمادی به ارتش تا ۳۱ شهریور (روز حملهٔ علنی) آغاز نشد و مشکلات تا روز ۳۱ شهریور که عراق به شهرها حمله کرد، باقی بود. زمانی که ارتش قصد داشت لشکر ۱۶ را به خط مقدم بفرستد، تجهیزات و نیرو سوار قطار شدند اما آن ها را پیاده کردند. لشکر ۲۱ را اجازه ندادند از تهران حرکت بدهند و عده ای عنوان می کردند که این لشکر می خواهد کودتا کند. در نیروی هوایی هم شرایط به گونه ای بود که فقط افراد مورد اعتماد حق پرواز داشتند و حتی نصب هرگونه جنگ افزاری بر روی جنگنده ها می بایستی توسط افراد معتمد انقلابیون انجام می شد. هنگامی که ارتش قصد داشت لشکر ۷۷ خراسان را به مرز بفرستد استاندار خراسان مانع شده بود و اتهام وارد کرده بود که ارتش قصد دارد با تخلیهٔ نظامی شمال شرق کشور، زمینه را برای حملهٔ شوروی آماده کند. به لشکر ۹۲ که از اواخر خرداد و تیرماه نیروهایش را در مرزها مستقر کرده بود، دستور داده بودند که تمام نیروها را بازگرداند و همچنان به
ارتش، اتهام کودتا وارد می کردند. سرهنگ منوچهر فرزانه که از ۱۰ ماه پیش از آغاز تهاجم عراق فرماندهی لشکر ۹۲ زرهی را بر عهده گرفته بود می گوید: پس از ۵ روز نبرد سهمگین و انهدام بخش عظیمی از نیروهای ارتش در غرب و جنوب، هنوز دستور حرکت لشکرهای ۲۷ و ۲۱ پیاده، ۱۶ زرهی و ۸۸ زرهی به منطقه داده نشد، و بعد هم یگان های نیروی زمینی را به صورت گردانی که هدف بسیار مناسبی برای نابودی توسط دشمن بود، به مناطق اعزام می کردند. صدام اعلام کرده بود که تمام سرزمین های خود را از ایران پس خواهیم گرفت و وارد شدن به خاک ایران برای ارتش عراق آسان دانست. به تصور او در مقابل ارتش اش، هیچ ارتشی موجود نخواهد بود. طرح های عملیاتی ارتش ایران. طرح ابوذر نیروی زمینی. طرح ۷۶ صفحه ای «ابوذر» که دو ماه پیش از حملهٔ عراق و در تاریخ ۲۴ خرداد ۱۳۵۹ در پاسخ به اطلاعات کسب شده توسط ارتش در مورد حملهٔ عراق توسط معاونت عملیات نیروی زمینی تدوین شده بود، چهار مرحله داشت. ارتش، پیش بینی کرده بود که به دلیل کمبود نفرات، لازم است که افراد احتیاط به خدمت نظامی احضار شوند و این کار نیازمند چندین ماه زمان بود. مرحلهٔ اول طرح ابوذر مأموریت تأخیر در عملیات دشمن را
به نیروهای موجود در منطقه جنوب و غرب استان خوزستان می دادند . استقرار روی موانع طبیعی، شامل رودخانهٔ کرخه در شوش و رودخانهٔ کارون در اهواز بخشی از این طرح بود؛ این دو منطقه، تنها نقاطی بودند که توان پدافند در مقابل دشمن را داشتند. مرحلهٔ دوم، طراحی و اجرای حملهٔ محدود برای عملیات شناسایی و آماده شدن نیروها برای عملیات آفندی بود. از اول جنگ تا هفت ماه پس از آن حدود ۲۴ عملیات آفندی محدود انجام شد تا نیروها آمادگی رزمی داشته باشند و روحیه شان ارتقاء یابد اما تا زمانی که نیروهای کمکی وارد خط مقدم نشده بودند، هدف از این عملیات ها بازپس گیری منطقهٔ خاصی نبود. ۱ج۳۶ هزار نفر خدمت منقضی های سال ۱۳۵۵ به خدمت احضار شدند که این حضور باعث ایجاد توان عملیاتی برای ارتش شد و بخشی از کمبود نیرو را جبران کرد. بعدها جوانان خدمتی سال ۵۶ را نیز احضار کردند که تنها حدود ۳۰ هزار نفر آمدند و مابقی طبق دستورالعمل های اداری مختار بودند که در بسیج ثبت نام کنند و به این ترتیب احضار نیروهای احتیاط پایان پذیرفت. عده ای از بازنشستگان یا بازخریدی های ارتش هم مجددا به کادر ارتش پیوستند و ارتش دوباره سازماندهی خود را به دست آورد، ولی همچنان
تا مدتی بعد، آمادگی انجام عملیات بزرگ را نداشت. در بخشی از طرح ابوذر، ارتش ۱۱ پیش فرض را در طراحی استراتژی جنگی در مقابل عراق در نظر گرفته شده بود: طرح البرز نیروی هوایی. پس از حملهٔ سراسری نیروهای عراقی، نیروی هوایی ایران در همان روز، دو مرحله به پایگاه های هوایی عراق حمله کرده و در روز بعد با ۱۴۰ فروند ض شکاری و بمب افکن همهٔ پایگاه ای هوایی دشمن (به غیر از الولید) را بمباران کرد. این عملیات بر اساس طرحی با عنوان طرح البرز انجام شد که در ۲۷ تیر ماه سال ۱۳۵۹ بر اساس راهنمای طرح ریزی ستاد مشترک و بهره گیری از طرح های عملیاتی سهند و سبلان که در سال های قبل از پیروزی انقلاب در نیروی هوایی موجود بودند توسط سرهنگ خلبان محمود قیدیان (معاون وقت عملیاتی نهاجا) و سایر افسران عملیات آن معاونت، تهیه و تصویب مقامات مسئول رسید. بخشی از متن مذکور به شرح ذیل است: و این گونه با توجه به شرایط خاص آن زمان، به ناچار، اصل غافلگیری که از مهم ترین اصول نه گانهٔ جنگ است، در طرح البرز نادیده گرفته شد. طرح ذوالفقار نیروی دریایی. ۴۸ ساعت پیش از حملهٔ عراق نیروی دریایی ایران اتاق جنگ دریایی را در بوشهر تشکیل داد و پیشتر از آن طرحی موس
وم به ذوالفقار را در تابستان ۱۳۵۹ و در واکنش به رزمایش بزرگی که عراق در فروردین همان سال در منطقه انجام داده بود تدوین کرده بود که سه هدف عمده را مدنظر قرار داشت: نیروی دریایی ارتش در بیانیه ای که در تاریخ ۱ مهر ۱۳۵۹ صادر نمود چنین ابراز کرد: استراتژی عراق. به گفتهٔ مقامات سابق ارشد عراق، وظیفهٔ اصلی ارتش عراق در یورش اولیهٔ خود این بود که توپخانه ایران را از مرزهای عراق دور کرده تا قادر به بمباران شهرهای عراقی، به ویژه بصره، نباشند. این کار بایستی در طول سه تا هفت روز انجام می شد و سپس بغداد برای مذاکره با تهران وارد عمل می شد. این طرح بر اساس استراتژی جنگی استاندارد عربی آن دوران تهیه شد که بر یورش سنگین نخست و سپس مذاکره بر اساس «وضعیت جدید» تأکید داشت؛ بنابراین نیروهای عراقی در خاک ایران قرار نبود بیش از ۴۰ کیلومتر پیشروی کنند و هیچ برنامه ای برای حفظ خاک ایران در مدتی طولانی وجود نداشت. با این حال ایرانی ها حاضر به مذاکره نبودند، آن هم در شرایطی که نیروهای عراقی تا آن حد در خاک ایران پیشروی کرده بودند. ضمن این که روحانیت حاکم بر ایران علاقه مند به گسترش جنگ و استفاده از آن برای دستیابی به مقاصد خود بود.
ارتش عراق هرچند به خوبی مجهز شده بود اما آمادگی کاملی برای جنگ نداشت و البته ایرانی ها از این نظر در وضعیت نامناسب تری قرار داشتند. حملات تانک های عراقی در دشت های میان شهرهای ایران صدمات سختی را به واحدهای پراکندهٔ ایرانی در طول خط مقدم وسیع نبرد، وارد کرد. هرچند بسیاری از تحلیل گران شیوه عملیاتی عراق را بر گرفته از سبک شوروی توصیف می کنند اما آن ها در واقع بسیار بیشتر تحت تأثیر نظریات جنگی بریتانیایی قرار داشتند هرچند ارتش عراق تقریباً به طور کامل با تانک ها، نفربرها، و توپخانهٔ روسی تجهیز شده بود. طرح عملیات. ارتش عراق به منظور دسته بندی قوای زمینی ارتش برای شروع پیشروی در خاک ایران، نیروی خود را به سه جبههٔ شمالی، میانی، جنوبی تقسیم کرده بود. جبههٔ شمالی. جبههٔ شمالی اشاره به محدوده ای از نوار مرزی غربی ایران دارد که از جنوب دربندیخان شرع شده و تا اشنویه ادامه می یافت. از لحاظ جغرافیای استانی، این منطقه شامل بخشی از استان های آذربایجان غربی و کردستان ایران است. با شروع جنگ ۸ ساله، این منطقه مورد هجوم سپاه اول عراق (مشتمل بر ۲ لشکر پیاده) قرار گرفت. این سپاه، احتیاط ارتش عراق به شمار می رفت و در جبههٔ شمال
ی به دلیل حضور گروه های مخالف حکومت جمهوری اسلامی، و جدایی طلبان و تسلط آنان در نقاط مرزی، عملاً تحرک عمده ای نداشت. در این جبهه تنها لشکر ۷ پیاده با پیشروی خود ارتفاعات مرزی مریوان و شهر نوسود را به تصرف خود درآورد. جبههٔ میانی. جبههٔ میانی اشاره به محدوده ای از نوار مرزی غربی ایران دارد که از جنوب منطقه مهران شروع شده تا جنوب دربندیخان ادامه می یافت. از لحاظ جغرافیای استانی، این منطقه، شامل بخش هایی از استان های ایلام و کرمانشاه بود و راه استراتژیک اتصال شهرهای قصر شیرین به سرپل ذهاب و کرمانشاه در آن قرار داشت. یکی از اهداف عراق از تصرف این مناطق، در اختیار داشتن ارتفاعات، سرکوب و در امان نگاه داشتن بغداد از آتش توپخانهٔ ایران بوده است. با شروع جنگ، سپاه دوم عراق (مشتمل بر ۲ لشکر زرهی و ۳ لشکر پیاده) موظف به پیشروی از این منطقه گردید. لشکر ۶ زرهی عراق هجوم خود را در محور قصر شیرین-سرپل ذهاب آغاز کرد. با مسدود ساختن جادهٔ سرپل ذهاب-قصرشیرین و تکمیل محاصره، پس از ۵ روز قصر شیرین سقوط کرد و نیروهای عراقی وارد شهر شدند. با پیشروی لشکر ۴ پیادهٔ عراق، گیلانغرب دومین شهر هدف در جبههٔ میانی برای تصرف بود که با مقاو
مت نیروهای مردمی و پاسداران موفق به تصرف شهر نشد و در ارتفاعات اطراف شهر مستقر شد. لشکر ۱۲ زرهی عراق موفق شد با عبور از تنگهٔ میان تنگ، شهرهای سومار و نفت شهر را به تصرف درآورد. مهران چهارمین شهر مهم جبههٔ میانی بود که ارتش عراق توسط لشکر ۲ پیاده موفق به تسخیر آن گردید. جبههٔ جنوبی. جبههٔ جنوبی اشاره به محدوده ای از نوار مرزی جنوب غربی ایران دارد که از منطقهٔ جنوب مهران شروع شده و تا آبادان و راس البیشه ادامه می یافت. از لحاظ جغرافیای استانی، این منطقه شامل بخش هایی از استان های ایلام و خوزستان است. تمرکز اصلی قوای نظامی عراق در این منطقه قرار داشت. از مهم ترین شهرهای هدف عراق در این جبهه می توان به دزفول، اندیمشک، اهواز، سوسنگرد، خرمشهر، آبادان و شوشتر اشاره کرد. هدف اولیهٔ جبههٔ جنوبی ارتش عراق، تصرف برق آسای شهر مرزی خرمشهر و پس از آن آبادان، اهواز، دزفول و سوسنگرد بود. عراق کسب این هدف را یک پیروزی استراتژیک برای خود تلقی می کرد. با شروع جنگ، سپاه سوم ارتش عراق (۳ لشکر زرهی و ۲ لشکر مکانیزه) هجوم خود را از چند محور آغاز کرد. لشکر ۱۰ زرهی ارتش عراق توانست در طی ۶ روز ۸۰ کیلومتر به داخل مرز ایران پیشروی کند
و نیروهایش را در غرب رودخانه کرخه مستقر کند. لشکر ۱ مکانیزهٔ عراق نیز با وجود مقاومت های مردمی توانست ۱ هفته بعد در غرب کرخه مستقر شود. لشکر ۹ زرهی عراق با تصرف شهرهای بستان (دشت آزادگان) و سوسنگرد و ارتفاعات الله اکبر، پیشروی خود را به سمت اهواز ادامه داد. لشکر ۵ مکانیزهٔ عراق پس از تصرف پادگان حمید و قطع جاده خرمشهر-اهواز، در ۱۵ کیلومتری جنوب غربی اهواز استقرار یافت. از طرفی با عبور لشکر ۳ زرهی از رودخانه کارون و قطع جاده آبادان-اهواز محاصره خرمشهر و آبادان تکمیل گردید. ولی سه ستون زرهی عراقی که برای تصرف خرمشهر اعزام شده بودند با مقاومت ناهماهنگ و خودجوش مردم این شهر مواجه شدند و در کمین حدود ۳۰۰۰ غیرنظامی ای افتادند که سلاح های ناچیزی همچون تفنگ ام۱ گرند، نارنجک و کوکتل مولوتف در مقابل تجاوز ارتش عراق مقاومت می کردند. بیشتر نیروهای مقاومت خرمشهر با وجود آموزش نظامی ناچیز، انگیزهٔ بسیار زیادی برای جنگیدن داشتند. این نیروها موفق شدند جلوی پیشروی سریع ارتش عراق را بگیرند و عراق در همان مرحلهٔ اول جنگ، در رسیدن به اهداف خود ناکام ماند و درگیر یک نبرد خانه به خانه در کوچه های خرمشهر شد. تصرف خرمشهر ۳۴ روز به
طول انجامید و در این درگیری ها عراقی ها ۵۰۰۰ کشته دادند و پس از آن نیز عراق به مدت سه هفته درگیر نبردهای خیابانی با گردان تکاوران دریایی بوشهر در این شهر بود. در ایران برای مدت ها خرمشهر را به احترام مقاومت و نبرد شهروندان این شهر، «خونین شهر» نامیده می شد. سرانجام با ملحق شدن نیروهای تازه نفس لشکر ۱۱ پیاده عراق به نیروهای محاصره کنندهٔ درگیر در خرمشهر، این شهر سقوط کرد. پدافند ایران. در جریان حملهٔ عراق به شرق کارون در اواخر مهرماه، نیروی هوایی و هوانیروز ایران با وجود مشکلات اطلاعاتی برای هدف گیری، رخنه هایی در مواضع عراقی پدیدآورد و بسیاری از خودروهای عراقی را نابود کردند. در این حمله بخش هایی از سپاه پنجم مکانیزه و سپاه ششم زرهی عراق با ایجاد سرپل کوچکی در بخش شرقی رود در نزدیکی دارخوین مسیرهای تدارکاتی ایران را در معرض تهدید قرار دادند. آن ها از این نقطه می توانستند به سمت شمال و شرق پیشروی کرده و دزفول را به محاصره درآورند. در اواخر مهر نیز یک اسکادران اف-۱۴ برتری هوایی را بر فراز میدان جنگ در خوزستان تأمین کرده و با سرنگون کردن حدود ۱۲ جنگندهٔ عراقی تنها در دو روز به نیروهای ایرانی اجازه داد تا پدافند
هوایی عراق در منطقه را که شامل چندین پایگاه سام-۶ می شد پاکسازی کرده و شبکهٔ تدارکاتی عراق را منهدم کنند. در میان واحدهای نیروی زمینی ارتش ایران در هفتهٔ اول حملهٔ عراق به ایران، تنها سرهنگ هوشنگ عطاریان در جبههٔ غرب کشور بود که با اتخاذ تاکتیک عملیاتی ضدحمله در روز هشتم از شروع جنگ توانست ارتش عراق را از خاک ایران بیرون نماید، در گزارش جنگی جمهوری اسلامی در آن روزها آمده است: جستارهای وابسته. جنگ ایران و عراق
سرزمین مادری نیایِ زبان های هنداروپایی (به انگلیسی: Proto-Indo-European homeland) یا خاستگاه نیایِ هندواروپاییان (به انگلیسی: Urheimat of the Indo-European languages) یا خاستگاه اقوام هندواروپایی نژاد مانند آریاییان، یونانی ها، سلتی ها، لاتین ها، ژرمن هاو اسلاوی ها می کوشد تا سرزمین نخستین این نژاد و فرهنگ و زبان نیاهندواروپایی را بازیابد. در ارائهٔ این فرضیه ها کوشش شده است تا گزارش و برداشت از یافته های باستان شناختی با داده های زبان-رویدادنگاری، فرهنگی، جغرافیایی و زیست شناختی برای بازسازی دنیای کهن آریاییان و اروپاییان مطابقت داشته باشد. سه فرضیه اصلی (فرضیه گورکان، فرضیه آناتولی و فرضیه ارمنی _ قفقاز) برای خاستگاه اقوام هندواروپایی وجود دارد.فرضیه گورکان بعنوان اصلی ترین فرضیه برای خاستگاه اقوام هندواروپایی نژاد است، با این حال تاکنون بطور قطع تایید نشده است.هاپولگروپ های R1a و R1b هاپولگروپ پدری این اقوام هستند. فرضیه ها. فرضیهٔ کورگان. این فرضیه اولین بار توسط اتو شریدر (۱۸۹۰) مطرح شد، سپس توسط زیگموند فیست (۱۹۱۳) و جرج پویسون (۱۹۳۴) و گوردون چایلد (۱۹۲۶) بازنگری شد. در نهایت شکل امروزی آن، توسط ماریا