Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مناطق رواج داشت. سایر سازهایی که در موسیقی عربی این دوران به کار رفته اند شامل ناقوس و " (معادل زنگ امروزی) بودند. نزد اعراب این دوران، تبارشناسی جایگاه بالایی داشت؛ در نتیجه در مورد موسیقی هم شجره نامه ای مشخص بین اعراب پذیرفته شده بود. از یوبال (از نوادگان قابیل) به عنوان پدر موسیقی در نوع بشر یاد می شد و سرودن اولین ترانه نیز به وی نسبت داده می شد، ترانه ای که او در سوگ هابیل سروده و خوانده بود. برخی از منابع سوریه ای نیز اختراع اولین سازهای موسیقی را به خواهران هابیل و قابیل نسبت می دادند و ایشان را نخستین "ها (خوانندگان زن) می دانستند. قابل توجه است که یوبال در بین یهودیان نیز جایگاهی مشابه داشت چنان که در سفر پیدایش از او به عنوان «پدر همهٔ کسانی که چنگ و فلوت می نوازند» یاد شده بود. پدر یوبال، لمک بود که در برخی منابع اعراب از او به عنوان مخترع اولین عود یا لوت یاد می شود. از پسر دیگر لمک، توبال نیز به عنوان مخترع طبل و دف، و از یکی از دخترانش نیز به عنوان مخترع اولین سازهای زهی (مزعف) یاد می شده است. در عین حال اختراع ساز تنبور نیز به قوم لوط نسبت داده می شده و ایرانیان نیز مخترع سازهایی همچون چنگ، ن
ی، و سازهای بادی نظیر سرنا دانسته می شدند. تصاویری از بسیاری از این سازها در نگاره هایی در ایران کشف شده اند. همچنان که نزد سامیان نیز مرسوم بود، نزد عرب های جاهلیت موسیقی با اجنه مرتبط دانسته می شد و این تصور وجود داشته که موسیقی و شعر از طریق اجنه به ذهن هنرمندان متبادر می شود. به عقیدهٔ برخی، این رابطه بعدها در دوران اسلام هم دیده می شود و در چند جای قرآن نیز بین موسیقی و شعبده ها یا معجزه ها ارتباط برقرار شده است. واژه ای که برای توصیف صدای اجنه به کار می رفته است که در عربی معاصر به عنوان نامی دیگر برای ساز ویولن به کار می رود. شایان توجه آن که در عهد عتیق نیز در کتاب امثال سلیمان، صدای روح القدس به صدای ساز کیتارا تشبیه شده است که نشان می دهد این نوع نمادگرایی ریشه ای باستانی دارد. در این دوره کافرکیشان به کعبه های مختلف برای سفر حج می رفتند اگر چه کعبه ای که در مکه بوده جایگاه ویژه ای داشته است. در زمان حج، خواندن آوازهای خاصی مرسوم بوده که با نام "تحلیل" و "" شناخته می شدند. در اسلام نیز به عنوان جزئی از مراسم حج (در روز عرفه) حفظ شده است. در مقابل، اعراب "بدوی" (طبقهٔ پایین جامعه) چندان پایبند دین نب
ودند؛ از این مردمان به عنوان افرادی گیتی گرا و لذت گرا یادشده که نزد ایشان «عشق، شراب، قمار، شکار و موسیقی» اهمیت داشتند؛ لذا موسیقی بین این مردم نه به عنوان جزئی از مراسم آیینی حج، که به عنوان ابزاری برای عیش و عشرت جایگاه داشت. شعرا نزد همگان (چه در دربار و چه بین اعراب بدوی) جایگاه اجتماعی بالایی داشتند؛ ایشان اشعاری به صورت موزون (که با نام "سَجع" شناخته می شد) یا باری از وزن (که "رَجَز" نامیده می شد) می سرودند که غالباً محتوایی سرشار از هجو داشتند. بسیاری از این شعرا موسیقی نیز می دانستند و اشعار خود را به آواز می خواندند. در دوران پیش از اسلام، زنان نقش مهمی در موسیقی داشتند. زنان خواننده یا ' در مراسم مختلف آواز می خواندند و این سنت حتی تا زمان محمد نیز ادامه داشت و مراسم ازدواج او با خدیجه نیز با رقص و آواز زنان همراه بود. همراه سربازان قریش که به جنگ احد می رفتند، زنانی بودند که آوازهای جنگی می خواندند و نقل شده که ساز و آوازشان تا شروع جنگ نیز ادامه داشت. این زنان همچنین در نوحه خوانی سرآمد بودند. از سوی دیگر دختران خواننده که با نام ' (یا در حالت جمع، ") شناخته می شدند، در منزل هر عربی که صاحب جایگ
اه اجتماعی بود پیدا می شدند. در برخی روایات از داستان قوم عاد نیز چنین آمده که مردمان عاد ابتدا به خشکسالی شدیدی دچار شدند، و قرار شد که نمایندگانشان به مکه بروند تا از خدایگان مکه طلب باران کنند اما در آنجا از ایشان با مجالس ساز و آوازی که از جمله شامل آوازخوانی دختران بود پذیرایی شد و ایشان هدفشان از سفر را فراموش کردند و نهایتاً زمانی که از خدا طلب باران کردند، خدا از گناهان آن قوم به خشم آمد و طوفانی بر این قوم نازل کرد که تمامشان را از میان برد. به نظر می رسد که حضور این دختران خواننده در فرهنگ اعراب این دوره چنان گسترده بود که نقش آن در بدو اسلام نیز مورد بحث بوده است. روایت شده که در جنگ بدر، سپاهیان قریش انواع آلات موسیقی با خود بردند و دختران خواننده همراهشان بودند که به سران مسلمین زبان درازی می کردند. زمانی که مشخص شد سپاه مسلمانان قصد حمله دارد، مشاوران سپاه قریش به فرمانده شان توصیه کردند که به جای جنگ، عقب نشینی کند اما او پاسخ داد که «به مکه برنمی گردیم مگر آن که ابتدا در بدر سه روز به جشن و شادی و شنیدن آواز دختران سپری کرده باشیم»؛ نهایتاً این تعلل باعث شد که سپاه مسلمانان حملهٔ خود را عملی ک
نند و شکستی سختی به اهل مکه وارد شود. با این که برخی مورخین معتقدند که این دختران، عرب نبودند بلکه ایرانی یا یونانی بودند و آوازهایشان را هم اگر چه به عربی، اما با لهجهٔ این نواحی می خواندند، اما شواهدی وجود دارد که دست کم برخی از این دختران خواننده عرب بوده اند و برخی مورخین دیگر نیز این را که اعراب به آواز خواندن «خارجی ها» علاقه داشته باشند دور از تصور می دانند. بدو اسلام. رابطهٔ اسلام و موسیقی رابطه ای پیچیده است و برای سده ها بر سر این که موسیقی در اسلام مجاز است یا حرام، بین فقها اختلاف نظر بوده است. این که این ابهام از کجا شروع شده روشن نیست، چرا که در متن قرآن اشاره به حرام بودن موسیقی نشده، و در دوره های مختلف موسیقی جزئی جدایی ناپذیر از زندگی اعراب بوده است. با این حال باید توجه داشت که پیش از اسلام هم در یهودیت و هم در کافرکیشی، سوابقی از منع «مستی، زنبارگی و موسیقی» وجود داشته است. بین مورخین در مورد این که منع موسیقی در اسلام از کجا شروع شده نیز دودستگی وجود دارد؛ گروهی آن را به خود محمد نسبت می دهند و گروهی دیگر آن را زائیدهٔ دوران خلافت عباسیان می دانند و به حسد ورزیدن این خلفا نسبت به موسیقی د
انان منسوب می کنند. شاید در نگاه اول به نظر برسد که با مطالعهٔ قرآن و حدیث بتوان جواب دقیق این پرسش را یافت، اما به عقیدهٔ هنری جورج فارمر از آنجا که آیات قرآن «تفسیر» می شوند، تفسیرها جهت گیری های متضادی دارند و بین احادیث هم مثال های هم به نفع و هم به ضرر منع موسیقی وجود دارد. خود پیامبر مسلمانان نیز به داشتن صدایی خوش معروف بوده است که می تواند اشاره به آن داشته باشد که او به موسیقی و آواز آشنا بوده است. همچنین، اذان را پیامبر اسلام در همان سال اول یا دوم پس از هجرت بنیان نهاد، و بلال حبشی (که از خاندان عباسیان بود) به اولین مؤذن در اسلام، از همان روشی برای ادای اذان استفاده می کرد که خوانندگان آن زمان برای ترانه هایشان استفاده می کردند. نقش موسیقی دانان غیر عرب نیز از همان ابتدای اسلام بارز بود، از جمله نشیط فارسی که جزو شاخص ترین موسیقی دانان این دوره به شمار می رود. پس از درگذشت پیامبر اسلام و در دوران خلفای راشدین، سخت گیری در مورد رعایت سنت پیامبر افزایش یافت و عده ای (از جمله ابن خلدون) اوج گیری منع موسیقی را به این دوره نسبت می دهند اگر چه برخی مورخین نظیر سید امیر علی شروع آن را پس از این دوره می د
انند. شواهد تاریخی در این زمینه کافی نیستند، اما به نظر می رسد که در دوران ابوبکر، دست کم اجرای علنی موسیقی محدود شد، اگر چه نوحه خوانی از آنجا که مصداق غنا دانسته نمی شد کماکان مجاز بود. در تاریخ طبری داستان دو زن خواننده ذکر که شده در دوران ابوبکر هم دستشان قطع و هم دندان هایشان کشیده شد تا نه بتوانند ساز بزنند و نه آواز بخوانند؛ اما این به خاطر صرف اجرای موسیقی نبوده بلکه به عنوان مجازاتی بود برای آن که ترانه های در هجو مسلمانان خوانده بودند. عمر بن خطاب رویکردی کاملاً متفاوت دربارهٔ موسیقی داشت چنان که پسر او عاصم خود یک موسیقی دان بود. خلیفهٔ سوم، عثمان، برخلاف عمر بسیار به ثروت اندوزی و فخرفروشی معروف بود و دوران خلافت او با تحولات عمدهٔ فرهنگی در جهان اسلام همراه بود. در این دوران ثروتمندان مسلمان قصرها ساختند که در آن موسیقی نیز (علی رغم ممنوعیتی که به پیامبر منسوب می شد) رواج داشت. و سر انجام در زمان خلاف علی بن ابی طالب برای اولین بار هنرها مورد حمایت خلیفه قرار گرفتند؛ علی خود شاعر بود و در زمان خلافتش دستور تحقیق در علوم و هنرها، از جمله موسیقی را صادر کرد. به عقیدهٔ فارمر همین امر باعث شد که هنره
ا (و از جمله موسیقی) جزئی از سنت خلفای راشدین تلقی شوند و در دوره های بعد که با خلافت بنی امیه آغاز می شود و تا دوران معاصر ادامه پیدا می کند، موسیقی جزئی از فرهنگ مسلمانان باقی بماند. گسترش سلطهٔ مسلمانان از شبه جزیرهٔ عربستان به میانرودان، سوریه، مصر، و ایران در این دوران، همراه شد با مواجههٔ فرهنگ اسلامی با فرهنگ های غنی ایرانی، بیزانس، و آفریقایی. اگر چه تا پیش از اسلام و در اوایل دوران خلفای راشدین، نقش زنان در موسیقی پررنگ بود، اما از دورهٔ عثمان درست مانند آنچه در ایران و روم شرقی رایج بود، در دنیای عرب هم «موسیقی دانان مرد» وفور یافتند. اولین مردانی که به طور حرفه ای به موسیقی می پرداختند معمولاً از " بودند (مخنث مردی است که رفتار زنانه داشته باشد). اما تدریجاً مردان عادی نیز به حرفهٔ موسیقی وارد شدند. فارمر معتقد است که تئوری موسیقی در این دوره به حدی پیشرفته نبود که برای فواصل مختلف نام های مجزا استفاده شود و فاصله ها بر اساس انگشت گذاری روی ساز نام می گرفتند (مثلاً «سبابه» به فاصله ای که با انگشت اشاره ایجاد می شد، و «وسطا» به فاصله ای که با انگشت میانی ایجاد می گشت اشاره می کردند) (همچنین ببینید:
ریزپرده). پس از خلفای راشدین، حکومت در جهان عرب به بنی امیه رسید. در این دوران پایتخت از مدینه به دمشق منتقل شد و گسترهٔ سرزمین های اسلامی از شرق تا رود سند و آمودریا و از غرب تا رشته کوه پیرنه گسترش یافت. این عوامل باعث تحولات فرهنگی در جهان عرب شدند، و همزمان روی فرهنگ اروپاییان نیز اثر گذاشتند؛ در این زمان اروپا در گذر به دوران رونسانس بود. معاویه در دربارش به صاحبان علوم و هنر، از جمله شعرا جایگاه بالایی می داد، و یکی از همسرانش، میسون بنت بحدل، نیز شاعری ماهر بود. اما با این وجود، او بر منع سنتی که بر موسیقی اعمال می شد تداوم بخشید. یزید یکم فرزند میسون و معاویه بود، در نتیجه عجیب نیست که او نیز به شعر و موسیقی علاقه ای ویژه داشت. برخی مورخین از او به عنوان اولین حکمران بنی امیه نام می برند که موسیقی را به دربار بازگرداند. معاویه دوم و مروان بن حکم هر کدام فقط یک سال خلافت کردند؛ با این حال مروان در دورانی که والی مدینه بود را تبعید کرد. عبدالملک نیز به شعر و موسیقی علاقه مند بود، اگر چه در ملع عام گاه به نکوهش آن می پرداخت. در دوران ولید اول، گسترهٔ جهان اسلام از شرق به چین و از غرب به اقیانوس اطلس می ر
سید. این دوران، شروعی برای یک دورهٔ طلایی هنر موسیقی در جهان اسلام تلقی شده است؛ ولید موسیقی دانان برجستهٔ مکه و مدینه (از جمله ابن سُراج) را به دمشق آورد و به آن ها در دربار مقامی والاتر از شعرا بخشید. پس از او سلیمان به خلافت رسید که فردی عیاش بود و موسیقی برای او مترادف بود با آوازخوانی دختران در حرمسرا. زمانی که او هنوز شاهزاده بود، بین موسیقی دانان مکه مسابقه ای برگزار کرد که در زمان حج برگزار شد و به برندهٔ آن (که ابن سراج بود) جایزه ای ۱۰٬۰۰۰ درهمی اعطا کرد. خلیفهٔ بعدی، عمر بن عبدالعزیز، بسیار متعصب بود و شعرا و موسیقی دانان در دربار او جایی نداشتند، اما خلیفهٔ پس از او، یزید دوم، نقطهٔ مقابل وی بود و موسیقی باری دیگر در دربار او جایگاهی ویژه داشت. حضور موسیقی دانان در دربار زمان هشام بن عبدالملک و ولید دوم نیز ادامه یافت؛ خلفای بعدی، یزید سوم و ابراهیم بن ولید دورهٔ کوتاهی خلافت کردند و نهایتاً آخرین خلیفهٔ اموی مروان دوم بود که در جنگ با خلفای عباسی حکومت را واگذار کرد. پایان حکومت بنی امیه، پایانی بود بر استیلای موسیقی عربی بر جهان عرب؛ پس از این دوران، ردپای موسیقی عربی را باید در آندلس جستجو کرد،
جای که باقی ماندهٔ بنی امیه در آن صاحب نفوذ بودند. در مابقی سرزمین های اسلامی، تحول قدرت به خلافت عباسیان منجر شد به نفوذ بیشتر فرهنگ های ایرانی و بیزانس و در نتیجه موسیقی اصیل عربی سهم کمتری در این مناطق ایفا کرد. اما مواجهه با فرهنگ ایرانی و بیزانس مزایایی برای موسیقی عربی نیز داشت. حدس زده می شود که موسیقی دانان عرب از دیرباز از کوک فیثاغورثی آگاه بودند. همچنین برخی از سازهای موسیقی عملاً از ایران به موسیقی عربی وارد شد. واژهٔ «دستان» که اعراب برای توصیف انگشت گذاری روی سازهای عود و تنبور به کار می بردند، در اصل واژه ای فارسی بود که برای توصیف پرده های ساز به کار می رفت. حتی کوک عود در موسیقی قدیم اعراب «دو - ر - سل - لا» بود اما بعد از مواجهه به موسیقی ایرانی این کوک را به روشی که در ایران مرسوم بود («لا - ر - سل - دو») تغییر دادند. نام سیم های دوم و سوم ساز عود، عربی باقی ماند (به ترتیب «مَثنی» و «مَثلَث») اما نام سیم های اول و چهارم به وام واژه هایی از فارسی تغییر یافت (به ترتیب «زیر» و «بم»). برای تقسیم بندی موسیقی به لحاظ نظری، از "اصابع" (چیزی شبیه مقام یا مد در تئوری موسیقی معاصر) استفاده می شد و ا
ین اصابع بر اساس انگشت گذاری شان تقسیم می شدند به دو "مجرا": یکی "بِنصِر" (انگشت حلقه، که استفاده از آن فاصلهٔ سوم بزرگ می ساخت) و دیگری "وسطا" (انگشت میانی، که به کار گرفتنش فاصلهٔ سوم کوچک می ساخت). بنا بر این اصابع نام هایی می گرفتند نظیر: ' (مطلق = سیم آزاد) یا '. در مجموع، هشت مورد از اصابع وجود داشت. خلافت عباسیان. دورهٔ خلافت عباسیان، بر خلاف دوران خلافت بنی امیه، همراه بود با میانکنش بیشتر اعراب با فرهنگ های بیزانس و ایرانی. در این دوره به خصوص به علما و هنرمندان ایرانی بهای بیشتری داده شد و تأثیر فرهنگ آریایی بر هنر اعراب نیز فزونی یافت. این روند در دوران اوج عباسیان تداوم داشت. ابوالعباس سفاح، اولین خلیفهٔ عباسی، پایتخت را از عربستان به شام منتقل کرد؛ انتقال پایتخت به دمشق تاثیرپذیری از فرهنگ بیزانس را که در همسایگی شام بود، بیشتر می کرد. در مقابل، دمشق فاصلهٔ زیادی از ایران (و به ویژه خراسان) داشت و این در حالی بود که مردمان خراسان تحت فرماندهی ابومسلم خراسانی در روی کار آمدن عباسیان نقش مهمی داشتند. سفاح خود با فرهنگ خراسان آشنا بود، منطقه ای که در آن موسیقی و اسلام در کنار هم (و نه در تقابل با هم
) بودند. در نتیجه خود او هم به موسیقی نگاه مثبتی داشت و گفته می شد که موسیقی دانان زبده به دربار او می رفتند تا پس از اجرای هنرشان هدیه ای نقدی از او دریافت کنند. با این حال، اوج تحولات از زمان خلیفهٔ بعدی (منصور) آغاز شد که به برمکیان در دربار جایگاهی ویژه داد. برمکیان در تحول موسیقی در دورهٔ عباسیان تأثیری چشمگیر داشتند. برمکیان در ساخت بیت الحکمه در دورهٔ هارون الرشید نیز نقشی کلیدی داشتند؛ در بیت الحکمه و در دورهٔ خلافت مأمون بود که رساله های موسیقایی آریستوکسنوس، ارسطو، اقلیدس، بطلمیوس و نیکوماخوس برای نخستین بار به زبان عربی ترجمه شدند و تئوری موسیقی یونان باستان در دسترس عدهٔ بزرگتری از موسیقی دانان عرب قرار گرفت. علاقهٔ برخی از خلافی عباسی از جمله مأمون به خوش گذرانی و اجرای دختران آوازه خوان در مهمانی های دربار نیز به رشد موسیقی در این دوران کمک می کرد. با این حال، زمانی که ابراهیم بن مهدی که والی عراق بود شورش کرد و در عراق اعلام خلافت کرد، این مسئله که او خود یک موسیقی دان بود دستاویزی برای زیر سؤال بردن صلاحیت او برای خلافت مسلمین شد. یکی از مهم ترین اتفاقات دورهٔ عباسیان فتح آندلس توسط مسلمانان ب
ود. مسلمانان که تا ۷۱۰ میلادی شمال آفریقا را به تسخیر درآورده بودند، در سال های بعدی بخش هایی از اروپا را تا حاشیهٔ رشته کوه پیرنه به تسخیر خود درآوردند که شامل جنوب اسپانیا و منطقهٔ آندلس نیز می شد. اما در سال ۷۵۵ میلادی عبدالرحمن داخل در این منطقه اعلام قدرت کرد؛ او که تنها بازمانده از بنی امیه بود که از شمشیر عباسیان جان سالم به در برده بود، یک سال بعد کوردوبا را پایتخت خلافت خود اعلام کرد و از اینجا بود که خلافت اسلام بر این مناطق، تاریخی جداگانه از مناطق شرقی که در دست عباسیان بود پیدا کرد. این جدایی تاریخی، اهمیت بسزا در چارچوب درک تاریخ موسیقی اعراب و تأثیرشان بر موسیقی جنوب اسپانیا (و شکل گیری موسیقی فلامنکو) دارد. یکی از مهم ترین ابعاد این تأثیر، ناشی از حضور ابوالحسن علی بن نافع مشهور به زِریاب، موسیقی دان دربار عبدالرحمن دوم بود که یک مدرسهٔ موسیقی با حمایت دربار خلافت قرطبه برپا کرد. این مدرسه تا پایان عمر این خلافت (که همان پایان عمر عبدالرحمن دوم بود) تداوم داشت. از جمله ابداعاتی که به زریاب نسبت داده می شود، افزودن یک سیم پنجم به عود است. همچنین زریاب برای اولین بار، آموزش موسیقی را ساختارمند ک
رد. تا پیش از او موسیقی از راه تکرار قطعه هایی که استاد می نواخت آموزش داده می شد اما زریاب آموزش موسیقی را به سه بخش تقسیم کرد: ضرب آهنگ و متر آهنگ ها به همراه شعر در ابتدا آموزش داده می شد، سپس به ملودی پرداخته می شد و نهایتاً به موضوعات جانبی () پرداخته می شد. دوران افول عباسیان با خلافت متوکل آغاز شد. این دوران با بازگشت خلفای اسلام به تفسیری متعصبانه تر از اسلام همراه است. در این دوران سازهای موسیقی شکسته شدند، و موسیقی تدریجاً نقش کمتری در دربار خلفا پیدا کرد اگر چه هرگز حذف نشد. پایتخت نیز به موصل در جنوب عراق منتقل شده بود. ضعف سیاسی خلفای عرب، راه را برای اثرگذاری فرهنگ های بیشتر همراه می کرد. در این دوران ترک ها روز به روز قدرتمندتر می شدند و این پدیده، با تأثیر بیشتر فرهنگ ترک ها بر عراق همراه بود و بر هنر اعراب در این منطقه نیز اثرگذار بود. همچنین در این دوره گام های ایرانی به موسیقی اعراب وارد شد و در کنار گام هایی که از دیرباز در موسیقی عربی رایج بود به کار گرفته شد. نمود دیگر این تأثیرات را می توان در مقایسهٔ آثار ابویوسف کندی (که منعکس کنندهٔ دوران اوج خلافت عباسی است) با آثار نظریه پردازان بع
د از این دوره نظیر فارابی یا ابن سینا دید که دستهٔ دوم شباهت های بیشتری با تئوری های موسیقی یونانی و ایرانی دارند. در این دوره کماکان عود رایج ترین ساز موسیقی بود، و در مناطق شرقی کماکان با چهار سیم ساخته می شد، اگرچه در آندلس نوع پنج سیمی آن رایج بود. آثار شاخص این دوره، نظیر کتاب موسیقی کبیر فارابی نیز موسیقی را بر اساس ساز عود توضیح می دادند. در دوران طلایی خلافت عباسی، تئوری موسیقی عربی نیز رشد قابل توجهی داشت. برخی منابع از جمله کتاب الاغانی، تقسیم بندی موسیقی عربی به اجناس را مربوط به این دوره می دانند و به اسحاق موصلی نسبت می دهند. همچنین از ابویوسف کندی نیز رساله هایی به جا مانده که نشان دهندهٔ رشد تئوری موسیقی عربی در این دوره، و اقتباس هایی است که از تئوری موسیقی یونان باستان در آن شده است. در این دوره همچنان از اصابع برای تقسیم بندی موسیقی استفاده می شده است ولی از ادوار نیز برای این منظور استفاده می شده است؛ در واقع هر دور (مفرد ادوار) متشکل از دو دانگ بوده که هر دانگ نیمی از یکی از اصابع به شمار می آمده است. تأثیر موسیقی یونان باستان نیز در این تقسیم بندی ها مشهود بوده است؛ همچنان که در موسیقی یو
نان باستان سه "ژانر" برای مدهای موسیقی تعریف می شده (که عبارت بودند از "دیاتونیک"، "کروماتیک" و "انارمونیک") در تقسیم بندی اجناس (دانگ ها) در موسیقی عربی در این دوره نیز به ترتیب از واژه های "قوی"، ' و "راسِم" برای توصیف این سه مفهوم استفاده می شده است. همچنین اولین استفاده از نت نویسی برای موسیقی عربی به ابویوسف کندی در ' نسبت داده می شود. احتمالاً قدیمی ترین رساله ای در مورد موسیقی عربی که از لفظ «موسیقی» (به صورت «موسیقا») در نام آن استفاده شده، یکی از آثار بر جای مانده از ابویوسف کندی است. آثار مکتوب زیادی در مورد موسیقی از دورهٔ عباسیان به جای مانده است. مهم ترین این آثار مربوط است به فارابی و ابن سینا، و تقریباً تمام این آثار (به جز بهجت الروح نوشتهٔ عبدالمومن بن صفی الدین گرگانی، و جامع العلوم از فخرالدین رازی که به فارسی نوشته شده اند) به عربی هستند. در این آثار اسامی مقام های موسیقی نظیر زیرافکند، نوا، اصفهان، بزرگ و غیره در متون این دوره به وفور یافت می شود. در آثار ابن سینا مشخصاً ذکر شده که دوازده مقام اصلی وجود دارد، و برخی از آن ها نام های فارسی داشته اند؛ با این حال لفظ مقام برای توصیف آن ها او
لین بار در آثار صفی الدین ارموی به کار رفته است. همچنین یک روش نت نویسی در این دوره رواج پیدا می کند که متأثر موسیقی یونان باستان بوده، و نهایتاً در آثار دوره های بعد (نظیر آثار صفی الدین) از آن برای ثبت ملودی ها استفاده شده است. همچنین از مفاتیح العلوم چنین بر می آید که کوک فیثاغورثی در این دوران متداول بوده است، اما کوک دیگری به نام کوک زلزالی (نام گرفته از "منصور زَلزال"، نوازندهٔ عود اهل بغداد) نیز به کار می رفته است. این در حالی است که در دوره های بعد کوک های جدیدی که به اندازهٔ دو لیما و یک کما متفاوت بوده متداول می شود، چنان که این کوک جدید در آثار صفی الدین ارموی مطرح شده اما در آثار آخرین افراد پیش از او نظیر فخرالدین رازی یا نصیرالدین طوسی به آن اشاره ای نشده است. همچنین از آثار خلیل بن احمد فراهیدی در سدهٔ هشتم میلادی بر می آید که موسیقی عربی در این زمان سیستم مشخصی برای ریتم داشته است؛ این سیستم یک قرن بعد، توسط ابویوسف کندی به طور مبسوط شرح داده شده است. پس از عباسیان. با افول عباسیان، ابتدا خلافت بغداد (به عنوان قطب فرهنگی اعراب) به امرای آل بویه رسید اما نهایتاً ترکان سلجوقی در ای منطقه به قدرت
رسیدند. سلجوقیان که خود ریشه در خراسان داشتند، به هنر و موسیقی جایگاهی حتی بالاتر از آنچه در دوران عباسیان تجربه شده بود بخشیدند. در این دوران، خلافت اعراب عملاً به شبه جزیرهٔ عربستان و جنوب خلیج فارس محدود می شد. با این حال، حتی در نواحی جنوبی نظیر یمن هم ایرانیان حضور چشمگیری داشتند و فرهنگشان بر این مناطق اثری مستدام داشت. با این حال، آثار فرهنگی دوران قبل در مناطقی نظیر ایران و عراق، کاملاً محسوس بود. برای مثال، از جمله آثار شاخص این دوره رساله هایی است که امام محمد غزالی، که در دوران حکومت ملکشاه سلجوقی می زیست و بیشتر عمرش را در نیشابور، بغداد و شام سپری کرده بود، در مورد احمد موسیقی در عرفان و صوفی گری نوشته است. او بخش های بزرگی از کتاب هایش نظیر ' و ' را به موسیقی و نقش آن در زندگی معنوی اختصاص داد. اما در زمانی که فرهنگ مناطقی که زمانی تحت کنترل خلافت مسلمانان بود، در نتیجهٔ حملهٔ مغولان و استقرار ایلخانیان در حال افول بود، در آندلس هنوز این فرهنگ در حال رشد و نمو بود و تأثیر فرهنگ موسیقایی اعراب به مناطق دیگر اروپا نیز رسیده بود. این منطقه البته بین خلفای مختلف تقسیم شده بود که در مالاگا، آلگسیراس
، سویل، گرانادا، کوردوبا، والنسیا، ساراگوسا و غیره هر یک برای خویش درباری به پا کرده بودند. اما از میان ایشان بنو عباد که بر کوردوبا حکم می راند، قدرتمندترین سلسله بود و علاقهٔ ایشان به علوم و هنرها زمینهٔ تداوم رشد موسیقی را فراهم کرد. با این حال در دهه های بعد و با قدرت گرفتن مسیحیان که وارد دوران رنسانس شده بودند، منطقهٔ آندلس به صحنهٔ کشمکش بین مسیحیان همسایه از یک سو، و مسلمانان آندلس و مراکش از سوی دیگر تبدیل شد و رشد فرهنگ در این منطقه نیز محدود گشت. از همین رو در نیمهٔ دوم سدهٔ یازدهم میلادی که همزمان با حکمرانی سلجوقیان از یک سو و سقوط سیاسی آندلس از سوی دیگر است، تقریباً هیچ تولیدی در زمینهٔ تئوری و علم موسیقی دیده نمی شود. آخرین نظریه پردازی ها در مورد موسیقی توسط ابن زیله از شاگردان ابن سینا انجام شده و پس از او، یک خلأ به مدت دو سده در علم موسیقی در ممالک عرب و مسلمان دیده می شود. اولین اثر مکتوب راجع به موسیقی که بعد از این دوره باقی مانده است، آثار صفی الدین ارموی است. نظریه پردازان. هنری جورج فارمر فهرستی از کسانی تهیه کرده که از نظر او مهم ترین نظریه پردازان موسیقی عربی در فاصلهٔ سدهٔ هشتم تا
دوازدهم میلادی (دوران طلایی اسلام) بوده اند. این فهرست به شرح زیر است:
در نظریه گراف، یک حلقه یا طوقه (همچنین به نام خودحلقه یا قلاب) یالی است که یک راس را به خودش متصل می کند؛ به عبارت دیگر، راس ابتدایی و انتهایی آن یکسان است. گراف ساده نمی تواند حاوی حلقه باشد. بسته به زمینه مورد بحث، نوعی از گراف ممکن است بر اساس وجود یا عدم وجود حلقه تعریف شود. برای نمونه، برخی ریاضی دانان، شبه گراف را حالت خاصی از گراف چندگانه غیرجهت دار تعریف می کنند که مجاز به داشتن حلقه باشد. جستارهای وابسته. حلقه در نظریه گراف حلقه ها در توپولوژی
کتابخانه آشوربانی پال () کتابخانه سلطنتی آشوربانی پال، نام گذاری شده پس از وی به عنوان آخرین پادشاه بزرگ امپراتوری آشوری نو است، این کتابخانه مجموعه ای بالغ بر هزاران لوح رسی و تکه های حاوی متون مختلف مربوط به قرن هفتم پیش از میلاد می باشد. در میان آثار ارزشمند این گنجینه می توان به لوح مشهور حماسه گیلگمش قدیمی ترین و نامدارترین اثر حماسی ادبیات دوران تمدن باستان اشاره داشت. به دلیل استفاده از مواد اولیه در ساخت این مجموعه اغلب آنها به مرور زمان بسیار آشفته و تخریب شده هستند به گونه ای که تشخیص، خوانش و بازسازی بسیاری از متون اصلی برای محققان غیرممکن می باشد هر چند برخی دیگر از این مجموعه به صورت دست نخورده موجود می باشد. کتابخانه آشوربانی پال اطلاعات بسیار جامعی را از مردمان خاور نزدیک باستان در اختیار مورخان امروزی قرار داده است. اچ. جی. ولز در اثر خود با نام چکیده تاریخ ضمن اشاره به این کتابخانه از آن با عنوان "ارزشمندترین منبع رویدادهای تاریخی جهان" نام برده است. این آثار ارزشمند در زمان حفاری های نینوا، پایتخت امپراتوری آشور واقع در میان رودان کشف شد که امروزه شامل مناطق شمال کشور عراق و نزدیک شهر موصل ا
ست. نینوا در سال ۶۱۲ پیش از میلاد توسط اتحادی از مردمان باستان ایران نابود شد. باور بر این است که سوزاندنِ قصر توسط ایرانیان باعث نابودی کتابخانه شده است و همین دلیل این است که لوح های به جا مانده در بخش هایی پخته شده اند و به همین دلیل لوح های گلی تا حدی باقی مانده اند. ضمائم. آشور بانی پال در تاریخ، غالباً با عنوان یک فرمانده و پادشاه جنگجو شناخته می شود. با همهٔ این احوال، او در عین حال فردی روشنفکر بود که به جمع آوری مجموعه ای از الواح و کتیبه ها پرداخت. وی به عنوان یک کاتب کارآموز به دو زبان اکدی و سومری تسلط داشت. آشور بانی پال کاتبان را برای دست یابی و گردآوری کتیبه های تاریخی به سراسر مرزهای امپراتوری آشوری نو گسیل داشت و همزمان، دانشمندان و کاتبانی را نیز برای کپی برداری از مراجع بابلی استخدام نمود. از آنجایی که این پادشاه در میان دشمنانش به قساوت و بی رحمی شهره بود، توانست تا بخش عمدهٔ آثار کتابخانهٔ خود را با کمک غنائم جنگی تکمیل نماید. تهدیدات او در همین زمینه باعث می گردید تا بتواند هر آنچه را که نیازمند بود از بابل و مناطق اطراف آن فراهم نماید. این احتمال از نظر دور نیست که ممکن است انگیزهٔ اصلی
این فرمانروای بزرگ در جمع آوری این متون صرفاً برای آشنایی با مراسم و آداب فطری مردمان و اقوام مختلف در راستای حفظ قدرت سلطنتی و فرمانروایی باشد. کتابخانهٔ سلطنتی متشکل از ۳۰۰۰۰ لوح و کتیبهٔ نوشتاری بوده که اغلب آنها به شدت مخدوش شده هستند. الواح باقیمانده شامل غیب گویی ها (پیش گویی)، نشانه ها، افسون ها (جادوگری) و سرودهای مذهبی برای چندین خدا است. در میان تمام آثار این مجموعه تنها ۱۰ مورد شامل آثار ادبی آهنگین و منظوم همچون آثار بر پایهٔ حماسه و اسطوره است. حماسه گیلگمش، شاهکار آثار منظوم بابل باستان، در همین کتابخانهٔ آشور بانی پال کشف گردید. همانگونه که داستان خلقت انوما الیش، اسطوره آداپا، نخستین آدم و داستان هایی مانند مرد بینوای نیپور نیز کشف گردیدند. این متون غالباً به خط میخی زبان اکدی نوشته شده اند. هر چند، بسیاری از الواح منشأ دقیقی ندارند و تعیین سرزمین اصلی آنها دشوار است. بسیاری دیگر از آثار نیز با خط امپراتوری بابل نو نوشته شده اند در حالی که در میان آنها آثاری نیز با خطوط آشوری هم موجود می باشد. نینوا در سال ۶۱۲ قبل از میلاد توسط ائتلافی از بابلیان، سکاها و پادشاهی ماد مورد تهاجم قرار گرفته و ا