Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وانستید (به انگلیسی: Wanstead) یک ناحیه در لندن است که در منطقه ردبریج لندن واقع شده است. ایستگاه متروی وانستید در این ناحیه قرار دارد.
امیر ارژنگ کاظمی با نام هنری سامان (زادهٔ ۱۳۴۶ در تبریز)، خواننده و آهنگساز موسیقی پاپ ایرانی است. بعد از انقلاب و دوران نوجوانی. سامان با نام اصلی امیر ارژنگ کاظمی در ۱۳۴۶ در تبریز به دنیا آمد. سامان ۳ سال بعد از انقلاب اسلامی ایران به همراه خانواده به ترکیه مهاجرت کرد و بعد رهسپار آمریکا شد. وی در ترکیه شروع به خواندن با زبان ترکی کرد. نخستین آلبوم او "پری" در سال ۱۳۶۹ منتشر شد که به دلایلی انتشار آن از سوی شرکت ترانه متوقف شد و پس از آن دومین آلبوم خود را با نام "الهه عشق" در سال ۱۳۷۳ روانه بازار کرد که مورد استقبال مردم قرار گرفت. عمده شهرت او، ترانه «"شمعدونی"» است که با شعر مریم حیدرزاده و ملودی منوچهر چشم آذر در سال ۱۳۷۹ منتشر شد. سامان برای سال ها در کاباره های ایرانی دوبی می خواند و از آن پس مقیم دوبی شد. با از رونق افتادن بازار موسیقی ایرانی و گردشگری در دوبی، چندین بار به ایران سفر کرد. در یکی از همین سفرها در سال ۱۳۸۶ به همکاری با خوانندگان از جمله یاس هم پرداخت و ترانه مشترکی به نام "بازم کمه" با او منتشر کرد. سامان در مصاحبه ای مربوط به سال ۱۳۹۷ دربارهٔ علت حضورش در ایران گفته: «من از مسئولان نظ
ام جمهوری اسلامی تشکر میکنم که اجازه دادند در کشورم زندگی کنم من یک ایرانی وطن پرست هستم و دوست دارم در وطن خودم به فعالیت بپردازم. نه اهل کار سیاسی هستم نه مسائل دیگر. حدود دو سال است در ایران زندگی می کنم و آلبوم جدیدم را نیز که شامل ۱۶ تراک می باشد در ایران ضبط کرده ام و امیدوارم این آلبوم مورد تأیید وزارت ارشاد اسلامی قرار بگیرد». بهار ۱۳۹۷ حضور او در مراسم خاکسپاری ناصر ملک مطیعی خبرساز شده بود. مهاجرت به آمریکا. سامان در ترکیه گروه موسیقی را برای خود تشکیل داد، بعد از آن به آمریکا مهاجرت و کار خوانندگی حرفه ای را آغاز کرد. وی در سال ۲۰۰۰ به شیخ نشین دبی مهاجرت میکند و سالها در کاباره های ایرانی این شهر مشغول به خوانندگی میشود که کاباره تهران و کاباره مولن روژ از بارزترین آنهاست. بازگشت به ایران. وی در سال ۱۳۹۱ به امید فعالیت در ایران به وطن بازگشت و در همین زمان در جزیره قشم کنسرتی نیز برگزار کرد. وی در مدتی که در ایران حضور داشت در مراسم های عروسی که در باغ های اطراف تهران برگزار میشد حضور بعمل میرساند و در برخی سفره خانه های سنتی نیز در قبال دریافت پول به اجرا می پرداخت. او امیدوار بود که بسان فریدون
آسرایی، بتواند مجوز فعالیت بگیرد ولی بعد از یک دهه بلاتکلیفی و ناتوانی از دریافت مجوز، مجبور به ترک ایران شد. بازداشت. وی در بهمن ۱۳۹۸ درحال اجرا در سفره خانه ای در شمال تهران در منطقه جردن بازداشت شد. خروج از ایران. وی بعد از یک دهه بلاتکلیفی پس از آنکه موفق به دریافت مجوز نشد در سال 1400 و پس از آنکه در اینستاگرام ویدئویی بر ضد شرایط موسیقی در ایران منتشر کرد از ایران خارج شد و فعالیت خود را دوباره در خارج از ایران در استانبول و دبی از سر گرفت.
فشار داخل چشم () یا IOP فشار مایع داخل چشم انسان است. تونومتری یکی از روش های تشخیص این فشار است. اندازه گیری این فشار، یکی از جنبه های مهم در ارزیابی بیمارانی است که در معرض آب سیاه هستند. اغلب تونومترها، این فشار را برحسب میلی متر جیوه اندازه گیری می کنند.
فرانک نام چند یکای پول است. فرانک فرانسه یکای پول پیشین فرانسه پیش از پیوستن به یورو در ۱۹۹۹ میلادی بود. فرانک سوئیس به دلیل اعتبار مؤسسات مالی سوئیسی، یکی از ارزهای عمدهٔ کنونی جهان است. گفته می شود که این نام از عبارت لاتین francorum rex به معنی شاه فرانک ها (که روی سکه های فرانسوی تا سدهٔ ۱۸ ثبت می شد) یا از واژهٔ فرانسوی franc به معنی آزاد گرفته شده است. اکنون سوئیس، لیختن اشتاین و بیشتر کشورهای آفریقایی فرانسوی زبان از فرانک استفاده می کنند. پیش از معرفی یورو، کشورهای فرانسه، بلژیک و لوکزامبورگ نیز از این یکای استفاده می کردند. فرانک در مستعمرات امپراتوری فرانسه از جمله الجزایر و کامبوج نیز به کار برده می شد. معمولاً یک فرانک به ۱۰۰ سانتیم تقسیم می شود. نماد فرانک فرانسه ₣ یا به صورت متداول تر F بود. بانک ها و بازارهای مالی از مخفف های FF برای فرانک فرانسه، FB برای فرانک بلژیک و FL برای فرانک لوکزامبورگ استفاده می کردند. منشأ. نخستین بار فرانک به عنوان یک سکهٔ طلای فرانسوی در سال ۱۳۶۰ میلادی به مناسبت آزادی ژان دوم از بند انگلیسی ها ضرب شد. ژان دوم چهار سال پیشتر در نبرد پواتیه دستگیر و اسیر شده بود. این
سکه معادل با یک پوند تور بود. فرانک فرانسه. فرانک فرانسه نام سکه ای بود که از ۱۳۶۰ تا ۱۳۸۰ از جنس طلا و از ۱۵۷۵ تا ۱۶۴۱ از جنس نقره در فرانسه ضرب می شد. لوئی سیزدهم در ۱۶۴۱ آن را منسوخ کرد تا دو سکهٔ طلایی لوئی و نقره ای اکو مورد استفاده قرار گیرند. دوباره از ۱۷۹۵ تا ۱۹۹۹ ارز ملی فرانسه بود. فرانک فرانسه برای بسیاری از مستعمرات پیشین فرانسه مانند مراکش و الجزایر نیز ضرب می شد. اکنون بسیاری از این کشورها پس از استقلال، همچنان از فرانک به عنوان ارز رسمی خود استفاده می کنند. در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۸ ارزش فرانک فرانسه نسبت به یورو به صورت هر یورو معادل ۶٫۵۵۹۵۷ فرانک تثبیت شد و پس از معرفی اسکناس ها و سکه های یورو در ۱۹۹۹ تا ۲۸ فوریهٔ ۲۰۰۲ به عنوان ارز رسمی معامله می شد و تا ۱۹ فوریهٔ ۲۰۱۲ در بانک ها قابل مبادله بود. فرانک آفریقا و اقیانوسیه. ۱۴ کشور آفریقایی از فرانک سی اف ای استفاده می کنند. ارزش این فرانک در ابتدا (۱۹۴۵) معادل ۱٫۵ فرانک فرانسه و از ۱۹۴۸ معادل ۲ فرانک (از ۱۹۶۰ معادل ۰٫۰۲ فرانک جدید) بود. ولی پس از ژانویهٔ ۱۹۹۴ ارزش آن به ۰٫۰۱ فرانک فرانسه کاهش یافت. از ژانویهٔ ۱۹۹۹ هر فرانک سی اف ای معادل با ۰٫۰۰۱۵۲۴۴
۹ یورو مبادله می شود. هم چنین فرانک اقیانوسیه در مستعمرات پیشین و کنونی فرانسه در اقیانوس آرام به کار برده می شود. ارزش این واحد در حال حاضر ۰٫۰۰۸۴ یورو است. فرانک بلژیک و فرانک لوکزامبورگ. فتح بیشتر بخش های اروپای غربی در دوران انقلاب فرانسه و جنگ های ناپلئون منجر به گسترش بیشتر دامنهٔ کاربرد فرانک شد. پادشاهی جدید بلژیک، پس از استقلال از هلند، در سال ۱۸۳۲ فرانک بلژیک را تصویب کرد. لوکزامبورگ در ۱۸۴۸ و سوئیس در ۱۸۵۰ فرانک را به عنوان ارز رسمی خود انتخاب کردند. در سال ۱۸۶۵، فرانسه، بلژیک، لوکزامبورگ و ایتالیا اتحادیهٔ پولی لاتین را پدیدآوردند که اسپانیا و یونان نیز در ۱۸۶۸ به آن پیوستند. هر کشور یک واحد پول ملی به ارزش ۴٫۵ گرم نقره یا ۰٫۲۹۰۳۲۲ گرم طلا (خالص) داشت که ارزش آن با ارزهای دیگر اتحادیه یکسان بود. در ۱۹۲۶ بلژیک و فرانسه دچار استهلاک مالی شدند که منجر به تعریف پایهٔ پولی جدیدی برای معاملات بین المللی شد و هر دو از اتحادیه خارج شدند. اتحادیه در پایان همان سال، منحل شد. فرانک بلژیک و لوکزامبورگ در آغاز سال ۱۹۹۹ با یورو جایگزین شد. هر فرانک معادل با ۰٫۰۲۴۷۸۹ یورو مبادله شد. فرانک سوئیس و لیختن اشتاین. ف
رانک سوئیس که ارزش آن در برابر یورو از آوریل تا سپتامبر ۲۰۰۰ افزایش قابل توجهی یافت، یکی از قدرتمندترین ارزهای جهان باقی مانده است و اکنون هر فرانک معادل حدود پنج ششم یک یورو مبادله می شود. فرانک سوئیس در سوئیس و لیختن اشتاین به کار برده می شود. هرچند که لیختن اشتاین ارز خود را نیز دارد که در زمان های مختلف برای یادبود یا کاربردهای ضروری مورد استفاده قرار می گیرد.
نیروی زمینی آلمان (, ) شاخه زمینی ورماخت، نیروهای مسلح آلمان از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ بود. این نیرو پس از آغاز تسلیح مجدد آلمان با زیر پا گذاشته شدن علنی محدودیت های پیمان ورسای در سال ۱۹۳۵ جایگزین رایشس هیر، نیروی زمینی رایشسور، نیروهای مسلح جمهوری وایمار شد. در پی انضمام اتریش به آلمان در سال ۱۹۳۸ نیروی زمینی این کشور نیز جزوی از نیروی زمینی آلمان شد. نیروی زمینی آلمان مبدع رزم برق آسا موسوم به "بلیتس کریگ"، جهت کسب پیروزی های سریع علیه دشمنانی با قدرت بیشتر بود. این نیرو در اوت ۱۹۴۶ رسماً منحل شد. در طول جنگ جهانی دوم حدود ۱۳٫۶ میلیون نفر شامل نیروهای داوطلب و سربازان وظیفه در این نیرو خدمت کردند. پیش زمینه. پس از شکست امپراتوری آلمان و پایان جنگ جهانی اول، فاتحان پیمان ورسای را بر آلمان تحمیل کردند. بر اساس این پیمان نیروی زمینی این کشور به یک نیروی ۱۰۰ هزار نفری با تنها ۴ هزار افسر محدود شد که با انفصال اجباری صدها هزار نفر از خدمت از جمله ده ها هزار افسر، فقط می توانستند نقش امنیت داخلی و مرزبانی را ایفا کند. این نیروی زمینی صرفاً می توانست ۲۱ هنگ پیاده نظام هر یک با ۳ گردان پیاده نظام، یک گردان آموزش و یک گردان
خمپاره انداز و ۷ هنگ توپخانه هر یک با سه گردان در کنار هفت گردان مهندسی، بهداری، مخابرات و موتوریزه که مجموعاً هفت لشکر پیاده نظام را تشکیل می دادند، در اختیار داشته باشد. علاوه بر انحلال و ممنوعیت ستاد کل و دانشکده های جنگ و افسری، نیروی زمینی آلمان از داشتن تانک و توپخانه با کالیبر بیش از ۱۰۵ میلی متر نیز محروم شد. جهت حصول اطمینان از عدم امکان آماده سازی جهت یک جنگ بزرگ دیگر، نیروهای ذخیره و مهمات انبار شده نیروی زمینی این کشور نیز محدود گشتند. حاکمیت جدید آلمان که به جمهوری وایمار شهرت یافت، در سال ۱۹۱۹ با سازمان دهی نیروهای پیشین، یک نیروی مسلح موقت جهت پر کردن خلع ایجاد نمود که "رایشسور" ("Reichswehr") نام گرفت و به دلیل ممنوعیت وجود ستاد کل، عملاً زیر نظر وزارت دفاع بود. نیروی زمینی این سازمان "رایشس هیر" ("Reichsheer") نامیده شد. با توجه به منع شدن نیروی زمینی آلمان بر اساس پیمان ورسای از داشتن فرمانده کل، وزارت دفاع توصیه فن زکت مبنی بر تشکیل «فرماندهی نیروی زمینی» را پذیرفت. «دفتر نیرو» یکی از بخش های فرماندهی نیروی زمینی به حساب می آمد. قدرت واقعی نیروی زمینی در این دفتر متمرکز گشته بود که در حقیق
ت به طور مخفیانه نقش ستاد کل را ایفا می نمود. سازمان این نیرو انعطاف بالایی داشت و به راحتی می توانست به منظور اداره یک نیروی زمینی بسیار بزرگ تر گسترش یابد. با توجه به این که امکان باقی ماندن نسبت بسیار اندکی از نفرات نیروی زمینی امپراتوری آلمان در نیروی زمینی جدید وجود داشت، استانداردهای بسیار سخت گیرانه ای برای گزینش آن ها وضع شد. بخشی از این ویژگی ها برای ترجیح دادن افراد شامل داشتن سنی بین ۱۷ تا ۲۱ سال، عدم تأهل، وضعیت جسمانی عالی و تحصیلاتی بالاتر بود. فرماندهان گروهان ها، گردان ها یا سایر یگان ها مسئول پذیرش افراد شده بودند. به همین جهت کسانی انتخاب شدند که عقایدی مشابه این فرماندهان از جمله محافظه کاری، ملی گرایی، سلطنت طلبی و ضدیت با جمهوریت داشتند. این افراد پانزده ماه در تیپ های خود در "رایشس هیر" به عنوان درجه دار خدمت کردند و سپس کسانی برگزیده شدند که از یک آزمون سربلند خارج گشتند. افراد پذیرفته شده بدون توجه به رسته سابقشان، به یک دوره در دانشکده پیاده نظام در درسدن فرستاده شدند. "رایشس هیر" از همان ابتدا شروع به نقض مخفیانه مفاد پیمان ورسای کرد. آلمانی ها موارد متعددی از محدودیت ها را به طرق مخ
تلف دور زدند. از جمله این اقدامات سازمان دهی نیروهای مسلح در قالب قوای شبه نظامی، ذخیره سازی تجهیزات و مهمات، طراحی و آزمایش تانک ها و تاکتیک های مرتبط و تأسیس دانشکده های آموزشی مربوط به آن در کشورهای دیگر از جمله شوروی بود. "رایشس هیر" کشور را به هفت منطقه نظامی ("Wehrkreis") (تا سال ۱۹۳۷ سیزده و سال ۱۹۴۲ نوزده منطقه) تقسیم کرد که هر یک با فرماندهی در سطح سپاه، مسئولیت جذب، بسیج، تدارکات، اداره، آموزش و جایگزینی نیروهای مربوط به اراضی خود را بر عهده داشتند. فرمانده هر منطقه نظامی فرماندهی یک لشکر پیاده نظام که شماره منطقه را به خود گرفته بود، را نیز به شکل مجزا در اختیار داشت. با به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران به رهبری آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳، آلمان که می دانست همچنان توانایی مقابله رو در رو با دشمنان خود را ندارد و به احتمال قریب به یقین با هویدا شدن این مسئله، از جانب آن ها مورد هجوم نظامی پیش دستانه قرار خواهد گرفت، به شکل مخفیانه به تسلیح خود ادامه داد. همان سال نخست تصمیم بر افزایش ۱۴ هزار نفری پرسنل فعال نیروی زمینی در قالب یگان های جدید توپخانه، مخابرات و ضدهوایی و تشکیل یک نیروی ذخیره
۸۵ هزار نفری برای آن شد. طبق این برنامه بودجه نظامی افزایش پیدا می کرد و ۹ یگان جدید مرزبانی که اساساً در کنار مهارت های لازم در مرزبانی، آموزش پیاده نظام را دریافت می کردند، نیز تشکیل می گشت. در ابتدا قصد دولت ایجاد یک نیروی زمینی سیصد هزار نفری در قالب ۲۱ لشکر پیاده نظام تا سال ۱۹۳۸ بود. با افزایش خطر درگیر شدن در یک جنگ، هیتلر با تغییر برنامه اولیه، دستور به آماده شدن نیروی زمینی ۳۰۰ هزار نفره تا ماه اکتبر سال ۱۹۳۴ داد. سال ۱۹۳۵، برنامه تسلیح مجدد علنی و فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان (Oberkommando des Heeres یا OKH) ایجاد شد. ظهور نیروی زمینی جدید. در سال ۱۹۳۴ با فرمان آدولف هیتلر مبنی بر آماده سازی ۲۱ لشکر پیاده نظام، هر منطقه نظامی که از پیش یک لشکر پیاده نظام در اختیار داشت، با جداسازی گروهان آموزش و یک گروهان پیاده نظام از سه گردان پیاده نظام هر یک از هنگ های لشکر خود، یک هنگ مستقل پیاده نظام ایجاد نمود. این ۲۱ هنگ پیاده نظام هر یک شماره ای بین ۲۲ تا ۴۲ به خود گرفتند. ۴۲ هنگ پیاده نظام دیگر که همچنان در قابل لشکرهای پیاده نظام خود باقی مانده بودند، به کمک نیروهای داوطلب یا افسران و سربازان دو گردان د
یگر، گروهان آموزش و گروهان سوم پیاده نظام خود را مجدداً احیا نمودند و برخی گروهان پیاده نظام چهارمی نیز تشکیل دادند. بدین ترتیب نیروی زمینی آلمان تا پایان سال ۱۹۳۵، مجموعاً دارای ۱۶۵ گروهان پیاده نظام بود. به طریق مشابهی ۱۴ هنگ توپخانه نیز ایجاد گردید. بدین صورت که هر یک از هفت هنگ توپخانه ای که از پیش وجود داشتند، به کمک دو گردان خود دو هنگ توپخانه مستقل ایجاد نمودند. هر کدام از این هنگ های توپخانه نیروهای در اختیار خود را به صورت چهار گردان هر یک با دو آتشبار سه توپه (مجموعاً ۲۴ توپ) سازمان داد. پس از ورود نوزده گردان پیاده نظام آلمانی به منطقه غیرنظامی شده راینلند (سه گردان پیاده نظام تا غرب رود راین) در ماه مارس سال ۱۹۳۶ و شکستن علنی مفاد پیمان های ورسای و لوکارنو، آلمانی ها علاوه بر ایجاد چند منطقه نظامی دیگر، اکتبر همان سال چهار لشکر پیاده نظام به کمک نیروهای پلیس محلی در راینلند و هشت لشکر پیاده نظام در مناطق دیگر تشکیل دادند. با وجود این که پیمان های لوکارنو و ورسای حضور نیروهای مسلح آلمانی را در منطقه رایلند ممنوع اعلام کرده بودند اما به این کشور اجازه داشت ۳۱۵۰۰ نیروی پلیس در آن داشته باشد. آلمانی ه
ا که بالغ بر ۱۰ تا ۱۲ درصد بیش از این عدد نیروی پلیس در رایلند به کار برده بودند (با تسامح طرف دیگر قرارداد)، از همین شمار افراد جهت تشکیل لشکرهای پیاده نظام خود استفاده کردند. بدین شکل تا پاییز سال ۱۹۳۶ مجموع توان نیروی زمینی آلمان به حدود ۵۲۰ هزار نفر رسید. تا سال ۱۹۳۷، ۲۹ لشکر ذخیره پیاده نظام متشکل از نیروهای گروه یک (با دست کم یک سال سابقه خدمت فعال) و دو ذخیره (افرادی که در سال های صلح به سن هجده سالگی رسیده بودند)، ایجاد شدند که اکثراً مجموع نفرات آن ها به استاندارد ۱۶ هزار نفر نمی رسید. با الحاق اتریش به آلمان در ماه مارس سال ۱۹۳۸ و وارد شدن نیروهای مسلح این کشور به ورماخت، قوای پیاده نظام اتریش که از پیش به صورت هفت لشکر سازمان یافته بود، در قالب دو لشکر پیاده نظام (یکی در وین و دیگری در لینتس) در کنار سایر لشکرها به نیروی زمینی آلمان پیوستند و شماره های ۴۴ و ۴۵ را به خود گرفتند. بسیاری از افسران اتریشی بدون از دست دادن مقام و درجه خود در ورماخت پذیرفته شدند. به هر حال عده زیادی از این افراد و چندین یگان اتریشی جهت گذراندن دوره های آموزشی راهی دانشکده های نظامی آلمان گشتند. سلسله مراتب یگان ها. جوخه
("Gruppe") یگان بنیادین نیروی زمینی آلمان بود. در نیروی زمینی آلمان سازمان، توان، تسلیحات و تجهیزات هر یگان را «نمودارهای سازمانی جنگی» (Kriegsstärke Nachweisung) تعیین می نمود که بر پایه پایین ترین سطوح (گروهان و دسته) قرار داشت. این موضوع گاهی سبب می شد دو لشکر، به عنوان یگان رزمی اصلی، از یک نوع یکسان دارای سازمان و توان متفاوتی باشند. این انعطاف سازمانی نیروی زمینی آلمان را قادر می ساخت یگان های خود را تا پایین ترین سطوح بر اساس نیاز آن ها و نیروی انسانی، تجهیزات و تسلیحات در دسترس تغییر دهد. هنگام صلح، مناطق نظامی که در دوره پیشین ایجاد شده بودند و توسط ورماخت نیز مورد استفاده قرار گرفتند، به همراه سپاه داخل هر یک، بالاترین سطح از سلسله مراتب نظامی در نیروی زمینی آلمان به حساب می آمدند. با آغاز جنگ جهانی دوم دو مرتبه نظامی دیگر شامل ارتش میدانی و گروه ارتش ایجاد گردید. برای پشتیبانی از این آرایش های بزرگ در هنگام خدمت فعال، یگان هایی تحت عنوان «نیروهای ارتش یا گروه ارتش» که شامل توپخانه سنگین، مهندسان، یگان های خدماتی و آرایش های اداری مشابه دیگر می شد، وجود داشت. این یگان ها به هیچ یک از آرایش های بزرگ
اتصال دائمی نداشتند و به صلاح دید فرماندهی عالی به کارگیری و به می شدند. هر گروه ارتش شامل سه تا چهار ارتش میدانی و به شکل میانگین حدود یک میلیون نفر نیرو بود و توسط یک فیلدمارشال فرماندهی می شد. هر ارتش پیاده نظام میدانی نیز به نوبه خود، تحت فرمان یک ارتشبد، شامل دو تا پنج سپاه پیاده نظام و گاهی یک سپاه زرهی تقویت شده (گروه زرهی) و حدود ۲۰۰ هزار نفر نیرو بود. ارتش مستقل بیستم کوهستان که در شمال اسکاندیناوی حضور داشت، مستقیماً تحت هدایت فرماندهی عالی ورماخت عمل می کرد. سپاه های پیاده نظام، موتوریزه، کوهستان و زرهی تحت امر یک سپهبد هر یک شامل دو تا پنج لشکر با حدود ۶۰ هزار نفر نیرو می شدند. دکترین. نیروی زمینی آلمان به شکلی دقیق، منعطف و پذیرا نسبت به ایده های جدید تجربیات جنگ جهانی اول را مورد مطالعه قرار داد. آگاهی از شرایط دشمنان آینده و محل جنگ با آن ها نوآوری را تسهیل و موجب تأکید بر رزم تهاجمی شد. این مسئله در نهایت به عمل حول دکترین "بلیتس کریگ" انجامید. نیروهای جدید زرهی آلمان بدین ترتیب بر پایه این دکترین راه حلی برای مشکلات آلمان در جنگ پیشین ارائه نمودند و تا سال ۱۹۳۹ به بنیانی استوار برای نیروی زمی
نی بدل گشتند. کاربرد تسلیحات زرهی در قابل دکترینی واقع بینانه از رزم ترکیبی بدون تخصیص یافتن منابع بیشتری در این بخش نسبت به دیگر دشمنان اروپایی، منجر به دستیابی به پیروزی های بین سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ گشت. تجهیزات و تسلیحات. با وجود پیشرفت های گسترده فناورانه، نیروی زمینی آلمان در تمامی دوره حیات خود متکی به اسب ها باقی ماند. ضعف در صنعت نفت، تعداد نسبتاً اندک خودروها و محدودیت تولید تانک اجازه مکانیزه سازی کامل به این نیرو نمی داد. با وجود این که نیروی زمینی امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول حدود ۱٬۴۰۰٬۰۰۰ اسب داشت، این مقدار در جنگ جهانی دوم در نیروی زمینی آلمان به ۲٬۷۰۰٬۰۰۰ اسب رسید. به هر صورت، نیروی زمینی آلمان تسلیح مجدد را سال ها پیش از همسایگان آغاز کرد و با وجود کاستی ها بسیار آماده تر از رقیبان خود بود. نیروهای داوطلب خارجی. نیروی زمینی تعداد زیادی از داوطلبان غیر آلمانی را در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم به کار گرفت. اسپانیای تحت حاکمیت فرانسیسکو فرانکو ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ نیروهای داوطلب خود را در قالب لشکر آبی (لشکر دویست و پنجاهم پیاده نظام) در اختیار آلمان قرار داد. این لشکر تا ماه اکتبر سال ۱۹۴۳ در قس
مت شمالی جبهه شرقی در ناحیه لنینگراد و ولخوف به نبرد پرداخت. هنگ تقویت شده ۳۶۹ پیاده نظام با سه هزار داوطلب کروات و بوسنیایی نیز در ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ شکل گرفت. این یگان پس از یک دوره آموزشی نسبتاً طولانی، به لشکر صدم پیاده نظام سبک نیروی زمینی آلمان در اوکراین ملحق گشت و در نبرد استالینگراد مشارکت نمود. هنگ تقویت شده ۶۳۸ پیاده نظام متشکل از سه هزار داوطلب فرانسوی در ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ پدید آمد. این یگان در قالب ارتش چهارم زرهی نیروی زمینی آلمان در تهاجم به مسکو حضور یافت و سپس در وظایف ضد پارتیزانی در لهستان و بلاروس به کار رفت تا این که نهایتاً ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ به وافن اس اس منتقل شد. تعداد ۸۶۰ تن از داوطلبان فرانسوی زبان اهل بلژیک هم ماه اوت سال ۱۹۴۱ لژیون والون (گردان ۳۷۳ پیاده نظام والون) را برای نیروی زمینی آلمان ایجاد کردند. از این یگان در جنوب روسیه و قفقاز استفاده گشت. با وجو ماهیت نژادی جنگ بین آلمان و شوروی، هزاران تن از غیر نظامیان و نظامیان روس و سایر مردمان نواحی تصرف شده به صورت داوطلبانه به نیروی زمینی آلمان پیوستند. از این افراد که با عنوان اختصاری هیوی (Hiwi - داوطلب کمکی) شناخته می شدند
، در یگان های مختلف غالباً در وظایف غیرنظامی همچون ترابری و ساخت وساز و در هنگام اضطرار در میدان های رزم استفاده می گشت. نیروی زمینی آلمان روز ۲۹ اوت سال ۱۹۴۱ برای نخستین بار یگان های رزمی این نیروهای داوطلب را به منظور وظایف امنیتی و ضد پارتیزانی در ناحیه گروه ارتش شمال و گروه ارتش مرکز تشکیل داد. روز ۶ اکتبر همان سال مجوز جذب عمده شهروندان شوروی به عنوان نیروی رزمی صادر گردید. لشکرهای نیروی زمینی آلمان مجاز به به کارگیری معادل حداکثر ۱۵ درصد از توان از این داوطلبان بودند. شمار داوطلبان اهل شوروی در نیروی زمینی آلمان در سال ۱۹۴۳ حدود ۲۵۰ هزار نفر برآورد گشته است. جذب این نیروها تا ماه مه سال ۱۹۴۵ ادامه داشت.
پاول کلنگل (؛ ۱۳ مه ۱۸۵۴ – ۲۴ آوریل ۱۹۳۵) یک آهنگساز، رهبر ارکستر، تنظیم کننده، نوازنده پیانو، ویولن و ویولا اهل آلمان بود. او برادر نوازندهٔ ویولنسل، «یولیوس کلنگل» و دانش آموختهٔ «کنسرتوار موسیقی لایپزیگ» و همچنین «دانشگاه لایپزیگ» بود و از این دانشگاه مدرک دکترا دریافت نمود.
بهروز مرادی (زادهٔ ۱۳۴۰ کرمانشاه) نظامی و سیاستمدار ایرانی است، که در دولت دهم از ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۲ به عنوان معاون برنامه ریزی و نظارت راهبردی رئیس جمهور فعالیت می کرد. وی فعالیت نظامی را در خلال جنگ ایران و عراق از سپاه پاسداران آغاز کرد و در طول جنگ، فرماندهی تیپ ۲۹ نبی اکرم را برعهده داشت. او از ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۰ فرمانده لشکر ۱۹ فجر بود و در فاصله سالهای ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۴ به عنوان معاون هماهنگ کننده نیروی مقاومت بسیج فعالیت می کرد. مرادی در دولت محمود احمدی نژاد از ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸ استانداری همدان را برعهده داشت، از ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۱ مدیرعامل سازمان هدفمندسازی یارانه ها بود. وی از ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۳ به عنوان معاون طرح و برنامه دانشگاه جامع بین المللی ایرانیان فعالیت می کرد و در فاصله سال های ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۴ نیز فرماندهی قرارگاه قرب نوح را برعهده داشت. سوابق اجرایی. مرادی در زمان جنگ عراق و ایران فرمانده تیپ نبی اکرم کرمانشاه بود و پس از جنگ نیز به عنوان معاون هماهنگ کننده نیروی مقاومت بسیج کشور فعالیت می کرد. از دیگر مسوولیت های او پس از جنگ می توان به فرماندهی تیپ نبی اکرم کرمانشاه، فرماندهی لشکر ۱۹ فجر اشاره کرد. با آغاز ریاست جمهوری مح
مود احمدی نژاد او به استانداری همدان انتخاب شد و چهار سال در این سمت باقی ماند و بعد از آن سمت مسئولیت سازمان هدفمندی یارانه ها انتخاب شد و در سال های پایانی دوره دولت دهم به عنوان معاون برنامه ریزی و نظارت راهبردی رئیس جمهور انتخاب شد. درگیری در مجلس شورای اسلامی. یکی از جنجالی ترین اقدامات در زمان ریاست سازمان هدفمندسازی یارانه ها درگیری لفظی با سید حسین حسینی نماینده فریمان بود. دریافت نشان. وی در روز ۲۲ خرداد ۱۳۹۲ چند روز قبل از پایان دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد نشان لیاقت و مدیریت را دریافت کرد. همچنین احمدی نژاد بهروز مرادی را در آخرین روز ریاست جمهوری خود به سمت معاونت طرح و برنامه دانشگاه ایرانیان منصوب کرد.
هرمان ریتر (؛ ۱۶ سپتامبر ۱۸۴۹–۲۵ ژانویه ۱۹۲۶) آهنگساز، مورخ موسیقی و نوازندهٔ ویولا اهل آلمان بود. او دانش آموختهٔ «آکادمی نوین موسیقی» و «دانشگاه هایدلبرگ» در برلین بود. او علاوه بر آهنگسازی، چندین کتاب دربارهٔ تاریخ موسیقی اروپا نگاشته است.
ویلدستون (به انگلیسی: Wealdstone) یک ناحیه در لندن است که در منطقه هارو لندن واقع شده است. ایستگاه هارو و ویلدستون در این ناحیه قرار دارد.
آپر نوروود (به انگلیسی: Upper Norwood) یک ناحیه در لندن است که در منطقه کرویدون لندن واقع شده است.
آپمینستر (به انگلیسی: Upminster) یک ناحیه در لندن است که در منطقه هیورینگ لندن واقع شده است. ناحیه آپمینستر دارای ۲۵٬۳۶۱ نفر جمعیت می باشد و ایستگاه آپمینستر در آن قرار دارد.
تالس هیل (به انگلیسی: Tulse Hill) یک ناحیه در بریتانیا است که در منطقه لمبت لندن واقع شده است.
تالوورث (به انگلیسی: Tolworth) یک ناحیه در لندن است که در منطقه سلطنتی کینگستون آپون تیمز واقع شده است.
هله دختر آتاماس و نفله، و خواهر فریکسوس در افسانه های یونان باستان است. او در داستان یاسون و آرگونوت ها پدیدار می شود. اینو نامادری هله و برادرش فریکسوس، از فرزندان ناتنی اش بیزار بود. او به نیرنگ همه دانه های انبار شهر را تفت داد، تا دیگر از آنها ساقه ای نروید. هنگامی که کشاورزان نگران شدند و خواستار راهنمایی پیشگو بودند. اینو به مردانی که نزد پیشگو روان شدند باج داد، تا به دیگران بگویند که پیشگو ریختن خون فریکسوس و کشتن او را تنها راه چاره و گره گشا می داند. پیش از اینکه خون فریکسوس ریخته شود، مادر تنی آنها نفله، گوسفندی را برای رهایی فرزندانش از تنگنا فرستاد. آنها بر پشت گوسفند زرین در آسمان به پرواز درآمدند، تا اینکه در میانهٔ راه، هله از پشت گوسفند به میان دریا افتاد و به زیر آب فرورفت. آن جا سپس به نام او تنگهٔ هلسپونتس نامیده شد. فریسکوس زنده به کولخیس رسید. آن جا آئیتس به گرمی پذیرای او شد و دخترش خالیکوپه را به همسری فریسکوس درآورد. فریسکوس برای سپاسگزاری پشم زرین گوسفند را به شاه آئیتس هدیه کرد، سپس این پشم زرین در پرستشگاه آویخته شد.
طریق عشق عنوان آلبومی است با خوانندگی محمدرضا شجریان، آهنگسازی پرویز مشکاتیان و اجرای گروه عارف که در سال ۱۳۶۸ اجرا و در ۵ مهر ماه ۱۳۹۵ در ایران منتشر شد. این آلبوم در آواز افشاری و نوا اجرا شده و دارای ۱۰ قطعه است. شرح. فهرست. "شعر از غزلیات حافظ" "شعر از غزلیات حافظ" "شعر از غزلیات مولوی" "شعر از غزلیات حافظ" "شعر از غزلیات حافظ" "شعر از غزلیات حافظ" "شعر از غزلیات مولوی" آیین رونمایی. این آلبوم در پنجم مهر ماه ۱۳۹۵ در تالار وحدت رونمایی شد. در آیین رونمایی این اثر، ابتدا پرویز پرستویی سخنرانی کرد. سپس همایون شجریان به همراه بیژن و ارژنگ کامکار، سهراب پورناظری، آیین مشکاتیان، مهیار طریحی و میلاد محمدی به روی صحنه آمدند. در آغاز همایون شجریان از افراد حاضر در سالن تشکر کرد و از حال پدرش سخن گفت. در پایان هم از حضور افتخاری بیژن و ارژنگ کامکار برای اجرا با گروه قدردانی کرد. در ادامه ساز و آواز و تصنیف ساقی ساخته استاد پرویز مشکاتیان اجرا شد. در این مراسم هنرمندانی همچون داریوش پیرنیاکان، سالار عقیلی، علی جهاندار، کیوان ساکت، محمد فیروزی، حمیدرضا نوربخش، داود گنجه ای، لوریس چکناوریان، کیخسرو پورناظری و ... حضو
ر داشتند.
می می پولاک (؛ – ) یک هنرپیشه و کارگردان تئاتر اهل سوئد بود. وی بین سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۹۱ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "سونات پاییزی"، "" و "میان پرده های تابستانی" اشاره کرد.
نبرد نیو اورلئانز () یک نبرد تعاملی است که بین ۸ تا ۱۸ ژانویه ۱۸۱۵ شکل گرفت این جنگ بخشی از جنگ نهایی مجموعه جنگ های ۱۸۱۲ می باشد که در حقیقت یک جنگ یک طرفه بود، جنگجویان آمریکایی، به رهبری سرلشکر اندرو جکسون توانستند مانع پیشروی و اشغال نیو اورلئان و بخش وسیعی از سرزمین های ایالات متحده به واسطهٔ خرید قلمرو گسترده لوئیزیانا به توسط ارتش بریتانیا تحت رهبری دریاسالار الکساندر کوچران و ژنرال ادوارد پکنهام بشوند که در پایان به انهزام آنها انجامید.