Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رف کردند یا عبادت های قربانی بر کوه معبد را از سر گرفتند، همچنان نامشخص است. اورشلیم. با وجود اشاره به اورشلیم بر روی سکه های بار کوخبا، تا اوایل دههٔ ۲۰۰۰ یافته های باستان شناسی و نیز فقدان سکه های شورش در اورشلیم، این دیدگاه را تأیید می کرد که شورشگران اورشلیم را تصرف نکرده بودند. در سال ۲۰۲۰، چهارمین سکهٔ ضرب شدهٔ بار کوخبا و نخستین سکه ای که واژهٔ «اورشلیم» بر آن حک شده بود، در حفاری های شهر قدیم اورشلیم یافت شد. با وجود این کشف، ادارهٔ آثار باستانی اسرائیل همچنان بر این نظر باقی ماند که اورشلیم به دست شورشیان نیفتاده بود، زیرا بیش از ۲۲٬۰۰۰ سکهٔ بار کوخبا در خارج از اورشلیم یافت شده، اما تنها چهار عدد در داخل شهر کشف شده است. باستان شناسان ادارهٔ آثار باستانی اسرائیل، موران هاگبی و دکتر جو اوزیل، چنین حدس زدند: «ممکن است یک سرباز رومی از لژیون دهم، این سکه را در یکی از نبردها در سراسر کشور یافته و آن را به عنوان یادگاری به اردوگاه خود در اورشلیم آورده باشد.» جلیل. بیشتر پژوهشگران بر این باورند که بر خلاف نقش فعال جلیل در جنگ نخست یهودیان و رومیان، این منطقه—که اکثریت جمعیت آن یهودی بود—در شورش بار کوخبا
مشارکت نداشت، هرچند دلایل آن همچنان نامشخص است. شواهد باستان شناسی تصویری پیچیده ارائه می دهند. نوزده سامانهٔ پناهگاه های زیرزمینی در جلیل کشف شده اند که شباهت نزدیکی به آن هایی دارند که با نیروهای بار کوخبا در یهودیه مرتبط هستند. با این حال، عامل تمایزبخش مهم، نبود سکه های بار کوخبا در زمینهٔ باستانی جلیل است. افزون بر این، تداوم و بقای سکونت یهودیان در جلیل پس از سرکوب شورش—بر خلاف یهودیه که در آن زندگی جمعی یهودیان تقریباً نابود شد—به عنوان نشانهٔ دیگری تفسیر شده است که منطقه یا اصلاً به قیام نپیوست یا در مراحل ابتدایی سرکوب شد. فرضیهٔ جایگزینی که باراک اولشانِتسکی مطرح کرده این است که جلیل ممکن است در مراحل آغازین شورش مشارکت داشته اما پس از آن که بار کوخبا در حدود سال های ۱۳۲–۱۳۳ میلادی قدرت خود را تثبیت کرد، عقب نشینی کرده باشد. او این احتمال را به مخالفت با رهبری یا ایدئولوژی بار کوخبا نسبت می دهد. یافته های تازه به بحث های پژوهشی دامن زده اند. تاریخ نگار ورنر اَک پیشنهاد کرده است که طاق رومی عظیمی که در تل شالم در درهٔ بالای اردن کشف شده و اشاره ای به امپراتور هادریان دارد، یادبود پیروزی بزرگ رومیان ب
ر نیروهای بار کوخبا در جلیل بوده است. این دیدگاه از سوی تاریخ نگار مناخم مور به چالش کشیده شده است. او استدلال می کند که این طاق در واقع نشان دهندهٔ سفر هادریان به منطقه در سال ۱۳۰ میلادی بوده است. مور وقوع نبردی مرتبط با بار کوخبا را نامحتمل می داند و به نبود سکه های شورش و لایه های ویرانی، همچنین جدایی جغرافیایی و لجستیکی جلیل از یهودیه استناد می کند. با این حال، یک لایهٔ ویرانی در کنیسهٔ جنوبی حَمّات طبریة کشف شده که به اواخر یک سوم نخست قرن دوم میلادی تاریخ گذاری شده است. افزون بر این، حفاری های باستان شناسی در خربت وادی حمام، نزدیک دریای جلیل، شواهدی از ویرانی را آشکار کردند که به دوران هادریان نسبت داده شده است و این نتیجه با گنجینهٔ سکه هایی که در یک لایهٔ ویرانی یافت شد، تأیید می شود. این رخداد ممکن است یا با فعالیت های نظامی در جریان شورش مطابقت داشته باشد یا با ناآرامی های پیشین مرتبط با استقرار لژیون ششم فراتا در منطقه در دههٔ ۱۲۰ پس از میلاد. با این حال، باستان شناس اوزی لایبنر بر لزوم انجام حفاری های گسترده تر پیش از دستیابی به نتیجه گیری قطعی تأکید می کند. پرایا. منطقهٔ پرایا (بخش یهودی آن سوی ا
ردن نیز به گمان در شورش مشارکت داشته و شواهد باستان شناسی نشان می دهند که سکونتگاه های یهودی آن در جریان درگیری آسیب دیده اند. لایه های ویرانی و متروک شدن در محوطه های اوایل قرن دوم میلادی، مانند تل ابو الصربوط (در درهٔ سوکوت)، المُخَیَّط و کالیرُوئه، ممکن است بازتاب خشونت یا جابه جایی های مرتبط با شورش باشند. نشانه های دیگر از سرکوب رومیان شامل یک پاپیروس مربوط به سال ۱۵۱ میلادی است که در آن به یک کهنه سرباز رومی از میاسون در پِرِه ا اشاره شده—که دلالت بر مصادرهٔ زمین دارد—و نیز کتیبه ای از قرن دوم مربوط به لژیون ششم در اَص صَلت (جَدَره). علاوه بر این، سامانهٔ استحکامات رومی در درهٔ اردن که به دورهٔ بار کوخبا تاریخ گذاری شده، به گونه ای استراتژیک در برابر سکونتگاه های یهودی پِرِه ای شمالی قرار گرفته بوده است. مشارکت غیر یهودیان. بر اساس گزارش کاسیوس دیو، شورشیان یهودی از «بسیاری از ملت های غیر یهودی» یاری دریافت کردند که «برای منفعت» مشتاق بودند. مناخم مور بر این باور است که جمعیت های غیر یهودی منطقه ممکن است واقعاً همراه با یهودیان به شورش پیوسته باشند، هرچند شمار آنان به سختی قابل تعیین است. این مشارکت کنن
دگان احتمالاً از طبقات فرودست شهرهای هلنیستی بوده اند که انگیزهٔ آنان تضعیف اشرافیت مورد حمایت رومیان و بهبود شرایط اجتماعی-اقتصادی خودشان بود. در مقابل، در حالی که سامرهٔ غربی دارای جمعیت یهودی درگیر شورش بود، سامرهٔ مرکزی که عمدتاً سامری نشین بود، به نظر می رسد بی طرف مانده و تا حد زیادی از پیامدهای شورش مصون بوده است. منابع مسیحی، بار کوخبا را متهم می کنند که در جریان شورش، مسیحیان یهودیه را تحت آزار و شکنجه قرار داده است. ژوستین شهید، متکلم مسیحی قرن دوم، می نویسد که مسیحیانی که از پذیرش اقتدار بار کوخبا و پیوستن به جنبش او خودداری کردند، دچار «شکنجه های هولناک» شدند. به همین ترتیب، اوسبیوس گزارش می دهد که مسیحیان «انواع گوناگون آزارها» را تحمل کردند و شورشیان آنان را به دلیل امتناع از حمایت از کارزار بار کوخبا علیه نیروهای رومی کشتند. پژوهشگر دیوید ا. دسیلوا اشاره می کند که این گزارش ها تا حدی با نامه های خود بار کوخبا اعتبار می یابند، چراکه آن ها نشان می دهند او حتی در برابر افسرانش آمادهٔ توسل به خشونت بوده است. تاریخ نگار شای ج. کوهن نیز بر این باور است که آزار مسیحیان یهودی ممکن است ریشه در ادعاهای م
سیحایی بار کوخبا داشته باشد؛ زیرا او «نمی توانست ادعاهای مسیحایی دیگری را تحمل کند.» تاریخ نگار گلن باورساک پیشنهاد کرده است که نبطی ها نیز به شورش مرتبط بوده اند و می نویسد: «گستردگی درگیری ها بیش از آن چیزی بوده که پیش تر تصور می شد... گسترش شورش یهودیان به شمال آن سوی اردن و دلیلی دیگر برای در نظر گرفتن حمایت محلی در میان قبایل صفائیتی و حتی در جراشا.» روند شورش. مراحل آغازین جنگ. شورش بار کوخبا و تأسیس ادارهٔ بار کوخبا احتمالاً در تابستان سال ۱۳۲ پس از میلاد آغاز شد. نیروهای شمعون بار کوخبا منتظر ماندند تا هادریان منطقه را ترک کند و سپس قیام ها را آغاز کردند. یهودیان با درس گرفتن از شکست های شورش نخست، قیام را با دقت برنامه ریزی کرده بودند. کاسیوس دیو گزارش می دهد که شورشیان از نبردهای علنی پرهیز کردند و در عوض، مواضع طبیعی مستحکم را که با مجموعه های پنهان زیرزمینی تقویت شده بود، اشغال نمودند؛ این امر هم پناهگاهی برای آنان فراهم می کرد و هم امکان جابه جایی پنهانی را به آن ها می داد: یهودیان [...] جرئت آن را نداشتند که در میدان باز با رومیان رویارویی کنند، بلکه مواضع سودمند سرزمین را اشغال کرده و آن ها را
با دالان های زیرزمینی و دیوارها استحکام بخشیدند، تا هرگاه در تنگنا قرار گرفتند، پناهگاهی در اختیار داشته باشند و بتوانند در زیرزمین، دور از دید، گرد هم آیند؛ و این گذرگاه های زیرزمینی را در فواصل معین از بالا سوراخ کردند تا هوا و نور وارد شود. جروم نیز نوشته است: «و شهروندان یهودیه چنان به تنگنا افتادند که همراه با همسران، فرزندان، طلا و نقرهٔ خود—که به آن دل بسته بودند—در دالان های زیرزمینی و غارهای بسیار عمیق پنهان شدند.» یافته های باستان شناسی گزارش های کهن دربارهٔ آمادگی یهودیان برای شورش بار کوخبا را تأیید کرده است. صدها مجموعهٔ پناهگاه زیرزمینی در تقریباً همهٔ مناطق مسکونی شناسایی شده اند و تا سال ۲۰۱5 حدود ۳۵۰ سامانه در میان ویرانه های ۱۴۰ روستای یهودی نقشه برداری شده اند. این سامانه ها به طور گسترده در کوه های یهودیه، صحرای یهودیه و نقب شمالی به کار گرفته می شدند، با تمرکزهای کوچک تر در جلیل، سامره و درهٔ اردن. بسیاری از خانه های خصوصی مجهز به اتاق های زیرزمینی بودند که تنگی گذرگاه ها در آن ها به طور ویژه برای مقاصد دفاعی و کمین طراحی شده بود. شبکه های به هم پیوستهٔ غارها هم به عنوان پناهگاه برای جنگج
ویان و هم به عنوان سرپناهی برای خانواده هایشان عمل می کردند. دیو همچنین می نویسد که یهودیان برای آماده سازی شورش، سلاح های خود را تولید می کردند: «یهودیان [...] عمداً سلاح هایی با کیفیت پایین ساختند تا وقتی موظف به تحویل آن ها شدند، رومیان آن ها را رد کنند و بدین سان خودشان بتوانند از آن ها استفاده کنند.» با این حال، هیچ شاهد باستان شناختی برای پشتیبانی از ادعای دیو دربارهٔ تولید سلاح های معیوب توسط یهودیان وجود ندارد. در واقع، سلاح هایی که در محوطه های تحت کنترل شورشیان یافت شده اند، همانند سلاح هایی هستند که رومیان به کار می بردند. بیتار (که با نام های بَتار، بَتِهر یا بَتِر نیز شناخته می شود)، شهری در حاشیهٔ رشته کوهی در جنوب غربی اورشلیم بود که به عنوان مقر شورشیان برگزیده شد. دلیل این انتخاب، نزدیکی راهبردی آن به اورشلیم، وجود چشمه های فراوان و موقعیت قابل دفاعش بود. کاوش های باستان شناسی در این مکان—که امروزه در عبری «تل بیتار» و در عربی «خِربت الیهود» (به معنای «ویرانه های یهود») نامیده می شود—دژهایی را آشکار کرده است که به احتمال زیاد توسط نیروهای بار کوخبا ساخته شده اند. با این حال، همچنان مشخص نیست
که این استحکامات در آغاز شورش ساخته شدند یا در مراحل بعدی درگیری. واکنش رومیان و تدابیر اضطراری. روم برای سرکوب شورش، نیرویی گسترده از استان های گوناگون گردآورد و دست کم نه لژیون به طور کامل یا از طریق دسته های اعزامی ("vexillationes") درگیر شدند. دو لژیون از این میان—لژیون دهم فرتنسیس و لژیون ششم فراتا—در همان زمان در یهودیه مستقر بودند. به آن ها نیروهای کمکی از مناطق نزدیک پیوستند، از جمله لژیون سوم سیرنائیکا که از بُصرا در عربیه رسید، و لژیون چهارم گالیکا که از سوریه اعزام شد. همچنین لگیونر قونسولی سوریه، گایوس پوبلیکیوس مارسلوس، استان خود را ترک کرد تا نیروهایی را به یهودیه رهبری کند و این امر احتمال دخالت دیگر واحدهای سوری را نیز تقویت می کند. هادریان یک تریبون از یکی از لژیون های پانونیا را نیز مأمور آوردن دسته های کمکی کرد. برخی پژوهشگران بر این باورند که لژیون بیست ودوم دئیوتاریانا، که آخرین بار در سال ۱۱۹ میلادی در مصر ثبت شده است، در مراحل آغازین شورش نابود شد. هرچند سرنوشت دقیق آن همچنان نامعلوم است، ناپدیدشدنش از اسناد نظامی روم از سوی برخی به درگیری یهودیه نسبت داده شده است. امپراتور هادریان چند
تن از برجسته ترین فرماندهان نظامی خود را برای سرکوب شورش اعزام کرد که در رأس آن ها سکستوس ژولیوس سوروس قرار داشت؛ او از مقام معتبر خود به عنوان فرماندار بریتانیا منتقل شد—اقدامی استثنایی که نشانگر وضعیت اضطراری بود. انتقال از بریتانیا، که یکی از عالی ترین فرماندهی های نظامی به شمار می رفت، به یهودیه—استانی نسبتاً کوچک—بسیار غیرمعمول بود و اهمیت وخیم اوضاع را آشکار می سازد. هرچند دیو تنها از سوروس نام می برد، کاربرد جمع «فرماندهان» نشان می دهد که احتمالاً چندین فرماندهٔ ارشد به طور مستقل فرماندهی داشته اند، و برخی از آنان "ornamenta triumphalia"، یکی از افتخارات نادر نظامی در آن دوره، را دریافت کردند. خود هادریان نیز بنا به گزارش کاسیوس دیو مدتی شخصاً به کارزار پیوست. این موضوع با کتیبه هایی که از «Expeditio Iudaica» یاد می کنند و مشارکت امپراتور را نشان می دهند، تأیید می شود. نشانه های دیگری از وضعیت اضطراری شامل انتقال تفنگداران دریایی از ناوگان "classis Misenensis"—یکی از ناوگان های اصلی نیروی دریایی روم—به لژیون دهم فرتنسیس بود که نیازمند اعطای شهروندی رومی به آنان بود،[152] و همچنین سربازگیری غیرمعمول دول
تی در ایتالیا و استان های آلپی، مناطقی که در آن زمان معمولاً برای جذب نیرو به کار نمی رفتند. برخی پژوهشگران بر این باورند که عملیات رومیان در جریان شورش تا شمال و منطقهٔ جلیل گسترش یافته بود. ورنر اَک، برای نمونه، بر پایهٔ بقایای طاق در تل شالم پیشنهاد کرده است که نبردی بزرگ در این ناحیه روی داده، احتمالاً نزدیک کِفار اوتنای، در نزدیکی پایگاه لژیونی آن منطقه. سقوط بیتار. پس از از دست دادن بسیاری از دژهای خود، بار کوخبا و بازماندگان ارتشش به دژ بَتار عقب نشینی کردند؛ جایی که در تابستان سال ۱۳۵ تحت محاصره قرار گرفت. گفته می شود لژیون پنجم ماقدونیکا و لژیون یازدهم کلودیا در این محاصره شرکت داشتند. نتیجه جنگ. هادریان تصمیم گرفت یهودیت را به طور کلی نابود کند زیرا آن را دلیل شورش می دانست. او تورات و تقویم یهودی را منع کرد و دانشمندان یهودی را اعدام کرد. طومارهای تورات در مراسمی در محل معبد سوزانده شدند. در محل معبد دوم اورشلیم رومیان مجسمه ژوپیتر و هادریان را نصب کردند. او در تلاش بر حذف کامل یهودیت نام استان یهودا را از نقشه حذف کرد و آن را با سوریه-فلسطین جایگزین کرد. یهودیان از ورود به اورشلیم منع شدند و تنها
اجازه داشتند یکروز در سال در روز تیشا بآو به اورشلیم وارد شوند. نتایج بلند مدت. بعد از نابودی شورش مرکز مذهبی یهود به بابل منتقل شد و از این رو تلمود بابلی بر تلمود اورشلیمی غلبه کرد. کنستانتین اول به یهودیان اجازه می داد که سالی یکبار در روز تیشا بآو به اورشلیم وارد شده و برای شکست خود عزاداری کنند. در سال ۳۵۱ میلادی یهودیان بار دیگر شورش کردند که به سختی شکست خوردند. یهودیان بعدها در سال ۶۱۴ میلادی به پارسیان ملحق شدند که باعث شد مدت کوتاهی در اورشلیم خودمختاری به دست آورند. ولیکن این پیروزی کوتاه مدت بود و رومیان دوباره آنها را شکست دادند. این مسائل ادامه داشت تا سرانجام عمر بن خطاب در سال ۶۳۷ میلادی رومیان را شکست داد. عمر به کمک کعب الاحبار محل معبد دوم اورشلیم را پاکسازی کرد و ساختمان قبه الصخره و مسجد الاقصی را در آنجا ساخت. یهودیان مسلمان شده اجازه یافتند بار دیگر در محل معبد دوم اورشلیم به عبادت مشغول شوند.
تفنگ ضد تجهیزات نوعی تفنگ است که بر ضدتجهیزات، ادوات و استحکامات دشمن (به جای نیروی انسانی) به کار می رود. تاریخچه. ظهور تفنگ ضد تجهیزات به جنگ اول جهانی بر می گردد که طی آن نخستین تفنگ های ضدتانک به وجود آمدند. اگرچه بعدها تانکهای مدرن و سایر زره پوشها آنچنان مستحکم شدند که دیگر تفنگ ضد تجهیزات در آن ها نفوذی ایجاد نمی کرد، اما این تفنگ های همچنان برای استفاده علیه وسایل بدون زره یا دارای زره سبک سودمند هستند. آن ها همچنین می توانند بر ضد هواگردهای نشسته، موشک اندازها، تجهیزات رادار، شناورهای کوچک، تجهیزات مخابراتی، سلاح های دارای خدمه و… استفاده شوند. ارزش آن ها به نشانه گیری دقیق و از کار انداختن تجهیزات دشمن از فاصله زیاد و با هزینه نسبتاً کم می باشد. همچنین این تفنگ می تواند در نقش های غیر تهاجمی مانند نابودی بی خطر مهمات عمل نکرده به کار رود. سابقه استفاده. به استفاده تهاجمی از تفنگ ضد تجهیزات یا تفنگ دوربین دار کاربرد ویژه در ارتش ایالات متحده با عبارت زمینگیر کردن اهداف سخت گفته می شود. در ایران گونه ای از این تفنگ به نام شاهر تولید و توسط نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران به کار گرفته شده است.
نحمیا بن هوشیل رهبر یهودیان در شورش علیه هراکلیوس بود. پیشینه. در سال ۵۹۰ میلادی راس الجالوت حنینا توسط خسرو دوم پادشاه ساسانی اعدام شد. راس الجالوت مشخص بعدی بوستنای است که در اولین راس الجالوت پس از اسلام است. بر اساس بعضی متون خسرو دوم بعد از کشتن حنینا فردی به نام هوشیل را به راس الجالوتی منصوب کرد. پسر او نحمیا بن هوشیل نام داشت. براساس این متون نحمیا بن هوشیل در زمان حمله ارتش ساسانی به اورشلیم به آنان کمک کرد. نحمیا حاکم اورشلیم شد. او دستور پیدا کردن کاهنین معبد و آماده سازی مقدمات برای ساخت معبد سوم را داد. بعد از چندین ماه مسیحیان شورش کردند. در سال ۶۱۷ میلادی پارسیان سیاست خود را عوض کردند و به مسیحیان ملحق شدند. نحمیا بن هوشیل در این زمان کشته شد.
آزات آرتساخ، یا آزاط آرتساخ، (به معنی آرتساخ آزاد) نام روزنامه رسمی جمهوری آرتساخ می باشد. این روزنامه از ۱۶ ژوئن ۱۹۲۳ تا کنون، به زبان رسمی این جمهوری، زبان ارمنی، چاپ می شود. نامگذاری. نام کنونی این روزنامه، آزات آرتساخ، به معنی آزاد آرتساخ، می باشد. در گذشته این روزنامه به نام های دیگری خوانده می شد: تارنمای روزنامه. تارنمای روزنامه به زبان های ارمنی، روسی و انگلیسی می باشد.
دیو بویا فابریکالاری شرکت صنایع شیمیایی ترکیه ای است، که در زمینه تولید انواع مواد شیمیایی، رزین ها و انواع رنگ های صنعتی، رنگ اتومبیل، رنگ های ساختمانی و جوهرهای چاپ فعالیت می کند. شرکت دیو بویا فابریکالاری در سال ۱۹۵۴ توسط دارموش یاشار و با مشارکت شرکت دانمارکی آکزونوبل تأسیس شد و هم اکنون محصولاتش را در ۴۰ کشور جهان عرضه می کند. دفتر مرکزی این شرکت در شهر ازمیر، ترکیه قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس استانبول معامله می شود.
پنجره ای رو به باغچه یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی به کارگردانی «حسین مروی» است که در سال ۱۳۷۰ تولید و از شبکه ۲ سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش گردید. خلاصه داستان. دختری به نام «سارا» تحت تأثیر احساس خودستایی، در مورد علاقهٔ دیگران به خود دچار سوءظن و دودلی است و با این توهم که دیگران هیچ توجه و علاقه ای به او ندارند، به انزوا کشیده می شود.
الارکو هولدینگ شرکت خوشه ای ترکیه ای است، که در زمینه املاک و مستغلات، گردشگری، تولید برق و توزیع برق فعالیت می کند. شرکت الارکو هولدینگ در سال ۱۹۵۴ توسط ایشاک الاتون تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر استانبول، ترکیه قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس استانبول معامله می شود.
مین روبی، یا مین زدائی، به روند پاک سازی یک منطقه از مین های خاکی یا مین های آبی گفته می شود. حال آن که، مین یابی، به عمل جستجو کردن مین گفته می شود. دو روش متمایز یافتن و زدودن مین عبارت اند از، روش نظامی و روش بشردوستانه. مین یاب ها ابزار گوناگونی به کار می برند؛ از جمله، جانوران آموزش دیده ئی مانند سگ یا موش، به صورت سنتی در این روند به کار گرفته می شده اند. اما ابزار مدرن مین یابی بیشتر جنبه مکانیکی و ماشینی دارد. دیگر ابزار مدرن مین یابی، پستانداران دریائی و باکتری ها را نیز در بر می گیرد.
اردمیر شرکت فولاد ترکیه ای است، که در زمینه تولید فولاد تخت، فولاد خام، فولاد ضدزنگ و محصولات نیمه ساخته فولاد فعالیت می کند. شرکت اردمیر در سال ۱۹۶۷ تأسیس شد و در حال حاضر بزرگ ترین شرکت فولادسازی ترکیه و سومین تولید کننده فولاد در اروپا می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر زونگولداغ، ترکیه قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس استانبول معامله می شود.
چارلز ساعتچی (انگلیسی:Charles Saatchi) (متولد ۱۹۴۳ میلادی) یک تاجر انگلیسی با اصلیت یهودی بغدادی است، که یکی از دو مؤسس شرکت تبلیغاتی ساعتچی و ساعتچی، به همراه برادرش موریس است. دو برادر ساعتچی شرکت خود را که بزرگترین شرکت تبلیغاتی تمامی دنیا بود، تا سال ۱۹۹۵ در اختیار داشتند تا اینکه مجبور به خروج از آن شدند. آن ها شرکت جدیدتری به نام م اند سی ساعتچی تأسیس کردند. چارلز همچنین به آثار هنری علاقه خاصی دارد و گالری ساعتچی متعلق به اوست. زندگینامه. چارلز ساعتچی دومین از چهار پسر ناتان ساعتچی و دیزی عزر بود، که از خانواده های بسیار ثروتمند یهودی عراق بودند. ناتان، پدر او، تاجر پارچه بود و در سال ۱۹۴۷ به دلیل ترس از یهودستیزی بعد از تشکیل کشور اسراییل به انگلیس رفت و در لندن ساکن شد. ناتان دو کارخانه پارچه در انگلیس خریداری کرد و تجارت موفقی راه انداخت. چارلز به کالج کرایست رفت. در این زمان او به موسیقی پاپ آمریکایی بسیار علاقه مند شد. او همچنین به جمع آوری آثار عتیقه و هنری پرداخت. در سال ۱۹۷۰ او شرکت تبلیغاتی ساعتچی و ساعتچی را با برادر خود موریس آغاز نمود. در سال ۱۹۸۶ این شرکت، بزرگترین شرکت تبلیغاتی دنیا بود.
شرکت او در کمپین تبلیغاتی مارگارت تاچر و پیروزی او در انتخابات نقش مهمی داشت. بعد از مدتی او و برادرش شرکت ساعتچی و ساعتچی را ترک کردند و شرکت م اند سی ساعتچی را تأسیس نمودند.
موریس ناتان ساعتچی (انگلیسی:Maurice Nathan Saatchi)، بارون ساعتچی، (متولد ۱۹۴۶ میلادی) یک سیاستمدار انگلیسی با پیشینه یهودی-بغدادی است که به همراه برادر خود شرکت ساعتچی و ساعتچی را تأسیس نمود. پیشینه. موریس فرزند ناتان ساعتچی و دیزی عزر بود که از یهودیان ثروتمند بغداد بودند. پدر او، ناتان، تاجر پارچه بود. خانواده او بعد از تشکیل کشور اسراییل مجبور به مهاجرت از عراق به انگلستان شدند. در انگلستان ناتان کارخانه تولید پارچه ایجاد نمود. موریس به مدرسه اقتصاد لندن رفت و با مدرک اقتصاد فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۷۰ شرکت تبلیغاتی ساعتچی و ساعتچی را به همراه برادر خود چارلز تأسیس نمود. در سال ۱۹۸۶ میلادی این شرکت بزرگترین شرکت تبلیغاتی تمام دنیا بود. موریس در سال ۱۹۹۶ وارد عرصه سیاست شد و نام بارون ساعتچی را گرفت. او وارد مجلس لردها به عنوان یک محافظه کار شد. او تغییراتی در سیستم مالیاتی انگلستان انجام داد. فعالیتهای مذهبی. او و برادرش، کنیسه ساعتچی، شول را در لندن ایجاد کردند.
طایفه مستقل در ساختار مبتنی بر تقسیمات ایلی جامعه عشایر ایران معمولاً بعضی از طوایف پیوند اجتماعی یا سیاسی چندانی با ایل خاصی نداشته و معمولاً از باقی مانده یک ایل مستقل که قدرت اجتماعی و اقتصادی و تعداد جمعیت انها تحلیل رفته باشد شکل می گیرند این طوایف نه چندان ضعیف شده اند که در ساختار سایر ایلات جای گیرند و نه چندان قوی هستند که خود ایل مستقل باشند اینگونه بوده است که به عنوان طایفه مستقل از سایر ایلات به حیات خود ادامه می دادند و کلانتر مستقل از ایل خانان برای انان منصوب می شده است.
بازگشت پرستوها نام یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی به کارگردانی «ابوالقاسم طالبی» است که در سال ۱۳۷۶–۱۳۷۵ تولید و از شبکه ۲ سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش گردید. خلاصه داستان. این مجموعه تلویزیونی درباره روزهای سخت اسارت رزمندگان در خاک عراق و بازگشت شان به میهن است.
فورد کورتینا خودرویی است، که از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۲ توسط شعبه اروپای شرکت فورد یعنی شرکت فورد اروپا و در کشور بریتانیا تولید شده است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب و در کلاس خودروهای اندازه متوسط بوده است.
در سایه باد نام یک آلبوم موسیقی با آهنگسازی مسعود شعاری است. گروه همساز در این اثر مسعود شعاری را همراهی کرده اند، شعاری در این اثر نوازنده سه تار است.
تاو ایرپورت هولدینگ شرکت خدمات فرودگاهی ترکیه ای است، که در زمینه مدیریت فرودگاه ها و کنترل ترافیک هوایی فعالیت می کند. شرکت تاو ایرپورت هولدینگ در سال ۱۹۹۷ با ادغام شرکت های آکفن و تپه گروپ تأسیس شد و در حال حاضر اپراتور فرودگاه بین المللی آتاترک، فرودگاه بین المللی اسن بوغا، فرودگاه عدنان مندرس، فرودگاه گازیپاسا در ترکیه، فرودگاه بین المللی تفلیس و فرودگاه بین المللی باتومی در گرجستان، فرودگاه بین المللی منستیر – حبیب بورقیبه و فرودگاه بین المللی النفیضه حمامات در تونس، فرودگاه اسکندر کبیر اسکوپیه و فرودگاه اورکید سنت. پل دا اپوستل در جمهوری مقدونیه می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر استانبول، ترکیه قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس استانبول معامله می شود.
انتظار نام آلبومی موسیقی با آهنگسازی مسعود شعاری است. مسعود شعاری در این اثر سه تار و درشن آنند طبلا می نوازد. موسسه فرهنگی و هنری آوای شیدا این آلبوم را در سال ۱۳۸۴ وارد بازار موسیقی کرد.
کاروان صبا نام آلبومی موسیقی با نوازندگی سه تار مسعود شعاری و تنبک محمد محسن زاده است. شعاری در این اثر آثار ابوالحسن صبا را برای سه تار اجرا و تنظیم کرده است.
رهاب نام یک آلبوم موسیقی با آهنگسازی مسعود شعاری است. گروه موسیقی رهاب در این اثر شعاری را همراهی کرده اند.
عمق استراتژیک یا عمق راهبردی یک واژه در ادبیات نظامی است که به فاصله بین خط مقدم یا بخش های نبرد و مواضع اصلی یک کشور که شامل پایتخت، بخش های صنعتی، مراکز اصلی جمعیتی و تولید نظامی است، گفته می شود. اصل مهمی که باید در مورد عمق استراتژیک در نظر گرفت میزان آسیب پذیری هر یک از این مواضع در صورت حمله ی احتمالی دشمن خواهد بود. در چنین شرایطی یک کشور به وسیله ی عقب نشینی به درون مرزهای خود، توانایی آن را دارد تا ابتدا حمله ی موجود را دفع کند و سپس مانع از به ثمر رسیدن حمله های بعدی دشمن شود. فرماندهان باید بتوانند برای هر دو پیامد (شکست یا پیروزی) برنامه ریزی کنند و ظرفیت ها و منابع لازم برای هر دو سطح تاکتیکی و استراتژیکی در جهت مقابله با هر گونه حمله دشمن در هر مرحله ای را داشته باشند. این ظرفیت ها لزوماً به ادوات نظامی محدود نمی شوند. قابلیت تقویت بسترهای غیر نظامی و نیز ایجاد انعطاف در آن برای مقابله یا دور ماندن از حملات در زمان جنگ نیز بسیار ارزشمند هستند. در جنگ بین شوروی و آلمان در سال ۱۹۴۲ که در آن آلمان موفق به شکست دادن شوروی نشد، یک بده - بستان بین زمین و زمان وجود داشت. شوروی ها در مواجهه با حمله آلما
ن در ژوئن ۱۹۴۱ از لهستان عقب نشینی کردند و در دسامبر ۱۹۴۱ تا حوالی مسکو عقب رفتند. این به شوروی ها این اجازه را داد که زیرساختهای صنعتی خود را به شرق کوه های اورال ببرند. در نتیجه، این صنایع می توانستند منابع لازم برای پاتک نظامی شوروی ها را فراهم آورند. اسرائیل. اسرائیل باریکه ای محسوب شده و بر اساس مرزهای به رسمیت شمرده شده بین المللی عرض این کشور در بیشترین حالت ۱۳۷ کیلومتر و در کمترین حالت ۱۴ کیلومتر است. از سال ۱۹۶۷ اسرائیل کرانه باختری را اشغال کرد، و تا حدی این مساحت را افزایش داد. برای جبران این مسئله (نداشتن عمق استراتژیک)، اسرائیل به همه جنگ ها به چشم "باید ببریم" نگاه می کند. این مسئله باعث می شود سیاست انباشتن سلاح های اتمی -به منظور بازدارندگی دشمن احتمالی از حمله ، و به کار بردن جنگ های پیش دستانه برای جلوگیری از تهدیدهای احتمالی نسبت به اشغال مرزهای اسرائیل، اهمیت زیادی پیدا کند. رهبران اسرائیل مسئله عمق استراتژیک را در مذاکرات خود برای تعیین مرزهای نهایی بین اسرائیل و فلسطین مهم در نظر می گیرند. موضوعات مورد چالش شامل قسمت های اشغالی توسط شهرک نشینان کرانه باختری و کنترل احتمالی اسرائیل بر دره
رود اردن پس از تشکیل کشور فلسطین است. ایران. راهبرد ایران در افزایش عمق استراتژیک خود، ایجاد نایبان نظامی در سایر کشور های جهان است. ایران توانسته است با استفاده از حزب الله در لبنان و حماس و جهاد اسلامی در فلسطین، مهمترین دشمنش یعنی اسرائیل را در حدود ۱۷۰۰ کیلومتری مرز های خود درگیر کند و از نزدیک شدن آن به مرزهایش جلوگیری نماید. درضمن ایران با ایجاد همکاری های گسترده نظامی امنیتی با عراق و افغانستان، و کشورهای آمریکای لاتین، به این توان خود افزوده است.
شباهنگ نام یک آلبوم موسیقی به آهنگسازی مسعود شعاری است. مسعود شعاری در این اثر نوازنده سه تار و کوشان یغمایی نوازنده تنبک است.این مجموعه در سال ۱۳۶۸ ضبط شده است.
خواننده عروسی فیلمی است کمدی رمانتیک محصول سال ۱۹۹۸ به کارگردانی فرانک کوراکی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آدام سندلر، درو بریمور، کریستین تیلور، آلن کاورت و آنجلا فیدر استون، متیو گلاو، الن آلبرتینی دو، راب اشنایدر، آلکسیس آرکت، کریستینا پیکلز، فرانک سیورو، بیلی آیدل، کوین نیلن، استیون بریل، استیو بوشمی ایفای نقش کرده اند. این فیلم اولین همکاری مشترک درو بریمور و آدام ساندلر می باشد.