Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه کاهش فاصله از انگشتان)، حساسیت نیز افزایش یافته و برای اعمالی مانند وب گردی، بازی کردن و مشاهده تصاویر و ویدیوها کاملاً مناسب است. دوربین. این دستگاه لنز ۸ مگاپیکسلی iSight را دارا می باشد. همچنین این دوربین گشادگی f/2.4 را دارد و قابلیت فیلم برداری ۱۰۸۰ پی را داراست. شما می توانید با این دستگاه تصاویر پانورامایی ۸ مگاپیکسلی بگیرید که این امکان قبلاً میسر نبود. فیلم برداری به صورت تایم لیپس یا اسلوموشون هم به این نسل از آیپدها اضافه شده که قبلاً و در آیپدهای قبلی نبود. (قابلیت تایم لیپس همگام با عرضه آی او اس ۸ برای تمام آی دیوایس ها عرضه شد) دوربین جلوی این دستگاه هم قوی تر شده و سنسوری جدیدتر دارد و گشادگی f/2.2 را داراست که ۸۱ درصد نور بیشتری را جذب می کند. تغییرات سخت افزاری. آیپد ایر ۲ به اپل A8X مجهز شده است که از یک چیپ ۳هسته ای با فرکانس کاری۱٫۵گیگاهرتزی بهره میبردکه از معماری ۶۴ بیتی استفاده می کند و ۴۰ درصد سرعت بیشتر نسبت به نسل قبلی را داراست. همچنین این چیپ از لحاظ گرافیکی ۱۸۰ بار از نسل قبل بهتر عمل می کند! همچنین این دستگاه به چیپ کمکی اپل M8 که یک چیپ حرکتی است مجهز گشته که به کمک آن می توان
د تمام حرکات شما را ثبت کند. البته این قابلیت به کمک چیپ اپل M7 و در نسخه پیشین آیپد یعنی آیپد ایر هم میسر بود. وای فای این نسل هم پیشرفت هایی داشته و طی آن ۲٫۸ برابر سریع تر شده است و تا ۸۶۶ مگابیت سرعت خواهد داشت و همچنین تا ۱۵۰ مگابیت هم سرعت تحت شبکه LTE خواهد داشت. قیمت و مدل ها. آیپد ایر ۲ مانند آیفون ۶ و آیفون ۶ پلاس در سه مقدار حافظه ۱۶، ۶۴، ۱۲۸ گیگابایت عرضه خواهد شد که قیمت های نسخه های متفاوت آن ها به شرح زیر است: نسخه وای فای: نسخه سیم کارت دار:
تو بدترینی (به انگلیسی: You're the Worst) یک سریال کمدی آمریکایی ساخته شده توسط است که در شبکه اف ایکس پخش شده است. سریال دربارهٔ جیمی، نویسنده درونگرا، و گرچن، مدیر اجرایی روابط عمومی لس انجلس و فردی خود مخرب، است. این دو شخصیت سعی می کنند رابطه ای با یکدیگر شروع کنند. قسمت اول این سریال در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۴ بر روی آنتن رفت. فصل اول این سریال در ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۴ به اتمام رسید و برای فصل دوم تمدید شد. فصل دوم به افسردگی بالینی و تأثیر آن بر روابط مدرن متمرکز شده است. در سپتامبر سال ۲۰۱۶، FX این سریال را برای یک فصل چهارم تمدید کرد، که در ۶ سپتامبر ۲۰۱۷ برتر بود. در نوامبر ۲۰۱۷، FX این سریال را برای یک فصل پنجم و آخر که از ۹ ژانویه ۲۰۱۹ آغاز شد تمدید کرد. قسمت آخر پخش شده در ۳ آوریل ۲۰۱۹ بود.
وان شل پلازا، آسمان خراش ۵۰ طبقه به ارتفاع ۲۱۸ متر، با کاربری اداری-تجاری است، که در شهر هیوستون، تگزاس مستقر می باشد. پروژه احداث این ساختمان در سال ۱۹۶۸ توسط شرکت معماری اسکیدمور، اوینگز و مریل طراحی و ساخت آن آغاز شد و در سال ۱۹۷۱ تکمیل و افتتاح گردید. ساختمان وان شل پلازا هم اکنون دفتر مرکزی شرکت نفت شل می باشد. این شرکت شعبه ایالات متحده رویال داچ شل است و از زیرمجموعه های این شرکت نفتی بشمار می آید.
ایون سنتر لوس آنجلس، آسمان خراش ۶۲ طبقه به ارتفاع ۲۶۱ متر، با کاربری اداری-تجاری است، که در شهر لس آنجلس، کالیفرنیا مستقر می باشد. پروژه ساخت این ساختمان با طراحی چارلز لاکمن در سال ۱۹۷۰ آغاز شد و در سال ۱۹۷۳ تکمیل و افتتاح گردید.
محمد هندی معروف به طمطم هندی از جمله بزرگترین مرتاض و جن گیر های هند است که در اوایل دوره اسلامی از شبه قاره هند مهاجرت کرد و وارد حوزه تمدن اسلامی شد. دوستان او به او طمطم می گفتند و او طمطم معروف شد.طمطم از جمله دانشمندان و منجمان هندی است که آثار او تا پیش از جابر بن حیان رواج داشته است. از زندگی او اطلاعات مشخصی در دست نیست ولی طبق گزارش ابن خلدون مدت ها پیش از جابر بن حیان زندگی می کرده است. آثار. این کتاب از جمله کتاب های معتبر در علوم خفیه است. ابن خلدون این کتاب را از جمله کتب در زمینه اسرار حروف آورده است. از مشهورترین، قدیمی ترین و پرخوان ترین کتب علوم غریبه می باشد.
محفل ملی آمریکا یکی از مؤسسات اداری جامعه در آئین بهائی است. در سیستم اداری موجود در این آئین، بهائیان فعال، سلیم، و دارای حق رأی (۲۱ سال به بالا) در سطح محلی، منطقه ای، ملی، و بین المللی، با انتخاب هیئت های ۹ نفره برای ادارهٔ امور جوامع خود مشارکت می کنند. واژهٔ محفل ملی (بیت العدل ثانوی) برای اولین بار در وصیت نامهٔ عبدالبهاء آمده است. محفل ملی که مسئولیت هدایت، هماهنگی و تحرک بخشیدن به فعالیت های محفل های روحانی محلی و اعضای جامعهٔ بهائی هر کشور را بر عهده دارد، هر سال توسط نمایندگان منتخب بهائیان کشور انتخاب می شود. محفل ملی بهائیان آمریکای شمالی (ایالات متحده و کانادا) برای اولین بار در سال ۱۳۰۴ شمسی (۱۹۲۵ میلادی) تشکیل شد. عبدالبهاء با مکاتبات و سفرهایش به نقاط مختلف آمریکای شمالی به آموزش و تشویق بهائیان آن سامان پرداخت. او فعالیت های بهائیان آمریکای شمالی را تحسین بسیار کرده و مخصوصاً با تمجید از استعدادهای نهفته در بهائیان ایالات متحده آن دیار را «مهد» نظم اداری بهاءالله خوانده است. در سال ۱۲۷۷ شمسی (۱۸۹۷) تعداد بهائیان شیکاگو و کنوشا به صدها نفر رسیده بود. عبدالبهاء در سفرش به غرب، تعالیم پدرش را ان
تشار داد و به تحکیم جوامع نوپای بهائیان غربی همت گماشت. او برای تأسیس یک جامعهٔ بین المللی که تعالیم بهاءالله را منعکس کند اقدام کرد. یک جنبهٔ اصلی این کار تغذیهٔ روحانی و پرورش مؤسسات نظم اداری بهائی بود. آیین بهائی در آمریکای شمالی. در ۱ مهرماه ۱۲۷۱ شمسی (۲۳ سپتامبر۱۸۹۳ میلادی) برای اولین بار ذکر نام بهاءالله و آئین بهائی در «کنگرهٔ جهانی ادیان» در رابطه با نمایشگاه کلمبیا در شیکاگو اعلام شد. کمتر از یک سال پس از آن ابراهیم خیرالله که در مصر بهائی شده بود، در آمریکا به سفرهای متعدد پرداخت و به نشر این آئین مبادرت کرد. به این ترتیب عده ای از آمریکایی ها شروع به پیروی از این دیانت جدید کردند. اولین بهائی آمریکایی تورنتون چیس مدیر یک شرکت بیمه بود که در بین پیروان اولیه مقام والایی یافته و در فعالیت های اولیه نقش مهمی داشت. دیگری خانمی پر استعداد و پر انرژی بود به نام لوئیزا مور که با نام لووا گتسینگر در بین بهائیان مشهور است. وی با سفرهای متعدد در سراسر ایالات متحده به فعالیت های تبلیغی پرداخت. یکی از افرادی که توسط لووا گتسینگر به آئین بهائی جذب شد خانم فیبی هرست یک میلیونر خیرخواه و نیکوکار بود. او در اواخر
۱۲۷۷ شمسی (۱۸۹۸ میلادی) برای ملاقات عبدالبهاء سفری به فلسطین کرد. فیبی هرست در این سفر یک گروه ۱۵ نفره، از جمله لووا گتسینگر و همسرش ادوارد گتسینگر، ابراهیم خیرالله و همسرش و دوشیزه می بولز را دعوت به همراهی در این سفر نمود. در آن زمان می بولز در پاریس زندگی می کرد. اما سه سال بعد از آن وقتی که با ویلیام سادرلند مکسول ازدواج نمود محل اقامت خود را به کانادا انتقال داد و شالودهٔ آئین بهائی را در آن کشور بنا نهاد. رابرت ترنر، خدمتکار مخصوص خانم هرست، که اولین بهائی سیاهپوست آمریکایی شناخته شد نیز در این گروه بود. دیدار این گروه آغاز سفر گروه های دیگر از زائران بهائی از اروپا و آمریکای شمالی برای دیدار عبدالبهاء بود. غیر از دوران جنگ جهانی اول، سفرهای گروه های مختلف به مدت بیست و سه سال تا درگذشت عبدالبهاء در سال ۱۳۰۰ شمسی (۱۹۲۱ میلادی) ادامه داشت. جوامع بهائی. در این مدت (۱۲۷۱–۱۳۰۰ شمسی) جوامع بهائی در سراسر ایالات متحده و کانادا تشکیل شد. جلسات عمومی و دوره های بحث و مذاکره دربارهٔ موضوع های مختلف بهائی ایجاد شدند. جزوه ها و کتابچه هایی که فقط شامل مفادی از الواح بهاءالله و عبدالبهاء بودند برای اطلاع مردم دربا
رهٔ این آیین تهیه و در دسترس همگان گذاشته می شد. افرادی هم که از سفر به عکا و دیدار عبدالبهاء برمی گشتند خاطرات سفرشان را با دیگران درمیان می گذاشتند. همزمان با این فعالیت های بهائیان، بحران هایی هم از نظر بهائیان در آمریکای شمالی ایجاد شد. از جمله ابراهیم خیرالله که در اواخر سال ۱۲۷۱ شمسی (۱۸۹۲ میلادی) برای تجارت و تبلیغ امر بهائی به آمریکا رفت خود را یکی از توانمندترین مبلغان بهائی در ایالات متحده می دانست. او در سال ۱۲۷۷ شمسی (۱۸۹۸ میلادی) در عکا از عبدالبهاء خواست که او را به عنوان ناشر آیین بهائی به جامعه معرفی کند. عبدالبهاء برخی مفاهیم بهائی را برای درک صحیح آن ها به خیرالله توضیح داد، و از او خواست که به مطالعهٔ جدی آثار بهائی بپردازد. خیرالله قبول نکرد و به تدریج از تعالیم بهاءالله دور افتاد. پس از بازگشت خیرالله از عکا به آمریکا بهائیان و شاگردان او از رفتار او متعجب شدند که عبدالبهاء را رد کرده و فقط به نقش خودش در امر بهائی در غرب تأکید می کرد. ادوارد براون یادداشت هایی از سخنرانی های خیرالله در تبلیغ بهائیت را انتشار داده است. خواننده متوجه می شود که از تمام تعالیم بهاءالله آنچه از ایران به آمریک
ای شمالی رسیده فقط مطالبی در اثبات مقام بهاءالله و ایدهٔ وحدت بشر یافت می شود. چون فعالیت های خیرالله برای گردآوری مریدانی برای خودش به جایی نرسید، مأیوسانه به سوریه بازگشت. در مدت فعالیت های خیرالله در آمریکا، عبدالبهاء معلم او، عبدالکریم طهرانی، میرزا حسن خراسانی، میرزا اسدالله و ابوالفضائل گلپایگانی را برای انتشار تعالیم بهاءالله و حفظ آیین بهائی به ایالات متحده فرستاد. سفرهای عبدالبهاء در آمریکا. بهائیان اروپا و آمریکا پس از دیدار عبدالبهاء و مراجعت به ممالک خود، جد و جهد خود را برای انتشار پیام بهاءالله تشدید دادند. سرعت تبلیغ مستمراً شدّت یافت و بهائیان ثابت برای هدایت در درک تعالیم بهاءالله متوجه راهنمایی های عبدالبهاء بودند. نهایتاً عبدالبهاء شخصاً تصمیم گرفت که به محض خلاصی از زندان عثمانی یک سفر تبلیغی به ممالک غرب را در پیش گیرد. ده سال طول کشید تا این سفر برایش امکان پذیر شد. پیش از این سفر عبدالبهاء طی آن ده سال با ارسال الواح متعدد به افتخار بهائیان اولیه، آنان را تشویق به فعالیت کرده و برای جامعه سازی راهنمایی می نمود. وی با اعزام پی درپی مشوقان و مبلغان و ارسال پیام های شفاهی به وسیلهٔ زائرین
با آن ها در تماس بود. عبدالبهاء با تشویق بهائیان به دوری از گمانه زنی در مورد مسائل ماوراءالطبیعه با شدت و انرژی بیش از قبل تصمیم به تشریح تعالیم اساسی و اجتماعی بهاءالله در جهان پرداخت. در نامه نگاری و مکالمه های شفاهی با زائران، عبدالبهاء تأکید می نمود که نه تنها قلب هر انسان بلکه به طور کلی اساس سازمان اجتماع باید منقلب شود. وی بسیاری از تعالیم اجتماعی بهائی نظیر اعتبار ادیان بزرگ الهی، نیاز به از بین بردن نژادپرستی، تساوی حقوق زنان و مردان، اهمیت تعلیم و آموزش عمومی و ایجاد یک سیستم عادلانهٔ اقتصادی و اجتماعی، را با بهائیان آمریکای شمالی و اروپا در میان می گذاشت. در نتیجهٔ پیروزی «انقلاب ترکان جوان» در ترکیه در سال ۱۲۹۵ شمسی (۱۹۰۸ میلادی) تمام زندانیان سیاسی و حتی زندانیان مذهبی آزاد شدند. در نتیجه عبدالبهاء که در بین این گروه آزادی یافت و مجاز بود که از فلسطین خارج شود و به طور مستقیم نقشی در انتشار و استحکام تعالیم پدرش در غرب ایفا نماید. بهاءالله در کتاب اقدس از حکًام قارهٔ آمریکا خواسته است که هیکل مملکت را به زیور عدل و پرهیزکاری، و تارُکَش را به تاج ذکر پروردگار زینت بخشند. در سال ۱۲۹۶ شمسی (۱۹۰۹) ع
بدالبهاء اوضاع را برای ترک محل اقامت خود مناسب دانست. پس از تقریباً یک سال مداوا در مصر و بازیافتن سلامتی که در اثر صدمات سال های طولانی زندان از بین رفته بود بماند. و در ۲۰ مرداد ۱۲۹۰ (۱۱ اوت ۱۹۱۱ میلادی) با گروه کوچکی از همراهان با کشتی «اس.اس. سدریک» به سوی مارسی حرکت کرد تا سفر بیست و هشت ماههٔ خود را به غرب آغاز کند. این سفر شامل دو بازدید از لندن، پاریس و اشتوتگارت و دیدارهای کوتاه از مراکز دیگر اروپایی و سفرهای طولانی در سراسر آمریکای شمالی بود. عبدالبهاء در ۲۲ فروردین ۱۲۹۱ شمسی (۱۱ آوریل ۱۹۱۲ میلادی) وارد شهر نیویورک شد. در طول اقامت در آمریکای شمالی برای دیدار بهائیان ایالات متحده و کانادا به شهرهای مختلف سفر کرد. از آوریل تا دسامبر موفق شد بیش از چهل شهر کوچک و بزرگ ایالات متحده را از ساحلی تا ساحل دیگر دیدن کند. یکی از شهرهای بزرگ شیکاگو بود که در آن جا اولین سنگ بنای ساختمان اولین مشرق الاذکار بهائی -- «ام المعابد غرب»، مشرق الاذکار شیکاگو را بنا کرد. وی از الیوت در مین نیز دیدن کرد. در این محل یکی از بهائیان به نام سارا فارمر مؤسس گرین ایکر مؤسسهٔ خود را که برای آموزش و تعلیم بزرگسالان بود برای ا
نتشار روش مند پیام بهاءالله در اختیار بهائیان گذاشته بود. عبدالبهاء از مونترآل کانادا نیز دیدن کرد. در آن جا مهمان معمار کانادایی ساترلند مکسول و همسرش می بولز مکسول بود. می بولز مکسول در زمانی که دختر جوانی بود بهائی شده بود و در بین اولین مسافرانی بود که با گروه فیبی هرست در سال ۱۲۷۷ (۱۸۹۸) برای دیدار عبدالبهاء به عکا رفت. در مونترآل کانادا از عبدالبهاء همان استقبالی شد که در شهرهای بزرگ اروپا و ایالات متحده اتفاق افتاد. وی از کلیسای نوتردام دیدن کرد. به دعوت کلیسای «نجات دهنده» و کلیسای «سنت جیمز»، گفتار نمود، و در جلسهٔ بزرگ اتحادیه بازرگانان در خیابان سنت لورنس سخنانی ایراد نمود. همچنین تعداد زیادی گفتمان های غیررسمی در محل اقامت خود در هتل ویندسور و در منزل مکسول در خیابان پاین که در مرحلهٔ اول سفر مهمان بود ایراد نمود. مانند جاهای دیگر چون اروپا و ایالات متحده، روزنامه های بزرگ کانادا سفرهای وی را به صورت گسترده دنبال می کردند. این سفرها نتایج بسیاری به بار آورد. پیروان غربی، مستقیماً با رهبر دینی خود تماس یافته مراتب ایمان خود را اعلام داشتند. برای دیدار عبدالبهاء جمع شدند، نصایح او را جویا بودند و تو
انستند موفق به درک بهتر و روشن شدن تعالیم آیین جدید دربارهٔ مسائل دینی، اجتماعی و اخلاقی شوند. پذیرش سخنان عبدالبهاء به وسیلهٔ عموم شنوندگان و خوانندگان جراید در آن زمان و مکان، کار بهائیان را برای انتشار آیین بهائی آسان تر می کرد. عبدالبهاء نه تنها با جمعیت های کلیساها صحبت کرد بلکه با انجمن های صلح، اتحادیه های بازرگانی، استادان دانشگاه، و مجامع مختلف «بهبود اجتماعی» فرصت محاوره و سخنرانی داشت. در نتیجه در پایان این سفر پیام اجتماعی بهاءالله به صورت عمومی ابلاغ شد و یک نسل جدید بهائی از طبقات مختلف جامعهٔ غربی به جامعهٔ جهانی بهائی پیوست. ساختمان مشرق الاذکار آمریکا. یکی از وقایعی که در طول سفر عبدالبهاء به ایالات متحده صورت گرفت گذاشتن اولین سنگ بنای مشرق الاذکار در شیکاگو بود. بین اولین مؤسسات بهائی در ایالات متحده گروهی به نام «هیئت معبد بهائی» در سال ۱۲۸۸ شمسی (۱۹۰۹ میلادی) به ثبت رسید تا رسماً تأسیس اولین مشرق الاذکار بهائی را در غرب عالم زیر نظر بگیرد. ساختمان این مشرق الاذکار در ناحیهٔ ویلمت ایلینوی در نزدیکی شیکاگو در سال ۱۳۳۲ شمسی (۱۹۵۳ میلادی) به پایان رسید. با راهنمایی عبدالبهاء در سال ۱۲۸۸ شمسی
(۱۹۰۹ میلادی)، بهائیان ایالات متحده و کانادا مشترکاً نه نفر را به عنوان کمیتهٔ اجرایی برای ساختن مشرق الاذکار انتخاب نمودند. بیست و هشت سال بعد در اردیبهشت ۱۳۱۶ (۱۹۳۷) یکی از اهداف نقشهٔ هفت سالهٔ آمریکای شمالی تکمیل قسمت خارجی اولین مشرق الاذکار آمریکای شمالی بود. حجر زاویهٔ این مشرق الاذکار در سال ۱۲۹۱ شمسی (۱۹۱۲) به دست عبدالبهاء نهاده شد. ساختمان این بنا در سال ۱۳۳۲ شمسی (۱۹۵۳) در شیکاگو به پایان رسید. این بنا مرکزی برای برگزاری اجتماعات سالیانه بود. بهائیان معتقدند: در این بنا و ملحقات آن دو اصل اساسی موجود در آیین بهائی «عبادت و خدمت» با هم توأم می شوند. به گفتهٔ عبدالبهاء مشرق الاذکار در آینده ملحقاتی چون یک بیمارستان، داروخانه، مسافرخانه، مدرسه برای یتیمان، و دانشگاه برای آموزش عالی خواهد داشت. اعضای کمیتهٔ اجرایی مشرق الاذکار تیم جداگانه ای را انتخاب نمودند که به چاپ متون بهایی بپردازد. همچنین این مرکز عهده دار تبلیغ آیین بهائی در سراسر کشور ایالات متحده شد. علاوه بر آن، بررسی در دقت و صحت متون چاپ شده در کتاب ها و جزوه های بهائی هم از مسئولیت های این گروه به شمار می رفت. در زمان درگذشت عبدالبهاء در
سال ۱۳۰۰ شمسی (۱۹۲۱ میلادی) این نهاد به عنوان مرکز هماهنگ کنندهٔ امور بهائیان در سطح ملی شناخته شد. الواح ملکوتی عبدالبهاء. عبدالبهاء پس از بازگشت از سفر غرب، به مکاتبات خود با بهائیان آمریکا و کانادا ادامه داد. نامه های راهنمایی و تشویقی به گروه ها و افراد مختلف فرستاد. از جمله نامه هایی بودند که توأماً به نام «الواح نقشهٔ ملکوتی» و «فرمان های تبلیغی» شناخته شده اند. این الواح عبارت اند از چهارده لوح از عبدالبهاء خطاب به جامعهٔ بهائیان آمریکای شمالی: هم به صورت جمعی و هم به صورت منطقه ای خطاب به کانادا، شمال شرق، جنوب، مرکز و غرب آمریکا. هشت لوح اوّل بین ۶ فروردین تا ۲ اردیبهشت ۱۲۹۵ شمسی (۲۶ مارس و ۲۲ آوریل ۱۹۱۶) و بقیه بین ۱۳ بهمن ۱۲۹۵ شمسی (۲ فوریه و ۸ مارس ۱۹۱۷) صادر شده است. عبدالبهاء در این مکاتبات بهائیان را تشویق به انتشار تعالیم بهاءالله در آن دو کشور و نقاط دیگر جهان می نمود. پس از عبدالبهاء، شوقی افندی در پیشبرد هدایت های وی کوشا بوده از بهائیان خواست که شروع به اجرای اهداف مورد نظر عبدالبهاء در این الواح نمایند و برای ترویج تعالیم این آیین و نیز ایجاد جوامع بهائی به کشورهای آمریکای لاتین مهاجرت کن
ند. بعدها بر اساس همان الواح یک نقشهٔ ده ساله که از ۱۳۳۲ تا ۱۳۴۲ شمسی (۱۹۵۳–۶۳ میلادی) بود به بهائیان عالم ارائه داد. عدهٔ قابل ملاحظه ای از بهائیان آمریکای شمالی (کانادا و ایالات متحده) به نقاط مختلف عالم مهاجرت کردند. امروزه بیت العدل عمومی با توجه به آثار بهاءالله، الواح نقشهٔ ملکوتی عبدالبهاء و راهنمایی های شوقی افندی، طرح های گسترش و تحکیم خدمات جوامع بهائی را تهیه می کند. محفل ملی ایالات متحده. در سال ۱۳۰۴ شمسی (۱۹۲۵ میلادی) تحت راهنمایی های جانشین عبدالبهاء، شوقی افندی، اولین محفل ملی بهائیان آمریکای شمالی (ایالات متحده و کانادا) تشکیل شد. شوقی افندی اقدام به تحکیم این آیین و نظم اداری آن در جوامع بهائی نمود. با هدایت های وی از آن به بعد در آمریکای شمالی هیئت مدیرهٔ مشرق الاذکار که فقط قوهٔ اجرایی تصمیمات نمایندگان جلسات شور سالانه را داشت، اختیارات تقنینی هم دارا شد و راهنمایی و پرورش تمام جوامع بهائی کشور هم از وظایفش اعلام گردید. شوقی افندی در نامه ای که قبل از گردهمایی اردیبهشت آن سال فرستاد، لزوم تشکیل محافل روحانی محلی را در جوامعی که بیش از ۹ نفر بهائی بالغ داشت تأکید نمود. برای تقویت و رشد قابل
یت این محافل از بهائیان خواست تا تمام فعالیت های جامعه را تحت راهنمایی و اختیارات محافل روحانی محلی و ملی پیش ببرند. به گفتهٔ وی مؤسسات اداری بهائی ابزار لازم برای عملکرد «نقشهٔ ملکوتی» عبدالبهاء به منظور انتشار آئین بهائی در جهان هستند. در تاریخ بهائیان ایالات متحده محفل روحانی محلی بهائیان کنوشا در ایالت ویسکانسین که در سال ۱۲۷۸ شمسی (۱۸۹۹ میلادی) تشکیل شد را می توان به منزلهٔ اولین محفل روحانی محلی در ایالات متحده محسوب کرد. در آغاز تأسیس محافل محلی، بهائیان از نام های گوناگونی چون «مجمع شور»، «هیئت مشورتی» و «بیت العدل» استفاده می کردند. در سال های ۱۲۸۱–۱۲۸۲ شمسی (۱۹۰۲ – ۳ میلادی) عبدالبهاء پیامی به بهائیان عالم فرستاد که به منظور از بین بردن هراس از رقابت این مجمع های شور بهائی با عملکردهای اجرایی و قضایی دولت، تمام این «مجامع شور» باید فعلاً به نام «محافل روحانی» خوانده شوند. در بین اولین محافل روحانی ملی در جهان محفل ملی آمریکای شمالی برای مدیریت جامعهٔ بهائیان ایالات متحده و کانادا در سال ۱۳۰۴ شمسی (۱۹۲۵ میلادی) تشکیل شد. این در حالی است که محفل ملی ایران ۹ سال بعد، در سال ۱۳۱۳ شمسی (۱۹۳۴ میلادی) شکل
گرفت که نشان از قدمت محفل ملی آمریکای شمالی دارد. از سال ۱۳۰۷ شمسی (۱۹۲۸) تا کنون محفل ملی ایالات متحده مدیریت امور جامعهٔ بهائیان «۴۸ ایالت مجاور» را بر عهده دارد و جامعهٔ خود را از لحاظ پیشرفت روحانی و اخلاقی راهنمایی می کند. در سال ۱۳۲۷ شمسی (۱۹۴۸ میلادی) بود که ایالات متحده و کانادا محفل های مستقلی را در حوزهٔ اختیارات خود تأسیس نمودند. جامعهٔ بهائیان آلاسکا در سال ۱۳۳۶ شمسی (۱۹۵۷ میلادی) و ایالت هاوایی در سال ۱۳۴۳ شمسی (۱۹۶۴ میلادی) محافل روحانی ملی خود را مستقل از محفل روحانی ایالات متحده تشکیل دادند. بدین ترتیب محفل روحانی ملی بهائیان ایالات متحده شامل جامعه های موجود در ۴۸ ایالت «مجاور» در این کشور است. اعضای این محفل ملی مانند محافل ملی دیگر جهان شامل ۹ نفر از بهائیان زن و مرد ساکن این ۴۸ ایالت هستند که برای یک سال انتخاب می شوند. بدین ترتیب عضویت در این مجمع دائمی نیست. تغییر اعضاء فقط با آراء نمایندگان منتخب جوامع بهائی صورت می گیرد. دفتر مرکزی این محفل در اوانستون، ایلینوی، شیکاگو واقع شده است. بهائیان معتقدند که از مهم ترین تحولاتی که در سال های ۱۳۲۹ و ۳۰ شمسی در این نظم اداری ایجاد شد، ثبت قانون
ی محفل روحانی ملی ایالات متحده است. بر اساس این تحول بود که چگونگی پذیرفتن اعضای جدید در جامعهٔ بهائی نیز مشخص گردید. قانونی شدن محفل روحانی ملی، اول در ایالات متحده در سال ۱۳۰۶ شمسی (۱۹۲۷ میلادی) و بعد در کشورهای دیگر انجام شد. تدارک ابتدایی ثبت قانونی محافل روحانی چنین بود که با دریافت «بیان نامه» و «آئین نامهٔ» محفل روحانی بهائیان ایالات متحده، وزارت امور خارجهٔ آن کشور گواهینامهٔ قانونی بودن آن را در اردیبهشت ۱۳۰۸ (۱۹۲۹ میلادی) صادر کرد و آن را به رسمیت شناخت. نظم اداری بهائی. نظم اداری بهائی سیستمی است برای ادارهٔ امور مجامع بهائی به وسیلهٔ اعضای آن که توسط بهاءالله پایه گذاری و توسط جانشینان او تشریح و پیاده سازی شد. عبدالبهاء در الواح وصایای خود از تشکیل محافل روحانی ملی نام برد و طریقهٔ انتخاب اعضای آن را ذکر کرد. وی همچنین مشخص نمود که بیت العدل اعظم باید توسط اعضای محافل ملی سراسر دنیا انتخاب شود. عبدالبهاء در سال ۱۳۰۰ شمسی (۱۹۲۲) در وصیت نامهٔ خود شوقی افندی را با اختیار تام به رهبری بهائیان جهان، و ادامهٔ توسعه و تکامل اجرای فرمان های آئین بهائی موظف نمود. توسعه و تحکیم نظم اداری با توجه به هدایت
های شبانه روزی شوقی افندی توسط بهائیان آمریکا و نقاط دیگر جهان ادامه یافت. در آثار بهائی آمریکای شمالی به خصوص ایالات متحده به عنوان «مهد نظم اداری» بهاءالله خوانده شده است. به نظر بهائیان جریان توسعه و گسترش نظم اداری بهائی از مشخصات ممتاز دورهٔ شوقی افندی است. او تأسیس محافل روحانی محلی و ملی را برای آماده کردن بهائیان گیتی به جهت انتخاب بیت العدل عمومی که در آثار بهائی بالاترین مرجع اداری بهائیان نامیده شده، لازم دانست. در ضمن، اصول انتخابات، شرایط عضویت، عملکرد و وظایف آنان را بر اساس الواح عبدالبهاء برایشان تشریح نمود. کمی بعد از درگذشت شوقی افندی بیت العدل اعظم تشکیل شد. جوامع بهائی تحت اختیارات مقننه و مجریهٔ بیت العدل اعظم در دو مجرای مؤسسات انتخابی و انتصابی سیستم نظم اداری بهائی را به پیش می برند اولی مؤسساتی هستند که برای تصمیم گیری با در نظر گرفتن حیات جامعه و اهداف آن طرح شده اند مانند محافل روحانی ملی و محلی. دیگری مؤسساتی هستند که برای حفظ جامعه و همراهی در انتشار تعالیم بهائی کوشا هستند. بیت العدل اعظم مؤسسهٔ مشاوران قاره ای را برای ادامهٔ فعالیت های مؤسسهٔ انتصابی ایادی امرالله ایجاد کرد. محا
فل ملی با کمک و مشورت با مشاوران قاره ای در زمینهٔ طرح های ترویج و تحکیم به ادارهٔ امور جوامع بهائی خود می پردازند. وظایف محفل. وظایف محفل ملی ایالات متحده مانند محافل ملی دیگر جهان در آثار عبدالبهاء و شوقی افندی مشخص شده و اجرای آن ها با راهنمایی های بیت العدل اعظم ادامه می یابد. فعالیت های محافل محلی بهائیان تحت آموزش و نظارت و مدیریت محفل ملی بهائیان کشور قرار دارد. محفل ملی به راهنمایی و متحد نمودن محافل روحانی محلی، و تشویق فعالیت های فردی بهائیان و محافل محلی آن ها در محیط تحت اختیار خود می پردازد. نظارت بر کار محافل روحانی محلی و تعیین حدود فعالیت های آن ها، ترویج صنعت و زراعت نیز در دستور کار محافل ملی است. اعضای این محافل هیچ گونه مسئولیتی در قبال نمایندگانی که آن ها را انتخاب کرده اند ندارند. مسئولیت آن ها به انجام وظایفشان از طریق مشورت اعضاء با یکدیگر در مجمع شور محفل و دعوت نمایندگان نقاط مختلف و جلب همکاری و مساعدت نمایندگان به دادن پیشنهادها در برخی موارد است. وظایف محفل ملی ایالات متحده، در ۴۸ ایالت مجاور، به طور کلی شامل رسیدگی به کلیهٔ امور جامعهٔ بهائیان آن کشور، به جز ایالات آلاسکا و هاوای
ی که هر یک محفل ملی خود را دارند، است. محفل ملی، طرح های تبلیغی برای گسترش جامعهٔ بهایی را به محافل محلی خود می فرستد و از آن ها گزارش فعالیت هایشان را می گیرد. همچنین گزارش های مالی محافل محلی را بررسی کرده و تذکّرات و اصلاحیه های لازم را در موقعیت های مناسب در اختیار آن ها می گذارد. محافل محلی در صورت نیاز به مشورت و گرفتن راه حل های اجرایی، به محفل ملی خود رجوع می کنند. از وظایف محفل ملی ایالات متحده حفظ و حراست از آیین بهائی در ۴۸ ایالت مجاور ایالات متحده است. از جمله وظایف دیگر می توان به چاپ کتاب و تولید محصولات فرهنگی و مذهبی بهایی، تبلیغ آیین بهائی در سطح کشوری و مددکاری در سطح بین المللی، اجرای آموزش و دستورهای بیت العدل عمومی، بررسی نیازهای جامعهٔ بهایی در زمینه های مختلف و برنامه ریزی برای حصول آن ها، جمع آوری تبرعات بهائیان ۴۸ ایالات مجاور و ارائهٔ نظر در مورد مقررات بهائی به جامعهٔ خویش اشاره نمود. محفل ملی علاوه بر ادارهٔ امور جامعهٔ بهائیان «۴۸ ایالت مجاور» کشور، یک وظیفهٔ بین المللی هم دارد. انتخاب اعضای بیت العدل عمومی هر پنج سال یک بار توسط اعضای محافل ملی موجود در جهان انجام می گیرد.
ترانزامریکا پیرامید، آسمان خراش ۴۸ طبقه به ارتفاع ۲۶۰ متر، با کاربری اداری-تجاری است، که در شهر سان فرانسیسکو، کالیفرنیا مستقر می باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۱۹۶۹ آغاز شد و در سال ۱۹۷۲ تکمیل و افتتاح گردید.
برج یو.اس. استیل، آسمان خراش ۶۴ طبقه به ارتفاع ۲۵۶ متر، با کاربری اداری-تجاری است، که در شهر پیتسبرگ، پنسیلوانیا مستقر می باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۱۹۶۸ آغاز شد و در سال ۱۹۷۰ تکمیل و افتتاح گردید.
جان رودریگو دوس پاسوس (۱۸۹۶–۱۹۷۰) نویسنده آمریکایی بود. زندگی نامه. جان دوس پاسوس در ۱۴ ژانویهٔ ۱۸۹۶ در شیکاگو متولد شد. «جان راندولف دوس پاسوس» (۱۹۱۷–۱۸۴۴) و «لوسی مدیسون» والدین وی بودند. جان دوس پاسوس، در زندگی نسبتاً ماجراجویانه خود چندین گرایش سیاسی مختلف را تجربه کرد. در سال ۱۹۱۶ از دانشگاه هاروارد فارغ التحصیل شد وی به اسپانیا رفت تا معماری بخواند. در ژوئن ۱۹۱۷ داوطلب خدمت در ارتش فرانسه شد. بعدها پس از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی اول، او در ارتش این کشور خدمات پزشکی ارائه می کرد. دوس پاسوس در شهر وردن شاهد یکی از سبعانه ترین نبردهای جنگ جهانی اول یعنی نبرد وردن بود. جان دوس پاسوس از هم دوره های ارنست همینگوی و فیتزجرالد است. مانند همینگوی در سال های جنگ رانندهٔ آمبولانس بوده است. او دو رمان اول خود، آغاز "یک مرد: ۱۹۱۷" و "سه سرباز" را که به ترتیب در سال های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۱ منتشر شدند، بر اساس تجربیاتش در جبهه نوشت. او جنگ را به عنوان ابزار نظام سرمایه داری برای به اسارت کشیدن کارگران مورد انتقاد قرار می داد و از صلح گرایی و اصلاحات اجتماعی حمایت می کرد. در سال های جوانی اش چهره ای رادیکال و معترض بوده،
اما در سال های آخر عمر به چهره ای مرتجع بدل می شود که در ماجراهای مک کارتیسم در آمریکا علیه کسانی هم گواهی داده است. او دیدگاه های چپ داشت و کمونیست بود، علی رغم این که نویسندهٔ بسیار مهم و تأثیرگذاری است و در مقدمهٔ نجف دریابندری بر رمان «رگتایم» بر اهمیت و جایگاه مهم این نویسنده تأکید شده است، به خاطر دیدگاه های کمونیستی و چپش کنار گذشته شده و به او چندان در آمریکا توجه نشده است. در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، دوس پاسوس که توان ادبی خود را بر نقایص نظام سرمایه داری متمرکز کرده بود، در نظر چپ گرایان به قهرمان مبدل شد. نازی ها آثار او را به دلیل گرایش های چپ گرایانه محکوم کرده و سوزاندند. دوس پاسوس به دلیل تمایلات کمونیستی و شرکت در جنگ جهانی اول، در دیدگاه حاکمان نازی به یک فرد نامطلوب تبدیل شده بود، هرچند که او بعدها در پی پاکسازی های استالین، از کمونیسم روگردان شد. به سال ۱۹۳۸ با مقالهٔ ستایش آمیز ژان پل سارتر، شهرتش اوج گرفت. وی اشاره نمود که " «من دوس پاسوس را بزرگترین نویسنده زمانمان می دانم.» "'the greatest writer of our time' (No. 42)"" دوس پاسوس در ۲۸ سپتامبر ۱۹۷۰ میلادی در سن ۷۴ سالگی در بالتیمور، مریلند