Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اندرو ماری برنهم (زادهٔ ۷ ژانویهٔ ۱۹۷۰) سیاستمدار بریتانیایی و از مهٔ ۲۰۱۷ شهردار منچستر بزرگ است. برنهم از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۷ نمایندهٔ مجلس از حوزهٔ انتخابیهٔ لِی بود. او از اعضای حزب کارگر است. برنهم متولد ۱۹۷۰ در اینتری، مرزی ساید در حوالی بندر لیورپول است. برنهم در کابینهٔ گوردون براون مدتی وزیر بهداشت و مدتی وزیر فرهنگ، رسانه، ورزش بریتانیا بود. او پس از استعفای براون از رهبری حزب کارگر در سال ۲۰۱۰ برای انتخابات رهبری حزب نامزد شد ولی از بین ۵ نفر، چهارم شد. اد میلیبند برندهٔ انتخابات بود. پس از استعفای میلیبند از رهبری حزب در پی شکست حزب کارگر در انتخابات سراسری ۲۰۱۵ بریتانیا، برنهم دوباره برای انتخابات رهبری حزب اعلام نامزدی کرد ولی از جرمی کوربین شکست خورد. او هم اکنون شهردار منچستر بزرگ است و برای شرکت در انتخابات شهرداری منچستر در سال ۲۰۱۷ از سمتش به عنوان نمایندهٔ مجلس استعفا کرد.
گرانیتسیوتیس رودی است که به رود ایچلس می ریزد. این رود از کشور یونان می گذرد.
ساباتو رودی است که به والتورنو می ریزد. این رود از کشور ایتالیا می گذرد.
رود سیرت رودی است که به دانوب می ریزد. این رود از کشور رومانی می گذرد.
تسینو رودی است که به دریای آدریاتیک می ریزد. این رود از کشور ایتالیا می گذرد و طول آن است.
دوراتون رودی است که به دورو می ریزد. این رود از کشور اسپانیا می گذرد.
نالون رودی است که به خلیج بیسکای می ریزد. این رود از کشور اسپانیا می گذرد.
ناویا رودی است که به خلیج بیسکای می ریزد. این رود از کشور اسپانیا می گذرد.
ودجیو رودی است که به دریاچه لوگنو می ریزد. این رود از کشور سوئیس می گذرد.
ژلون رودی است که به رود پریپیات می ریزد. این رود از کشورهای بلاروس و اوکراین می گذرد و طول آن است.
کارشناسی ارشد حقوق (M.L. یا L.L.M ; زبان لاتین ' یا ') یک مدرک تحصیلات تکمیلی است که کسانی که یا دارای مدرک دانشگاهی کارشناسی حقوقند، یا دارندگان مدارک حرفه ای حقوق، یا مدرک کارشناسی در یک رشتهٔ مرتبط آن را تحصیل می کنند. در برخی حوزه های قضایی این مدرک مدرک حرفه ای مقدماتی برای پذیرش به شغل حقوقی است. در بیشتر ایالات و کشورها، برای وکیل شدن و اشتغال به کار حقوقی شخص باید ابتدا مدرک حقوق دریافت کند. با این که در بیشتر کشورهای کامن لا مدرک LL.B. لازم است، آمریکا و کانادا برای اشتغال به امر حقوق عموماً مدرک دکترای حرفه ای یا جی دی را لازم می دانند. جی دی یک دکترا و اولین درجه تخصصی تحصیلات تکمیلی در حقوق است. اگر شخص علاقه مند باشد از طریق پژوهش در یک حوزهٔ خاص حقوق دانش تخصصی کسب کند، می تواند پس از اخذ جی دی تحصیلاتش را در یک برنامه ال ال ام ادامه دهد.
دایَن جولی ابوت (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۹۵۳) سیاستمدار بریتانیایی از حزب کارگر است که از اکتبر ۲۰۱۶ به سمت وزیر در سایهٔ کشور منصوب شد. او در سال ۱۹۸۷ از حوزهٔ انتخابیهٔ هکنی نورت و استوک نوینگتون به عنوان نمایندهٔ مجلس عوام به پارلمان بریتانیا راه یافت و از آن زمان تاکنون در مجلس حضور دارد. او اولین زن سیاه پوستی است که به نمایندگی مجلس عوام انتخاب شد.
مبارز عدالت اجتماعی (؛ که عموماً مخفف آن SJW مورد استفاده قرار می گیرد) لفظی تحقیرآمیز در توصیف فردی است که دیدگاه های ترقی خواهی، از جمله فمینیسم، حقوق مدنی، چندگانگی فرهنگی، و سیاست های هویتی را ترویج کند. متهم شدن به SJW بودن مؤید این است که فرد در پی تأیید شخصی است و نه باور عمیق، و این که فرد برای ارتقای شهرت فردی درگیر جروبحث ها یا کنشگری ریاکارانهٔ عدالت اجتماعی می شود، که به ابراز فضیلت نیز مشهور است. این لفظ در قرن بیستم به عنوان لفظی خنثی یا مثبت برای افراد درگیر کنشگری عدالت اجتماعی شروع شد. در سال ۲۰۱۱ که اول بار در توییتر به کار رفت، از لفظی اساساً مثبت به یک لفظ کاملاً منفی تبدیل شد.
گوهرخان سلطان، (تولد ۱۶۰۸ استانبول– درگذشت ۱۶۶۲ استانبول) دختر احمد یکم از همسرش ماه پیکر سلطان، هم چنین خواهر عثمان دوم، مراد چهارم، ابراهیم یکم بود. زندگی نامه. گوهرخان در سال ۱۶۰۵ یا ۱۶۰۸ در استانبول متولد شد و احمد او را به افتخار عمه بزرگ خود گوهرخان نامید. مادرش ماه پیکر سلطان بود. گوهرخان در سال ۱۶۰۹ نامزد دریاسالار آغوز قره محمد پاشا شد. در تابستان ۱۶۱۲، گوهرخان، طبق خواسته پدرش، با اوکوز کارا محمد پاشا ازدواج کرد. در همان زمان خواهر بزرگترش عایشه سلطان با ناسوح پاشا وزیر اعظم ازدواج کرد. عروسی دو شاهزاده خانم در کاخ قدیم برگزار شد، کاخ ابراهیم پاشا به عنوان اقامتگاه به این زوج داده شد. محمد پاشا از سال ۱۶۱۴ تا ۱۶۱۶ به عنوان وزیراعظم در زمان احمد یکم و برای چند ماه در سال ۱۶۱۹ در زمان عثمان دوم خدمت کرد. پس از برکناری دوم از این مقام، در حدود سال ۱۶۲۲ در حلب درگذشت. گوهرخان با او صاحب پسری شد که در سال ۱۶۲۳ به دنیا آمد. گوهرخان سلطان، در دوران سلطنت برادرش، مراد چهارم، در سال ۱۶۲۴ با توپال رجب پاشا ازدواج کرد، رجب پاشا در سال ۱۶۳۲ به عنوان وزیر اعظم زیر نظر برادرش مراد چهارم خدمت کرد. او با رجب پاشا ص
احب دختری به نام صفیه خانم سلطان (۱۶۳۰ - ۱۶۸۲) شد که در سال ۱۶۴۴ با اباضه سیاوش پاشا ازدواج کرد. پس از اعدام رجب پاشا در سال ۱۶۳۳ با کانبور مصطفی پاشا ازدواج کرد. گوهرخان در سال ۱۶۶۲ فوت شد و در آرامگاه پدرش احمد یکم در مسجد آبی دفن شد، پس از مرگ وی مصطفی پاشا باخواهر بزرگتر همسرش، فاطمه سلطان ازدواج کرد.
محمدامین اسدی (زادهٔ ۳ دی ۱۳۷۷ در قم ) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه نیروی زمینی تهران بازی می کند. سابقه باشگاهی. اسدی در تابستان سال ۱۳۹۶ با نظر برانکو ایوانکوویچ از تیم پایه پرسپولیس به تیم بزرگسالان پرسپولیس پیوست. محمد امین اسدی در ۲۱ دی ماه ۹۸ با قرارداد قرضی به مدت ۶ ماه به باشگاه نفت مسجد سلیمان پیوست. آقای گل. اسدی سابقه آقای گلی در لیگ امیدهای تهران را دارد با سابقه زدن۲۵ گل
ویروس ۲۰۰۰ یک مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۳۷۸ به کارگردانی فریال بهزاد و تهیه کنندگی علی اکبر کرد و حسین مروی است که در نوروز ۱۳۷۹ از شبکه دو سیما پخش شد. خلاصه داستان. داستان این سریال، کشمکش یک مهندس جوان کامپیوتر را برای انتخاب همسر آینده اش از طریق رایانه نشان می داد.
جامعه سومالیایی ها در فنلاند () شهروندان و تبعه فنلاند با اصلیت سومالی هستند. آن ها چهارمین اقلیت بزرگ فنلاند را بعد از سوئدی ها، روس ها و استونی ها تشکیل می دهند. بررسی اجمالی. اولین مهاجران سومالیایی در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ به فنلاند آمدند. در فاصله ۱۹۹۰ و ۱۹۹۵ تعداد شهروندان سومالی در فنلاند از ۴۴ به ۴٫۰۴۴ افزایش یافت. اولین دسته که وارد شد دانشجویان دانشگاه های شوروی از اتحاد شوروی سابق بودند. بعداً، پناه جویان بیشتری مستقیم از سومالی وارد شدند که بیشتر آن ها از طریق برنامه پیوند خانوادگی این کار را کردند. مانند سایر گروهای مهاجر در فنلاند، به ویژه مسلمانان، سومالیایی ها هدف جنایات نفرت بار قرارگرفته اند. بر اساس گزارش دانشکده پلیس فنلاند در سال ۲۰۰۹، ۸٪ از جمع قربانیان متولد سومالی بوده اند درحالی که تنها ۴٪ از مهاجمین مظنون را سومالیایی ها تشکیل می دادند. بیشتر مرتکبان مظنون مردان جوان فنلاندی هستند که بیشتر اوقات مهاجران هم سن غریبه از سومالی، عراق و ترکیه را هدف قرار می دادند. به گفته مددکاران اجتماعی، فشار ناشی از زندگی کردن بین دو فرهنگ ناهمخوان منجر به بزهکاری در سنین بین ۱۷ تا ۲۰ ساله ن
اراضی در جامعه سومالیایی ها گردیده است. عدم اشراف والدین سومالی به خدمات اجتماعی مختلف برای رسیدگی به این امور، این وضعیت را تشدید کرده است. برای برخورد با موضوع، سازمان های جوامع سومالیایی با پلیس فنلاند و کارکنان خدمات اجتماعی و همچنین با نمایندگان شهرداری در هلسینکی همکاری می کنند. آن ها در تلاشند تا مددکاران اجتماعی بیشتری را برای جامعه سومالیایی ها استخدام کنند. بهر صورت در طول سالیان این وضعیت بهبود پیدا کرده است. تعداد مهاجرین سومالی بیشتری در جامعه خودشان صاحب شغل شده اند، گرچه بسیاری از این مشاغل آمارگیری نشده اند. بعضی سومالی ها با آموزش زبان به شغل در زمینه های تخصصی خودشان روی آورده اند اما بعضی دیگر مانند اغلب مهاجرین در عمومیت شان کارهای موقت کسب کرده اند. جمعیت سنجی. سومالیایی ها یکی از بزرگ ترین اقلیت های قومی در فنلاند هستند و بزرگ ترین گروه قابل توجهی که اصلیت اروپایی ندارند. در سال ۲۰۰۹ تعداد شهروندان سومالی ۵٫۵۷۰ بود اما به همین تعداد ممکن بود موقعیت شهروندی فنلاند را دریافت کرده باشند. بنابر گزارش روزنامه ملی فنلاند، هلسینکی سونامت، آمار سومالی زبانان فنلاند در سال ۲۰۱۰ تا نزدیک ۱۰٪ در یک
سال افزایش پیدا کرد. در ۲۰۱۴ آمار سومالی زبانان در فنلاند ۱۶٫۷۲۱ نفر بود.
تلفن مشترک یک مجموعه تلویزیونی محصول۱۳۷۸ به کارگردانی خسرو ملکان، نویسندگی خسرو ملکان، لیلا نقییان و تهیه کنندگی خسرو ملکان می باشد که در نوروز ۱۳۷۹ از شبکه یک پخش شد. این مجموعه از دردسرهای تلفن مشترک در یک آپارتمان پرده برمی دارد.
مهاجرت به استرالیا () بخشی از تاریخ مهاجرت انسانی است که در آفریقا آغاز شده است. تاریخ مهاجرت استرالیا با مهاجرت اولیه انسان به قاره حدود ۵۰٬۰۰۰ سال پیش آغاز شد که اجداد بومیان استرالیا از طریق جزایر دریای جنوب شرقی آسیا و گینه نو وارد این قاره شدند. استقرار دائمی اروپا در سال ۱۷۸۸ با تأسیس یک مستعمره بریتانیا در نیو ساوت ولز آغاز شد. استرالیا در سال ۱۹۰۱ از اولین فدراسیون سیاست استرالیای سفیدپوست حمایت کرد و آن را که بعد از جنگ جهانی دوم لغو شده بود، حفظ کرد. از سال ۱۹۴۵ بیش از ۷ میلیون نفر در استرالیا مستقر شده اند. از اواخر دهه ۱۹۷۰، افزایش قابل توجه در مهاجرت از کشورهای آسیایی و دیگر کشورهای غیر اروپایی استرالیا را به یک کشور چند فرهنگی تبدیل کرد. تنها مهاجرت هایی که از خارج از کشور وجود داشت از ۳۰٬۰۴۲ نفر در سال های ۱۹۹۲ تا ۹۳ به ۱۷۸٬۵۸۲ نفر در سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ افزایش یافت. بزرگ ترین بخش های این مهاجرت، مهاجرت ماهرانه و برنامه های بازسازی مجدد خانواده بود. در سال ۲۰۱۴ یک مطالعه جامعه شناسانه به این نتیجه رسید که «استرالیا و کانادا بیشترین مهاجرت را در بین کشورهای غربی دارند.» استرالیا به عنوان امضاء کنند
ه کنوانسیون وضعیت پناهندگان، بسیاری از پناهجویان را اسکان داد. در سال های اخیر، سیاست استرالیا در بازداشت کسانی که توسط قایق به این کشور ورود غیرقانونی داشتند باعث ایجاد اختلاف نظر علیه این کشور شد. بر اساس منابع معتبر، مهم ترین مسیرهای مهاجرت به استرالیا در سال ۲۰۲۵ به شرح زیر هستند: ۱. ویزای کاری استرالیا (اسکیل ورکر). این نوع ویزا مخصوص افراد ماهر در حرفه یا تخصص خود است. مهاجرت کاری به عواملی مانند مدرک تحصیلی، سابقه ی کاری، سطح زبان انگلیسی و سن متقاضی بستگی دارد. برای اقدام، کسب حداقل ۶۵ امتیاز ضروری است، هرچند این امتیاز به تنهایی تضمینی برای دریافت ویزا نیست. انواع این ویزا شامل: حداکثر سن مجاز برای اقدام ۴۵ سال است و بیشترین امتیاز به افراد بین ۲۵ تا ۳۲ سال تعلق می گیرد. همچنین، برای کسب امتیاز در بخش زبان، داشتن نمره آیلتس بالاتر از ۶ یا PTE بالاتر از ۵۰ توصیه می شود. سابقه کار مرتبط و مدرک تحصیلی معتبر نیز از معیارهای کلیدی هستند. ۲. ویزای سرمایه گذاری استرالیا. این ویزا مناسب صاحبان مشاغل، کارآفرینان و سرمایه گذاران با سابقه موفق است. در این مسیر، دارایی های مالی اهمیت زیادی دارد و متقاضیان باید ا
متیازات لازم را کسب کنند. نکته مهم: از تاریخ ۳۱ جولای ۲۰۲۴، صدور ویزای ۱۸۸ (موقت) متوقف شده است. پیش تر، ویزای ۸۸۸ برای تبدیل این نوع ویزا به اقامت دائم استفاده می شد. ۳. ویزای توریستی استرالیا. این ویزا برای سفرهای کوتاه مدت با اهداف گردشگری، دیدار خانواده یا امور تجاری صادر می شود و شامل ساب کلاس های ۶۰۰، ۶۰۱ و ۶۵۱ است. مدت اعتبار این ویزا معمولاً بین ۳ تا ۱۲ ماه است. دارندگان این ویزا مجاز به کار یا اقامت طولانی مدت در استرالیا نیستند و این نوع ویزا به اقامت دائم منجر نمی شود. ۴. ویزای خانوادگی استرالیا. این ویزا برای افرادی صادر می شود که قصد پیوستن به بستگان خود در استرالیا (همسر، فرزند، والدین یا سایر اعضای خانواده) را دارند. بستگان باید شهروند یا دارای اقامت دائم استرالیا باشند. ویزاهای خانوادگی شامل چندین ساب کلاس مختلف هستند. افرادی که اقامت دائم دارند، می توانند همسر و فرزندان زیر ۲۳ سال را با خود همراه کنند. فرزندان بالای ۲۳ سال باید به صورت مستقل اقدام کنند. ۵. ویزای تحصیلی استرالیا. این ویزا (ساب کلاس ۵۰۰) به دانشجویان بین المللی اجازه تحصیل در مؤسسات آموزشی استرالیا را می دهد. لازم به ذکر است که
ویزای تحصیلی به تنهایی منجر به اقامت دائم نمی شود. ۶. ویزای ملی نوآوری استرالیا (Global Talent). این ویزا که قبلاً با عنوان گلوبال تلنت شناخته می شد، برای افراد نخبه و متخصص در حوزه های خاص طراحی شده است. متقاضیان باید تخصص قابل توجهی در یکی از زمینه های معرفی شده از سوی دولت استرالیا داشته باشند.
خانزاده سلطان، (۱۶۰۹ استانبول – ۲۱ سپتامبر ۱۶۵۰ استانبول) دختر احمد یکم از همسرش ماه پیکر سلطان همچنین خواهر عثمان دوم، مراد چهارم، ابراهیم یکم و عمه محمد چهارم بود. زندگی نامه. خانزاده سلطان در استانبول به دنیا آمد. او بعد از مرگ احمد یکم در سال ۱۶۱۷ همراه با مادرش به قصر قدیمی رفت. وی در سال ۱۶۲۳ با داماد بایرام پاشا ازدواج کرد و صاحب یک دختر شد. همسرش یکی از دولتمردان عثمانی بود که بعدا وزیر اعظم شد اما به فرمان مراد در سال ۱۶۳۸ اعدام شد. خانزاده سلطان بعد از مرگ بایرام پاشا در سال ۱۶۳۹ با داماد نقاش مصطفی پاشا ازدواج کرد. او در زمان سلطنت ابراهیم مورد احترام بود اما در سال ۱۶۴۷ به ادرنه تبعید شد و ثروتش از او گرفته شد. خانزاده سلطان در سال ۱۶۵۰ فوت شد و در مقبره ابراهیم یکم در مسجد ایاصوفیا دفن شد. منابع. مشارکت کنندگان ویکی پدیا، Hanzade_Sultan، ویکی پدیا انگلیسی، دانشنامه آزاد (بارگذاری ۱۶ تیر ۱۳۹۶) Hanzâde Sultan Sarayı. "Hanzâde Sultan Sarayı". 3 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
جان اوبری ،(زاده۱۲ مارس ۱۶۲۶- درگذشت ۷ ژوئن ۱۶۹۷)، عتیقه شناس، فیلسوف طبیعی و نویسندهٔ انگلیسی بود. او بیشتر به عنوان نویسندهٔ کتاب «زندگینامه های کوتاه» شناخته شده است. او یک باستان شناس پیشگام بود که (اغلب برای اولین بار) بسیاری از خرسنگ ها و دیگر بناهای تاریخی را در جنوب انگلیس ثبت کرده است و به ویژه به عنوان کاشف بنای هنج آوبری شهرت دارد. گودال های اوبری استون هنج به افتخار او نامگذاری شده اند. گرچه در این مورد شک وجود دارد که آیا گودالهایی که او مشاهده کرد همین گودالها هستند یا خیر. او همچنین یک توده شناس پیشگام بود، و مطالب متفرقه و گوناگونی از آداب و رسوم،سنت ها و باورهایی تحت عنوان «باقی ماندهٔ عرفان و یهودیت» را جمع آوری می کرد. او تصمیم به جمع آوری تاریخچه، شهرستانهای ویلتشر و ساری گرفت، گرچه هر دو پروژه ناتمام باقی ماندند. او به ریاضیات کاربردی و نجوم علاقه فراوانی داشت و با بسیاری از بزرگترین دانشمندان روزگار دوست بود. بیشتر قرن نوزدهم و بیستم، به خاطر شهرت و محبوبیت کتاب «زندگینامه های کوتاه»، اوبری کمی بیشتر از یک سرگرم کنندهٔ خاص، غیرعادی و دری وری گوی دارای اعتماد به نفس در نظر گرفته شد. فقط د
ر دهه ۱۹۷۰، از وسعت نظر و نوآوری هایش در پژوهش به طور گسترده ای قدردانی شد. او در طول عمر خود مطالب کمی منتشر کرد، و بسیاری از مهمترین نسخه های خطی او (که بیشتر آنها در کتابخانه بادلین نگهداری می شود) منتشر نشده باقی مانده است یا تنها بخشی از آنها و به صورتی نامطلوب منتشر شده اند.
ناکام یا Nokmim عنوان سازمانی مسلح از سربازان یهودی بود که پس از جنگ جهانی دوم عوامل کشتار یهودیان در هلوکاست را شکار و ترور می کردند. ادعا شده است که حییم وایزمن نخست وزیر وقت اسراییل این عملیات را تأیید کرده بوده است. ادعا شده که این سازمان طرحی برای قتل ۶ میلیون نفر از جمعیت آلمان در ازای کشتار یهودیان در هلوکاست در نظر داشته است تا با مسمومیت منجر به قتل این افراد شود.
ادوارد مایکل «اد» بالز (زادهٔ ۲۵ فوریهٔ ۱۹۶۷) سیاستمدار سابق حزب کارگر که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ نمایندهٔ مجلس عوام از حوزهٔ انتخابیهٔ نورمانتون، و از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ نمایندهٔ مجلس از حوزهٔ انتخابیهٔ مورلی و اوت وود بود. او در انتخابات سراسری سال ۲۰۱۵ از نامزد حزب محافظه کار شکست خورد و کرسی اش را از دست داد. او برای انتخابات رهبری حزب کارگر در سال ۲۰۱۰ اعلام نامزدی کرد که در نهایت سوم شد. اد میلیبند برندهٔ انتخابات شد.
نخستین جنگ استقلال ایتالیا () جنگی بود که در سال های ۱۸۴۸ تا ۴۹ میان پادشاهی ساردنی و امپراتوری اتریش درگرفت. این جنگ در مناطق کوستوزا و نووارا شدید تر بود و نهایتاً اتریشی ها در آن پیروز شدند. این جنگ بخشی از انقلاب سال ۱۸۴۸ ایتالیا نیز بحساب می آید. انقلاب ۱۸۴۸. این انقلاب شورش های سازمان یافته ای بود که ساکنان شبه جزیره ایتالیا و سیسیل تحت رهبری روشنفکران و کسانی که خواهان یک حکومت لیبرال بودند انجام شد. ناسیونالیست های ایتالیایی در این انقلاب تلاش می کردند تا سلطه واپسگرایانه اتریش بر کشورشان را پایان دهند. در این برهه ایتالیا یک کشور متحد نبود بلکه بخش ها و ایالت های مختلفی را شامل می شد. ایالت های شمالی تحت سلطه امپراتوری اتریش بود. تمایل به آزادی از حاکمیت خارجی و رهبری محافظه کار اتریشی ها باعث شد که ایتالیایی ها گام های اولیه برای بیرون کردن اتریش از سرزمینشان را بردارند. نخستین گام این انقلاب توسط ایالت پیه دومونت یکی از چهار ایالتی که اتریشی ها به ساکنانش حقوق لیبرالی داده بودند برداشته شد. علاوه بر این قیام ها در پادشاهی لومباردی ونه تیا به طور خاص در میلان اتریشی ها را وادار کرد تا به کوادریلاته
رو عقب نشینی کنند. در سال ۱۸۴۸ شورش های مختلفی در سراسر اروپا از جمله در ایتالیا بوقوع پیوست. در مناطق تحت کنترل اتریش یعنی پادشاهی لومباردی ونه تیا و میلان و ونیز شورش هایی وجود داشت. پادشاهی ساردینی تصمیم گرفت تا این لحظات را در یابد و علیه امپراتوری اتریش اعلام جنگ کرد. این پادشاهی با کمک ایالت پاپال و سیسیل اتریشی ها را مجبور به عقب نشینی کرد و آنها سرزمین های تحت کنترلشان در این کشور را از دست دادند. جنگ. نیروهایی که در این جنگ شرکت داشتند شامل دو سپاه و یک لشکر با ۱۲۰۰۰ سرباز بود. بهترین یکان های موجود در این جنگ یکان توپخانه و سواره نظام بودند. در ۲۱ مارس دوک توسکانی نیز اعلام کرد که علیه اتریش در این جنگ شرکت می کند. او ۶۷۰۰ سرباز داشت. ارتش پاپال هم نیروی مشابهی داشت که توسط بسیاری از رزمندگان داوطلب حمایت می شد. در ۲۵ مارس پیشقراولان سپاه دوم وارد میلان شدند. پیروزی اتریش. در سال ۱۸۴۸ که بعنوان سال انقلاب ها شناخته می شود انقلابیون از هر حرکتی در کشورهای اروپایی بجز بریتانیا و روسیه که قصد ایجاد حکومتی مشروطه داشتند حمایت می کرد. در این سال فرانسوی ها وارد نخستین جنگ استقلال ایتالیا نشدند. اگرچه در
ابتدا ارتش اتریش در ۲۹ مه در منطقه کورتاتون سپاهیان ایتالیا را شکست داد ولی نیروهای مقاومت تجدید سازماندهی کردند و نبرد گویتو را یک روز بعد به نفع خود تمام کردند. بعد از شکست های دیگری که به سربازان استقلال طلب ایتالیا در نوارا، ورچلی، تورین و برسیا وارد شد این مناطق مجدداً به تصرف سپاه اتریش درآمد و نهایتاً در ششم اوت سال ۱۸۴۹ کارل آلبرت به نفع پسرش ویکتور امانوئل از قدرت کناره گیری کرد و با اتریش قرار داد صلح امضا کرد و ۶۵ میلیون فرانک نیز به اتریش غرامت داد.
قیام ماداگاسکار () شورش ناسیونالیست های این کشور علیه حکومت استعماری فرانسه در ماداگاسکار بود که از مارس ۱۹۴۷ تا دسامبر ۱۹۴۸ ادامه داشت. ژوزف رواهانگی و ژاک رابمانیارا از حزب جنبش دمکراتیک نوسازی ماداگاسکار (MDRM)، تلاش کردند تا از طریق قانونی استقلال ماداگاسکار را بدست بیاورند. شکست این طرح و واکنش شدید علیه آن از سوی دولت سوسیالیست باعث رادیکالیزه شدن مردم و تعدادی از رهبران گروه های شبه نظامی مخفی در این کشور شد. در شب ۲۹ مارس سال ۱۹۴۷، حملات غافلگیرانه ای توسط ملی گرایان نیزه بدست علیه پایگاه های نظامی و مزارع فرانسوی ها در بخش شرقی این جزیره انجام شد. این خواسته ملی به سرعت به جنوب رسید و در ماه های بعد به بخش های مرکزی و پایتخت گسترش یافت بطوریکه تعداد رزمندگانی که به این حرکت پیوستند به بیش از یک میلیون نفر رسید. شروع سرکوبی. در ماه مه دولت فرانسه شروع به سرکوب ملی گرایان کرد. حکومت فرانسه ۱۸۰۰۰ سرباز را به ماداگاسکار فرستاد. آنها نیروهایی بودند که از سایر مستعمره های فرانسه در آفریقا به ماداگاسکار اعزام می شدند. استعمارگران برای در هم شکستن این قیام وحشت آفرینی می کردند و در جنگ های فیزیکی و روانی تاک
تیک های متنوعی را بکار می بردند. نیروهای نظامی فرانسه با اعدام های دسته جمعی، شکنجه، تجاوز، آتش زدن روستاها، مجازات های جمعی و جنایات دیگر مانند پرتاب زندانیان از هواپیما با این شورش مقابله می کردند. گفته می شود تعداد نفراتی که توسط فرانسه کشته شدند حداقل ۱۱٬۰۰۰ و حداکثر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر بوده است. ملی گرایان نیز تقریباً ۵۵۰ از اتباع فرانسوی و همچنین ۱۹۰۰ تن از هواداران یک حزب سیاسی ماداگاسکار طرفدار فرانسه را به قتل رساندند. تا اوت سال ۱۹۴۸ اکثر رهبران ناسیونالیست ها کشته یا دستگیر شدند و قیام در دسامبر ۱۹۴۸ متوقف شد. سرکوب خشونت آمیز شورشیان ناسیونالیست، در جامعه ماداگاسکار ایجاد ترس کرد. یک نسل از پیشقراولان این کشور از بین رفت و هنگامی که در سال ۱۹۶۰ ماداگاسکار به استقلال دست یافت، چالش هایی را برای این کشور ایجاد کرد. سه تن از رهبران طراز اول ماداگاسکار دستگیر، شکنجه و در زندان نگهداری شدند تا زمانی که در سال ۱۹۵۸ به آنها عفو داده شد. مونیا جونا یکی دیگر از رهبران ملی گرایان که از این درگیری جان سالم به در برده بود، نیز به مدت نه سال زندانی شد و بعدها حزب ماداگاسکار برای ماداگاسکاری(MONIMA) را تأسیس کرد که تأث
یر قابل توجهی در سیاست این کشور گذاشت. موضع فرانسه. فرانسه بیشتر اسناد مربوط به قیام ماداگاسکار را طبقه بندی کرد و دولت فرانسه در این مورد سکوت پیشه کرد تا زمانی که ژاک شیراک، رئیس جمهور فرانسه، طی دیداری رسمی از ماداگاسکار در سال ۲۰۰۵، آن سرکوب را «غیرقابل قبول» توصیف کرد. تعدادی از رهبران ماداگاسکار فیلم ها یی از دوران قیام کشورشان را تهیه کردند. در سال ۱۹۶۷، دولت ماداگاسکار روز ۲۹ مارس را تعطیل اعلام کرد و در سال ۲۰۱۲ موزه ای در این کشور ویژه قیام در شهر مورامانگا افتتاح شد.
جنگ استقلال () به درگیری بر سر سرزمینی گفته می شود که اعلام استقلال کرده است. این گونه جنگ ها هنگامی آغاز می شوند که دولت حاکم بر آن سرزمین برای دفاع از حاکمیت خود با نیروی نظامی یا جمعیت بومی یا جدایی طلبان ساکن در آن سرزمین درگیر می شود. در صورتیکه حاکمیتی جدید در این سرزمین تأسیس شود به درگیری های مربوط به آن «جنگ استقلال» گفته می شود. نمونه ها. از نمونه های جنگ استقلال می توان به جنگ هایی اشاره کرد که یونان در سال های ۱۸۲۱ تا ۱۸۲۹ با امپراتوری عثمانی داشت. جنگ استقلال ترکیه علیه متفقین در سال ۱۹۲۰ به رهبری مصطفی کمال آتاتورک، جنگ استقلال مجارستان در سال های ۱۸۴۸ و ۱۸۴۹ و جنگ استقلال ایرلند در سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۱ از جمله این جنگ ها هستند. نمونه هایی از جنگ استقلال عبارتند از:
جنگ استقلال لیتوانی ()؛ (به انگلیسی Lithuanian Wars of Independence) که به نبرد آزادی نیز شناخته می شود به جنگ هایی گفته می شود که لیتوانی در دفاع برای استقلال خود در پایان جنگ جهانی اول کرده است. این جنگ ها در ماه های اوت ۱۹۱۹ و دسامبر سال ۱۹۱۸ با بلشویک ها، در ژوئن تا دسامبر۱۹۱۹ با ارتش برمونتین که خواهان برپایی امپراتوری روسیه بودند و در فاصله ماه های ژوئن تا دسامبر سال۱۹۱۹ با لهستانی ها به ثبت رسیده است. پیشینه. بعد از تجزیه لهستان-لیتوانی که در نیمهٔ دوم قرن ۱۸ میلادی (سال ۱۷۹۵) رخ داد و به پایان موجودیت مشترک المنافع لهستان-لیتوانی انجامید، لیتوانی به امپراتوری روسیه پیوست. در قرن نوزدهم جنبش ملی لیتوانی شروع شد و در ابتدای قرن بیستم به تأسیس دولت ملی و مستقل لیتوانی انجامید. در اثنای جنگ جهانی اول لیتوانی طی سال های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ توسط آلمان ها اشغال شد. در ۱۶ فوریه ۱۹۱۸، شورای لیتوانی اعلام کرد استقلال خود را مجدداً اعلام کرد. اعلام استقلال لیتوانی توسط آلمان ها سرکوب شد ولی در مارس ۱۹۱۸ آلمانی ها لیتوانی را به عنوان یکی از اقمار خود پذیرفتند بشرط اینکه ارتش، پلیس و مؤسسه های مدنی نداشته باشد. در ۱۱ نوا
مبر ۱۹۱۸، آلمان در جبهه غرب اش توافق آتش بس را امضا کرد و به طور رسمی شکست در این جنگ و سلطه بر روی لیتوانی را پذیرفت. تشکیل اولین دولت ملی. اولین دولت ملی، به رهبری آگوستین ولدماراس تشکیل شد. او اطلاعیه ای صادر کرد که لیتوانی نیازی به نیروی نظامی نداشته، چرا که قصد نداشته در جنگ شرکت کند و فقط به یک نیروی شبه نظامی کوچک نیاز دارد. تشکیل ارتش. اولین قانون برای ایجاد ارتش در تاریخ ۲۳ نوامبر ۱۹۱۸ به تصویب رسید. گسترش و سازمان آن به آرامی انجام شد چرا که کمبود بودجه، اسلحه، مهمات و فرماندهان نظامی با تجربه مانع از چنین گسترشی می شد. در ۲۰ دسامبر آنتنا اسمتونا و اگوستین ولدماراس برای درخواست کمک به آلمان رفتند. آلمان به لیتوانی صدها میلیون دلار پرداخت و ساختار ارتش جوان لیتوانی تحت حمایت ارتش آلمان قرار گرفت. بعد از بازگشت این دو، شورای لیتوانی کابینه اگوستین ولدماراس را منحل کرد؛ مایکل اسلزویچ نخست وزیر شد و در تاریخ ۲۶ دسامبر ۱۹۱۸ او کابینه اش را تشکیل داد. او به فاصله کوتاهی اعلام کرد که لیتوانی با تهدیدی جدی روبروست و از مردم خواست تا برای دفاع از آن به نیروهای دولتی بپیوندند. آلمان برای انجام التزامات نظامی
نسبت به لیتوانی تلاش کرد یک نیروی داوطلب را در خاک لیتوانی سازماندهی کند ولی این تلاش شکست خورد. تعدادی از داوطلبان به آلمان فرستاده شدند تا آموزش سازماندهی دیگر نیروهای داوطلب را کسب کنند. نهایتاً یک یکان داوطلب تشکیل شد. به این نیروها روزانه ۵ فرانک و ماهانه ۳۰ فرانک داده می شد. این یکان در ماه ژانویه ۱۹۱۹ به لیتوانی بازگشت. در پایان ماه ژانویه ۴۰۰ داوطلب به مناطق الوتوس، جوناوا، کداینیای و کاوناس آمدند. آن ها شالوده بریگاردهای داوطلب در لیتوانی را تشکیل دادند. پس از تلاش های موفق در جمع آوری نیروی داوطلب برای دفاع از مناطق لیتوانی، در ۵ مارس ۱۹۱۹ برای گسترش نیروهای مسلح لیتوانی بسیج نیرو شروع شد. در این بسیج مردان متولد در سال های ۱۸۹۷ و ۱۸۹۹ نام نویسی می شدند. در پایان تابستان ۱۹۱۹، ارتش لیتوانی حدود ۸۰۰۰ رزمنده داشت. طی جنگ هایی که به دنبال این بسیج بوقوع پیوست، ۱۷۰۰ داوطلب کشته و بیش از ۲۶۰۰ نفر زخمی شدند و آمار مفقودین به ۸۰۰ نفر رسید. تاریخ نویسان آمار کشته ها را ۱۴۴۴ نفر نیز ذکر کرده اند.
جنگ استقلال اریتره () جنگی بود که از اول سپتامبر سال ۱۹۶۱ تا ۲۹ مه سال ۱۹۹۱ به مدت ۲۹ سال و هشت ماه و ۴ هفته بطول انجامید. این جنگ بین دولت اتیوپی و جدایی طلبان اریتره، قبل و در طول جنگ داخلی اتیوپی رخ داد. این جنگ در زمان استقلال اریتره از اتیوپی آغاز شد. پیشینه. بعد از جنگ جهانی دوم، اریتره بخشی از اتیوپی شده بود. هر دو کشور از سلطه ایتالیا آزاد شده بودند. بعد از جنگ جهانی دوم اتیوپی ادعا کرد که اریتره بخشی از کشورش است. در اوائل سال ۱۹۵۰خواسته های اتیوپی محقق شد چرا که مجمع عمومی سازمان ملل متحد اریتره را به اتیوپی به عنوان یک استان اتیوپی شناسایی کرد. پس از کودتای مارکسیستی سال ۱۹۷۴ در اتیوپی که نظام پادشاهی این کشور سرنگون شد، اتیوپی تا پایان دهه ۱۹۸۰ از پشتیبانی شوروی برخوردار بودند، ولی در زمانی که گلاسنوست و پرسترویکا سیاست های خارجی مسکو را تحت تأثیر قرار داد و کمک های اتحاد جماهیر شوروی به این کشور قطع شد. رای استقلال. هنگامی که جبهه آزادیبخش خلق اریتره نیروهای اتیوپی در اریتره را شکست داد با کمک جبهه دموکراتیک انقلابی خلق اتیوپی، کنترل جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی را بدست گرفت. در آوریل ۱۹۹۳ مردم ار
یتره در یک همه پرسی به استقلال رای دادند. دو گروه اصلی شورشی، جبهه آزادیبخش اریتره و جبهه آزادیبخش خلق اریتره، در دو جنگ آزادسازی این کشور شرکت داشتند.