Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کرده بودند و بنام پسرهای شیکاگو شناخته می شدند. چند سال بعد در سال ۱۹۸۰ رژیم پینوشه قانون اساسی شیلی را تغییر داد و آن را با یک قانون اساسی که توسط طرفدارانش تهیه شده بود جایگزین کرد. کودتای ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳. کودتای ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ توسط یک گروه نظامی شامل چهار افسر ارتش انجام شد. در رآس این افسران ژنرال آگوستو پینوشه قرار داشت. علاوه بر او فرمانده نیروی زمینی با ۳۰ هزار نیرو، فرمانده نیروی هوایی با ۹۰۰۰ نیرو و آدمیرال خوزه توریبیو مرینو کاسترو فرمانده نیروی دریایی با ۱۵۰۰۰ نیرو و دیگری ژنرال سزار مندوزا فرمانده تفنگداران ویژه دولت با ۳۰۰۰۰ نیرو قرار داشتند. این کودتا در کادر یک جنگ سرد بین المللی و در شرایط مناسب برای جنگ داخلی انجام شد. در زمان کودتا شیلی در بحرانی اقتصادی نیز به سر می برد. در سطح بین المللی دولت آلنده که با کوبا آشتی کرده بود و نسبت به اتحاد جماهیر شوروی سیاست درهای بازداشت باعث نارضایتی آمریکا شده بود. چگونگی کودتا. تهاجم به کاخ ریاست جمهوری. حکومت نظامی در کنترل چهار افسر بنام های سزار مندوزا، خوزه توریبیو مرینو، فرناندو ماته ای و هومبرتو گوردن بود کارلوس آلتامیرانو رئیس حزب سوسیالیست شیل
ی نسبت به وقوع یک کودتا توسط نیروی دریایی هشدار داده بود و در سخنانی آتشین اعلام کرد که شیلی به ویتنامی دوم تبدیل خواهد شد. کودتا در شب دهم سپتامبر ۱۹۷۳ شروع شد. در سپتامبر ۱۹۷۳ نیروی دریایی آمریکا مانند هر سال با نیروی دریایی شیلی مانورهایشان را شروع کردند. سربازان پیاده نظام نیروی دریایی در روز ۱۰ سپتامبر۱۹۷۳ با ۴ کشتی نیروی دریایی از ساحل والپارایسو عبور کردند. در شب ۱۰ سپتامبر نظامیان ارتباطات شهرها را قطع کردند. در ساعت ۶ صبح ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ عملیات نظامی وسیعی در کل کشور شروع شد و بجز در سانتیاگو در سایر شهرها بدون مقاومت قابل توجه به پیش رفت. در ساعت ۹ صبح، کاخ ریاست جمهوری، توسط ارتش محاصره شد. کشته شدن آلنده. سالوادور آلنده در ساعت ۷ صبح وارد کاخ شده بود. پاتریسیو کارخاوال معاون دریادار در تماسی تلفنی به آلنده پیشنهاد کرد که شیلی را به همراه خانواده اش ترک کند؛ ولی آلنده این پیشنهاد را رد کرد. او اطمینان داشت که این پیشنهاد یک تله است. او به همراه ۴۲ تن از محافظانش که گفته بودند تا پای جان آماده اند که در کاخ باقی بمانند مقاومت کرد. کمی قبل از ظهر فرمان بمباران کاخ صادر شد. دو جنگنده کاخ را بمباران کر
دند. بعد از ساعت ۱۴ بعد از ظهر آلنده کشته شد. او با یک اسلحه اتوماتیک خودکشی کرده بود. کمی پیش از آن در تماسی تلفنی با یکی از کودتاگران گفته بود «رئیس جمهور منتخب مردم شیلی تسلیم نخواهد شد» نقض حقوق بشر. حاکمیت نظامی در شیلی فعالان سیاسی را به صورت برنامه ریزی شده سرکوب می کرد. روشنفکران برای این اقدامات پینوشه واژه نسل کشی سیاسی را بکار می بردند. شدیدترین خشونت ها در سه ماهه اول کودتا صورت گرفت. رژیم کودتا هزاران تن از فعالان چپ را به قتل رساند یا آن ها را ناپدید کرد. از ابتدای کودتا تا نوامبر ۱۹۷۳ نزدیک به ۴۰۰۰ زندانی سیاسی در استادیوم عمومی سانتیاگو نگهداری می شدند. از این تعداد ۱۸۵۰ نفر اعدام و ۱۳۰۰ نفر دیگر ناپدید شدند. از مشهورترین چهره هایی که در جریان روزهای بعد از کودتا قربانی شد، چارلز هورمان شهروند آمریکایی است. موسیقی دان شیلیایی ویکتور خارا به همراه هفتاد نفر دیگر که بنام کاروان مرگ معروف شدند نیز از دیگر قربانیان کودتا در شیلی بودند. از وحشیانه ترین روش هایی که افراد پینوشه برای سرکوب مخالفان بکار می بردند پرتاب زنان باردار از هواپیما بود. او عقیده داشت که این روش برای انتقام گیری از هواداران آل
نده است که سربازان او را کشته اند. از دیگر کشتارهایی که رژیم پینوشه مرتکب شد یکی عملیات کلمبو و دیگری عملیات کوندور را می توان نام برد. اقتصاد و رفرم های بازار آزاد. پس از در دست گرفتن حکومت از سوی ارتش در سال ۱۹۷۳ دوره ای از تغییرات اقتصادی شروع شد. اقتصاد شیلی همچنان در ماه های پس از کودتا متزلزل بود. از آنجا که نظامیان متخصص حل دشواری های اقتصادی نبودند، گروهی از اقتصاددانان شیلیایی تحصیلکرده دانشگاه شیکاگو را به کار گماشتند. پسران شیکاگو با حمایت مالی و ایدئولوژیک پینوشه، آمریکا، نهادهای بین المللی مالی، از "لسه فر", بازار آزاد، و سیاست های محافظه کاری، دفاع کردند که در تضاد آشکار با برنامه های اقتصادی با برنامه ریزی متمرکز و ملی سازی مورد حمایت آلنده بود. شیلی از اقتصادی منزوی از بقیه دنیا با دخالت شدید دولت، به اقتصادی آزادسازی شده، ادغام شده در اقتصاد جهان تبدیل شد که نیروهای بازار برای هدایت بیشتر تصمیمات اقتصاد آزاد گذاشته شده بودند. از نقطه نظر اقتصادی، این دوران را می توان به دو بازه زمانی تقسیم کرد. اولی از ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۲ مربوط به بازه ای است که بیشتر اصلاحات در حال پیاده سازی بودند. این بازه با بحر
ان جهانی بدهی و فروپاشی اقتصاد شیلی پایان یافت. در این نقطه، بیکاری بسیار زیاد، و بالای ۲۰ درصد بود، و بخش بزرگی از بخش بانکداری ورشکسته شده بود. مشخصهٔ بازهٔ پس از آن اصلاحات جدید و بازیابی اقتصادی بود. برخی اقتصاددانان استدلال می کنند که بازیابی به خاطر تغییر جهت تقریباً کامل سیاست بازار آزاد پینوشه بود زیرا او بسیاری از صنایعی را ملی کرد که در دورهٔ آلنده ملی شده بودند و پسران شیکاگو را از مناصب حکومتی برکنار کرد. ارزیابی. اصلاحات اقتصادی در ابتدا با تحسین بین المللی رو به رو شدند. میلتون فریدمن در ستونی در ژانویه ۱۹۸۲ در "نیوزویک" در بارهٔ معجزه شیلی نوشت. نخست وزیر بریتانیا مارگارت تاچر پینوشه را به خاطر ایجاد اقتصادی شکوفا و آزاد ستود و سیاهه حقوق بشری نظامیان را کم اهمیت وانمود کرد و چپ سازمان یافتهٔ بین المللی را به خاطر انتقام جویی محکوم کرد. با بحران های اقتصادی ۱۹۸۲ «تجربهٔ پول گرایانه» به طور گسترده ناکام دانسته شد. سیاست اقتصادی عملگرایانهٔ پس از بحران های ۱۹۸۲ به خاطر به همراه آوری رشد اقتصادی ثابت تحسین می شود. این که سیاست های رادیکال پسران شیکاگو باعث بحران اقتصادی پس از ۱۹۸۳ شده مورد تردید ق
رار دارد. بنا بر یکی از مشاورین سازمان ملل بحران های ۱۹۸۲ و نیز موفقیت سیاست اقتصادی پس از ۱۹۸۲ ثابت می کند سیاست اقتصادی پیشینی به اقتصاد شیلی آسیب رسانده. مجازات جنایت کاران. خبرگزاری رویترز در تاریخ دوم ژوئن ۲۰۱۷ در گزارشی نوشت قاضی هرنان کریستوسو صد و شش نفر از اعضای سرویس اطلاعاتی متعلق به پینوشه را مجرم شناخت. این افراد به جرم آدم ربایی و کشتن ۱۶نفر از اعضای دولت سالوادور آلنده طی عملیات کلمبو در اوایل سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۰ یعنی دوران دیکتاتوری پینوشه زندانی شدند. قاضی حکم کرد که ۱۶ فرد کشته شده از نیروهای چپ گرا یا اعضای حزب سوسیالیست بوده اند که توسط مأموران سرویس اطلاعاتی پینوشه در سال ۱۹۷۴ یا ۱۹۷۶ در سانتیاگو دستگیر شده بودند. افراد دستگیر شده برای شکنجه شدن به مراکزی در این شهر منتقل شده و دیگر زنده دیده نشدند. در آن زمان مقام های حکومت دیکتاتوری پینوشه در مورد مفقود شدن این افراد ادعا کردند مفقودین کشور را ترک کرده اند. بعد آن ها داستان خود را تغییر داده و گفتند قربانیان در درگیری های خونین کشته شدند. در ۲۷ مه ۲۰۰۸ حدود ۱۰۰ نفر از کارگزاران و مسئولین مرتبط با دستگیری و شکنجه در زمان دیکتاتوری پینوش
ه دستگیر شدند. برکناری پینوشه. در سال ۱۹۸۸ بدنبال یک رفراندم، راه به سوی دمکراسی در شیلی باز شد. حکومت پینوشه در سال ۱۹۹۰ اذعان کرد که در این رفراندم شکست خورده است. با وجود این، بقایای دیکتاتوری پینوشه تلاش می کردند که نیروهای نظامی شیلی در خارج از کنترل شهروندان باشد.
تئاتر شهرداری سائو پائولو یکی از بناهای شاخص فرهنگی در سائو پائولو، برزیل است که در سال ۱۹۱۱ میلادی بنا شد. معماری تئاتر شهرداری سائو پائولو برعهده راموس دِ آزِوِدو بود و بر اساس تلفیقی از معماری رنسانس، معماری باروک و هنر نو ساخته شد. هم اکنون این مکان، پذیرای اپرای سائو پائولو، ارکستر سمفونیک سائو پائولو و باله سائو پائولو است. جستارهای وابسته. فهرست تالارهای اپرای جهان
آفرینش گرایی روز-دوره (به انگلیسی: Day-age creationism)، به عنوان نوعی از آفرینش گرایی زمین کلان سال، تفسیری از شرح های آفرینش در سفر پیدایش است. این نوع آفرینش گرایی این موضع را نگه می دارد که شش روزی که در روایت پیدایش از آفرینش به آن ها اشاره می شود، روزهای 24-ساعته عادی نیستند، بلکه دوره های بسیار طولانی تری هستند (از هزاران سال گرفته تا میلیاردها سال). سپس روایت آفرینش با عمر زمین تطبیق داده می شود. طرفداران تئوری روز-دوره را می توان هم میان فرگشت گرایان الهی، که اجماع علمی روی فرگشت را می پذیرند، و هم میان آفرینش گرایان تدریجی که آن را رد می کنند، یافت. این تئوری های گفته می شود که بر روی این فهم بنا شده اند که کلمه عبری یوم همچنین برای اشاره به یک دوره زمانی، با یک شروعی و یک پایان، و نه لزوماً دوره یک روز 24-ساعته، استفاده می شد. اختلافات بین تفسیر زمین جوان سفر پیدایش و تئوری های مدرن علمی مانند علمی مه بانگ، پیدایش حیات، و تبار مشترک قابل توجه هستند. تفسیر زمین جوان می گوید همه چیز در جهان و در روی زمین در 6 روز 24-ساعته آفریده شده اند، که تخمین زده اند که حدود 6000 سال پیش رخ داده است. مشاهدات مدرن
علمی، اما، سن جهان را 13.8 میلیارد سال و سن زمین را 4.5 میلیارد سال بیان کرده اند، و این که اشکال مختلف حیات، از جمله انسان ها، به تدریج در طول زمان شکل گرفته اند. تئوری روز-دوره تلاش می کند تا این نگرش ها را با این اعتقاد با هم تطبیق دهد که، "روزهای" آفرینش روزهای عادی 24-ساعته نبوده اند، بلکه در واقع به مدت های زمانی طولانی ای به طول انجامیده اند (آن طور که روز-دوره می رساند، "روزها" به اندازه عصر یا دورانی طول کشیده اند). با توجه به این دیدگاه توالی و مدت "روزهای" آفرینش می توانند هم راستا با توافق علمی در مورد سن زمین و گیتی باشند. منابع. مشارکت کنندگان ویکی پدیای انگلیسی
جنبش مقاومت ایتالیا () واژه ای است که به گروه های مقاومتی گفته می شود که در برابر آلمان های اشغالگر و فاشیستهای حاکم بر ایتالیا یعنی حکومت دست نشانده ایتالیا در سالهای جنگ جهانی دوم می جنگیدند. این جنبش توسط گروه های ائتلافی و ائتلاف علیه تشکل نظامی نازی ها با نیروهای ایتالیایی تشکیل شده بود. نیروهای مسلح نازی در شمال ایتالیا مستقر شده این مناطق را به اشغال خود درآورده بودند. این جنبش بعنوان مقاومت ایتالیا یا پارتیزان های ایتالیا نیز شناخته می شد. درگیریهای خونینی که این جنبش در آن شرکت داشته هم با عنوان «جنگ آزادیبخش ایتالیا» و هم بعنوان «جنگ داخلی در ایتالیا» شناخته شده است. منظور از جنگ داخلی ایتالیا عمدتاً جنگ علیه فاشیست هاست. جمهوری ایتالیا بر پایه جدال علیه فاشیسم و مقاومتی که در این کشور وجود داشته است ایجاد شد. مقاومت نیروهای مسلح ایتالیا. مقاومت مسلحانه علیه اشغالگران نازی بعد از آن شروع شد که ائتلافی میان نظامیان دولتی و پارتیزان ها شکل گرفت. نظامیان دولتی یا بخش هایی از ارتش این کشور بودند یا نیرویی که در آن زمان پلیس نظامی نام داشت. برجسته ترین درگیری که در رم در تاریخ ثبت شده است در روزی بود که
این ائتلاف اعلام وجود کرد. این نیروها رم و جاده های منتهی به آنرا محاصره کردند. در این درگیری نیروهای نازی تلفات سنگینی را متحمل شدند ولی از آنجا که زرهی های پانزر را وارد صحنه کردند توانستند تعادل قوای نظامی را به نفع خود تغییر دهند. نبرد پیومبینو. یکی از مهمترین فصل های مقاومت توسط نیروهای مسلح ایتالیا، نبرد پیومبینو، توسکانی است. در دهم سپتامبر سال ۱۹۴۳ یک گروه از آلمان ها تلاش کرد تا وارد بندر پیومبینو شود ولی افرادی که در بندر حضور داشتند مانع شدند. این گروه قصد داشت تا بندر را تصرف کند. مردم از نیروهای ایتالیایی همکار نازی ها خواستند تا نگذارند این گروه وارد بندر شود ولی فرمانده نیروی ایتالیایی ژنرال فورتوناتو پرنی دستور داد تا تانک هایش به مردم شلیک کنند. بعضی از افسران جزء بر خلاف دستور فرماندهان مافوقشان میان مردم سلاح توزیع کردند. داوطلب هایی که در میان مردم بودند به سربازان ایتالیایی پیوستند تا از بندر دفاع کنند. تانک های ایتالیایی یک قایق جنگی آلمان ها را غرق کردند. توپخانه ایتالیا همچنین هفت شناور آلمان ها را غرق کرد. تهاجم آلمان ها در سپیده دم روز ۱۱ سپتامبر هم شکسته شد. ۱۲۰ آلمانی کشته شدند و ۲
۰۰ تا ۳۰۰ نفر دیگر از آن ها به اسارت نیروهای ایتالیایی درآمدند. در میان اسرا ۱۲۰ نفر مجروح هم دیده شدند. مقاومت مخفی. بعد از اشغال ایتالیا توسط آلمان ها شهر ناپل قیام کرد و مردم شهر را آزاد کردند. در آخرین روزهای سپتامبر ۱۹۴۳ مردم این شهر شورش کردند. در شهرهای دیگر هم مردم شورش کردند و گروه های مقاومت که توسط افسران ارتش پادشاهی یا احزاب سیاسی سازماندهی می شدند در قیام شرکت کردند. کمیته ملی آزادی. کمیته ملی آزادی CLN که توسط حزب کمونیست، سوسیالیست، حزب لیبرال سوسیالیست جمهوریخواه ایتالیا، حزب دمکرات مسیحی و دیگر احزاب خرد تشکیل شده بود در هماهنگی با نخست وزیر پادشاه ویکتور امانوئل سوم و هم پیمانان او کنترل جنبش را در دست داشت. نیروهای نظامی این کمیته در مقابل آلمان ها صف آرایی کرده بودند و اغلب گروه های منطقه از آن حمایت می کردند. مشارکت خارجی ها. تمامی اعضای مقاومت ایتالیایی نبودند. بسیاری از خارجی هایی که از اردوگاه ها فرار کرده بودند به گروه های چریکی موسوم به مأموریت نظامی پیوسته بودند. در میان این خارجیان یوگسلاوها، چک ها، روس ها، اوکراینی ها، لهستانی ها، اسپانیولی ها، یونانی ها، آلمانی ها و بریتانیایی ه
ا و آمریکایی ها نیز در میان افراد مقاومت ایتالیا به چشم می خوردند. در میان این خارجیان چهره های برجسته ای نیز مانند بیل تیلمن جهانگرد، پیتر تامکینز تاریخدان و روزنامه نگار، خلبان سابق کنت مانفرد و اولیور چرچیل آرشیتکت نیز حضور داشتند. نویسنده ای بنام جرج دانینگ ماجراهای جنگیدن این افراد در کنار پارتیزان ها را در کتاب «جایی که بسیاران زخمی می شوند» به رشته تحریر درآورده است. قیام ۱۹۴۵. در ۱۹ آوریل سال ۱۹۴۵ کمیته ملی آزادی به قیام فراخوان داد. در ۱۹ آوریل بولونیا توسط پارتیزان ها هدف تهاجم قرار گرفت و در ۲۱ آوریل آزاد شد. پارما و رجو نل امیلیا در روز ۲۴ آوریل آزاد شد. تورین و میلان در ۲۵ آوریل بعد از قیامی سراسری آزاد شد. در روزهای ۲۶ و ۲۷ آوریل یک نیروی ۱۴ هزار نفری از آلمان ها و فاشیست ها در شهر جنوا دستگیر شدند. بسیاری از آلمان های شکست خورده تلاش کردند که از ایتالیا فرار کنند. بعضی گروه های پارتیزانی با این شرط به ستون های آلمانی اجازه دادند عبور کنند که ایتالیایی های همراهشان را تحویل دهند. نیروهای اشغالگر آلمانی در ایتالیا در تاریخ دوم ماه مه سال ۱۹۴۵رسماً شکست خوردند. آن عده از فاشیست ها که می خواستند جن
گ را ادامه دهند نیز توسط پارتیزان ها و متفقین بسرعت سرکوب شدند. روز آزادی. از سال ۱۹۴۹ روز ۲۵ آوریل هر سال بعنوان روز آزادی ایتالیا رسماً جشن گرفته می شود. این روز همچنین بنام روز مقاومت نیز شناخته می شود. جورجو ناپولیتانو رئیس جمهور ایتالیا در سال ۲۰۱۴ در سخنرانی اش گفت ارزش های مقاومت از جنبش پارتیزانی و تلاش سربازانی که برای آزادی ایتالیا جنگیدند همواره باقی خواهد ماند و به دور از لفاظی های اسطوره ای است. مقاومت، تلاش برای آزادی ایتالیا و استقلال آن یک موتور مردمی ایده آل ها و فراتر از آن یک خلق مسلح و تحرک شجاعانه جوانانی بود که علیه خارجیان شوریدند.
انصار الفرقان از گروه های شبه نظامی سنی بلوچ، درگیر در شورش سیستان و بلوچستان است. ایران این گروه را تروریستی قلمداد می کند. این گروه در سال ۲۰۱۳ از ادغام گروه های حرکت انصار ایران و حزب الفرقان تشکیل شد. رهبران. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۷ رسانه های ایران به نقل از سپاه پاسداران اعلام کردند که جلیل قنبرزهی، رهبر این گروه، را در عملیاتی کشتند. وی حدود ۲۵ سال سوژه تعقیبی نیروهای امنیتی ایران بود. بنا بر اعلام رسانه ها عبدالمالک ریگی از کمک ها و حمایت های جلیل قنبرزهی بهره برده است. انفجار در مراسم تاسوعای حسینی در چابهار ، اعزام عوامل انتحاری برای مساجد، کشتار جمعی از کارکنان ناجا در سال ۱۳۷۷، حمله به پست انتظامی در میدان تامین اجتماعی زاهدان از جمله اقدامات جلیل قنبرزهی بوده است. یکی دیگر از رهبران این گروه هشام عزیزی معروف به هشام بلوچی و ابوحفص بلوچی بود که اردیبهشت ۱۳۹۴ به همراه دو نفر از همراهانش توسط نیروهای اطلاعاتی ایران در سیستان و بلوچستان کشته شد. مستند الجزیره. در روز یکشنبه ۲۳ تیر ۱۳۹۸ شبکه خبری الجزیره قطر با پخش مستندی با عنوان «آتش افروزان» تصاویری را منتشر ساخت که نشان از حمایت دولت بحرین از هشام عزیزی بر
ای انجام مأموریت های جاسوسی و عملیات امنیتی در خاک ایران دارد. الجزیره در این مستند صحبت هایی از هشام بلوچی پیش از کشته شدنش پخش کرد که نشان می دهد، دولت بحرین از گروه جندالله نیز حمایت کرده است. در بخشی از این فیلم بلوچی می گوید: در این مستند تصاویر محرمانه ای از هشام بلوچی منتشر شد که نشان می داد دولت بحرین از او خواسته تا با عبدالمالک ریگی ارتباط برقرار کند و از فرودگاه نظامی چابهار و مراکز سپاه تصویربرداری کند.
جبهه آزادیبخش خلق اسلوونی () یا جبهه آزادیبخش اسلوونی یکی از جنبش ها و گروه های مقاومت بود که با پیدایش فاشیسم در اروپا علیه آن شکل گرفت و تدریجاً در سراسر کشورهای جهان گسترش پیدا کرد. جبهه آزادیبخش اسلوونی اصلی ترین سازمان سیاسی و مقاومت مردمی علیه فاشیسم است. این سازمان در اثنای جنگ جهانی دوم در سرزمین های اسلوونی فعالیت داشت و بازوی نظامی اش را پارتیزان های اسلوونی تشکیل می دادند. این سازمان در ۲۶ آوریل سال ۱۹۴۱ در منزل ژوزف ویدمار ادیب ضد فاشیست تشکیل شد. رهبران این سازمان بوریس کیدریک و ادوارد کاردلی بودند. پارتیزان های اسلوونی. پارتیزان های اسلوونی رزمندگانی بودند که برای مبارزه با اشغالگران نازی در ۲۶ آوریل سال ۱۹۴۱ سازماندهی شدند. آنها نیروی اصلی جبهه آزادیبخش خلق اسلاو را تشکیل می دادند. این پارتیزان ها بعنوان بازوی مسلح جبهه آزادیبخش این کشور در ابتدا جنگ چریکی می کردند و سپس به یک ارتش تبدیل شدند. آن ها در اساس افراد یک قومیت بودند ولی بعداً ساختار آنها شامل گروه های مسلح مرتبط با یکدیگر در اسلوونی شد. این دو عامل باعث موفقیت آنها شد. پارتیزان های اسلوونی اولین نیروی مسلح این کشور بودند. نماد این ن
یروی مسلح کلاه تریگلاو بود. برعکس یوگسلاوی که در مناطق آزاد شده اش توسط نظامیان خودگردانی سیاسی برقرار می شد، پارتیزان های اسلاو تحت فرمان قدرت سیاسی جبهه آزادیبخش بودند. فعالیت های اسلوونی در اساس مستقل از پارتیزان های ژنرال تیتو در جنوب این کشور بود؛ ولی در سال ۱۹۴۴ پارتیزان های ژنرال تیتو با پارتیزان های اسلوونی ادغام شدند. برنامه عمل. برنامه عمل جبهه آزادیبخش خلق اسلوونی به شرح زیر بود: وضعیت سیاسی داخلی. اگرچه این جبهه در زمان جنگ از چند گروه چپ مانند سوسیال مسیحی ها و ناسیونال دمکرات های اسلاو و روشنفکران طرفدار نشریه سودوبنوست (Sodobnost) و لیوبلیانسکی زیون (Ljubljanski zvon) تشکیل شده بود ولی تأثیر حزب کمونیست اسلوونی روی آن بیشتر شد تا اینکه گروه های تشکیل دهنده جبهه در تاریخ اول مارس سال ۱۹۴۳ توافقنامه ای را امضا کردند که براساس آن این جبهه حق داشت تا حزب سیاسی کمونیست ها باشد. در سوم اکتبر سال ۱۹۴۳ در کنگره ای با نام مجمع نمایندگان خلق اسلاو یک شورای ۱۲۰ نفره بعنوان بالاترین مقام دولتی در جنبش ضد فاشیست در جنگ جهانی دوم انتخاب شد. بعد از جنگ جبهه آزادیبخش به ائتلاف سوسیالیست کارگران اسلوونی تغییر ن
ام داد. فعالیت سیاسی خارجی. در ۱۹ فوریه سال ۱۹۴۴ شورای ۱۲۰ نفره جبهه آزادیبخش خلق اسلوونی نامش به اس ان او اس (SNOS) تغییر پیدا کرد و خود را بعنوان پارلمان موقت اسلوونی اعلام کرد. یکی از مهم ترین تصمیماتی که این کمیته گرفت این بود که بعد از جنگ اسلوونی دولتی در درون فدراسیون یوگسلاوی باشد. قبل از پایان جنگ در ۵ مه سال ۱۹۴۵ اس ان او اس در شهر آیدوشچینا دولت اسلوونی را به رهبری بوریس کیدریچ (Boris Kidrič) تشکیل داد. جبهه آزادیبخش با تبلیغاتی فشرده و غیرخصمانه اقدام به انتشار بروشورها و بولتن هایی کرد که مردم را نسبت به اهداف خود آگاه و آنها را نسبت به ضدیت با نیروهای اشغالگر ترغیب کند. رادیوی این جبهه تنها رادیویی بود که در اروپای اشغال شده وجود داشت. این رادیو از مناطق مختلف اشغال شده برنامه هایش را پخش می کرد. نیروهای اشغالگر با دیدن آنتن ها و گیرنده های این رادیو، آنها را مصادره می کردند تا مردم را از شنیدن برنامه های ضد فاشیستی محروم کنند.
میرزا رضاقلی خان نوائی معروف به منشی الممالک از رجال سیاسی و کابینه در دوران پادشاهی آقا محمدخان قاجار و فتحعلی شاه بود. وی مدتی مهردار و منشی اسرار آغامحمدخان قاجار بود. رضا قلی خان در زمان سلطنت فتحعلی شاه نیز منشی الممالک و از رجال درجه اول مملکت به شمار می آمد و به مدت ۱۲ سال منشی الممالک و سرپرست دفتر امور خارجه بود. سمت منشی الممالکی از زمان سلاطین صفوی تا ثلث اول سلطنت سلسله قاجار از القاب معنون و شغلی بود که هر کس که دارای این لقب می شد روابط با دول خارجه و امور سرحدی و صدور فرامین و احکام با او بود و لقب مزبور و شاغل مربوط به آن تا اواخر سلطنت فتحعلی شاه برقرار بود و در سال ۱۲۳۶ مشاغل منشی الممالک تفکیک و تقسیم شد و وزیر خارجه معین و کارهای مربوط با دول خارجه به وزیر خارجه محول گردید و شغل منشی الممالک به صدور فرامین و احکام منحصر شد. نشاط اصفهانی اولین وزیر امورخارجه بعد از منشی الممالکی رضا قلی خان بود.منشی الممالک گهگاهی شعر هم می گفت و تخلص وی سلطانی بود.
تامس پی.ام. بارنت (؛ زادهٔ ۱۹۶۲) ژئواستراتژیست نظامی آمریکایی و تحلیلگر ارشد پیشین در ویکیسترت است. او نظریه ژئوپلیتیکی توسعه داد که جهان را به «هسته در حال کار» و «گپ ادغام ناشونده» تقسیم کرد که او مشخصاً پیش از تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ که او مقاله ای در "اسکوآیر" در حمایت از اقدام نظامی با عنوان «نقشه جدید پنتاگون» نوشت. ایدهٔ اصلی این نظریه این است که ارتباطات ناشی از جهانی شدن بین کشورها به معنای پایدار شدن حکومت ها، ارتقای استانداردهای زندگی و مرگ های بیشتر ناشی از خودکشی نسبت به قتل است.
سرگذشت ندیمه یا قصهٔ ندیمه () مجموعهٔ تلویزیونی آمریکایی در ژانر تراژدی و پادآرمان شهری است که بر اساس رمان معروف "سرگذشت ندیمه"، اثر مارگارت اتوود، نویسندهٔ کانادایی ساخته شده است. سفارش این سریال توسط سرویس پخش هولو برای ۱۰ قسمت به سازندگان فیلم داده شد و تولید آن از اواخر سال ۲۰۱۶ آغاز شد. داستان فیلم دربارهٔ پادآرمان شهری برآمده از دومین جنگ داخلی آمریکا است، جایی که یک جامعه تمامیت خواه، زنان با توان باروری را باعنوان «ندیمه» به بردگی برای فرزندآوری گرفته است. فصل اول سریال در آوریل ۲۰۱۷ از سرویس هولو برای ۱۰ قسمت پخش شد. در ژوئیه ۲۰۱۹ ساخت سریال برای فصل چهارم تمدید شد که در آوریل ۲۰۲۱ پخش آن آغاز شد. در سپتامبر ۲۰۱۹ اعلام شد، هولو و ام جی ام تله ویژن در حال ساخت دنباله سریال براساس رمان دیگر اتوود به نام وصیت ها هستند. در دسامبر سال ۲۰۲۰ پیش از آغاز فصل چهارم، سریال برای فصل پنجم تمدید شد. فصل ششم و پایانی این سریال نیز در ۸ آوریل ۲۰۲۵ در ۱۰ قسمت منتشر شد. فصل اول "سرگذشت ندیمه" موفق به کسب هشت جایزه از ۱۳ نامزدی در جایزه امی ساعات پربیننده شد. این اولین تولید سرویس هولو و اولین سریال با پخش جریانی است
که برنده جایزه امی شده است. در هفتاد و پنجمین مراسم گلدن گلوب "سرگذشت ندیمه" جایزه بهترین سریال تلویزیونی درام و الیزابت ماس جایزه بهترین بازیگر زن را دریافت کرد. داستان سریال. در دنیایی که آلودگی های زیست محیطی و افزایش بیماری های آمیزشی منجر به کاهش چشمگیر نرخ باروری شده است، حکومت تمامیت خواه و دینی گیلیاد با کودتا علیه دولت «ایالات متحده»، پس از جنگ داخلی، قدرت می گیرد. این رهبران تشنه قدرت، جامعه را به سمت یک نظم جدید نظامی و سلسله مراتبی می برند که موجب شکل گیری طبقات جدید شده است که در آن زنان از بسیاری موقعیت های شهروندی خود محروم مانده اند. طبق قانون گیلیاد، زنان از حق مالکیت، حفظ پول، مطالعه و بسیاری از حقوق خود منع شده اند. پیروان ادیان و فرقه های مسیحی غیر از «پسران یعقوب»، همجنسگرایان (به عنوان خائنان جنسی) و مخالفان حکومت در میدان های شهر اعدام می شوند. فرقهٔ سیاسی-مذهبی محافظه کار و بنیادگرا «پسران یعقوب» که قدرت را در دست دارد با استناد به تفسیری افراطی از کتاب مقدس، زنانی را که توانایی باروری دارند به بردگی گرفته است، این گروه که ندیمه نام گرفته اند به خانه فرماندهان فرستاده می شوند، جایی که
در مراسمی آیینی در حضور همسر فرمانده، توسط فرمانده مورد تجاوز قرار می گیرند. آن ها تا زمانی که یک فرمانده را صاحب فرزند کنند در خانه آن فرمانده اقامت دارند و پس از آن به خانه فرمانده دیگری منتقل می شوند. ندیمه ها با نام فرمانده ای که در خانه او اقامت دارند و پیشوند «آف» شناخته می شوند و زمان انتقال به خانه دیگر نام آن ها تغییر می کند. در حالی که مردان همهٔ مواضع قدرت را در اختیار گرفته اند، زنان با توجه به عملکردشان به چند طبقه تقسیم شده اند: ندیمه ها لباس های قرمز بلند برتن دارند به همراه یک کلاه سفید بزرگ که بیرون از خانه پوشیده می شود تا شناسایی آن ها و دید آن ها را محدود کند. مارتاها (شخصیت کتاب مقدس) که خانه دار و آشپز هستند لباس های سبز و گشاد می پوشند و موهای خود را با سربند می پوشانند. همسران فرماندهان که وظیفه آراستن خانه و فعالیت های کلیشه ای زنانه را دارند لباس های شیک و متنوعی با رنگ آبی می پوشند، آن ها از کفش های پاشنه بلند استفاده می کنند و هنگام بیرون از خانه از دستکش و کلاه استفاده می کنند. دسته دیگر از زنان، خاله ها هستند که لباس های قهوه ای می پوشند و وظیفه آموزش، نظارت و نظم دهی ندیمه ها ر
ا دارند. آن ها تنها گروه از زنان در گیلیاد هستند که مجاز به خواندن هستند. جون آزبورن که نامش به «آفرد» تغییر کرده است، ندیمه ای است که به خانه فرمانده فرد واترفورد و همسرش سرینا منتقل شده است. خانواده واترفورد از بازیگران اصلی در شکل گیری و ظهور گیلیاد هستند. جون و لوک که سال ها قبل با هم ازدواج کردند، صاحب یک دختر به نام هانا شدند. جون هنگام تلاش برای فرار از گیلیاد به همراه همسر و دخترش دستگیر می شود و به ندیمگی محکوم می شود. دختر جون به خانواده ای از طبقه بالا واگذار می شود و شوهرش به کانادا فرار می کند. جون به دنبال نجات دخترش از گیلیاد است. قسمت ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; اعتراض نمادین در ایران. در میانه خیزش ۱۴۰۱ ایران در یک اقدام نمادین و اعتراضی در آذر ۱۴۰۱ تصاویری از دختر با پوشش شخصیت های رمان و فیلم «سرگذشت ندیمه» در سطح تهران از جمله میدان آزادی منتشر شد. چند فعال حقوق زنان اعلام کردند که «این پرفورمنس زنان معترض در تهران با پوشیدن لباس نمادین ندیمه ها در داستان ندیمه است.» همچنین در دولت سیزدهم کتاب سرگذشت ندیمه با ترجمه یاسین قاسمی بجد تعلیق و از انتشار این کتاب جلوگیری به عمل آ
مد.
«مناجات در دو ماژور» تک آهنگی از لی لی وود است که در سال ۲۰۱۴ میلادی منتشر شد. این تک آهنگ در آلبوم دوستان نامرئی قرار داشت. متن این ترانه خطاب به خداست و از نبودش در دنیا شکایت دارد و می گوید که خدا نمی تواند خودش را به خاطر اتفاقات دنیا ببخشد. نسخه ریمکسی از این ترانه که توسط رابین شولتس انجام شد بسیار معروف گردید و در چارت های، والونیا، فلاندرز، اسکاتلند، فرانسه، ایرلند، ایتالیا، نروژ، آلمان، اسپانیا، دانمارک، لهستان، فنلاند، سوئد، سوئیس، اتریش، بریتانیا، در رتبه اول و در چارت های، استرالیا، نیوزلند جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
حقیقت درباره چارلی فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی جاناتان دمی است. در این فیلم بازیگرانی همچون مارک والبرگ، تندی نیوتون، تیم رابینز، پارک جونگ-هون، تد لواین، لیسا گی همیلتون، کریستین بواسون، استیون دیلین، شارل آزناوور، آنا کارینا، ماگلی نوئل، سیمون آبکاریان، سکینه جعفری، آنیس واردا، مانو چارلماگنه، فیلیپه کاتینه و سوتیکی گویاته ایفای نقش کرده اند. خلاصه. "رجینا لمبرت" به همراه همسرش در پاریس زندگی می کند. او از تعطیلاتی کوتاه مدت با خانه بازمی گردد و تصمیم دارد از همسر خود جدا شود اما با رسیدن به آپارتمانشان متوجه می شود که همسرش به قتل رسیده و همه پولهایشان گم شده است. او با مردی اسرارآمیز برخورد می کند که ادعا می کند پول برای اوست و "رجینا" آنها را مخفی کرده...
پارک جونگ هون (زاده ۲۲ مارس ۱۹۶۴) بازیگر کره ای است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم حقیقت درباره چارلی و سربازان بهشت اشاره کرد.