Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یان رسانده بود، راه بازگشت به لوریان را پیش گرفت. در راه مورد حمله یک هواگرد گشتی آمریکایی با بمب های عمقی واقع شد. به هر صورت این بار هم قادر به گریز شد. او-۵۱۴، چهار هفته بعد، اندکی پیش از سپیده دم روز ۸ نوامبر سال ۱۹۴۲ وارد خلیج بیسکی شد. گشت دوم. او-۵۱۴ روز ۹ دسامبر سال ۱۹۴۲ از لوریان این بار به مقصد دریای کارائیب مجدداً راهی دریا شد. در مسیر آب وهوای زمستانه تلاطم زیادی در آب ایجاد و سرعت او-بوت را کم می کرد اما دست کم امکان حضور هواگردهای شناسایی دشمن را نیز در آسمان نمی داد. پس از مدتی او-۵۱۴ موظف شد در همکاری با او-۱۲۵، گذر کشتی تانکر "گرمانیا" از سد محاصره دریایی آلمان را یاری کند. بعداً او-۵۶۳ و او-۷۰۶ هم به آن ها پیوستند. حرکت "گرمانیا" از بوردو تا روز ۱۲ دسامبر به طول انجامید. در این حال چهار او-بوت از جمله او-۵۱۴، در نقطه از پیش مشخص شده در حدود ۳۰۰ کیلومتری غرب دماغه فینیستره منتظر بودند. وقتی "گرمانیا" در نهایت بامداد روز ۱۴ نوامبر به این موقعیت رسید، او-۵۱۴ و او-۱۲۵ حدود ۵۰ کیلومتر جلوتر از آن، به ترتیب در طرف چپ و راست، قرار گرفتند. دو او-بوت دیگر در فاصله مشابهی پشت سر کشتی باری بودند. با حر
کت بر روی سطح او-بوت ها آماده شناسایی و درگیر شدن با خطری علیه "گرمانیا" بودند. آب وهوای بد همچنان یاری گر بود و در ۲۴ نخست اتفاقی نیفتاد. با این وجود آلمانی ها اوایل بعد از ظهر روز ۱۵ دسامبر مستقیماً با یک کاروان بریتانیایی که رو به شمال می رفت، برخورد کردند. با وجود طوفانی بودن دریا و دید ضعیف، یکی از ناوشکن های محافظ کاوران "گرمانیا" را مشاهده کرد و بلافاصله به سمت آن رفت. فاصله زیاد او-بوت ها امکان مداخله به موقع به آن ها نمی داد. ناامید از امکان گریز، "گرمانیا" به دست خدمه خودش غرق شد. پس از تلاش ناموفق برای یافتن بازماندگان "گرمانیا"، او-۵۱۴ و او-۱۲۵ فرمان به ادامه حرکت به سمت مقصد پیشین گرفتند. قرارگاه فرماندهی لوریان روز ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۲ به او-۵۱۴ و او-۱۲۵ فرمان داد به دسته ای از او-بوت ها پیوندند که درحال گردهمایی برای حمله به یک کاروان رو به جنوب بودند. چند ساعت بعد، با ناتوانی در گردآوری تعداد کافی از او-بوت ها برای یک حمله مؤثر، فرماندهی لوریان این عملیات را لغو کرد. او-۵۱۴ و او-۱۲۵ دوباره رو به غرب کردند. در ادامه با بروز مشکل جدی در موتور دیزل او-۱۲۵، این او-بوت پشت سر ماند تا در دیدار با یک ا
و-بوت تدارکاتی تعمیر بر آن انجام شود. پس او-۵۱۴ به تنهایی به طرف هدف رفت. او-۵۱۴ روز ۳ ژانویه سال ۱۹۴۳ برای کاهش مصرف سوخت بر سطح با سرعت کمی در میانه اقیانوس اطلس در شرایط آب وهوایی پایدار به سمت ترینیداد می رفت و تقریباً همه خدمه آن بر روی عرشه حمام آفتاب می گرفتند که حدود ساعت چهار و بیست دقیقه بعد از ظهر در ناحیه حدود ۱٬۰۰۰ کیلومتری شمال شرقی ترینیداد یکی از دیده بانان گزارش از مشاهده دود در افق روبه رو داد. تمامی خدمه به یک باره به داخل رفتند و او-بوت به عمق پریکسوپ شیرجه زد. پس از مدتی مشخص شد او-بوت با کاروانی از کشتی های تجاری که رو به شرق می رود، مواجه شده است. او-بوت دوباره به روی سطح آمد تا آوفرمان با دوربین خود کاوران را بررسی کند. حفاظت ضعیفی در آن دیده می شد. فرمانده به بیسیم چی دستور داد با ارسال پیامی کوتاه به لوریان مشاهده کاروان را گزارش کند. کاروان با نام «تی ام ۱»، از پیش از طریق فرماندهی نیروی دریایی بریتانیا از حضور یک او-بوت در منطقه مطلع شده بود و در آماده باش بود. به هر صورت پیام ارسال شده از او-۵۱۴ به قرارگاه فرماندهی به اندازه ای کوتاه بود که شنود رادیویی کاروان نتوانست آن را رهگیری
کند. دریابد دونیتس با دریافت پیام او-۵۱۴، خود شخصاً فرماندهی عملیات حمله به کاروان شناسایی شده را در دست گرفت و به گروه او-بوت های "دِلفین" دستور داد با حداکثر سرعت به سمت موقعیت اعلام شده برود. البته این گروه حدود ۱٬۵۰۰ کیلومتر با محل فاصله داشت و پیش بینی می شد رسیدن نخستین او-بوت آن حدود بیست ساعت به طول بینجامد. دریابد دونیتس به او-۵۱۴ دستور داد به تنهایی به کاروان حمله کند تا حرکت آن را تا رسیدن گروه "دلفین" به تأخیر بیندازد. به هر صورت، تنها چند دقیق بعد او-۱۸۲ گزارش از مشاهده کاروان دیگری در ۶۷۰ کیلومتری غرب مادیرا داد. گروه "دلفین" که به سمت جنوب غربی در جهت موقعیت گزارش شده از او-۵۱۴ می رفت، تنها ۵۸۰ کیلومتر با موقعیت کاروان به تازگی مشاهده شده او-۱۸۲ فاصله داشت و می توانست زودتر به آن برسد. طبیعتاً، دونیتس به این گروه دستور داد به سمت هدف جدید برود. در این حال او-۵۱۴ نزدیک شدن کاروان تی ام ۱ را زیر نظر داشت. آوفرمان تا تاریکی کامل هوا در حدود ساعت ۱۸ عصر منتظر ماند سپس دستور به آمدن او-بوت به سطح داد. با وجود اطلاع از وجود خطر، کشتی های کاروان در شب بدون مهتاب چراغ های خود را روشن کردند و هیچ حرکتی
زیگ زاگی برای به مشکل انداختن او-بوت نمی کردند. آوفرمان با دقت کشتی جلویی در ستون میانی کاروان را به عنوان هدف برگزید. یک هدف اژدر به تانکر بریتانیایی "بریتیش ویجیلنس" اصابت کرد و محموله آن را به آتش کشید. "امپایر لیتن"، کشتی پشت سر با تغییر جهت از کنار کشتی شعله ور گذشت. فرمانده این کشتی در روشنایی حاصل از آتش سوزی، بدنه او-۵۱۴ را بر روی سطح در جانب چپ خود دید. "امپایر لیتن" سعی کرد با چرخش به چپ خود را به او-بوت بکوبد اما آوفرمان با به کار انداختن موتورهای دیزل خود و افزایش سرعت توانست از فاصله حدود ۲۰ متری جلوی آن بگذرد. در ادامه توپ خودکار ۲۰ میلی متری اورلیکن بر عرشه "امپایر لیتن" بر روی او-بوت آتش گشود. کشتی نروژی "نورویک" با توپ ۴ اینچی و چند کشتی دیگر هم با تسلیحات خود به طرف او-۵۱۴ تیراندازی کردند. آوفرمان سعی داشت با سرعت تمام از محل دور شود اما یکی از موتورهای دیزل او-بوت به درستی کار نمی کرد. ده ها گلوله به او-بوت برخورد کرد. آوفرمان تلاش کرد با رفتن به زیر آب از مهلکه بگریزد. به هر حال همان جا هم شناورهای حفاظتی کاروان او-بوت را رها نکردند. چهار ناوچه سبک ناحیه ای که تصور می شد او-بوت در آن قرار
دارد را با خرج های عمقی بارها هدف گرفتند. به هر صورت او-۵۱۴ به شکل خارق العاده ای بدون آسیب چندانی توانست فرار کند. نیمی از ۵۴ خدمه "بریتیش ویجیلنس" در این حادثه جان باختند. این تانکر حدود یک روز تمام در آتش سوخت اما هنوز شناور بود تا این که سه هفته بعد در نهایت با اژدر او-۱۰۵ غرق شد. او-۵۱۴ دیگر قادر به حمله دیگری به کاروان تی ام ۱ نبود. اصابت گلوله موجب ایجاد نشتی در دهانه اژدرانداز، ترک خوردن خنک کننده روغن و آسیب به فرستنده اصلی رادیو شده بود. او-۵۱۴ تنها می توانست کاروان را تعقیب کند و گاهی با لوزیان ارتباط بگیرد. او-بوت در نهایت کاملاً کاروان تی ام ۱ را گم کرد و دیگر آن را نیافت. دونیتس گروه "دِلفین" را دوباره به جانب این کاروان گسیل کرد تا آن را بیابند.
زیردریایی آلمانی یو-۵۱۶ یک زیردریایی تیپ ۹ از نیروی دریایی آلمان نازی در طی جنگ جهانی دوم بود. در ۱۲ می ۱۹۴۱ در کارخانجات دریایی هامبورگ و در محوطه ۳۱۲ ساخته شد. در ۱۶ دسامبر ۱۹۴۱ به آب انداخته شد و در ۲۱ فوریه ۱۹۴۲ به فرماندهی ناخدا دوم گرهارد ویبه عملیاتی شد. یو-۵۱۶ کارش را در به عنوان عضوی از ناوگروه آموزشی چهارم زیر دریایی در تاریخ ۱۰ مارس ۱۹۴۱ شروع کرد. در ۱ سپتامبر ۱۹۴۲ برای عملیات به ناوگروه دهم منتقل شد و سپس در ۱ اکتبر ۱۹۴۴ به ناوگروه سی و سوم منتقل شد. در دوران فعالیت موفق شد ۶ ناو گشتی را از کار بیندازد، همچنین ۱۶ کشتی را غرق کرد و به یکی دیگر هم آسیب زد. در می ۱۹۴۵ در خلیج اریبول در اسکاتلند تسلیم شد و سپس به بندر لیزاهالی در شمال ایرلند منتقل شد تا به عملیات نور مرده بپیوندد و در ژانویه ۱۹۴۶ در همان محل غرق کرده شد.
او-۵۲۲ یک او-بوت گونه ۷سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۱ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. او-۵۲۲ به فرماندهی ناوسروان هربرت اشنایدر جزئی از گروه او-بوت های "دِلفین" برای حمله به کاروان نفت کش های بریتانیایی موسوم به «تی ام ۱» در آب های غرب جزایر قناری بود. او-۵۲۲ سه بامداد روز ۹ ژانویه سال ۱۹۴۳ در فاصله حدود ۱٬۳۰۰ متری از سمت راست جلوی کاروان موضع گرفت و در عمق پریسکوپ منتظر فرصتی برای یورش بود. به هر حال او-بوت مورد شناسایی دستگاه ردیاب صوتی ناوچه سبک "پیمپِرنِل" که همان سوی کاوران بود، قرار گرفت. ناوچه سرعت خود را افزایش داد تا موقعیت را بررسی کند. به هر صورت با وجود این که ناوچه پیش می رفت اتصال ردیابی آن با او-بوت ضعیف تر می شد. اشنایدر با آگاهی یافتن از مطلع بودن شناور از وجود او-بوت، به عمق آب رفت و از کاروان دور شد. او-۵۲۲ بیست دقیقه بعد در عمق پریسکوپ دوباره در حال نزدیک شدن به کاروان بود تا موضع حمله بگیرد. البته "پیمپِرنِل" همچنان آن جا و آماده بود. اتصال ردیاب صوتی دوباره برقرار شد و ناوچه به کاروان وضعیت آماده باش داد. برای این کار خیلی دیر بود. او-۵۲۲ توانست
ه بود از سد حفاظتی بگذرد و سه اژدر به سمت کشتی ها شلیک کند. دو اژدر به نفت کش ۶٬۸۳۳ تنی بریتانیایی "مینیستر ویدل" با بار ۸۹۲۰ تن سوخت، در جلوی ستون سمت بیرون کاروان برخورد کرد. آتش بسیار بزرگی از آن شعله کشید. چند ثانیه بعد اژدر سوم به نفت کش ۹٬۵۵۵ تنی "نورویک" با پرچم پاناما حامل ۱۳٫۰۲۱ تن نفت خام اصابت و آن را هم طعمه آتش کرد. زبانه های آتش از این دو کشتی آسمان پیش سپیده دم منطقه را همچون روز روشن کرده بود. ناوشکن "اچ ام اس هَولاک" ۳۸ خدمه "مینیستر ویدل" و سپس ۴۳ خدمه "نورویک" را که کشتی های خود را رها کرده بودند، از آب گرفت. درحالی که دو کشتی همچنان شناور بودند و تعدادی از خدمه "مینیستر ویدل" سعی در نجات آن داشتند، دو او-بوت مخفیانه به کاروان نزدیک می شدند تا تیر خلاص را به این دو نفت کش بزنند. ناوشکن از وجود آن ها مطلع شد و دو ناوچه سبک محافظت با خرج عمقی به سمت آن ها حمله کردند. دو او-بوت شتابان وادار به عقب نشینی شدند. او-۵۲۲ روز بعد، ۱۰ ژانویه سال ۱۹۴۳، پس از تاریک شدن هوا در حدود ۲۰۰ کیلومتری شمال غربی جزایر قناری دوباره به طرف کاوران تی ام ۱ رفت و حدود ساعت ۲۱:۴۰ با گذر از حلقه حفاظتی سه اژدر دیگر به
سمت نفت کش ها شلیک کرد. هر سه اژدر به نفت کش ۶٬۹۸۳ بریتانیایی "بریتیش دمینیون" حامل ۹٬۰۰۰ سوخت هواپیما با اکتان بالا خورد و آن را به آتش کشید. از مجموع ۵۳ خدمه نفت کش تنها ۱۵ نفر از این حادثه جان به در بردند.
او-۵۳ یک او-بوت "کریگسمارینه" از نوع ۷ب بود. تاریخچه عملیاتی. گشت دوم. با آغاز جنگ جهانی دوم، او-۵۳ به فرماندهی ناوسروان ارنست-گونتر هاینیکه ماه اکتبر سال ۱۹۳۹، به همراه دو او-بوت دیگر، برای حمله به کاروان های دشمن راهی ناحیه تنگه جبل الطارق شد تا با رخنه به مدیترانه کشتیرانی دشمن در آن را مورد حمله قرار دهد. پس از مدتی توقف در جنوب غربی ایرلند به حرکت خود ادامه داد. نزدیکی خلیج بیسکای یک کاروان که رو به شمال می رفت، شناسایی شد. هاینیکه اقدام به ارسال پیام به او-بوت های دیگر و تعقیب کاروان کرد اما پس از گذشت سه روز عملیات بدون هیچ حمله موفقی متوقف گشت. در پی کمبود سوخت او-۵۳ بدون رسیدن به مقصد نهایی به کیل بازگشت. هاینیکه به جهت نشان دادن احتیاط بیش از حد در حمله به کاروان دشمن از مقام فرماندهی این او-بوت خلع شد.
او-530 یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۹سی بود. تاریخچه عملیاتی. شایعاتی منتشر شده است که او-۵۳۰ در آخرین سفر خود در همراهی با او-۹۷۷، برخی از رهبران بلندپایه رایش سوم را به آرژانتین منتقل کرده است.
زیردریایی یو-۵۳۲ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۵۴۱ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۵۴۶ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۵۴۷ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۵۴۸ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
او-۵۵۹ یک او-بوت اقیانوس پیمای آلمانی از نوع ۷سی بود که در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" خدمت کرد. این او-بوت که در بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ ساخته شد، ده مأموریت گشت زنی رزمی به انجام رساند و چهار کشتی تجاری و دو کشتی جنگی متفقین را غرق کرد. تاریخچه عملیاتی. گشت سوم. او-۵۵۹ به فرماندهی ناوسروان هانس هایتمان جزو نخستین او-بوت هایی بود که روز ۲۶ سپتامبر سال ۱۹۴۱ با گذر از تنگه جبل الطارق از اقیانوس اطلس وارد مدیترانه شد و بدون مشکل به پایگاه دریایی سالامیس در یونان رسید. در این موقعیت موظف به پشتیبانی از آفریکاکور با حمله به کشتیرانی متفقین در سواحل لیبی و مصر شد. گشت پنجم. او-۵۵۹ شب ۲۴ دسامبر کاروان تی اِی-۵ بریتانیا را در سواحل شمال شرقی لیبی مورد حمله قرار داد. یکی از اژدرهای شلیک شده از آن از سمت چپ به میانه کشتی کوچک باری-مسافربری ۳۰۰۰ تنی "شونتین" اصابت کرد. این کشتی بریتانیایی حامل ۱۱۰۰ اسیر جنگی آلمانی و ایتالیایی بود که به همراه ۴۰ نظامی محافظ از طبرق به اسکندریه منتقل می شدند. سرنشینان کشتی در این زمان با احتساب هفتاد خدمه و هجده توپچی، مجموعاً بالغ بر ۱۲۰۰ نفر بود که بسیار بیش از ظرفیت آن بود
. با انهدام کامل بخش پشتی آن، کشتی بریتانیایی در عرض پنج دقیقه غرق شد. سرنشینان فرصتی برای سوار شدن به قایق های نجات یا ارسال پیام درخواست کمک نیافتند. ناوچه سبک محافظ "سالویا" که در آن نزدیکی بود اقدام به نجات سرنشینان کشتی غرق شده کرد و توانست حدود ۴۶۰ نفر از جمله حدود ۶۰ تن از خدمه را از آب بگیرد. ناوشکن بریتانیایی "هیثروپ" هم ۲۰ نفر دیگر را از آب برداشت. آمار دقیق سرنشینان شونتین مورد اختلاف است اما تصور می شود دست کم ۹۰۰ نفر که بیشتر آن ها اسرای آلمانی و ایتالیایی بودند، در این حادثه جان باختند. او-۵۵۹ بدون تأمل محل را ترک کرد.
او-۵۶۱ یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۷سی بود. تاریخچه عملیاتی. گشت نخست. او-۵۶۱ به فرماندهی روبرت بارتلس در نخستین گشت رزمی خود، در قابل تاکتیک ولف پک به همراه او-بوت های دیگر، شب ۲۸ ژوئیه سال ۱۹۴۱ کاروان او جی ۶۹ بریتانیایی را در شمال غربی دماغه فینیستر مورد حمله قرار داد. در جریان این حمله "وروتام"، کشتی ۱۸۸۴ تنی بریتاینایی توسط این او-بوت غرق شد.
"او-۵۶۳"' یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۷سی بود. تاریخچه عملیاتی. گشت دوم. او-۵۶۳ به فرماندهی کلاوس بارگشتن، روز ۲۲ اکتبر سال با دریافت فرمان از طرف فرماندهی عالی، در قالب گروهی با اسم رمز "برسلاو" متشکل از پنجم او-بوت دیگر، در آب های غرب جبل الطارق در کمین کاروان بریتانیایی اچ جی ۷۵ نشسته بود. با توجه به این که ارتباطات رادیویی بین او-بوت ها و فرماندهی عالی با شکسته شدن رمز ماشین انیگما توسط بریتانیایی ها رهگیری می شد، حضور او-بوت ها در محل به اطلاع دشمن رسیده بود؛ از این رو حضور پررنگ هواگردهای گشتی خشکی پایه و همچنین حلقه تنگ شناورهای محافظ حول کاروان امکان نزدیک شدن به آن را از او-بوت می گرفت. در نهایت شب ۲۳ اکتبر با دور شدن کاروان از خشکی و با پوشش تاریکی هوا، او-۵۶۳ به همراه گروه او-بوت ها، از جانب شمالی به این کاروان که رو به غرب می رفت، نزدیک تر شد. او-۵۶۳ بلافاصله مورد شناسایی "کارنیشن"، ناوچه محافظ بریتانیایی قرار گرفت. با اقدام شناور دشمن برای کوبیدن خود به او-بوت، او-۵۶۳ اقدام به شبرجه ناگهانی کرد. شلیک پنج خرج عمقی به او-بوت آسیبی نزد. شلیک منور توسط "کارنیشن" سه ناوچه محافظ دیگر را نیز به این
محل کشاند. شناسایی سونار محل او-۵۶۳ را بر دشمن عیان کرد اما شلیک مجدد خرج عمقی علیه آن نتیجه بخش نبود. او-۵۶۳ نیم ساعت بعد حمله به کاروان را از سر گرفت. اژدر شلیک شده از او-۵۶۳ به ناوشکن "کاساک" در جانب جنوبی کاروان اصابت و آتش بزرگی در آن به پا نمود. "کاساک" به سمت جبل الطارق یدک کشی شد اما صبح روز ۲۷ اکتبر غرق گردید.
"او-۵۶۴"' یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۷سی بود. ساخت و آغاز به خدمت. او-۵۶۴ ماه فوریه سال ۱۹۴۱ در کارخانه کشتی سازی بلوم اونت فوس در هامبورگ به آب انداخته شد. این او-بوت روز ۳ آوریل همان سال وارد خدمت در "کریگس مارینه" گردید. نخستین فرمانده آن ناوبان یکم راینهارت زورن بود. تاریخچه عملیاتی. گشت سوم. او-۵۶۴ به فرماندهی راینهارت زورن، روز ۲۲ اکتبر سال ۱۹۴۱ با دریافت فرمان از طرف فرماندهی عالی، در قالب گروهی با اسم رمز "برسلاو" متشکل از پنجم او-بوت دیگر، در آب های غرب جبل الطارق در کمین کاروان بریتانیایی اچ جی ۷۵ نشسته بود. با توجه به این که ارتباطات رادیویی بین او-بوت ها و فرماندهی عالی با شکسته شدن رمز ماشین انیگما توسط بریتانیایی ها رهگیری می شد، حضور او-بوت ها در محل به اطلاع دشمن رسیده بود؛ از این رو حضور پررنگ هواگردهای گشتی خشکی پایه و همچنین حلقه تنگ شناورهای محافظ حول کاروان امکان نزدیک شدن به آن را از او-بوت می گرفت. در نهایت شب ۲۳ اکتبر با دور شدن کاروان از خشکی و با پوشش تاریکی هوا، او-۵۶۴ به همراه گروه او-بوت ها به این کاروان که رو به غرب می رفت، نزدیک تر شد. او-۵۶۴ ساعتی پیش از سپیده دم روز ۲۴ اک
تبر در حلقه شناورهای محافظ کاروان رخنه و پنج اژدر به سمت آن شلیک کرد. دو اژدر خطا رفت اما سه اژدر دیگر به سه شناور برخورد نمود. نخستین اژدر به "آلهاما"، کشتی باری ۱۳۵۲ تنی بریتانیایی حامل ۲۰۰۰ تن پیاز، مشروب و چوب پنبه اصابت کرد. این کشتی به آهستگی غرق شد. اژدر دوم نصیب "آریوستو"، کشتی باری ۲۱۷۶ تنی بریتانیایی با بار سنگ معدن و چوب پنبه گردید و آن را غرق نمود. آخرین مورد نیز "کارزبرک"، کشتی باری ۳۶۷۰ تنی بریتانیایی را با ۶۰۰۰ تن سنگ آهن و بیشتر خدمه آن به سرعت راهی کف اقیانوس ساخت. گشت ششم. از روز ۳ ژوئیه سال ۱۹۴۲ آزمایش هایی برای عملکرد او-بوت و تاب آوری بدنه آن صورت گرفت. آخرین کارهای آماده سازی در روز ۵ ژوئیه انجام و ملزومات گشت رزمی بعدی تا دو روز بعد در آن ذخیره شد. تمامی خدمه نیز معاینات پزشکی را گذراندند. در نهایت او-بوت ساعت ۹:۳۰ شب ۹ ژوئیه برست در غرب فرانسه را برای ششمین گشت رزمی خود ترک کرد. او-۵۶۴ به همراه ۱۰ او-بوت دیگر راهی اقیانوس اطلس غربی شد. او-بوت که برای دومین بار عازم آب های کارائیب بود، ابتدا سری به لوریان زد تا یک خبرنگار جنگی را برای ثبت وقایع سفر خود بردارد. او-۵۶۴ در نهایت روز ۱۱ ژوئ
یه در همراهی نزدیک با او-۶۵۴، از فرانسه خارج شد. چند شناور جهت حفاظت ضدهوایی و ضدمین مدتی آن ها را مشایعت کردند.
او-۵۶۸ یک او-بوت آلمانی از نوع ۷سی بود که در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. او-۵۶۸ روز کریسمس سال ۱۹۴۱ از فاصله نزدیک چهار اژدر به طرف اچ ام اس "کورویا"، ناوچه سبک نیروی دریایی بریتانیا شلیک کرد. این شناور بریتانیایی حدود پانصد نفر از اسرای آلمانی و ایتالیایی را که از کشتی غرق شده دیگری از آب گرفته بود، با خود به اسکندریه می برد. یکی از اژدرها به ناوچه اصابت و آن را به دو نیم کرد. هیچ یک از سرنشینان "سالویا" زنده نماندند. آماری دقیقی از تلفات این حادثه در دست نیست اما برآورد می شود دست کم ۵۵۰ نفر بوده باشد. او-۵۶۸ به فرماندهی ناوسروان یواخیم پرویس ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ در جریان گشت زنی در اقیانوس اطلس شمالی، در یک عمل گروهی در کنار چند او-بوت دیگر، کاروان سی اس-۴۸ متفقین را مورد حمله قرار داد. شناورهای کانادایی محافظ این کاروان از آمریکایی ها درخواست کمک کردند. با وجود این که ایالات متحده همچنان در این زمان بی طرفی ظاهری خود را حفظ کرده بود، سه ناوشکن آمریکایی از ایسلند عازم کمک شدند. او-۵۶۸ با اژدر یواس اس "کارنی"، یکی از ناوشکن های آمریکایی را مورد اصابت قرار داد. کشتی جنگی آم
ریکایی غرق نشد اما ۱۱ تن از سرنشینان آن کشته شدند. یواس اس کارنی نیز به شدت با پرتاب خرج عمقی پاسخ او-۵۶۸ را داد که ساعت ها به طول انجامید. او-۵۶۸ آسیب دید اما به هر صوت توانست از این موقعیت خارج شود. این حادثه یکی از جرقه های اولیه ورود مستقیم ایالات متحده به جنگ دانسته شده است.
او-۵۷۵ یک او-بوت گونه ۷سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۱ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. او-۵۷۵ به فرماندهی ناوسروان گونتر هایدِمان روز ۱۰ دسامبر سال ۱۹۴۲ از لوریان راهی دریا شد. بروز مشکل فنی و رخنه آب از پریسکوپ، آن را وادار به بازگشت کرد. تحقیقات اولیه احتمال خرابکاری را زیاد می دانست. در نهایت چیزی با قطعیت مشخص نشد اما با نگرانی از امکان وجود آسیب های بیشتر، دستور بررسی دقیق او-بوت داده شد. این فرایند یک هفته به طول انجامید. پس از حرکت مجدد، جنوب آزور بود که گزارش او-۵۱۴ را از مشاهده کاوران تی ام ۱، دریافت کرد. هایدمان بلافاصله سرعت را افزایش داد و به سمت موضع اعلام شده رفت. او-۵۷۵ شب ۸ ژانویه سال ۱۹۴۳ به کاروان مورد نظر رسید. تا این زمان کاروان از پیش مورد حمله چند او-بوت های دیگر قرار گرفته بود و نیروی محافظت آن در آماده باش کامل بود. ناوچه سبک "پیمپرنِل" با ادوات شنود وجود او-۵۷۵ را در فاصله حدود دو کیلومتری در جانب راست پشت کاروان شناسایی کرد. شلیک منور موجب دیده شدن او-بوت بر روی سطح شد. تنها یک گلوله از توپ خودکار ۴ اینچی ناوچه شلیک شده بود که هایدمان با شیرج
ه ناگهانی به زیر آب رفت. ناوچه با رهگیری صوتی او-بوت، به بالای محل شیرجه آمد و ده خرج عمقی پرتاب کرد. مدتی کوتاهی بعد اتصال صوتی قطع شد اما ناوچه به گشتن به دنبال او-بوت در ناحیه ادامه داد. نیم ساعت بعد دوباره رد او-۵۷۵ زده شد و ناوچه به سرعت چندین خرج عمقی دیگر بر روی آن انداخت. پس رهاسازی آخرین خرج عمقی صدای انفجار بزرگی از زیر آب شنیده شد. اتصال صوتی برای چند دقیقه دیگر همچنان برقرار بود تا این که به مرور ضعیف شد. تصور می شد ناوچه توانسته است او-بوت را غرق کند اما فرصتی برای حصول تأیید برای آن وجود نداشت. "پیمپرنِل" به سمت کاروان بازگشت. این بار تجهیزات رادار آن، احتمالاً در اثر خرج عمقی های خودش، از کار افتاده بود. او-۵۷۵ مدتی بعد دوباره سعی کرد به کاروان نزدیک شود و حمله ای صورت دهد اما این بار هم شناسایی و وادار به عقب نشینی شد.
زیردریایی یو-۵۷۷ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
او-۵۷۸ یک او-بوت گونه ۷سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۱ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. در پی ورود ایالات متحده به جنگ و آغاز کارزار تلافی جویانه او-بوت ها در آب های این کشور، او-۵۷۸ به فرماندهی ناوسروان ارنست-آوگوست ریوینکل روز ۲۸ فوریه سال ۱۹۴۲ ناوشکن آمریکایی "جِیکوب جونز" را در نزدیکی سواحل نیوجرسی غرق کرد که به کشته شدن ۱۳۸ تن انجامید.
زیردریایی یو-۵۸۴ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۵۸۶ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۵۹۱ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۵۹۴ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۵۹۵ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۵۹۶ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
او-۶ یک او-بوت نوع ۲آ "کریگس مارینه" در رایش سوم بود.
زیردریایی یو-۶۰۰ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۰۳ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۰۴ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۰۵ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۰۶ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۱۱ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۱۳ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۱۴ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۱۶ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۱۷ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۱۸ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۱۹ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۲۱ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۲۴ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۲۷ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۲۸ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۳۰ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۳۱ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۳۴ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۳۶ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۳۸ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۴۲ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۴۵ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۵ (۱۹۴۰) یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۵۳ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۵۴ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۵۷ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۵۸ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۵۹ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
"او-۶۶"' یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۹سی بود. تاریخچه عملیاتی. گشت نهم. او-۶۶ به فرماندهی ناوبان یکم گرهارت زیهاوزن در نهمین گشت رزمی خود ماه مارس سال ۱۹۴۴ در حال کاوش آب های نیجریه بود که با دو اژدر "جان هولت"، کشتی ۵۰۰۰ تنی بریتانیایی را در خلیج گینه غرق کرد. تمامی ۹۵ سرنشین کشتی به قایق های نجات تخلیه گشتند. او-۶۶ با نزدیک شدن به بازماندگان، ناخدا و یکی دیگر از خدمه را به اسارت گرفت. مابقی بازماندگان بعداً توسط یک کشتی در حال گذر از آب گرفته شدند. او-۶۶ به گشت زنی در خلیج گینه ادامه داد و شانزده روز بعد "ماتاردیان"، تانکر حامل روغن پالم را به کف اقیانوس فرستاد. او-۶۶ سپس رو به شمال کرد. ناحیه خالی از کشتی های تجاری بود. سرنوشت. او-۶۶ روز ۱ مه حوالی جزایر کیپ ورده مورد شناسایی رادار "بلاک آیلند"، ناو هواپیمابر پشتیبان آمریکایی قرار گرفت. ناو هواپیمابر، هواگردهای آن و ناوشکن "باکلی" بلافاصله شروع به تعقیب او-بوت کردند. تعقیب وگریز به درازا کشید اما آمریکایی ها دست بردار نبودند. پنج روز بعد "باکلی" در نهایت او-۶۶ را در سطح گرفتار نمود. درگیری شدیدی با شلیک توپ و اژدر بین دو طرف به پا شد تا این که "باکلی"
خود را به او-۶۶ کوبید. در حالیکه او-بوت به دماغه ناوشکن گیر کرده بود، تعدادی از آلمانی که برخی از آن ها مسلح بودند، به سینه گاه شناور دشمن بالا رفتند. مشخص نیست این افراد قصد تصرف ناوشکن آمریکایی را داشتند یا می خواستند تسلیم شوند. به هر صورت با گشوده شدن آتش شدیدی از جانب آمریکایی ها این افراد دفع و تعدادی از آن ها کشته و زخمی شدند. او-بوت در نهایت خود را از دماغه ناوشکن رها و قصد گریختن در سطح نمود. ناوشکن آمریکایی شروع به تیراندازی با توپ های ۳ اینچی به سمت او-۶۶ کرد. او-۶۶ از ناچاری خود را به ناوشکن دشمن کوبید. در اثر این تصادم پروانه سمت چپ ناوشکن آسیب دید اما شناور آمریکایی به تیراندازی به سمت او-بوت ادامه داد. او-۶۶ که شعله های آتش از آن برخاسته بود، تلاش کرد از "باکلی" دور شود اما مدت کوتاهی بعد توسط خود خدمه غرق شد. "باکلی" ۳۶ بازمانده او-۶۶ را از آب گرفت. تعدادی از سرنشینان او-بوت از جمله فرمانده آن و دو اسیر بریتاینایی در این واقعه غرق شدند.
زیردریایی یو-۶۶۰ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۶۱ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.