Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یژه "براندبورگر" ورماخت بر چندین پل دیگر بر این مسلط شدند. به هر صورت با عقب نشینی دشمن، آلمانی ها باز هم قادر به محاصره موفقیت آمیز قوای آن در ناحیه روستوف نشدند تا شمار اسرا در این مرحله تنها ۸۳ هزار نفر باشد. با این حال، عقب نشینی سراسیمه و آشفته ارتش سرخ در حال برهم ریختن انضباط در بین نیروهای آن بود. یگان های ارتش سرخ هنگام عقب نشینی توپ ها و سایر تجهیزات خود را رها می کردند. تسلط فرماندهان و کمیسارهای شوروی بر شرایط رو به زوال بود. در مواجهه با این بهران حاد و در پی سقوط روستوف، جهت جلوگیری از فروپاشی کامل، استالین به عنوان کمیسار خلق در امور دفاع، روز ۲۸ ژوئیه با صدور فرمان شماره ۲۲۷، ضمن اشاره به شرایط وخیمی که شوروی با آن مواجه بود، از نیروهای مسلح خواست حتی «یک قدم پس نگذارند» و «تا آخرین قطره خون» از هر موضع خود دفاع کنند. بزدلان، هراس افکنان، فراریان و کسانی که بدون مجوز عقب نشینی کنند، به مجازات های سخت از جمله قرار گرفتن در گردان های جزایی با خطرناک ترین ماموریت ها، تهدید شدند. این که عقب نشینی های ارتش سرخ تا این زمان عامدانه بودند یا نه کاملاً روشن نیست. به نظر می رسد این موضوع چیزی بین گریز آ
شفته و عقب نشینی راهبردی برنامه ریزی شده بود. به هر صورت این فرمان استالین به دنبال نظم بخشیدن به عقب نشینی های ارتش سرخ و مقاومت در صورت لزوم بود. هدف از آن اداره عقب نشینی راهبردی نیروهای شوروی و آماده کردن اذهان برای پایداری نهایی در استالینگراد یا نقاط دیگر بود. آلمانی ها روز ۲۹ ژوئیه خطوط آهن مستقیم مسکو به جنوب را قطع کردند تا شوروی برای رساندن نیروهای ذخیره راهبردی خود به نبردگاه وادار به استفاده از مسیر طولانی تر از طریق آسیای میانه شود. گروه ارتش آ تحت امر فیلدمارشال ویلهلم لیست، برای رسیدن به مایکوپ، شمالی ترین میدان نفتی شوروی، می بایست از روستوف مسافتی بالغ بر ۲۹۰ کیلومتر را طی می کرد. این نیرو ۲۴۰ کیلومتر از این مقدار را تنها در عرض یک هفته پشت سر گذاشت. با وجود سرعت پنجاه کیلومتر در روز، به هر صورت آلمانی ها نتوانستند به نیروهای ارتش سرخ که با سرعت بیشتری به عمق اراضی خود عقب نشینی می کردند، برسند. مجموعه ای از عوامل شامل اراضی دشوار، سوخت ناکافی و انتقال اولویت پشتیبانی هوایی به ناحیه استالینگراد موجب کاهش سرعت پیشروی گروه ارتش آ به حدود ۱۰ کیلومتر در روز گردید. آلمانی ها هر چه از سر ریل های تد
ارکاتی خود فاصله بیشتری می گرفتند فرسوده تر و از طرفی برای پوشش اراضی وسیع پخش تر می شدند. در این زمان گروه ارتش آ می بایست با تنها ۲۰ لشکر در خط مقدمی به طول بیش از ۸۰۰ کیلومتر پیش می رفت و درحالیکه ترابری کامیونی کفایت گر نبود، تمامی علمیات به فقط یک خط آهن که از روستوف گذر می کرد، وابسته بود. با این حال، روزهای ۹ و ۱۰ اوت این گروه ارتش میدان کوچک نفتی مایکوپ را تصرف کرد. البته مدافعان پیش از آن چاه ها و پالایشگاه های آن را تخریب کرده بودند. روز ۲۱ اوت پرچم آلمانی ها بر فراز قله البروس، مرتفع ترین نقطه در قفقاز، در شمال این رشته کوه برافراشته شد. همزمان نیروهای آلمانی راه خود را از کریمه از طریق تنگه کرچ به کوبان باز کردند. به هر صورت تا اواخر ماه اوت ارتش سرخ تسلط مناسب بر یگان های خود را بازیافت و با انتقال نیروی کمکی از ایران و از راه دریای خزر از آسیای میانه، به دفاع از قفقاز سازمان داد. توان ارتش سرخ در این زمان در قفقاز به حدود ۲۰ لشکر می رسید که در حال افزایش بود. نیروهای شوروی با ایجاد دفاع در عمق چند لایه مسیر و با بهره مندی از برتری هوایی محلی، اجازه پیشروی بیشتر مهاجمان از بندر نوورسیسک در کرانه
دریای سیاه را ندادند و حتی دست به ضد حملات موضعی زدند. شوروی مصمم به حفظ قفقاز تا رسیدن فصل زمستان بود. با این حال تأسیسات صنعتی و ذخایز کشاورزی از منطقه تخلیه می شدند. هیتلر که فرماندهان ارشد را با اتخاذ احتیاط بیش از حد، متهم به از دست دادن فرصت های فراوان می کرد، روز ۹ سپتامبر فیلدمارشال لیست را از مقام فرماندهی گروه ارتش آ برکنار نمود تا خود مستقیماً فرماندهی این گروه ارتش را در دست بگیرد و فرماندهان دو ارتش آن موظف به ارائه گزارش به شخص پیشوا شوند. با وجود شرایط نامناسب، گروه ارتش آ با گردآوردی مقداری تدارکات همچنان حملاتی برای پیشروی بیشتر صورت می داد. اوایل ماه نوامبر عناصر پیشتاز ارتش یکم زرهی ورماخت در تلاش برای سلطه بر تقاطع جاده ای در اورژونیکیدزه در ۵۰ کیلومتری غرب گروزنی بودند. به هر صورت در پی طولانی شدن بیش از حد خطوط، حرکت گروه ارتش آ در مواجه با مقاومت جبهه های قفقاز و فرا قفقاز شوروی در طول رود تِرِک در حدود ۵۰۰ کیلومتری شمال غربی باکو، متوقف شد. این حد عمق ترین پیشروی آلمانی ها در خاک شوروی در جریان جنگ جهانی دوم بود. در این هنگام حدود نیمی از جمعیت شوروی زیر سلطه آلمان قرار داشت. در طول ما
ه های ژوئیه و اوت مهاجمان حدود ۶۲۵ هزار نفر از نیروهای دشمن را به اسارت گرفتند و نزدیک به ۷۰۰۰ تانک، ۶۰۰۰ توپ و بیش از ۴۰۰ هواگرد آن را منهدم کردند یا به غنیمت درآوردند. با این حال در قیاس با عملیات بارباروسا در تابستان سال ۱۹۴۱، این مقدار بسیار کم به حساب می آمد. عمده دلیل آن اجتناب ارتش سرخ از ایستادگی و مقاومت همانند سال قبل و در عوض اقدام به عقب نشینی از مقابل دشمن بود. این بدان معنا بود که با وجود این که آلمانی ها موفق به تصرف اراضی شوروی می شدند اما در دستیابی به هدف راهبردی دیگر خود یعنی محاصره و انهدام نیروهای دشمن تا حدود زیادی ناکام بودند. البته این که ارتش سرخ ضعیف تر قبل بود هم در این مسئله تأثیر داشت. به هر صورت آلمانی ها نیز با از دست دادن حدود ۲۰۰ هزار نفر تنها در ماه اوت، تلفات زیادی خوردند. پیشروی گروه ارتش ب به سمت استالینگراد. ارتش ششم ورماخت با تهاجم از ناحیه خارکوف به سمت شرق خود را تا روز ۲۲ ژوئیه به کاچالینسکایا در خم رود دن در ۶۰ کیلومتری شمال غربی استالینگراد رساند. شوروی برای مقابله با پیشروی دشمن و دفع ارتش ششم ورماخت جبهه استالینگراد را با مابقی نیروهای جبهه از هم پاشیده جنوب غربی
به علاوه ارتش های تازه ایجاد شده یکم و چهارم تانک و برخی یگان های ارتش های بیست وهشتم، سی وهشتم و پنجاه وهفتم، تشکیل داد. ناوگان رودخانه ولگا نیز تحت امر جبهه استالینگراد شوروی بود. این جبهه روز ۲۲ ژوئیه ۳۸ لشکر داشت. شانزده لشکر از این مقدار در ناحیه اصلی دفاعی مستقر بودند. به هر صورت در این موقعیت در این زمان برتری عددی همچنان با آلمانی ها بود. نیروهای ورماخت چهار روز بعد در دفاع ارتش شصت ودوم شوروی رخنه کردند و به منطقه کامنسکی رسیدند. دو ارتش یکم و چهارم تانک شوروی مأمور به متوقف کردن دشمن شدند اما با تنها تانک ۲۴۰ تانک دستاورد زیادی نداشتند. در پی طولانی شدن بیش از حد خط مقدم، جبهه جدید جنوب شرقی شوروی به فرماندهی ارتشبد آندری یریومنکو متشکل از ارتش های پنجاه ویکم، پنجاه وهفتم و شصت وچهارم و همچنین ارتش یکم محافظ و ارتش هشتم هوایی، از جبهه لنینگراد منفک شد. بر مبنای فرمان شماره ۴۵ پیشوا، گروه ارتش ب، مشتکل از ارتش ششم ورماخت با پشتیبانی لشکرهای متحدین محور، موظف به تهاجم به سمت استالینگراد بود تا نیروهای دشمن که در حوالی آن متمرکز شده اند را منهدم و این شهر را تصرف کند. استالینگراد لولای خطوط دفاعی آلمان
بر رودهای دن و ولگا بود و مهاجمان با سلطه بر آن می توانستند از پشت سر و جناح حرکت خود به سمت قفقاز در برابر ضدحملات شوروی محافظت کنند. علاوه بر این آلمانی ها از این طریق می توانستند مسیر انتقال نفت از طریق رود ولگا به مناطق مرکزی شوروی را قطع کنند. این نیرو پس از تصرف استالینگراد می بایست بلافاصله رو به جنوب شرقی به سمت آستاراخان در کرانه دریای خزر پیش می رفت. به دستور هیتلر ارتش ششم ورماخت در اولویت دریافت تدارکات و پشتیبانی هوایی قرار گرفت و سپاه ۲۴ زرهی از ارتش چهارم زرهی به این ارتش منتقل شد. بدین ترتیب با وجود این که گروه ارتش ب طبق طرح عملیاتی اولیه صرفاً وظایف دفاعی در جناح شمالی گروه ارتش آ داشت، حرکت آن به خودی خود به یک تهاجم راهبردی بدل گشت. ارتش ششم ورماخت روز ۲۵ ژوئیه برای گذر از رود دن اقدام کرد. با این حال نیروهای شوروی توانستند جلوی حملات آن را بگیرند. روز ۱ اوت بیشتر ارتش چهارم زرهی ورماخت مجدداً به گروه ارتش آ ملحق شد و از جنوب به سمت استالینگراد یورش برد. پائولوس که با کمبود تدارکات مواجه بود، تصمیم گرفت تا رسیدن ارتش چهارم زرهی ورماخت گذر از دن را به تعویق بیندازد. این مسئله فرصت بیشتری ب
ه ارتش سرخ جهت تحکیم مواضع خود در استالینگراد داد. در نهایت، ارتش ششم ورماخت روز ۱۰ اوت با پشتیبانی سپاه ۴ هوایی "لوفت وافه" قادر به گذر از دن شد و به دفاع بیرونی استالینگراد رسید. گروه ارتش ب قصد داشت جهت اجتناب از یک نبرد شهری پر خسارت، استالینگراد را از شمال و جنوب با سپاه های زرهی ارتش های ششم و چهارم زرهی ورماخت محاصره کند. این دو ارتش ورماخت در این زمان مجموعاً ۲۵ لشکر در اختیار داشتند که برخی از آن ها از پیش به شدت تضعیف شده بودند. در این زمان ارتش های شصت وششم، چهارم تانک، شصت ودوم، یکم تانک، شصت وچهارم، پنجاه ویکم و پنجاه وهفتم شوروی از شمال به جنوب در سه خط دفاعی از استالینگراد محافظت می کردند. آلمانی ها روز ۱۷ اوت به نخستین خط دفاعی حمله بردند. سپاه ۱۴ زرهی ورماخت تحت امر سپهبد گوستاف آنتون فون ویترسهایم در عرض پنج روز خط دشمن را شکست و در شمال استالینگراد به رود ولگا رسید. این اقدام دفاع شهر را از ناحیه ورتیاچی به دو نیم و اتصال ارتش شصت ودوم شوروی را جبهه استالینگراد قطع کرد. بدین شکل این ارتش به جبهه جنوب شرقی شوروی ملحق شد. در جنوب نیز سپاه ۴۸ زرهی ارتش چهارم زرهی ورماخت توانست خود را به رود ول
گا برساند. در این حال محافظت از جناح طولانی چپ نیروهای آلمانی در طول رود دون توسط ارتش های هشتم ایتالیا و دوم مجارستان با پشتیبانی تعداد کمی لشکر آلمانی، صورت می گرفت. مقرر شد ارتش سوم رومانی نیز در طول این جناح در ناحیه کلتسکایا در ۱۲۰ کیلومتری شمال غربی استالینگراد، مستقر شود. نبرد استالینگراد. بمب افکن های "لوفت وافه" از روز ۲۳ اوت شروع به کوبیدن استالینگراد کردند که خرابی های فراوانی ایجاد نمود. نیروهای زرهی ورماخت از روز بعد حمله به شهر را از جانب شمال از سمت کارخانه تراکتورسازی آغاز کردند. بخشی از نیروهای آلمانی با ضد حمله ارتش سرخ برای چند روز به محاصره افتادند. با وجود ممنوعیت اقدام به عقب نشینی از طرف هیتلر، لشکر شانزدهم زرهی ورماخت درون محاصره قصد گشودن راهی به سمت غرب را داشت که به هر صورت لشکر سوم پیاده نظام موتوریزه توانست روز ۲۶ اوت از بیرون حصر را بشکند. بدین شکل جای پای آلمانی ها در ساحل ولگا همچنان حفظ شد. در جنوب، جبهه جنوب شرقی شوروی به مرور تا دفاع بیرونی و سپس دفاع درونی شهر عقب رانده شد. سپاه های ۲۴ و ۴۸ زرهی ارتش چهارم زرهی ورماخت تا پایان ماه اوت به لایه دوم دفاعی و تا میانه ماه سپتامب
ر تا لایه نخست دفاعی استالینگراد رسیدند. یریومنکو قرارگاه فرماندهی جبهه جنوب شرقی را به یامی در آن سوی رود ولگا منتقل کرد. سپهبد واسیلی چویکف، فرمانده ارتش شصت ودوم شوروی رهبری دفاع از شهر را بر عهده داشت. در ابتدای نبرد نیروهای چویکوف شامل دو سپاه تانک، ۹ لشکر تفنگ دار (از جمله یک لشکر ان کاوه ده)، هفت تیپ تفنگ دار و دو تیپ تانک می شد که تماماً از پیش شدیداً آسیب دیده بودند. ارتشبد ولفرام فون ریشتوفن، فرمانده سپاه ۷ هوایی "لوفت وافه" روز ۲۸ اوت گزارش از عدم مشاهده هر گونه انتقال نیروی دیگری از طرف دشمن به سمت ناحیه استالینگراد در شناسایی هوایی داد. محدودیت ظرفیت ریلی انتقال ارتش سوم رومانی به جناح چپ ارتش ششم ورماخت را تا ماه سپتامبر به تأخیر انداخت. از این رو، با وجود حضور ارتش های هشتم ایتالیا و دوم مجارستان در این قسمت، در مقابل حملات متعدد ارتش سرخ به این جناح طولانی، آلمانی ها وادار می شدند از مقدار بیشتری از نیروهای خود برای محافظت از آن استفاده کنند. حملات ارتش سرخ در شمال و جنوب استالینگراد تا ماه اکتبر ادامه یافت. شرایط جغرافیایی و وجود رود ولگا در پشت سر آن امکان محاصره استالینگراد را برای آلمانی ه
ا تقریباً غیرممکن می ساخت. از این رو آلمانی ها وادار به تهاجم مستقیم به شهر برای پاکسازی آن شدند. ارتش ششم و چهارم زرهی ورماخت بدین منظور مجموعاً ۲۵ لشکر از جمله سه لشکر زرهی و سه لشکر موتوریزه، داشتند. روز ۱۶ سپتامبر هدایت عملیاتی پیاده نظام ارتش چهارم زرهی ورماخت در اختیار پائولوس قرار گرفت. به هر صورت مدافعان ظرفیت بیشتری برای دریافت نیروی کمکی و تدارکات داشتند. با وجود تلفات گسترده، "استاوکا" با بهره گیری از مقادیر زیادی ذخیره راهبری و عملیاتی توانست ضربه تهاجم آلمانی ها را تحمل کند. تا روز ۲۶ اکتبر به کمک قایق ها و شناورهای دیگر از روی رود ولگا، ۹ لشکر تفنگ دار، یک تیپ تفنگ دار دریایی و دو تیپ تانک به عنوان نیروی کمکی برای چویکوف وارد استالینگراد شدند. شوروی به شکل عامدانه تنها مقدار کافی نیرو و تدارکات برای ارتش شصت ودوم خود تأمین می کرد تا ارتش ششم ورماخت را در یک نبرد فرسایشی مرگ بار درگیر خود نگاه دارد. توان ارتش شصت ودوم شوروی به ندرت به بیش از ۵۵ هزار نفر می رسید. نبرد تن به تن شهری در مسافت های بسیار کوتاه درون استالینگراد درگرفت. فاصله دو طرف به اندازه ای کم بود که امکان استفاده مؤثر از برتری هوا
یی و توپخانه از ورماخت گرفته شد. به هر صورت آلمانی ها به آهستگی دشمن را عقب راندند. نیروهای پائولوس تا اواخر ماه سپتامبر دو سوم جنوبی شهر را پاکسازی کردند. آلمانی ها تا حدود ۲۰۰ متری نقطه پیاده سازی ارتش سرخ بر روی ولگا نیز رسیدند. لشکرهای تفنگ دار شوروی تا ۹۰ درصد از توان خود را از دست دادند. به هر صورت مهاجمان نیز متحمل خسارات سنگین شدند. برای لشکر بیست وچهارم زرهی ورماخت تنها ۱۰۰۰ نیروی پیاده از جمله ۴۰ افسر باقی مانده بود. در طول ماه اکتبر توان مؤثر نیروهای آلمانی درون شهر تقریباً برابر مدافعان بود. به دستور هیتلر، ورماخت یگان های مهندسی لشکرهای مناطق آرام خود را به عنوان پیاده نظام به استالینگراد گسیل کرد. ضدحمله شوروی. طرح شوروی و نیروهای طرفین. "استاوکا" و ستاد کل ارتش سرخ در تمامی طول مورد آبی در حال طرح ریزی برای اجرای یک ضدحمله راهبردی علیه آلمانی ها به عنوان نخستین مرحله از کارزار زمستانه بودند. یریومنکو، فرمانده جبهه استالینگراد شوروی اوایل ماه اکتبر طرحی را برای یک ضدحمله گسترده ارائه کرد که بر اساس آن ارتش سرخ با حمله از سر پل های رود دن در شمال و ناحیه دریاچه در جنوب استالینگراد، ارتش ششم ورماخ
ت را به محاصره درمی آورد. این طرح به دنبال رخنه عمیق ۹۰ تا ۱۲۰ کیلومتری نیروهای زرهی شوروی از مواضع نیروهای رومانیایی تا ناحیه کالاچ در پشت سر ارتش ششم ورماخت بود. گئورگی ژوکوف، نایت فرمانده کل ارتش سرخ با طرح یریومنکو موافقت، آن را هر چه بیشتر با قوای زرهی تقویت و استالین را بر امکان پذیر بودن آن متقاعد کرد. اجرای این عملیات در ابتدا برای اواخر ماه اکتبر برنامه ریزی شد اما تا میانه ماه نوامبر به تعویق افتاد. این ضد حمله موسوم به عملیات "اورانوس" به دنبال محاصره انهدام نیروهای محور در مقابل استالینگراد بود. این حرکت با عملیات "زحل" برای پیشروی به سمت روستوف در جنوب غربی برای قطع مسیر پشت سر نیروهای آلمانی در شمال قفقاز و انهدام تمامی گروه ارتش های آ و ب ورماخت، ادامه میافت. همزمان جبهه های غربی و کالینین شوروی عملیات "مارس" را علیه گروه ارتش مرکز ورماخت به انجام می رساند تا ضمن پس گرفتن برخی اراضی، در انتقال نیروهای کمکی آلمان به مناطق جنوبی اختلال ایجاد کند. شوروی جبهه جنوب غربی جدیدی تحت فرماندهی ارتشبد نیکولای واتوتین به منظور ایفای نقش انبر شمالی علیه ارتش سوم رومانی، تشکیل داد. شوروی اوایل ماه نوامبر ارت
ش بازسازی شده پنجم تانک خود به شکل مخفیانه به سرپل سرافیموویچ بر رود دن در شمال غربی استالینگراد منتقل کرد. در جناح جنوبی ارتش های پنجاه ویکم و پنجاه وهفتم جبهه استالینگراد شوروی انبر دیگر را علیه ارتش چهارم رومانی به اجرا می گذاشتند. بر خلاف ضدحملات پیشین، شوروی ماه ها بر روی این طرح کار کرده بود و برای اجرای آن از بسیاری از نیروهای باتجربه و آموزش دیده استفاده می کرد. در طرف مقابل، آلمانی ها از ضعف نیروهای متحد خود در دفاع از جناحین حمله به استالینگراد آگاه بودند اما تقویت آن را به پس از تصرف شهر موکول می کردند. بر مبنای گزارش اطلاعاتی روز ۶ نوامبر بخش ارتش های خارجی شرق، تصور می شد شوروی از توان کافی برای یک تهاجم عمده در جنوب برخوردار نیست. یکی از دلایل این مسئله کارزار اطلاعاتی شوروی در القای اطلاعات غلط مبنی بر نبود قصدی برای تهاجم عمده ارتش سرخ در جنوب بود. اجرای برخی عملیات های تهاجمی در قسمت های مرکزی و شمالی خط مقدم و استقرار نیروهای ذخیره راهبردی شوروی در ناحیه مسکو تقویت کننده این فریب بود. تا روز ۱۲ نوامبر فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان می پنداشت تمرکز نیروهای دشمن در مقابل ارتش سوم رمانی در شما
ل استالینگراد تنها برای یک حمله کم عمق برای قطع کردن خط آهن این شهر است. ,سپاه ۴۸ زرهی ورماخت به عنوان نیروی ذخیره پشت سر نیروهای رومانیایی و ایتالیایی قرار داشت. این سپاه شرایط مناسبی نداشت و برای لشکر بیست و دوم زرهی آن تنها ۲۴ تانک عملیاتی باقی مانده بود. این سپاه در همراهی با لشکر چهاردهم زرهی ورماخت با ۵۱ تانک دیگر، کار دشواری در مقابل چهار سپاه متحرک شوروی با ۶۶۰ تانک داشت. در مجموع در این هنگام ارتش سرخ در ناحیه استالینگراد برتری عددی دو به یک داشت. اجرای ضد حمله. جبهه جنوب غربی شوروی روز ۱۹ نوامبر تهاجم خود را آغاز کرد. نیروهای رومانیایی که از تسلیحات ضد تانک و قوای ذخیره مؤثر برخوردار نبودند و به راحتی درهم کوبیده شدند. ارتش پنجم تانک شوروی بیشتر نیروهای سه لشکر رومانیایی شامل ۲۷ هزار نفر را به اسارت گرفت و وارد شکاف ایجاد شده در خط دشمن شد. دو سپاه این ارتش هر روز ۷۰ کیلومتر رو به جنوب پیش رفتند و تا روز ۲۲ نوامبر خود را به کالاچ در کرانه رود دن رساندند. پیش از که آلمانی ها قادر به انهدام پل ها شوند، نیروهای شوروی سرپلی بر رود به دست آوردند و روز بعد از گذشتند. روز ۲۳ نوامبر با اتصال سپاه ۲۶ تانک ار
تش پنجم تانک از جبهه جنوب غربی شوروی به سپاه ۴ مکانیزه ارتش پنجاه وهفتم از جبهه استالینگراد شوروی در سووتسکویه در جنوب غربی کالاچ، حلقه محاصره تکمیل شد تا ۲۲ لشکر نیروهای محور شامل ۳۳۰ هزار نفر از جمله تمامی ارتش ششم و یک سپاه از ارتش چهارم زرهی ورماخت به دام بیفتند. شوروی برای اداره شمار زیاد محاصره شدگان از هفت ارتش تفنگ دار خود استفاده کرد؛ از این روز عملیات متعاقب آن مقیاس کوچک تری یافت. محاصره ارتش ششم ورماخت. هیتلر دستور به پایداری ارتش ششم ورماخت در موضع خود و اجتناب آن از اقدام به خروج از محاصره داد. این مسئله درگیر ماندن مقدار زیادی نیروهای شوروی حول منطقه تحت محاصره شد. به نظر می رسید با توجه به شرایط وخیم تدارکاتی و مواجهه با کمبود سوخت و تدارکات، احتمالاً تلاش این ارتش برای خروج از محاصره در مقابل قوای قدرتمند دشمن نیز نتیجه ای حاصل نمی کرد. در عوض، گروه ارتش دن به فرماندهی فیلدمارشال اریش فون مانشتاین تشکیل شد تا محاصره را از بیرون بشکند و یک مسیر تدارکاتی برای ارتش ششم ورماخت باز کند. "لوفت وافه" موظف شد موقتاً تا هنگام شکسته شدن محاصره، از راه هوایی به نیروهای در محاصره تدارکات رسانی کند. آلمان
تمامی ظرفیت ترابری هوایی خود را بر این مسئله متمرکز کرد. به هر صورت با وجود وعده هرمان گورینگ، فرمانده "لوفت وافه" بر رساندن روزانه ۶۰۰ تن تدارکات، با توجه به کاستی ها از جمله کمبود ادوات و وضعیت ضعیف پایگاه های هوایی ناحیه عملیاتی، تنها حداکثر ۳۰۰ تن تدارکات در روز به محاصره شدگان رسید. دفاع ضدهوایی سازمان یافته شوروی خسارت سنگینی به هواگردهای ترابری آلمانی وارد آورد. حدود ۷۳۰ هواگرد غیر ترابری آلمانی در میانه ماه نوامبر در منطقه قادر به کسب برتری هوایی در برابر بیش ۱۳۵۰ هواگرد دشمن نبود. در جریان تلاش برای تدارکات رسانی هوایی "لوفت وافه" بیش از ۴۸۰ هواگرد ترابری و بمب افکن تبدیل شده خود را از دست داد.
برنی لیدن (زاده ) خواننده آمریکایی است. او عضو گروه ایگلز است. او در گروه های مختلفی از جمله برادران پرواز برریتو و دیلارد اند کلارک عضویت داشته او همچنین به بوچ کرید شهرت داشته
رندی مایزنر (زادهٔ - درگذشتهٔ ) خواننده، ترانه سرا، نوازنده آمریکایی بود. او عضو گروه ایگلز بود. زندگینامه. رندی مایزنر در ۸ مارس ۱۹۴۶ در یک خانواده کشاورز در اسکاتسبلاف، نبراسکا زاده شد. او در سال ۱۹۶۶ به کالیفرنیا رفت. در سال ۱۹۷۱ رندی مایزنر به همراه دان هنلی، گلن فرای، و برنی لیدن، گروه راک ایگلز را ایجاد کرد. او در دوره عضوت در این گروه در خواندن و نویسندگی ترانه هایی چون هتل کالیفرنیا، بهترین عشق من، و Take It To The Limit همکاری داشت مایزنردر سال ۱۹۷۷ بعد این گروه را ترک کرد. تیموتی بی اشمیت که جایگزین او شد، گفت که او خسته شده است. در سال ۱۹۹۴ رندی مایزنر از تور گردهمایی دوباره این گروه کنار گذاشته شد. اما در سال ۱۹۹۸ برای مراسم معارفه آنها در شهر نیویورک و در تالار راک اند رول در کنار این گروه ظاهر شد. در سال ۲۰۱۳ رندی مایزنر پیشنهاد پیوستن دوبار به این گروه را برای یک تورجهانی به دلیل بیماری رد کرد. او در تک آهنگ هایی که اجرا کرد، هرگز نتوانست به موفقیتی برسد که به همراه گروه ایگلز دست پیدا کرده بود. رندی مایزنر در ٢۶ ژوئیهٔ ٢٠٢٣ به دلیل عوارض ناشی از بیماری مزمن ریوی درگذشت. زندگی او با مشکلات سلام
ت روان، اعتیاد و مسائل خانوادگی در هم تنیده بود..
کارل مونر (؛ – ) بازیگر و نقاش اهل اتریش بود. وی بین سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۶ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "جایی در جهنم به تو خواهم داد""ریفیفی"، "کلید"، "آخرین اسلحه" و "آشپزخانه" اشاره کرد.
والت بارنس (زاده -درگذشته ) بازیگر آمریکایی بود. از فیلم های معروف او می توان به بازی در در میان کرکسها ، دوئل در غروب آفتاب اشاره کرد.
آمازون S3 (سرویس ذخیره سازی ساده) یک سرویس تحت وب برخط برای ذخیره سازی فایل است که توسط سرویس های وب آمازون ارائه می شود. آمازون S3، از طریق واسط های وب سرویس (بیت تورنت، REST و پروتکل دسترسی آسان به اشیاء) قابل دسترسی و استفاده است. آمازون، S3 را در ایالات متحده به تاریخ مارس ۲۰۰۶ و در اروپا در نوامبر ۲۰۰۷ راه اندازی کرد. طراحی. S3 برای ارائه ۹۹٫۹۹۹۹۹۹۹۹۹٪ پایایی (durability) و ۹۹٫۹۹٪ قابلیت دسترسی (availability) اشیاء در سال طراحی شده است. S3 اشیایی (فایل های کامپیوتری) تا حجم ۵ ترابایت، به همراه بیش از ۲ فایل ابرداده را ذخیره می نماید. میزبانی تمامی یک وب سایت. آمازون S3، امکاناتی را برای میزبانی از صفحات ایستای وب به علاوه پشتیبانی از مستند شاخص و مستند خطا، فراهم می کند. این امکان پس از درخواست هایی که کاربران از سال ۲۰۰۶ داشتند، اضافه شد. کاربران برجسته. سرویس میزبانی فایل SAMSUNG از سال ۲۰۰۶ از S3 استفاده کرده است، که البته قطعی ها و کندی هایی را تجربه کرده است، اما پس از گذشت یک سال، مسئولان SmagMug سرویس S3 را به طور قابل ملاحظه ای قابل اطمینان تر از سرویس ذخیره سازی اولیه خود معرفی کرند و گفتند که ا
ستفاده از S3 باعث صرفه جویی یک میلیون دلاری بابت خرید زیرساخت های ذخیره سازی شده است.
اغذیه فروشی () فیلمی فانتزی به کارگردانی ژان-پیر ژونه و مارک کارو محصول سال ۱۹۹۱ سینمای فرانسه است. فیلم روایتی پسارستاخیزی و شخصیت محور از زندگی چند مستأجر یک ساختمان در زمانی مبهم و نامعلوم است.
۹ آهنگ () فیلمی در ژانر رمانتیک، درام، موزیکال و شهوانی به کارگردانی مایکل وینترباتم است که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به مارگو استیلی و فرانز فردیناند اشاره کرد.کارگردان در این فیلم در صحنه هایی از سکس شبیه سازی نشده استفاده شده است .
ایستگاه راه آهن ابردین () یک ایستگاه راه آهن در ابردین، اسکاتلند است. این ایستگاه که در سال ۱۸۶۷ تأسیس شده جزئی از خط اصلی ساحل شرقی است.
فال اموات یا فال مردگان به نوعی از پیشگویی و طالع بینی گفته می شود که در قالب آن برخی افراد مدعی جادوگری سعی می کنند با ارتباط گرفتن با روح مردگان یا ظاهر کردن شبح آنها در عالم وجود به اطلاعاتی در مورد آینده دست یابند. برخی از این جادوگران نیز مدعی هستند که می توانند از شخص مرده یا روح او به عنوان سلاح برای مقاصد خود استفاده کنند. این دسته از جادوگران عموماً به گروه های معتقد به جادوی سیاه مرتبطند. ریشه فال اموات به شمن باوری و بابل و مصر باستان بازمی گردد. استرابون در کتاب خود «جغرافیا» می نویسد که فالگیرهای اموات، در ایران اشکانی در زمره برجسته ترین طالع بینان در میان ایرانیان آن دوره بودند.
آب انبار چاله خشتی ، واقع در بخش مرکزی شهرستان پیشوا یکی از آثار تاریخی و از نقاط دیدنی مرکز شهر پیشوا در استان تهران است.در۲۳مهرماه ۱۳۸۴ به شماره ثبت ۱۳۵۶۲توسط میراث فرهنگی ایران به ثبت ملی رسیده است. این بنا در ضلع جنوبی چهارسوی بازار پیشوا و در بافت قدیم این شهر واقع شده است. تاریخ بنای این آب انبار به دوره صفویه می گردد.
یولیوس کلنگل (؛ – ) موسیقی دان و نوازندهٔ مشهور ویولنسل اهل آلمان بود. اتودها و قطعات تک نوازی او که برای ویولنسل نوشته و تنظیم شده است، از شهرت به سزایی برخوردار است. او برادر پاول کلنگل و از شاگردان نوازندهٔ سوئیسی ویولنسل «امیل اِگار» بود. پدرش نیر از دوستانِ فلیکس مندلسون بود و خودش بعدها، شاگردان برجسته ای تربیت کرد که از آن میان می توان به گرگور پیاتیگورسکی و امانوئل فویرمان اشاره نمود.
ایستگاه راه آهن ایر () یک ایستگاه راه آهن در ایر، اسکاتلند است. این ایستگاه که در ۱۸۸۶ تأسیس شده جزئی از خط ساحل ایرشر و خط جنوب غربی گلاسکو است.
ایستگاه راه آهن خیابان مور بیرمنگام () یک ایستگاه راه آهن در بیرمنگام، انگلستان است. این ایستگاه که در سال ۱۹۰۹ تأسیس شده جزئی از خط اصلی چیلترن است.
امانوئل فویرمان () یک نوازندهٔ اتریشی-آمریکایی مشهور ویولنسل بود که در نیمهٔ اول قرن بیستم میلادی، شهرت جهانی داشت. او از شاگردان «فردریش بوکسباوم» بود و در سن ۱۱ سالگی، نخستین اجرای حرفه ای خود را با «ارکستر فیلارمونیک وین» به رهبری «فلیس واینگارتنر» انجام داد و قطعه «کنسرتوی شماره ۲» اثرِ «یوزف هایدن» را اجرا کرد. وی در سال ۱۹۱۷ میلادی به لایپزیگ رفت تا آموخته های خود را نزد نوازندهٔ نامدار ویولنسل «یولیوس کلنگل» تکمیل کند. فویرمان در سال ۱۹۲۹ میلادی استادِ «دانشگاه هنر برلین» شد و در این هنگام با هنرمندانی چون کارل فلش، پل هیندمیت، یاشا هایفتز و آرتور روبینشتاین همکاری نزدیک داشت. با قدرت گرفتن حزب نازی، ابتدا او را به سبب اصلیت یهودی اش از «کنسرواتوار برلین» اخراج کردند و سپس به دلیل فشارهای موجود، مجبور به ترک وطن و مهاجرت شد. امانوئل فویرمان در مؤسسه موسیقی کرتیس، شاگردان فراوانی را تربیت کرد که از آن میان می توان به «برنارد گرینهاوس»، «الن شولمن»، «دیوید سویر» و «آگوست ونتسینگر» اشاره کرد. او در سن ۳۹ سالگی به دلیل عوارض ناشی از جراحیِ بواسیر در نیویورک درگذشت.
ایستگاه اسنو هیل بیرمنگام () یک ایستگاه راه آهن در بیرمنگام، انگلستان است. این ایستگاه که در ۱۸۵۲ تأسیس شده جزئی از خط اصلی چیلترن و مترو میدلند است.
برادفورد اینترچنج () یک ایستگاه راه آهن مبادله ای در برادفورد، انگلستان است. این ایستگاه که در سال ۱۸۵۰ تأسیس شده جزئی از خط کالدر ولی (مابین شهرهای لیدز، منچستر و بلکپول) است.
آنتونیو ساکینی () موسیقی دان و آهنگساز نامدار اهل ایتالیا بود. او دانش آموختهٔ «کنسرتوار سانتا ماریا دی لورِنتو» بود و به سبب اپراهایش شهرت دارد..
ایستگاه راه آهن برایتون () یک ایستگاه راه آهن در برایتون، انگلستان است. این ایستگاه که در سال ۱۸۴۰ تأسیس شده جزئی از خط اصلی برایتون و خط کوست وی غربی است.
کردستان تی وی (Kurdistan Tv) یک کانال تلویزیونی متعلق به حزب دموکرات کردستان عراق است که در سال ۱۹۹۹ تأسیس و شروع به کار کرده است. برنامه های کردستان تی وی به زبان کردی (سورانی و کرمانجی) پخش می شود. دفتر مرکزی آن در شهر اربیل در مجاورت دفتر سیاسی حزب دمکرات کردستان عراق قرار دارد. دفاتر اروپایی کردستان تی وی در هلند و آلمان مستقر هستند.
آرتاس منتیل شخصیتی ساختگی در مجموعه بازی های ویدئویی "وارکرفت" اثر بلیزارد انترتینمنت است. او برای اولین بار در ' حضور پیدا کرد. این شخصیت در ابتدا ولیعهد لوردران (به انگلیسی: Lordaeron) و یک پالادین بود اما در تلاش برای نجات مردمش توسط تیغه نفرین شدهٔ فراست مورن فاسد شد. پس از مدتی تبدیل به شخصیتی شیطانی تحت عنوان لیچ کینگ"'، یکی از برجسته ترین هماوردها در افسانه های مجموعهٔ "وارکرفت" شد. آرتاس همچنین به عنوان یک شخصیت قابل بازی در بازی کراس اوور میدان جنگ برخط چندنفره "قهرمانان طوفان" حضور دارد.