Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خفاش میوه خوار بینی لوله ای نوارپهن نام یک گونه از سرده خفاش های میوه خوار بینی لوله ای است.
خفاش میوه خوار بینی لوله ای مالایتا نام یک گونه از سرده خفاش های میوه خوار بینی لوله ای است.
خفاش میوه خوار بینی لوله ای کهتر نام یک گونه از سرده خفاش های میوه خوار بینی لوله ای فرعی است.
خفاش میوه خوار بینی لوله ای استوار نام یک گونه از سرده خفاش های میوه خوار بینی لوله ای فرعی است.
خفاش میوه خوار بینی لوله ای اومبوی نام یک گونه از سرده خفاش های میوه خوار بینی لوله ای است.
خفاش بینی لوله ای شرقی نام یک گونه از سرده خفاش های میوه خوار بینی لوله ای است.
خفاش میوه خوار بینی لوله ای فیلیپین نام یک گونه از سرده خفاش های میوه خوار بینی لوله ای است.
خفاش بینی لوله ای کهتر نام یک گونه از سرده خفاش های میوه خوار بینی لوله ای است.
خفاش میوه خوار بینی لوله ای دیوسان نام یک گونه از سرده خفاش های میوه خوار بینی لوله ای است.
خفاش میوه خوار سرام نام یک گونه از سرده روباه پرنده است.
روباه پرنده بزرگ گینه ای نام یک گونه از سرده روباه پرنده است.
روباه پرنده نقاب دار نام یک گونه از سرده روباه پرنده است.
روباه پرنده نقاب دار بیسمارک نام یک گونه از سرده روباه پرنده است.
روباه پرنده خوش نگار نام یک گونه از سرده روباه پرنده است.
کولتورا () یک مجلهٔ لهستانی زبان است که در ۱ می ۲۰۰۴ تأسیس شد. این مجله در انگلستان با یک اجرا چاپ، ۵۵٫۰۰۰ نسخه در هفته منتشر کرده است. تاریخچه مجله. این مجله لهستانی زبان که توسط توسط ولادیمیر ووچیچ بنا نهاده شده در اولین شماره، ۱۰٫۰۰۰ نسخه ۴۰ صفحه ای را توزیع و منتشر کرد. کولتورا درسومین چاپ خود صفحات مجله را به ۴۸ صفحه افزایش داد. مجله ماه مه ۲۰۰۴ شامل ۶۴ صفحه بود.
روباه پرنده کوچک زرین قبا نام یک گونه از سرده روباه پرنده است.
زنان ارمنی در ایران همانند وضعیت اجتماعی سایر زنان در ایران در طول دوره های مختلف تاریخی و فرهنگی متفاوت بوده است. زنان ارمنی در حفظ وجود، تنازع بقاء، ایجاد شرایط برای زندگی کودکان و خانواده، ایجاد شرایط مجدد برای بقا و استمرار خانواده، دستیابی به منابع اقتصادی، بازتولید اعضای خانواده، نجات سنت خانواده ارمنی و منطبق کردن آن ها با جنبه های ویژه فرهنگی سیاسی و جغرافیایی اسکان جدید از جمله مسوولیت های زن ارمنی در دوران مهاجرت بوده است. زنان ارمنی بعد از دوران مهاجرت نقش اساسی در سیاست، علم و دانش، موسیقی، سینما، نقاشی، تئاتر، چاپ و نشر، معماری و شرکت در جنگ ایران و عراق و غیره داشتند. پوشاک زنان ارمنی. تنوع پوشاک زنان در سرپوش ها، تن پوش ها و زیورآلات و تزیینات وابسته به آنان به مراتب بیشتر از پوشاک مردان است. پوشاک زنان ارمنی منطقهٔ فریدن در تمام روستاها دارای یک شکل و الگوست. این لباس لباسی است که زنان ارمنی در زمان مهاجرت به ایران آن را به تن داشته و سال ها در حفظ و نگهداری آن تلاش کرده اند. در طول قرن های هفدهم تا بیستم میلادی فرهنگ بومی ارمنیان فریدن تأثیرات خواسته و ناخواستهٔ بسیاری را از فرهنگ و هنر ایران
ی پذیرفته است. دختران بین سنین کودکی تا اواخر نوجوانی از «چین شابیک» یا در اصطلاح پیراهن چین دار با رنگ های شاد و پیش بند استفاده می کردند. دختران هم به مانند زنان برای آرایش مو گیسوان خود را در یک یا دو رشته می بافتند و سپس، کلاه عرق چین سکه دوزی شده ای از جنس مخمل، چیت یا ابریشم بر سر می گذاشتند و بر روی عرق چین هم «لاچاک» (لاچاک روسری بزرگی به ابعاد ۱/۵ متر و به صورت چهارگوش بود که دختران از چیت گدار و زنان از جنس کُدَری به رنگ زرشکی با دنباله های بلند به سر می کردند) می انداختند. از دیگر زیورآلات آنان دستبندهایی از سکه و گلوبندهایی با مهره های رنگین بود. دختران فریدنی دهان خود را با «باشماخ» (باشماخ دستمالی سفید از جنس ململ بود که زنان بعد از ازدواج به صورت سه گوش بر روی چانه و دهان خود می بستند و آن را با بندهایی در پشت گردن محکم می کردند) نمی بستند. دختران فریدن هنگام عروسی پس از پوشیدن لباس محلی زنانه که شامل «شابیک» ،(پیراهن را در اصطلاح محلی شابیک می گفتند. شابیک تن پوشی بود تا مچ پا، یقه گرد و دارای چاک کوچکی در قسمت جلو که معمولاً با بندینک باز و بسته می شد) «مینتان» (مینتان تن پوشی آستردار، جلوباز
و یقه هفت بود که با یک دکمه (سکه) در قسمت شکم بسته می شد. مینتان دارای دو جیب در پهلوها، آستینی بلند و چاک بلندی تا آرنج بود که در صورت نیاز با دکمه و بندینک بسته می شد) و «گُگنوتس» (این تن پوش پیش بندی از جنس متقال به رنگ های قرمز عنابی و زرشکی بود که آن را بر روی مینتان می بستند). بود شروع به تزیین سر می کردند و گاه همراه با تزیینات برسر عروس «گلخی کُقر» (تور سر عروس را در اصطلاح محلی گلخی کُقر می گویند. گلخی کُقر پارچهٔ ترمهٔ چهار گوشی دارای ریش های تزیینی در چهار طرف بود که آن را هنگام عروسی به صورت سه گوش بر سر عروس می انداختند). دختران تنها به هنگام ازدواج مجاز به استفاده از تزیینات مخصوص زنان و عروسان بودند. ارمنیان چهار حال و بختیاری شیوهٔ لباس پوشیدن و البسه ای با نوع و جنس مخصوص به خود داشتند. این لباس ها به لحاظ وزن سنگین و گران بها بودند. نقش زنان ارمنی در جنبش مشروطه و روند مدرنیزاسیون. در جریان جنبش مشروطه ایران، زنان ارمنی ایرانی در جنبش زنان مشارکت کردند، به ویژه کوشش آنان در جلب توجه زنان ایرانی به مسائل زنان، افزایش سطح آگاهی آن ها نسبت به وضعیت زنان و به طور کلی افزایش هوشیاری آن ها دیده م
ی شود. زنان داشناک دو کمیته به نام های «امید» و «رنگین کمان» تشکیل دادند. هر دو گروه تلاش کردند تا در زمینه سیاست، مسائل حزبی، اصول مشروطیت در مورد مسائل زنان، حق الارث و بهداشت زنان را تحت آموزش قرار دهند. آن ها با کمک یکدیگر شاخه ای از صلیب سرخ را تشکیل دادند. درآمد گروه از سوی اعضای خود گروه و فعالیت هایی مانند نمایش و سخنرانی که درآمدشان به نفع انجمن صرف می شد، عاید می شد. این گروه همچنین مجوز انتشار روزنامه ای را با نام «شکوفه» از سوی دولت ایران دریافت کرد که به مسائل زنان می پرداخت. میرزا ملکم خان می نویسد:، زنان «آموزگاران کودکان و از این پس سازندگان کشور» شناخته می شوند. انجمن های زنان ارمنی. انجمن خیریه زنان ارمنی. انجمن خیریهٔ بانوان ارمنی تهران در مهر ۱۲۸۴ خورشیدی به قصد یاری رسانی به مدرسهٔ ارمنیان هایکازیان تهران (تأسیس ۱۲۴۹ خورشیدی) و کمک به مستمندان و نیازمندان، بنیان گذاری شد و با سابقه ترین انجمن فعال ارمنیان در تهران است. اهداف اولیهٔ انجمن عبارت بود از: دختران و زنان ارمنی هیجده سال و بالاتر می توانستند به عضویت این انجمن در آیند. منابع مالی برای تحقق اهداف انجمن شامل حق عضویت اعضا، اعانات
و هدایای نقدی افراد، برنامه های درآمدزا مانند فروش کارهای دستی بانوان و سود وجوه سپرده بود. انجمن در اردیبهشت ۱۳۲۵ خورشیدی، با شمارهٔ ۱۳۹ به ثبت رسید. در ۱۳۲۹ خورشیدی انجمن خیریهٔ بانوان ارمنی در محوطهٔ کلیسای سورپ گئورگ، خانهٔ سالمندان کلیسا را تأسیس کرد و سالمندان بی خانمان را در آن اسکان داد. در ۱۳۵۷ خورشیدی، انجمن خیریهٔ بانوان ارمنی «آسایشگاه سالمندان سوسه مایریک» را راه اندازی کرد؛ این آسایشگاه در مهر ۱۳۵۸ خورشیدی افتتاح شد. انجمن بانوان ارمنی. انجمن بانوان ارمنی در ۱۳۱۸ خورشیدی پایه گذاری شد؛ پایه گذاران آن نه تن از دختران دانش آموز «دبیرستان نوربخش» بودند. اهداف انجمن با نیازهای وقت جامعه هماهنگ بود و فعالیت های آن در زمینه های گوناگون آموزشی، فرهنگی و اجتماعی گسترش یافت و بسیاری از بانوان فرهیختهٔ جامعهٔ ارمنی به عضویت آن درآمدند یا مدیریت آن را بر عهده گرفتند. برخی از فعالیت های انجمن بانوان ارمنی شامل:(در زمینه های آموزشی فعالیت انجمن بانوان ارمنی با آموزش زبان ارمنی به دانش آموزان آغاز شد. با بازگشایی مدارس ارمنی در ۱۳۲۱ خورشیدی انجمن در کنار هیئت امنای مدارس ارمنی به تأمین شهریه و رفع تنگناهای تح
صیلی بسیاری از دانش آموزان نیازمند این مدارس و دیگر مدرسه ها پرداخت. در ۱۳۴۰ خورشیدی از سوی شورای خلیفه گری ارمنیان تهران مدرسهٔ عالی زبان و ادبیات ارمنی، راه اندازی شد. در زمینهٔ فرهنگی و هنری انجمن بانوان ارمنی به تشویق هنرمندان، فراهم آوردن امکانات برای نمایش و عرضهٔ هنر آنان به جامعه، برگزاری جلسات سخنرانی، بزرگداشت بانوان برجستهٔ ارمنی و چهره های فرهنگی و هنری و برپایی نمایشگاه هایی از آثار هنری، کارهای دستی و پوشاک سنتی، انتشار کتاب هایی از آثار بانوان در زمینه های گوناگون و تشکیل کلاس های آموزشی) انجمن بانوان دوستدار کلیسا. به منظور مساعدت زنان در ادارهٔ امور کلیساها، از گروهی از بانوان دعوت به عمل آمد و در ۱۳۰۷ خورشیدی انجمن بانوان دوستدار کلیسا بنیان گذاری و هیئت مدیره ای مرکب از هفت نفر، به ریاست شخصی به نام «ویکتوریا پادماگریان»، برگزیده شد. بنا به اساسنامهٔ انجمن، بخشی از امور کلیسای سورپ گئورگ و کلیسای تادئوس و بارتوقیمئوس مقدس، از قبیل تزیینات داخلی کلیساها، فروش شمع، جمع آوری اعانات و امداد مستمندان به آن سپرده شد. عواید انجمن از حق عضویت، اعانات و نمایش فیلم حاصل می شد. در اساسنامهٔ انجمن بانو
ان دوستدار کلیسا، در شرح اهداف آن، آمده است: «کمک به تزیین فضای درونی کلیساها، برگزاری سخنرانی یا اجتماعات در موضوعات دینی و اخلاقی برای تقویت روحیهٔ وابستگی به کلیسای حواری ارمنی در خانواده ها، تقویت سنن و مقدسات در جامعهٔ ارمنیان تهران، تقبل شهریهٔ دانش آموزان بی بضاعت. کمک به افراد مستمند و بسیار نیازمند. مساعدت در چاپ نشریات دینی و اخلاقی.» نقش زنان ارمنی در آموزش. زنان ارمنی پیشگامان تأسیس مراکز آموزش و پرورش پیش دبستانی و تدوین برنامه های آموزشی و تربیتی در ایران بوده اند؛ آن چنان که تاریخچهٔ تأسیس کودکستان در ایران با نام بانوان ارمنی گره خورده است، بانوانی نظیر «وارواره کانانیان»، پایه گذار نخستین کودکستان ایران به نام «کانانیان» در ۱۲۷۹ خورشیدی در اصفهان؛ «شوشانیک چشمکیان (خان آزاد)»، پایه گذار کودکستان «قازاروس آقایان» در ۱۲۸۰ خورشیدی در تبریز؛ «مارگاریت هاروتونیان (سارواریان)»، پایه گذار کودکستان «مانکاکان پالاد» در ۱۲۸۹ خورشیدی در تهران و برسابه هوسپیان، پایه گذار نخستین کودکستان دارای مجوز رسمی از وزارت معارف وقت در ۱۳۱۰ خورشیدی؛ و «البیس فراهیان» در ۱۳۲۱ خورشیدی با حمایت شورای خلیفه گری ارامنه ت
هران و هیئت سرپرستی مدرسهٔ کوشش داودیان سنگ بنای «کودکستان کوشش» را بنا نهاد. زنان ارمنی در سیاست. دیانا آبکار نخستین زنی است که نامش در جهان به عنوان سیاستمدار به ثبت رسیده است او سفیر دولت ارمنستان در ژاپن بود. وی در ۱۷ اکتبر ۱۸۵۹ میلادی، در یک خانوادهٔ ارمنی، در رانگون، متولد شد. پدرش هوُانس آقابِک از ارمنیان ایران بود که پس از ازدواج با زمروخت آوِتومیان، دختری از ارمنیان شیراز، برای گسترش فعالیت های بازرگانی خود اصفهان را ترک و تجارتخانهٔ خود را در برمه تأسیس کرد. آبگار نیز، در ۱۸۹۱ میلادی، به همراه دیانا و دختر چند ماهه شان، رانگون را ترک گفتند و در کوبه ژاپن مستقر شدند و تجارتخانهٔ جدید خود را به همراه مهمانخانه ای در این شهر بندری تأسیس کردند. دیانا یک سال پس از اقامت در کوبه نخستین رمان خود را با نام ("سوزان") منتشر ساخت. چندی بعد نیز رمان دوم خود را به نام ("داستان های خانگی جنگ")، در مورد مردم ژاپن، به چاپ رساند. دیانا، که هفتمین و آخرین فرزند خانوادهٔ آقابک بود، تحصیلات خود را در مدارس ارمنیان کلکته به پایان رساند و پس از بازگشت به خانه در ۲۹ سالگی با یک جوان ارمنی اهل جلفا به نام «میکائیل آبکار»،
از بازرگانان جلفای اصفهان، که به کار تجارت ابریشم بین هند و ژاپن اشتغال داشت، ازدواج کرد. دیانا آبکار، که به غیر از زبان ارمنی، به زبان های انگلیسی، هندی و ژاپنی تسلط کامل داشت. پس از استقلال ارمنستان، دیانا آبکار که نفوذ بسیاری در بین دولتمردان ژاپن داشت، آنان را ترغیب به شناسایی استقلال ارمنستان کرد و سرانجام در ۷ مارس ۱۹۲۰ میلادی ژاپن استقلال ارمنستان را به رسمیت شناخت و طی نامه ای رسمی این موضوع را به کشورهای شرکت کننده در کنفرانس صلح پاریس اعلان داشت. در ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۰ میلادی، «هامو اوهانجانیان»، وزیر امور خارجهٔ وقت ارمنستان، طی حکمی دیانا آبکار را به سمت سفیر ارمنستان در ژاپن منصوب کرد. آبکار نخستین زنی است که به این سمت منصوب شد. نقش زنان ارمنی در ورزش. در طول سال های اخیر تیم بسکتبال بانوان آرارات به موفقیت های چشمگیری دست یافت و موفق شد در چهار دوره قهرمان سوپر لیگ سراسری ایران شود و بازیکنانی مانند: «ماری عزیزیان، اِولین آواکیان، دیانا آوانسیان، مارو آوانسیان، هیلدا ملکومیان، اُدِت آقاجانیان، اِدنا عیسائیان، وانه خچومیان، وانا موسی خانیان، آیرین آرتونینان و نارینه آرتاشیان به تیم ملی راه یافتند.» «ا
ولین زن ایرانی است که قله مون بلان را فتح نموده است.» «در سال ۱۳۲۷ خورشیدی در اصفهان متولد شده و در رشته دو و میدانی ۳ سال قهرمان ایران ۲۰۰ متر و ۴۰۰ متر (۱۳۴۸ تا ۱۳۵۰ خورشیدی)، و رکوردار ایران می باشد.» «متولد سال ۱۳۲۱ خورشیدی در تهران، او به عضویت باشگاه های هما و انجمن دوشیزگان ایران درآمده و مدت ده سال متوالی (۱۳۳۹–۱۳۴۹) کاپیتان تیم ملی والیبال ایران در مسابقات متعدد برون مرزی بوده است. در ششمین دوره مسابقات آسیایی بانکوک کاپیتان تیم والیبال بانوان ایران را به عهده گرفته و مفتخر به کسب مقام سوم و اولین مدال ورزش زنان ایران در سطح آسیا گشته است.» «متولد سال ۱۳۲۴ خورشیدی در تهران، عضو تیم ملی ایران، شرکت در المپیک توکیو (۱۹۶۴ میلادی)، هشت سال قهرمان کشور بین سال های (۱۳۴۰ تا ۱۳۴۷ خورشیدی) در رشته ورزشی پرتاب وزنه، دیسک و نیزه.» «متولد سال ۱۳۲۷ خورشیدی در تهران، عضو تیم ملی ژیمناستیک و مربی تیم ملی ژیمناستیک ایران (حرکت های زمینی)، بین سال های ۱۳۵۰ و ۱۳۵۱ خورشیدی.» «متولد سال ۱۳۴۹ خورشیدی در تهران، عضو تیم ملی ژیمناستیک؛ مربی و داور تیم ملی ژیمناستیک ایران و دارای کارت داوری از فدراسیون ژیمناستیک آلمان در سا
ل ۱۳۸۰ خورشیدی.» «عضو کوهنوردی بانوان کشور، صعود به قله دماوند و قلل البرز در سال ۱۳۳۳ و ۱۳۳۴ خورشیدی.» «متولد سال ۱۳۶۴ خورشیدی در تهران، عضو تیم ملی دو و میدانی ایران، قهرمان مسابقات غرب آسیا در دوحه در دو ۴ × ۱۰۰ متر و مقام های چهارم در دو ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر.» «متولد سال ۱۳۳۶ خورشیدی در اصفهان، عضو تیم ملی دو و میدانی ایران (دو ۱۵۰۰ متر) در بازی های آسیایی ۱۹۷۴ تهران.» نقش زنان ارمنی در فرهنگ. تئاتر. در آذربایجان همانند سایر شهرها بازیگر زن نداشتند و سعی می کردند نمایشنامه ای اجرا کنند که نقش زن نداشته باشد. نخستین زنی که بر سِن تئاتر تبریز ظاهر شد «آشخن» دختر «کشیش پاپازیان» و آموزگار مدرسه ارمنیان تبریز بود. شرکت کشیش پاپازیان به عنوان کارگردان، و دختر او به عنوان بازیگر برای عامه مردم عجیب بود. در آن زمان چون سالنی برای اجرا وجود نداشت بیشتر نمایشنامه ها در خانه «تیگران گورویان» که مردی ادیب و فاضل بود اجرا می شد. او خانه مسکونی خود را در اختیار گروه تئاتر قرار داده بود. طی سال های ۱۸۸۷ و ۱۸۸۸ میلادی «آواک آواکیان» گروه تئاتری متشکل از دوازده نفر تشکیل داد و در سالن مدرسه آرامیان چند نمایشنامه با حضور وال
ی آذربایجان اجرا کرد که بسیار مورد توجه قرار گرفت. گروه تئاتر ارمنیان تبریز برای همشهریان تُرک زبان خود نمایشنامه هایی به تُرکی اجرا می کرد. تلاش دوستداران هنر تئاتر بی وقفه ادامه داشت ولی فقط مردان مجاز به دیدن نمایش بودند و زنان اجازه حضور در سالن تئاتر نداشتند. این وضع تا حدود سال ۱۸۹۰ میلادی ادامه داشت. در ۱۸۹۱ میلادی چند تن از بانوان محلی در سالن تئاتر حضور یافتند؛ در ۱۸۹۲ میلادی گروهی از زنان آموزگار مدرسه محله لیل آباد نمایشی برای زنان ترتیب دادند و زنان تبریز برای نخستین بار موفق به دیدن نمایش شدند. سرآغاز تئاتر تهران در سال ۱۸۷۸ میلادی (۱۲۵۷ خورشیدی) است. گروه تئاتر ابتدا نمایشنامه (اوستا بدروس) را به روی صحنه آورد و پس از چندی نمایشنامه (دو گرسنه) را اجرا کردند. در آغاز برخی با اجرای نمایش به مخالفت برخاستند ولی یکی دیگر از ارمنیان شیفته هنر به نام «هووسپ تادئوسیان خیاط باشی» بدون توجه به مخالفتهایی که می شد، خانه خود را در اختیار گروه تئاتر قرار داد و گروه تئاتر نمایشنامه (شوشانیگ یا دختر آسیابان) را در محل جدید اجرا کرد در تهران نیز نقش زنان را همچنان مردان به عهده می گرفتند. هنرمندانی که از سال ۱
۸۸۱ تا ۱۸۹۷ میلادی در تئاتر ارمنیان تهران درخشیدند عبارت بودند از:(هاروتیون ماردیروسیان، سیمولوف بدروسیان، قوکاس قوکاسیان، نرسس خان و هوسیگ پاپازیان). این افراد از بنیانگذاران تئاتر در تهران بودند. از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۰ میلادی نمایشنامه های (شوشانیگ، آرشاگ دوم، نرسس کبیر، خاک های سیاه و یک سری تراژدی) بر روی صحنه آورده شد. پس از اجرای هر تراژدی یک کمدی نمایش می دادند. در این دوره نمایشنامه های مولیر بسیار مورد توجه و استقبال مردم قرار می گرفت. «وارتیتر» و «هرانوش فلیگیان»، دو خواهر هنرمند که در سال ۱۹۰۱ میلادی در تبریز ایفای نقش می کردند، در سال ۱۹۰۲ میلادی به تهران آمدند و گروه تئاتر بانوان تهران را تشکیل دادند. آن دو در سال های ۱۹۰۲ و ۱۹۰۳ میلادی چندین نمایشنامه به روی صحنه آوردند. گروه تئاتر مزبور به دربار مظفرالدین شاه قاجار دعوت شدند. هنرنمایی آن ها در دربار مورد تحسین قرار گرفت و به آنان هدایی داده شد. آن دو خواهر در سال ۱۹۰۳ میلادی به مصر رفتند. مجمع عمومی انجمن خیریه زنان ارمنی تهران در سال ۱۹۱۶ میلادی برای انتخاب اعضای هیئت مدیره تشکیل گردید. در آن جلسه تصمیم گرفته شد برای کودکان ارمنی تهران کودکستان د
ایر کنند. چون برای گشایش کودکستان به پول نیاز بود، در مجمع مزبور پیشنهاد شد که نمایشنامه ای برای کسب درآمد به روی صحنه آورده شود. از «هوهانس توماسیان» که از پیشکسوتان تئاتر ارمنیان تهران بود برای همکاری دعوت به عمل آمد. او اپرت (آرشین مال آلان) را برای اجرا برگزید. چون قرار بود که این اپرت برای دوشیزگان و بانوان تهران نمایش داده شود کلیه نقش آفرینان آن را از میان اعضای انجمن خیریه زنان ارمنی تهران انتخاب کردند. (اپرت نمایش اپرایی کوچکی است که ارکستر با آن همراهی می کند و آهنگ های عامیانه و تفریحی سبک می نوازد و جنبه شوخ و شاد دارد). سال ۱۹۲۰ میلادی نقطه عطفی برای تئاتر تهران بود. در این سال علاوه بر برادران «ایپیگیان»، زوج «وارتو طریان» و «آرتو طریان» و زوج «مارگو و میشا گوستانیان» بر صحنه تئاتر ظاهر شدند و به هنرنمایی پرداختند. تا سال ۱۹۲۰ میلادی گروه های تئاتر ارمنیان تهران به طور مجزا نمایشنامه اجرا می کردند ولی در این سال هنرمندان ارمنی همراه با سایر هم میهنان ایرانی خود گروه های تئاتر تشکیل دادند و حرکتی نو در تئاتر تهران به وجود آوردند. آنان با نمایشنامه هایی که خصوصاً آرتو و وارتو طریان در کلوپ (ایران
جوان) به روی صحنه می آورد، به گواهی جراید آن روزگار تهران جهشی در تئاتر تهران به وجود آوردند. سینما. از بازیگران مشهور زن ارمنی می توان به: (ایرن زازیانس، آنیک شفرازیان، لوریک میناسیان، ساتنیک آقابابیان معروف به ساتو پری، مری آپیک، مادام سیرانوش، آسیا قسطانیان، لرتا هایراپتیان و آپیک یوسفیان) نام برد. ادبیات و نویسنده. بانوی پژوهشگر، روزنامه نگار و گالری دار. ژانت لازاریان علاوه بر فعالیت های هنری و مطبوعاتی، نویسنده کتاب (دانشنامه ایرانیان ارمنی) بود. در سال ۱۳۸۰ خورشیدی با رمان «چراغ ها را من خاموش می کنم» جوایز مهمی همچون بهترین رمان سال (پکا)، بهترین رمان سال بنیاد هوشنگ گلشیری، کتاب سال وزارت ارشاد جمهوری اسلامی و لوح تقدیر جایزه ادبی یلدا را به دست آورد و با مجموعه داستان کوتاه «طعم گس خرمالو» یکی از برندگان جشنواره بیست سال ادبیات داستانی در سال ۱۳۷۶ خورشیدی و جایزه (کوریه انترناسیونال) در سال ۲۰۰۹ میلادی شد. وی از معدود نویسندگان ایرانی است که تمام آثارش به فرانسوی ترجمه شده است. نمایشنامه نویس و ترانه سرا، زاکاریان به جز ترانه سرایی، در زمینه نمایشنامه نویسی نیز دارای آثاری است. خود او دربارهٔ نمایشن
امه هایش می گوید: «در آمریکا ۶ نمایشنامه نوشته ام که یکی از آن ها به نام قصه های آقا جمال، محبوبیت بسیاری پیدا کرد و ۹ ماه روی صحنه بود.» در سال ۱۳۸۱ خورشیدی، دکتر ماندانا زندیان، که خود اکنون در آمریکا اقامت دارد، به جمع آوری و تنظیم ترانه های زویا زاکاریان پرداخت و گزیده ای از آن آثار را با نظارت شاعر در مجموعه ای به نام «طلوع از مغرب» در ایران منتشر کرد. متولد شهر اصفهان، عضو انجمن نویسندگان جمهوری ارمنستان نویسنده کتاب (آروسیاک بازمانده خوی)، متولد شهر تهران. وی در دبیرستان انوشیروان دادگر درس خواند و سال ها به آموختن زبان و هنر پرداخت. سپس، به رشتهٔ مجسمه سازی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران راه یافت. پس از دو سال به آمریکا رفت و در رشتهٔ نقاشی کالج هنر مریلند تحصیل هنر را تکمیل کرد و به تهران بازگشت و هم زمان تحصیل در رشته های زبان انگلیسی و آلمانی دانشکده زبان دانشگاه تهران را به پایان رساند. پس از آن، به تدریس در دانشکده نوبنیاد تعاون و دانشگاه ملی (شهید بهشتی کنونی) و آموزشکده زبان ستاد نیروی هوایی پرداخت. مدتی نیز سرپرستی دانشجویان دانشکده تعاون را عهده دار شد. وی در دانشگاه سوربُن، کارشناسی ارشد
خود را در رشته جامعه شناسی عمومی و روانشناسی جامعه و سپس، دکترای خود را در رشته جامعه شناسی جهانی با گرایش جوامع روستایی ـ آموزشی دریافت داشت و نخستین کتاب خود را در تحلیل و انتقاد از طریقه رفرم تقسیم اراضی کشاورزی ایران در دهه چهل به نگارش درآورد. ترانه سرا، و آهنگ ساز هنر نقاشی. کلارا آبکاریان از تبار ارمنیان، محله جلفای اصفهان در سال ۱۲۹۴ خورشیدی در تهران به دنیا آمد. وی در هنرستان دختران آن زمان به عنوان هنرجویی ثبت نام نمود و پس از گذراندن دوره سه ساله هنرستان، وارد هنرستان عالی هنرهای زیبا شد. او به نگارگری ایرانی (مینیاتور)، تذهیب، تشعیرسازی، گره چینی و نقاشی زیر لاکی می پرداخت و ۳۰۰ اثر هنری از خود به جای گذاشت و در مکتب اصفهان فعالیت داشت و اکثراً درکشیدن مراسم بزم مشهور است، که به سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری اهدا کرده است و اکنون در موزه سعدآباد قرار دارد. یکی از ویژگی های بیانی در تابلوهای آبکار وجود خط های روان و موسیقایی بودن آن هاست. این خصوصیت در تابلوی «باده عشق» به صورت بارز نمایان است. کاری که در آن خطوط ساختاری کامل دارند و مملو از موسیقی هستند در تابلوهای نگارگری ایرانی آبکا
ر مناظر اسب سواری، طبیعت بی جان، گل ها، آرامگاه های عمر خیام، عطار و شیخ احمد و همچنین برج های فیروزآباد و علی آباد کاشان که تحت نظر سازمان ملی هنر و موزه ها می باشد از جایگاه ویژه ای برخوردارند. سونیا بالاسانیان در سال ۱۳۲۱ خورشیدی در اراک متولد شد. سونیا بالاسانیان دانش آموختهٔ دانشگاه هنرهای زیبای فیلادلفیا است. از جمله فعالیت های او می توان به (پایه گذاری مرکز هنرهای تجربی ارمنستان، شرکت در بیش از بیست نمایشگاه در شهرهای مختلف از جمله نگارخانه های زروان تهران، سامان تهران، اگزیت آرت نیویورک، گالری لوتوس نیویورک، فرانکلین فرنس نیویورک، پارت انستیتو بروکلین، دوسالانهٔ ونیز و نمایشگاه گروهی نیویورک) اشاره کرد. بالاسانیان دارای ده جایزهٔ بین المللی از موزه ها و دانشگاه های فیلادلفیا و نیویورک طی ۱۹۶۸–۱۹۷۳ میلادی است. آثار وی هم اکنون در موزهٔ هنرهای معاصر ایران و موزهٔ مرکز هنرهای معاصر ارمنستان و شماری از مجموعه های شخصی در سطح جهان نگهداری می شود. هاسمیک نرسسیان در سال ۱۳۰۸ خورشیدی در رشت متولد شد. تحصیلات متوسطه را در کالج انگلیسی اصفهان با پایان رساند و هنر نقاشی را در آکادمی «گوندولا» فرا گرفت. سبک او «ف
یگوراتیو» مدرن است و زن های محلی ارمنی و طبیعت اطراف را بر بوم نقش می کند و نور در کارهایش نقش مهم دارد. هنر موسیقی. ساتنیک همچنین در زمینهٔ بازیگری نمایش و نمایشنامه نویسی نیز فعالیت داشته است. ساتنیک دانش آموختهٔ کنسرواتوار شارلتنبورگ برلین و کنسرواتوارهای سلطنتی مسکو، رم و فرانسه در رشتهٔ آواز، باله و نمایش بود. وی در ۱۳۰۶ خورشیدی اپرت (الههٔ جشن گل ها) را به نگارش درآورد و در ۱۳۰۷ خورشیدی سینما - تئاتر (پری) را در میدان مخبرالدوله پایه گذاری کرد. مادام پری را می توان نمادی از هنرمندان عرصهٔ نمایش ایران در آغاز سدهٔ اخیر و به ویژه، نمادی از نهضت هنری زنان آن دوره دانست. طراح پوشاک. ادنا زینلیان دوران ابتدایی را در مدرسهٔ هور و دبیرستان را در مدرسهٔ کوشش ـ مریم طی کرد و در سال ۱۳۵۱ خورشیدی وارد دانشگاه فرح پهلوی سابق (الزهرا) شد. زینلیان درخرداد ۱۳۵۵ خورشیدی فارغ التحصیل شد. وی جزو اولین گروه از دانش آموختگانی است که در مقطع کارشناسی موفق به اخذ مدرک طراحی لباس شده اند. اولین نمایشی که زینلیان به منزلهٔ طراح لباس در کارنامهٔ کاری خود دارد (نمایش مونتسرا)، نوشتهٔ «امانوئل روبلس»، به کارگردانی «محمد علی جعفری
»، است. این نمایش در ۱۳۵۸ خورشیدی، در تالار وحدت، به روی صحنه رفت. در ۱۳۵۹ خورشیدی، سه نمایش مهم دیگر با طراحی لباس زینلیان به روی صحنه رفت؛ (فیزیک دان ها)، اثر «فردریک دورنمات»، به کارگردانی رضا کرم رضایی و (نمایش جانشین)، نوشتهٔ غلامحسین ساعدی، به کارگردانی ایرج راد، در تالار وحدت و (نمایش بوعلی سینا)، به کارگردانی «مصطفی اسکویی»، در تالار مجموعهٔ آزادی، به نمایش درآمدند. سال ۱۳۶۱ و ۱۳۶۲ خورشیدی، اوج فعالیت های طراحی لباس برای زینلیان بود؛ سیزده نمایش در ۱۳۶۱ خورشیدی و شانزده نمایش در ۱۳۶۲ خورشیدی. خانم زینلیان در ۱۳۶۳ خورشیدی، برای تدریس در دانشگاه الزهرا (فرح پهلوی سابق) که خود سال ها در آن دانش اندوزی کرده بود دعوت و هم زمان با طراحی لباس برای نمایش های صحنه ای، به تدریس در دانشگاه هم مشغول شد. نکتهٔ قابل توجهی که در طراحی های زینلیان به چشم می خورد تنوع گونه ها و سبک های اجرایی و همین طور شیوهٔ کارگردانی های متفاوت هنرمندانی است که با او کار کرده اند. با مروری بر نمایش هایی که از ۱۳۵۸ خورشیدی تاکنون به روی صحنه رفته و طراحی لباس آن ها را ادنا زینلیان انجام داده است می توان به اهمیت حضور ارزشمند او در سه
دههٔ اخیر پی برد. رقص. یلنا آودیسیان در سال ۱۲۸۸ خورشیدی در استانبول متولد شد و در سال ۱۳۷۹ خورشیدی در ایالات متحده آمریکا درگذشت. وی دانش آموخته «هنرستان باله اودسا» اوکراین بود. او در تهران و تبریز به تشکیل گروه های هنری و رقص باله، طراحی و اجرای باله براساس داستان های ایرانی و تدریس باله پرداخت. رقصندهٔ باله و طراح رقص های فولکلور، در تهران به دنیا آمد. وی دانش آموختهٔ کالج موسیقی و هنر رم بود. لازاریان هنرستان رقص فولکلور ایران و آموزشگاه رقص و موسیقی برای خردسالان پنج تا یازده سال را در تهران پایه گذاری کرد. از مهم ترین آثاری که وی طی ۵۴ سال فعالیت هنری لازاریان در داخل و خارج از کشور اجرا کرده می توان به (بالهٔ قلب مادر، اثر ایرج میرزا)؛ (بالهٔ یتیم، اثر پروین اعتصامی)؛ (بالهٔ تخت جمشید، با اجرای ارکستر سمفونیک)؛ و (بالهٔ وسوسهٔ شیطان) اشاره کرد. علاقه او به هنر خصوصاً هنر رقص و باله سبب شد تا وی از سه سالگی زیر نظر یلنا آودیسیان آموزش باله و رقص ارمنی ببیند. در ۱۱ سالگی به سبب علاقه به رقص کلاسیک ایرانی و ترکیب آن با باله پنج سال زیر نظر (کتایون کریمیان)، رقصنده باله آکادمی ملی باله پارس، به فراگیری ا
ین هنر ادامه داد. مدتی نیز زیر نظر مربی اسپانیایی به فراگیری رقص فلامنکو پرداخت. کارولین خدادیان دامنه رقص خود را گسترش داد و رقص سماع را نیز زیر نظر (فریبا آذرگون) آموخت. خدادیان بعدها با ترکیب نو آورانه رقص سماع و رقص فلامنکو، سبکی خاص از رقص را به نام (سماعمنکو) پدیدآورد. معماری. نکتار پاپازیان در شهر اراک به دنیا آمد و بعد از گذراندن تحصیلات ابتدایی و متوسطه در تهران و گرفتن دیپلم ریاضی، به تحصیل در رشته معماری دانشگاه تهران پرداخت. پس از آن، پاپازیان، برای ادامه تحصیل عازم فرانسه شد و در دانشگاه بوزار پاریس به ادامه تحصیل پرداخت. وی در مدت ده سالی که در پاریس اقامت داشت، به کار در دفاتر معماری نیز مشغول بود. نکتار پاپازیان از جمله معماران زن ایرانی شرکت کننده در کنگره بین المللی زنان معمار در سال ۱۳۵۶ بود. آثار او عبارت اند از: (دانشگاه جُندی شاپور) (بخش هایی از دانشگاه تبریز) (طرح جامع تبریز) (گمرک آستارا) (دبیرستان جامع دانشگاه بوعلی همدان) (انستیتو مربیان حرفه ای کرج) مجسمه سازی-پیکره سازی. متولد ۱۳۰۱ خورشیدی در جلفای اصفهان. پیکره ساز و متخصص کنده کاری بر روی چوب. وی دانش آموختهٔ دانشکدهٔ هنرهای زیبا