Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان ای اُهای جدید محتمل به خطرِ تأثیرگذاری بر زمین، و هشدار دادن در آن مورد در ظرف چند هفته است. (اجرام بالقوه خطرناک و فیلم ها را در بخش «پیوند به بیرون» این مقاله ببینید).
واچ داگز ۲ یک بازی ویدئویی جهان باز در سبک اکشن-ماجراجویی و مخفی کاری است که توسط یوبی سافت مونترآل توسعه یافته و به وسیلهٔ یوبی سافت در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۶ برای کنسول های پلی استیشن ۴ و ایکس باکس وان، و در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۶ برای مایکروسافت ویندوز عرضه شد. این بازی در واقع دنباله ای بر نسخهٔ "سگ های نگهبان" است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. همانند نسخه پیشین، بازی جهان باز است و از دوربین سوم شخص بهره می برد. این نسخه در سان فرانسیسکو جریان دارد و بازیکن در نقش یکی از هکر های گروه دِدسِک به نام مارکوس هالووی قرار می گیرد؛ این گروه تلاش دارد که سیستم نظارتی پیشرفتهٔ شهر، یعنی CtOS 2.0(سرین)، را از کار بیندازد. دنبالهٔ این بازی تحت عنوان "" در اکتبر ۲۰۲۰ عرضه شد. گیم پلی. سبک این بازی، همانند نسخهٔ قبلی آن در سبک اکشن-ماجراجویی با آرمان های مخفی کاری است. نمای بازی سوم شخص است و بازی از محیطی باز برخورد است. بازی در شهر سانفرانسیسکو جریان دارد. این شهر از ۶ بخش مختلف تشکیل شده است که هرکدام محیط و خصوصیات ویژه ای دارند از جمله سیلیکون ولی. بازیکن می تواند برای گردش در شهر پیاده روی کند یا از وسایل نقلیهٔ موجود در بازی مثل،
کامیون، خودرو، موتورسیکلت، موتور چهارچرخ و قایق استفاده کند. سیستم رانندگی بازی تعمیر شده و به گونه ای طراحی شده که خوش دست تر باشد.اطلاعات ویژگی های شهر در بازی قابلیت دیگری که به رانندگی اضافه شده است تیراندازی در حین رانندگی است. مارکوس در انجام حرکات آکروباتیک ماهرتر عمل می کند و می تواند با حرکات پارکور در شهر حرکت کند. بازیکن می تواند از روش های گوناگونی برای به پایان رساندن مراحل بازی بهره بگیرد. می توان از روش خشونت آمیز استفاده کرد و دشمنان را با اسلحهٔ گرم یا سلاح سرد مخصوص مارکوس شکست داد. سلاح سرد مارکوس یک توپ بیلیارد است که به طنابی وصل شده است. در روش مخفی کاری می توان از دشمنان مخفی شد یا از اسلحهٔ تیزر (اسلحهٔ الکتریکی) مارکوس برای فلج کردن موقت دشمنان استفاده کرد. سیستم هک کردن بازی نیز ارتقا یافته است. مارکوس توانایی دستکاری اطلاعات شخصی همهٔ شخصیت های درون بازی را دارد. او می تواند هر ماشین و موبایل موجود در بازی را هک و دستکاری کند و با هک کردن چراغ های راهنمایی و ماشین ها در تردد آن ها اختلال ایجاد کند. او وسایل دیگری نیز دارد از جمله یک ماشین کنترلی یک کوادکوپتر و یک جهندهٔ کنترل از راه
دور. در این نسخه نیز سیستم سطح بندی و لول بازی وجود دارد و گزینه های ارتقا به سه دسته تقسیم می شوند: خشونت، مخفی کاری و حقه بازی. بسته به روشی که بازیکن در پیش می گیرد می تواند هر کدام از این سه دسته را برای ارتقا انتخاب کند. در کنار مراحل اصلی، مراحلی فرعی با نام «عملیات» در بازی وجود دارد. انجام دادن این عملیات پیروان مارکوس را افزایش می دهد که به بازیکن در رسیدن به هدف نهایی کمک می کند. بخش چندنفره در این نسخه نیز وجود دارد. در بخش چند نفره یک حالت همکاری اضافه شده است. در این حالت بازیکن ها می توانند یکدیگر را ملاقات کنند و مراحل را با همکاری هم به پایان ببرند. همچنین بازیکنان می توانند با اشارات با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. بازی را می توان به صورت آنلاین یا آفلاین انجام داد. بخش های رقابتی نیز در بخش چند نفره وجود دارد. داستان. پس از نصب کردن سیستم نظارتی CtOS (سیستم عامل نظارت مرکزی) در شهر شیکاگو، اینبار نوبت سان فرانسیسکو می رسد که به این سیستم نظارتی مجهز شود. قهرمان بازی، هکر باهوش جوانی است به نام مارکوس هالووِی. در دوران کودکیِ مارکوس نسخهٔ ارتقاء یافتهٔ CtOS، یعنی CtOS 2.0 او را اشتباهاً عامل ج
رمی معرفی می کند که مرتکب نشده بود. پس از این اتفاق، مارکوس با پی بردن به صدماتی که این سیستم می تواند به شهروندان بی گناه سان فرانسیسکو وارد کند وارد عمل می شود و تصمیم می گیرد که با گروهی از هکرها به نام دِدسِک همکاری کند و سیستم CtOS و شرکت سازندهٔ آن Blume را تخریب کنند. پس از همرار با گروه خود سعی بر این دارد که تمامی شرکت های نابود گر بشر که از راه های گول زننده ای مردم را به سمت خود کشانده است را مورد نابودی قرار دهد مانند شرکت رباتیک(TIDES)و شرکتی مانند به شرکت گوگل به اسم (nudle) تا مردم را مورد آشوب قرار ندهند. یوبی سافت در واچ داگز ۲ ساختمان اداری یوبی سافت را قرار داد که شما در یکی از مراحل اصلی به آنجا می روید. ساخت. تونی کی عضو هیئت رئیسهٔ یوبی سافت طی رویداد ای۳ ۲۰۱۴ تأیید کرد که فروش واچ داگز راضی کننده بوده است و این امکان وجود دارد که این بازی به یک فرانچایز طولانی مدت تبدیل شود. به گفتهٔ کارگردان بازی، جاناتان مورین، هدف نسخهٔ اول بازی ایجاد برند واچ داگز است. مورین گفت تیم سازنده علاقه داشت که به جای توسعهٔ یک نسخهٔ بهبود یافته از نسخهٔ اول، ریسک کرده و به سراغ دنبالهٔ بازی برود. او ادامه
می دهد که برای پیشرفت این دنباله تیم سازنده نقدهای نسخهٔ اول بازی و همین طور بازخوردهای بازیکنان در انجمن های اینترنتی مختلف را بررسی کرده است. اولویت های تیم سازنده در نسخهٔ دوم عبارتند از ساخت محیطی «باور پذیرتر»، دادن آزادی عمل بیشتر به بازیکن، بهبود سیستم رانندگی بازی و معرفی شخصیت اولی جدید که با شخصیت نسخهٔ اول، آیدین پیرس، کاملاً متفاوت باشد. از زمان انتشار نسخهٔ اول، وجود نسخهٔ دوم بازی به عنوان شایعه ای مطرح بود تا اینکه با انتشار گزارش های مالی یوبی سافت در ماه مه و فوریه سال ۲۰۱۶ وجود این دنباله به طور رسمی تأیید شد. نمرات. بازی نقد خوبی از متاکریتیک گرفته است. فروش. بازی ۱۰ میلیون فروش کرده است.
ادل زنده ۲۰۱۶ سومین تور - کنسرت ادل خواننده و ترانه سرای بریتانیایی بود که در حمایت از سومین آلبوم او یعنی ۲۵ انجام می شد. این تور از ۲۹ فوریه ۲۰۱۶ در شهر بلفاست، ایرلند آغاز شد و تا ۱۵ نوامبر ۲۰۱۶ ادامه یافت.
ادل زنده دومین تور - کنسرت ادل خواننده و ترانه سرای بریتانیایی بود که در حمایت از دومین آلبوم او یعنی ۲۱ انجام می شد.
یک بعد از ظهر با ادل نخستین تور - کنسرت ادل خواننده و ترانه سرای بریتانیایی بود که در حمایت از نخستین آلبوم او یعنی ۱۹ انجام شد.
پیلار میرو (؛ – ) کارگردان و فیلم نامه نویس اهل اسپانیا بود. او با معرفی کمک های دولتی برای فیلمسازان جوان آینده دار، زمانی که به عنوان مدیر تلویزیون در وزارت فرهنگ اسپانیا در دولت سوسیالیستی دهه ۱۹۸۰ خدمت می کرد، به پرورش صنعت فیلم اسپانیا شهرت دارد. او از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ مدیر شبکه تلویزیونی «ت ب ئه» بود و در دههٔ ۹۰ میلادی، مراسم جشن های عروسی دختران خوآن کارلوس اول اسپانیا را کارگردانی کرد. وی در سال ۱۹۹۶ میلادی برنده جایزه گویای بهترین کارگردانی شد. از آثار او می توان به "مار و پله" اشاره کرد.
پیست برنو یا پیست ماساریک () پیست ورزش های موتوری در برنو، جمهوری چک است. این پیست که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شده برای مسابقات موتورسواری و اتوموبیل رانی استفاده می شود.
تله بیسیون اسپانیولا () یا به اختصار «ت اووِه ئِه» () که معنی لغوی اش در فارسی «تلویزیون اسپانیایی» است، یک شبکهٔ مهم تلویزیونی دولتی و سرتاسری در کشور اسپانیاست که به تمامی زبان های محلی (استانی) اسپانیا برنامه پخش می کند. تا سال ۲۰۱۰ میلادی، هزینه های این شبکه از محل دریافت حق آگهی و پیام های بازرگانی و همچنین یارانهٔ دولتی تأمین می شد، اما از آن سال به بعد، فقط یارانه های دولتی است که پشتوانه مالی آن است.
زنده در رویال آلبرت هال ویدئوی کنسرت ادل در تور ادل زنده است که در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۱ در رویال آلبرت هال در لندن ضبط شده است. این ویدئو رکورد بیشترین باقی ماندن در رتبه اول جدول موزیک دی وی دی ایالات متحده توسط یک هنرمند زن را دارد. جوایز. اجرای زنده باران را به آتش کشیدن در این ویدئو جایزه گرمی برای بهترین اجرای پاپ تک نفره را در پنجاه و پنجمین مراسم جایزه گرمی در سال ۲۰۱۳ دریافت کرد.
ریکاردو فرانکو (؛ – ) بازیگر، فیلم نامه نویس و کارگردان اهل اسپانیا و برادرزادهٔ خسوس فرانکو بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ژنو در جهنم" و "بخت نیک" اشاره نمود. وی در سال ۱۹۹۷ میلادی، برندهٔ ۲ جایزه گویای بهترین کارگردانی و بهترین فیلم نامه شد.
میسانو آدریاتیکو (به ایتالیایی: Misano Adriatico) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ریمینی واقع شده است. خصوصیات. میسانو آدریاتیکو ۲۲٫۴۳ کیلومترمربع مساحت و ۱۱٬۴۸۵ نفر جمعیت دارد و ۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کشتی گیران یک نقاشی رنگ روغن روی مقوای ضخیم است که توسط هنرمند انگلیسی ویلیام اتی در سال ۱۸۴۰ میلادی کشیده شد و در حال حاضر در گالری هنر یورک نگهداری می شود. این نقاشی یک مسابقه کشتی را به تصویر می کشد؛ مسابقه ای که بین یک مرد سیاه پوست و یک مرد سفیدپوست شکل گرفته است. هر دو بدنشان عرق کرده و به دلیل تابش نور، درخشان به نظر می رسند. اسناد به ندرت پیش از سال ۱۹۴۷ به این نقاشی اشاره کرده اند، با این حال می دانیم این تابلو احتمالاً در ساعات بعدازظهر و در کلاس زندگی، در آکادمی سلطنتی هنر، رسم شده است. آکادمی سلطنتی هنر در سال ۱۸۳۷ به محل جدیدی در محوطهٔ میدان ترافالگار منتقل شد و مکانی که به عنوان کلاس زندگی مورد استفاده قرار می گرفت، گرم و کوچک بود و این مسئله در عرق کردن شخصیت های درون تصویر بازتاب یافته است. شهرت ویلیام اتی بیشتر در زمینهٔ به تصویر کشیدن زنان برهنه و تابلوهای تاریخی و اساطیری است، اما او نقاشی مردانی در حال نزاع و مبارزه نیز در کارنامه اش دارد. در دوره ای که این نقاشی کشیده شد، ورزش کشتی در حال محبوب شدن در میان مردم بود و این تصویر انعکاسی از این محبوبیت است. این نقاشی برگرفته از سنت انگلیسی
ها در اقتباس از آثار هلنیستی است. این دوره همچنین عصر تغییر نگرش به روابط بین نژادی در انگلستان بود. آثار اتی در این دوره عموماً دارای تلاشی عامدانه برای نشان دادن درس های اخلاقی هستند، ولی مشخص نیست که در این تابلوی به خصوص، او تفسیری از مسائل اجتماعی را گزیده یا تنها به دلیل کنتراست بین رنگ های سیاه و سفید و با توجه به زیبایی بصری این تصویر را رسم کرده است. اگرچه نقاشی "کشتی گیران" احتمالاً به عنوان بخشی از آثار اتی در سال ۱۸۴۹ به نمایش گذاشته شد، اما پس از آن به یک مجموعهٔ خصوصی رفت و برای دهه ها در انظار عموم نبود. در سال ۱۹۴۷ به فروش گذاشته شد اما به دلیل موضوع آن، با علاقهٔ کمی از سوی گالری های تجاری مواجه شد و با قیمت ۳۰ گینه توسط گالری هنر یورک، که هنوز صاحب این اثر است، خریداری شد. این نقاشی بخشی از نمایشگاه های مهمی در سال های ۲۰۰۲ و ۲۰۱۱–۱۲ بود. پیش زمینه. ویلیام اتی (۱۷۸۷–۱۸۴۹) هفتمین پسر نانوا و آسیابانی اهل یورک بود. وی ابتدا در هال کارآموز چاپخانه بود و در سال ۱۸۰۵ برای تکمیل دورهٔ کارآموزی هفت ساله اش به شهر لندن رفت تا هنرمند شود. در ژانویهٔ ۱۸۰۷ به عنوان یک داوطلب در آکادمی سلطنتی هنر پذیرفت
ه شد، و در ماه ژوئیه همان سال، دانشجوی یکی از هنرمندان پرترهٔ شناخته شده و مشهور، به نام تامس لاورنس، شد و یک سال تحت نظر او آموزش دید. ویلیام اتی شدیداً تحت تأثیر آثار تیسین و پیتر پل روبنس قرار گرفت و برای نقاشی در سبک هنر برهنه با موضوعات مذهبی، ادبی و اساطیری، مشهور شد. وی به خاطر دقتش در نمایاندن عضلات و نشان دادن کنتراست رنگ ها در بدن نقاشی ها شناخته شد. چندی از همکارانش آثار او را تحسین کردند و در فوریه ۱۸۲۸ او در برابر جان کانستبل، با آراء ۱۸ به ۵، موفق شد به عضویت آکادمی سلطنتی هنر درآید، که در آن زمان بالاترین افتخار برای یک هنرمند بود. بین سال های ۱۸۲۰ و ۱۸۲۹ اتی ۱۵ اثر خود را به نمایش گذاشت، که ۱۴ موردشان از آثار هنر برهنه بودند. با این که برخی آثار برهنه هنرمندان خارجی در مجموعه های خصوصی انگلستان وجود داشت، هیچ قانونی در کشور وجود نداشت که آثار برهنه را مجاز بشمارد و از زمان انتشار اعلامیه ای در سال ۱۷۸۷، چنین آثاری ممنوعه محسوب می شدند. اتی نخستین هنرمند بریتانیایی با تخصص هنر برهنه بود و نگاه شهوانی قشرهای پایین به این آثار، نگرانی هایی در جامعهٔ قرن نوزدهمی انگلستان به وجود آورد. در حالی که ت
صاویر اتی از مردان برهنه به طور کلی پذیرفته شده، بسیاری از منتقدان نقاشی از زنان برهنه را ناخوشایند دانسته و محکوم می کردند. ویژگی های اثر. "کشتی گیران" یک اثر رنگ روغن از زندگان است؛ که یک مرد سیاه پوست و یک مرد سفیدپوست را، در حالی که با هم کشتی می گیرند، نشان می دهد. گرچه در نگاه اول شاید مرد سفیدپوست را غالب دید، ولی هیچ کدام از این دو نسبت به دیگری برتری ندارند؛ چنین برداشتی در آن دوره غیرعادی بود؛ زیرا اعتقاد مشترک بریتانیایی ها در این دوره چنین بود که افراد سیاه پوست از لحاظ جسمانی ضعیف تر از سفیدپوستان هستند. نمایش افراد تحت نور شدید موجب شده نقاشی ترکیبی از صمیمیت و خشونت، پوست های تیره و روشن، و سطوح سخت و نرم ارائه بدهد. کشتی گیر سیاه کاملاً لخت است، درحالی که مرد سفید لنگی بر پا پوشیده است؛ گرچه ممکن است این پوشش پس از مرگ اتی به تصویر افزوده شده باشد. نور شدید موجب شده سایه های عمیقی بر بدن کشتی گیران افتد که تأکید ویژه ای بر عضلات و انحناهای افراد دارد، پوست بدن هر دو مبارز تحت فشار و کشیده شدن است و هر دو به هم گلاویز شده اند. تصویر افراد در زمینه ای قهوه ای و سبز کشیده شده و خبری از رینگ کشتی
نیست. هویت کشتی گیرها شناسایی نشده است. آلیسون اسمیت، مدیر ارشد هنر بریتانیا تا سال ۱۹۰۰ در تیت، احتمال داده است حریف سفید «جان ویلتون از سامرست» باشد، او پیش از این در سال ۱۸۳۹، در تابلویی، که "رابین هود و مری مشغول سرگرم کردن ریچارد شیردل در جنگل شروود بودند" نام داشت، مدل جان کوچولو را برای اثر دنییل ماسلیس ایفا کرد. مدل های نقاشی "کشتی گیران" شدیداً عرق می ریزند. "سارا ویکتور ترنر"، مورخ هنری، گمان می کند این امر صرفاً یک جلوهٔ نمایشی نیست و بازتابی از این واقعیت است که پس از آن که مکان آکادمی سلطنتی در سال ۱۸۳۷ به ساختمان جدیدش در میدان ترافالگار منتقل شد، استودیوی مورد استفاده در کلاس زندگی اتاقی تنگ با تهویهٔ نامناسب بود که با چراغ های گازی روشنایی آن را تأمین می کردند و زمانی که دانشجویان در این مکان حضور می یافتند و اتاق شلوغ بود، اتاق شدیداً گرم می شد. تصور می شود اثر "کشتی گیران" در حدود سال ۱۸۴۰ میلادی ترسیم شده باشد. احتمالاً این تابلو را اتی در کلاس زندگی آکادمی سلطنتی کشیده است؛ او با توجه به موقعیت ارشدش، تمام طول زندگیش در این محل بود. از آنجا که اغلب دانشجویان در کلاس تنها از یک مدل واحد در
آثارشان استفاده می کردند، اتی گاهی برای تنوع از ترکیب چند مدل در کارهایش بهره می برد تا دانشجویان را با این نوع طراحی آشنا کند (مکرراً این عمل توسط استادان قدیم نقاشی انجام می شد). نقاشی روی مقوای "کشتی گیران" احتمالاً طی سه شب کشیده شد. در شب اول، اتی مدل ها را با گچ فرنگی یا زغال کشیده بود و طرح واره های اولیه را رسم کرد؛ در شب دوم، با رنگ روغن مدل ها را رنگ کرد و در شب سوم لعابی نازک به نقاشی افزود که رنگ آن بعداً اضافه شده. موضوع. گرچه اتی برای نقاشی هایش از زنان شناخته شده بود، ولی در میان آثارش نقاشی هایی از مردان برهنه یا نیمه برهنه، در حال درگیری و جنگ، دارد که نمونه ای از این موارد "بنایا" در سال ۱۸۲۹ بوده است. در این عصر هنرمندان بریتانیایی می کوشیدند تصاویری از بدن مردان قوی هیکل و موزون را بکشند که نشان دهندهٔ شجاعت بریتانیایی ها باشد و بتواند با آثار هلنیسم، که در آن زمان به عنوان الگوی کمال مطرح می شدند، رقابت کند. تقریباً تمامی هنرمندان، به عنوان بخشی از تمرین هایشان می بایست از روی پیکره های کلاسیک موزهٔ بریتانیا نقاشی می کشیدند و بسیاری برای بازدید از پیکره های اصل، در مکان واقعی قرار گرفتنشا
ن، به ایتالیا و یونان می رفتند. اتی و دیگر هنرمندان معاصرش با تکنیک های کشیدن کشتی گیران مرد آشنا بودند؛ چنان که نقاشی "" از جمله موضوعاتی بود که در مدارس آکادمی سلطنتی از تازه کاران خواسته می شد. اتی نیز در سال های ۱۸۱۶، ۱۸۲۲–۲۴ و ۱۸۳۰ سفرهایی به ایتالیا و فرانسه داشت که حاصل آن طرح هایی بود که از روی آثار موجود در آن کشورها کشید. همچنین سال های ۱۸۴۰ و ۱۸۴۱ برای مشاهده آثار پیتر پل روبنس به بلژیک رفت و شدیداً آثار روبنس را تحسین کرد. علاوه بر این، با وقوع انقلاب صنعتی و کاهش کارگرانی که شغل های یدی و فیزیکی داشتند، این نگرانی وجود داشت که مردان بریتانیایی تن پرور شوند و بدن هایشان ضعیف شود. تصور عمومی این بود که آثاری با مضامین درگیری و ورزش می تواند در مخاطبان انگیزه ای برای افزایش توان فیزیکیشان ایجاد کند و نگرانی موجود را رفع کند. کشتی و بوکس دو ورزشی بودند که در نقاشی های این دوره، مورد اقبال هنرمندان قرار گرفتند. اتی نیز آثار دیگری با صحنه های مبارزه در کارنامهٔ خود دارد. معمولاً از بوکسورها و سربازان به عنوان مدل در کارها استفاده می شد؛ زیرا این افراد قوی بودند و می توانستند در استودیو خود را به مدت طو
لانی در حالت ژست گرفته، نگهدارند. انگیزهٔ اتی از انتخاب دو کشتی گیر سیاه و سفید به درستی مشخص نیست. اتی پیش از این نیز در آثارش افرادی سیاه پوست و هندی را سوژهٔ خود قرار داده بود و استفاده از مدل های رنگین پوست در نقاشی ها در این دوره عملی غیرمعمول نبود، اما کشیدن یک فرد سیاه پوست در حال درگیری با یک سفیدپوست نادر بوده است. این احتمال وجود دارد که اتی تنها برای خلق جلوه ای از کنتراست بدن های افراد، آن ها را اینچنین کشیده است؛ اتی گاهی افرادی با رنگ پوست های مختلف را به همین دلیل کنار هم قرار می داد و این مسئله ثبت شده است. همچنین ممکن است او مردان سیاه "بدوی" را دیده باشد و تصور کرده باشد روحیه یا فیزیک بدن آن ها به کشتی گیران کلاسیک نزدیک تر است. "سارا ویکتور ترنر" استدلال می کند که در آن زمان، مبارزه می توانست تنها بهانه ای باشد که دو فرد سیاه و سفید را برهنه در کنار یکدیگر نشان دهد. احتمالاً "کشتی گیران" در سال ۱۸۴۰ کشیده شده باشد؛ در این سال کنوانسیون جهانی ضد برده داری در لندن شکل گرفت، ' و ' در نمایشگاه های لندن رونمایی شدند و روابط نژادی تبدیل به موضوعی مهم در اجتماع و سیاست شدند. در این زمان وجود کشتی
گیران و بوکسورهای سیاه پوست، از نسل برده های سابق در آمریکا یا اخلافشان، عادی تلقی می شد و یک بردهٔ سابق، به نام تام مولینیاکس، در سال ۱۸۱۱ دو بار در مسابقات قهرمانی بوکس جهان شرکت کرد. اما هنوز بخشی از مردم نسبت به سیاهان سوءظن داشتند. فروش و نمایش عمومی. نام "کشتی گیران" تقریباً در هیچ سند معاصری ثبت نشده است و احتمالاً پس از تکمیل شدنش، به کلکسیون های شخصی فروخته شده یا همراه بیش از ۸۰۰ اثر دیگر استودیوی اتی، پس از مرگش، به فروش رسید؛ در بیوگرافی اتی که توسط دنیس فار در سال ۱۹۵۸ نوشته شده است، فهرست آثار نمایش داده شده در سال ۱۸۴۹ آمده و نقاشی یادشده تحت عبارت "قرض داده شده توسط سی. دبلیو. واس" قرار دارد. احتمالاً در ژوئن ۱۸۴۹، یعنی کمی پیش از مرگ اتی در ۱۳ نوامبر همان سال، تابلوی "کشتی گیران" در کنار بیش از ۱۳۰ نقاشی دیگر از ویلیام اتی در انجمن سلطنتی هنر، به نمایش گذاشته شد. (اتی سه اثر با نام کشتی گیران کشیده بود و دقیقاً مشخص نیست کدامیک در ۱۸۴۹ به نمایش گذاشته شدند، اما احتمالاً مقصود همین تابلوست.) اتی در سال ۱۸۴۹ درگذشت و ناگهان آثارش پرطرفدار شدند. علاقه به آثار او در طول زمان کاهش یافت و تا پایان
قرن نوزدهم قیمت نقاشی هایش کمتر از بهای واقعی آثار شده بود. پس از مرگ اتی به سرعت هنر برهنه در بریتانیا از مد افتاد. دلال آثار هنری، هِنری مونتاگو رولاند (مؤسس بنگاه هنری رونالد، بروس و دلبانکو)، در ۱۹۴۷ دربارهٔ "کشتی گیران" گفته است: "کشتی گیران" در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۷ به یک کلکسیونر فروخته شد. موضوع این نقاشی برای گالری های تجاری جذاب نبود، لذا قیمت آن پایین بود و توانست با بهای ۳۰ گینه (برابر با ۳۱٫۵۰ پوند؛ حدود £ در سال ) آن را بخرد. آن را بلافاصله به گالری هنر یورک بردند و هنوز در آنجا نگهداری می شود. این نقاشی یکی از پنج اثر اتی بود که در نمایشگاه تیت بریتانیا در سال ۲۰۰۲ با نام "رونمایی: برهنهٔ ویکتوریایی" حضور داشت و یکی از مؤلفه های اصلی بازنگری در آثار اتی، در گالری هنر یورک در سال های ۲۰۱۱–۲۰۱۲، بود.
پیست جهانی مارکو سیمونچلی میسانو () یک پیست ورزش های موتوری در میسانو آدریاتیکو، ایتالیا است. این ورزشگاه که بیشتر برای مسابقات موتورسواری استفاده میشود در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده و ظرفیت آن ۶۰٬۰۰۰ نفر است.
آدولفو آریستارائین (؛ زادهٔ ۱۹ اکتبر ۱۹۴۳) کارگردان و فیلم نامه نویس برجستهٔ اهل آرژانتین است. او تاکنون بابت آثارش، برندهٔ جوایز فراوانی در جشنواره های مختلف سینمایی از جمله جشنواره فیلم سن سباستین، جشنواره فیلم هاوانا و جشنواره بین المللی فیلم مونترآل و همچنین جایزه گویا (۲ مرتبه) و جایزه انداس شده است. از آثار او می توان به "زمان انتقام"، "بیگانه"، "دیسکوی عشق" و "ساحل عشق" اشاره نمود. اسکار. در سال ۱۹۹۲ فیلم «"مکانی در جهان"» به کارگردانی او از طرف کشور اروگوئه به اسکار فرستاده شد که در اسکار هم به عنوان نامزد پذیرفته شد اما بعد به دلیل این که بیشتر عوامل فیلم اروگوئه یی نبودند نامزدی آن پس داده شد و این اتفاقا تنها در مورد این فیلم افتاده است.
پیست موتورلند آراگون () یک پیست ورزش های موتوری در آلکانییس، آراگون، اسپانیا است. این پیست که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شده بیشتر برای مسابقات موتورسواری استفاده میشود.
الکس راسل یک بازیگر استرالیایی است. او به خاطر بازی در فیلم کرونیکل شناخته شده است. اوایل زندگی. راسل در راکهمپتون، کویینزیلند بزرگ شد. او پسر جراح دکتر "اندرو راسل" و پرستار "فرانسیس راسل" است و یک برادر کوچکتر به نام "دومینیک"، و یک خواهر کوچکتر، "جورجیانا" دارد. در سال ۲۰۰۴ او از مدرسه گرامر راکهمپتون فارغ التحصیل شد و پس از آن در مؤسسه ملی هنرهای نمایشی حضور یافت.
گراسیا کِرِخِتا (؛ ؛ زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۶۲) کارگردان اهل اسپانیا است. او دانش آموختهٔ رشتهٔ تاریخ باستان در دانشگاه کمپلوتنسه مادرید و فرزند الیاس کرختا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "حرف های مکس" و "موج جنایت" اشاره کرد.
سالار در زبان پهلوی، هم معنی سردار و سپهسالار و مترادف رئیس، سَروَر و مهتر است و برای فرمانده لشکر و بزرگ قوم و قبیله کاربرد داشت و از ریشه کلمه سالدار، به معنای سالخورده و ریش سفید است. سالار همچنین یک نام فارسی رایج در ایران برای مردان است و بخصوص در استان های کردستان و آذربایجان استفاده می شود و در زمان قاجاریه به عنوان یکی از القاب سلطنتی به بزرگان و معتمدین حکومتی اعطا می شد. سالار از ریشه کلمه سالماق یعنی انداختن آمده است مثل آچار ، یاشار ، به معنی کسی که می اندازد ، و کسی که در جنگ قدرتمند بوده و حریف خود را می اندازد و در نتیجه به معنی جنگجوی قوی می باشد
هَدَر رفته در جوانی یک فیلم هیجانی استرالیایی محصول سال ۲۰۱۱ و کارگردانی و نویسندگی بن سی. لوکاس است. داستان فیلم، یک حادثه دبیرستانی آسیب زا است که مجموعه زنجیره ای از وقایع مرگبار را برای دو برادر به وجود آورده است. این فیلم در سال ۲۰۰۹ در یک عمارت فوق مدرن در شهر ساحلی، استرالیای غربی و در محوطه جووندلوپ دانشگاه ادیت کوان فیلمبرداری شده است.
موتگی (به لاتین: Motegi, Tochigi) یک شهرک در ژاپن است که در استان توچیگی واقع شده است. خصوصیات. موتگی ۱۷۲٫۶۹ کیلومترمربع مساحت و ۱۳٬۵۰۱ نفر جمعیت دارد.
الیاس کِرِِخِتا (؛ ؛ – ) تهیه کننده فیلم و بازیکن سابق باشگاه فوتبال رئال سوسیداد اهل اسپانیا بود. وی تهیه کنندهٔ برخی از فیلم های مشهور دههٔ ۶۰ و ۷۰ میلادی اسپانیا بود و با کارگردانان بزرگی همچون کارلوس سائورا، ویکتور اریسه، مونچو آرمنداریس و فرناندو لئون د آرانوا همکاری داشت. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "داستان هایی از کرونن"، "آخرین ملاقات" و "باغ لذت ها" اشاره نمود.
آگوست زیرنر (، زادهٔ ۷ ژانویه ۱۹۵۶) یک بازیگر آمریکایی-اتریشی است که در بیش از ۶۰ فیلم ایفای نقش کرده است. او یکی از محبوب ترین بازیگران در آلمان است. جوایز. او در سال ۲۰۰۶ جایزه «شناخت ویژه» را از آکادمی هنرهای نمایشی آلمان در جشنواره فیلم بادن بادن برای تیم تولید WUT گرفت.
پیست تویین رینگ موتگی () یک پیست ورزش های موتوری در موتگی، ژاپن است. این پیست که در سال ۱۹۹۷ تأسیس شده برای مسابقات موتورسواری و اتوموبیل رانی استفاده می شود و ظرفیت آن ۶۸٬۱۵۶ نفر است.
جزیره فیلیپ () یک جزیره در ۱۴۰ کیلومتری جنوب غربی ملبورن، استرالیا است. طول این جزیره ۲۶ کیلومتر، عرض آن ۹ کیلومتر مساحت آن در حدود ۱۰۰ کیلومتر مربع می باشد، جمعیت جزیره فیلیپ در سال ۲۰۱۱ میلادی ۹٬۴۰۶ نفر و ۷٬۰۷۱ نفر در سال ۲۰۰۱ بوده است. نام این جزیره برگرفته از آرتور فیلیپ دریادار بریتانیایی و اولین فرماندار نیو ساوت ولز می باشد.
کارمه ریه را (؛ ؛ زادهٔ ) فیلم نامه نویس، نویسنده و رمان نویس اهل اسپانیا است. او مدرک دکترای رشتهٔ لغت شناسی اسپانیایی را داراست و استاد رشتهٔ زبان و ادبیات اسپانیایی در دانشگاه خودگردان بارسلونا است. وی بابت آثارش برندهٔ جوایز معتبر و گوناگونی همچون جایزه کرئو د سان جردی شده است.
پیست جایزه بزرگ جزیره فیلیپ () یک پیست ورزش های موتوری در جزیره فیلیپ، استرالیا است. این پیست اولین بار در سال ۱۹۲۸ تأسیس شده و در سال ۱۹۵۶ به صورت مدرن تبدیل شده است.
جایزه رمان نویسی کرئو د سن ژردی () نام یک جایزهٔ ادبی برای آثار کاتالان است که توسط «انجمن اومنیوم کولتورال» و «دانش نامهٔ بزرگ کاتالان» اهدا می شود. نام این جایزه که در سال ۱۹۴۷ میلادی پایه گذاری شد، در آغاز «جایزهٔ جوآنو مارتورِل» بود؛ اما از سال ۱۹۶۰ میلادی به «جایزه رمان نویسی کرئو د سن ژردی» تغییر یافت. این جایزهٔ ۶۰٬۰۰۰ یوروئی همه ساله در ماه دسامبر و در شبی موسوم به «جشن شامگاهی ادبیات کاتالان سنت لوسی» اهدا می شود.
اولیور اکلند یک بازیگر استرالیایی است. زندگی نامه. در سال ۲۰۱۲، اکلند، در فیلم کمدی ترسناک، ۱۰۰ جریب خونی، به کارگردانی کالین و کامرون کرنس، فیلم بلایندر از ریچارد گری و فیلم تلویزیونی شرکت پخش رسانه ای آمریکا، راز یک کابین درشکه دو چرخه ایفای نقش کرد. اخیراً، او در نقش «توبی ریون» در مینی سریال تحسین برانگیز کلاوداستریت، به کارگردانی متیو ساویل، در نقش «ریس» در سیلی، سریال اقتباسی از رمان برندهٔ چند جایزه کریستوس تسیولکس ظاهر شد. از دیگر سریال های او می توان به: پرستاران، همیشه سبزتر، شیرهای جوان و اوتسایدرز اشاره کرد. او همچنین در فیلم تلویزیونی آبشار زمرد و مینی سریال جسیکا، هر دو به کارگردانی پیتر اندریکیدیس حضور داشت. اکلند در فیلم هدر رفته در جوانی بن لوکاس که برای اولین بار در جشنواره فیلم سیدنی و جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۰ به نمایش درآمد به شهرت رسید. از دیگر فیلم های او می توان به کابل اثر راجر اسکولز و فیلم تحسین برانگیز جان هیلکات، پیشنهاد اشاره کرد. اکلند همچنین در فیلم های کوتاه متعددی از جمله ضربه شیرین لعنتی به کارگردانی دیمین والشه-هاولینگ و حوا به کارگردانی هانا هیلیارد ظاهر شد. وی ه
مچنین در سال ۲۰۱۵ در نقش تریستان د مارتل در فصل سوم سریال محبوب اصیل ها ایفای نقش کرد.
کانون کارگردانان سینمای ایران تشکلی صنفی، مستقل و ناسودبر، متشکل از کارگردانانِ حرفه ای سینمای ایران است. این کانون یکی از اصناف خانه سینمای ایران می باشد. دفتر اصلی کانون در تهران است و هدف از تشکیلِ این کانون، حفظ و صیانتِ حقوقِ مادی و معنوی اعضا و کمک به ارتقاء کیفی سینمای ایران است.