Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا. «جلسه یاماشینا» در روز ۱۳ مارس سال ۱۷۰۲ در کیوتو برگزار شد. اُوایشی در این جلسه همچنان برای ادامهٔ تلاش جهت احیای خاندان آسانو و دعوت رونین ها به صبر تأکید کرد. اما همزمان، مشغول پیشبرد حمله انتقام و گفتگوهای مخفیانه با دیگر رونین ها نیز بود؛ بنابراین از آنجا که در پیوندنامه شان آمده بود: «با همسر و فرزندان صحبت نکنید» تا محرمانگی عملیات حفظ شود، و او نیز می خواست که احتیاط لازم برای حفظ اطلاعات را به عمل بیاورد، به جز پسر ارشدش که به رونین ها پیوسته بود، هیچ یک از دیگر اعضای خانواده اش را در جریان نگذاشت. وی پسر ارشدش را نزد خود نگه داشت و در ۱۱ مه، به منظور اینکه از مجازات آتی خانواده اش جلوگیری کند، از همسرش، ریکو، طلاق گرفت و او را به همراه سه فرزند دیگرش به خانه پدری ریکو فرستاد. سه ماه بعد، ریکو، اُوایشی دایسابورو، پسر سوم خانواده را به دنیا آورد. جلسه مارویاما. در روز ۱۱ اوت، حکم تبعید برادر کوچکتر ناگانوری، آسانو ناگاهیرو صادر شد و به این ترتیب امیدها برای احیای خاندان آسانو پایان یافت. ده روز بعد از آن «جلسه مارویاما» در کیوتو برگزار شد و تصمیم قطعی برای انتقام گرفته شد. طبق وعده در جلسه مارویاما،
اُوایشی در روز ۲۵ نوامبر کیوتو را ترک کرد. در طول مسیر، او برای دعا به معبد هاکونه رفت و همچنین از مقبره برادران سوگا، که به انجام آدائوچی (انتقام) معروفند نیز دیدن کرد و برای موفقیت انتقام دعا کرد. در این هنگام، او سنگ قبر را کمی تراشید و در کاغذ پیچید و در جیب خود گذاشت. سپس در راه ادو به معبد تسوروگائوکا هاچیمانگو رفت و برای پیروزی دعا کرد. در روز ۱۴ دسامبر در خانه یکی از رونین ها در روستای هیکن در کاواساکی نزدیکی ادو وارد شد و مدتی در آنجا به طرح نقشه برای حمله مشغول شد. سرانجام در روز ۲۳ دسامبر وارد ادو شد. هنگامی که تصمیم به حمله به محل سکونت کیرا گرفته شد، رونین های آکو یکی پس از دیگری به سمت ادو حرکت کردند. آنها از اسم مستعار استفاده می کردند و خود را پزشک، شمشیرزن و دارای مشاغل دیگر نشان می دادند تا کسی به آنها مشکوک نشود. آنها برای اقامت خود در ادو ۱۵ مکان تهیه کردند. اُوایشی پس از وارد شدن به ادو، در مسافرخانه ای که از قبل پسرش در آنجا اقامت داشت، در نیهونباشی اقامت گزید. بازپس دادن پیمان نامه ها. در هنگام تحویل قلعه آکو در حدود ۶۰ نفر از رونین ها پیمان نامه ای را با خون امضا و آن را با اُوایشی رد
و بدل کرده بودند که در طی ماه های پس از آن تعداد کسانی که این پیمان نامه را به اُوایشی تسلیم کردند به ۱۲۰ نفر رسید. پس از انحلال خاندان آسانو رونین ها پراکنده شده بودند و تماس با بسیاری از این رونین ها برقرار نشده بود و از آنجایی که شکست برای این برنامه بزرگ قابل جبران نبود، اُوایشی برای مطمئن شدن از همراهی رونین ها دست به یک غربالگری زد و «بازپس دادن پیمان نامه ها» را انجام داد. بدین ترتیب که سه نفر از رونین ها به دستور وی با یک یک کسانی که پیمان نامه ها را امضا کرده بودند، دیدار کردند و ضمن اطلاع دادن لغو نقشه حمله پیمان نامه ها را پس دادند. تنها در صورت اعتراض رونین بود که آنها قصد واقعی خود را برای همرزمانشان فاش می کردند. به این ترتیب تعداد همرزمان که حدود ۱۲۰ نفر بودند، به حدود ۵۰ نفر رسید که کمتر از نصف بود. ۲۵ دسامبر، رونین ها توانستند نقشه عمارت اربابی کیرا را به دست بیاورند. در همین ماه اُوایشی نیز از کیوتو به ادو نقل مکان کرد. جلسه فوکاگاوا. رونین ها پس از مدت ها بیکاری، از نظر مالی به شدت در مضیقه افتاده بودند؛ برخی حتی با رسیدن فصل پاییز توان خرید یک دست لباس اضافی نداشتند و پرداخت اجاره خانه بر
خی هایشان عقب افتاده بود. اُوایشی به رونین ها کمک مالی می کرد اما پولی که از قلمروی آکو در دست او باقی مانده بود، تحلیل رفته بود و کار زیادی از دستش برنمی آمد. در ۱۸ ژانویه سال ۱۷۰۳، بحث و طرح ریزی در مورد جزئیات حمله به عمارت کیرا در «جلسه فوکاگاوا» در چایخانه روبروی معبد فوکاگاوا هاچیمان در ادو انجام شد. بر حسب اطلاعات به دست آمده در ۳۰ ژانویه، مراسم چای ژاپنی در محل سکونت کیرا برگزار می شد و مشخص بود که خود کیرا در آن روز در خانه حضور دارد؛ بنابراین تاریخ حمله در نیمه شب تعیین شد. در ماه دسامبر، درست قبل از حمله نهایی، رونین هایی که در این حمله شرکت داشتند، نامه هایی برای خانواده هایشان ارسال کردند. در میان آنها، تعداد کمی نوشتند که شرکت در این حمله را برای انتقام گرفتن از مرگ ارباب آسانو انجام می دهند. اما بیشترِشان دلیل کارشان را با نوشتن جملاتی نظیر «وظیفه به عنوان یک سامورایی» یا «پیروی از آیین سامورایی» یا «این کاری است که یک سامورایی باید انجام دهد»، «فرار از این برای کودکان و برادران کوچک تر نیز خوب نیست» ابراز کردند. به طور خلاصه به نظر می رسد حفظ عزت و احترامشان به عنوان یک سامورایی برای آنان ارزش
و اهمیت داشته است. حمله به عمارت کیرا. یک سال و نه ماه بعد از کشته شدن آسانو، در ۳۰ ژانویه ۱۷۰۳ ، اُوایشی، یک گروه چهل و شش نفری از رونین ها را برای حمله به عمارت کیرا رهبری کرد. آنها جهت حمله لباس آتش نشان ها را بر تن کرده بودند. در آن زمان ادو غالباً دچار آتش سوزی می شد، بنابراین حرکت گروهی آتش نشان سوء ظنی ایجاد نمی کرد و به علت گشادی لباس آنان، سلاح ها بدون مشکل در زیر لباسشان پنهان می شد. آنها حدود ساعت ۴ صبح به عمارت کیرا در ادو وارد شدند. یک گروه با شکستن دروازه اصلی جلویی و گروه دیگر از در عقب وارد عمارت کیرا شدند. در درون عمارت حدود ۱۰۰ نفر از سامورایی ها و خدمه ساختمان حضور داشتند اما گمان می رود که تنها ۴۰ نفر از آنان در نبرد با مهاجمان خود را درگیر کردند. ملک کیرا حدود ۸۶۰۰ متر بزرگی داشت و یافتن او در این ملک آسان نبود. تا رسیدن رونین ها به اتاق خواب کیرا، او از این اتاق گریخته بود. از آنجایی که رختخواب او هنوز گرم بود، رونین ها به جستجوی او در عمارت مشغول شدند. سرانجام هنگامی که به اتاقی مانند انبار در پشت آشپزخانه می خواستند وارد شوند، دو تن از ملازمان کیرا به قصد حمله بیرون آمدند که توسط رونی
ن ها کشته شدند. سپس تاکه بایاشی تاکاشیگه در انبار پیرمردی با لباس سفید یافت و نیزه را بر بدن او فروکرد. او دست به شمشیر کوتاه خود برد قصد مقاومت داشت اما هازاما میتسواوکی سر او را گرفت و از تن جدا کرد. از آنجایی که حدس زده می شد شخص کشته شد کیرا باشد، شانه او را بررسی کردند و چون اثر زخم شمشیر بر روی شانه باقی مانده و همچنین یکی از خادمان عمارت هویت او را تأیید کرده بود، با بلند کردن صدای سوت دیگران را باخبر کردند، ساعت ۶ صبح رونین ها عمارت را ترک کردند. از طرف مدافعان کیرا ۱۶ نفر کشته و ۲۱ نفر زخمی شده بودند، اما از طرف دیگر رونین ها هیچ کشته ای نداشتند و تنها دو نفر زخمی شده بودند. به یکی از رونینها، تراساکا نوبویوکی، دستور داده شد که به قلمروی آکو سفر کند و گزارش دهد که انتقام آنها به اتمام رسیده است. اگرچه نقش کیچیئمون به عنوان یک پیام رسان، در بیشتر نسخه های این داستان پذیرفته شده است، اما نسخه های دیگری از داستان هم وجود دارد که او قبل یا بعد از نبرد فرار می کند، یا اینکه دستور گرفته قبل از اینکه رونین ها خود را تحویل دهند، بگریزد. در نتیجه تعداد رونین های دستگیر شده ۴۶ نفر بود. تراساکا ۴۵ سال بعد از ای
ن حادثه زندگی کرد تا اینکه در سال ۱۷۴۷ در سن ۸۳ سالگی به مرگ طبیعی درگذشت. رفتن به معبد سنگوکو. پس از کشته شدن کیرا یوشیناکا و خروج رونین ها از عمارت، رونین ها به طرف قبر ارباب خود آسانو ناگانوری در سِنگاکُو (واقع در محله تاکاناوا در توکیوی کنونی) روانه شدند. در ساعت ۹ صبح رونین ها سر بریده شده کیرا را بر روی قبر آسانو گذاشتند. دو نفر از آنها که قبل از رسیدن به معبد جدا شده بودند جهت گزارش دادن حادثه و تسلیم از طرف گروه نزد یک مقام شوگون سالاری به نام سنگوکو هیسانائو رفتند. سنگوکو هیسانائو به اظهارات دو رونین گوش داد و سپس برای اطلاع رسانی به طرف قلعه ادو رفت. مقام های شوگون سالاری پس از آن وارد بحث شدند. ارباب هوسوکاوا تسوناتوشی به طور اتفاقی در آن روز در قلعه ادو بود. از طرف مقام روجو (ریش سفید شوگون سالاری)، به وی دستور داده شد که از ۱۷ نفر از رونین ها در عمارت اربابی خود در ادو نگهداری کند. در مدتی که رونین ها در عمارت هوسوکاوا در اسارت بودند، او به عنوان مهمانان عالی رتبه با آنان رفتار کرد و تا زمان اعلام فرمان مرگ، پذیرایی کاملی از آنان به عمل آورد. اُوایشی در کنار دیگر رونین ها در همان عمارت هوسوکاوا پ
س از صدور حکم دست به سپوکو زد. اسامی رونین ها و محل نگهداری بعد از دستگیری. رونین ها پس از دستگیری تقسیم شدند و به عمارت اربابی چهار دایمیو زیر فرستاده شدند. باقیماندهٔ تمامی این چهار عمارت در بخش میناتو در توکیو قرار دارند و از مناطق تاریخی این شهر به شمار می آیند. بحث در مورد مجازات. یک نقل و داستان در مورد تعیین مجازات ۴۷ رونین در "گنجینه خاطرات خاندان یاناگیساوا" آمده است، طبق این منبع تاریخی، مقام روجوی شوگون سالاری عقیده داشت که باید این ۴۷ نفر سر بریده شوند؛ زیرا حمله رونین ها مانند دزدان شب بوده است. در ابتدا، چنین مجازاتی در نظر گرفته شد. با این حال، از آنجایی که یاناگیساوا یوشی یاسو، ملازم پرنفوذ شوگون از این تصمیم ناراضی بود، با عالم آیین کنفوسیوسی، اوگیو سورای مشورت کرد. او گفت، عمل رونین ها در راستای مسیر شوگون توکوگاوا تسونایوشی و آنچه شوگون به عنوان اولین اصل امور سیاسی می پندارد یعنی وفاداری بوده و آنان نباید عیناً مانند دزدی که به ضرب و شتم دست زده مجازات شوند. اگر به آنان مجازات سپوکو (خودکشی آئینی) داده شود، آرمان رونین ها پابرجا خواهد ماند. گفته شده است که وقتی شوگون تسونایوشی این نظر را ش
نید، خوشحال شد و در تصمیم قبلی تجدید نظر کرده و مجازات را سپوکو قرار داد. سپّوکوی رونین ها. رونین ها در ۲۰ مارس ۱۷۰۳ میلادی، به فرمان شوگُون دست به سِپُّوکُو (شکم-دری آئینی) زدند و در کنار سرورشان در صحن معبد سِنگاکُو دفن شدند. حوادث بعدی. در همان ماه مصادره اموال و تبعید کیرا یوشیچیکا، نوهٔ حقیقی و فرزندخوانده کیرا یوشیناکا، از ادو به قلعه تاکاشیما در استان ناگانو امروزی به دستور شوگون سالاری انجام شد. علت این دستور رفتار بزدلانه کیرا یوشیناکا در حادثه راهروی بزرگ کاج و رفتار ناشیانه و زیر پا گذاشتن غرور در هنگام حمله رونین ها به عمارتش اعلام شد. بدین ترتیب شوگون سالاری در تصمیم خود در مورد کیرا که پس از حادثه راهروی کاج که هیچ مجازاتی برای او قائل نشده بود، تجدید نظر کرد. نوهٔ او کیرا یوشیچیکا در سال ۱۷۰۶ میلادی در سن ۲۰ سالگی درگذشت و به این ترتیب این شعبه از خاندان کیرا نابود شد. پس از اضمحلال این خاندان، در سال ۱۷۳۲ میلادی، نوه برادر کوچکتر کیرا یوشیچیکا از شوگون سالاری احیای خاندان کیرا را تحت رهبری خود درخواست کرد که مورد موافقت قرار گرفت. پس از مرگ رونین ها، ۴ پسر باقیمانده از آنان که سن آنها بیشتر از
۱۵ سال بود به ایزواوشیما به تبعید کیفری فرستاده شدند اما پس از آن شهرت رونین ها به این جزیره نیز رسید و از پذیرایی خوبی در جزیره بهره مند شدند. همچنین ۱۹ فرزند پسر یتیم شده رونین ها که سن آنها کمتر از ۱۵ سال بود، ابتدا برای نگهداری، آنها را به نزد اقوامشان فرستادند و پس از رسیدن به سن ۱۵ سالگی تبعید شدند. زنان و دختران باقیمانده از رونین ها مجازات نشدند. در سال ۱۷۰۹، پس از مرگ شوگون پنجم، توکوگاوا ایه نوبو (زمان شوگونی ۱۷۰۹–۱۷۱۲) جانشین وی شد. او دستور بخشودگی برادر کوچکتر ناگانوری، آسانو ناگاهیرو از تبعید و اهدای ۵۰۰ ککو به وی و انتصاب به مقام هاتاموتو را صادر کرد. او همچنین توانست خاندان آسانو را به نام شعبه آسانو ناگاهیرو ادامه دهد. همچنین فرزندان یتیم رونین های حادثه آکو از بودن در تبعید بخشوده شدند. اُوایشی دایسابورو (۱۷۰۲–۱۷۷۰) پسر سوم اُوایشی که چند ماه پس از طلاق پدر و مادرش متولد شده بود، برابر با دارایی پدرش، ۱۵۰۰ ککو از شعبه اصلی خاندان آسانو که پایگاه آن در هیروشیما بود، دریافت کرد. آرامگاه آنان هنوز یکی از زیارتگاه های پرزائر ژاپنی است. خبر این کین ستانی به سرعت در همهٔ ژاپن پیچید. عمل این چهل و
شش رونین (سامورایی های بی سرور) با قبول عمومی روبرو شد و مردم آنان را گیشی (سلحشوران برحق) خواندند. این کین ستانی همگان را، به شدت تحت تأثیر قرار داد. این حادثه از آن زمان تبدیل به یک افسانه شده است. دلایل حمله آسانو به کیرا. دلیل اینکه آسانو، کیرا را زخمی کرد، به عنوان یک واقعیت تاریخی مشخص نیست. در درام ها و فیلم هایی که به حادثه آکو پرداخته اند، آسانو به دلیل امتناع از دادن رشوه درخواستی کیرا، مورد آزار و اذیت او قرار می گیرد. در حادثه راهروی بزرگ کاج کسی که به عنوان مجرم شناخته شد و به عنوان مجازات به انجام سپوکو محکوم شد، آسانو بود، در حالی که کیرا به هیچ وجه مورد سرزنش قرار نگرفت. حتی شوگون پیامی خطاب با او جهت دلجویی فرستاد. بر اساس قانون مجازات هر دو طرف دعوا، رونین ها عقیده داشتند که طرف دیگر دعوا، کیرا، نیز باید مجازات شود. عدم مجازات کیرا بود که بعدها منجر به انتقام رونین ها و طرفداری از آنان در نقل داستان چوشینگورا شد. این قانون به دلیل این واقعیت به وجود آمده بود که سامورایی ها همیشه شمشیر به تن داشتند و می توانستند به راحتی شمشیرهای خود را بیرون آورده و فاجعه به بار بیاورند. در پی آن، پای خانوا
ده ها و بستگان آنها نیز به ماجرا کشیده می شد. به همین جهت هر نوع دعوا و مشاجره مابین آنان خطرناک دانسته می شد. قانون مجازات هر دو طرف، به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر دعوا در نظر گرفته شده بود. قانون مجازات هر دو طرف دعوا از دوره جنگ های داخلی ژاپن بر جا مانده بود اما تفسیر واضحی در مورد آن وجود نداشت. هنگامی که این حادثه رخ داد، آسانو بدون اینکه هیچ گفتگویی در راهرو رد و بدل شود، به صورت یک جانبه با شمشیر کوتاهش به کیرا حمله کرده بود و کیرا بدون اینکه شمشیرش را از غلاف بیرون بکشد، سعی کرده بود بدون جنگیدن فرار کند؛ بنابراین کیرا با اتکا به اسناد جمع شده، در وقایع راهروی بزرگ کاج هیچ عمل خلافی انجام نداده بود و از نظر شوگون سالاری، حمله یک طرفه بود و دلیلی بر اجرای قانون مجازات هر دو طرف دعوا در مورد این حادثه وجود نداشت. با این حال، به نظر رونین ها دلیلی که آسانو برای حمله ذکر کرده بود، «کینه» بود و اعمالی که موجب به وجود آوردن «کینه» می شوند، نوعی «نزاع» محسوب می شوند و در نتیجه کیرا را مستحق مجازات می دانستند؛ بنابراین استدلال، بررسی محتوای «کینه» در این مورد مهم تلقی می شود. تئوری کینه به علت تحقیر. ه
وریبه کانامارو، یکی از چهل و هفت رونین، قبل از حمله نهایی در «گزارش شخصی هوریبه کانامارو یاهی» نوشته است که دلیل اصلی کینه سخنان تحقیرآمیز کیرا بوده است. هرچند هوریبه قادر به آگاهی از نحوه صحبت کردن کیرا نبوده است و این اطلاعات جزو شنیده های او به شمار می آید و اعتبار آن شک برانگیز است، اما حداقل می توان استنباط کرد که رونین ها اعتقاد داشتند که سخنان تحقیرآمیزی به اربابشان گفته شده است. رشوه. پس از بروز حادثه طبق نوشته های معاصران، علت اختلاف بین این دو نفر این بود که کیرا به طور ضمنی رشوه می خواست، اما آسانو حاضر نبود به او رشوه بدهد. از طرف دیگر، کیرا مسئول آموزش به دایمیوی ثروتمندی مانند آسانو با ۵۰ هزار ککو ثروت قرار داده شده بود. هر چند کیرا از نظر مقام بسیار بلندپایه بود اما دارایی اش نسبتاً کم و حدود ۴۲۰۰ ککو بود. در آن زمان رسم بود که هزینه راهنمایی یا نوعی هدیه می دادند و این انتظار کیرا موضوعی طبیعی بود. در یک منبع تاریخی به نام اوموروچوکی، نوشته آساهی شیگه آکی در مورد رشوه چنین ذکر شده است: آساهی شیگه آکی در آن زمان در ناگویا بود، بنابراین به نظر می رسد که این شایعه ای بود که در سراسر کشور گسترش یا
فته بود. رقابت در تولید نمک. یک تئوری وجود دارد که کیرا و آسانو در مورد تولید و کانال های فروش نمک در منطقه کیرا و قلمروی آکو با یکدیگر رقابت و درگیری داشتند. نمکی که در قلمروی آکو تولید می شد، نسبت به نمک منطقه کیرا کیفیت بهتری داشت. کیرا جهت پی بردن به شگرد تولید نمک، یک جاسوس به قلمروی آکو فرستاد، اما این جاسوس دستگیر و اعدام شد. این حادثه باعث خصومت کیرا شد و در نتیجه آسانو را مورد اذیت و آزار قرار داد. صحت تاریخی این تئوری رد شده است. اذیت و آزار کیرا. طبق گمانه زنی های موجود در کتاب «"هیده کی آکو"» (نوشته یوشینوری سوگیموتو، اهل قلمروی کاگا در سال ۱۶ گنروکو) که تاریخ واقعی را با افسانه در هم آمیخته، کیرا در اصل فردی حریص و طعنه زن بود که همیشه هنگام حرف زدن مبالغه می کرد و از دادن راهنمایی کافی به کسانی که به وی هدیه ناکافی می دادند، کوتاهی می کرد یا پشت سرشان بد می گفت. خصوصیات اخلاقی و روانی آسانو. جراحی که معالجه کیرا را بعد از حادثه برعهده داشت، در دفتر روزانه خود نوشته است شاید چیزی بود که آسانو نمی توانست تحمل کند. آسانو معمولاً زودرنج و ناشکیبا بود. به نظر آسانو، کیرا را پیدا کرد و یک دفعه با شمشی
ر صورت او را برید. وی افزود که رابطه کیرا یوشیناکا و آسانو برای مدتی بد بوده است. آسانو ناگانوری از سه روز قبل از حادثه، از عود بیماری مزمن خارش بدن در رنج بوده و در روز پذیرایی از نظر جسمی و روحی حال مساعدی نداشته است. واکنش مردم عادی. این رویداد برای مردم عادی در آن زمان بسیار پرشور بود و عموم مردم علاقهٔ شدیدی به رونین های آکو که تجسم وفاداری بودند، از خود نشان دادند. بلافاصله پس از حادثه آکو، آثار بسیاری با نقش و نگار دربارهٔ آن خلق شد. افکار عمومی همچنین بقیه رونین ها را که پیمان نامه را امضا کرده بودند اما در حمله نهایی شرکت نکردند، به ترسو بودن متهم می کردند. زندگی این رونین ها در جامعه، که تعدادشان به حدود ۷۰ نفر می رسید، به سختی افتاد. برخی از آنان، نام خود را تغییر دادند و گذشته خود را پنهان کردند، برخی هم به کشاورزی روی آوردند و در مناطق دور از شهر به زندگی ادامه دادند. مردم نه تنها خود آنان را، بلکه خانواده شان را نیز مقصر می دانستند. برای نمونه عموی اُوایشی یُوشیئو، اویاما یوشیمورو از آنجا که با او اختلاف نظر پیدا کرد، پیمان نامه را از او پس گرفت. پس از موفقیت انتقام، دامادش دختر او را به عنوان ا
ینکه دختر یک ترسو است، طلاق داد. بحث در مورد حادثه. حادثه آکو به یکی از بزرگترین موضوع های بحث و جدال در دوره ادو تبدیل شد. در زمان وقوع رویداد نظر دانشمندان درجه یک به شدت با یکدیگر تفاوت داشت. فیلسوفانی مانند هایاشی هوگو و مورو کیوسو استدلال می کردند که چهل و هفت رونین یک انتقام موجه انجام دادند و صالح بودند. در حالی که فیلسوفانی مانند ساتو نائوکاتا و دیگران با این نظریه مخالفت می کردند. نظر اوگیو سورای از علمای کنفسیوس گرایی، این بود که حادثه اکو از نظر شخصی وفاداری و از نظر جامعه جرم و گناهکاری شمرده می شود و از نظریه عادل و برحق بودن ۴۷ رونین انتقاد کرد. او نظر داد که اگر نظر شخصی مقدم بر نظر جامعه شود، پس از آن دیگر نمی توان قانون را در جامعه پابرجا نگه داشت. دازای شوندای محقق کنفسیوس گرایی در نوشته ای به نام مبحث "چهل و هفت آکوروشی"، به طور کامل نظریه «سامورایی های صالحْ بودنِ» چهل و هفت رونین را مورد انتقاد قرار داد. طبق گفتهٔ او مجازات سپوکو برای آسانو ناگانوری به علت زخم سبکی که به کیرا یوشیناکا زده بود، نامناسب بود؛ بنابراین، رونین ها به جای این که از کیرا کینه به دل بگیرند باید از شوگون سالاری کین
ه می گرفتند. به نظر او بهتر بود که آنان با فرستادگان شوگون که برای تحویل قلعه آکو آمده بودند می جنگیدند و پس از آتش زدن قلعه، خود سپوکو انجام می دادند. چند دهه بعد نیویی میتسوگی (۱۷۹۲ – ۱۷۱۲)، رونین ها را مورد انتقاد قرار داد و نوشت «هر چند رونین ها کار و موقعیت خود را به عنوان یک سامورایی از دست داده بودند، اما کار و مسئولیت آنان به عنوان یک انسان پایان نیافته بود. آنان احتمالاً مسئولیت تأمین هزینه های زندگی همسر و فرزندان و حفظ خانواده خود را بر عهده داشتند.» همین طور قتل کیرا توسط ملازمان خاندان آسانو نیز غالباً در قالب آدائوچی به تصویر کشیده شده است. آدائوچی در آن زمان به معنای انتقام گرفتن مشروع از کشته شدن خویشاوندان بزرگسال تر بود. در مورد اینکه آیا عملکرد ملازمان باید «انتقام» صرف یا «آدائوچی» در نظر گرفته شود، اختلاف نظر وجود دارد. ارزیابی دوره کنونی. تا مدت ها پیش، هر ساله در ۱۴ دسامبر به مناسبت یادبود این حادثه درام ها و مستندهایی از تلویزیون پخش می شد، اما اخیراً به نظر می رسد این موضوع محبوبیت خود را از دست داده است. در سال های اخیر افکار عمومی در مورد این حادثه و همچنین داستان چوشینگورا به طور ق
ابل توجهی تغییر کرده است. هر چند داستان چوشینگورا از نظر قدرت دراماتیک شگفت انگیز است اما با واقعیت تاریخی موضوع فاصله زیادی دارد. در این داستان تلاش شده است که یک تصویر خوب از آسانو و یک تصویر بد از کیرا ارائه شود. برخلاف اینکه دلایل حمله آسانو به کیرا روشن نیست دلایل قانع کننده ای برای این حمله، برای مردم دوره ادو که چیزی از جزئیات واقعیت حادثه نمی دانستند، به داستان افزوده شده است همچنین به نظر می رسد که آسانو از نوعی بیماری زمینه ای رنج می برده و در مقابل فشار روانی بسیار آسیب پذیر بوده است. در عصر حاضر پژوهشگرانی مانند ریوجی یاماگیشی، مدیر انجمن باستان شناسی ژاپن، اصل حادثه را به عنوان یک حادثه تروریستی و کشته شدن یک پیرمرد در منزلش توسط ۴۷ مرد تفسیر می کنند. یاماگیشی نوشته است که در داستان چوشینگورا پیرمردی که برای شوگون سالاری کار می کرد، یک ارباب معصوم و بی گناه را مورد اذیت و آزار قرار می دهد. این موضوع باعث کینه او (آسانو) و بروز حادثه در راهروی بزرگ کاج (داخل قلعه ادو) شد که صدور حکم قتل او را در پی داشت. با این حال، برخلاف قانون مجازات هر دو طرف دعوا، طرف مقابل (کیرا) تبرئه شد و به این ترتیب شوگون
سالاری عدالت را اجرا نکرد. ملازمانِ ارباب سابق از این بی عدالتی خشمگین شدند و حوادث تحقیرآمیزی را تحمل کردند و سرانجام با کشتن دشمن اربابشان، عدالت را به دست خود اجرا کردند. این داستان نشاط آور عدالت شاعرانه و مجازات بدکاران حتی با گذشتن از اعصار هنوز ما را تحت تأثیر قرار می دهد اما چوشینگورا فقط داستانی است که از حادثه آکو الگو گرفته است و بازتولید صادقانهٔ همهٔ وقایع واقعی نیست. در هنر. بلافاصله پس از این واقعه، در مورد مناسب بودن این انتقام جویی، احساسات مختلفی در میان روشنفکران به وجود آمد. با این حال، با گذشت زمان، داستان به نمادی از وفاداری به ارباب و بعداً، وفاداری به امپراتور تبدیل شد و این رویداد به عنوان موضوع درام، داستان سرایی و هنرهای تجسمی مورد توجه قرار گرفت. فضایل سامورایی، که ظاهراً در طی سال های طولانی صلح فراموش شده بودند، دوباره مطرح شدند. شعرها و مقاله های بی شماری حادثه آکو را توصیف کردند و تا سال ۱۸۴۴ کمتر از ۴۷ نمایشنامه در مورد رونین ها نوشته شده بود. حادثه چهل و هفت رونین یکی از محبوب ترین موضوعات در هنر ژاپن بوده است. دونالد کین، پژوهشگر و نویسنده در مورد ادبیات ژاپن، دلیل اجتماعی
محبوبیت داستان چوشینگورا را در نزد مردم دوره گنروکو؛ اوضاع اجتماعی آن زمان می داند. در دوره گنروکو، نزدیک به ۱۰۰ سال از نبرد سکیگاهارا گذشته بود و در طی این مدت مردم در صلح کامل زندگی می کردند و اعتقاد بر این بود که بوشیدو (راه و رسم سامورایی) مربوط به گذشته است؛ داستانی است که دیگر هرگز برنمی گردد. با این حال، رؤیای گذشته کاملاً ناگهانی بازگشت؛ و آن انتقام مرگ ارباب توسط ۴۷ رونین بود. به تازگی این داستان حتی به هنر غربی هم وارد شده است. در جهان غرب برای سال های متمادی، نسخه ای از وقایع این داستان توسط الگرنن فریمن میتفرد در قصه های ژاپن قدیم بازگویی شد که به طور کلی معتبر قلمداد می شد. توالی رویدادها و شخصیت های این روایت محبوب، مورد استقبال مخاطبان مختلف در کشورهای غربی قرار گرفت. میتفورد خوانندگان خود را دعوت می کرد تا داستانی که او در مورد چهل و هفت رونین ارائه کرده است را یک رخداد تاریخی دقیق تصور کنند. برای مدت های طولانی نسخه میتفورد به عنوان یک اثر استاندارد در نظر گرفته می شد اما اکنون برخی از جزئیات آن زیر سؤال رفته است. نمایش. این حادثه بلافاصله الهام بخش نمایشنامه های کابوکی و بونراکو شد؛ گفته می
شود که در همان ماه مرگ ارباب آسانو ناگانوری، نمایشی به نام «هیگاشی یاما ایگا بوتای» (نمایش افتخار کوه های شرق) و سپس بلافاصله پس از مرگ ۴۷ رونین نمایشی به نام «آکه بونو سوگا نو یوچی» (حمله شبانه سوگا) در نمایشخانهٔ ناکامُورا در اِدو به روی صحنه آمده است اما چون ثبتی از اجرای این دو نمایشنامه باقی نمانده است، صحت آن مورد تردید است. «کیسی یاتسو نو هاناکاتا» اولین نمایش ثبت شده بر اساس این رویداد است که در پاییز سال ۱۷۰۳ میلادی در اوساکا روی صحنه رفت. روایت خیالی و اقتباس گرفته از حادثه چهل و هفت رونین به عنوان "چوشینگورا" شناخته می شود. موفق ترینِ این اقتباس ها، نمایشنامه عروسکی بونراکو بود که به نام "کاناده هون چوشینگورا" (اکنون به سادگی چوشینگورا یا خزانه نگهبانان وفادار) خوانده می شود که در سال ۱۷۴۸ توسط تاکدا ایزومو و دو دستیار نوشته شد بعداً در یک نمایش کابوکی اقتباس شد که هنوز هم یکی از محبوب ترین های ژاپن است. در نمایش، برای جلوگیری از توجه سانسورگران، وقایع به گذشته های دور، به فرمانروایی آشیکاگا تاکائوجی و دوره موروماچی (۱۳۳۶–۱۵۷۳) منتقل و نام اشخاص تغییر داده شده است. در ایران نمایشنامه چوشینگورا در س
ال ۲۰۰۹ برای نخستین بار توسط علی فردوسی به فارسی برگردانده و به چاپ رسیده است. اپرا. این داستان توسط شیگه آکی سائه گوسا در سال ۱۹۹۷ به یک اپرا تبدیل شد. سینما و تلویزیون. تا زمان ظهور تلویزیون، داستان چوشینگورا محبوب ترین ژانر در فیلم مدرن ژاپنی بود. بسیاری از نمایش های تلویزیونی ژاپن، از جمله برنامه های تک قسمتی، سریال های کوتاه، تک فصلی و حتی مجموعه های یک ساله مانند "دای چوشینگورا" و چندین قسمت از مجموعه تلویزیونی تایگا، "آکوروشی" (۱۹۶۴)، "سرگذشت صلح دوره گنروکو" (۱۹۷۵)، "جمعی در قله" (۱۹۸۲) و "گنروکو ریوران" (۱۹۹۹) بر اساس این رویداد ساخته شده اند. برخی از این فیلم ها کاملاً به چوشینگورا وفادار هستند، درحالی که برخی دیگر از عناصر غیر مرتبط نیز استفاده می کنند یا جزئیات را تغییر می دهند. به علاوه، اسپین-آف رویدادها و شخصیت هایی را که در چوشینگورا نیستند، نیز در نمایش داخل داده می شوند. اولین فیلم بر اساس این حادثه با بازی اونوئه ماتسونوسوکه بود که تاریخ اکران فیلم مورد تردید است، اما احتمالاً بین سال های ۱۹۱۰ و ۱۹۱۷ بوده است. اما در دهه ۱۹۳۰ یک رویکرد متمایز مدرن فیلم ایجاد شد، که مستقیماً بیشتر از واقعه ت
اریخی آکو استفاده می کردند در حالی که از بسیاری از عناصر افسانه های آخرالزمانیِ سنت قصه گویی کادان را نیز در خود جای داده بودند؛ درست همان طور که سنت کابوکی تعداد بی شماری از چرخش از موضوع اصلی کانادهون چوشینگورا را به وجود آورده بود، بسیاری از فیلم ها نیز به بهره برداری از موضوع فرعی انتقام می پرداختند. یکی از فیلم های پرشماری که با نام "چوشینگورا" ساخته شده است را کینوگاسا تینوسوکه نوشته و کارگردانی کرده است. این فیلم در دسامبر سال ۱۹۳۲ منتشر شد. در سال ۱۹۴۱، ارتش ژاپن به کارگردان کنجی میزوگوچی، که بعداً فیلم های باارزشی مانند "اوگتسو مونوگاتاری" را کارگردانی کرد، ساخت "چهل و هفت رونین" (۱۹۴۱) را سفارش داد. آنها خواهان تقویت روحیه مردم بر اساس درام تاریخی وفاداری ۴۷ رونین بودند. در عوض، کنجی میزوگوچی برای منبع خود «مایاما چوشینگورا» را انتخاب کرد، یک نمایش مغزی که با این داستان سروکار داشت. این فیلم یک شکست تجاری بود، زیرا یک هفته قبل از حمله به پرل هاربر در ژاپن اکران شد. این فیلم دارای دو بخش بود. بخش نخست در دسامبر ۱۹۴۱ و بخش دوم فوریه ۱۹۴۲ اکران شد. نسخه دیگر فیلم در سال ۱۹۶۲ به کارگردانی هیروشی ایناگاک