Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باشگاه فوتبال شانگهای پورت () یک باشگاه فوتبال در شانگهای، چین است. این باشگاه که در سال ۲۰۰۵ بنیان گذاری شده است.
پْرْژِمیسْل (، ) دودمان پادشاهی بوهم (چکی) بود که در سده های نهم تا چهاردهم میلادی در بوهم و موراویا و بخش هایی از مجارستان، سیلزی، اتریش و لهستان حکومت می کرد. خاستگاه و رشد دودمان پرژمیسل. تاریخ آغاز دودمان پرژمیسل به سدهٔ نهم میلادی بازمی گردد. در آن زمان خاندان پرژمیسل بر قلمرو کوچکی در حوالی پراگ که سکونتگاه قبیلهٔ چک از اسلاوهای غربی بود، حکومت می کردند. به تدریج قلمرو آنان با فتح ناحیهٔ بوهم گسترش یافت. نخستین دوک پرژمیسل که در تاریخ یاد شد، بورژیوی یکم بود. در سدهٔ دهم، پرژمیسل ها بر سیلزی نیز حکومت می کردند و شهر وروتسواف را بنا کردند. نام شهر از دوک بوهمی وراتیسلاو یکم پدر واتسلاو مقدس گرفته شد. در دوران حکومت بولسلاو یکم و پسرش بولسلاو دوم، پرژمیسل ها بر منطقه ای که تا بلاروس کنونی گسترده شده بود، حکومت می کردند. دودمان پرژمیسل در این دوره، مسیرهای تجاری حیاتی را در سلطهٔ خود داشت. سرزمین های چک و شهر پراگ مرکز تجاری مهمی بودند که بازرگانانی از تمام اروپا ساکن آن بودند. پس از قدرت گرفتن پرژمیسل ها، کشمکش های درون خاندان باعث زوال قدرت آنان شد و بولسلاو یکم لهستان در سال ۱۰۰۲ پراگ را اشغال کرد. بولس
لاو سوم، پسر بولسلاو دوم از بوهم گریخت و دهه هایی از آشفتگی و هرج و مرج آغاز شد. ضعف دودمان در دوران حکومت برتیسلاو یکم نوهٔ بولسلاو دوم به پایان رسید. او در سال ۱۰۳۸ بخش هایی از لهستان از جمله کراکوف را غارت کرد. او به دنبال استقرار قلمرو اسقفی پراگ و عنوان سلطنتی بود. وراتیسلاو دوم، پسر و جانشینش در سال ۱۰۸۵ نخستین شاه بوهم شد. سوبسلاو یکم پسر وراتیسلاو در سال ۱۱۲۶ ارتش امپراتوری شاه لوتار سوم را در نبرد چلومتس نابود کرد. این پیروزی به افزایش قدرت بوهم و به اوج رسیدن آن در دوران ولادیسلاو دوم کمک کرد. ولادیسلاو دوم صومعه های بسیاری را بنا کرد و نخستین پل سنگی را روی رود ولدآوا ساخت که یکی از نخستین نمونه ها در مرکز و شمال اروپا بود. دوباره اختلافات داخلی باعث تضعیف دودمان پرژمیسل شد. تخت سلطنت بوهم میان رهبران دودمان دست به دست شد و باعث ورشکستگی ناگهانی آنان شد. در نهایت، هنگامی که اوتاکار یکم به سلطنت رسید، تغییراتی را برای خروج بوهم از بحران آغاز کرد و دورانی از موفقیت را آغاز کرد که حدود ۲۲۰ سال دوام یافت. در اوج قدرت. اوتاکار یکم در سال ۱۱۹۸ به عنوان سومین شاه بوهم به تخت نشست. این رویداد باعث آغاز رشد
قابل توجه قدرت دودمان پرژمیسل بود. هم چنین توسعهٔ شهری و صنعتی در سرزمین های چک را به همراه داشت. در نیمهٔ دوم سدهٔ سیزدهم، دودمان پرژمیسل یکی از قدرتمندترین دودمان ها در مرکز اروپا بود. شاه پرژمیسل اوتاکار دوم، پسر واتسلاو یکم، به دلیل قدرت نظامی و ثروت خود لقب «شاه آهنی و طلایی» را گرفته بود. او پس از چند جنگ پیروزمندانه در برابر پادشاهی مجارستان، توانست اتریش، اشتایرمارک، کرنتن و کارنیولا را به دست آورد و قلمرو بوهم را تا دریای آدریاتیک گسترش دهد. اوتاکار دوم آرزوی رسیدن به تخت امپراتوری مقدس روم را داشت. جاه طلبی او باعث آغاز درگیری با خاندان هابسبورگ شد که تا آن زمان شاهزادگان کمتر شناخته شده ای بودند. رودلف نمایندهٔ آن ها بود که به عنوان شاه روم انتخاب شد. اوتاکار در نبرد موراوا با ارتش امپراتوری و مجارستان جنگید و کشته شد. خاندان هابسبورگ اتریش را در دست گرفتند و تا سدهٔ بیستم آن را در اختیار داشتند. ونتسل دوم پسر اوتاکار در هفت سالگی بر تخت حکومت بوهم نشست. او توانست با دیپلماس ماهرانه، حکومت لهستان را برای خود و حکومت مجارستان را برای پسرش به دست آورد. ونتسل دوم امپراتوری بزرگی را از دریای بالتیک تا
رود دانوب شکل داد و شهرهای زیادی از جمله پلزن را بنا کرد. در دوران او با استخراج نقره از کوتنا هرا، بوهم تبدیل به کشوری ثروتمند شد. او پنی پراگ را ایجاد کرد که برای سده ها واحد پول اروپایی مهمی بود. هم چنین طرحی برای ساخت نخستین دانشگاه در اروپای مرکزی داشت. قدرت و ثروت پادشاهی بوهم احترام زیادی برای آنان پدیدآورد، ولی دشمنی سایر خاندان های سلطنتی اروپا را نیز به همراه داشت. پس از مرگ ونتسل دوم در سال ۱۳۰۵ فروپاشی دودمان پرژمیسل آغاز شد و قتل تنها پسرش ونتسل سوم در سال ۱۳۰۶ به حکومت آنان پایان داد. دوک های بوهم. نخستین شخصیت تاریخی پرژمیسل دوک بورژیوی یکم بود که در سال ۸۷۴ توسط متودیوس مقدس تعمید داده شد. بوهم در سال ۸۹۵ از موراویای بزرگ استقلال یافت. سپس در سال های ۱۰۰۳ و ۱۰۰۴ در دست بولسلاو یکم دوک لهستان از خاندان پیاست بود. وراتیسلاو دوم در سال ۱۰۸۵ و ولادیسلاو دوم در سال ۱۱۵۸ به عنوان هدیه ای شخصی از امپراتور مقدس روم با نام شاه بوهم تاج گذاری کردند. ولی این عنوان موروثی نبود. شاهان بوهم. بوهم تنها شاهزاده نشین درون امپراتوری مقدس روم بود که پیش از جنگ های ناپلئونی به وضعیت پادشاهی ارتقا یافت. دلیل این
ارتقا قدرت آن بود. بوهم پس از غلبه بر نزاع داخلی به متحد اصلی همهٔ نامزدهای تخت امپراتوری تبدیل شد. امپراتور می توانست از نیروهای بوهمی برای تنبیه شورشیان همسایهٔ چک استفاده کند. شاهد این امر، شاه بوهم نامیدن وراتیسلاو دوم توسط امپراتور هاینریش چهارم در سال ۱۰۸۵ است. اوتاکار یکم در سال ۱۱۹۸ عنوان شاه را به عنوان متحد فیلیپ سوابی دریافت کرد. این عنوان توسط اتوی چهارم و فریدریش دوم نیز تأیید شد.
السکاندر پولکینگ (؛ زادهٔ ) یک بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل برزیل - آلمان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دارمشتات ۹۸ و باشگاه فوتبال آپوئل اشاره کرد.
باشگاه فوتبال بانکوک یونایتد () یک باشگاه فوتبال در بانکوک، تایلند است. این باشگاه که در سال ۱۹۸۸ پایه گذاری شده در سال ۲۰۰۶ قهرمان لیگ برتر فوتبال تایلند شده است. مهرداد پولادی هافبک ایرانی عضو این باشگاه بود.
ریچارد ایچ دیک باتین (زاده ۳ مارس ۱۹۲۵ - درگذشته ۸ فوریه ۲۰۱۴) مهندس، ریاضی دان کاربردی و مدرس دانشگاه آمریکایی بود. مهمترین دستاورد وی مدیریت پروژهٔ سیستم راهنمای آپولو بود. در عین حال به عنوان پروفسور در ام ای تی باتین استاد تعدادی از فضانورادان پروژه های مختلف فضایی آمریکا بود. دوران اولیه زندگی. او در ۳ مارس ۱۹۲۵ در آتلانتیک سیتی، در نیوجرسی به دنیا آمد. پدر وی در شرکت خدماتی تبلیغاتی سیرز هولدینگز کار می کرد. او تا ۱۷ سالگی در آتلانتیک سیتی به مدرسه می رفت و در سال ۱۹۴۱ از دبیرستان فارغ التحصیل شد. تحصیلات. او ابتدا هیچ آشنایی با دانشگاه ام آی تی نداشت، ولی با کمک مادرش و راهنمای آموزشی دبیرستان به خاطر توانایی بالای ریاضی اش به این دانشگاه رفت. در سال ۱۹۴۵ مدرک مهندسی الکترونیک را از این دانشگاه دریافت کرد و پس از آن در کنار گذارندن دروس دکترا به تدریس حسابان به دانشجویان تازه وارد می پرداخت. در سال ۱۹۵۱، باتین موفق شد دکترای خود را در زمینهٔ ریاضیات کاربردی از ام آی تی دریافت کند.. پروژه ها. پس از پایان دورهٔ دکترا، به عنوان مدرس دینامیک فضایی او در ام ای تی به کار مشغول شد. این شغل را وی تا سال ۲۰۱۰ (
بازنشستگی) حفظ کرد. در این دوران شاگردان زیادی در این زمینه تربیت شدند که از آن ها به جنیس ئی واس اشاره کرد که در ۵ ماموریت شاتل شرکت کرد. باز آلدرین از معروف ترین افرادی که به ماه رفتند نیز دیگر شاگرد وی بود. در کنار تدریس در دانشگاه او در مرکز دارپر ناسا نیز مشغول به کار بود که وظیفهٔ اصلی آن ایجاد سیستم راهنمای آپولو بود. این تجارب او را به سمت نوشتن چندین کتاب در زمینه دینامیک فضایی برد. در همین سال ها از طرف انستیتو آمریکایی هوانوردی و فضانوردی چندین جایزهٔ مختلف دریافت کرد. دروان پایانی زندگی و مرگ. او از سال ۲۰۱۰ در بازنشستگی به سر می برد. او در سن ۸۸ سالگی در ۲ فوریه بیمارستانی در کنکورد، بر اثر ذات الریه درگذشت.
گله یک فیلم ترسناک استرالیایی محصول سال ۲۰۱۵ به کارگردانی نیک رابرتسون بر اساس فیلمنامه ای از ایوان رندال گرین ساخته شده است. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در ۵ اوت ۲۰۱۵ در جشنواره فیلم فانتزی داشت داستان دربارهٔ یک خانواده جوان استرالیایی است که توسط گروهی از سگ های وحشی وحشت زده می شوند. با وجود عنوان، این فیلم بازسازی فیلمی به همین نام در سال ۱۹۷۷ نیست. داستان. داستان فیلم در مورد یک کشاورز و خانواده اش می باشد که می بایست برای بقا در مقابل گروهی از سگ های وحشی که خانهٔ آن ها را محاصره کرده اند، مقاومت کنند، اما طولی نمی کشد که این درگیری های خون آلودی اتفاق می افتد و راه آن ها برای زنده ماندن سخت تر می شود … پاسخ انتقادی. استقبال منتقدان برای این فیلم عمدتاً منفی بود و فیلم در حال حاضر دارای امتیاز ۵۰٪ در راتن تومیتوز، بر اساس هشت نقد است. هفته نامه لس آنجلس فیلم را بررسی کرد و از آن به دلیل داستان سرایی آن انتقاد کرد و اظهار داشت که خانواده فیلم «به طرز قابل توجهی احمق» هستند. انتشار. گله در ۵ اوت ۲۰۱۵ در جشنواره بین المللی فیلم فانتزی در آلمان و در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۵ در ترکیه منتشر شد. در ۵ فوریه ۲۰۱۶ ا
کران محدودی در ایالات متحده دریافت کرد و همچنین یک بلو-ری و دی وی دی در همان تاریخ منتشر شد.
پرچم های سامورایی یا فورین کازان به معنای لغوی باد، جنگل، آتش، کوه فیلمی به کارگردانی هیروشی ایناگاکی است که در سال ۱۹۶۹ اکران شد.
ماساکازو تامورا بازیگر فیلم و تئاتر ژاپنی است. از فیلم های که او در آن نقش داشته می توان به پرچم های سامورایی اشاره کرد.
شیر قرمز ، آکاگه یک فیلم به کارگردانی کی هاچی اوکاموتو است که در سال ۱۹۶۹ اکران شد. از بازیگران آن می توان به شیما ایواشیتا، توشیرو میفونه، و نوبوکو اوتاوا اشاره کرد.
حادثه آکو یا انتقام چهل و هفت رونین یک رویداد تاریخی در قرن ۱۸ است که در آن یک گروه از رونین ها (سامورایی های بدون ارباب) انتقام مرگ ارباب خود را می گیرند. حادثه آکو به رشته حوادث به هم پیوسته ای گفته می شود که روز چهاردهم از ماه سوم سال چهاردهم گنروکو برابر با ۲۱ آوریل ۱۷۰۱ میلادی، با زخمی شدن کیرا یوشیناکا توسط آسانو ناگانوری آغاز شد و یک سال و نه ماه بعد، در روز چهاردهم از ماه دوازده سال پانزدهم گنروکو برابر با ۳۰ ژانویه ۱۷۰۳ میلادی، با حمله رونین های آکو به عمارت کیرا پایان یافت. مبنای تاریخی روایت در روز چهاردهم مارس در سال ۱۷۰۱ میلادی آغاز می شود. توکوگاوا تسونایوشی شوگون حاکم شوگون سالاری توکوگاوا، آسانو ناگانوری دایمیوی قلمروی آکو را مأمور پذیرش فرستاده ها از دربار امپراتوری در کیوتو قرار داد. شوگون همچنین یکی از اشراف بنام کیرا یوشیناکا را به عنوان مسئول آموزش تشریفات به آسانو ناگانوری منصوب کرد. روز آخر پذیرایی در قلعه ادو، آسانو شمشیر کوتاه واکیزاشی را کشید و قصد کشتن کیرا را داشت. دلایل وی مشخص نیست، اما بسیاری ادعا می کنند که توهین کیرا، وی را تحریک کرده است. آسانو به انجام سپوکو محکوم شد، اما کی
را هیچ مجازاتی دریافت نکرد. شوگون سالاری (باکوفو) همچنین زمین های آسانو در قلمروی آکو را نیز مصادره کرد؛ بدین ترتیب سامورایی هایی که در خدمت وی بودند نیز کار و محل زندگی خود را از دست دادند و به رونین (سامورایی بدون ارباب) تبدیل شدند. پایان حادثه آکو در یک سال و نه ماه بعد، در روز ۳۰ ژانویه سال ۱۷۰۳ میلادی رخ داد. در این روز اُوایشی یُوشیئو، که یک سامورایی عالی رتبه در خدمت آسانو بود، یک گروه چهل و هفت نفری از رونین ها را رهبری کرد. آنها به عمارت کیرا در ادو وارد شدند و کیرا را کشته و سپس سر او را بر روی قبر آسانو در معبد سنگاکو (واقع در توکیوی کنونی) گذاشتند. آنها سپس خود را به مقامات رسمی تحویل دادند و پس از گذشت سه ماه، در ۲۰ ماه مارس ۱۷۰۳ میلادی، به حکم شوگون سالاری در همان عمارت ها با انجام سپوکو (خودکشی آئینی) به زندگی خود پایان دادند. حادثه چهل و هفت رونین یکی از محبوب ترین موضوعات در هنر ژاپن بوده است. در دوره گنروکو، نزدیک به ۱۰۰ سال از نبرد سکیگاهارا گذشته بود و در طی این مدت مردم در صلح کامل زندگی می کردند و اعتقاد بر این بود که بوشیدو (راه و رسم سامورایی) مربوط به گذشته و داستانی است که دیگر هرگز
برنمی گردد. با این حال، رؤیای گذشته کاملاً ناگهانی بازگشت؛ و آن انتقام مرگ ارباب توسط ۴۷ رونین بود. روایت خیالی و الهام گرفته از حادثه چهل و هفت رونین به عنوان "چوشینگورا" شناخته می شود. این داستان در نمایش های متعددی از جمله در ژانرهای بونراکو و کابوکی رواج یافت. این داستان همچنین در جهان غرب نیز شناخته شده و محبوب است. در سال ۲۰۱۳، یک فیلم آمریکایی با عنوان "چهل و هفت رونین" با بازی کیانو ریوز ساخته شد و سپس نسخهٔ دیگری با عنوان "آخرین شوالیه ها" در سال ۲۰۱۵ اکران شد. تا به امروز، داستان وفاداری این ۴۷ رونین در ژاپن همچنان محبوب است و هر ساله در ۱۴ دسامبر، معبد سنگاکو، جایی که آسانو ناگانوری و رونین ها دفن شده اند، جشنواره بزرگداشت این رویداد را برگزار می کند. تعریف و نامگذاری. در ژاپن اصطلاحی که برای این واقعه به عنوان یک واقعیت تاریخی به کار می رود، «حادثه آکو» است. اما از طرف دیگر، برای جلوگیری از سردرگمی با حوادث دیگری که در خاندان های فئودالی قلمروی آکو رخ داده است، «حادثه گنروکوی آکو» نیز خوانده شده است که به زمان رخداد در دوره گنروکو اشاره دارد. حادثه آکو به رشته حوادث به هم پیوسته ای گفته می شود که
روز چهاردهم از ماه سوم سال چهاردهم گنروکو برابر با ۲۱ آوریل ۱۷۰۱ میلادی، با زخمی شدن کیرا یوشیناکا توسط آسانو ناگانوری آغاز شد و یک سال و نه ماه بعد، در روز چهاردهم از ماه دوازده سال پانزدهم گنروکو برابر با ۳۰ ژانویه ۱۷۰۳ میلادی، با حمله رونین های آکو به عمارت کیرا پایان یافت. علاوه بر این، اغلب پس از خلق کانادهون چوشینگورا در بونراکو و کابوکی که تحت تأثیر این واقعه ساخته شد، این واقعه در ادبیات و هنر، چوشینگورا خوانده می شود. در کودان به آن «سرگذشت آکوگیشی» (یا به سادگی سرگذشت گیشی) می گویند. همچنین از دیدگاه ستایش آمیز نسبت به چهل و هفت نفری که از کیرا یوشیناکا انتقام گرفتند، این چهل و هفت نفر آکوگیشی (یا به سادگی گیشی به معنی سلحشوران برحق) نامیده شده اند. همچنین شرکت کنندگان در این انتقام، آکوروشی یا چهل و هفت روشی/رونین نامیده می شود، گرچه این نام در دوره گنروکو هنگام وقوع این حادثه کلمه رایجی نبوده است و توسط نویسنده کتاب "آکوروشی"، اوساراگی جیرو (۱۸۹۷ – ۱۹۷۳) رایج و محبوب شده است. همچنین ممکن است از اصطلاح «آکورونین» نیز استفاده شود. روایت تاریخی. زمینه. در دوره ادو (۱۸۶۸–۱۶۰۳)، بر اثر توفیق نظام شوگون
سالاری توکوگاوا در استقرار قانون و نظم و حفظ آن پس از سال ها جنگ داخلی، در کشور اثری از جنگ و نبرد نبود و سامورایی ها به کارهای دیگر مانند شغل دیوانی یا معلمی مشغول بودند. طبقه اشراف شامل امپراتور، درباریان، شوگون و دایمیوها (اربابان فئودال) می شد. باقی ماندهٔ غیر اشرافی جامعه ژاپن از چهار طبقه سامورایی ها، کشاورزان، پیشه وران و بازرگانان تشکیل می شد. سامورایی ها بالاتر از سه طبقه دیگر به شمار می آمدند و همراه خانواده هایشان حدود ۷ تا ۹ درصد جمعیت کشور را تشکیل می دادند و از امتیازات اجتماعی و مقرری موروثی بهره مند بودند و فقط آنان حق بستن شمشیر داشتند. سامورایی ها در بیشتر قسمت ها زمین های خود را به کلی از دست داده بودند و در داخل یا نزدیک به قلعه ارباب خود زندگی می کردند. مقرر بود هر دو سال یک بار، هر دایمیو در ادو (توکیوی کنونی) حضور داشته باشد که سانکین کوتای (به معنای حضور متناوب) خوانده می شد. اربابان در طی حضورشان در ادو در عمارت های اربابی ادو اقامت می کردند و در صورت نیاز به خدمت به شوگون سالاری مشغول می شدند. از آنجایی که رهنمودهای مکتب نوکنفوسیوسی در تسلیم و مطیع بودن به مقام های حاکم با خواست شوگ
ون سالاری توکوگاوا در حفظ نظم و ثبات سیاسی و اجتماعی سازگار بود، مبنای فلسفی و اعتقادی شوگون سالاری بیش از همه تحت تأثیر اندیشه های این مکتب بود. در خاستگاه اصلی این آیین در چین، تأکید بر وفاداری شخص نسبت به والدین در درجه نخست و پس از آن وفاداری به امیر و فرمانروا قرار داشت، اما در تعبیر این آئین در ژاپن در مورد وفاداری به ارباب و فرمانروا بیش از هر چیز دیگری تأکید شد و در درجه نخست جای گرفت و جزئی از آیین های جنگی ساموراییها شد. در اعتقادات اخلاقی کنفوسیوسیِ یک سامورایی، وفاداری به امیر بر هر موضوع دیگری حتی بر وظیفه نسبت به خانواده برتر شمرده می شد. کانون اندیشه بوشیدو (راه و رسم سامورایی) در دوره توکوگاوا بر این باور قرار گرفت که یک سامورایی باید در راه ارباب زندگی خود را ایثار کند. عمق وفاداری سامورایی ها را می توان در فاجعه مرگ چهل و هفت رونین، در راه وفاداری به ارباب یافت. در اواخر دوره ادو این وفاداری بی قید و شرط به ارباب کاهش یافت و به تدریج در اثر تغییرات عقیدتی، وفاداری نسبت به امپراتور ژاپن جایگزین آن شد. مراسم تبریک سال نو. شوگون سالاری توکوگاوا در شروع هر سال جدید به دربار امپراتوری در کیوتو پی
کی می فرستاد و سال نو را تبریک می گفت، و دربار امپراتوری نیز در پاسخ، پیام رسان به قلعه ادو رهسپار می کرد. خاندان های عالی رتبه دایمیو (ارباب فئودالی) به عنوان میزبان و سرگرم کننده پیام رسان امپراتور عمل می کردند و مراسم تشریفاتی را برگزار می کردند. در ماه فوریه سال ۱۷۰۱ میلادی، یکی از مقام های عالی رتبه شوگون سالاری به نام کیرا یوشیناکا به عنوان پیام رسان تبریک سال نو به دربار کیوتو فرستاده شد. پس از آن در پاسخ به تبریک سال نو، امپراتور هیگاشی یاما (تولد ۱۶۷۵ – مرگ ۱۷۱۰) دو مقام درباری را به نزد شوگون سالاری توکوگاوا فرستاد، این دو در روز ۱۸ آوریل به ادو رسیدند و قرار بود روز ۲۱ آوریل که آخرین روز مأموریت آنها در ادو بود با شوگون پنجم توکوگاوا تسونایوشی، شوگون حاکم شوگون سالاری توکوگاوا، دیدار کنند. آسانو ناگانوری دایمیوی آکو، هیوگو که در حال گذراندن سانکین کوتای در ادو بود، به عنوان زیردست کیرا یوشیناکا به عنوان مسئول پذیرایی از فرستادگان دربار انتخاب شده بود. همچنین کیرا یوشیناکا مسئولیت آموزش مراسم به آسانو ناگانوری را برعهده داشت. حمله آسانو به کیرا. در روز ۲۱ آوریل سال ۱۷۰۱، که روز پذیرایی از فرستادگان
امپراتور در قلعه ادو بود، در ساعت ۱۱ و نیم صبح، به گفتهٔ شاهد ماجرا کاجیکاوا یوریترو در راهروی بزرگ کاج، هنگامی که کیرا با سه نفر از مقام های عالی رتبه در راهرو مشغول صحبت بود، آسانو در حالی که در پشت کیرا قرار داشت ناگهان خطاب به وی گفت «آیا کینه ها را در این مدت بخاطر دارید؟» و شمشیر کوتاه خود را بیرون کشید. کیرا که تعجب کرده بود رویش را به سمت وی برگرداند و آسانو ضربه ای با خنجر به صورت او در قسمت بالای ابرو وارد کرد. پس از آن کیرا فرار کرد اما آسانو او را تعقیب کرد و از پشت یک ضربه دیگر به شانه وی زد. پس از آن کاجیکاوا با گرفتن دست و مهار آسانو مانع از حرکت وی شد. مقامات شوگون سالاری ابتدا شرح ماجرا را از زبان کاجیکاوا یوریترو که زمان حادثه آسانو آنجا بود شنیدند و تأیید کردند که کیرا شمشیر خود را بیرون نیاورده است. سپس با آسانو گفتگو کردند و منظور او را از گفتن «آیا کینه ها را در این مدت بخاطر دارید؟» پرسیدند که پاسخ آسانو در این باره این بوده که هیچ حرفی برای گفتن ندارد. از طرف دیگر، از کیرا پرسیده شد که آیا ممکن است در مورد علت کینه آسانو نسبت به خود نظری داشته باشد؟ با این حال، بدیهی است که اگر می گفت
که علت کینه را به خاطر می آورد، در وضعیت بدی قرار می گرفت، بنابراین حتی اگر از علت کینه آگاه بود، ممکن است آن را پنهان کرده و به این طریق شهادت داده باشد. پس از بازجویی، آسانو به عمارت اربابی تامورا تاتسوآکی فرستاده شد تا در آنجا منتظر حکم شوگون باشد. گرچه زخم سطحی بود اما این گستاخی و آداب شکنی ارباب آسانو، به یک مقام بلندپایه شوگون سالاری در حریم محل زندگی شوگون یک جرم جدی تلقی می شد. هر نوع خشونت، در قلعه ادو کاملاً ممنوع بود. واقعهٔ خارج کردن خنجر از غلاف در قلعه ادو چنان خشم سالار جنگ شوگُون تسُونایوشی را برانگیخت که دستور داد تا آسانو در همان روز دست به سِپُّوکُو (شکم-دری آئینی) بزند اما کیرا هیچ مجازاتی دریافت نکرد. شوگون سالاری (باکوفو) همچنین قلعه و زمین های آسانو ناگانوری در قلمروی آکو را نیز مصادره کرد. هر چند کیرا یوشیناکا در این حادثه بدون تقصیر شناخته شد اما به علت سنگینی مجازات آسانو و به وجود آمدن احساس همدردی با او، نگاه و نظرها نسبت به کیرا سرد و سخت گیرانه شده بود. در نوشته ای که از همان زمان برجا مانده، آمده است که «از دیدگاه بوشیدو (راه و رسم سامورایی) فرار کیرا از آسانو که بر روی او شمشی
ر کشیده بود، عملی ننگ آور برای یک سامورایی است.» کیرا یوشیناکا با آگاهی بر اینکه افکار جمعی علیه او است، روز ۳ مه، تقاضای استعفای خود را از منصب کوکه یا مسئول برگزاری مراسم را به شوگون سالاری، تحویل داد. تسلیم قلعه آکو. یکی از ملازمان خاندان آسانو به نام کایانو شیگه زانه در زمان حادثه زخمی کردن کیرا توسط اربابش آسانو در ادو بود، پس از مطلع شدن از ماجرا، ساعت چهار بعدازظهر به همراه یک سامورایی دیگر ادو را به قصد رساندن خبر این حادثه به قلمروی آکو ترک کردند. از شهر ادو تا قلمروی آکو ۶۲۰ کیلومتر فاصله بود. هیکاکوها (پست رسان ها) این فاصله را در ۸ روز طی می کردند، با این حال پس از گذشت تنها ۴ روز و نه ساعت آنها خود را به قلمروی آکو رساندند. پیک دوم پس از انجام سپوکوی آسانو راهی قلمروی آکو شد. پس از خودکشی آسانو، املاک و قلعه اش مصادره شد. در آن زمان بیش از ۳۰۰ سامورایی در خدمت خاندان آسانو بودند و بدین ترتیب سامورایی هایی که در خدمت وی بودند نیز کار و محل زندگی خود را از دست دادند و به رونین (سامورایی بدون ارباب) تبدیل شدند. پس از رسیدن پیک دوم که حامل نامه برادر ارباب سابق بود و در آن دستور مبادلهٔ اوراق بهاداری
که توسط قلمرو آکو چاپ شده بود، با پول نقد داده شده بود. در آن زمان در صورت ورشکستگی معمولاً چنین اوراق بهاداری ارزش خود را به کلی از دست می دادند و چیزی بیشتر از یک ورق پاره ارزش نداشتند. اُوایشی یُوشیئو، رئیس ملازمان خاندان، ۶۰ درصد از ارزش اسمی این اوراق را به مردم پس داد. این در مقایسه با پرداخت موارد مشابه بسیار زیاد بود و هرچند کسانی که اوراق را تهیه کرده بودند متحمل زیان شده بودند، ولی از عملکرد مقام های قلمروشان خشنود شدند. وابستگان به خاندان آسانو در برابر این واقعیت که فقط آسانو محکوم شده است، خشمگین بودند. بحث و گفتگوها با محوریت رهبر آنها اُوایشی یُوشیئو انجام شد. اُوایشی برای دریافتن میزان اراده آنها، پیشنهاد سنگر گرفتن در قلعه آکو و حتی انجام جونشی (به معنای «خودکشی در راه وفاداری») را مطرح کرد. پس از طرح این پیشنهاد، حدود ۶۰ نفر از رونین ها پیمان نامه هایی را که با خون خود آن را امضا کرده بودند، به وی تسلیم و موافقت خود را برای خودکشی اعلام کردند. بر طبق فرضیه های مطرح شده، قصد اُوایشی از دادن چنین پیشنهادی تنها محک زدن و شناسایی کسانی بود که از وی پیروی می کردند. یکی از چهل و هفت رونین هوریبه
یاسوبه که در هنگام مرگ اربابش آسانو ناگانوری در ادو بود، قبل از تحویل قلعه، به همراه دو ملازم دیگر خاندان آسانو، جهت گفتگو با اُوایشی به قلمروی آکو آمد. هوریبه یاسوبه بر استفاده از شمشیر و کشتن کیرا یوشیناکا اصرار داشت و معتقد بود که انتقام نگرفتن (آدائوچی) موجب خدشه دار شدن عزت و آبروی آنان خواهد شد. اما سرانجام تصمیم گرفته شد که طبق دستور شوگون پنجم قلعه آکو را تسلیم کنند. در این مرحله، هنوز راهی برای احیای خاندان آسانو با رهبر قرار دادن آسانو ناگاهیرو، برادر کوچکتر ارباب قبلی وجود داشت و به نظر رسید که ماندن در قلعه و جنگیدن و همچنین جونشی نفعی برای خاندان آسانو ندارد. در حالی که اُوایشی در حال انجام کار بر روی کارهای باقیمانده تحویل قلعه بود، همسرش، اُوایشی ریکو به همراه سه فرزند کوچکترش برای مدتی به خانه پدری اش بازگشتند و پسر ارشدش در کنار او باقی ماند. پس از آن، اُوایشی در یاماشینا، کیوتو محلی برای اقامت اجاره کرد و ریکو نیز در اوایل ماه اوت به همسرش در کیوتو پیوست. در طی زندگی این زوج در کیوتو، ریکو دوباره باردار شد. تقابل اُوایشی و هوریبه. هنگامی که رونین ها هر کدام به مناطق مختلف نقل مکان کردند و مس
تقر شدند، بین آنها در مورد چگونگی رفتار در آینده درگیری به وجود آمد. تقابل نظر، عمدتاً با محوریت اُوایشی و هوریبه یاسوبه ادامه داشت. هوریبه یاسوبه از ملازمان خاندان آسانو بود که قبل از مرگ اربابش در عمارت اربابی ادو خدمت می کرد. گروه اُوایشی را «گروه صعود تدریجی» (上方漸進派) و گروه هوریبه یاسوبه، «گروه تندروی ادو» (江戸急進派) نامیده شده اند. اُوایشی برای حمله به کیرا، منتظر نتیجه دو خواسته از شوگون سالاری بود؛ یکی احیای خاندان آسانو و دیگری مجازات کیرا. اگر هیچ کدام انجام نمی شد او با حمله موافق بود. اُوایشی در تلاش بود که از برادر ارباب قبلی آسانو ناگاهیرو حمایت و خاندان آسانو را احیا کند. خاندان اُوایشی با خاندان آسانو خویشاوندی نزدیک داشتند و چندین نسل بود که به خاندان آسانو و قلمروی آکو خدمت می کردند؛ بنابراین احیای خاندان آسانو برای او به معنی «وفاداری» بود. از طرف دیگر، قصد هوریبه از ابتدا انجام آدائوچی (به معنای انتقام مشروع) بود و برای حمله به اقامتگاه کیرا، رونین های آکو را به ادو فرا می خواند. هوریبه یک بار دیگر نیز رونین شده بود و به علت مهارت در شمشیربازی توجه خاندان ارباب سابق آسانو ناگانوری را جلب کرده
و به استخدام او درآمده بود. از نظر هوریبه آسانو ناگاهیرو هیچ چیز به جز برادر ارباب قبلی نبود، در نگاه هورینه «وفاداری» این بود که انتقام خون ارباب وی از کیرا گرفته شود. تغییر محل سکونت و بازنشستگی کیرا. عمارت اربابی کیرا در نزدیکی قلعه ادو قرار داشت اما از آنجائیکه انتظار حملهٔ رونین به عمارت کیرا می رفت، به دستور شوگون سالاری، در ماه اکتبر ۱۷۰۱، کیرا یوشیناکا به حومه شهر نقل مکان کرد. همچنین در ماه دسامبر (روز یازدهم از ماه دوازده گنروکو) او از رهبری خاندان کیرا بازنشسته شد و پسرخوانده اش کیرا یوشیچیکا (۱۶۸۶ –۱۷۰۶) رهبری خاندان کیرا را به جای او برعهده گرفت. جلسه ادو. در روز ۹ دسامبر ۱۷۰۱، «جلسه ادو» در عمارت سابق اربابی آکو برگزار شد. هوریبه یاسوبه در این جلسه عنوان می کرد که حمله انتقامی در هنگامی که آسانو ناگاهیرو، برادر کوچکتر ارباب قبلی در حبس خانگی قرار دارد، برای او مشکلی به وجود نخواهد آورد. از طرف دیگر، اُوایشی اصرار داشت که برای حمله، بهتر است صبر کنند و امنیت ناگاهیرو را در نظر داشته باشند. در پایان جلسه، رونین ها نظر دادند که اگر مهلت و زمان انتقام تعیین نشود، روحیه و انگیزه همه از بین خواهد رفت
و اُوایشی قول داد که تا سوم مارس سال بعد، اگر تلاش جهت احیای خاندان آسانو به نتیجه نرسید، انتقام از سر گرفته شود. خودکشی کایانو شیگه زانه. پس از واگذاری قلعه آکو در ۲۶ مه سال ۱۷۰۱، یکی از رونین های آکو، کایانو شیگه زانه به خانه پدری اش بازگشت و از پدرش اجازه خواست که به ادو برود. اما پدرش مخالفت کرد و مصرانه از وی خواست که به عنوان ملازم برای خاندان اوشیما، که خود او نیز در خدمت آنها بود، کار کند. از آنجائیکه در این زمان خاندان اوشیما با خاندان کیرا که رونین ها قصد انتقام از آن را داشتند، روابط بسیار نزدیکی برقرار کرده بود، شیگه زانه که می بایست بین وفاداری به خاندان آسانو و دوستانش در قلمروی آکو، یا پیروی و وفاداری به پدرش یکی را انتخاب می کرد؛ چون انتخاب هر کدام به معنای خیانت به دیگری بود، وی تحت فشار روانی قرار گرفت. او در طی نامه ای که به اُوایشی نوشت، قصد خود را برای انجام سپوکو در ۱۰ فوریه ۱۷۰۲ به اطلاع وی رساند و از اینکه نمی توانست به قولی که داده بود عمل کند، عذرخواهی کرد. شیگه زانه در هنگام خودکشی ۲۸ سال داشت. قبر او امروزه در معبد سنگاکو در توکیو در کنار قبر چهل و هفت رونین قرار دارد. جلسه یاماشین