Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا جذابیت عصر خود را به رخ می کشند، همچون دیگر بخش های زندگی سنتی که گویی رهایی از آن ممکن نیست، به شکلی دکوراتیو با جهان معاصر پیوند خورده است. در آن سوی پارادوکس اشیا با ابعادی بزرگ همراه با رنگ های پر زرق و برق با دنیای تبلیغات به رقابت بر می خیزد. وبا توجه به دغدغه های فرمال روزگارمان و بسان موجودی فرازمینی در نگاه مد پیشتاز و در قالب پاپ آرت با اشیایی روبرو می شویم که در تلفیق با سوژه های خود به نوعی پویندگی، تشویش و ناهنجاری اشاره دارد. این مجموعه به تضادهایی اشاره دارد که از یک سو تکیه بر ارزشهای سنتی دارد و از سوی دیگر قادر نیست یا اصلاً خواستش بر این نیست که از دنیای مدرنیته فاصله بگیرد و بر هویت چندگانه اعتراف می ورزد و در این میان گچ هایی که با تلنگری می ریزند و اشیایی تاثیر گذار افراطی و شیک که از پوسته انفعالی خود بیرون آمده اند همگی این جمله را زمزمه می کند: آن که مثل من هست، آن که مثل من نیست». ستایش دیگران. آیدین آغداشلو هنرمند نقاش و محقق هنری در مورد نقاشی های زعیم می نویسد: «تماشای جهان زیبای کهن سالی که در معرض ساختارهای مدرن و معاصر صدمه دیده و زخمی شده، نگاه رایجی است در میان ما، و در این
روزها. این نگاه حساس شده و احساساتی، گذشته را به نیابت آثار هنری همان دوران، مطلق خوبی فرض می کند و جهان مهاجم معاصری را که گذشته مزاحم و دست و پاگیر را می روبد و در هم می شکند، تحمل نمی کند. اما واقعیت امری است و دلتنگی و گم گشتگی هنرمند امری دیگر است. جستجوی گذشته و معنای از کف رفته آن می تواند بدل به تمرینی شود از تقلید اصالت سپری شده و دلگرم شدن از تکرار اصالتی که دوامی ندارد و بازسازی آن، معنا را تجدید و تمدید نخواهد کرد. هرچند تماشای حاصل کار هنرمندی که کار جدی می کند و حرفی برای گفتن و چیزی برای عرضه کردن دارد همچنان دلپذیر است».
آزمون شاپیرو-ویلک، یک آزمون نرمال بودن در آمار استنباط گرایانه است. ساموئل سنفورد شاپیرو و مارتین ویلک، این آزمون را در سال ۱۹۶۵ منتشر کردند. نظریه. آزمون شاپیرو-ویلک، اصل فرض صفر را به کار می گیرد تا بررسی کند که آیا یک نمونه "x"1, ... , "x""n" از یک جامعه دارای توزیع طبیعی ناشی می شود یا نه. آماره این آزمون عبارتست از: که در آن
مکانی برای عشاق () یک فیلم درام رمانتیک به کارگردانی ویتوریو دسیکا است که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به فی داناوی و مارچلو ماسترویانی اشاره کرد. بازخوردها. بیشتر نقدهایی که درباره این فیلم نوشته شد، منفی بودند. راجر ایبرت از روزنامه شیکاگو سان-تایمز نوشت "افتضاح ترین فیلم شبه رمانتیکی که تابحال دیده ام!" و چارلز چمپلین از روزنامه لس آنجلس تایمز اظهار داشت "بدترین فیلم سال های گذشته و شاید بعد از ۱۹۲۶ [که دیده ام]. " «مارک دمینگ» هم در روزنامه «نیویورک تایمز» نوشت "داناوی" و ماسترویانی در جریان ساخت این فیلم روابط عاشقانه ای داشتند، اما هیچ اثری از آن پیوندِ عاطفی در بازی آنها در این فیلم، مشهود نیست". سال ها بعد، این فیلم در زمرهٔ فیلم های کتاب سینماییِ «پنجاه تا از بدترین فیلم های تمام دوران» قرار گرفت.
لئونارد راسیتر (؛ – ) هنرپیشه اهل بریتانیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به ""، "الیور!"، "بری لیندون"، "پلنگ صورتی دوباره ضربه می زند"، "سفر نفرین شده" و "ردپای پلنگ صورتی" اشاره کرد.
مرسدس-آام گ جی تی یک خودروی جی تی در دو سبک کوپه و رودستر است که توسط شرکت مرسدس-آام گ تولید شده است. این خودرو در ۹ سپتامبر ۲۰۱۴ معرفی شد و به طور رسمی در اکتبر ۲۰۱۴ و در نمایشگاه خودروی پاریس در معرض دید عموم قرار گرفت. پس از مرسدس-بنز اس ال اس آام گ، این دومین خودروی اسپورتی است که به طور کامل توسط مرسدس آام گ توسعه یافته است. آام گ جی تی در مارس ۲۰۱۵ در دو نوع جی تی و جی تی اس به فروش می رفت، در حالی که یک نسخهٔ مسابقه ای با نام جی تی۳ از این خودرو در سال ۲۰۱۵ معرفی شد. یک نسخه با عملکرد بالا به نام جی تی آر در سال ۲۰۱۶ معرفی شد. یک نسخهٔ مسابقه ای با نام جی تی۴ که برای رانندگان نیمه حرفه ای و بر اساس نسخهٔ جی تی آر طراحی شده است، در سال ۲۰۱۷ معرفی شد. در سال ۲۰۲۱ نسخهٔ جدیدی به نام آام گ جی تی سری سیاه نیز عرضه شد. تمام نسخه های این خودرو در کارخانهٔ مرسدس-بنز واقع در زیندلفینگن آلمان مونتاژ می شوند. در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۱ مرسدس-بنز خودروی مرسدس-آام گ کلاس-اس ال (آر۲۳۲) را به عنوان جانشین مستقیم نسخهٔ رودستر آام گ جی تی در نظر گرفت. تاریخچه. پیش نمایش فضای داخلی خودروی مرسدس-آام گ جی تی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴ انجام
گرفت. این خودرو در ۹ سپتامبر ۲۰۱۴ معرفی شد در اکتبر ۲۰۱۴ با دو گزینهٔ قدرت خروجی پیشرانه به طور رسمی در نمایشگاه خودروی پاریس به صورت عمومی رونمایی شد. توان های در نظر گرفته شده برای این خودرو عبارت اند از مدل جی تی با قدرت ۸ و مدل جی تی اس با قدرت . گشتاور تولیدی پیشرانه های مدل های جی تی و جی تی اس نیز به ترتیب برابر با و هستند. مدت کوتاهی پس از این رونمایی، توبایاس مورس، مدیرعامل وقت شرکت مرسدس-آام گ وعده داد که یک مدل "سری سیاه" از خودروی مرسدس-آام گ جی تی نیز عرضه خواهد شد. مدل جدید این خودرو با عملکرد بالا، با نام مرسدس-آام گ جی تی آر عرضه شد. خودروی ایمنی فرمول یک. مدل جی تی اس به عنوان خودروی ایمنی در فصل از مسابقات جهانی فرمول یک حضور داشت و نخستین حضورش در این نقش را در جایزه بزرگ استرالیا ۲۰۱۵ تجربه کرد. از سال ۲۰۱۸، مدل جی تی آر به عنوان خودروی ایمنی جدید جایگزین مدل جی تی اس شد و از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ در مسابقات حضور داشت. در سال ۲۰۲۲ نیز مدل جی تی آر جای خود را به مدل سری سیاه داد. فیس لیفت ۲۰۱۷. خانواده خودروهای مرسدس-آام گ در سال ۲۰۱۷ و همزمان با معرفی مدل جی تی سی رودستر و مدل «نسخهٔ ۵۰»، که نس
خه ای مشتق شده از مدل رودستر جی تی سی با تولید محدود بود، در قالب یک فیس لیفت کلی دستخوش تغییرات ظاهری شدند. بهسازی هایی که به عنوان بخشی از این فیس لیفت اعمال شدند، افزایش قدرت خروجی از موتور ام۱۷۸ برای مدل های جی تی و جی تی اس (به ترتیب به میزان ۱۳ و ۱۲ اسب بخار) و در نظر گرفته شدن جلوپنجرهٔ موسوم به «پانامریکانا» از مدل های جی تی۳، جی تی۴ و جی تی آر به عنوان یکی از تجهیزات استاندارد در تمامی مدل ها را شامل می شدند. امکانات. تلاش شده است که طراحی ظاهری آام گ جی تی مشابه مدل پیشین خود، اس ال اس آام گ باشد. کمان های چرخ عریض، ارتفاع کلی کمتر بدنه و خط سقف فست بک شیب دار مشابه مدل اس ال اس آام گ هستند، اما درهای جانبی آام گ جی تی، به جای بازشدن به صورت بال پرنده ای که نخستین بار در دههٔ ۱۹۵۰ در مدل ۳۰۰اس ال استفاده شدند، به شکل مرسوم و رو به جلو باز می شوند. درپوش بزرگ موتور و شیشه جلوی باریک نیز همچنان در این خودرو حفظ شده اند. ۹۳٪ از ساختار کلی آام گ جی تی متشکل از فلز آلومینیم است و بخش جلویی آن از منیزیم ساخته شده است. طراح ارشد نمای بیرونی این خودرو، مارک فدرستون بوده است که پیش از این، مدل های کلاس-آ دبل
یو۱۷۶، کلاس-سی ال ای و اس ال اس آام گ را نیز طراحی کرده است. فضای داخلی آام گ جی تی که توسط ژان کائول طراحی شده است نیز شامل یک کنسول میانی بزرگ و عناصر تزئینی طراحی شده با چرم و پلیمر کربن می شود. مشخصات فنی و عملکرد. آام گ جی تی از پیکربندی موتور جلو-محور عقب برخوردار است و موتور آن در بخش میانی فضای بین دو محور جلو و عقب قرار گرفته است. شاسی فضاکار و بدنهٔ این خودرو از آلیاژهای آلومینیم ساخته شده اند؛ در حالی که در صندوق عقب آن از جنس فولاد و درپوش موتور آن از جنس منیزیم است. سامانهٔ تعلیق این خودرو هم در جلو و هم در عقب از نوع دوجناقی است که جناق های آن به روش آهنگری آلومینیم ساخته شده اند. این خودرو به یک موتور ۴٫۰ لیتری "ام۱۷۸" وی۸ تویین-توربو مجهز است. پیکربندی این موتور از نوع «گرما درون وی» است — که در آن منیفولدهای اگزوز و توربوشارژرها جهت کاهش تأخیر توربوشارژر در میان گروه های سیلندر قرار گرفته اند — و از سیستم روغنکاری حوضچه خشک بهره مند است. توان تولیدی این موتور از طریق یک جعبه دندهٔ هفت سرعته دوکلاچه "آام گ اسپیدشیفت" به چرخ های عقب منتقل می شود. مدل جی تی اس از یک دیفرانسیل لغزش محدود مکانیکی
کنترل شونده به صورت الکترونیکی مجهز است. در یک آزمایش جاده ای که به دست آزمون گران مجلهٔ "کار اند درایور" انجام شد، مدل جی تی اس توانست در مدت ۳٫۰ ثانیه سرعت خود را از ۰ به برساند. زمان ثبت شده برای طی مسافت یک چهارم مایل با این خودرو معادل ۱۱٫۲ ثانیه، و بیشینهٔ سرعت آن نیز برابر با است. مدل ها. مرسدس-آام گ جی تی (۲۰۱۵–۲۰۲۱). مدل جی تی در واقع مدل پایهٔ خانوادهٔ مرسدس-آام گ جی تی است. موتور وی۸ ام۱۷۸ نصب شده بر روی این مدل که دارای حجم بوده و به دو توربوشارژر مجهز است، دارای توان خروجی در دور موتور ۶٬۰۰۰ دور بر دقیقه و گشتاور در دورهای بین ۱٬۶۰۰ تا ۵٬۰۰۰ دور بر دقیقه است. شتاب این خودرو برابر با ۳٫۹ ثانیه بوده و بیشترین سرعت آن به صورت الکترونیکی به محدود شده است. جعبه دندهٔ در نظر گرفته شده برای مدل جی تی هفت سرعته از نوع دوکلاچه است که نیروی پیشرانه را به چرخ های عقب منتقل می کند و دیفرانسیل آن از نوع لغزش محدود مکانیکی است. چرخ های این مدل در جلو و عقب دارای اندازهٔ ۱۹ اینچی هستند و در هر چهار چرخ از دیسک های ترمز فولادی به قطر ۱۴٫۲ اینچ استفاده شده است. دیسک های ترمز کربن-سرامیکی ۱۵٬۸ اینچی در جلو و ۱۴٬۲
اینچی در عقب نیز برای مدل جی تی قابل سفارش هستند. مرسدس-آام گ جی تی اس (۲۰۱۵–۲۰۲۰). مدل جی تی اس، مدلی از سری مرسدس-آام گ جی تی است که به تجهیزاتی با سطح عملکردی بالاتر مجهز شده است. این مدل از همان موتور وی۸ ام۱۷۸ تویین-توربو استفاده می کند؛ با این تفاوت که بهسازی های انجام گرفته بر روی آن، توان خروجی را به در ۶٬۲۵۰ دور بر دقیقه، و گشتاور آن را به در دورهای بین ۱٬۷۵۰ تا ۴٬۷۵۰ دور بر دقیقه رسانده است. شتاب این جی تی اس برابر با ۳٫۷ ثانیه بوده و بیشینهٔ سرعت آن با کمی افزایش نسبت به مدل جی تی، به صورت الکترونیکی به محدود شده است. چرخ های جلوی این خودرو مشابه مدل جی تی دارای اندازهٔ ۱۹ اینچی هستند، اما اندازهٔ چرخ های عقب آن به ۲۰ اینچ افزایش یافته است. دیسک های ترمز در چرخ های جلوی ۱۵٫۴ اینچ قطر دارند، اما در عقب از همان دیسک های فولادی ۱۴٫۲ اینچی استفاده شده است و کالیپرهای ترمز آن نیز با رنگ قرمز رنگ آمیزی شده اند. جعبه دندهٔ جی تی اس همان جعبه دندهٔ ۷ سرعتهٔ دوکلاچه مورد استفاده در مدل جی تی است؛ با این تفاوت که دیفرانسیل لغزش محدود آن از نوع الکترونیکی است. آمار تولید و فروش. آمار رسمی فروش در بازار ایالات
متحده از سال ۲۰۱۹ به بعد شامل فروش مدل جی تی ۴-در کوپه ایکس۲۹۰ نیز می شود؛ به همین علت در اینجا فهرست نشده است.
یازده/ ۱۱ فیلمی اجتماعی، ساخت ایران به کارگردانی و نویسندگی مسعود حاتمی محصول سال ۱۳۹۲ است. خلاصه فیلم. یازده داستان زن و شوهری را روایت می کند که اسیر زندگی امروزی و مدرن شده اند. آنها در یک خانه در کنار هم زندگی می کنند اما خبر از حال یک دیگر ندارند. ۱۱ روایت انسانهای جهان امروز است که در کنار هم هستند ولی تنهایند. فیلم شناسی. ۱۱ هفتمین اثر مسعود حاتمی است. حاتمی پیش از این شش فیلم کوتاه داستانی را نویسندگی و کارگردانی کرده است. فیلم هایی همچون "سورپرایز"، "یک جفت جوراب"، "چهارراه"، "بی نهایت منفی۱" و "چ مثل صبحانه"، از آثار وی هستند. مسعود حاتمی در سال ۱۳۹۴ هفتمین فیلم کوتاه داستانی خود «"تنازع"» را به تهیه کنندگی مجید برزگر نویسندگی و کارگردانی کرد. او با فیلم کوتاه تنازع توانست چهار جایزه از سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران را کسب کند و در جشنواره منطقه ای سینمای جوان جایزه بهترین فیلم کوتاه تجربی را گرفت.
خاندان پهلوی از سال ۱۳۰۴ تا ۱۳۵۷ بر ایران حکومت کرد. در این دوره، دو پادشاه، رضاشاه و پسرش محمدرضا پهلوی از پلیس مخفی (بعدها ساواک) برای فرونشاندن مخالفان استفاده کردند. بر اساس یکی از تاریخ های نوشته شده در خصوص استفاده از شکنجه توسط دولت در ایران، سوء استفاده از زندانیان طی حکمرانی خاندان پهلوی بسته به زمان متغیر و خاص است. «تخطی شاه از قانون اساسی» و «پایمال کردن قوانین بنیادین و حقوق ایرانیان» یکی از شکایات و ادعاهای انقلابیون انقلاب ۱۳۵۷ است، حکومت رضاشاه. حکومت رضاشاه، در دوره ای بود که حکومت های اقتدارگرا و دیکتاتوری در جهان رایج و در منطقه متعارف بودند. مطبوعات آزاد، حقوق کارگران و آزادی بیان سیاسی در دوره رضاشاه محدود شدند. روزنامه های مستقل غالباً بسته و احزاب ممنوع می شدند؛ همه سندیکاها نیز ممنوع بودند و ۱۵۰ سازمان دهنده کارگری بین سال های ۱۹۲۷ و ۱۹۳۲ دستگیر شدند. زور فیزیکی علیه برخی انواع زندانیان (مجرمان معمولی، مظنونان به جاسوسی و کسانی که متهم به نقشه برای شاه کشی بودند) مورد استفاده قرار می گرفت. مشخصاً دزدان فلک و مچ کشی می شدند تا «غارت های پنهانشان را لو بدهند». مظنونان به جاسوسی و سوءقصد
کتک زده می شدند، بی خوابی داده می شدند و قپانی می شدند که گاهی باعث ترک خوردن مفاصل می شد. ولی برای زندانیان سیاسی که بیشترشان کمونیست بودند، نبود شکنجه قابل توجه است. دلایل این عدم شکنجه در مورد زندانیان سیاسی، اولاً منع صریح قانونی استفاده از زور فیزیکی برای اخذ اطلاعات، و نیز این بود که کمینترن به دقت امور را زیر نظر داشت، و دولت سعی می کرد از تبلیغات منفی خارجی به خصوص از سوی کمینترن جلوگیری کند. شیوه اصلی فشار حبس انفرادی و محروم سازی از «کتاب، روزنامه ها، ملاقات، بسته های غذایی و مراقبت پزشکی مناسب» بود. با این که زندانیان سیاسی اغلب به قپانی تهدید می شدند به ندرت دچار آن می شدند. حکومت رضاشاه غالباً به نقض آزادی دینی و سرکوب مسلمانان دین دار متهم می شد. در یک مورد او تقدس حرم فاطمه معصومه را برای کتک زدن یک روحانی که زنش را به بی حیایی متهم کرده بود خدشه دار کرد. رضاشاه قانونی تصویب کرد که همه را ملزم می کرد لباس های غربی بپوشند (به جز علمای شیعه که در یک آزمون ویژه قبول شده بودند) و معلمان زن را از آمدن به مدرسه با پوشش سر منع کرد. سوگواری محرم به یک روز محدود شد و مساجد ملزم شدند به جای این که عزادار
ان به طور سنتی روی زمین بنشینند، در جریان عزاداری ها از صندلی برای سوگواران استفاده کنند. تا میانه دهه ۱۹۳۰، این فرمان ها، مصادره زمین های در دست روحانیون و دیگر مشکلات نارضایتی شدیدی در میان روحانیت شیعه در سراسر ایران برانگیخته بود، و پس از این که جمعیتی به حمایت از یک روحانی در حرم امام رضا جمع شده و ابداعات، فساد و مالیات های سنگین شاه را محکوم کردند، سربازان فراخوانده شدند. چند دوجین از معترضان کشته و چند صد تن مصدوم شدند. در پی این واقعه، شاه جلوتر رفت و دستور داد چادر ممنوع شود و همه شهروندان - غنی و فقیر-زنانشان را بدون سرپوش به کارهای عمومی بیاورند. حکومت محمدرضا پهلوی. محمدرضا پهلوی پس از برکناری پدرش در سال ۱۳۲۰ پادشاه شد. زندانیان سیاسی از سوی قدرت های اشغالگر آزاد شدند و شاه جوان دیگر کنترلی بر مجلس نداشت. اما پس از تلاش ناموفق برای سو قصد به شاه در سال ۱۳۲۷، او موفق شد حکومت نظامی اعلان کند، کمونیست ها و دیگر مخالفین را به زندان بیندازد و انتقاد از خانواده سلطنتی در مطبوعات را محدود کند. در پی کودتای به طرفداری از شاه که نخست وزیر محمد مصدق را در سال ۱۳۳۲ سرنگون کرد، شاه دوباره مخالفینش را سرکوب
کرد و آزادی سیاسی از بین رفت. او جبهه ملی ایران، گروه سیاسی مصدق، را ممنوع و بیشتر رهبران آن را دستگیر کرد. بیش از ۴۰۰۰ کنشگر سیاسی حزب توده (از جمله ۴۷۷ نفر در نیروهای مسلح) دستگیر، و چهل تن اعدام شدند و ۱۴ نفر دیگر زیر شکنجه درگذشتند و بیش از ۲۰۰ نفر به حبس ابد محکوم شدند. در پی این سرکوب، برای سال های متعددی شرایط برای زندانیان سیاسی و مخالفین این حکومت اقتدارگرا نسبتاً خوب بود. «عمده زندانیان توده ای آزاد شدند،» و بقیه زندانیانی که از امضای نامه ابراز پشیمانی خودداری کردند اجازه یافتند پینگ پنگ بازی کنند، از باشگاه ورزشی استفاده کنند، و تلویزیون تماشا کنند. در دهه ۱۹۶۰، شاه در چارچوب اصلاحاتی که به انقلاب سفید موسوم شدند اصلاحات انتخاباتی ای ارائه کرد که حق رای را به زنان و انتخاب شدن را به غیرمسلمانان اعطا می کرد. یک استثنا برای این دوره آرامش نسبی تظاهرات ۱۵ خرداد بود که از ۱۴ خرداد ۱۳۴۲ پس از بازداشت سید روح الله خمینی—از مخالفین اصلی انقلاب سفید—بروز کرد. سربازان بر تظاهرکنندگان در میدان ژاله آتش گشودند. محمدرضا شاه از منتقدان اعلامیه جهانی حقوق بشر بود و خواهان اصلاح آن برای تأکید بیشتر بر توسعه سیا
سی و کاهش دادن حقوق مدنی و سیاسی بود. او اهمیت آزادی سیاسی را تقلیل می داد و حقوق بشر را به امتیازات اجتماعی و اقتصادی تبدیل می کرد. به جای این که آزادی های فردی علیه قدرت دولت به کار گرفته شود، حقوق از سوی حکومت و برنامه توسعه آن اهدا می شد. کالبدشکافی. ارزیابی های مورخان نسبت به عملکرد حقوق بشری شاه مهربانانه تر از گزارش های هم عصر او بوده است. تخمین زده شده ۳۸۰ تظاهرکننده در تظاهرات های خرداد ۱۳۴۲ در ایران کشته شدند، که برخی از آنان مسلح بودند. بنا به مقاله عمادالدین باقی تهیه شده از منابع رسمی جمهوری اسلامی و از بنیاد شهید و امور ایثارگران دریافت کل کشته شدگان در ستیزهای بین تظاهرکنندگان و نیروهای ارتش/امنیتی شاه در جریان چهارده ماه بین اکتبر ۱۹۷۷ تا فوریه ۱۹۷۹ نه ۶۰٬۰۰۰ بلکه ۲۷۸۱ نفر بوده است. در اشاره به رقم "۶۰٬۰۰۰" کشته، اسپنسر تاکر مورخ نظامی ذکر می کند که «رژیم خمینی برای مقاصد پروپاگاندایی میزان تلفات انقلاب را شدیداً بیشتر از آنچه بود اظهار کرد.» تاکر توضیح می دهد که اجماع مورخان در خصوص میزان تخمینی تلفات انقلاب ایران (از ژانویه ۱۹۷۸ تا فوریه ۱۹۷۹)، ارقامی بین ۵۳۲ و ۲٬۷۸۱ نفر است. به جای هزاران ن
فری که گفته شده مزدوران اسرائیلی شاه در جمعه سیاه در میدان ژاله کشته اند، اکنون به نظر می رسد ۸۴ نفر توسط سربازانی که ایرانی ولی اهل یک منطقه کردی بودند (کردی حرف می زدند نه عبری) کشته شده باشند. بنا به گفته عباس امانت مورخ ایران معاصر: تاکر می نویسد ۹۴ نفر در جمعه سیاه کشته شدند که از آنها ۶۴ نفر معترض و ۳۰ نفر نیروهای امنیتی بودند. ایران شناس ریچارد فولتس، به طور مشابه، ذکر می کند که ۶۴ نفر در میدان ژاله کشته شدند. یوهان بویکس، مؤلف "فوکو در ایران:" "۱۹۷۸–۱۹۷۹"، ذکر می کند که «به نظر می رسد فوکو به این تعداد مبالغه شده تلفات در میدان ژاله، که توسط خود توده های انقلابی تبلیغ می شد باور داشته که هزاران نفر زخمی شدند، ولی محتمل نیست میزان تلفات بیش از صد کشته بوده باشد.». پس از انقلاب، پایش داخلی و جاسوسی، استفاده از شکنجه و اظهار ندامت نه تنها برچیده نشد بلکه توسعه یافت. ساواک با یک وزارت اطلاعات بسیار بزرگتر جایگزین شد. مورخ سیاسی یرواند آبراهامیان جمهوری اسلامی ایران را با روسیه استالینیستی، چین مائوییستی و اروپای دوران انگیزیسیون در استفاده سازمان یافته شان از شکنجه برای اجبار زندان سیاسی به اظهار ندامت عل
نی در یک باشگاه مقایسه می کند. یرواند آبراهامیان مورخ سیاسی می نویسد: در حالی که بین ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹ کمتر از ۱۰۰ زندانی اعدام شدند، بین سال های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۵ بیش از ۷۹۰۰ نفر اعدام شدند! نظام زندان ها متمرکز شد و شدیداً گسترش یافت… زندگی در زندان در جمهوری اسلامی شدیداً بدتر از زمان پهلوی ها بود. یکی از بازماندگان هر دوی آنها می نویسد که تنها چهار ماه بودن در زندان اسدالله لاجوردی به اندازه چهار سال زندان ساواک سختی داشت. در ادبیات زندان دورهٔ پهلوی، واژگان رایج «بی حوصلگی» و «یکنواختی» بود. در ادبیات زندان جمهوری اسلامی این واژگان «ترس»، «مرگ»، «وحشت» و «کابوس» بودند… حکومت پهلوی حقوق زنان و برخی اقلیت ها را گسترش داد. با این که زنان و اقلیت های مطلوب با دیگر ایرانیان در محدودیت های اعمال شده بر آزادی های فردی و سیاسی شان شریک بودند، هر دو گروه شاهد این بودند که حقوق شان برای فرصت برابر تحت این محدودیت ها ارتقای بسیار یافت. بی شک مقدار زیادی از استثمار جنسی زنان در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ آن طور که پیروان خمینی معتقدند وجود داشت، ولی همچنین زنان حرکت قابل توجهی به سوی مشاغل و دنیای مالی صورت دادند. اقلیت هایی که با شا
هد بهبود قابل توجه فرصت ها مواجه بودند آنهایی بودند که می توان آن ها را نمونه ها خواند، افرادی در اقلیت ها که تحصیلات بهتر و درآمد بیشتر از مسلمان شیعه فارسی زبان داشتند. بیشتر آنان اقلیت های دینی غیرمسلمان، بهایی، یهودی، مسیحی و زرتشتی بودند. حقوق غیر مسلمانان. یکی از مهم ترین دستاوردهای حکومت پهلوی، جلوگیری از نقض حقوق غیر مسلمانان در ایران بود.
اقتصاد ایران در دورهٔ حکومت سلسلهٔ پهلوی پیشرفت های شایان توجهی داشت که در قیاس با تجربهٔ کشورهایی چون ترکیه و مصر، که پس از جنگ جهانی اول از نظر توسعه وضع بهتری داشتند، مطلوب تر است. مشخصهٔ حکومت رضاشاه سیاست های اقتصادی ملی گرایانه و خودبسنده، جایگزینی نظام اقتصادی کمیسیون های خارجی فراگیر در دورهٔ قاجار، با انحصارات دولتی و درگیری مستقیم دولت در سرمایه گذاری های تولیدی و زیرساختی بزرگ بود. مدل او سیاست های اصلاحی و مدرنیزاسیونی شبیه به مدل کمال آتاترک در ترکیه بود. رضاشاه بر تجارت خارجی انحصار حکومتی برقرار کرد، بر مبادلات خارجی کنترل شدید اعمال کرد، نخستین بانک ملی ایران را بنیان نهاد، سعی کرد کار چاپ اسکناس را از بانک شاهی در مالکیت بریتانیا بگیرد، اصلاحات مهمی در نظام حقوقی آغاز کرد، و قوانینی گذاشت که اثراتی در حوزه های آموزش، بهداشت عمومی، بوروکراسی دولتی و سربازگیری اجباری نظامی برجای نهاد. گرچه محرک برنامهٔ اقتصادی رضاشاه بیشتر شوق ملی گرایانه بود تا یک استراتژی توسعه همه جانبه، شکی وجود ندارد که اصلاحات اقتصادی و اجتماعی او در نجات دادن ایران از آنارشی اقتصادی و سیاسی که کشور را در پی جنگ جهانی اول
دچار کرده بود نقش کلیدی داشت. در ابتدا، اشغال کشور به دست متفقین در طول جنگ جهانی دوم و عدم قطعیت های سیاسی پدید آمده به محمدرضاشاه اجازه نداد اثرگذاری چندانی بر خط مشی اقتصادی یا اجتماعی اعمال کند. این دوره آغازین تا سرنگونی محمد مصدق از نخست وزیری در مرداد ۱۳۳۲ دوام داشت و مشخصه آن تقلای شدید اقتصادی و سیاسی بر سر کنترل نفت، از ارزشمندترین منابع کشور، بود. محمدرضاشاه با تثبیت قدرت و با جلب حمایت مستحکم دولت کندی در آمریکا به برنامه اصلاحات سکولار پدرش ادامه داد و رشته اصلاحات اقتصادی و اجتماعی ای را کلید زد که همراه با درآمدهای به طور پیوسته فزاینده از صادرات نفت، اقتصاد را قادر ساخت یکی از چشمگیرترین دوره های رشد پایا و تورم کم را تجربه کند. در دوره ۱۹۶۳–۷۷، خروجی کل اقتصاد، که با تولید ناخالص ملی به قیمت های ثابت سنجیده می شود، با نرخ متوسط سالانه ۱۰٬۵ درصد رشد کرد در حالی که افزایش قیمت ها به نرخ های میانگین سالانه بین ۲٬۶ و ۳٬۰ درصد محدود شده بود. به هر روی، صنعتی شدن سریع کشور، که اساساً با مداخله حکومت رخ داده بود و با اتکای تقریباً انحصاری بر درآمدهای نفتی ادامه یافته بود، عواقب اقتصادی و اجتماعی نا
مطلوبی را باعث شد. صنعتی شدن تا حد زیادی زیر چتر دولت، با تعرفه های بالا روی کالاهای مصرفی، اعتبارهای بانکی ترجیحی به صنعتگران خصوصی، بیش ارزش دهی به ریال، و یارانه های سخاوتمندانه به مصرف غذا در نواحی شهری-همگی با بی توجهی به بخش کشاورزی و روستایی اقتصاد-بود. این وضعیت، منجر به شکاف بزرگ شونده توزیع درآمد در نواحی شهری و بین نواحی شهری و روستایی شد و نتیجه آن مهاجرت از روستاها به مراکز شهری شد. این روندها به پیاده سازی فازهای دوم و سوم اصلاحات ارضی ابتدایی که بسیاری از دهقانان آن را همچون لغو اصلاحات ارضی ابتدایی که در اوایل دهه ۱۹۶۰ می دیدند، شتاب بیشتری بخشید. اوج گرفتن قیمت های نفت در ۱۹۷۳–۱۹۷۴ فرصتی طلایی برای منطقی کردن برنامه توسعه و حرکت به سوی توسعه متوازن تر بخش های کشاورزی/صنعت و شهری/روستایی اقتصاد در برابر حکومت قرار داد. پاسخ شاه، برخلاف توصیه کارشناسان و وزرا، توسعه عجولانه تر بخش صنعت با اتکای بیشتر بر فناوری و رسوم فرهنگی غربی، کارشناسان غربی، و کارگران وارداتی بود. ناگزیر، این سیاست های اقتصادی نابرابری های از قبل موجود اجتماعی و اقتصادی را بدتر کرد و به بارور کردن زمینه بروز نارضایی اجتماعی
و خیزش های انقلابی کمک کرد. رضاشاه (۱۲۹۹–۱۳۲۰). اولویت رضاشاه پس از به دست گیری قدرت، تثبیت اقتدار حکومت بر کل کشور و ساختن یک بوروکراسی مرکزی توانمند بود. او یک ارتش ملی تشکیل داد، خدمت سربازی را برقرار کرد، و زیرساخت های اقتصادی و اجتماعی برقرار کرد و نظامات مالی، اداری، حقوقی و آموزشی کشور را اصلاح کرد. رضاشاه علاوه بر اصلاحات حقوقی و نهادی، تأکید قابل ملاحظه ای بر توسعهٔ زیرساخت های کشور داشت. او شماری از پروژه های مهم ترابری و مخابراتی را کلید زد، که جاه طلبانه ترینشان ساختن راه آهن سراسری ۱٬۳۹۴ کیلومتری ایران بود که بندر شاه در دریای خزر را با بندر شاهپور در خلیج فارس متصل می کند. پروژه در سال ۱۹۲۷ شروع شد و اتمامش ۱۷ سال به طول انجامید. حدود ۱۵۰ میلیون دلار خرج به همراه داشت و به طور عمده با مالیات های اضافی بر واردات چای و شکر تأمین شد. برای مقایسه، هزینه کرد بر دیگر انواع زیرساخت ها چون توسعهٔ منابع آب، تولید برق و مسکن محدودتر بود. بنا بر این، نیمه اول حکمرانی رضاشاه از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۹، در وهله اول وقف ساختن یک دولت ملی جدید و فراهم آوری چارچوب قانونی و سیاسی لازم برای عملکرد درست یک اقتصاد بازار مدرن
شده بود. در طی این دوره بیشتر توافقنامه های مالی و تجاری مربوط به قبل از ۱۹۲۱ هنوز تا حد زیادی در حال اجرا بود. نظام تجارت آزادی که اولین بار در پی عهدنامه های گلستان (۱۸۱۳) و ترکمنچای (۱۹۲۸) بر ایران تحمیل شده بود تا حد زیادی دست نخورده باقی مانده بود، در حالی که بانک سلطنتی ایران که در تملک بریتانیا بود همچنان انحصار چاپ اسکناس را در دست داشت، و شرکت نفت ایران و انگلیس همچنان تحت مفاد اولیه امتیازهایی که مظفرالدین شاه به ویلیام ناکس دارسی داده بود فعالیت می کرد. سیاست های خودبسنده دولت جدید شوروی، ایران را از یکی از مهم ترین بازارهای صادرات غیرنفتی اش محروم کرد و و رضاشاه را مجبور کرد سیاست اقتصادی کشور در سه موضوع مهم نفت، تجارت و مالیه را مورد تجدید نظر قرار دهد. بر اساس یک امتیاز نفتی جدید که در سال ۱۹۳۳ با شرکت نفت ایران و انگلیس به امضا رسید، با این که ناحیه امتیاز کاهش یافت و مدت امتیاز بیست و دو سال تمدید شد، شرکت نفت ایران و انگلیس با یک «برنامه کلی» افزایش پرداخت ها به ایران موافقت کرد. تحت امتیاز جدید حق سهم نفت پایدار شد و در نیمه دوم سلطنت رضاشاه همراه با تولید نفت شروع به افزایش کرد. حق سهم و
دیگر مبالغ پرداختی به ایران برای هر تن نفت به طور پیوسته از ۰٫۲۳ در ۱۹۳۱ به ۰٫۴۴ پاوند استرلینگ در سال ۱۹۳۹ رسید. به هر روی، درآمدهای نفتی همچنان بخش کوچکی از درآمد کلی دولت را به خود اختصاص می دادند، و بنا بر محاسبه های آموزگار و فکرت، در دوره ۱۹۱۰–۵۰ هیچگاه درآمد نفتی از ۱۵٪ از درآمد کلی دولت تجاوز نکرد. در مورد درآمد خارجی، در دوره ۱۹۲۱–۱۹۴۱ صادرات نفتی در بیشتر سال ها بیش از ۶۰٪ صادرات کل کشور را به خود اختصاص می داد؛ ولی به دلیل نظام امتیازی نفت در آن زمان، سهم ایران در ارزهای دریافتی از صادرات نفت نسبتاً کوچک بود، و صادرات غیرنفتی همچنان عامل مسلط در متوازن کردن حساب های خارجی کشور بود. گرچه حل اختلاف نفتی در سال ۱۹۳۳ عواقب مطلوبی برای مالیه کشور داشت، حق سهم و دیگر پرداخت های دریافتی ایران در حدی نبود که از اقتصاد داخلی در برابر تحرکات مخرب در اقتصاد جهان و از دست رفتن بازارهای صادراتی در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی حمایت کند. پیش از انقلاب اکتبر، بازار روسیه ۷۰ درصد از صادرات غیرنفتی ایران را به خود جذب می کرد، اما در بازه ۱۹۲۱–۱۹۴۱ سهم شوروی از صادرات غیرنفتی ایران افول کرد، و در ۱۹۲۵–۲۹ و ۱۹۳۰–۳۴