Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نان و بزرگسالان، عوارض شایع گزارش شده عبارتند از: کاهش وزن، یبوست، دیس لیپیدمی و در بانوان قاعدگی دردناک. در سال ۲۰۲۱ یک مرور سیستماتیک که آن را جامع ترین مرور انجام شده تاکنون در مورد رژیم غذایی کتوژنیک می دانند، خطرات قلبی، خطر بروز سرطان، و عوارض جانبی برای زنان باردار و بیماران کلیوی را با این رژیم نشان داد. نویسنده مقاله، این رژیم را یک «فاجعه [غذایی] ایجادکننده بیماری» نامید و ادامه داد که «مصرف گوشت قرمز، گوشت های فرآوری شده و چربی های اشباع شده و همچنین محدود کردن سبزیجات، میوه ها، حبوبات و غلات سبوس دارِ سرشار از کربوهیدرات، دستورالعملی برای سلامت بد است.» پنج یافته کلیدی این مقاله مروری که در ژورنال دانشگاهی «"فرانتیرز" تغذیه» و تحت داوری همتا منتشر شد به این شرح است: نحوهٔ اجرا. تجویز رژیم کتوژنیک یک روش درمانی تغذیه ای پزشکی است و نیازمند حضور و همکاری متخصصان گوناگونی از حوزه های مختلف سلامت است. اعضا این تیم معمولاً شامل یک «متخصص پروانه دار تغذیهٔ کودکان» که مسئول هماهنگ سازی برنامهٔ رژیم غذایی است و یک «پرستار دارای پروانه رسمی» که با صرع کودکان آشنایی کافی داشته باشد. ممکن است به یاری یک «مدد
کار اجتماعی طبی» جهت همکاری با خانوادهٔ بیمار و همچنین یک داروساز جهت رایزنی و توصیهٔ محتوای کربوهیدرات داروهایی که بیمار مصرف می کند، نیز نیاز باشد. در نهایت، لازم است والدین کودک و همهٔ کسانی که به نحوی از کودک مراقبت می کنند، آموزش های لازم را در مورد جنبه های مختلف رژیم کتوژنیک گذرانده باشند تا بتوان تا حد امکان، این رژیم را با خطر کمتری اجرا کرد. اجرای این رژیم ممکن است به سبب نیاز به صرفِ وقت برای اندازه گیری دقیق و برنامه ریزی برای نوع و میزان غذاها، با مشکلاتی برای والدین و مراقبین کودک همراه باشد. از آنجایی که مصرفِ هرگونه مادهٔ غذایی خارج از این برنامه، می تواند تعادل لازم برای کارکرد صحیح آن را مختل کند، بسیاری از افراد، مقررات و انضباط لازم برای اجرا و ادامه اش را ناخوشایند و دشوار می یابند. برخی افراد رژیم را رها کرده و به رژیم های ساده تری همچون «رژیم غذائی اتکینز تعدیل شده» و «رژیم غذایی با شاخص گلوکز پائین» روی می آورند، چرا که مشکلات اجرای رژیم کتوژنیک را بیش از حد می دانند. آغاز. پروتکل بیمارستان جانز هاپکینز برای آغاز این رژیم، امروزه رواج گسترده ای یافته است. در آغاز یک جلسهٔ مشاوره با وال
دین و سایر مراقبین کودک انجام می شود و سپس کودک، به مدت کوتاهی در بیمارستان بستری می شود. از آنجایی که در آغاز این رژیم، خطر عوارض گوناگونی موجود است، بسیاری از مراکز ترجیح می دهند تا شروع آن، تحتِ نظارتِ نزدیک و دقیقِ پزشکی در بیمارستان باشد. در جلسهٔ مشاورهٔ اولیه، والدین را از لحاظ وجود شرایط یا وضعیتی که با این رژیم منع تجویز دارند، غربالگری می کنند. یک تاریخچه کامل از وضعیت تغذیه ای کودک تهیه و پارامترهای رژیم غذایی اش انتخاب می شود، این عوامل شامل نسبت کتوژنیک چربی به ترکیبی از پروتئین و کربوهیدرات، نیازهای انرژی (کالری) و میزان مایعات دریافتی می باشد. یک روز قبل از بستری در بیمارستان، محتوای قندی غذای کودک را کاهش داده و کودک پس از شام، دیگر هیچ چیزی نمی خورد. هنگام بستری تا زمان شام، به بیمار فقط مایعات بدون کالری و بدون کافئین داده می شود. شام، شامل اگ ناگ و محدود به یک سوم کالری موجود در غذای عادی است. صبحانه و نهار روز بعد هم همین است و در شام روز دوم، محتوای کالری اگ ناگ را به دو سوم کالری موجود در غذاهای عادی افزایش می دهند. شام روز سوم، محتوای کالری اش کامل است و دیگر اگ ناگ نیست، بلکه رژیم اصلی
کتوژنیک است که آغاز می شود. پس از صبحانهٔ کتوژنیک در روز چهارم، بیمار مرخص می شود. تا حد امکان، تمامی قرص ها و داروهای ضد تشنج بیمار را باید به انواعی تغییر داد که فاقد قند در فرمولاسیون خود هستند. هنگامی که کودک در بیمارستان بستری است، قند خون را چندین مرتبه در طی روز، آزمایش می کنند و او را از لحاظ بروز کتوزیس علامت دار زیر نظر می گیرند (که با تجوی مقادیر اندکی از آب پرتقال قابل درمان است). فقدان انرژی و لتارژی به طور شایع دیده می شود اما ظرف دو هفته برطرف می شوند. والدین سه روز اول را به طور کامل در کلاس های آموزشی می گذرانند که شامل مباحثی دربارهٔ تغذیه، مدیریت رژیم غذایی، تهیه غذا، خودداری از مصرف قند و رسیدگی و ادارهٔ بیماری است. سطح آموزش والدین و میزان تعهد آنان به اجرای صحیح رژیم بیشتر از آنانی است که فقط دارو مصرف می کنند. گوناگونی و چندسانی در اجرای پروتکل بیمارستان جانز هاپکینز شایع است. آغاز رژیم ممکن است در کلینیک های سرپایی انجام شود و بیمار در بیمارستان بستری نشود. بیشتر مراکز، آن گرسنگی اولیه را به کودک نمی دهند. (گرسنگی طولانی، خطر اسیدوز و کاهش قند خون و از دست رفتن وزن را افزایش می دهد).
به جای افزایش تدریجی میزان غذا در سه روز اول، برخی مراکز درمانی، اندازهٔ غذا را ثابت نگه می دارند، اما نسبت کتوژنیک را از ۲:۱ به ۴:۱ تغییر می دهند. در بیمارانی که این رژیم مفید واقع می شود، نیمی ظرف ۵ روز، شاهد کاهش تشنج ها هستند (در صورتی که رژیم غذایی با ۱ تا ۲ روز گرسنگی اولیه شروع شده باشد)، سه چهارم ظرف ۲ هفته و ۹۰٪ ظرف ۲۳ روز، شاهد کاهش تشنج ها خواهند بود. اگر رژیم را با گرسنگی اولیه آغاز نکنند، زمان رسیدن به بهبودی نسبی در نیمی از بیماران کمی طولانی تر (۲ هفته) است، اما میزان کاهش تشنج ها در درازمدت، تفاوتی ندارد. والدین تشویق می شوند که پیش از هرگونه قضاوت دربارهٔ اثربخشی این رژیم غذایی، دستکم به مدت ۳ ماه به آن پایبند مانده و آن را ادامه دهند. باقی ماندن در درمان و ادامه آن. پس از آغاز رژیم، کودک به طور منظم در کلینیک های سرپایی توسط متخصص مغز و اعصاب و متخصص تغذیه ویزیت می شود و آزمایش های گوناگونی انجام می شود. این ویزیت ها و آزمایش ها باید در سال اول، هر سه ماه یکبار، و در سال های بعدی، هر شش ماه یکبار باشد. نوزادان کمتر از یکسال را باید بیشتر و زودتر ویزیت کرد و نخستین ویزیت باید ظرف ۲ تا ۴ هفته
از آغاز رژیم باشد. در ابتدا، اصلاح و تعدیل های اندکی لازم است تا اطمینان حاصل شود کتوزیس به سطح مورد نیاز رسیده و بیمار به برنامه غذایی عادت کند. این اصلاح و تعدیل های جزئی و دقیق، اغلب توسط متخصص تغذیهٔ بیمارستان و از طریق تلفن انجام می شود و شامل تغییر در میزان کالری، تغییر نسبت کتوژنیک یا افزودن مقداری تری گلیسرید با زنجیره متوسط یا روغن نارگیل به رژیم کلاسیک است. سطح کتون ادرار، روزانه اندازه گیری می شود تا مطمئن شوند کتوزیس دلخواه به دست آمده و بیمار به رژیمش پایبند بوده یا خیر، با این وجود، سطح کتون ادرار ارتباطی با اثرات ضد تشنجی آن ندارد. این آزمایش با نوارهای آزمایش کتون نیتروپروساید انجام می شود که رنگش در حضور اَستواَستون (یکی از سه اجسام کتونی) از «صورتی براق» به «قرمز آلبالویی» تغییر می کند. یک دورهٔ کوتاه مدت از افزایش تشنج ها در طی بیماری یا در اثر نوسان سطح کتون های خون محتمل است. اگر تشنج ها همچنان زیاد باشد یا کودک وزن کم کند، باید رژیم را تعدیل کرد. از دست رفتن کنترل تشنج ها، ممکن است دلایل دور از انتظاری داشته باشد. حتی غذاهای به اصطلاح «بی قند»، ممکن است حاوی کربوهیدرات هایی مثل مالتودکست
رین، سوربیتول، نشاسته و فروکتوز باشند. میزان سوربیتول موجود در لوسیون های ضدآفتاب و سایر محصولات بهداشتی پوست گاهی آن اندازه بالاست که قادر به جذب از طریق پوست و بی اثر کردن کتوزیس باشد. قطع درمان. حدود ۲۰٪ از کودکان با این رژیم به طور کامل از تشنج ها رهایی می یابند و بسیاری دیگر نیز می توانند مصرف داروهای ضد صرع را کاهش داده یا به کلی قطع کنند. به طور شایع پس از ۲ سال، یا ۶ ماه بعد از قطع کاملِ تشنج ها، می توان اندک اندک ظرف دو تا سه ماه رژیم را قطع کرد. اینکار از طریق کاهش نسبت کتوژنیک انجام می شود تا آنجایی که دیگر کتون در ادرار قابل ردیابی نباشد و سپس، تمامی محدودیت های کالری برداشته می شود. روش و زمان بندی قطع رژیم کتوژنیک، مشابه قطع تدریجی داروهای ضد صرع، پس از بهبود کاملِ تشنج ها در کودکان است. آنگاه که رژیم کتوژنیک برای درمان برخی اختلالات متابولیک استفاده شود، زمانش طولانی تر می گردد. مدت زمان استفاده از رژیم غذایی کتوژنیک بستگی به والدین و تیم تغذیه دارد و دوره های درمانی تا ۱۲ سال هم، بررسی و سودمندی شان ثابت شده است. کودکانی که پس از رهایی کامل از بند تشنج ها، این رژیم را قطع می کنند، ۲۰٪ احتمال د
ارد که تشنج شان مجدداً عود کند. زمان وقوع عود بسیار متغیر، اما به طور میانگین دو سال است. احتمال عود با «جراحی تکه برداری» (که بخشی از مغز برداشته می شود) قابل مقایسه می باشد که ۱۰٪ است. این میزان برای داروهای ضد صرع ۳۰–۵۰٪ می باشد. کمی بیش از نصف کسانی که دچار عود می شوند، با داروهای ضد صرع یا اجرای مجدد رژیم کتوژنیک، بهبودی کامل را بازمی یابند. کسانی که نوار مغزی شان دارای امواج نیزه ای صرعی باشد، حتی اگر بهبود کامل اولیه داشته باشند، احتمال عودشان بیشتر است، چرا که نشان می دهد، هنوز در مغز فعالیت های تشنجی خفیف موجود است، اما هنوز به آن سطحی نرسیده که تشنج ایجاد کند. همچنین احتمال عود در کسانی که تصویر ام آرآی مغزشان، دارای شواهدی از ضایعات موضعی باشد (مثلاً در کودکان مبتلا به توبروز اسکلروزیس) بیشتر است. چنین کودکانی باید بیش از میانگین در این رژیم باقی بمانند و حتی توصیه شده، کودکان مبتلا به توبروز اسکلروزیس تا پایان عمر، رژیم کتوژنیک را اجرا کنند. انواع. کلاسیک. رژیم کتوژنیک توسط متخصص تغذیه، برای هر کودک به طور اختصاصی برآورد و طراحی می شود. سن، وزن، میزان فعالیت، فرهنگ و اولویت ها و علائق غذایی، طراحی
این رژیم را تحت الشعاع خود قرار می دهند. نخست آنکه میزان کالری مورد نیاز را روی ۸۰–۹۰٪ میزان انرژی توصیه شدهٔ روزانه (RDA) برای سن کودک تنظیم می کنند. (رژیم پُرچربی به میزان انرژی کمتری نسبت به رژیم های قنددار معمولی نیازمند است). کودکانی که فعالیت زیادی دارند یا آن هایی که دچار اسپاستیسیته و گرفتگی ماهیچه ای هستند، به انرژی بیشتری نیاز دارند و کودکانی که تحرک کافی ندارند، نیازشان به کالری، کمتر است. نسبت کتوژنیک در این رژیم، مقایسهٔ وزن چربی به ترکیبی از پروتئین و قند است. این نسبت معمولاً ۴:۱ است، اما کودکان کمتر از ۱۸ ماه یا بزرگتر از ۱۲ سال، یا آن هایی که چاق هستند، با نسبت ۳:۱ آغاز می کنند. چربی، سرشار از انرژی است و هر گرم از آن، ۹ کیلوکالری (۳۸ کیلوژول) انرژی دارد. در مقایسه، پروتئین و قند هریک، دارای ۴ کیلوکالری (۱۷ کیلوژول) انرژی به ازای هر گرم وزن هستند، در نتیجه وعده های غذایی رژیم کتوژنیک معمولاً کمتر از وعده های غذایی معمولی است. میزان چربی موجود در رژیم را می توان با توجه به انرژی کلی مورد نیاز و نسبت کتوژنیک، محاسبه کرد. سپس پروتئین آن را بر اساس نیازهای روزانه جهت رشد مناسب بیمار و حفظ سلامت
بدن محاسبه می کنند که حدوداً ۱ گرم پروتئین به ازای هر کیلو وزن بدن است. در انتها، کربوهیدرات را بر اساس باقی ماندهٔ نیاز انرژی، ضمن حفظ نسبت کتوژنیک، تعیین می کنند. هرگونه قند موجود در ترکیبات دارویی یا مکمل های غذایی را باید از میزان قند محاسبه شده رژیم روزانه کم کرد. سپس میزان کلی چربی، پروتئین و قند روزانه را مابین وعده های غذایی پخش می کنند. می توان از برنامه های کامپیوتری نظیر «کتوکَلکیولیتور» برای دستورالعمل پخت غذا و تهیه آن استفاده کرد. غذاها اغلب دارای ۴ بخش اصلی هستند: خامهٔ غلیظ زده شده، یک غذای سرشار از پروتئین (معمولاً گوشت)، میوه یا سبزی و یک منبع چربی همچون کَره، روغن گیاهی یا سس مایونز. تنها میوه ها و سبزیجاتی که حاوی مقادیر اندک قند هستند، قابل تجویزند و طبعاً شامل موز، سیب زمینی، نخود فرنگی و ذرت نمی گردد. میوه های و سبزیجات مناسب، بر پایهٔ میزان قندشان، هر کدام به دو گروه تقسیم می شوند. خوراکی های هر یک از این چهار گروه را به منظور تنوع غذایی، می توان به راحتی و بدون نیاز به محاسبهٔ مجدد، جابجا کرد. به عنوان مثال، کلم بروکلی پخته، کلم بروکسل، گل کلم و لوبیا سبز معادل و هم ارز یکدیگرند. خورا
کی های تازه، کنسروشده یا یخ زده نیز معادل هم هستند، اما سبزی جات پخته و خام با هم تفاوت غذایی دارند و غذاهای فراوری شده نیز یک معضل جداگانه محسوب می شوند. والدین می بایست وزن و میزان خوراکی ها را با دقت فراوان و با استفاده از یک ترازوی الکترونیک با دقت ۱ گرم، اندازه گیری کنند. کودک باید تمامی غذای خود را به طور کامل (و نه نصفه نیمه) بخورد و نمی تواند غذای بیشتری در هر وعده دریافت کند. هرگونه میان وعده، خوراکی مختصر یا چاشت، می بایست در رژیم کلی روزانه محاسبه شده باشد. می توان مقدار اندکی روغن MCT جهت کمک به رفع یبوست یا افزایش میزان کتوز تجویز کرد. رژیم کلاسیک کتوژنیک، رژیمی بی نقص و متعادل نیست و تنها مقادیر اندکی میوه، سبزی، غلات غنی شده و خوراکی های کلیسم دار دارد. به ویژه ویتامین های گروه ب، کلسیم و ویتامین دی باید به شکلِ مکمل های مصنوعی به غذا افزوده شود. برای این منظور، دو مکمل غذاییِ بدون قند که به طور اختصاصی برای سن بیمار طراحی و محاسبه شده، به غذا می افزایند: یک مولتی ویتامین با مواد مغذی معدنی و دیگری ترکیبی از کلسیم و ویتامین دی. به عنوان نمونه، یک دستور غذایی روزانه با نسبت کتوژنیک ۴:۱ و انرژی ۱
٬۵۰۰ کیلوکالری (۶٬۳۰۰ کیلوژول) شامل موارد زیر است: روغن MCT. چربی موجود در رژیم معمولی روزانه بیشتر حاوی «تری گلیسرید با زنجیرهٔ بلند» (LCT) است. تری گلیسرید با زنجیره متوسط (MCT) بیشتر از LCTها، کتوژنیک هستند؛ چرا که هنگام سوخت وساز، کتون های بیشتری بر حسب واحد انرژی تولید می کنند. بدین ترتیب، استفاده از تری گلیسرید با زنجیره متوسط، این اجازه را می دهد تا از چربی کمتر و پروتئین و قند بیشتری در وعده های غذایی استفاده شود. و بدین ترتیب، وعده های غذایی پرحجم تر و تنوع غذاها بیشتر شود. رژیم اولیه و اصلی MCT که توسط پیتر هوتنلوخر در دههٔ هفتاد میلادی ارائه شد، ۶۰٪ از روغن MCT تشکیل شده بود. مصرف این میزان از روغن MCT ممکن است در برخی کودکان، منجر به دل پیچه، اسهال و استفراغ شود. میزان ۴۵٪، معمولاً عدد مناسبی است تا ضمن برقراری یک کتوز خوب، عوارض گوارشی آن نیز به حداقل رسیده و میان این دو، تعادل برقرار شود. رژیم کتوژنیک MCT کلاسیک و تعدیل شده، هر دو به یک اندازه مؤثرند و تفاوتشان در تحمل پذیری، به لحاظ آماری، قابل توجه و چشمگیر نیست. رژیم MCT چندان در ایالات متحده آمریکا رواج ندارد، روغن MCT از سایر چربی های رژیمی
گران تر بوده و تحت پوشش شرکت های بیمه هم نیست. رژیم تعدیل شدهٔ اَتکینز. این رژیم نخستین بار در ۲۰۰۳ میلادی مطرح شد و ایدهٔ استفاده از آن زمانی شکل گرفت که بیماران و والدین شان متوجه شدند، در فاز اولیهٔ شروع رژیم غذائی اتکینز معمولی، تشنج ها متوقف می شوند. «تیم رژیم کتوژنیک» در بیمارستان جانز هاپکینز، این رژیم را با حذفِ هدفِ اصلی اش که همانا کاهش وزن است و همچنین با برقراریِ مداوم و نامحدودِ مرحلهٔ القاء (آغازین) آن، و به ویژه تشویق به مصرفِ بیشتر چربی، تعدیل کردند. در مقایسه با رژیم کتوژنیک کلاسیک، رژیم تعدیل شدهٔ اَتکینز (MAD) محدودیتی برای کالری و پروتئین نداشته و به دلیلِ نسبت کتوژنیک کمتر (در حدود ۱:۱)، ضرورت چندانی به کنترل دقیق و شدید ندارد. این رژیم با تحمیل گرسنگی طولانی مدت به بیمار آغاز نمی شود، نیازی به بستری بیمارستانی ندارد و اتکاء کمتری به متخصص تغذیه دارد. کربوهیدرات در آغاز محدود به ۱۰ گرم در روز در کودکان و ۲۰ گرم در روز در بزرگسالان است و بر حسب میزان کنترل تشنج ها، تحمل پذیری بیمار و محدودیت های دیگر، ظرف یک ماه تا ۲۰ تا ۳۰ گرم در روز افزایش داده می شود. همانند رژیم کلاسیک کتوژنیک، این رژ
یم غذایی هم نیازمند مکمل های افزودنی ویتامین ها و املاح در کودکان است و به صورت دوره ای، در کلینیک های سرپایی کنترل و تنظیم می شود. رژیم تعدیل شدهٔ اتکینز تعداد تشنج ها را در ۴۳٪ بیماران، بیش از ۵۰٪ و در ۲۷٪ از مصرف کنندگان بیش از ۹۰٪ کاهش می دهد. گرچه کلسترول بیمار بالا می رود و مطالعهٔ طولانی مدت نیز بر روی این رژیم انجام نشده است، اما عوارض گزارش شده با این رژیم اندک است. با آنکه اطلاعات موجود دربارهٔ این رژیم از تعداد کمی بیمار (۱۲۶ کودک و بزرگسال از ۱۱ مطالعه در پنج مرکز درمانی) به دست آمده است، اما نتایج نهایی گزارش شده در ۲۰۰۹ میلادی، به نحو مطلوبی، قابل مقایسه با رژیم سنتی کتوژنیک است. درمان با شاخص پائین گلوکز. درمان با شاخص گلوکز کم (LGIT) تلاشی است تا همان سطحِ مطلوب گلوکزِ خون در بیمارانی که رژیم کلاسیک کتوژنیک مصرف می کنند، حاصل شود و در عین حال، کودک محدودیت های رژیمی کمتری داشته باشد. فرض بر آن است که ثابت ماندن سطح گلوکز خون، یکی از مکانیسم هایی است که در عملکرد رژیم کتوژنیک مؤثر است و علت این سطح ثابت قند، آن است که محتوای چربی زیادتر در غذا، باعث می شود که جذب معدود کربوهیدرات های آن، کمتر ش
ود. با آنکه میزان چربی در این رژیم نیز هنوز بالاست (۶۰٪ انرژی از طریق چربی تأمین می شود)، اما محتوای قندی آن بیشتر از رژیم کلاسیک کتوژنیک و رژیم تعدیل شدهٔ اتکینز و در حدود ۴۰ تا ۶۰ گرم در روز است. با این وجود، کربوهیدرات هایی که در این رژیم بکار گرفته می شوند، محدود به آن هایی هستند که شاخص گلوکز کمتری (کمتر از ۵۰) دارند. همچون رژیم تعدیل شدهٔ اتکینز، رژیم LGIT نیز در کلینیک های سرپایی آغاز و برقرار می شوند و نیازی به اندازه گیری بسیار دقیق وزن غذاها یا پشتیبانی و نظارت شدید توسط متخصص تغذیه ندارد. هر دو رژیم اخیر، در بسیاری از مراکزی که ارائه دهندهٔ برنامه های رژیمی کلاسیک کتوژنیک هستند، عرضه می شود و در برخی مراکز، رژیم اصلی و عمدهٔ ارائه شونده به نوجوانان مبتلاست. نتایج کوتاه مدت رژیم LGIT نشان می دهد که دست کم ظرف یک ماه، تقریباً نیمی از بیماران شاهد کاهش بیش از ۵۰٪ از تشنج هایشان هستند و نتایج کلی در درازمدت مشابه رژیم کلاسیک کتوژنیک است. برخی اطلاعات (از یکی از مراکز درمانی با ۷۶ کودک تا ۲۰۰۹ میلادی) نشان می دهد که عوارض جانبی این رژیم کمتر از رژیم کلاسیک کتوژنیک است و بهتر از آن تحمل می شود و غذاهای د
لپذیر و خوشمزه تری را شامل می شود. فرمول بندی های نسخه ای و از پیش ساخته شده. شیرخواران و بیمارانی که تغذیه شان از طریق لوله معده انجام می شود نیز، می توانند رژیم کتوژنیک داشته باشند. والدین بیمار، یک فُرمولاسیون پودری نسخه ای نظیر «کتوکَل» را به صورت غذای مایع درمی آورند. آن هایی که لوله معده دارند، مشکلی با مسئلهٔ «طعم غذا» ندارند و نوزادان نیز، به خوبی این فرمول بندی کتوژنیک را می پذیرند. برخی مطالعات نشان می دهد که این خوراکی مایع مؤثرتر از رژیم کتوژنیک جامد معمولی است و در مصرف کنندگان آن، سطح کلسترول خون پائین تر است. کتوکَل یک غذای کامل و جامع است که حاوی پروتئین شیر و مکمل های اسید آمینه، چربی، کربوهیدرات، املاح و عناصر کم مقدار است. این پودر در کودکان بالای یک سال، جهت برقراری نسبت کتوژنیک ۴:۱ تجویز می شود. این ترکیب همچنین در نسبت های کتوژنیک ۳:۱ و ۴:۱ و در انواع بی طعم یا مزهٔ وانیلی شیرین شده توسط شیرین کننده های مصنوعی در دسترس و برای تغذیهٔ لوله ای یا دهانی مناسب است. دو گونه پودر از پیش ساخته شده دیگر وجود دارد که «کتووالو» و «کتونیا» نام دارند. از سوی دیگر، یک رژیم کتوژنیک مایع دیگر را می توان
با مخلوط کردنِ شیرخشکِ سویای «راس کربوهیدرات فری» با «میکرولیپید» و «پلی کوز» ساخت. سایر نقاط جهان. به لحاظ نظری، هیچ گونه محدودیت جغرافیایی در استفاده از رژیم کتوژنیک وجود ندارد و این رژیم، ارزان تر از داروهای ضد صرع است. با این وجود، گرسنگی طولانی (روزه داری) و تغذیه، تحت تأثیر دین و مسائل فرهنگی است. در فرهنگ هایی که غذا توسط پدربزرگ و مادربزرگ یا با کمک افراد دیگری از خانواده تهیه می شود، طبیعتاً افراد بیشتری، باید تحت آموزش های لازم برای اجرای صحیح رژیم کتوژنیک قرار بگیرند. وقتی که خانواده ها با یکدیگر غذا می خورند و همگی نیز از یک غذا استفاده می کنند، جدا کردن غذای یک کودک از بقیه، ممکن است آسان نباشد. در بسیاری از کشورها، خوراکی ها، «برچسب تعیین ارزش غذایی» ندارند و در نتیجه، محاسبهٔ میزان چربی، پروتئین و کربوهیدرات غذا راحت نیست. در برخی از کشورها، یافتن داروها و مکمل های عاری از قند، ترازوهای دقیق الکترونیک، یا تهیهٔ روغن های MCT (به لحاظ اقتصادی) دشوار است. در آسیا، منبع اصلی دریافت انرژی در رژیم غذایی معمولیِ، برنج و نودل است و به همین دلیل، حذف آن ها سخت است؛ بنابراین، رژیم کتوژنیکی که از روغن MC
T تشکیل شده باشد (که حاوی کربوهیدرات بیشتری نیز هست)، بسیار سودمند است. در هند، اعتقادات مذهبی، تغذیه را تحت تأثیر قرار می دهد: برخی افراد گیاه خوارند، یا سبزیجات ریشه ای نمی خورند، یا از گوشت گاو حذر می کنند. رژیم کتوژنیک هندی به سبب تعارض فرهنگی با مسئله گرسنگی دادن به کودکان، بدون گرسنگی طولانیِ اولیه آغاز می شود. ماهیت کم چرب و پُرقندِ رژیم های رایج غذایی در هند و آسیا، بدان معناست که رژیم های کتوژنیک این ناحیه نسبت کتوژنیک پائین تری (۱:۱) نسبت به رژیم های مشابه اروپایی و آمریکایی دارند. با این وجود، به نظر می رسد که کارایی هر دو رژیم، به یک اندازه باشد. در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، رژیم کتوژنیک گران تمام می شوند؛ چرا که چربی لبنی و گوشت، گران تر از غلات، میوه ها و سبزی جات هستند. رژیم تعدیل شدهٔ اَتکینز جایگزینی ارزان تر برای چنین کشورهایی است. با آنکه رژیم تعدیل شدهٔ اتکینز هم، اندکی گران تر از رژیم غذایی معمولی است، اما در صورت موفقیت این رژیم غذایی در درمان بیمار، این اختلاف قیمت، از طریق حذف هزینهٔ خرید داروهای ضد صرع جبران می شود. رژیم تعدیل شدهٔ اَتکینز، پیچیدگی کمتری — چه به لحاظ تهیهٔ غذا و
چه به لحاظِ توضیح آن به والدین — داراست و نیاز کمتری نیز به نظارت و حمایت متخصص تغذیه دارد. مکانیسم اثر. بیماری شناسی تشنج. مغز انسان از شبکه ای از یاخته های عصبی (نورون ها) تشکیل شده است که تکانه های عصبی را از طریقِ گسترش پتانسیل عمل، گسیل می دارند. انتشار این تکانه های عصبی از یک نورون به نورونی دیگر، توسط پیام رسان های شیمیایی صورت می پذیرد گرچه مابین برخی نورون ها یک مسیر الکتریکی نیز برقرار است. پیام رسان های شیمیایی قادرند شلیک این تکانه ها را مهار کنند که این کار عمدتاً توسط گاما آمینوبوتیریک اسید یا همان «گابا» انجام می شود؛ این پیام رسان ها همچنین قادرند یاخته های عصبی را نسبت به این تکانه ها تحریک و تهییج کنند که این کار عمدتاً توسط گلوتامات صورت می گیرد. نورون هایی که پیام رسان مهاری از انتهای خود ترشح می کنند به «نورون مهاری» و آن هایی که پیام رسان تحریکی از انتهایشان ترشح می شود به «نورون تحریکی» شهرت دارند. هرگاه تعادل میان این نورون های مهاری و تحریکی در بخشی از مغز یا تمامی آن به هم بخورد، تشنج رخ می دهد. سامانهٔ گابا یکی از اهداف مهم داروهای ضد صرع است. چرا که می توان بروز تشنج ها را از طری
ق افزایش ساخت گابا یا کاهش تجزیهٔ آن یا افزایش اثرات آن بر روی یاخته های عصبی کاهش داد. مشخصهٔ امواج و تکانه های عصبی هجوم یون های سدیم به داخل سلول از طریق مجراهایی در غشای یاختهٔ عصبی و سپس خروج یون های پتاسیم از طریق مجراهایی دیگر است. یاختهٔ عصبی برای مدتی کوتاه پس از نخستین شلیک، قادر به شلیک مجدد نیست (که به آن، «دورهٔ تحریک ناپذیری» می گویند) و توسط یک مجرای پتاسیمی خاص (مجرای پتاسیمی فعال شونده توسط کلسیم) میانجی گری می شود. جریان عصبی از خلال این مجراهای یونی، توسط دریچه هایی کنترل می شود که باز شدن شان یا توسط ولتاژهای الکتریکی صورت می گیرد یا وابسته به پیام رسان های شیمیایی موسوم به لیگاند (مثلاً یک پیام رسان عصبی) هستند. این مجاری یونی، یکی دیگر از اهداف داروهای ضد تشنج هستند. بروز صرع خود به طرق مختلف صورت می پذیرد. چند نمونه از فیزیولوژی های بیمارگونه عبارتند از: ارتباطات تحریکیِ نامعمول در درون شبکهٔ عصبی مغز، ساختار غیرطبیعی یاختهٔ عصبی که منجر به تغییر جریان یونی-عصبی می شود، کاهش ساخت پیام رسان های مهاری، گیرنده های ناکارآمد پیام رسان های مهاری، تجزیهٔ ناکافی پیام رسان های تحریکی، تشکیل و تک
امل ناتمام و ناقص سیناپس ها، و اختلال در عملکرد مجراهای یونی. کنترل تشنج. گرچه فرضیه های فراوانی دربارهٔ نحوهٔ کارکرد رژیم کتوژنیک در درمان تشنج مطرح است، اما همچنان مکانیسم دقیق آن نامشخص است. فرضیه های رد شده عبارتند از: اسیدوز سیستمیک (سطوح بالای اسید در خون)، تغییرات الکترولیتی و هیپوگلیسمی (گلوکز پائین در خون). گرچه تغییرات بیوشیمیایی زیادی در مغزِ افرادی که رژیم کتوژنیک مصرف می کنند، روی می دهد، اما مشخص نیست که کدامیک از اینها، اثرات ضد تشنجی دارند. نقص دانش پزشکی در این زمینه، مشابه به فقدان دانش انسان دربارهٔ نحوهٔ کارکرد داروهای ضد صرع است. در رژیم کتوژنیک، میزانِ کربوهیدرات محدود است و این میزان، قادر به تأمین تمامی نیازهای متابولیک بدن نیست. در عوض، اسیدهای چرب به عنوان منبع اصلی انرژی به کار می روند. این مواد از طریق فرایند «سوخت وساز اسیدهای چرب» در میتوکندریِ سلول ها (اجزاء تولیدکنندهٔ انرژی در سلول) مورد بهره برداری قرار می گیرند. انسان ها قادرند چند اسید آمینه را طی فرایندی موسوم به گلوکونئوژنز به قند تبدیل کنند، اما نمی توانند همین کار را در مورد اسیدهای چرب انجام دهند. از آنجایی که اسیدهای
آمینه برای ساخت پروتئین ها (که برای رشد و ترمیم بافت های بدن ضروری هستند) مورد نیازند، نمی توان از آنها، تنها برای تولید گلوکز، بهره جست. این موضوع برای مغز مشکل ساز است، چرا که تنها منبع تأمین انرژی مغز، گلوکز است و بیشتر اسیدهای چرب قادر به عبور از سد خونی مغزی نیستند. با این حال کبد می تواند با استفاده از «اسیدهای چرب زنجیره بلند»، سه جسم کتونی به نام های بتا-هیدروکسی بوتیریک اسید، اسید استواستیک و استون بسازد. این اجسام کتونی وارد مغز شده و «تا حدودی» به عنوان منبع تأمین انرژی، جایگزین قند خون می گردند. اجسام کتونی احتمالاً ضد صرع هستند. در مدل های حیوانی، اَستواَستات و استون، نقش محافظت کننده در برابر تشنج داشته اند. رژیم کتوژنیک منجر به تغییرات انطباقی در متابولیسم انرژی مغز شده و ذخایر انرژی را افزایش می دهند. اجسام کتونی، نسبت به گلوکز، سوختِ کارآمد و مؤثرتری هستند. تعداد میتوکندری های مغز نیز افزایش می یابد. تمامی این تغییرات، به یاخته های عصبی مغز کمک می کند تا در جریان تشنج و افزایش نیاز به انرژی، پایداری خود را حفظ کنند و بدین ترتیب، احتمالاً اجسام کتونی دارای اثرات محافظتی برای یاخته های عصبی هست
ند. رژیم کتوژنیک در دست کم ۱۴ مدل حیوانی از دستهٔ جوندگان که مبتلا به تشنج بوده اند، مطالعه و بررسی شده است. این رژیم در این جانداران، اثرات محافظتی داشته و نمایهٔ محافظتیِ آن، کاملاً متفاوت از انواع شناخته شدهٔ ضد صرع است. از طرف دیگر، فنوفیبرات، که کاربرد بالینی در درمان صرع ندارد، خواص ضد صرعی در موش های بالغ از خود نشان داده است که قابل مقایسه با رژیم کتوژنیک است. این موضوع، در کنارِ شواهد به دست آمده از سایر پژوهش ها، نشان دهندهٔ اثربخشی رژیم کتوژنیک در بیمارانی بوده که به درمان دارویی با چندین داروی دیگر، پاسخی نداده اند و شاهدی بر مکانیسم عمل منحصر به فرد آن است. تمامی ضد صرع ها، تشنج های صرعی را فرو می نشانند، اما هیچ کدام درمانِ قطعی برای صرع نیستند و جلوی استعداد ابتلا به صرع و آسیب پذیری از آن را نمی گیرند. دانش بشر از نحوهٔ ایجاد و شکل گیری صرع (اپی لپتوژنز) ناقص است. بعضی از داروی ضد صرع (والپروات، لوتیراستام، بنزودیازپین) در مدل های حیوانی، خواص ضد صرع زایی (آنتی اپی لپتوژنز) از خود نشان داده اند، اما به هرحال هیچ داروی ضدصرعی در کارآزمایی های بالینی در انسان، خواص ضد صرع زایی نداشته اند. نشان د