Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا آستانه آسیب بسیار کم می شود که این برای سیستم های بسیار پر توان مورد پسند تر است. از طرفی اگر یکی از باریکه های لیزر خاموش بشود، بازده این باریکه ها کاهش می یابد. ایراد اصلی این روش این است که شدت Near Field غیریکنواخت است که منجر به far field side lobها در باریکه ترکیب شده می شود. وقتی که هرچه گپ بین باریکه ها بیشتر شود، توان در far field در side lobها دور از اندازه لکه می افتد. اگر باریکه های تقویت شده کلی، پروفایل نزدیک flat top داشته باشند، مثل آنهایی که از لیزر slab تولید می شوند، تأثیر fill factor روی BQ با کمینه کردن فاصله بین باریکه ها می تواند به مقدار دلخواهی کم شود. اما، وقتی المان های لیزری لیزر فیبری تک مد هستند که پروفایل نزدیک گاوسی تولید می کنند، تلفات در BQ یک آرایه close-packed tiled می تواند اساسی باشد. تنها ۶۳٪ توان در یک آرایه ۲x۲ داخل لوب مرکزی قرار می گیرد. کسر توان در لوب های کناری تنها می تواند با کاهش فاصله بین باریکه ها، کاهش یابد؛ که این به طور اجتناب نا پذیری بازده ترکیب کل را به خاطر روی هم افتادن توزیع گاوسی در میدان نزدیک کاهش می دهد. باریکه های گاوسی می توانند، با پروفایل تخ
ت شده به وسیله اپتیک شکست یا پراشی به شکل مورد نظر برسند، اما تأثیر این روش محدود است و به اعوجاج و تغییر شکل در جبهه موج و در نتیجه بازده ترکیب همدوس کاهش یافته می شود. ترکیب کننده های Filled Aperture. روش ترکیب کننده باریکه filled aperture از محدودیت های fill factor، به وسیلهٔ برهم نهی باریکه ها در میدان نزدیک با استفاده از المان های تقسیم کننده باریکه در جهت عکس به عنوان ترکیب کننده باریکه، دوری می کنند. المان های ترکیب کننده دو ورودی به تعداد زیاد و پشت سر همی از المان نیاز دارند که تعداد بیشتری از دو باریکه را ترکیب کنند. از این رو این روش تلفات بیشتری دارد چون هریک المان ترکیب کننده تلفات خودش را دارد و همچنین تلفات CBC ناشی از خطاهای جبهه موجی که با هم جمع می شوند.
فرانسیسکو گلدمن (؛ زادهٔ ۱۹۵۴) پدیدآور، روزنامه نگار و رمان نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. او استاد ادبیات و نویسندگی خلاق کالج ترینیتی (کانکتیکات) است. زندگی. فرانسیسکو گلدمن در بوستون، ماساچوست به دنیا آمد. مادرش از اهالی گواتمالا و پدرش از یهودیان آمریکا بود. او در دانشگاه نیویورک مترجمی خواند و به انگلیسی و اسپانیولی مسلط است. وی برنده جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است. او با نشریاتی چون نیویورکر، مجله هارپر، مجیه نیویورک تایمز و چندین نشریه دیگر همکاری داشته است. گلدمن تا کنون ۴ رمان و یک کتاب غیرداستانی متشر کرده است.
فلورین پرونا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال، و دروازه بان اهل رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دینامو بخارست اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
فؤاد رکابی (؛ ۱۹۳۱ – نوامبر ۱۹۷۱) یک سیاست مدار اهل عراق بود. مؤسس و دبیر منطقه ای حزب بعث - منطقه عراق از زمان تأسیس در تاریخ ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۸ بود وی در سال ۱۹۷۱ دستگیر و در زندان توسط سرویس امنیتی عراق کشته شد
الیزابت ولش (؛ ۱۹ فوریه ۱۹۰۴ – ) بازیگر و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "طوفان" اشاره کرد.
جشنواره فیلم نیویورک از افتتاحش در سال ۱۹۶۳ در نیویورک از جشنواره های مطرح فیلم بوده است. این جشنواره غیررقابتی توسط و تأسیس شد. یوجین هرناندز از سال ۲۰۲۰ تاکنون مدیر جشنواره فیلم نیویورک، و دنیس لیم مدیر بخش برنامه نویسی آن هستند. کنت جونز از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۹ مدیر این جشنواره بود.
تیا سیرکار (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
لیلا اعظم زنگنه (؛ زادهٔ ۱۹۷۶) نویسنده ایرانی - فرانسوی است. او در نیویورک زندگی می کند. او نویسنده کتاب "افسونگر: ماجراجویی در سرزمین ناباکوف" است. لیلا در سال ۲۰۱۷ به عنوان یکی از داوران جایزه من بوکر انتخاب شد. زندگی نامه. لیلا اعظم زنگنه از پدر و مادری کُرد تبار در پاریس به دنیا آمد. او در دانشگاه اکول نرمال سوپریور فرانسه ادبیات و فلسفه خواند و سپس برای تدریس به آمریکا رفت. لیلا با نشریاتی چون نیویورک تایمز، پاریس ریویو، نیویورکر، لوموند و ری پابلیکا همکاری داشته است. وی در حال حاضر در نیویورک زندگی می کند.انتشار کتاب او در مورد ناباکوف در نمایشگاه کتاب فرانکفورت در سال ۲۰۱۵ با استقبال روبرو شد.
پنلوپه فیتزجرالد (; – ) یک شاعر، پدیدآور، و رمان نویس اهل بریتانیا بود. وی در سال ۱۹۷۹ برای رمان دور از ساحل برنده جایزه ادبی من بوکر شد. در سال ۲۰۰۸ تایمز نام فیتزجرالد را در بین ۵۰ نویسنده برتر بریتانیایی از سال ۱۹۴۵ به این سو قرار داد. در سال ۲۰۱۲ آبزرور از رمان گل آبی به عنوان یکی از ۱۰ رمان برتر تاریخی نام برد. وی اولین کتاب خود را در سن ۵۸ سالگی منتشر کرد.
جان جوهانسن (زاده ۱۸ نوامبر ۱۹۸۳) یک برنامه نویس و ستاره اینترنتی اهل نروژ است. وقتی یک نوجوان پانزده ساله بود، الگوریتم رمزنگاری محتوای دستگاه های دی وی دی (DVD) که برای استفاده مجاز طراحی شده بود را شکست و با قرار دادن کد رمزگشای آن در شبکه جهانی وب، خسارات هنگفتی رابه صاحبان این صنعت وارد آورد و به همین دلیل به DVD Jon معروف شد. او شرکت دابل تویست را تأسیس کرده است.
شاهان شاهنور ( ,؛ زاده در استانبول – درگذشته در سن رافائل، ور) شاعر و نویسنده ارمنی-فرانسوی بود زندگی. شاهان شاهنور با نام اصلی شاهنور کرستجیان () در حومه کنستانتینوپل در امپراتوری عثمانی به دنیا آمد. مادر وی خواهر تئودیگ (۱۹۲۸–۱۸۷۳) نویسنده سرشناس ارمنی بود. وی در سال ۱۹۲۱ از دبیرستان بربریان فارغ التحصیل شد و نشریه «Vosdan» بیشتر در امر ترجمه در شروع به همکاری نمود. در سال ۱۹۲۳ وی به پاریس نقل مکان نمود، جایی که وی به عنوان عکاس به فعالیت پرداخت، و در سال ۱۹۲۹ وی نخستین رمانش تحت عنوان "Retreat Without Song" را که پیشتر به صورت پاورقی در روزنامه هراچ چاپ پاریس چاپ شده بود، به چاپ رسانید (این اثر به چندین زبان برگردانده شده است). در سال ۱۹۳۳ وی دومین کتابش را، که همچنین به زبان ارمنی بود، تحت عنوان "The Betrayal of the Gods" را که مجموعه ای از داستان های کوتاه بود به چاپ رسانید. در سال ۱۹۳۷به بیماری استخوانی "Osteolysis" مبتلا گشت. وی چندین مجموعه شعر به زبان فرانسه منتشر نمود از جمله: "The Furtive Passer-by", "Sacred Patience", "The Nightly Transport", "The High Cage", و "Fire With Fire". در سال ۱۹۶۲ مجموعه
ای از آثار وی به زبان ارمنی در ایروان توسط انتشارات دولتی ارمنستان به چاپ رسید. بین سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۳ چندین مجموعه مقاله به زبان ارمنی از وی منتشر شد از جمله: Two Red Notebooks (1967) و The Open Register (1971). شاهنور در روز ۲۰ اوت ۱۹۷۴ در بیمارستان شهر سن رافائل، ور در جنوب فرانسه درگذشت.
سیّد محمّدعلی افشانی (زادهٔ ۱۳۳۸ در دهدشت) سیاستمدار اصلاح طلب ایرانی است که به عنوان چهل و پنجمین شهردار تهران، فعالیت می کرد. او همچنین عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی است. افشانی در دولت یازدهم ،استاندار فارس و در دولت دوازدهم پیش از شهرداری تهران، معاونت عمرانی وزیر کشور و رئیس سازمان شهرداری ها و دهیاری های کشور بود. زندگی. تحصیلات و دانشگاه. افشانی دارای کارشناسی مهندسی راه و ساختمان از دانشگاه شیراز و کارشناسی ارشد مدیریت کسب وکار (MBA) از دانشگاه صنعتی شریف است. فعالیت های سیاسی. سید محمدعلی افشانی از فعالان اصلاح طلب و عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی است. او با امضای نامه ای در سال ۱۳۸۲ در حمایت از تحصن و استعفاء جمعی از نمایندگان مجلس ششم که شورای نگهبان را نهادی مانع آزادی انتخابات در ایران خوانده بود از مقام خود استعفاء کرد. وی همچنین در هشتم خردادماه سال ۱۳۸۴ نشان دولتی «درجه دوم سازندگی» از سید محمد خاتمی دریافت کرد. او معاون سابق وزیر آموزش و پرورش و رئیس سازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس کشور بوده است. وی دارای لوح تقدیر کسب رتبه برتر دستگاه های اجرایی کشور از رئیس جمهور در سال ۸۴، لوح تقدیر مد
یر نمونه ملی از معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور، لوح تقدیر کسب رتبه اول عمرانی دستگاه های اجرایی کشور از وزیر آموزش و پرورش، لوح تقدیر عملکرد، از وزیرکشور، لوح تقدیر عملکرد از وزیر آموزش و پرورش، لوح تقدیر عملکرد، از وزیر جهاد کشاورزی و لوح تقدیر عملکرد از استاندار خوزستان را نیز در پرونده مدیریتی خود ثبت کرده است. استانداری فارس. افشانی طی حکمی از سوی عبدالرضا رحمانی فضلی، در تاریخ ۲۴ تیر ۱۳۹۴ به عنوان استاندار فارس انتخاب شد. به موجب این انتصاب، ۱۸ نفر از نمایندگان مجلس شورای اسلامی استان فارس در اعتراض به انتخاب افشانی از سمت خود استعفا دادند. شهردار تهران. افشانی پس از استعفای محمدعلی نجفی شهردار سابق تهران برنامه های خود را در قالب ۱۴ فصل با شعار شهر زیست پذیر، شهروند مشارکت پذیر به شورای شهر تهران ارائه کرد و توانست در ۲۳ اردیبهشت ۹۷ با کسب ۱۹ رأی از رقیب خود یعنی سمیع الله حسینی مکارم و دیگر گزینه های تصدی شهرداری تهران، پیشی بگیرد و شهردار تهران شود. افشانی پس از اجرایی شدن قانون ممنوعیت به کارگیری بازنشستگان در ۱۳۹۷ به ناچار از شهرداری تهران کناره گیری کرد و سمت خود استعفا دا
کاکایی بال کبود نام یک گونه از سرده کاکایی است. این پرنده ساکن ساحل غربی آلاسکا در واشنگتن است. که در تابستان نیز در سواحل شمال غربی آلاسکا دیده می شود.
برنامه جامع اقدام مشترک یا در ایران به اختصار برجام و در غرب، توافق هسته ای ایران یا توافق ایران نیز نامیده می شود، برنامه ای است که در راستای توافق بر سر برنامه هسته ای ایران و به دنبال تفاهم هسته ای لوزان در سه شنبه ۲۳ تیر ۱۳۹۴ (۱۴ ژوئیه ۲۰۱۵) در وین اتریش بین ایران، اتحادیه اروپا و گروه ۱+۵ انجام شد. مذاکرات رسمی برای طرح برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) درباره برنامه اتمی ایران با پذیرفتن توافق موقت ژنو بر روی برنامه هسته ای ایران در نوامبر ۲۰۱۳ آغاز شد و به مدت ۲۰ ماه کشورها درگیر مذاکره بودند و در آوریل ۲۰۱۵ تفاهم هسته ای لوزان شکل گرفت. بر اساس این توافق، ایران متعهد شده تا ذخایر اورانیوم غنی شده متوسط خودش را پاکسازی و ذخیره سازی اورانیوم با غنای کم را تا ۹۸ درصد قطع کند و حداقل به مدت ۱۵ سال تعداد سانتریفیوژها را به حدود دو سوم، کاهش دهد. ایران با عدم غنی سازی اورانیوم بیش از ۳٫۶۷ و نساختن تأسیسات غنی سازی اورانیوم جدید یا رآکتور آب سنگین جدید موافقت کرد. همچنین فعالیت های غنی سازی اورانیوم به مدت ۱۰ سال به یک ساختمان که از سانتریفیوژهای نسل اول استفاده می کند محدود خواهد بود. دیگر تأسیسات نیز طبق پرو
تکل الحاقی آژانس بین المللی انرژی اتمی برای اجتناب از خطر تکثیر سلاح های اتمی تبدیل خواهند شد. برای نظارت و تأیید اجرای توافق نامه توسط ایران، آژانس بین المللی انرژی اتمی(IAEA) باید به تمام تأسیسات اتمی ایران دسترسی منظم داشته باشد. در نتیجه این توافقنامه که تاییدیه پایدار متعهدین آن را به همراه دارد، ایران از تحریم های شورای امنیت ملل متحد، اتحادیه اروپا و تحریم های ثانویه ایالات متحده علیه ایران بیرون خواهد آمد. این دور از مذاکرات برنامه هسته ای ایران و گروه ۱+۵ از ظهر روز شنبه ۲۷ ژوئن ۲۰۱۵، در هتل کوبورگ در شهر وین اتریش با حضور جان کری، وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا و محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران و هیئت های کارشناسی دو طرف آغاز شد. ضرب الاجل تعیین شده زمان این مذاکرات، روز سی ام ژوئن بود که سه بار به ترتیب تا سوم، دهم و سیزدهم ژوئیه تمدید شد. در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۷ شمسی، دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا رسماً از برجام خارج و بازگشت تحریم ها به صورت گذشته را اعلام کرد. در شب ۱۵ دی ۱۳۹۸، دولت حسن روحانی نیز پس از چهار مرحله کاهش تعهدات خود، طی بیانیه ای گام پنجم و نهایی کاهش تعهدات ای
ران در برجام را اعلام کرد. مطابق این بیانیه، جمهوری اسلامی ایران دیگر با هیچ محدودیتی در حوزه عملیاتی (شامل ظرفیت غنی سازی، درصد غنی سازی، میزان مواد غنی شده و تحقیق و توسعه) مواجه نیست. از آن زمان غنی سازی در ایران به شدت افزایش پیدا کرد و بنابر گزارش آژانس بین المللی انرژی اتمی، تا ۱۵ می ۲۰۲۲ (۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۱) ذخایر اورانیوم غنی شده ایران که بر اساس برجام محدود به ۲۰۲ کیلوگرم بود، به سه هزار و ۸۰۹ کیلوگرم و میزان ذخایر اورانیوم ۶۰ درصدی ایران نیز با ۹/۹ کیلوگرم افزایش به ۴۳/۱ کیلوگرم رسید. آمریکا در سپتامبر ۲۰۲۰ تلاش کرد با فعالسازی مکانیسم ماشه تقریباً تمام تحریم های سازمان ملل علیه ایران را برگرداند، که با مخالفت اکثریت اعضای شورای امنیت موفق به انجام این کار نشد. با رسیدن جو بایدن به ریاست جمهوری آمریکا در ژانویه ۲۰۲۱، اعضای ۱+۵ و ایران مذاکراتی را برای پیوستن مجدد آمریکا به برجام شروع کرده اند که بی نتیجه بود. در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۳ مطابق با هشتمین سال پس از پذیرش برجام، محدودیت های شورای امنیت سازمان ملل متحد علیه ایران به طور خودکار لغو شدند. با این حال آمریکا و اتحادیه اروپا به دلیل آنچه تخطی ایران از الز
امات برجام می خواندند همان محدودیت ها را در حوزه ملی علیه ایران اعمال کردند. با این حال اتحادیه اروپا مایل به استفاده از مکانیسم ماشه علیه ایران نشد. ۲۷ تیر ۱۴۰۴ فرانسه، بریتانیا و آلمان به مقامات جمهوری اسلامی هشدار دادند که اگر مذاکرات پیشرفت نکند، مکانیسم ماشه آخر تابستان فعال می شود. پیشینه. مذاکرات ایران و گروه ۱+۵ طبق ستون سوم پیمان نامه جهانی منع گسترش سلاح های هسته ای به منظور اطمینان قدرت های جهانی از عدم تولید و توسعه سلاح های هسته ای توسط ایران و اطمینان ایران از حق خود برای غنی سازی سوخت صلح آمیز هسته ای برای اهداف غیرنظامی در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵) آغاز شد. در طول مذاکرات ایالات متحده، اتحادیه اروپا و دیگر سازمان ها تحریم هایی را علیه ایران تحمیل کردند، که رئیس جمهور حسن روحانی آن را جنایت علیه بشریت عنوان کرد. مدتی به نظر می رسید که مرزها و خطوط قرمز شفاف شده باشند. در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۳ ایران روحانی انتخاب شد؛ کسی که رسانه های غربی او را از نظر سیاسی میانه رو توصیف کرده اند. پس از چندین دوره مذاکرات، در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۳ (۳ آذر ۱۳۹۲)، توافق موقت ژنو بر سر برنامه هسته ای ایران بین ایران و کشورهای
۱+۵ در ژنو سوئیس امضاء شد. همان طور که کشورها روی یک توافق بلند مدت کار می کردند، این موضوع با متوقف شدن بخش هایی از برنامه هسته ای ایران در عوض کاهش تحریم های اقتصادی علیه ایران همراه بود. تنظیم و پیاده سازی توافق از ۲۰ ژانویه ۲۰۱۴ شروع شد. بیشترین تمرکز مذاکرات محدودیت ها روی تأسیسات هسته ای کلیدی ایران بود: رآکتور آب سنگین IR-40 اراک و کارخانه تولید (که در دست ساخت بود، اما همان طور که ایران به عنوان بخشی از توافق موقت ژنو در نوامبر ۲۰۱۳ مبنی بر عدم سوخت گیری رآکتور موافقت کرد هرگز اجرایی نشد)، نیروگاه اتمی بوشهر، معدن اورانیوم گچین، مرکز هسته ای فردو، کارخانه تبدیل اورانیوم اصفهان، کارخانه غنی سازی اورانیوم نطنز و مجتمع توسعه و تحقیقات نظامی پارچین. این توافق، پایانی بر ۱۲ سال مذاکرات ایران با قدرت های جهانی بر سر مسئله خطر تولید سلاح اتمی است. با مسئولیت حسن روحانی در مهر ۱۳۸۲ آغاز و در تیر ۱۳۹۴ با مسئولیت محمدجواد ظریف و در دولت روحانی با توافق جامع به پایان می رسد. بیانیه نهایی. سرانجام پس از بیست و دو ماه مذاکرهٔ دولت روحانی، محمدجواد ظریف به همراه تیم مذاکره کننده ایرانی بعد از ۱۷ روز مذاکره فشرده، س
ه شنبه ۱۴ ژوئیه (۲۳ تیرماه) در وین، پایتخت اتریش، موفق به دستیابی به یک توافق جامع و نهایی با گروه ۱+۵، بر سر آینده برنامه هسته ای ایران شدند. فدریکا موگرینی، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا و محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران در یک نشست رسمی در مقابل رسانه ها در وین با خواندن بیانیه ای به زبان انگلیسی و فارسی اعلام کردند که توافق نهایی در برنامه هسته ای ایران به دست آمده است. مفاد. مفاد برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) به ۱۰۹ صفحه و ۵ ضمیمه می رسد. برخی از مهم ترین بندهای این توافق نامه به قرار زیر است: انرژی هسته ای. طبق مفاد ذکر شده در بالا "زمان ایران برای فرار"—وقت مورد نیاز ایران برای تولید مواد مورد نیاز برای ساخت تنها یک سلاح هسته ای اگر این کشور توافق نامه را لغو کند—از ۲ تا ۳ ماه به ۱ سال افزایش خواهد یافت و این روند به مدت ۱۰ سال ادامه خواهد داشت. تحریم ها. از جمله بندهایی که در برجام در رابطه با برداشتن تحریم های ایران آورده شده، به موارد زیر اشاره می شود: فعال شدن مکانیزم ماشه. در تاریخ ۲۸ شهریور ۱۴۰۴ برابر با ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد، پیش نویس قطعنامه برای لغو تحریمها علیه ا
یران را تصویب نکرد و به این ترتیب، کلیهٔ قطعنامه های پیشین شورای امنیت در قبال ایران از سر گرفته شد. کشورهای چین، الجزایر، پاکستان و روسیه به تدوام لغو تحریم ها علیه ایران رای مثبت دادند، رای کشورهای کره جنوبی و گویان ممتنع بود، و انگلیس، آمریکا، سومالی، فرانسه، سیرالئون، یونان، دانمارک، اسلوونی و پاناما به این قطعنامه رای منفی دادند. واکنش ها به امضا. بسیاری از مردم با حضور خیابانی در شهرهای تهران، کرج، بروجرد، بوشهر، سنندج، مشهد، شهرکرد، زنجان، کرمان، اردبیل، سمنان، کرمانشاه، شیراز، یاسوج، بندرعباس، گناوه، بیرجند، یزد، اصفهان، زاهدان، اراک، قزوین، همدان، بجنورد و قم از توافق هسته ای ابراز شادمانی کردند و در تهران شعارهایی مانند «سفیر صلح ایران، تشکر تشکر - روحانی زنده باد، هاشمی پاینده باد - روحانی متشکریم - نیروی انتظامی تشکر، تشکر» و «توافق بعدی ما، حقوق شهروندی ما» در بین مردم داده شد. گام های بعدی. انضمام به قوانین بین المللی با تصویب قطعنامهٔ شورای امنیت. طبق برجام، این توافق رسماً مورد حمایت شورای امنیت سازمان ملل قرار گرفت و آن را با گنجانیدن در حقوق بین الملل قانوناً الزام آور ساخت. سامانتا پاور سفی
ر آمریکا در سازمان ملل متحد، بلافاصله پس از این رأی گیری به شورای امنیت گفت که کاستن از تحریم ها تنها زمانی شروع خواهد شد که ایران الزامات خود را به طرز تأیید شده ای به جا آورده باشد، و نیز ایران را به «رها کردن فوری همهٔ آمریکاییان به ناحق بازداشت شده» فراخواند و مشخصاً از امیر میرزایی حکمتی، سعید عابدینی، و جیسون رضاییان، که در ایران زندانی بودند و رابرت لوینسون، که در ایران مفقود شده، نام برد. تأیید اتحادیهٔ اروپا. همان روز که قطعنامه توسط شورای امنیت تصویب شد، اتحادیهٔ اروپا از طریق رأی گیری در جلسهٔ شورای امور خارجی (گروه وزرای امور خارجهٔ اتحادیهٔ اروپا) در بروکسل برجام را تأیید کرد. تأیید برجام به معنی برداشته شدن برخی از تحریم های اتحادیهٔ اروپا بود که از میان آن ها می توان به لغو ممنوعیت خرید نفت ایران اشاره کرد. اتحادیه به تحریم های حقوق بشری و موانع تجاری برای برنامهٔ موشک های بالستیک ادامه می دهد. ناظران مصوبهٔ اتحادیهٔ اروپا را به عنوان پیامی به کنگرهٔ آمریکا تلقی کردند. برجام در کنگره ایالات متحدهٔ آمریکا. طبق قوانین آمریکا، برجام نوعی از توافق اجرایی است. برخلاف معاهده ها، که برای تأیید نیاز به
رأی دو سوم سنا دارند، توافق های اجرایی معمولاً نیاز به هیچ گونه تأیید کنگره ندارند. در سال ۲۰۰۳ دیوان عالی آمریکا در پروندهٔ انجمن بیمهٔ آمریکا در برابر گرمندی حکم کرد که «رئیس جمهور اقتدار انجام توافق های اجرایی با دیگر کشورها را بدون نیاز به تصویب سنا یا تأیید کنگره داراست، این قدرت از سال های اول جمهوری به کار گرفته شده است.» به هر روی بر اساس مفاد لایحهٔ بازبینی توافق هسته ای ایران ۲۰۱۵، که در ۲۲ مه ۲۰۱۵ با امضاء تبدیل به قانون شد، این توافق یک دورهٔ شصت روزهٔ بازبینی در کنگرهٔ آمریکا را طی کرد. طبق آن لایحه، به محض ارسال همهٔ مدارک به کاخ کنگره آمریکا، کنگره شصت روز وقت داشت که یک قطعنامهٔ تأیید تصویب کند، یک قطعنامهٔ عدم تأیید تصویب کند یا هیج کاری نکند. (لایحه برای رئیس جمهور زمان اضافی پس از شصت روز در نظر گرفته تا قطعنامه را وتو کند و برای کنگره وقت در نظر گرفته تا رأی بگیرد و وتو را بپذیرد یا وتو را بشکند) رئیس جمهور اوباما گفته بود که هر قطعنامهٔ عدم تأیید، که نیاز به رأی مخالف حداقل ۶۰ سناتور دارد، را وتو خواهد کرد. بدین ترتیب جمهوریخواهان تنها در صورتی که دو سوم هر دو مجلس کنگره را می توانستند ب
ا خود همراه کنند، می توانستند وتوی هر قطعنامهٔ عدم تأیید را بشکنند. این بدین معنا بود که ۳۴ رأی در سنا می توانست وتو را حفظ کرده و برجام را به مرحلهٔ عمل در بیاورد. همهٔ ۵۴ سناتور جمهوریخواه و ۴ سناتور دمکرات مخالفت، و ۴۲ سناتور دمکرات موافقت خود را با این طرح اعلام کردند. در ۲ سپتامبر ۲۰۱۵، با اعلام حمایت سناتور باربارا میکولسکی از این توافق، اوباما رأی کافی برای پیشگیری سنا از شکستن وتوی خود را به دست آورد و بدین ترتیب سنا نمی توانست جلوی پیشبرد این طرح را بگیرد. با اعلام نظر سه سناتور دیگر در ۸ سپتامبر، تضمین شد که سنا نخواهد توانست به این طرح رأی مخالف بدهد. در ۱۰ سپتامبر، سنا با ۵۸ رأی موافق و ۴۲ رأی مخالف، از پیشبرد طرح عدم موافقت با توافق با ایران، بازماند و این طرح به رأی گذاشته نشد. با این وجود، یک روز بعد مجلس نمایندگان آمریکا قطعنامهٔ تأیید توافق با ایران را با ۲۶۹ رأی مخالف در مقابل ۱۶۲ رأی موافق رد کرد که با توجه به به رأی گذاشته نشدن طرح در سنا، تأثیری در اجرای آن نداشت. در روز پنچشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۴ در آخرین تلاش جمهوری خواهان مجلس سنای ایالات متحده در کسب آرا برای یک متمم به منظور رد کردن برجا
م شکست خوردند. این متمم ایران را پیش از برداشته شدن تحریم های ایالات متحده مستلزم به رسمیت شناختن کشور اسرائیل و آزاد کردن اتباع آمریکایی می کرد. این متمم نیاز به ۶۰ رأی داشت اما با آرا ۵۳ به ۴۵ شکست خورد. میچ مکانل پیش از رای گیری به نزدیک بینی کاخ سفید در برابر میلیاردها دلاری که به خزانه ایران برای استفاده در تروریسم روانه خواهد شد اعتراض کرد، اما دموکرات ها به بیان هری رید، رهبر دموکرات سنا، این تلاش را یک «رای گیری نمایش بدبینی» عنوان کردند. هرچند آخرین مهلت برای رای گیری دربارهٔ این توافق پنجشنبه بود، اما کنگره هنوز می توانست تاکتیک های دیگری را برای مخالفت به کار ببندد. همزمان خبرگزاری های ایران نیز از سومین و آخرین دور از رأی گیری نمایندگان سنا برای رد برجام خبر دادند. به گزارش خبرگزاری های ایران پیش از رأی گیری نهایی طرح رد برجام، در مورد متمم پیشنهادی برای منوط شدن رفع تحریم های ایران به آزادی اتباع آمریکایی زندانی در ایران و همچنین به رسمیت شناختن اسرائیل از سوی ایران، رأی گیری شد. این متمم را میچ مکانل، رهبر اکثریت جمهوری خواه سنا ارائه کرده بود. طرح متمم مذکور با ۵۳ رأی موافق و ۴۵ رأی مخالف، رأی
نیاورد. پس از آن، طرح رد برجام نیز با ۵۶ رأی موافق، ۴۲ رأی مخالف، در مجلس سنای آمریکا رد شد و باراک اوباما، بدون استفاده از حق وتوی خود، اجازهٔ اجرایی کردن برنامه جامع اقدام مشترک را دریافت نمود. روز پنجشنبه یکم اکتبر ۲۰۱۵ در مجلس نمایندگان ایالات متحده طرحی به رأی گذاشته شد که پیش از پرداخت غرامت ۴۰ میلیارد دلاری ایران که دادگاه های آمریکا برای «قربانیان حملات تروریستی مورد حمایت ایران» تعیین کرده اند، رئیس جمهور حق لغو تحریم ها را ندارد. سال ۲۰۱۴ دادگاه نیویورک حکم برداشت غرامت ۱ میلیارد و ۷۵۰ میلیون دلاری از اموال بلوکه شده ایران را داد تا بین خانواده کشته شدگان حملات تروریستی همچون بمب گذاری سال ۱۹۸۳ در پایگاه تفنگداران دریایی آمریکا در بیروت تقسیم شود. این طرح غرامت ۴۰ میلیاردی با ۲۵۱ رأی موافق و ۱۷۳ رأی مخالف در مجلس نمایندگان با اکثریت جمهوری خواه تصویب شد اما احتمال تصویب آن در سنا کم بود و همچنین اوباما نیز می توانست آن را وتو کند. برجام در مجلس ایران. یکی از مسائل مناقشه برانگیز دربارهٔ برجام، تصویب آن در مجلس ایران بود. مجلس که در چند هفته از تابستان ۱۳۹۴ تعطیل بود و مسئول تصویب یا رد برجام در ایرا
ن شناخته می شد که البته حسن روحانی، عباس عراقچی و محمدباقر نوبخت گفتند که نیازی به تصویب برجام در مجلس نیست. اما چند روز بعد در ۱۲ شهریور ۱۳۹۴ سید علی خامنه ای، رهبر ایران تأکید کرد که مصلحت نیست مجلس از موضوع برجام کنار گذاشته شود. بر همین اساس مجلس ایران، کمیسیون ویژه ای برای بررسی برجام تشکیل داد. این کمیسیون ۱۵ عضو داشت و ریاست آن بر عهده علیرضا زاکانی بود و اکثریت اعضاء آن را نمایندگان مخالف برجام تشکیل می دادند. در طول جلسات این کمیسیون، صاحب نظران سیاسی، اقتصادی، حقوقی و هسته ای به جلسه دعوت شده و به اظهار نظر پرداختند. محمدجواد ظریف، رئیس تیم مذاکره کننده هسته ای، سعید جلیلی، رئیس سابق تیم مذاکره کننده هسته ای، علی شمخانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، عباس عراقچی، فریدون عباسی، مجید تخت روانچی از اعضاء تیم مذاکره کننده هسته ای، سید محمود علوی، وزیر اطلاعات، علی باقری، علی اکبر صالحی، رئیس سازمان انرژی اتمی، ولی الله سیف، رئیس بانک مرکزی و … بخشی از افرادی بودند که در جلسات این کمیسیون حضور می یافتند. همچنین یوکیا آمانو دبیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی نیز با حضور در کمیسیون برجام به ارائه نظرات خود پر
داخت. نهایتاً پس از یک ماه در ۱۲ شهریور ۱۳۹۴، گزارش کمیسیون برجام در صحن علنی مجلس قرائت گردید. گزارشی که اکثر نمایندگان معتقد بودند به صورت یکجانبه و توسط تیم سعید جلیلی نگاشته شده است. حتی پنج تن از اعضاء کمیسیون برجام با مفاد این گزارش مخالفت کرده و آن را مردود دانستند و در این رابطه بیانیه ای صادر کردند. این بیانیه به امضای علاء الدین بروجردی، نماینده مردم بروجرد و رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، غلامرضا تاجگردون، نماینده مردم گچساران، مسعود پزشکیان، نماینده مردم تبریز، عباسعلی منصوری آرانی، نماینده مردم کاشان و منصور حقیقت پور نماینده مردم اردبیل رسیده بود. ابهاماتی که در رابطه با گزارش کمیسیون برجام وجود داشت، منجر به طولانی شدن بازهٔ بررسی برجام در مجلس گردید و حتی برخی از مراجع تقلید از جمله ناصر مکارم شیرازی، از این تعلل انتقاد کرده و آن را مایهٔ ضمان دانستند، تمام موارد مذکور موجب گردید تا کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس به ریاست علاء الدین بروجردی وارد عمل شده و طرح «اقدام متناسب و متقابل دولت در اجرای برجام» را به مجلس ارائه نمود. ادعای تهدید صالحی و ظریف به مرگ. طی این جلسه، علی ا
کبر صالحی و رسانه های اصلاح طلب ادعا کردند که او و محمد جواد ظریف از سوی روح الله حسینیان از مخالفان برجام طرح تهدید به مرگ شدند. صالحی در صحن مجلس گفت: «الان یک برادر عزیزی آمده اینجا و با قسم جلاله می گوید که شما را می کشیم و در رآکتور اراک رویتان سیمان می ریزیم.» نمایندگان منتقد برجام در مجلس بلند شده و صالحی را دروغگو خطاب کردند. رسایی گفت که حرف های حسینیان شوخی بوده و در حال خنده و قهقه بیان شده است. مجید انصاری معاون پارلمانی رئیس جمهور نیز تهدید شدن ظریف و صالحی به مرگ توسط برخی نمایندگان مجلس را تأیید کرد. ابوذر ندیمی، نماینده لاهیجان در مجلس این تهدید را از شوخی های رایج در مجلس توصیف کرد که صالحی آن را جدی گرفته است. انعکاس این رویداد در شبکه های اجتماعی، گسترده بود و علی مطهری رویداد روز یکشنبه ۱۹ مهر دربارهٔ تهدید صالحی و ظریف به مرگ را ناگوار خواند. روح الله حسینیان بعداً با صدور بیانیه ای ماجرا را توضیح داد و اظهار داشت که چون ظریف و صالحی با از بین بردن بخشی از توانمندی هسته ای بازدارندهٔ ایران ممکن است باعث تسهیل امکان حمله اسرائیل به ایران شده باشند به آن ها گفته که اگر اسرائیل بعد از برجام