Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی راهپیمایی می کنند و سپس در آنجا به طور معمول رئیس جمهور ایران در مناسبت سالگرد انقلاب سخنرانی می کند. اهمیت. در سی و هفتمین سالگرد انقلاب، چهارصد و پنجاه مهمان از ۲۸ کشور جهان، که اکثر آنها دانشمندان، سیاستمداران و تأثیرگذاران از کشورهای اروپایی شامل آلمان، فرانسه، اسپانیا، بلژیک، کرواسی، هلند، و همچنین آمریکایی ها و آفریقایی ها بودند، در این راهپیمایی به عنوان مهمانان ویژه شرکت کردند. این رویداد توسط بیش از ۵٬۰۰۰ عکاس و فیلمبردار، از جمله ۲٬۰۰۰ روزنامه نگار محلی و ۲۸۰ خارجی در تهران، و بیش از ۱٬۰۰۰ خبرنگار در تمام شهرهای دیگر ایران پوشش داده شده است. سید علی خامنه ای، حضور گسترده مردم ایران در راهپیمایی سالانه بهمن ماه را نشانه ای از مقاومت و حمایت مردم ایران از «آرمانهای انقلاب» می داند. پوشش رسانه ای. وقایع این روز بازتاب های جهانی در رسانه هایی نظیر بی بی سی، خبرگزاری آسوشیتدپرس، شبکه ایران اینترنشنال، خبرگزاری شین هوآ، پایگاه خبری شانگهای دیلی، خبرگزاری فارس، ایرنا، خبرگزاری تسنیم، خبرگزاری ترند جمهوری آذربایجان، خبرگزاری رویترز، شبکه المیادین، الجزیره مباشر، سی ان ان و پایگاه خبری البوابه دارد. رسانه
های داخلی ایران و به ویژه صدا و سیمای جمهوری اسلامی در دهه فجر تبلیغات گسترده ای برای حضور مردم در راهپیمایی دهه فجر انجام می دهد و ویژه برنامه های تلویزیونی به آن اختصاص می دهد. از طرفی برخی رسانه های خارجی که حکومت جمهوری اسلامی ایران آن ها را اپوزیسیون نظام می خواند، این راهپیمایی را کوچک و صرفاً تبلیغات حکومتی می دانند.
مِهمِت فِردا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه ترک تبار اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. والدین وی اصالتاً از ترک های قبرس هستند. وی در سال ۱۹۶۳ در چلسی چشم به جهان گشود. در سن شش سالگی، مادرش او را به قبرس، جایی که پدرش در آنجا وزیر کشاورزی بود، برد. متعاقب تلاش برای ترور پدرش، زمانی که او ۱۲ ساله بود، به همراه خانواده به لندن بازگشت. فردا در رشته روانشناسی و کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی به تحصیل پرداخت. سپس شروع به بازی در تبلیغات تلویزیونی کرد و در نهایت در آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی لندن پذیرفته و با مدرک کارشناسی ارشد در رشته بازیگری فارغ التحصیل شد. از آثاری که وی در آن نقش داشته می توان به مجموعه تلویزیونی ام آی فایو و فیلم های هفت تیر و اویتا اشاره کرد. فردا همچنین تهیه کنندگی آثاری نظیر بدل شیطان و نامیزه را به انجام رسانده است.
جنگ داخلی کردستان عراق که در فرهنگ سیاسی کردها با نام جنگ برادرکشی (به کردی: "شه ڕی براکوژی") شناخته می شود، به درگیری نظامی میان جناح های سیاسی رقیب در کردستان عراق در سال های میانی دههٔ ۱۹۹۰ گفته می شود که طی آن به طور عمده دو جریان حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان با یکدیگر به درگیری نظامی پرداختند. پس از گذشت دوره ای، نیروهای نظامی حکومت های ایران، عراق آمریکا و ترکیه نیز به این درگیری ها پیوستند بین ۳ هزار تا ۵ هزار شبه نظامی و غیرنظامی در این جنگ کشته شدند، اما منابع محلی از کشته شدن ۸ هزار نفر غیرنظامی در جریان بیش از سه سال درگیری صحبت می کنند. پس زمینه. خودمختاری در کردستان عراق در واقع از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی تحت عنوان "اقلیم خودمختار کردستان" به دنبال توافق "پیمان خودمختاری" میان حکومت عراق و رهبران کرد عراقی برقرار شده بود. شورای قانونگذاری در شهر اربیل با اعتبار اسمی در مناطق کردنشین اربیل، دهوک و نیز در سلیمانیه تأسیس شده بود. درگیری های نظامی متعدد میان کردهای خواهان خودمختاری و نیروهای حکومت عراق تا زمان خیزش ۱۹۹۱ در عراق تداوم یافت و مسئلهٔ تأمین امنیت پناهجویان کرد منجر به صدور
قطعنامه ۶۸۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد شد که سبب توجیه انجام عملیات تأمین آسایش به منظور تأمین امنیت اقلیم کردستان عراق در جریان حملات نیروی هوایی می شد و به طور همزمان کمک رسانی به پناهجویان کرد نیز که از آزار و اذیت فرار کرده بودند انجام می شد. منطقهٔ پرواز ممنوع دهوک و اربیل را پوشش می داد، اما سلیمانیه و کرکوک را شامل نمی شد. این مسئله زمینه ساز بروز زنجیره درگیری های خونین بعدی میان نیروهای عراقی و نیروهای کرد شد. اندک زمانی پس از آن، توازن قوا به دشواری برقرار شد و عراق نیروهای نظامی و کارمندان حکومتی خود را از در اکتبر ۱۹۹۱ از منطقه خارج ساخت. از آن زمان به بعد کردستان عراق تحت رهبری دو حزب کردی عمده، حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان، خارج از کنترل بغداد به یک منطقهٔ مستقل دوفاکتو تبدیل شد. اقلیم کردستان عراق از آن زمان پرچم و سرود ملی ویژهٔ خود را برگزید. اقلیم کردستان عراق انتخابات پارلمانی خود را در ۱۹۹۲ برگزار کرد. حزب دموکرات کردستان عراق اکثریت آراء را در مناطق دهوک و اربیل به دست آورد، در حالی که اتحادیهٔ میهنی کردستان در مناطق سلیمانیه و دیاله (به ویژه خانقین و کفری) رأی گسترد
ه ای آورد. در نتیجهٔ این انتخابات پارلمان کردستان میان اتحادیهٔ میهنی کردستان به رهبری جلال طالبانی و حزب دموکرات کردستان عراق به رهبری مسعود بارزانی دوشقه شد. حکومت عراق پس از خارج ساختن نیروهایش از کردستان در اکتبر ۱۹۹۱، برنامهٔ محاصرهٔ اقتصادی اقلیم کردستان را به اجرا گذاشت که محدودیت های نفتی و غذایی را شامل می شد. افزون بر این تحریم های سازمان ملل متحد در قبال عراق نیز تأثیر گسترده ای بر اقتصاد کردستان گذاشت و از تجارت میان کردها و ملت های دیگر جلوگیری می کرد، چنان که تمام مبادلات اقتصادی میان کردستان عراق و جهان خارج از طریق بازار سیاه انجام می گرفت. درگیری حزب دموکرات کردستان و اتحادیهٔ میهنی در مه ۱۹۹۴. درگیری میان دو جناح در مه ۱۹۹۴ بروز کرد. این درگیری نزدیک به ۳۰۰ کشته بر جای گذاشت. در خلال سال بعد، نزدیک به ۲ هزار نفر در درگیری های دو طرف کشته شدند. به گفتهٔ روبرت بائر مأمور سی آی ای، اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران حمایت محدودی از حزب دموکرات کردستان انجام دادند و به نیروهای این حزب اجازه دادند تا از خاک ایران برای حملاتشان استفاده کنند. قتل طرح ریزی شدهٔ صدام حسین. در ژانویهٔ ۱۹۹۵، روبرت
بائر مأمور سی آی ای به همراه تیم ۵ نفره اش به شمال عراق سفر کرد تا پایگاه سی آی ای را در کردستان مستقر کند. وی با رهبری کردستان ارتباط ایجاد کرد و میان بارزانی و طالبانی برای مذاکره میانجی شد. در این زمان، بائر با یک ژنرال عراقی که طرحی برای کشتن صدام حسین داشت ارتباط گرفت. طرح وی بدین صورت بود که یگانی متشکل از ۱۰۰ نیروی عراقی خائن به صدام را متحد کرده و در هنگام عبور صدام از پلی در نزدیکی تکریت، وی را بکشد. بائر این طرح را به اطلاع مقامات واشینگتن رساند، اما پاسخی دریافت نکرد. پس از سه هفته، نقشه مورد تجدید نظر قرار گرفت. نقشهٔ جدید بدین صورت بود که نیروهای کرد از شمال عراق حمله ای را تدارک ببینند و در این زمان نیروهای عراقی یکی از کاخ های صدام را با تانک نشانه رفته و رهبر عراق را بکشند. بائر این نقشه را هم به واشینگتن مخابره کرد، اما پاسخی دریافت نداشت. در روز ۲۸ فوریه، ارتش عراق در آماده باش کامل قرار گرفت. در برابر، نظامیان ایران و ترکیه نیز در آماده باش قرار گرفتند. بائر مستقیماً از تونی لیک مشاور امنیت ملی پیامی دریافت داشت مبنی بر اینکه عملیات وی در معرض خطر است. این اخطار به اطلاع متحدان عراقی و کرد
بائر رسانده شد. بارزانی پس از دریافت این اطلاعات جدید، از نقشهٔ حمله عقب نشینی کرد و نیروهای اتحادیهٔ میهنی کردستان به رهبری طالبانی را وانهاد تا به تنهایی آن را انجام بدهند. افسران ارتش عراق که در پی قتل صدام بودند، اینگونه در معرض خطر افتاده، و پیش از آنکه بتوانند عملیاتشان را به پیش ببرند، بازداشت و سپس اعدام شدند. با این حال حملهٔ اتحادیهٔ میهنی مطابق با برنامه انجام شد و نیروهای پیشمرگ اتحادیهٔ میهنی توانستند سه لشکر ارتش عراق را نابود، و ۵ هزار نفر اسیر بگیرند. علی رغم درخواست بائر برای پشتیبانی آمریکا از این حمله، پیشنهادی از سوی آمریکا صورت نگرفت و در نهایت نیروهای کرد مجبور به عقب نشینی شدند. بائر به سرعت از عراق فراخوانده شد و به طور مختصر در ارتباط با تلاش برای قتل صدام حسین مورد بازجویی قرار گرفت. احتمالاً وی بعداً پاکسازی شده باشد. حملهٔ ارتش عراق در ۱۹۹۶. اگرچه پارلمان کردستان در مه ۱۹۹۶ دست از کار کشید، اما آتش بس شکننده میان اتحادیهٔ میهنی کردستان و حزب دموکرات کردستان عراق تا پایان تابستان ۱۹۹۶ ادامه یافت. در این دوره، به حکومت عراق از سوی حزب دموکرات کردستان عراق اجازه داده شد تا مسیر قاچاق
ی را از درون حوضهٔ رودخانهٔ خابور به منظور صادرات غیرقانونی نفت ایجاد کند. بارزانی و شریکانش شانس مالیات گیری بر روی این تجارت را از آن خود کردند و در ازای آن این امکان را برای حکومت عراق فراهم کردند که هفته ای چندین میلیون دلار عایدات داشته باشد. این مسئله سبب ایجاد درگیری با اتحادیهٔ میهنی کردستان بر سر کسب منفعت از صادرات و واردات کردستان شد. اگرچه دو حزب به توافق رسیدند که مسیر قاچاق عراق-ترکیه باید میان دو گروه تقسیم شود، اما حزب دموکرات کردستان عراق تلاشش را برای ایجاد کنترل بیشتر بر عبور کالا در داخل کردستان ادامه داد. طالبانی نیز اتحادی را با ایران ایجاد کرد که به آن ها اجازه می داد تا تهاجماتشان را علیه حزب دموکرات کردستان ایران در ۲۸ ژوئیه از شمال عراق هدایت کنند. بارزانی با چشم انداز جنگ علیه ایران و اتحادیهٔ میهنی کردستان، از صدام حسین تقاضای مساعدت کرد. صدام نیز که این موقعیت را شانسی برای کنترل مجدد شمال عراق می دید، درخواست بارزانی را پذیرفت. در روز ۳۱ اوت، ۳۰ هزار نیروی عراقی به رهبری لشکر زرهی گارد ریاست جمهوری عراق به همراه نیروهای حزب دموکرات کردستان عراق، به ۳ هزار نفر پیشمرگ اتحادیهٔ میهن
ی کردستان در اربیل به رهبری کوسرت رسول علی حمله کردند. اربیل تصرف شد و نیروهای عراقی ۷۰۰ نفر از نیروهای پیشمرگ اتحادیهٔ میهنی کردستان و نیز کنگرهٔ ملی عراق، گروهی مخالف در خارج از اربیل را اعدام کردند. این حمله بر ترس آمریکا از امکان وقوع نسل کشی کردها، به مانند نسل کشی ۱۹۸۸ و ۱۹۹۱ افزود. این حرکت همچنین همچنین نقض آشکار قطعنامه ۶۸۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد از سوی صدام بود که سرکوب اقلیت های قومی عراق را ممنوع اعلام کرده بود. در پاسخ، مقامات دولت بیل کلینتون در ۳ سپتامبر عملیات ضربت صحرا را آغاز کردند که طی آن کشتی های آمریکایی و بمب افکن های بی-۵۲ استراتوفورترس، ۲۷ موشک کروز را به سوی پایگاه های نیروی هوایی عراق در جنوب این کشور پرتاب کردند. روز بعد، ۱۷ موشک کروز دیگر نیز از کشتی های آمریکایی به سوی پایگاه های نیروی هوایی عراق پرتاب شد. ایالات متحده همچنین جنگنده های خود و نیز یک ناو هواپیمابر را در منطقهٔ خلیج فارس مستقر کرده و وسعت منطقهٔ پرواز ممنوع جنوبی نیز تا مدار ۳۳ درجه شمالی به سوی شمال افزایش یافت. "برای اطلاعات بیشتر در این زمینه، نگاه کنید به: عملیات ضربت صحرا." پس از آنکه کنترل اربیل به حزب د
موکرات کردستان عراق واگذار شد، نیروهای عراقی از مناطق کردنشین عقب نشینی کرده و به موقعیت اولیهٔ خود بازگشتند. حزب دموکرات کردستان اقدام به بیرون راندن اتحادیهٔ میهنی کردستان از پناه گاه های دیگرش کرده و با کمک نیروهای عراقی در روز ۹ سپتامبر سلیمانیه را تصرف کرد. جلال طالبانی و اتحادیهٔ میهنی به سوی مرزهای ایران عقب نشینی کرده، و نیروهای آمریکایی ۷۰۰ نفر از افراد کنگرهٔ ملی عراق و ۶ هزار نفر از کردهای طرفدار غرب را از شمال عراق خارج ساختند. در ۱۳ اکتبر، سلیمانیه از سوی نیروهای اتحادیهٔ میهنی کردستان، گفته می شود با پشتیبانی نیروهای ایران بازپس گرفته شد. مداخلهٔ ترکیه. درگیری ها میان حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان در زمستان نیز ادامه پیدا کرد. چیزی که مسئله را پیچیده تر می کرد این بود که حزب کارگران کردستان (پ.ک. ک) در عراق حضور داشت. پ.ک. ک که با اتحادیهٔ میهنی کردستان روابط دوستانه ای داشت، مبارزه با حمایت کنندگان از حزب دموکرات کردستان را آغاز کرد. ارتش ترکیه نیز مدعی شد که پ.ک. ک به شهروندان آشوری حامی حزب دموکرات حمله می کند و در ماه مه در اقدامی خشونت بار در تلاش برای ریشه کنی حزب کارگر
ان کردستان در کردستان عراق، عملیات چکش را به اجرا گذاشت. اگرچه گفته می شود که این عملیات تلفات سنگینی برای پ.ک. ک به همراه داشت، اما این حزب به فعالیتش در کردستان عراق ادامه داد. در ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۷، نیروهای ترکیه بار دیگر وارد کردستان عراق شدند و با ادعای تلاش برای وضع آتش بس بین طرفین، به مواضع اتحادیهٔ میهنی کردستان و حزب کارگران کردستان حمله کردند. عملیات دوم نیز تلفات سنگینی به پ.ک. ک وارد آورد و در نهایت مذاکرات آتش بس میان اتحادیهٔ میهنی کردستان و حزب دموکرات کردستان عراق آغاز شد. به رغم آتش بس، درگیری جدیدی میان طرفین آتش بس، حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان در اکتبر و نوامبر درگرفت. در این دور از درگیری ها ۱۲۰۰ نیروی دو طرف کشته و ۱۰ هزار نفر از خانه های خود آواره شدند. در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۷، حزب دموکرات کردستان آتش بس یک جانبه اعلام کرد. اتحادیهٔ میهنی نیز اگرچه به طور رسمی اعلام آتش بس نکرد، اما اعلام کرد که نیروهایش باید به ترک منازعه احترام گذارند، هرچند مدعی شد که نیروهای حزب دموکرات کردستان عراق در ۲۵ نوامبر با حمله به مواضع اتحادیهٔ میهنی ترک منازعه را نقض کرده اند. پی آمدها. در سپ
تامبر ۱۹۹۸، جلال طالبانی و مسعود بارزانی در توافقی با میانجیگری ایالات متحده موسوم به پیمان واشینگتن، معاهدهٔ صلح رسمی امضاء کردند. بر مبنای این پیمان، دو حزب توافق کردند که درآمد و قدرت را با یکدیگر تشریک کنند، با استفادهٔ حزب کارگران کردستان از شمال کردستان مخالفت کنند، و به نیروهای عراقی اجازه ندهند وارد مناطق کردنشین شوند. ایالات متحدهٔ آمریکا نیز متعهد شد تا از نیروهای نظامی اش برای حفاظت از کردها در برابر احتمال تجاوز صدام حسین استفاده کند. در همین زمان، پیاده سازی برنامهٔ نفت در برابر غذا درآمدی را برای شمال عراق ایجاد کرد و امکان ارتقای استانداردهای زندگی را فراهم ساخت. کردستان عراق تا پیش از آنکه گروه تروریستی انصارالاسلام در دسامبر ۲۰۰۱ در منطقه ایجاد شود و درگیری های جدیدی را ایجاد کند، به یک منطقهٔ نسبتاً آرام تبدیل شد. تقریباً یک ماه پس از آن، بیل کلینتون قانون آزادی عراق را امضاء کرد و امکان کمک نظامی به گروه های اپوزیسیون عراقی، و از آن جمله حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان ایجاد شد. حزب دموکرات کردستان عراق تخمین زده است که از اکتبر ۱۹۹۶ تا اکتبر ۱۹۹۷، نزدیک به ۵۸ هزار نفر از
طرفدارانش از مناطق تحت کنترل اتحادیهٔ میهنی اخراج شده ند. اتحادیهٔ میهنی نیز اعلام کرده است که ۴۹ هزار نفر از طرفدارانش از اوت ۱۹۹۶ تا دسامبر ۱۹۹۷ از مناطق تحت کنترل حزب دموکرات کردستان عراق اخراج شده اند. اتحادیهٔ میهنی کردستان و حزب دموکرات کردستان پس از آن در جریان اشغال عراق در سال ۲۰۰۳ همکاری کردند و نیروهای عراقی را با کمک نیروی هوایی آمریکا مسیریابی کرده و بیشتر منطقهٔ شمال عراق، شامل شهرهای کرکوک و موصل را تحت تسلط خود درآوردند. پس از اشغال، مسعود بارزانی به عنوان رئیس حکومت اقلیم کردستان و جلال طالبانی نیز به عنوان رئیس جمهور عراق انتخاب شدند.
تریستان ریسک بازیگر زن اهل کانادا است که بیشتر برای ایفای نقش در فیلم های سبک ترسناک نظیر «مری آمریکایی» و مانیا شناخته شده است.
گندم زارها یا مزارع گندم () یک سری از ده ها نقاشی نقاش هلندی پسا دریافتگرا، وَنسان وَن گوگ می باشد، اتصال به طبیعت، قدردانی از کارگران دستی که از عمده سوژه ها و الگوی این نقاش است در این تصویر هم به خوبی نمایان است، مزرعهٔ گندم هنرمند، نشان دهندهٔ پیشرفت او به عنوان یک هنرمند طراح خرمنهای گندم یکنواخت و خسته کننده در سال ۱۸۸۵ در هلند، به طرح های رنگارنگ و چشم نواز است، یک نقاشی دراماتیک از آرل، سن رمی و اور سور آواز فرانسه.
درختان زیتون () مجموعه ای متشکل از دست کم، ۱۵ نقاشی از درختان زیتون می باشد که توسط نقاش مشهور هلندی پسا دریافتگرا، وَنسان وَن گوگ خلق شده است. ون گوگ، این طرح ها را عمدتاً در منطقهٔ سن رمی - که بنا بر خواست خودش - در آسایشگاه آنجا حضور داشت، به سال ۱۸۸۹ طراحی کرد. او از ماه مه ۱۸۸۹ تا مه ۱۸۹۰، در آن آسایشگاه اقامت داشت و نقاشی هایی از باغ های آنجا کشید و فراتر از دیوارهای آسایشگاه، در حالی که اجازه داشت بیرون از محوطه حضور داشته باشد، با چشم اندازی از درختان زیتون، درختان سرو و مزارع گندم مواجه شد. این نقاشی ون گوگ، درختان زیتون را در یک چشم انداز کوهستانی به نمایش می گذارد که به تعبیری، مکمل اثر دیگر نقاش، به نام شب پر ستاره است. ابعاد این اثر ون گوگ (۹۲ × ۷۲٫۵) سانتیمتر می باشد. نقاشی های درختان زیتون، برای ون گوگ، از اهمیت بسزایی برخوردار بودند. برخی از این مجموعه ها در ماه مه ۱۸۸۹، متجلی زندگی، استنباط و چرخهٔ حیات بودند؛ در حالی که، برخی دیگر از این طرح ها - از نوامبر ۱۸۸۹ - نمایانگر تلاش هنرمند برای نشان دادن احساساتش دربارهٔ مسیح و مصائب باغ جتسیمانی است. سن رمی. در ماه مه سال ۱۸۸۹، ون گوگ به شکل داوط
لبانه وارد آسایشگاه سنت پل نزدیک سن رمی گردید، او در آنجا به سلول های دیگر نیز دسترسی داشت و از آن ها به عنوان استودیو استفاده می کرد، در ابتدا به دلیل پناهندگی فوری، برای نقاشی بدون میله های پنجره اندکی محدود بود، او دنیا را از پنجره اتاقش می دید، عناصری همچون پیچک ها تحت پوشش و گستردگی درختها، یاس ها و زنبق ها و سوسن ها، در باغ. وقتی در خارج از دیوارهای آسایشگاه قرار گرفت، اقدام به طراحی و کشیدن نقاشی هایی با زمینهٔ مزارع گندم، باغ های زیتون و درختان سرو در حومه و اطراف آسایشگاه نمود که از ویژگی های بارز پروونس بودند، در طول یک دورهٔ یک ساله ون گوگ در حدود ۱۵۰ بوم را نقاشی کرد. رژیم غذایی و تحمیل زندگی آمیخته با پناهندگی در آسایشگاه باعث عدم ثبات و پایداری ون گوگ گردیده بود، خود ون گوگ در این باره گفته: «من در اینجا احساس شادی می کنم وقتی کار می کنم آن هم در بیرون و فضای باز، وقتی که اینجا می ایستم برای مدت های طولانی خوب، عادت ها و چیزهای خوب بسیار زیادی آموخته ام و برای بلند مدت این تنها درخواست من از زندگی است»، وقتی که روزگار او در سن رمی سپری می گردید مجبور شده بود تا بعضی از عادت ها و علایق خود را تغی
یر دهد، همانند نوشیدن قهوه، الکل، عادت غذا خوردن در ساعت های بد و غیرمناسب و تلاش های دوره ای در جهت استفاده از تربانتین و رنگ در آن شرایط حتی نحوهٔ ایستادن او ایدئال و طبیعی نبود، در جهت ترک محوطهٔ آسایشگاه نیاز به یک سری از مجوزهای لازم داشت، غذای او کاملاً مختصر بود و تقریباً همیشه تنها کمی نان و سوپ میل می کرد، از دیدگاه رسیدگی به وضع ظاهری در تمام آن سالی که در آنجا حضور داشت تنها دو ساعت در هفته برای استحمام وقت داشت، ون گوگ به دلیل بیماری اش دچار حملات دوره ای می گردید که احتمالاً ناشی از یک گونه از بیماری صرع بود، در اوایل سال ۱۸۹۰ یعنی همان زمانی که حملات بیماری اش شدت پیدا کرد به این نتیجه رسید که اقامت و پناهندگی اش در آسایشگاه کمکی به بهبود وضعیتش نخواهد کرد، به همین دلیل در ماه مه سال ۱۸۹۰ به جانب اور سور آواز در شمال پاریس عزیمت کرد. درختان زیتون، عنوان یک موضوع. نقاشی هایی با زمینهٔ حومهٔ شهر، زمینهٔ اطراف، درختان سرو و درختان زیتون ترمیم اتصال ون گوگ به طبیعت از طریق هنر است، او حداقل ۱۸ نقاشی در سال ۱۸۸۹ خلق کرد که عمدهٔ مضامین آن در رابطه با درخت مقدس زیتون می باشد که به شکل فراگیر در سراسر
جنوب فرانسه وجود دارند و پراکنده هستند.
دیشا واکانی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور هند است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آنها بازی کرده است، می توان به فیلم گل و آتش(۱۹۹۹)، دوداس(۲۰۰۲) و جودها اکبر(۲۰۰۸) اشاره نمود.
تیکو تالسانیا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور هند است. وی در فیلم ها اغلب نقش های فرعی را ایفا می کند و تاکنون در حدود ۲۰۰ فیلم سینمایی و سریال بازی کرده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به دوداس اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که تیکو تالسانیا در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
مامامو (به کره ای: 마마무؛ به انگلیسی: Mamamoo) گروه دخترانه کره ای است که در سال ۲۰۱۴، زیرنظر آربی دبلیو شکل گرفت و از چهار عضو تشکیل شده است: سولار، مونبیول، ویین و هواسا. این گروه در تاریخ ۱۸ ژوئن ۲۰۱۴، با انتشار ترانهٔ «آقای مبهم» به طور رسمی آغاز به کار کرد و به یکی از بهترین گروه های تازه کار در سال ۲۰۱۴ تبدیل شد. این گروه به خاطر اجراهای خود در سبک های رترو، جاز و آراندبی و آواز قوی شناخته می شود. ترانه شناسی. آلبوم های کره ای آلبوم های ژاپنی
آمُل پالِکار (؛ زادهٔ ۲۴ نوامبر ۱۹۴۴) هنرپیشه و کارگردان اهل کشور هند است. از فیلم هایی که وی کارگردانی کرده، می توان به معما اشاره نمود. جوایز. وی تاکنون برنده جوایزی همچون جایزه فیلم فیر بهترین بازیگر مرد و جوایز فیلم فیر شده است. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که آمل پالکار در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
دیپانیتا شارما (؛ زادهٔ ۲ نوامبر ۱۹۷۹) سوپرمدل و هنرپیشه اهل کشور هند است. وی برای نخستین بار در سال ۲۰۰۲ بازیگری را با بازی در فیلم ۱۶ دسامبر تجربه کرد. او در فیلم های خانم ها بر علیه ریکی باهل، غیرممکن، برادرم... نیکل، قلب و عاشقانه، زوج شکن، جنگ، ناسازگار و انگیزه هم بازی کرده است.
راجندرانات زوتشی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور هند است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به هولی اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که راجندرانات زوتشی در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
شکوفه های بادام () یک مجموعه از چند نقاشی مربوط به شکفتن شکوفه های درختان بادام اثر نقاش هلندی پسا دریافتگرا، وَنسان وَن گوگ می باشد که بین سال های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۰ در منطقهٔ سن رمی و آرل در جنوب فرانسه طرح گردید. شکوفه های درختان از سوژه های خاص و مورد علاقهٔ ون گوگ بود. آنها بیداری و امید را نوید می دادند. او از منظر زیبایی شناختی از آن ها لذت می برد و نقاشی کردن شکوفه های درختان را دوست داشت. شکوفه های بادام، بازتاب نقاشی ژاپنی و تلفیق آن در سبک امپرسیونیست است، ون گوگ "شکوفه های بادام" را برای تبریک تولد برادر زاده اش کشیده است. ابعاد این اثر نقاش (۷۳٫۵ × ۹۲) سانتیمتر می باشد.
نشان های ملی سپاس و یادمان از نشان های افتخار در ایران هستند که طبق قانون و بر اساس آیین نامه «اعطای لوح تقدیر توسط رئیس جمهور» مصوب جلسه هیئت وزیران مورخ ۳۰/۸/۱۳۸۹ به تشخیص نهادها و با امضای رئیس جمهور به افراد واجد شرایط اعطا می شود. لوح سپاس به دلیل ارائه خدمات ارزنده در مقاطع خاص یا استمرار در انجام فعالیت های شایسته به اشخاص اعطاء می شود. لوح یادمان به بستگان اشخاصی که در مسیر تحقق آرمان ها و حفظ ارزش های انقلاب اسلامی، دفاع از کشور، انجام ایثارگرانه مأموریت ها و ارائه خدمت داوطلبانه، جان خود را از دست داده اند اعطا می شود. اولویت بستگان برای دریافت لوح یادمان به ترتیب همسر، فرزندان و پدر و مادر تعیین می شود و در صورت تعدد، اولویت با افراد مسن می باشد. لوح های سپاس و یادمان، به دو درجه «زرین» و «سیمین» تقسیم می شوند. تعداد افرادی که تاکنون این نشان ها را دریافت کرده اند به هزار نفر نمی رسد.
سِوِنتین (به انگلیسی: Seventeen)، یک گروه موسیقی کی-پاپ است که در سال ۲۰۱۵ و زیرنظر پلدیس اینترتینمنت، شکل گرفت. ۱۳ عضو این گروه، در سه زیرمجموعهٔ «هیپ-هاپ»، «وکال» و «اجرا»، به فعالیت می پردازند. اعضای گروه در ترانه سرایی، تهیه کنندگی و طراحی رقص ترانه های خود، نقش فعالی دارند. نام. نام «سونتین» به معنی هفده، از فرمول «۱۳ عضو + ۳ زیرگروه + ۱ گروه» گرفته شده است، که نشان می دهد چگونه ۱۳ عضو قرار گرفته شده در سه واحد مختلف، کنار هم قرار می گیرند تا یک گروه منسجم را تشکیل دهند. اعضا. زیرمجموعهٔ هیپ-هاپ. لیدر گروه، لیدر زیرمجموعهٔ هیپ-هاپ* زیرمجموعهٔ وکال. لیدر زیرمجموعهٔ وکال* زیرمجموعهٔ اجرا. لیدر زیرمجموعهٔ اجرا*
نبردهای پایانی تئاتر اروپایی جنگ جهانی دوم پس از تسلیم قطعی آلمان نازی به متفقین ادامه یافت که توسط فیلد مارشال ویلهلم کایتل در ۸ مه ۱۹۴۵ در کارلشورست برلین امضا شد. جدول زمانی تسلیم و مرگ و میرها. نیروهای متفقین شروع به اسیر کردن تعداد زیادی از نیروهای محور کردند: در ماه آوریل ۱۹۴۵ تعداد کل اسیران در جبهه غرب که توسط متفقین غربی به اسارت درآمدند ۱۵۰۰۰۰۰ نفر بودند. در همان ماه آوریل در آخرین مبارزه تعداد حداقل ۱۲۰۰۰۰ سرباز آلمانی توسط متفقین غربی در آخرین نبرد جنگ در ایتالیا به اسارت درآمدند. در سه یا چهار ماه تا پایان ماه آوریل بیش از ۸۰۰۰۰۰ سربازان آلمانی در جبهه شرقی تسلیم شدند. در اوایل ماه آوریل برای اولین بار متفقین-اداره رینوزنلاجرز ("Rheinwiesenlagers) د"ر غرب آلمان تأسیس شد تا به محلی برای نگه داری از صدها هزار نفر از دستگیر یا تسلیم شدگان نیروهای محور باشد. ستاد عالی نیروهای اعزامی متفقین (SHAEF) همه زندانیان را به عنوان نیروهای دشمن خلع سلاح شده طبقه بندی نمود و نه با عنوان اسرای جنگی. این طبقه بندی برای دور زدن حقوقی کنوانسیون ژنو سال ۱۹۲۹ برای مراقبت از جنگجویان پیشین انجام شد. تا اکتبر، هزاران ن
فر بر اثر گرسنگی و قرار گرفتن در معرض بیماری جان خود را از دست دادند. اردوگاه های کار اجباری و پناهندگان: سربازان متفقین در آخرین ماه های جنگ و بلافاصله پس از آن تعدادی از اردوگاه های کار اجباری و بیگاری آلمان نازی را کشف کردند که مسئول مرگ حدود ۱۱ میلیون نفر بودند.['] شش میلیون نفر از قربانیان یهودی بودند (در سال ۱۹۴۵) رومانیایی ها، اسلاوها، همجنسگرایان، و اقلیت های مختلف و افراد معلول و همچنین دشمنان سیاسی رژیم نازی (به خصوص کمونیست ها) باقی پنج میلیون نفر قربانی را تشکیل می دادند.['] آلمان فنلاند را ترک کرد: در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ ارتش فنلاند توانست آخرین آلمانی ها را از فنلاند بیرون براند؛ که در نتیجه آن نیروهای آلمانی به نروژ عقب نشینی کردند. مرگ موسولینی: در ۲۷ آوریل سال ۱۹۴۵ نیروهای متفقین به نزدیکی میلان رسیدند و دیکتاتور بنیتو موسولینی توسط پارتیزان های ایتالیایی دستگیر شد. در این مناقشه او در تلاش برای فرار از ایتالیا به سوئیس به همراه یک گردان ضدهوایی آلمانی بود (که احتمالاً جاده ای را اشتباه رفتند). در ۲۸ آوریل، موسولینی در جیالیانو (محله ای از مزگرا اعدام شد)، دیگر فاشیست های دستگیرشده همراه او به دونگ
و برده شدند و در آنجا اعدام شدند. بدن کشته شدگان به میلان برده شد و در پیازاله شهر آویزان شدند. در ۲۹ آوریل، رودولفو گراتزیانی تمام فاشیست ایتالیایی را تسلیم نیروهای مسلح حاضر در کسرتا کرد. این شامل گروه لیگوریا ارتش بود. گراتزیانی وزیر دفاع موسولینی جمهوری اجتماعی ایتالیا بود. مرگ هیتلر: در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ میلادی، نبرد برلین درست به بالای سر هیتلر رسید؛ هیتلر متوجه بود که همه چیز را از دست داده و مایل نبود به سرنوشت موسولینی دچار شود. او در پناهگاه فروربانکر خود همراه با اوا براون شریک طولانی او که در آن زمان به مدت ۴۰ ساعت با او ازدواج کرده بود خودکشی کرد.#cite_note-FOOTNOTEBeevor2002342-5 هیتلر با دستور خود هرمان گورینگ و وزیر کشور هاینریش هیملر که هر کدام جداگانه سعی در کنترل و به دست گرفتن امور کشور در حال شکست رایش سوم را داشتند، از کار برکنار کرد. هیتلر جانشینان خود را به ترتیب زیر منصوب نمود: گروب آدمیرال کارل دونیتس به عنوان جدید "رئیس جمهور رایش" ("رئیس جمهور آلمان") و جوزف گوبلز را به عنوان صدراعظم جدید آلمان. اما گوبلز روز بعد خودکشی کرد و دونیتس را به عنوان تنها رهبر آلمان تنها گذاشت. تسلیم نیروهای