Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لشکرکشی گوادال کانال یک سری نبرد است در جنگ جهانی دوم که در تاریخ ۷ اوت سال ۱۹۴۲ با حمله ارتش متفقین به ویژه آمریکا به جزیره گوادال کانال و دو جزیره دیگر در جنوب جزایر سلیمان شروع شد.این اولین حمله بزرگ متفقین علیه امپراتوری ژاپن بود.این نبرد در ۹ فوریه سال ۱۹۴۳ با پیروزی متفقین و عقب نشینی ارتش امپراتوری ژاپن به پایان رسید. یک ماه پس از شکست ژاپن در میدوی نیروی دریایی شروع به ساخت یک پروازگاه (فرودگاه) در سواحل شمالی جزیره گوادالکانال کرد این فرودگاه بعدها هندرسون فیلد نام گرفت. ژاپن قصد داشت در این جزیره یک پایگاه نظامی بسازد و مسیر رفت و آمد آمریکا و استرالیا را به این ترتیب قطع کند. این پروازگاه در ماه پنجم ماه اوت سال ۱۹۴۲ کامل شد درست دو روز بعد آمریکا ۲۰۰۰۰ نیرو را دو جزیره نزدیک به گوادالکانال، جزایر فلوریدا و تولاگی پیاده کرد. تمامی نیروهای ژاپنی در تولاگی در اثر این حمله کشته شدند. در پروازگاه گوادالکانال ۲۵۰۰ نفر سازندگان این پروازگاه و ۲۰۵۰ نفر از نیروی دریایی مستقر بودند که با شروع حمله آمریکا به طرف جنگل عقب نشینی کردند. پس از حمله اولیه آمریکا، ژاپن برای بازپس گیری این جزیره در مدت ۶ ماه چندین
حمله دریایی بزرگ انجام داد و توانست ۳۲۰۰۰ سرباز در گوادالکانال پیاده کند اما به علت غرق شدن پیاپی شناور حمل و نقل ژاپن، نیروی دریایی این کشور نتوانست مواد غذایی و تسلیحات لازم را به سربازان مستقر در جزیره برساند. سرانجام پس از گذشت ۶ ماه در طی عملیات که-گو ژاپن موفق شد سربازان بازمانده را تعدادشان به ۱۰۰۰۰ نفر می رسید را از گوادالکانال نجات دهد. برآورد می شود که از حدود ۲۰۰۰۰ سرباز ژاپنی کشته شده در این جزیره ۱۵۰۰۰ نفر بر اثر گرسنگی و بیماری جان خود را از دست داده باشند.
دیوید اوهارا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل اسکاتلند است. وی از سال ۱۹۸۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به تحت تعقیب، هری پاتر و یادگاران مرگ - قسمت اول، شجاع دل، رفتگان، هتل رواندا، تریستان و ایزولد، متعلق به شیطان، به من برس، روز رستاخیز، ساخته شده، فرزند مادری، لینک و مجموعه تودورها اشاره کرد.
اینگرید پیت (؛ – ) یک هنرپیشه اهل لهستان بود. وی بین سال های ۱۹۶۴ تا ۲۰۱۰ میلادی فعالیت می کرد.
پاتریشا راوتلج (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۵۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "نیکلاس نیکلبی" اشاره کرد.
ادوارد وودوارد (؛ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۵۵ تا ۲۰۰۹ میلادی فعالیت می کرد. او در فیلم "عشق ابدی است"، "آقای جانسون"، "قهرمانان" و "" بازی کرده است.
رانی بارکر (؛ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. از مهمترین آثار بارکر برنامه طنز تلویزیونی رونی و رونی در شبکه بی بی سی بمدت ۱۵ سال و بازی در فیلم قهرمانان زندان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "هلیم" اشاره نمود.
کیتی برک (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، کمدین، نمایش نامه نویس و کارگردان تئاتر اهل انگلستان است. وی از سال ۱۹۸۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "الیزابت"، "سید و نانسی" و "بندزن خیاط سرباز جاسوس" اشاره کرد.
جیم کارتر (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۶۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از نقش آفرینی های معروف او می توان به بازی در مجموعه تلویزیونی "دانتون ابی" و "راه و رسم زندگی ما" و فیلم های "۱۰۲ سگ خالدار"، "یک ماه در کشور"، ""، "قطب نمای طلایی"، "جنگ شاد" و "چیزهای روشن جوان" در نقش شاه کولی ها اشاره کرد.
جوآن فروگات (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. از نقش آفرینی های معروف او می توان به بازی در مجموعه تلویزیونی پربینندهٔ دانتون ابی در نقشِ آنا اشاره کرد، وی برای بازی در این سریال برنده دو جایزه گلدن گلوب شده است. وی همچنین در "شروود" بازی کرده است.
سوزانا هارکر (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل بریتانیا است. از کارهایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به مجموعه "خانه پوشالی" و "نجات پیکاسو" اشاره کرد.
آرتور لووی (؛ – ) هنرپیشه انگلیسی بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ای مرد خوش شانس!" و "اتوبوس سفید" اشاره نمود.
ویرجینیا مکنا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه تئاتر، سینما و تلویزیون و نویسنده و فعال حیات وحش اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به درهای کشویی اشاره کرد.
کارولین مونرو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، و خواننده اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۶۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم "جنگ ستارگان ورای بعد سوم"، جاسوسی که دوستم داشت، سفر طلایی سندباد اشاره کرد.
جولیت استیونسون (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۷۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به "جولیا بودن"، "حقیقتاً، دیوانه وار، عمیقاً"، "نفرت انگیز"، "اما"، "فروید"، "دادگاه جزا"، "ساعت" و "راز موناکر" اشاره کرد.
حزبُ الدَّعوَة اسلامی یا حزب دعوت اسلامی سازمان سیاسی اسلام گرای شیعه در عراق است که در سال ۱۹۵۷ توسط سیدمرتضی عسگری و شاگردان و پیروان محمدباقر صدر تأسیس شد. این حزب ابتدا با هدف یک جنبش مذهبی اصلاح طلب پدیدار شد که به ترویج ارزش های اسلامی و مقابله با سکولاریسم می پرداخت. در دههٔ ۱۹۷۰ با افزایش جذابیت یافتن این حزب در بین جوانان و شخصیت های مذهبی و سرکوب آن از سوی حکومت حزب بعث، الدعوه به جریانی انقلابی تبدیل شد که به مقاومت مسلحانه در برابر حکومت بعثی می پرداخت. دشمنی حزب الدعوه و حکومت صدام حسین پس از قتل محمدباقر صدر رهبر معنوی این جنبش در سال ۱۹۸۰ به اوج خود رسید. این حزب پس از براندازی حکومت صدام در سال ۲۰۰۳ توسط ائتلاف ضد ترور به یکی از مهم ترین احزاب سیاسی عراق تبدیل شد، به طوری که حیدر العبادی و نوری المالکی و ابراهیم الجعفری سه نخست وزیر قبلی کشور عراق همگی از اعضای این حزب بوده اند. حزب الدعوه از پشتیبانان مخالفان اسلام گرای حکومت شاهنشاهی ایران بود و پس از وقوع انقلاب در ایران مورد حمایت نظام جمهوری اسلامی ایران قرار گرفت و در جریان جنگ ایران و عراق به انجام عملیات های مسلحانه علیه حکومت صدام اقد
ام می کرد. حمایت ایران از این حزب و روابط نزدیک آنان با یکدیگر تاکنون نیز ادامه یافته است. از نظر ایدئولوژیک حزب الدعوه بر مبنای نظرات صدر فقط معتقد به نقش نظارتی علما در چک کردن قوانین برای اطمینان از عدم تضاد با دین است که شباهت به قانون اساسی مشروطه ایران دارد و از این نظر به نظریه ولایت فقیه مخصوصا ولایت مطلقه معتقد نیست و با جمهوری اسلامی تفاوت اساسی دارد. این حزب در ۸ ژوئیه ۱۹۸۲ در دجیل اقدام به ترور صدام حسین کرد که ناموفق بود و منجر به کشتار دجیل شد.در سال ۱۳۶۶ مجدداً آنها اقدام به ترور صدام حسین کردند که باز هم ناموفق بود. تأسیس. پس از قیام ۱۹۲۰ شیعیان عراق ضد استعمار انگلیس و نافرجام ماندن این اقدام سیاسی، تفکر عدم دخالت در امور سیاسی در بیشتر محافل شیعی تقویت یافت و راه برای فعالیت جریان های ملی گرا و مارکسیستی هموارتر شد. اما بهره مندی شیعیان عراق از تجربهٔ جنبش اخوان المسلمین مصر و ایجاد فضای باز سیاسی پس از کودتای ۱۳۳۷ش / ۱۹۵۸م به رهبری عبدالکریم قاسم و انقراض پادشاهی در عراق زمینه را برای فعالیت های حزبی و شکل گیری تشکل های اسلامی در این کشور فراهم کرد. هر چند پیش از آن یعنی در اواخر ۱۳۳۵ش / ۱۹
۵۶م اندیشهٔ تشکیل حزب شیعی شکل گرفته بود و سید مهدی حکیم، فرزند سید محسن حکیم، با جمعی از همفکران خود مانند سید محمد حسین فضل الله، عبدالصاحب دُخَیل، سلیمان یحفوفی، طالب رفاعی و محمد صادق قاموسی چگونگی تشکیل حزب شیعی را بررسی کردند. سید مهدی حکیم با جلب نظر سید محمد باقر صدر، نشست های متعددی برای فراهم کردن مقدمات تأسیس حزب برگزار کرد. منابع مختلف تاریخ تأسیس حزب الدعوة الاسلامیة را بین سال های ۱۳۳۵ش / ۱۹۵۶ تا ۱۳۳۸ش / ۱۹۵۹، در نشستی در کربلا یا نجف دانسته اند، اما حزب تاریخ رسمی تأسیس خود را ۲۰ مهر ۱۳۳۶ / ۱۲ اکتبر ۱۹۵۷ اعلام کرده است. در این نشست سید محمد باقر صدر، سید محمد باقر حکیم، محمدصادق قاموسی و ۴ تن دیگر شرکت داشتند. در تابستان ۱۳۳۷ش/۱۹۵۸ به توصیهٔ سید محمدباقر صدر، سید مرتضی عسکری (متوفی ۱۳۸۶ش) از بغداد نیز به حزب الدعوة پیوست. نشست بعدی مؤسسان حزب الدعوة چند ماه پس از کودتای ۲۳ تیر ۱۳۳۷ / ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸، در کربلا برگزار شد، که در آن سید محمدباقر صدر، سید مرتضی عسکری، سید محمدمهدی حکیم و محمدصادق قاموسی به شورای رهبری برگزیده شدند. اهداف. بر اساس اساسنامهٔ حزب الدعوة که بعدها در سال ۱۳۶۰ش/۱۹۸۱ تدوین ش
د، دعوت مردم به اسلام برای اعضا واجب شرعی است و ایجاد جامعه ای اسلامی با همهٔ ویژگی های آن و در همهٔ سطوح اجتماعی و جایگزین کردن قوانین مبتنی بر شریعت اسلام به جای قوانین وضعی بشری از اهم اهداف حزب است. بنا بر اساسنامه، این اهداف با ایجاد تغییر در آحاد مسلمانان و اصلاح تدریجی فرد و جامعه از لحاظ روحی و اخلاقی، بازگشت به آموزه های اصیل اسلامی و زدودن افکار و اندیشه های غربی، ایجاد دولت اسلامی به عنوان مقدمه ای برای برپایی دولت فراگیر اسلامی، آزادسازی سرزمین های اسلامی از سیطرهٔ استعمار و ضمیمه کردن آن ها به دولت اسلامی و دعوت مردم به اسلام در همهٔ نقاط جهان تحقق می یابد. حزب الدعوة در اساسنامه اش، خط مشی خود را انقلابی اعلام کرد و تحقق اهداف حزب را در چهار مرحله دانست: ایدئولوژی حزب. ایدئولوژی سیاسی الدعوه متأثر از محمد باقر صدر است که در سال ۱۹۷۵ در کتاب نظام سیاسی اسلامی، چهار اصل را برای حکومت اسلامی مطرح کرد که به فقها نقش نظارتی می دهد و به قانون اساسی مشروطه ایران شبیه است و از آنجائیکه به ولی فقیه نقش محوری نمی دهد با قانون اساسی جمهوری اسلامی تفاوت دارد. نزدیکی به ایران باعث دودستگی درون حزب و جدایی دو
گروه شد. اصول چهارگانه. پس از عضویت در حزب، باید با حزب با قسم خوردن بیعت کرد. حزب الدعوه و ولایت فقیه. در اساسنامهٔ حزب دربارهٔ ولایت فقیه آمده است که چنانچه امت اسلامی، فقیه جامع الشرایطی مانند سید روح الله خمینی را قبول داشته باشد، ولایتش بر حزب نیز اعمال می شود و حزب نباید از نظرات وی عدول کند. در مواردی که ولی فقیه حکمی صادر نکرده باشد، رهبری حزب باید به احکام شورای فقهی حزب رجوع کند که متشکل از ۳ تا ۷ مجتهد یا کارشناس امور فقهی است که از سوی کنگرهٔ عمومی حزب انتخاب می شوند. این شورا حداقل باید یک مجتهد داشته باشد. انشقاق بین طرفداران ولایت فقیه و طرفداران ولایت جمهور. در اسفند ۱۳۶۲ / اواخر فوریه ۱۹۸۴ کنگرهٔ عمومی حزب برگزار شد. در این کنگره منصب فقیه الدعوة از اساسنامهٔ حزب حذف و به جای آن شورای فقها به ریاست سید کاظم حائری و عضویت محمد مهدی آصفی و محمدعلی تسخیری تشکیل شد. اما پس از مدتی بین شورای فقها و اعضای رهبری حزب اختلاف افتاد. سید کاظم حائری معتقد بود که شورای فقها باید رهبری حزب را در دست داشته باشد، اما اعضای رهبری، شورا را صرفاً مرجعی برای حل تناقض قوانین با مسائل دینی می دانستند. در ۱۱ دی ۱۳
۶۶ / اول ژانویهٔ ۱۹۸۸ کنگره تهران برپا شد و اکثریت به لغو شورای فقها رأی دادند. سپس اعضای موافق بقای شورای فقهی به رهبری سید کاظم حائری از حزب منشعب شدند و حزب الدعوة الاسلامیة – المجلس الفقهی را تأسیس کردند که بعداً به حزب الدعوة الاسلامیة ولایة الفقیه تغییر نام داد. در نتیجهٔ این اختلافات، محمد آصفی در کنگرهٔ عمومی حزب در ۱۳۶۸ش / ۱۹۸۹ از سخنگویی حزب کناره گیری کرد و اعضای حزب ضمن حذف منصب سخنگو، به جای آن دفتر سیاسی را تشکیل دادند که شامل ۳ سخنگو می شد: علی ادیب در ایران، ابراهیم جعفری در لندن و نوری مالکی در سوریه. بمب گذاری سفارت عراق در لبنان. ۱۵ دسامبر ۱۹۸۱ حزب دعوه سفارت عراق در بیروت لبنان را به وسیله یک خودروی بمب گذاری شده توسط راننده انتحاری ابومریم هدف حمله قرار داد، طی این حمله سفارت عراق با خاک یکسان شد و ۶۱ نفر از جمله عبدالرزاق لفته سفیر عراق در لبنان کشته و ۱۱۰ نفر زحمی شدند، در این حمله بلقیس الراوی همسر عراقی شاعر سوری نزار قبانی که کارمند بخش فرهنگی سفارت بود نیز کشته شد. مرگ بلقیس تأثیر فراوانی بر شعر نزار قبانی گذاشت و بخش زیادی از اشعار او برای بلقیس الراوی سروده شده اند، نزار قبانی قصی
ده بلقیس را پس از این حادثه برای او می سراید: و عرب ها روزی خواهند دانست / که پیامبری را کشتند پیامبری را کشتند/ پیامبری را کشتند پیامبری را کشتند. ساختار تشکیلاتی حزب. رهبر کل (القیادة العامة) بالاترین منصب در ساختار تشکیلاتی حزب الدعوة است. شمار اعضای رهبری کل ۷ تن است که هر ۲ سال یک بار از سوی کنگرهٔ عمومی حزب انتخاب می شوند. اعضای رهبری کل از میان خود یک تن را به ریاست برمی گزینند. هر یک از اجزای تشکیلاتی حزب حلقه نام دارد. پایین ترین حلقه ۵ عضو دارد که داعیه (دعوت کننده) نامیده می شوند و زیر نظر دعوت کنندهٔ ناظر (داعیهٔ مشرف) فعالیت می کنند. ناظر هر حلقه رابط میان حزب و اعضای حلقهٔ خود است. کمیتهٔ محله (لجنة المحلة) بر فعالیت چند حلقه در محدودهٔ جغرافیایی مشخص نظارت می کند. کمیته های محله زیر نظر کمیته منطقه (لجنة المنطقه) فعالیت می کنند که اعضای آن را رهبری اقلیم (قیادة الاقلیم) برمی گزیند. رهبری اقلیم را نیز کنگرهٔ اقلیمی دعوت (مؤتمر الدعوة الاقلیمی) برمی گزیند. اعضای رهبری اقلیم و رهبری کل هر ۲ سال یک بار انتخاب می شوند و با یکدیگر در ارتباطند. کنگرهٔ اقلیمی الدعوة، متشکل از مسئولان حزب در هر اقلیم، ب
الاترین ساختار حزبی در هر اقلیم است که سالانه برگزار می شود. کنگرهٔ عمومی. کنگرهٔ عمومی الدعوة (مؤتمر الدعوة العام) هر سال یک بار و گاهی در موارد اضطراری برگزار می شود و در آن مسئولان حزبی اقلیم های مختلف شرکت می کنند. مهم ترین وظایف کنگره عبارتند از: نامگذاری. در اوایل ۱۳۳۸ش / ۱۹۵۹، حزب الدعوة، نخستین کنگرهٔ خود را محرمانه در کربلا با حضور ۱۶ تن از اعضای حزب برگزار کرد، که در آن اوضاع سیاسی و مسائل تشکیلات سازمانی حزب بحث و بررسی شد و سید محمد باقر صدر این حزب را الدعوة الاسلامیة نام نهاد. کناره گیری سید محمدباقر صدر از حزب. در ۱۳۳۹ش / ۱۹۶۰، دولت عراق از فعالیت های حزب الدعوة به رهبری سید محمدباقر صدر آگاه شد. پس از آن حکیم به عنوان مرجع تقلید شیعیان عراق که به فعالیت حزبی مراجع تقلید اعتقاد نداشت، از سید محمدباقر صدر و فرزندانش سید مهدی و سید محمدباقر حکیم خواست که از فعالیت در حزب و انتساب به یک جریان خاص سیاسی بپرهیزند. آنان درخواست وی را پذیرفتند و از حزب الدعوة کناره گیری کردند. پس از کناره گیری آنها، سید مرتضی عسکری رهبر حزب الدعوة شد، اما در ۱۳۴۲ش / ۱۹۶۳ سید محسن حکیم مأموریتی تبلیغی به وی محول کرد و
از همین رو وی از عضویت حزب استعفا داد و محمدهادی سُبَیتی به رهبری آن برگزیده شد. حمایت از قیام ۱۵ خرداد ایران. پس از قیام پانزده خرداد ۱۳۴۲ / ۵ ژوئن ۱۹۶۳ در ایران، حزب الدعوة با صدور بیانیه ای از آن حمایت کرد و هنگامی که خمینی به عراق تبعید شد و در ۱۳ مهر ۱۳۴۴ / ۱۵ اکتبر ۱۹۶۵ از ترکیه وارد کاظمین شد مورد استقبال برخی از اعضای حزب قرار گرفت. دستگیری اعضاء حزب. پس از ریاست جمهوری عبدالرحمان عارف در ۱۳۴۵ش / ۱۹۶۶ و ایجاد فضای باز سیاسی، نفوذ حزب در سراسر عراق، به ویژه در دانشگاه ها، افزایش یافت؛ اما با قدرت یافتن جناح افراطی حزب بعث و ریاست جمهوری احمد حسن البکر در ۱۳۴۷ش / ۱۹۶۸، فعالیت احزاب و گروه های اسلام گرای شیعی، از جمله حزب الدعوة، محدود شد و بسیاری از فعالان سیاسی دستگیر و زندانی شدند. در مرداد – شهریور ۱۳۵۰ / سپتامبر ۱۹۷۱، رژیم بعث عبدالصاحب دخیل نفر دوم حزب الدعوة را دستگیر کرد و پس از شکنجه به قتل رساند. یک سال بعد، رژیم بعث محمد صالح ادیب، مسئول شاخهٔ کربلا و چند تن دیگر را نیز دستگیر کرد، اما محمدهادی سبیتی و محمدمهدی آصفی، مسئول شاخهٔ نجف، از عراق گریختند. آن گاه اعضای برجستهٔ حزب در عراق و لبنان بر
ای فعالیت مجدد در عراق، اعضای جدید رهبری را به ریاست عارف بصری انتخاب کردند، اما در ۲۶ تیر ۱۳۵۳ / ۱۷ ژوئیه ۱۹۷۴ عارف بصری و شماری از اعضای رهبری دستگیر و پس از محکومیت در دادگاهی فرمایشی، در ۴ دی ۱۳۵۳ / ۲۵ دسامبر ۱۹۷۴ در بغداد اعدام و برخی دیگر نیز به حبس ابد محکوم شدند. رهبری کل. در ۱۳۵۴ش / ۱۹۵۷، رهبری جدید حزب شامل عدنان سلمان کعبی، مهدی عبد مهدی و ابراهیم مالک دوباره در عراق شکل گرفت، که به کمیتهٔ عراق (لجنة العراق) معروف شد. این کمیته با رهبر سابق حزب محمد هادی سبیتی که در اردن مستقر بود، تماس گرفت. سبیتی یکی از اعضا به نام علی کورانی، مسئول شاخهٔ حزب در لبنان، را به عضویت در رهبری کل حزب تعیین کرد. این دو تن در کنار سید مرتضی عسکری، سید کاظم حائری و محمدمهدی آصفی رهبری کل (القیادة العامة) حزب را تشکیل دادند. حمایت از انقلاب اسلامی ایران. در مهر – آبان ۱۳۵۷ / اکتبر ۱۹۷۸ حزب الدعوة طی بیانیه ای حمایت کامل خود را از انقلاب اسلامی ایران اعلام کرد. محمد مهدی آصفی به پاریس رفت و ضمن دیدار با خمینی پشتیبانی حزب را از ایشان به اطلاع وی رساند. انتفاضهٔ ۱۷ رجب. در پی دستگیری سید محمد باقر صدر در ۲۲ خرداد ۱۳۵۸ / ۱۲
ژوئن ۱۹۷۹، حزب الدعوة تظاهرات گسترده ای در سراسر عراق برپا کرد که در نتیجهٔ آن صدها تن دستگیر شدند. این قیام به انتفاضهٔ ۱۷ رجب معروف شد. رژیم بعث ۱۲۰۰ تن از بازداشت شدگان را محاکمه کرد که ۸۶ تن از آن ها به اعدام محکوم شدند. سرکوب قیام سبب شد حزب الدعوة خط مشی مسلحانه را در پیش گیرد. این حزب شاخهٔ نظامی خود را تأسیس کرد که چند تن از رهبران حزب بر آن نظارت داشتند. پس از دستگیری یا متواری شدن برخی از رهبران حزب به خارج از عراق، عبدالامیر منصوری در خرداد – تیر ۱۳۵۸ / ژوئن ۱۹۷۹ با ساماندهی دوبارهٔ حزب، رهبری آن را بر عهده گرفت. انتقال مرکز فعالیت به ایران. با به قدرت رسیدن صدام حسین در عراق در ۲۵ تیر ۱۳۵۸ / ۱۶ ژوئیه ۱۹۷۹، روند سرکوب حزب شدت گرفت. واکنش حزب در پیش گرفتن مبارزهٔ مسلحانه بود. رژیم صدام اعضای حزب را دستگیر و صدها تن از آنان را پس از محاکمه های فرمایشی اعدام کرد. در چنین اوضاعی، حزب الدعوة مرکز فعالیت خود را به ایران منتقل کرد. محمد مهدی آصفی در تابستان ۱۳۵۸ش / ۱۹۷۹ به ایران آمد. او و سایر رهبران حزب تصمیم گرفتند ساختار تشکیلاتی حزب را بازسازی کنند و رهبری حزب را از فردمحوری که در محمد هادی سبیتی متج
لی می شد، خارج کنند. بنا بر این، شورای مرکزی حزب با عضویت محمدهادی سبیتی، علی کورانی، محمدمهدی آصفی، سید مرتضی عسکری و سید کاظم حائری (فقیه الدعوة) شکل گرفت. سبیتی و همفکرانش این توافق را ضد خود دانسته، با آن مخالفت کردند که بی نتیجه بود. پس از مذاکراتی میان رهبران حزب الدعوة و مسئولان ایرانی، اردوگاهی نظامی در نزدیکی اهواز به نام اردوگاه شهید صدر به این حزب اختصاص یافت. این اردوگاه مهم ترین مرکز آموزشی حزب الدعوة در ایران بود که در آن حدود ۷۰۰۰ نیروی نظامی آموزش می دیدند. این نیروها پس از آغازِ «جنگ عراق با ایران» ضد نیروهای عراقی جنگیدید. در ۱۳۵۹ش / ۱۹۸۰ محمدمهدی آصفی سخنگوی رسمی حزب شد. کشته شدن سید محمد باقر صدر و بنت الهدی. رژیم بعث در ۱۹ فروردین ۱۳۵۹ / ۸ آوریل ۱۹۸۰ سید محمد باقر صدر و خواهرش بنت الهدی را پس از دستگیری و شکنجه در بغداد کشت. بدین ترتیب، حزب الدعوة رهبری معنوی و یکی از مؤسسان خود را از دست داد. در خرداد – تیر ۱۳۵۹ / ژوئن ۱۹۸۰ پس از دستگیری علی ناصر محمود، رئیس حزب در عراق، تشکیلات رهبری در عراق از هم پاشید. پس از آن با نظارت رهبری حزب در ایران، اعضای رهبری جدید شاخهٔ عراق انتخاب شدند. در ب
همن – اسفند ۱۳۵۹ / فوریهٔ ۱۹۸۱ انتخابات طبق آیین نامهٔ جدید برای انتخاب ۱۲ عضو شورای عالی رهبری برگزار شد. سبیتی، کورانی و همفکرانش که مخالف اجرای آن بودند، انتخابات را تحریم کردند. سید کاظم حائری، محمد مهدی آصفی، محمد صالح ادیب، ابراهیم جعفری و حسن شُبّر از کسانی بودند که انتخاب شدند. در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۶۰ / ۹ مه ۱۹۸۱ محمد هادی سبیتی، رهبر سابق حزب در اردن دستگیر و پس از تحویل به حکومت عراق اعدام شد. اختلاف در حزب الدعوة. حزب در ۱۳۶۰ش / ۱۹۸۱ کنگرهٔ عمومی را در تهران برگزار کرد. در این کنگره، کمیته ای ۱۲ نفره برای تدوین اساسنامهٔ حزب تشکیل شد. این کمیته پیش نویس اساسنامه را تدوین کرد، که به تصویب رهبری حزب رسید. اعضای شاخهٔ بصره که از هواداران محمدهادی سبیتی - رهبر سابق حزب – بودند و با اعضای رهبری حزب در ایران اختلاف داشتند، در این کنگره شرکت نکردند. در نتیجه، اختلافات میان این دو طیف افزایش یافت. در تیر – مرداد ۱۳۶۱ / ژوئیه ۱۹۸۲ شاخهٔ نظامی حزب پس از سوء قصد ناموفق به صدام حسین در شهر دُجَیل، کشف شد و ۱۱۷ تن از اعضای آن اعدام یا زندانی شدند. تشکیل مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق. سید محمد باقر حکیم در ۲۶ آبان ۱
۳۶۱ / ۱۷ نوامبر ۱۹۸۲ با حمایت ایران، مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق را متشکل از گروه ها و احزاب شیعی در تهران تأسیس کرد. حزب الدعوة نیز به این تشکل پیوست و کمیتهٔ اجرایی آن به ابراهیم جعفری از حزب الدعوة سپرده شد. تأسیس کنگرهٔ ملی عراق. حزب الدعوة به همراه دیگر احزاب مخالف رژیم بعث در عراق، در نشست دمشق در ۶ دی ۱۳۶۹ / ۲۷ دسامبر ۱۹۹۰، اجلاس بیروت در ۲۰ اسفند ۱۳۶۹ / ۱۱ مارس ۱۹۹۱ و اجلاس صلاح الدین در عراق ۵–۹ آبان ۱۳۷۱ / ۲۷ – ۳۱ اکتبر ۱۹۹۲ شرکت کرد. اجلاس صلاح الدین به تأسیس کنگرهٔ ملی عراق (المؤتمر الوطنی العراقی) انجامید که به عنوان بزرگ ترین تجمع احزاب مخالف حکومت عراق، برای سرنگونی رژیم بعث تلاش می کرد. حزب الدعوة در سال ۱۳۷۶ش / ۱۹۹۷ از شرکت در اجلاس کنگرهٔ ملی عراق در لندن خودداری و اعلام کرد که حمایت غرب را از این کنگره نمی پذیرد. در همان سال اختلافات حزبی دربارهٔ میزان دخالت و مشارکت فقها در امور حزبی به وضع بحرانی رسید و در نتیجه چند جناح در درون حزب ایجاد شد: حزب الدعوة در اجلاس کنگرهٔ ملی عراق در نیویورک در ۸ آبان ۱۳۷۸ / ۳۰ اکتبر ۱۹۹۹ و در لندن در ۲۳ آبان ۱۳۸۱ / ۱۴ نوامبر ۲۰۰۲ شرکت نکرد، زیرا رهبران حز
ب این اجلاس ها را مقدمه ای برای اقدام نظامی ضد عراق می دانستند و حزب با حملهٔ نظامی موافق نبود. پس از سقوط صدام. پس از سقوط حکومت صدام در ۱۳۸۲ش/ ۲۰۰۳، اعضای حزب پس از بازگشت به عراق دفاتری را در کربلا و بغداد افتتاح کردند. در همان سال، شورای حکومتی (مجلس الحکم) به منظور تدوین قانون اساسی جدید عراق و تشکیل دولت، با حضور ۲۵ تن از احزاب مهم عراق، تأسیس شد. ابراهیم جعفری از حزب الدعوة به عضویت این شورا درآمد و به ریاست آن منصوب شد. در ۳۱ تیر ۱۳۸۳ / ۳۰ ژوئن ۲۰۰۴، حکومت موقت عراق جایگزین شورای حکومتی شد. در این حکومت که به ریاست جمهوری غازی مِشعَل عَجیل الیاور و نخست وزیری اَیاد عَلاوی تشکیل شد، ابراهیم جعفری معاون رئیس جمهور شد. در انتخابات مجلس موقت عراق در ۱۱ بهمن ۱۳۸۳ / ۳۰ ژانویهٔ ۲۰۰۵، حزب الدعوة همراه دیگر احزاب شیعی با ارائهٔ فهرستی مشترک به نام ائتلاف یکپارچهٔ عراق (ائتلاف العراقی الموحَّد) شرکت کرد و با کسب ۱۳۳ کرسی از ۲۷۵ کرسی مجلس به پیروزی رسید. در ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۴ / ۳ مه ۲۰۰۵، حکومت انتقالی از سوی مجلس برگزیده شد، که ابراهیم جعفری نخست وزیر و جلال طالبانی رئیس جمهور شدند. در ۲۴ آذر ۱۳۸۴ / ۱۵ دسامبر ۲۰۰
۵، در انتخابات مجلس عراق نیز حزب الدعوة در چهارچوب ائتلاف یکپارچهٔ عراق مشارکت کرد و ۱۲۸ کرسی از ۲۷۵ کرسی مجلس را به خود اختصاص داد. در ۱۳۸۵ش / ۲۰۰۶ مجلس عراق، نوری المالکی از اعضای بارز حزب الدعوة را به نخست وزیری برگزید. در ۱۳۸۶ش / ۲۰۰۷، در کنگرهٔ عمومی حزب الدعوة منصب جدید دبیرکل اضافه و نوری مالکی به این منصب برگزیده شد. در پی این کنگره، ابراهیم جعفری از حزب الدعوة جدا شد و جریان اصلاح ملی (تیار اصلاح الوطنی) را تأسیس کرد. انتخابات دورهٔ بعدی مجلس عراق در ۱۶ اسفند ۱۳۸۸ / ۷ مارس ۲۰۱۰ برگزار شد. پیش از انتخابات، میان احزاب شیعی موجود در ائتلاف یکپارچهٔ عراق اختلاف افتاد. بنا بر این، نوری مالکی ائتلاف جدیدی شامل ۷ حزب به نام ائتلاف دولت قانون (ائتلاف دولة القانون) تشکیل داد. این ائتلاف در انتخابات مجلس ۸۹ کرسی را به دست آورد و پس از فهرست العراقیة (قائمة العراقیة) به رهبری ایاد علاوی که ۹۱ کرسی را به خود اختصاص داده بود، قرار گرفت. این مجلس نیز بار دیگر مالکی را به نخست وزیری برگزید. فعالیت های رسانه ای. حزب الدعوة صاحب شبکه تلویزیونی ماهواره ای به نام آفاق است که در ۱۳۸۵ش / ۲۰۰۶ تأسیس شد. این شبکه ۹ دفتر خا
رجی در کشورهای مختلف دارد. ۲ رادیو به نام های آفاق و بنت الهدی نیز متعلق به حزب است. حزب فعالیت مطبوعاتی نیز دارد. در ۱۳۳۹ش / ۱۹۶۰ نشریه ای به نام الدعوة الاسلامیة منتشر کرد که پس از ۱۰ شماره توقیف شد. در ۱۳۴۲ش / ۱۹۶۳ نشریهٔ جدیدی به نام صوت الدعوة را انتشار داد که همچنان منتشر می شود. در حال حاضر (۱۳۹۱ش / ۲۰۱۲) این حزب روزنامه های البیان و الدعوة و مجلهٔ قبضة الهدی را منتشر می کند. منابع مالی حزب. طبق اساسنامهٔ حزب الدعوة، منابع مالی حزب از پرداخت ماهیانهٔ اعضای حزب، کمک های مالی از سوی مؤسسات خیریه و اشخاص متمکن و نیز طرح های اقتصادی خود حزب تأمین می شود.
دیوید تاملینسون (؛ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۸۰ میلادی فعالیت می کرد.
جودی ویتاکر (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است. شروع شهرت وی از سال ۲۰۰۶ میلادی بود که در فیلم ونوس نقش بازی کرد. او برای این فیلم نامزد جایزه فیلم مستقل انگلیس شد. او در سال ۲۰۱۷ به عنوان نخستین بازیگر زن برای نقش دکتر هو انتخاب شد. زندگی نامه. ویتاکر در اسکلمنتورپ، از روستاهای یورک شر غربی زاده شد. او در همان یورک شر غربی مقطع راهنمایی و دبیرستان را گذراند و پس از آن به مدرسه موسیقی و درام گیلدهال رفت و در سال ۲۰۰۵ از آنجا با مدال طلای بازیگری فارغ التحصیل شد. اولین اجرای رسمی او در شکسپیرز گلوب بود. پس از آن در فیلم، تلویزیون و رادیو نقش بازی کرد. اولین نقش اصلی او در فیلم ونوس بود. زندگی شخصی. ویتاکر در سال ۲۰۰۸ با کریستین کونترراس، بازیگر آمریکایی ازدواج کرد. این دو در آوریل ۲۰۱۵ صاحب اولین فرزند خود شدند. یکی از برادرزاده های او، هری ویتاکر، به سندرم داون مبتلا بود و پیش از آن که در سه سالگی درگذرد، در فیلم امردیل نقش شخصیتی با همین بیماری را بازی کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که جودی ویتاکر در آن ها به ایفای نقش پرداخته است:
لوسی دیویس (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به زن شگفت انگیز، مجموعه تلویزیونی و ماجراجویی های هراس انگیز سابرینا اشاره کرد.
لاورنس فاکس (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "گاسفورد پارک"، "وقایع نگاری فرانکنشتاین"، "آخرین فرود" و "دبلیو ای" اشاره کرد.
نوئل هریسون (؛ – ) خواننده، هنرپیشه و اسکی باز المپیک انگلیسی بود. وی پسر رکس هریسون بود.
توبی همینگوی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل انگلستان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "قوی سیاه"، "سر وقت" و "میثاق" اشاره کرد.
کلیوو لین (؛ – ) موسیقی دان، خواننده و بازیگر اهل بریتانیا بود. لین به خاطر آوازهای رکیک خود شناخته می شد. او همسر آهنگساز و نوازنده جاز، سر جان دانکورث، و مادر نوازنده گیتار بیس، الک دانکورث، و خواننده، جکی دانکورث، بود. لین با تک آهنگ هایی مانند «به من پاسخ خواهی داد» به موفقیت چشمگیری دست یافت و در طیف وسیعی از تولیدات تئاتر موزیکال ظاهر شد. او جوایز و افتخارات متعددی از جمله نشان امپراتوری بریتانیا (OBE) در سال ۱۹۷۹ و جایزه گرمی در سال ۱۹۸۶ دریافت کرد. او در سال ۱۹۹۷ به مقام بانو (Dame) رسید. وی از دههٔ ۱۹۵۰ میلادی تا سال ۲۰۱۸ میلادی مشغول فعالیت بود.
آنا مسی (; – ) هنرپیشه اهل بریتانیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ماشین کار"، "بداهه"، "جن زده"، "خطر قلب"، "به دنبال جنگ شیشه ای"، "پسر قد بلند"، "بازگشت سامید" و "پنج روز یک تابستان" اشاره کرد.
جما ردگریو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "هواردز اند"، "زنبوردار،" "برامول" و "زنبوردار ۲" اشاره کرد.
باربارا ویندسور (؛ زادهٔ -۱۰ دسامبر ۲۰۲۰) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۵۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به ادامه بده و درباره فیدل اشاره کرد.