Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لیگ قهرمانان اروپا ۱۸–۲۰۱۷ شصت و سومین دوره از مسابقات فوتبال باشگاه های برتر اروپا و بیست وششمین دورهٔ لیگ قهرمانان اروپا بود. دیدار نهایی در ورزشگاه ملی المپیسکی شهر کی یف اوکراین برگزار شد. قهرمان این دوره از رقابت ها، نمایندهٔ یوفا در جام باشگاه های جهان ۲۰۱۸ در امارات متحده عربی بود و هم چنین در مقابل قهرمان لیگ اروپا ۱۸–۲۰۱۷ در چارچوب سوپرجام اروپا ۲۰۱۸ بازی کرد. رئال مادرید توانست با نتیجه ۳ بر ۱ حریف خود، لیورپول را در ۹۰ دقیقه شکست دهد و برای سومین بار پیاپی و در مجموع برای سیزدهمین بار فاتح این جام شود. ورود تیم ها به مسابقات. ۷۹ تیم از ۵۴ فدارسیون مختلف که عضو یوفا هستند در این مسابقات شرکت می کنند به جز از کشور لیختن اشتاین که لیگ داخلی ندارد. سهمیهٔ هر فدراسیون بر پایه ضریب یوفا تعیین می گردد. باشگاه های فوتبال کوزوو که در ۳ مهٔ ۲۰۱۶ به عضویت یوفا درآمده، برای اولین بار در این دوره در این مسابقات شرکت می کنند. دورهای انتخابی. دور سوم انتخابی. !colspan=6|از راه قهرمانی !colspan=6|از راه لیگ دور پلی آف. !colspan=6|از راه قهرمانی !colspan=6|از راه لیگ مرحله گروهی. قرعه کشی مرحلهٔ گروهی این رقابت ها،
۲۴ اوت ۲۰۱۷، ساعت ۱۸ به وقت محلی در موناکو برگزار شد. ۳۲ تیم حاضر در این رقابت به هشت گروه چهارتیمی تقسیم شدند؛ با این محدودیت که تیم ها از یک کشور نمی توانستند هم گروه شوند. برای قرعه کشی، تیم ها بر مبنای قوانین زیر در ۴ سید دسته بندی شدند: در هر گروه، تیم ها به صورت رقابت های دوره ای با یکدیگر دیدار می کنند و تیم اول و دوم هر گروه به مرحلهٔ بعدی، یعنی مرحله یک هشتم نهایی صعود می کند. هم چنین تیم سوم هر گروه نیز به مرحلهٔ یک شانزدهم نهایی لیگ اروپا ۱۸–۲۰۱۷ راه می یابد. تیم های جوانان باشگاه هایی که به این رقابت راه پیدا کرده اند نیز در رقابت های لیگ جوانان اروپا ۱۸–۲۰۱۷ شرکت می کنند. از مجموع ۳۲ تیم، ۲۲ تیم به صورت مستقیم به این رقابت ها راه پیدا کرده اند و ۱۰ تیم دیگر نیز از طریق بازی های پلی آف به این رقابت ها صعود کرده اند. ۳۲ از ۱۷ کشور در این رقابت ها شرکت می کنند و تیم های لایپزیک و قره باغ برای اولین بار در تاریخ خود به این رقابت ها راه یافتند. هم چنین قره باغ نخستین تیم آذربایجانی است که در این تورنومنت شرکت می کند. گروه B. یادداشت ها: گروه C. یادداشت: گروه H. یادداشت: مرحله حذفی. در مرحلهٔ حذفی، تی
م ها در بازی های رفت و برگشت به مصاف هم می روند به غیر از بازی فینال که تک بازی است. قوانین قرعه کشی این مرحله به این شرح است: یک هشتم نهایی. قرعه کشی این دور روز دوشنبه ۱۱ دسامبر ۲۰۱۷ در نیون، سوئیس برگزار شد. دور رفت مسابقات در تاریخ های ۱۳، ۱۴، ۲۰ و ۲۱ فوریه و دور برگشت نیز در تاریخ های ۶، ۷، ۱۳ و ۱۴ مارس برگزار شد. یک چهارم نهایی. قرعه کشی این مرحله در ۱۶ مارس ۲۰۱۸ در نیون، سوئیس برگزار شد. مسابقات دور رفت این مرحله در تاریخ های ۳ و ۴ آوریل و مسابقات دور برگشت نیز در تاریخ های ۱۰ و ۱۱ آوریل ۲۰۱۸ برگزار شد. نیمه نهایی. قرعه کشی این مرحله در ۱۳ آوریل ۲۰۱۸ در نیون، سوئیس برگزار شد. مسابقات دور رفت این مرحله در تاریخ های ۲۴ و ۲۵ آوریل و مسابقات دور برگشت نیز در تاریخ های ۱ و ۲ مه ۲۰۱۸ برگزار شدند. فینال. دو تیم باقی مانده در این رقابت ها، در قالب بازی نهایی لیگ قهرمانان اروپا، ۲۶ مه ۲۰۱۸ در ورزشگاه ملی المپیسکی در شهر کیف، اوکراین در مقابل همدیگر قرار گرفتند. آمار مسابقات. آمارها شامل مرحله مقدماتی و مرحله اصلی مسابقات می باشد. توجه: نام بازیکنان یا تیم هایی که به صورت پررنگ نوشته شده است، هنوز در رقابت ها حض
ور دارند. گلزنان برتر. "آخرین بروزرسانی در ۲۵ آوریل ۲۰۱۸." پاس گل. "آخرین بروزرسانی در ۸ آوریل ۲۰۱۸."
ایسلند در سطح ملی انتخابات هایی برای گزینش یک رئیس کشور تشریفاتی، رئیس جمهور و مجلس قانون گذاری دارد. رئیس جمهور برای یک دورهٔ چهار ساله توسط مردم انتخاب می شود. پارلمان (آلثینگی) دارای ۶۳ عضو است که هر کدام برای یک دورهٔ چهار ساله به شیوهٔ نمایندگی تناسبی با روش هوندت و فهرست های باز انتخاب می شوند. ایسلند دارای نظام چندحزبی با احزاب زیاد است که غالباً هیچ کدام نمی توانند اکثریت را به دست آورند لذا معمولاً با هم همکاری کرده و دولت های ائتلافی تشکیل می دهند. انتخابات بعدی ایسلند در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۶ برابر با ۸ آبان ۱۳۹۵ برای انتخاب نمایندگان پارلمان برگزار خواهد شد.
آسترونزی یا آسترونزیا (Austronesia) از نظر تاریخی اشاره به سرزمین مادری مردمان آسترونزیایی می کند. مردم آسترونزیایی مجموعه مردمانی در جنوب شرقی آسیا و اقیانوسیه هستند که ویژگی مشترک آنها استفاده از خانواده زبانهای آسترونزیایی است. نمونه زبانهای آسترونزیایی عبارتند از: زبان اندونزیایی، مالایی، فیلیپینی، مائوری، مالاگاسی، هاوایی، فیجیایی، و زبانهای فرمزی و حدود یک هزار زبان دیگر. تایوان سرزمین مادری زبانهای آسترونزیایی شناخته می شود. نام Austronesia می آید از واژه لاتین "austrālis" به معنی «جنوب» به علاوه واژه یونانی "νήσος" ("nêsos") به معنی «جزیره». امروزه آسترونزی اشاره به مناطقی دارد که در آن زبان های آسترونزیایی به کار می رود؛ بنابراین، آسترونزی حدود نیمی از جهان را از نظر جغرافیایی تحت پوشش قرار می دهد. آسترونزی عمدتاً اقیانوس و جزایر اقیانوسی است. این ناحیه از ماداگاسکار در غرب تا جزیره ایستر در شرق گسترده است. منطقه آسترونزی دارای سه بخش است: تایوان (Formosa)، ناحیه دریایی آسیای جنوب شرقی و اقیانوسیه آسترونزیایی (میکرونزی، ملانزی و پلی نزی).
آسترونزیاییهایا مردمان آسترونزیایی جمعیت های انسانی وسیع و متنوعی هستند که ویژگی مشترک آن ها داشتن زبان هایی هم ریشه از خانواده زبانهای آسترونزیایی است. به همین دلیل به آنها مردمان آسترونزیایی زبان هم گفته می شود. جمعیت های مختلف در آسیا، اقیانوسیه و آفریقا وجود دارند که به زبان آسترونزیایی صحبت می کنند. آن ها شامل بومیان تایوان، اکثر گروه های قومی مالزی، تیمور شرقی، فیلیپین، اندونزی، برونئی، جزایر کوکوس، ماداگاسکار، میکرونزی و پلینزی و همچنین مردمان مالایی سنگاپور، مردمان پلینزی نیوزیلند و مردم هاوایی و مردم غیر پاپوآیی ملانزی. آسترونزیایی ها همچنین شامل اقلیتی از مردمان منطقه پاتانی تایلند، منطقه چم در ویتنام، کامبوج و هاینان چین، بخش هایی از سریلانکا، جنوب میانمار و برخی از جزایر آندامان می شوند. مناطقی که محل سکونت جمعیت های دارای زبان های خانواده آسترونزیایی است در مجموع آسترونزیا نام دارند. پیش از تاریخ و تاریخ. شواهد باستان شناسی نشان دهنده ارتباط فناورانه بین فرهنگ های متنوع کشاورزی «جنوب» به معنی جنوب شرقی آسیا و ملانزی با مکان هایی است که با عنوان بخش هایی از سرزمین اصلی چین شناخته می شوند. در حالی
که ترکیبی از شواهد باستان شناسی و زبانی نشان می دهد که «شمال» منشأ خانواده های زبانی آسترونزیایی است که شامل سرزمین اصلی چین و تایوان می شود. قبل از گسترش های قلمرو به سمت جنوب که توسط ویتنامی ها صور گرفت، خلیج تونکین در جنوب چین مسکن بومیان آسترانزیایی بود. گسترش فرهنگ چینی منجر به چینی کردن جمعیت های آسترونزیایی از کارهای بعدی در سرزمین اصلی چین بود. جایگزین هایی برای این مدل پراکندگی وجود دارد که بیان می دارند که منشأ زبان های آسترونزیایی در آسیای مرکزی یا آسیای جنوب شرقی است. مهاجرت و پراکندگی. تجزیه و تحلیل ژنوم کشت نارگیل ("Cocos nucifera") شواهدی مبنی بر چگونگی مهاجرت و پراکندگی مردمان آسترونزیایی ارائه می دهد. این مردم ممکن است حتی از سمت شرق تا آمریکا هم رفته باشند. مدل «حرکت از تایوان». یک دیدگاه دربارهٔ ریشه مردمان آسترونزیایی زبان این است که از تایوان در حدود ۱۰٬۰۰۰– ۶۰۰۰ سال قبل از میلاد شروع به مهاجرت به مناطق مختلف اقیانوسی کرده اند. مدل حرکت از ساندالند. ناحیه ساندالند طی تحقیقات دیگری به عنوان منشأ و محل آغاز گسترش و حرکت مردمان آسترونزی معرفی شده است. شکل گیری قبایل و پادشاهی. با آغاز هزاره
اول میلادی بسیاری از ساکنان آستونزیایی نواحی دریایی آسیای جنوب شرقی شروع به تجارت با هند و چین کردند که منجر به ایجاد پادشاهی های هندی شده مانند امپراتوری سریویجایا، Melayu, Majapahit و استقرار آیین هندو و بودیسم در این مناطق شد. به نظر می رسد تاجران مسلمان از شبه جزیره عربستان در قرن ۱۰ میلادی اسلام را به این منطقه آوردند. کشورهای اروپایی در جستجوی ادویه جات و طلا، بسیاری از سرزمین های مردمان آسترونزیایی زبان را استعمار کردند. از قرن ۱۶ پرتغال و اسپانیا بخش هایی از اندونزی (در حال حاضر تیمور شرقی)، فیلیپین، پالائو، گوام و جزایز ماریانا را اشغال کردند. هلندی هم جزایری از اندونزی، مالزی و اقیانویسه و فرانسوی ها هم پلینزی فرانسه را گرفتند و بعدها دولتهایی با حمایت آمریکا در منطقه دریای آرام تأسیس شد. انگلیسی ها، آلمانی ها، فرانسوی ها، آمریکایی ها و ژاپنی ها در طول قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ شروع به تشکیل مناطقی تحت نفوذ خود در جزایر اقیانوس آرام کردند. ژاپنی ها بسیاری از مناطق آسیای جنوب شرقی و بخش هایی از اقیانوس آرام را در طول جنگ جهانی دوم تصرف کردند. نیمه دوم قرن ۲۰ آغاز استقلال کشورهایی چون مالزی، فیلیپین و اند
ونزی و بسیاری از ملت های جزیره های اقیانوس آرام بود. توزیع جغرافیایی. مردمان آسترونزیایی گروه های زیر هستند: با توجه به مطالعات اخیر دانشگاه استنفورد در ایالات متحده طیف گسترده ای از نسب پدری در میان مردم آسترونزیایی در کنار ریشه اروپایی پیوند خورده در این مناطق وجود دارد. جمعیت آسترونزیایی ها حدود ۳۸۰٬۰۰۰٬۰۰۰ برآورد می شود. ترکیب قومی غالب در مالزی، اندونزی، برونئی، فیلیپین، جنوب تایلند و تیمور شرقی، همراه با سنگاپور روی هم رفته آنچه که به نام مجمع الجزایر مالایی شناخته می شود را پدیدمی آورد.
سروایور سریز (۲۰۱۶) یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه ای می باشد که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی برای هردو برَند راو و اسمک دَون تهیه می شود و این دوره اش هم در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۶ در مجموعه ورزشی ایر کانادا سنتر شهر تورانو استان انتاریو برگزار شد. این سیزدهمین رویداد تحت عنوان سروایور سریز بود. بعد از خرابکاری مونترآل در سروایور سریز سال ۱۹۹۷ این اولین سروایور سریز در کانادا بود. برای اولین بار این رویداد چهار ساعت به طول انجامید. هشت مسابقه در این رویداد انجام شد که دوتای آن ها در پیش نمایش یا مسابقه آغازین بود. مسابقه اصلی مسابقه گُلدبرگ بود که پس از دوازده سال به رینگ بازگشته بود در مقابل براک لزنر که دوازده سال پیش از گلدبرگ شکست خورده بود؛ گلدبرگ در این مسابقه طی ۱ دقیقه و ۲۶ ثانیه حرکات تمام کننده خود را روی لزنر انجام داد و او را شکست داد. زمینه سازی. "سروایور سریز" شامل مسابقاتی بین دشمنی های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه های راو یا اسمک داون پخش شده بود. کشتی گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می دهد و تنش را به حد اکثر می رساند، ن
قش منفی یا قهرمان به خود می گیرند.
سامِبوا ()جزیره ای در استان سوندای غربی در جنوب مرکزی اندونزی است. این جزیره ۱۵۲۱۴٫۱۳ کیلومتر مربع مساحت و جمعیتش بیش از ۱٬۳۹۱٬۳۴۰ نفر می باشد.
پیمان تُرْدْسییاس (یا تردسییاس) (, ) که در ۷ ژوئن ۱۴۹۴ در تردسییاس به امضا رسید و در ستوبال، پرتغال رسمیت یافت، سرزمین هایی را که به تازگی خارج از اروپا کشف شده بودند را بین پرتغال و پادشاهی کاستیل (اسپانیا) تقسیم کرد. حد فاصل این تقسیم بندی نصف النهار ۳۷۰ لیگ، در باختر جزایر کیپ ورد، خارج از سواحل غربی آفریقا بود. این خط مرزی تقریباً میان جزایر کیپ ورد و جزایری بود که کریستوفر کلمبوس در سفر نخست خود به نام پادشاهی کاستیل و لئون درآورد و در پیمان به آن ها نام سیپانگو و آنتیلیا (کوبا و هیسپانیولا) داده شد. سرزمین های شرقی به پرتغال و سرزمین های غربی به کاستیل می رسیدند. این پیمان در ۲ ژوئیه ۱۴۹۴ به امضای اسپانیا و در ۵ سپتامبر ۱۴۹۴ به امضای پرتغال رسید. سمت دیگر جهان چند دهه بعد توسط تقسیم شد. این پیمان که در ۲۲ آوریل ۱۵۲۹ به امضا رسید نصف النهار ۱۸۰ درجه را به خط مرزی موجود در پیمان تردسییاس افزود. نسخهٔ اصلی هر دو پیمان در بایگانی عمومی هند شرقی در اسپانیا و در بایگانی ملی توردوتومبو در پرتغال نگهداری می شود. این پیمان با وجود عدم توجه شدید به جغرافیای دنیای جدید به نیکی توسط اسپانیا و پرتغال مراعات می شد. ه
مچنین این پیمان همهٔ دیگر قدرت های اروپایی را نادیده می گرفت. این کشورها به ویژه کشورهایی که بعدها پروتستان شدند، عموماً پیمان تردسییاس را نادیده گرفتند. امضا و اجرا. پیمان تردسییاس به منظور پایان دادن به مشاجراتی بود که در پی بازگشت کریستوفر کلمبوس و افرادش از سفرهایی که برای خاندان کاستیل اسپانیا انجام می داد به امضا رسید. او در راه بازگشت نخست به لیسبون پرتغال رسید. او در آن جا تقاضای ملاقات با شاه ژوا دوم را کرد تا سرزمین های تازه کشف کردهٔ خود را به او معرفی کند. پس از آن که شاه پرتغال از پشتیبانی مالی کاستیل از سفرهای کلمبوس آگاه شد نامه ای تهدیدآمیز به فرمانروایان کاتولیک فرستاد و در آن به اشاره کرد. این پیمان در سال ۱۴۷۹ امضا و در ۱۴۸۱ با اعلامیهٔ پاپی به نام ' تأیید شده بود. طبق این پیمان تمام سرزمین های جنوب جزایر قناری به پرتغال تعلق داشتند و در نتیجه وی به شاه کاستیلی اعلام کرد که تمام کشفیات کلمبوس متعلق به پرتغال هستند. همچنین شاه پرتغالی در نامهٔ خود نوشت که او در حال آماده سازی یک ناوگان دریایی (به فرماندهی فرانسیسکو د آلمیدا) است تا به زودی برای تصرف سرزمین های تازه حرکت کند. فرمانروای کاتولی
ک پس از خواندن نامه به این نتیجه رسید که کاستیل نیروی نظامی کافی برای رویارویی با پرتغال را ندارد. در نتیجه راه دیپلماسی را پیش گرفت. در ۴ مه ۱۴۹۳ پاپ الکساندر ششم (رودریگو بورگیا) که در اصل یک آراگونی از والنسیا بود، اعلامیه ای پاپی به نام ' صادر کرد که طبق آن همهٔ سرزمین های غرب و جنوب از خط قطب تا قطب ۱۰۰ لیگ از غرب و جنوب هر جزیره ای از آزور یا جزایر کیپ ورد، متعلق به کاستیل خواهند بود. با این حال سرزمین های تحت فرمان کاتولیک تا کریسمس ۱۴۹۲ دست نخورده باقی خواهند ماند. این اعلامیه هیچ اسمی از پرتغال یا سرزمین های آن نیاورده بود در نتیجه پرتغال نمی توانست سرزمین های تازه کشف شده را حتی اگر در سمت شرقی خط بودند به نام خود درآورد. اعلامیهٔ دیگری با عنوان "" توسط پاپ صادر شد که طبق آن همهٔ خشکی ها و جزایر «که زمانی یا اکنون متعلق به هند بوده اند» به اسپانیا می رسیدند حتی اگر در شرق خط باشند. شاه ژوا دوم پرتغال از این قرارها ناخشنود بود زیرا بدین ترتیب سرزمین های کمی را به دست می آورد. او علی رغم نقشه اش برای فتح هند دیگر نمی توانست آن را به دست آورد. در ۱۴۹۳ کاشفان پرتغالی به جنوبی ترین نقطه آفریقا یعنی دماغه
امید نیک رسیدند. بعید بود که پرتغالی ها با جزایری که کلمبوس با آن ها مواجه شده بود وارد جنگ شوند اما ذکر نام هند در اعلامیه های پاپ مسئلهٔ مهمی بود. از آنجا که پاپ تغییری در اعلامیه نداده بود، شاه پرتغالی برای انتقال خط به غرب و دریافت اجازه برای به دست آوردن مالکیت سرزمین های جدید در شرق خط وارد گفتگو با شاه فرناندوی دوم، پادشاه آراگون و ایزابل یکم، ملکه کاستیا شد. در این مذاکرات ژوا قبول کرد تا "اینتر کاترا" مبنای گفتگوها باشد اما خط باید ۲۷۰ لیگ به غرب برود تا راه پرتغال تا پایین ساحل آفریقا حفظ شود و حق تملک سرزمین هایی که اکنون مشتمل بر ربع شرقی برزیل هستند را به دست آورَد. بنابر تحلیل یکی از مورخان «هر دو طرف باید می دانستند که چنین مرز مبهمی نمی تواند دقیقاً مشخص شود و هر کدام فکر می کردند دیگری را فریفته اند. [ژوا فکر می کرد] این موفقیتی دیپلماتیک برای پرتغال است و به پرتغالی ها نه تنها حق دستیابی به هند بلکه بیشتر سرزمین های جنوب آتلانتیک را داده است». این پیمان در عمل با اعلامیه پاپ الکساندر ششم تعارض داشت اما کمی بعد پاپ ژولیوس دوم با فرمانی به نام Ea quae pro bono pacis مورخ ۲۴ ژانویه ۱۵۰۶ آن را
تأیید کرد. هر چند این پیمان بدون مشورت پاپ منعقد شده بود اما منابعی هستند که خط مرزی نهایی را «خط گذاری پاپ» می دانند. بخش بسیار اندکی از مناطق تقسیم شده توسط اروپایی ها دیده شده بود زیرا تقسیم بندی ها تنها روی کاغذ و در قالب پیمان بودند. سرزمین هایی که کاستیل به دست آورد تقریباً شامل تمام قاره آمریکا می شدند که در سال ۱۴۹۴ ثروت اثبات شدهٔ بسیار اندکی داشتند. شرقی ترین بخش برزیل هنگامی که پدرو آلوارز کابرال در ۱۵۰۰ میلادی به قصد تسخیر هند به آن جا رسید به پرتغال اعطا شد. برخی تاریخ نگاران بر این باورند که پرتغالی ها از خشکی های جنوب قاره آمریکا که بخش اعظم برزیل را تشکیل می دهد اطلاع داشتند و از این رو باید گفت که این کشف تصادفی نبوده است. یک مورخ به این نکته اشاره می کند که ورود کابرال به ساحل برزیل ۱۲ درجه جنوبی تر از مقصد آن ها یعنی بعید است که به دلیل «هوای بد یا اشتباهات ناوبری بوده باشد بلکه به احتمال زیاد به کابرال در مورد این موقعیت آموزش هایی داده شده بود تا به دنبال ساحلی باشد که وجود آن نه تنها مورد تردید نبود بلکه کاملاً از وجود آن اطلاع داشتند.» خط موردِ توافق خیلی هم دقیق پیاده نشد. اسپانیایی ها
جلوی گسترش پرتغالی ها در برزیل را نگرفتند. با این حال فرمانروایان کاتولیک تلاش کردند با این ادعا که خط نصف النهار دور دنیا می گردد و کل جهان (و نه فقط اقیانوس اطلس) را به دو بخش تقسیم می کند از پیشروی پرتغالی ها در آسیا جلوگیری کنند. اما پرتغالی ها بی کار ننشستند و در پی دریافت اعلامیه ای پاپی برای محدود کردن خط نصف النهار به اقیانوس اطلس برآمدند. آرزوی آن ها در سال ۱۵۱۴ با اعلامیهٔ "Praecelsae devotionis" توسط پاپ لئون دهم که رویکرد دوستانه ای نسبت به اکتشافات آن ها داشت برآورده شد. پیمان تردسییاس در میان سال های ۱۵۸۰ تا ۱۶۴۰ بی معنی شد زیرا شاه اسپانیا، شاه پرتغال نیز شد. این وضعیت با پیمان مادرید در ۱۷۵۰ تغییر کرد و پرتغال کنترل خود بر سرزمین های آمریکای جنوبی را بازیافت. با این حال پیمان اخیر به سرعت توسط فرمانروای کاتولیک فسخ شد. سپس پیمان سن ایلدفونسو مشکلات را به پایان رساند به این شکل که اسپانیا مالک سرزمین های شرق رود اروگوئه شد و پرتغال سرزمین های حوزه آمازون را به دست آورد. قدرت های دریاییِ نوظهورِ پروتستان به ویژه انگلستان و هلند و دیگر کشورهای کاتولیک نظیر فرانسه تقسیم جهان تنها بین دو کشور کاتو
لیک توسط پاپ را به رسمیت نشناختند. تأثیر بر سایر قدرت های اروپایی. پیمان تردسییاس در تقسیم آمریکای لاتین و تثبیت جایگاه اسپانیا در غرب اقیانوس آرام دارای اهمیت بود. با این حال، به سرعت در آمریکای شمالی و بعداً در آسیا و آفریقا منسوخ شد و بر استعمار تأثیر گذاشت. این پیمان به مرور توسط سایر ملل اروپایی نادیده گرفته شد و با افول قدرت اسپانیا و پرتغال برای سایر کشورهای اروپایی با پشتوانه کافی، امکان استعمار سرزمین های آزاد یا ادعاهای ضعیف لیسبون یا مادرید فراهم شد. ادعاهای امروزی. کشور شیلی در قرن بیستم با استناد به پیمان تردسییاس از قلمرو خود در جنوبگان دفاع کرد. اندونزی نیز مالکیت گینه نو هلند را بر همین اساس در سال ۱۹۶۲ دریافت کرد. یکی از دلایل ادعای آرژانتین بر جزایر فالکلند نیز همین پیمان بود.
چامپا یا پادشاهی چام () به مجموعه ای از جوامع و حکومت های مستقل گفته می شود که از حدود سده ۲ میلادی تا سده ۱۹ (۱۸۳۲) قبل از پیوستن به دولت مرکزی ویتنام در جنوب و مرکز ویتنام امروزی وجود داشتند. پادشاهی چام حکومتی شناخته شده بود و مردمان چام که امروزه به زبان چامی صحبت می کنند بازماندگان حکومت چام هستند. هندوئیسم مرام اخلاقی عمومی پادشاهی چامپا بود. بخش های چامپا. پادشاهی چامپا دارای ۵ ولیعهدی بوده است:
کمال الدین محمّد دمیری (۱۳۴۴ - ۱۴۰۵) (نسب:محمد بن موسی بن عیسی دَمیری)عالِم قرآن، محدث، فقیه، زبان شناس و ادیب مصری بود که بیشتر برای اثرش در جانورشناسی با عنوان "حیاة الحیوان الکبری" مشهور شده است.
عبدالرحیم بن احمد بُرَعی همچنین با نسبت های "هاجری" و "یمنی" (؟ -۱۴۰۰م) شاعر عربی یمنی در سدهٔ هشتم هجری بود که دیوان اشعارش برجا مانده است و چاپ شده. اما از زندگی اش چیزهای بسیاری دانسته نیست. او را شاعری وجدانی و احساس مدار وصف کرده اند که بخشی از شعرهایش در مدح پیامبر اسلام است و بخشی دیگر با تعابیر صوفیانه بیان شده.
زبان چامی () یکی از زبانهای رایج در جنوب شرقی آسیا است. چامی زبان چامیان از اقوام ساکن در این ناحیه است. امروزه بیش از 200 هزار نفر در کامبوج و 80 هزار نفر در ویتنام گویشوران زبان چامی هستند. این زبان، زبان رسمی پادشاهی چام از حکومت های تاریخی منطقه بوده است. زبان چامی از خانواده زبان های مالایو-پلی نزیایی است که آن نیز به نوبه خود بخشی از زبانهای آسترونزیایی محسوب می شود.
ابواحمد، حسن بن محمّد عراقی شهرت یافته به ابواحمدِ شاعر (؟ - ۱۴۰۰) ادیب و شاعر عراقی بود که ساکن حلب شد. او را ناپویا در زندگی اجتماعی یادکرده اند با اینکه گواهی قضاوت و اخلاق نیکو داشته است. در کتابخانه ای در باب النیرب (روستایی نزدیکی دمشق) زندگی می کرد. او به شعر و ادبیات روی آورد و هفت بدیعیات (شعر در مدح پیامبر اسلام) سرود. همچنین کتاب «الدر النفیس من أجناس التجنیس» را نگاشت که هفت قصیده در مدح هم روزگاران اوست.
ابوالعبّاس احمد بن عبدالهادی دمنهوری، شهرت یافته به شهاب الدین دمنهوری (۱۳۳۳ - ۱۳۸۵م) ادیب و شاعر مصری در سدهٔ هشتم هجری بود.
ابوالقاسم ذوالریاستین همدانی در دوران قاجار در همدان متولد شد. با توجه به خدمات لشکری و کشوری و دوستی صمیمانه یی که با میرزا ابوالقاسم قائم مقام فراهانی شهید داشته است، به او لقب ذوالریاستین یعنی صاحب دو ریاست قلم و شمشیر داده می شود. او مدتی وزیر دولت شاه بزرگ، فرزند فتحعلی شاه حاکم کرمانشاه بوده و سپس حاکم کرمانشاه می شود. ابوالقاسم ذوالریاستین ظاهراً پس از مدتی که در زمان محمد شاه، وزیر کرمانشاه و سپس حاکم کرمانشاه و همدان بوده است، مغضوب و خانه نشین می شود. در این مدت رساله یی به نام «مثنوی مفیضیه» را در نصیحت به فرزند خود، بدیع الزمان همدانی می سراید که به خط خوش خطاط معروف دوره قاجار، ابوالمعالی، نگاشته شده است. در آثار مربوط به شهر همدان هم ذوالریاستین بارها معرفی شده است. غلامحسین قراگوزلو در کتاب «هگمتانه تا همدان»، قدیمی ترین شهرها در فصل «وزیران و دیگر صاحب مقامان تاریخی همدان قبل از قاجار» در باب میرزا ابوالقاسم ذوالریاستین چنین آورده است: «میرزا ابوالقاسم ذوالریاستین از بزرگان خوشنام و سرشناس همدان و در دوران محمدشاه حاکم این شهر بود. چندی نیز حکومت کرمانشاه را به عهده داشت. ذوالریاستین چنان که ب
رمی آید مردی فاضل و ادب پرور و خیرخواه بوده است. ذوالریاستین در همدان مسجد، حمام و بناهایی ساخته است که هنوز هم به نام وی باقی است» نویسنده: محمدرضا روحی
ابواسحاق، ابراهیم بن عبدالله قیراطی شهرت یافته به برهان الدین قیراطی (۱۳۲۶ - ۱۳۷۹) محدث و شاعر مصری در سدهٔ هشتم هجری بود. در سال ۷۷۶ق به قاهره درآمد و به ابن نباته پیوست. از او صناعت شعری آموخت؛ سپس به مکه رفت و تا پایان عمر مجاور مکه ماند.
موکش چاند ماتور ؛ ؛ (۲۲ ژوئیه ۱۹۲۳ – ۲۷ اوت ۱۹۷۶) که بیشتر با نام موکش از او یاد می شود یک خواننده فیلم های هندی اهل هند بود. او همراه با محمد رفیع، مانا دی و کیشور کومار یکی از محبوب ترین خوانندگان افسانه ای عصر خود بشمار می رود. همچنین محبوبیت او به سبب جایگزینی صدای او با هنرپیشه پرآوازه راج کاپور در فیلم ها بود. وی بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۷۶ میلادی فعالیت می کرد. در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۶ موتور جستجوی گوگل به مناسبت ۹۳مین سالروز تولد موکش و به افتخار او گوگل دودل صفحه اصلی خود را در هند تغییر داد.
محمد نوری قایقران عضو تیم ملی قایقرانی ایران در دوره های سوم مسابقات قهرمانی آسیا (۱۹۸۹ جاکارتا) و چهارم مسابقات قهرمانی آسیا (۱۹۹۱ دریاچه اتسو) و پنجم مسابقات قهرمانی آسیا (۱۹۹۳ هیروشیما) بود.
بهزاد عزیزی عضو تیم ملی قایقرانی ایران در دوره های سوم مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۶۸–۱۹۸۹) جاکارتا - اندونزی و چهارم مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۷۰–۱۹۹۱) دریاچه اتسو- ژاپن . مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۶۸–۱۹۸۹) جاکارتا - اندونزی. تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- بهزاد عزیزی- مدال نقره تورینگ دونفره۵۰۰ متر-محمدنوری وبهزاد عزیزی- مدال نقره تورینگ دونفره ۱۰۰۰متر- محمدنوری و بهزاد عزیزی- مدال برنز مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۷۰–۱۹۹۱) دریاچه اتسو- ژاپن. تورینگ دونفره۵۰۰ متر- محمدنوری و بهزاد عزیزی - مدال نقره تورینگ دونفره ۱۰۰۰متر- محمدنوری و بهزادعزیزی - مدال طلا
نادر عیوضی عضو تیم ملی قایقرانی ایران در دوره های چهارم الی نهم مسابقات قهرمانی آسیا بود. چهارمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۷۰–۱۹۹۱) دریاچه اتسو- ژاپن. تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا ششمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا(۱۳۷۴–۱۹۹۵) سی شوآن- چین. تورینگ یکنفره ۵۰۰ متر- نادرعیوضی- مدال طلا تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا هفتمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا(۱۳۷۶–۱۹۹۷) کره جنوبی. تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا هشتمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا(۱۳۷۸–۱۹۹۹) چندو- چین. تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- نادرعیوضی- مدال طلا تورینگ یکنفره ۵۰۰ متر- نادرعیوضی- مدال طلا کایاک یکنفره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا نهمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا(۱۳۸۱–۲۰۰۲) دریاچه آزادی تهران- ایران. تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر بزرگسالان- نادرعیوضی- مدال طلا تورینگ یکنفره ۵۰۰متر بزرگسالان- نادرعیوضی- مدال طلا کایاک یکنفره ۵۰۰متر بزرگسالان- نادرعیوضی- مدال برنز کایاک دونفره ۲۰۰متر بزرگسالان- محسن میلاد و نادرعیوضی - مدال نقره مسابقات قهرمانی معولان جهان(۱۳۸۱–۲۰۰۲) تهران- ایران. کایاک یکنفره ۵۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا کایاک یکنف
ره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا
ابومحمّد، حسن بن عمر شهرت یافته به ابن حبیب حلبی (۱۳۱۱ - ۱۳۷۷) فقیه، محدث، تاریخ نگار، کاتب و شاعر شامی بود.
چام ها یا مردم چام (چامی: اوراڠ چامفا، "Urang Campa"، ، ) یک گروه قومی در آسیای جنوب شرقی هستند. آن ها بین استان های کامپونگ چام در کامبوج و پانگ رانگ-تاپ چام، فان تیت، هوشی مین و استان گیانگ در کشور ویتنام پراکنده اند. حدود ۴٬۰۰۰ چام در تایلند زندگی می کنند که بسیاری از آنان مهاجرانی هستند که برای کار به استان های پاتانی، ناراتیوات، یالا و سونگخلا نقل مکان کرده اند. مردم چام هسته اصلی مسلمانان دو کشور کامبوج و ویتنام را تشکیل می دهند. مردمان چامی امروزی بقایای حکومت چامپا از حکومت های تاریخی منطقه هستند. چام ها ارتباط نزدیکی مردم آسترونزیایی دارند و به زبان چامی گفتگو می کنند که یکی از زبان های مالایو پلینزی از خانواده زبانهای آسترونزیا است. تاریخچه. اجداد چام ها احتمالاً از جزیره بورنئو مهاجرت کرده اند. سوابق موجود از مردمان چامپا به قرن دوم میلادی بر می گردد. پادشاهی چامپا در قرن نهم میلادی در اوج قدرت بود و از هوئه (Huế) در شمال تا دلتای مکونگ در جنوب ویتنام را اداره می کرد. چامپا رفاه خود را از درآمد دریایی در تجارت چوب صندل و بردگان و احتمالاً شامل دزدی دریایی هم می شده است. سنت های چام بیانگر این است ک
ه مؤسس ایالت چام بانو پو نگار بوده است. او دختر از یک خانواده دهقان در کوه های دای آن در استان Khánh Hòa (خان هوا) بود. پادشاهی چمپا پادشاهی تحت نفوذ هند بود اما چام ها در قرن ۱۱ از آیین هندو به اسلام گرویدند. این را می توان در معماری معابد چام دید. در قرن ۱۲ امپراتوری چام یک سری جنگ با امپراتوری خمر در سمت غرب داشت. در جنگ چام با ویتنام در سال ۱۴۷۱، چام ها شکست خوردند و ۱۲۰٬۰۰۰ آن ها دستگیر یا کشته شدند و پادشاهی چام به فضایی محدود در نها ترانگ محدود شد و نیز بسیاری از چام ها مجبور به فرار به کامبوج شدند. ظهور دوره ویتنام. در ۱۸۰۰ سده های و ۱۷۰۰ چام های کامبوجی در ناحیه بانکوک تایلند ساکن بودند. پیشروی های بعدی ویتنام در سال ۱۷۲۰ منجر به انحلال پادشاهی چام شد. در سال ۱۸۳۲ امپراتور ویتنام مین مانگ آخرین بقایای پادشاهی چام را ضمیمه ویتنام کرد؛ که این کار موجب اعتراض رهبر دینی مسلمانن چام کاتیب سوماً (Katip Suma) شد که منجر به اعلام جهاد در برابر ویتنام شد. در عوض برای مبارزه با اعتقادات مذهبی چام ها، نیروهای ویتنامی مارمولک و گوشت خوک به مسلمانان و گوشت گاو به هندوها می دادند تا هم آن ها را مجازات کنند و هم هم