Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرهنگی میان آن ها و اسلاوهای محلی وجود دارد. در سده های هفتم و هشتم، توسعهٔ اسلاوهای محلی شتاب گرفت. نخستین سکونتگاه های مستحکم اسلاوی در اواخر سدهٔ هفتم در موراویای کنونی ساخته شد. احتمالاً از پایان سدهٔ هفتم، گروه تازه ای از نخبگان اجتماعی با نام جنگجویان سوارکار در موراویا، اسلواکی و بوهم پدید آمدند. در سدهٔ هشتم، سازمان اجتماعی اسلاوها به رشد خود ادامه داد. تنوع کوزه گری وجود دست کم سه قبیلهٔ ساکن در ناحیه ای وسیع تر در شمال رود موراوا را در اوایل سدهٔ نهم نشان می دهد. قلعه های برپاشده در براتیسلاوا و مکان های دیگر در حدود ۸۰۰ میلادی، شاهدی بر توسعهٔ مراکز قدرت محلی در این ناحیه ها است. حملات شارلمانی به آوارها در دهه های آخر سدهٔ هشتم، باعث فروپاشی خانات آوار شد. پس از آن، شمشیرها و سایر تجهیزات نظامی فرانک ها در سرزمین های شمال دانوب میانی محبوبیت یافت. توسعهٔ موراویا (حدود ۸۰۰ تا ۸۴۶). موراویا که نخستین حکومت اسلاوی غربی بود، از اتحاد قبایل اسلاوی ساکن در شمال رود دانوب شکل گرفت؛ هرچند که شکل گیری آن به ندرت توسط منابع هم دوره ذکر شده است. به گفتهٔ بارفورد باستان شناس، نخستین گزارش دربارهٔ وجود دولت م
وراویا در سال ۸۱۱ ثبت شده است. بنا بر سالنامهٔ پادشاهی فرانک، در پاییز آن سال، حاکمان آوار و «رهبران اسلاوهای ساکن در امتداد دانوب» از دربار امپراتور لویی پارسا در آخن بازدید کردند. هم چنین نخستین یادکرد قطعی موراویاییان به سال ۸۲۲ بازمی گردد که طبق آن، «در مجلسی که در فرانکفورت برگزار شده بود، امپراتور سفیران و هدایای همهٔ اسلاوهای شرقی شامل ابودریت ها، سوربیان، ویلزی ها، بوهمیان، موراویاییان و از آوارهای ساکن پانونیا را دریافت کرد». در «تغییر دین باواریایی ها و کارانتانیایی ها» که در سال ۸۷۰ در سالزبورگ نوشته شد، برای نخستین بار به یک حاکم موراویایی اشاره شده است. طبق این کتاب، مویمیر «دوک موراویایی ها» پریبینا را از نیترا بیرون کرد. کتاب دیگری که مردم ساکن در مرز شرقی فرانک خاوری را فهرست می کند، بیان می کند که مارهاری ۱۱ قلعه یا شهرستان دارد و میان باواریا و بلغار قرار گرفته است. هم چنین بر اساس این سند، مرهانی ۳۰ قلعه دارد. به اعتقاد هاولیک، این سند توسط چند نویسنده در سال های مختلف نوشته شده است و مارهاری و مرهانی هر دو به موراویا اشاره می کنند؛ ارجاع به مارهاری مربوط به سال های ۸۱۷ تا ۸۴۳ و ارجاع به مر
هانی مربوط به دوران حکومت سواتوپلوک یکم است. از سوی دیگر، اشتاین هوبل، ترشتیک و ولاستو مرهانی را همان شاهزاده نشین نیترا می دانند. دیدگاه سوم مربوط به پوسپوکی-ناگی و سنگا است که مرهانی موجود در جنوب دشت مجارستان تا شمال دانوب را یک موراویای دیگر می دانند. بر پایهٔ منبعی از سدهٔ سیزدهم، اسقفی از پاسائو همهٔ موراویاییان را در سال ۸۳۱ غسل تعمید داد. مویمیر نیز در همین زمان یا پیش از آن به مسیحیت گرویده بود. بر پایهٔ سالنامهٔ فولدا، لوئی ژرمن شاه فرانک خاوری در اوت ۸۴۶ میلادی به موراویا لشکرکشی کرد. دلیل او، مقابله با اسلاوهای موراویایی بود که برای ارتداد نقشه می کشیدند. ولاستو اعتقاد دارد که لوئی از منازعات داخلی پس از مرگ مویمیر بهره برد، ولی از نظر کیرشباوم، مویمیر طی لشکرکشی دستگیر و خلع شد. در هر صورت، شکی نیست که لوئی ژرمن در این لشکرکشی، روستیسلاو را به عنوان دوک جدید موراویا انتخاب کرد. نبردهای استقلال (۸۴۶ تا ۸۷۰). روستیسلاو در ابتدا زعامت لوئی ژرمن را پذیرفت تا موقعیت خود را در موراویا تحکیم کند و مرزهای قلمرو خود را گسترش دهد. سپس از فرانک خاوری روی برگرداند و از شورش راتپوت، فرماندار معزول مرزنشین پان
ونیا در سال ۸۵۳ حمایت کرد. حاکم فرانک نیز در سال ۸۵۵ برای انتقام به موراویا حمله کرد. بر پایهٔ سالنامهٔ فولدا موراویایی ها «با استحکامات قدرتمندی محافظت می شدند» و فرانک ها بدون شکست دادن آن ها عقب نشینی کردند. البته نبرد تا سال ۸۵۹ که پیمان صلحی منعقد شد، ادامه داشت. درگیری ها میان موراویا و فرانک خاوری ادامه داشت. برای نمونه، روستیسلاو از شورش سال ۸۶۱ کارلمان پسر لوئی ژرمن، بر ضد پدرش حمایت کرد. به نظر می رسد که نخستین حملات ثبت شدهٔ مردم مجار در اروپای مرکزی در سال ۸۶۲ به همین رویداد مرتبط باشد. روستیسلاو تمایل داشت نفوذ کشیشان فرانکی در قلمرو خود را که در جهت منافع فرانک خاوری فعالیت می کردند، کاهش دهد. او نخست نمایندگانی را در سال ۸۶۱ به محضر پاپ نیکلاس فرستاد و درخواست کرد مبلغانی را به موراویا بفرستد که به زبان اسلاو تسلط داشته باشند. پس از آن که پاسخی از رم دریافت نکرد، همین درخواست را از میخائیل سوم امپراتور بیزانس تکرار کرد. هدف دیگر او از برقراری رابطه با قسطنطنیه، مقابله با اتحاد ضد موراویایی میان فرانک ها و بلغارها بود. امپراتور بیزانس، در سال ۸۶۳ دو برادر به نام های کنستانتین و متودیوس را که اسل
اوی را به گویش ناحیهٔ سالونیک سخن می گفتند، به موراویا فرستاد. کنستانتین نخستین الفبای اسلاوی را توسعه داد و انجیل را به زبان اسلاوی کلیسایی باستان ترجمه کرد. برادران بیزانسی در سال ۸۶۷ وارد رم شدند. پاپ آدریان دوم به ترجمه های آن ها از کتاب های عبادی جواز داد و شش نفر از شاگردان آنان را به مقام کشیش رساند. پاپ موافقت خود با استفاده از زبان بومی در کتاب های دینی در نامه ای در سال ۸۶۹ به سه حاکم محلی (روستیسلاو، سواتوپلوک و کوتسل حاکم پانونیای سفلی) اطلاع داد. متودیوس در سال ۸۶۹ توسط پاپ به سوی سه حاکم فرستاده شد، ولی تنها کوتسل را ملاقات کرد و توسط او دوباره به درگاه پاپ فرستاده شد. پاپ او را با عنوان مطران سیرمیوم به مقام اسقف اعظم رساند. سواتوپلوک در آن زمان، حاکم شاهزاده نشین نیترا و تحت امر روستیسلاو بود. نیروهای فرانکی در اوت ۸۶۹ به قلمرو روستیسلاو و سواتوپلوک حمله کردند. طبق سالنامهٔ فولدا آنان بسیاری از دژها را خراب کردند و نیروهای موراویایی را شکست دادند؛ ولی پس از آن که نتوانستند قلعهٔ اصلی روستیسلاو را تصرف کنند، عقب نشستند. حکومت سواتوپلوک (۸۷۰ تا ۸۹۴). سواتوپلوک در سال ۸۷۰ با فرانک ها متحد شد و به
آن ها کمک کرد که روستیسلاو را به زیر کشند. کارلمان قلمرو روستیسلاو را ضمیمهٔ سرزمین خود کرد و دو لرد فرانکی را برای ادارهٔ آن فرستاد. سربازان او در پایان سال، متودیوس را در هنگام بازگشتش از رم به موراویا دستگیر کردند. سواتوپلوک که پس از سقوط عمویش، به حکومت در سرزمین خود ادامه می داد، در سال ۸۷۱ متهم به خیانت شد و به فرمان لوئی ژرمن توسط کارلمان دستگیر شد. موراویایی ها بر ضد دو حاکم فرانکی شورش کردند و یکی از خویشاوندان سواتوپلوک با عنوان دوک اسلاوومیر را انتخاب کردند. سواتوپلوک به موراویا بازگشت، رهبری شورشیان را به عهده گرفت و فرانک ها را از موراویا بیرون کرد. لوئی ژرمن در سال ۸۷۲ نیروهای خود را به موراویا فرستاد. آنان حومهٔ شهر را غارت کردند؛ ولی نتوانستند دژ کاملاً مستحکمی که سواتوپلوک به آن پناه برده بود را تصرف کنند. سواتوپلوک لشکری را جمع آوری کرد و گروهی از نیروهای امپراتوری را شکست داد تا فرانک ها وادار به عقب نشینی شوند. پس از آن، سواتوپلوک مذاکراتی را با لوئی آغاز کرد که نتیجهٔ آن امضای پیمان صلح در مهٔ ۸۷۴ در فرشهایم بود. در این میان، متودیوس که در سال ۸۷۳ به درخواست پاپ ژان هشتم آزاد شده بود، به
موراویا بازگشت. به گفتهٔ متودیوس، سواتوپلوک و همهٔ موراویاییان «تصمیم گرفتند همهٔ کلیساها و روحانیون در همهٔ شهرها را به متودیوس واگذار کنند». متودیوس کار ترجمه را که در زمان زندگی برادرش آغاز شده بود، ادامه داد. کشیشان فرانکی موراویا با ترجمهٔ کتاب های مقدس به زبان اسلاوی مخالفت کردند و متودیوس را به ارتداد متهم کردند. با این وجود که مقام پاپی ارتدکس بودن متودیوس را رد نکرد، پاپ در سال ۸۸۰ به درخواست سواتوپلوک که مراسم لاتینی را ترجیح می داد، مخالف اصلی او ویچینگ را به مقام اسقف نیترا منصوب کرد. پاپ ژان در ژوئن ۸۸۰ فرمان پاپی را به درخواست متودیوس برای سواتوپلوک صادر کرد و در آن، حفاظت پاپی را برای حاکم موراویا و مقامات آن اعطا کرد. در این فرمان، موقعیت متودیوس به عنوان رئیس کلیسای موراویا تأیید شد و زبان اسلاوی کلیسایی باستان به عنوان چهارمین زبان مقدس پس از زبان های لاتین، یونانی و عبری به رسمیت شناخته شد. طی جنگ داخلی میان دو گروه نجیب زادگان محلی در مرزنشین پانونیا بین سال های ۸۸۲ تا ۸۸۴، سواتوپلوک «نیروهایی را از همهٔ سرزمین های اسلاونشین جمع آوری کرد» و به پانونیا حمله برد. پس از آن، طی ملاقات با امپر
اتور شارل فربه در تولن باواریا در سال ۸۸۴، سواتوپلوک خراجگزار امپراتور شد و «سوگند وفاداری به او ابراز کرد» و تعهد داد که هرگز به قلمرو امپراتور حمله نکند. اسقف اعظم متودیوس در ۶ آوریل ۸۸۵ درگذشت. مخالفان متودیوس به رهبری ویچینگ (اسقف نیترا) از این رخداد بهره بردند و پاپ استفان پنجم را بر آن داشتند که طی فرمانی، به کارگیری زبان اسلاوی کلیسایی باستان در امور دینی را محدود کند. ویچینگ در سال ۸۸۶ سواتوپلوک را نیز متقاعد کرد که شاگردان متودیوس را از موراویا اخراج کند. این کار باعث زیان به ادبیات و فرهنگ اسلاوهای اروپای مرکزی شد. در فرمان پاپی، پیشنهاد شد که سواتوپلوک از پایان سال ۸۸۵، به عنوان شاه تاج گذاری کند. سالنامه های فرانک نیز در بیان رویدادهای این دوره، از سواتوپلوک با عنوان شاه یاد می کردند. در سال های پایانی حکومت سواتوپلوک، موراویا به بیشترین وسعت خود رسید. احتمال دارد که او در سال های آغازین دههٔ ۸۹۰ سیلزی و لوسیتس را نیز تصرف کرده باشد. طبق سالنامهٔ فولدا آرنولف در سال ۸۹۲ پیشنهاد یک ملاقات با سواتوپلوک را داد، ولی او مخالفت کرد. آرنولف نیز به موراویا حمله کرد، ولی نتوانست سواتوپلوک را شکست دهد. زوال
و سقوط (۸۹۴ تا پیش از ۹۰۷). سواتوپلوک در تابستان ۸۹۴ درگذشت و پسرش مویمیر دوم جانشین او شد؛ ولی امپراتوری او در مدت کوتاهی از هم پاشید؛ زیرا قبایلی که وادار به اطاعت از سواتوپلوک شده بودند، آغاز به رهایی از سلطهٔ موراویا کردند. برای نمونه، در ژوئن ۸۹۵ دوک های بوهم زعامت شاه آرنولف را پذیرفتند و حملات دوسالهٔ مویمیر دوم برای برگرداندن سلطهٔ خود بر آن ها ناموفق بود. از سوی دیگر مویمیر با ترغیب پاپ ژان نهم به فرستادن نماینده های خود به موراویا در سال ۸۹۸، در بازیابی ساختار کلیسای موراویا موفق بود. نمایندگان در مدتی کوتاه، یک اسقف اعظم و سه اسقف دستیار او را در موراویا منصوب کردند. درگیری های میان مویمیر دوم و بردارش سواتوپلوک دوم، بهانه ای به دست آرنولف داد تا نیروهای خود را در سال های ۸۹۸ و ۸۹۹ به موراویا ارسال کند. طبق سالنامهٔ فولدا در سال ۸۹۹ نیروهای باواریایی مویمیر دوم و مردانش را از سیاهچال شهر نجات دادند. به گفتهٔ بارتل، باواریایی ها دژ نیترا را نیز نابود کردند. به گفتهٔ نزدیک ترین منابع، مجارها نقش اساسی در سقوط موراویا داشتند. مجارها پس از شکست از اتحاد بلغارها و پچنگ ها در غرب استپ های پونتی در سال ۸
۹۵، حملهٔ خود به جلگهٔ پانونی را آغاز کردند. نامه ای مربوط به حدود سال ۹۰۰، نشان می دهد که باواریایی ها و موراویایی ها یکدیگر را به تشکیل اتحاد با مجارها متهم می کنند. به گفتهٔ لیودپراند، مجارها در مراسم تاج گذاری لویی بچه (پسر آرنولف) در سال ۹۰۰، «سرزمین موراویاییان را که آرنولف به کمک مجارها رام کرده بود، برای خود درخواست کردند». مویمیر دوم که با تهدید حملات بعدی مجارها روبرو بود، در سال ۹۰۱ پیمان صلحی با لویی بچه منعقد کرد. در نبود شواهد مستند، نمی توان سال از میان رفتن موراویا را به دقت تعیین کرد. برای نمونه، به گفتهٔ رونا-تاس مجارها در سال ۹۰۲ موراویا را اشغال کردند. ویکتور اسپینل این رویداد را در سال ۹۰۳ یا ۹۰۴ و اسپیز آن را در سال ۹۰۷ می دانند. مارک بلوخ نیز معتقد است تهاجم مجارها در سال ۹۰۶ میلادی، حاکمیت موراریا را برای همیشه از میان برد. سندی که در سال های ۹۰۳ تا ۹۰۶ صادر شده است، کماکان از بازارهای موراویا نام می برد که نشان از وجود احتمالی موراویا در آن زمان است. بدون شک در نبرد پرسبورگ در سال ۹۰۷ که مجارها نیروهای باواریا را شکست دادند، اثری از نیروهای موراویا نبود. دولت و جامعه. منابع. منابع مکت
وب سدهٔ نهم تقریباً هیچ اطلاعاتی دربارهٔ امور داخلی موراویا وجود ندارد. تنها دو متن حقوقی باقی مانده است. هر دو متن، ترجمه هایی از قوانین روم شرقی هستند که توسط متودیوس مدت کوتاهی پیش از مرگش انجام شده اند. افزون بر مطالعهٔ تاریخ نگارها و منشورها از پژوهش های باستان شناسی برای درک دولت و جامعهٔ موراویا استفاده شده است. چند مرکز موراویایی در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ مورد کاوش قرار گرفته اند. ساختار مسکونی. سکونتگاه های محصور محافظت شده هستهٔ ساختار مسکونی موراویای بزرگ بودند. این سکونتگاه ها توسط اسلاوهای محلی در ارتفاعات و زمین های مسطح ساخته شدند. می توان سکونتگاه های موراویایی را به چهار دسته تقسیم کرد: مهم ترین آن ها مکان هایی با عملکرد مرکزی مانند نیترا بودند که شامل چند قلعه و سکونتگاه بودند. افزون بر مراکز اصلی، پایگاه های اداری محلی، دژهایی که عملکرد اصلی آن ها نگهبانی و دفاع بود و نیز پناهگاه هایی برای زمان خطر وجود داشتند.
بت موبیل یک وسیله نقلیه تخیلی در سری داستان های ابرقهرمانی به نام بتمن می باشد که توسط انتشارات دی سی کامیکس منتشر شده است.
ویلیام آلمون ویلر (؛ ۳۰ ژوئن ۱۸۱۹ – ۴ ژوئن ۱۸۸۷) یک سیاستمدار اهل ایالات متحده آمریکا بود. او نماینده ایالت نیویورک و نوزدهمین معاون رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا از سال ۱۸۷۷ تا ۱۸۸۱ در طول ریاست جمهوری رادرفورد بیرچارد هیز بود.
علیرضا قلعه ناصری یک ورزشکار معلول در رشته دو و میدانی اهل ایران است.
سجاد محمدیان (زاده ۲۴ آبان ۱۳۶۲ در خرم آباد) یک ورزشکار معلول در رشته دو و میدانی اهل ایران است.
نبرد حلب (نوامبر–دسامبر ۲۰۱۶) یا عملیات بازپس گیری حلب که اسم رمز آن از سوی ارتش سوریه عملیات فجر پیروزی خوانده می شود، آفندی است از سوی نیروهای مسلح سوریه و گروه های هم پیمان به ویژه مدافعان حرم تحت حمایت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی علیه بخش های تحت کنترل شورشیان در حلب. این عملیات پس از آن شروع شد که وقفه در حملات هوایی روسیه پایان یافت و نیروهای مسلح روسیه حمله با موشک های هوایی و کروز به شورشیان را در سرتاسر شمال غرب سوریه از سر گرفتند. این عملیات به عنوان نقطه عطف بالقوه ای در جنگ شهری توصیف شده است. برابر توافق صورت گرفته میان طرفین درگیر در ۲۳ آذرماه ۱۳۹۵، گروه های معارض مسلح در شرق حلب تسلیم شدند و اخراج این افراد از طریق انتقال آنها از طریق ده ها دستگاه اتوبوس سبز رنگ متعلق به دولت سوریه صورت می گیرد. دستاوردهای ارتش سوریه. در جریان درگیری ها، بین نیروهای جبهه فتح شام با نیروهای دولتی سوریه در شهر حلب، فرمانده جیش حلب، مشهور به «ابوعبدالرحمان نور» زخمی شد. خبرگزاری اسپوتنیک در خصوص این عملیات نوشت: نیروهای ارتش سوریه در روز شنبه ۳ دسامبر ۲۰۱۶ میلادی، کنترل محله «طریق الباب» در شرق حلب را به دست گرفتن
د و عملیات نظامی برای بازپس گیری بقیه مناطق شهر حلب از چنگ تروریست ها همچنان ادامه دارد. تا روز ششم دسامبر ۲۰۱۶ میلادی و در جریان ادامه عملیات ارتش سوریه، ۵۸ درصد از کل مناطقی که گروه های مسلح معارض و پیکارجویان در بخش شرقی شهر حلب اشغال کرده بودند، به تصرف نیروهای ارتش سوریه درآمد. در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۶ میلادی، خبرگزاری اسپوتنیک از تصرف کامل شهر حلب توسط ارتش سوریه خبر داد. به دنبال پیروزی ارتش سوریه در حلب، لیندسی گراهام از اعضای سرشناس حزب جمهوری خواه در مجلس سنای آمریکا، در صفحه توئیتر خود در این باره نوشت: پیروزی «بشار اسد» در حلب کابوس آمریکاست. ابوالفضل حسن بیگی نماینده مردم دامغان در مجلس شورای اسلامی معتقد است: در روزهای پایانی جنگ در حلب، تعداد زیادی از افسران امنیتی وابسته به آمریکا، اسرائیل، عربستان، ترکیه و قطر، به دام نیروهای مقاومت افتادند که فشار برخی از کشورهای حامی گروه های مسلح مانع از دستگیری آنها شد. دستاوردهای مخالفان بشار اسد. مخالفان در شرق حلب به یک بیمارستان صحرایی حمله کردند. در جریان این حمله، یک پزشک روس کشته شد و دو پزشک دیگر به همراه تعداد بسیاری از مردم محلی زخمی شدند. به دنبال این
رویدادها، «دیمیتری پسکوف» سخنگوی کاخ کرملین در روز سه شنبه ۱۶ آذر ۱۳۹۵ اعلام کرد: «این مسئله که نشانه گیری بسیار دقیق بوده تأیید می کند که گروه های مسلح تروریستی که به این بیمارستان حمله کرده اند، مختصات دقیق جغرافیایی بیمارستان را در اختیار داشته اند». پس از شکست گروه های معارض در حلب، داعش به شهر پالمیرا حمله کرد. ساخت تصاویر جعلی. با پیشروی ارتش سوریه در حلب، گروه های مخالف دولت اقدام به ساخت فیلم دروغین در کشور مصر کردند. راشاتودی با انتشار اخباری از تولید این صحنه های دروغین در کشور مصر خبر داد. به دنبال انتشار این خبر، وزارت کشور مصر نیز اعلام کرد: پنج نفر به اتهام به کارگیری کودکان در ساخت تصاویر جعلی دربارهٔ حملات هوایی در حلب سوریه در بندر پورت سعید واقع در شمال شرق مصر دستگیرشده اند. این وزارتخانه با انتشار این بیانیه، اعلام کرد: فیلم ساز، دستیاران وی و پدر و مادر دو کودکی که در این تصاویر جعلی از آن ها استفاده شده بود، بازداشت شده اند. قطع آب آشامیدنی شهروندان سوری توسط گروه های مسلح. در دی ماه ۱۳۹۵ گروه های مسلح مخالف دولت در شهرهای دمشق و حلب علاوه بر تخریب خطوط اصلی آب رسانی، آن را به وسیله ماد
ه مازوت آلوده کردند که منجر به غیرقابل استفاده شدن این خطوط آب رسانی گردید.
هنرمند جنگ () هنرمندی است که برخی از جنبه های جنگ را از طریق هنر به تصویر می کشد. این اثر هنری می تواند ثبت تصویری صحنه های جنگ باشد یا یادآوری کند که چگونه جنگ انواعی از زندگی را شکل می دهد. هنرمندان جنگ به اکتشاف بصری و حسی ابعاد جنگ می پردازند که اغلب در متون تاریخی نوشته شده و گزارش های مربوط به جنگ وجود ندارد.
رابرت هرج واک (به انگلیسی: Robert Herjavec) یک سرمایه دار، سرمایه گذار، نویسنده، رقصنده و شخصیت تلویزیونی کرواتی-کانادایی است. رابرت در ۱۴ سپتامبر ۱۹۶۲ در شهر واراژدین واقع در کرواسی متولد شد. او از سال ۲۰۰۹ در برنامه تلویزیون واقع گرا به نام شارک تنک شرکت می کند. همچنین در سال ۲۰۱۵ در فصل بیستم برنامه رقص با ستارگان که از کانال ای بی سی تلویزیون آمریکا پخش می شود شرکت کرد. در این برنامه یکی از رقصنده ها به نام کیم جانسون او را همراهی می کرد که در سال ۲۰۱۶ با او ازدواج کرد.
۱۰ فیلم برتر هیئت ملی نقد () در زیر فهرست از ۱۰ فیلم برتر سال که توسط هیئت ملی بازبینی فیلم انتخاب شده است، آمده است. این فهرست از سال ۱۹۲۹ آغاز می شود. از سال ۱۹۶۸ تا سال ۲۰۰۵، ۲۹ بار فیلمی که توسط هیئت ملی بازبینی فیلم به عنوان یکی از ۱۰ فیلم برتر سال انتخاب شده، در نهایت برنده جایزه اسکار بهترین فیلم شده است. ۱۲ مورد از این موارد، فیلم انتخاب شده در اسکار، فیلم شماره یک در این فهرست بوده است.
واسیلی واسیلیویج ورشچگین (به انگلیسی:Vasily Vasilyevich Vereshchagin؛ به روسی: Васи́лий Васи́льевич Вереща́гин؛ ۲۶ اکتبر ۱۸۴۲ – ۱۳ مارس ۱۹۰۴) که گاهی در زبان انگلیسی با نام بیزل ورشچگین (به انگلیسی: Basil Verestchagin) شناخته می شود یکی از معروف ترین هنرمندان جنگ و یکی از اولین هنرمندان روسی است که به طور گسترده در خارج از کشورش به رسمیت شناخته شده است. سرشت گرافیک او نمایش صحنه های واقع گرایی است که بسیاری از آن ها را هرگز نمی توان به چاپ سپرد یا در نمایشگاهی به نمایش گذاشت.
محمود بن حسنِ وَرّاق با کُنیهٔ "ابوالحسن" و شهرت های "نَسّاخ" و "بغدادی" (؟ -۸۴۴م) شاعر ایرانی در دورهٔ اول عباسی بود. او دوست عاصم بن وهب بود که هر دو به «زیاده روی در شرب خمر و معاصی» شهرت یافتند. او کنیزی ادبیات دان به نام «سَکَن» داشته اشت. بیشتر شعر او در ادب، مواعظ، حمکت و مثل است که «در این فن از صالح بن عبدالقدوس پس افتاده است.» غزلیاتی نیز از او برجای مانده است. دیوان اشعار او در سال ۱۹۹۱م گردآوری، بازبینی و چاپ شد.
بَکر بن نَطّاح حنفی با کنُیهٔ "ابو وائل،" شاعر عراقی بدوی تبار در دورهٔ اول عباسی و سدهٔ سوم هجری بود. او نخست از صعلوک ها بود که به راهزنی می پرداخت؛ اما از آن روی گرداند. به بغداد درآمد و نزد ابودلف عجلی پذیرفته شد و هم نشین او بود. او در فنون شعری فخر، حماسه، مدیح، رثا و هجا سرود و در غزل، نوآور بود. همچنین دیدگاهی دربارهٔ نظم شعر داشته اشت.
زیپ وسیله ای ست که دو لبهٔ پارچه را به طور موقت بهم متصل می کند. زیپ همچنین می تواند به معانی زیر به کار برود:
محمد بن اُمیّهٔ بصری همچنین شهرت یافته به کاتبِ بصری (؟ - ۸۴۵م) شاعر و کاتب عراقی در دورهٔ اول عباسی بود. از روزگار هارون الرشید شهرت داشت و تا زمان ابراهیم بن مهدی به کتابت برای او در بیت المال می پرداخت و ندیمش بود. روزگار معتصم را نیز دریافت. او را شاعری ظریف در شعر عربی می دانند که در غزلیات، نسیب و هجا سرود. میان او و فضل رقاشی بُغض و مهاجات بوده است.
محمد اسعد نظامی ناو (۲ خرداد ۱۳۱۰ – ۱۹ اسفند ۱۳۹۷) جامعه شناس جامعه شناس ، استاد، رئیس سابق و یکی از بنیانگذاران دانشکده علوم اجتماعی و تعاون دانشگاه تهران. زندگی. در روستای ییلاقی سیبستون در مناطق ییلاقی ناو اسالم تالش می باشند. وی فرزند تاج الدین افندی روحانی و عالم دینی است با سلسله ای طولانی و ریشه دار در روحانیت منطقه که هم زمان با آغاز دهه دوم زندگی اسعد نظامی، فوت کرد. تحصیلات ابتدایی نظامی در دبستان «دانش اسالم» بود او در ادامه به مدرسه علمیه ای واقع در روستای تیتک تالش، نزد دایی خود به تلمذ و فراگرفتن دروسطلبگی و دینی آن روزگار پرداخت. اما بعد از مدتی از تیتک به مدرسه ای واقع در روستای سیاه بیل اسالم منتقل شد و در این مدرسه بخش عمده تحصیلات مقدماتی خود را در صرف و نحو و فقه و ادبیات فارسی ادامه داد. از آنجا که در مناطق اهل سنت تالش برای تحصیلات تکمیلی دینی علاقه مندان راهی مدارس دینی کردستان به دلیل اشتراکات مذهبی شد اسعد نظامی برای تکمیل دوره های حوزوی به به حوزه علمیه روانسر (کرمانشاه) رفته در نزد استادان معروف این حوزه، ماموستا ملا عبدالمجید موحد به تکمیل دروس خود پرداخت. او هم زمان با تحصیل حوزوی
، تحصیلات خود را نیز در آموزش و پرورش پی گرفته و در سال ۱۳۳۳ با اخذ دیپلم، در رشته الهیات و معقول و منقول در دانشکده الهیات دانشگاه تهران با رتبه برتر پذیرفته شد. تحصیلات دانشگاهی. محمد اسعد نظامی در سال ۱۳۳۳ وارد دانشکده الهیات شد و در رشته الهیات و معقول و منقول به ادامه تحصیل پرداخت. با توجه به تجارب او در دروس حوزوی در پایان دوره چهار ساله کارشناسی (لیسانس) الهیات، توانست به عنوان دانشجوی ممتاز از دانشگاه تهران فارغ التحصیل شده و بورس ادامه تحصیل در دانشگاه کلمبیا نیویورک را در سال ۱۳۳۸ کسب کند. تحصیل در آمریکا. محمد اسعد نظامی در دانشگاه کلمبیا در کارشناسی ارشد را در رشته جامعه شناسی و علوم اجتماعی و دوره دکترا را در جامعه شناسی سیاسی در دانشگاه شیکاگو به پایان برد او در دوره دکترا با استخدام در دانشگاه به بورسیه خود از سوی دانشگاه تهران پایان داد. استاد راهنمای دگتر نظامی در دوره فوق لیسانس دانشگاه کلمبیا رابرت کی. مرتن و استاد راهنمای دوره دکترا در دانشگاه شیکاگو آدوارد شیلز (Edward Shils) بودند. بازگشت به ایران. هر چند ارتباط محمد اسعد نظامی با وزارت علوم و دانشگاه تهران از جهت حقوقی و مقررات بورس تحص
یلی و تعهدات دانشگاهی قطع شده بود، اما از جهات علمی و مبادلات اطلاعات دانشگاهی همچنان برقرار بود و تداوم این ارتباطات منجر بازگشت به ایران و دانشگاه تهران و فسخ قرارداد استخدامی با دانشگاه شیکاگو شد. نظامی پس از بازگشت به ایران به استخدام دانشگاه تهران درآمد و در گروه جامعه شناسی مشغول تدریس شد و در تأسیس دانشکده علوم اجتماعی از اعضای و نقش تعیین کننده بازی کرد. از تاریخ ۱۳۳۸ تا سال ۱۳۵۷ نظامی چهره های تأثیرگذار در حوزه های علوم انسانی به ویژه رشته های مرتبط با علوم اجتماعی و جامعه شناسی بود. تأسیس دانشکده علوم اجتماعی و تأسیس مقاطع لیسانس، فوق لیسانس و دکتری و معاونتو سپس تصدی ریاست دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران و مدیرکل آموزشی دانشگاه تهران و عضویت در شوراهای اصلی و کلیدی در وزارت علوم از جمله خدمات نظامی در دوره خدمت ایشان در دانشگاه تهران است. او در ابتدای تأسیس دانشکده علوم اجتماعی و ریاست جمشید بهنام به معاونت او انتخاب شد. مهاجرت مجدد به آمریکا و عزیمت به عربستان. پس از انقلاب اسلامی نظامی با موافقت وزارت علوم به منظور استفاده از ذخایر مرخصی و انجام فرصت مطالعاتی به آمریکا بازگشت و در یکی از دانشگ
اه ها به تدریس و تحقیق پرداخت. در ایامی که نظامی قصد بازگشت به ایران داشت، تنها فرزند مهندس امجد نظامی پس از یک ک سانحه رانندگی دچار آسیب جدی و خطرناکی شد به طوری که معالجه او منوط به تأمین هزینه ای فوق العاده گشت. او برای تأمین هزینه معالجه فرزند با دانشگاه سلطنتی ریاض قراردادی برای تدریس منعقد ساخت در آنجا ساکن گردید. بازگشت به ایران. فعالیت آموزشی و پژوهشی اسعد نظامی در دانشگاه ریاض تا اوایل دهه نود خورشیدی ادامه یافت اما سرانجام به دلیل خستگی و و بیماری ناچار به قطع قرارداد با این دانشگاه شده به ایران بازگشت. کتاب شناسی. از محمد اسعد نظامی آثاری به زبان های فارسی، عربی، انگلیسی به صورت کتاب و مقاله در نشریات مختلف منتشر شده است.
محمّد بن سَلّام جُمَحی با کنیهٔ "ابوعبدالله" (۷۵۷، بصره - ۸۴۶م، بغداد) ادیب و زبان شناس عراقی در دورهٔ اول عباسی بود که بیشتر برای شعرشناسی اش (شعر روایی) شهرت یافت. ابن ندیم در "الفهرست" آثاری از او یاد کرده است که از میان آن ها "طبقات الشعراء" مهم ترین است؛ «اثری که شهرت ابن سلام و ارجمندی او در تاریخ ادبیات عربی، در نقد و در تاریخ تألیف به زبان عربی را نمایان می سازد.» زندگی. «محمد ابن سَلّام بن عبیدالله بن سالم، جُمحی قَرشی» در حدود سال ۷۵۷م/ ۱۴۰ق در بصره زاده شد. نسب های جمحی و قرشی از برای موالی بودن پدرانش نزد «قدامة بن مظعون جمحی قرشی» برگرفته شده. از بزرگانی مانند اصمعی، بشار بن برد، معمر بن مثنی، مروان بن ابی حفصه، مفضل ضبی، یونس بن حبیبدانش فراگرفت؛ همچنین از پدرش. درگذشت او در بغداد در ۸۴۶م / ۲۳۱ق روی داد.
محمّد بن وُهیب حِمیَری با کنیهٔ "ابوجعفر" (؟ - ۸۵۴م) شاعر عراقی در دورهٔ اول عباسی بود. در بصره زاده شد و در بغداد تا پایان عمر ماندگار بود. در زندگی شخصی اش بسیار خرج کننده بود و نزد عامه و نویسندگان متوسط بسیار می رفت و با شعرگویی، کسب معاش می نمود. تا اینکه مأمون به بغداد درآمد (۲۰۴م)، او را مدح نمود، سپس به مدح معتصم پرداخت. او والی موصل، والی ری و آذربایجان را نیز مدح کرد. به حسن بن سهل پیوست؛ و پس از حسن، دیگری را مدح ننمود. ابن ندیم ذکر کرده که دیوان محمد بن وهیب، ۵۰ برگ یا ۱۰۰۰ هزار بیت است. او در فنون حکمت، مدح، غزل، نسب، هجا و فخر سرود.
کیلاویا (به انگلیسی: Kīlauea؛ تلفظ ؛ ) یک کوه آتشفشان سپری در حال حاضر فعال در جزایر هاوایی آمریکا است. این کوه فعال ترین آتشفشان از پنج آتشفشانی است که با هم جزیره هاوایی را شکل داده اند. این آتشفشان که در امتداد ساحل جنوبی جزیره واقع است بین ۳۰۰٬۰۰۰ تا ۶۰۰٬۰۰۰ سال عمر دارد و در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ سال پیش از سطح دریا بیرون زده است. این آتشفشان دومین جوانترین تولید تفتگاه هاوایی است. به دلیل فقدان ارتفاع نسبی و فعالیت، از لحاظ تاریخی، کیلاویا همواره همراه با ماونا لوا و به عنوان یکی از اقمار آن همسایه بسیار بزرگتر تصور می شده است. کیلاویا ۱٬۲۴۶٫۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده و از حدود سه دهه قبل تاکنون در حال فعالیت است. کیلاویا در زبان هاوایی به معنای «فوران کردن» یا «بسیار عظیم» است و اشاره به تکرار فوران این کوه دارد. در ۴ ماه مه ۲۰۱۸ فوران این آتشفشان باعت تخلیه بیش از ۲۰۰۰ نفر شد.
کوچینوتسو تا سال ۲۰۰۳ یک شهرک کوچک در استان ناگاساکی بود اما از سال ۲۰۰۶ همراه با چند شهرک دیگر جزئی از شهر مینامی شیمابارا، ناگاساکی شد.
موزه مسیحیان آماکوسا در آماکوسا، کوماموتو، ژاپن، در سال ۱۹۶۶ افتتاح شد و تا ماه مارس ۲۰۱۴ چهار میلیون نفر بازدید کننده داشته است. آثاری در مورد میراث مسیحیان ژاپن، فرهنگ خارجیان در دوره قبل از ادو در ژاپن، آزار و اذیت مسیحیان، شورش شیمابارا، مسیحیان پنهان، بازپرسی های دوران ممنوعیت مسیحیت در ژاپن، در این موزه به نمایش گذاشته شده است.