Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برسد، فوراً خون ضعف از دل ایران بیرون خواهد رفت و چنان ناتوان خواهد شد که هیچ پزشک حاذقی نتواند آن را بهبود بخشد. آن گاه دولت عثمانی چون شتری رام و مهار کرده در دست پادشاهان روسیه خواهد بود و نفس آخر را برخواهد آورد، تا در هنگام لزوم بارکشی کند و پس از آن که دیگر کاری از آن ساخته نشد باید سرش را از تن جدا کرد. بر شما لازم است که بی درنگ کشور گرجستان و سرزمین قفقاز را بگیرید و پادشاه ایران را دست نشانده و فرمان بردار خود کنید. پس از آن باید آهنگ هندوستان کرد، زیرا که کشوری بسیار بزرگ و بهترین بازار تجارت است و هرگاه بدانجا دست یافتید هر قدر پول که به وسیله انگلستان به دست می آید می توان مستقیماً از هندوستان فراهم کرد. کلید هندوستان هم سرزمین ترکستان است، تا می توانید باید به سوی بیابان های قرقیزستان و خیوه و بخارا پیش بروید تا به مقصود نزدیک تر شوید و اما تأمل و تأنی را نباید از دست داد و باید از شتاب کاری خودداری کرد. باید با دولت اتریش دوستی ظاهری داشت، اما باید چنان چاره چویی کرد که آلمان و اتریش رفته رفته در چنگ ما بیفتند. باید با اتریش هم دست شد و دولت عثمانی را از اروپا بیرون کرد، اما نه چنان که اتریش به
ره مند شود و این دو راه دارد: نخست آن که باید اتریش را جای دیگر سرگرم کرد و دیگر باید از خاک عثمانی، آن نواحی را به اتریش داد که پس از چندی بتوانید آن را هم بگیرید. دهم آن که باید با کشور یونان در صلح بود تا هنگام جنگ بتوانید از آن یاری بخواهید. یازدهم آن که پس از گرفتن سوئد و کشور عثمانی و ایران و لهستان، باید با اتریش و فرانسه اتحاد کرد و اگر هر یک از این دو دولت دوستی و اتحاد ما را پذیرفت می توان کشور های دیگر را از پا درآورد و پس از آن باید بر اتریش هم مسلط شد. دوازدهم آن که اگر این دو دولت با هم اختلاف پیدا نکنند باید چاره ای جست که در میان شان دوگانگی بیفتد و بدین گونه رفته رفته یکی از پا درخواهد آمد و آن گاه می توان بر آن دست یافت و بی مانع بر همه اروپا حکمرانی کرد و بدین وسیله می توانید هم این نواحی را دست نشانده خود بکنید.»
گریزناپذیر یک فیلم اکشن مهیج آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی جان اریک داودل است. در این فیلم بازیگرانی همچون اوون ویلسون، لیک بل، استرلینگ جرینز و پیرس برازنان ایفای نقش می کنند. "گریزناپذیر" توسط واینستین کمپانی در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۱۵ اکران شد. داستان. داستان فیلم دربارهٔ یک مهندس آمریکایی به نام جک دوایر (اوون ویلسون) است که همراه با همسر (لیک بل) و دو دخترش برای شروع کاری جدید با یک شرکت مهندسی آمریکایی به سرزمینی در جنوب آسیا می روند. آن ها ناگهان خود را در وسط یک قیام سیاسی خشونت آمیز می یابند. در این میان، شخصی به نام جک هاموند (پیرس برازنان) به کمک آن ها می آید. جک و خانواده اش باید راهی برای فرار از دست شورشیانی که بی رحمانه به شهر حمله کرده اند پیدا کنند.
یک شخصیت داستانی از مجموعه بازی های ویدئویی "سوپر ماریو" است که توسط طراح بازی های ویدئویی شرکت نینتندو، شیگرو میاموتو خلق شده است. "لوئیجی" به عنوان برادر دوقلوی کمی کوچکتر از ماریو، اما قدبلندتر از او به شمار می رود. او در بیشتر نسخه های مجموعه بازی ماریو، اغلب در کنار برادرش حضور دارد. لوئیجی برای اولین بار در سال ۱۹۸۳ در بازی آرکید برادران ماریو به عنوان شخصیت قابل کنترل توسط دومین بازیکن معرفی شد و سپس در قسمت های بعدی این سری از جمله "برادران سوپر ماریو"، "برادران سوپر ماریو ۳"، "سوپر ماریو ورلد" و عنوان های دیگری حضور پیدا کرد. او برای اولین بار به عنوان شخصیت اصلی در "برادران سوپر ماریو ۲" در دسترس بود.
سرآغاز تئاتر ارمنی ها در ایران و نخستین نمایشنامه؛ در تبریز در سال ۱۸۷۷ میلادی به روی صحنه آورده شد. بعد از تبریز ارمنی های ایران در سال ۱۸۷۸ میلادی در تهران، سال ۱۸۸۸ میلادی در جلفای اصفهان و در سال ۱۹۲۱ میلادی در رشت گروه های تئاتر تشکیل دادند. تئاتر ارمنیان در تبریز. نخستین نمایشنامه؛ در تبریز در سال ۱۸۷۷ میلادی به روی صحنه آورده شد. یادداشت های «کشیش پاپازیان»، بنیان گذار تئاتر ارمنیان تبریز، تاریخ آغاز فعالیت های هنری را در تبریز روشن می سازد. او می نویسد: بیشتر جوانانی که به همکاری با کشیش پاپازیان پرداختند آموزگاران «مدرسه آرامیان» بودند. نمایشنامه های انتخاب شد عبارت بودند از: (پادشاه آشوت و دو گرسنه). در پشت ساختمان مدرسه آرامیان محوطه وسیعی وجود داشت؛ در آنجا چادر زدند و صحنه درست کردند؛ خلیفه ارمنیان آذربایجان «باردوقیموس» به یاری آن ها شتافت و برای ادامه کاری که شروع کرده بودند آن ها را مورد حمایت قرار داد؛ کشیش «مسروپ پاپازیان» کارگردانی این نمایشنامه را به عهده داشت. هیئت امنای مدرسه مانع اجرای نمایشنامه در محوطه مدرسه شدند، چون می پنداشتند که ممکن است مقامات دولتی نظر نامساعدی نسبت به مدرسه ارم
نیان پیدا کنند و از ادامه فعالیت مدرسه جلوگیری نمایند؛ هیئت امنای مدرسه همچنین آموزگارانی را که در نمایشنامه نقشی داشتند تهدید کردند که چنانچه نمایشنامه در مکانی دیگر اجرا شود و آموزگاران در آن ایفای نقش کنند، از مدرسه اخراج خواهند شد. نقش آفرینان به این تهدیدها توجهی نکردند؛ چادرها و صحنه را به خانه کشیش پاپازیان منتقل کردند و مجدداً چادرها را برپا کردند و صحنه را آماده اجرا ساختند. کشیش پاپازیان از کنسولهای عثمانی و روسیه برای دیدن نمایشنامه دعوت کرد. نمایشنامه به نحو شایسته ای اجرا شد و تماشاگران با خرسندی محل نمایش را ترک کردند. گروه مزبور در سال ۱۸۷۹ میلادی سه بار نمایشنامه مزبور را به روی صحنه آورد. نمایشنامه هایی که طی سال های ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۱ میلادی اجرا شدند بیشتر از زبان فرانسه ترجمه شده بودند. در آن زمان در آذربایجان همانند سایر شهرها بازیگر زن نداشتند و سعی می کردند نمایشنامه ای اجرا کنند که نقش زن نداشته باشد. نخستین زنی که بر سِن تئاتر تبریز ظاهر شد «آشخن» دختر کشیش پاپازیان و آموزگار مدرسه ارمنیان تبریز بود. شرکت کشیش پاپازیان به عنوان کارگردان، و دختر او به عنوان بازیگر برای عامه مردم عجیب بود. در
آن زمان چون سالنی برای اجرا وجود نداشت بیشتر نمایشنامه ها در خانه «تیگران گورویان» که مردی ادیب و فاضل بود اجرا می شد. او خانه مسکونی خود را در اختیار گروه تئاتر قرار داده بود. طی سال های ۱۸۸۷ و ۱۸۸۸ میلادی «آواک آواکیان» گروه تئاتری متشکل از دوازده نفر تشکیل داد و در سالن مدرسه آرامیان چند نمایشنامه با حضور والی آذربایجان اجرا کرد که بسیار مورد توجه قرار گرفت. گروه تئاتر ارمنیان تبریز برای همشهریان تُرک زبان خود نمایشنامه هایی به تُرکی اجرا می کرد. تلاش دوستداران هنر تئاتر بی وقفه ادامه داشت ولی فقط مردان مجاز به دیدن نمایش بودند و زنان اجازه حضور در سالن تئاتر نداشتند. این وضع تا حدود سال ۱۸۹۰ میلادی ادامه داشت. در ۱۸۹۱ میلادی چند تن از بانوان محلی در سالن تئاتر حضور یافتند؛ در ۱۸۹۲ میلادی گروهی از زنان آموزگار مدرسه محله لیل آباد نمایشی برای زنان ترتیب دادند و زنان تبریز برای نخستین بار موفق به دیدن نمایش شدند. در سال ۱۹۰۰ میلادی انجمن دوستداران موسیقی نیز پا به عرصه وجود نهاد. این انجمن بعداً به انجمن دوستداران تئاتر محله قلعه پیوست و نام آن به انجمن دوستداران تئاتر و موسیقی تغییر یافت. در شهرها و روستاه
ای ارمنی نشین آذربایجان، آموزگاران مدارس نقش عمده ای در تأسیس گروه های تئاتر و به صحنه آوردند نمایشنامه ها داشتند. یکی دیگر از نقاطی که بعد از تبریز نمایش در آن اجرا شد منطقه سلماس بود. نخستین سالن تئاتر در سال ۱۸۹۴ میلادی در روستای هفتوان (سلماس) و با کوشش «آودیسیان» ساخته شد. در سال ۱۹۰۰ میلادی در روستای «قلعه سر» سالن تئاتر احداث شد. سومین سالن تئاتر در ۱۹۰۴ میلادی در روستای «پایاجوگ» بنا گردید و چهارمین سالن در روستای «محلم» ساخته شد. طی سال های ۱۹۰۴ و ۱۹۰۵ میلادی در روستاهای سلماس پانزده نمایشنامه به روی صحنه آورده شد. نخستین نمایشنامه در ارومیه در سال ۱۸۹۷ میلادی اجرا شد. در خوی در جوار مدرسه ارمنیان سالن کوچک ولی مناسبی برای تئاتر بنا کردند. ارمنیان در اردبیل و مراغه نیز در حیاط مدرسه سالن های تئاتر ساختند. به طور کلی در شهرها و روستاهای ارمنی نشین آذربایجان هر جا که مدرسه ای وجود داشت تئاتر نیز در جوار آن به وجود می آمد. تئاتر ارمنیان در تهران. سرآغاز تئاتر تهران در سال ۱۸۷۸ میلادی - ۱۲۵۷ خورشیدی است. در آن سال برای نخستین بار نمایشنامه ای در محله ارمنیان واقع در حوالی دروازه قزوین اجرا شد. گروهی از ج
وانان ارمنی که برخی از آن ها تحصیلات خود را در اروپا به پایان رسانده بودند و به هنر تئاتر علاقه بسیار داشتند در همان سال گردهم آمدند و گروه تئاتر تشکیل دادند. چون در آن روزگار در تهران سالن تئاتر وجود نداشت، یکی از ارمنیان علاقه مند به هنر به نام «ماناس آبر»، یک باب خانه مسکونی خود را که دارای اتاق های وسیع بود، در اختیار گروه تئاتر مزبور قرار داد. اعضای گروه تئاتر بخشی از سالن آن خانه را تبدیل به سِن کردند و سالنی برای اجرای نمایشنامه به وجود آوردند. گروه تئاتر ابتدا نمایشنامه (اوستا بدروس) را به روی صحنه آورد و پس از چندی نمایشنامه (دو گرسنه) را اجرا کردند. در آغاز برخی با اجرای نمایش به مخالفت برخاستند ولی یکی دیگر از ارمنیان شیفته هنر به نام «هوُسپ تادئوسیان خیاط باشی» بدون توجه به مخالفت هایی که می شد، خانه خود را در اختیار گروه تئاتر قرار داد و گروه تئاتر نمایشنامه (شوشانیک یا دختر آسیابان) را در محل جدید اجرا کرد در تهران نیز نقش زنان را همچنان مردان به عهده می گرفتند. در سال ۱۸۸۰ میلادی ارمنیان تهران برای مدرسه «هایگازیان» (در خیابان ارامنه، نزدیک میدان وحدت اسلامی) بنای جدیدی احداث کردند و در جوار مد
رسه مزبور سالن تئاتری با سِن ساختند و این سالن نخستین سالن تئاتر تهران بوده است. اعضای گروه تئاتر که زیر نظر هیئت مدیره مدرسه هایگازیان به نام «هاروطون ماردیروسیان» فعالیت می کردند در سال ۱۸۸۱ میلادی نخستین انجمن دوستداران تئاتر را تشکیل دادند. هدف از تشکیل انجمن مزبور کشف و پرورش استعدادهای نهفته جوانان و پیشبرد هنر تئاتر و همچنین کسب عواید و کمک مالی به مدرسه بود. هاروطون ماردیروسیان، یکی از مؤسسان انجمن دوستداران تئاتر و از نخستین کارگردانان و نقش آفرینان تئاتر ارمنیان تهران بود. ماردیروسیان بیش از ۲۵ سال با انجمن مزبور همکاری کرد و تعداد بسیاری نمایشنامه را کارگردانی کرد، که خود نیز در آن ها ایفای نقش می پرداخت. در این میان گروهی از مترجمان ارمنی به یاری انجمن برخاستند و نمایشنامه هایی از آثار نمایشنامه نویسان مشهور جهان ترجمه کرده، در اختیار انجمن مزبور نهادند. یکی از پرثمرترین مترجمان آن روزگار، هوهانس خان ماسحیان بود. او نمایشنامه هایی از مولیر و ویلیام شکسپیر به زبان های فارسی و ارمنی ترجمه کرده است. از مشهورترین نمایشنامه ها را می توان به موارد زیر اشاره کرد: در سال ۱۸۸۸ میلادی «قهرمان میرزا سالور عی
ن السلطنه» (فرزند عبدالصمد عزالدوله برادر ناصرالدین شاه) در سالن تئاتر مدرسه هایگازیان ناظر اجرای نمایشنامه (خسیس اثر مولیر) بود. قهرمان میرزا در این مورد می نویسد: در سال ۱۸۸۹ میلادی دو تن از هنرمندان تئاتر ارمنیان تفلیس به نام های خانم «پاراندزم» و آقای «گریگور آبراهامیانس» به تهران آمدند و با همکاری هنرمندان تهرانی دو نمایشنامه از آثار مولیر را در دو شب مختلف در حضور ناصرالدین شاه اجرا کردند. هنرمندانی که از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۹۷ میلادی در تئاتر ارمنیان تهران درخشیدند عبارت بودند از:(هاروتیون ماردیروسیان، سیمولوف بدروسیان، قوکاس قوکاسیان، نرسس خان و هوسیگ پاپازیان). این افراد از بنیان گذاران تئاتر در تهران بودند. از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۰ میلادی نمایشنامه های (شوشانیک، آرشاگ دوم، نرسس کبیر، خاک های سیاه و یک سری تراژدی) بر روی صحنه آورده شد. پس از اجرای هر تراژدی یک کمدی نمایش می دادند. در این دوره نمایشنامه های مولیر بسیار مورد توجه و استقبال مردم قرار می گرفت. «» و «هرانوش فلیگیان»، دو خواهر هنرمند که در سال ۱۹۰۱ میلادی در تبریز ایفای نقش می کردند، در سال ۱۹۰۲ میلادی به تهران آمدند و گروه تئاتر بانوان تهران را تشکی
ل دادند. آن دو در سال های ۱۹۰۲ و ۱۹۰۳ میلادی چندین نمایشنامه به روی صحنه آوردند. گروه تئاتر مزبور به دربار مظفرالدین شاه قاجار دعوت شدند. هنرنمایی آن ها در دربار مورد تحسین قرار گرفت و به آنان هدایی داده شد. آن دو خواهر در سال ۱۹۰۳ میلادی به مصر رفتند. ارمنیان تهران در سال ۱۹۰۵ میلادی در قطعه زمینی که در محله حسن آباد برای ساختن کلیسا خریداری کرده بودند، مدرسه و تالاری ساختند (محل کنونی دبستان و دبیرستان کوشش و کلیسای مریم مقدس در خیابان میرزا کوچک خان)، از آن پس ارمنیان دو تالار برای اجرای نمایشنامه در اختیار داشتند. در ۱۹۰۹ میلادی نمایشنامه «طبیب اجباری» در تالار مدرسه ارمنیان در محله حسن آباد به روی صحنه آمد. محمدامین رسول زاده در ۲۳ ذیحجه در روزنامه ایران نو دربارهٔ اجرای نمایشنامه نوشت: مجمع عمومی انجمن خیریه زنان ارمنی تهران در سال ۱۹۱۶ میلادی برای انتخاب اعضای هیئت مدیره تشکیل گردید. در آن جلسه تصمیم گرفته شد برای کودکان ارمنی تهران کودکستان دایر کنند. چون برای گشایش کودکستان به پول نیاز بود، در مجمع مزبور پیشنهاد شد که نمایشنامه ای برای کسب درآمد به روی صحنه آورده شود. از «هُوْهانِس توماسیان» که از پی
شکسوتان تئاتر ارمنیان تهران بود برای همکاری دعوت به عمل آمد. او اپرت (آرشیل مال آلان) را برای اجرا برگزید. چون قرار بود که این اپرت برای دوشیزگان و بانوان تهران نمایش داده شود کلیه نقش آفرینان آن را از میان اعضای انجمن خیریه زنان ارمنی تهران انتخاب کردند. (اپرت نمایش اپرایی کوچکی است که ارکستر با آن همراهی می کند و آهنگ های عامیانه و تفریحی سبک می نوازد و جنبه شوخ و شاد دارد). سال ۱۹۲۰ میلادی نقطه عطفی برای تئاتر تهران بود. در این سال علاوه بر برادران «ایپیگیان»، زوج «وارتو طریان» و «آرتو طریان» و زوج «مارگو و میشا گوستانیان» بر صحنه تئاتر ظاهر شدند و به هنرنمایی پرداختند. تا سال ۱۹۲۰ میلادی گروه های تئاتر ارمنیان تهران به طور مجزا نمایشنامه اجرا می کردند ولی در این سال هنرمندان ارمنی همراه با سایر هم میهنان ایرانی خود گروه های تئاتر تشکیل دادند و حرکتی نو در تئاتر تهران به وجود آوردند. آنان با نمایشنامه هایی که خصوصاً آرتو و وارتو طریان در کلوپ (ایران جوان) به روی صحنه می آورد، به گواهی جراید آن روزگار تهران جهشی در تئاتر تهران به وجود آوردند. «جمشید ملک پور» در مورد تأثیرگذاری گروه های تئاتر ارمنیان تهران م
ی نویسد: در سال ۱۹۲۱ میلادی شهرزاد (رضا کمال) و علی اکبر سیاسی، نمایشنامه هایی نوشتند و این نمایشنامه ها به کارگردانی و نقش آفرینی آرتو طریان و همسرش وارتو طریان به روی صحنه آورده شدند. در سال ۱۹۲۲ میلادی نخستین مرکز آموزش هنرهای دراماتیک در تهران پا به عرصه وجود نهاد. فارغ التحصیلان مدرسه مختلط ارمنیان تهران، انجمنی به نام (انجمن فارغ التحصیلان مدرسه مختلط ارمنیان تهران) بنیان نهادند. در انجمن مزبور آرتو طریان برای علاقه مندان به هنر تئاتر، استودیو دراماتیک تأسیس کرد و به آموزش هنرهای دراماتیک پرداخت. گابریل سوندوکیان در ۱۸۷۳ میلادی نمایشنامه (به بو) را نوشت. این نمایشنامه در سال های بعد از ۱۳۲۰ خورشیدی به زبان فارسی ترجمه شد و بارها در تالارهای تهران به روی صحنه آمد. در اردیبهشت ماه ۱۳۰۵ خورشیدی نمایشنامه (عشق و خیانت) نوشته فریدریش شیلر، به وسیله اعضای استودیو دراماتیک در تالار مدرسه هایگازیان اجرا شد. هایک کاراکاش نمایشنامه های (مردی که شیطان را دیده است) اثر گاستون لورو، را ترجمه کرد. او کتابی تحت عنوان (سالنامه ارمنیان) منتشر می ساخت. در ۱۹۲۸ میلادی گروه های تئاتر ارمنیان تهران چند نمایشنامه به کارگردان
ی «داوید داویدخانیان» که از برلین به تهران آمده بود اجرا کردند. آرتو طریان، آرداشس قازاریان و کیخسرو شاهرخ در ۱۹۲۹ میلادی در تالار تئاتر زرتشتیان، (تئاتر سیروس) را بنیان نهادند. آرتو طریان دومین مرکز آموزش هنرهای دراماتیک را در تئاتر سیروس دایر کرد. زوج هنرمند «میشا و مارگو گوستانیان» در بهمن ماه ۱۳۱۰ خورشیدی نمایشنامه (قیصر روم و اتللو) را نمایش دادند. در ماه دسامبر ۱۹۳۱ میلادی نمایشنامه (انوشیروان عادل و مزدک) نوشته «گریگور یقیکیان» در پنج پرده به زبان فارسی در تالار گراند هتل (تهران) به روی صحنه آمد. این نمایشنامه تا اواخر هفته اول ژانویه ۱۹۳۲ میلادی اجرا شد. میشا گوستانیان در ۱۳۱۱ خورشیدی هفت نمایشنامه در تهران اجرا کرد. یحیی آرین پور دربارهٔ جو حاکم بر هنر تئاتر و نقش ارمنیان در پیشرفت تئاتر ایران می نویسد: واهرام پاپازیان هنرمند بین المللی تئاتر، در سال ۱۳۱۲ خورشیدی به دعوت جمعیت شیر و خورشید سرخ ایران به تهران آمد. او کلاسی برای آموزش تئاتر دایر کرد و به آموزش گروهی از هنرمندان تئاتر تهران پرداخت؛ سپس با این هنرمندان نمایشنامه های (اتللو، بالماسکه، هملت و دون ژوان) را در تالار (سینما پالاس) به روی صحنه
آورد. در سال ۱۳۲۴ خورشیدی دو گروه تئاتر به گروهای تئاتر ارمنیان تهران افزوده شد:(گروه تئاتر انجمن فرهنگی جوانان تهران) و (گروه تئاتر شانت). در این سال «مانول ماروتیان» تالار سینما تئاتر نادری (تالار زرتشتیان) را اجاره کرد و پس از تعمیر آن به اجرای نمایش پرداخت. گروهی از دوستداران هنر تئاتر در سال ۱۳۲۶ گروه (تئاتر سوندوکیان) را بنیان نهادند. این گروه تالار زرتشتیان را اجاره کرد و پس از آماده نمودن آن به اجرای نمایش پرداخت. گروه (تئاتر جوانان ارمنی دوستدار هنر) در سال ۱۳۳۰ تشکیل گردید. نخستین نمایشنامه ای که این گروه اجرا کرد نمایشنامه (سارا) نوشته ساموئل خاچیکیان و به کارگردانی واهان آقامالیان بود. این نمایشنامه در تالار مدرسه ارمنیان اجرا شد. گروه (تئاتر آدامیان) در سال ۱۳۳۱ خورشیدی پا به عرصه وجود نهاد. در همین ایام گروه (تئاتر انجمن فرهنگی جوانان ارمنی تهران) به نام گروه (تئاتر باشگاه فرهنگی و ورزشی آرارات) به فعالیت خود ادامه داد. شاهین سرکیسیان، گروه (تئاتر آرمن) را در سال ۱۳۴۰ در باشگاه فرهنگی و ورزشی آرارات بنیان نهاد و خود در ضمن آموزش بازیگران به اجرای نمایش پرداخت. سرکسیان نمایشنامه های (مسرورکننده،
قفس و آرمنوهی) را به روی صحنه آورد. گروه های «باشگاه فرهنگی و ورزشی آرارات، انجمن فرهنگی چهارمحال، باشگاه سیپان و سایر باشگاه های ارمنیان تهران»، با اختیار داشتن تالارهای مجهز نمایش و استقبالی که ارمنیان تهران از اجراهای مزبور به عمل می آوردند، تشویق شدند. تئاتر ارمنیان در جلفای اصفهان. ارمنی های جلفای اصفهان در ۱۸۸۸ میلادی نخستین نمایشنامه را به روی صفحه آوردند. «تیگران آبکاریان» که سال ها نقش مؤثری در تئاتر ارمنیان جلفای اصفهان داشت داستان حیات بیست و پنج ساله تئاتر ارمنیان جلفای اصفهان و فراز و نشیبهای آن را به رشته تحریر درآورد. در سال ۱۸۸۸ میلادی گروهی از ارمنیان علاقه مند به هنر تئاتر، در جلفای اصفهان گردآمدند و برای تأسیس باشگاه تئاتر در جلفا اطلاعیه ای منتشر کردند. اهالی جلفا به یاری آن ها شتافتند و مبلغ (۵۵۱ قران)، به هیئت مدیره باشگاه پرداختند. باشگاه با این پول در سالن مدرسه مرکزی ارمنیان جلفا سِن تئاتر درست کرد و وسایل مورد نیاز را برای اجرای نمایشنامه فراهم آورد. در بهار سال ۱۸۸۸ میلادی نخستین نمایشنامه در سالن مزبور به روی صحنه آورده شد. در ۱۸۹۹ میلادی گروهی از جوانان ارمنی جلفا نخستین انجمن دو
ستداران تئاتر را بنیان نهادند و در یازدهم نوامبر همان سال اساسنامه ای در ۱۶ ماده تهیه کردند. تا آن زمان نقش زنان را مردان ایفا می کردند. هیئت مدیره انجمن برای پایان دادن به این وضع درصدد برآمد دوشیزگان را برای ایفای نقش در نمایشنامه ترغیب کند. پاره ای از افراد به مخالفت برخاستند. سرانجام هیئت مدیره انجمن از مقامات روحانی ارمنی در این مورد کسب تکلیف کرد. خلیفه «ماقاکیا» رهبر مذهبی ارمنیان جلفا، از پیشوای مذهبی ارمنیان جهان مگردیچ خریمیان دربارهٔ نقش آفرینی بانوان ارمنی تفسیر کردند؛ مگردیچ خریمیان پاسخ داد مانعی برای نقش آفرینی بانوان ارمنی وجود ندارد. تعدادی از نمایشنامه هایی که طی سال های ۱۸۸۸ میلادی تا ۱۹۱۳ میلادی در جلفای اصفهان به روی صحنه آورده شد است می توان به نام های زیر اشاره نمود: روز اول سپتامبر ۱۹۲۷ میلادی پوستری برای معرفی نمایشنامه (محکومین بی گناه) در جلفای اصفهان توزیع گردید. این نمایشنامه عصر روز شنبه سوم سپتامبر در سالن مدرسه ارمنیان کاتولیک جلفا به روی صحنه آمد و عواید حاصله از آن صرف فعالیت های فرهنگی گردید. بهای بلیت از ۲ قران تا ۱۲ قران بود. در سال ۱۹۳۶ میلادی به دستور رضا شاه مدارس ارمنی
ان در سراسر ایران بسته شد و اجرای نمایشنامه به زبان ارمنی ممنوع گشت. در سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ میلادی تئاتر ارمنیان جلفای اصفهان همانند سایر شهرهای ارمنی نشین کار خود را از سر گرفت. قایل ذکر است که پاره ای از روستاهای ارمنی نشین استان چهارمحال و بختیاری و منطقه فریدن تالار نمایش داشتند و در آن روستاها، آموزگاران مدارس ارمنیان نمایشنامه هایی اجرا می کردند. گاه نیز گروه های تئاتر از جلفا به روستاها می رفتند و به اجرای نمایشنامه می پرداختند. تئاتر ارمنیان در رشت. با اینکه تئاتر رشت قبل از ۱۳۰۰ خورشیدی آغاز به کار کرده بود ولی فعالیت های تئاتری آن بین ۱۳۰۰ تا ۱۳۰۴ اوج گرفت. «حسن ناصر» و «میرزا محمد حسین دایی نمایشی»، گریگور یقیکیان، جهانگیر سرتیپ پور سبب شد تا در این دوره تئاتر رشت از موقعیت ممتازی در ایران برخوردار شود. تنوع در ترجمهٔ آثار نمایشی، نوشتن نمایش نامه به دست نویسندگان گیلانی، تعداد گروه ها و استفاده از تجربه های سال های آغازین تئاتر از جمله دلایل شکوفایی تئاتر رشت بود. در این هنگام بود که ارمنیان رشت فعالیت تئاتری خود را در گروه های نمایشی این شهر آغاز کردند. قبل از شکل گیری اولین کانون تئاتری در رشت
در ۱۲۹۸ خورشیدی، گروه های ارمنی اولین گروه های نمایشی ای بودند که به رشت و انزلی می آمدند و به اجرای نمایش پرداختند. هاروطیون میناسیان، در یادداشت های خود، تاریخ آغاز تئاتر گیلان را مقارن اجرای این اثر در ۱۲۶۴ خورشیدی دانسته و او اشاره می کند که این نمایش نامه به زبان فارسی در رشت اجرا شده و از اجرای نمایش دیگری نیز به نام (انجیرِ خچو) نیز یاد می کند که هر دوی این آثار کمدی بوده اند. در آن زمان تالار نمایش در رشت وجود نداشت و این نمایش در یک انبار به روی صحنه رفت. در رشت پزشک صاحب نامی به نام «دکتر استپانوس» زندگی می کرد که در زبان محاورهٔ گیلانی به او حکیم فانوس می گفتند. وی در محلهٔ سرچشمهٔ رشت باغی داشت که به نام خود او معروف بود. انباری در این باغ وجود داشت که حکیم گیلانی آن را با هزینه شخصی به صحنهٔ نمایش تبدیل کرده بود و نمایش های (خچوی دلال) و (انجیر خچو) در این باغ به روی صحنه رفتند. اولین تالار نمایش را در رشت «آوِدیس هوردانانیان» ساخت. او برای یادبود فرزندش مدرسه ای برای ارمنیان رشت بنا کرد که مجهز به سِن و تالار نمایش بود. در این تالار، ارمنیان قفقازی ای که به رشت می آمدند، ارمنیان گیلان و سایر گرو
ه های تئاتری نمایش اجرا می کردند. تا ۱۹۰۰ میلادی این تالار تنها تالار تئاتر رشت بود. فریدون نوزاد دربارهٔ بانوان هنرمند ارمنی می نویسد: از آغاز ۱۳۰۰ خورشیدی تلاش هنرمندان تئاتر شکل دیگری یافت. از این سال به بعد، کارگردانان در رشت با متون نمایشی ای که حاصل کار نویسندگان گیلانی بود روبه رو شدند؛ در میان نویسندگان این دوره، چهره ای شاخص وجود دارد به نام گریگور یقیکیان. او به عنوان مترجم با میرزا کوچک خان جنگلی همکاری می کرد؛ او علاوه بر نوشتن نمایش نامه و داستان به روزنامه نگاری نیز می پرداخت؛ سپس، به گروه (اکتوران آزاد) پیوست که هدفشان پیشبرد فرهنگی و هنری مدارس و یتیم خانه ها بود و در مدارس و مؤسسه های خیریه به طور رایگان نمایش می دادند. این جمعیت با همین هدف تبدیل به جمعیت آزاد ایران شد و یقیکیان و دیگر یارانش، «استپان سیمونیان؛ جهانگیر سرتیپ پور؛ آروسیاک هاروتیونیان؛ آستقیک یقیکیان (همسر گریگور) و آنوش سرکیسیان»، بیش از شش نمایش را به روی صحنه بردند. ۱۳ نمایشنامه در رشت از سال ۱۳۰۰ تا ۱۳۱۰ خورشیدی اجرا شد که می توان به موارد زیر اشاره نمود:
آشلند () شرکت نفت و گاز آمریکایی است، که در زمینه پالایش نفت خام، تولید روغن موتور، پلاستیک و فراورده های نفتی، همچنین مواد شیمیایی و پتروشیمیایی فعالیت می کند. شرکت آشلند در سال ۱۹۲۴ توسط پل جی. بلیزر در شهر اشلند، کنتاکی تأسیس شد و هم اکنون دارای عملیات در بیش از ۱۰۰ کشور جهان می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر کاوینگتن، کنتاکی قرار دارد.
پل جی. بلیزر () (زاده ۱۹ سپتامبر ۱۸۹۰ - درگذشته ۹ دسامبر ۱۹۶۶) کارآفرین، بازرگان، و صنعت گر آمریکایی بود، که در سال ۱۹۲۴ شرکت نفت آشلند را تأسیس نمود.
ردبول استراتوس (Red Bull Stratos) یا ماموریتِ بسویِ لبهٔ فضا یک پروژه پرش فضایی از لایه استراتوسفر با مشارکتِ فلیکس باوم گارتنر چتربازِ اتریشی بود. این پرش در تاریخِ ۱۴ اکتبر ۲۰۱۲ در نیومکزیکو، ایالات متحده آمریکا با موفقیت انجام شد. روشِ کار. وی پس از این که با بالونی مملو از هلیم ۳۸ کیلومتر از زمین فاصله گرفت و بر فراز شهر رازول نیومکزیکو قرار گرفت به سمت زمین شیرجه رفت. شکستنِ دیوارِ صوتی. باومگارتنر در خلالِ این پروژه که به نامِ "ماموریتِ بسویِ لبهٔ فضا" نیز شناخته می شود، برای اولین بار توانست بدون استفاده از هرگونه وسیله ای با رسیدنِ به سرعتِ — دیوار صوتی را بشکند.
آدام کوراک (؛ زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۸۵ - ینی سئیسک) یک کشتی گیر اهل روسیه است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز وزن ۷۱ کیلوگرم کشتی فرنگی در مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۵ اشاره کرد.
دوسژان کارتیکوف (؛ زادهٔ ۲۴ مه ۱۹۸۹) یک کشتی گیر اهل قزاقستان است. از افتخارات وی میتوان به کسب برنز وزن ۷۵ کیلوگرم کشتی فرنگی در مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۵ اشاره کرد. وی در سال ۲۰۱۶ میلادی در المپیک ۲۰۱۶ ریو در وزن ۷۵ کیلو حاضر بود که در مسابقه اول زوراب داتوناشویلی از گرجستان را شکست داد اما در دور بعد به الوین مورسالیف آذربایجانی باخت و با توجه به حذف این کشتی گیر در دور بعد، از دور رقابت ها کنار رفت.
ارمنی ها در سینمای ایران در کلیه امور فنی، صداگذاری، فیلم برداری، لابراتوار، عکاسی فیلم، کارگردانی و بازیگری و نیز در سینماداری و مدیریت آن، با جدیت حضور داشتند و کوشش های فراوانی کرده اند. نخستین فیلم بلند سینمایی ایران به نام «آبی و رابی» در سال ۱۳۰۹ توسط اوانس اوگانیانس ساخته شد. تاریخ. در اردیبهشت ماه سال ۱۳۰۹ خورشیدی اوانس اوگانیانس (اوهانیان) اولین مدرسه آرتیستی سینما را به نام (پرورشگاه آرتیستی سینما)، در خیابان (علاء الدوله)، فردوسی کنونی دایر کرد. او در نظر داشت مدرسه هنرپیشگی سینمایی برای بانوان و دوشیزگان نیز دایر کند ولی با مخالفت افراد متعصب گرا و مذهبی روبرو شد و موفق نشد. اوهانیان برای تهیه نخستین فیلم سینمایی خود، شش تن از فارغ التحصیلان مدرسه را برگزید و از خانم «مادام سیرانوش» که از ارمنیان تهران بود برای بازی در فیلم دعوت کرد. روز جمعه ۱۲ دی ۱۳۰۹ در سالن سینما (پارک) با حضور جمعی کثیری از روزنامه نگاران و نویسندگان، «فیلم آبی و رابی» به نمایش درآمد. پس از نمایش اولین فیلم، دومین دوره مدرسه مزبور آغاز به کار کرد. پس از یک سال آموزش، آن دوره نیز به پایان رسید و ۱۸ تن فارغ التحصیل شدند. زوما ا
وهانیان، دختر اوانس اوگانیانس، تنها دختری بود که این دوره را با موفقیت به پایان رساند. در خرداد ماه سال ۱۳۱۱ فیلمبرداری از دومین فیلم صامت به نام (حاج آقا آکتور سینما) در شرکت پارس فیلم آغاز و در بهمن ماه سال ۱۳۱۲ خورشیدی به نمایش درآمد. بعد از فوت اوانس اوگانیانس در سال ۱۳۴۰ خورشیدی، تعدادی از ارمنیان که بیشتر آن ها سابقه کار در تئاتر داشتند به کارگردانی فیلم های سینمایی پرداختند. از نامی ترین کارگردانان ارمنی می توان از ساموئل خاچیکیان نام برد. خاچیکیان افزون بر کارگردانی، فیلمنامه نویس، فیلم آگهی و سازنده جلوه های ویژه نیز هست. خاچیکیان نخستین سازنده آنونس (فیلم آگهی) در ایران است. خاچیکیان برنده جایزه بهترین کارگردان در «نخستین جشنواره فیلم های ایران» با عنوان «گلریزان» به خاطر فیلم چهار راه حوادث سال ۱۳۳۴، شد. واروژ کریم مسیحی در سال ۱۳۶۹ خورشیدی فیلم پرده آخر را ساخت. این فیلم برنده ۸ جایزه از جشنواره بین المللی فیلم فجر شد و موفق به دریافت جایزه سیمرغ بلورین بهترین کارگردان در نهمین جشنواره فیلم فجر گردید. استودیوها. تعدادی از ارمنیان استودیوهای فیلم برداری و دوبلاژ تأسیس کردند. در این استودیوها گروهی