Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شوک عفونی یا شوک سپتیک یک مشکل پزشکی حاد است که در آن گندخونی، ایجاد شده به دلیل جراحت ناشی از عفونت، به کاهش خطرناک فشار خون و بی نظمی در متابولیسم سلول ها می انجامد. معمولاً عفونت اصلی باکتریایی است، اما می تواند قارچی، ویروسی، یا انگلی نیز باشد. عفونت در همه جای بدن نیز می تواند باشد اما معمولاً در شش ها، مغز، دستگاه ادراری، و شکم است. شوک عفونی می تواند باعث از کارافتادن اعضای متعدد و در نهایت مرگ شود. شوک عفونی معمولاً در میان کودکان، افراد دارای کمبود ایمنی، و کهنسالان اتفاق می افتد چون دستگاه ایمنی آنان نمی تواند با عفونت به مانند بدن افراد سالم مقابله کند. بیمارانی که با شوک عفونی مواجه می شوند معمولاً در بخش مراقبت های ویژه نگهداری می شوند. میزان مرگ و میر ناشی از شوک عفونی در حدود ۲ تا ۱۱ درصد است.
جلیل سازگارنژاد (زادهٔ ۱۳۳۳ در شیراز) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ شیراز در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است.
آنزور آداموویچ بولتوکایف ( ; متولد ۵ آوریل ۱۹۸۶) یک کشتی گیر اهل کشور روسیه است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال برنز وزن ۹۶ کیلوگرم در مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۳ اشاره کرد. وی در سال ۲۰۱۶ میلادی در المپیک ریو در وزن ۹۷ کیلو حاضر بود که در دور اول از والری آندریتسوف اوکراینی شکست خورد و از دور رقابت ها کنار رفت. منابع.
بهیار سلیمانی (زادهٔ ۱۳۳۹ در شیراز) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ فسا در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است. بهیار سلیمانی فارغ التحصیل دانشگاه شیراز می باشد وی پس از فارغ التحصیلی مسیولیت هایی در بنیاد شهید انقلاب اسلامی به عهده گرفته است و با ادامه تحصیل مجدد عضو هییت علمی و معاون اداری مالی دانشگاه آزاد اسلامی شیراز می گردد و خدماتی در جهت گسترش منابع انسانی و توسعه فضاهای آموزشی انجام می دهد. سپس به عنوان مدیر کل امور اجتماعی وزارت کشور مشغول خدمت می گردد. در این مدت موفق به عملیاتی کردن قانون شورای های شهر و روستا می گردد و پس از سال ها شورای های شهر و روستا در کشور آغاز به کار می کند. وی در ادامه مسیر خدمت با رای مردم شهرستان فسا نماینده دوره ششم مجلس شورای اسلامی می گردد. در کنار خدماتی که به شهرستان فسا می کند کارهای کلان استان را نیز پیگیری می نمایند و در راستای بهره گیری از توان فکری و مدیریتی نیروهای فارسی مقیم مرکز مبادرت به سازمان دهی مجمع فارسیان مقیم مرکز می نماید و با پیگیری مطالبات مردم موفق می گردد که راه آهن شیراز اصفهان، و آزاد راه های شیراز کازرون بوشهر، شیراز اصفهان، شیراز یاسوج، فسا بندر ع
باس را عملیاتی نماید. از دیگر اقدامات پیگیرانه این مجمع ایجاد منطقه اقتصادی الکترونیک شیراز پتروشیمی های فارس توسعه گردشگری می باشد.
منصور سلیمانی میمندی (زادهٔ ۱۳۳۰ در شهربابک) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ شهربابک در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است. وی پیش تر در دورهٔ چهارم نیز عضو این مجلس بود. وی دارای مدرک لیسانس مکانیک از دانشگاه تبریز و کارشناسی ارشد در رشته مدیریت صنعتی از دانشگاه علامه طباطبایی است. سلیمانی در سال های 1360 تا 1363 تصدی شهرداری شهربابک را برعهده داشت.فروردین سال 1371، سلیمانی در انتخابات مجلس چهارم شورای اسلامی شرکت کرد و با کسب 35.90 درصد آرا به عنوان نماینده مردم "شهربابک" راهی خانه ملت شد. وی پس از چندی با شرکت در انتخابات مجلس ششم شورای اسلامی، توانست مجددا به عنوان نماینده مردم شهرستان "شهربابک" به مجلس راه یابد.در جریان رد لوایح دوقلو (لایحه "تبیین حدود وظایف و اختیارات رئیس جمهور" و لایحه "اصلاح قانون انتخابات مجلس") از سوی شورای نگهبان در اردیبهشت سال 1382، سلیمانی از جمله نمایندگانی بود که در نامه ای به رهبری خواستار اعمال نظر ایشان در موضوع لوایح شد؛ او همچنین از جمله نمایندگان متحصن مجلس ششم در اعتراض به رد صلاحیت های شورای نگهبان در انتخابات مجلس هفتم، در دی ماه همان سال بود. ایشان از امضا کنندگان نامه
مشهور موسوم به جام زهر به رهبر حکومت ایران میباشند. این نامه صراحتا از نحوه مدیریت رهبر ایران، علی خامنه ای،انتقاد میکند. در مجلس ششم در سال 1382 پس از نطق منصور سلیمانی در اعتراض به سرکوب اعتراضات کارگری و کشته شدن چند نفر از مردم شهرستان شهربابک، درگیری فیزیکی بین سلیمانی و قائم مقام وقت فرمانده نیروی انتظامی صورت گرفت. به دستور سعید مرتضوی دادستان وقت تهران، سلیمانی دستگیر و یک شب را در زندان اوین سپری کرد و سپس با قید وثیقه آزاد شد. بعد از مجلس ششم ایشان به دلیل رد صلاحیت از شورای نگهبان فعالیت سیاسی مشهودی نداشته است و بیشتر خانه نشین بوده اند. دلایل رد صلاحیت نامبرده از سوی شورای نگهبان "عدم التزام به اصل ولایت فقیه" و " عدم التزام عملی به اسلام" عنوان شده است. در اواسط خرداد ماه 1388، 356 نفر از نمایندگان ادوار مجلس شورای اسلامی، از جمله منصور سلیمانی میمندی، طی اعلامیه ای از میرحسین موسوی در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، حمایت کردند. متن این اعلامیه به شرح زیر است:«باسمه تعالی، بر خود فرض می دانیم با توجه به جایگاه رفیع ریاست قوه مجریه و نیاز مبرم کشور به مدیری توانمند و قانون مدار، حمایت همه جانب
ه خود را از کاندیداتوری ایشان اعلام نماییم.»
عبدالله سهرابی (زادهٔ ۱۳۴۳ در مریوان) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ مریوان در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است.
حمید سید مهدوی اقدم (زادهٔ ۱۳۳۱ در تبریز – درگذشتهٔ ۱ آبان ۱۴۰۲) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ تبریز در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است.
کشتی مادر یک وسیله نقلیه بزرگ است که وظیفه ترابری وسایل نقلیه کوچکتر را بر عهده دارد. کشتی مادر می تواند یک کشتی یا هواگرد یا فضاپیما باشد. به عنوان نمونه می توان یک کشتی را نام برد که زیردریایی های کوچک را به منطقهٔ پژوهشی شان می رساند. یک کشتی مادر توانایی سوار کردن دوباره یا ادامه مسیر بعد از پیاده کردن وسایل نقلیه را دارا می باشد.
مرتضی شیرزادی (زادهٔ ۱۳۲۷ در گیلانغرب - درگذشته ۱۶ آذر ۱۳۹۹) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ قصرشیرین، سرپل ذهاب و گیلانغرب در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است. وی پیش تر در دورهٔ دوم نیز عضو این مجلس بود.
فخرالدین صابری (زادهٔ ۱۳۴۰ در نوشهر و با اصالتی طالقانی) نمایندهٔ حوزه انتخابیه تنکابن و رامسر در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است.
محمدصادق صادقی (زادهٔ ۱۳۳۹ در علی آباد کتول) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ علی آباد کتول در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است.
رضا صالح جلالی (زادهٔ ۱۳۳۴ در آستانه اشرفیه) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ آستانه اشرفیه در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است.
گل محمد صالحی سلح چینی (زادهٔ ۲۸ بهمن ۱۳۴۱ در لردگان) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ لردگان در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است.
ذبیح الله صفائی (زادهٔ ۱۳۳۴ در اسدآباد – درگذشته ۲۵ بهمن ۱۳۹۸) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ اسدآباد در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است. وی پیش تر در دورهٔ پنجم و دور سوم نیز عضو این مجلس بود.
والری آندریتسوف کشتی گیر مرد متولد ۲۷ فوریهٔ ۱۹۸۷ در کشور کشور اوکراین است. از افتخارات این کشتی گیر کسب مقام نایب قهرمانی در المپیک لندن در سال ۲۰۱۲ و مقام سومی در مسابقات قهرمانی کشتی جهان در سال ۲۰۱۴ می باشد.در سال ۲۰۱۲ میلادی در بازی های المپیک ریو در وزن ۹۶ کیلو حاضر بود که در دیدار نهایی با شکست مقابل جیک وارنر دوم شد.او در همان المپیک در مرحله نیمه نهایی به مصاف رضا یزدانی رفت که در این دیدار با توجه به پارگی رباط کشتی گیر ایرانی، او قادر به ادامه مسابقه نشد. او در المپیک ۲۰۱۶ ریو در وزن ۹۷ کیلو حاضر بود که در مسابقه اول و دوم آنزور بولتوکایف از روسیه و ماگومد موسائف از قرقیزستان را شکست داد اما در نیمه نهایی به ختاگ گازیموف از اوکراین شکست خورد و به دیدار رده بندی رفت. وی در دیدار رده بندی به ماگومد ابراگیموف ازبکستانی باخت و پنجم شد. منابع.
پراکندگی رادرفورد یک پراکندگی کشسان از ذرات باردار توسط کنش کولنی می باشد. این پدیده فیزیکی در ۱۹۱۱ توسط ارنست رادرفورد توضیح داده شد و منجر به توسعه مدل اتمی رادرفورد و در نهایت مدل اتمی بور گردید. در حال حاضر از این روش در علوم مواد به عنوان یک روش برای تحلیل ساختار مواد استفاده می شود که این روش تکنیک پس پراکندگی رادرفورد نام دارد. پراکندگی رادرفورد در ابتدا پراکندگی کولنی نام داشت. علت این بود که این پراکندگی تنها به بار استاتیکی الکتریکی و نیروی کولنی مربوط بوده و فواصل بر اساس پتانسیل الکتریکی تعیین می شود. آزمایش کلاسیک رادرفورد در برخورد ذرات آلفا به هسته طلا یک مثال از پراکندگی کشسان می باشد، چون انرژی و سرعت ذرات پیش و پس ار برخورد یکسان باقی می ماند.
مصطفی طاهری نجف آبادی (زادهٔ ۱۳۲۸ در نجف آباد) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ نجف آباد و تیران و کرون در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است. وی با کسب ۵۲.۲ درصد آرا به مجلس شورای اسلامی راه یافت، وی در طول چهار سال نمایندگی خود در کمیسیون انرژی ایفای نقش کرد و از جمله امضاکنندگان نامه موسوم به جام زهر خطاب به رهبر جمهوری اسلامی در بهار سال ۱۳۸۲ بود.
سید مهدی طباطبایی (زادهٔ ۱۳۳۳ در آباده) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ آباده، بوانات و خرم بید در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است.
اترک طیار (زادهٔ ۱۳۳۴ در گنبد کاووس-درگذشتهٔ ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۰) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ گنبد کاووس در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است که پیش تر در دورهٔ چهارم نیز عضو این مجلس بود. وی در حادثهٔ هواپیمای یاک ۴۰ در تاریخ ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۰ کشته شد.
اَرْغِیان، یکی از ولایت های ربع نیشابور خراسان بزرگ؛ مرکز ناحیه ارغیان طبق متون تاریخی تا حمله مغولان قصبه راونیز بوده است. ولایت ارغیان را در جغرافیای امروز، به شهرستان بام و صفی آباد استان خراسان شمالی ایران و حدی از نواحی پیرامون آن و جاجرم نیز مطابقت داده اند. جغرافیا و حدود. ارغیان؛ یکی از ولایت های ربع نیشابور خراسان، «فتوح البلدان» یکی از کهن ترین منابعی است که در آن، از ارغیان یاد شده که در آن؛ سخن از فتح ارغیان و دیگر ولایت های نیشابور به دست عبدالله بن عامر است. ابن رسته (قرن ۳ هجری) در کتاب الاعلاق النفسیه، از ارغیان در میان رستاق های دوازده گانه نیشابور (ظاهراً به ترتیب موقعیت جغرافیایی از جهت شمال) یاد کرده است که آن ها عبارتند از: استوا (خبوشان)، ارغیان، اسفراین، جوین، بیهق، بشت، رخ، باخرز، زام (جام)، زاوه، زوزن، اشبند (اسفند)، خواب (خواف). سمعانی، ارغیان را ناحیه ای از نواحی نیشابور دانسته و قریه هایی همچون سبنج، بان و راونیر را از آبادی های این ولایت نام برده است. یاقوت حموی نیز ارغیان را از کوره ای از نواحی نیشابور ثبت کرده و شمار آبادی های آن را ۷۱ قریه و قصبه (شهر مرکز) این ولایت را راونیر
ذکر کرده است. ابوعبدالله حاکم، در کتاب تاریخ نیشابور، ارغیان را ولایتی آبادان و مشهور به عالمان بزرگ توصیف نموده است. در احسن التقاسیم نیز به گستره کوچک این ولایت و همچنین پیوسته بودن آن به جوین، اشاره شده است. بر پایه نوشته تاریخ الحاکم که گستره ولایت خبوشان (قوچان)، منطقه ای میان نسا و اسفراین و طوس و ارغیان ذکر شده، همجواری ولایت ارغیان با ولایت خبوشان در محدود شمال شرقی این ولایت (در حدود منطقه سرولایت نیشابور معاصر) مشخص است. نام ارغیان در منابع دوران مغول و در رویدادهای تاریخی پس از آن دیده می شود؛ نام ارغیان در منابع مربوط به این دروه، همراه با نام نقاط دیگر این منطقه همچون «بام و ارغیان» (دوره ایلخانیان)، «جهان و ارغیان» (دوره تیموریان)، «جهان ارغیان» (از اواخر سده دهم هجری به بعد) به چشم می خورد که نشان دهنده برتری یا اهمیت یافتن آن نقاط، به علل گوناگون در آن دوره تاریخی است. در تقسیمات جدید، نامی از ارغیان دیده نمی شود. ولایت ارغیان را در جغرافیای امروز بر بخش بام و صفی آباد و حدی از نواحی پیرامونی آن در شهرستان اسفراین، مطابقت داده اند. تاریخچه. تقریباً کمی بعد از ابن رسته در قرون سوم و چهارم هجری
حاکم نیشابوری از ۱۳ روستای که ابن رسته به نیشابور نسبت داده، وی از آن ها به عنوان ولایت های نیشابور یاد کرده که تعداد آن ها را ۱۲ قلمداد کرده که عبارتند از: بیهق، جوین، اسفراین، خبوشان (استوا)، ارغیان، پشت، رخ، زوزن، خواف، ازقند، جام و باخزر، جاجرم و می نویسد منظور از ولایت آن است که طول و عرض آن باید از بیست و پنج یا سی فرسخ کمتر نباشد و در آن قری و قنوات و باغات و عمارات باشد (نیشابوری، ۱۳۳۹، ص ۲۱۵). و از ارغیان به صورت یک ولایت که به کثرت علما و کبار مشهور می باشد یاد کرده است (همان، ص ۲۱۵). و بعضی از علمای بزرگ را از جمله ابواحمد ارغیانی، عمران بن موسی، محمد بن المسیب، هارون بن عمران و عامر بن شعیب را به این ولایت نسبت داده است و همچنین زمانی که محدوده خبوشان را توصیف می کند نسا، اسفراین، طوس و ارغیان را از از حدّهای آن ذکر کرده است به نقل از یاقوت چنین نوشته است: «... یاقوت از شهرهای سگانه سملقان یا سمنگان که به قول او در خاور جاجرم است اسم می برد و آنها عبارتند از راونیر و بان که هر دو در روستای ارغیان واقع اند و اما موضع آنها را ذکر نمی کند. وی همچنین از سبنج یا اسبنج که هنوز در جنوب باختری جاجرم سر را
ه بسطام باقی است نیز اسم برده است» اسپونر ((spooner هم مقاله ای در مجله ایران تحت عنوان: (ARGHIYAN The area of Jajarm in western Khurasan) نوشته که به گفته خودش به دلیل اینکه ارغیان در منابع نویسندگان قبل از مغول یاد شده ولی بعد از زمان رشیدالدین وزیر غازان خان نامی از ارغیان دیده نمی شود و همچنین نویسنده نام دیگری پیدا نکرده که به منطقه جاجرم اطلاق شود از این نام برای مقاله استفاده کرده است. در سال ۸۲۳ هـ بایسنقر بهادرخان در روز چهارشنبه، بیست و سوم رمضان از نیشابور حرکت کرده به پنج گرد نزول آمده و پنجشنبه به اندلان و جمعه به حدود جهان ارغیان و شنبه به قریه رونیز و یکشنبه به قاسمی و دوشنبه به کروژده و سه شنبه به بحر آباد و زیارت شیخ الاسلام سعدالمله و الدین محمدالحموی دریافته و روز چهارشنبه، سلخ رمضان به قریه خداشاه جوین نزول آمد. در سال ۸۳۳ حافظ ابرو که خود احتمالاً از منطقه جهان و ارغیان گذر کرده برای این ولایت ۱۲ قریه ذکر کرده که عبارتند از: قریه روئین و توابع، قریه اردین و توابع، قریه دستجرد و توابع، قریه کاریزدر، قریه بکر آباد، قریه نهامود، قریه جهان و توابع، قریه بان و توابع، قریه اسفنج و توابع، قریه خ
رق و توابع، قریه کرد، قریه سی و توابع؛ بیرون از این قری مزارع بسیار دارد. از این تعداد قریه ای که او نام برده هنوز ده عدد به همان نام تا به امروز باقی مانده که دو عدد از آن ها مانند روئین و خرق جزء شهرهای مجاور از جمله اسفراین و فاروج قرار گرفته است. از نوشته های خوافی چنین استنباط می شود ولایت جهان و ارغیان همان ارغیان قبل از دوره تیموری است جون او از روستای بان و اسفنج نام برده که در منابع قرون سوم تا هفتم هجری جزو ولایت ارغیان شمرده می شده است. در اواخر دوره تیموری (۸۹۹ هـ) معین الدین محمد الزمجی الاسفرازی، جهان و ارغیان را از ولایات تابع هرات ذکر کرده و به گفته خودش به دلیل طولانی شدن کتابش از شرح جزئیات آن دوری جسته است. (الزمجی الاسفزاری، ۱۳۸۰، ص ۲۷۷) از آنجا که اسفزاری خود در حلقهٔ علما و دانشمندان هرات بوده و به نامه های دولتی دسترسی داشته است، اطلاعات مفیدی دربارهٔ هرات و سایر بلاد خراسان قدیم ارئه می دهد، اما از اینکه وی ارغیان را تابع هرات ذکر کرده نکته ای مهم و قابل توجه استنباط می شود: بعد از حملات ویرانگر مغول مراکز علمی و فرهنگی خراسان تبدیل به ویرانه شدند، از جمله آن ها نیشابور بوده است، یعنی
ابرشهری که ریشه در دوران باستان داشت. با روی کار آمدن تیموریان و توجه به هرات، رفته رفته هرات تبدیل به مرکزی فرهنگی می شود. در این میان می توان چنین گفت، نقشی که نیشابور در دوره های گذشته ایفا می کرد، اکنون به هرات انتقال داده شده است، در این صورت است که ارغیان از مناطق مهم خراسان بزرگ، که قبلاً از ولایات نیشابور محسوب می شده، در دورهٔ تیموری جزو ولایات هرات به حساب آید. گزارش اسفزاری موید این مطلب است. نکتهٔ بعدی این است که تا اواخر دوره ایلخانی نام ارغیان به کرار یاد شده ولی از زمان تیموریان ارغیان به جهان و ارغیان مبدل گردیده است و مشخص نیست که به چه دلیل در نامگذاری این ناحیه یک تغییر اندکی صورت گرفته و از جهان و ارغیان یاد شده است؛ و شاید یکی از احتمالات در این تغییر نام به دلیل توقف تیمور در مرغزارهای روستای جهان که یکی از بزرگ ترین مرغزارهای شرق اسفراین است و ارجحیت دادن این روستا از لحاظ سرسبزی نسبت به دیگر روستاها ی ارغیان باشد. در سال ۹۴۸ هـ، آقا کمال وزیر کل خراسان می شود و او بعد از ممیزی تربت خراسان، ممیّزی جهان ارغیان و کلیدر و سرکار معدن را به بوداق قزوینی واگذارمی کند. در سال ۹۷۷ هـ، زمانی که
شاه تهماسب در النگ بسطام خیمه زده بود به فرهادخان و امرای منطقه دستور داد که برای راندن ازبک ها برای مشهد معلی حرکت کنند و زمانی که فرهادخان به ولایت جهان ارغیان رسیدند پیکی خوش خبر از مشهد رسید و مژده داد که عبدالمومن خان کشته شده است آن ها از این منطقه برگشتند (میرنیا، ۱۳۶۹، ص ۳۷–۳۸؛ طاهری، ۱۳۸۵، ص ۱۶). این مطلب بیانگر آن است که در این دوره هنوز جهان ارغیان موردنظر پادشاهان بوده و به عنوان منطقه ای جغرافیایی از آن نام برده می شده است. در لشکرکشی شاه عباس صفوی به سال ۱۰۰۱ هـ، به خراسان ولایت جهان ارغیان نیز تصرف شد و به نوشته عالم آرای عباسی شاهقلی سلطان قمری حاکم جهان ارغیان گردید. اما پس از بازگشت شاه عباس، عبدالله خان ازبک و پسرش عبدالمومن به شهرهای خراسان از جمله ولایت جهان ارغیان حمله کرده آنجا را تخریب و قتل عام کردند. شاه عباس در سال ۱۰۱۲ هـ پس از بازگشت از مشهد عازم جهان ارغیان و بام شد. در سال ۱۰۱۳ هـ روشن سلطان مکری حاکم جهان ارغیان با جمعی از قورچیان و غلامان که برای شاه عباس دولت پناهی کرده بودند به درگاه او جمع شده بودند. کلنل ادوارد ییت در سال ۱۸۹۷ که خود به منطقه اسفراین سفر کرده و عیناً منطقه
را مشاهده کرده در سفرنامه خود خراسان و سیستان راجع به ارغیان می نویسد: تمام ناحیه بام و صفی آباد در اشغال ترک های بغایری بود که شمار آن ها به ۱۳۰۰ خانوار می رسید. اینان دو تیره بودند، تیره ای که جزء بام محسوب می شدند ۸۰۰ خانوار و تیره ای که بخش صفی آباد بودند که شمار آن ها ۵۰۰ خانوار بود… طبق نظر صنیع الدوله بغایری ها تیره ای از ترکان گرایلی هستند که توسط هلاکوخان از قراقوم به خراسان آورده شدند. تمام آنچه را که ما توانستیم در مورد کلمه ارغیان دریابیم این بود که، این نام به شهری در پای کوه های واقع در سه چهار مایلی بام اطلاق می شده است. گای لسترنج در کتاب سرزمین های خلافت شرقی در مورد راونیر و بان که از قریه های ارغیان می باشد، اما پس از دوره صفویه یعنی در دوره افشاریه، اطلاعات چندانی از ولایت جهان ارغیان در دست نیست و به نظر می رسد ولایت جهان ارغیان که مرکز آن راونیز ذکر شده، در منابع کم رنگ تر می شود و به جای آن از بام و صفی آباد صحبت به میان می آید. اما از زمان قاجاریه نقش بام و صفی آباد در صحنه تاریخ پررنگ تر می شود و هرکدام دارای حاکم جداگانه می باشند و از این زمان است که نام جهان ارغیان کهنه و فرسوده شد
ه و بر غبار فراموشی سپرده می شود و تنها نام آن در سینه مردم به صورت مبهم که گاهی به روستای جهان و کوه های آن کوه های جهان ارغیان و گاه بر ویرانه های نوروزتپه اطلاق می شود. (قرون سیزدهم و چهاردهم ه .ق) در این زمان خاندان بغایری، حاکمیت منطقه را در دست دارند و بر بام و صفی آباد حکومت می کنند. می توان این دوره را دوره بغایری ها اطلاق کرد اما بیشتر یک حکومت محلی بوده است. از گزارش های ارئه شده می توان چنین دریافت که هرچند بام و صفی آباد دو منطقهٔ تفکیک شده محسوب می شده است، اما چه به لحاظ جغرافیایی و چه به لحاظ تاریخی، اختلاف چندانی نداشته و چنین نبوده که بین آن ها فضای رقابتی حاکم باشد. حوزهٔ بام و صفی آباد در کل یک حوزهٔ خاص را شامل می شده است و در دوره قاجاری تفکیک آن ها ملموس نیست. به طور کلی این منطقه در این دوره به جهت مسیر ارتباطی سبزوار به قوچان و مشهد، اهمیت خاصی داشته و مورد توجه بوده اما با این وجود اعتبار دوره های اولیه را نداشته است. در زمان حکومت آقا محمدخان قاجار در سال ۱۲۱۱ هـ، حاکم صفی آباد لطفعلی خان بغایری بوده است و در بام در این زمان صفرعلی خان بغایری حکومت می کرد که پس از او در دوران حکومت ف
تحعلی شاه قاجار در سال ۱۲۳۳ هـ شاهزاده سلطان میزا که به لقب «حسام السلطنه» اختصاص یافته بود، مأمور خراسان شد و مصمم تسخیر بوزنجرد و تخریب اسفراین بود او در پنجم ذیحجه، راه خراسان را در پیش گرفته و به سبزوار رسیدند و در این ایام برف شدیدی می بارید و سپاه حسام برای حمله به خبوشان از راه سرولایت نیشابور عبور کرد در بین این راه شاهان دژ قلعه ای بود که صاحب آن محمدخان بغایری بود که او بعد از مدتی ایستادگی به منطقه بام که دارای قلعه ای که به حصارهای محکم و استوار معروفیت داشت و محل سران بغایری و حکومت سعادت قلی خان بود پناه برد و اطراف قلعه توسط سپاه حسام السلطنه محاصره شد و توپ های ثعبان نشان در اطراف قلعه نصب شد و جنگ سختی بین دو سپاه درگرفت و پس از ده روز جنگ قلعه به محاصره درآمد در این حین سفیر روس هم توسط یک گلوله از طرف بغایری ها از پا درآمد و سعادتقلی خان و برادرش با کلام الله مجید به شفاعت شاهزاده رفتند و او آن ها را عفو کرد. در سال ۱۲۴۸ هـ عباس میرزا نایب السلطنه، پسر فتعلی شاه با نیروهای خود و گرفتن قشون کمکی از روس ها و همراهی افسران انگلیسی و توپخانه مجهز به قوچان رفت و پس از دوماه، آنجا راتسخیر کرد. وی
، رضاقلی خان و محمدخان قرایی را دستگیر کرد و به آذربایجان تبعید نمود و شورش در خراسان را موقتاً فرو خواباند. حکومت ولایت خبوشان که سرولایت نیشابور و بام و صفی آباد، جهان ارغیان بود، سراسر به نورمحمد خان برادر جناب آصف الدوله الهیارخان قاجار داده شد روستاهای ولایت ارغیان. عبدالغافر فارسی که یکی از مورخین مشهور این دوره محسوب می شود، در کتاب «السیاق» از اسفنج، بان و راونیر نام می برد که از قرای ارغیان اند. (فارسی، ۱۳۸۴). سمعانی (۶۱۶–۵۶۲ هـ) نیز در توصیف ارغیان می نویسد: «ارغیان ناحیه ای از نواحی نیشابور می باشد که مشتمل بر چندین قریه مانند سبنج، بان، راونیر و غیره است…(سمعانی، ۱۳۸۲، ج ۱:۱۶۷–۱۶۸). با استناد به گفته های عبد الغافر فارسی و سمعانی می توان اینگونه برداشت کرد که قریه های اسفنج (سبنج)، بان و راونیر از مهم ترین قریه های ولایت ارغیان در دوران سلجوقی بوده اند. حال قابل توجه است که در بررسی های باستان شناختی که در منطقه انجام شد مشخص گردید که امروزه نیز این قریه ها به همان نام های پیشین البته با کمی تغییر (مثلاً بان به بام تغییر شکل داده است) در منطقه وجود دارند و نکته جالب اینجاست که محوطه هایی مربوط به
دوران سلجوقی در اطراف این روستاها وجود دارد که قابل مقایسه و تطبیق با همان قریه های اشاره شده در متون می باشند. یاقوت حموی دربارهٔ روستاهای ارغیان می نویسد: «... مشتمل بر هفتاد یک قریه … است.» (حموی ،۱۳۸۰، ج۱: ۱۵۳). حافظ ابرو نیز که در سال ۸۳۳ ه .ق خود احتمالاً از منطقه جهان و ارغیان گذر کرده برای این ولایت ۱۲ قریه ذکر کرده که عبارتند از: قریه روئین و توابع، قریه اردین و توابع، قریه دستجرد و توابع، قریه کاریزدر، قریه بکر آباد، قریه نهامود، قریه جهان و توابع، قریه بان و توابع، قریه اسفنج و توابع، قریه خرق و توابع، قریه کرد، قریه سی و توابع، بیرون از این قرای مزارع بسیار دارد (حافظ ابرو، ۱۳۷۰: ۷۱) جالب توجه است که از ۱۲ قریه ای که حافظ ابرو و خوافی در گزارش هایشان بدان-ها اشاره کرده اند، امروزه تقریباً ۱۰ قریه با همان نام باستانی شان در منطقه باقی مانده است. مشاهیر، و رجال سیاسی ولایت ارغیان. جمعی کثیر از عالمان نامدار به ولایت ارغیان منسوبند که از این جمله می توان الحاکم ابوالفتح سهل بن احمد ارغیانی (از قریه بان؛ متوفی ۴۹۹ هجری)، ابوعبدالله محمد بن مسیب بن اسحاق ارغیانی نیشابوری (متوفی ۳۱۵ هجری)، ابونصر محمد ب
ن عبدالله ارغیانی راونیری (متوفی ۵۲۹ هجری)، ابوعمرو محمد بن احمد بن جعفر بن احمد بن سیار مؤذن ارغیانی (متوفی ۳۶۹ هجری)، ابوعمرو مسیب بن محمد ارغیانی (متوفی ۴۶۱ هجری)، ابوعمرو مسیب بن ابی عبدالله ارغیانی، ابوالعباس عمر بن عبدالله بن رانیری، ابوشجاع محمد بن عبدالله راونیری (متوفی ۵۵۰ هجری) را نام برد. در کتاب تاریخ نیشابور الحاکم نیز از ۵ تن از عالمان و محدثان منسوب به ارغیان مقیم نیشابور یاد شده است. ارغیانی نزد امام الحرمین ابوالمعالی جوینی به تکمیل معارف در فقه و اصول پرداخت. نیز در مجلس او مناظره کرد و او کلامش ار پسندید و در اصول امام اسماعیل حکم توسی، شریک و همگام وی شد. سپس به حج رفت و شیوخی را که در عراق و حجاز و جبال (ری و اصفهان) درک کرده بود، ملاقات کرد. نیز بعضی از مسموعات خود را، که در خراسان شنیده بود، از آن ها سماع کرد. ارغیانی در بازگشت از حج علاقه به تصوف یافت، پس به اشاره ابوالحسن سمنانی مناظره و بحث و جدل را ترک کرد. خانقاهی نیز برای صوفیه از اموال خالص خود ساخت و خود، جز در هنگام تدریس انزوا گزید. بقیه اموالش را هم برای قرائت قرآن روزه داری و … باقی گذارد. او در حال هوشیاری و پرهیزگاری و حسن
حال و دوام مشاهده و ذکر دعا و قرائت قرآن روزگار گذارند تا این که در اول محرم سال ۴۹۹ ه .ق چشم از جهان فروبست. ابوالفتح ارغیانی از ابو عثمان صابونی و ابوالحسین عبدالغافر صحیح مسلم را سماع کرد. وی از ابو حفص بن مسرور و ابو سعد گنجرودی و ابو عثمان بحیری و امام ناصر مروزی و طبقاتشان ـ بیشتر به نقل از احمد بیهقی ـ احادیث پراکنده ای را سماع کرد. او قرآن را بر ابو عبدالله خبّازی قرائت و از او سماع حدیث کرد و از ابو نصر اسفراینی برادر ابو اسحاق اسفراینی، معجم بغوی را فرا گرفت و صحیح بخاری را نزد سعید عیّار تحصیل کرد. ابوالفتح ارغیانی، مدتی مجلس املای حدیث منعقد ساخت، نیز در بوسنج از ابوالحسن داودی و در هرات از ابو عمر ملیحی و جماعتی دیگر سماع حدیث کرد نویسندگان و پژوهشگران ولایت ارغیان. او در ۱۳۶۲ در روستای زالی بخش بام و صفی آباد از ولایت قدیم ارغیان بزرگ به دنیا آمد. وی پس از تحصیلات ابتدایی و دبیرستان در دهستان بام در سال ۱۳۸۱ وارد دانشگاه سیستان و بلوجستان شد و در سال ۱۳۸۵ فارغ التحصیل شد و برای ادامه تحصیلات با رتبه ۹ عازم دانشگاه تهران شد و در سال ۱۳۸۷ از دانشگاه تهران مدرک کارشناسی ارشد باستان شناسی دریافت نم
ود و در همین زمان موفق به نوشتن کتابی تحت عنوان جغرافیای تاریخی ارغیان شد. او همت زیادی برای شناخت اقوام و پیشینه آثار تاریخی بخش بام و صفی آباد و شهرستان اسفراین دارد. او سرپرستی هفت فصل از کاوش های باستان شناختی شهر بلقیس شهرستان اسفراین و دو فصل بررسی و شناسایی آثارشهرستان را بر عهده داشت. و از مهم ترین تألیفات او می توان به کتاب «معرفی و شناسایی سکه های ضرب شده در شهر اسفراین»، «مختصری از پیشینه سکه های تاریخی ضرب شده درشهرهای خراسان»، عجایب نه گانه ایران، عجایب نه گانه ایران ویژه نوجوانان، «شهر بلقیس ارگ بمی دیگر»، «پژوهشی برسکه های شاه سلطان حسین بایقرا»، «سیری بر جلوه های هنر و معماری درشهر تاریخی بلقیس» اشاره کرد. از مهم ترین مقالات نوشته شده توسط ایشان می توان به «کورکانهای سکایی»، «تأملی بر جغرافیایی تاریخی ارغیان» ،آرامگاه بابا قدرت: نشانه های از یک نیایشگاه مهری در اسفراین، «سکه شناسی در دوران شاه سلطان حسین بایقرا در محدوده تاریخی خراسان بزرگ»، «شواهدی از بازی نرد در سده های سوم و چهارم هجری در شهر بلقیس اسفراین» اشاره کرد. معروف به عبدالرزاق خان مهندس بغایری (۱۲۴۸ هجری شمسی سبزوار منطقه بخش بام
و صفی آباد - ۱۳۳۲ هجری شمسی تهران) از استادان ریاضی و مهندسی در مدرسه دارالفنون بود. وی از پیشگامان معاصر فن نقشه برداری و علم جغرافیا در ایران است و تلفظ نام او به هر دو شکل بَغایری و بُغایری درست است. نخست به همراه خانواده خود به اصفهان رفت و پس از آن به تهران آمد. تحصیلات اولیه را نزد پدر آموخت و آن گاه وارد دارالفنون شد و پس از شش سال در رشتهٔ مهندسی فارغ التحصیل گردید. او در دارالفنون از شاگردان نجم الدوله بود. وی در آنجا در رشته های ریاضیات و نجوم و مهندسی و نقشه برداری تحصیل کرد. پس از اتمام تحصیل، به تدریس ریاضیات و جغرافیا در آن مدرسه اشتغال ورزید. در ضمن، در مدرسه علوم سیاسی وزارت خارجه نیز، از همان اوان برپایی، تدریس جغرافیا و هیئت می کرد. بغایری در تعیین خطوط مرزی و نقشه برداری از مرزهای ایران مأموریت داشته است.بغایری در بالاترین درجهٔ نظامی خود، به سرتیپی رسید. سرانجام، وی در ۸۴ سالگی در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۳۲ درگذشت، و چون شوهر دختر میرزا محمدحسین فروغی _ یعنی شوهرخواهر محمدعلی فروغی _ بود، جنازه اش را در گورستان ابن بابویه، در مقبرهٔ خانوادگی فروغی، به خاک سپردند. از کارهای او ترسیم نقشهٔ ایران، تعیی