Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
hie) آغاز شد، جدایی پدیده از ناپدید امانوئل کانت را رد کرد و مدعی شد که عقل ما قادر به درک کل واقعیت است. این کفایت فکر برای اشیا به این دلیل است که جهان فقط یک واقعیت دارد، یعنی ماده. مهم این است که ما باید به دنبال توضیح هر دو حالت آگاهانه و فیزیکی باشیم. اما در منظومه او، ماده با معنای رایج درک نمی شود، بلکه با مفهومی عمیق تر به عنوان زیربنای تمام وجود آگاهانه و فیزیکی قابل درک است. و بنابراین قوانین هستی با قوانین اندیشه یکی می شوند. دورینگ در این سیستم ایده آلیستی جایی برای غایت شناسی پیدا می کند. او معتقد است که غایت طبیعت، تولید نژادی از موجودات آگاه است. از اعتقادش به غایت شناسی معمای درد او را منصرف نمی کند. به عنوان یک خوشبین مصمم، او ادعا می کند که درد وجود دارد تا لذت را در تسکین آگاهانه بیندازد. دورینگ در اخلاق از اوت کنت پیروی می کند و همدردی را پایه و اساس اخلاق قرار می دهد. در فلسفه سیاسی، او یک کمونیسم اخلاقی را آموزش می دهد و به اصل داروینیسم اجتماعی هربرت اسپنسر حمله می کند. در علم اقتصاد، او را بیشتر با دفاع از نویسنده آمریکایی اچ.سی. کری می شناسند، که هم با نظریه ارزشش که هماهنگی نهایی من
افع سرمایه داران و کارگران را پیشنهاد می کند، او را جذب می کند. و همچنین با دکترین اقتصاد سیاسی ملی او، که از حمایت حمایت می کند به این دلیل که اخلاق و فرهنگ یک مردم با کامل کردن سیستم صنعتی آن در داخل مرزهای خود ارتقا می یابد. میهن پرستی او پرشور، اما محدود و منحصر به فرد است. او فردریک کبیر را بت کرد و یهودیان، یونانیان و گوته جهان وطن را محکوم کرد. نوشته های او واضح و صریح توصیف شده است، «هرچند که با تکبر و بداخلاقی مخدوش شده اند، اما نارسایی هایی که ممکن است به دلیل رنج جسمانی او کاهش یابد. میراث فکری. او عمدتاً در میان انگلیسی زبان ها به خاطر انتقاد انگلس از دیدگاه هایش در کتاب "آنتی دورینگ: انقلاب آقای یوگن دورینگ در علم" به یاد می آید. انگلس "آنتی دورینگ" خود را در مخالفت با عقاید دورینگ نوشت که در میان سوسیال دموکرات های آلمان شاگردانی پیدا کرده بود. او همچنین برجسته ترین نماینده سوسیالیسم آن دوره است که توسط نیچه در آثار بعدی خود مورد حمله قرار گرفت. بیشتر آثار دورینگ به زبان انگلیسی در دسترس نیست، جدای از کار او در مورد مسئله یهودی. «ماتریالیسم قهرمانانه» مشخصه فلسفه دورینگ بود. او به سرمایه داری، م
ارکسیسم، و سازماندهی مسیحیت و یهودیت حمله کرد. بسیاری از محققین معتقدند که اختراع یهودستیزی نیمه مدرن دورینگ به تئودور هرتزل را قانع کرد که صهیونیسم تنها پاسخ است: هرتزل بارها و بارها در یادداشت های روزانه و مکاتبات خود به این موضوع اذعان داشت: «من با یهودستیزی در جایی که سرچشمه گرفت - در آلمان و اتریش - مبارزه خواهم کرد. او شجره نامه یهودی ستیزی مدرن و نژادپرستانه را در نوشته های دانشمند علوم اجتماعی آلمانی دکتر یوگن دویرینگ در دهه ۱۸۹۰شناسایی کرد. جستارهای وابسته. فردریش لیست
گْرِگور اشتراسِر (; – ) یک سیاست مدار اهل آلمان بود. وی از اعضای بلندپایه حزب نازی بود و از بزرگترین رقبای آدولف هیتلر محسوب می شد. وی در اواخر سال ۱۹۳۲ از دنیای سیاست کنار رفت و در شب دشنه های بلند به قتل رسید. عقاید و نظریات او و برادرش باعث شکاف بزرگی میان نازیها شد. برخی افراد کابینه هیتلر از جمله یوسِف گوبلز گرایش هایی به سمت اشتراسریسم داشتند.
اتو اشْتراسِر (؛ – ) یک خبرنگار اهل آلمان بود. وی به همراه برادرش گرگور اشتراسر از اعضای حزب نازی بود. ایده های سوسیالیستی جدید وی و برادرش موجب شکوفا شدن اقتصاد نازیسم شد به طوری که وزیر اقتصاد آلمان نازی یعنی دکتر «شاخت» از ایده های آن دو نفر بهره گرفت و گرایش هایی به سمت اشتراسریسم داشت.
آدولف اویگن فیک (; زاده – درگذشته ) یک فیزیولوژیست و زیست فیزیک دان اهل آلمان بود.
لودویگ کویده (; – ) یک مورخ و سیاستمدار آلمانی و صلح طلب بود که عمدتاً به خاطر انتقادات تندش به امپراتور آلمان ویلهلم دوم شناخته می شود.طول عمر سیاسی کویده چهار دوره مختلف تاریخ آلمان را در بر می گیرد: بیسمارک (تا سال ۱۸۹۰)؛ امپراتوری هون تسولرن تحت ویلهلم دوم (۱۸۱۸–۱۹۸۸)؛ جمهوری وایمار (۱۹۱۸–۱۹۳۳)؛ و در نهایت، آلمان نازی. در سال ۱۹۲۷، او موفق به کسب جایزه صلح نوبل شد.
هرمان کوهن (; – ) یک فیلسوف یهودی اهل آلمان و یکی از بنیانگذاران مکتب نئوکانتیانیسم ماربورگ بود، و اغلب او را «احتمالاً مهم ترین فیلسوف یهودی قرن نوزدهم» می دانند. زندگی نامه. کوهن در کاسویگ، آنهالت به دنیا آمد. او در اوایل شروع به مطالعه فلسفه کرد و خیلی زود به عنوان یک پژوهشگر عمیق کانت شناخته شد. او در دبیرستانِ دسائو، مدرسه الهیات یهودی در برسلاو، و در دانشگاه های برسلاو، برلین و هاله تحصیل کرد. در سال ۱۸۷۳، او در دانشکده فلسفی دانشگاه ماربورگ، استاد خصوصی شد، پایان نامه ای که با آن اجازهی تدریس را دریافت کرد، "مفاهیم نظام مند در نوشته های پیشاانتقادی کانت با توجه به رابطه آنها با ایده آلیسم انتقادی" بود. کوهن در سال ۱۸۷۵ به عنوان پروفسور فوق العاده در ماربورگ و در سال بعد به عنوان پروفسور معمولی انتخاب شد (به «رتبه های آکادمیک در آلمان» مراجعه کنید). او یکی از بنیانگذاران «"انجمن پیشرفت علم یهودیت"» بود که اولین نشست خود را در نوامبر ۱۹۰۲ در برلین برگزار کرد. کوهن آخرین اثر فلسفی فریدریش آلبرت لانگه، "مطالعات منطقی" (لایپزیگ، ۱۸۷۷) و چندین نسخه از مقدمه طولانی و مکمل انتقادی "تاریخ ماتریالیسم" لانگ را وی
رایش و منتشر کرد. او سه جلد اولیه را به تفسیر کانت اختصاص داد (نظریه تجربه کانت، مبانی اخلاق کانت، و مبانی زیبایی شناسی کانت). در سال ۱۹۰۲ او شروع به انتشار سه جلد از فلسفه سیستماتیک خود کرد: منطق دانش ناب (۱۹۰۲)، اخلاق اراده ناب (۱۹۰۴) و زیبایی شناسی احساس ناب (۱۹۱۲). جلد چهارم برنامه ریزی شده برای روان شناسی هرگز نوشته نشد. نوشته های کوهن که بیشتر به یهودیت مربوط می شود شامل چندین جزوه است، از جمله «اهمیت فرهنگی-تاریخی روز سبت» (۱۸۸۱) و «اعترافی در مسئله یهود» (۱۸۸۰). و همچنین مقالات زیر: «مشکل اخلاق یهود» در «ماهنامه» (۱۸۹۹); «عشق و عدالت در مفاهیم خدا و انسان» در «سالنامه تاریخ و ادبیات یهود»(۱۹۰۰); و «استقلال و آزادی» در کتاب یادبود دیوید کافمن (۱۹۰۰). مشهورترین آثار یهودی کوهن عبارتند از: دینِ عقل برون از منابع یهودیت (۱۹۱۹)، آلمانیسم و یهودیت، عشق به همسایگان در تلمود، و اخلاق ابن میمون. مقاله او «خیریه در تلمود» به درخواست دادگاه منطقه سلطنتی ماربورگ نوشته شد (ویرایش سوم، ماربورگ، ۱۸۸۸). نوشته های یهودی کوهن در Jüdischeschriften (جلد ۳ ویرایش برونو اشتراوس، برلین ۱۹۲۴) گردآوری شده است. یک نسخه آکادمیک
جدید از آثار کوهن در حال گردآوری است که توسط هلموت هولزهی، هارتویگ ویدباخ و دیگران ویرایش شده است (Olms, Hildesheim ۱۹۷۷). ترجمه انگلیسی برخی از نوشته های یهودی او در کتاب "دلیل و امید: گزیده هایی از نوشته های یهودی هرمان کوهن" ترجمه ایوا جوسپه (۱۹۷۱) موجود است. کوهن از منتقدان صریح صهیونیسم بود، زیرا او استدلال می کرد که آرزوی ایجاد یک کشور یهودی منجر به «بازگرداندن یهودیان به تاریخ» می شود. به نظر او، یهودیت ذاتاً تاریخی بود، با مأموریت معنوی و اخلاقی بسیار فراتر از اهداف ملی صهیونیسم. تل آویو علیرغم نگرش او، خیابانی به نام "هرمان کوهن" دارد. کوهن در گورستان Weißensee در "برلین" به خاک سپرده شده است.
فرانتس رزنتسوایگ (؛ زاده – درگذشته ) یک فیلسوف اهل آلمان بود. همکاری با مارتین بوبر. روزنتسوایگ به طور انتقادی با مارتین بوبر محقق یهودی صهیونیست درگیر بود. آن دو در مورد یک سری سخنرانی که بوبر ایراد کرده بود، نامه رد و بدل کردند. در سال 1923، یکی از نامه ها توسط روزنتسوایگ به عنوان نامه ای سرگشاده با عنوان "سازندگان" منتشر شد. برخلاف بوبر، روزنتسوایگ احساس می کرد که بازگشت به اسرائیل یهودیان را درگیر تاریخ دنیوی می کند که باید از آن اجتناب کنند. روزنتسوایگ و بوبر سالیان دراز با هم بر روی ترجمه ای از تنخ یا کتاب مقدس عبری از عبری به آلمانی کار کردند. این ترجمه، با وجود اعتراض، منجر به ترجمه های متعدد دیگری به زبان های دیگر شده است که از همان روش و اصول استفاده می کنند. فرآوردهٔ کار آن ها در مورد ماهیت و فلسفه ترجمه هنوز به طور گسترده خوانده می شود. مرگ. روزنتسوایگ در 12 دسامبر 1929 به خاک سپرده شد. هیچ کس بر سر مزار او حضور نداشت. تنها مارتین بوبر مزمور 73 را خواند. پس از مرگ او و به قدرت رسید هیتلر پسرش رافائل در سال 1939 از آلمان به فلسطین گریخت. کتابخانه روزنتسوایگ با حدود 3000 جلد قرار بود در فلسطین به دس
ت پسرش برسد، اما کشتی باری در طول جنگ جهانی دوم به تونس تغییر مسیر داد و اکنون در کتابخانه ملی تونس، در دارالکتب الوطنیه نگهداری می شود.
ناستاسیا کینسکی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه آلمانی-لهستانی است. وی از سال ۱۹۷۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
کارل ریشتر (زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۲۶ - درگذشتهٔ ۱۵ فوریهٔ ۱۹۸۱) موسیقی دان، نوازندهٔ ارگان، نوازندهٔ هارپسیکورد و رهبر ارکستر اهل آلمان بود. قطعهٔ «کنسرتوی براندنبورگ، در فا ماژور، شمارهٔ ۲، موومان اول»، که توسط گروه ارکستر با رهبری او نواخته شده است، اولین آهنگی است که در دیسک طلایی کاوشگرهای وویجر ۱ و وویجر ۲ ضبط شده است. او در سال ۱۹۸۱ در شهر مونیخ، بر اثر حمله قلبی درگذشت.
کارل هاوس هفر (؛ – ) ارتشبد، استاد دانشگاه، جغرافی دان و دیپلمات اهل آلمان بود. درک او از ژئوپلیتیک بر توسعه ایدئولوژیکی آدولف هیتلر مؤثر بود. زمانی که هیتلر و رودلف هس (که از دانشجویان وی بود) بعد از کودتای آبجوفروشی در زمان جمهوری وایمار زندانی شده بودند. او به زندان لاندسبرگ رفت تا به آن دو آموزش دهد و راهنمایی شان کند. هاوس هوفر کاربرد سیاسی عبارت لبنس راوم را نیز جعل کرد. هیتلر از این اصطلاح برای توجیه جنایت علیه صلح و نسل کشی استفاده کرد. بعد از به قدرت رسیدن هیتلر هاوس هفر مدام به دلیل ریشه های یهودی همسرش آزار می دید و برای او و فرزندانش نگران بود. هیچ وقت حتی با وجود فشارهایی که به او وارد شد حاضر به جدایی از همسرش نشد. او مدام برای امنیت خانواده اش از هس طلب کمک می کرد و به تدریج خودخواسته یا بالاجبار پایش از سازمان هایی که خود ساخته بود قطع شد. پسرش آلبرشت نهایتاً به جرم همکاری در کودتای ۲۰ ژوئیه و عضویت در مقاومت آلمان دستگیر و اعدام شد. او بعد از پایان جنگ توسط آمریکایی ها دستگیر و بازجویی شد و پس از آزادی به خانهٔ روستایی خود در باواریا رفت. او و همسرش مارتا که نمی توانستند با مرگ پسرشان کنار بی
ایند در نهایت با خوردن زهر خودکشی کردند.
رودلف اتو (؛ – ) فیلسوف و الهی دان ِآلمانی بود که کتابی با نام امر قدسی نوشت و در آن به تمایزات میان عقل و ایمان پرداخته است. اتو در این کتاب پیدایش دین را بر پایه مواجهه روح و جان آدمی با امر قدسی در نظر میگیرد.این کتاب در نوع خودش منحصر بفرد است. کتاب "مفهوم امر قدسی" (Das Heilige به آلمانی و The Idea of the Holy به انگلیسی) برای اولین بار به کوشش همایون همتی به زبان فارسی ترجمه و برگردانده شده و در سال 1380 توسط انتشارات نقش جهان به چاپ رسیده است.
فریدریش راتسل (؛ – ) یک جغرافی دان و قوم نگار اهل آلمان بود.
بنو گوتنبرگ (؛ – ) یک دانشمند در زمینه لرزه شناسی اهل آلمان بود.
فریدریش کلنر (; – ) سیاستمدار و مدیر اهل آلمان بود. او که در جنگ جهانی اول به عنوان پیاده نظام خدمت کرده بود پس از جنگ از سازمان دهندگان حزب سوسیال دموکرات آلمان شد که در آن دوره حزب حاکم در دوره دموکراسی آلمان بین دو جنگ جهانی بود. کلنر و همسرش به عنوان فعالان سیاسی سوسیال دموکرات کمپین هایی را علیه آدولف هیتلر و حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان تشکیل دادند. او در طی جنگ جهانی دوم خاطراتی روزمره دربارهٔ دوران حکومت حزب نازی نوشت که بعدها مورد توجه منتقدان قرار گرفت. خاطرات. فردیش کلنر در طول جنگ جهانی دوم او اقدام به نوشتن خاطراتی روزانه پیرامون مشاهداتش از رژیم نازی کرد. این خاطرات از ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ تا ۱۷ مه ۱۹۴۵ را شامل می شود. کلنر این خاطرات را برای ترجمه و انتشار به نوهٔ آمریکایی خود سپرد. کتابی شامل این خاطرات روزانه با نام مقاومت من در سال ۲۰۱۱ در آلمان و در سال ۲۰۱۸ با ترجمهٔ انگلیسی منتشر شد. او دربارهٔ خاطرات خود گفته است: «من نمی توانم در زمان حال با نازی ها بجنگم چرا که آن ها قدرت از بین بردن صدای من را دارند؛ بنابراین تصمیم گرفتم در آینده با آن ها بجنگم. من به نسل هایی که خواهند آمد سلاحی بر
ای مبارزه با تجدید حیات چنین شیطانی خواهم داد.»
فریدریش ناومان (؛ – ) یک سیاست مدار اهل آلمان بود.
کارل زاکمایر (؛ – ) یک نویسنده و نمایش نامه نویس اهل آلمان بود. دو نمایشنامه اول او شکست خوردند. در سال ۱۹۲۹، او فیلمنامه فیلم «فرشته آبی» را نوشت که برای آن جایزه گئورگ بوشنر را دریافت کرد. او همچنین نمایشنامه هایی از جمله «کاپیتان کوپنیک» (۱۹۳۱)، «ژنرال تئوفلز» (۱۹۴۶)، ​​«باربارا بلومبرگ... نمایشنامه‏ ای در سه پرده» (۱۹۴۹) و «کرانیشتانس... تک پرده» (۱۹۶۷) را نوشت. زوکمایر جوایز و افتخارات متعددی از جمله جایزه کلایست، مدال شهر گوتینگن، جایزه بزرگ دولتی اتریش برای ادبیات و «حلقه سالزبورگ» را دریافت کرد.
اولریش بِک (؛ ۱۵ می ۱۹۴۴ در سووپسک در لهستان -۱ ژانویه ۲۰۱۵ در مونیخ در آلمان) یک جامعه شناس اهل آلمان است. اولریش بک جامعه شناس آلمانی شناخته شده ای بود و در طول زندگی خود یکی از مشهورترین دانشمندان علوم اجتماعی در جهان بود. کار او معطوف به پرسش های غیرقابل کنترل، ناآگاهی و عدم اطمینان در عصر مدرن بود. اصطلاحات "جامعه خطر"، "مدرنیته دوم" یا "نوسازی انعکاسی" را ابداع کرده است. وی همچنین تلاش کرد تا دیدگاه های ملی که در پژوهش های جامعه شناسی غالب بود را با جهان وطنی گرایی لغو کند که ارتباط متقابل دنیای مدرن را تصدیق می کند. وی استاد دانشگاه مونیخ بود. زندگی. بک در سال ۱۹۴۴ در شهرستان سووپسک فعلی لهستان) پامرانیا متولد شد و در هانوفر بزرگ شد. وی تحصیلات دانشگاهی را با گرایش حقوق در فرایبورگ آغاز کرد و از سال ۱۹۶۶ به بعد در دانشگاه مونیخ در رشته های جامعه شناسی، فلسفه، روان شناسی و علوم سیاسی تحصیل کرد. از سال ۱۹۷۲ ، پس از اخذ درجه دکترا، به عنوان جامعه شناس در دانشگاه مونیخ استخدام شد. در سال ۱۹۷۹ به عنوان مدرس دانشگاه شایسته تعیین صلاحیت پایان نامه ها شد. وی مدتی به عنوان استاد در دانشگاه مونستر (۱۹۸۱-۱۹۷۹) و
دانشگاه بامبرگ ۱۹۸۱–۱۹۹۲) تدریس می کرد. از سال ۱۹۹۲ تا زمان مرگ ، بک استاد جامعه شناسی و مدیر انستیتوی جامعه شناسی در دانشگاه مونیخ بود. وی جوایز و افتخارات بین المللی بسیاری از جمله انتخاب در شورای انجمن و هیئت اجرایی انجمن جامعه شناسی آلمان را دریافت کرد. مشارکت های پژوهشی. جامعه خطر (ریسک) توسط الریش بک و آنتونی گیدنز در طول دهه ۱۹۸۰ وضع شد. از نظر بک و گیدنز، ساختار طبقاتی سنتی صنعتی جامعه مدرن از هم می پاشد. جهانی سازی خطراتی را ایجاد می کند که مردم همه طبقات مختلف را نگران می کند. به عنوان مثال، رادیواکتیویته، آلودگی و حتی بیکاری. خانوارهای متمول برای محافظت خود در برابر این خطرات اقداماتی می کنند ولی برای برخی نمی توانند این کار را انجام دهند. به عنوان مثال تغییر محیط زیست جهانی. فقرا در برابر آنها رنج می برند. وی خاطر نشان می کند خطرات همچنین از نظر اجتماعی ساخته می شوند و برخی از خطرات خطرناک تر تلقی می شوند زیرا در رسانه های جمعی بیشتر مورد بحث قرار می گیرند: مانند تروریسم. جامعه خطر منجر به تجزیه و تحلیل خطرها و سبب پیشداوری می شود. &lt;br&gt; سردبیر مجله جامعه شناسی، Soziale Welt (از سال ۱۹۸۰ به آ
لمانی)، نویسنده حدود ۱۵۰ مقاله و نویسنده یا ویراستار بسیاری از کتاب ها بود. گروه اسپینلی. در 15 سپتامبر 2010، بک از ابتکار گروه اسپینلی پارلمان اروپا برای تقویت مجدد فدرالیسم در اتحادیه اروپا حمایت کرد. اتحادیه فدرالیست های اروپایی و سازمان جوانان آن فدرالیست های جوان اروپایی بیش از 60 سال است که ایده فدرالیسم اروپایی را ترویج می کنند با این باور که تنها یک فدراسیون اروپایی، مبتنی بر ایده وحدت در تنوع، می تواند بر تقسیم قاره اروپا غلبه کند. حامیان برجسته این ابتکار عبارتند از ژاک دولور، دانیل کوهن بندیت، خی ورهوفستات، اندرو داف و المار بروک.
ارنست فُم رات ( – ) یک سیاست مدار اهل آلمان و از کارمندان سفارت آلمان در پاریس بود. وی در نوامبر ۱۹۳۸ توسط نوجوانی یهودی-لهستانی با نام هرشل گرینشپان با شلیک گلوله به قتل رسید. این کار به ناسیونال سوسیالیست ها این بهانه را داد تا سیاست حذف یهودیان از جامعه ملی آلمان (فولک آلمان) را پیش ببرند.
ارنست هاینریش وبر (آلمانی: Ernst Heinrich Weber; زاده – درگذشته ) یک پزشک اهل آلمان بود. او یکی از چهره های مهم در روانشناسی محسوب می شود و از پایه گذاران روان شناسی تجربی یا روان شناسی آزمایشی (انگلیسی: Experimental psychology) است.
مارگت هونکر (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۶ مه ۲۰۱۶) یک سیاست مدار اهل آلمان بود. مارگت هونکر در ۶ مه ۲۰۱۶، در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
آنتون لودویگ فریدریش آگوست فون مکنسن (۶ دسامبر ۱۸۴۹ – ۸ نوامبر ۱۹۴۵) نظامی آلمانی در دوره امپراتوری آلمان بود که در جنگ جهانی اول حضور داشت. در طول حکمرانی نازی ها وی یک سلطنت طلب باقی ماند و هر از گاهی با یونیفورم جنگ اول جهانی خود در مراسمات رسمی شرکت می نمود. وی از لحاظ وفاداری به رژیم نازی مورد شک قرار داشت هرچند نازی ها نتوانستند چنین چیزی را علیه وی اثبات کنند. سال های اولیه. مکنسن متولد لایپنیتس در نزدیکی روستای دالنبرگ در استان زاکسن پروس حاصل ازدواج لودویگ و ماری لوییس مکنسن بود. پدرش که مدیر شرکت های زمین داری بود، وی را به یک رئال ژیمنازیوم فرستاد؛ ظاهراً به این امید که پسر ارشدش حرفه پدر را تعقیب خواهد کرد. مکنسن خدمت نظامی اش را در سال ۱۸۶۹ آغاز نمود. در طول جنگ فرانسه و پروس به درجه ستوان دومی ارتقا یافته و نشان صلیب آهنین درجه دو را بخاطر هدایت حمله ای علیه یک تیم شناسایی دشمن در شمال اورلئان دریافت کرد. با پایان جنگ، وی خدمت را ترک نموده تا در دانشگاه هاله تحصیل نماید اما در سال ۱۸۷۳ به ارتش بازگشت. وی در سال ۱۸۷۹ با دوریس فون هورن ازدواج نمود و از وی صاحب دو دختر و سه پسر گردید. در سال ۱۸۹۱ پ
س از گذراندن آموزش مقدماتی سه ساله در دانشکده جنگ، در ستاد ارتش آلمان در برلین استخدام گردید. رئیس ستاد مشترک ارتش آقای هلموت فون مولتکه وی را «شخصیتی دوست داشتنی» توصیف کرد. وی جهت خدمت به عنوان آجودان رئیس جدید ستاد ژنرال آلفرد فون شلیفن فراخوانده شد؛ کسی که مکنسن وی را به چشم یک «متخصص آموزش رهبری ارتشهای میلیونی» می دید. وی قیصر ویلهلم دوم را نیز تحت تأثیر خود قرار داد به طوری که وی دستور داد به مکنسن هدایت هنگ اول Life Hussars را از ۱۷ ژوئن ۱۸۹۳ تا ۲۷ ژانویه ۱۸۹۸ بسپارند و بدینگونه وی اغلب یونیفورم ویژه و مخصوص هوسار را می پوشید. وی سپس اولین فرماندهی شد که به مقام آجودانی ویلهلم دوم می رسید. وی در ۲۷ ژانویه ۱۸۹۹ معادل چهلمین سالروز تولد ویلهلم دوم به دریافت عنوان اشرافی" فون " نائل گشته و " فون مکنسن " خوانده شد. سپس وی هدایت واحد تازه تأسیس بریگاد Life Hussar(به آلمانی "Leib-Husaren-Brigade") از ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳ و سپس از ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۸ نیز هدایت لشکر سی و ششم ام دانتزیگ را عهده دار شد. در ۱۹۰۵ بیوه گشته و دوسال بعد با " لئونی فون در اوستن " بیست و دو ساله ازدواج نمود. با بازنشسته شدن ژنرال اشلیفن در ۱۹۰۶، وی
به عنوان گزینه محتمل جانشینی وی مدنظر قرار گرفت اما این سمت ارزشمند به "هلموت فون مولتکه(جوانتر)" سپرده شد. در ۱۹۰۸ وی هدایت سپاه هفدهم آلمان در دانتزیگ را عهده دار شد؛ ولیعهد آلمان به نام " ویلهلم فون پروس " تحت فرماندهی وی قرار گرفت و قیصر از مکنسن خواست که چشمش روی مرد جوان باشد و چگونگی هدایت مناسبِ [یک ارتش] را به وی بیاموزاند. جنگ جهانی اول (۱۹۱۸–۱۹۱۴). جبهه شرق. با آغاز جنگ اول جهانی در اوت ۱۹۱۴ وقتی وی ۶۵ ساله بود سپاه هفدهم وی در ارتش هشتم آلمان تحت فرماندهی " ماکسیمیلیان فن پریتویتس " که مقر فرماندهی اش در پروس شرقی بود، ادغام شد. فون پریتویتس پس از حمله روسها به این استان، دستور عقب نشینی به نیروهایش را داد و در نتیجه تنها چند هفته بعد از کار برکنار و "پاول فون هیندنبورگ" بجایش به فرماندهی ارتش هشتم منصوب گردید. سپاه هفدهم تحت فرماندهی مکنسن پنجاه دقیقه پس از دریافت دستور در روز نوزدهم ماه اوت ۱۹۱۴ و همزمان با تجاوز ارتش امپراتوری روسیه به پروس شرقی بیست و پنج کیلومتر تا رود رومینته پیاده رفت و سپاه هفدهم خود را در نبردهای گامبینن، دریاچه مازور و البته نبرد حماسه ای تاننبرگ رهبری نمود؛ جاییکه روسه
ا را از بخش اعظم پروس شرقی بیرون راند. در دوم ماه نوامبر ۱۹۱۴ یعنی درست سومین ماه جنگ، وی هدایت ارتش نهم آلمان را عهده دار شد و در بیست و هفتم این ماه نیز بالاترین نشان نظامی پروس یعنی نشان شایستگی " پور لو مریت " (به فرانسوی "Pour le Mérite) را بخاطر نبردهای موفق لوش و ورشو (هر دو در لهستان) دریافت داشت. در آوریل ۱۹۱۵ ارتش روسیه گالیسیای غربی (بخشی از لهستان که جزو قلمرو امپراتوری اتریش-مجارستان بود) را متصرف شد و به سوی مجارستان نیز درحال فشار آوردن بود. در واکنش به درخواستها و التماسهای اتریش_مجارها مبنی بر طراحی ضدحمله ای بر ضد روسها، فرماندهی عالی و ریاست ستاد ارتش آلمان یعنی ژنرال "اریش فون فالکنهاین" با چنین ضد حمله ای موافقت نمود."فرماندهی عالی ارتش اتریش-مجارستان با بی میلی رهبری ارتش ائتلافی توسط ژنرال مکنسن را پذیرفت؛ بنابراین "گروه ارتش مکنسن" با ترکیب ارتش یازدهم امپراتوری آلمان و ارتش چهارم امپراتوری اتریش-مجارستان تشکیل گشت. سپس وی سرهنگ " هانس فون زکت " را بعنوان رئیس ستاد گروه ارتش برگزید؛ کسی که مکنسن را با جمله دوستانه " فرمانده ای با غریزه ذاتی یک شکارچی " توصیف نموده بود. " گروه ارتش مکنس
ن " با برتری کوباننده اش در توپخانه، در خطوط روسها بین گورلیتسه و تارنوف رخنه و سپس به شوی شرق پیشروی نموده و هیچگونه اجازه احداث خطوط دفاعی به روسها را نداد و با بازپس گیری پره میشل (به لهستانی Przemyśl) و لمبرگ (Lemberg) بخش اعظم گالیسیای شرقی را باز پس گرفت. این عملیات مشترک یک پیروزی اساسی برای قدرتهای محور محسوب می شد به طوریکه تاریخ دان انگلیسیِ نامی یعنی " ای. جی. پی. تیلور " این رخنه را عمیقترین و تنها رخنه واقعی ایجاد شده در خطوط دشمن در طول جنگ اول جهانی دانسته است. و این عملیات وی را در تاریخ بیست و دوم ژوئن ۱۹۱۵ به دریافت درجه فیلد مارشالی مفتخر گرداند و جوایز دیگری نظیر Oak Leaves و Order of the Black Eagle (بالاترین نشان نظامی شوالیه پروسی) و نیز جوایز متعددی از سوی متحدین آلمان دریافت داشت. البته تاریخ نگار نظامی برجسته انگلیسی بنام بیسل لیدل هارت در کتاب خود با نام " آن سوی تپه " نقش معاون ژنرال مکنسن یعنی هانس فون زکت را در موفقیتهای "گروه ارتش مکنسن" بسیار مهم دانسته است و در این کتاب ادعا نموده که این جمله ورد دهان بوده است:" هرجا مکنسن هست، زکت هم هست و هرجا زکت هست پیروزی هم هست" جبهه صرب
ستان. در این هنگام «گروه ارتش مکنسن» با تغییراتی چند، توسعه یافته و شامل ارتش یازدهم امپراتوری آلمان، ارتش سوم امپراتوری اتریش-مجارستان و ارتش یکم بلغارستان گردید. در ماه اکتبر ۱۹۱۵ یعنی چهاردهمین ماه جنگ، «گروه ارتش مکنسن» با ترکیب مذکور یک جبهه جدید علیه صربستان (که امپراتوری اتریش-مجارستان از بدو جنگ تا این هنگام نتوانسته بود این کشور کوچک و سرسخت را فتح کند) گشود تا کار آنها را بسازد. این بار امپراتوری اتریش-مجارستان توانست به فرماندهی ژنرال مکنسن دفاع محکم صربها را بشکند اما نتوانستند ارتش این کشور را نابود کنند به طوری که مابقی ارتش صربها به مناطق خالی از خطر آلبانی عقب نشینی نموده و پس از بهبودی و تجدید سلاح توسط فرانسویها و ایتالیاییها (دشمن اصلی اتریش-مجارستان) در جبهه مقدونیه مجدداً وارد جنگ شد. وقتی مکنسن وارد وین (پایتخت امپراتوری اتریش-مجارستان) شد، برای وی یک ضیافت شام شخصی با قیصر فرانتس یوزف یکم _که هفتمین دهه پادشاهی اش بر امپراتوری اتریش را سپری می کرد_ترتیب داده و در این ضیافت به وی صلیب درجه یک شایستگی نظامی مزین به الماس را تقدیم کردند؛ جایزه ای که برای یک غیر اتریشی منحصر به فرد بود. به
نظر می رسید که فون مکنسن احترامی قابل توجه برای ارتش صربستان (و در مجموع صربها) قایل بود؛ چه اینکه وی قبل از عزیمت به جبهه صربستان در ۱۹۱۵، به سربازان خود گفته بود: «شما قرار نیست به نبرد با ایتالیاییان، روسها یا فرانسویان بروید؛ بلکه شما دارید به نبرد برابر یک دشمن جدید خطرناک، سرسخت، شجاع و تیز می روید: شما در حال ورود به صربستان و جبهه صربستان هستید. صربها مردمی اند که به آزادی شان عشق می ورزند و تا آخرین نفرشان خواهند جنگید. مراقب باشید که این دشمن کوچک بر غرور شما سایه نیندازد و دستاوردهایتان را خراب نکند. جبهه رومانی. پس از اعلان جنگ رومانی به امپراتوری اتریش-مجارستان در پانزدهم ماه اوت ۱۹۱۶، مکنسن بار دیگر هدایت یک گروه ارتش چند ملیتی را که در شمال بلغارستان تشکیل شده بود را عهده دار شد و علاوه بر آلمانها، اتریش_مجارها و بلغارها، ترکان عثمانی نیز اضافه شدند و همگی به سوی جنوب رومانی حرکت نمودند. در هشتم سپتامبر آنان دو موضع دفاعی محکم دشمن را در کرانه راست رود دانوب متصرف شدند. از دیگرسو، یک گروه ارتش آلمانی و اتریش_مجارستانی تحت هدایت ژنرال اریش فون فالکنهاین (که بتازگی از ریاست ستاد مشترک ارتش آلمان
برکنار و جایش را به ژنرال هیندنبورگ و معاون وی لودندورف واگذار کرده بود) با رد شدن از گذرگاه های ترانسیلوانی وارد شمال بلغارستان شد. «گروه ارتش مکنسن» نیز با رد شدن از دانوب، کرانه چپ آنرا نیز گرفته و رومانی ها و متحدین روس آنها را بین دوشاخه گازانبری گیر انداخت و بخارست بدست وی افتاده و در روز ششم دسامبر ۱۹۱۶ که زادروز وی نیز بود، سوار بر اسبی سفید وارد کاخ پادشاهی رومانی گشت. بخاطر این عملیات در نهم ژانویه ۲۰۱۷ به وی صلیب کبیرِ صلیب آهنین را بخشیدند تا یکی از تنها پنج نفری باشد که در طول جنگ به کسب آن نائل آمده اند. از این لحظه وی مفتخر به دریافت تمامی مدالهای جنگی پادشاهی پروس بود و قیصر ویلهلم دوم تصمیم گرفت کلاس جدیدی از رزمناوهای جنگی را بنام وی نامگذاری نماید. مکنسن حاکم نظامی بخش اعظم رومانی که در اختیار دولتهای محور بود، گردید. وی پیشنهاد نمود یک شاهزاده آلمانی را به پادشاهی رومانی برگزینند اما این ابتکار صورت عملی بخود نگرفت. آخرین تلاش وی در جنگ، معطوف به نابود کردن ارتش رومانی بود که پس از " حمله کرنسکی " خود را مجدداً سازماندهی نموده بود. در " نبرد ماراششتی " (به رومانیایی Mărăşeşti) هر دو طرف تل
فاتی سنگین دادند اما پیروزی از آن رومانی ها شد. مکنسن ادعا کرده بود که هیچ نبردی را نباخته و مطمئناً موفقترین ژنرال ارشد در این جنگ، چه در قیاس با ژنرالهای متحدین و چه در قیاس با ژنرالهای متفقین می باشد. در دسامبر ۱۹۱۷ در اثر انقلاب اکتبر روسیه و تولد اتحاد شوروی که اولین نتیجه اش خروج روسها از جنگ بود، رومانی متحد اصلی اش را از دست داده و در همین ماه مجبور به امضای آتش بس فوکشانی (به رومانیایی Focșani) گشت و نیز هفتم ماه مه ۱۹۱۸ معاهده صلح بخارست میان این کشور و دول محور امضا گردید و مکنسن تا پایان جنگ بعنوان حاکم مطلق العنان و دوفاکتوی این سرزمین باقی ماند. پس از امضای آتش بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ که به جنگ اول جهانی پایان داد، وی و دویست هزار نفر از افرادش در راه بازگشت به موطن خود، در مجارستان توسط نیروهای ژنرال " لویی فرانشه دسپره " (ژنرال فرانسوی که با گشودن جبهه سالونیک در یونان و شکست دادن بلغارستان، نقشی مهم در تسلیم کردن آلمان داشت) به طور دسته جمعی دستگیر شدند و تا نوامبر سال بعد در بازداشت بود. وی یکی از ۸۹۶ نفر آلمانی بود که در لیست جنایتکاران جنگی (از نگاه متفقین) قرار داشت. بعد از جنگ. در ۱۹۲۰ وی از خ