Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شورش کرونشتات (به ) شورش ناموفقی بود که در مارس ۱۹۲۱ در شهر کرونشتات و توسط ملوانان، سربازان و هواداران غیرنظامی آن ها به رهبری استپان ماکسیمویچ پتریچنکو علیه بلشویک ها صورت گرفت. این شورش در حالی رخ داد که، در تمام طول جنگ داخلی روسیه، یعنی از اواخر سال ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۱ میلادی، ملوانان کرونشتات به نفع ارتش سرخ در جنگ با نیروهای ارتش سفید و برخی از کشورهای غربی حامی آن ها شرکت داشتند. پس از شکست ارتش سفید و رفع خطر خارجی ها، ملوانان کرونشتات علیه بلشویک ها وارد جنگ شدند زیرا ملوانان کرونشتات، تسلط نظام تک حزبی را خیانت به آرمان های انقلاب ۱۹۱۷ روسیه می دانستند. در مارس ۱۹۲۱، گروهی از ملوانان، سربازان و هواداران غیرنظامی آن ها علیه بلشویک ها در کرونشتات شورش کردند. پادگان آن ها قبلاً مرکز حمایت اصلی از بلشویک ها بود. خواست اصلی آن ها «آزادی بیان»، خاتمه دادن به اردوگاه های کار اجباری، تغییر سیاست های جنگی شوروی و حذف «کنترل حزبی» بر شوراهای کارگری شوروی بود. بعد از گفتگوهایی کوتاه، لئون تروتسکی با گسیل کردن نیروهای ارتش سرخ به کرونشتات همراه با چکا، شورش آن ها را سرکوب کرد.
استپان ماکسیمویچ پتریچنکو () انقلابی و سیاست مدار آنارکو-سندیکالیست اهل امپراتوری روسیه بود. وی رهبری شورش کرونشتات را در سال ۱۹۲۱ علیه بلشویک ها بر عهده داشت. پس از سرکوبی شورش، پتریچنکو به فنلاند گریخت و در آنجا مبارزاتش را علیه بلشویک ها ادامه داد؛ اما در آنجا دستگیر و در سال ۱۹۴۵ به شوروی تبعید شد. در آنجا دوباره دستگیر و به زندان مرکزی ولادیمیر فرستاده شد و پس از مدت کوتاهی در زندان درگذشت.
مارک لینفلد نویسنده، تهیه کننده و کارگردان فیلم های مستند طبیعت برای سینما و تلویزیون است. او بیشتر برای همکاری با واحد تاریخ طبیعت بی بی سی به عنوان تهیه کننده دو قسمت از مجموعه تلویزیونی "سیاره زمین" (۲۰۰۶) و نویسنده و دستیار کارگردان فیلم "زمین" (۲۰۰۷) شناخته شده است.
اردک تباران افراشته دم نام یک زیرخانواده از تیره مرغابیان است.
اردک های افراشته دم نام یک سرده از زیرخانواده پهنه چینان است. از این سرده در ایران تنها یک گونه دیده می شود به نام اردک سرسفید.
اردک دریاچه نام یک گونه از سرده اردک افراشته دم است.
اردک ماکوآ نام یک گونه از سرده اردک افراشته دم است.
دَوِش واحد شمارش امتیازها در بازی کریکت است. دوش وقتی کسب می شود که توپ زن (مدافع) توپ را با چوب طوری بزند که از دسترس توپ گیرها دور شود تا خود و هم تیمی اش (نامدافع) بتوانند طول میدان (۲۲ یارد) را بدوند. طی مدتی که توپ گیرانِ تیم حریف در تلاش اند تا توپ را جمع کنند، توپ زنان ممکن است طول میدان را چند بار دویده باشند. با هر دوش کامل، یک امتیاز هم به مدافع و هم به تیم اختصاص می یابد (اما نه به نامدافع). امتیاز کل هر تیم، جمع امتیازهای شخصی همهٔ توپ زنانش به علاوهٔ امتیازهای اضافی (مثلاً خطاها) است. دوش فقط وقتی کامل می شود که هر دو توپ زن (مدافع و نامدافع) چوب هایشان را به پشت خط طرف دیگر میدان رسانده باشند. اگر پیش از تکمیل دوش، تیم حریف بتواند ویکت را با توپ بشکند، هر توپ زنی که در حال دویدن باشد حذف خواهد شد.
بالینت کورپاسی (متولد ۳۰ مارس ۱۹۸۷) کشتی گیر فرنگی کار تیم ملی مجارستان است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو را دارد. وی برنده مدال طلا مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۶ و مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۸ و مدال برنز مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۷ و مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۹ شده است. همچنین توانست مدال نقره بازی های اروپایی ۲۰۱۵ در وزن ۷۱ کیلوگرم را بدست آورد. مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۷. کورپاسی در وزن ۷۱ کیلو مسابقات قهرمانی کشتی فرنگی جهان ۲۰۱۷ پاریس حاضر بود که در دورهای اول تا سوم بندیکت پافر از اتریش، لئوس درمولا از اسلوواکی و ابراهیم محمود از مصر را شکست داد اما در نیمه نهایی به دیمیو ژادرایف از قزاقستان شکست خورد و به دیدار رده بندی رفت. وی در دیدار رده بندی آدام کوراک کشتی گیر روسی را شکست داد و مدال برنز وزن ۷۱ کیلوگرم را بدست آورد. مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۸. کورپاسی در وزن ۷۲ کیلو مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۸ بوداپست حاضر بود که پس از غلبه بر طارق عزیز بن عیسی از الجزابر، جویلسون جونیور از برزیل و آیک مناتساکانیان از بلغارستان به فینال رسید. وی در فینال به فرانک اشتبلر از آلمان باخت و
به مدال نقره وزن ۷۲ کیلوگرم رسید. مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۹. کورپاسی در وزن ۷۲ کیلوگرم کشتی فرنگی مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۹ نورسلطان حاضر بود که در مسابقه های اول و دوم روسلان تسارف از قرقیزستان و سانان سلیمانوف از آذربایجان را شکست داد اما در نیمه نهایی به ابویزید مانتسیگوف از روسیه باخت و به دیدار رده بندی رفت. وی در دیدار رده بندی لی جی-یئون از کره جنوبی را شکست داد و مدال برنز وزن ۷۲ کیلوگرم را بدست آورد.
رمضان آباچارائف (متولد ۹ آوریل ۱۹۸۸) کشتی گیر فرنگی کار تیم ملی روسیه است. وی برنده مدال طلا قهرمانی جهان ۲۰۱۶ بوداپست در وزن ۸۰ کیلوگرم شده است.
عروس مرغابیان نام یک زیرتیره از تیره مرغابیان است.
تنجه کاکلی نام یک گونه از سرده عروس مرغابی ها است.
تنجه های آفریقایی نام یک سرده از زیرخانواده عروس مرغابیان است.
غازهای آند نام یک سرده از تیره مرغابیان است. دو گونه در این سرده قرار می گیرد:
بکا لومیتادزه کشتی گیر آزادکار تیم ملی گرجستان است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال طلا مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۹ و مدال نقره مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۶ اشاره کرد. مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۹. لومیتادزه در وزن ۶۱ کیلوگرم کشتی آزاد مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۹ نورسلطان حاضر بود که میهای اسانو از مولداوی، تیلر گراف از آمریکا و راحول آواره از هند را شکست داد و به فینال رسید. وی در فینال ماگومدرسول ادریسوف از روسیه را شکست داد و مدال طلا وزن ۶۱ کیلوگرم را بدست آورد.
نورلان بخانوف (متولد ۱۵ آوریل ۱۹۸۷) کشتی گیر آزادکار تیم ملی قزاقستان است. وی برنده مدال نقره قهرمانی جهان ۲۰۱۶ بوداپست در وزن ۷۰ کیلوگرم شده است. وی همچنین توانست مدال نقره مسابقات قهرمانی کشتی آسیا ۲۰۱۶ در وزن ۷۰ کیلوگرم را بدست آورد.
دانیل کاتاراگا (متولد ۱۱ ژوئن ۱۹۹۵) کشتی گیر فرنگی کار تیم ملی مولداوی است. وی برنده مدال نقره قهرمانی جهان ۲۰۱۶ بوداپست در وزن ۷۱ کیلوگرم شده است.
اصلان آتم (متولد ۷ ژانویهٔ ۱۹۹۱) کشتی گیر فرنگی کار تیم ملی ترکیه است. وی برنده مدال نقره قهرمانی جهان ۲۰۱۶ بوداپست در وزن ۸۰ کیلوگرم شده است.
لی کوجوکاری (متولد ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۹۲) کشتی گیر فرنگی کار تیم ملی رومانی است. وی برنده مدال برنز قهرمانی جهان ۲۰۱۶ بوداپست در وزن ۷۱ کیلوگرم شده است.
تاریخ اجتماعی صفویان به تاریخ اجتماعی حکومت صفویان و روند تغییرات اجتماعی در این دوره می پردازد. صفویان دودمانی ایرانی و شیعه بودند که در سال های ۸۸۰ تا ۱۱۰۱ خورشیدی (۱۱۳۵–۹۰۷ قمری و ۱۷۲۲–۱۵۰۱ میلادی) به مدت ۲۲۱ سال بر ایران فرمانروایی کردند. بنیان گذار امپراتوری صفوی، شاه اسماعیل یکم بود که در سال ۸۸۰ خورشیدی در تبریز تاجگذاری کرد و آخرین پادشاه صفوی، شاه سلطان حسین است که در سال ۱۱۰۱ خورشیدی از افغان ها شکست خورد و سلسلهٔ صفویان برافتاد. ایران در دوره صفوی در زمینه فقه شیعه، و هنر (معماری، خوشنویسی، و نقاشی) پیشرفت های شایانی نمود که از آن به عنوان مکتب اصفهان یاد می شود. همچنین ارتش ایران به سلاح های مدرن نظیر توپ و تفنگ تجهیز شد. از سرداران جنگی نامدار این دوره می توان قرچقای خان، الله وردی خان گرجی، و امام قلی خان را نام برد که هر سه از سرداران شاه عباس بزرگ بودند. از فقیهان، فیلسوفان و دانشمندان نامی در این دوره آقا حسین خوانساری، میرداماد، ملا محسن فیض کاشانی، شیخ بهایی، ملاصدرا، و محمدباقر مجلسی نام ور هستند. هنرمندان نامدار این دوره نیز رضا عباسی، علیرضا عباسی، میرعماد حسنی، و آقا میرک هستند. از شاعر
ان بزرگ و نامدار این دوره نیز می توان به وحشی بافقی، صائب تبریزی، محتشم کاشانی و میر رضی آرتیمانی اشاره کرد. حکومت صفویه. دورهٔ صفویه از مهم ترین دوران تاریخی ایران به شمار می آید؛ چرا که با گذشت نهصد سال پس از نابودی شاهنشاهی ساسانیان؛ یک فرمانروایی پادشاهی متمرکز ایرانی توانست بر سراسر ایران آن روزگار فرمانروایی نماید. بعد از اسلام، چندین پادشاهی ایرانی مانند صفاریان، سامانیان، طاهریان، زیاریان، آل بویه و سربداران روی کار آمدند، لیکن هیچ کدام نتوانستند تمام ایران را زیر پوشش خود قرار دهند و میان مردم ایران یکپارچگی پدیدآورند. صفویان، آیین شیعه دوازده امامی را مذهب رسمی ایران قرار دادند و آن را به عنوان عامل همبستگی ملّی ایرانیان برگزیدند. شیوه فرمانروایی شاهان صفوی تمرکزگرا و مطلقه بود. پس از ساختن پادشاهی صفویه، ایران اهمیتی بیشتر پیدا کرده و از ثبات و یکپارچگی برخوردار گردیده و در زمینهٔ جهانی نام آور شد. در این دوره روابط ایران و کشورهای اروپایی به دلیل دشمنی امپراتوری عثمانی با صفویان و نیز روابط بازرگانی، (به ویژه داد و ستد ابریشم از ایران) گسترش فراوانی یافت. در دوره صفوی (به ویژه در نیمه نخست آن)، جن
گ های بسیاری میان ایران با امپراتوری عثمانی در غرب و با ازبک ها در شرق کشور رخ داد که علت این جنگ ها توسعه طلبی ارضی و جنگ های مذهبی بود. صفویان همواره بزرگترین سد در برابر گسترش امپراتوری عثمانی به سمت شرق بودند. صفویان فرهنگ، هنر، موسیقی، معماری ایرانی و ادبیات پارسی را گسترش می دادند و شاه عباس پایتخت صفویان را برای آخرین بار از قزوین به اصفهان جابجا کرد. ساختار اجتماعی. ساختار اجتماعی دوران صفوی به شکل هرمی بود که شاه در رأس آن و مردم عادی که شامل دهقانان، صنعتگران، دکان داران و تجار کوچک بودند در قاعدهٔ هرم قرار می گرفتند. مابین این دوطبقه، اشراف لشکری و کشوری و گروهی از مقامات روحانی در سطوح مختلف قرار داشتند. قشرها مردم دارای اصناف و انجمن های اجتماعی و مذهبی بودند به طوری که در هر شهر با اهمیتی، کسبه، بازرگانان، کارگران و سایر گروه ها نماینده ای برای خود داشتند. ویژگی جامعهٔ صفوی، تلاش برای ایجاد پیوند میان جامعهٔ ایرانی و ترکمن قزلباش و اتحاد میان علما و بازاریان بود. مقامات روحانی ادارهٔ املاک بسیاری را بر عهده داشتند که یا از طریق وقف یا بخشش های افراد برای امور مذهبی، تحت اختیارشان بود. شاه. جامعه
ٔ صفوی جامعهٔ هرمی شکل بود که در رأس هرم شاه قرار گرفته بود. شاه حاکمی مطلق و فرمانروایی عادل با هاله ای از نیکوکاری بود که رعایایش در پناه او زندگی می کردند. او امور مملکت را با رعایت قوانین مذهبی انجام می داد و هیچ کس در مقابل شاه صفوی قدرت و نفوذی نداشت. همه روزه مجلس مشاوره در کشیک خانه تشکیل می شد و امور مملکت را مورد بررسی قرار می داد و گزارشش به شاه می رسید و اگر وی تأیید می کرد اجرا می شد. عزل و نصب همهٔ مناصب به دست شاه صورت می گرفت. به نوشتهٔ کمپفر، شاه رئیس کشور است که پادشاهی وی موروثی است. برای تصور درست در رابطه با وضعیت شاه باید به دو نکته توجه کرد: اول توجه به املاک پهناور وی و دوم از امتیازات خاصی که برخوردار بود. به همین جهت است که از همهٔ فرمانروایان قارهٔ آسیا ممتاز است. برخی از این امتیازات عبارت اند از: از دیگر این امتیازها می توان به امتیازاتی چون مبّرا بودن فرمانروا از معاصی اشاره کرد. وزیر. کمپفر دربارهٔ وزیر اعظم صفوی می گوید: «وزیر در رأس دیوانسالاری صفوی قرار دارد. بزرگترین مقام دولتی مخصوص رئیس دیوان عالی و شخص اول از بین بزرگان مملکت یعنی وزیر اعظم است؛ او نیابت اعلیحضرت را نیز ع
هده دار است و به دلیل مقام مهمش، لقب اعتمادالدوله و وزیر اعظم گرفته است. لقب اعتمادالدوله اغلب در خطاب و در محاوره به کار می رفت، در حالی که وزیر اعظم اصولاً در مکاتبات استفاده می شد. این دو لقب نشان دهندهٔ بزرگترین منصب دولتی ایران است. وزیر اعظم را می توان محور ادارهٔ امور ایران دانست زیرا تمامی کارها و حیات عمومی به وسیلهٔ او جریان دارد. راه رسیدن به مقام و ثروت به دست او ممکن است و فقط در صورت خواست او شاه از خبری آگاه می شود. اوست که قراردادهای اتحاد را می پذیرد یا رد می کند، ضرب مسکوکات و سایر حقوق پادشاهی به دست اوست و بدون موافقت او هیچ تغییری صورت نمی گیرد. منزل او در مجاورت قصر سلطنتی قرار دارد و تمام روز را در بیرونی کاخ سیر می کند و همان جا اوامر شاه را نیز دریافت می نماید و در صورت لزوم با وی ملاقات می کند. او در این زمان که در بیرونی کاخ است گزارش وکلا، عرضه ها، تقاضاهای رسیده و مراسلات حکام را می خواند و به آن ها پاسخ می دهد. وی همیشه مشغول و گرفتار است و فقط برای استراحت به منزل و کنار خانواده می رود. وی شخصاً خیلی اندک با شاه صحبت می کند و اغلب طرف صحبت او و شاه خواجه سرایان هستند. در پذیرایی
های عمومی و رسمی جای وزیر اعظم به عنوان رئیس دیوان عالی در طرف چپ پادشاه و نزدیک او است». صدر. مقام صدر در ایران لقبی دینی بود که در ابتدای دورهٔ صفوی به مدیر امور دینی گفته می شد و به لحاظ تاریخی مقدم بر سایر عناوین حکومتی و دینی بود و در اوایل دورهٔ صفوی مهم ترین مقام مذهبی در ایران بوده است. شاه اسماعیل مؤسس این مقام در میان صفویان بوده است. این مقام از میان عالمان یا فقیهان سید انتخاب می شد؛ و این شخص کار رسیدگی به امور شرعی را مطابق فقه اسلامی بر عهده داشت و در امر قضاوت نیز فعالیت می کرد. صدر بر مسائل مربوط به حسبه نیز نظارت داشت صدر در مسائل روحانی در ایران رئیس و خلیفه و مجری بزرگ شرع می باشد، ولی در جلسه شورا یا مراسم عمومی زیر دست اعتماد الدوله قرار می گیرد. در ایران نیل به مقام روحانی مانع رسیدن به مقام دولتی نمی باشد و بارها اتفاق افتاده است که اعتماد الدوله قبلاً در مقام صدارت بوده باشد. منصب صدر ممکن است بین دو نفر نیز تقسیم شود. صدر رئیس شریعت نیز می باشد و ادارهٔ همهٔ اموالی که وقف مساجد شده با او می باشد. دو نفر زیر دست صدر هستند که مقام و کارشان تقریباً برابر می باشد: یکی شیخ الاسلام و دیگر
ی قاضی. این دو به مسائل مذهبی رسیدگی می کنند. این دو مقام را شاه تعیین می کند و در تمام شهرهای اصلی دو تن قاضی مذهبی مشابه برای حل مسائل مذهبی و شرعی وجود دارد از وظایف صدر می توان به تعیین حاکم شرع و مباشرین اوقاف و قضاوت دربارهٔ جمیع سادات، علما، شیخ السلامان، وزرا، مستوفیان و… اشاره کرد. در دوره شاه تهماسب اول دو مقام صدر وجود داشت اما وظایف آن ها تفکیک نبود. در دورهٔ شاه عباس دوم، منصب صدر با شغل وزیر اعظم ادغام شد و در دورهٔ شاه سلیمان، مقام صدر به صدور (نواب) خاصه و عامه تقسیم شد که وظایف صدر خاصه، پرداختن به امور خالصه سلطنتی بود و وظیفه صدر عامه رسیدگی به املاک عامه مردم بود؛ و البته صدر عامه زیر نظر صدر خاصه انجام می شد و زیر نظر صدر صدر عامه، صدرالممالک قرار داشت که البته گاه این دو سِمَت، متعلق به یک نفر بود. مقام صدر در دورهٔ شاه سلطان حسین، به مقام ملّا باشی تبدیل شد که در این دوره عالی ترین مقام روحانی در تشکیلات دولت صفوی بود. مقامات صدور، اجازهٔ ازدواج با شاهزادگان خاندان صفوی را نیز داشتند و این نشان دهندهٔ نوعی تلفیق قدرت میان علما و درباریان بوده است. ساختار عشیره ای. نمونهٔ آشکار ساختار عش
یره ای قبایل ترکمنی بودند که به گله داری مشغول بودند و ییلاق و قشلاق می کردند. سران قبایل ترکمن که صفویان را به قدرت رساندند جزئی از ارکان دولت بودند و به عنوان امرا شناخته می شدند. در عالم آرای عباسی شمار این امرا ۱۱۴ نفر ذکر شده اند که مهم ترین آن ها از طوایف ترکمن بودند. بزرگترین طوایف قزلباش به ترتیب درجه اهمیت عبارت بودند از: ساختار سیاسی نظام اداری در دورهٔ شاه تهماسب (منشأ قومی امرا). این جدول بیانگر این مسله است که حدود ۹۶٪ از مقامات عالی رتبه از رهبران قبیله ای هستند که این مسئله نشان دهندهٔ ساختار قبیله ای نظام سیاسی است. ۷۷/۷۸ در صد از امرا از قبایل قزلباش بودند که نشاندهندهٔ این است که قبایلی که صفویان را به سلطنت رسیدند پاداش بالایی گرفتند. تنها ۱۳/۸۹ درصد امرا از رهبران قبیله ای غیر ترکمن بوده اند. آن ها ایرانی ها (کسانی که فارس زبان یا کرد زبان بود) و عرب ها بودند و فقط ۴/۱۷ درصد امرا هیچ گونه منشأ قبیله ای نداشتند و ایرانی بودند. آن سه عضو غیر قبیله ای ایرانی طبقه حاکم نیز احتمالاً مناصب خیلی مهمی نداشتند. مینورسکی دربارهٔ ایرانیان غیر قبیله ای که مناصب پایینی داشته اند می نویسد (تاجیکان طبقه
اشرافی به کلی جداگانه و خاصی بودند… خاندان های باستانی ایرانی که علم و ادب و هنر نویسندگی را به ارث داشتند). این جدول که مربوط به دورهٔ تهماسب می باشد به معنی این نیست که دورهٔ سلطنت تهماسب آغازی برای مشارکت ایرانیان در نظام سیاسی بوده است. در این جدول ده کرد یک لر و یک عرب داریم. داده ها نشان می دهد که دو تن از کردها منشأ غیر قبیله ای داشته اند و لذا احتمالاً بخشی از سازمان دیوانی سلطنتی بودند. اگر این ده امیر طبقه حاکم را کنار بزاریم و کسانی که عملاً به دستگاه اداری صفویان وابسته بودند رو در نظر بگیریم می فهمیم که امرای حکومت مرکزی و حکام ایالتی آن ۹۵/۱۶ درصد از عناصر قبیله ای بودند و ۹۰/۳۲ درصد را قزلباش تشکیل می داده است. ضمناً ۳ یا کمتر از ۵ درصد امرا از حامیان آق قویونلو ها بودند که تابع شاه اسماعیل شده بودند. پس ساختار سیاسی تا سلطنت تهماسب بسیار شبیه به عصر پیشا صفوی باقی ماند؛ و عناصر جدید رهبران قبیله ای که در حکومت های قبلی تقریباً بیرون از نظام سیاسی قرار داشتند جایگاه قدرت را در دست گرفتند. سران قبیله ای غیرترکمن اسما وابسته به حکومت مرکزی بودند اما عملاً در قلمرو خود استقلال داشتند؛ و افراد دیوا
ن سالار طبقهٔ حاکم عمدتاً ایرانی، کم اهمیت و تابع سران قبیله ای مرکزی بودند؛ بنابراین بوروکراسی تحت تأثیر ساختار قبیله ای حکومت قرار داشت. پوشاک زنان در دورهٔ صفویه. پوشاک ایرانی قد و قامت را بلندتر از لباس های اروپاییان نشان می دهد. با این وجود کشوری وجود ندارد که در آن لباس با این عظمت و شکوه برای مرد و زن جلوه گر باشد. لباس زنان از بسیاری جهات همانند پوشاک مردان است. پیراهن را که قمیص می خوانند و کلمه شمیز از آن آمده است، از جلو تا ناف باز است. بالاپوش های بانوان باریک است و یک شصت پهنا دارد. بانوان و نیز مردان ایرانی دستکش بر دست نمی کنند. دستکش در مشرق زمین مفهومی ندارد. تنبان همان طور تا به قوزک پا می رسد، ولی ساق ها بلندتر و تنگ تر و ضخیم تر است. چون بانوان هرگز جوراب به پای خویش نمی کنند. زنان با نیم چکمه ای پای خود را می پوشانند که تا چهار انگشت بالاتر از قوزک می رسد و آن یا کاردستی است یا اینکه از منسوجات بسیار گران بها تهیه می گردد زنان ایرانی لباس های خیلی جذاب می پوشند. لباس های زنان ایرانی از بالاتنه و پایین تنه مجزا نیست، روی هم و یکسره است و با لباس مردان تفاوتی ندارد. از جلو باز و از ماهیچه پ
ا به پایین تجاوز نمی کند. کمرشان را تنگ نمی بندند. آستینشان به دست و بازو چسبیده، تا پشت دست می رسد. بلندی شلوار زنان همچون مردان تا پاشنه پا می رسد. کفش زنان ایرانی با کفش مردانه فرقی ندارد و رنگ آن خصوصاً سبز و قرمز و زرد یا بنفش است طرز لباس پوشیدن زنان در ایران با لباس پوشیدن مردها اختلاف زیادی ندارد فقط لباس خانم ها زر و زیور بیشتری دارد و طبعاً درخشان تر است. البته، زنان عمامه ای مثل مردان بر سر نمی گذارند. پیشانی خانم ها از نواری که سه انگشت پهنا دارد، پوشیده شده. این نوار با طلای مینا کاری شده، زینت یافته و بر آن یاقوت و برلیان و مروارید آویزان می کردند. خانم ها کلاه پارچه ای ظریفی که با طلا آن را حاشیه دوزی کرده اند، بر سر می گذارند و شال ظریفی را که حاشیه آن در کمال زیبایی گلدوزی شده است، دور کلاه می پیچند. قسمتی از این شال به پشت سر تا کمرشان آویزان می شود و در وقت راه رفتن بالا و پایین می رود و به وضع جالبی تکان می خورد. بر گردنشان گردن بندهای مروارید می آویزند و کمربندی را که چهار انگشت عرض آن است و از ورقه های طلا پوشیده شده است، به کمر می بندند. روی ورقه های طلا قلم زنی شده است و اغلب اوقات روی
آن جواهرات قیمتی نصب می کنند. پیراهنی که در زیر می پوشند زربفت است و زمینه آن طلا یا نقره است. روی این پیراهن یک نیم تنه زر دوزی شده که بسیار زیبا می باشد، می پوشند. آستر نیم تنه از پوست سمور است. در زمستان نیم تنه، آستین دارد و در تابستان بدون آستین می باشد. خانم ها هرگز جوراب نمی پوشند زیرا شلواری که به پا می کنند بلند است و تا زیر قوزک پایشان را می پوشاند. در زمستان پوتین های ساق بلندی را که لبه های آن را زینت می کنند، می پوشند و در منزل مانند مردان کفش راحتی که از چرم ساغری درست شده است به پا می کنند ایرانی ها و قزلباش ها پارچه هایی از قبیل ازیامی، کین داچی، کوماچی و… م ی پوشند. یک شال بزرگ بر دور کمر و روی آن شالی آلبالویی رنگ می بندند و عمامه سر می گذارند. آن ها جورابی ساق بلند و کفش به پا دارند. زنان و دختران شلوار می پوشند و موهای بلند خود را با بافتن آرایش می کنند. بعضی زنان به بینی خود حلقه هایی آویزان می کنند. جنس و تزئینات پارچه های ایرانی. عده ای هستند که کارشان منحصر به این است که از طلا و نقره با چسب صمغ روی تافته، گل و بوته بسازند و زن ها این تافته ها را به مصرف پیراهن و زیرشلواری می رسانند و
به قدری این پارچه ها در ایران زیاده شده است که دیگر اعتنایی به پارچه های هندی ندارند… روی تافته سیاه هیچ گل و بوته به کار نمی برند، زیرا رسم است که زنان در ایام قاعده تافته سیاه بپوشند و این روش به طوری رسمیت پیدا کرده است که اگر مطربی بیاورند و رقاص تافته سیاه پوشیده باشد چیزی نمی گویند تا به میل خود برقصد، اما هیچ کس نزدیک او نمی رود، بلکه هنگام صرف غذا هم آن رقاص باید تنها غذا بخورد شاهزاده خانم هایی که از دودمان شاهی می باشند این امتیاز را دارند که می توانند خنجر بر کمر خویش ببندند. زنان سر خویش را کاملاً می پوشانند و از روی آن چارقدی دارند که به شانه شان می رسد. هنگامی که می خواهند از خانه بیرون روند، از روی همه ملبوسات، حجاب سفید بلندی می پوشند که از سر تا پایین و صورتشان را مستور می کند و به طور کلی جز مردمک ساده چیزی مرئی نمی گردد. عموماً زنان چهار حجاب دارند: دو تا در خانه به سر می کنند و دو دیگر را هنگام خروج از منزل بر روی آن ها می افزایند. نخست روسری است که برای آرایش تا پشت بدن آویزان است. دوم چارقد است که از زیر ذقن می گذرد و سینه را می پوشاند. سوم حجاب سفیدی است که تمام بدن را مستور می کند و چ
هارم به شکل دستمالی است که بر روی صورت نهند و مخصوص مساجد و معابد می باشد. این دستمال یا حجاب شبکه ای مانند دستباف نیمدار یا توری در مقابل چشمان دارد که برای دیدن تعبیه شده است. پای افزار مردان و زنان در ایران همگی یکسان است و هیچ گونه فرقی وجود ندارد عادات و اخلاق ایرانیان. ایرانیان در دوره صفویان نام خانوادگی نداشتند و هنگام صدا کردن دیگران او را فلان شخص و یا فرزند فلان شخص صدا می زدند، آن ها معمولاً علاقهٔ زیادی به دانستن آینده داشتند و به همین دلیل منجمان را گرامی داشته و در کارها با آن ها مشورت میکردند و حتی شاهان نیز منجمانی داشته اند که سعد و نحس را برای او بگویند. در سال تعداد بسیار زیادی تقویم به فروش می رسد که اطلاعاتی در ارتباط با کواکب و پیش بینی هایی در آن ها وجود دارد؛ و هر کس تقویمی دارد که امور را با آن بررسی می کند. بسیاری از ایرانی ها اگر بخواهند کاری را انجام بدهند برای خوب و بد آن نزد مجتهدی می روند که برای آن ها استخاره بگیرد و مجتهد با خواندن عبارتی زیر لب قرآن را باز میکند و اگر آیه ای منفی بیاید ان ها را از انجام آن عمل منع می کند. در ایران عده ای به نام رمال و فالگیر وجود دارند، که ا
ز طریق آن روزگار سپری می کنند و وسیله رمل و کتاب دارند که در آن اعداد طاق و جفت نوشته شده و با آن از آینده به مردم خبر می دهند. در ایران عده ای خواب گذار نیز وجود دارد که تعبیر خواب کرده و کتابهای گوناگونی دارند که از روی آن رؤیاها را تفسیر می کنند. ایرانیان در دعوا در کنار مشت و لگد با زبانشان هم جنگیده و دشنام می گویند اما در بین الفاظ خود کفر به خدا نمی گویند و اگر بفهمند کسی به خدا کفر گفته وی را کافر یا دیوانه میپندارند. در ایران به تجملات اهمیت زیادی می دهند و ثروتمندان زندگانی بسیار تجملی دارند. ایرانیان در اعیاد رسمی به ویژه عید نوروز به دید و بازدید می پردازند. در ایران مردان کمتر می رقصند ولی زنان در جشن ها همواره با عشوه و غمزه به رقص می پردازند. مراسم ازدواج و عروسی. ازدواج آداب و رسوم خاصی را به همراه داشت کودکان را از هشت، نه سالگی یا زود تر نامزد می کردند. زن و شوهر پیش از ازدواج نیز یکدیگر را نمی دیدند. در ازدواج سه نوع زن وجود داشت که ازدواجشان به شیوهٔ خاصی صورت می گرفت: زنان زرخرید را کنیز می گفتند و داشتنش دلبخواهی بود و هر فرد هر تعداد که می خواست می توانست داشته باشد البته به شرط توانایی
دادن نفقه، اگر از این ازدواج کودکی متولد می شد جایگاه زرخرید افزایش می یافت و دیگر او را مانند مادر تکریم می کردند. زنان قانونی را منکوحه می نامند که بر طبق اسلام هر فرد می تواند چهار زن قانونی عقد کند که البته هیچ کس بیشتر از یک زن منکوحه ندارد. اشخاص متشخص معمولاً با هم سطحشان ازدواج می کردند و بیشتر اشخاص متوسط زنان اجاره ای می گرفتند زیرا با کمال سهولت و به میل و دلخواه هر زمان که می خواستند می توانستند از او جدا شوند و در مقابل افراد عادی کمتر زن صیغه ای می گرفتند زیرا توان پرداخت نفقه نداشتند. اگر جوانی قصد ازدواج با دختری را داشت در ابتدا دو نفر از دوستانش را به عنوان خواستگار نزد پدر دختر می فرستاد اگر پدر قبول می کرد والدین پسر به همراه دو خواستگار به آنجا می رفتند. برای تعیین روز عروسی دیگر ساع سعد و نحس اهمیتی نداشت. یک روز پیش از مراسم داماد برای عروس طلا و خوراکی می فرستاد که البته این خوراکی ها برای مهمانان دعوت شده به مراسم بود. در مراسم عروسی نیز عروس و داماد حضور نداشتند و معمولاً توسط نماینده یا ویکی ازدواج برگزار می شد. زیرا زنان مطلقاً مستور می بودند از دیدن مردان. عقد ازدواج در یک محل خا
ص برگزار می شد که فقط داماد و نمایندهٔ طرفین و یک شخصیت روحانی حاضر بودند. اگر طرفین از طبقات بالا و طراز اول باشند صدر برای خواندن عقد دعوت می شد. عقد افراد عادی توسط ملا یا فقیهی برقرار می شد. عروسی در منزل داماد برگزار می شد و تا ده روز ادامه داشت. وسط روز دهم جهاز عروس به خانهٔ داماد برده می شد که عبار بود از لباس و جواهر و تعدادی اثاث و اسباب خانه، کنیزان و خواجگان. در ارتباط با طلاق نیز باید گفت که در خانواده های پایین کمتر صورت می گرفت؛ و نیز در صورت طلاق مرد باید مهریهٔ زن را بپردازد. هنر در دورهٔ صفوی. عواملی در رشد و رونق هنر در دورهٔ صفوی نقش داشتند برای نمونه به دو مورد آن اشاره می شود: ۱- پیروی صفویان از هنر دورهٔ تیموری و هنردوستی پادشاهان آن دوره. شاه اسماعیل اول به هنر علاقهٔ بسیاری داشت در سال ۹۱۶ ق بعد از شکست ازبکان هنگامی که خراسان را ضمیمهٔ پادشاهی خود کرد وارث سنت های هنری تیموریان هرات در خراسان که ملقب به آتن خراسان بود شد. شاه اسماعیل «بهزاد» که نقاشی ماهر بود را به تبریز برد و وی را سرپرست هنرمندان کرد و مکتب نقاشی را در تبریز پایه گذاری کرد. شاه تهماسب نیز هر دوست بود و به نقاشی علا
قه داشت و نقاشی را از سلطان محمد که نقاشی معروف بود فرا گرفت و با بهزاد و شاگرداش آقا میرک نیز ارتباط داشت. شاه عباس نیز هنرمند و هنردوست بود در دورهٔ او هنرمندان در رفاه بودند و به همین دلیل پیشرفت زیادی کردند و کمیت جای خود را به کیفیت داد اما در دوره ی های بعد به دلیل آنکه هنرمندان تأمین نبودند خود را تا حد سلیقهٔ عامه پایین آوردند و کیفیت را پایین آوردند. زیرا هنرشان راهی برای تأمین معاش زندگی آن ها بود. ۲- عامل دیگری که موجب رونقش و رشد هنر شد گرایش تازه به تقسیم کار در برپایی عمارت بوده است یک نفر طراحی می کرد یک نفر می ساخت و دیگری کاشی کاری می کرد. هر کجا نامی از هنرمندی شنیده می شد شاه عباس او را به دربار خود دعوت می کرد و از وی حمایت می کرد در هر شهری بنایی بر پا می ساخت و هنرمندان متخصص آن فن را به آن شهر می فرستاد. یک نمونه آن محمدرضا امامی است که بر ابنیه های اصفهان و قم و مشهد کار کرد. قبل از وی علیرضا عباسی در عمارت سلطنتی اصفهان مشهد قزوین و مدرسه گنجعلی خان فعالیت داشت. باغ چهلستون در دورهٔ شاه عباس دوم تکمیل شد. بعضی قسمت های دیدنی چهلستون عبارت اند از: تیرهای سنگی چهارگوشهٔ حوض مرکزی، تالار