Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای ایزوسیانات مانند رزین اپوکسی، روغن کتان و روغن تونگ هستند. برای محصور کردن این مواد در کپسول از پوسته های مانند فنل فرمالدئید، اوره فرمالدئید، دندریتیک، ملامین فرمالدئید و غیره استفاده شده است. هر ماده پوسته شایستگی ها و ناهنجاری های خاص خود را دارد. با استفاده از مواد فوق در پوشش ها ثابت شد که این کپسول ها به طور مؤثری از فلز در برابر خوردگی محافظت می کنند و طول عمر پوشش را افزایش می دهند. بررسی اثربخشی خودترمیمی. روشهای فراوانی برای ارزیابی توانایی های خوددرمانی برای انواع مواد مختلف تدوین شده است. از این رو، هنگامی که خود درمانی بهبود می یابد، باید پارامترهای مختلفی در نظر گرفته شود مانند: نوع محرک (در صورت وجود)، زمان بهبودی، حداکثر میزان چرخه بهبودی که مواد می توانند تحمل کنند، در حالی که خواص باکره مواد (خواص استفاده نشده و دست نخورده) را در نظر می گیریم. این به طور معمول پارامترهای فیزیکی مربوطه مانند مدول کششی، کشیدگی در هنگام شکست، مقاومت در برابر خستگی، رنگ و شفافیت را در نظر می گیرد. توانایی خود ترمیمی از یک ماده خاص به طور کلی به بازیابی یک خاصیت خاص نسبت به مواد باکره، که به عنوان بازده خوددرم
انی معرفی می شود، اشاره دارد. با مقایسه مقدار تجربی مربوطه به دست آمده برای نمونه باکره با نمونه شفابخش (بهبود یافته)، می توان بازده خوددرمانی را تعیین کرد. کاربردهای مواد خود اصلاح شونده. در حین استفاده، همهٔ مواد طبیعی و سنتزی آسیب می بیند. اگر میزان آسیب از یک مقدار بحرانی فراتر رود، شکست قطعه و نهایتاً کاهش عملکرد دستگاه رخ می دهد. در مقابل، مواد خود اصلاح شونده می توانند روند گسترش آسیب را معکوس کند و از این رو قادر به افزایش طول عمر محصولات خواهند بود (مدیریت آسیب) مواد خود اصلاح شونده تا حد زیادی قابلیت اطمینان محصولات را افزایش می دهند. به علاوه، ً افزایش طول عمر اجزای اساسی مثلاً در تولید انرژیهای جایگزین (بادی، حرارت خورشیدی) در کاربردهای جدید نوری مثل LED یا ایمپلنت های پزشکی می تواند نقش مهمی در بهینه سازی بازده اقتصادی داشته باشد. مثلاً می توان طول عمر استنت ها را به کمک این مواد به مقدار قابل توجهی افزایش داد و از این رو هزینه های درمانی نیز به طور قابل ملاحظه ای کاهش می یابد. مواد خود اصلاح شونده در صنایع هوافضا و خودروسازی می توانند هزینه های انرژی و زیست محیطی را کاهش دهند. نتیجه گیری. آسیب ه
ای ساختاری به کمک مواد اصلاح شونده قابل اصلاح یا ترمیم است به تبع آن خصوصیات مکانیکی نیز تا حدی بازیابی می شود. در این گزارش به بررسی رفتار ترمیم خود به خودی در انواع مواد پرداخته شده است. اصول و مکانیزم عملکرد مواد کامپوزیتی و پلیمری در فرایند اصلاح خود به خودی بسیار نزدیک به هم است. امکان انجام ترمیم خود به خودی در کامپوزیت ها و پلیمرها نسبت به فلزات یا سرامیک ها بیشتراست که این امر ناشی از ساختار مولکولی ویژهٔ پلیمرها و کامپوزیت ها در محدوده دمایی کاربرد آنها است. لازم است ذکر شود که درزمینه ترمیم خود به خودی چالش های دیگری نیز مطرح است. مثلاً توسعهٔ مواد خود اصلاح شوندهای که قادر به بازیابی سایر خصوصیات مانند رسانایی، رنگ، فلوئورسنس پس از تخریب مکانیکی یا سایر اثرات منفی (نور شدید، حرارت و سایر موارد) است. چالش هایی نیز درزمینهٔ سیستم های نانو وجود دارد مثل نانو مواد فتونی متامواد) این سیستم ها به دلیل نسبت سطح به حجم بالا بیشتر در معرض آسیب قرار می گیرند.
اندوتلیوم قرنیه یک لایه تکی از سلول های سطح داخلی قرنیه است. در واقع لایه ای است که بین قرنیه و عنبیه قرار گرفته است. اندوتلیوم قرنیه دارای بافت تخصصی، سلول های پهن و دارای میتوکندری می باشد که که خط سطح خلفی قرنیه را پوشش می دهند و با اتاق قدای در تماس هستند. اندوتلیوم قرنیه وظیفهٔ حمل و نقل مایعات و مواد محلول در آن ها را در سراسر سطح خلفی قرنیه دارد و موجب حفظ قرنیه را به صورت دهیدراته نگه می دارد که این حالت برای عبور دهی نور از آن لازم است (قرنیه شفاف باقی می ماند) جنین شناسی و آناتومی. اندوتلیوم قرنیه از لحاظ جنین شناسی از ستیغ عصبی منشأ گرفته است. پس از زایمان مجموع سلول های اندوتلیال قرنیه (حدود ۳۰۰٬۰۰۰ سلول در هر قرنیه) است که در اوایل سه ماهه دوم بارداری به این مقدار رسیده است. پس از آن تراکم سلولی اندوتلیال (اما نه به صورت مطلق تعداد سلول ها) به سرعت در حال کاهش است، زمانی که قرنیهٔ جنین در حال رشد است. تعداد سلول های اندوتلیال در نهایت به مقدار تراکم بزرگسالان خواده رسید که تقریباً حدود ۲۴۰۰–۳۲۰۰ سلول در میلی متر مربع است. تعداد سلول های اندوتلیال در یک قرنیهٔ تاکمل یافته با افزایش سن، کاهش می یاب
د و تا سن حدود ۵۰ سال تثبیت می شود. اندوتلیوم طبیعی قرنیه یک لایهٔ یکنواخت به اندازه سلول ها است که عمدتاً شکل شش ضلعی دارند. این شکل های لانه زنبوری کاشی کاری شده باعث عملکرد با بازده بیشتر، در نقل وانتقالات قرنیه می شود. اندوتلیوم قرنیه به سایر لایه های قرنیه از طریق غشای Descemet (دسمه) که یک لایه سلولی تشکیل شده عمدتاً از کلاژن است، متصل است. فیزیولوژی. عملکرد اصلی فیزیولوژیکی اندوتلیوم قرنیه منجر به نشت املاح و مواد مغذی از زلالیه به بیشتر لایه های سطحی قرنیه می شود در حالی که به صورت هم زمان پمپاژ آب در جهت مخالف از استروما به زلالیه در جهت عکس در جریان است. این دو عملکرد اندوتلیوم قرنیه توسط فرضیه «پمپ نشت» توصیف می شود. پس قرنیه یک بافت بدون رگ است که در آن انتقال مطلوب مواد رخ می دهد و موجب تغذیهٔ اپیتلیوم قرنیه، کراتوسیت های استروما و اندوتلیوم قرنیه از طریق انتشار گلوکز و سایر املاح از زلالیه می شود. سپس اندوتلیوم قرنیه آب را از استروما به زلالیه از طریق یک سری مبادله گرهای فعال و غیرفعال یونی انتقال می دهد. این پروسهٔ حساس نقل و انتقال انرژی به دلیل عملکرد Na+/K+ATPase (پمپ سدیم-پتاسم) و carbonic
anhydrase (کربنیک آنهیدراز) می باشد. یون های بی کربنات به وسیلهٔ فعالیت کربنیک آنهیدراز تشکیل می شوند که در سراسر غشای سلولی باعث می شوند تا آب به صورت منفعل عبور کند. مکانیسم ادم قرنیه. سلول های اندوتلیال قرنیه به ندرت دچار میتوز وتقسیم می شوند، خصوصاً بعد از تولد. جراحت وارد شده اندوتلیوم قرنیه به دلیل تروما یا دیگر عوامل به کمک بزرگ شدن سلول های اندوتلیوم به جای تقسیم میتوز دچار ترمیم می شود. از بین رفتن سلول های اندوتلیوم قرنیه خصوصاً زمانی که شدید باشد، می تواند موجب کاهش تراکم آن ها به حد زیر آستانه مورد نیاز برای deturgescence قرنیه شود. این آستانهٔ مورد نیاز در افراد مختلف مقادیر متفاوتی دارد اما معمولاً بین ۵۰۰–۱۰۰۰ سلول در میلی متر مربع است. به طور معمول از دست دادن تراکم سلولی اندوتلیال همراه با افزایش اندازه (polymegathism) و شکل سلول (polymorphism) می باشد. ادم قرنیه نیز می تواند به عنوان یک عارضهٔ خطرناک به دلیل عدم عملکرد صحیح اندوتلیوم به خاطر التهابات یا دلایل دیگر، اتفاق بیفتد ورود آب بیش از حد به قرنیه عملکرد نرمال کلاژن نوع I موجود در قرنیه را مختل می کند و موجب ایجاد پخش نور در قرنیه می ش
ود. علاوه بر این، هیدراتاسیون بیش از حد قرنیه می تواند موجب ادم در لایهٔ اپیتلیال قرنیه شود که موجب نامنظمی های اپتیکی حساس در لایهٔ اشکی بین قرنیه و هوا شود. هر دو عمال پخش نور استروما و سطح نامنظم اپیتلیال منجر به تخریب عملکرد نوری قرنیه و کاهش حدت بینایی می شود. علل بیماری اندوتلیال. علل نقایص اندوتلیال شامل ضربات ناخواسته حین جراحی های داخلی چشم (مانند جراحی آب مروارید) و دیستروفی فوکس می باشد. دلایل جراحی شامل دو عامل ترومای حاد حین عمل و همچنین مزمن بعد از عمل جراحی ترومای مزمن بعد از عمل جراحی مانند از یک malpositioned لنز داخل چشمی یا حفظ قطعه هسته ای در اتاق قدامی می باشد. عوامل خطرناک دیگر عبارتند از: narrow-angle glaucoma، پیریو iritis یک بیماری نادر به نام X-linked اندوتلیال دیستروفی قرنیه در سال ۲۰۰۶ توصیف شد. درمان برای بیماری اندوتلیال. هیچ درمان پزشکی وجود ندارد که بتواند موجب التیام زخم یا بازسازی اندوتلیوم قرنیه بشود. در مراحل اولیه ادم قرنیه علائم تاری دید و دردهای چشمی اپیزودیک نافذ، با توجه به تورم و تاول های (bullae) اپیتلیوم قرنیه ایجاد می شود. تسکین جزئی این علائم گاهی اوقات می تواند ا
ز طریق استفادهٔ موضعی قطره سالین هایپرتونیک، استفاده از لنز نرم بانداژ/یا استفاده از micropuncture استرومال ایجاد می شود. در مواردی که ادم شدید قرنیه رخ می دهد و اندوتلیوم قرنیه به صورت غیرقابل بازگشت آسیب می بیند، تنها درمان مؤثر جایگزینی اندوتلیوم قرنیه بیمار از طریق روش جراحی پیوند قرنیهاست. از لحاظ تاریخی، penetrating keratoplasty یا پیوند تمام ضخامت قرنیه شد درمان انتخابی برای برگشت شکست اندوتلیال انتخاب شد. اخیراً تکنیک های جدید توسعه یافتهٔ پیوند قرنیه برای فعال کردن بیشتر انتخابی جایگزینی انتخابی اندوتلیوم قرنیهٔ بیمار ایجاد شده اند. این رویکرد endokeratoplasty نام دارد و برای فرایندهایی که مربوط به بیماری های اندوتلیوم است عمدتاً استفاده می شود. Penetrating keratoplasty که روند بیماری باعث آسیب غیرقابل برگشت نه فقط به اندوتلیوم قرنیه بلکه به دیگر لایه های قرنیه نیز شده است، نیز مورد استفاده قرار می گیرد. درمقایسه باkeratoplasty تمام ضخامت، روش endokeratoplasty زمان بازیابی کوتاه تر دارد و دید بهتر بهبود می یابد و مقاومت بیشتری نسبت به پارگی دارد. اگر چه ابزار و تکنیک های جراحی برای endokeratoplasty ه
نوز در تکامل هستند در حال حاضر یکی از عملکردهای معمول معمول در endokeratoplasty روش تراش اتوماتیک Descemet اندوتلیال یا به طر اختصار روش Keratoplasty (DSEK [یا DSAEK]) می باشد. در این حالت از endokeratoplasty، اندوتلیوم با نقص عملکرد میزبان به همراه لایهٔ Descemet غشای از مرکز قرنیه جدا می شوند و به جای آن ها لایه های سالم از یک بیمار اهداکننده پیوند زده می شود. این لایه متشکل از خلفی استرومای خلفی غشای Descemet و اندوتلیوم است که از cadaveric بافت قرنیهٔ اهداکننده جدا شده که با دستگاه های اتوماتیک یا مکانیزه انجام می شود. روش های تحقیقاتی جراحی اندوتلیال قرنیه جایگزین شده شامل روش کراتوپلاستی غشای دسمه یا(DMEK) می باشد که در آن بافت اهدا شده تنها متشکل از غشای Descemet و اندوتلیوم است و اندوتلیال تراپی جایگزین، در محیط کشت انجام می شود و در نهایت پیوند زده می شود. این تکنیک اگر چه هنوزمراحل اولیهٔ پیشرفت قرار دارد اما به پیشرفت پیوند به وسیلهٔ کاهش حضور بافت استرومای خلفی از بافت گرافت شده کمک می کند.
قضیه کوراتوسکی یک گراف نامسطح است، اگر و فقط اگر شامل زیرگرافی همومورفیک با K3,3 یا K5 باشد. مشاهده کردیم که K3,3 و K5 مسطح نیست. اگر گرافی شامل یکی از این دو گراف به عنوان زیرگراف باشد، مسطح نیست. به طور شگفت آوری تمام گراف های نامسطح باید شامل زیرگرافی باشند که با استفاده از عملیات مجاز خاص از K3,3 و K5 به دست می آید. اگر گرافی، مسطح باشد، هر گرافی که از حذف یال {u,v} و اضافه کردن راس جدید w به همراه یال های {w,u} و {u,w} به دست می آید، نیز مسطح خواهد بود. به چنین عملی زیر تقسیم مقدماتی گفته می شود. گراف های G1=(V1,E1) و G2=(V2,E2) همومورفیک نامیده می شوند، اگر بتوان آن ها را از یک گراف یکسان، با دنباله ای از زیرتقسیم های مقدماتی به دست آورد. ریاضی دان هلندی کازیمیرز کوراتوسکی در سال ۱۹۳۰ قضیه ۲ را که گراف های مسطح را با استفاده از مفهوم همومورفیسم توصیف می کند، بیان کرد. قضیه ۲: یک گراف نامسطح است، اگر و فقط اگر شامل زیرگرافی باشد که با K3,3 یا K5 همومورفیک است. واضح است که یک گراف شامل زیرگرافی همومورفیک با K3,3 یا K5 غیر مسطح است؛ ولی عکس آن این که هر گراف غیر مسطح شامل زیر گرافی همومورفیک با K3,3 یا K5
است، پیچیده بوده و در اینجا مطرح نخواهد شد.
مردُمَک سنج یا پیوپیلومتر نامی برای دو دستگاه مختلف یک مورد استفاده در مراقبت های حساس پزشکی که میزان رفلکس مردمکی را اندازه گیری می کند و دیگری مورد استفاده در چشم پزشکی است که اندازه گیری فاصله بین مردمک ها از طریق محرک های بینایی انجام می دهد. بخش مراقبت های حساس. مردمک سنج خودکار یک وسیلهٔ قابل حمل، دستی است که به کمک مادون قرمز نتایج قابل اعتماد و هدف مند از اندازهٔ اندازه مردکم ها و تقارن و واکنش آن ها از طریق اندازه گیری رفلکس آن ها به نور به دست می دهد. مستقل از معاینه کننده، مردمک سنج خودکار نتایج قابل اعتماد را از واکنش سریع مردمک ها شامل اندازه و واکنش را که قابل تغییر هستند همانند سایر علائم حیاتی به پزشک نشان می دهد. pupillometer خودکار همچنین، نتایج کمی قابل اعتماد و مؤثری را به صورت طبقه بندی شده از روند پاسخ مردمک به نور به ما می دهد. مردمک سنج خودکار برای دقت بیشتر و نظم اطلاعات مردمک، موارد موضوعی را از موارد ارزیابی مردمکی جدا می کند. اطلاعات مردمکی می تواند به صورت اتوماتیک به پروندهٔ بیمار انتقال داده شود. این کار برای کاهش خطا در ثبت نتایج بیماران لازم است. بهترین استفاده از یک مردمک سنج
خودکار زمانی است که بیمار دربخش مراقبت های ویژه یا اورژانس بیمارستان قرار دارد و پزشکان نیاز به اطلاعات پایه از تغییرات مردمکی و بدنی او دارند. اندازه گیری فاصلهٔ بین مردمکی برای فواصل دور در چشم پزشکی. رایج ترین استفاده از مردمک سنج استفاده از آن برای اندازه گیری فاصله مردمک (PD) است. فاصله بین مردمکی در ساخت عینک استفاده می شود به طوری که دقیقاً مرکز مردمک در مرکز اپتیکی عدسی قرار گیرد. این رایج ترین استفاده از این دستگاه است. فاصلهٔ بین مردمکی ممکن است با خط کش میلی متری که بر روی پل بینی بیمار قرار داده می شود، اندازه گیری شود که هم برای فواصل دور و هم برای فواصل نزدیک کاربرد دارد. انواع روش های اندازه گیری فاصله بین مردمکی برای فواصل دور وجود دارد. بینایی سنج ها با کمک خط کش میلی متری این کار را انجام می دهند. استفاده از هنر دستگاه های تصویری مرکزیاب است که ارائه دهنده دقت بالاتر و تکرار در مقایسه با دستی اندازه گیری. دقت است و به خصوص یک نگرانی برای مترقی لنز کوچک که در آن انحراف به شدت کاهش عملکرد لنز. علاوه بر آن اندازه گیری زمانی که یک بازدیدکننده داشته است یک عینک ساز وجود دارد انواع مختلفی از تلفن
همراه برنامه های کاربردی و برنامه های تحت وب است که یک فرد می توانید استفاده کنید. برنامه در دسترس برای آی فون و آی پاد لمسی و آی پد. نرم افزار تحت وب است که با استفاده از انواع آنلاین فروشندگان عینک. به منظور استفاده از نرم افزار تلفن یا وب سایت نرم افزار یک دوربین و یک کارت اعتباری با یک نوار مغناطیسی مورد نیاز به کمک در اندازه گیری فرآیندهای. متناوباً، یک مردمک سنج برای بررسی پاسخ مردمک- یک دستگاه تک چشمی برای اندازه گیری میزان دیلاتیشن مردمک در پاسخ به محرک ها استفاده می شود. در علم چشم پزشکی پاسخ مردمکی به نور با پاسخ مردمکی به فوکوس (مثال: مردمکی که ممکن است در فوکوس در نزدیک تنگ شود، همانند پاسخ مردمک در بیماری ارگیل رابرتسون) در تشخیص سفلیس متفاوت است. اگرچه پیوپیلومتر استفاده می شود اما می توان از چراغ قوه و چارت نزدیک نیز استفاده نمود. میزان گشادگی مردمک در چشم می تواند نشانگر هوشیاری و توجه باشد. Check date values in: codice_1 () روش قابل اندازه گیری بار شناختی مانند گشادگی یا انقباض مردمک ها در حال استفاده در تحقیقات بازاریابی برای ارزیابی جذابیت آگهی های بازرگانی تلویزیون می باشد. اتساع مردمک ها
در افزایش فرایندهای ذهنی نشان دهندهٔ توجه یا پاسخ روانی می باشد. پاسخ مردمکی نیز یافت شده است که منعکس کننده فرآیندهای حافظه بلندمدت در پیش بینی موفقیت شکل گیری رمزگذاری حافظه و همچنین در بازیابی عملکرد درک متفاوت نقش دارد.
جنبش مردمی برای رفاه و عدالت () جنبشی سیاسی در دانمارک است که در ۲۱ دسامبر سال ۲۰۰۶ توسط اعضای سابق حزب پیشرو دانمارک تأسیس شده است. این جنبش برای حقوق اساسی مردم دانمارک کار می کند تا فرصت های پیشرفت برای شهروندان این کشور و امنیت جامعه و افراد آن بیشتر شود. روزنامه این جنبش داگنز دانمارک (دانمارک امروز) است. رهبران. کریستین هرکیلد (Kristian Poul Herkild) ۲۱ دسامبر ۲۰۰۶–۲۰۱۴
سوشو () یک کمون در دپارتمان های فرانسه دو (فرانسه) می باشد که در ناحیه بورگونی-فرانش-کنته در شرق فرانسه واقع شده است.
جنبش حقوق بشر و فمینیسم از سال ۱۹۵۰ توسط زنان آفریقایی- آمریکایی مخالف با جداسازی جنسی در اتوبوس ها صورت گرفت. این جنبش جرقه جنبش حقوق مدنی را زد و بدنبال آن فعالان جهان نیز از آن الهام گرفتند. اعتراض زنان جوان به مرد سالاری در خانواده و سرکوب جنسی، عامل اصلی قیام های دهه ۶۰ بود. جنبش زنان که گسترش یافته بود کمک کرد تا در دهه های بعدی نقش زنان برجسته تر شود. زنان همچنین در خط مقدم بسیاری از مبارزات کارگری در دهه های هفتاد و هشتاد بودند. برای مثال در انگلستان رهبری زنان در خیزش های ایرلند شمالی و در اعتصاب گرانویک یا در اعتصاب معدنچیان برجسته بود.
سال ۱۴۰۲ خورشیدی، هزار و چهارصد و دومین سال گاه شماری هجری خورشیدی است. سرآغاز آن سه شنبه ۱ فروردین ۱۴۰۲ خورشیدی (برابر با ۲۱ مارس ۲۰۲۳ میلادی و ۲۸ شعبان ۱۴۴۴ قمری قراردادی) و لحظهٔ تحویل آن، ساعت [۰۰:۵۴:۲۸] روز سه شنبه ۱ فروردین ۱۴۰۲ خورشیدی به وقت ایران است. این سال عادی است. پدیده های نجومی. رویدادها و پدیده های نجومی سال جاری:
سوشو یک کمون در شرق فرانسه است. سوشو همچنین می تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
پی اس ای می تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
با رشد صنایع، استفاده از کاتالیست های مؤثرتر در صنایع شیمیایی و محیط زیست برای کاهش آلودگی محیط و هزینه تولید اهمیت روزافزون یافته است. نانوکاتالیزگری ترکیبی از دو زمینه ی رشد یافته ی کاتالیزگری و نانوفناوری جدید است. کاتالیست ها جزو نخستین کاربردهای نانو فناوری در مقیاس صنعتی بوده اند. استفاده از ذرات ریز در کاتالیزگری ناهمگن حجم کاتالیست را کم و استفاده بهینه از جزء فعال را میسر می کند. نانوذرات در کاتالیزگری. کاتالیزگری ناهمگن بخش مهمی از فناوری مورد استفاده در صنایع شیمیایی است. کنترل آلودگی تولید سوخت خودرو با مواد با کیفیت بالا و ارزان، نمونه ای از بخش های تأثیرپذیر از کاتالیزگری ناهمگن هستند. کاتالیست ها موادی مهم و واسط مسیر انجام واکنش های شیمیایی هستند که تشکیل گزینش پذیر محصولات موردنظر را با سرعتهای قابل توجهی ممکن می سازند. در سال های اخیر پیشوند نانو در مطالعات کاتالیستی معمول شده است. اصطلاح «نانو کاتالیزگری» را به صورت یک فرایند کاتالیستی شامل ذرات فلزی نانوذره، خوشه های آن ها و اکسیدها و یا ترکیبات دیگر که در ابتدا در محیط واکنش قرار داده شده یا در نتیجه ی محصولات تشکیل شده است، تعریف می کنیم
. کاتالیزگری به صورت یک هم بست یا پُل عمل می کند که زمینه های زیادی از فیزیک نظری، فیزیک حالت جامد، شیمی و مهندسی شیمی را کنار هم می آورد. در نتیجه مفهوم اصلی در کاتالیزگری با ترکیب شیمیایی سطح و روش های کنترل آن مرتبط است. نقاط عطف در نانوکاتالیزگری عبارتند از. الف) کاتالیست های نانوذره (کاتالیست های ریفرمینگ). در اواسط قرن بیستم، از فلز گرانبهای پلاتین به عنوان کاتالیست برای افزایش عدد اکتان بنزین از راه فرایندی که پلاتفرمینگ نامیده می شود در صنعت پالایش استفاده شد. از آن هنگام پیشرفت های بسیار مهمی در کاتالیست ها انجام شده است مانند ساخت کاتالیست های دوفلزی برای افزایش کارایی و عمر کاتالیست ها. یکی از روش های بهبودِ کارایی و کاهش هزینه ی کاتالیست، مهندسی کردنِ کاتالیست به گونه ای است که ذرات کاتالیست بسیار کوچک باشند و پراکندگی فلزهای کاتالیست تنها به انجام واکنش های مطلوب بینجامد. ب) کاتالیست های نانوساختار (زئولیت ها). زئولیت ها در دهه ۱۹۶۰ توسعه یافتند که یک پیشرفت به سمت کنترل ساختار در نانومقیاس را به نمایش گذاشتند. ساختار زئولیت ها کمتر از ۱ نانومتر کنترل می شود. زئولیت ها عمر طولانی تری نسبت به کاتا
لیست های دیگر دارند. اکنون از بسیاری فرایندهای نفتی و شیمیایی برای بهبود گزینش پذیری و کاهش ضایعات، آلودگی و هزینه جایگزینی کاتالیست استفاده می شود. ج) اجزای فعال جدید (کاتالیزگری طلا). اصطلاح نانوکاتالیزگری با کار آغازین هاروتا و همکارانش در ۱۹۸۹ که فعالیت بالای نانوذرات طلا را برای اکسایش مونواکسید کربن در دمای نزدیک دمای محیط کشف کردند، معمول شد. فلز نجیب و غیرفعال طلا اگر به صورت مناسب تهیه شود در کاتالیزگریِ بسیاری از واکنش ها بسیار فعال و قابل استفاده است. نانو ذرات طلا روی پایه اکسیدی، کاتالیستی فعال برای اکسایش دمای پایین مونواکسید کربن است. فناوری کنونی ساخت نانوکاتالیست ها. توسعه دهندگان کنونی با درک کامل از شیمی و واکنش شیمیایی در حال طراحی و ساخت کاتالیست ها در مقیاس مولکولی هستند. کنترلِ اندازه ی ترکیبِ پراکنش در معرض بودنِ ساختار بلوری و پایداری نانو ذره کاتالیستی در تولید کاتالیست های بی عیب، کاری مهم است که از دید بازار کنترل، طراحی این ویژگی ها با هزینه رقابتی پایین اهمیت زیادی دارد. تلاش ها برای تولید نانو کاتالیست های ماندگار باید هم نیازهای علمی و فنی و هم نیازهای بازار یعنی اقتصادی بودن ف
رایند تولید را تأمین کند در غیر این صورت صنایع امکان استفاده از این نانو کاتالیست ها را برای جایگزینی کاتالیست های سنتی قدیمی در فرایندهای شیمیایی انرژی و غیره ندارند. پایداری غیرفعال شدن و بازیابی. پایداری حرارتی نانو مواد به دلیل ابعاد بحرانی آن ها محدود است؛ یعنی هر چه ریز بلور کوچک تر باشد، پایداری گرمایی آن کم تر است. هدف اصلی، استفاده از پایه ی دستیابی برای توزیعی بهینه از اجزای فعال کاتالیستی و پایداری آن ها در مقابل کلوخه شدن و در نتیجه افزایش عمر کاتالیست است. نانو ذرات به دلیل مساحت زیاد سطحِ خود تمایل به کلوخه شدن برای تشکیل ذرات درشت تر دارند بنابراین پایدار سازی نانو ذرات برای استفاده کاتالیستی به روش های مختلف به طور گسترده ای مطالعه شده است. اخیراً بسیاری مواد فلزی با نانو ساختار، سنتز شده و برخی به صورت مستقیم به عنوان کاتالیست برای واکنش های گوناگون با نتایج قابل قبول به کار برده شده اند. نانو کاتالیست ها مانند سایر کاتالیست های همگن غیرفعال می شوند و نیاز به بازیابی یا تعویض با کاتالیست تازه دارند. سنتز و ساخت نانوکاتالیست ها. روش های سنتز نانو ذرات: روش های تولید نانو ذرات بسته به ابعاد ذرا
ت مورد نظر به دو دسته خرد کردن و ساختن تقسیم می شوند. الف) روش فاز جامد. متداول ترین روش برای کوچک کردن اندازه ذرات جامد، آسیاب کردن آنهاست. کوچک ترین ذرات تولید شده از فرایند آسیاب کردن از نظر اندازه محدودیت دارند و بعد از این اندازه ذرات آسیاب شده به دلیل کلوخه شدن ذرات افزایش می یابند. ب) روش فاز گازی. امروزه به کمک روش های مختلف، نانوذرات با بکارگیری واکنش های شیمیایی و با تغییر حالت های فیزیکی در فاز گازی تولید می شوند. روش های فاز گازی معمولاً نانوذرات با کیفیت بالاتری را تولید می کنند ولی در مقایسه با روش های فاز جامد یا مایع ظرفیت پایین تری دارند که علت آن دانسیته بسیار پایین محصولات تولید شده از این روش است. در سال های اخیر روش های جدید فاز گازی بر اساس واکنش شیمیایی با همراهی پلاسما توسعه یافته اند؛ خوراک مایع مواد خام به همراه یکدیگر با واکنشگر گازی به داخل محفظه احتراق خورانده می شود. در محفظه احتراق مواد به شکل گاز در می آیند و نانوذرات به وسیله ی واکنش شیمیایی در فاز گاز با کمک تابش پلاسما تولید می شوند. پ) روش های فاز مایع. روش های متنوعی از جمله تبخیر، تجزیه، کریستالیزاسیون، رسوب گیری، سل ژل،
پلیمریزاسیون و غیره برای تولید نانوذرات در فاز مایع وجود دارند. سرعت تولید نانوذرات در این روش معمولاً از روش فاز گاز بیشتر و برای تولید انبوه ذرات مناسب است. یکی از روش های مورد استفاده در فاز مایع، کریستالیزاسیون کروی نانوذرات پلیمری به روش نفوذ حلال امولسیونی است. در این روش پلیمری مانند پلی لاکتید کو گلایکولید ابتدا در یک حلال مانند مخلوط استون و اتانول حل می شود. سپس مخلوط حاصل برای ساخت نانوذرات پلیمری در سوسپانسیون با مکانیزم کریستالیزاسیون به آب محتوی پلی وینیل الکل افزوده می شود. سنتز نانوکاتالیست ها با شیمی کلوئیدی. واکنش شیمیایی کلوئیدی کنترل شده یکی از روش های اصلی سنتز نانوذرات فلزی، مواد مغناطیسی و نیمه رساناها است. سنتز نانوکاتالیست ها با این روش چندین مزیت دارد. مثلاً اندازه نانوذرات را می توان دقیقاً در محدوده ۱ الی ۳۰ نانومتری کنترل کرد. همچنین می توان شکل نانوذرات را نیز تا حدودی کنترل کرد. در این روش از عوامل پوشش دهنده مانند پلیمر ها، دندریمر ها و مواد فعال سطحی برای پایدار کردن نانوذرات و جلوگیری از تراکم آن ها استفاده میشود.. سنتز نانومواد کاتالیستی با روش میکرو امولسیون. نانومواد کاتال
یستی تهیه شده با این روش محدوده ای از فلزات مانند فلزهای واسطه (مس، نیکل، پلاتین، کبالت، پالادیم و ...) اکسیدهای فلزی منفرد، مخلوط اکسیدهای فلزی (مانند پروسکایت ها) و فلزات پوشش داده شده با اکسیدهای فلزی را شامل می شوند. بر اساس این روش که شولمن و همکارانش در سال ۱۹۵۹ ارائه کردند یک محیط میکرو امولسیونی با افزودن یک الکل چرب به یک امولسیون معمولی تشکیل می شود. با وجود این، یک سیستم سه تایی شامل آب، روغن و ماده فعال سطحی نیز ممکن است سازنده میکرو امولسیون باشد. سنتز نانوذرات معدنی معمولاً در میکرو امولسیون های آب در روغن که شامل مایسل های کوچک در سطح میکروسکوپی هستند، صورت می گیرد. هسته آبی این توده ها (مایسل ها) با مولکول های ماده فعال سطحی که بخش قطبی مولکولهایشان به سمت فاز روغنی هست، احاطه می شوند. در هسته آبی این توده ها، الکترولیت ها ممکن است نمک های فلزی حل شده باشند. در ادامه نمک های فلزی با بکارگیری عوامل رسوب دهنده یا احیاکننده، به رسوب های معدنی تبدیل خواهند شد. این عوامل را می توان مستقیم به میکرو امولسیون حاوی پیش سازنده های فلزی افزود یا ابتدا در یک میکرو امولسیون (مشابه با میکرو امولسیون حاوی پی
ش سازنده فلزی) حل کرد. روش اصلی تهیه نانوکاتالیست ها و پایه ها در نانومقیاس ساختن، رشد دادنِ گونه های حاصل از پیش ماده است. روش هایی برای تنظیم و جهت دهی رشد ذرات در اندازه و ساختار مطلوب لازم هستند. در این رویکرد استفاده از مواد گوناگون مانند قالب ها و مواد فعال سطحی که در مرحله بعد، از کاتالیست تهیه شده جدا می شوند در بیش تر موارد نقش کلیدی دارد. برای اطمینان از رسیدن به اندازه و ساختار مطلوبِ نانو مواد لازم است نمونه ساخته شده، با روش های شناسایی موجود ارزیابی شود. طبقه بندی روش های تعیین مشخصات نانوکاتالیست ها. ۱)خواص فیزیکی و ریخت شناسی سطح. در بررسی خواص نانوکاتالیست ها بررسی سطح اهمیت زیادی دارد. هدف از بررسی سطح، یافتن رابطه ای بین خواص سطح و فعالیت کاتالیستی است که با استفاده از آن می توان خواص کاتالیستی رایش بینی کرد. بسیاری از خواص فیزیکی مورد نیاز را می توان خواصِ بافت نانوکاتالیست (خواصی که به وسیلهٔ بافت نانوکاتالیست تعیین می شوند) نامید. مساحت سطح ویژه (کل سطح قابل دسترس)، تخلخل ویژه (حجم حفرات در دسترس)، توزیع اندازه حفره ها، شعاع میانگین حفره ها و توزیع اندازه ذرات را میتوان برخی از این خواص
دانست. از مهم ترین روش های شناسایی ساختار نانو کاتالیست ها شیوه های تصویربرداری با میکروسکوپ الکترونی است که با این تصاویر می توان مورفولوژی سطح را بررسی کرد. تصاویر میکروسکوپ الکترونی با درشت نمایی خاصی شکل ذرات و بلورهای موجود در توده نانوکاتالیست، توزیع اندازه ذرات و چگونگی پخش آن ها را روی پایه نشان می دهد. در تصاویر حاصل از این شیوه می توان شکل تجمع ذرات را مشاهده کرد. میکروسکوپ های نوری با قدرت تفکیکی حدود ۱ میکرومتر و میکروسکوپ های الکترونی و یونی با قدرت تفکیک حدود ۱ آنگستروم قابل دسترسی هستند. مورفولوژی سطح عمدتاً با سه نوع میکروسکوپ الکترونی روبشی، عبوری و نیروی اتمی بررسی می شود. پیشرفت هایی که در این شیوه های تصویربرداری حاصل شده، آن ها را به قوی ترین شیوه های موجود برای تعیین ماهیت فیزیکی نانوکاتالیست تبدیل کرده است. ۲)خواص شیمیایی سطح. از آن جا که کاتالیزگری ناهمگن پدیده ای سطحی است، بنابراین خواص سطح بخش مهمی از خواص نانوکاتالیست ها را تشکیل می دهند. در بررسی های سطح نانوکاتالیست برای شناسایی خصوصیات الکترونی و اسید یا باز بودن سطح، از روش های مختلفی مانند احیا به روش برنامه ریزی دمایی، واجذب ب