Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زدن منطقه، سیاست اسرائیل است. تمام جنجالی هم که امروز ما در منطقه و به خصوص در خلیج فارس با آن روبه رو هستیم، زیر سر همین اسرائیل است. لابد الان خیال شان راحت شده که کشورهای منطقه را درگیر خود کرده اند؛ اما خلیج فارس این طور نمی ماند. این جا جایی است که می تواند در دوره های مختلف، صلح را به چشم ببیند، همان طور که قبلاً و پیشترها دیده است.» فعالیت در مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی. اقتداری در سال ۱۳۸۷ کتابخانهٔ شخصی خود را به مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی اهدا کرد و خود نیز به عنوان رئیس دفتر مطالعات خلیج فارس در آن مرکز، به فعالیت های مشاوره ای برای مراجعه کنندگان به کتابخانه، مشغول شد. در همان زمان، او به عضویت شورای علمی دانشنامهٔ خلیج فارس درآمد و کار تدوین دانشنامه را با همکاری سید صادق سجادی آغاز کرد. درگذشت. احمد اقتداری در اواخر عمر سابقهٔ چندین سکتهٔ مغزی داشت و از فلج نسبی رنج می برد. او در ۷ فروردین ۱۳۹۸ در پی زمین خوردن در خانهٔ شخصی اش، دچار شکستگی استخوان از ناحیهٔ لگن شد. وی در کم تر از یک روز پس از عمل جراحی، از بیمارستان ترخیص شد و همین عامل، باعث شد حال او رو به وخامت رود. با وخیم تر شدن حال
اقتداری و نیز عفونت ریه و کلیه، او در روز ۲۱ فروردین ضمن پایین آمدن سطح هوشیاری اش، به اورژانس بیمارستان لبافی نژاد و سپس به بخش مراقبت های ویژهٔ بیمارستان آسیا منتقل شد. صبح ۲۲ فروردین خبر درگذشت احمد اقتداری در برخی از خبرگزاری ها منتشر شد اما پس از ساعاتی این اخبار تکذیب و حذف گردیدند. وی در نهایت صبح سه شنبه ۲۷ فروردین ۱۳۹۸ در بیمارستان آسیا در تهران، درگذشت. اقتداری در سال ۱۳۸۷ وصیت نامهٔ خود را منتشر کرد. در این وصیت نامه، او ضمن ستایش ایران، دربارهٔ تلاش هایش این شعر نظامی گنجوی را می نویسد: او در این وصیت نامه، صادق رحمانی را وصی خود معرفی کرده و خواسته است که در صورت درگذشت در ایران، به زادگاهش، گراش، منتقل شده و در آرامگاه اختصاصی خاندان دَهباشی، در نزدیکی برکهٔ حاج اسدالله و در کنار قبر مادرش، انیس خانم اقتداری، به خاک سپرده شود. وی همچنین ضمن مشخص کردن جزئیات مراسم تشییع و خاک سپاری، از وصی خواسته تا عکس وصیت نامه را در اختیار خبرگزاری ها قرار دهد و در اینترنت نیز منتشر نماید. تشییع و خاک سپاری. صبح روز دوشنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۹۸، مراسم تشییع و وداع با پیکر احمد اقتداری با حضور مسئولان کشور، چهره های
شناخته شدهٔ حوزه های تاریخ و جغرافیای ایران، خانوادهٔ اقتداری و علاقه مندان او در مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی در دارآباد تهران برگزار شد. در این مراسم، سید محمدکاظم موسوی بجنوردی، رئیس مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، هوشنگ دولت آبادی، دوست احمد اقتداری و پژوهشگر، علی دهباشی، نویسنده و سردبیر مجلهٔ "بخارا"، سیدعلی آل داوود، نویسنده و پژوهشگر، صادق رحمانی، شاعر، وصی فرهنگی اقتداری و رئیس وقت رادیو فرهنگ، محمدجواد حق شناس، رئیس وقت کمیسیون فرهنگی و اجتماعی شورای اسلامی شهر تهران، و همچنین افشین اقتداری، فرزند احمد اقتداری، دربارهٔ ارزش های اقتداری و یک عمر فعالیتش سخنرانی کردند. چهره های هنری همچون محسن شریفیان نیز در این مراسم حضور داشتند. پس از تشییع در تهران، سوم اردیبهشت ماه ۱۳۹۸، پیکر احمد اقتداری به شهر گراش منتقل شد تا طبق وصیتش در آرامگاه خاندان دَهباشی به خاک سپرده شود. نماز میت بر پیکر اقتداری در سالن حسینیهٔ اعظم اقامه شده و سپس پیکر او تا آرامگاه خاندان دَهباشی در کنار برکهٔ حاج اسدالله تشییع شد. واکنش ها. سید عباس صالحی، وزیر وقت فرهنگ و ارشاد اسلامی، محمدباقر نوبخت، رئیس وقت سازمان برنامه و بودجه،
صابر سهرابی، مدیر کل وقت فرهنگ و ارشاد اسلامی فارس، محمدجواد حق شناس، رئیس وقت کمیسیون فرهنگی و اجتماعی شورای اسلامی شهر تهران، سید محمدکاظم موسوی بجنوردی رئیس وقت مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، امیرحمزه مهرابی، رئیس وقت دانشگاه جامع علمی کاربردی قم، سید محمدباقر بخشایش پور، امام جمعهٔ وقت گراش، راشد انصاری، شاعر طنزپرداز مقیم بندرعباس و احمد حبیبی، پژوهشگر تاریخ و جغرافیای هرمزگان، به درگذشت اقتداری واکنش نشان داده و با انتشار پیام یا سرودن شعر، آن را تسلیت گفتند. همچنین صادق رحمانی، شاعر، وصی فرهنگی اقتداری و رئیس وقت رادیو فرهنگ، کوروش کمالی سروستانی، سعدی پژوه و رئیس وقت مرکز اسناد و کتابخانهٔ ملی استان فارس، احمد جولایی، استاد دانشگاه تهران، اصغر فرودی، فرماندار وقت شهرستان گراش، عبدالعلی صلاحی، پژوهشگر تاریخ جنوب فارس، احمد پورطرق، مدیر کل اسبق میراث فرهنگی استان هرمزگان و چند تن دیگر در مراسم تشییع و تدفین اقتداری سخنرانی کردند. کتاب شناسی. آثار و دیدگاه های عمده. اقتداری در زمینهٔ جغرافیا، فرهنگ عامه، زبان شناسی، ادبیات فارسی و سندشناسی آثار متعددی دارد. این در کنار ترجمه هایی است که با دخترش، امید ا
قتداری، منتشر کرده است. اقتداری نزدیک به ۳۰ کتاب و بالغ بر ۲۰۰ مقالهٔ علمی به چاپ رسانده است. در میان آثار او از تصحیح و انتشار دیوان شاعران و ترجمهٔ آثار تحقیقی نویسندگان و پژوهشگران غیرایرانی تا چاپ قصه های "مثنوی معنوی" و "منطق الطیر" و همچنین پژوهش علمی در زمینهٔ لهجه شناسی، زبان و فرهنگ مناطق مختلف ایران دیده می شود. وی همچنین بخش بزرگی از آثار محمدعلی سدیدالسلطنهٔ بندرعباسی را تصحیح و منتشر کرده است. همچنین در سال ۱۳۵۴ اقدام به برپایی نمایشگاه آثار سدیدالسلطنه در دانشگاه تهران نموده است. با این همه، دلیل عمدهٔ شهرت وی آثار و پژوهش هایش در حوزهٔ مطالعات خلیج فارس است. به باور خیراندیش، از هزار سال پیش تا زمان اقتداری، آثار کاملی دربارهٔ سواحل جنوب ایران وجود نداشته است و اقتداری اولین کسی است که آثارش را متمرکز به این قسمت ها کرده است. همچنین محمدباقر وثوقی دربارهٔ اقتداری می گوید: «در ۶۰ سال اخیر نمی توان خلیج فارس را خواند و از آثار احمد اقتداری گذشت. زبان شناس ها، باستان شناس ها و مورخان مهم ترین ارجاعات را به آثار اقتداری می دهند.» او نوشتن را با کتاب "فرهنگ لارستانی" آغاز کرد. کتاب "خلیج فارس" به قل
م اقتداری، برگزیدهٔ جایزهٔ ویژهٔ کمیسیون ملی یونسکو در ایران در سال ۱۳۴۶ شده است. همچنین در سال ۱۳۷۰ علی اکبر ولایتی، وزیر وقت امور خارجه، از کتاب "تاریخ مسقط و عمان، بحرین و قطر و روابط آن ها با ایران" تقدیر کرد. اقتداری در سال ۱۳۷۲، زندگی نامهٔ خودنوشت خود را با نام "کاروان عمر" منتشر کرد که کتابی است در مورد خاطرات سیاسی و فرهنگی اش در سن ۷۰ سالگی. همچنین او چندین اثر چاپ نشده دارد. کتاب "وقایع انقلاب مشروطیت در لارستان و سواحل خلیج فارس" یکی از مهم ترین آثار چاپ نشدهٔ اقتداری است که به اهمیت شهرهای جنوب فارس در عصر قاجار و انقلاب مشروطیت می پردازد. کتاب "خلیج فارس از دیرباز تا کنون"، دربرگیرندهٔ مطالبی در باب آداب و رسوم خطهٔ خلیج فارس، تجارت و کشتی رانی در این منطقه، نام خلیج فارس در متون و نقشه ها، مداخلات انگلیس و روسیه در خلیج فارس، تأثیرات انقلاب مشروطه بر خلیج فارس و مطالبی از این قبیل است. اقتداری در این کتاب برای خلیج فارس دو تعبیر «دریای پرماجرای ایرانی» و «گاهوارهٔ تمدن» را به کار برده است. وی معتقد است خلیج فارس به این دلیل که همیشه در تاریخ خود، محل نبرد قوای نظامی بوده، «پرماجرا» است. به باور
او، خلیج فارس زادگاه ایلامیان بوده است؛ لذا از آن به عنوان «گاهوارهٔ تمدن» یاد می کند. اقتداری می گوید با مطالعهٔ دقیق جغرافیای طبیعی خلیج فارس و دریای عمان می توان دریافت که حتی نام جزایری که امروزه متعلق به عربستان سعودی، کویت، عمان، امارات متحدهٔ عربی، قطر و بحرین است، غالباً ریشه در زبان فارسی دارند؛ مانند یاس، بوبیان، تاروت، و امثال آن ها. او علل اختلافات اعراب و ایرانیان بر سر این جزایر به ویژه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی را مداخلات بریتانیا، مذاکرات آرنولد ویلسون و حسین علا در لندن و ادعای شیوخ رأس الخیمه و شارجه که هر دو از نوادگان طایفهٔ جواسمی، که حکام اجاره دار و فرمان بردار کریم خان زند و سپس حکومت قاجار در بندر لنگه بوده اند، ذکر می کند. او همچنین نقدی بر کتاب "کریم خان زند و خلیج فارس" احمد فرامرزی نوشت و نظر وی را مبنی بر این که میرمهنای بندرریگی جبار و دشمن ایران بود، رد کرد. به باور اقتداری، این نسبت ها نه عمداً و نه سهواً، بلکه از روی تعصب مذهبی نویسنده که شافعی مذهب بود، به میرمهنا داده شده است. بنا به روایت اقتداری، میرمهنا به همراه پدرش میرناصر که ایرانی و مسلمان شیعه بودند، بحرین را از
اعراب و انگلستان پس گرفتند و این امر نظیر اقدامات شجاعانه و وطن پرستانهٔ امام قلی خان در جنگ دوماهه با پرتغالیان و اخراج آن ها از خلیج فارس و شرق آفریقا بوده است. سبک تاریخ نگاری. سبک تاریخ نگاری اقتداری برگرفته از سبک حقوقی است. در این سبک که در قرن هجدهم در اروپا مطرح بوده، سعی بر آن است که اخبار و اطلاعات تاریخی به مرحلهٔ اثبات و تبدیل شدن به شواهد محکمه پسند برسند؛ به گونه ای که بتوان غیر را مجاب به پذیرش آن کرد. دوران اوج کارهای اقتداری بین سال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۶۰ و مصادف با دوران جنگ سرد است که اتفاقات مهمی در خلیج فارس رخ داده است. از این رو، عبدالرسول خیراندیش معتقد است آثار اقتداری متناسب با نیازهای زمانه و جامعهٔ علمی و در جهت تأمین منافع ملی و احقاق حقوق ایران خلق شده است. یکی دیگر از خصوصیات مهم که در سبک نوشته های تاریخی اقتداری به چشم می خورد، بیان اطلاعات دست اول و مطالبی است که در منابع مکتوب وجود ندارد و او آن ها را با مشاهدات مستقیم، مصاحبه و تحقیقات میدانی به دست آورده است. در واقع اقتداری هر چه را خوانده، با پای خود به سراغش رفته، دیده و به سپس به عنوان شاهد در آثارش منعکس کرده است. او برای
این کار بارها در کرانه های شمالی و برخی از کرانه های جنوبی خلیج فارس و دریای عمان به سفر پرداخت و سوژه هایش را از نزدیک دید؛ سپس با دانش تاریخی اش و تسلطی که به زبان های انگلیسی و عربی داشت، مشاهداتش را با اسناد بین المللی تطبیق داد. بیشترین نمود این سبک تاریخ نگاری را می توان در کتاب "آثار شهرهای باستانی" دنبال کرد؛ جایی که اقتداری، رابطه و تعامل میان پدیده هایی چون دریا، ساحل، پس کرانه ها، جزیره ها، شهرها و فلات مرکزی ایران را با یک سبک واحد مورد تحقیق قرار داده است. کتابخانه. احمد اقتداری در سال ۱۳۸۷ حدود پنج هزار نسخه از کتاب ها، اسناد و تصاویری را که طی سالیان جمع آوری کرده بود، به مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی اهدا کرد. پیش از این بنا بود این کتابخانه به شهر گراش اهدا شود اما به دلیل ناتوانی در ایجاد شرایط کتابخانهٔ مناسب در این محل توسط متولی امر، و نیز ترجیح اقتداری بر برپایی کتابخانه در جایی که مراجعه کنندهٔ بیشتری داشته باشد، از این اقدام صرف نظر شد. اقتداری سند اهدای مجموعهٔ خود را با این جمله از عیسی مسیح که بر سردر کلیسای وست مینستر لندن به زبان انگلیسی نگاشته شده است، به پایان برد: «من از این جا
ن می گذرم اما یک بار هر نیکی که می توانم انجام دهم، یا هر نوع محبتی که می توانم به هر موجودی نشان دهم، بگذارید هم اکنون انجام دهم، نه تأخیر را دارم و نه تعطیل، زیرا من نمی توانم دوباره از این راه بگذرم». این کتابخانه هم اکنون با نام «کتابخانهٔ خلیج فارس» در مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی قرار دارد. این مجموعه ۲۱۵۶ عنوان کتاب، ۷۶ عنوان مجله و ۲۳۰۰ را دربردارد که کتاب هایی در موضوعات ادبیات و تاریخ و نیز دورهٔ کاملی از مجلات "آینده"، "یغما"، "راه و بار" و "فرهنگ ایران زمین" را شامل می شود. اقتداری استفاده از این کتاب ها را برای همگان مجاز دانسته و آن را منوط به نظارت آن مرکز کرده است. پس از درگذشت اقتداری و در حاشیهٔ خاک سپاری او در گراش، صادق رحمانی از تلاش برای انتقال این کتابخانه به گراش سخن گفت. امید اقتداری، دختر احمد اقتداری نیز رضایت خود را برای انتقال بخشی از کتاب های اقتداری به گراش اعلام نمود. به عقیدهٔ سید صادق سجادی، ارزشمندتر از کتاب ها و مقالات موجود در این کتابخانه که اقتداری طی حدود ۸۰ سال گردآورده بود، عکس هایی است که او از جوامع، مساجد، خانه ها، رودها و غیره برداشته است. اهمیت عکس ها نیز به آن
است که اکنون بسیاری از سوژه هایش از بین رفته اند و دیگر اثری از آن ها باقی نمانده است. کارنامه. اقتداری حاصل عمر خود را کتاب های و مقالاتی که نوشته یا تصحیح کرده و به چاپ رسانده توصیف می کند. او علاوه بر فعالیت های پژوهشی در زمینه های ایران شناسی، در زمینهٔ شعر و ادبیات نیز به فعالیت پرداخته است. وی با این که خود را شاعر نمی دانست، طبعی شاعرانه داشت و در اشعاری که به صورت پراکنده نوشته است، به مضامین مختلفی همچون تلاش هایش در راه ایران شناسی، تجربه های اجتماعی و برخی اتفاقات زندگانی اش اشاره کرده است. آثار اقتداری را بر پایه نوع، می توان به کتاب ها (شامل کتاب های نوشته، ویراسته و چاپ نشده)، مقاله ها (شامل مقاله های تألیفی و ترجمه ها، مقدمه ها و مدخل نویسی ها)، گفت وگوها، متن سخنرانی ها، نامه ها، یادداشت ها و اشعار تقسیم کرد. معرفی و تجلیل در کتاب ها و رسانه ها. مستند "به ایرانِ جاودانی ام" به تهیه کنندگی و کارگردانی رضا رشیدیان و گویندگی داوود نماینده، دربارهٔ زندگی علمی و تلاش های احمد اقتداری در خصوص بررسی تاریخی و جغرافیایی سواحل جنوبی ایران و بررسی برخی از وقایع تاریخی خلیج فارس ساخته شده است. این مستند ک
ه کار تولید آن در پاییز ۱۳۹۱ آغاز شده بود، نخستین بار در سال ۱۳۹۳ به روی پرده رفت. این فیلم چندین بار از شبکه های یک و مستند سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شده است. همچنین این مستند در جشنوارهٔ سینما حقیقت در سال ۱۳۹۳ و چهل و پنجمین جشنوارهٔ بین المللی فیلم رشد در سال ۱۳۹۴ نیز به نمایش درآمده است. کتاب "مروارید خلیج فارس:" "پژوهش های ایران شناسی در بزرگداشت استاد احمد اقتداری"، دربرگیرندهٔ بیش از ۳۰ مقاله در موضوعات مختلف است که به قلم پژوهشگرانی چون محمدرضا شفیعی کدکنی، ایرج افشار و منوچهر ستوده نوشته شده است. این کتاب به اهتمام میثم کرمی جمع آوری شده و به صورت یادنامهٔ احمد اقتداری، به سال ۱۳۹۲ توسط انتشارات گستره به چاپ رسیده است. اقتداری همچنین سابقهٔ برنامه سازی برای تلویزیون را داشت. او نویسندگی و گویندگی برنامهٔ "سیر و سفر" را برعهده داشت. این برنامه که از تلویزیون ملی ایران پخش می شد، به معرفی آثار تاریخی ایران می پرداخت. او به عنوان کارشناس مسائل تاریخی خلیج فارس نیز در برخی از برنامه های تلویزیونی حضور می یافت. همچنین قسمت ششم و هفتم از فصل اول مجلهٔ ویدیویی "کِلاک"، که توسط مؤسسهٔ فرهنگی هنری هفت بر
کهٔ گراش تولید و منتشر شده است، به گفتگو با احمد اقتداری اختصاص دارد. این مجله در حاشیهٔ بیست و دومین نمایشگاه بین المللی مطبوعات تهران، در آبان ۱۳۹۵ ضبط شده است. یادمان ها. در بهمن ۱۳۹۲، از تندیس احمد اقتداری به پاس بیش از پنجاه سال پژوهش برای خدمت به فرهنگ ایران و پژوهش در زمینهٔ خلیج فارس، رونمایی شد. این تندیس که در سالن اصلی مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی در تهران قرار دارد، توسط امیرمحمد قاسمی زاده ساخته شده است. اقتداری در پایان مراسم رونمایی از تندیس، مجموعهٔ سه جلدی خود با نام "بشنو از نی" را به قاسمی زاده هدیه کرد. کاظم موسوی بجنوردی، رئیس مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، در توضیح علت ساخت و نصب تندیس اقتداری در کنار تندیس چهره هایی چون فردوسی، ابن سینا و ایرج افشار، گفت: «برای ما دکتر احمد اقتداری، تنها به عنوان یک عالم مطرح نیست. بلکه برای ما به عنوان «ارزش ملی» و شخصیتی که از لحاظ ملی برای ایران ارزشمند است و خدمات برجسته ای داشته، دارای اهمیت است. من با این «نگاه ملی» بود که گفتم تندیس ایشان را ساخته و در این مکان قرار دهند تا برای همیشه یاد ایشان زنده و گرامی نگاه داشته شود».پس از درگذشت اقتداری،
خیابانی در محلهٔ نخجوان، واقع در منطقهٔ یک تهران به نام «استاد احمد اقتداری» و بلوار ورودی شمالی شهر گراش از سمت اوز نیز به نام «دکتر احمدخان اقتداری» نام گذاری شد. همچنین در حاشیهٔ مراسم تشییع و خاک سپاری او در گراش، صادق رحمانی، وصی فرهنگی اقتداری، به طراحی و اجرای عمارت یادبود او در محل دفنش در آرامگاه خاندان دَهباشی اشاره کرد. با این وجود، هنوز عمارتی بر قبر اقتداری ساخته نشده است. طرح اهدای جایزه ای دوسالانه با نام «جایزهٔ احمد اقتداری»، از مواردی است که او در سال ۱۳۸۷ و در وصیت نامه اش به آن اشاره کرده است. این جایزه به پژوهش هایی در موضوعات تاریخ، زبان شناسی و مطالعات فرهنگی اختصاص دارد. فراخوان نخستین دورهٔ جایزهٔ احمد اقتداری در سال ۱۴۰۰ منتشر شد و برندهٔ آن در ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۲، هم زمان با روز ملی خلیج فارس معرفی خواهد شد. همچنین کوروش کمالی سروستانی پیشنهاد تأسیس بنیاد علمی، و فرهنگ سرایی با نام احمد اقتداری و انتشار سالانهٔ کتابی حاوی مقالات تحلیلی پیرامون آثار، اسناد و خاطرات او را مطرح کرده است. کاظم موسوی بجنوردی نیز از تلاش برای تدوین دانشنامهٔ خلیج فارس، بر پایه پژوهش های اقتداری در این زمینه
خبر داده است. این پروژه پیش تر هم توسط سید صادق سجادی و با مشاورهٔ اقتداری شروع شده بود، اما به دلیل عدم توانایی مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی در تأمین بودجه، پس از یک سال تعطیل شد.
جبرووکی یک گروه موسیقی سینث پاپ فرانسوی است. این گروه در سال ۲۰۱۳ توسط سه پسر جوانِ دانشجوی پزشکی، با نام های مانو، سیمون و کامیل که تهیه کنندهٔ موسیقی و اهل شهر پواتیه فرانسه هستند، تشکیل شد، این گروه تازه کار با تک آهنگ فوتوماتون (Photomaton) معروف شدند.
جان هالند کازال (۱۲ اوت ۱۹۳۵–۱۲ مارس ۱۹۷۸) بازیگر فیلم و تئاتر آمریکایی بود. جان کازال تا پیش از آن که در سال ۱۹۷۸ در سن ۴۲ سالگی بر اثر سرطان از دنیا برود، تنها در پنج فیلم بازی کرد (در مدت شش سال) که دو فیلم اول "پدر خوانده" در میان آن ها بود، اما هر پنج فیلم شامل "بعدازظهر سگی"، "مکالمه" و "شکارچی گوزن" نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم شدند. بازیگر تحسین شده تئاتر با پنج فیلم نام خود را به عنوان یکی از مطرح ترین بازیگران نقش های مکمل در هالیوود مطرح کرد. شروع کار او با "پدرخوانده" کاپولا بود که در آن به نقش شخصیت درمانده فردو، عضو ضعیف النفس خانواده کورلئونه ظاهر شد. تهیه کننده تئاتر جوزف پاپ کازال را «هوشی شگفت امیز، انسانی فوق العاده، و هنرمندی دقیق و متعهد» توصیف کرده است. مستندی در مورد کازال با عنوان "می دانم که تو بودی" به کارگردانی ریچارد شپارد در سال ۲۰۰۹ در جشنواره فیلم ساندنس اکران شد. در این مستند مصاحبه هایی با پاچینو، استیو بوشمی، مریل استریپ، رابرت دنیرو، جین هکمن، ریچارد درایفس، فرانسیس فورد کوپولا، و سیدنی لومت انجام گرفته است. کازال در ۳ صبح دوشنبه ۱۲ مارس ۱۹۷۸ در اثر سرطان ریه درگذشت.
شریک زندگی وی مریل استریپ در تمام دوران بیماری در کنارش بود. کازال در ملدن، ماساچوست به خاک سپرده شد. دوازده سال پس از مرگش، کازال در ششمین فیلمش "" (۱۹۹۰) از طریق تصاویر آرشیوی حضور یافت. "پدرخوانده: قسمت سوم" هم نامزد اسکار بهترین فیلم شد.
مِتزوسوپرانو یا مِتسوسوپرانو نام بازه ای از صدا در موسیقی و گونه ای از صدای زنانه در خوانندگی و اپرا است. متزوسوپرانو یک نوع صدا در گروه صدای زنان در موسیقی کلاسیک است که از نظر دامنه صوتی در میانه بین سوپرانو (soprano) و آلتو (alto) قرار دارد. این نوع صدا یکی از مهم ترین و متنوع ترین صداها در ارکسترهای سمفونیک و اپرا است و نقش های متعددی در آثار موسیقی کلاسیک ایفا می کند. صدای متزوسوپرانو معمولاً از آلتو بالاتر و از سوپرانو پایین تر است. دامنه این صدا معمولاً از می بمل کوچک (E♭۳) تا دو دو (C5) است، اگرچه ممکن است بعضی از خوانندگان از نظر فنی قادر به خواندن نوت هایی خارج از این دامنه نیز باشند. صدای متزوسوپرانو عمیق تر و غنی تر از سوپرانو است و در عین حال توانایی برش واضح نت های بالا را هم دارد. این نوع صدا معمولاً کمی پرتر و دارا ویژگی هایی چون لحن گرم و در عین حال انعطاف پذیر است. ویژگی ها. متزوسوپرانو (متسوسوپرانو) در زبان ایتالیایی به معنی "سوپرانوی متوسط" است. این صدای خوانندگان زن، از سوپرانو بم تر و از کنترآلتو زیرتر است. متزوسوپرانو معمولاً بین نُتِ لای پایینِ دوی متوسط تا ۲ اکتاو بالاتر فرض می شود (A
۳ تا A۵ اگر دوی متوسط را C۴ در نظر بگیریم). نحوه استفاده در موسیقی. تنوع در کارکرد: صدای متزوسوپرانو برای ایفای نقش های مختلف در موسیقی کلاسیک، جاز و حتی موسیقی پاپ هم استفاده می شود. علاوه بر این، این نوع صدا توانایی فراگیری و اجرای نت های میانه جایگاهی را که هم در بخش های زیرین و هم در بخش های بالای صدا مورد نیاز هستند، داراست. خوانندگان مشهور. خوانندگان متزوسوپرانو نقش های پرطرفدار زیادی در اپرا و کنسرت ها دارند و اغلب در آثار برجسته ای چون اپراهای وردی، واگنر و موتسارت دیده می شوند.
منصور دوم سامانی (منصور بن نوح) (۳۸۹ – ۳۸۷ ه .ق) از پادشاهان سامانی بود. وی، پس از درگذشت پدرش، با حمایت فائق خاصه و یک افسر ترک دیگر به نام بکتوزون به تخت نشست و سرانجام نیز با خیانت همین دو تن از تخت به زیر کشیده شد. امیر منصور دوم، فرماندهی ارتش نیشابور را به بکتوزون داد؛ ولی سلطان محمود غزنوی که از این موضوع ناراحت بود به امیر نوشت که خراسان را امیر نوح دوم به او داده بوده و اکنون نیز باید در دست او باشد. امیر منصور به او پاسخ فرستاد که بلخ و ترمذ و هرات و غزنه و بُست از آن او باشد و بقیه خراسان را به بگتوزون واگذارد. تلاش های مسالمت آمیز محمود به جایی نرسید و او به نیشابور لشکر کشیده، بگتوزون گریخته و محمود وارد شهر شد. در این هنگام، امیر منصور دوم شخصاً از بخارا حرکت کرد تا محمود را از نیشابور براند و چون به سرخس رسید؛ محمود که نمی خواست با او درگیر شود، شهر را رها کرد و در کنار مرورود اردو زد و منتظر تصمیم بعدی امیر منصور و اقدامات بعدی بگتوزون نشست. بگتوزون در سرخس به حضور امیر رسید و چون امیر او را به درستی تحویل نگرفت، احساس کرد که امیر می خواهد خراسان را به محمود بدهد. در سال ۳۸۹ (قمری) بگتوزون و ف
ایق به توطئه، امیر منصور را بازداشت کردند و برادر خردسالش عبدالملک را به سلطنت رساندند (۱۹ بهمن ۳۷۷ ه .ش).
سبو پسیفیک شرکت هواپیمایی ارزان قیمت فیلیپینی است، که در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد و در حال حاضر روزانه به ۵۸ مقصد پروازهای مستقیم دارد. دفتر مرکزی شرکت سبو پسیفیک در شهر مانیل، فیلیپین قرار دارد و فرودگاه بین المللی مکتان-کبو، فرودگاه بین المللی نینوی آکوئینو، فرودگاه بین المللی کلارک، فرودگاه بین المللی فرانسیسکو بنگویی، فرودگاه بین المللی ایلوئیلو و فرودگاه بین المللی کالیبو، قطب های این شرکت هواپیمایی به شمار می آیند. شرکت سبو پسیفیک در حال حاضر در ناوگان هوایی خود دارای ۵۳ فروند هواپیمای جت مسافربری می باشد.
حرم عبدالعظیم حسنی (یا به لهجه و زبان عامیانه، شابدُلَظیم) مجموعه آرامگاه عبدالعظیم حسنی، امامزاده حمزه و امامزاده طاهر است که در شهر ری (در جنوب تهران) قرار دارد. بنای آرامگاه مربوط به دوره ی ایلخانی، دوره ی صفوی و دوره ی قاجار است. این اثر در تاریخ با شماره ی ثبت ۴۰۶ به عنوان یکی از آثار ملّی ایران به ثبت رسیده است. عبدالعظیم حسنی. عبدالعظیم حسنی یا شاه عبدالعظیم از نوادگان امام دوم شیعیان، حسن مجتبی، در سال ۱۷۳ قمری (۷۸۹ م)، در زمان موسی کاظم در شهر مدینه زاده شد.پدرش عبدالله و مادرش فاطمه نام داشتند. همسر وی خدیجه دختر قاسم بن حسن بن زید بن حسن بود. عبدالعظیم پس از ورود به شهر ری در سرداب خانه یکی از شیعیان آن شهر به زندگی پنهانی روی می آورد و پس از مدتی بیمار می شود و در سال ۲۵۲ قمری (۸۶۶ م) می میرد. شایان ذکر است که عبدالعظیم یکی از روایان احادیث شیعه هستند؛به همین دلیل تأثیر زیادی در زمان خود بر حفظ جریان شیعه، آن هم در دوران خفقان موجود در زمان امامان هشتم و نهم و دهم شیعیان را داشته اند و از این سه بزرگوار روایاتی را نقل کرده اند. گفته می شود بیش از صدحدیث از جانب اهل بیت توسط ایشان نقل شده است. ضمن
اینکه جناب شیخ صدوق مجموعه روایات اوی را با عنوان «جامع اخبار عبدالعظیم» گردآوری نموده است. ضمنا بخشی از این احادیث، بی واسطه از ائمه نقل شده است؛ البته علاوه بر نقل احادیث اهل بیت،وی با علوم دینی آشنایی داشتند و به همین دلیل، محل رجوع مردم در زمینه مسائل دینی بوده اند. قابل توجه اینکه ازابوتراب رویانی نقل شده است : «شنیدم که ابوحماد رازی می گفت در سامرا بر امام دهم شیعیان وارد شدم و از بعضی مسائل حلال و حرام از ایشان پرسیدم. چون قصد وداع داشتم، ایشان فرمودند: چنانچه در امور دینی در تشخیص حلال و حرام، مسئله ای بر تو دشوار شد، از عبدالعظیم بن عبدالله حسنی سؤال کن و سلام مرا به او برسان.» بناها. بنای نخستین آرامگاه عبدالعظیم را محمد بن زید داعی علوی، در نیمه دوم قرن سوم هجری قمری برابر با با قرن نهم میلادی تعمیر اساسی کرد. درگاه اصلی ورودی حرم که در شمال آرامگاه قرار دارد به فرمان پادشاهان خاندان آل بویه و سپس با تلاش مجدالملک قمی ساخته شد. بنای آرامگاه در بخش پایین چهارگوشی است که هر سوی آن حدود هشت متر است. در بالا مانند همه بناهای سلجوقی برفراز چهارگوشه حرم چهار گوشوار یعنی چهار طاق مورب بنا کرده اند و بالات
ر از آن یک هشت ضلعی و بر روی آن یک شانزده ضلعی ساخته اند. روی این شانزده ضلعی گنبد اصلی حرم ساخته شده است. تمام این بخش ها از درون آیینه کاری شده است. تعمیر و تغییرات اصلی این بخش در زمان شاه تهماسب یکم صفوی انجام گرفته است. صحن ها و ایوان از آثار دوره صفویه می باشد. در دوره قاجار تعمیرات و اضافات بسیاری صورت گرفت. پوشش زرین گنبد، به فرمان ناصرالدین شاه در سال ۱۲۷۰ هجری قمری برابر با ۱۸۳۵ میلادی انجام گرفته است. آرامگاه های پیرامون. بسیاری از نامداران ایران در کنار آرامگاه و رواق های اطراف، عمدتاً در باغ طوطی، به خاک سپرده شده اند. از جمله: در دوره پهلوی، آرامگاهی در جوار این آستان برای رضاشاه تدارک دیده شد که به تدریج بسیاری از وابستگان این خاندان در آن جا به خاک سپرده شدند. از جمله: علیرضا پهلوی، سلیمان بهبودی، ارتشبد محمد خاتم و حسنعلی منصور. این آرامگاه پس از انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ به همراه آرامگاه پنجاه تن از وابستگان نظام پادشاهی، توسط گروهی به دستور صادق خلخالی ویران شد. بسته شدن درهای حرم. در اواخر اسفند ماه سال ۱۳۹۸ پایگاه اطلاع رسانی حضرت عبدالعظیم اعلام کرد که به دنبال شیوع گسترده ویروس کرونا و با
درخواست ستاد ملی مبارزه با کرونا در راستای مقابله از روز سه شنبه ۲۷ اسفند ماه تا خرداد ماه ۱۴۰۱ با کم شدن کرونا باز شد.
طلاق یک مجموعهٔ تلویزیونی به کارگردانی محمد دستگردی است که در سال ۱۳۶۹ ساخته و از شبکه ۱ صداوسیما پخش گردید. خلاصه داستان. زوجی با داشتن یک فرزند، قصد جدایی از یکدیگر را دارند. مرد که در دوران کودکیِ خود، شاهدِ درگیری ها و اختلافات مستمر پدر و مادرش بوده است، تحت تأثیر آن تجربیات گذشته، رفتار نابهنجاری دارد و با زنش کمتر صحبت می کند. این موضوع سبب شده است که زن نیز، تصمیم به جدایی گرفته است. در پایان، با پا درمیانی دایی و مادرزن، این دو زوج با هم آشتی می کنند و دیگربار، به زندگی در کنارهم بازمی گردند.
پسرعمه زا نام شخصیت عروسکی است که یکی از شخصیت های اصلی مجموعه های نمایشی کلاه قرمزی از سال ۸۸ به بعدبه شمار می رود. او در مجموعه برنامه های کلاه قرمزی ۸۸، ۹۰، ۹۱، ۹۲، ۹۳، ۹۴، ۹۷ و فیلم سینمایی کلاه قرمزی و بچه ننه حضور داشته است. صداپیشگی این شخصیت به عهدهٔ محمدرضا هدایتی است و عروسک گردانی او به دست امیر سلطان احمدی انجام می شود. پسر عمه زا، پسر عمه کلاه قرمزی است که در روستای کلاه قرمز آباد زندگی می کرده و برای دیدن کلاه قرمزی و در روزهای عید نوروز به شهر آمد و ماندگار شد و به این شکل وارد داستان های کلاه قرمزی شده است. پسر عمه زا شخصیتی شر و شیطان است که می تواند مابه ازاهای بیرونی هم داشته باشد. این شخصیت از نظر ظاهری شبیه کلاه قرمزی است. مرضیه محبوب عروسک ساز در مورد چرایی شباهت بیشتر عروسک های جدید مجموعهٔ کلاه قرمزی به کلاه قرمزی، حتی فامیل دور با آن سر طاس و سبیل، همهٔ آن ها را از یک قوم و محله می داند که شاید از نظر خونی نسبتی با هم نداشته باشند اما به قول پسرعمه زا آن ها از یک ده آمده اند؛ ده کلاه قرمزی آباد. وی دایی نی نی است وخواننده است. آفرینش شخصیت. اواخر سال ۸۷ از طرف حبیب رضایی (مدیر هنری کل