Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دت برای عضویت کامل ارزیابی می شود. مرحلهٔ نهایی و بالاترین رتبهٔ عضویت، «عضویت کامل» یا «دارندهٔ وصلهٔ کامل» (full-patch) نامیده می شود. اصطلاح «full-patch» به پوشیدن کامل چهار وصله اشاره دارد: نشان «سر مرگ»، دو وصلهٔ قوس دار (بالایی: «Hells Angels»، پایینی: ایالت یا منطقهٔ تحت ادعا) و وصلهٔ مستطیلی «MC» در زیر بال نشان. کاندیداها تنها اجازه دارند وصلهٔ پایینی (نام منطقه) و وصلهٔ «MC» را به تن داشته باشند. برای رسیدن به عضویت کامل، باید همه اعضای دارای وصلهٔ کامل در منشور مربوطه، با عضویت فرد موافقت کنند. پیش از رأی گیری، پراسپکت معمولاً باید به تک تک منشورهای منطقهٔ مربوطه (استان، ایالت یا قلمرو) سفر کند و خود را به همه اعضای کامل معرفی نماید. این روند به اعضا فرصت می دهد تا فرد را از نزدیک بشناسند و پرسش های احتمالی را مطرح کنند. سپس مراسم رسمی عضویت برگزار می شود که در آن، پراسپکت وفاداری خود را به باشگاه و اعضایش اعلام می کند. بر پایه برخی منابع، در این مرحله، اعضای کامل ممکن است از اعمالی چون «تجاوز به پراسپکت یا همراه» برای اثبات سلطه استفاده کنند. در پایان مراسم، وصلهٔ نهایی که نشان دهندهٔ عنوان «Hells
Angels» است به فرد اعطا می شود؛ به این مرحله اصطلاحاً «patched» شدن می گویند. با این که عضو وصله را دریافت می کند، این وصله ها در مالکیت باشگاه باقی می مانند، نه فرد عضو. فعالیت های بین المللی و حقوقی. باشگاه فرشتگان جهنم با گذر زمان از مرزهای ایالات متحده فراتر رفت و منشورهای خود را در کشورهای گوناگون بنیان نهاد، از جمله کانادا، استرالیا، آلمان، هلند، انگلستان، اسپانیا، نروژ، فنلاند، آفریقای جنوبی، ژاپن، و کشورهای دیگر. منشورهای بین المللی اغلب ساختار، نام و نمادهای واحدی دارند، ولی فعالیت های محلی و ارتباط با قانون ممکن است تفاوت داشته باشند. در برخی کشورها، مانند آلمان و هلند، دولت ها و نهادهای قضایی تلاش کرده اند فعالیت این باشگاه را محدود یا ممنوع اعلام کنند، چرا که آن را «تهدیدی علیه نظم عمومی» می دانند. درگیری با قانون. باشگاه فرشتگان جهنم، به ویژه از دههٔ ۱۹۶۰، هدف اصلی تحقیق ها و اقدامات پلیسی در بسیاری از کشورها بوده است. اتهامات رایج شامل قاچاق مواد مخدر، اخاذی، پول شویی، حمل سلاح غیرقانونی، و قتل بوده اند. در ایالات متحده، اداره مبارزه با مواد مخدر (DEA)، اف بی آی، و دیگر نهادها تحقیقات گسترده ای
را در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ علیه این باشگاه انجام دادند. در کانادا، پلیس سلطنتی سواره، باشگاه را به عنوان «باند جنایت سازمان یافته» طبقه بندی کرده و چند عملیات گسترده برای دستگیری اعضای آن انجام داده است. در برخی استان ها، اموال اعضای باشگاه توقیف شده و باشگاه تحت پیگرد قضایی قرار گرفته است. در کشورهای اروپایی مانند آلمان، دادگاه های ایالتی در ایالت هایی نظیر نیدرزاکسن و نوردراین-وستفالن، فعالیت منشورهای محلی را ممنوع اعلام کرده اند. در هلند، دادگاه بدوی در سال ۲۰۱۹ تمام فعالیت های باشگاه را غیرقانونی اعلام کرد و حکم انحلال آن را صادر نمود. مقامات هلندی استدلال کردند که فرشتگان جهنم «خشونت را ستایش کرده و نظم اجتماعی را تهدید می کنند». رقابت با دیگر باندها. باشگاه فرشتگان جهنم در دهه های گذشته درگیر رقابت خشن و گاه مرگبار با دیگر باشگاه های موسوم به «موتورسواران یک درصدی» بوده است. از مهم ترین رقبای آن می توان به باشگاه موتورسواری باندیدوس، باشگاه پگانز، باشگاه واگو و باشگاه راکرز اشاره کرد. یکی از بزرگ ترین رویارویی ها میان فرشتگان جهنم و باندیدوس، جنگ باندهای دانمارک در دههٔ ۱۹۹۰ بود که منجر به کشته شدن بیش
از ده نفر و جراحت ده ها نفر دیگر شد. در این درگیری حتی از نارنجک انداز نیز استفاده شد. در کانادا، «جنگ موتورسواران کبک» در دهه ۱۹۹۰ میان فرشتگان جهنم و باند «راک ماشین» رخ داد که بیش از ۱۶۰ کشته برجای گذاشت. درگیری های مشابهی در استرالیا، نروژ، فنلاند، سوئد و ایالات متحده نیز گزارش شده اند. تصویر عمومی و فرهنگ عامه. باشگاه فرشتگان جهنم در فیلم ها، موسیقی و ادبیات تصویری دوگانه دارد. از یک سو به عنوان نمادی از شورش، آزادی و برادری معرفی می شود، و از سوی دیگر به عنوان گروهی خشن و جنایت کار. کتاب هانتر اس. تامپسون با عنوان Hells Angels: A Strange and Terrible Saga تأثیر مهمی در معرفی باشگاه به جامعه آمریکا داشت. فیلم هایی چون The Wild Angels و مستندهایی درباره فرهنگ «یک درصدی» تصویری خشن و خطرناک از باشگاه ارائه داده اند. اعضای باشگاه معمولاً لباس هایی با وصله های رسمی بر تن دارند و شرکت در مراسم های عمومی مانند تشییع جنازه، گردهمایی های موتورسواران یا جشن های باشگاهی از نمادهای وفاداری و همبستگی آنان محسوب می شود. منابع. مشارکت کنندگان ویکی پدیا
اسروئن نام دولتی نیمه خودمختار در شمال میان رودان، در نزدیکی شانلی اورفه در ترکیهٔ کنونی بود. اسروئن همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بن علی ییلدیریم (؛ زاده ۲۰ دسامبر ۱۹۵۵ در رفاهیه، استان ارزنجان)، سیاستمدار ترکیه ای و آخرین نخست وزیر ترکیه است که پیش از آن به عنوان وزیر ارتباطات و حمل و نقل ترکیه فعالیت می کرد. کنگره اضطراری حزب عدالت و توسعه او را به عنوان نامزد جایگزینی احمد داووداوغلو، رهبر پیشین این حزب و نخست وزیر ترکیه تعیین نمود و او تا تغییر نظام حکومتی ترکیه به جمهوری ریاستی در این سمت بود. ییلدیریم در انتخابات شهرداری استانبول (ژوئن ۲۰۱۹)، رقیب اصلی اکرم امام اوغلو بود اما هم در انتخابات اول (که ابطال گردید) و هم در انتخابات نهایی از وی شکست خورد و شهرداری استانبول را به حزب جمهوری خلق واگذار کرد.
سوگند رحمانی (زاده ۱۳۴۶ در تهران) چهره پرداز و بازیگرِ سینمای ایران است. بازی در سینما را از سال ۱۳۶۳ با فرار به کارگردانی جمشید حیدری آغاز کرد. سوگند رحمانی بعد از ایفای نقش در فیلم شب حادثه سال ۱۳۶۷ دیگر فعالیتی نداشته است و از جمله بازیگرانی هست که سینمای ایران مدت هاست خبری از آنها ندارد. چهره پرداز. بوعلی سینا (سریال) ۱۳۶۴
نخست وزیر جمهوری ترکیه ()، رئیس دولت جمهوری ترکیه از سال ۱۹۲۰ تا ۲۰۱۸ بود که رهبری یک ائتلاف سیاسی در پارلمان و ریاست کابینه ترکیه را بر عهده داشت. وی توسط رئیس جمهور ترکیه از میان اعضای مجلس ملی کبیر ترکیه انتخاب می شد و در دوره ریاست خود در عمارت چانکایا اقامت داشت. در طول تاریخ سیاسی ترکیه، گاهی وظایف و اختیارات این پست، تغییر کرده است. قبل از برچیده شدن این منصب در نتیجه همه پرسی قانون اساسی ترکیه (۲۰۱۷)، دارنده منصب نخست وزیری عموماً بیشتر از رئیس جمهور، چهره غالب در سیاست ترکیه بود.
خالد عزیزی (زادهٔ ۱۳۳۸ در شهرستان نقده، استان آذربایجان غربی) فعال سیاسی کرد و دبیرکل حزب دموکرات کردستان است. وی پس از عبدالله حسن زاده و همچنین بعد از تقسیم حزب دمکرات در سال ۲۰۰۶، در کنگره های ۱۴، ۱۵ و ۱۶ به سمت دبیر کلی این حزب انتخاب شد. مدتی پس از کنگره ۱۶ حزب دموکرات کردستان، وی دست از کار کشید و مصطفی مولودی به عنوان دبیرکل جایگاه وی را پر کرد. در کنگره ۱۷، وی دوباره به عنوان دبیرکل انتخاب شد. قبل از سال ۲۰۰۶ وی به عنوان مسئول روابط بین الملل حزب دمکرات، در آمریکا و چند کشور اروپایی فعالیت می کرد. زندگی نامه. خالد عزیزی متولد سال ۱۳۳۸ در شهرستان نقده است. تحصیلات. خالد عزیزی تحصیلات دانشگاهی خود را در کشور سوئد و در رشته علوم سیاسی به پایان رسانده است. فعالیت های سیاسی. خالد عزیزی از دوران جوانی و همگام با شروع انقلاب ۱۳۵۷ به صفوف مبارزان کرد پیوست و تاکنون در در پستهای مختلفی در حزب دمکرات کردستان فعالیت داشته. قبل از انتخاب وی به عنوان دبیرکل حزب دمکرات کردستان، تا سال ۲۰۰۶ وی مسئول روابط خارجی حزب دمکرات بود. بعد از اتمام دوره دبیر کلی عبدالله حسن زاده و شروع اختلافات درون حزبی بعد از کنگره ۱۳ که د
ر سال ۲۰۰۶ به تقسیم حزب دمکرات انجامید، وی در کنگره ۱۴ این حزب توانست رأی اعتماد اکثریت کنگره را جلب کند و ابتدا تا ۲ سال به عنوان سخنگو و بعد از آن به عنوان دبیرکل این حزب شناخته شود. همچنین در کنگره های ۱۵ و ۱۶ نیز مورد اعتماد اعضا قرار گرفت و در پست دبیر کلی باقی ماند. وی در بین طرفداران خود و همچنین اکثر اعضای حزب دمکرات به شخصیتی نوگرا ملقب است. وی ۳ ماه بعد از کنگره ۱۶ از سمت دبیر کلی حزب دمکرات کردستان استعفا داد. کمیته مرکزی حزب دمکرات کردستان در تاریخ ۱۵ ژانویه ۲۰۱۷ استعفای وی را قبول کرد و مصطفی مولودی را جایگزین وی کرد. در کنگره ۱۷ حزب دموکرات کردستان روز ۱۱ نوامبر ۲۰۱۹ (۲۰ آبان ۱۳۹۸)، وی دوباره به عنوان دبیرکل انتخاب شد.
بتی فورد (؛ زادهٔ ۲۴ ژوئن ۱۹۳۷) بازیگر، مانکن و گاوباز اهل ایالات متحده آمریکا است. او اولین زن آمریکایی بود که غیرسواره در میدان گاوبازی پلازا مکزیکو، بزرگ ترین میدان گاوبازی جهان، مبارزه کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "نشان گذاری شده برای مرگ"، "انیماتریکس"، "ضربه ناگهانی"، "مرد هانکی تانک" و "بخش فوریت های پزشکی" اشاره کرد.
بوپِن هازاریکا (؛ – ) شاعر، ترانه سرا، آهنگساز، خواننده و فیلمساز اهل کشور هند بود. اغلب اشعار و ترانه های وی به زبان آسامی هستند زیرا وی اهل آسام بود.
آنتوان گیزنگا (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۴ فوریه ۲۰۱۹) یک سیاست مدار اهل جمهوری دموکراتیک کنگو بود. آنتوان گیزنگا در ۲۴ فوریه ۲۰۱۹، در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
اوتپال دوت (; – ) کارگردان، فیلمنامه نویس و هنرپیشه اهل کشور هند بود. همسر وی نیز بازیگر بود. این هنرمند بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۹۳ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به گورو اشاره کرد. جوایز. وی برندهٔ جوایزی همچون جوایز فیلم فیر شده بود. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که اوتپال دوت در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
ویدهو وینود چوپرا (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و تهیه کننده اهل هند است. وی بنیان گذار شرکت فیلمسازی «ویندو چوپرا فیلمز» است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به پرنده اشاره کرد. جوایز. وی تاکنون برندهٔ جوایزی همچون جوایز فیلم فیر شده است.
نورمن مک دانل (؛ ۸ نوامبر ۱۹۱۶ - ۲۸ نوامبر ۱۹۷۹) یک کارگردان، تهیه کننده تلویزیونی و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی مابین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۵ فعالیت می کرد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "دارای اسلحه - آماده سفر"، "دود اسلحه" و "ویرجینیایی" اشاره نمود.
فردیک دی منیزیس (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل سائوتومه و پرنسیپ است.
چارلز مارکیز وارن (؛ – ) یک کارگردان، تهیه کننده فیلم و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۶۹ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "دود اسلحه" اشاره نمود. وی بابت شجاعتش در جنگ جهانی دوم، نشان ستاره برنزی و همچنین نشان پرپل هارت دریافت داشت.
وینسنت مک اِویتی (؛ زادهٔ ) کارگردان و تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "دود اسلحه" و "ستوان کلمبو" اشاره نمود.
برنارد مک اِویتی (؛ – ) یک کارگردان و تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "دود اسلحه" و "سیمارون" اشاره نمود.
جان گارانگ (؛ – ) یک سیاست مدار اهل سودان و بنیانگذار جنبش آزادی بخش خلق سودان جنوبی بود که در یک سانحه هوایی با توطئه سالواکیر کشته شد.
هری هریس (؛ – ) کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. او دانش آموختهٔ دانشگاه یوسی ال ای بود و در سن ۸۶ سالگی به دلیل ابتلا به سندرم میلودیسپلاستیک درگذشت. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دود اسلحه"، "گمشده در فضا"، "سرزمین غول پیکران" و "سواران کوچک" اشاره نمود. وی یک بار در سال ۱۹۸۲ میلادی برندهٔ جایزه امی شد و ۲ مرتبه دیگر هم نامزدِ دریافتِ آن بود.
سم نوجوما (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک سیاستمدار اهل نامیبیا بود. وی از ۲۱ مارس ۱۹۹۰ تا ۲۱ مارس ۲۰۰۵ رئیس جمهور این کشور بود. سم نوجوما در ۸ فوریه ۲۰۲۵، در سن ۹۵ سالگی درگذشت.
رابرت تاتن (؛ – ) کارگردان، فیلم نامه نویس و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۹۰ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "دود اسلحه" اشاره نمود.
ریچارد وُرف (؛ – ) بازیگر، کارگردان، تهیه کننده فیلم و مؤلف اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی برادر بنجامین لی ورف است.
هندریک فروورد (؛ – ) یک سیاست مدار و استاد دانشگاه اهل آفریقای جنوبی بود.
اِروینگ جی. مور (؛ ۷ آوریل ۱۹۱۹ – ۲ ژوئیه ۱۹۹۳) کارگردان تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی ما بین سال های ۱۹۵۷ تا ۱۹۹۱ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دود اسلحه" اشاره نمود.
فیلیپ لیکاک (؛ – ) کارگردان و تهیه کننده فیلم اهل بریتانیا بود. برادر او ریچارد لیکاک یک مستندساز است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دود اسلحه" و "سیمارون" اشاره نمود.
باز کولیک (؛ – ) کارگردان و تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دود اسلحه" و "شکارچی" اشاره نمود.
نشان ستاره برنزی () که به ستاره برنزی هم مشهور است، نام یک نشان لیاقت است که به نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا بابت دستاوردهای یا خدمات قهرمانانه و همچنین خدمات شایسته در جریانِ جنگ اعطا می شود. اگر این نشان را نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا اهدا کند، به همراه آن یک نشانِ «V» شکل طلایی یا برنزی (موسوم به: V" Device") و اگر آنرا سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا یا نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا یا گارد ساحلی ایالات متحده آمریکا اهدا کند، یک نشانِ «V» شکل طلایی یا برنزی (موسوم به: "Combat "V) هم به همراهش داده می شود که فرد می تواند آنرا روی روبان مدالش نصب کند. افسران سایر نیروهای مسلح ایالات متحده، همانند سربازان خارجی که در کنار یا در کنار یکی از شاخه های نیروهای مسلح ایالات متحده خدمت کرده اند، واجد شرایط دریافت این نشان هستند.
فرخ نجم آبادی در ۱۳۰۹ (خورشیدی) در تهران متولد شد. پس از اتمام دوره ابتدائی و متوسطه برای ادامه تحصیلات عازم انگلستان شد و در رشته فرآورده های نفتی مهندس شد و قریب ۸ سال تحصیلات وی در انگلستان بطول انجامید. بازگشت به ایران. پس از بازگشت به ایران، در شرکت ملی نفت ایران استخدام شد. در کابینه حسنعلی منصور که امیرعباس هویدا به وزارت دارائی تعیین شد، در نخستین روزهای انتصاب خود، فرخ نجم آبادی را از شرکت نفت به وزارت دارائی منتقل نمود و پست مهم نفت و امتیازات را با مقام مدیر کلی به نجم آبادی سپرد. نجم آبادی دو سال در آن سمت بود تا اینکه در ۱۳۴۴ (خورشیدی) به ریاست شرکت مخابرات منصوب گردید. دو سال هم در آن سمت بود. در۱۳۴۶ (خورشیدی) از طرف هوشنگ انصاری وزیر اقتصاد، به معاونت آن وزارتخانه معرفی شد و پس از چندی مقام معاونت کل و قائم مقامی وزارت اقتصاد را برعهده گرفت و سرانجام در سال ۱۳۵۳ (خورشیدی) به وزارت جدیدالتأسیس صنایع و معادن منصوب گردید و پس از سقوط کابینه هویدا شغلی به وی ارجاع نشد. بعد از انقلاب. در دوران متلاطم پیش از انقلاب در سال ۱۹۷۸ اعتصابات کارگران صنعت نفت کمبود شدید بنزین، نفت سفید و دیگر فراورده های نف
تی را به دنبال داشت و در این مقطع بود که نجم آبادی به شرکت ملی نفت فرا خوانده شد تا بر تولید و توزیع منابع نفت که اکنون بسیار کمیاب شده بود نظارت کند. فرخ نجم آبادی به خاطر ناراحتی حاد قلبی مجبور شد در هفته های نخست سال ۱۹۷۹ ایران را به قصد انگلیس ترک کند و زمانی که انقلاب اسلامی در ایران به وقوع پیوست وی در انگلستان اقامت داشت. نجم آبادی بعداً به بانک جهانی پیوست و به این بانک در سیاست های صنعتی کشورهای رو به رشد مشورت می داد. وی همچنین در تهیه چندین گزارش تحقیقی بانک جهانی در مورد بازارهای بین المللی نفت و گاز مشارکت کرد؛ و در سال ۱۹۹۵ از بانک جهانی بازنشسته شد. نجم آبادی در سن ۸۵ سالگی شهریور ۱۳۹۴ (خورشیدی) در ایالت مریلند آمریکا درگذشت.
منوچهر پرتو(۱۳۰۲–۱۳۶۸) سیاستمدار و حقوقدان ایرانی، سناتور و وزیر دادگستری در دوران پهلوی بود. وی پس از اخذ درجه لیسانس در رشته قضایی از دانشکده حقوق دانشگاه تهران خدمت قضایی خود را در وزارت دادگستری شروع کرد. مدتی در آبادان و تهران به دادیاری و بازپرسی اشتغال داشت. بعداً به معاونت بازرسی کل کشور منصوب شد. در وزارت دکتر هدایتی به دادستانی تهران رسید. در این مقام محکم و جدی کار کرد. مدام با رئیس و سایر مقامات شهربانی کشمکش داشت. بعد به دادستانی دیوان کیفر منصوب شد و زمانی هم دادیار دیوان عالی کشور بود. در ۱۳۴۵ به معاونت پارلمانی وزارت دادگستری معرفی شد و پس از کنار رفتن جواد صدر، وزیر دادگستری گردید و تا ۱۳۵۳ در آن سمت باقی ماند. پرتو پس از مدتی کوتاه سناتور انتصابی شد. پس از اتمام دوره سنا در ۱۳۵۴، کاری به او ارجاع نشد؛ و در ۱۳۶۸ در اروپا در بیماری درگذشت. پرتو مدت یکسال به دعوت دولت آمریکا از سازمان های قضایی و زندان های این کشور دیدن نمود و چند بار به نمایندگی دولت ایران در کنفرانس های بین المللی شرکت کرد.
هان کانگ (؛ زادهٔ ۱۹۷۰) نویسنده اهل کرهٔ جنوبی و برندهٔ جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۴ است. آکادمی سوئد اعلام کرد که خانم هان «برای نثر به شدت شاعرانه اش که با رنج های تاریخی رویارو می شود و شکنندگی زندگی انسانی را به تصویر می کشد» برنده این جایزه شده است. وی در سال ۲۰۱۶ به دلیل خلق رمان "گیاهخوار" برنده جایزه جهانی من بوکر شد. این کتاب اختلال روانی یک زن و بی توجهی خانواده اش را نشان می دهد. در سال ۲۰۱۶، این اولین رمان کره ای زبان بود که برنده جایزه بین المللی بوکر داستان شد. در سال ۲۰۲۴، هان اولین نویسندهٔ ادبیاتِ کُره و اولین نویسنده زن آسیایی بود که جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. زندگی. هان کانگ در سال ۱۹۷۰ در گوانگجو به دنیا آمد. پدرش، هان سونگ وون، نویسنده بود. در ۱۰ سالگی به همراه خانواده به سئول نقل مکان کرد. پدرش برای گذراندن زندگی حرفه ای نویسندگی اش تلاش می کرد که بر خانواده اش تأثیر منفی گذاشت. با این حال، محاصره شدن با کتاب به او آرامش می داد. هان در دانشگاه یونسی ادبیات کره ای خوانده است. و برادرش نیز به نویسندگی اشتغال دارد. وی از سال ۲۰۱۳ در مؤسسه هنر سئول به تدریس ادبیات خلاقه مشغول است. در سال ۱۹۹
۸، او در برنامه بین المللی نویسندگی دانشگاه آیووا ثبت نام کرد. شوهر هان هونگ یونگ هی، استاد دانشگاه سایبری کیونگهی است. هان گفته است که از میگرن های دوره ای رنج می برد. جایزه ها. "کتاب سپید" از هان کانگ نامزد جایزهٔ من بوکر بین المللی سال ۲۰۱۸ شده بود.
نبرد ووستر () در تاریخ سوم سپتامبر ۱۶۵۱ در ووستر صورت گرفت و به عنوان نبرد نهایی از جنگ های داخلی انگلستان شناخته می شود، در این نبرد الیور کرامول و توانستند نیروهای را که عمدتاً تحت انقیاد و فرماندهی اسکاتلند و نیروی شاه چارلز دوم بودند را شکست دهند، ۱۶ هزار نفر نیروی طرفدار سلطنت که اکثر غریب به اتفاق آنها از هنگ اسکاتلند بودند توسط ۲۸ هزار نفری کرامول نابود شدند.
کلیسای جامع سنت گریگور روشنگر (به ارمنی Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ մայր եկեղեցի - به انگلیسی Saint Gregory the Illuminator Cathedral)، یک کلیسای جامع حواری ارمنی واقع در ایروان، ارمنستان می باشد. ساخت این ساختمان در سال ۱۹۹۷ میلادی شروع و در سال ۲۰۰۱ میلادی به پایان رسید. معمار این بنا استپان کیورکچیان است که این کلیسا را به سبک معماری ارمنی طراحی کرده است. این کلیسا در ناحیه کنترون، و در نزدیکی ایستگاه متروی ژنرال آندرانیک واقع شده است. این کلیسا در تاریخ ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۱ میلادی به طور رسمی بازگشایی شد. چند روز بعد ژان پل دوم از کلیسای جامع سنت گریگور روشنگر بازدید کرد. این کلیسا به مناسبت بزرگداشت هزار و هفتصدمین سالگرد اعلام مسیحیت به عنوان دین رسمی، ارمنیان ساخته شده است. مساحت داخلی کلیسا حدود ۳۸۲۲ متر مربع است، در حالی که ارتفاع کلیسای جامع از زمین تا بالای صلیب ۵۴ متر است. این کلیسا به همراه کلیسای جامع تثلیث تفلیس بزرگ ترین کلیسای قفقاز جنوبی می باشد.
ویرجینیایی () که در سال آخرِ پخشِ خود، با عنوانِ مردی از شایلو هم شناخته می شد، یک مجموعه تلویزیونی وسترن آمریکایی بود از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۱ میلادی، در ۹ فصل و ۲۴۹ قسمت، از شبکهٔ ان بی سی به روی آنتن رفت. این مجموعه، نخستین سریالی بود که هر قسمتش ۹۰ دقیقه (۷۵ دقیقه بدون احتساب آگهی های بازرگانی میان برنامه ای) بود و به طریقهٔ رنگی فیلم برداری شده بود. ویرجینیایی در زمان پخشش بسیار موفق و محبوب بود و سومین سریال طولانی قسمت وسترن در تاریخ آمریکا (پس از «دود اسلحه» و «بونانزا») محسوب می شود. این مجموعهٔ تلویزیونی، پیش از انقلاب و از سال ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۶ خورشیدی، با دوبلهٔ فارسی از تلویزیون ملی ایران پخش شد. فصلِ پایانیِ این مجموعهٔ تلویزیونی (فصل نهم)، با عنوانِ «مردانِ شایلو» () تهیه و پخش شد.
ریچارد جسِـپ (؛ ۲ ژانویه ۱۹۲۵–۲۲ اکتبر ۱۹۸۲) یک فیلم نامه نویس پُرکار اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "ویرجینیایی ها" اشاره نمود. اتو پرمینگر حق ساخت فیلمی بر پایه رمانش «"فاکس وی"» را خریداری کرد، اما این فیلم هرگز ساخته نشد.
بازگشت مرزنشین () فیلمی در ژانر وسترن است به کارگردانی ریچارد ال. بیر که در سال ۱۹۵۰ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به گوردون مک ری، جولی لاندن، روری کلهون، جک هالت، و فرد کلارک اشاره کرد.
کاسکاد ایروان () یکی از جاذبه های گردشگری شهر ایروان، ارمنستان است. این مجموعه که به صورت راه پله و پلکان در ۵ طبقه و ۵۷۲ پلکان می باشد دارای ارتفاعی به طول ۱۱۸ متر می باشد که در سال ۱۹۷۱ شروع به ساخت و در سال ۱۹۸۰ تکمیل شده است. کاسکاد ایروان. کاسکاد، راه پله باشکوه و عظیمی است که در کشور ارمنستان واقع شده است و مرکز شهر ایروان را به پارک پیروزی (Haghtanak) و خیابان مانیومنت (Monument) پیوند می دهد. درون این مجموعه سیستم پله برقی بنا تعبیه شده است. در حال حاضر در فضای داخلی این بنای، موزه هنری کافسجیان (Cafesjian) دایر است. چشم انداز کاسکاد. چشم اندازی که از فراز این بنا به روی شهر ایروان باز می شود، گردشگران را در هر روز و در تمام فصول سال به خود جذب می کند. بنای کاسکاد حتی در ایام سرد زمستان شاهد حضور مسافران و گردشگران مشتاق از سراسر جهان است. اگرچه در فصل زمستان آمار حضور بازدیدکنندگان هرگز با ایام تابستان برابری نمی کند، اما به هرحال این بنا یکی از جاذبه های گردشگری ایروان به شمار می رود که حتی در هوای سرد هم گردشگران تور ارمنستان برای بازدید و تفریح سراغ آن می آیند. این بنا همیشه قشرها مختلف مردم را با
هرگونه شرایط روحی به خود جذب می کند. گروهی از مردم اینجا را مکان مناسبی برای یک استراحت کامل می دانند و گروهی دیگر برای آرامش یافتن سراغ آن می آیند. بنای کاسکاد به رغم حضور جمعیت زیاد بازدیدکنندگان، برای افراد سالمند مکانی آرام و دلنشین محسوب می شود. بسیاری از جوانان عاشق اینجا را به عنوان مکانی برای بریدن از حصار تنهایی و تجسم یک زندگی نو و مشترک انتخاب می کنند. حتی افراد دل شکسته هم برای فراموش کردن گذشته و ترسیم افقی تازه در زندگی شان این مجموعه را انتخاب می کنند. تاریخچه طراحی و ساخت مجموعه کاسکاد. ایده ایجاد پیوند بین خیابان مانیومنت و مرکز شهر ایروان، نخستین بار در زمان حکومت جماهیر شوروی و در سال های ۱۹۷۰ مطرح شد. در آن زمان معمار ارشد شهر ایروان الکساندر تامانیان (۱۹۳۶ – ۱۸۷۸) بود. او پیشنهاد داد که با احداث یک مجموعه، ناحیه شمال و مرکز شهر به هم متصل شوند. این طرح بخش مسکونی و مرکزی شهر را به هم پیوند می داد. تصویری که او در ذهنش ترسیم کرده بود شامل محوطه ای با فضای سبز وسیع، باغ و آبشار می شد. با همه این اوصاف، ایده احداث مجموعه کاسکاد به صورت طرحی روی کاغذ باقی ماند و حتی نزدیک بود با گذشت زمان به
کلی فراموش شود. اما در سال های پایانی دهه ۱۹۷۰ یکی دیگر از معماران ارشد شهر به نام جیم توروسیان، بحث احداث این بنا را مجدداً پیش کشید. در هنگام ساخت مجموعه، توروسیان ایده اولیه الکساندر تامانیان را به عنوان مبنای پروژه به کار گرفت؛ اما درعین حال ایده های خودش را هم در نقشه کار ترکیب کرد. نقشه ای که توروسیان برای پیوند بخش شمال و مرکزی شهر ترسیم کرده بود یک پلکان پرعظمت و زنجیره ای از پلکان های درون مجموعه ای را شامل می شد. براساس این طرح دو بخش شمالی و مرکزی ایروان نه تنها با هم پیوند می یافت، بلکه گذر از این مسیر به مراتب آسان تر از سایر مسیرها بود. نقشه پیشنهادی جیم توروسیان علاوه بر طراحی پلکان ها در نمای بیرونی بنا و پیش بینی پله برقی برای داخل بنا، چند بخش دیگر هم مثل محوطه حیاط، باغ و فضای سبز برای اطراف مجموعه توصیف کرده بود. او در نقشه خود برای تزیین گوشه و کنار این محوطه ها، ساخت و گردآوری مجسمه و آثار تندیس گونه ای را پیش بینی کرده بود که تصویرگر میراث فرهنگی و تاریخی ارمنستان باشند. احداث مجموعه کاسکاد بر مبنای نقشه توروسیان در دهه ۱۹۸۰ کلید خورد. البته پیشرفت پروژه به دلیل وقوع زلزله در سال ۱۹۸۸
و سقوط حکومت جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ باز هم متوقف شد. مشکلات عدیده ارمنستان نو پا، این کشور را در آن زمان گرفتار مشکلات شدید اقتصادی کرد؛ بنابراین به پایان رساندن مجموعه هنری کاسکاد بی تردید جزو اولویت های این کشور محسوب نمی شد و تکمیل پروژه بیش از یک دهه به تعویق افتاد. سرانجام در سال ۲۰۰۲ پروژه ساخت بنا از سر گرفته شد. این مجموعه سرانجام به دست بنیان گذار نهاد «خیریه کافسجیان» در ایروان، یعنی گغارد کافسجیان افتتاح شد و پس از آن به یکی از مهم ترین کانون های هنری جهان تبدیل گردید. شایان ذکر است که در زمان پیشبرد این پروژه در سال ۲۰۰۲ همه بخش های آن به شکل قابل توجهی نوسازی شد. مشخصات اصلی مجموعه کاسکاد. در حال حاضر مجموعه کاسکاد ۵۷۲ پله دارد و پهنای بنا ۵۰ متر است. ارتفاع مجموعه از پایین ترین بخش تا بلندترین قسمت آن برابر با ۳۰۲ متر است. همچنین ارتفاع مجموعه از پایین ترین بخش تا بلندترین قسمت بالکن آن به ۴۵۰ متر می رسد. مساحت قسمت نیمه کاره مجموعه هم حدوداً ۷۸ متر است. نمای بیرونی بنای کاسکاد. در فضای جلوی مجموعه کاسکاد محوطه های سبز در ابعاد کوچک دیده می شود و گل های رنگارنگی در باغچه های این قسمت به شکل هن
رمندانه پرورش یافته اند. اینجا همچنین تعداد زیادی مجسمه در طرح و اشکال مختلف وجود دارد. این مجسمه ها هم ازنظر مالی و هم به لحاظ هنری ارزشمند هستند و در میان آن ها آثار برخی از مجسمه سازان صاحب نام دنیا مانند: لین چادویک (مجسمه ساز انگلیسی و یکی از چهره های سرشناس هنر قرن بیستم)، بری فلاناگان (مجسمه ساز اهل ولز)، استانیسلاو لیبنسکی و یاروسلاو بریختوا (زوج معروف اهل چک)، پل کاکس (مجسمه ساز انگلیسی)، جیومه پلنسا (مجسمه ساز و هنرمند کاتالان اسپانیایی) و فرناندو بوترو (هنرمند کلمبیایی) به چشم می خورد. برخی از مجسمه های معروف در مجموعه کاسکاد. هدف موزه هنرهای کافسجیان معرفی بهترین آثار هنری معاصر به شهروندان ارمنستان و گردشگرانی است که از این کشور و این موزه بازدید می کنند. در حال حاضر، بنای کاسکاد نه فقط برای چشم انداز دل انگیزی که به پیرامون شهر دارد، بلکه به سبب شاهکار معماری اش تبدیل به یکی از زیباترین و پر بازدیدترین بناهای کشور ارمنستان شده است.
ریچارد ال. بـِـیر (; – ) یک کارگردان و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی نامه. بیر در تورلاک، کالیفرنیا زاده شد. او فعالیتش را در کمپانی برادران وارنر آغاز کرد. نخستین فیلمش «دختر زرنگ حرف نمی زند» نام داشت. ریچارد ال. بیر بیر اول بار در ۱۹۵۳ به تلویزیون روی آورد. ابتاد فیلم «پس این است هالیوود» را ساخت و سپس به فرسنده NBC رفت و کارگردانی فیلم های «قبیله شاین» را برعهده گرفت و بعد قسمت هایی از مجموعه «ماوریک» و «ساسنست استریت» را ساخت. در سال ۱۹۵۹ جایزه امی بهترین کارگردان تلویزیونی را به دست آورد. از سال ۱۹۶۳ فعالیتش را به تلویزیون محدود کرده است. وی در آثارش منجمله فیلم هایی که از مجموعه ویرجینیایی ها ساخته بیشترین توجه اش را معطوف حادثه پردازی و جنبه های سرگرم کننده فیلم می کند و در عین حال ضعف های تکنیکی اش را با پرورش ماهرانه بازی بازیگرانش می پوشاند. وی در ۲۸ مارس ۲۰۱۵ در ۱۰۱ سالگی در منزلش در نیوپورت بیچ، کالیفرنیا درگذشت.