Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یت ارجمند» هنر گرجستان توصیف کرد.
کتاب زب ان ش ع ر در ن ث ر ص وف ی ه با عنوان فرعی درآمدی به سبک شناسی نگاه عرفانی اثر محمّدرضا شفیعی کدکنی است که به نقد و تحلیل شعر عرفانی می پردازد. این کتاب شامل چهل مقاله در سبک شناسی نگاه عرفانی است. ساختار و درون مایهٔ کتاب. شفیعی کدکنی در بخش «گزارش کار» می نویسد: هر کس با تاریخ عرفان و مطالعات عرفانی آشنایی داشته باشد، می داند که این نوع نگاه به عرفان اسلامی، احتمالاً، بی سابقه است ولی از بس که در طول این سی چهل سال این حرف ها را در کلاس های درس و بعضی مقالاتم تکرار کرده ام و دانشجویان من آن ها را در کتاب ها و مقالات شان نقل کرده اند، بعضی از خوانندگان ممکن است تصور کنند که این حرف ها از روزگار قشیری و هجویری وجود داشته است. از میان هزار خواننده، اگر یک تن به این نکته وقوف داشته باشد، برای من بسنده است. شفیعی کدکنی در بخش «مقدمهٔ واجب» می گوید: هر جا که تجربهٔ دینی حضور داشته باشد، خود به خود تجربهٔ عرفانی امکان ظهور دارد. در هر تمدنی نقاشی، موسیقی، شعر، تئاتر، مجسمه سازی و ... امکان وجود دارد و این ها مصادیق هنرند. در کنار هر دینی نیز کسانی همیشه خواهند بود که آن دین را با نگاه جمال شناسانه و هنری بنگ
رند. اینان نیز عارفان آن دین اند. می توان با «نگاه تاریخی» یا «معیار نگاه هنری» به پست و بلند پدیدهٔ عرفان رسیدگی کرد و نشان داد که در کجای عرفان و در چه دوره هایی از آن و در گفتار و رفتار چه کسانی، نمط عالی تجربهٔ دینی و نگاه جمال شناسانه و هنری به هم آمیخته و در کجاها مفهوم عرفان، مبتذل شده است و بی اعتبار و زیان بخش
بهیج الخطیب از ۱۰ ژوئیه ۱۹۳۹ تا ۱۶ سپتامبر ۱۹۴۱ رئیس جمهور دولت شبه مستقل جمهوری سوریه (۱۹۳۰–۱۹۵۸) بود که زیر نظر قومیت فرانسوی اداره می شد. دوره ریاست جمهوری الخطیب با جنگ جهانی دوم همزمان بود و او دهمین حاکم سوریه بعد از دولت عثمانی به شمار می آید.
جِمشید گیوناشْویلی (زادهٔ ۱ مه ۱۹۳۱ میلادی، تهران - درگذشتهٔ ۲۴ ژانویه ۲۰۱۷، تفلیس) زبان شناس، ایران شناس، محقق و نویسندهٔ گرجی بود که از سال ۱۳۷۳ تا ۱۳۸۳ به عنوان نخستین سفیر گرجستان در ایران، فعالیت داشت. او فارغ التحصیل رشتهٔ ایران شناسی از دانشگاه تفلیس در مقطع دکترا بود. این پژوهشگر گرجی تلاش های فراوانی در جهت تعمیق روابط ایران و گرجستان به ویژه از منظر فرهنگی و علمی داشت و بیش از ۲۰۰ اثر علمی به زبان های گرجی، فارسی، انگلیسی و روسی منتشر کرد. وی همچنین در سال ۲۰۱۰ موفق به دریافت جایزهٔ جهانی کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شد. زندگی نامه. پدر جمشید گیوناشویلی یک مهندس گرجی به نام «شالوا (شالیکو) گیوناشویلی» (۱۹۰۸–۱۹۸۱) فرزند نهم یک کشیش ارتدکس بود و برادر بزرگترش (عموی جمشید گیوناشویلی) پزشکی سرشناس بود که از سوی دولت شوروی «دشمن خلق» نام گرفته و در سال ۱۹۲۴ اعدام شده بود. هرچند فعالیت های شالوا گیوناشویلی بار سیاسی نداشت، اما در شرایط اجتماعی و سیاسی وقت گرجستان تحت نفوذ شوروی (حدود سال های ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۰)، فضای حسن نیتی برای کسی که پدرش یک کشیش ارتدکس، و برادرش از سوی دولت «دشمن خلق» نام گرفته و اعدام شده
است، وجود نداشت؛ بنابراین شالوا گیوناشویلی وادار به مهاجرت از گرجستان شد. در سال ۱۹۲۹ همراه با خانواده اش به ایران مهاجرت نمود و دو سال بعد یعنی در سال ۱۹۳۱، جمشید گیوناشویلی در تهران به دنیا آمد. خانوادهٔ گیوناشویلی تا سال ۱۹۴۷ در ایران بودند و پدر جمشید گیوناشویلی به عنوان یک مهندس، در احداث راه آهن سراسری ایران (خرم آباد-اندیمشک، اراک-قم، سمنان-شاهرود) مشارکت داشت. خانوادهٔ گیوناشویلی در سال ۱۹۴۷ به گرجستان بازگشتند و چهار سال بعد یعنی در سال ۱۹۵۱ به قزاقستان تبعید شدند. جمشید گیوناشویلی از سال ۱۹۵۶ فعالیت دانشگاهی خود را در زمینهٔ ی مطالعات ایران شناسی در دانشگاه دولتی تاشکند شروع کرده و از سال ۱۹۵۸ در دانشگاه دولتی تفلیس و آکادمی ملی علوم گرجستان ادامه داد و بیش از پنجاه سال از زندگی خود را صرف مطالعه، تحقیق و پژوهش نمود. از جمشید گیوناشویلی بیش از دویست اثر علمی-پژوهشی به زبان های گرجی، فارسی، روسی و انگلیسی و … چاپ و منتشر شده است. در سال ۲۰۱۰، طی هفدهمین دورهٔ جایزه جهانی کتاب سال، ریاست جمهوری اسلامی ایران، با اهداء لوح تقدیر و اعطاء مهم ترین جایزهٔ ادبی جمهوری اسلامی ایران، رسماً از تلاش های جمشید
گیوناشویلی قدردانی شد. پروفسور تاماز گامقرلیدزه، رئیس آکادمی ملی علوم گرجستان در مورد جمشید گیوناشویلی که به مدت ۱۰ سال (از ۱۳۷۳ تا ۱۳۸۳ شمسی) سمت اولین سفیر گرجستان در ایران را بر عهده داشت می گوید: «دکتر جمشید، نه فقط یک ایران شناس و محقق، بلکه یک دیپلمات حرفه ای نیز می باشد. وی در دوره ای نسبتاً طولانی که به عنوان سفیر گرجستان در ایران حضور داشت، نقش مؤثر و ارزنده ای را در برقراری و تعمیق روابط حسنه بین دو کشور ایران و گرجستان ایفا کرد.»
ملیسا هاتچیسون (متولد ۲۴ اکتبر ۱۹۷۵)؛ صداپیشه آمریکایی است که برای صداپیشگی او به عنوان کلمنتاین در مرده راه رونده شناخته شده است. او برای این نقش جایزه "بهترین اجرا توسط زن" از جوایز بازی های ویدئویی اسپایک در سال ۲۰۱۳ دریافت کرد. فیلم شناسی. بازی های ویدئویی. ! سال ! نام ! نقش
سنجاب نما نام یک گونه از بالاخانواده مگالوساروید است.
آلوارزخزندگان نام یک تیره از راسته خزنده کفلان است.
طوطی خزندگان نام یک تیره از راسته پرنده کفلان است.
شاخ چهره آسیایی نام یک سرده از زیرراسته شاخ چهره سانان است.
نیکی رپ (متولد ۴ سپتامبر ۱۹۷۲)؛ صداپیشه آمریکایی است که بیشتر برای صداپیشگی او به عنوان لی لی در مرده راه رونده و سری بازی های سیمز شناخته شده است.
واسپاری یا لیزینگ گونه ای اجاره اعتباری است. یعنی مجموعه ای از فعالیت های اعتباری تخصصی از گونه اجاره، که طی قراردادی میان دو یا چند شخص حقیقی یا شخص حقوقی (شرکت و سازمان)، بهره برداری از یک کالا یا منفعت کالای سرمایه ای (یا کالای مصرفی) با دوام، واگذار می شود.
‏š یا "S ِ هفتک دار" نویسه وارهای است که از آن برای نشان دادن آوای ش استفاده می شود. برابر آن در الفبای آوانگاری بین المللی ʃ می باشد. پیشینه و کاربردها. پیشینهٔ استفاده از این حرف به سدهٔ پانزدهم میلادی باز می گردد که یان هوس آن را برای الفبای چک طرح ریخت. سپس در الفبای کروات از آن بهره گرفته شد و آنگاه به تدریج در الفباهای بوسنیایی، وپس، مونه نگروئی، مقدونی، لیتوانیایی، سربی، زبان های سامی، کارلیایی، اسلوونیایی، سربی، اسلواک، استونیایی، لتونیایی و صورت هایی از بلغاری مورد استفاده قرارگرفت. š در الفباهای استونیایی در وام واژگان دیده می شود. گاه در زمان تایپ کردن، هنگامی که ابزار نگارش š فراهم نباشد، به جای آن از sh بهره می برند. برخی از زبان های بومی قاره آمریکا مانند زبان کری و زبان شاینی نیز از این نویسه بهره می برند. همچنین برای نگارش برخی زبان های آفریقایی مانند سوتوی شمالی و سونگای نیز از š استفاده می کنند. منابع. Wikipedia contributors, "Š," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Š&amp;oldid=608903571 (accessed June 24, 2014).
لیزینگ مالی، یا لیزینگ سرمایه، گونه ای لیزینگ است، که به اجاره کننده، حق استفاده از کالا را می دهد و در پایان مدت قرارداد، عنوان (لقب) مالکیت کالا را، با قیمتی نمادین و از پیش تعیین شده، به اجاره کننده منتقل می کند. مدت زمان قرارداد در لیزینگ مالی، در برگیرنده بخش اعظم زمان عمر مفید (اقتصادی) کالا می شود و قراردادها به لحاظ ماهیتی، قابل فسخ نیستند. به عبارت دیگر، حتی اگر اجاره کننده، خواهان استفاده از کالا در خلال زمان مورد توافق نیز نباشد، می بایست اجاره بهای لیزینگ از پیش تعیین شده را بپردازد. در لیزینگ مالی، اجاره کننده، مدل و سایر مشخصات کالا را تعیین می کند و با عرضه کننده بر سر قیمت، مدت زمان پرداخت و شرایط تحویل، به مذاکره می پردازد. در مرحله (وضعیت) خرید کالا، اجاره دهنده موارد مربوط به تأمین مالی را در چارچوب قرارداد با اجاره کننده تنظیم می کند. از آنجا که در پایان قرارداد، کالا توسط اجاره کننده با قیمتی نمادین خریداری می شود، اجاره بهای محاسبه شده در لیزینگ مالی، شامل هزینه های زمان خرید تجهیزات و همچنین هزینه های مالی حین قرارداد است. در اجرای لیزینگ مالی، هزینه های استفاده از وسایل و تجهیزات، مانن
د: نگهداری، تعمیر و بیمه، توسط اجاره کننده پرداخت می شود. در لیزینگ مالی، ارزش فعلی خالص مجموع اجاره بهای پرداختی، بزرگتر از قیمت تجهیزات است. به عبارت دیگر، پیش بینی شده که ارزش پسماند، با مبلغی نمادین، توسط اجاره کننده، در پایان زمان قرارداد پرداخت شود = اجاره = اجاره یک توافق نامهٔ قراردادی است که در آن استفاده کننده (مستأجر) در ازای پرداخت مبلغی به مالک (موجر)، حق استفاده از یک دارایی را برای مدت معین به دست می آورد. دارایی هایی مانند املاک، ساختمان ها، وسایل نقلیه و تجهیزات صنعتی یا تجاری می توانند موضوع قرارداد اجاره باشند. تعریف. قرارداد اجاره توافقی میان دو طرف، یعنی موجر (مالک دارایی) و مستأجر (استفاده کننده از دارایی)، است. مستأجر با پرداخت مبالغی منظم که معمولاً به صورت ماهیانه یا دوره ای انجام می شود، حق استفاده از دارایی را به دست می آورد. این قرارداد معمولاً شامل شرایطی مشخص دربارهٔ نحوهٔ استفاده، مدت قرارداد، تمدید، فسخ و مسئولیت ها می باشد. انواع اجاره. اصطلاح «اجاره» ممکن است به دو نوع کلی اشاره داشته باشد: اجاره دارایی های ملموس. در این نوع، دارایی هایی مانند زمین، ساختمان، خودرو یا کالاهای
فیزیکی، توسط مالک به شخص دیگری برای استفاده موقت واگذار می شود. در زبان فارسی، واژهٔ «اجاره دادن» ممکن است به هر دو مفهوم اجاره دادن یا اجاره گرفتن اشاره داشته باشد. اجاره دارایی های ناملموس. در برخی موارد، اجاره می تواند به دارایی های ناملموسی همچون نرم افزارهای رایانه ای یا فرکانس های رادیویی نیز اطلاق شود. در این حالت، اجاره ممکن است مشابه با «مجوز استفاده» تلقی شود، اما با شرایط متفاوت حقوقی. اجاره های دوره ای. یکی از اشکال رایج اجاره، «قرارداد اجاره دوره ای» (مانند اجاره ماهانه) است که در بسیاری از کشورها، از جمله برخی ایالت های ایالات متحده، کاربرد دارد. عناصر رایج قرارداد اجاره. قراردادهای اجاره ممکن است بسته به حوزهٔ قضایی، نوع دارایی، و اقامتگاه طرفین، شامل بندهایی ویژه باشند. با این حال، برخی عناصر معمول در اکثر قراردادهای اجاره عبارت اند از: وضعیت حقوقی. در بیشتر کشورها، قرارداد اجاره یک سند حقوقی محسوب می شود و اجرای آن بر اساس قوانین قراردادها انجام می پذیرد. در برخی کشورها، مانند ایالات متحده، اجاره به عنوان نوعی انتقال حقوق تصرف در املاک نیز در نظر گرفته می شود که ممکن است ویژگی هایی شبیه به سن
د مالکیت داشته باشد. دارایی های قابل اجاره. تقریباً همهٔ انواع دارایی ها، چه منقول (مانند خودرو، مبلمان و تجهیزات) و چه غیرمنقول (مانند زمین، آپارتمان و املاک تجاری) می توانند مشمول قرارداد اجاره قرار گیرند. موجر از طریق این قرارداد، حق استفادهٔ موقت از دارایی را به مستأجر واگذار می کند.
لئوپولد فیگل (؛ ۲ اکتبر ۱۹۰۲ – ۹ مه ۱۹۶۵) یک سیاست مدار اهل اتریش بود. وی عضو حزب خلق اتریش بود.
کارل رنر (; زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل اتریش بود. او اغلب به عنوان «پدر جمهوری ها» شناخته می شود، زیرا او رهبری اولین دولت جمهوری آلمان-اتریش و جمهوری نخست اتریش را در سال های ۱۹۱۹ و ۱۹۲۰ بر عهده داشت و بار دیگر پس از سقوط آلمان نازی در سال ۱۹۴۵، در تأسیس جمهوری دوم کنونی نقش تعیین کننده ای داشت و اولین رئیس جمهور آن پس از جنگ جهانی دوم شد.
Ŝ، ŝ یا S ِ هشتک دار یا S ِ کلاهک دار یک همخوان در الفبای اسپرانتو و نمایندهٔ آوای ش است. Ŝ بیست وسومین حرف الفبای اسپرانتو است. گاه در زمان فراهم نبودن ابزار نگارش این حرف از ترکیب sh یا sx بهره برده می شود. مانند واژهٔ poŝto به معنی پُست که به صورت های poshto و posxto نیز می تواند نوشته شود. در کلمات اسپرانتو که از فارسی اخذ شده اند نیز از این حرف استفاده شده است، مانند derviŝo به معنای درویش. برای نویسه گردانی حرف سیریلیک Щ به لاتین نیز از Ŝ استفاده می کنند. منابع. Wikipedia contributors, "Ŝ," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ŝ&amp;oldid=613055359 (accessed June 24, 2014).
انگلبرت دلفوس (؛ – ) یک سیاست مدار اهل اتریش بود. او یک مأمور سابق جنبش سوسیال مادری و مسیحی اتریش بود. او چندین سال به عنوان وزیر جنگل و کشاورزی خدمت کرد و در سال ۱۹۳۲ در اوج بحران دولت محافظه کار به سمت صدر اعظمی جمهوری اول اتریش رسید. در اوایل سال ۱۹۳۳، او مجلس را تعطیل کرد، فعالیت حزب نازی اتریش را ممنوع کرد و قدرت دیکتاتوری را در پیش گرفت. او در فوریه سال ۱۹۳۴ حزب سوسیال دموکرات اتریش را سرکوب کرد و حزب فاشیستی اتریش را به قدرت رساند. دلفوس به عنوان بخشی از تلاش کودتای ناکام توسط عوامل نازی در سال ۱۹۳۴ ترور شد. جانشین او شوشنیگ، رژیم را تا زمان پیوستن اتریش به آلمان نازی در سال ۱۹۳۸، حفظ کرد. صدر اعظم اتریش. در تاریخ ۱۰ مه ۱۹۳۲، دلفوس ۳۹ ساله با تنها یک سال تجربه در دولت فدرال، توسط رئیس جمهور ولیهام میکلاس به عنوان کاندیدای صدر اعظمی از طرف حزب اجتماعی مسیحی، اعلام شد. دلفوس حاضر به پاسخ نشد، به جای آن به صرف شب در کلیسای مورد علاقه خود پرداخت. اما با اسرار زیاد از طرف رئیس جمهور او این پیشنهاد را قبول کرد. دلفوس در تاریخ ۲۰ مه ۱۹۳۲ به عنوان صدر اعظم اتریش سوگند یاد کرد. او اقدامات فوری برای مقابله با م
شکلات رکود بزرگ انجام داد. بخش عمده صنعت امپراتوری اتریش-مجارستان در مناطقی که پس از جنگ جهانی اول به عنوان بخشی از چکسلواکی و یوگسلاوی به دلیل پیمان سن ژرمن به وجود آمد، قرار داشت. پس از جنگ اتریش به همین علت از لحاظ اقتصادی محروم بود. دلفوس و دیکتاتوری بر اتریش. در مارس ۱۹۳۳، بحث بر سر ناسازگاری در روند رای گیری رخ داد. کارل رنر رئیس سوسیال دموکرات شورای ملی (پارلمانی که وظیفه نظارت بر نهاد ها و مسئولان دولت را بر عهده داشت) استعفا داد تا بتواند به عنوان عضو پارلمان رای بدهد. در نتیجه، دو معاون رئیس مجلس، متعلق به احزاب دیگر، نیز استعفا دادند و توانستند رای بدهند. پارلمان بدون یک رئیس نمی توانست جلسه رای گیری را به پایان برساند. دلفوس سه استعفا را به عنوان بهانه ای اعلام کرد که شورای ملی بی کفایت است و وجود آن در نظام حکومتی اتریش لازم نیست. وی به رئیس جمهور ویلهلم میکلاس توصیه کرد حکم رئیس شورای ملی شدن دلفوس را اعلام کند. هنگامی که شورای ملی می خواست روزهای پس از استعفای سه رئیس مجلس را دوباره به دست آورد، دلفوس وارد مجلس شد و دموکراسی را در اتریش از بین برد. از آن زمان به بعد، او به عنوان دیکتاتور با حکم
اضطراری با قدرت مطلق اتریش را اداره می کرد. دلفوس نگران بود که آدولف هیتلر، رهبر حزب ملی سوسیالیست آلمان، که در سال ۱۹۳۳ تبدیل به سرپرست آلمان شد، دست به حمایت سوسیالیست های ملی اتریش بزند تا از طریق آنها بر اتریش سلطه یابد بنابراین فعالیت نازی های اتریش را ممنوع اعلام کرد. دلفوس همچنین فعالیت کمونیست ها در اتریش را در تاریخ ۲۶ مه ۱۹۳۳ ممنوع کرد. بدین ترتیب تنها حزب فعالی که در اتریش باقی می ماند حزب وطن پرستان (حزب فاشیستی اتریش) بود. نزدیک شدن روابط رم با وین. با قدرت گرفتن فاشیست در اتریش به وسیله دلفوس روابط ایتالیا با اتریش به شکل قابل توجهی بهبود یافت. در اوت ۱۹۳۳، رژیم بنیتو موسولینی تضمین استقلال اتریش را صادر کرد. موسولینی علاقه مند بود در اتریش یک منطقه بافر را در برابر آلمان نازی تشکیل دهد. دلفوس همیشه بر شباهت رژیم های هیتلر در آلمان و یوزف استالین در اتحاد جماهیر شوروی تأکید کرد و معتقد بود که آسترو فاشیسم و ​​فاشیسم ایتالیایی می تواند با سوسیالیسم و ​​کمونیسم ملی تطاقی در اروپا مقابله کند. جنگ داخلی اتریش. در فوریه ۱۹۳۴ دلفوس به نیروهای امنیتی دستور داد تا سوسیال دموکراتها را دستگیر کنند. پس از
آنکه دیکتاتوری دلفوس اقدامات علیه سوسیال دموکرات های شناخته شده را انجام داد، سوسیال دموکرات ها خواستار مقاومت در سطح کشور علیه دولت شدند. یک جنگ داخلی آغاز شد که شانزده روز، از ۱۲ تا ۲۷ فوریه ادامه داشت. مبارزه شدید در درجه اول در شرق اتریش، به ویژه در خیابان های برخی از ولسوالی های بیرونی وین، که در آن ساختمان های بزرگ کارکنان شهری مانند قلمرو واقع شده بود، و در مناطق صنعتی شمال استان شریف، وجود داشت. مقاومت سوسیال دموکرات ها توسط نیروهای پلیس و نظامی سرکوب شد. فعالیت سوسیال دموکرات ها غیرقانونی اعلام شد و رهبران آنها زندانی شدند یا به خارج از کشور فرار کردند. قانون اساسی جدید. دلفوس جلسه پارلمان را فقط با اعضای حزب خود در آوریل ۱۹۳۴ تشکیل داد تا قانون اساسی جدید خود را تصویب کند. قانون اساسی جدید در تاریخ ۱ مه ۱۹۳۴ تأسیس شد و آخرین بقایای دموکراسی و سیستم جمهوری اول اتریش را از بین برد. سپس او دولت جدیدی به نام دولت فدرال اتریش تشکیل داد. قتل. دلفوس در روز ۲۵ ژوئیه ۱۹۳۴ توسط ده ناسیونال اتریشی (پل هادل، فرانتس هولزوبر، اتو پلانتا و دیگران) در یک کودتای نافرجام ترور شد. جانشین او کورت شوشنیگ از موسلینی درخ
واست کمک کرد تا اگر هیتلر تصمیم به تصرف نظامی اتریش کرد به اتریش کمک کند. از این رو موسولینی بخشی از ارتش ایتالیا را در مرز اتریش بسیج کرد تا در صورت حمله نظامی آلمان به اتریش از اتریش دفاع کنند. او همچنین هیتلر را تهدید کرد که در صورت حمله به اتریش از راه نظامی با آلمان درگیر می شود. سپس او به جهان اعلام کرد: «استقلال اتریش، یک اصل است که توسط ایتالیا دفاع شده و حتی بیشتر از آن دفاع خواهد شد». ترور دلفوس با قیام در بسیاری از مناطق اتریش همراه بود، که باعث مرگ و میر بسیاری از مردم شد. در کارینتی، یک گروه بزرگ نازی اتریش سعی داشتند قدرت را در دست بگیرند، اما توسط واحدهای ایتالیایی در نزدیکی آن منطقه، دستگیر شدند. در ابتدا هیتلر به تصرف اتریش جلب شد، اما واکنش ایتالیا او را شگفت زده کرد. هیتلر متقاعد شد که نمی تواند با قدرت های غربی اروپایی مواجه شود و او رسماً مسئولیت قتل دلفوس را رد کرد و پشیمانی خود را نسبت به قتل نخست وزیر اتریش اعلام کرد. نازی ها در وین، پس از اعلام ساختن یک دولت جدید تحت ناسیونالی اتریشی، آنتون رینتلن که قبلاً توسط دلفوس زندانی شده بود، را به عنوان رهبر نازی ها در اتریش و صدر اعظم جدید ات
ریش انتخاب کردند و به مجلس ملی اتریش رفتند تا ضمن تشکیل دولت جدید آنتون رینتلن را به عنوان صدر اعظم جدید به مردم معرفی کنند اما پس از تهدیدات ارتش اتریش به منظور تخریب مجلس با استفاده از دینامیت تسلیم شدند و سپس مورد محاکمه و اعدام قرار گرفتند و بدین ترتیب کورت شوشنیگ در ۲۹ ژوئیه سال ۱۹۳۴ به صدر اعظمی اتریش رسید. از جمعیت ۶٫۵ میلیون نفری اتریش، حدود ۵۰۰٬۰۰۰ اتریشی در دفن دلفوس در وین حضور داشتند. او در قبرستان هیتزینگ در وین در کنار همسرش آلوین دولفوس و دو فرزندش، اوا و هارنل، که در زمان ترور او در ایتالیا به عنوان مهمانان موسولینی بودند و به دست نازی های ایتالیا به قتل رسیدند دفن شد. طبق گفته همراهان موسلینی، او بسیار برای دلفوس که همپیمان موسلینی بود، اشک ریخت.
فرانتس یوناس (; زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل اتریش بود. وی از سال ۱۹۶۵ تا زمان مرگ رئیس جمهور اتریش بود. فرانتس یوناس در ۲۴ آوریل ۱۹۷۴ در سن ۷۴ سالگی درگذشت.
لیزینگ عملیاتی، نوعی لیزینگ است، که در آن، وسایل و تجهیزات توسط لیزکنندگان (اجاره کنندگان) تنها به منظور استفاده از آن ها اجاره می شود؛ بدون این که هدف کسب مالکیت آن ها در میان باشد. در لیزینگ عملیاتی مدت زمان مورد توافق، کوتاه تر از عمر مفید محصول است و این امکان وجود دارد، که تجهیزات و وسایل یاد شده یک بار یا بیشتر به اجاره کنندگان متفاوت اجاره داده شوند. قرارداد لیزینگ می تواند توسط اجاره کننده خاتمه یابد؛ مشروط بر آن که مدت زمان آن در قرارداد تعیین شده باشد. در لیزینگ عملیاتی ارزش خالص فعلی مجموع اجاره بها، از قیمت جاری تجهیزات کمتر است. در پایان مدت قرارداد، اجاره کننده می تواند تجهیزات را به اجاره دهنده بازگرداند، قرارداد را تجدید یا از تجهیزاتی با مدل بالاتر استفاده کند. در لیزینگ عملیاتی هزینه هایی همچون نگهداری، تعمیر و بیمه توسط اجاره دهنده پرداخت خواهد شد، که قسمتی از آن ها می تواند در اجاره بها گنجانده و به صورت پرداخت های ماهانه منعکس شود. اجاره دهنده از قبل قیمت پایه فروش یا اجاره دوباره کالا را با توجه به میزان فرسودگی تکنیکی تجهیزات، در پایان دوره تخمین می زند و اجاره بها را براساس آن تعیین می
کند. لیزینگ عملیاتی معمولاً در بازارهایی به کار می رود که در آن ها فرایند توسعه تکمیل شده است و اجاره دهندگان در زمینه معاملات گروه ویژه ای از تجهیزات تخصص پیدا کرده اند. لیزینگ عملیاتی برای تأمین مالی تجهیزات واجد تغییرات تکنولوژیکی سریع، خودروهای تجاری با عمر مفید کوتاه، تجهیزات کارخانه ای، ماشین آلات معادن یا وسایل حمل ونقل هوایی به طور گسترده به کار گرفته می شود.
برونو کرایسکی (; زاده – درگذشته ) سیاست مدار اهل اتریش و صدراعظم آن کشور از ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۳ بود. وی از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۶ به عنوان وزیر امور خارجه خدمت کرد او احتمالاً موفقترین رهبر سوسیالیستی اتریش و شخصیتی است که یک کشور کوچک بی طرف را به یک نقش عمده اخلاقی و سیاسی در صحنه جهانی ارتقا داده است.
یوهان نستروی (؛ – ) یک نمایش نامه نویس اهل اتریش بود.
کولُمان موزا (؛ تلفظ آلمانی: [ˈko:loman ˈmo:zɐ]؛ – ) نقاش، گرافیست و هنرمند اتریشی بود که تأثیر قابل توجهی بر هنر گرافیک قرن بیستم گذاشت و یکی از هنرمندان پیشرو در انجمن جدایی وین و از بنیانگذاران کارگاه های وین بود. موزا تعداد زیادی آثار هنری شامل نقاشی، کارهای گرافیکی، تمبر، تصاویر برای نشریات، طراحی مُد، پنجره های شیشه رنگی، چینی آلات و سرامیک، جواهرات و مبلمان طراحی کرده است. زندگی. کولُمان موزا در سی مارس ۱۸۶۸ در وین به دنیا آمد. او فرزند یوزف موزا مدیر مدرسهٔ ترزانیوم در وین و همسر او ترزیا بود. پس از اتمام دورهٔ ابتدایی در مدرسهٔ هاندلز، تحصیلات هنری خود را از سال ۱۸۸۶ در آکادمی هنرهای زیبا وین آغاز کرد و سپس از سال ۱۸۹۳ در دانشگاه هنرهای کاربردی وین که خود از سال ۱۸۹۹ در آن به تدریس مشغول شد، دنبال کرد. پس از مرگ پدرش در ۱۸۸۸ برای تأمین هزینهٔ تحصیلش تعداد زیادی تصویرگری برای نشریه های هنری مانند نشریهٔ مُد وین انجام داد. موزا از سال ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۷ عضو کلوپ «هفت» بود که بعداً جدایی وین از آن به وجود آمد. او در آماده سازی حدود صد و چهل تصویر برای نشریهٔ این انجمن به نام لاتینی Ver Sacrum به معنی بهار مقد
س مشارکت داشت و طراحی و سازماندهی نمایشگاه های انجمن را نیز تا حد زیادی به عهده گرفت. در همین زمان موزا خود نیز مشغول انجام دادن کارهای هنری دستی بود. در سالهای ۱۸۹۷ و پس از آن موزا به شهرهای مختلفی از جمله مونیخ، درسدن، لایپزیگ، پاریس، پراگ و برلین سفر کرد. در ۱۹۰۰ در نمایشگاه بین المللی پاریس شرکت کرد و در ۱۹۰۱ از کارخانه های شیشه گری بوهِمی (در جمهوری چک کنونی) دیدن کرد. در ۱۹۰۲ موزا به همراه مادر و خواهرش به آپارتمان و آتلیه ای که یوزف هافمن یکی از همدوره ای هایش بر یکی از تپه های شمال وین ساخته بود و کارل مول نقاش اتریشی در آن زندگی می کرد نقل مکان کرد و آپارتمان را با مبلمانی که خودش طراحی کرده بود تجهیز کرد. در ۱۹۰۳ یوزف هافمن به همراه کولُمان موزا و فریتز وِرندورفر کارگاه­های وین را پایه گذاری کردند. هدف از ایجاد این کارگاه ها ترویج هنر و صنایع دستی در برابر تولیدات صنعتی بود. در این کارگاه ها لوازم خانگی مانند وسایل آشپزخانه، اشیای نقره، شیشه آلات، فرش و منسوجات با رویکرد زیبا و کاربردی بودن طراحی و تولید شد. نخستین نمایشگاه تولیدات این کارگاه ها در سپتامبر ۱۹۰۴ در برلین برگزار شد که از سوی کولُمان م
وزا طراحی شده بود.&lt;br&gt; در این سال او همچنین موزائیک های محراب و پنجره های شیشه رنگی کلیسای سنت لئوپولد (Kirche am Steinhof) در وین را طراحی کرد که از بناهای برجستهٔ سبک هنر نو به شمار میرود و توسط اوتو واگنر معمار نامدار اتریشی طراحی شده است. در سال ۱۹۰۵ موزا همراه با گروه گوستاو کلیمت جدایی وین را ترک کردند. &lt;br&gt; در همین سال او با دیتا ماوتنِر مارک­هوف هنرمند گرافیست و دختر صنعتگری ثروتمند ازدواج کرد و به دلیل این ازدواج موزا مذهب خود را نیز تغییر داد. آنها به آپارتمانی در باغ قصر ماوتنر مارکهوف نقل مکان کردند که آنجا را نیز با مبلمانی که خود طراحی کرده بود، آراست. یک سال بعد نخستین پسرشان کارل به دنیا آمد. پسر دوم آنها نیز در ۱۹۰۹ به دنیا آمد که در شانزده سالگی درگذشت. کولُمان موزا کارگاه­های وین را نیز به دلیل اختلاف با ورندورفر در ۱۹۰۷ ترک کرد و از این زمان به بعد بیشتر وقت خود را صرف نقاشی کرد. در فاصلهٔ سال های ۱۹۰۸ و ۱۹۱۶ در نمایشگاه های مختلفی از جمله نمایشگاه هنر وین و نمایشگاه بین المللی هنر در وین، همچنین نمایشگاه های دیگری در آلمان و ایتالیا شرکت کرد. در ۱۹۱۱ موزا تنها نمایشگاه انفرادی
خود را نیز در وین برگزار کرد. در ۱۹۱۶ موزا دریافت که به سرطان حنجره دچار شده است و دو سال بعد از دنیا رفت. خیابانی در منطقهٔ ۲۲ وین به نام او نامگذاری شده است. همچنین در ۱۹۸۹ سکهٔ یادبودی از نقره با تصویر چهرهٔ او بر یک روی آن و تصویر پنجرهٔ شیشه رنگی که موزا برای ساختمان انجمن جدایی طراحی کرده بود بر روی دیگرش ضرب شد. سبک و آثار. کولمان موزا یکی از هنرمندان مطرح وین در آغاز قرن بیستم بود. او را میتوان از جمله نمایندگان برجستهٔ هنر نو به شمار آورد. موزا مدتی نیز به سبک امپرسیونیسم گرایش یافت و پس از آن کاملاً تحت تأثیر فردیناند هودلر نقاش بزرگ سوییسی قرار گرفت. او به ویژه در زمینهٔ صنایع دستی فعال بود. بزرگترین مجموعه از کارهای دستی و نقاشیهای او در موزهٔ لئوپولد وین در نمایشگاه دایمی «وین ۱۹۰۰» در معرض دید عموم قرار دارد.
هوگو لورنز آگوست هافمن فون هوفمنستال (آلمانی: Hugo von Hofmannsthal؛ – ) شاعر، نمایش نامه نویس و زمان نویس اهل اتریش در اواخر دوره نمادگرایی (سمبولیسم) بود. هوفمنستال از اعضای مؤسس جشنواره سالزبورگ بود که هر ساله با اجرای موسیقی و نمایش در شهر سالزبورگ، زادگاه موتزارت برگزار می شود. هوفمنستال با ریشارد اشتراوس نیز همکاری داشت.
ورنر فایمان (؛ زادهٔ ) از سال ۲۰۰۸ تا سال ۲۰۱۶ صدراعظم اتریش بود. او در دانشگاه وین ثبت نام کرد ولی پس از شرکت در فقط یک جلسه کلاس ترک تحصیل کرد. او پس از آن بعنوان رانندهٔ تاکسی کار می کرد.
آدولف شرف (؛ – ) یک سیاست مدار و وکیل اهل اتریش بود. وی از سال ۱۹۵۷ تا زمان مرگ رئیس جمهور اتریش بود. آدولف شرف در ۲۸ فوریه ۱۹۶۵ در سن ۷۴ سالگی درگذشت.
یولیوس واگنر-یاورگ (؛ – ) دانشمند در زمینه پزشکی اهل اتریشی بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شده است. او در سال 1927برنده جایزه نوبل شد به خاطر کشف درمان سایکوز سیفلیتیک با تلقیح مالاریا به بدن . در زمان ناسیونال سوسیالیسم پس از پیوست اتریش به آلمان در سال ۱۹۳۸(آنشلوس) وی به شدت تحت تاثیر آدولف هیتلر پیشوای آلمان قرار گرفت و از وی و اندیشه های بهنژادی مردم ژرمنی(آلمانی ها، انگلیسی ها و ...) پشتیبانی کرد. اون از جمله کسانی بود که در سال ۱۹۳۵ پیش از پیوستن آلمان به اتریش از پاکسازی و عقیم سازی نژادی پشتیبانی می نمود.
یوزف روت (; زاده – درگذشته ) یک نویسنده و روزنامه نگار اتریشی بود که بیشتر بخاطر حماسه خانوادگی "مارش رادتسکی"(۱۹۳۲) راجع به انحطاط و سقوط امپراتوری اتریش مجارستان، رمانش در مورد زندگی یک یهودی، "ایوب"(۱۹۳۰)، و مقاله اصلیش "یهودیان سرگردان"(۱۹۲۷) که گزارش تکه تکه ایست از مهاجرت یهودیان از شرق به غرب اروپا در پیامد جنگ جهانی اول و انقلاب روسیه شناخته شده است. در قرن بیست و یکم انتشار کتاب "مارش رادتسکی" و مجموعه ای از آثار روزنامه نگاریش در پاریس و برلین به انگلیسی علاقه مندی به روت را مجدداً احیا کرد. زندگی. روت در ۱۸۹۴ در شهر برودی گالیسیا متولد شد در حال حاضر گالیسی بخشی از اوکراین و جنوب لهستان است، ولی از قرن هجدهم این سرزمین بخشی از امپراتوری اتریش مجارستان بود و با عنوان کرونلند شهرت داشت. همان گونه که نویسنده در رمان "نسل بر باد رفته" اشاره می کند، او پدر نداشته است. ظاهراً پدرش مادر او را ترک می کند و هرگز به دیدار دوبارهٔ آنان نمی آید. او تحصیلات ابتدایی و دبیرستان خود را از ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۳ در همین شهر گذراند و در ۱۹۱۳ به وین رفت و در دانشگاه زبان و ادبیات آلمانی به تحصیل پرداخت. او دو سال بعد نخستین مج