Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یوست.وی در سال ۱۳۹۲ برای پست دریافت کننده قدرتی با پیکان تهران قرارداد بست و پیراهن شمارهٔ ۹ این تیم را بر تن کرد.معنوی نژاد با حضور در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا مؤثر در راهییابی ایران به مسابقات قهرمانی جهان بود. در پایان مسابقات جواد معنوی نژاد توانست عنوان MVP بازیکن آسیا را از آن خود کند. در فصل بعد لیگ برتر والیبال ایران معنوی نژاد با قهرمانی پیکان اولین قهرمانی خود را به دست آورد. اسلوبودان کواچ در دومین سال سرمربی گری تیم ملی ایران، محمدجواد معنوی نژاد را به اردوی تیم ملی دعوت کرد. از سوی دیگر پیمان اکبری هم وی را برای تیم امید می خواست. به این ترتیب معنوی نژاد صبح ها با یک تیم و عصرها با تیم دیگر تمرین می کرد.او به همراه تیم ملی امید ایران در مسابقات چهارجانبه آسیا شرکت کرد و پس از تیم ملی در جایگاه دوم ایستاد ولی عنوان قهرمانی را به دست آورد. محمدجواد معنوی نژاد در اولین مسابقه برابر آمریکا برای تیم ملی ایران در لیگ جهانی ۲۰۱۵ به زمین رفت. اولین بازی قابل توجه او با تیم ملی در لیگ جهانی برابر لهستان بود. در لیگ برتر والیبال ایران فصل بعد وی به مشهد رفت تا پیراهن ثامن الحجج خراسان را بر تن کند، ولی
با شکایت باشگاه پیکان به تهران فراخوانده شد. پیکان مدعی بود که او با این باشگاه قرارداد دارد و باید به آن پایبند باشد؛ به این ترتیب او بار دیگر پیراهن تیم پیکان تهران را پوشید.معنوی نژاد برای لیگ جهانی ۲۰۱۷ توسط ایگور کولاکویچ به تیم ملی دعوت شد و در مقابل آرژانتین و لهستان بازی کرد .معنوی نژاد در همین سال با درخواست نیکولا گربیچ از مسئولان باشگاه ورونا برای جذب وی با قراردادی یک ساله به باشگاه بلو والی ورونا در سری آ ایتالیا پیوست.در سال ١٣٩٨ معنوی نژاد پس از دوسال بازی در ورونا ایتالیا از این تیم جدا شد و برخلاف پیشنهاد هایی که از ترکیه و لهستان داشت،هنوز تیم خود را انتخاب نکرده و به احتمال زیاد امسال را در ایران توپ بزندمعنوى نژاد در فصل ١٣٩٨-١٣٩٩ در تیم سایپا توپ زد و توانست مقام دوم را با این تیم کسب کند.
متأهل... بچه دار () مجموعه کمدی بود که در بین سالهای ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۷ از شبکه فاکس پخش می شد. داستان. آل باندی فروشنده کفشهای زنانه ای است که زندگی مصیبت باری دارد. او از کار خود متنفر است. همسر او زنی تنبل و پسرش بسیار بی عرضه است (مخصوصاً در ارتباط برقرار کردن با دختران) و همچنین دختری با عقاید تیره و تار دارد. محوریت سریال بر روی این خانواده و ماجراهای جالب و خنده داری است که برایشان اتفاق می افتد.
کیتی سیگال (؛ زادهٔ ) یک خواننده، هنرپیشه، خواننده-ترانه سرا، و آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
دیوید گریسون (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
تد مک گینلی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی ای که وی در آن نقش داشته است، می توان به "پرل هاربر"، "متأهل… بچه دار"، "امید و ایمان"، "دیک"، "دکترهای جوان عاشق"، "سربازان بورلی هیلز" و "جهان وین ۲" اشاره کرد.
ساجده خیرالله طلفاح (زاده ۲۴ ژوئن ۱۹۳۷) بیوه صدام حسین رئیس جمهور سابق عراق است. حاصل ازدواج او با صدام دو پسر به نام های عدی و قصی و سه دختر به نام های رغد، رنا و حلا است. او دختر بزرگتر خیرالله طلفاح دایی صدام و از اعضا بلند پایه حزب بعث عراق است. در مستندی تحت عنوان خانه صدام، شهره آغداشلو نقش ساجده، که از نقش های اصلی مستند بود، را بازی کرد.
ژائو جینگ () (زاده ۳۱ دسامبر ۱۹۹۰) شناگر اهل کشور چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز شنا ماده ۴ × ۱۰۰ متر مختلط امدادی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ اشاره کرد.
گوانچه (Guanches یا Guanchis یا Guanchetos)، نام مردمان بومی جزایر قناری بود. اعتقاد بر این است که این مردمان در حدود ۱۰۰۰ پیش از میلاد یا پیش از آن به مجمع الجزایر نزدیک جزایر قناری مهاجرت کرده اند. امروزه همه بر این نظر متفق القول اند که این مردمان به طور کامل از بین رفته اند اما با این حال هنوز هم می توان برخی از رسم ها و سنت های آن ها (همچون زبان سیلبو گومرو در جزیرهٔ لا گومرا که در آن از سوت زدن استفاده می شود) را در میان ساکنان امروزی جزایر قناری دید. گوانچه ها تنها مردمان بومی منطقهٔ ماکرونزیا پیش از ورود اروپایی ها به این منطقه بودند. بیشتر مردمان گوانچه در نبرد با اسپانیایی ها از پای درآمدند. پیشینه. به نظر می رسد که قوم گوانچه تا سدهٔ چهاردهم میلادی (آمدن اسپانیایی ها) تنها مردمانی بودند که در تنریف زندگی می کردند. نام گوانچه به مردمان هفت جزیرهٔ جزایر قناری گفته می شد که جزیرهٔ تنریف بزرگترین آن بود. واژگان اندکی که از زبان آن ها باقی مانده چنین نشان می دهد که زبان گوانچه به زبان آمازیغی شباهت هایی داشته است. اولین منبع معتبری که از این زبان باقی مانده است را جهانگرد جنوایی، نیکولوسو دا رکو در سال
۱۳۴۱ میلادی نوشته که اعدادی را که گوانچه ها بکار می برده اند نام برده است. گزارش ادریسی. شریف ادریسی در کتاب "نزهه المشتاق" که در حدود سال ۱۱۵۰ میلادی برای راجر دوم (پادشاه سیسیل) نوشت چنین آورده که مقررین (یکی از خانواده های اندلسی در لیسبون) در یکی از سفرهای خود در اقیانوس اطلس به جزایری رسیده اند که مردمانی با موهای بور، صاف و بلند داشته اند. یکی از آن ها زبان عربی را می دانسته و آن ها را راهنمایی کرده تا بتوانند دوباره به قاره آفریقا برگردند. حمله اسپانیایی ها. اشغالگری اسپانیایی ها در سال ۱۴۰۲ میلادی با سفر ژان دو بتنکور و گادیفر دو لا سال به جزیرهٔ لانزاروته شروع شد. مردمان جزایر لانزاروته و فورتونتورا دچار قحطی بودند به همین دلیل بدون نبرد تسلیم گادیفر شدند. اما مردمان پنج جزیرهٔ دیگر از جزایر قناری در برابر اسپانیایی ها ایستادند. جزایر به ترتیب سقوط آن ها عبارتند از "ال هیرو" و "بیمباچ"، "لا گومرا"، "گران کاناریا"، "لا پالما" و در نهایت در سال ۱۴۹۶ جزیرهٔ تنریف. در اولین نبرد آسنتیو (۳۱ ماه مه ۱۴۹۴)، که "لا ماتانزا" (به معنی سلاخی) هم نامیده شده است، مردمان گوانچه توانستند اسپانیایی ها را در دره ای در
جزیرهٔ تنریف به دام بیندازند و همهٔ آن ها را به جز ۵ نفر کشتند. یکی از افرادی که زنده ماند، "آلونسو فرناندز د لوگو" بود که فرماندهٔ اسپانیایی ها در نبرد بود. لوگو توانست بعدها با متحدینی که از جنوب بدست آورد برگردد و گوانچه ها را در نبرد آگور شکست دهد. او سرانجام در سال ۱۴۹۶ میلادی در نبرد دوم آسنتیو توانست "بنتور" (جانشین بنکومو که پادشاه پیشین بخش های شمالی جزیره بود) را شکست دهد و بخش های شمالی جزیرهٔ تنریف را به اسپانیا ملحق کند. بخش بندی های سیاسی. سیستم سیاسی مردمان گوانچه در جزیره های مختلف آن فرق می کرد. مثلاً در جزیرهٔ "گران کاناریا" سیستمی یکه سالاری حکومت می کرد و در برخی دیگر حاکمان محلی در فرایندی انتخاب می شدند. در جزیرهٔ تنریف تمام زمین ها به پادشاهان محلی متعلق بودند که به افراد زیردست خود اجاره می دادند. در گران کاناریا، خودکشی را امری افتخارآمیز می دانستند و هر پادشاهی که بر سر کار می آمد می بایست یکی از افرادش خود را از صخره ای به پایین پرت کند. جزیرهٔ تنریف به نُه پادشاهی مجزا تقسیم شده بود که با نام منسیاتوس (menceyatos) شناخته می شدند و هرکدام یک شاه (Mencey) داشتند. در مراسم ها و جشن ه
ا شاه ها با یکدیگر دیدار می کردند. در هنگام حملهٔ اسپانیایی ها، آن ها به شاهان جنوبی وعدهٔ واگذاری بخش های شمالی جزیره را دادند که حاصلخیزتر بود و همین باعث شد که علیه شمالی ها به اسپانیایی ها پیوستند. پس از اینکه اسپانیایی ها بخش های شمالی تنریف را گرفتند و شاهان و مردمان آن ها را کشتند، به وعدهٔ خود وفا نکردند و به جنوبی ها هم خیانت کردند. شاهان نُه گانه جزیرهٔ تنریف در هنگام حملهٔ اسپانیایی ها چنین بودند: لباس ها و جنگ افزارها. مردمان گوانچه لباس هایی از پوست بز و بافته هایی از الیاف گیاهی با نام تامارکوس برتن می کرده اند که در مقبره هایی در تنریف نمونه هایی از آن ها کشف شده است. آن ها گردن بندها و آذین بندهایی از چوب، استخوان و صدف نیز در برمی کرده اند. جنگ افزارهای مردمان گوانچه بیشتر از موادی بود که از داخل جزیره بدست می آمد. (همچون چوب و سنگ های ابسیدین) نیزه هایی با طول یک تا دو متر، سنگ های صاف شدهٔ مدور، سپر و چماق نیز مورد استفاده بودند. در هنگام حملهٔ اروپایی ها، نجیب زادگان گران کاناریا با شمشیرهای چوبی بزرگی می جنگیدند که آن ها را مگیدو می نامیدند و گفته شده در برابر پیاده نظام و سواره نظام بسیا
ر مؤثر بوده است. در کنار این جنگ افزارها معمولاً چاقویی از سنگ ابسیدین نیز حمل می شده که تابونا نام داشته است. مومیایی ها. گمانه مومیایی عمدتاً خشک باقی مانده از اعضای مردم گنجشک بومی جزایر قناری است. مومی گانچ در طول دوران قبل از سکونت اسپانیایی این منطقه در قرن ۱۵ ساخته شد. روش های شستشو شبیه به آنهایی است که توسط مصریان باستان استفاده می شود، اما مومیایی های کمتر از گوانش به علت غارت و بی رحمی باقی می مانند. مامیزه در جزایر قناری در طول گوانچه دوره محدود به تانریف، گران کاناریا، لا گومرا، و ال هیرو بود. مومیایی ترین محافظت شده و به همین ترتیب مومیایی ترین مورد مطالعه در تانریف یافت شد.
فهرست ریشه ها، پیشوندها و پسوندها در واژه های پزشکی () شامل فهرستی از پیشوندها، پسوندها و ریشه واژه ها و اصطلاحات رایج در علوم پزشکی است. بیشتر این واژه ها از زبان های یونانی و لاتین مشتق شده اند.
بامداد خمار رمانی نوشتهٔ فتانه حاج سیدجوادی است که در سال ۱۳۷۴ منتشر شد و داستان سوزناک عشق نافرجام دختری از اعیان دورهٔ قدیم تهران به جوانی نجار از طبقهٔ پایین جامعه را روایت می کند. این کتاب یکی از پرفروش ترین رمان های معاصر ایران است و آن را نمونه ای از ادبیات عامه پسند دانسته اند. "بامداد خمار" در ده سال نخست انتشار، ۳۰۰ هزار نسخه فروش داشت و برخی از نوبت های چاپ آن با شمارگان ۱۰ تا ۱۸ هزار نسخه درخور توجه است. این رمان با بحث های داغ و نقدهای بسیار روبه رو شد. موافقان، آن را برای مقولهٔ روابط میان زنان و مردان جوان مفید دانسته یا درس عبرتی برای جوانان بی تجربه دانستند. مخالفان، آن را دفاع از اصالت و شرافت طبقات بالادست جامعه و تحقیر فرودستان دانستند. ترجمهٔ آلمانی "بامداد خمار" توسط سوزان باغستانی در آلمان با میانگین ۱۰ هزار نسخه بارها به چاپ رسیده است. همچنین ترجمهٔ انگلیسی این رمان با عنوان "The Morning After" (صبح بعد) در سال ۱۴۰۱ توسط شرکت فیروز مدیا منتشر شده است. خلاصهٔ داستان. سودابه دختر جوان تحصیل کرده و ثروتمندی است که می خواهد با مردی که با قشر خانوادگی او مناسبتی ندارد، ازدواج کند. برای جلوگی
ری از این پیوند، مادر سودابه وی را به پند گرفتن از محبوبه، عمهٔ سودابه، سفارش می کند. "بامداد خمار" داستان عبرت انگیز سیاه بختی محبوبه در زندگی با عشقش رحیم است که از همان برگ های نخست داستان آغاز می شود و همه کتاب را دربرمی گیرد. با آنکه ماجرا در روزهای نخست زمامداری رضاشاه روی می دهد، جز یکی دو مورد، همچون کشف حجاب، به دیگر جنبه های سیاسی و اجتماعی زمانه هیچ اشاره ای نمی شود. محبوبه، دختر بصیرالملک بافرهنگ و اشرافی عاشق یک شاگرد نجار می شود. خواستگارهایش را رد می کند و در برابر خانواده آنقدر مقاومت می کند تا خانواده به ازدواج او رضایت می دهد. اما خانواده او را اخراج می کند، به طوری که نه او اجازه دارد به خانواده اش سری بزند و نه در هفت سال زندگی محبوبه با رحیم، کسی از خانواده به او سری می زند.. داستان از زبان محبوبه: پدر محبوبه برایش خانه ای کوچک می خرد و دکانی نیز برای نجاری رحیم و او را به حال خود رها می کند تا دخترک پانزده ساله با عشق خود، در خانواده ای که نمی شناسد، تنها زندگی بگذراند و از خودسری خود پند بگیرد. تنها دایهٔ دختر اجازه دارد که ماهی یکبار سری به محبوبه بزند و مبلغی خرجی از سوی پدر به محبوبه
برساند که همه خرج شراب خواری و زن بارگی رحیم می شود. رحیم تهیدست بی فرهنگ نه تنها قدر این دختر بافرهنگ اشرافی را نمی داند، بلکه او را تحقیر می کند و حتی کتک می زند. مادر رحیم، اهریمنی است که زندگی زناشویی آنان را به جهنمی راستین بدل می کند و از همان آغاز در خانهٔ آنان ماندگار می شود و از آنجا که کارش بنداندازی بوده است، زبان طعنه و زخم زبان و دهان بی چاک او، تعجبی برای محبوبه باقی نمی گذارد، چراکه محبوبه این شغل را به شدت تحقیر می کند و خیلی راحت بی فرهنگی ها، دوبه هم زدن ها، آتش سوزاندن های مادرشوهر را ناشی از شغل پست و خاستگاه خانوادگی اش می بیند. رحیم، قدر دختر بصیرالملک را در خانه اش نمی داند و او را تا پست ترین درجه نزول می دهد. دختری که در زندگی اش دست به سیاه و سفید نزده، باید ظرف بشوید و کار خانه کند. محبوبه پسری به دنیا می آورد، و نیز فرزند دومش را سقط می کند و برای همیشه عقیم می شود. اما پسر پنج ساله اش در حوض خانهٔ همسایه بر اثر سهل انگاری مادر شوهرش غرق می شود. رحیم نه تنها هیچ علاقه ای به بانوی ثروتمند و بافرهنگی که خانواده اش را بخاطر زندگی با او زیر پا گذاشته نشان نمی دهد، بلکه می خواهد خانه و
مغازه ای را که پدر محبوبه، به نام دخترش کرده، تصاحب کند. محبوبه پس از هفت سال از دست شوهر و مادرشوهرش فرار می کند و دوباره به پدرش پناه می برد. از عشق به جز نفرت چیزی برجای نمانده است. طلاق می گیرد و با پسرعمویش منصور که سال ها پیش خواستگار او بود و حال همسر و فرزندانی دارد، ازدواج می کند و همسر سوم او می شود. پس از ازدواج اندک اندک عاشق منصور می شود. هرچه معالجه می کند، باردار نمی شود و نتیجهٔ خودسری ها و هوس هایش را، حال در بی فرزندی و همسر سوم بودن مردی می بیند که مرد رویاهایش است و می انگارد که خود کرده را تدبیری نیست و نتیجهٔ حرف ناشنوی از والدین چیزی جز سیاه بختی نخواهد بود. حاشیه. شب سراب. پس از انتشار این کتاب، که به یکی از پرفروش ترین کتاب های سال انتشار تبدیل شد، کتابی منتشر شد به نام "شب سراب" نوشتهٔ ناهید ا. پژواک از نشر البرز. این کتاب در واقع همان داستان بامداد خمار است با این تفاوت که داستان از زبان رحیم (شخصیت منفی داستان) نقل شده که می گوید محبوبه یک طرفه به قاضی رفته و اشتباه می کند. این کتاب هم به یکی از کتاب های پرفروش تبدیل شد. شکایت نویسنده کتاب بامداد خمار از نویسنده شب سراب به دلیل سر
قت ادبی نیز در پرفروش شدن آن بی تاثیر نبود. منابع. مقاله نقد و معرفی بامداد خمار در سایت وینش
قتل عام آدانا، قتل عامی بود که در سال ۱۴ آوریل ۱۹۰۹ میلادی به مدت ده روز علیه ساکنین ارمنی شهر آدانا توسط کودتاچیان و واحدهای نظامی سلطان عبدالحمید دوم انجام گرفت. در طی این قتل عام ۳۰٬۰۰۰ ارمنی و ۱۳۰۰ آشوری به قتل رسیدند. ترکان جوان که کمیته ای به نام کمیته اتحاد و ترقی تشکیل داده بودند و علیه سلطان عبدالحمید دوم مبارزه می کردند سرانجام در ۱۹۰۸ میلادی طی کودتایی سلطان را به پذیرش مشروطیت و تشکیل مجلس ملی واداشتند و خود راس زمام امور را در دست گرفتند. یک سال بعد (۱۹۰۹ میلادی) سلطان دست به ضد کودتایی زد و مدتی نیز موفق شد تا بر اوضاع مسلط شود اما بار دیگر تُرک های جوان زمام امور را دست گرفتند و این بار سلطان عبدالحمید برای همیشه از سلطنت خلع شد. زمانی که ارمنیان می پنداشتند با برکناری سلطان عبدالحمید همه بدبختی ها و دوران ترس و وحشت به پایان رسیده ناگهان یک بار دیگر در ۱۹۰۹ میلادی سیمای خشونت بر آنان ظاهر شد. این کشتار بازتاب گسترده ای در اروپا داشت و لطمه شدیدی به حیثیت سلطان وارد آورد و القابی مانند سلطان سرخ، هیولای ایلدیز و … به او داده شد؛ سیاست مداران و روشنفکران اروپا نیز کشتار ارمنیان عثمانی را به شدت
محکوم کردند. استبداد عبدالحمید. سلطان سرخ لقبی است که عبدالحمید دوم سلطان عثمانی با سازمان دهی کشتارهای جمعی ارمنیان تبعهٔ امپراتوری در سال های ۱۸۹۴–۱۸۹۶م از آن خود کرده است. هدف از این کشتارها سرکوبی جنبش ملی ارمنیان و حذف مسئله ارمنی بود. پس از جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷-۱۸۷۸) مسئلهٔ ارمنستان و اتباع ارمنی امپراتوری از مرزهای عثمانی فراتر رفت، توجه کشورهای اروپایی را جلب کرد و وسیلهٔ اعمال فشارهای اقتصادی و سیاسی بر دولت عثمانی شد. سلطان عبدالحمید با آگاهی از اهداف دول اروپایی و تضادهای درونی آن ها روز به روز بر اعمال فشار بر جوامع ارمنی افزود و با قدرت بخشیدن به نیروهای نامنظم خود، موسوم به حمیدیه، به کشتارهای فراگیری در مناطق ارمنی نشین عثمانی دست زد. عبدالحمید که مدت سی و سه سال در عثمانی و متصرفاتش حکومت مطلق داشت، طبق تعریف نویسنده تاریخ جهان: سلطان عثمانی، بزرگترین مخالف و دشمن پیشرفت و اخذ تمدن جدید بود. ویلیام اسپنسر تحقیقی که پیرامون ششصد سال حکمفرمائی عثمانیان کرده است، می نویسد: وی یک دستگاه جاسوسی برقرار کرده و برسر هر جاسوسی، جاسوس دیگری گماشته بود. به هیچ کس کوچکترین اطمینانی نداشت. هر لقمه غذا
بایستی اول توسط سه نفر چشیده می شد و سپس سلطان آن را می خورد. سازمان جاسوسی سلطان که چهل هزار عضو داشت، با انقلاب نیمه مخفی و اعطای مشروطیت دوم در دوران سلطنت او در سال ۱۹۰۸م منحل شد. افکار توسعه طلبانه عبدالحمید دوم، سبب شد که او به فکر ایجاد (دنیای اسلام) تحت عنوان اتحاد اسلام و پان اسلامیسم بیفتد او تصور می کرد که با توسل به دین اسلام و گذاردن نام (خلیفه مسلمین) بر روی خود موفق خواهد شد، با ملی گرایی کشورهای تحت سیطره خود مبارزه کند. او چنین می پنداشت که با خلیفه مسلمان شدن نه تنها از متلاشی شدن امپراتوری خود جلوگیری کند بلکه سایر کشورهای مسلمان از جمله ایران و سایر مناطق عرب نشین را که تا آن روز مستعمره عثمانی نبودند نیز تحت استیلای خود درمی آورد. سلطان علاوه بر خلیفه مسلمین بودن خود را نماینده حضرت مسیح نیز می دانست و می خواست بر همه عیسویان جهان هم حکومت و ریاست کند. وقتی سلطان در این راه، خود را با شکست مواجه دید، دستور داد تا علیه مسیحیان کشور عثمانی مبارزه آغاز شود. تُرکها غیر مسلمانان را (گله و رمه) می خواندند که با دادن مالیات رضایت سلاطین و دستگاه حاکمه را جلب می کردند. زمینه قتل عام. در ماه ژوئیه
۱۹۰۸م اعضاء ترکان جوان به کمک ارتش تُرک مقدونیه رژیم عبدالحمید را سرنگون کردند، اعضاء حزب فدراسیون انقلابی ارمنی در کنارشان بودند و حمایت فعالانه ای از آنان کردند، به طوری که حزب اتحاد و ترقی علناً به اهمیت آن کمک ها معترف شدند. در آوریل ۱۹۰۹م سلطان عبدالحمید کوشید تا به کمک عناصر مرتجع دست به یک کودتای ضدانقلابی بزند، لیکن ترکان جوان با پشتیبانی ارتش تُرک مقدونیه دوباره پایتخت را تصرف کردند. زمانی که ارمنیان می پنداشتند با برکناری سلطان عبدالحمید همه بدبختی ها و دوران ترس و وحشت به پایان رسید، لیکن این خوش بینی دوام زیادی نداشت. به جای اصلاحات، آنچه پیش آمد «انقلاب متقابل» سال ۱۹۰۹م و در پی آن قتل عام در آدانا بود. در سی و یکم مارس (طبق تقویم غربی سیزدهم آوریل)، برخی واحدهای نظامی در استانبول ضد حکومت جدید دست به شورش زدند. دانشجویان مدرسه اسلامی، یا سوختگان، دسته ای مذهبی که گرد روزنامه محافظه کار مذهبی "وُلکان" دور هم جمع شده بودند، رهبری ایدئولوژیک این شورش را برعهده داشت. این حوادث بیشتر یک کودتای نظامی خودجوش و بی برنامه یا هرگونه امید به پیروزی بود که مخالفین سیاسی علیه ترکان جوان تدارک دیدند. انقلاب
متقابل ده روز ادامه داشت، و افسرانی که ارتقاء درجه یافته بودند غالباً بی سواد بودند و در برابر تغییر و مدرنیزاسیون مقاومت می کردند، از آن حمایت نمودند. خلاء قدرتی که در نتیجه این شورش ایجاد شده بود در نهایت پس از سرکوب شورشیان توسط ارتش عمل، که به سرعت در سالونیک سنگر قدرت اتحادگرایان نظم گرفت و از آنجا به استانبول آمد، پایان گرفت. قتل عام آدانا در پی تحولات استانبول آغاز شد، و نتیجه عوامل ملی و منطقه ای بود. وقتی در تاریخ سی و یکم مارس اخبار مبنی بر وقوع یک انقلاب متقابل در استانبول به آدانا رسید، شایعاتی پخش شد که ترکان جوان از قدرت به زیر کشیده شده است. مسلمانان منطقه که مخالف رسالت مدرن کردن انقلاب ۱۹۰۸ بودند، به ارمنیان به چشم آشوبگران و آورندگان افکارنو و استقلال طلب می نگریستند حمله ور شدند. همچنین عامل مهم اقتصادی نیز در این رویداد دخیل بود. ارمنیان منطقه غنی ترین و موفق ترین طبقه ساکنین منطقه بودند. در آدانا ارمنی ها به سطوح بسیار بالایی از رفاه دست یافته بودند. در همه زمینه ها آن ها از تُرک ها پیش افتاده بودند. موفقیت و ثروت ارمنی ها در منطقه به معنای تغییر در وضعیت اجتماعی آنان در رابطه با مسلمانان
حسود و خشمگین بود. تصادفی نیست که خشونت ها در آدانا نه تنها ارمنی ها بلکه تکنولوژی های نوین آنها، تراکتورها و دیگر ابزارهای ماشینی را نیز هدف قرار داده بود. وزیر خارجه، استفان پیچون، در نامه ای به تاریخ هفدهم می ۱۹۰۹، خطاب به مجلس فرانسه خاطرنشان می سازد که واحدهای نظامی عثمانی اعزام شده از دمشق و بیروت به منظور ایجاد نظم نیز در این کشتارها مشارکت داشتند. در نامه ای که یک سرباز تُرک در تاریخ بیستم می ۱۹۰۹ به خانواده اش نوشته بود و به دست کنسول آلمان افتاد، آمده است: «ما سی هزار سگ کافر را کشتیم و رودخانه ای از خون در خیابان های آدانا جاری شد.» دکتر ناظم که بعدها عضو کمیته مرکزی حزب اتحاد و ترقی شد، پس از رخ دادهای آدانا اظهار داشت: «امپراتوری عثمانی فقط باید تُرک باشد. وجود شهروندان خارجی ابزاری است برای مداخله اروپایی ها. امپراتوری را باید به زور اسلحه کاملاً تُرک کنیم.» این موضع ملی گرا در آینده ای نزدیک به تفکر غالب در ترکان جوان تبدیل شد.
من فرضیه نمی سازم ، گفتاوردی معروف از اسحاق نیوتن است که در مقالهٔ General Scholium آمد که به ویرایش دوم پرینکیپا افزوده شده بود. برگردان فارسی پاراگرافی که این جمله در آن آمده چنین است: منظور نیوتن از این جمله این بود که با تفکر نظری مخالف است، دامنهٔ تحقیق را محدود می کند و پدیده را جدا از بسترش مطالعه می کند. این مرام نیوتنی، بهترین پایه برای علمی بود که نمی خواست ترتیبات اجتماعی موجود را به هم بزند.
فراکافت کنشوری نوترونی گامای بی درنگ () یک نوع فراکافت است که برای تعیین مقدار عنصرها در بازه میکروگرم تا گرم های بالا، بهره گیری می شود. این روش که برپایه کنشوری نوترون است یک روش غیرمخرب برای نمونه به شمار می رود و از چند دقیقه تا چند ساعت، بسته به نوع نمونه به طول می انجامد. این فراکافت فرصت بررسی را فارغ از شکل شیمیایی نمونه فراهم می کند. سازوکار. در فراکافت کنشوری نوترونی گامای بی درنگ، از یک منبع نوترون، طیفی پیوسته به نمونه تابیده می شود و نمونه، پرتو گامای بی درنگ از خود گسیل می دهد. این گسیل، به وسیله یک طیف بین پرتو گاما آشکار می گردد و از فراکافت نتایج آن میزان نمونه مشخص می شود.
برش نگاری نوترونی () نوعی سی تی اسکن است که در آن از جذب نوترون های تابیده شده از یک منبع نوترون، برای فراکافت و بررسی سه بعدی یک نمونه بهره جویی می شود. سازوکار. در این روش، از سه تصویر دوبعدی در ساخت تصویر سه بعدی استفاده می شود. تفکیک پذیری این روش، در میان ۲۰۰ تا ۵۰۰ میکرومتر است که از سی تی اسکن پرتو ایکس کمتر است، اما برای نمونه های دارای کنتراست پایین مناسب تر است.
کارلا اورتیز () بازیکن والیبال اهل پرو بود. وی در تیم ملی والیبال پرو در سال ۲۰۱۳ در بازی های بولیواری مدال طلا گرفت.
مسجد پاسارگاد مسجدی است که در سال ۶۰۲ هجری شمسی و در دوران فرمانروایی اتابکان فارس و توسط اتابک سعدبن زنگی از حاکمان دادگستر فارس در اطراف مزار کوروش که در آن دوران به مسجد یا مشهد «مادر سلیمان» نبی معروف بوده است، ساخته شده است. این مسجد از قدیمی ترین مساجد ایران بوده است که بقایای آن تا پیش از جشن های دو هزار و پانصد ساله شاهنشاهی در سال ۱۳۵۰ باقی بود. در آن سال برخلاف منشور ونیز برای مرمت آثار باستانی، بقایای مسجد از جمله دروازه آن توسط گروه مرمت از مؤسسه ایزومئو برهبری اوجنیو گالدیری و با تأیید اداره باستانشناسی که شامل ستون های سنگی بود به محل دیگر برده شد. در طرح هایی که ارنست هرتسفلد از محوطه مقبره کوروش تهیه کرده حدود و ثغور مسجد توسط ستون ها پیداست. مسجد به شیوه ای ساخته شده بود که مزار کوروش در میان آن قرار داشت. در داخل مزار کوروش ضلع سمت راست ورودی (دیوار جنوب غربی) نیز محرابی ایجاد گردیده که آیاتی از سوره فتح و اسمائ جلاله در آن دیده می شود. اتابکان مساجد دیگری را نیز در فارس احداث کردند از جمله مسجد نو شیراز. لرد جورج ناتانیل کرزن در سفرنامه خود در کتاب پرشیا و مسئله پرشیا Persia and the Persian
Question جلد دوم صفحه ۷۷ ضمن تشریح کامل وضعیت دشت مرغاب و پاسارگاد به مراز کوروش اشاره کرده و می نویسد که این ساختمان در میان مردم به مزار یا «مسجد مادر سلیمان» مشهور است و اطراف آن تعداد زیادی از قبور مسلمانان دیده می شود. مراسم اسلامی. از آنجا که مزار را مقبره مادر سلیمان می دانستند، ورود به داخل مقبره از سوی مردان همچون بی بی شهربانو مرسوم نبوده است و بیشتر زنان داخل می شدند متولی آن نیز بعضاً بر عهده زنان بوده است. با ورود گردشگران در دوران معاصر این عقیده کنار گذاشته شد. مراسم مذهبی مسلمانان از دوران کهن در این منطقه انجام می شده است. در داخل مقبره بجز ایجاد محراب، قرآنی بوده است و مردم در آنجا به دعا و نماز می پرداختند. مراسم عید قربان و سوگواری عاشورا نیز در آن برگزار می گردیده است. در تحقیقات جمشید صداقت کیش فارس پژوه و محقق آمده است: «اهالی روستای پاسارگاد به یاد دارند که همه از زن و مرد، کودک و جوان، پیر و ناتوان در روز عاشورا به دور هم جمع می شدند و علمدار، علم۸۰ را برمی داشته و جلو می افتاده و مردم به دنبال وی حرکت می کرده و حدود ساعت ۱۰ صبح عاشورا به آرامگاه می رسیدند. در اطراف آرامگاه به دنبال
علمدار طواف می کردند، سینه می زدند، نوحه می خواندند و ساعت۱۲ بازمی گشتند.» رابرت کرپورتر باستان شناس آلمانی که در سال های ۱۸۹۵ تا ۱۸۶۱ م. (۱۲۷۶ تا ۱۲۷۸ هجری قمری) در ایران بوده می نویسد: آرمینوس وامبری که در سال ۱۸۶۲ م. (۱۲۷۹ هـ. ق) از آرامگاه دیدن کرده، می نویسد: ژان تونو (J. Thevenat) در سال ۱۶۶۷ (۱۰۷۸ هـ. ق) از این آرامگاه بازدید کرده و می نویسد: «مسلمانان شیراز و پیرامون [آن] روز عید قربان [را] در این عبادتگاه (مقبره مادرسیلمان) نماز می گزارند» اندره دولیه دلاند (Andre Daulier Deslands) که همزمان با تونو در ایران بوده نیز به این موضوع اشاره کرده است. فرصت شیرازی می نویسد که در محوطه مسجد و اطراف مقبره تعداد زیادی از مسلمانان دفن شده اند. تغییرات در دهه پنجاه شمسی. باقیمانده مسجد و ستون ها پیش از برپایی جشن شاهنشاهی در دهه پنجاه جمع آوری شد و به محل کاخ انتقال یافت. علی سامی که مسئولیت بازسازی و مرمت مزار کوروش را بر عهده داشت معتقد بود که مسجد از جهت معماری حائذ اهمیت نبوده است. در جهان بناها و محوطه های فراوانی وجود دارد که در طول تاریخ مورد توجه مردمان مختلف قرار گرفته و تغییر کرده است. تصمیمی که سامی و
تیم مرمت ایتالیایی گرفتند جدای از صحت ادعایشان، تصمیمی برخلاف کنوانسیون های بین المللی بود. از جمله منشور جهانی ونیز برای حفاظت از آثار تاریخی (۱۹۶۴) در مورد بناهایی که در دوران های تاریخ مورد توجه بوده اند می گوید: «هیچ لایه یا چهره تاریخی نباید به نفع چهره دیگر حذف شود و حفظ وحدت سبک (Unity of Style) به هیچ وجه هدف مرمت نیست.» گرچه بنیاد پژوهشی پارسه در سال ۱۳۸۷ اعلام کرد که تصمیم دارد بقایای مسجد را که به اشتباه و برخلاف اصول باستانشناسی از جای خود خارج شده بود بازگردانده و مرمت نماید اما هیچ خبری دال بر آغار اقداماتی بدین منظور در رسانه ها منتشر نشد. یکی از محققان این بنیاد در این باره گفته بود: «گروه ایزمئو در پاسارگاد کارهای ارزنده ای انجام داده است. اما انتقال بقایای مسجد که به عنوان یک لایه تاریخی محسوب می شد، به محل کاخ ها اشتباه بزرگی بود که امروز از نظر منشور جهانی حفاظت از بناهای تاریخی این کار کاملاً غلط محسوب می شود… پاسارگاد را نباید محوطه ای هخامنشی بلکه باید آن را محوطه ای هخامنشی_ اسلامی دانست؛ زیرا در دوره اسلامی نیز آرامگاه کوروش از تقدس خاصی برخوردار بوده و حتی مسلمانان در داخل آرامگاه ن