Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هری سالتزمن (؛ – ) تهیه کننده فیلم و فیلم نامه نویس یهودی اهل کانادا بود. وی بین سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۹۴ میلادی فعالیت می کرد. شهرت او به واسطهٔ تهیه کنندگی برخی فیلم های جیمز باند به همراه آلبرت آر. براکلی بود. او بیشتر عمر خود را در دِنهام واقع در باکینگهام شر انگلستان گذراند. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دکتر نو"، "از روسیه با عشق"، "گلدفینگر"، "گلوله آتشین"، "فقط دو بار زندگی می کنید"، "در خدمت سرویس مخفی ملکه"، "الماس ها همیشگی اند"، "مردی با طپانچه طلایی"، "شنبه شب و صبح یکشنبه"، "هنرمند"، "پرونده ایپکرس"، "ناقوس های نیمه شب"، "یک دنیای تازه"، "خاکسپاری در برلین"، "مغز بیلیون دلاری"، "بازی کثیف"، "نبرد بریتانیا" و "دوران کولی ها" اشاره نمود.
ایستگاه راه آهن چستر () یک ایستگاه راه آهن در چستر، انگلستان است. این ایستگاه که در سال ۱۸۴۸ تأسیس شده جزئی از خط اصلی ساحل غربی است.
گاومیش کوهان دار دشتی () از گونه های منقرض شده است.
قدمت ماهیگیری و استفاده از تجهیزات مربوط به این حرفه توسط محققان و تاریخ شناسان به اندازه تاریخ تمدن بشری تخمین زده می شود و کشورهای آسیای شرقی بنیانگذاران به کارگیری چوبهای ماهیگیری در جهان هستند و این اکتشاف معطوف می شود به زمان کشف نی ها به عنوان یک میله طبیعی مستحکم و منعطف. امروزه با پیشرفت دانش فنی و ارتقاء سبکهای ماهیگیری شاهد ظهور چوبهای ماهیگیری تخصصی در اشکال متنوع و متریال پیشرفته با قابلیتهای مختلف هستیم البته تقسیم بندی چوبها در یک چهارچوب واحد میسر نیست و کمپانیهای تولید کننده چوبهای ماهیگیری بر اساس کاربرد، جنس و اکشن چوبها تقسیم بندی های متفاوتی ارائه نموده اند. به طور کلی ساختار و اجزای تشکیل دهنده بدنه یک چوب ماهیگیری عبارت است از : A – میله (تلسکوپی ، یک تیکه ، چند تیکه) B – دسته ( جنس روکش چوب پنبه ، الیاف مصنوعی، فوم و فلزی) C – حلقه یا رینگ عبور نخ (چینی، سرامیک ، فایبر گلاس و استیل) D – محل نصب چرخ یا فیکسرچرخ ( رو به پایین، رو به بالا جهت اتصال چرخهای بیت کستینگ ) ماهی گرفتن با چوب ماهیگیری توسط یک چوب و یک قلاب : چوب ماهیگیری که به آن میله ماهیگیری و گاه قلاب ماهیگیری هم گفته می شود م
یله ای بلند و انعطاف پذیر برای ماهیگیری است. ساده ترین شکل چوب ماهیگیری، یک شاخه یا نی ساده و بلند است که با نخ ماهیگیری به قلاب ماهیگری وصل می شود. طول چوب ماهیگیری می تواند متفاوت باشد و معمولاً بین ۶۰ سانتیمتر و گاه تا ۶ متر است. از طعمه برای ماهیگیری استفاده می شود. به طور سنتی چوب ماهیگیری از خیزران (نی یا بامبو) ساخته می شده است اما امروزه از پشم شیشه یا فیبر کربن تقویت شده هم برای تولید چوب ماهیگیری استفاده می شود. برخلاف تور ماهیگیری که معمولاً برای امرار معاش و ماهیگیری تجاری استفاده می شود، چوب ماهیگیری وسیله ای برای ماهیگیری تفریحی است و انواع و اکشن های مختلفی دارد. تاریخچه. با قضاوت از روی کتیبه هایی که قدمت آن ها به ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد می رسد، سابقه استفاده از چوب ماهیگیری به مصر و چین و یونان و ترینیداد و توباگو، رم و انگلستان قرون وسطی می رسد. مشخصات. تولیدکنندگان چوب ماهیگیری از چند معیار برای تفکیک انواع چوب ماهیگیری استفاده می کنند که شامل قدرت، عملکرد، وزن میله، وزن قلاب و تعداد قطعات می شود.
ایستگاه راه آهن کرو () یک ایستگاه راه آهن در کرو، چشر، انگلستان است. این ایستگاه که در سال ۱۸۳۷ تأسیس شده جزئی از خط اصلی ساحل غربی است.
رصدخانه آب وهوای فضای ژرف () که به اختصار DSCOVR نامیده می شود، ماهواره آب وهوایی اداره ملی اقیانوسی و جوی (NOAA) است که توسط شرکت اسپیس اکس با استفاده از حامل پرتاب فالکن ۹ در ۱۱ فوریه ۲۰۱۵ از پایکاه فضایی کیپ کاناورال به فضا پرتاب شد. طرح اولیه این پروژه توسط ناسا توسعه داده شده و طرح آن در سال ۱۹۹۸ توسط ال گور معاون رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا جهت اهداف دیدبانی زمین پیشنهاد شد.
خوزه ماریا آرگداس ( ۱۸ ژانویه ۱۹۱۱-۲ دسامبر ۱۹۶۹م) رمان نویس، و شاعر پرویی بود. شناخت دقیقی بر فرهنگ سرخ پوستی آمریکای لاتین داشت.
تنبل زمینی () از گونه های منقرض شده تنبل است. یووال نوح هراری در کتاب انسان را عامل اصلی انقراض تنبل ها قلمداد می کند. او در این کتاب آورده است: در طی ۲۰۰۰ سال پس از ورود انسان به سرزمین های این جانوران بیشتر این گونه های بی همتا نابود شدند. بر پایهٔ برآوردهای کنونی در آن فاصله کوتاه آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی بیشتر پستاندارهای بزرگ پیکر را از دست دادند. گربه های دندان خنجری، بعد از نشو و نما در طول بیش از سی میلیون سال، به کلی نابود شدند و همین سرنوشت دامنگیر تنبل ها، شیرهای بزرگ پیکر، اسب ها و شترهای بومی آمریکا و ماموت ها شد. یووال نوح هراری معتقد است که انسان ها در انقراض بیشتر جانوران دوران انقلاب شناختی مقصر اصلی هستند. او می گوید ما مجرم هستیم. هیچ شکی در این نیست. حتی اگر تغییرات اقلیمی همدست ما بوده باشد باز هم مشارکت انسان در این جرم قطعی است.
سامانه های تجاری ترابری مداری () با نام اختصاری COTS، یکی از برنامه های ناسا به منظور هماهنگ کردن ارسال و تحویل محموله های فضایی به ایستگاه فضایی بین المللی توسط شرکت های خصوصی بود. این پروژه در ۱۸ ژانویه ۲۰۰۶ معرفی شد و تا سپتامبر ۲۰۱۳ همه محموله ها با موفقیت ارسال شد.
ماهیگیری با قلاب یک روش ماهیگیری است که در آن از قلاب ماهی گیری استفاده می شود. قلاب معمولاً به نخ ماهیگیری متصل است و نخ ماهیگیری هم به چوب ماهیگیر وصل می شود. چوب ماهیگیری معمولاً یک چرخ ماهیگیری دارد که برای کنترل پرتاب قلاب و گرفتن ماهی کاربرد دارد. ماهیگیری با قلاب، شیوه رایج در ماهیگیری ورزشی است. در مقابل، ماهیگیری تجاری عمدتاً با تور ماهیگیری صورت می گیرد. مقدمه. گونه های متعدد ماهی در آبهای شور و در آبهای شیرین وجود دارند که قابل صید با قلاب هستند. در این نوشته 200 ویدئوی ماهیگیری با قلاب را ببینید و دیدن ویدئوها برای اموزش ماهیگیری با قلاب مناسب است قلاب ماهیگیر. قلاب ماهیگیری مهمترین وسیله در ماهیگیری با چوب (ماهیگیری با قلاب) است. طعمه. برای ماهیگیری با قلاب از طعمه طبیعی یا طعمه مصنوعی استفاده می شودکه بهترین طعمه دم موش است. طعمه مصنوعی. بسیاری از مردم ترجیح می دهند فقط از طعمه مصنوعی برای ماهیگیری استفاده کنند. جنس این طعمه ها قالبا از پلاستیک نرم می باشد. طعمه های طبیعی. طعمه های طبیعی برای ماهیگیری آب شور و شیرین به کار می روند و شامل کرم ها، زالو، کپورماهی، قورباغه، سمندر، هشت پا، ماهی مرکب،
حشرات و حتی میگو می شوند. کرم خاکی رایجترین طعمه ماهیگیری طبیعی برای ماهیگیری در آبهای شیرین است.
انتخابات ریاست جمهوری کیپ ورد در ۲ اکتبر ۲۰۱۶ برابر با ۱۱ مهر ۱۳۹۵ برگزار شد. خورخه کارلوس فونسکا از حزب جنبش دموکراسی (MpD) با کسب ۷۴٪ از آرا بار دیگر به ریاست جمهوری کیپ ورد انتخاب شد. روش. انتخاب رئیس جمهور در کیپ ورد با روش دومرحله ای صورت می گیرد. از آن جا که اصلی ترین حزب مخالف دولت با عنوان حزب آفریقایی استقلال برای کیپ ورد در پی شکست سنگینی که در انتخابات پارلمانی این کشور در ماه مارس و انتخابات شهرداری ها در سپتامبر خورد و نتوانست نامزدی برای ریاست جمهوری معرفی کند، خورخه کارلوس فونسکا در پی آن شد تا دوره ی دوم خود را با اطمینان بیشتری تضمین کند. فونسکا که جنبش دموکراسی را نمایندگی می کرد با دو نامزد مستقل به نام های جواکیم مونتریو و آلبرتینو گراچا مواجه بود. انتخابات. در پی مرگ آنتونیو ماسکارنهاس مونتریو رئیس جمهور سابق کیپ ورد تبلیغات انتخاباتی در ۲۲ سپتامبر به طور موقت تعلیق شد. مونتریو نخستین رئیس جمهور کیپ ورد بود که به طور دموکراتیک انتخاب شده بود و جنبش دموکراسی را نمایندگی می کرد. تمام برنامه های عمومی و راهپیمایی ها به مدت ۴ روز تا ۲۶ سپتامبر تعلیق شدند.
ایستگاه راه آهن داربی () یک ایستگاه راه آهن در داربی، انگلستان است. این ایستگاه که در سال ۱۸۴۰ تأسیس شده جزئی از خط کراس کانتری است.
لی اسمیت (؛ زادهٔ ۱۹۶۰ میلادی) یک تدوین گر اهل استرالیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "پلیس آهنی ۲"، "نمایش ترومن"، "دونکرک"، "راه بازگشت"، "تلقین"، '، "شوالیه تاریکی برمی خیزد"، "ایلیسیم"، "بازی اندر"، "بین ستاره ای"، "اسپکتر"، "شوالیه تاریکی"، "پرستیژ"، "بتمن آغاز می کند"، '، "سیاه و سفید"، "ریسک" و "بی باک" اشاره نمود.
بین سال ۱۷۸۸ و ۱۸۶۸ حدود ۱۶۲٬۰۰۰ محکوم دادگاه های بریتانیا توسط دولت این کشور برای گذراندن دوران محکومیت خود به استرالیا فرستاده شدند. سابقه انتقال محکومین به مستعمرات توسط دولت بریتانیا به قرن هفدهم و مستعمرات آمریکایی بر می گردد. با کاهش انتقال محکومان به سوی قاره آمریکا در اثر استقلال آمریکا در دهه ۱۷۷۰ میلادی و افزایش محکومان در بریتانیا، مشکل نگهداری محکومان در بریتانیا افزایش یافت. در سال ۱۷۷۰ جیمز کوک شرق استرالیا را مستعمره اعلام کرد و این فرصتی ایده آل برای بریتانیا بود تا محکومان را به سرزمین جدید بفرستد. نخستین ناوگان از محکومین در سال ۱۷۸۷ با یازده کشتی به خلیج بوتانی در سیدنی مرکز مستعمره نیو ساوت ولز فرستاده شدند. در دهه ۱۸۳۰ این روند کند شد و آخرین کشتی حامل محکومین در ۱۰ ژانویه ۱۸۶۸ به استرالیای غربی وارد شد. بسیاری از محکومین به خاطر جرایم عمومی به استرالیا فرستاده شدند اما تعداد قابل توجهی نیز زندانیان سیاسی بودند. بیشتر محکومان جرائم جدی مانند تجاوز به عنف و قتل با مجازات مرگ مواجه بودند و جزو گروه ارسالی قرار نمی گرفتند؛ و بنابراین حمل و نقل جرائم است. برخی از محکومان در پایان دوره محکومیت
خود در استرالیا ساکن شدند و بعضاً افراد تأثیرگذاری در جامعه جدید شدند. اما داشتن محکومیت به عنوان یک نکته منفی اجتماعی باقی ماند و بعدها استرالیایی ها از داشتن سابقه محکومیت توسط گذشتگان خود احساس شرمندگی کردند. این وضعیت بهبود پیدا کرده و امروزه گاه احساسات مثبت نیز با فهمیدن سابقه محکومیت در نسب خانوادگی در استرالیایی ها دیده می شود. ۲۰ درصد از استرالیایی های امروزی از بازماندگان محکومین اولیه هستند. دلایل انتقال محکومان. بنا بر نظر رابرت هیوز در کتاب "ساحل مرگ آفرین", جمعیت انگلستان و ولز پس از ۱۷۴۰ شروع به رشد کرد و این همزمان با انقلاب آمریکا بود. نتیجه این تحولات لندن پرجمعیت شده بود و خیل بیکاران و مشروبات الکلی به ویژه جین همراه با فقر، بی عدالتی اجتماعی، کودکان کار، شرایط زندگی ناسالم و ساعات کار طولانی اوضاع لندن و بریتانیا را نابسامان کرده بود و موجب جرم و جنایت و محکومین بیشتر شد که برای آن ها زندان به اندازه کافی وجود نداشت. این عوامل موجب تقویت انگیزه دولت برای انتقال محکومان به مستعمرات انگلیس به ویژه استرالیا شد. زنان. حدود ۲۰ درصد از محکومان و افراد منتقل شده زنان بودند که عمدتاً برای حفاظت
از خود مجبور به برقراری ارتباط با افسران یا محکومین مرد می شدند. آن ها به طور معمول به عنوان courtesans نام برده می شدند که برابر با کلمه روسپی در انگلستان بود. زندانیان سیاسی. بخش کوچکی از محکومانی که به استرالیا فرستاده شدند زندانیان سیاسی بودند که در شورش های مختلف دستگیر و محکوم شده بودند؛ از جمله در غائله های لادیسم (۱۸۲۸–۱۸۳۳) و منشورگرایی. میراث. در سال ۲۰۱۰ یونسکو ۱۱ سایت زندانهای استرالیا را در فهرست میراث جهانی ثبت کرد.
در برنامه نویسی شئ گرا فورواردینگ یا همان حواله یا اِحاله به این معناست که استفاده از عضوی ( یا فیلد) از یک شئ منجر به استفاده از عضوی متناظر از شئ دیگر می شود یا به قولی آن عضو به آن شئ دیگر، حواله یا محوَّل می شود. مفهوم حواله در چندیدن الگوی طراحی مورد استفاده قرار می گیرد، به این صورت که بعضی از اعضای شئ (اسلوب ها یا فیلدها) به شئ دیگر حواله می شوند(مثلاً متدی را صدا می زنیم که بدنهٔ این متد خود متدی از شئ دیگر را صدا می زند) در حالی که خود شئ به اعمال اعضای دیگر(اعضای به غیر اعضای حواله شده) رسیدگی می کند. شئ ای که اعضایش فراخوانی ها را از طریق حواله پاسخ می دهد، با نام شئ پیچنده یا پیچه (wrapper)، می شناسند و اسلوب هایی که حواله می شوند را توابع پیچنده می گویند. مثال ها. مثالی ساده در باب حوالهٔ صریح در جاوا: یک شئ از کلاس B فراخوانی های مربوط به اسلوبFoo() را به شئ a از کلاس A حواله می کند: class B { A a; در مثالی که به زبان پایتون در ذیل این پاراگراف آمده است، کلاس B متد foo و فیلد x را به شئ a حواله می کند. (در این قسمت از کد: () a.foo یا a.x = x ) class A: def __init__(self, x): self.x = x def foo(s
elf): print(self.x) class B: def __init__(self, a): self.a = a def foo(self): a.foo() @property def x(self): return a.x @x.setter def x(self, x): a.x = x @x.deleter def x(self): del a.x a = A(42) b = B(a) b.foo() # Prints '42'. b.x # Has value '42' b.x = 17 # b.a.x now has value 17 del b.x # Deletes b.a.x. نمونهٔ ساده. در این مثال جاوا، کلاس Printer یک اسلوب به نام print دارد. این متد به جای آنکه خودش عملیات پرینت را به انجام دهد، این عملیات را به شئ ای از کلاس RealPrinter محوّل می کند(همانطور که در کد زیر در متد print() از کلاس Printer می بینیم، متد print() از شئ RealPrinter صدا زده می شود ). در ظاهر و (و از منظر قسمت های دیگر برنامه که این متد را فراخوانی می کنند)، به نظر می رسد که این عملیات را شئِ از کلاس Printer انجام می دهد در حالی که در اصلْ شئ از کلاس RealPrinter عملیات اصلی مربوط به پرینت را انجام می دهد. حواله(احاله) به زبان ساده محوّل کردن یک وظیفه به چیز/کس دیگری است. یک مثال ساده: class RealPrinter { // دریافت کننده void print() { System.out.println("Hello world!"); class Printer { //ارسال کننده
RealPrinter p = new RealPrinter(); // ساختن دریافت کننده void print() { p.print(); // فراخوانی دریافت کننده public class Main { public static void main(String[] arguments) { // از منظر جهان خارجی و سایر اشیاء برنامه اینطور به نظر می رسد که //که کلاس // Printer //خودش عملیات //print // را انجام می دهد Printer printer = new Printer(); printer.print(); در اینجا تابع printer از شئ p از کلاس Printer وظیفهٔ پرینت کردن را به شئ p از کلاس RealPrinter محوّل می کند(p.print();) نمونهٔ پیچیده. نمونهٔ پیچیده تر برای عملیات حواله، در الگوی آذینگر استفاده می شود. در الگوی طراحی آذینگر می توان با استفاده از interface، حواله را بسیار منعطف تر و ایمن تر از لحاظ نوع(ایمنی نوع) کرد. «انعطاف پذیری» در اینجا به این معناست که نیازی نیست که C به A یا B اشاره کند چرا که شئ از کلاسی که از داخل کلاس C به آن حواله می شود، از طریق تجرید از این کلاس خارج شده است.(منظور این است که کلاس C به طور مستقیم به کلاس های A و B که پیاده سازی های رابط I هستند، چیزی را حواله نمی کند. بلکه به طور غیرمستقیم اینکار را می کند، همانطور که می بینیم به I حو
اله می شود. ) در این مثال کلاس C می تواند به هر کلاسی که رابط I را پیاده سازی کند، حواله انجام دهد. در کلاس C اسلوبی با نام setI() وجود دارد که از آن می توان برای تغییر کلاسی که به آن حواله می شود(کلاسی که I را پیاده سازی می کند) استفاده کرد(این کار را در زمان اجرا نیز می توان انجام داد). استفاده از رابطِI موجب می شود تا ایمنی در نوع داده لحاظ شود. چرا که هر کلاس که I را پیاده سازی می کند باید تمامی اسلوب های آن را پیاده سازی کند. interface I { void f(); void g(); class A implements I { class B implements I { // changing the implementing object in run-time (normally done in compile time) //تغییر شئ پیاده ساز در زمان اجرا //این کار معمولاً در زمان ترجمه صورت می گیرد. class C implements I { I i = null; // forwarding // normal attributes public class Main { public static void main(String[] arguments) { C c = new C(new A()); c.f(); // output: A: doing f() c.g(); // output: A: doing g() c.setI(new B()); c.f(); // output: B: doing f() c.g(); // output: B: doing g()
بوتانی بِی یا خلیج بوتانینام خلیجی اقیانوسی واقع در سیدنی در ایالت نیو ساوت ولز در کشور استرالیا است که در ۱۳ کیلومتری جنوب مرکز شهر سیدنی قرار گرفته است. این خلیج محل تلاقی رودهای مختلف است و دهانه این رودها به بوتانی بی ختم می شود. کل حوضه آبریز خلیج در حدود ۵۵ کیلومتر مربع است. علی رغم کم عمق بودن این خلیج، بوتانی بی آبراهه اصلی و بندرگاه تجاری سیدنی است. دو باند از فرودگاه سیدنی بر روی این خلیج ساخته شده اند. مراکز مهم. فرودگاه سیدنی که شلوغ ترین فرودگاه استرالیا است در شمال غرب خلیج بوتانی قرار گرفته و باندهای آن روی خلیج ساخته شده اند.
ایستگاه راه آهن دونکاستر () یک ایستگاه راه آهن در دونکاستر، انگلستان است. این ایستگاه که در سال ۱۸۴۸ تأسیس شده جزئی از خط اصلی ساحل شرقی و خط کراس کانتری است.
نظام انتخاباتی دومرحله ای (که به آن رأی گیری دومرحله ای یا نظام دومرحله ای هم می گویند) نوعی نظام انتخاباتی برای گزینش یک فرد از میان چند نامزد است. اگر هیچ کدام از نامزدها در دور اول انتخابات نتوانند حائز مقدار مشخصی از آرا (که معمولاً اکثریتی بین ۴۰٪ تا ۴۵٪ با اختلاف ۵٪ تا ۱۵٪ است) شوند، آن دسته از نامزدهایی که آرای کمتری نسبت به حد مشخصی از آرا را به دست آورده اند یا همه ی نامزدها به جز دو نامزدی که بیشترین رأی را آورده اند حذف شده و افراد باقی مانده به دور بعدی رقابت می روند. حد نصاب انتخاباتی در ایران ۲۰ درصد است. از این نظام انتخاباتی در دنیا برای انتخاب نمایندگان و رؤسای جمهوری که مستقیماً برگزیده می شوند استفاده می شود. برای نمونه این نظام برای انتخاب رئیس جمهور، نمایندگان و دولت های محلی در فرانسه کاربرد دارد. در مجلس ایران و مجلس سنای چک از این نظام استفاده می شود. در ایتالیا از این نظام برای انتخاب شهردارها و تعیین حزب یا ائتلاف اکثریت در شوراهای شهر استفاده می شود. رؤسای جمهور کشورهای آرژانتین، اتریش، اروگوئه، اسلواکی، اسلوونی، افغانستان، اکوادور، السالوادور، اوکراین، برزیل، بلغارستان، بورکینافاسو
، پرتغال، پرو، ترکیه، تیمور شرقی، جمهوری چک، جمهوری دومینیکن، رومانی، زیمبابوه، سنگال، شیلی، صربستان، غنا، فنلاند، قبرس، کاستاریکا، کرواسی، کلمیبا، کیپ ورد، گواتمالا، لهستان، لیبریا، مصر، هائیتی و هند با نظام دومرحله ای انتخاب می شوند.
ایپسویچ یک منطقه بزرگ شهری در جنوب شرق کوئینزلند استرالیا است که در جنوب غرب کلانشهر بریزبن قرار دارد. این شهر در حدود غرب بریزبن واقع شده است. جمعیت ناحیه ایپسویچ ۱۹۰٫۰۰۰ است (پیش بینی افزایش تا ۴۳۵٬۰۰۰ تا ۲۰۳۱ شده است). این شهر برای معماری، میراث طبیعی و فرهنگی مشهور است. ایپسوییچ بیش از ۶۰۰۰ اثر ثبت شده و بیش از ۵۰۰ پارک دارد. سکونت در ایپسویچ در دهه ۱۸۲۰ برای معدنکاری رونق گرفت. آب و هوا. ایپسوییچ آب و هوای نیمه گرمسیری و مرطوب (Köppen آب و هوا طبقه بندی "Cfa") با تابستانهای گرم و مرطوب و زمستان های معتدل با شبهای سرد دارد. اقتصاد. ایپسوییچ یک مرکز مهم معدنی به ویژه معدن زغال سنگ است و این شهر، مرکز معدنکاری در کوئینزلند به حساب می آید. مسکن. ایپسویچ مجموعه بسیار غنی از خانه های تاریخی دارد.
جهانگیر دری (۱۹۳۲ تا ۲۰۱۸)، نویسنده ایرانی تبار روسیه و استاد زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه دولتی مسکو است.وی به دلیل انتخاب شغل پدرش به سمت رایزن ایران در شوروی تا به امروز ساکن کشور روسیه است و بیش از نیم قرن به ترویج زبان و ادبیات فارسی در کشور روسیه پرداخته است. از وی تاکنون ۹ کتاب و بیش از ۲۰۰ مقاله علمی نگاشته است و ۱۵ مجموعه از آثار نویسندگان ایرانی را به زبان روسی ترجمه کرده است. از آثار او می توان به نثر طنز فارسی، ایران من و ایرانی زنده (خاطرات جهانگیر دری)، ترجمه کتاب بچه های قالیباف خانه نوشته هوشنگ مرادی کرمانی به روسی اشاره کرد.
تپه مامونگکوکومپورانگکونتجونیا تپه ای در استرالیای جنوبی است. این نام در زبان بومی استرالیا، برابر «جایی که دیو می شاشد» است.
Hazrat Babajan (بلوچی: حضرت بابا)(۱۸۰۶ تا ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۱) قدیسی مسلمان پشتون که توسط پیروان خود به عنوان سات گورو یا قطب مطرح بود. وی در بلوچستان افغانستان دیده بر جهان گشود، ۲۵ سال آخر عمر خود را در پونه ی هند سپری کرد. او به عنوان استاد اصلی مهربابا محسوب می شود. اوایل عمر و تحقق. اولین حکایت ثبت شده از حضرت باباجان که به هنگام تولد گلرخ نام نهاده شد (به معنای صورت به مانند رز) اذعان می کند وی «دختر یکی از وزرای امیر افغانستان است». حکایات بعدی گویای این بودند که بابا جان از افغانستان تهنیت می گوید... و دختر یک افغانی ثروتمند اصیل و نجیب می باشد که "از یک خانوادهٔ مسلمان بلوچستانی متولد شد. تاریخ دقیق تولد حضرت باباجان نامعلوم است. تحصیلات وی همراه ارتباط با موقعیت اجتماعی خانواده اش در آن زمان بود، وی که فردی تحصیلکرده بود، به زبان های عربی، فارسی، اردو و علاوه بر این ها به زبان مادری خود پشتو روان صحبت می کرد. همچنین یک حافظ بود، کسی که قرآن را با قلب فرا می گیرد. کودکی درونگرا و معنوی، از «اوایل زندگی تمایلات معنوی را پروراند، برخلاف دختران هم سن خود، او عادت داشت مقداری از وقت خویش را برای عبادت صرف نم
اید، مراقبه و خلوت». پیرو مجمع اصالت خانوادگی افغانی، بابا جان تحت سنت حجاب سفت و سخت تربیت شد که زنان از دنیای بیرون در انزوا نگه داشته می شدند و همچنین تابع ازدواج سنتی مقرر شده بودند. وی مخالف ازدواج ناخواستهٔ برنامه ریزی شده برای خود بود و در روز عروسی زمانی که ۱۸ سال بیشتر نداشت از خانه فرار کرد. پنهان در برقع خود، به سمت پیشاور، شهرستانی مرزی در پای گذرگاه خیبر حرکت کرد. در نزدیکی پیشاور یا در خود پیشاور بود که وی در نهایت با سات گورویی هندی ملاقات نمود. با پیروی از دستورالعمل های گورو، " به کوهی نزدیک به اطراف راولپندی رفته و عزلت نشینی اتخاذ نموده و ریاضت های معنوی بسیار شدیدی را به مدت تقریباً هفده ماه متحمل شد. پس از آن به پنجاب آمد و چندین ماه در مولتان ماند. در حالی که ۳۷ ساله بود در مولتان با قدیس مسلمانی دیدار کرد، کسی که به مبارزات معنوی حضرت باباجان با بخشیدن درک پروردگار پایان داد. پس از آن تجربه، او به راولپندی به منظور ارتباطی دوباره با گوروی هندی بازگشت، کسی که بعد از چندین سال کمک کرد تا بابا جان به حالت آگاهی عادی برگردد. سفرها و زیارات. پس از اقامت دوم، با استاد هندی اول خویش در راولپند
ی، سفرهای طولانی را سوار بر کشتی در امتداد کشورهای خاورمیانه، سوریه، لبنان، و عراق آغاز نمود. «گفته می شود که وی در لباسی مبدل (ظاهراً برای جلوگیری از شناسایی) از راه افغانستان، ایران، و ترکیه به مکه سفر نموده و دو برابر آن مسیر طولانی به سعودی بازگشته است». در کعبه پنج مرتبه در روز، اغلب در محلی معین ساکن نماز ادا می کرد. در مکه باباجان اغلب غذا برای فقرا فراهم می کرد و شخصاً زائران بیمار را پرستاری می نمود. بابا جان از سمت مکه به سوی مدینه، رهسپار شده و آرامگاه پیامبر اسلام محمد را زیارت نموده و در آن جا نیز همان روش عبادت و مراقبت از بیماران را ادامه می دهد. با ترک عربستان، او از طریق بغداد، و سپس عراق به پنجاب بازگشت. وی سپس به ناسیک سفر کرد و در پنجاواتی استقرار یافت. از ناسیک به بمبئی رفته و برای مدتی در آن جا مستقر شده و بر محبوبیت وی افزوده شد. او در ماه آوریل ۱۹۰۳، برای بار دوم به زیارت مکه نائل شد. در سال ۱۹۰۴ به بمبئی بازگشت و بلافاصله به سمت اجمیر هند شمالی به منظور ادای احترام در آرامگاه قدیس صوفی معین الدین چشتی که از سلسله چشتیه اسلام در هند بود رهسپار آن جا شده و از اجمیر دوباره به بمبئی بازگش
ت سپس بی درنگ به سمت غرب به سوی پونه راهی شد. اقامت در پونه. در سال ۱۹۰۵ باباجان به شهر پونه رسید و اقامت نهایی خود را تثبیت کرد. اکنون زنی سالخورده، پشت او کمی خم، شانه ها گرد، با موهایی سفید، با پوششی کهنه، بود که «در مکان های غیرعادی در بخش های مختلف شهر در حالت نشسته یا استراحت دیده می شد». بابا جان در نهایت در یک محلهٔ زاغه نشین که چارباودی نامیده می شد در Malcolm Tank Road بخشی از اردوگاه ارتش بریتانیا ساکن شد. منطقهٔ چارباودی در آن زمان به عنوان «تصویری از چرک، ویرانی و زشتی، نقطهٔ پرورش طاعون و وبا و محل پرتردد خطرناک در شب شرح داده شده است». پس از چندین ماه در معرض عناصر طبیعی قرار گرفتن، بابا جان با بی میلی به مریدان خویش اجازه داد تا بالای سرش سرپناه ابتدایی از کیسه های گونی بسازند. کودکان عادت به پرتاب سنگ به سمت وی داشتند. وی فقیری بی خانمان بود. او می دانست که وضعیت زندگی آن ها چگونه است. از طرف مریدانش هدایایی برای فقرا و نیازمندان قسمت می شد، و در برخی موارد توسط سارقان از وی به سرقت می رفت. به گفتهٔ ناظران در طول یک دهه اقامت بابا جان در چارباودی، منطقه دستخوش یک دگرگونی خارج از انتظار گردید.
چه با تغییرات ساختمان های اطراف، نور چای خانه ها، طنین انداز با تلق تلق کردن فنجان ها و نعلبکی ها، محل تجمع مردم از تمامی طبقات، و اعتقادات در انتظار دارشنای باباجان، شاعری خیابانی در حال سرگرم کردن جمعیت با موسیقی خود، گدایان تقاضای مصرانه برای صدقه، آدم های بیکار علاف ایستاده یکسره مانع، ترافیک خودروها و کل فضا شدیداً پر از بخور مطبوع که اغلب نزد بابا جان نگه داشته می شد، صحنه ای شرقی را در ذهن ها ماندگار می کرد. استادی برای مهربابا. در می سال ۱۹۱۳، مروان شهریار ایرانی، آنگاه که ۱۸ سال بیشتر نداشت، سوار بر دوچرخهٔ خود در راه کلاس در کالج دکان، چشمش بر زن سالخورده ای افتاد که زیر درخت چریش نشسته و توسط جمعیتی احاطه شده بود. پیشتر نیز در مواقعی با این صحنه مواجه شده بود لیکن اعتنایی نمی کرد، هرچند که وی آگاه بود که برخی آن سالخورده را قدیسهٔ مسلمان می دانند، هنوز برخی او را «زنی دیوانه یا جادوگر یا عفریته فرض می کنند». پدر او شهریار ایرانی، باباجان را بسیار تکریم کرد. شهریار ایرانی که از خانواده ای زرتشتی متولد شده بود، پیش از آخرین اقامت در پونه و ازدواج خود، به مدت چند سال درویشی دوره گرد بود. باباجان، به
سمت مریوان اشاره کرد در حالیکه توجه او به سمت باباجان بود. به مدت چندین ماه پس از آن مریوان ایرانی توانست قدیس را ملاقات نماید؛ آن ها با هم می نشستند هنوز به ندرت صحبت می کردند. یک شب در طول ژانویهٔ ۱۹۱۴، او در حال ترک کردن باباجان بود که بوسه های بسیاری بر دستان باباجان زد و باباجان صورت شهریار ایرانی را در دستانش گرفت، سپس بوسه ای بر پیشانی وی زد، که در آن لحظه بود که جوان فضل معنوی دریافت نمود. متعاقب این رویداد که مروان ایرانی را در حالت عاشقانه ای قرار داد؛ از محیط های معمولی به مدت ۹ ماه دور نگه داشته شد. مرد جوان بعدها به عنوان مهربابا شناخته شد. سال های آخر عمر. در سال ۱۹۳۰، چند ماه پیش از وفات باباجان، روزنامه نگار ملاقاتی با وی داشت. او نوشت: «حضرت باباجان در نگاه مملو عابران بر دیوان پایینی به حالت افتاده قرار دارد... سر وی با بالش نگه داشته شده است. سپیدی درخشان گیسوان ابریشمی او غمی را در مقابل صورت به شدت چروکیده و ابروان بهم پیوسته اش نشان می دهد». ملاقات کوتاه بود. با این حال Brunton به وضوح، احساساتش تحت تأثیر قرار گرفت، و پس از آن، در اتاق خود در هتل، منعکس می کند که: «برخی دستاوردهای عمیق ر
وانی، به راستی در اعماق وجود او ساکن بود، من مطمئن هستم». در ۱۸ سپتامبر ۱۹۳۱، یکی از انگشتان دست باباجان در بیمارستان ساسون مورد جراحی واقع شد، اما پس از آن به نظر نمی رسید که بهبودی حاصل شده باشد. بر طبق اظهارات مستند، چند روز قبل از وفات بابا جان، او زمزمه کرد که: «وقت آن است... زمان برای رفتنم. کار زیاد است ... من باید پایان دهم». یکی از مریدان اظهار کرد که «باباجان این چیزها را بر زبان نیاورید، ما به شما نیاز داریم، اما او رمزآلود پاسخ داد که هیچ کسی، هیچ کسی اجناس مرا نمی خواهد. هیچ کسی نمی تواند از عهدهٔ قیمت برآید. من اجناس خود را به صاحب برگردانده ام». زیارتگاه در پونه. حضرت باباجان در منطقهٔ چارباودی پونه در ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۱ درگذشت. روز چهارشنبه ۲۳ سپتامبر، روزنامهٔ The Evening News of India فوت وی را گزارش داد. مقالهٔ روزنامه خاطر نشان کرد که: "جامعهٔ مسلمانان در پونه تا حد زیادی از مرگ قدیس نامی متاثر شده است... مراسم خاکسپاری وی... با حضور هزاران نفر از مسلمانان و هندوها انجام شد. سنگ مرمر سفید زیارتگاه باباجان در کنار درخت چریش که سال ها زیادی زیر آن می نشست در کنار جاده ای که اکنون شاهراه پرترددی