Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ازه ای وارد شوند. به فرمانداران نخستین، گفته شده بود که مردم بومی را آزار ندهند. اما ساکنان بریتانیایی وارد زمین های آنها شدند و بومیان زیادی کشته شدند. این ساکنان معمولاً به خاطر چنین بزه هایی محکوم نمی شدند. برخی بومیان جزیره استرالیا و ساکنان اروپایی توانستند به خوبی در کنار یکدیگر زندگی کنند. برخی ساکنان اروپایی، بومیان را برای کار در دامداری گاو و گوسفند استخدام کردند. لکلن مک کواری به مردم بومی، زمین های خودشان را داد تا در آن کشاورزی کنند و برای فرزندان آنها مدرسه ساخت. بااینحال بومیان بسیار کمی حاضر بودند به شیوه ساکنان اروپایی زندگی کنند زیرا نمی خواستند سنت های فرهنگی خود را فراموش کنند. بسیاری از بومیان استرالیا در جنگ با ساکنان اروپایی به خاطر زمین کشته شدند. اگرچه شمار دقیق کشته شدگان مشخص نیست اما برآورد می شود که صدها هزار بومی کشته شدند. شمار بیشتری از بومیان نیز بر اثر بیماری هایی که ساکنان اروپایی با خود آورده بودند درگذشتند. از دست رفتن زندگی بومیان، یک فاجعه بود. نقاط عطف تاریخی. اکتشاف درون سرزمینی. نخستین استعمارگران در نیو ساوث ویلز با شرایط سختی مواجه شدند. بومیان جزیره استرالیا و جزیر
ه نشینان تنگه تورس، یادگرفته بودند که چگونه در شرایط دشوار محیط خشک استرالیا زندگی و آنرا مدیریت کنند. اگرچه آنها نیز از دوران های خشک سالی، آسیب دیده بودند. کوه های آبی (تقریبا در ۵۰ کیلومتری باختر سیدنی) چالش بزرگی را در برابر نخستین اکتشافات درون سرزمینی سیدنی قرار داد. در نهایت در سال ۱۸۱۳ (میلادی) سه مرد به نام های گریگوری بلاکسلند، ویلیام ونتوُرث، و ویلیام لاسون از این کوهستان گذشتند. جاده و راه آهنی که امروز از دل کوهستان آبی می گذرند هنوز همان مسیر عبور آن ها را دنبال می کنند. در سوی دیگر این کوه ها کاوشگران، زمین های وسیعی را یافتند که جای خوبی برای پرورش گاو و گوسفند بود. آن سوی این زمین ها سرزمینی خشک و بیابانی بود. کاوشگران اروپایی مشکل پیدا کردن آب و همراه داشتن خوراک کافی داشتند. یک کاشف آلمانی به نام لودویگ لایشهارت در ۱۸۴۸ (میلادی) هنگامی که تلاش می کرد از خاور به باختر استرالیا برود گم شد. در ۱۸۶۰ (میلادی) رابرت اوهارا برک و ویلیام جان ویلز، سفر خود را از ملبورن آغاز کردند تا از جنوب به شمال سرزمین استرالیا را بپیمایند. آن ها سفر اکتشافی بزرگی را آغاز کردند اما این سفر، بسیار دشوار بود. برک و
ویلز صحرانوردان باتجربه ای نبودند. آنها کمک زیادی از مردم بومی یاندروواندا گرفتند اما هر دو آن ها هنگام بازگشت از سفر درگذشتند. اگرچه آن ها در سفر اکتشافی خود شکست خوردند، اما داستان آنها در هنر و ادبیات استرالیا ماندگار شده است. تجربه آن ها نمونه غم انگیزی از شرایط آب وهوایی سخت زندگی در استرالیا است. مهاجران و پیشگامان. حتی با اینکه مهاجران، در مناطق معتدلی زندگی می کردند اما باز هم زندگی سخت بود. پس از چند دوره سیل و خشک سالی، باز هم این احتمال وجود داشت که مهاجران، راه تأمین زندگی خود را از دست بدهند و کشاورزان مجبور شوند همه چیز را دوباره آغاز کنند. بااینحال مردم دست از تلاش نکشیدند و راه خود را ادامه دادند. گزاره «Aussie battler» (به معنی "استرالیایی مبارز") نشانگر همین روحیه مبارزه طلبی و تاب آوری آنها است. پیشگامان استرالیا به خاطر شجاعتشان در زندگی در آن دوران دشوار، ستایش می شوند. هنگامیکه مردان از خانواده خود دور بودند یا می مُردند زنان آنها کسب وکار یا کشاورزی آنان را ادامه می دادند. در این نخستین سال های سخت بود که حس دوستی در میان استرلیایی ها پا گرفت. این دوستی در میان مردانی که در صحرای استرا
لیا سفر می کردند یا پشم چینی و گله داری می کردند بسیار قوی بود. همچنین در این سال های دشوار، مهاجران به یکدیگر کمک می کردند. این سنت هنوز هم بخش مهمی از سبک زندگی استرالیایی است. تب طلا. کشف طلا در نیو ساوث ویلز در اوایل ۱۸۵۱ (میلادی) زندگی مردم را زیرورو کرد. مدت کوتاهی پس از آن، طلا در مستعمره تازه استقلال یافته ویکتوریا نیز پیدا شد و دوران تب طلای استرالیا آغاز شد. در پایان سال ۱۸۲۵ (میلادی) نزدیک به ۹۰٬۰۰۰ نفر از دیگر نقاط استرالیا و سراسر جهان برای جستجوی طلا به ویکتوریا سفر کردند. قیام یورکا رویداد دموکراتیک مهمی در تاریخ استرالیا به شمار می آید. ممکن بود نیروهای دولتی در هنگام گرفتن پول پروانه اکتشاف طلا از جویندگان طلا با آنان بسیار بدرفتار باشند. در ۱۱ نوامبر ۱۸۵۴ نزدیک به ۱۰٬۰۰۰ نفر در بیکری هیل، در بلرت گرد هم آمدند تا منشور حقوق دموکراتیک پایه را تصویب کنند که حذف پروانه های گران اکتشاف طلا و امکان رای دهی برای داشتن نماینده در مجلس ویکتوریا از جمله این حقوق بودند. به دنبال این جنبش، نرده دفاعی یورِکا در منطقه حفاری یورکا در خاور بلرت ساخته شد. در آنجا بود که جویندگان طلا به پرچم یورکا (نمادی از چ
لیپا) سوگند خوردند تا در کنار یکدیگر بایستند و برای دفاع از حقوق و آزادی های خود بجنگند. در صبح ۳ دسامبر ۱۸۵۴ مقامات دولتی، سربازها را فرستادند تا به اردوگاه یورکا حمله کنند. در این جنگ کوتاه، جویندگان طلا پیروز و نزدیک به ۳۰ نفر کشته شدند. رهبران قیام به جرم خیانت بزرگ، به دادگاه کشانده شدند اما هیچ هیئت منصفه ای حاضر به محکوم کردن آنها نشد. یک کمیسیون پادشاهی اعلام کرد که این اشتباه دولت بوده و به بسیاری از خواسته های معدنچیان پاسخ مثبت داد که داشتن نماینده سیاسی را نیز دربرمی گرفت. یک سال بعد، رهبر قیام، پیتر لالور به عضویت مجلس ویکتوریا درآمد. در سال های بعد، قیام یورکا تبدیل به نمادی از اعتراض و باور به عدالت و برابری شد. تب طلا استرالیا را از جهات گوناگونی عوض کرد. در هنگام تب طلا جمعیت مردم غیر بومی از ۴۳۰٬۰۰۰ نفر در ۱۸۵۱ به ۱/۷ میلیون نفر در ۱۸۷۱ رسید و نخستین راه آهن و تلگراف برای وصل کردن مناطق با جمعیت رو به رشد ساخته شدند. در همه مستعمره های استرالیا به غیر از استرالیای جنوبی، ذخایر بزرگ طلا پیدا شدند. اقتصاد به سرعت رشد کرد. صنعت طلا جای تولید پشم را گرفت و مهمترین منبع صادرات استرالیا شد. در حدو
د سال ۱۸۹۰ (میلادی) استرالیا یکی از بالاترین استانداردهای زندگی در جهان را داشت. تصرف گران و کشاورزان. در نخستین سال های مستعمره ها کسانی که «تصرف گر» نامیده می شدند مناطق بزرگی، از زمین تا کشتزار را اشغال کردند. با اینکه آنها هیچ پولی برای این زمین ها نپرداخته بودند اما این زمین ها را دارایی خود می دانستند. پس از پایان نخستین تب طلا دولت تلاش کرد این زمین ها را از تصرف گران پس بگیرد. در دهه ۱۸۶۰ (میلادی) دولت تلاش کرد که زمین های تصرف شده را به کسانی که در آنها کار می کردند و خانواده هایشان بفروشد تا در آنها کشاورزی کنند. اما تصرف گران تلاش کردند تا جای ممکن، زمین ها را در مالکیت خودشان نگه دارند. تا هنگام ساختن راه آهن، کشاورزان تازه ای که کشتزار آنها دور از بازار بود با شرایط دشواری مواجه بودند. امکان گرفتن دستمزد بالاتر در شهرها زندگی در مناطق روستایی و کار برای دستمزد پایین را ناخوشایند کرده بود. سنت استرالیا در ساخت دستگاه هایی برای آسان سازی کار کشاورزی، از استرالیای جنوبی آغاز شد. برای نمونه، گاوآهن ریشه کن جهنده که در دهه ۱۸۷۰ (میلادی) ساخته شد امکان پاکسازی آسان زمین سفت برای کشاورزی غلات را داد. مه
اجرت در سده ۱۹. در اوایل سده ۱۹ (میلادی) گروه های اصلی در مستعمرات، از انگلستان، اسکاتلند، ویلز، و ایرلند بودند. بخش بزرگی از سرگرمی ها، کنش های فرهنگی، و فعالیت های دینی، بازتاب سنت های بریتانیایی هستند. همچنین گروه های کوچک مهاجرانی از اروپا و آسیا نیز زندگی می کردند. اروپایی هایی که در سده ۱۹ (میلادی) به استرالیا آمدند از ایتالیا، یونان، لهستان، مالت، روسیه، به همراه ساکنان فرانسوی بودند که در صنعت شراب کار می کردند. بیشتر آنها مردان جوان و جویای کار و ثروت یا ملوانانی بودند که کشتی های خود را ترک کرده بودند. پس از ۱۸۴۲ (میلادی) مهاجران چینی وارد استرالیا شدند و پس از کشف طلا شمار آنها افزایش یافت. در مناطق طلاخیز، تنش های نژادپرستانه وجود داشت که گاهی مانند شورش بندیگو در ۱۸۵۴ (میلادی) به شورش هایی علیه چینی ها می انجامید. این تنش های نژادی منجر به نخستین اعمال محدودیت های مهاجرتی در ویکتوریا (۱۸۵۵) و نیو ساوث ویلز (۱۸۶۱) شدند. پس از تب طلای دهه ۱۸۵۰ (میلادی) بیشتر چینی ها به کشور خود بازگشتند. آنهایی که ماندند کشاورزانی بودند که به کشت میوه و سبزی در مناطق کم آب می پرداختند. از دهه ۱۸۶۰ (میلادی) مردمی از
ایران، مصر، و ترکیه برای جابجایی کاروان های شتر در صحرای استرالیا مهاجرت کردند. همراه با شتربانان هندی، همه آنها به دلیل لباس، و باورهای دینی اسلامی مشابِهِ هم، به اشتباه، «افغان» نامیده می شدند. این شتربانان، به عنوان «پیشگامان درون سرزمینی» شناخته می شوند. همچنین هندی ها و مردم اقیانوس آرام نیز بودند که در صنعت نیشکر و موز کوئینزلند، اغلب با دستمز ناچیز و در شرایط نامناسب، کار می کردند. از دهه ۱۸۸۰ (میلادی) کارگرانی از لبنان به استرالیا رفتند. بیشتر آنها در صنایع پارچه و پوشاک کار می کردند و بیشتر خانواده های لبنانی، بازار پارچه فروشی استرالیا را در دست گرفتند. راه آهن غان (افغان ها). در سال ۱۸۴۰ (میلادی) چارلز استورت، کاوشگر بریتانیایی زاده بنگال، تلاش کرد با گذر از بیابان های مرکزی استرالیا این بخش کشف نشده کشور را کاوش کند. سی سال پس از آن در دهه ۱۸۷۰ یک کاوشگر دیگر به نام جان مک دووال استوارت اهل اسکاتلند نیز بار دیگر تلاش کرد پا به بیان های مرکزی استرالیا بگذارد. اما مشکل هر دو نفر، شیوه جابجایی کارکنان و بار همراه در جریان سفرهای اکتشافی بود؛ زیرا وزن زیاد بار و کم آبی، اسب ها را از پا درمی آورد. از
آنجا بود که کاوشگران، به جای استفاده از شتر، به جای اسب افتادند و شتربانانی از افغانستان و مناطق هندوکش را به همراه شترهایشان به استرالیا آوردند. یکی از کاوشگران به نام ویلیام جروویس در سال ۱۸۷۸ (میلادی) که در گذشته، مهندس نیروی زمینی بریتانیا بود کار ساخت خط آهن از آدلاید به داروین در مرکز استرالیا را با استفاده از تجربه شتربانان افغان در هدایت کاروان های شتر آغاز کرد. ساخت نخستین بخش خط آهن جنوب به شمال استرالیا در سال ۱۸۸۱ (میلادی) پایان یافت. اما در سال ۱۸۸۳ (میلادی) دولت بریتانیا او را بعنوان فرماندار کل نیوزیلند انتخاب کرد و او از ساخت این راه آهن بازماند. در سال ۱۸۹۱ (میلادی) نخستین قطار جنوب به شمال از ایستگاه کورن به ایستگاه اودناتا رسید. برای ساخت این بخش از راه آهن، ۱۵۰ شتربان افغان کار می کردند. برای بزرگداشت خدمات شتربانانی افغان، این قطار را «افغان اکسپرس» نامیدند. سپس آنرا «غان اکسپرس» نامیدند. امروز این قطار «غان» نامیده می شود. شتربانان و شترهای افغان در ساخت خطوط تلگراف مرکز استرالیا نیز مشارکت داشتند. میراث غان (افغان ها). شتربانانی که از خاور میانه به استرالیا آمدند در شهر کوچکی به نام مار
ی، استرالیای جنوبی در ۷۰۰ کیلومتری شمال آدلاید ساکن شدند. زندگی طولانی مسلمانان در این شهر، باعث رشد فرهنگ اسلامی در آن شد. نخستین مسجد استرالیا نیز در این شهر (و پس از آن در ۱۸۸۹ در آدلاید) ساخته شد. پس از ساخت راه آهن شتربانان به کشور خود بازگشتند اما گروهی از آن ها در استرالیا باقی ماندند و گروه کوچکی از نوادگان آنان هنور در ماری زندگی می کنند که نام های خانوادگی مانند «بی جا درویش»، «دوست محمد»، «شمروز خان» و «ظریف خان» دارند. برگزاری رقابت های سالیانه شترسواری استرالیا در ماری، میراث شتربانان افغان است. همزمان با برگزاری این مسابقات، غذاهای افغانی نیز پخته می شود که با هم آشنا می شوید. «درویش بی جا» یا «بی جا درویش» شتربان پرآوازه افغان بود که در سال ۱۹۵۷ (میلادی) در شهر پورت آگوستا در درگذشت. داگلاس استوارت شاعر سرشناس استرالیایی در شعری نام «افغان» ویژگی های بی جا درویش را توصیف می کند. پس از پایان ساخت خط آهن، دولت استرالیا دستور داد تا شتربانان، شترهای خود را بکشند. اما آنها شترها را در طبیعت رها کردند. به همین دلیل، امروز بزرگ ترین جمعیت شترهای جهان که بیش از یک میلیون نفر تخمین زده می شود در سرزمین
های مرکزی استرالیا زندگی می کند. مناطق زندگی بومیان. پس از نبردهای اولیه بین بومیان جزیره استرالیا و مهاجران اروپایی بر سر زمین، بومیان استرالیا را مجبور کردند در حاشیه جامعه اروپایی زندگی کنند. برخی از آنها در بیابان به پرورش گاو و گوسفند با دستمزد بسیار کم پرداختند که در بسیاری موارد، حتی همان هم به آنان پرداخت نشد. دولت های مستعمرات، مناطقی را برای زندگی بومیان، مشخص کردند اما حتی در آن مناطق هم اجازه زندگی به سبک سنتی را ندادند. برای نمونه، بومیان نمی توانستند آزادانه شکار کنند یا آنطور که می خواهند میوه جمع کنند. در اواخر سده ۱۹ (میلادی) دولت های مستعمرات، حقوق بومیان جزیره استرالیا و جزیره نشینان تنگه تورس را از آنان گرفتند. این دولت ها جای زندگی و حتی کسی را که بومیان جزیره استرالیا و جزیره نشینان تنگه تورس می خواستند با او ازدواج کنند را کنترل می کردند. آنها بسیاری از فرزندان بومیان جزیره استرالیا و جزیره نشینان تنگه تورس را از والدین خود جدا کردند و به خانواده های سفیدپوست یا پرورشگاه های دولتی فرستادند. چنین سیاست هایی تا میانه سده ۲۰ (میلادی) ادامه داشتند. موضوع این «نسل دزدیده شده» هنوز هم دلیلی
بر تاسف عمیق برای بومیان جزیره استرالیا و جزیره نشینان تنگه تورس و دیگر استرالیایی ها است و موضوع پوزش ملی در مجلس استرالیا در سال ۲۰۰۸ (میلادی) بود. سافرجت. «سافرجت» (به معنی "حق رای") گزاره ای بود در سراسر جهان برای کارزار زنان برای گرفتن حق رأی زنان بکار می رفت. در دهه های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ (میلادی) هر مستعمره ای دستکم یک انجمن سافرجت داشت. سافرجت ها هزاران امضا برای دادخواست خود گردآوری کردند تا به مجالس مستعمرات خود ارائه کنند. هنریتا داگدیل نخستین زن مدافع حق رأی زنان در استرالیا بود. تلاش های او منجر به اعطای حق رای به زنان استرالیا شد. در ۱۸۹۵ (میلادی) زنان استرالیای جنوبی، در جنبش خود برای حق رای و داشتن نماینده در مجلس، پیروز شدند. در سال ۱۸۹۹ (میلادی) نیز زنان استرالیای غربی به حق رای رسیدند. در سال ۱۹۰۲ (میلادی) استرالیا نخستین کشور جهان بود که زنان در آن هم حق داشتن رای، و هم حق نمایندگی در مجلس را داشتند. اما بومیان جزیره استرالیا و جزیره نشینان تنگه تورس تا سال ۱۹۶۲ (میلادی) چنین حقی را نداشتند. در سال ۱۹۲۳ (میلادی) ادیث کوان نخستین نماینده زنی بود که در استرالیای غربی به نمایندگی رسید. در ۱۹۴۳ (میلا
دی) انید لیونز نخستین زنی بود که برای نمایندگی در مجلس استرالیا برگزیده شد. فدراسیون. پس از ورود بریتانیایی ها و تا پیش از ۱۹۰۱ (میلادی) استرالیا از ۶ مستعمره جداگانه و خودمختار زیر نظر دولت بریتانیا تشکیل شده بود که مستقل از هم توسعه یافتند. هر مستمعره، قانون اساسی و قانون ویژه خود در امور دفاعی، مهاجرت، پست، بازرگانی، و ترابری را داشت. این موضوع باعث دشواری هایی بین مستعمره ها می شد. برای نمونه، بازرگانی و ترابری بین مستمعره ها گران و کُند بود و اجرای قانون، در مستعمره ها سخت بود. همچنین، مستعمره های جدا از هم، نظام دفاعی ضعیفی داشتند. در نتیجه، مردم خواستند که مستعمره ها با یکدیگر متحد شوند. از آن مهمتر شکل گیری هویت ملی استرالیایی بود و حس ملی گرایانه فراگیری بین همه ساکنان استرالیا وجود اشت. در رقابت های بین المللی، تیم های ورزشی مستعمره ها همگی با هم با نام «استرالیا» شرکت می کردند و فرهنگ استرالیایی در ترانه ها، اشعار، داستان ها، و هنر، در حال گسترش بود. در پایان سده ۱۹ (میلادی) ۲ بار تلاش شد که مستعمره ها با یکدیگر متحد شوند. نخستین بار در ۱۸۸۹ (میلادی) هنری پارکز برای تشکیل یک ملت تازه و قدرتمند، فرا
خوان داد. همایش فدراسیون استرالیا در ۱۸۹۰ (میلادی) برگزار شد تا دربارهٔ ایده فدراسیون استرالیا گفتگو کنند. در سال ۱۸۹۳ (میلادی) و پس از کمی تأخیر، سرعت حرکت به سوی فدراسیون، افزایش یافت. رای دهندگان، اعضای کنوانسیون بعدی قانون اساسی را برگزیدند و در دو همه پرسی به پذیرش قانون اساسی تازه استرالیا رای دادند. دولت بریتانیا نیز پذیرفت که استرالیا می تواند خود را مدیریت کند. لایحه قانون اساسی همسود استرالیا ۱۹۰۰ (قانون اساسی استرالیا) یک سند حقوقی است که قوانین پایه ای حکومت استرالیا را تعیین می کند. این قانون، آغاز به کار و چگونگی کارکرد مجلس استرالیا (مجلس نمایندگان و مجلس سنا)، و دادگاه عالی استرالیا را را تعریف می کند. این قانون، در اصل در سال ۱۹۰۰ (میلادی) به عنوان یک لایحه در مجلس بریتانیا به تصویب رسید. با اجرایی شدن این قانون در ۱ ژانویه ۱۹۰۱ مستعمره های استرالیا متحد شدند و کشور مستقل «همسود استرالیا» پدید آمد. در ۱ ژانویه ۱۹۰۱ ادموند بارتون که جنبش فدراسیون استرالیا در نیو ساوث ویلز را رهبری می کرد نخستین نخست وزیر استرالیا شد. دولت او در برابر جمع بزرگی از مردم در سنتنیال پارک سیدنی سوگند خورد. به این ت
رتیب، استرالیا ملتی مستقل در امپراتوری بریتانیا شد اما حاکمیت ملی خود در امور دفاعی و امور خارجه را تا سال ۱۹۳۱ (میلادی) نیافت. تا سال ۱۹۴۸ (میلادی) و تصویب لایحه شهروندی استرالیا بیشتر استرالیایی ها به جای شهروندی استرالیا هنوز شهروندی بریتانیا را داشتند. با اینکه احساس ملی گرایی در حال گسترش بود اما حس بریتانیایی بودن همچنان قوی بود. پیدایش احزاب سیاسی. در دهه ۱۸۸۰ (میلادی) کارگران استرالیایی، اتحادیه های کارگری قدرتمندی ساخته بودند. این اتحادیه ها در دوره های رکود اقتصادی و خشک سالی، اعتصاب هایی را برای حفاظت از دستمزدها و شرایط کاری، برگزار می کردند. در ۱۸۹۱ (میلادی) این کارگران، حزب کارگر استرالیا را بنیان گذاشتند. تمرکز اصلی این حزب بر افزایش دستمزدها و بهبود شرایط کاری کارگران بود. مردم طبقه متوسط، شرایط زندگی بهتری نسبت به کارگردان داشتند اما متوجه شرایط کارگران شدند. هیئت های تخصصی برای تعیین دستمزد پدید آمدند تا از اعتصاب جلوگیری کنند. در سال ۱۹۰۷ (میلادی) دادگاه سازش و داوری کشورهای همسود، کمینه دستمزدی را فراهم کرد که جوابگوی هزینه های کارگر، همسر، و سه فرزند برای یک زندگی ساده و مرفه باشد. در سال
۱۹۱۰ (میلادی) نخستین نسخه از حزب لیبرال استرالیا شکل گرفت. این حزب، در طول سال ها بارها نام خود را تغییر داده است که «حزب ملی گرایان» و «حزب استرالیای متحد» از آن جمله هستند. رابرت منزیس در سال ۱۹۴۴ (میلادی) حزب لیبرال را آنگونه که امروز وجود دارد بنیان نهاد. او بعدها طولانی ترین دوره نخست وزیری در استرالیا را به خود اختصاص داد. پس از جنگ جهانی اول، «حزب کشور» تشکیل شد تا اهداف کشاورزان را پیش ببرد. امروز این حزب به نام «حزب ملی» نیز شناخته می شود و معمولاً با حزب لیبرال ائتلاف می کند. لایحه محدودیت مهاجرت (۱۹۰۱). سیاست استرالیای سفید با تصویب لایحه محدودیت مهاجرت در دسامبر ۱۹۰۱ به قانون تبدیل شد. این قانون، مهاجرت کاری و مردم غیر سفیدپوست به استرالیا را محدود کرد. مردم با نژاد غیر اروپایی، باید امتحان دیکته ۵۰ واژه ای به یکی از زبان های اروپایی را قبول می شدند. اعضای اتاق بازرگای چین، وکیل دادگستری، ویلیام آ کت، و رهبر بازرگانان چینی، اعتراضات عمومی ترتیب داد اما نتوانستند این قانون را تغییر دهند. مهاجران اروپایی در فدراسیون استرالیای تازه تأسیس، ارج نهاده می شدند. اگرچه، مشارکت های فرهنگی هندی ها، چینی ها،
مردم اقیانوس آرام و خاور میانه، همان هنگام نیز بخشی از هویت اجتماعی استرالیا بود. جنگ ها. جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸). به غیر از درگیری بین مهاجران و بومیان، استرالیا تاریخ صلح آمیز تحسین برانگیزی داشته است. در تاریخ استرالیا جنگ داخلی یا انقلاب وجود نداشته است. نسل های زیادی از استرالیایی ها به امپراتوری بریتانیا وفادار ماندند. به عنوان یک پاسگاه اروپایی در نزدیکی آسیا، استرالیا از نظر تاریخی احساس آسیب پذیری می کرده است. این احساس پس از تبدیل امپراتوری ژاپن تبدیل به یک قدرت نظامی، بیشتر شد. تکیه استرالیا بر امپراتوری بریتانیا و نیروی دریایی آن برای دفاع از خود بود. استرالیا در هر دو جنگ برای حفظ قدرت امپراتوری بریتانیا و دفاع از خود جنگید. استرالیا در اوت ۱۹۱۴ وارد جنگ جهانی اول شد و در سال ۱۹۱۵ (میلادی) در حمله به امپراتوری عثمانی که متحد امپراتوری آلمان بود مشارکت کرد. سربازان سپاه مشترک استرالیا و نیوزیلند (اَنزَک) در نبرد گالیپولی نقش مهمی ایفا کردند. آنها مجبور بودند در حالیکه نیروهای ترک به سوی آنها شلیک می کنند از صخره های پرشیب بالا بروند. با وجود اینکه مردان جوان زیادی مردند اما بالاخره توانستند از
صخره ها بالا بروند و پیروز شوند. استرالیایی ها به روحیه اَنزَک بسیار افتخار می کنند. پس از نبرد گالیپولی، نیروهای استرالیایی در جبهه باختری در بلژیک و فرانسه جنگیدند. در آنجا بود که این سربازان را «بیل زَن» نامیدند. چون آنها وقت زیادی را برای کندن و تعمیر ترانشه ها صرف کردند. با فرماندهی ارتشبد جان موناش، بیل زن های استرالیایی به پیروزی های بزرگی در واپسین نبردها در برابر امپراتوری آلمان دست یافتند و فرانسوی ها به خاطر کمک استرالیایی ها به پیروزی، قدردانی ماندگاری از آنها کردند. نیروهای استرالیا همچنین در خاور میانه نیز حضور داشتند و در دفاع از کانال سوئز و پیروزی نیروهای متفقین در شبه جزیره سینا و فلسطین نقش مهمی ایفا کردند. افسانه اَنزَک. سنت اَنزَک در شبه جزیره گالیپولی در ترکیه شکل گرفت. با ورود سربازان استرالیایی به گالیپولی در ۲۵ آوریل ۱۹۱۵ یک رشته عملیات جنگی آغاز شد که ۸ ماه طول کشیدند و بیش از ۲۶٬۰۰۰ نفر تلفات داشتند. از میان این تلفات ۸۰۰۰ نفر کشته شدند یا به خاطر بیماری درگذشتند. شجاعت و روحیه این سربازان، افسانه اَنزَک را شکل داد و گزاره «Anzac» اَنزَک بخشی از زبان استرالیا و نیوزیلند شد. در ۲۵ آو
ریل ۱۹۱۶ استرلیا، نیوزیلند، انگلستان، و نیروهای متحد در مصر، نخستین سالگرد ورود نیروهای استرالیایی به گالیپولی را گرامی داشتند. از آن پس، روز ۲۵ آوریل به عنوان روز اَنزَک شناخته می شود. در دهه ۱۹۲۰ (میلادی) مراسم روز اَنزَک در سراسر استرالیا برگزار می شد و ایالت ها روز اَنزَک را تعطیل رسمی اعلام کردند. یادمان های بزرگ جنگ در مراکز ایالت ها ساخته شدند. بناهای تاریخی در شهرها و شهرستان ها در سراسر کشور، ادای احترام به مردان و زنانی هستند که در آن جنگ و درگیری های بعدی کشته شدند. روز اَنزَک، روزی است که یاد همه آنهایی که در جنگ ها، درگیری ها، و ماموریت های صلح کشته شده و حس دوستی، پایداری در برابر مشکلات، و فداکاری آنان برای آیندگان این کشور، گرامی داشته می شود. این روز همچنین روزی برای تأمل در معانی مختلف جنگ است. امروز، روز اَنزَک در استرالیا و سراسر جهان، جشن گرفته می شود. سربازان زن و مرد استرالیایی، صلح بانان، و کهنه سربازان کشورهای دیگر که از جنگ بازگشتند همگی با افتخار در رژه روز اَنزَک شرکت می کنند. رکود بزرگ (۱۹۲۹–۱۹۳۲). در دوره رکود بزرگ، فشار بسیار زیادی به مردم استرالیا آمد. این رکود با سقوط بورس نیو
یورک در اکتبر ۱۹۲۹ آغاز شد. دلایل دیگر رکود در استرالیا سقوط قیمت کالاهای استرالیایی و ناآرامی ها در بخش صنعت به خاطر از دست رفتن کارها و درآمدها بودند. در میانه سال ۱۹۳۲ (میلادی) تقریباً ۳۲٪ استرالیایی ها بیکار بودند. تأثیر رکود بر جامعه استرالیا ویرانگر بود. بدون کار و درآمد ثابت، بسیاری از مردم، خانه های خود را از دست دادند. آنها مجبور بودند در پناهگاه های موقت و بدون وسایل گرمایشی و بهداشتی زندگی کنند. برخی مردها خانواده خود را ترک کردند یا به الکلیسم رو بردند. بسیاری از کودکان طبقه کارگر، مدرسه را در ۱۳ یا ۱۴ سالگی ترک کردند. بسیاری از زنان در مشاغل سطح پایین کار کرده و به تنهایی از کودکان و خانه های خود مراقبت می کردند. در زمان منتهی به رکود، دولت استرالیا برنامه ای برای پشتیبانی از بیکاران نداشت. به غیر از خیریه ها و برخی سازمان های خصوصی، مردم فقیر به فواید عامه و برنامه های استخدامی وابسته بودند. اقتصاد از ۱۹۳۲ دوباره بهبود یافت اما در بسیاری موارد، آسیب وارده به خانواده ها بهبود نیافت. در دوره ررکود بزرگ، نقش اساسی خیریه ها و داوطلبان استرالیایی برجسته بود. جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹–۱۹۴۵). در جنگ جهانی دو
م استرالیایی ها در جبهه نیروهای متحد علیه آلمان نازی در اروپا، مدیترانه، و شمال آفریقا جنگیدند. آنها همچنین در جنوب خاور آسیا و اقیانوس آرام نیز علیه امپراتوری ژاپن جنگیدند. نیروهای استرالیایی در بیایان های شمال آفریقا در برابر محاصره طولانی مدت در برابر آلمان ها و ایتالیایی ها در شهر طبرق ایستادگی کردند که آخرین خط دفاعی در برابر نیروهای آلمانی در مصر بود. برای ۸ ماه طولانی، این مردان (که بیشترشان استرالیایی بودند) با زندگی در غارها و شکاف ها در برابر حملات سهمگین و شرایط دشوار، مقاومت کردند. عزم راسخ، شجاعت، و شوخ طبعی آنان، همراه با راهکنش تهاجمی فرماندهانشان، منبع الهام آنها در برخی از تاریک ترین روزهای جنگ بودند. آنها با این کار، به شهرت ابدی «The Rats of Tobruk» (به معنی "موش های طبرق") رسیدند. در ۱۹۴۱ (میلادی) امپراتوری ژاپن، جنگ در اقیانوس آرام را آغاز کرد. در پی آن، سربازان استرالیایی به دفاع از پاپوآ گینه نو برخاستند. این وظیفه به عهده سربازان ساده و سربازان وظیفه جوانی سپرده شد که آموزش نظامی کمی دیده بودند. آنها با دشمن در جنگل و در طول گذر پُر شیب و گلی جنگیدند که به راه کوکودا شناخته می شود. نیر
وهای استرالیایی جلوی پیشرفت ژاپنی ها را گرفتند. مانند خلیج کوچک اَنزَک در گالیپولی، راه کوکودا نیز تبدیل به زیارتگاهی برای برخی استرالیایی ها شده است. در ۱۹۴۲ (میلادی) ژاپنی ها پایگاه بریتانیایی ها در سنگاپور را تصرف کردند. نزدیک به ۱۵٬۰۰۰ نفر از نیروهای استرالیایی در بین اسیرشدگان بودند که برای کار در ساخت راه آهن تایلند-برمه به کار گرفته شدند. در هنگام ساخت این راه آهن، خیلی از استرالیایی ها مورد رفتار بی رحمانه ژاپنی ها قرار گرفتند. بااینکه زندانیان استرالیایی از یکدیگر پشتیبانی می کردند اما بیش از ۲٬۷۰۰ نفر از آنان جان خود را از دست دادند. دیگر درگیری ها. مدت کوتاهی پس از جنگ جهانی دوم، از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳ نیروهای مسلح استرالیا در قالب نیروی چند ملیتی سازمان ملل متحد برای جنگ برای دفاع از کره جنوبی در برابر نیروهای کمونیست کره شمالی فرستاده شدند. کمی پس از آن استرالیا به کمک ایالات متحده آمریکا در پشتیبانی از دولت ویتنام جنوبی در برابر نیروهای کمونیست ویتنام شمالی پیوست تا دوباره این کشور را متحد کنند. جنگ ویتنام، همچنان بزرگترین تعهد نیروهای مسلح استرالیا از هنگام جنگ جهانی دوم است. حضور استرالیا در این جنگ
از ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۳ طولانی ترین جنگ استرالیا است. مشارکت استرالیا در این جنگ، جنجالی بود. بسیاری از استرالیایی ها با هدف نشان دادن مخالفت خود با جنگ و به ویژه، اعزام مردان جوان استرالیایی، به خیابان ها رفتند. وزارت دفاع استرالیا همچنین در درگیری هایی در تیمور شرقی، عراق، سودان، و افغانستان شرکت کرده و در عملیات نیروهای صلح بان سازمان ملل متحد در بخش های زیادی از جهان در خاور میانه، و منطقه آسیا-اقیانوسیه حضور داشته است. روز بزرگداشت. مانند روز اَنزَک، استرالیایی ها یاد و خاطره کسانی را که در جنگ، خدمت کرده و درگذشته اند را در روز بزرگداشت، گرامی می دارند. در ساعت ۱۱ صبح روز ۱۱ نوامبر (روز پایان جنگ جهانی اول) هر سال، استرالیایی ها دست از کار می کشند تا فداکاری مردان و زنانی را که در جنگ ها شرکت کرده، کشته شده یا آسیب دیده اند را گرامی بدارند و لباس قرمز می پوشند. پناهندگان جنگ جهانی دوم. پیش از جنگ و در میانه جنگ. در دوره بین دو جنگ جهانی، محدودیت شرایط ورود به استرالیا باقی ماند. بااینحال مهاجرت به استرالیا و به ویژه مردان از جنوب اروپا افزایش یافت. این مهاجران با خود مهارت های زیاد، تحصیل، و ارزش های فرهنگی خود