Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
منظور از مسئله دشوار آگاهی این پرسش است که چرا یک سوژه، خودآگاه است، درحالی که می تواند نباشد. علم روزی می تواند چگونگی عملکردی، دینامیکی و ساختاری یک ذهن خودآگاه را توجیه و تشریح کند که به این موارد در مقابل مسئله های سادهٔ خودآگاهی می گویند، اما حتی پس از تشریح همهٔ این ها، باز می توان این سؤال را مطرح کرد که اساساً چرا یک سوژه تجربهٔ خودآگاهی دارد؟ این یک مسئلهٔ دشوار برای علم است، یا شاید فراتر از مرزی باشد که علم توانایی توصیف آن را دارد. این چالش را به گونه ای دیگر نیز می توان مطرح کرد: حتی در صورتِ توصیف کامل مشخصات فیزیکی و چگونگی عملکردی یک موجود و ذهنش، باز این سؤال را بی پاسخ می ماند که آیا موجود یک سوژهٔ خودآگاه هست یا نه؟ در واقع این گونه به نظر می رسد یک خلأ توصیفی بین جهان فیزیکی و خودآگاهی وجود دارد. نام «دشوار» و «آسان» را اولین بار دیوید چالمرز در سال ۱۹۹۵ بر روی این مسائل گذاشت. این موضوع از موضوعات مورد بحث در فلسفه ذهن معاصر است.
علی شادمانی (۳۰ شهریور ۱۳۴۱ – ۴ تیر ۱۴۰۴) سرلشکر سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود که از ۲۳ خرداد تا ۴ تیر ۱۴۰۴ به عنوان فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم الانبیا فعالیت می کرد. زندگی. علی شادمانی در ۳۰ شهریور ۱۳۴۱ در حیران، همدان زاده شد. وی در سال ۱۳۵۸ به سپاه پاسداران پیوست و در خلال جنگ ایران و عراق از اعضای این نهاد بود و از ۱۳۶۵ تا ۱۳۶۷ فرماندهی لشکر ۳۲ انصارالحسین را برعهده داشت. او از ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۶ معاون عملیات نیروی زمینی سپاه پاسداران بود، در فاصله سال های ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۰ به عنوان فرمانده لشکر ۳ نیروی مخصوص حمزه فعالیت می کرد، از ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۲ فرماندهی قرارگاه نجف را برعهده داشت و در فاصله سال های ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۱ به عنوان رئیس اداره عملیات ستاد کل نیروهای مسلح فعالیت می کرد. وی از ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۵ معاون عملیات ستاد کل نیروهای مسلح بود. پس از آغاز جنگ ایران و اسرائیل و ترور غلامعلی رشید توسط اسرائیل، او به عنوان جانشین رشید فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم الانبیا شد. ترور. ارتش اسرائیل در ۲۷ خرداد ۱۴۰۴ اعلام کرد که شادمانی را کشته است. به گفته ارتش اسرائیل، جنگنده های این کشور در عملیات مشترکی میان «مدیریت اطلاعات نظامی و نیر
وی هوایی اسرائیل» و بر پایهٔ اطلاعات دقیق و «فرصتی ناگهانی»، یک مرکز فرماندهی فعال در تهران را هدف قرار دادند و شادمانی را کشتند. خبر رسمی مرگ او «بر اثر جراحات شدید ناشی از بمباران» در ۴ تیر اعلام شد. طبق گفته مهدیه شادمانی، دختر علی شادمانی، پدرش در بمباران هوایی کشته نشده و طی یک تعقیب و گریز کشته شده و دلیل مرگ بمباران نبوده است.
جیمز لافایت دیکی (؛ – ) شاعر و رمان نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۶۶ هجدهمین ملک الشعرای مشاور کتابخانه کنگره در امر شعر شد.
محمود اخوان بازارده (زادهٔ ۱۳۳۰ در لنگرود) نمایندهٔ حوزه انتخابیه لنگرود در دوره ششم مجلس شورای اسلامی بوده است. وی از نمایندگان متحصن و استعفا دهنده مجلس ششم بود. زندانی سیاسی بین سال های ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۶ در زندان وکیل آباد مشهد به دلیل عضویت در گروه والعصر وابسته به سازمان مجاهدین خلق. تحصیلات. محمود اخوان بازارده دانش آموخته سطح ۳ حوزه، فوق لیسانس فرهنگ و معارف اسلامی از حوزه علمیه قم، فوق دیپلم پزشکی(دانشجوی انصرافی دانشکده پزشکی مشهد بین سال های ۵۱ تا ۶۱) است.
عسکر اسلام دوست کاربندی (زادهٔ ۱۳۳۵ در تالش) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ تالش در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است وی از تاریخ ۱۳۷۹/۰۳/۰۷ به عنوان نماینده منتخب مردم تالش در مجلس شورای جمهوری اسلامی ایران حضور پیدا کرد. تحصیلات. عسکر اسلام دوست کاربندی دانش آموخته مقطع کارشناسی مدیریت صنعتی ، فوق لیسانس مدیریت دولتی است.
محمدرضا اسماعیلی مقدم (زادهٔ ۱۳۳۰ در قم) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ قم در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی ، دانش آموخته لیسانس شیمی بوده است.
الکساندر دل واله(زاده ۱۹٦٩) سیاسی دانشمند، روزنامه نگار و مقاله نویس فرانسوی است. او علاقه مند به مسائل اسلام گرایی، تروریسم و جغرافیای سیاسی جهان اسلام است. زندگی نامه. اوایل زندگی. دل واله در ۶ سپتامبر ۱۹۶۸ در مارسی، فرانسه در یک خانواده مهاجر و محروم به دنیا آمد. پدرش یک سیسیلی بود که ابتدا در تونس و سپس در الجزایر و مارسی (جنوب فرانسه) ساکن شد. مادر او از یک خانواده اسپانیایی ضد فرانکو بود که تا حدودی در وهران، الجزایر و بعداً در مارسی ساکن بودند. او در سن ۴ سالگی یتیم شد و بیشتر دوران کودکی خود را در خانه ای و محیطی چندفرهنگی گذراند و بزرگ شد.
جعفر افقهی فریمانی (زادهٔ ۱۳۴۳ در فریمان) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ فریمان، سرخس، احمدآباد و رضویه در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است.
حسن الماسی (زادهٔ ۱۳۴۴ در پارس اباد) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ پارساباد و بیله سوار در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است. وی پیش تر در دورهٔ پنجم نیز عضو این مجلس بود.
حسین انواری (زادهٔ ۱۳۳۷ در سراب) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ سراب در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بوده است. وی پیش تر در دورهٔ پنجم نیز عضو این مجلس بود. حسین انواری فرزند محی الدین انواری است.
بتا سه پایه بی سیاره ای واقع در فاصلهٔ تقریبی ۶۳ سال نوری با سامانهٔ خورشیدی و در صورت فلکی سه پایه، در حال گردش به دور ستارهٔ خرده قرص بتا سه پایه با قدر ظاهری ۴ است. این سیاره دارای جرم بین ۴ تا ۱۱ برابر جرم مشتری و شعاع حدود ۶۵٪ بزرگتر از مشتری است. مدار آن ۹ واحد نجومی از بتا (نزدیک به سطح دیسک باقی مانده به دور ستاره) فاصله دارد و با یک خروج از مرکز جزئی و یک دورهٔ مداری ۲۰ تا ۲۱ ساله در گردش است، و تنها سیارهٔ شناخته شده در بتا سیستم سه پایه است.
آگوستو بوال (; – ) نویسنده، کارگردان و سیاست مدار اهل برزیل بود. او بنیان گذار تئاتر ستم دیده است، که در اصل جنبش رادیکال مرسوم آموزش و پرورش است. همچنین بوال مدتی، به عنوان Vereador (که همان معادل عضو شورا شهر در برزیل است) مشغول بوده است
تئاتر ستم دیدگان () به گونه ای از تئاتر گفته می شود که توسط آگوستو بوال در دهه ۱۹۶۰ در برزیل و سپس در اروپا بنیان گذاری شده است. بوال تحت تأثیر نظریه ها و کارهای پائولو فریره در حوزه آموزش ستم دیدگان، دست به خلق تکنیک هایی در حوزه تئاتر زد که از تئاتر به عنوان ابزاری برای ترویج و ترغیب مردم در تغییر سیاسی و اجتماعی استفاده می کند. در تئاتر ستم دیده، مخاطب از نظاره گر محض خارج شده و تبدیل به فعالی می شود که می تواند واقعیت زندگی خویشتن را تغییر دهد.
لا لا لند () فیلمی آمریکایی در ژانر موزیکال رمانتیک به نویسندگی و کارگردانی دیمین شزل است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. رایان گاسلینگ در نقش یک پیانیست جاز و اما استون در نقش هنرپیشه ای آرزومند که عاشق یکدیگر می شوند، ستارگان اصلی فیلم هستند. داستان فیلم در زمان حال و در شهر لس آنجلس رخ می دهد. رایان گاسلینگ و اما استون بعد از فیلم های "دیوانه وار، احمقانه، عشق" و "جوخه گانگستر" در این فیلم برای بار سوم با یکدیگر همبازی شده اند. جی.کی. سیمونز، جان لجند، رزمری دویت و میگن فی نیز از دیگر بازیگران فیلم هستند. نویسنده و کارگردان فیلم، دیمین شزل به عنوان یک درامر به سینمای موزیکال علاقه داشت. شزل در دوران تحصیل خود در دانشگاه هاروارد با جاستین هورویتز هم اتاقی بود و ایدهٔ اولیه داستان نیز در همان موقع به ذهنش رسید و آن را با هورویتز در میان گذاشت. شزل در سال ۲۰۱۰ به لس آنجلس سفر کرد و فیلم نامه خود را نوشت و قصد داشت آن را بسازد اما هیچ استودیو و تهیه کننده ای را پیدا نکرد که حاضر باشد روی داستانی که نوشته سرمایه گذاری کند. بعد از موفقیت فیلم "ویپلش" که دومین ساخته شزل است، سامیت انترتینمنت حاضر شد تهیه فیلم را برعهده
بگیرد. کار فیلم برداری در شهر لس آنجلس از اوت ۲۰۱۵ آغاز شد و در ماه سپتامبر، در همین شهر پایان گرفت. جاستین هورویتز کار آهنگ سازی فیلم را برعهده داشت و مندی مور نیز به عنوان طراح سکانس های رقص با پروژه همکاری کرد. "لا لا لند" نخستین بار در ۷۳امین جشنواره فیلم ونیز و در تاریخ ۳۱ اوت ۲۰۱۶ به روی پرده رفت. فیلم اکران گسترده خود را از تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۱۶ در آمریکا آغاز کرد. "لا لا لند" ۴۷۲ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد در حالی که بودجه ساخت آن تنها ۳۰ میلیون دلار بود. "لا لا لند" با تحسین جهانی همراه شد. منتقدان، نویسندگی و کارگردانی شزل، بازی رایان گاسلینگ و اما استون، موسیقی جاستین هورویتز، سکانس های موزیکال و فیلم برداری فیلم را ستودند. "لا لا لند" در هشتاد و نهمین دوره جوایز اسکار در ۱۴ رشته نامزد جایزه شد و رکورد شکست. پیش از این، فقط دو فیلم "همه چیز درباره ایو" و "تایتانیک" به این رکورد دست پیدا کرده بودند. فیلم شش جایزه اسکار برد: بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر نقش اول زن، بهترین فیلم برداری، بهترین موسیقی متن، بهترین طراحی صحنه و بهترین ترانه ("شهر ستاره ها"). "لا لا لند" در هفتاد و چهارمین مراسم گ
لدن گلوب نیز در هفت رشته نامزد دریافت جایزه بود که توانست همه آن ها را به دست بیاورد و تبدیل به موفق ترین فیلم در تاریخ جوایز گلدن گلوب شود. داستان. داستان در زمان حال و در لس آنجلس می گذرد. میا، دختری جوان و مشتاقِ بازیگری است که در کافی شاپ کمپانی برادران وارنر به عنوان باریستا مشغول به کار است و در فاصله های زمانی آزمون های بازیگری خود به بازیگرهای هالیوود قهوه لاته می دهد. سباستین نیز نوازنده پیانوی جاز است که فعلاً با نواختن موسیقی در کافه های دلگیر سرمی کند و از طرف خواهرش لورا تحت فشار برای ازدواج قرار گرفته است. میا و سباستین هنگام رانندگی در یک بزرگراه شلوغ در لس آنجلس به هم برخورد می کنند و کارشان به مشاجره می کشد. بعد از این اتفاق، میا به آزمون بازیگری خود می رود اما آزمون با موفقیت پیش نرفته و او خسته و ناراحت به خانه برمی گردد. هم خانه های میا با اصرار او را به یک مهمانی کریسمس می برند. بعد از مهمانی، میا که ماشین خود را به خاطر توقف در پارک ممنوع از دست داده پیاده به خانه برمی گردد. در راه بازگشت، او صدای زیبای پیانو را از درون کافه ای می شنود. میا وارد کافه شده و در کمال تعجب می بیند که پیانیست
کسی نیست جز سباستین. سباستین به خاطر نواختن این قطعه که برخلاف سلیقه رئیس بدخلق کافه بنام بیل بوده است، اخراج می شود. میا به سمت سباستین می رود تا با او حرف بزند اما سباستین به او تنه زده و رد می شود. مدتی بعد در یک مهمانی، میا بازهم به طور اتفاقی سباستین را در میان یک گروه موسیقی می بیند و برای همین جلو می رود و درخواست آهنگ "من فرار کردم" را می دهد و خودش هم با آهنگ شروع به درآوردن ادا برای سباستین می کند. بعد از این اتفاق، سباستین به سراغ میا می رود و گفتگویی سرشار از طعنه و کنایه بین آن ها شکل می گیرد. در راه بازگشت از مهمانی، میا و سباستین با هم همراه می شوند و به فراز شهر لس آنجلس رفته و برای هم آواز می خوانند و می رقصند. روز بعد سباستین به محل کار میا می رود و آن ها مدت زیادی با هم دربارهٔ رویاهایشان صحبت می کنند. میا می گوید از بچگی عاشق سینما شده و می خواهد بازیگر شود و سباستین هم از عشقش به موسیقی جاز می گوید و اینکه می خواهد کافه ای مخصوص جاز در شهر باز کند. بعد از این گفتگو، گوشی میا زنگ می خورد و به او خبر می دهند که باید در یک آزمون بازیگری دیگر شرکت کند. او این کار را می کند اما آزمونش باز هم
خراب می شود و او عصبانی به خانه بازمی گردد. در خانه، نامزد میا که گرِگ نام دارد او را به یک شام دورهمی به همراه برادرش که تازه از سفر برگشته دعوت می کند. میا بدون هیچ رغبتی به شام می رود اما وقتی یاد قرارش با سباستین می افتد سریع رستوران را ترک می کند و به طرف سینما می رود جایی که سباستین منتظر او است. میا و سباستین به تماشای فیلم "شورش بی دلیل" می نشینند و سپس به طرف رصدخانه گریفیتس حرکت می کنند. عشق میا و سباستین در این مکان به اوج خود می رسد و آن ها در رؤیای خود مشغول رقصیدن در ستاره ها می شوند. رابطه میا و سباستین ادامه پیدا می کند. میا که از رد شدن های متعدد در آزمون های بازیگری خسته شده، خودش شروع به نوشتن نمایش نامه می کند. سباستین نیز همچنان در کافه ها پیانو می زند. بیکاری و فشارهای زندگی مشترک با میا، بالاخره سباستین را راضی می کند که علی رغم میل شخصی اش به پیشنهاد کار دوست قدیمی اش بنام کیث جواب مثبت دهد و او و گروهش را همراهی کند. وارد شدن سباستین به این گروه ابتدا اتفاق خوبی به نظر می رسد اما به مرور او را از میا دور می کند. تورهای متعدد گروه و میل به دیده شدن سباستین باعث می شود که بحث بین او و م
یا بالا بگیرد و مهمانی شامشان خراب شود. میا، سباستین را ترک می کند و به خانه پدرش بازمی گردد. مدتی از این جدایی و انزوا می گذرد تا اینکه مدیر برنامه یک کارگردان مشهور از طریق سباستین به میا خبر می دهد که می خواهد از او برای فیلمش تست بگیرد. میا ابتدا راضی نمی شود اما با اصرار سباستین قبول می کند در آزمون شرکت کند. میا در آزمون بازیگری سنگ تمام می گذرد و با خواندن آهنگی غمناک توجه کارگردان را جذب می کند. بعد از آزمون، سباستین به میا می گوید که وقتی او این نقش را بگیرد باید همه چیز، از جمله سباستین را فدای آن کند زیرا این رؤیایی است که او همواره به دنبال آن بوده است. پنج سال می گذرد. میا تبدیل به بازیگری بزرگ شده و با مردی ازدواج کرده و یک دختر دارد و سباستین هم به رؤیای خودش رسیده و کلوپ جازی را در شهر باز کرده که با موفقیت رو به رو شده است. یک شب که میا به همراه همسرش برای خوش گذرانی به بیرون رفته است سر از کافه سباستین درمیاورد. سباستین با دیدن میا در میان جمعیت دچار بهت شده و سپس به سراغ پیانو می رود و قطعه عاشقانه "میا و سباستین" را می نوازد و با همین آهنگ در رؤیای زیبایی غرق می شود. رؤیایی که در آن او و م
یا با هم ازدواج کرده و بچه دار شده اند و هردو به موفقیت های زیادی در شغل دلخواهشان رسیده اند. بعد از پایان قطعه، میا بلند می شود که از کافه بیرون برود اما در آخرین لحظه نگاهی به سباستین می اندازد و هردو لبخند تلخی به هم می زنند. میا کافه را به همراه همسرش ترک می کند و سباستین نیز مشغول نواختن پیانو می شود. ساخت. دیمین شزل به عنوان یک درامر، به آثار موزیکال علاقه مند بود. ایدهٔ او این بود که حس و حال فیلم های موزیکال قدیمی را بگیرد و آن را با زندگی واقعی ترکیب کند که کارها در آن معمولاً آنطور که دوست داریم، پیش نمی رود. شزل فیلم نامه "لا لا لند" را در سال ۲۰۱۰ نوشت، زمانی که به نظر می رسید جایی در صنعت سینما نداشته باشد. شزل در دوران تحصیل خود در دانشگاه هاروارد با جاستین هورویتز هم اتاقی شد و رفاقتش با او شکل گرفت. او ایدهٔ خود را با هورویتز در میان گذاشت و این دو به کمک هم توانستند تصویر کلی از چیزی که در ذهن دارند را بسازند. شزل دوست داشت که فیلم نگاهی با احترام به اشخاصی داشته باشد که به لس آنجلس می آیند تا رویاهای خود را دنبال کنند. شزل و هورویتز به عنوان پروژه پایان نامه ارشد خود در دانشگاه، یک فیلم سیاه
و سفید موزیکال با نام "گای و مدلین روی نیمکت پارک" ساختند. شزل از آثار کلاسیکی همچون "مردی با دوربین فیلم برداری" و "منهتن" الهام گرفت تا بتواند نگاه واقعی و همراه با احترام به شهر را در فیلم خود بازسازی کند. بعد از فارغ التحصیلی، شزل و هورویتز هردو به لس آنجلس رفتند و به نوشتن فیلم نامه ادامه دادند. شزل در بازنویسی خود چند تغییر در داستان ایجاد کرد که مهم ترین آن، تغییر محل وقوع داستان از بوستون به لس آنجلس بود. شزل ابتدا قصد داشت تا عناصر جذاب شهرهایی همچون پاریس و سان فرانسیسکو را در لس آنجلس بازسازی کند اما به جای آن تصمیم گرفت تا بر روی عناصری تمرکز کند که لس آنجلس را از دیگر شهرها متمایز می کرد: ترافیک، شلوغی و پرزرق و برق بودن شهر و آسمان لس آنجلس از این دست ویژگی ها بودند. شزل برای طراحی لحن و سبک اجرای صحنه های رقص مبتنی بر جاز فیلم از آثار ژاک دمی و به خصوص دو فیلم "چترهای شربورگ" و "دختران جوان راشفورد" الهام گرفت. شزل همچنین برای خلق فضای بصری فیلم از آثار موزیکال کلاسیک همچون "آواز در باران"، "واگن دسته موزیک" و "یک آمریکایی در پاریس" الهام گرفت. شزل دربارهٔ الهام گرفتن از فیلم "یک آمریکایی در پ
اریس" گفته است: «"یک آمریکایی در پاریس" فیلمی است که ما را در خود حل می کند. یک نمونه عالی برای اینکه بفهمیم بعضی از آن موزیکال های قدیمی با چه جسارتی ساخته می شدند.» شزل دربارهٔ شباهت برخی از ویژگی ها و خصوصاً طراحی کاراکترها به آثار موزیکال قبلی خود همچون "ویپلش"، اینگونه توضیح داده است: «"ویپلش" و "لا لا لند" هردو دربارهٔ تقلا کردن و تلاش برای تبدیل شدن به یک هنرمند بزرگ و رسیدن به رؤیا هستند که نیاز هر انسانی است. به نظرم تفاوت این دو این است که "لا لا لند" در این مورد کمی عصبانی تر است.» شزل اعلام کرده است که هم "لا لا لند" و هم در "ویپلش" از تجربیاتی که در مسیر تبدیل شدن به یک کارگردان در هالیوود طی کرده، الهام گرفته است. شزل می گوید ایدهٔ اصلی "لا لا لند" از تصمیم او برای ترک ساحل شرقی آمریکا و آمدنش به لس آنجلس برای دنبال کردن رؤیای شخصی اش، شکل گرفته است: «با شور و شوق بسیار و تصورهای رؤیایی از لس آنجلس، به این شهر آمدم اما وقتی به آن رسیدم تنها چیزی که دیدم بزرگراه ها و مراکز خرید بودند.» بعد از تکمیل فیلم نامه، شزل به دنبال تهیه کننده ای برای ساخت فیلم گشت اما هیچ استودیویی حاضر نبود تا بر روی یک ف
یلم موزیکال اورجینال امروزی که هیچ آهنگ معروفی در آن وجود ندارد سرمایه گذاری کند. خصوصاً اینکه موسیقی مطرح شده در فیلم قرار بود موسیقی جاز باشد (سبکی که باعث شد بعداً هالیوود ریپورتر این فیلم را یک گونه «رو به انقراض» بنامد). این وضعیت تا سال ها ادامه داشت. شزل در این باره می گوید: «از آنجا که من و جاستین (هورویتز) در آن زمان افراد مشهوری نبودیم، سرمایه گذران نسبت به پتانسیل موجود در فیلم دچار شک می شدند و حاضر نبودند تا بر روی ما ریسک کنند.» دوستان شزل او را به دو تهیه کننده فیلم نسبتاً تازه کار معرفی کردند: جردن هوروویتس و فرد برگر شزل فیلم نامه را برای این دو فرستاد. هوروویتس و برگر از داستان خوششان آمد اما استودیویی که قرار بود با پروژه همکاری کند اعلام کرد که به شرط چند تغییر در فیلم نامه، بودجه ای ۱ میلیون دلاری برای ساخت فیلم را در اختیار شزل قرار می دهد. تغییرات درخواستی استودیو این ها بودند: شخصیت مرد قصه به جای یک پیانیست جاز، یک ستاره موسیقی راک باشد، شروع پیچیده فیلم که روایت غیرخطی دارد باید جای خود را به یک شروع ساده تر با روایت خطی بدهد و پایان تلخ و شیرین فیلم باید به یک پایان خوش برای دو کارا
کتر اصلی تغییر کند. شزل به درخواست استودیو مبنی بر این تغییرات جواب منفی داد: «عاقلانه ترین کار ممکن را کردم، پیش از آنکه فیلمم را نابود کنند آن را برداشتم و از آن مکان دور شدم.» شزل که از ساخت "لا لا لند" تاحدودی ناامید شده بود، نوشتن فیلم نامه جدیدی را آغاز کرد: "ویپلش". او تصمیم گرفت تا برپایه تجربیاتی که در هنرستان به عنوان یک هنرجوی موسیقی پشت سرگذاشته، داستانی بنویسد و آن را بسازد. شزل معتقد بود که مفهوم ساده تر این فیلم و نیازش به بودجهٔ کم باعث می شود تا سرمایه گذاری بر روی آن از دید یک تهیه کننده ریسک کمتری داشته باشد. بعد از آنکه "ویپلش" در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۱۴ مورد تحسین گسترده منتقدان قرار گرفت، شزل دوباره تلاش های خود برای آنکه "لا لا لند" را به سینما بیاورد، آغاز کرد. حدود یک سال بعد و پس از آنکه "ویپلش" در هشتاد و هفتمین دوره جوایز اسکار نامزد پنج جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم شد و توانست ۵۰ میلیون دلار در گیشه بفروشد (که باتوجه به بودجه ناچیز ۳ میلیون دلاریش، فروش خوبی بود)، شزل سرانجام توانست تا توجه استودیوها را برای ساخت فیلمش جذب کند. سرانجام بعد از گذشت پنج سال از نوشته شدن فیلم نام
ه، سامیت انترتینمنت و شرکت بلک لیبل مدیا با همکاری مارک پلت، تصمیم گرفتند بودجه لازم را برای ساخت "لا لا لند"، در اختیار شزل قرار بدهند. آن ها تحت تأثیر موفقیت های تجاری و انتقادی "ویپلش" قرار گرفته بودند. یکی از تهیه کنندگان لاینزگیت فیلمز به نام پاتریک واکسبرگر که پیش تر در سری فیلم های "استپ آپ" با "سامیت انترتینمنت" همکاری کرده بود، شزل را تحت فشار قرار داد تا بودجه فیلم را بالا ببرد زیرا معتقد بود آثار موزیکال بزرگ نمی توانند با بودجه پایین ساخته شوند. پیش تولید و انتخاب بازیگران. مایلز تلر و اما واتسون نخستین انتخاب های شزل برای بازی در نقش سباستین و میا بودند. در واقع، در متن اصلی فیلم نامه که دیمین شزل آن را نوشته بود، میا و سباستین سن کمی داشتند. با این حال، اما واتسون پیشنهاد بازی در فیلم را رد کرد و ترجیح داد تا در فیلم موزیکال "دیو و دلبر" بازی کند. تلر نیز که پیش تر سابقه همکاری با شزل را در "ویپلش" داشت به خاطر طولانی شدن مراحل پیش تولید از بازی در فیلم کنار گذاشته شد. شزل تصمیم گرفت تا بدون تغییر چندانی در فیلم نامه، بازیگران بزرگسال برای نقش های اصلی انتخاب کند و سن شخصیت ها را کمی بالاتر ببرد
. اما در نهایت با این تغییر سن، شزل مجبور شد یکی از اصلی ترین محورهای داستانی را نیز تغییر دهد و شخصیت ها را از نوجوانان تازه وارد به لس آنجلس که به دنبال موفقیت هستند به آدم های بزرگی تبدیل کند که تجربه چندسال زندگی در این شهر را داشته و سخت تلاش می کنند تا رؤیای قدیمی خود را به حقیقت بدل کنند. بعد از گزینه های مختلف، رایان گاسلینگ برای بازی در نقش سباستین انتخاب شد. او برای اینکه در فیلم بازی کند، پیشنهاد حضور در نقش دیو در فیلم "دیو و دلبر" را رد کرد. بعد از مدتی، اما استون برای بازی در نقش میا انتخاب شد. استون اعلام کرده بود از وقتی در سن هشت سالگی به تماشای تئاتر موزیکال "بینوایان" نشسته بود، به آثار موزیکال علاقه پیدا کرد. او در این باره می گوید: «بازی کردن در یک فیلم موزیکال و غرق شدن در آهنگ و موسیقی همواره یکی از مهم ترین رویاهای من بود.» او از فیلم مشهور "روشنایی های شهر" ساخته چارلی چاپلین به عنوان یکی از فیلم های مورد علاقه اش که از آن برای ایفای نقش الهام گرفته بود، نام برد. استون در دوران کودکی آموزش رقص گروهی دیده بود و همچنین به مدت یک سال به کلاس های یادگیری رقص باله می رفت. به گفته استون، او
بسیار با شخصیت میا احساس همدردی می کرده است: «وقتی پانزده سال داشتم با مادرم به لس آنجلس آمدیم. از همان موقع در آزمون های مختلف بازیگری شرکت می کردم اما در بیشتر آن ها وقتی هنوز یک خط دیالوگ هم بر زبان نیاورده بودم از گفتن ادامه جمله منع می شدم.» استون بر اساس تجربیات خود یک طرح کلی برای شخصیت میا نوشت که بعضی از آن ها به فیلم اضافه نیز شدند. رد شدن پیاپی میا در آزمون بازیگری یکی از آن ها بود. شزل نخستین بار اما استون را در نمایش موزیکال "کاباره" ملاقات کرد. این نمایش در سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی راب مارشال در برادوی به روی صحنه رفت. شزل و هورویتز که هردو برای تماشای نمایش به آنجا رفته بودند تحت تأثیر بازی اما استون قرار گرفته بودند که آن شب با وجود سرماخوردگی، به روی صحنه رفته بود. سپس شزل و استون در نیویورک باهم دیدار کردند. در آن زمان شزل مشغول انجام مراحل پیش تولید فیلم بود. استون که متوجه شد شزل از اجرای او در نمایش "کاباره" خوشش آمده، اعتماد به نفس بیشتری برای بازی در فیلم پیدا کرد. شزل فهرستی از فیلم های موزیکال که در نوشتن "لا لا لند" از آن ها الهام گرفته بود را به استون داد که در صدر آن ها فیلم "چترها
ی شربورگ" قرار داشت. استون همه آن ها را دید و سعی کرد از آثار موزیکال کلاسیک در کار خود الهام بگیرد زیرا این مسئله برای شزل بسیار اهمیت داشت. رایان گاسلینگ در فیلم در نقش یک پیانیست سبک جاز به اسم سباستین ظاهر شده است. گاسلینگ نیز همچون استون از بسیاری از خاطره ها و تجاربی که در مسیر تبدیل شدن به یک ستاره سینما کسب کرده بود، برای نزدیک شدن به نقش استفاده کرد. گاسلینگ تعریف می کند که در زمان جوانی برای آزمون بازیگری نزد یک تهیه کننده رفته بود اما هنگامی که مشغول تست دادن برای یک صحنه گریه دار بود، ناگهان تلفن تهیه کننده زنگ خورد و او بی اعتنا به گاسلینگ و بازیش تلفن را جواب داد. این خاطره در فیلم به عنوان یکی از سکانس های آزمون هنرپیشگی کاراکتر میا استفاده شد. شزل برای پیشنهاد دادن این نقش به گاسلینگ، او را در یک رستوران در نزدیکی هالیوود هیلز ملاقات کرد. گاسلینگ آن زمان مشغول آماده شدن برای بازی در فیلم "رکود بزرگ" بود. او فیلم نامه را خواند و بازی در فیلم را پذیرفت. اما استون و رایان گاسلینگ پیش از "لا لا لند" در دو فیلم "دیوانه وار، احمقانه، عشق" و "جوخه گانگستر" هم بازی شده بودند و در هردوی این فیلم ها نیز
در نقش یک زوج عاشق ظاهر شده اند. شزل در پاسخ به این سؤال که آیا نگران تکراری بودن زوج گاسلینگ و استون در فیلم بوده یا نه، گفته: «من عاشق این ایدهٔ هالیوود قدیم بودم که یک زوج هنری را در چندین فیلم تکرار می کردند. اما و رایان برای من یادآور اسپنسر تریسی و کاترین هپبورن، هامفری بوگارت و لورن باکال، و ویلیام پاول و میرنا لوی بودند.» استون و گاسلینگ هردو برای بازی در فیلم آموزش رقص و آواز خواندن دیدند تا بتوانند خودشان بدون بدل در صحنه های موزیکال بازی کنند. به غیر از استون و گاسلینگ که بازی در نقش های اصلی را برعهده دارند، بازیگرانی همچون جی.کی. سیمونز، جان لجند، سونویا میزونو، جسیکا راث، فین ویتراک، رزمری دویت و میگن فی در فیلم ظاهر شده اند. سیمونز بعد از "ویپلش" دومین همکاری خود را با شزل تجربه کرد. جان لجند نیز برای بازی در این فیلم، گیتار زدن آموخت. کار انتخاب بازیگران از ژوئیه تا اوت ۲۰۱۵ طول کشید. مندی مور وظیفه طراحی سکانس های رقص و آموزش به بازیگران را برعهده داشت. تمرینات رقص در سالن تمرین مور که در لس آنجلس قرار داشت، برگزار می شد. این تمرینات که از مه ۲۰۱۵ آغاز شده بود، سه الی چهارماه به طول انجامید.
گاسلینگ و استون به غیر از تمرینات مشترک، هیچگاه با هم در یک اتاق نبودند. گاسلینگ در یک اتاق جدا پیانو زدن تمرین می کرد و استون نیز به همراه مور در یک اتاق دیگر آموزش رقص می دید. از آن جا که سکانس های رقص میا بیشتر از سباستین بود، در نتیجه استون مجبور شد بیشتر از گاسلینگ در این زمینه فعالیت کند. گاسلینگ که پیش از این تجربه خاصی در پیانو زدن نداشت، مجبور بود که این کار را یاد بگیرد زیرا شزل نمی خواست در سکانس های پیانو زدن سباستین از بدل استفاده کند. در آخر هم گاسلینگ خودش در تمامی سکانس ها بازی کرد و قطعات را نواخت. مور معتقد بود که احساس موجود در رقص از تکنیک آن، بیشتر اهمیت دارد. استون این مسئله را تأیید می کند و می گوید در سکانس هایی همچون رقص میا و سباستین بر فراز شهر لس آنجلس، این نکته اهمیت بیشتری داشت. شزل برای کمک به بازیگران و عوامل فیلم و برای اینکه آن ها بتوانند هرچه بیشتر با فضای فیلم آشنا شوند، هر هفته یکی از فیلم های کلاسیک مورد علاقه خود همچون "کلاه سیلندری"، "آواز در باران" و "شب های عیاشی" را برای آن ها پخش می کرد. فیلم برداری و پس از تولید. شزل از همان ابتدا قصد داشت تا تمامی سکانس های موزیک
ال فیلم را به صورت سکانس پلان و بدون کات، ضبط کند. شزل تحت تأثیر آثار دهه ۳۰ "فرد آستر" و "جینجر راجرز" چنین تصمیمی گرفت. شزل قصد داشت برای شبیه سازی تصاویر عریض فیلم با موزیکال های دهه ۵۰، فیلم را با قالب آنامورفیک "سینمااسکوپ" فیلم برداری کند که این المان از آثار موزیکالی همچون "این هوا همیشه صاف است" الهام گرفته شده است. از آنجا که لنزهای "سینما اسکوپ" دیگر در دسترس نیست، شزل مجبور شد با لنزهای مخصوصی از دوربین های "پاناویژن" این تصاویر را بازسازی کند. شزل می خواست تا شهر لس آنجلس در فیلم دارای هویت باشد. او گفته است: «یک ویژگی شاعرانه در لس آنجلس وجود دارد که من همیشه به آن فکر می کنم. من عقیده دارم که این شهری است که توسط افرادی با رویاهای غیرواقعی ساخته شده است. افرادی که همه چیز خود را برای این کار از دست داده اند.» کار فیلم برداری به طور رسمی از ۱۰ اوت ۲۰۱۵ در لس آنجلس آغاز شد. فیلم در ۶۰ لوکیشن مختلف در لس آنجلس ضبط شد. ایستگاه راه آهن انجلز فلایت، هالیوود هیلز، خیابان کلرادو، سالن سینمای ریالتو، ساوت پاسادنا، استودیو برادران وارنر، سالن نمایش هومر لاکلین، ساحل هرموسا، کافه لایت هاوس، هتل شاتو مومنت