Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سرت را بدزد، احمق! یا یک مشت دینامیت (به انگلیسی: A Fistful of Dynamite) فیلمی به سبک وسترن اسپاگتی محصول سال ۱۹۷۱ ایتالیا به کارگردانی سرجو لئونه است. راد استایگر و جیمز کابرن در این فیلم به ایفای نقش می پردازند. این فیلم که بر بستر انقلاب مکزیک روایت می شود، دومین نسخه از سه گانهٔ غیررسمی سرجو لئونه به شمار می رود؛ فیلم اول "روزی روزگاری در غرب" و فیلم آخر "روزی روزگاری در آمریکا" بود که ۱۳ سال بعد منتشر شد. این فیلم، که آخرین فیلم وسترن لئونه به حساب می آید، از دید برخی به عنوان یکی از نادیده انگاشته شده ترین فیلم های لئونه لقب گرفته است. خلاصه داستان. سال ۱۹۱۳. «خوان میراندا» (استایگر)، دهقان مکزیکی، با پدر و شش فرزندش به راهزنی روی می آورَد. آنان به «شان مالوری» (کوبرن)، متخصص انفجار ایرلندی، برمی خورند و «خوان» فکر می کند که با کمک «شان» می تواند به آرزوی قدیمی اش، یعنی سرقت از بانک ملی شهر مِسا وِرده، برسد….
سازمان ژنوم انسان یا دراختصار HUGO برگرفته از همین نام در انگلیسی٬ یک تشکیلات درگیر پژوهش های مربوط به نقشه برداری ژنتیک و پروژه ژنوم انسان است. این سازمان در سال ۱۹۸۹ به عنوان تشکیلاتی بین المللی راه اندازی شد. از وظیفه های پایه این سازمان و کمیته های زیرگروه آن٬ ایجاد و استانداردسازی نامگذاری های گونه های ژن و پروتئین انسانی تعریف شده است. جستارهای وابسته. پروژه ژنوم انسان
احمد شیبانی (زاده ۱۳۲۹ در سمنان) عضو شورای عالی سازمان انتقال خون، مدیر کل نظارت بر امور دارو و مواد غذایی وزارت بهداشت در دولت هاشمی رفسنجانی و در دولت دوم محمود احمدی نژاد (از ۲۸ شهریور ۱۳۸۸) و همچنین نخستین رئیس سازمان غذا و دارو پس از تأسیس در سال ۱۳۹۰ بود. او در آخرین ماه های فعالیت دولت احمدی نژاد و در دوران سرپرستی محمدحسن طریقت منفرد در وزارت بهداشت پس از برکناری مرضیه وحید دستجردی در فروردین ۱۳۹۲ در حالی که تنها چند ماه از فعالیت دولت احمدی نژاد باقی مانده بود، برکنار گردید. شیبانی دکترای داروسازی خود را در سال ۱۳۵۴ از دانشگاه تبریز گرفت. او از سال ۵۴ در وزارت بهداشت فعالیت می کند و سِمت های مختلفی از جمله مدیریت شرکت فرآورده های تزریقی و دارویی ایران شرکت پارس دارو، شرکت داروپخش (هولدینگ) را نیز داشته است. وی همچنین مدیر شرکت گسترش و سرمایه گذاری دارویی ایران، عضو هیئت مدیره انجمن داروسازان ایران ، هیئت مدیره نظام پزشکی تهران بزرگ، هیئت مدیره سندیکای تولیدکنندگان داروهای انسانی نیز بوده است. ریاست بر سازمان غذا و دارو. پس از تصویب تأسیس سازمان غذا و دارو در شورای عالی امور اداری، شیبانی به عنوان اول
ین رئیس این سازمان حکم خود را از مرضیه وحید دستجردی وزیر وقت بهداشت در ۱۶ فروردین ۱۳۹۰ دریافت کرد. وی همزمان معاون داروی این وزارت خانه نیز بود. و نیز عضو هیئت مدیره شرکت توسعه گردشگری ایران می باشند. جنجال پیرامون ارز دارو. در دوران ریاست وی بر سازمان غذا و دارو و همزمان با تحریم های گسترده علیه ایران و بحران ارزی کشور جنجال هایی پیرامون سرنوشت ارز دارو مطرح شد. در این جنجالها بانک مرکزی و وزارت بهداشت یکدیگر را به اتهاماتی پیرامون تخصیص ارز دارو به مواردی همچون واردات کالاهای لوکس همچون زین اسب، خودروهای لوکس و غیره متهم ساختند. ادعای رونمایی از دارو. در دوران دولت محمود احمدی نژاد که بخشی از آن مصادف با ریاست وی بر سازمان غذا و دارو ادعاهایی مبنی بر ساخت دارو برای بیماری های سخت همچون ایدز و ام اس و همانند با تبلیغات فراوان مطرح گردید. پس از پایان دولت احمدی نژاد رسانه ها نوشتند که اغلب این موارد غیر واقعی یا اغراق آمیز بوده است. واردات دارو از هند و چین. موضوع واردات دارو یا مواد اولیه دارو و تجهیزات پزشکی از هند، چین و سایر کشورهای آسیایی که از سوی برخی رسانه ها و نمایندگان مجلس طرح و از سوی وزارت بهداشت
تکذیب می گردید که از دیگر رویدادهای مرتبط با دوران ریاست وی بودند. برکناری از سمت ها. پس از برکناری مرضیه وحید دستجردی از وزارت بهداشت توسط احمدی نژاد و انتصاب طریقت منفرد به عنوان سرپرست وزارتخانه، وی در اردیبهشت ۱۳۹۲ احمد شیبانی را در کنار تعدادی دیگر از مسئولان وزارت بهداشت برکنار کرد درحالی که مدت چندانی به پایان کار دولت احمدی نزاد باقی نبود. وزارت بهداشت مدعی بود که وی استعفا کرده و وی مدعی بود که برکنار شده است. وی در این باره گفت: «بنده به هیچ وجه از سمت خود به عنوان معاون وزیر و رئیس سازمان غذا و دارو استعفا نکرده ام و این مسئولیت را ترک نکردم، دوستان و مسئولان جدید وزارت بهداشت مایل به ادامه همکاری با بنده نبودند و قبل از تعطیلات و در آخرین روزهای سال گذشته به من گفتند که این سمت را تحویل دهم… بنده تمایلی ندارم که در این مورد صبحت کنم و در مورد مشکلات دارویی کشور که سال گذشته به آن مواجه بودیم هم صحبت نمی کنم. در مورد جایگزینم در سازمان غذا و دارو نیز اطلاعی ندارم.» عباس حاجی آخوندی به عنوان ریس بعدی این سازمان منصوب گردید.
اسپورتس ایلاسترِیتد یک نشریه ورزشی آمریکایی است که متعلق به شرکت تایم است. این مجله بیش از سه و نیم میلیون مشترک دارد و هر هفته توسط بیش از ۲۳ میلیون نفر خوانده می شود که نزدیک به ۱۸ میلیون آنها را مردها تشکیل می دهند.از جمله رشته هایی که در این مجله به آن ها پرداخته می شود می توان به لیگ ملی فوتبال، لیگ برتر بیسبال آمریکا، لیگ ملی هاکی، اتحادیه ملی بسکتبال، فوتبال کالجی، بسکتبال کالجی، نسکار، گلف، بوکس، مسابقه اسب دوانی، فوتبال و تنیس اشاره کرد.
قورباغه شکم سبز-طلایی گونه ای از سرده قورباغه درختی استرالیایی می باشد.
She ضمیر شخصی سوم شخص مفرد مؤنث در زبان انگلیسی است. برای اشاره به کشتی ها، قایق ها و اسلحه و گاهی جانور ماده حیوانات نیز از she استفاده می شود.
سلجوق نامه کتابی است تاریخی نوشته ظهیرالدین نیشاپوری دربارهٔ دودمان سلجوقیان در ایران از ابتدای حکومت طغرل بیک می باشد. سلجوق نامه اگر چه خلاصه و گاهی نادرست است، ولی مهم ترین مرجع موجود فارسی هم عصر سلجوقیان و در مورد تاریخ آن دودمان به شمار می آید. روی این نسخه، عنوان یا نام نویسنده نوشته نشده، اما با توجه به اینکه به طغرل سوم اهدا شده و از اشارات های راوندی و ابوالقاسم قاشانی دربارهٔ شناسایی این نسخه تردید وجود ندارد. این کتاب بسیار ساده و جذاب نوشته شده و وقایع نگاران زیادی این کتاب را پایه نظریات خود در این دوره قرار داده اند. در مقایسه این نسخه با کتاب های تاریخی دیگر نیز مشخص شد که تعدادی از کتاب های اندیشمندان نظیر راوندی، رشیدالدین فضل الله و ابوالقاسم قاشانی، بسیاری از بخش های کتاب های خود را از این کتاب با کمی تغییرات یا گاهی بدون هیچ تغییری نقل کرده اند. سلجوق نامه برای اولین بار توسط دکتر الکساندر مورتن تصحیح شده و با حمایت مؤسسه گیب از سوی انتشارات بریل در سال ۲۰۰۴ در انگلستان به چاپ رسید. تصحیح مورتن از این کتاب در سال ۱۴۰۰ به همراه برخی یادداشتهای استاد ایرج افشار و بعض افزوده های دیگر توسط ان
تشارات میراث مکتوب منتشر شد. ین کتاب درقرن ششم هجری تألیف شده است. سلجوقنامه از مهم ترین و شاید یکی ازبهترین کتب دست اول برای شناسایی وپژوهش در زمینه سلجوقیان باشد. نویسندهٔ این کتاب در دورهٔ سلجوقیان می زیسته و با چشم خود رویدادهای این دورهٔ زمانی را بررسی کرده است. ظهور سلجوقیان در تاریخ ایران و آسیای غربی عموماً از بزرگترین وقایع دورهٔ جدید به شمار می آید، یکی از مهم ترین اقدامات آنان در دورهٔ حکومتشان رسمی کردن زبان فارسی و استقلال بخشیدن به ایران به طور حقیقی آن بود. کتاب سلجوقنامه بانثری متکلف اما نسبتاً روان نگارش یافته است. قرار گرفتن این اثر در کنار راحة الصدور راوندی، متن مختصر و موجز آن و نپرداختن آن به جزئیات که همواره مورد توجه کاوش گران علم تاریخ است ونیزوجود منابع غنی به زبان عربی دربارهٔ تاریخ سلجوقیان این اثر را همواره مورد بی توجهی قرار داده است. باوجود آن که کتاب سلجوقنامه یکی ازحساس ترین نگارش ها دربارهٔ تاریخ سلجوقیان بوده است ولی تاکنون مورد توجه جدی قرارنگرفته است. ظهیرالدین نیشابوری که از بزرگان دربار حکومت سلجوقی و معلم دو نفر از شاهزادگان این سلسله بوده، در روزگار آخرین حاکم سلجوقی ا
یران یعنی طغرل بن ارسلان به نگارش این اثر پرداخته. (۵۹۰_۵۷۱ق) آخرین پادشاه سلجوقی نگاشته است. در سال ۵۹۹ ابوحامد محمد بن ابراهیم، وقایع دوران طغرل سوم را به کتاب سلجوقنامه افزوده است. اسماعیل افشار، نسخه این کتاب را که با کتاب زبدة التواریخ یک جلد شده بود، یافته و در سال ۱۳۳۲ به چاپ رسانده است. این اثر به واسطه آن که قدیمی ترین منبع فارسی در خصوص این دوره ازتاریخ ایران است و نیز نگاه تحلیل گرایش ارزش قابل توجهی دارد. این کتاب در زمانی نوشته شده است که سلاجقه دوران طلایی خود را پشت سرگذاشته و دچارکشمکش ها و رقابت ها و ماجراهایی ویران گربودند، از این رو مورخ با توجه به تجربه هایی که ازسیر تاریخ دولت سلجوقی از ابتدا تا زمان خود داشت تحلیلی دقیق از عوامل ضعف وانحطاط حکومت سلجوقیان ارائه کرده است که در نوع خود بی نظیر است. کتاب سلجوقنامهٔ ظهیر الدین نیشابوری به عنوان قدیمی ترین منبع فارسی دربارهٔ حکومت سلجوقیان، توجه ویژه به نظامیان و به تعبیر این کتاب در تشکیل و تحول ساختار حکومت دارد. گرچه در این اثر به دیگر نهادها ازجمله نهاد خلافت و سلطنت نیز پرداخته می شود، در کتاب سلجوقنامه به امرا و دخالت ایشان در تمام امور
و ناکامی تلاش دیوان سالاران در تعدیل و بست دادن ایشان به قدرت پرداخته شده است. سلجوقنامه، به نثری سلیس و روان و به دور از حاشیه پردازی و زیاده گویی نوشته شده وتصویری غنی از وقایع سیاسی حکومت سلجوقی به دست می دهد. فلسفه بندی کتاب بر اساس دوران حکومت سلجوقی ترتیب داده شده و مقدم، کوتاه ولی پر مغز آن روزنه های دقیق به نوع تاریخ نگری و مورخ و نگاه او به ساختار حکومت سلجوقی در مقابل خواننده می نشیند. جنگ قدرت میان دیوان سالاران و نظامیان پیش از حکومت سلجوقیان و در دیگر سلسله های ایران اسلامی از جمله سامانیان، آل بویه و غزنویان نیز وجود داشت؛ ولی درحکومت سلجوقی به واسطهٔ گسترش آن در بعد زمان و مکان و پیچیدگی ساختار این حکومت نسبت به حکومت های دیگر، نمود بیشتری یافت. ترکمانان سلجوقی توانستند نزدیک به دو قرن به قلمرو وسیعی ازماوراالنهر تا دریای مدیترانه حکومت کنند و این مسئله در تاریخ ایران تا آن دوره بی نظیر بود. کتاب سلجوقنامه از نظامیان با عنوان کلی امرا نام می برد و به قدرت و تنها برای ضرورت، اسامی بعضی ازمقامات نظامی را عنوان کرده است. منظور ازاجرا مقامات نظامی حکومت سلجوقی بودند؛ که در مراتب مختلف از جمله فرما
ندهی نظامی، فرمانروایی شهرها و ولایات و انجام وظیفه زیر نظر اجرای صاحب منصب قرارمیگرفتند. درکتاب سلجوقنامه، خواجه نظام الملک به عنوان بزرگترین مغز متفکر سیاست مداری در دورهٔ سلجوقی معرفی می شود که سعی دارد ضمن ایجاد یک نیروی متمرکز درجامعهٔ زیر نظر سلطان، جامعه را از حرکت به سمت زیاده خواهی امرا بازداشته و در جهت استفادهٔ مؤثر از ایشان رهنمون شود. یکی از عرصه هایی که امرا و نظامیان در تمام دورهٔ حکومت سلجوقی خود را محق به دخالت در آن می دانستند. مسئلهٔ جانشینی بود و در این زمینه ائتلاف ایشان بر مرحلهٔ جانشینی همواره دغدغه هایی جدی برای شاهزادگان داوطلب سلطنت بوده. سلجوقنامه در داستان جانشینی الب ارسلان (۴۶۵_۴۵۵ق) به جای طغرل به مخالفت برخی از نظامیان ازجمله قتلمش وایجاد درگیری میان ایشان پرداخته، تلاش خواجه نظام الملک دراشتی دادن آن ها و خواهش از آلب ارسلان برای بخشیدن رقبای فعلی را مورد توجه قرار می دهد. قدرت نمایی امرا نه تنها در دورانش ضعف سلاطین و وزرا که در اوج قدرت سلاطین نیز نمود داشت و آن ها را به زیاده خواهی بیشتر وامی داشت. با بر سلجوقنامه امرا برخلاف سلطان و وزیر که در ساختار قدرت تعریف دقیق و مشخص
تری داشتند و بهترمیتوان برای آن ها حدودی از قدرت را تعیین کرد. حیطه اختیارات نامشخص تری داشتند. دقیق نبودن حدود قدرت ایشان و دخالت آن های ساختار اختیارات سلطان و وزیر تصویری سیال و رعب انگیز از قدرت امرا در ذهن خواننده ترسیم می کند.
کری آرمسترانگ (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل استرالیا است. وی از سال ۱۹۷۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او در فیلم "بسیار عالی آقای داندی"، "ایمی"، "یک روز عالی" و "دختر اقیانوس" بازی کرده است.
اما بوث ( (زادهٔ ۱۹۸۲) یک هنرپیشه اهل استرالیا است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم خدایان مصر اشاره کرد.
ایکس ایکس ال یک مجله آمریکایی با موضوع موسیقی هیپ هاپ است.
۰۳۲c یک مجله آلمانی با موضوع مد و پوشاک و هنر است که در سال ۱۹۹۹ توسط جورگ کخ و ساندرا فون مایر-میرتنهاین شروع به انتشار یافت. همکاران شامل متیو بارنی، دیوید وودارد، هادی سلیمان، هانس-اولریخ ابریست، ولفگانگ تیلمنز و رم کولهاس است. این مجله، با اینکه یک مجلهٔ فرهنگی آلمانی است اما به زبان انگلیسی است که سالانه دو بار در برلین منتشر می شود و تیراژ آن ۴۰۰۰۰ نسخه است؛ همچنین، در سال ۲۰۰۸، تعداد ۳۵۰۰۰ نسخه از آن در کشورهای غیر آلمانی زبان فروخته شد. این مجله، زمینه های هنر و ادبیات، معماری، تحقیقات شهری و مد را پوشش می دهد. نام این مجله فرهنگ،ی از کد نام یک رنگ قرمز روشن و پررنگ از پانتون (مقیاس رنگی که رنگ راهنمای صفحه اول است)، گرفته شده است. جوایز. در سال ۲۰۰۷ روزنامه های نیویورک تایمز و اینترنشنال هرالد تریبون این مجله را به عنوان «بهترین مجلهٔ جهان» انتخاب کردند؛ همچنین، این مجله در سال ۲۰۰۸ برندهٔ جایزهٔ لید شد.
هرسْتایلز یک مجله ماهانه چندزبانه دربارهٔ مد و پوشاک و مدل مو می باشد.
عربیکا یک مجله ماهانه آمریکایی با موضوع سبک زندگی و فرهنگ عربی می باشد. این مجله از سال ۱۹۹۹ منتشر می شود و یکصد هزار تیراژ دارد.
میدان چایی یا مهرانه رود، رودخانه ای است با طول ۲۵ کیلومتر که از شهر تبریز می گذرد. سرچشمه این رود از کوه های سهند است. یکی از رودهای استان آذربایجان شرقی است که از میان شهر تبریز می گذرد. رود باسمنج پس از ورود به تبریز، در شرق این شهر و قسمت شمالی آن اسبه ریز نامیده می شود و قسمت جنوبی قوری چای نامیده می شود. این دو قسمت در محلهٔ پل سنگی باغمیشه به یک دیگر می پیوندند و مهرانه رود را تشکیل می دهند. و در قسمت غرب تبریز به تلخه رود می پیوندد. خاقانی شاعر نامدار سده ششم در خصوص این رود چنین سروده است:
قوری چای رودی است در استان آذربایجان شرقی که در شمال شرقی مرکز تبریز به تلخه رود می ریزد. پل سنگی از جمله پل هایی است که بر روی این رود ساخته شده است.همچنین بزرگراهی به نام چای کنار در کناره های این رود ساخته شده که از میانه شهر می گذرد و شرق و غرب شهر را به هم متصل می کند. نام قوری چای به معنای رود خشک است. در اواخر قرن چهارده آب این رود آلوده و غیرقابل نوشیدن بوده است.
ابهررود رودخانه ای است که از ارتفاعات کوه سندان در شمال روستای عمیدآباد و کوه ملا در جنوب ابهر سرچشمه گرفته و با پیوستن این دو سرشاخه در محلی به نام بینارو یا «بن رودخانه» در جنگل های قدیمی و دست کاشت ابهر به یکدیگر رودخانه ابهررود را تشکیل می دهند. این رودخانه شمالی ترین سرشاخه رود شور است. ابهررود پس از گذشتن از شهرهای ابهر و تاکستان در جنوب قزوین در میانه جاده قزوین به بوئین زهرا با پیوستن به رودخانه خررود، رود شور را شکل می دهد. در ادامه رودخانه شور با گذر از استان البرز به تالاب مره در استان قم ختم می شود. میزان آب این رودخانه در زمان نگارش کتاب ابهر گذری و نظری (اواخر دهه ۱۳۶۰ شمسی)، در ایستگاه (هیدرومتریک) روستای قروه ۳۱۶ میلیون متر مکعب در سال اندازه گیری شده است. با وجود این که در سرشاخه ها، این رود جریان دارد و هر سال آبی سد کینه ورس از نخستین سدهای کشور است که سرریز می شود در حال حاضر این رودخانه در محدوده شهر ابهر کاملاً خشک است. در صورت بارش مناسب در زمستان و بهار با طغیان رودخانه می توان در ابهر، آب در بستر رودخانه دید. دربارهٔ رودخانه. این رودخانه تا پیش از تغییرات اقلیمی اخیر و تغییر ابزار کشا
ورزی سنتی (عمده کشاورزی در حاشیه ابهررود هنوز برمبنای روش های سنتی است) از قنات و گاوآهن به موتورچاه عمیق و تراکتور، یک رودخانه دائمی بود. افزون بر مطالب تاریخی که در کتاب های نویسندگان ابهری وجود دارد، نقشه ای که ارتش ایالات متحده در زمان جنگ دوم جهانی تهیه کرده است در سه نقطه به دائمی بودن این رودخانه از صائین قلعه تا جنوب تاکستان اشاره می کند. با توجه به اقلیم منطقه احتمال خشک شدن های مکرر این رودخانه در دوره های زمانی طولانی متصور است ولی برای این ادعا باید مطالعات زمین شناسی تاریخی صورت گیرد. یکی دیگر از دلایل احتمال خشک شدن های مکرر تاریخی این رودخانه، مسیرهای متعددی است که از تاکستان تا آبیک دیده می شود. این احتمال وجود دارد که با خشکسالی و کم آب شدن، زمین های حاشیه رودخانه به دلیل آبرفتی و حاصلخیز بودن مورد تصرف قرار گرفته و زیر کشت رفته باشد. مجدداً با بارش بیشتر رودخانه طغیان کرده و در مسیر قبلی یا مسیر جدید به حیات خود ادامه داده است. مطالعهٔ ساختار فرونشست زمین در این محدوده افزون بر مشخص کردن بستر احتمالی رودخانه می تواند مکان های تاریخی سکونت اقوام قدیمی مانند کاسپیان در این محدوده را نیز مشخص ک
ند. این رود در استان زنجان از شهرهای صائین قلعه، هیدج، خرمدره و ابهر عبور می کند. پس از عبور از روستای قروه، از روستای فارسجین وارد استان قزوین می شود. در استان قزوین از روستاهای شهرستان های تاکستان، بوئین زهرا و آبیک می گذرد. در جنوب آبیک، شوره زاری است که محل تلاقی ابهررود و خررود است. البته در نقشه های تاریخی (مثلاً همین مرجع) این شوره زار به عنوان باتلاق یاد شده است. این رود در مسیر خود پس از پیوستن به خررود، در جنوب اشتهارد، منطقه ای نزدیک به روستای جارو به دلیل شیب کم و وسعت زیاد نمک زارهایی تشکیل شده است که مناظر طبیعی خاصی را پدیدآورده است. از بهم پیوستن دو رودخانهٔ ابهررود و خررود، رود شور پدید می آید. با توجه به وجود رودخانه های متعددی به نام شور در فلات ایران این رودخانه با نام رود شور (تهران) شناخته می شود. رودخانه شور با عبور از برخی نمک زارهای بین راه بر شوری این آب افزوده شده و در پل آصف الدوله در نزدیکی پلیس راه ماهدشت کاملاً شور شده و به طرف جنوب شرقی جریان می یابد و نهایتاً به حوضه آبریز دریاچه مسیله یا دریاچه نمک در استان قم می ریزد. زیست بوم رودخانه. در حال حاضر ابهررود و حاشیه آن با مشکلا
ت فراوان ناشی از خشکسالی و به خصوص تجاوز به حریم آن رنج می برد. با توجه به این که در سرچشمه های این رودخانه هنوز سرشاخه ها خصوصاً در فصولی غیر از تابستان پرآب هستند و آبگیرها را تغذیه می کنند، علت اصلی خشک شدن آن را باید در بهره برداری غیراصولی و بی رویه از منابع آب زیرزمینی دانست. با سطح فعلی بارش ها هنوز اغلب روستاهای بالا دست بدون موتور چاه عمیق آب به اندازه کشاورزی، سبز بودن و طراوت زمین های خود دارند. در صورتی که کشور در چند دهه اخیر به جای توسعه کشاورزی به توسعه صنعتی دست می زد، از کشت آبی در زمین های دیم ممانعت می شد، شاید با خشک شدن رودخانه بسیاری از چمشه ها و قنات های ابهر خشک نمی شد. با خشک شدن چشمه ها به تدریج باتلاق ها، آبگیرها و برکه ها که محل زیست قورباغه، ماهی، مار، مارماهی و … بودند، از میان رفت. در حال حاضر بسیاری از موجودات آبگیرها به بالا دست رودخانه مهاجرت کرده اند. هنوز می توان اثری از این موجودات در سد کینه ورس دید. شاید یکی از دلایل آفت زنجره انگور که تاکستان های منطقه را تهدید می کند، جابه جایی حشرات از باتلاق های خشک شده به مزارع باشد. در ادامه خشک شدن آبگیرها، جنگل های دست کاشت ابهر
به دو دلیل از میان رفت. نخستین و مهم ترین دلیل آن عدم نیاز به تیر چوبی برای ساختمان سازی بود. دلیل دیگر آن به عدم صرفه اقتصادی برای آبیاری بلند مدت (در اقلیم ابهر درختان تبریزی پس از ۱۰ سال آماده برداشت بودند و تا ۲۰ سال برداشت از این زمین ها می توانست ادامه بیابد) درختان از آب موتور چاه عمیق است. عمده درختان جنگل های دست کاشت ابهر از درختان تبریزی، بید، نارون و سپیدار است. این درختان توسط اهالی کاشته می شد که پس از رشد کافی آن ها را قطع و به تهران و دیگر شهرهای مجاور حمل می کردند. در آن سال ها که تیرچوبی به جای آهن در ساخت و ساز استفاده داشت، این درختان دارای مصرف ساختمانی بودند. افزون بر آن از مصارف صنعتی هم برای این درختان یاد شده است. در حال حاضر این جنگل های انبوه که زمانی از خرمدره تا قروه به صورت یکدست وجود داشتند، بخش هایی در اندک جاهایی از جمله در پارک پردیس ابهر به جای مانده است. با خشک شدن جنگل ها محل زیست روباه، گراز، گرگ، شغال، جوجه تیغی و … از میان رفت. پیش از خشک شدن رودخانه لک لک ها به صورت فصلی در آغاز بهار به حاشیه ابهررود می آمدند و فصول گرم سال را در ابهر می گذراندند. در حال حاضر سال هاست
که هیچ لک لکی به ابهر نمی آید. مجسمه لک لک ها در لانه ایشان که در ابتدای بلوار ۱۷ شهریور ابهر ساخته شده است، یادآور این خاطره است. پیش از خشک شدن این رودخانه دارای ماهی گورخری بود و در برخی از ماه های سال پرنده هایی چون سلیم طوقی، پرستو، حواصیل سفید بزرگ و عقاب صحرایی در این ناحیه دیده شده است. خشک شدن ابهر رود. تا پیش از انقلاب سفید کشاورزی ایران، یک کشاورزی سنتی با استفاده از نیروی انسانی و گاوآهن و آبیاری با منابع آب سد رودخانه ای، بندها، قنات و کاریز بود. در کتاب «ابهر گذری و نظری» تعداد قنات های ابهر، ۵۸ رشته ذکر شده است. این تعداد در برخی منابع (فهرست قنات های شهرستان ابهر) تا ۶۷ رشته نیز ذکر شده اند. با توسعه ناپایدار و استفاده از ابزار برای استخراج آب و شخم زدن زمین در طول سال های پس از انقلاب سفید، به تدریج از اوایل دههٔ ۱۳۷۰ چشمه ها، قنات ها، باتلاق ها و برکه هایی که در حاشیه ابهررود بودند، خشک شدند. این خشک شدن به تدریج بود. ابتدا زمین های بایر و دیم به کشت آبی با آب به دست آمده از موتورهای چاه عمیق اختصاص یافتند. با خشک شدن تالاب ها و برکه ها و توسعه شهر، به تدریج ساخت و ساز در این زمین ها آغاز شد
. از سوی دیگر به دلیل تغییرات اقلیمی میزان بارش در ابهر سال به سال کمتر شد. با گرم تر شدن هوا، برف هایی هم که می بارید، زودتر آب می شد و چشمه ها در فصول گرم سال خشک می شدند. این کاهش بارندگی ها به همراه برداشت بی رویه، که از اواخر دهه ۱۳۴۰ شمسی آغاز شده بود، منجر به روندی شد که ابهررود در حال حاضر یک رودخانه کاملاً خشک است. مهم ترین معضل خشکی ابهررود، چاه های عمیقی است که بدون توجه به بارش های سالیانه، تنها با توجه به تعریف حق آبه ها برمبنای بارش های قدیمی تعریف شده اند. به این ترتیب که ۷۸۳ حلقه چاه عمیق و نیمه عمیق در دهه ۱۳۷۰ (تعداد چاه های آب ابهر که در کتاب «ابهر گذری و نظری» ذکر شده است) در سال های بعد با خشک شدن ابهر رود به صورت مجاز به ۸۶۰ حلقه و در همین حد چاه غیرمجاز رسید. البته این روند نه تنها متوقف نشده است که به ارقام چند هزار حلقه در سطح استان رسیده است. شبکه آبرسانی (تاریخی) ابهررود. این رودخانه پیش از خشک شدن کامل، منبع تأمین آب برای شهرها و روستاهای مسیر خود در ابهر و دشت قزوین بود. در حال حاضر به دلیل خشک شدن رودخانه ویژگی آبیاری این رودخانه کاملاً از میان رفته است. با توجه به این که برداشت
بی رویه از سفره های آب زیرزمینی دلیل اصلی این اتفاق است، این امید وجود دارد که با برداشت متناسب با بارندگی، مجدداً سفره های آب زیرزمینی تقویت شده و شاهد وجود آب در رودخانه باشیم. آخرین اطلاعات مربوط به دورانی که ابهررود هنوز رودخانه ای زاینده بود، در کتاب «در سوک نارون» آمده است. این اطلاعات مربوط به زمان رضاشاه تا حدود سال ۱۳۷۵ است. در این کتاب از «بند بزرگ» یاد شده است. طبق توضیحات این کتاب این بند در نزدیکی روستای فونش آباد بسته شده بود. از آب این بند افزون بر این که مردم شهر ابهر برای مصرف آب شرب استفاده می کردند، چهار آسیاب هم می چرخید و آرد تولید می کرد. در همین منبع به نام برخی از آسیاب های آبی ابهررود اشاره شده است و اسناد مالکیت این آسیاب ها چاپ شده است. پس از این بند، بندهای دیگری بر روی ابهررود بسته شده بود. به دلیل پر بودن سفره های آب زیرزمینی در فاصله چند صد متری بین بندها، مجدداً به میزانی که بند پرآب شود، آب جمع می شد. آب بندهای بعدی صرف کشاورزی در مناطق مختلف حاشیه ابهررود می شد. از آنجایی که این رودخانه منبع تأمین آب برای شهرها و روستاهای دشت قزوین نیز بود، همین ویژگی آبیاری ابهررود در گذشته
و در فصول تابستان به یکی از عوامل اختلاف بین ابهر و تاکستان تبدیل می شد. یکی از حوادث تاریخی که در کتاب اخیر اشاره شده است، مربوط به تخریب تمام بندهای ابهر (به جز بند بزرگ) توسط سرلشکر خدایارخان از نظامیان دوران رضاشاه است. این اتفاق از سال ۱۳۱۶ یا ۱۳۱۷ تا زمان برکناری رضاشاه از قدرت اتفاق افتاده است. در پی این اتفاق قیمت زمین های پایین دست این بندها دچار سقوط ناگهانی شد. براساس همین اتفاق تاریخی می توان نتیجه گرفت که تمام زمین های حاشیه ابهررود، آباد شدن و بایر ماندن آن ها و حتی تغییر مسیر آن پیرو همین سیاست ها و قدرت گیری زمین داران محلی بوده است. در حال حاضر به دلیل خشک شدن کامل رودخانه ویژگی آبیاری این رودخانه کاملاً از میان رفته است. همین امر موجب تجاوز به حریم رودخانه در تمام مسیر آن شده است. طغیان های تاریخی ابهررود. رودخانه ابهررود هم از الگوی بارش کشور تبعیت می کند. به عنوان مثال سیل ۱۴۰۱ ایران که خسارات زیادی را در امامزاده داوود در سال ۱۴۰۱ به بار آورد، سیل ۱۳۹۸ شیراز که به دلیل ساخت و ساز غیرمجاز در مجاورت دروازه قرآن در ورودی شهر به وجود آمد، همین طور دریاچه هایی که با یک بارش ناگهانی در دل کویر
ایجاد می شود و … نمونه هایی از بارش های ناگهانی و تأثیر گذار در ایران هستند. این اتفاقات هشدارهایی برای عدم تجاوز به حریم رودخانه هستند. با وجود این که در سال های اخیر رودخانه دیگر طغیانی نشده است، ولی امکان سیلابی شدن مجدد این رودخانه بازهم وجود دارد. در شانزده آبان سال ۱۳۳۶ یکی از سرشاخه ابهررود به نام دلی چای طغیان کرد. مسیر این سرشاخه از خیابان کنونی ولیعصر ابهر عبور می کرد و به ابهررود ختم می شد. پس از این طغیان با استفاده از ماشین آلات راه سازی (که نخستین حضور این ماشین آلات در ابهر بود) مسیر این سرشاخه به خارج از شهر تغییر داده شد. در حال حاضر بلوار منابع طبیعی ابهر این سرشاخه را به ابهر رود در جایی بالاتر از پارک پردیس وصل می کند. این چاره جویی نتیجه خود را در سال ۱۳۴۷ نشان داد. پیش از پایین رفتن سطح سفره های زیرزمینی به دلیل رطوبت بالای خاک در محلات پایین ابهر، برای این خانه ها زیرزمین نمی کندند. در واقع در عمق دو تا سه متری زمین، می شد به آب رسید. پس از خشکسالی و تخلیه آب سفره های زیرزمینی، الان نه تنها حفر زیرزمین ممکن شده است، بلکه بسیاری از ادارات دولتی ابهر در حاشیه ابهررود میان بلوار طالقانی و
معلم ساخته شده اند. این زمین ها زمانی باتلاق و نیزار بودند. احتمالاً با رعایت حق آبه ها و بارندگی متوسط این زمین ها مجدداً مرطوب خواهند شد. علاوه بر این خشک شدن کاریزها و مسیل ها نیز می تواند برای بافت قدیمی شهر مشکل ساز شود. با احداث سدهای انحرافی و حصارهای اطراف ابهررود شاید طغیان آب باعث آبگرفتگی نشود ولی در جاهایی که بستر رودخانه مورد تجاوز قرار گرفته است، آب مسیر خود را باز خواهد کرد.
رودخانه کوهرنگ بختیاری سرشاخه اصلی کارون است که از ارتفاعات زردکوه از کوهای بختیاری در شهرستان کوهرنگ و استان چهارمحال و بختیاری سرچشمه گرفته و به رود کارون می ریزد. بخشی قابل توجه ای از رودخانه کوهرنگ توسط تونل های کوهرنگ به سمت زاینده رود منحرف شده است و بخش دیگر پس از پیوستن به آب دیگری به نام «شیخ علی خان» و «دوآب صمصامی»، پس از طی مسیری در نزدیکی منطقه بهشت آباد با آب کیار درهم می آمیزد و کارون کوچک شکل می گیرد. از این محل به بعد، با طی مسیری رود کوهرنگ و رود بازفت با هم پیوند می خورند و رود کارون را تشکیل می دهند. مساحت حوضه آبریز رود کوهرنگ از چلگرد تا شهر کاج (محل رسیدن به رودخانه بهشت آباد) حدود ۱۱۹۰ کیلومتر مربع می باشد.
افغانیت با فرمول (Na,Ca,K)8[Al6Si6O24](SO4,Cl2,CO3)3·0.5H2O یک کانی آلومینیوم، سدیم و پتاسیم است. شکل ساختاری این کانی شش گوشه است.