Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عث شده بود تا یورک ها که جنگی طاقت فرسا و طولانی را پشت سر گذاشته بودند، روحیه ای برای امان دادن و چشم پوشی از جان کسی نداشته باشند. «برای کشتن برخی از فرماندهان کلیدی لنکستر همچون ترولپ، جایزهٔ قابل توجهی مقرر شده بود.» در وقایع نگاری گریگوری آمده است که: «۴۲ شوالیه [از لنکستر] پس از اسارت، کشته شدند.» یافته های باستان شناسی در اواخر قرن بیستم «دیدگاه روشنی را از لحظات پایانی نبرد آشکار ساخته است.» در سال ۱۹۹۶ میلادی «عملیات کارگران یک کارگاه ساختمانی در روستای تاوتون منجر به کشف یک گور دسته جمعی گردید.» اغلب باستان شناسان معتقدند که: «این گور دسته جمعی، شامل باقی ماندهٔ مردانی است که یا در طی جنگ و یا بعد از آن، در سال ۱۴۶۱ میلادی کشته شده اند.» اجساد مکشوف نشانگر جراحات بسیار زیادی در قسمت بالاتنه بود «بازوها و جمجمه ها خرد شده و در هم شکسته بودند.» نبش قبر و بررسی یک نمونه از این اجساد که به نام «تاوتون ۲۵» نامگذاری شده بود، نشان داد که: «جمجمهٔ وی دو نیم شده است؛ بدیهی بود که اسلحه ای روی صورتش کوبیده و باعث چنین زخم عمیقی گردیده که تا عمق استخوان نفوذ کرده است.» این جمجمه همچنین از پشت، توسط یک زخم عمیق
دیگر هم سوراخ شده بود که بریدگی افقی به وسیلهٔ تیغه ای برنده را نشان می داد ارتش لنکستر «اغلب نیروی خود را نه در جریان نبرد بلکه در هنگامهٔ بی نظمی و اغتشاشی که منتهی به گریختن گردید از دست داد.» برخی از مردان آن ها در تلاش برای فرار از طریق رودخانه «توسط جریان آب در سراسر آن غوطه ور و غرق شدند.» بسیاری از آن ها؛ «توسط همرزمانشان که از پشت سر می آمدند و در حال گریز از یورک ها بودند، در حالی که برای احتراز از خفه شدن دست و پا می زدند، ناخواسته به زیر آب می رفتند.» هنگامی که لنکسترها در سراسر طول رودخانه تلاش برای فرار داشتند، توسط کمانداران یورک مورد هدف قرار گرفتند «کماندارانی که با قرارگیری در موضع مرتفع تر، آن ها را آماج پیکان های خودشان قرار می دادند.» بر طبق گزارش وقایع نگاری ها؛ «کشتار لنکسترها به اندازه ای ادامه یافت که از باقی ماندهٔ اجساد آن ها — به صورت پشته و روی هم ریخته — پلی ایجاد گردیده بود و باقی فراریان از روی تَل جسدها می گذشتند.» این تعقیب و گریز به سمت شمال و رودخانه وارف نیز ادامه یافت که قدرت جریان آن، به نسبت قوی تر از کوک بک ها بود. هجوم برای گریز از مهلکه به گونه ای بود که «یک پل بر ر
وی رودخانه در زیر سنگینی انبوه مردان فرو ریخت و بسیاری در تلاش برای عبور از جریان رودخانه غرق شدند.» برخی از فراریان هم که توانسته بودند خودشان را به تدکستر و یورک رسانده و پنهان شوند نیز به فرجام، دستگیر و سپس کشته شدند. در خبرنامه ای که به مورخ ۴ آوریل ۱۴۶۱ به شکلی گسترده پخش گردید، از تعداد تلفاتی بالغ بر ۲۸۰۰۰ تن یاد شده است که چارلز راس و مورخان دیگر معتقدند که: «اغراق آمیز بوده و این تعداد از تلفات ذکر شده، منتسب به نامه هایی است که از ادوارد و اسقف سالیسبوری ریچارد بیچم، به دست آمده است.» در نامه های یک سفیر و یک تاجر اهل دوک نشین میلان از تعداد ۸۰۰۰ کشته برای یورک ها و ۲۰۰۰۰ کشته برای لنکسترها یاد شده است. از طرف دیگر، اسقف الفین نیکلاس اُو فلاناگان و اسقف فرانچسکو کوپینی گزارش داده اند که؛ «یورک ها، تنها متقبل ۸۰۰ کشته شدند.» دیگر منابع معاصر حتی ارقام بالاتری را ذکر کرده اند اعم از ۳۰۰۰۰ تا ۳۸۰۰۰ نفر. «هال» در همین زمینه، گزارش تلفات دقیق تر و با ذکر ریز ارقام را بیان کرده که «رقم ۳۶۷۷۰ تن می باشد.» یک استثنا در این میان وجود دارد که همانا «"سال نامه امور انگلیسی"» است که رقم ۹۰۰۰ تلفات را برای لنکس
ترها برشمرده؛ رقمی که از دیدگاه «راس» و «برترام وولفه» [مورخ] می تواند باورپذیرتر باشد. یک تحلیل جدیدتر از منابع و شواهد باستان شناسی نشان می دهد که گزارش های ارقام تاوتون «محتمل است که متأثر و تلفیقی از تلفات فری بریج و دینتینگ دال (تلفات آن دو مناقشه در محدودهٔ رقم ۲۸۰۰ تا ۳۸۰۰ ذکر شده) هم بوده باشد.» تلفات در میان اشراف لنکسترها سنگین بود «ارل نورتمبرلند، لیونل ولز، ماولی، داکر و ترولپ در جنگ کشته شده بودند.» تعدادی دیگر از اشراف همچون ارل های دوون و ویلتشر نیز که پس از نبرد دستگیر شده بودند به فرجام، گردن زده شدند. لرد داکر، گفته شد که: «توسط یک کماندار مخفی شده و فرصت طلب در میان درختچهٔ آقطی سیاه کشته شد.» در جبههٔ مقابل، یورک ها تنها یک عضو قابل توجه از طبقهٔ مرفه را در تاوتون از دست دادند. عواقب. پس از دریافت اخبار مربوط به شکست ارتش، «هِنری» به همراه همسر و فرزندش مجبور به جلای وطن و فرار به سمت اسکاتلند گردید و چند تن از اشراف و فراریان لنکستر نیز که از مهلکهٔ تاوتون جان سالم به در برده بودند به او پیوستند. از جملهٔ این افراد می توان به «سامرست»، «روس» و «اکستر» اشاره داشت. نبرد تاوتون «باعث کاهش چش
مگیر قدرت خاندان لنکستر در انگلستان گردید» که به دنبال آن، اساس و پایه های قدرت آن ها (همچون «نورتمبرلند»، «کلیفورد»، «روس» و «لرد داکر») کشته و برخی هم از کشور گریخته بودند و این پایانی بود بر فرمانروایی خاندان های شمال انگلستان. «ادوارد» به خوبی از وضعیت پیش آمده استفاده کرد و اسامی ۱۴ لنکستری را در لیست خائنین به میهن قرار داد. در حدود ۹۶ لنکستریِ دارای رتبه شوالیه و فرودست آنها، مقصر شناخته و ننگ شدند که از این میان، ۲۴ تن از آن ها از اعضای پارلمان بودند. برای پادشاه جدید [ادوارد]، «پیروزی بر دشمنانش ارجح تر بود تا پرداختن به مقولهٔ حق متنازع فیه» برخی اشراف مخالف وی، کشته یا ننگ شده و برخی هم با عدم تغییر موضع، از پیوستن به او امتناع ورزیده بودند. املاک تعدادی از این اشراف «به نام تاج پادشاهی مصادره گردید، اما باقی آن ها دست نخورده ماند و کماکان در مراقبت و رسیدگی خانواده های خودشان قرار گرفت.» «ادوارد» همچنین از سر تقصیر بسیاری گذشت، همان هایی که نقش جدید او را در حکومت پذیرفته بودند. اگر چه «هِنری» به همراه فرزندش تحت تعقیب نبود و آزادانه در اسکاتلند به سر می برد، اما «نبرد تاوتون (دست کم تا آن زمان) ب
ه اختلاف بر سر وضعیت پادشاهی کشور از زمان اعلامیه سازش پایان داد. مردم انگلستان در حال حاضر پذیرفته بودند که «ادوارد»، پادشاه واقعی و برحق است.» او توجه خودش را به تحکیم حاکمیت بر کشور گذاشت و این امر با پیروزی و از بین بردن تعدادی از شورش های مطرح شده توسط چند لنکستری سرسخت انجام پذیرفت. چند تن از حامیان پادشاه جدید، به مقام شوالیه ارتقا یافته و همین طور چند تن دیگر از حامیان طبقه مرفه نیز به مقام اعیانی رسیدند. «فوکنبرگ» نیز به مقام اشرافی ارل کنت دست یافت. «واریک» از حکومت ادوارد پس از پایان نبرد سود بسیار به دست آورد. بخش هایی از «نورتمبرلند» و منابع کلیفورد به وی رسید. عنوان «"نایب پادشاه در شمال و فرماندهٔ انگلستان"» برای وی ایجاد گردید. «ادوارد» همچنین، بسیاری از مناصب ثروت و قدرت را هم به او اعطا کرد و نفوذ قابل توجهی به وی بخشید. تا سال ۱۴۶۴، یورک ها مقاومت مؤثر تمام لنکسترها در شمال انگلستان را از بین بردند. سلطنت «ادوارد» نیز تا سال ۱۴۷۰ منقطع نشد. پس از آن، رابطهٔ او و «واریک» رو به تیرگی نهاد؛ به گونه ای که «واریک» به سمت لنکسترها گرایش پیدا کرد و همین عمل وی «باعث یک تبعید ناخواسته و فرار ادوارد
از انگلستان گردید که سرآغاز بازگشت مجدد «هِنری» به تاج و تخت بود.» وقفهٔ پیش آمده در حکومت یورک ها مستعجل بود، چرا که «ادوارد» تاج و تخت خود را دوباره و پس از شکست واریک و لنکسترها در نبرد بارنت به سال ۱۴۷۱ پس گرفت. ادبیات. در قرن شانزدهم میلادی، ویلیام شکسپیر تعدادی نمایشنامه با اقتباس از شخصیت های تاریخی نوشت. وی از تاریخ به عنوان دورنمای آثارش در کنار شخصیت های آشنا برای نمایش نامه ها بهره گرفت که این آشنایی، یک نوع حس واقع گرایی به نمایش نامه های او می داد. شکسپیر سه بخش اجرایی دربارهٔ هنری ششم نوشت که عمیقاً به منابع «هال» به عنوان منبع وابسته بود. چشم انداز او از نبرد تاوتون (""، سکانس پنجم) بیانگر این نبرد به عنوان خونین ترین تعامل رخ داده در طول جنگ رزها می باشد. یک قطعه از این مجموعه شامل نکته جالب و عبرت انگیزی است به این مضمون: «"وحشت برخاسته از جنگ داخلی، وحشتی ملی و اساساً، قومی است."» «برترام وولفه»، معتقد است که: «به لطف نمایش نامه های شکسپیر در تشریح وقایع حادث شده در نبرد، حداقل می توان چنین نتیجه گرفت که جامعهٔ انگلیسی به ناتوانی و بی کفایتی «هِنری» واقف شد؛ گو اینکه، او نه در قامت یک پادشا
ه، بلکه در قامت کسی متولد شده بود که راه و رسم رسیدن به پادشاهی را نشان می دهد.» نسخهٔ ارائه شده توسط شکسپیر از نبرد برای اجرا، یک پرده قابل توجه در خود دارد که به دنبال حدیث نفس از جانب «هِنری» می آید. او در آن صحنه شاهد تاسف دو سرباز جنگجو در نبرد می باشد «یکی از سربازان با هدف کسب غنیمت یا چیزی بهادار، با خشونت تمام در حال کشتن حریف مقابل است» اما او به سرعت پی می برد که قربانی، همانا فرزند خودش است. در طرف دیگر، «سربازی حریف مقابلش را می کشد در حالی که معلوم می شود، اساساً پدرش را به قتل رسانده.» در اینجا هر دو قاتل از روی طمع اقدام کرده اند و پس از وقوف بر اعمال ناشایست خود، در اندوه عمیقی فرورفته اند. «آرتور پرسیوال راسیتر» — محقق و دانش پژوه شکسپیر — این صحنه را «برجسته ترین آیینی می داند که توسط یک نمایش نامه نویس، نوشته شده است.» پیروی از یک الگوی اپرا، مسبب ارائهٔ چنین رویدادی است «پس از یک سخنرانی طولانی، هنرپیشگان به تناوب در میان یکدیگر قرار می گیرند تا به ارائه تک خط هایی از کلمات قصار و کنارگویی به مخاطبان بپردازند.» شکسپیر به دنبال معکوس کردن رویکرد خودش [قرار دادن شخصیت های واقعی تاریخی] در ن
مایش نامه های بعدی، از شخصیت های تخیلی ناشناس بهره می جوید تا مصیبت های جنگ داخلی را به تصویر بکشد؛ «در آن صحنهٔ غم و اندوه، یک [پادشاه تاریخی] در مورد سرنوشت آنها فکر می کند.» «مایکل هاتاوی» — استاد بازنشسته ادبیات انگلیسی دانشگاه شفیلد — اظهار می دارد: «"شکسپیر مصمم بود تا اندوه «هِنری» از جنگ را به نمایش بگذارد؛ بلکه بتواند همین احساسات را هم در اندیشهٔ مخاطب بگنجاند که اساساً، «هِنری» ناتوان از پادشاهی بود."» «جفری هیل» — چکامه سرا و استاد شعر دانشگاه آکسفورد — در چکامهٔ "«نغمهٔ تدفین»"(۱۹۶۸) نبرد تاوتون را مورد واکاوی دوباره قرار داد. «هیل» این واقعهٔ تاریخی را «در قالب صدای رزمندگان حاضر در نبرد ارائه می کند و از چشم انداز آنها به آشفتگی های دوران می نگرد.» در [بخشی از] چکامهٔ وی می خوانیم؛ «"نالهٔ سربازان ساده — از رنج جسمی و فداکاری — برای ایده هایی بود که رهبرانشان تجلیل می کردند."» در ادامه می آید؛ «ولو آنکه به بهای جانشان تمام شود، در عزم مافوق خود برای نابودی مخالف سهیم هستند.» او [هیل]، اطمینان حاظران در نبرد را به تصویر می کشد مبنی بر اینکه: «این رویداد، از پیش مقدر شده بود و به عنوان یک نمایش م
سخره از اهمیت بالایی برخوردار بود» و در ادامه نوشته: «"عالم، فارغ از توجه به نبرد تاوتون به کار خود پرداخت."» در رمان تاریخی کریستوفر جان سانسوم [مؤلف بریتانیایی] تحت عنوان "شهریار" که ماجرای آن مربوط به سال ۱۵۴۱ — حدود ۶۰ سال پس از نبرد تاوتون — می باشد، بخشی وجود دارد که در آن، یک کشاورز اهل تاوتون از پادشاه «هنری هشتم» درخواست می کند؛ «بابت صرف وقت و تلاشی که برای تحویل دادن روزانهٔ بقایای اسکلت های کشف شده در زمینش به کلیسا انجام می دهد، غرامت دریافت نماید.» میراث. برآورد آمار دقیق از تلفات بسیار پیچیده است و از آنجایی که «عموماً پیش از خاکسپاری، لباس ها و وسایل فاسدشدنی را از اجساد جدا می کردند، بقایای اجساد یا جابجا می گردید یا به عنوان کود، توسط کشاورزان استفاده می شد.» با این همه، برخی از آنها دست نخورده ماندند و بعدها بر روی قبرهای آنها ساخت وساز صورت گرفت؛ اولین مجموعه از آنها در سال ۱۹۹۶ کشف شدند و کاوش ها تاکنون، بیش از ۵۰ اسکلت بازمانده از نبرد را آشکار کرده اند. بررسی جراحات آنها سبعیت این ستیزه را نشان می دهد که شامل مثله کردن گسترده پس از مرگ بوده است. اسناد قرن پانزدهم تأیید می کنند که «برخی
از کشته شدگان نبرد در قبرستان های ساکستون و نمازخانه ای که توسط ریچارد سوم — برادر کوچک تر ادوارد چهارم — در سال ۱۴۸۴ ساخته شده بود دفن شدند.» ریچارد در نبرد بازورث فیلد به سال ۱۴۸۵ کشته شد و ساختمان این کلیسا هرگز به پایان نرسید و در نهایت رو به خرابی نهاد و منهزم شد. در سال ۱۹۲۹، برای گرامیداشت یاد کشته شدگان نبرد تاوتون «صلیبی از جنس سنگ به نام «تاوتون کراس» ساخته و در میدان نبرد نصب شد» که گفته می شود از باقیماندهٔ سنگ های همان نمازخانهٔ مخروبه ساخته شده است؛ این صلیب همچنین به عنوان «صلیب لرد داکر» هم شناخته می شود. «لرد داکر» در کلیسای "آل ساینتز" ساکستون به خاک سپرده شد و در اواخر قرن نوزدهم گزارش شد که: «آرامگاه او به خوبی حفظ گردیده هر چند در قسمت هایی به دلیل مرور زمان برخی از تزئینات آن از بین رفته است.» درختی که گفته می شد کماندار فرصت طلب برای کشتن وی [لرد داکر] از آنجا تیر انداخته، در اواخر قرن نوزدهم قطع شد. در سال ۲۰۱۰، بقایایی از اولین تفنگ های دستی شناخته شده در انگلستان نیز در میدان نبرد تاوتون هم کشف شده است. مردم انگلستان در دوران الیزابت، یاد «جنگ های رز» را به واسطهٔ آثار نمایشنامه ای ش
کسپیر زنده کردند و تصویر شکل گرفته از جنگ، برای آن ها همانند «قبر خاندان» بود که برای قرن ها پابرجا ماند. با همه این احوال و با شروع قرن ۲۱، این نبرد در ذهن عموم، به همین اندازه برجسته نبود و اهالی جراید انگلستان از این بابت که مردم امروزی انگلستان از نبرد تاوتون و اهمیت آن بی خبر بودند، ابراز تاسف کردند. بر طبق اظهار میراث انگلستان، این نبرد دارای اهمیت فوق العاده زیادی بوده است؛ «یکی از بزرگ ترین تعاملات رخ داده که نتیجهٔ آن تغییر و جایگزینی یک سلسله سلطنتی به نفع دیگری بود.» «هیل»، ابراز نظر متفاوتی دارد، هر چند تحت تأثیر آمار و ارقام برآورد شده توسط مورخان است ولیکن معتقد است که: «[نبرد] هیچ گونه حاصل واضح و تغییری در زندگی مردمان انگلستان نداشت.» یاد نبرد تاوتون با سنتی مرتبط بود که پیش تر در قصبه تایسو حفظ شده بود. گفته شده که: «برای چندین قرن — در سالگرد رخداد این نبرد تاریخی — یک کشاورز محلی، تپه نگاره ای به شکل اسب را در بخشی از زمین خودش، با صاف کردن زمین رسم می کند که به تپه نگارهٔ اسب سرخ تایسو مشهور است.» اگر چه منشأ چنین سنتی هرگز و به طور قطعی شناسایی نشد، اما چنین گفته می شود که: «برای بزرگداش
ت اقدام الهام بخش «ارل واریک» در کشتن اسبش برای نشان دادن آرمان «یا مرگ یا پیروزی» در کنار سربازان بوده است.» این سنت در سال ۱۷۹۸ از بین رفت؛ «همان زمانی که قوانین مصوبه حصارکشی توسط دولت انگلستان به اجرا گذاشته شد و باعث شد تا زمین مشاع را که تپه نگاره در آن قرار داشت، تحت نظر مالکیت جدید، تغییر ظاهر بدهند.» رسم این تپه نگاره در اوایل قرن بیستم دوباره احیا شد هر چند، از آن زمان تاکنون دوباره متوقف شده است.
سوپ بنیادین () اصطلاحی است که توسط زیست شناس شوروی الکساندر اپارین معرفی شد. در سال ۱۹۲۴، وی نظریه ای برای مبدأ حیات در زمین معرفی کرد که از طریق تبدیل در طول تکامل مرحله به مرحله ذرات کربن دار صورت می گیرد.
«بیشتر سفارش بده» ترانه ای از رپر آمریکایی جی ایزی است که در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۵ به عنوان آهنگی از آلبوم زمانی که بیرون تاریک است منتشر شد. در نسخه ریمیکس این آهنگ لیل وین و یو گوتی در نیز حضور دارند. موزیک ویدئو. این آهنگ دو موزیک ویدئو دارد. این دو به ترتیب در ۱۶ و ۱۸ فوریه ۲۰۱۶ در حساب ویوو از یوتیوب منتشر شدند.
خانواده فانگ فیلمی است محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی جیسون بیتمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیسون بیتمن، نیکول کیدمن، کریستوفر واکن، ماریان پلانکت، جیسون باتلر هارنر، کاترین هان، جاش پایس، گراینگر هاینس، مایکل چرنوس، گابریل ابرت ایفای نقش کرده اند. خلاصه داستان. یک خواهر و برادر (نیکول کیدمن و جیسون بیتمن) که به تازگی به خانه پدری خود بازگشته اند، متوجه می شوند که پدر و مادرشان برای معروفیت مرگ خود را جعل کرده و ناپدید شده اند. حال آنها چاره ایی جز پیدا کردنشان ندارند…
مایکل چرنوس (زاده ۸ اوت ۱۹۷۷) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم خانواده فانگ، گذر از زمستان، خداحافظی با همه آن چیزها، شام و ریباند اشاره کرد.
شِلَختا (، یا نجابت ، یک طبقهٔ اجتماعی رسمی و قانونی نجیب زادگی ممتاز با ریشه در پادشاهی لهستان بود. این طبقهٔ اجتماعی امتیازات نهادی قابل توجهی بین سال های ۱۳۳۳ و ۱۳۷۰ در زمان سلطنت شاه کازیمیر کبیر به دست آورد: در ۱۴۱۳، پس از اجرای یک سری از اتحادهای شخصی آزمایشی بین قلمرو دوک نشین بزرگ لیتوانی و پادشاهی لهستان، اشراف موجود لیتوانی به طور رسمی به این طبقهٔ اجتماعی (کلاس) پیوستند. با تکامل و گسترش یافتن مشترک المنافع لهستان–لیتوانی (۱۵۶۹–۱۷۹۵)، عضویت در آن به رهبران وابسته به دوک نشین پروس، پودولی ها و روتنیایی ها گسترش یافت. ریشه های شِلَختا پیوسته در ابهام و آمیخته و پوشیده با رمز و راز، و موضوع بسیاری از تئوری ها بوده است. با تجزیه لهستان و از ۱۷۷۲ تا ۱۷۹۵ برای وابستگان به این طبقهٔ اجتماعی، آغاز از دست دادن امتیازات و موقعیت های اجتماعی بود. از آن زمان تا سال ۱۹۱۸، داشتن چنین امتیازاتی و نجابت و نجیب زادگی بسته به سیاست های روز سه قدرت امپراتوری روسیه، پادشاهی پروس، و امپراتوری هابسبورگ بود و امتیازات قانونی شلختا در جمهوری دوم لهستان به صورت قانونی در ماه مارس ۱۹۲۱ به کلی لغو گردید.
دوارسنج یا روتامتر وسیله ای برای اندازه گیری نرخ جریان در یک لولهٔ بسته است. این وسیله در دسته ای از سنجه ها با نام سنجه های با مقطع متغیر قرار دارد. در این ابزارها اندازه گیری دبی جریان با تغییر سطح مقطع جریان عبوری انجام می شود. تاریخچه. نخستین سنجهٔ با مقطع متغیر با شناور چرخنده توسط کارل کویپرز در سال ۱۹۰۸ میلادی در آخن اختراع شد. فلیکس میر نخستین شرکت صنعتی را در آخن اختراع کرد و اهمیت بنیادی این اختراع را تأیید کرد. آنان این اختراع را با ابعاد جدید شناور و لولهٔ شیشه ای بهبود دادند. برای ایجاد مقیاس برای جریان متقارن، کویپرز شکل خاصی را برای درون لولهٔ شیشه ای اختراع کرد. پیاده سازی. دوارسنج شامل یک لولهٔ مخروطی معمولاً شیشه ای و یک شناور از جنس آلومینیوم آنود شده یا سرامیک است. شناور درون لوله زیر اثر نیروی بالاسوی درگ سیال و نیروی پایین سوی جاذبه است. نیروی درگ سیال تابعی از چگالی سیال، شکل مقطع شناور و سرعت سیال است. افزایش نرخ دبی حجمی سیال، باعث افزایش سرعت و نیروی درگ جریان می شود. در نتیجه شناور به سوی بالا هل داده می شود. از آن جایی که مقطعِ درونیِ دوارسنج مخروطی است، سطح پیرامون شناور (سطح مقطع
جریان عبوری از پیرامون شناور) افزایش می یابد، در نتیجه سرعت و نیروی درگ جریان کاهش می یابد. بالا رفتن شناور تا زمانی ادامه می یابد که تعادل مکانیکی میان نیروی درگ و نیروی وزن شناور برقرار شود. شناورها در شکل های گوناگونی ساخته می شوند که از میان آن ها کره و بیضی گون متداول تر هستند. ممکن است شیارهای قطری روی شناور ایجاد شود تا با گذر جریان، حول محور خود بچرخد. این برای اطمینان از آن است که شناور به جایی گیر نکرده باشد و به صورت آزاد حرکت کند. قرائت معمولاً بر اساس بالای عریض ترین بخش شناور (مانند مرکز کره یا بالای شناور استوانه ای) انجام می شود. برخی سازندگان از استانداردهای متفاوتی بهره می برند. شناور نباید در سیال شناور باشد. باید چگالی آن بیشتر از سیال باشد، زیرا در غیر این صورت، همواره و حتی در صورت سکون سیال، در بالای آن شناور خواهد بود. طبیعت اندازه گیری مکانیکی است و نیازی به توان الکتریکی ندارد. اگر لوله فلزی باشد، موقعیت شناور بر اثر جفت شدگی مغناطیسی به یک شناساگر خارجی منتقل می شود. این قابلیت باعث افزایش دامنهٔ کاربرد دوارسنج شده است؛ زیرا می توان اندازه گیری را با فاصله از دستگاه انجام داد یا از
کنترل کننده های خودکار سود برد.
ستاره دریایی آبی نام یک گونه از راسته ستاره های دریایی والواتیدا است که در آبهای کم عمق گرمسیری اقیانوس هند و اقیانوس آرام زیست می کند.
آندری آندریوویچ وزنیشیانسکی (؛ – ) یک شاعر، نویسنده اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود. رابرت لاول او را «یکی از بزرگترین شعرای زنده در هر زبانی» نامید. اگرچه برخی هم دوره ای های اش وی را بابت سبک آثارش نکوهش می کردند اما آندری یکی از «شجاع ترین شاعران تاریخ شوروی است» و حتی نیکیتا خروشچف یک بار او را تهدید به نفی بلد کرد. وی در ورزشگاه های مملو از تماشاگر، به شعرخوانی می پرداخت و او را بابت فنِ بیانِ ماهرانه اش می ستودند. برخی از این اشعار وی، توسط ویستن هیو آودن به انگلیسی ترجمه شده است. آندری یکی از اعضای جنبش روشنفکری «بچه های دههٔ ۶۰» در روسیه بود و مربی و مرشدش، نویسنده و شاعر برجستهٔ روس و برندهٔ جایزه نوبل ادبیات، «بوریس پاسترناک» (خالق رمان دکتر ژیواگو) بود. پیش از مرگش، هم مردم و هم منتقدان او را «یک شاعر کلاسیک زنده» می دانستند و وی را «تمثالی از یک روشنفکر روس» به حساب می آوردند. وی بابت آثارش برندهٔ جایزه دولتی اتحاد شوروی شد و عضوِ افتخاری «فرهنگستان هنر و ادبیات ایالات متحده آمریکا» و «فرهنگستان گنکور» بود. ریزسیارهٔ «وزنیشیانسکی ۳۷۲۳» که توسط ستاره شناس روس «نیکلای استپانوویچ چرنیخ» در سال
۱۹۷۶ کشف شد، به افتخار او نامگذاری شده است. در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۸ میلادی، رئیس جمهورِ وقتِ روسیه دمیتری مدودف، مجسمه ای از او را در کاخ کرملین نصب کرد.
میمیکس یک نرم افزار برای پردازش تصاویر پزشکی و ایجاد مدل های سه بعدی است. این نرم افزار از تصاویر سطح مقطع دو بعدی پزشکی مانند توموگرافی محاسباتی و تصویربرداری رزونانسی مغناطیسی، برای ایجاد مدل های سه بعدی استفاده می کند. این مدل های سه بعدی می توانند مستقیماً برای ساخت نمونه سازی سریع، مدل CAD، شبیه سازی های جراحی و تحلیل های مهندسی مورد استفاده قرار گیرند.
سایه های آبی یک مجموعه تلویزیونی جنایی محصول سال ۲۰۱۶ آمریکا است که از ۷ ژانویه بر روی شبکه ان بی سی پخش میشد. در تاریخ ۵ فوریه ۲۰۱۶ ، ان بی سی این سریال را برای ۱۳ اپیزود فصل دوم تمدید کرد.
مدرسه عالی موسیقی ایستمن () یک مدرسهٔ جامع و حرفه ای موسیقی است که در روچستر، نیویورک واقع است. این مدرسه عالی، در سال ۱۹۲۱ میلادی توسط کارآفرین و نیکوکارِ آمریکایی «جرج ایستمن» پایه گذاری شد و اکنون از زیرمجموعه های وابسته به دانشگاه روچستر محسوب می شود. در این مدرسهٔ حرفه ای، دوره های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترای بسیاری از شاخه های موسیقی ارائه می شود. در سال ۲۰۱۵ میلادی، این مجتمع آموزشی، حدود ۹۰۰ دانشجو در مقاطع مختلف داشت که ۲۵٪ آنان دانشجویان خارجی بودند. همچنین همه ساله در حدود ۲۰۰۰ نفر برای ثبت نام در این مدرسه اقدام می کنند که مطابق آمار سال ۲۰۱۱ میلادی، احتمال قبولیِ درخواست شان، حدود ۱۳٪ است. مدرسه عالی موسیقی ایستمن، یکی از معتبرترین مراکز آموزشی موسیقی در جهان است.
احمد ترک نژاد (متولد ۱۳۳۹ لرستان) سیاستمدار اصلاح طلب است. ایشان اظهار داشته اند همواره به رویکرد اصلاحی معتقد بوده و راه برون رفت از چالش ها را راهبردهای اصلاح طلبانه می دانم و این دلیلی نیست بر تایید همه رویکردها و راهبردهای جناحی که موسوم به اصلاح طلب است. از مهم ترین سوابق وی می توان به معاون وزیر جهاد سازندگی در دولت سازندگی و استاندار کرمانشاه در دولت اصلاحات جمهوری اسلامی ایران اشاره کرد.
ساموئل آدلر () آهنگساز و رهبر ارکستر یهودی تبار اهلِ آلمان و ایالات متحده آمریکا است. او دانش آموختهٔ رشتهٔ موسیقی در دانشگاه هاروارد و دانشگاه بوستون و از شاگردان آرون کوپلند، پل هیندمیت، والتر پیستن و سرگئی کوسیویتسکی بود.
ولفگانگ شوانیتس (؛ – ) یک سیاست مدار اهل آلمان بود.
بریگیته تسیپریس (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل آلمان و از ۲۷ ژانویه ۲۰۱۷ وزیر اقتصاد و انرژی این کشور است. وی در سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۹ نیز وزیر دادگستری آلمان بود.
تحقیق پیرامون جنگ عراق که اختصاراً به آن تحقیق عراق یا گزارش چیلکات نیز گفته می شود، اشاره به جلسات تحقیق علنی و غیرعلنی از نقش بریتانیا در جنگ عراق دارد که به سرپرستی سر جان چیلکات انجام شد. این تحقیقات از ۱۵ ژوئن ۲۰۰۹ با اعلان گوردون براون نخست وزیر بریتانیا رسمیت یافت. این تحقیقات توسط شورای خصوصی بریتانیا با اختیارات گسترده به منظور بررسی نقش بریتانیا در عراق از میان سال ۲۰۰۱ تا ژوئیه ۲۰۰۹ انجام شد. در این تحقیقات، مراحل پیش از جنگ، عملیات نظامی در خاک عراق و پیامدهای جنگ مورد بررسی قرار گرفت تا مشخص شود که چه مواردی مسئولان را به جایی رساند که تصمیم به حمله بگیرند و در طول این مراحل چه اتفاقاتی روی داد. همچنین از اهداف دیگر این تحقیق گرفتن درس های لازم به منظور اتخاذ تصمیم درست توسط دولت بریتانیا در موارد مشابه بود تا منافع کشور تأمین گردد. جلسات عمومی تحقیقات از ۲۴ نوامبر ۲۰۰۹ (۳ آذر ۱۳۸۸) تا ۲ فوریه ۲۰۱۱ (۱۳ بهمن ۱۳۸۹) طول کشید. دولت بریتانیا در سال ۲۰۱۲ از انتشار این تحقیقات که مشتمل بر جزئیات دیدارهای کابینه در روزهای نزدیک به حمله نظامی به عراق در سال ۲۰۰۳ بود جلوگیری کرد. وزارت خارجه بریتانیا نیز د
ر همان زمان توانست در دادگاه استیناف به نفع خود حکم بگیرد و در نتیجه جلوی افشای مفاد گفتگو بین جرج بوش، رئیس جمهور وقت ایالات متحده و تونی بلر، نخست وزیر وقت بریتانیا که چند روز پیش از حمله انجام شده بود را بگیرد. دولت بریتانیا مدعی بود که افشای این اطلاعات «خطری قابل توجه» برای روابط بریتانیا-آمریکا در پی خواهد داشت. طبق قرار قبلی قرار بود که گزارش چندمیلیون واژه ای چیلکات در سال ۲۰۱۴ منتشر گردد اما مذاکرات پشت صحنه ای که بین دولت های بریتانیا و ایالات متحده در جریان بود مانع از این امر شد. لرد والاس در آن زمان از طرف دولت اعلام کرد که انتشار این گزارش تنها چند ماه پیش از برگزاری انتخابات عمومی ۲۰۱۵ «نامناسب» است. در ماه اوت ۲۰۱۵ خبرها حاکی از آن بود که انتشار گزارش به ۲۰۱۶ خواهد کشید. دلیل این تأخیر رعایت روندی حقوقیِ «ماکسولیزاسیون» در بریتانیا بود که طی آن به تمام افراد مورد نقد اجازه داده می شود در فرصت مقتضی نظرات خود را پیرامون پیش نویس پیش از نهایی سازی و انتشار اعلام کنند. در آن زمان چیلکات نامه ای به دیوید کامرون نخست وزیر وقت این کشور نوشت و اعلام کرد که متن نهایی گزارش تا آوریل ۲۰۱۶ آماده می شود و
در ادامه پیشنهاد داد که این متن در ژوئن یا ژوئیه ۲۰۱۶ منتشر گردد. سِر جان چیلکات پس از هفت سال از آغاز تحقیقات پیرامون جنگ عراق در ۶ ژوئیه ۲۰۱۶ (۱۶ تیر ۱۳۹۵) گزارش خود را منتشر کرد. این گزارش اذعان می داشت که صدام حسین خطر مبرمی برای منافع بریتانیا نداشت؛ قطعیتِ اطلاعات مربوطه به جنگ افزارهای کشتار جمعی عراق بیش از حد بود؛ جایگزین های مسالمت آمیز به اندازهٔ کافی امتحان نشدند؛ بریتانیا و ایالات متحده جایگاه شورای امنیت را زیر سؤال بردند؛ فرایند تشخیص مبنای قانونی «بسیار غیرقابل قبول» بود و بالاخره اینکه ورود بریتانیا به جنگ مارس ۲۰۰۳ با عراق لازم نبود. پیش زمینه. گوردون براون پیش از آغاز رسمی کار کمیسیون تحقیق اعلام کرد که این جلسات تحقیق به شکل غیرعلنی برگزار خواهند شد و مطبوعات از جزئیات آن باخبر نخواهند گردید. با این حال پس از اعتراضات مردم و اعضای مجلس عوام و پس از آنکه مسئولیت تصمیم گیری در این مورد به سر جان چیلکات، رئیس کمیسیون تحقیق واگذار شد، وی اعلام کرد که «لازم است تا روند تحقیقات تا جای ممکن در انظار عمومی صورت پذیرد.» هنگامی که تحقیقات به صورت رسمی در ژوئیه ۲۰۰۹ (آذر ۱۳۸۸) آغاز گردید همگان باخبر
شدند که این کمیسیون مجاز است تمام اسناد مربوط به حکومت بریتانیا را ببیند و هر شهروند بریتانیایی را که صلاح دید فرا بخواند.&lt;ref name="BBC 30/7"&gt;&lt;/ref&gt; تنها یک هفته پیش از آغاز روند استماع در کمیسیون، مجموعه اسنادی که مشتمل بر گزارش های نظامی بودند به مطبوعات درز پیدا کردند. این اسناد نشان می دادند که برنامه ریزی پیش از جنگ ضعیف بوده و پیش بینی های لازم برای آن صورت نگرفته بوده است. اعضای کمیسیون. نام اعضای کمیسیون تحقیق که توسط گوردون براون انتخاب شدند: همچنین این کمیسیون در طول کار خود از دبیری مارگارت آلدرد سود می برد. روند تحقیقات. تحقیقات با استماع سخنان پیتر ریکتس، رئیس کمیسیون مشترک اطلاعات بریتانیا در زمان حملهٔ ائتلاف به عراق به عنوان شاهد نخست آغاز شد. چیلکات در آغاز تحقیق عنوان کرد که این جلسات در پی یافتن مقصر نیست بلکه «می خواهد بداند واقعاً چه اتفاقی افتاد» اما در طول کار از ایراد انتقاد در جای لازم «شانه خالی نخواهند کرد».&lt;ref name="Telegraph 25/11"&gt;&lt;/ref&gt; جلسات استماع کمیسیون بار دیگر در ژانویه ۲۰۱۱ برگزار شدند و این بار تونی بلر، نخست وزیر وقت بریتانیا در زمان حمله به ع