Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پرستوی بال رنگارنگ (نام علمی: "Hirundo leucosoma") نام یک گونه از سرده پرستوهای نمادین است. این پرنده در کشورهای بنین، بورکینافاسو، کامرون، ساحل عاج، گامبیا، غنا، گینه، گینه بیسائو، مالی، نیجر، نیجریه، سنگال، سیرالئون، و توگو یافت می شود.
پرستوی سینه مرواریدی (نام علمی: "Hirundo dimidiata") نام یک گونه از سرده پرستوهای نمادین است.
پرستوی سیاه وحنایی (نام علمی: "Hirundo nigrorufa") نام یک گونه از سرده پرستوهای نمادین است.
چلچله صخره ای بزرگ (نام علمی: "Ptyonoprogne fuligula") نام یک گونه از سرده چلچله های کوهی است.
چلچله کوهی تیره (نام علمی: "Ptyonoprogne concolor") نام یک گونه از سرده چلچله های کوهی است.
پرستوی خط دار بزرگ (نام علمی: "Cecropis cucullata") نام یک گونه از سرده پرستوهای حنایی است.
پرستوی خط دار کوچک (نام علمی: "Cecropis abyssinica") نام یک گونه از سرده پرستوهای حنایی است.
پرستوی سینه حنایی (نام علمی: "Cecropis semirufa") نام یک گونه از سرده پرستوهای حنایی است.
پرستوی دمگاه حنایی شرقی یا پرستوی دمگاه حنایی آسیایی (نام علمی: "Hirundo daurica") نام یک گونه از سرده پرستوهای حنایی است.
پرستوی خط دار (نام علمی: "Cecropis striolata") نام یک گونه از سرده پرستوهای حنایی است.
پرستوی شکم حنایی (نام علمی: "Cecropis badia") نام یک گونه از سرده پرستوهای حنایی است.
پرستوی گلورگه ای، پرستوی گلورگه دار یا پرستوی گلوراه راه نام یک گونه از سرده پرستوهای صخره است.
پرستوی طوق بلوطی (نام علمی: "Petrochelidon rufocollaris") نام یک گونه از سرده پرستوهای صخره است.
باستان شناسی دریایی. باستان شناسی دریایی در اساسی ترین شکل خود به مطالعه مواد فرهنگی مربوط به بشر و تعاملاتش با دریاها می پردازد. این رشته، مطالعاتی از قبیل:کشتی ها و مغروقه ها، زیرساخت های دریایی، بهره برداری دریایی، هویت و چشم اندازهای دریایی و انواع دیگر میراث مانند میراث قابل لمس و غیرقابل لمس مرتبط با دریا را در بر می گیرد. از جمله رشته های منشعب از باستان شناسی دریایی می توان به «باستان شناسی شناورها» که بر روی «شناورها» و تمامی جنبه های فنی و اجتماعی آنچه بر روی خشکی، چه در زیر آب یا در موزه متمرکز است هم چنین «باستان شناسی زیرآب» که محوطه های باستانی در زیرآب را بدون در نظر گرفتن ارتباطشان با دریا که علاوه بر کشتی های مغروق شامل هواپیماهای مغروق، شهرهای مدفون در زیرآب، زیستگاه های به زیرآب رفته و … را نیز در بر می گیرد میراث فرهنگی دریایی. طبق تعریف «کنوانسیون حفاظت از میراث فرهنگی زیر آب» که در سال ۲۰۰۱ در پاریس به تصویب یونسکو رسید به شرح زیر است: میراث فرهنگی زیرآب، تمامی نشانه های حضور بشری که دارای ماهیت فرهنگی، تاریخی یا باستان شناختی باشند و نهفته در اعماق آب ها است را در بر می گیرد. در طی قرون
متمادی هزارن کشتی، شهر (به طور یکپارچه) و حتی برخی چشم اندازها به کام امواج فرو کشیده شده اند. چنین محوطه هایی میراث گرانبهایی را تشکل می دهند که نیاز به حفاظت دارند میراث دریایی گستره ای از میراث است که شامل: کشتی های مغروق تاریخی، محوطه های باستانی پیش از تاریخی و همچنین اسناد بایگانی شده، تاریخی شفاهی، و دریانوردی سنتی و دانش بوم شناختی فرهنگ های بومی است این میراث جزئی از میراث جهانی بشری به حساب می آیند. تاریخچه اکتشافات باستان شناسی زیرآب. باستان شناسان در قرن های ۱۹ و ۲۰ به بررسی، کشف و مطالعه قایق های سلسله های میانی مصر، حفاری قسمتی از یک کشتی رومی در شهر بندر مارسی، کشتی های تدفینی انگلوساکسن ها مربوط به قرن ۱۱در سوتون هو انگلستان، انواع مختلف قایق های (شناورهای) مربوط به عصر برنز و سراسر دوره رومی بریتانیا، کشتی های وایکینگ در منطقه اسکاندیناوی و قایق های تنه درختی از میان تهی در سراسر جهان پرداختند. این مثال ها جزء اولین قدم ها محسوب نمی شوند بلکه قبل از اختراع اسکوبا باستان شناسان غیر حرفه ای تلاش های در جهت بررسی کشتی های مغروق به عمل آوردند. آن ها در محدوده تاریخی قرن ۱۵ میلادی با استفاده از ت
کنیک حبس نفس بر روی دو سایت کشتی مغروق رومی در دریاچه نمی ایتالیا غواصی کردند و پیرو همین قرن برای اولین بار با استفاده از کلاه خودهای غواصی تغذیه از سطح بر روی همان سایت کشتی مغروق غواصی کردند، در قرن های ۱۶ و ۱۷ نیز از زنگ غواصی برای بررسی سایت های مغروق در ایتالیا، سوئد و دریای کارائیب استفاده شد، در قرن های ۱۸و۱۹ نیز کوشش هایی توسط غواصان تغذیه از سطح برای کشف و نجات بخشی سایت مغروق قدیمی در انگلستان صورت گرفت (ادیبی &amp; شیرزاده، ۱۳۹۲). در قرن ۲۰ نیز رویدادهای مهمی برای باستان شناسی دریایی رخ داد که از آن جمله می توانیم به موارد ذیل اشاره کنیم: ۱۹۰۰ یونان: کشف مجسمه هایی از کشتی مغروق رومی که حامل آثار هنری یونانی بوده در نزدیکی جزیره آنتیکیترا ۱۹۰۷ تونس: غواصان تغذیه از سطح با نظارت اداره عتیقه شناسی تونس، به بررسی کشتی مغروق رومی در عمق ۴۶ متری پرداختند ۱۹۰۹ مکزیک: در این سال اولین کشف بزرگ مصنوعات زیرآبی در نیمکره غربی کره زمین به وقوع پیوست، ادوارد تامسون (تامپسون) مصنوعاتی مربوط به تمدن مایاها را از چیچن ایتزا کشف کرد ۱۹۲۸ ایتالیا: اولین پروژه مطالعات باستان شناسی زیرآب بر روی دو کرجی رومی مغروق در
دریاچه نمی نزدیک روم صورت گرفت ۱۹۳۰ فرانسه: غواصان با استفاده از وت سوت های یک اتمسفری غواص ی گنجینه ای مصری را از عمق ۱۳۰ متری بالا کشیدند. ۱۹۴۸ تونس: تیم حفاری ژاک ایو کوستو در بندر مهدیه برای اولین بار موفق شدند با استفاده از سیستم اسکوبا و ایرلیفت یک کشتی مغروق را حفاری کنند. ۱۹۶۰–۱۹۵۷ سوئد: کشتی جنگی واسا از عمق ۳۴ متری به سطح آورده شد و هنوز یکی از برجسته ترین، مشهورترین و موفق ترین بازیابی های کشتی مغروق در تمام دوران به حساب می آید. ۱۹۳۰ فرانسه: غواصان با استفاده از وت سوت های یک اتمسفری غواصی گنجینه ای مصری را از عمق ۱۳۰ متری بالا کشیدند. ۱۹۶۰ ترکیه: اولین حفاری حرفه ای باستان شناسی زیرآب در کاپه (دماغه) گالیدونیا] صورت گرفت، این کشتی مغروق مربوط به۱۳۰۰ قبل از میلاد است و در عمق ۲۹ متری قرار داشت در این زمان جورج (جرج) اف. باس (بس) استانداردهای بسیار مناسبی را برای پروژه های آتی باستان شناسی زیرآب بنا نهاد. ۱۹۶۲: واریان پرتون قبل از سال۱۹۶۲ برای تحقیقات در مورد زیردریایی یو اس اس تِرشِر (کوسه ماهی) دستگاه مگنومتر را پیشنهاد کرده بود و سرانجام در سال ۱۹۶۳ محل این زیر دریایی مشخص شد. (آغاز استفاده از
دستگاه مگنومتر در باستان شناسی زیرآب). ۱۹۶۳: برای اولین بار دستگاه ساید اسکن سونار که توسط هارولد ادگرتون از موسسه ام .آی. تی (MIT) توسعه پیدا کرده بود جهت کشف کشتی های مغروق مورد استفاده قرار گرفت. ۱۹۶۴ ترکیه: برای اولین بار از سایت یک کشتی مغروق به وسیله یک زیر دریایی علمی نقشه برداری شد ۱۹۷۳ ایالات متحده: بقایای کشتی یو. اس. اس. مونیتور در دماغه هاتراس در کارولینای شمالی در عمق ۷۳ متری به وسیله دستگاه های دریافت از راه دور کشف شد. این سایت اندکی بعد در سال ۱۹۷۴ به وسیله ربات زیر آبی آلکوا سیآ پروب (کاوشگر دریایی) نقشه برداری شد و عکس هایی از تمام زوایای سایت منتشر شد. ۱۹۷۷ ایالات متحده: غواصان شعبه بندری مؤسسه اقیانوس شناسی و دانشمندان ادارهٔ ملی اقیانوسی و جوی (ان.اُ.ای.ای) مصنوعاتی را از مونیتور بازیابی کردند. 1985: ار.ام.اس تایتانیک کشف و در عمق ۳۸۱۰ متری از آن عکسبرداری شد. ۱۹۸۹ اقیانوس اطلس شمالی: کشتی جنگی آلمانی بیسمارک در اعماق آب ها کشف شد (این کشتی توسط رابرات بلارد) ۱۹۹۱ ایالات متحده: ربات زیرآبی ۶ تنی نمو گنجینه ای را از کشتی مغروق سنترال آمریکا از عمق ۲۴۳۹ متری بالا کشید. ۲۰۰۰ ترکیه: در سواحل
آب شیرین دریای سیاه نشانه هایی از سکونتگاه های انسانی در عمق ۵۰۰ فوتی به دست آمد ۲۰۰۰ دانمارک: اولین بررسی باستان شناسی توسط یک وسیله زیرآبی خودکار به نام مریدان ۱۵۰ صورت گرفت، و از دو کشتی مغروق و یک سایت مغروق نقشه برداری شد [ (BROADWATER, 2002)و (ادیبی &amp; شیرزاده، ۱۳۹۲)]. لازم است ذکر شود در تاریخچه مختصری که ذکر شد تنها به رویدادهای مهم باستان شناسی دریایی بین قرن های ۱۵ تا ۲۰ اشاره شد و به تحولات سریع و گسترده ای که در طول ۱۴ سال اخیر در باستان شناسی دریایی به وقوع پیوسته هیچگونه اشاره ای نشد، امید است این برهه زمانی در آینده به زبان فارسی مورد بررسی قرار گیرد. باستان شناسی زیرآب در بخش مدیترانه ای ترکیه. از سال۱۸۴۰ میلادی به بعد،غواصان اسفنج محلی کشتی های مغروق زیادی را در طول سواحل آناطولی کشف کردند. یکی از این غواصان، کاپیتان کمال آراس است که به همراه دو روزنامه نگار ماجراجو، پیتر تراک مورتون و مصطفی کاپکین با قایقش (ماندالیچی) توانستند تعداد زیادی از سایت های مربوط به کشتی های مغروق باستانی را شناسایی کنند کنند. در طول مدت ۴ هفته ای را که این سه تن در سال ۱۹۵۸با یکدیگر گذراندند، موفق به شناسایی تع
داد زیادی سایت مغروق در نواحی سواحل جنوب غرب ترکیه شدند. اما یکی از بزرگ ترین اقدامات پیتر و مصطفی گزارش این کشفیات به باستان شناسان بود، و به این ترتیب بود که آغاز همکاری های غواصان اسفنج و باستان آغاز و رشته علمی باستان شناسی زیرآب متولد شد. طبق اطلاعاتی کمال آراس؛ در پی کشفیات این تیم یاد شده پروژه کاوش کشتی مغروق گالیدونیا در سال ۱۹۶۰ به سرپرستی جورج اف. باس (بس) از دانشگاه پنسیلوانیا و پیتر تراک مورتون آغاز شد. پروژه گالیدونیا اولین کاوش علمی باستان شناسی زیرآب به شمار می رود که خود نقطه عطفی برای پیشرفت های آینده باستان شناسی زیرآب محسوب می شد. جورج اف. باس تیم کوچکی را برای کاوش این سایت انتخاب کرد که یکی از اعضای آن، فردریک دوماس، مربی غواصی و از اعضای مشهور تیم ژاک ایو کوستو بود. کار در عمق ۳۰ متری از سطح دریا بسیار مشکل بود و برخی از بقایای به جا مانده از محموله و کشتی مغروق با قلم از صخره های بستر دریا جدا شد. یافته های تیم از بدنه کشتی بسیار محدود بود، که تحقیقات به عمل آمده بر روی آن در یک فصل کاری مشخص کرد این سایت مغروق مربوط به یک کشتی تجاری است با طولی در حدود ۱۹ تا ۲۰ متر و تاریخ آن به ۱۲۰۰
ق. م بر می گردد. احتمالاً آخرین مقصد این کشتی مغروق تجاری که حامل ۱ تن شمش مسی؛ قبرس بوده، و هر کدام از این شمش ها دارای وزنی بین ۲۵ تا ۳۳ کیلوگرم است علاوه بر شمش های یاد شده تعداد قابل توجهی شمش قلع، قطعات سرب، دو چکش، یک قالب و سنگ چاقو تیز کن که احتمالاً برای تولید ابزار برنزی استفاده می شده نیز از این سایت به دست آمد. پژوهش های باستان شناسی دریایی در ترکیه با اتمام پروژهٔ گالیدونیا به پایان نرسید، بلکه با توجه به تجربیات به دست آمده از قبلی و پیشرفت های حاصلهٔ دیگر بلافاصله پروژه کشتی مغروق یاسی ادا مربوط به قرن ۷ میلادی در سال ۱۹۶۱ پیگیری شد و تیمی از باستان شناسان، معماران، عکسبرداران و مفسران به ریاست جورج اف. باس برای کاوش این سایت مغروق تشکیل شدند. همان طور که پیش تر گفته شد، با توجه به تجربیات کسب شده از پروژه گالیدونیا، کار کاوش این بار بسیار پیشرفته تر و فنی تر دنبال شد و هر کدام از غواصان برای غوص زدن بر روی سایت دارای یک برنامه ریزی خاص بودند، فردریک دوما سیستمی شبکه ای مانند را برای مستند و ثبت کردن یافته ها طراحی و بر روی سایت باستانی نصب کرد. تمام آثار به دست آمده با ورقه های پلاستیکی برچسب
گزاری شد. فردریک اچ. وان دورننیک با دقت فراوان، جز به جزء بقایای به جامانده از بدنه کشتی را بررسی کرد و کشتی مجدداً بازسازی شد. همان تیم در سال ۱۹۶۷ میلادی تصمیم به کاوش سایت کشتی مغروق یاسی ادا مربوط به قرن۴ میلادی گرفت که بسیار نزدیک به کشتی مغروق یاسی ادا مربوط به قرن ۷ میلادی بود. این کشتی تجاری حامل ۱۱۰۰ آمفورا بوده و در اعماق ۳۶ تا ۴۲ متری آرامیده بود. در این زمان با توجه به پیشرفت های که در علوم مرتبط با دریا و اقیانوس حاصل شده بود از تکنیک های جدیدی مانند: زیر دریایی های کوچک علمی، سیستم حمل ماسه های زائد (ایر لیفتینگ) و کیوسک تلفن زیرآبی (به غواصان این امکان را می داد تا در هر کجا زیر آب بتوانند با افراد در سطح آب ارتباط بر قرار کنند) استفاده شد. پس از این پروژه های پیشگام، مؤسسه ناتیکال (نوتیکال) آرکئولوژی آمریکا بررسی ها و کاوش های زیرآبی مختلف بزرگی را در سِرچِ لیمانی، اولوبورون،بزبورون، تکتاش بورنو، پابوچ بورنو و تِکمِزار دنبال و هدایت کرد، آثار مغروق یاد شده هرکدام میراث غنی فرهنگ دریانوردی سواحل ترکیه را ارائه می دهند، همچنین اکثر آثار برجسته به دست آمده از این پروژه ها هم اکنون در موزه باستان
شناسی زیرآب بودروم قرار دارد که هر ساله هزاران نفر از این آثار دیدن می کنند. یکی از اولین کاوش های باستان شناسی زیرآب که به دست دانشمندان ترک انجام گرفت، پروژه کشتی مغروق چامالتی بورنو- I بین سال های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ است. این پروژه توسط پروفسور نرگیس گونسنین (غونسنین) از دانشگاه استانبول هدایت شد. تاریخ این اثر مغروق مربوط به قرن ۱۳ میلادی است و در حوالی شمال غربی سواحل جزیره مرمره در اعماق ۲۲ تا ۳۲ متری کشف شد. در حدود ۸۰۰ آمفورا و بیش از ۳۰ لنگر به صورت پراکنده در بستر دریا کشف شد. بادهای شدید جنوبی محلی که به اسکوآل مشهورند شاید دلیلی بر غرق شدن این کشتی باشد. طبق تفاسیری که برای این اثر غرق شده صورت گرفته این طور به نظر می رسید که ملوانان برای جلوگیری از غرق شدن کشتی بسیاری از کالاهای کشتی را به درون آب انداخته بودند. تجزیه و تحلیل که بر روی رسوبات کف آمفوراها صورت گرفت وجود دانه های انگور را تأیید کرد و به طور واضح ثابت شد که این کشتی در آخرین سفر دریایی خود دارای بار شراب بوده. متعلقات شخصی ملوانان مانند بشقاب های لعابدار، یک پارچ یک دسته، فنجان، بشقاب های تزیین شده، نیز نیز به دست آمد. بقایای به دست آمده ا
ز بدنه کشتی در وضعیت خوبی به سر نمی بردند و بقایای ناچیزی که از بدنه کشتی به دست آمده در فصل های کاری بین سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ به دقت مستندسازی شدند. روند مرمتی بقایای بدنه کشتی در دپارتمان مرمت اشیاء به دست آمده از کاوش های باستان شناسی دریایی دانشگاه استانبول در حال پیگیری است. تعداد زیادی لنگر آهنی نیز از این آثر غرق شده به دست آمد، لنگرها ذکر شده موضوع رساله دکتری برخی از دانشجویان است. برخی از اعضای تیم پروژه کشتی مغروق چامالتی بورنو- I با توجه به تجربیات که کسب کرده اند هم اکنون برای دانشگاه استانبول روی پروژه ینی کاپی در حال کار هستند (KOCABAŞ, ۲۰۱۲). کنوانسیون حفاظت از میراث فرهنگی زیرآب. یک توافق بین المللی در حال انجام است که بر طبق آن حکومت ها باید برای اطمینان از حفظ میراث زیر آب خود گام های ویژه ای بردارند. گذشته از توافق های بین المللی مانند کنوانسیون اروپایی در حمایت از میراث باستان شناسی، کنوانسیون یونسکو برای حمایت از دارئی های فرهنگی در پیش درآمدهای حاصل از درگیرهای نظامی، کنوانسیون یونسکو در راه های ممنوعیت و جلوگیری از ورود و صدور نا مشروع و انتقال داریی های فرهنگی، کنوانسیون یونسکو در رابط
ه با حمایت از میراث فرهنگی و طبیعی جهانی توافق دیگری نیز وجود دارد که به طور اخص با میراث فرهنگی زیرآبی ارتباط دارد و آن پیشنهاد اصول بین المللی در مورد حفریات باستان شناسی است (۱۹۵۶). این پیشنهاد در مورد " هر تحقیقی که هدف آن کشف اشیاء با ویژگی های باستان شناسی باشد قابل اجراء است، خواه در خشکی یا در بستر دریا در زیر بسترهای آبهای درون مرزی یا آبهای منطقه ای یک کشور باشد. این پیشنهاد برخی مقررات و شرایط تفظیلی در نظارت بر حفریات، پذیرش بیگانگان برای فعالیت باستان شناسی، ایجاد یک دفتر مرکزی برای ثبت محوطه های مهم، تشکیل مجموعه ها، عرضهٔ یافته ها، حقوق و وظایف حفار، مستند کردن حفریات و جلوگیری از حفریات نا مشروع را شامل می گردد. امتیاز بزرگ داشتن قانون خاص برای میراث فرهنگی زیر آب، عملی بودن و به آسانی در دسترس قرار گرفتن آن است. اگرچه در بسیاری از کشورها قوانین جامعی در حمایت از میراث فرهنگی زیرآب وجود دارد، و حتی در آنهایی که سلاح های قانونی دیگری برای حمایت از این میراث در برابر تجاوز غارتگران در دسترس نیست، مسئولان امور فرهنگی نباید کار را تمام شده تلقی کنند. بسیاری از این مسئولان در خواهند یافت که مقررات
بسیار محکمتری وجود دارد که می تواند به قوانین ملی آن ها افزوده شود. این یک وظیفه ضروری برای همه مسئولان فرهنگی در کشورهایی است که میراث فرهنگی زیرآبی آن ها در معرض خطر قرار دارد. در ۱۴ نوامبر ۱۹۷۰ کنوانسیون یونسکو جهت راهکارهای جلوگیری و پیشگیری از واردات و صادارات غیرقانونی و نیز واگذاری نا مشروع مالکیت اموال فرهنگی مورد تصویب قرار گرفت. در ۱۶ نوامبر ۱۹۷۲ کنوانسیون دیگری در مورد قوانین و مقررات مربوط به حفاظت و نگهداری میراث فرهنگی زیرآب مطابق با قوانین و تجارت بین المللی جهت حافظت از میراث فرهنگی و طبیعی جهان مورد تصویب قرار گرفت. کنوانسیون قانون دریاهای سازمان ملل متحد در مورخ ۱۰ دسامبر ۱۹۸۲ با تصمیم بر تقویت اقدامات حفاظتی از آثار زیرآب به صورت طبیعی خود یا در صورت لزوم با اهداف علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) از روز ۱۵ اکتبر تا ۳ نوامبر ۲۰۰۱ در شهر پاریس تشکیل جلسه داد. یونسکو در سی و سومین جلسه خود با تأیید اهمیت میراث فرهنگی زیرآب به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از میراث فرهنگی بشری و عنصری مهم در تاریخ ملتها، مقوله باستان شناسی زیرآب را به عنوان موضوع کنوانسیون یبن المللی در روز دوم نوامبر ۲۰۰۱ مورد تصویب
قرار داد (توفیقیان، ۱۳۸۵)(متن کامل کنوانسیون حفاظت از میراث فرهنگی زیرآب). حفات، مرمت و باستان شناسی زیرآب. «اقدامات حفاظتی همیشه باید قسمتی از یک پروژهیک باستان شناسی باشند». مصنوعات فرهنگی در محیط های زیر آب ممکن است از شرایط حراستی بهتری نسبت محیط های خشک برخورد باشند. معمولاً سایت های باستانی در زیرآب پس از سپری کردن مدتی یک حالت موزانه با محیط اطراف خود دست پیدا می کنند. شاید یک مصنوع فرهنگی در طول صدها یا هزاران سال به این توازن برسد. حراست از مصنوعات بازیابی شده از سایت های باستانی دریایی یکی از مهم ترین تدابیری است که باید به اجرا در بیایید و یک کاوشگر یا نجاتگر در قبال مصنوعات به دست آمده از سایت های باستانی مسئول است. بدون حفاظت ممکن است مصنوعات به دست آمده نابود و مهم ترین اطلاعات تاریخی ما از بین برود. مصنوعاتی که از محیط های آب شور به دست می آیند معمولاً شکل خوبی حراست می شوند اما به طور طبیعی ترد و شکننده می باشند. به طور کلی مصنوعات بدست آمده از محیط های دریایی غیر هوازی مانند مصنوعات مدفون در ماسه های دریا به نسبت مصنوعات بدست آمده از محیط دریایی هوازی سطح ماسه های بستر دریا بهتر حراست می شوند
. مواد ارگانیک مانند چرم، چوب، منسوجات [مانند: پارچه های بادبانها]، طناب، بقایای گیاهی و … اگر بدون اقدامات حفاظتی بر روی خشکی نگهداری شوند ممکن است خرد شوند یا دچار تورق، توده و تخریب شوند. آهن ممکن است درظرف چند روز یا چند ماه بر طبق سایز یا چگالی مصنوع، دچار زوال یا ظاهری بدریخت شود. استخوان، شیشه، سفال و مواد مشابه نیز به مرور زمان دچار حالت تبلور خواهند شد. به دلیل موارد ذکر شده اقدامات حفاظتی یکی از اصلی ترین محورها در حفاری سایت های باستانی دریایی به حساب می آید(Hamilton, 1999, p.4). تکنیک ها. کاوش های باستان شناسی زیرآب بسیار به باستان شناسی زمینی شبیه است. در باستان شناسی زیرآب از ابزار مشابه استفاده می شود اما معمولاً از نوع پلاستیکی آن ها بخاطر اینکه در آب های شور تخریب نشوند. روش های بکار گرفته برای کار در زیر آب بخاطر محیط کمی متفاوت است. اکثر ابزار مور استفاده در کاوش های باستان شناسانه زمینی در زیر آب نیز مورد استفاده قرار می قرار می گیرند مانند: بیلچه دستی، square units, تخت رسم گیره دار، مداد، متر اندازه گیری، و به عبارت دیگر تمام ابزار مورد استفاده برای کاوش یک محوطه در زیرآب برای زمین نیز م
ورد استفاده قرار می گیرند. به هرحال، به جای خاک انداز و سطل یا فرقان و غربال یا شستن آن با آب برای پا کردن کثیفی ها، از لوله ۱۰۰ فوتی متصل به یک موتور بزرگ لاروب با یک پمپ که حرکت می دهد ششصد گالون آب را در یک دقیقه استفاده می شود و رسوبات بستر دریا را همانند یک جاروبرقی غول پیکر ومیمکد. اکثر مردم تعجب خواهند کرد وقتی می شنوند که کاوش های زیرآبی نسبت به روی زمین بسیار راحت است بخاطر اینکه زیرآب، ما می توانیم شناور باشیم بر روی محوطه و نزدیک هر قسمت از کار کاوش بدون برخورد با آن تکان بخوریم ( Adovasio &amp; Hemmings).
ولف گریگورویچ مسینگ (زاده ۱۰ سپتامر ۱۸۹۹ در گورا کاولریا — درگذشته ۸ نوامبر ۱۹۷۴ در مسکو) روان بین، تله پات و ذهن خوان خود خوانده روسی بود که گفته شده در سال ۱۹۳۷ شکست هیتلر در حمله به شوروی را پیش بینی کرده بود. ادعا شده او می توانست أشیا گم شده را پیدا کند. همچنین ادعا شده او در چند مورد، توانسته بود سرنوشت یک انسان را تنها با نگاه کردن به عکسی از او پیش بینی کند. سال های آغازین زندگی. کودکی. مسینگ در سال ۱۸۹۹ در خانواده ای یهودی و بسیار فقیر در شهر کوچک گوراکاولریا در نزدیکی ورشو چشم به جهان گشود. این منطقه در آن زمان هنوز بخشی از روسیه به شمار می آمد. در شش سالگی، مسینگ به مدرسه ای مذهبی فرستاده شد. در آنجا کم کم به توانایی عجیب خود در حفظ کردن بدون اشتباه متون مختلف پی برد. بعدها، او وارد دانشگاه یشیوا شد، اما پس از دو سال از آنجا فرار کرد. او سوار اولین قطار مسافربری شده و زیر یکی از صندلی ها پنهان شد و کمی بعد به خواب عمیقی فرو رفت. زمانی که مأمور قطار بلیت خواست، برگه کاغذی را از زمین برداشته به مأمور داد. او به چشمان مأمور خیره شده و توانست بدون هیچ مشکلی به برلین رسید. نوجوانی. مسینگ کمک هزینه مختصر
ی بابت نوکری دریافت می کرد و یک بار هم از شدت گرسنگی در خیابان از هوش رفت و به تصور اینکه مرده است او را به سردخانه بردند. در آنجا دوباره با کمک روانپزشک و عصب شناس مشهور، دکتر ایبل به حیات بازگشت. او که برای اولین بار به قدرت های خارق العاده ذهن او و توانایی اش در کنترل بدن خود پی برد. ایبل بلافاصله شروع به انجام آزمایش هایی روی قدرت ذهن خوانی ولف کرد. مسینگ می توانست آگاهانه وارد حالت کاتالپتیک (وضعیتی خلسه مانند یا غیرواکنشی) شود. او بعدها متوجه شد که می تواند در این وضعیت، آینده را پیش بینی کند. پس از آن او در سیرک «برلین پانوپتیکوم» و چند جای دیگر مشغول به کار شد. پروفسور ایبل نیز از نتیجه آزمایش ها بسیار شگفت زده بود. در این آزمایش ها مسینگ تمام فرمان های ذهنی را بلافاصله درک و بادقت اجرا می کرد. او به بازارهای مختلف در برلین می رفت تا روی دستفروش ها، قدرت هایش را تمرین کند. ایبل همچنین به وولف نوجوان آموخت که حس درد فیزیکی را در خود خاموش کند. او هر روز فقیرتر می شد و مجبور بود برای خانواده مستمند خود نیز کمک هزینه بفرستد. به همین دلیل دست به کار جدیدی زد و در برنامه های خود اجازه می داد مردم میخ هایی
را درون سینه یا گردنش فرو کنند. شهرت جهانی. ملاقات با اینشتین و فروید. مسینگ در ۱۶ سالگی اولین تور خود را در شهر وین برگزار کرد، اما سیرک ها علاقه ای به برنامه های او نداشتند. او برنامه هایی با آزمایش های روانشناسی طراحی کرد. در طول این آزمایش ها، او دستورهایی را که به صورت ذهنی برایش فرستاده می شد، انجام می داد. همین طور به کارهایی مانند بازگو کردن زندگینامه افرادی که برای اولین بار می دید، یا پیدا کردن اجسامی که توسط حضار در سالن پنهان شده بود، می پرداخت. شهرتش هر روز بیشتر و بیشتر می شد تا اینکه آوازه او به آلبرت اینشتین رسید. او مسینگ و زیگموند فروید را به منزل خود دعوت کرد. فروید بلافاصله سعی کرد او را امتحان کند. او به ولف فرمان ذهنی داد که به دستشویی رفته از پشت آینه یک موکت برداشته به اتاق برگردد. در پایان این ملاقات نیز اینشتین به مسینگ گفت در صورت نیاز از هیچ کمکی به او دریغ نخواهد کرد. مسینگ دیگر هرگز انیشتین را ندید، اما از فروید، هنر تمرکز و خود هیپنوتیزم را فراگرفت. بعدها افراد مشهور دیگری مانند گاندی (۱۹۲۷) را ملاقات کرد. در سال ۱۹۱۷، مسینگ توری جهانی را آغاز کرد. روزهای موفقیت او در سیرک ها رو
به افول بود. در سال ۱۹۲۱ به لهستان که دیگر یک کشور آزاد بود، بازگشت و مدتی به خدمت در ارتش مشغول شد. پس از آن دوباره به سفر به دور دنیا پرداخت. در این سفر، مدیومی مشهور او را همراهی می کرد. او همیشه تلاش می کرد با خواندن ذهن کلاهبردارها، دست آن ها را رو کند. در این مدت، او در چند پرونده جنایی به پلیس کمک کرده و چند بار اشیای گم شده را پیدا کرده بود. پیش بینی شکست هیتلر در حمله به شوروی. در سال ۱۹۳۷، او در حین اجرای برنامه در یکی از تئاترهای ورشو، این طور پیش بینی کرد که اگر آلمانی ها به شوروی حمله کنند، شکست شان در جنگ حتمی خواهد بود. هیتلر به شدت به این پیش بینی حمله کرد و برای سر او ۲۰۰هزار رایش مارک جایزه گذاشت. اینکه هدف هیتلر از دستگیری مسینگ، کشتن او یا استفاده از قابلیت هایش بوده، کاملاً مشخص نیست. البته روان بین های مشهور دیگری مثل هانوسن که از مشاوران بسیار نزدیک شخص هیتلر بودند، در درگیری های بازی قدرت کشته شده بودند. در هر صورت، مسینگ مجبور بود برای مدتی طولانی از دست آلمان ها فراری باشد. بعد از سال ۱۹۳۹، ورشو تحت اشغال نازی ها، پر از اطلاعیه هایی شد که نشان می داد نازی ها برای دستگیری او جایزه تع
یین کرده بودند. یک بار او با بی احتیاطی کامل، از محل زندگی اش بیرون آمد که منجر به دستگیری و ضرب و شتم شدید وی شد. در مرکز پلیس، او تمام قدرتش را جمع کرد و به نگهبان ها دستوری ذهنی داد تا به سلول او بروند. بعد از سلول بیرون آمد، آن ها را درون همان سلول زندانی کرد و بعد از ساختمان بیرون رفت. مسینگ از طریق شبکه فاضلاب از ورشو فرار کرد. بعد هم در زیر کاه های یک گاری پنهان شده و به همین طریق به شوروی رفت. او در نوامبر سال ۱۹۳۹ از رودخانه باگ گذر کرد. ملاقات با استالین. او به مقامات روس، برگه جایزه ای که نازی ها برایش گذاشته بودند را داد و پناهنده آن کشور شد. او به عنوان یک یهودی فقیر و پناهجو در پیدا کردن شغل، شانس زیادی نداشت. البته از این جهت خوش شانس بود که به کمپ های کار اجباری فرستاده نشد زیرا «پانتلیمون پونومارنکو»، رهبر کمونیست های جمهوری سوسیالیستی بلاروس شوروی هوایش را داشت و به او اجازه داده بود تا به اجرای برنامه بپردازد. بعد از مدت کوتاهی، پلیس مخفی اِن.کا.و.د در خلال یکی از برنامه هایش او را دستگیر کرد و به مسکو فرستاد تا با استالین ملاقات کند. استالین بسیار به او علاقه مند شده بود. مسینگ، توانایی ها
ی پارانرمال را امکان پذیر می دانست. استالین از او خواست تا برای اثبات ادعاهایش، تنها با تکیه به قدرت های ذهنی اش به یک بانک دستبرد بزند. مسینگ نیز با همراهی گروهی از مأموران به بانک مرکزی مسکو رفت، اما به تنهایی وارد آن شد سپس به سمت کارمند صندوق رفته و در حالی که فرمانی ذهنی برای او می فرستاد، کاغذ سفیدی را به دستش داد. کارمند هم از گاوصندوق، مبلغ ۱۰۰ هزار روبل برداشت و در کیف دستی مسینگ گذاشت. مسینگ با مبلغ مورد نظرش، بانک را ترک کرد. استالین قانع شده بود. شهرت و محبوبیت بلافاصله به سراغ مسینگ آمد. او یک شبه تبدیل به یک فوق ستاره شد. شهرت او ناگهان پول زیادی را نیز عاید دولت کرد. استالین و لاورنتی بریا (رئیس پلیس مخفی وقت) تصمیم گرفتند تا توانایی او را بار دیگر بیازمایند. بنابراین از او خواستند تا بدون اینکه مشکلی برایش به وجود بیاید، کاخ کرملین را ترک کند. او نیز اطاعت امر کرده بدون اینکه کسی جلویش را بگیرد، از آنجا بیرون رفت. تنها منشی استالین به دنبال او روان شد. او زمانی که به خیابان رسید، برایش دست تکان داد. تمامی نگهبان ها هم قسم می خوردند کسی که از کاخ بیرون رفت، شخص استالین بوده است. مسینگ در بسیاری
موارد، هم به استالین و هم به رئیس پلیس مخفی مشاوره هایی داده بود. تأثیر در جنگ. مسینگ از سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ هیچ برنامه ای اجرا نکرد. دلیل این امر، ظاهراً فرستادن او برای مأموریتی در سیبری بوده است. گفته می شود او مسئول گروهی برای کسب خبر و جاسوسی بوده است. این دوره از زندگی مسینگ کاملاً در پرده ای از ابهام فرو رفته زیرا در یادداشت های شخصی اش هیچ اشاره ای به اتفاقات این دوره نکرده است. کمی پیش از اینکه نازی ها به شوروی حمله کنند، مسینگ به جلسه ای دعوت شد تا با فرماندهان ارتش سرخ جلسه ای داشته باشد. او پیش بینی کرد که جنگ عظیمی با آلمان در پیش است، اما بین سوم تا پنجم ماه می سال ۱۹۴۵ با پیروزی قوای شوروی به پایان خواهد رسید. این پیش بینی به اطلاع استالین رسید و او به همین دلیل زمانی که جنگ پایان یافت، تلگرامی تبریک آمیز برای مسینگ فرستاد. مسینگ تا سال ها این تلگرام را نزد خود نگه داشته بود. مسینگ از بودجه شخصی اش، هزینه ساخت دو فروند هواپیمای نظامی را پرداخت. او از طرق دیگری نیز به کشور جدیدش کمک کرده بود. برنامه ای که به تازگی توسط تلویزیون روسی تهیه شده بود، ادعا می کرد که مسینگ حدود ۲۰ ساعت پیش از مرگ ا