Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زندگی روز به روزه () فیلمی در ژانر کمدی-درام هندی محصول سال ۲۰۱۱ به کارگردانی زویا اختر است. فیلم در اسپانیا، هند، مصر و بریتانیا فیلم برداری شده است و داستان آن درباره سه دوست است که برای یک سفر جاده ای سه هفته ای یکدیگر را ملاقات می کنند. زندگی روز به روزه در ۱۵ جولای ۲۰۱۱ اکران شد و با موفقیت قابل توجهی در گیشه همراه بود و تحسین منتقدان را در پی داشت. فیلم نامزد دریافت ۷۴ جایزه شد که موفق به دریافت ۳۵ جایزه از سوی جشنواره های مختلف شد. خلاصه داستان. آرجون (هرتیک روشن)، کبیر (آبهی دئول) و عمران (فرهان اختر) که از زمان دانشکده با هم قرار گذاشته بودند به مسافرت بروند بالاخره بعد از سالها برای انجام آن به اسپانیا می روند. آنان با هم قرار گذاشته بودند که در این سفر هر کدام ورزشی ماجراجویانه را پیشنهاد کنند و همگی آن را انجام دهند. آرجون به شدت در کار خود غرق شده و تمام فکرش پول درآوردن است. کبیر قرار است پس از سفر ازدواج کند و تمام مشغله فکریش این است و عمران که به ظاهر شاد و سرزنده است غمی بزرگ در زندگی اش سایه افکنده. این سفر تحول بزرگی در زندگی این سه نفر ایجاد می کند و باعث می شود تا آنان بتوانند پس از این
زندگی بهتری داشته باشند…
آدولف زیگلر (زاده ۱۶ اکتبر ۱۸۹۲ در برمن – درگذشته ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۹ در بادن-بادن) یک نقاش، سیاست مدار، و هنرمند اهل آلمان بود. او نقاش مورد علاقه ی هیتلر بود.
استان هامگیونگ شمالی (به لاتین: North Hamgyong Province) یک استان در کشور کره شمالی است که در منطقهٔ کوانبوک واقع شده است. خصوصیات. استان هامگیونگ شمالی ۲۰٬۳۴۵ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۳۲۷٬۳۶۲ نفر جمعیت دارد.
استان هامگیونگ جنوبی (به لاتین: South Hamgyong Province) یک استان در کشور کره شمالی است که در منطقهٔ کواننام واقع شده است. خصوصیات. استان هامگیونگ جنوبی ۱۸٬۹۷۰ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۰۶۶٬۰۱۳ نفر جمعیت دارد.
استان هوانگهه شمالی (به لاتین: North Hwanghae Province، ) یک استان در کشور کره شمالی است که در منطقهٔ هائسو واقع شده است. خصوصیات. استان هوانگهائه شمالی ۸٬۱۵۴ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۱۱۳٬۶۷۲ نفر جمعیت دارد.
استان هوانگهه جنوبی (؛ )، یک استان در غرب کشور کره شمالی است که در منطقهٔ هه سو واقع شده که مرکز آن هه جو است. این استان درسال ۱۹۵۴ و زمانی که استان هوانگهه سابق به هوانگهه شمالی و جنوبی تقسیم شد، تشکیل شد. خصوصیات. استان هوانگهائه جنوبی ۸٬۴۵۰ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۳۱۰٬۴۸۵ نفر جمعیت دارد.
حشمت الله لرنژاد (۱۳۲۶ در کرمانشاه – ۲۵ شهریور ۱۳۷۴ در کرمانشاه)، موسیقی دان و خوانندهٔ کُرد اهل ایران بود که ترانه های خود را به زبان های کردی و فارسی اجرا کرده است. وی برادر یدالله لرنژاد (شیدا کرماشانی) شاعر کُرد، و پدر حسام لرنژاد خواننده است. زندگی. حشمت الله لرنژاد در سال ۱۳۲۶ در شهر کرمانشاه به دنیا آمد. پدر و پدربزرگ وی نیز صدای دلنشینی داشتند. وی در سال ۱۳۴۳ در سن ۱۷ سالگی در ارکستر رادیو کردی کرمانشاه اولین ترانه ی خود را با شعری از برادرش، یدالله لرنژاد (شیدا کرمانشاهی) اجرا کرد و از همان زمان فعالیت رسمی خود را در زمینه ی موسیقی کُردی آغاز نمود. لرنژاد به سبک استادان موسیقی کردستان مانند سید علی اصغر کردستانی، علی مردان و طاهر توفیق گرایش داشت و مدت ها در رادیو کردی کرمانشاه از تعلیمات حسن زیرک خواننده نامی کُردستان استفاده کرد. وی در رادیو با گروهی از بزرگان موسیقی منطقه ی کرمانشاه مانند محمود بلوری، محمود مرآتی، اکبر ایزدی، سیف الله نادرشاهی و مسعود زنگنه مجد همکاری می کرد. وی علاوه بر این در ادارهٔ هواشناسی کرمانشاه کار می کرد و مدت ۲۵ سال کارمند این اداره بود. سرودها و ترانه های حشمت الله لرنژ
اد به سبک های مختلف بود و تسلط کاملی بر گویش های کردی مانند هورامی، سورانی، گورانی، کرمانجی و کردی کلهری داشت که در آثار وی به خوبی مشهود است. لرنژاد خواننده ای مردمی و محبوب و دلبسته ی شهر و دیارش بود که این موضوع در آهنگ های کُردی که در ستایش شهر کرمانشاه خوانده -از جمله ترانهٔ "کرماشان"- مشهود است. وی در فن بداهه خوانی بسیار توانمند بود؛ چنان که یک بار به مناسبت دههه ی فجر برای اجرای موسیقی به پالایشگاه خانگیران سرخس دعوت شده بود و در شب اجرا پس از هماهنگی معلوم شد که گره ای در کار است، اما لرنژاد فوراً ابتکار به خرج داده و با بداهه خوانی در دستگاه شور (چپ کوک) که دستگاهی بسیار مشکل است، سرود «بهشت زندگی» را اجرا نمود که این کار باعث حیرت بسیاری از نوازندگان و تماشاچیان شد. وی در خواندن ترانه های پاپ نیز مهارت کافی داشت. از جمله ترانه های پاپ وی می توان به ترانهٔ «"خونهٔ من تورم نیش زمونه ست"» با آهنگ سازی منوچهر طاهرزاده و شعر کیومرث حیدری، و ترانه ی «"خورشید میهن ما تو دست شب اسیره"» که مضمونی سیاسی-اجتماعی داشت، اشاره کرد. حشمت الله لرنژاد بیش از ۲۰۰ ترانهٔ کُردی با گویش های مختلف این زبان اجرا کرده است
. حشمت الله لرنژاد در ۲۵ شهریور سال ۱۳۷۴ درگذشت و در گورستان میناآباد شهر کرمانشاه به خاک سپرده شد. فرزند وی حسام لرنژاد نیز در زمینه موسیقی فعالیت دارد و از خوانندگان کُرد است.
ریانگ گانگ (به کره ای: Ryanggang Province) یک استان در کشور کره شمالی است که در شمال این کشور و در مرز با چین واقع شده است. این استان در سال ۱۹۵۴ میلادی با جدایی از استان هامگیونگ جنوبی (و الحاق شهرستان هوچانگ از استان جاگانگ) تشکیل شد. خصوصیات. ریانگ گانگ ۱۴٬۳۱۷ کیلومترمربع مساحت و ۷۱۹٬۲۶۹ نفر جمعیت دارد. این استان، کم جمعیت ترین استان کرهٔ شمالی و دومین استان کم جمعیت شبه جزیره کره پس از استان ججو می باشد.
استان گانگوون یا کانگوون () یک استان در کشور کره شمالی است که در جنوب شرق این کشور (شرق شبه جزیره کره) واقع شده است. استان قدیم گانگوون در پی تقسیم کره به دو کشور کره جنوبی و کره شمالی، به دو نیمهٔ هم نام تقسیم شده است. قسمتی که در کره جنوبی واقع شده دارای شهرهای اصلی این استان تاریخی، منجمله دو مرکز اداری سنتی آن بود (شهرهای وون جو و چونچون). برای همین، دولت کره شمالی، مرزهای نیمهٔ این استان در حاکمیت خویش را گسترش داد و شهر بندری استراتژیک وون سان را از استان هامگیونگ جنوبی به این استان انتقال داد. از سال ۱۹۴۶ میلادی به این سو، شهر وون سان مرکز اداری استان استان گانگوون در کره شمالی می باشد. مرکز اداری این استان در کره جنوبی تا به امروز، شهر چونچون می باشد. خصوصیات. استان گانگوون ۱۱٬۱۸۲٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۴۷۷٬۵۸۲ نفر جمعیت دارد. تاریخ. استان قدیمی گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. این استان، در بدو تأسیس، مساحتی معادل ۲۶٬۲۶۳٫۰ کیلومتر مربع داشت. در همان سال، مرکز اداری استان، از شهر وون جو به شهر چونچون منتقل شد. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، این اس
تان، بدون تغییر خاصی، ادامه یافت. علاوه بر نام رسمی کره ای آن، «گانگوون»، نام ژاپنی آن نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه های چینی بازتاب دهندهٔ نام این استان)، استان کوگِن (به ژاپنی: 江原道، "برگردان به لاتین": Kōgen-dō) به رسمیت رسید. در تابعیت «گانگوون/کوگِن»، ۲۱ شهرستان قرار داشت: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. شهرهای اصلی استان تاریخی گانگوون و مخصوصا دو مرکز اداری سنتی آن بود (شهرهای وون جو و چونچون) در جنوب مدار قرار گرفتند. از مساحت حدودی ۲۶٬۲۶۳٫۰ کیلومتر مربع، ۱۳٬۱۶۴٫۷ کیلومتر مربع آن، در کره شمالی (۵۰٫۱٪ از آن)، و ۱۳٬۰۹۸٫۳ کیلومتر مربع آن، در کره جنوبی قرار گرفت (۴۹٫۹٪ از آن). از شهرستان های فوق الذکر، تمامی (یا بیشتر اراضی) ۱۱ عدد از آنان و بخش هایی از اراضی یکی دیگر، در حاکمیت کره شمالی قرار گرفتند. در همین زمان، برای حل مشکل این که نیمهٔ شمالی استان گانگوون از داشتن مرکز اداری محروم
بود، «شهرک چوروون» از شهرستان چوروون مستقل شده و به «شهر در سطح شهرستان» ارتقاء یافت. این شهر جدید به عنوان مرکز استان انتخاب شد. (مجموعا ۱ شهر و ۱۱ شهرستان) در سپتامبر ۱۹۴۶ میلادی، در تابعیت اداره مدنی شوروی، دولت کمیته خلق کره شمالی دست به اولین دور از اصلاحات تقسیماتی در کره شمالی زد. استان گیونگ گی، که حدود ۱٬۹۳۳٫۱ کیلومتر مربع آن در شمال مدار ۳۸ درجه قرار داشت، منحل شده، و اراضی آن بین دو استان گانگوون و استان هوانگهه تقسیم شد. دو شهرستان ریونچون [](به کره ای معیار جنوب: «یونچون» []) و یونگ پیونگ [] (که خود، در سال ۱۹۴۵ میلادی، از اراضی نیمهٔ شمالی شهرستان پوچون تشکیل شده بود)، به استان گانگوون پیوستند. مساحتی حدود ۹۶۷٫۱ کیلومتر مربع (۵۰٪ مساحت بخش های منحل شدهٔ این استان). در همان تاریخ، در شمال نیز، شهر وون سان و دو شهرستان آنبیون و مونچون به از استان هامگیونگ شمالی به گانگوون پیوستند. مرکز اداری استان گانگوون به شهر وون سان منتقل شد. در همان تاریخ، شهر چوروون به «شهرک» تقلیل درجه یافته و ضمیمهٔ شهرستان چوروون شد.(مجموعا ۱ شهر و ۱۵ شهرستان) در دسامبر سال ۱۹۴۶، شهرستان یونگ پیونگ منحل شده و به شهرستان ر
یونچون ضمیمه شد.(مجموعا ۱ شهر و ۱۴ شهرستان) با تثبیت مرز نهایی بین دو کره در ماه های آخرین جنگ در طول سال ۱۹۵۲ میلادی، این موضوع که مرز بین دو کره در استان گانگوون، نسبت به پیش از جنگ، در منطقه ای بسیار شمالی تر از گذشته کشیده شده بود، قطعی شده بود. در پی این پروسه، استان (شمالی) گانگوون، حدود ۵٬۷۴۰٫۴ کیلومتر از وسعت خویش را از دست داد. از این اراضی از دست رفته، ۴٬۷۶۵٫۴ کیلومتر مربع از آن (که متعلق به استان قدیمی گانگوون بود( ضمیمهٔ استان (جنوبی) گانگوون، و ۹۷۵٫۰ کیلومتر مربع ضمیمهٔ استان گیونگ گی شد. اراضی از دست رفته، شامل: در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، ۷ شهرستان جدید به شرح زیر در این استان تأسیس شدند.(مجموعا ۱ شهر و ۱۵ شهرستان) "شهرستان بوپدونگ": دو قصبهٔ منحل شده از شهرستان مونچون، قصبه های «پونگ سانگ»
[] و «پونگهوا» []، و قصبهٔ منحل شده از شهرستان ایچون، قصبهٔ «اونگتان» []، ادغام شده و شهرستان بوپدونگ را تشکیل دادند. "شهرستان پان گیو": ۳ قصبهٔ منحل شدهٔ «بانگ جانگ» []، «پان گیو» []، «راگیانگ» [] از شهرستان ایچون، و بخش هایی از قصبه های منحل شدهٔ همسایه، ادغام شده و شهرستان پان گیو را تشکیل دادند. "شهرستان چونّه": ۱ شهرک و ۲۰ روستا؛ از قصبهٔ های منحل شدهٔ «اولّیم» []، «چونّه» []، «میونگ گوی» [] از شهرستان مونچون، ادغام شده و شهرستان چونّه را تشکیل دادند. "شهرستان سه پو": دو قصبهٔ منحل شده از شهرستان پیونگ گانگ، قصبه های «سه پو» [] و «یوجین» []، یه قصبهٔ منحل شده از شهرستان هوئیانگ، قصبهٔ «ران گوک» []، و بخشی از قصبهٔ منحل شدهٔ «شین گوسان» [] از شهرستان آنبیون، ادغام شده و شهرستان سه پو را تشکیل دادند. "شهرستان گوسان": از شهرستان آنبیون، اراضی دو قصبهٔ منحل شدهٔ «شین گوسان» [] و «سوگوانگسا» []، شامل ۲۶ روستا، جدا شده و شهرستان گوسان را تشکیل دادند. "شهرستان گوسونگ": قصبهٔ منحل شدهٔ «ریم نام» [] از شهرستان تونگچون جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان گوسونگ شدند. "شهرستان گومگانگ": ۱ شهرک و ۲۹ روستا؛ از قصبهٔ های منحل شد
هٔ «نه گومگانگ» []، «سادونگ» []، «آنپونگ» [] از شهرستان هوئیانگ، اراضی باقی ماندهٔ شهرستان رینجه و بخشی از اراضی باقی ماندهٔ شهرستان یانگ گو (قصبهٔ منحل شدهٔ «سوئیپ» [])، ادغام شده و شهرستان گومگانگ را تشکیل دادند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، شهرستان (شمالی) چوروون، چونکه بیشتر اراضی خود را از دست داده بود (این اراضی در جنوب مرز جدید بین دو کره افتادند)، منحل نشده اما دچار تحولات اساسی شد. ۴۱ روستا؛ از چهار قصبهٔ منحل شده از شهرستان چوروون، شامل «این موک» []، «بوک (شمالی)» []، «ماجانگ» []، و «نه مون» []، به علاوهٔ دو قصبهٔ منحل شده از شهرستان ایچون، یعنی «آن هیوپ» [] و «دونگ (شرقی)» [] و بخش هایی از «قصبهٔ (سابق) سو (غربی)» []، به علاوهٔ بخش کوچکی از «قصبهٔ سابق سو (غربی)» از شهرستان پیونگ گانگ، به علاوهٔ بخش هایی از قصبه های «ساکنیونگ» [] و «سونام (جنوب غربی)» [] از شهرستان ریونچون، به علاوهٔ مناطق کوچکی در منتهی الیه شرق شهرستان تازه تاسیس توسان در استان هوانگهه که در شرق رود ریمجین قرار داشتند، در شهرستان چوروون ادغام شدند. در همان تاریخ، شهرستان گیم هوا به «چانگدو» تغییر نام یافت. با پایان جنگ ک
ره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، مرز فوق الذکر و تغییرات تقسیماتی در کره شمالی عملا به رسمیت رسیدند. البته که دولت کرهٔ شمالی، رسما هنوز بر کل استان تاریخی گانگوون ادعا دارد. در اکتبر ۱۹۵۴، شهرستان چانگدو تقسیم شده، و شهرستان گیم هوا مجددا تأسیس شد.(مجموعا ۱ شهر و ۱۶ شهرستان) در سال ۱۹۷۲ میلادی، شهرستان مونچون منحل شده و اراضی آن بین شهرستان چونّه و شهر وون سان تقسیم شد. (مجموعا ۱ شهر و ۱۵ شهرستان) در سال ۱۹۹۱ میلادی، مرزهای سابق «مونچون» دوباره احیاء شدند، اما مونچون به «شهر در سطح شهرستان» ارتقاء یافت. (مجموعا ۲ شهر و ۱۵ شهرستان) در سال ۲۰۰۰ میلادی، به دلیل تغییرات جغرافیایی ناشی از ساخت سد ایمنام، تعداد ۷ روستا از شهرستان چانگدو جدا شده و به شهرستان گومگانگ پیوستند. با این تغییرات، شهرستان چانگدو مرز خود با کره جنوبی را از دست داد. بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۴، بخش هایی از شهرستان گوسونگ و شهرستان گومگانگ رسما از استان گانگوون جدا شده و به عنوان منطقه توریستی کوه گومگانگ مدیریت شدند. هدف از این منطقه، ایجاد منطقهٔ ویژه اقتصادی-توریستی بود که شرکت های کره جنوبی، آزاد از
قوانین و محدودیت های دولت کره شمالی می توانستند در امکانات و تأسیسات توریستی سرمایه گذاری کنند، و شهروندان کره جنوبی می توانستند هم محدودیت های دولت کرهٔ جنوبی، و هم محدودیت های کرهٔ شمالی را دور زده و به شمال سفر کنند. این منطقه از سال ۲۰۰۸ میلادی به بعد، پس از قتل «پارک وان جا»، رو به زوال رفت، و در نهایت در سال ۲۰۲۴ میلادی منحل شد.
استان پیونگان جنوبی (؛ )، یک استان در کشور کره شمالی است که در منطقهٔ کوانسو واقع شده است. این استان در سال ۱۸۹۶ از نیمه جنوبی استان پیونگان سابق تشکیل شد، تا سال ۱۹۴۵ یکی از استان های کره باقی ماند و سپس به استان کره شمالی تبدیل شد و مرکز آن پیونگسونگ است. خصوصیات. استان پیونگان جنوبی ۱۲٬۳۳۰ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۰۵۱٬۶۹۶ نفر جمعیت دارد.
استان پیونگان شمالی ؛ )، یک استان در غرب کشور کره شمالی است که در منطقهٔ کوانسو واقع شده است. این استان در سال ۱۸۹۶ از نیمه شمالی استان پیونگان سابق تشکیل شد، تا سال ۱۹۴۵ یکی از استان های کره باقی ماند و سپس به استان کره شمالی تبدیل شد. مرکز آن شینیجو است. در سال ۲۰۰۲، منطقه اداری ویژه شینیجو - در نزدیکی شهر شینیجو - به عنوان یک منطقه اداری ویژه به طور جداگانه تأسیس شد. خصوصیات. استان پیونگان شمالی ۱۲٬۱۹۱ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۷۲۸٬۶۶۲ نفر جمعیت دارد.
فورکالکیور (به فرانسوی: Forcalquier) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Forcalquier واقع شده است. خصوصیات. فورکالکیور ۴۲٫۷۶ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۶۴۰ نفر جمعیت دارد و ۵۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر گواستالا خواهرخواندهٔ فورکالکیور هست.
از مردگان متحرک بترسید ()، یک سریال تلویزیونی آمریکایی در سبک زامبی آخرالزمانی، پسا-آخرالزمانی و درام است که توسط رابرت کرکمن و دیو اریکسن ساخته شده و اسپین آف و پیش درآمدی بر سریال مردگان متحرک است. ای ام سی در ۹ مارس ۲۰۱۵ قسمت آزمایشی سریال را تأیید کرد و سفارش ساخت ۲ فصل از سریال را داد. فصل ها. فصل اول شامل ۶ قسمت و فصل دوم شامل ۱۵ قسمت است. پخش فصل اول سریال از ۲۳ اوت ۲۰۱۵ از شبکهٔ ای ام سی آغاز شده است. پخش فصل دوم، از ۴ آوریل ۲۰۱۶ از شبکهٔ ای ام سی آغاز شد که شامل ۱۵ قسمت بود. فصل های سوم، چهارم و پنجم سریال، هر کدام در ۱۶ قسمت در طی سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ پخش شدند. در فصل چهار و فصل پنجم و فصل ششم سه بازیگر از مردگان متحرک به این اسپین آف ملحق می شوند. در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۱، کار تولید فصل ۶ سریال، به پایان رسید. فصل ۷ فصل هفتم از مردگان متحرک بترسید، از روز شنبه ۱۷ اکتبر ۲۰۲۱ از شبکه ای ام سی پخش شد؛ این فصل نیز ۱۶ قسمتی است.و فصل هشتم سریال به زیبایی و در ۶ قسمت پایان یافت، ضعیفترین فصل از نظر بیننده فصل ۵ سریال شناخته شده واز فصل ۶ دوباره سریال جان تازه گرفته و هیجان به بیننده منتقل میکند
رناتا تبالدی (۱ فوریه ۱۹۲۲ — ۱۹ دسامبر ۲۰۰۴) خوانندهٔ ایتالیایی اپرا با صدای سوپرانو بود. او در طول بیش از سه دهه فعالیت هنری در بیشتر سالن های مشهور آمریکا و اروپا به اجرا پرداخت. تبالدی برای اجرا در نقش های اصلی اپراهایی مانند "توسکا"، "مادام باترفلای" و "آئیدا" شناخته می شود. زندگی نامه. تبالدی در ۱ فوریه ۱۹۲۲ در پزارو زاده شد. او نخست موسیقی را در خانه، سپس نزد جوزپینا پاسانی در پارما و در سال ها ۱۹۳۹–۴۲ نزد کارمن ملیس آموخت. تبالدی نخستین بار در سال ۱۹۴۴ بر روی صحنه به اجرا پرداخت. در سال ۱۹۴۶ در لا اسکالای میلان به اجرا در نقش دزدمونا در اپرای "اتللو" جوزپه وردی پرداخت که آغازی بر موفقیت هایش بود. تبالدی همین نقش را چهار سال بعد در کرونت گاردن انگلستان و در ۳۱ ژانویه ۱۹۵۵ در سالن اپرای متروپولیتن نیویورک اجرا کرد. تبالدی در سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۳ یکی از ستایش شده ترین اعضای اپراخانه متروپولیتن بود. ۱۹۷۶ میلادی سال پایان خوانندگی او بود.
ده هزار قدیس فیلم درام آمریکایی ساختهٔ شری اسپرینگر برمن و رابرت پولسینی بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ النور هندرسون است. ایسا باترفیلد در نقش جود کفی-هورن، نقش اصلی داستان به ایفای نقش پرداخته است. این فیلم در۲۳ ژانویه۲۰۱۵ در جشنواره فیلم ساندنس برای اولین بار اکران شد.
جان کامرون (؛ زادهٔ ۲۰ مارس ۱۹۴۴) یک آهنگ ساز اهل بریتانیا است.
سستری لوانته (به ایتالیایی: Sestri Levante) یک کومونه در ایتالیا است که در استان جنوا واقع شده است. خصوصیات. سستری لوانته ۳۳٫۳۳ کیلومترمربع مساحت و ۱۸٬۱۷۷ نفر جمعیت دارد و ۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر دول، ژورا خواهرخواندهٔ سستری لوانته هست.
انوار سهیلی بازنویسی "کلیله و دمنه" به قلم حسین واعظ کاشفی است. این کتاب در چهارده فصل، به سفارش امیر نظام الدین شیخ احمد سهیلی نوشته و به همو نیز تقدیم شده است. هدف از بازنویسی، به روزآوری زبان "کلیله و دمنه" بود. "انوار سهیلی" مشهورترین ترجمهٔ "کلیله و دمنه" به فارسی در میان فارسی زبانان هند و یکی از مشهورترین کتاب های نثر فارسی در آن دیار بود. نثر و سبک. کمتر پژوهشگری است که دربارهٔ انوار سهیلی اظهار نظر نکرده باشد. برخی آن را در اوج حسن دیده اند و برخی در قعر ابتذال. اکثر پژوهشگران معاصر ایرانی بر این کتاب خرده گرفته اند. اولین خاورشناسان غربی نیز با اینان هم نظر بودند. ادوارد براون با اشاراتی تحقیرآمیز به تندی از آن انتقاد کرده بود: «در کل، پر از مبالغه های محال، کلمه های قلنبه سلنبه، القاب دراز و بیهوده، قیاس های دور از ذهن، و گزافه گویی های پرطمطراق است. نمونهٔ اعلای سبک بی مایهٔ نویسندگان متکلفی است که طی سده های نهم و دهم هجری در خراسان و ماوراءالنهر زیر پر و بال تیموریان رشد کردند». آرتور آربری گفته بود: «اگر روی آوردن به این کتاب را به ذوق پستی گرفتهٔ ایرانی نسبت دهیم سخنی درست تر بر زبان رانده ایم
، زیرا سبک کاشفی بی هیچ اشتباه نشانی از انحطاط زیباشناختی بر پیشانی دارد». یان ریپکا نیز "انوار سهیلی" را ترجمه ای دوباره با «سرهم بندی کردن و آب وتاب دادن و لفاظی های بی معنی» دانسته بود. از سوی دیگر، کریستین فن رویمبکه، استاد فارسی و عربی دانشگاه کیمبریج، با اشاره به انواع و اقسام استعاره های به کاررفته در نثر کاشفی، آن را در اوج زیبایی و فصاحت می بیند و عیب جویان و منتقدان را به بی حوصلگی و داشتن رویکردی اشتباه در نحوهٔ مطالعهٔ این «شاهکار» متهم می کند. او با قبول تصنع و سنگینی نثر کاشفی که موجب «سوءهاضمه» برای تازه کاران می شود، از عیب جویان می خواهد این اثر کلاسیک را با نثرهای شسته رفتهٔ امروزی مقایسه نکنند. جواد عباسی، مصحح "جواهر التفسیر"، علت خرده گیری پژوهشگران معاصر ایرانی در آغاز قرن چهاردهم خورشیدی را رشد آنان در بستر ادبی سبک بازگشت می داند. آنان به وضوح مخالف سبک هندی بودند و جلوه هایی از سبک هندی نیز در نثر کاشفی، از جمله "انوار سهیلی"، پیداست. به اعتقاد عباسی، سبک های ادبی را باید در مکان و زمان خود بررسی کرد، نه با معیارهای زیباشناختی مناطق و اعصاری دیگر. او برخی از معیارهای زیباشناختی را ثاب
ت و برخی دیگر را نسبی می داند و بر این باور است که نباید با معیارهای نسبی، آثار ادبی همهٔ اعصار را ارزیابی کرد. عباسی برای ارج نهادن به ارزش ادبی "انوار سهیلی" همین را بس می داند که این کتاب از زمان تألیف تا تقریباً چهار قرن پس از آن از بهترین آثار منثور فارسی در هند بوده است و حتی هنوز هم در زمرهٔ آثار برجستهٔ فارسی در آن سرزمین قرار دارد. به گفتهٔ عباسی یکی از دلایل مؤثر در عقب ماندن "انوار سهیلی" نسبت به "کلیله و دمنهٔ" بهرامشاهی نزد ایرانیان، رواج شایعهٔ نامیمون بودن آن بود بگونه ای که کمتر کسی از میان ایرانیان حاضر بود کتاب را تهیه کند یا در خانه نگه دارد. به گفتهٔ عباس امانت تا پیش از قرن بیستم میلادی "انوار سهیلی" احتمالاً پس از "گلستان" سعدی در جایگاه دوم پرخواننده ترین آثار منثور به زبان فارسی بود. محتوا. کتاب مشتمل بر چهارده باب است: نسخهٔ لندن. نقاشی های نسخهٔ دست نویس "انوار سهیلی" موجود در کتابخانهٔ مدرسه مطالعات مشرق زمین و آفریقا از شاهکارهای نقاشی اوایل دورهٔ مغول شناخته می شوند. زیبایی فوق العاده و تلفیق سبک ایرانی با نقش مایه های هندی در ۲۷ نقاشی موجود در این نسخه، توجه بسیاری از پژوهشگران ه
نر اسلامی را برانگیخته است. همهٔ نقاشی ها اصالت دارند و اهالی فن، تاریخ خلق آن ها را با انجامهٔ نسخهٔ دست نویس (۹۷۸ هجری، ۱۵۷۰ میلادی) منطبق دانسته اند. نسخه مصور صادقی بیک افشار. یکی از نسخه ها با ارزش انوار سهیلی به قلم صادقی بیگ افشار از نگارگران مکتب قزوین و اصفهان است. انوار سهیلی صادقی بیک افشار، ابتدا در کتابخانه مارکیز بیوت لندن نگهداری می شده است اما از چند سال گذشته مالکیت این نسخه در اختیار صدرالدین آقاخان در ژنو قرار گرفته است. از ویژگی های این نسخه عدم حضور سفارش دهنده و ارتباط با کارگاه سلطنتی است. صادقی با توانایی و امکانات خود، نگاره های این اثر را تصویر کرده است. تاریخچهٔ چاپ. "انوار سهیلی" برای اولین بار در شبه قارهٔ هند چاپ و منتشر شد. بعداً مکرراً در شهرهای لکهنو، بمبئی، و حیدرآباد چاپ سنگی شد. در سال ۱۹۱۶ میلادی در کلکته با چاپ سربی منتشر شد و در سال ۱۲۷۰ هجری قمری به خط اولیاء سمیع تجدید چاپ شد. این چاپ آنقدر مرغوب بود که در سال ۱۳۰۱ در چاپخانهٔ مشرقی برلین به صورت چاپ عکسی تجدید شود. ترجمه به زبان فرانسه. ده سال پس از انتشار ترجمهٔ گلستان سعدی توسط آندره دوریه، انوار سهیلی یا کلیله و دم
نهٔ کاشفی، دومین اثر ادبی فارسی بود که در سال ۱۶۴۴ میلادی به همت شخصی به نام داوید سَهید یا ژیلبر گُلمن مستقیماً از فارسی به زبان فرانسه برگردانده و در پاریس منتشر شد. محمدجواد کمالی، در مقالهٔ پژوهشی «بررسی تطبیقی ترجمهٔ فرانسوی انوار سهیلی یا کلیله و دمنهٔ کاشفی و تأثیر آن بر ادبیات فرانسه» در این خصوص چنین بیان کرده است: «با بررسی محتوای ترجمهٔ انوار سهیلی به فرانسه و مقابلهٔ آن با انوار سهیلی معلوم گردید که از یک سو، ترجمهٔ فرانسوی فقط نیمی از حکایتهای کتاب اصلی را دربرگرفته و مترجم در برگردان هر یک از این حکایتها، عبارتهای توصیفی و توضیحی و ابیات و امثالی را که واعظ کاشفی در ترجمهٔ فارسی خود افزون بر متن عربی آورده بود، به تشخیص خود ماهرانه حذف نموده است و از دیگر سو، لافونتن تنها ادیب فرانسوی بوده است که از میان ۲۴۰ فابل یا قصه منظوم خود، در ۱۲ مورد از حکایتهای این اثر فارسی کم و بیش الهام پذیرفته است. البته او به تقلید صرف از آنها نپرداخته و هر جا ضروری دانسته در اصل و محتوای هر حکایت دخل و تصرفهایی کرده است. یافته های این پژوهش ثابت می کند که برخی از تصورات و ادعاهای مبالغه آمیز، مبنی بر اینکه لافونتن
در خلق فابل های منظوم خود از حکایتهای انوار سهیلی یا کلیله و دمنه بسیار الهام پذیرفته است، چندان مستند و منطبق بر واقعیت نیست و لذا نباید در مباحث مرتبط با ادبیات تطبیقی بی جهت در این خصوص مبالغه کرد.».
جون کوکیون (؛ ژوئیه ۲۹ ۱۹۳۰ – ۱۹۸۷) یک فیلم بردار اهل هلند بود.
جان دوست (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به کلئوپاترا، پاتون، سرنیزه های استوار، شجاعت واقعی، سرچشمه، پسران کتی الدر، یک سرخپوست کوچک، دستری اشاره کرد.
بیست کنج نام روستایی است در دهستان شاخن از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی زبان مردم فارسی شیعه مذهب می باشند مردمانی سخت کوش بوده بیشتر جوانان به شهرها مهاجرت کردند.شیخ عبدالوهاب بیستکنجی از جمله روحانیون و مشاهیر جنوب خراسان در دوره قاجار بود. که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۶۲ نفر (در ۴۷ خانوار) و طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۷۸ نفر (در ۳۱ خانوار) بوده است. (۱۴۰۱)۵۰۰
جو بو آه (؛ زادهٔ ۲۲ اوت ۱۹۹۱) بازیگر، مدل و مجری اهل کره جنوبی است که به خاطر نقش هایش در "دمای عشق" (۲۰۱۷)، "خداحافظ به خداحافظی" (۲۰۱۸)، "قهرمان عجیب من" (۲۰۱۸)، "جنگل" (۲۰۲۰)، "افسانه نه دم" (۲۰۲۰) و "دادستان نظامی دوبرمن" (۲۰۲۲) شناخته شده است. اوایل زندگی. جو بو آه در ۲۲ اوت ۱۹۹۱ در ده جون، کره جنوبی به دنیا آمد. جو از دانشگاه سونگ کیون کوان در رشته هنرهای نمایشی فارغ التحصیل شد.
جلوه های بصری یا جلوه های تصویری در صنعت ساخت فیلم به اقداماتی برای ایجاد یا دستکاری در نماهای مختلف گفته می شود. جلوه های بصری در واقع ترکیبی از نماهای واقعی و تصاویر غیر-واقعی از محیط است و به دلیل اینکه ساخت محیط واقعی به آن شکل، غیرعملی، گران و خطرناک است از جلوه های بصری استفاده می شود. امروزه این تصاویر با استفاده از نرم افزارهای ساخت پویانمایی و شبیه سازی رایانه ای انجام می شود.
کروماکی یا برش فام یک تکنیک جلوه های ویژه سینمایی و پس تولیدی برای روی هم قرار دادن چند نگاره ویا فیلم بر روی هم است. بدین صورت که از اشیا یا افراد تصاویری روبه روی پرده ای معمولاً سبز یا آبی گرفته شده (زیرا این رنگ بیشترین تضاد رنگ را با رنگ پوست انسان دارد) و با نگاره های مطلوب از پیرامون ادغام می گردند.
جان جی. مسکال (؛ – ) یک فیلم بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
برنت اسکاوکرافت (; ؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۶ اوت ۲۰۲۰) سپهبد بازنشستهٔ نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بود. او مشاور امنیت ملی آمریکا در دوره های ریاست جمهوری جرالد فورد و جرج هربرت واکر بوش بود. او همچنین به عنوان دستیار نظامی رئیس جمهور ریچارد نیکسون و قائم مقام دستیار رئیس جمهور در امور امنیت ملی در دولت های نیکسون و فورد مشغول به کار بود. او به عنوان رئیس هیئت مشاور اطلاعات خارجی رئیس جمهور در دورهٔ جرج دبلیو بوش از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ فعالیت کرد و به رئیس جمهور باراک اوباما در برگزیدن تیم امنیت ملیش کمک کرد. اسکاوکرافت از منتقدین سرشناس جمهوریخواه سیاست آمریکا در قبال عراق، پیش و پس از اشغال ۲۰۰۳ بود، مسئله ای که منتقدین جنگ با توجه به روابط نزدیک او با رئیس جمهور سابق جرج هربرت واکر بوش شایان توجه تلقی می کنند. اسکاوکرافت با وجود انتقاد علنی از تصمیم به اشغال عراق، همچنان خود را «دوست» دولت بوش می دانست. او قویاً مخالف خروج شتاب زده از عراق بود و آن را پیش از این که این کشور بتواند بر خود حکمرانی کند، پایدار شود، و از خود دفاع کند، «شکستی استراتژیک برای منافع آمریکا با احتمال عواقب فاجعه بار هم در منطقه و هم فراتر
از آن» می دانست. اسکاوکرافت از اشغال افغانستان به عنوان پاسخی مستقیم به تروریسم حمایت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان افتخار آزادی رئیس جمهوری شده است. وی در ۶ اوت ۲۰۲۰ در سن ۹۵ سالگی درگذشت.