Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
می زبان های خطی را تولید کند. قدرت بیان. دیدیم که همهٔ زبان های منظم خطی هستند؛ مثال بالا یک زبان غیر منظم خطی بود. طبق تعریف تمامی زبان های خطی مستقل از متن هستند؛ مثال ساده ای از زبان غیرخطی مستقل از متن زبان Dyck از جفت براکت های متعادل شده است. از این رو، زبان های منظم زیرمجموعهٔ مناسبی از زبان های خطی هستند که به نوبهٔ خود زیرمجموعهٔ مناسبی از زبان های مستقل از متن می باشند. در حالی که زبان های خطی که زبان های منظم هستند قطعی می باشند، زبان های خطی ای وجود دارد که غیر قطعی هستند. برای مثال، زبان پالیندروم با طول زوج، روی الفبای ۰ و ۱ گرامر خطی ای به صورت S → 0S0 | 1S1 | ε دارد. رشته دلخواه از این زبان نمی تواند بدون خواندن تمامی حروفش برای اولین بار تجزیه شود؛ به این معنی که یک اتومات پشته ای باید انتقال حالت های جایگزین را برای تطبیق دادن رشته های تجزیه طول های ممکن مختلف امتحان کند. این زبان غیرقطعی است. از آنجا که زبان مستقل از متن غیرقطعی نمی تواند در زمان خطی پذیرفته شود، در حالت کلی زبان خطی نمی تواند در زمان خطی پذیرفته شود. علاوه براین، نمی توان راجع به اینکه زبان مستقل از متن داده شده زبان مستقل
از متن خطی نیز هست یا نه نظر داد. ویژگی های بسته بودن. اگر "L" یک زبان خطی و "M" یک زبان منظم باشد، در نتیجه اشتراک formula_2 نیز یک زبان خطی است. به عبارت دیگر، زبان های منظم تحت عمل اشتراک با مجموعه های منظم بسته هستند. علاوه بر این، زبان های خطی تحت همریختی و همریختی معکوس نیز بسته هستند. این سه ویژگی بسته شدن نشان می دهد که زبان های خطی تشکیل یک گروه سه تایی کامل را می دهند. گروه های سه تایی کامل به طور کلی خانواده های زبانی هستند که از چند ویژگی ریاضی مطلوب استفاده می کنند.
نوفل لوشاتو با شماره گذاری معابر خیابان ۱۳۳۶ تهران خیابانی در تهران هم نام روستای نوفل لوشاتو در پاریس است. سفارت بریتانیا، سفارت روسیه، سفارت فرانسه، سفارت ایتالیا و سفارت واتیکان در کنار این خیابان جای دارند. تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷، نام بخشی از این خیابان (خیابان شمالی سفارت بریتانیا)، خیابان چرچیل بود و بخش دیگر (خیابان کناری سفارت فرانسه در تهران) خیابان فرانسه نام داشت. نامگذاری. نوفل لوشاتو روستایی در نزدیکی پاریس، فرانسه است. شهرت این روستا به دلیل اقامت سید روح الله خمینی از اواسط مهر تا ۱۱ بهمن ۱۳۵۷ در آنجاست که باعث جلب توجه رسانه های جهان به این روستا شد. تجمع اعتراضی. در پی تیراندازی در دفتر شارلی ابدو و رویدادهای پس از آن، عده ای در ۲۹ دی ۱۳۹۳ در این خیابان تجمع کردند و تابلوی خیابان را پایین کشیدند.
سفارت فرانسه در تهران سفارت رسمی دولت فرانسه در کشور ایران است و روابط دو جانبه ایران و فرانسه را پیگیری می کند. این سفارت در خیابان نوفل لوشاتو تهران قرار دارد. سفیر قبلی فرانسه در ایران به ترتیب برونو فوشه و فرانسوا سنمو بوده است. فیلیپ تیه بو به عنوان سفیر فرانسه در ایران انتخاب شده. سفارت فرانسه در تهران دارای چهار بخش سیاسی، بخش کنسولی، بخش همکاری ها و اقدامات فرهنگی، و بخش اقتصادی است.
آدلا هنوز شام نخورده () یک فیلم کمدی سیاه به کارگردانی «اولدریخ لیپسکی» است که در سال ۱۹۷۷ تولید و در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. این فیلم، در دههٔ شصت خورشیدی،چندین بار از شبکه ۲ سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد. خلاصه داستان. داستان فیلم «آدلا هنوز شام نخورده» در مورد گُلی گوشت خوار به اسم «آدلا» است که عادت به خوردن گوشت و بلعیدن موجودات زنده دارد. در این میان، یک دانشمند گیاه شناس که این گیاه عجیب و غریب را در اختیار دارد و از آن مراقب می کند، قصد انتقام از استاد سابق خود را نیز دارد و هر بار با طرح نقشه های متعدد، قصد دارد تا به اهداف خود برسد. در این میان «کارآگاه نیک کارتر» و دستیارش به دعوت رئیس پلیس پراگ، از آمریکا به پراگ سفر می کند تا در مورد مفقود شدن غیرعادی و مرموز یک سگ، تحقیقاتی بعمل آورد و ...
کاتولیسیزم ستیزی () خصومت یا مخالفت با کاتولیسیزم، مخصوصاً علیه کلیسای کاتولیک، کشیش ها و روحانیت آن، و پیروان آن است. خاتمه دادن به مناسک مذهبی و مصادرهٔ زمین های کلیساها از جمله مصادیق این مسئله است. این لفظ همچنین به آزار دینی کاتولیک ها یا به «جهت گیری مذهبی مخالف با کاتولیسیزم» نیز گفته می شود. در دوره مدرن اولیه، کلیسای کاتولیک تقلا می کرد تا نقش سنتی مذهبی و سیاسی خود را در مواجهه با قدرت های فزایندهٔ سکولار در اروپا حفظ کند. در نتیجهٔ این تقلاها، رویکرد خصمانه ای در خصوص قدرت سیاسی، اجتماعی، روحانی و مذهبی قابل ملاحظهٔ پاپ و روحانیت در آن زمان به صورت «ضدروحانی گری» بروز کرد. بحران مهم اقتدار روحانی کلیسا از سوی اصلاحات پروتستانی نیز به این اضافه شد، و بر منازعهٔ فرقه ای و موج جدیدی از کاتولیسیسم ستیزی افزود. در کشورهای عمدتاً پروتستان. بسیاری از اصلاحگران پروتستان از جمله جان الیزابت وایکلیف، مارتین لوتر، ژان کالون، توماس کرنمر، جان ناکس, راجر ویلیامز، کاتم مدر، و جان وزلی، و همچنین اغلب پروتستانها قرون ۱۶-۱۹، پاپ را با دجال یکی می دانستند. در دور پنجم گفتگوی لوتری-کاتولیک آمده:
کاربردی سازی علوم پزشکی شاخه ای از پژوهشهای سلامتی و زیست پزشکی است که هدف از آن، بهبود بخشیدن به تندرستی شهروندان جامعه از راه کاربردی ساختن یافته های پژوهشی در بخش دارو و درمان می باشد. انجمن کاربردی سازی علوم پزشکی اروپا (EUSTM)، کاربردی سازی علوم پزشکی را یکی از شاخه های میان رشته ای زیست پزشکی می شمارد که با سه بازوی آزمایشگاه–محور، بالینی–محور و جامعه–محور پشتیبانی می شود. این انجمن، هدف از کاربردی سازی علوم پزشکی را به هم پیوستن رشته ها، منابع، گرایش ها، و تکنیک ها از هر سه بازوی یاد شده می داند تا به پیشرفت در بخش های پیشگیری، تشخیص، و درمان بیماری ها شتاب داده شود. از زیرشاخه های کاربردی سازی علوم پزشکی می توان «کاربردی سازی علوم اعصاب»، «کاربردی سازی روان پزشکی»، «کاربردی سازی علوم پزشکی قلب» و «کاربردی سازی علوم زیست شناسی دستگاه ها» را یاد کرد.
کیک لایه ای () فیلمی در ژانر جنایی و سرقت به کارگردانی متیو وان است که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد.
قدم زدن میان قبرها () فیلمی به کارگردانی اسکات فرانک است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به لیام نیسون، دان استیونز، بوید هالبروک، روث ویلسون و سباستین روچه اشاره کرد. خلاصه داستان. در سال 1991، کارآگاه مت اسکادر الکلی از تیراندازی با سه جنایتکار که از بار محلی او سرقت می کنند جان سالم به در می برد. هشت سال بعد، اسکادر بازنشسته و هوشیار است و به عنوان یک بازرس خصوصی بدون مجوز کار می کند. پیتر کریستو، یکی از اعضای الکلی های گمنام، اسکادر را نزد برادرش کنی، یک قاچاقچی ثروتمند مواد مخدر می آورد. کنی توضیح می دهد که همسرش کری ربوده شد، و با وجود اینکه او باج را تحویل داد، آدم ربایان او را تکه تکه کردند و نوار ضبط شده ای از تجاوز و قتل وحشیانه او برای او به جا گذاشتند. اسکادر با توافق برای یافتن قاتلان، از کتابخانه عمومی نیویورک بازدید می کند تا در مورد قتل های مشابه تحقیق کند و با تی جی، نوجوان بی خانمانی که در کارآگاهی مهارت دارد، ملاقات می کند. اسکادر در مورد مرگ زن دیگری به نام لیلا آندرسن تحقیق می کند که جسد تکه تکه شده او در قبرستان چوب سبز پیدا شد. او متوجه می شود که نامزدش با تجارت مواد مخد
ر مرتبط است و با جوناس لوگان، نگهبان قبرستان روبرو می شود. جوناس با اعتراف به کمک به دو مردی که لیلا را کشتند، خود را می کشد. اسکادر متوجه می شود که قربانی دیگری به نام ماری گوتسکیند یک مامور مخفی پلیس بوده که توسط همان قاتلان به قتل رسیده است و متوجه می شود که از پرونده های او برای هدف قرار دادن فروشندگان مواد مخدر استفاده می کنند. پس از دستگیری ماموران پلیس ، اسکادر با پیتر روبرو می شود، کسی که در مورد کنی به ماری اطلاع داده بود و ناخودآگاه اطلاعاتی را ارائه می دهد که به قاتلان اجازه می دهد کری را بربایند. تی جی به دلیل دزدی یک تفنگ دستی توسط دلالان محله مورد ضرب و شتم قرار می گیرد و اسکادر در بیمارستان به ملاقات او می رود. او فاش می کند که یک دختر جوان در تیراندازی در سال 1991 کشته شد و او را وادار کرد که نیروی پلیس و مشروب خوردن خود را پشت سر بگذارد. کنی از اسکادر می خواهد که به قاچاقچی همکارش، یوری لاندو، که دخترش لوسیا توسط قاتلان، ری و آلبرت گرفته شده است، کمک کند. وقتی آدم رباها تماس می گیرند، اسکادر آنها را متقاعد می کند که در ازای دریافت یک میلیون دلار، لوسیا را زنده برگردانند. اسکادر در گورستان با
هم ملاقات می کند و پول را تحویل می دهد و لوسیا دوباره با پدرش ملاقات می کند، اما آلبرت متوجه می شود که بیشتر پول نقد تقلبی است. در تیراندازی متعاقب آن، پیتر کشته می شود در حالی که آلبرت و ری مجروح با ون خود فرار می کنند، غافل از اینکه تی جی در پشت پنهان شده است. تی جی با اسکادر تماس می گیرد و او و کنی را به سمت قاتلان هدایت می کند' خانه، در حالی که آلبرت ری را می کشد. اسکادر با واگذاری سرنوشت آلبرت به دست کنی، تی جی را با تاکسی به آپارتمانش می فرستد، اما برای یافتن مرده کنی برمی گردد. آلبرت با یک گاروت بر اسکادر غلبه می کند و با یک برش به او حمله می کند، اما اسکادر قبل از شلیک گلوله به سر او را با تیزر ری تحت سلطه خود قرار می دهد. اسکادر با تماشای رسیدن پلیس به صحنه از دور به خانه باز می گردد.
پنج دقیقه از بهشت () فیلمی به کارگردانی الیور هیرشبیگل است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به لیام نیسون و جیمز نسبیت اشاره کرد.
مایکل کولینز () فیلمی در ژانر زندگی نامه ای به کارگردانی نیل جردن است که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد.
دوئت برای یکی () فیلمی به کارگردانی آندری کونچالوفسکی است که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به جولی اندروز، آلن بیتس، ماکس فون سیدو، روپرت اورت و لیام نیسون اشاره کرد.
شخص سوم () فیلمی در ژانر درام و رمانتیک به کارگردانی پل هگیس است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. طرح. این فیلم سه داستان مرتبط به هم را در پاریس، نیویورک و روم به تصویر می کشد.
دستیار رئیس جمهور در امور امنیت ملی، که معمولاً به آن مشاور امنیت ملی می گویند، مقامی ارشد در دفتر اجرایی رئیس جمهور است که به عنوان مشاور اصلی رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا در زمینهٔ مسایل امنیت ملی فعالیت می کند. این فرد در جلسات شورای ملی امنیت ایالات متحده آمریکا هم شرکت می کند و ریاست کمیته سران این شورا را که وزیر دفاع و وزیر امور خارجه معمولاً در آن شرکت می کنند بر عهده دارد. دفتر مشاور امنیت ملی در بال غربی کاخ سفید واقع شده است.
گاستون شرو (زاده ۱۸۷۲ در نیور - درگذشته ۱۹۳۷ در بوستون)، یک نویسنده و روزنامه نگار اهل فرانسه بود گاسترو شرو عضو فرهنگستان گنکور بود
سن میکله یک خروس داشت () یک فیلم درام به کارگردانی برادران تاویانی است که در سال ۱۹۷۱ ساخته و در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ رمان "الهی و انسانی" از لئو تولستوی ساخته شده است و آن را حکایتی جذاب از اختلاف و تضاد وجودی و سیاسی مابین سوسیالیسم تخیلی و سوسیالیسم علمی و نیز مابین دوگونه برداشت و تفسیر از انقلاب - یکی آنارشیستی و دیگری مارکسیستی - توصیف نموده اند. این فیلم در سال ۱۹۷۲ در بخش «دوهفتهٔ کارگردانان» در ۲۵مین دوره جشنواره فیلم کن برگزیده شد.
منیر شاهرودی فرمانفرمائیان (زادهٔ ۱۶ آذر ۱۳۰۱ – درگذشتهٔ ۳۱ فروردین ۱۳۹۸)، نقاش، طراح، مجسمه ساز و مجموعه دار هنر مردمی، اهل ایران بود. زندگی. منیر فرمانفرمائیان به سالِ ۱۳۰۱ در شهر قزوین زاده شد و در هشت سالگی به همراه پدرش محمد باقر شاهرودی که به نمایندگی مجلس شورای ملی رسیده بود به تهران آمد. سرگرمی پدر طراحی فرش و اداره یک کارگاه قالیبافی بود و منیر نیز از کودکی به نقاشی گل علاقه مند بود. او از سال ۱۳۲۳ تا ۱۳۲۵ در دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران مشغول به تحصیل شد. مهاجرت. در همین سال ها یک تاریخ نگار هنرنویس و باستان شناس آمریکایی توجه او را به خطوط و نقاشی های زیبا و ساده اشیای باستانی جلب کرد. وی پس از مدت کوتاهی تصمیم گرفت به پاریس برود، اما آشنایی با دوستانی از جمله منوچهر یکتایی نقاش و شاعر که بعدها با او ازدواج کرد، مسیر زندگی او را عوض کرد. منیر فرمانفرمائیان در جریان جنگ جهانی دوم در سال ۱۳۲۴ با قایق بخاری از اروپا به نیویورک آمریکا رفت و از ۱۳۲۵ تا ۱۳۲۸ در مدرسه طراحی پارسونز در رشته تصویرسازی مُد و دانشگاه کرنل ۱۳۲۷ تا ۱۳۳۰ به تحصیل پرداخت. وی در میانه دهه ۱۳۳۰ خورشیدی، به عنوان تصویرگر مُد بر
ای نشریاتی چون تاون، کانتری، و گلامور طرح پوشاک می کشید و به عنوان گرافیست تجاری و طراح پوشاک برای فروشگاه های بزرگ کار می کرد. او در هنگام زندگی در آمریکا با هنرمندان بسیاری مانند میلتون آوری، بارنت نیومن، لویز نویلسون، لری ریورز، فرانک استلا، و اندی وارهول همکار و با ویلم دکونینگ و جکسون پولاک آشنا شد. در همین زمان اندی وارهول را ملاقات کرد. دوستی و همکاری او با اندی وارهول ادامه یافت و بعدها، وارهول یکی از تابلوهای سیلک اسکرین مجموعه مریلین مونرو را به منیر هدیه کرد. منیر پس از جدایی از منوچهر یکتایی نقاش و شاعر معاصر، با ابوالبشر فرمانفرمائیان، دانشجوی حقوق دانشگاه کلمبیا ازدواج کرد و نام خانوادگی او، فرمانفرمائیان، را به عنوان نام هنری خود برگزید. منیر فرمانفرماییان و منوچهر یکتایی یک دختر به نام «نیما یکتایی فرمانفرماییان» دارند. منیر و ابوالبشر فرمانفرماییان هم دختری به نام «زهرا» دارند. بازگشت به ایران. منیر پس از ۱۳ سال در ۱۳۳۶ به ایران بازگشت. برخی از آثار او در دوسالانه ونیز، ۱۹۵۸ به نمایش درآمد. یک نقاشی انتزاعی از او که در نخستین دوسالانه تهران در سال ۱۳۳۷ به نمایش درآمد، مدال طلا را برای او به ا
رمغان آورد. در دو دهه بعد از ازدواج، سفرهای بسیاری به جاهای گوناگون ایران کرد و در همین سفرها با فرهنگ و هنر بومی و سنتی ایران آشنا شد. این سفرها همچنین سبب شد او مجموعه ای بیش از ۶۰ نقاشی قهوه خانه ای، بیش از هزاران قطعه نقاشی پشت شیشه، انبوهی از جواهرات نقره ای ترکمن ها، شماری دَر، قاب های پنجره و پانل های دیواری نقاشی شده گردآوری کند. در چهارمین دوسالانه تهران در سال ۱۳۴۳، بار دیگر یک نقاشی انتزاعی از او به تماشا درآمد و با همان اثر در دوسالانه ونیز آن سال نیز شرکت کرد. سال بعد، در «نمایشگاه پاله دو کنگره» در مونت کارلو شرکت کرد و نمایشگاهی به همراه پرویز تناولی در «انجمن فرهنگی ایران و ایتالیا» برپا کرد. در سال ۱۳۴۵ در پنجمین دوسالانه تهران، یکی از نقاشی های پشت شیشه اش به نمایش درآمد. منیر در اواخر دهه ۱۳۴۰ خورشیدی، به سبک ویژه خودش رسید که ترکیب روش های قدیمی نقاشی پشت شیشه، آینه کاری، خاتم کاری، هندسه و طراحی معمارانه بود. تا پیش از منیر کسی این نمونه کار را به عنوان اثر هنری مستقل ارائه نکرده بود. سبک هنر او، از پیوندهای قوی و عمیق با کشورش و کارآموزی در نیویورک پدید آمده است. در این سال ها منیر چند ا
ثر آینه کاری برای اماکن عمومی ساخت. نمونه این آثار «پانل هایی بزرگ برای هتل لاله»، «دو آینه بزرگ برای فرهنگ سرای نیاوران»، «یک پانل اتاق خواب در کاخ نیاوران»، «یک مجسمه برای باغ موزه فرش ایران» و آثاری برای خانه های شخصی هستند. پس از انقلاب. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، خانه و بسیاری از آثارش مصادره شد، ناگزیر بار دیگر برای ۲۶ سال راهی نیویورک شد. او در این مدت، به تکه چسبانی و طراحی فرش و پارچه پرداخت. در سال ۱۳۸۳ با بازگشت دوباره به ایران، کارگاه هنری خودش را گشود و بر روی آثاری که در دهه ۱۳۵۰ (خورشیدی) ارائه داده بود، متمرکز شد. برای نخستین بار پس از انقلاب، اثر حجمی از منیر فرمانفرمائیان با عنوان «آب روشنایی است» در «نمایشگاه باغ ایرانی» به نمایش درآمد. در سال ۱۳۹۴، فرمانفرمائیان نخستین هنرمند ایرانی شد که آثارش در یک نمایشگاه انفرادی در موزه گوگنهایم نیویورک به نمایش درآمد. در ۲۴ آذر ۱۳۹۶ تالار دائمی منیر فرمانفرمائیان در باغ موزه نگارستان گشایش بافت. بهمن کیارستمی فیلم مستند «منیر» را دربارهٔ این هنرمند ایرانی ساخته است. ویژگی آثار. منیر از پیشگامان هنر هِندِسی در ایران است که مجموعه آثارش در بیش از نیم سده
، پیوسته میان اشکال منظم و ریتمیک هنرهای سنتی و رویکردهای انتزاعی مدرنیستی سیر کرده است. هنر او در نگاه اول بر دو اصل نقوش تزیینی و آینه استوار است. او این اصول را از هنرهای سنتی و صنایع ظرف های ایرانی برگرفته و به هنر آینه کاری وام دار است؛ ولی در نگاهی عمیق تر می توان به این موضوع پی برد که جوهر درونی هنر منیر هندسه و نه تزئینات و آینه است. او هنگامی که به عنوان هنرمند از آثارش صحبت می کند بیش از هرچیز به پیچیدگی های هندسی در کارش اشاره می کند: «هندسه مرا به زادگاهم برگرداند، به مربع، مثلث و دایره، به مشاهدات کودکی من از تجربه حضور در میان زیبایی برآمده از این مرز و بوم. همه چیز برایم معنای تازه ای یافت؛ مکعب، استوانه و منشور» درگذشت. منیر فرمانفرمائیان در ۳۱ فروردین ۱۳۹۸ به دلیل کهولت سن در منزل شخصی خود به مرگ طبیعی درگذشت. پیکر او ظهر روز یکشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۹۸ بر طبق وصیتش در قطعهٔ هنرمندان بهشت فاطمهٔ شهر قزوین و در جمع نزدیکانش به خاک سپرده شد. مقالات. هنرمندان معاصر ایران، نوشته رز عیسی، ترجمه گلرخ برومندی، دوهفته نامه تندیس، شماره۱۶۹، تهران۱۳۸۸
هنرهای نوگرا آثاری هستند که از نیمه دوم سده ۱۹ میلادی به این سوی و در پی شکل گرفتن جریان های هنری نوآور در اروپا و ایالات متحده پدید آمدند. این آثار و مکتب های فکری مرتبط با آن ها باعث ایجاد دگرگونی هایی در هنرهای تجسمی ایران از دهه ۱۹۴۰ میلادی به بعد شدند که دامنه تأثیراتش به هنرهای نمایشی هم کشیده شد. تمرکز اصلی این نوشتار — مطابق سنت رایج در منابعِ تاریخ هنر — بر هنرهای تجسمی و گرایش های نوینِ برآمده از آنهاست. ریشه های نوگرایی در هنر ایران را می توان در برخورد جامعه ایرانی و روشن فکرانش با اندیشه های اروپایی و نیز آشنا شدن با تکنیک ها و ابزارهای جدیدی چون رنگ روغن و دوربین عکاسی یافت. سفرهای شاهان قاجار به اروپا و ورود تحصیل کردگان فرنگ به کشور، زمینه آشنایی ایرانیان با سبک های نوین هنری و گذار از سبک های سنتی نگارگری ایرانی و خطاطی را فراهم آوردند. کمال الملک نخستین مکتب هنری به سبک هنر واقع گرای غربی (Realism) را برای ایران به ارمغان آورد؛ اگرچه جایگاه هنری وی در کشور باعث شد تا برای سالیان بسیار، ایرانیان از پیگیری مکتب های اروپایی نوینی چون امپرسیونیسم بازمانند. اما مهم ترین تحول در نوگرایی هنری در ای
ران را می توان پیامد تغییرات اجتماعی شکل گرفته در کشور در نتیجه اقدامات رضاشاه دانست. سال های پس از دهه ۱۹۴۰، نوگرایی به لایه های سیاسی–اجتماعی ایران نفوذ کرده بود و هنرکده هنرهای زیبا در دانشگاه تهران مکانی برای آموزش آکادمیک هنر، از جمله مکتب های غربی، بود. به عنوان نخستین مؤسسه از نوع خود در ایران، هنرکده هنرهای زیبا، هنرمندان ایرانی را به پیروی کردن از سبک های هنری نوین در پدیدآوردن کارهای خود تشویق می کرد. در این دوره بسیاری از آثار ادبی و هنری پدید آمده در اروپا به جامعه ایران معرفی شدند و روشن فکران ایرانی دربارهٔ آن ها به بحث می نشستند. در میان سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰، در دوران پادشاهی محمدرضا شاه، هنر نوین در ایران رشد قابل توجهی به خود دید و بسیاری از هنرمندان نامی معاصر ایران در آن دوره رشد کردند. مکتب های هنری جدیدی، همچون سقاخانه، که در جستجوی روشی بدیع و ایرانی بودند برپا خاستند و تأثیری بنیادین بر هنر ایران در دهه های پیش رو گذاشتند. افزایش درآمدهای دولتی و راه اندازی دوسالانه های تهران نیز باعث شکل گیری دورانی پررونق برای بازار هنر در کشور شدند و حکومت و وابستگان به آن از جمله خریداران مهم هنر مع
اصر شدند. راه اندازی موزه هنرهای معاصر تهران با پشتیبانی و نظارت فرح پهلوی، ملکهٔ وقت ایران در دورهٔ محمدرضاشاه پهلوی، نه تنها نقشی مهم در آشنا شدن هنرمندان ایرانی با سبک های هنری نیویورک داشت، بلکه ایران را مالک یکی از بزرگ ترین مجموعه های هنری غربی در جهان کرد. وقوع انقلاب ۱۳۵۷ و در پی آن جنگ ایران و عراق، دوره ای از رکود در بازار هنر نوگرا و حاکم شدن فضای سانسور را به همراه داشت. بسیاری از سبک های هنری غربی در این دوره منحط شمرده شدند و تعدادی از هنرمندان نوگرای ایرانی ناچار به ترک وطن گشتند. با این حال دیوارنگاری، هنر انقلابی و عکاسی رشد چشمگیری پیدا کردند و آثار هنری شاخصی در فضای مذهبی و جنگی کشور شکل گرفتند. فضای بازتر سیاسی برآمده از انتخابات ۲ خرداد باعث رونق دوباره هنر نوگرا در کشور و باز شدن بازار آن به جهان شد. در همین هنگام، نسلی از ترک وطن کرده های ایرانی به ارائه آثاری شاخص در جهان پرداختند و توجه پژوهشگران اجتماعی و تاریخ دانان هنر به سیر تحول هنر معاصر در ایران بیش از پیش شد. تعریف. هنر نوگرا یا «مدرن» به مجموعه آثار و اندیشه های هنری گفته می شود که در نیمه دوم سده ۱۹ میلادی تا دهه ۱۹۷۰ میلاد
ی رشد کردند و در آن ها، سنت های هنری کلاسیک در اروپا جای خود را به نوآوری های شخصی در بهره گیری از ابزارهای هنری و کاربردهای هنر دادند. نخستین هنرمندان نوگرای اروپایی – همچون کلود مونه، آنری ماتیس، و ونسان ون گوک – در تلاش برای یافتن ارائه ای نوین و شخصی، هنر دریافتگری را ابداع کردند. هنرمندان مدرن برای بیان شخصی، فرم های کلاسیک را کنار گذاشتند و به موازات مدرنیته ابداعات بسیاری را پدیدآوردند که توسط دیگر هنرمندان در سراسر جهان تکرار شدند. با پایان دهه ۱۹۷۰ میلادی، دوره ای از هنر پسانوگرا شکل گرفت که به هنر معاصر کنونی ختم شد. از ویژگی های هنر پسانوگرا و معاصر، بهره گیری هنرمندان از ابزارهایی چون رایانه و ویدیو برای انتقال مفاهیم مورد نظرشان است. با آنکه اغلب، هنر نوگرا به آثار تولید شده در دوره ای خاص در اروپا و ایالات متحده گفته می شود، اما تاریخ دانان هنر تلاش کرده اند تا مفهوم «نوین» و «معاصر» بودن هنر را در کارهای دیگر نقاط جهان بیابند. و باید توجه داشت که مفهوم «هنر مدرن» و «هنر معاصر» مترادف همدیگر نیستند. جامعه ایران در سده ۲۰ میلادی تغییرات بسیاری از دیدگاه سیاسی و اجتماعی به خود دید و نمود این تغییر
ات در میان هنرمندان ایرانی به صورت کارهایی دیده می شوند که با آثار نقاشی و خطاطی سنتی ایرانی تفاوت داشتند. مدرنیزاسیون در جامعه ایران در این دوره، باعث سوق هنرمندان به ارائه آثاری شد که اگرچه در پیوند با سنت و گذشته ایران بوده اند، اما فرم ها و شیوه های جدید تجربه شده توسط هنرمندان نوگرای اروپایی و آمریکایی را در خود داشتند. پیش زمینه. بازشدن تدریجی دادوستد خارجی در دوران شاه عباس صفوی در سده ۱۷ میلادی تغییرات شگرفی در زندگی درباری ایران بر جای گذاشت. سفیران اروپایی و به ویژه مسؤلان کمپانی هند شرقی به عنوان هدیه برای دربار ایران، برای نخستین بار رنگ روغن را به کشور معرفی کردند و دیدارهای متعدد آن ها از دربار تأثیر زیادی بر ایجاد نگرش جدید به هنر در ایران پدیدآورد. تا دهه های پایانی سدهٔ هفدهم، اگرچه سبک نقاشی منظره در میان هنرمندان درباری ایران بسیار پرهوادار شده بود، اما کارهای این هنرمندان به دلیل نداشتن شناخت کافی از قانون های تجسم شی و مدل سازی با نور و سایه از ژرفای مناسب برخوردار نبودند. تجربه مواجهه نزدیک جامعه ایران با غرب و هنر آن از میانه دوران قاجار آغاز شد. پادشاهی فتحعلی شاه و محمد شاه، سرآغاز وا
ردات گسترده کالاهای اروپایی به ایران از جمله نقاشی ها و کارهای هنری بود. دوران ناصرالدین شاه زمان اوج واردات گسترده از غرب و سفر چندبارهٔ پادشاه به کشورهای «فرنگی» بود. در همین هنگام همچنین، جهان گردان خارجی برای دیدن و تجربهٔ آنچه «شرق اسرارآمیز» دانسته می شد به کشورهای خاورمیانه سفر می کردند و ارتباط های فرهنگی میان جامعهٔ ایران و نخبگان آن با کشورهای اروپایی افزون شد. در میانه سده نوزدهم میلادی، نامدارترین نقاش ایرانی ابوالحسن خان غفاری معروف به «صنیع الملک» بود که توانایی بدیعی درکشیدن دقیق چهره سرشناسان آن هنگام ایران داشت. وی دانش آموخته رم و پاریس بود و آثار مهمی چون «شاهزاده اردشیر میرزا، فرماندار تهران» (اکنون در موزه لوور) را پدیدآورد. وی با این اثر نخستین نشانه های بارز جدایی نقاشی ایران از فرم های کهن را به نمایش گذاشت. صنیع الملک به سرپرستی تصویرسازی و نگارگری هفته نامهٔ درباری روزنامه دولت علیه ایران گماشته شد؛ نشریه ای که نخستین لیتوگراف ها و نیز تصاویر و عکس های شاهان و شاهزادگان ایرانی را به چاپ می رساند. صنیع الملک در کاخ گلستان، آتلیه نقاشی خود را برپا کرد و هنرمندان بسیاری را در آنجا به سب
ک خود آموزش داد. این هنگامی بود که فن عکاسی به کشور وارد شده بود و هنرمندان ایرانی تلاش می کردند تا هرچه بیشتر نقاشی های خود را کپی دقیقی از واقعیت پدیدآورند؛ علاقه ای که به گفته کریم امامی، تاریخ دان هنر، از دوران تیموری در میان هنرمندان ایرانی وجود داشت. حرکت صنیع الملک به زودی پسر برادرش، محمد غفاری معروف به کمال الملک، را به هنرمند نقاشی مبدل کرد که دقیق ترین ارائه های رنگ روغن را از واقعیت می کشید. کمال الملک نخستین مکتب هنری به سبک غربی را در ایران راه اندازی کرد. او با تحصیلات و نگرش آکادمیکش، و پس از بازگشت از اروپا در ۱۹۱۱، نقاشی ایران را از محدودیت های مرسوم در دربار قاجار، رهایی داد و برای نخستین بار واقع گرایی به سبک اروپایی را تجربه کرد. نگاه کمال الملک به مدرنیته، نگاهی تحسین آمیز به سیر تاریخ اروپا بود. وی ارائهٔ هنر جدید در ایران را، پیروی از سبک هنری کلاسیک واقع گرای اروپایی می دانست و در هنر خود برای آوانگارد بودن، واقع گرایی را گاه با مقصودهای سیاسی در درهم می آمیخت. در نقاشی نامدار «تالار آینه» وی، ناصرالدین شاه همچون شخصیتی اسیر کاخ پرزرق و برق خود، و در ابعاد کوچک به نسبت بزرگی کاخ به تص
ویر کشیده است. تحصیلات غربی کمال الملک اگرچه به خوبی او را با هنر کلاسیک اروپا آشنا کرد، اما بازگشت وی به ایران و علاقه شدید و پشتیبانی شاهان قاجار از هنر وی، او را از پیگیری سبک های هنری جدیدتری که در همان هنگام در غرب در حال رشد بودند، بازداشت. در عین حال، از آنجا که کمال الملک چهرهٔ بسیار معتبری در دربار شاهان ایرانی بود و شاگردان بسیاری را تربیت کرد، سبک هنری واقع گرای او تا دهه های متوالی بر نقاشی ایران سایه افکند و مانع از ارائه و پذیرش سبک هنری دریافت گرا شد. با مرگ کمال الملک در ۱۹۴۰ میلادی، نزدیک به بیست سال طول کشید تا مکتب نو–سنت گرای «سقاخانه» جای مکتب وی را بگیرد. قاجار پسین: حرکت به سوی دریافتگری. واپسین سال های دودمان قاجار شاهد کمرنگ شدن پشتیبانی حکومت از هنر درباری بود. هنرهای زیبا و پرهزینه ای چون آینه کاری و نماد سازی های نذری–مذهبی و «پرده سازی» عاشورایی پیگیری نشدند. البته، تعدادی از آن ها تنها در میان مردم عامه توانستند به موجودیت خود ادامه دهند. اما نابودی هنر دولتی در این دوره باعث پاک شدن آن از تاریخ هنر ایران نشد و پیامدهای آن از دو راه هنر مدرن در ایران را تحت تأثیر قرار داد: هنر با
زاری و قهوه خانه ای بعدها راه را برای برداشت آزاد از خود توسط هنرمندان مکتب سقاخانه و ارائه یک مکتب اصیل ایرانی باز کرد؛ و نقاشی سبک اروپایی مورد توجه در دربار قاجار باعث ورود هنرمندان نوگرا به بازار هنری ایران و تبادل فرهنگی ایشان با جریان های اروپایی شد. برای نمونه، رسام ارژنگی و برادرش میرحسین، اگرچه همچون کمال الملک در دربار حضور نداشتند، ولی همچون او روش رئالیستی اروپایی را پی گرفتند و به دلیل سابقهٔ تحصیل در روسیهٔ تزاری، برخلاف کمال الملک که تا پایان عمر به روش واقع گرایانه خود وفادار ماند، به تجربه فرم های امپرسیونیستی و پست امپرسیونیستی هنرمندان روس پرداختند. این دو از جمله گروهی از هنرمندان دانش آموخته ایرانی در روسیه و گرجستان، و ساکن تبریز، بودند که نقش مهمی در سیر روند مدرن شدن هنر در ایران داشتند، اما نقششان در طول تاریخ به دلیل ارتباط آذربایجان با روسیهٔ تزاری و شوروی کمتر مورد بررسی قرار گرفت. پادشاهی پهلوی. تحول در آموزش. با به پایان رسیدن دودمان قاجار و آغاز دودمان پهلوی در ۱۹۲۵، رضاشاه پهلوی برخلاف شاهان قاجار، که کمابیش از مدرنیسم استقبال می کردند بدون آنکه خود سیاست تشویقی مشخصی درباره اش