Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاردانی، کارشناسی و کارشناسی ناپیوسته رشته های نقاشی و گرافیک وکارشناسی ارشد پژوهش هنر به تربیت دانشجویان در گروه هنرهای تجسمی می پردازد. کتابخانهٔ تخصصی مجهز، متناسب با رشته های دانشجویان، آمفی تئاتر وکارگاهای مجهز به سیستم سمعی بصری، سلف سرویس، بوفهٔ دانشجویی وانتشارات مجهز به چاپ گرهای رنگی ازامکانات دیگراین دانشکده است. فضای سبز این دانشکده هم اکنون در حدود ۸ هکتار است که براساس توپوگرافی طبیعی اراضی دانشکده در حال گسترش می باشد. جمعیت دانشجویی این دانشکده هم اکنون بالغ بر ۸۰۰ نفر می باشد. ایجاد فضای آموزشی به وسعت ۵۰۰۰ مترمربع و گسترش تجهیزات و کارگاهای آموزشی و هم چیین رشته ها از برنامه های در حال اجرای این دانشکده می باشد. برنامه توسعه. گسترش تمام رشته های وابسته به هنر در دانشکده هنر شوشتر در برنامه های آینده قرار دارد و در حال حاضر راه اندازی و تأسیس رشته های عکاسی، دکوراسیون داخلی، تئاتر (نمایش)، معماری داخلی و مرمت در حال بررسی و پیگیری است. کمبود هیئت علمی برای رشته های گروه هنر در ایران از مشکلات توسعه این دانشکده عنوان شده است. تبدیل این دانشکده به دانشگاه مستقل در برنامه توسعه قرار دارد و در صو
رت ایجاد سه دانشکده مجزا امکانپذیر خواهد بود.
کودک (پسر) وحشی فیلمی در ژانر درام ، تاریخی ، بیوگرافی محصول فرانسه به کارگردانی فرانسوا تروفو است که در سال ۱۹۷۰ میلادی منتشر شد. از بازیگران آن می توان به فرانسوا تروفو، کلود میلر و ژان-فرانسوا استونن اشاره کرد. داستان این فیلم روایتی واقعی در قرن نوزدهم میلادی براساس زندگی کودکی یازده ساله و رها شده در جنگل که بعدها ویکتور آویرون نامیده می شود و توسط دکتر ژان مارک ایتارد نگهداری و تربیت می شود را به تصویر می کشد. این فیلم که بعد از گذشت چهار دهه، همچنان نظر مثبت منتقدان را به خود جلب کرده و یکی از برترین آثار تروفو محسوب می شود برنده جایزه بهترین فیلم سندیکای سینمای فرانسه شد. خلاصه داستان. سال 1798 در فرانسه کودکی ده یازده ساله در جنگل پیدا می شود که نه می تواند مثل انسان های عادی راه برود ، حرف بزند، بخواند بنویسد و ... پزشکی (فرانسوا تروفو) سعی می کند با ابتدایی ترین آموزش ها او را برای زندگی در جامعه آموزش دهد ...
جایزه سینمایی ام تی وی برای بهترین قهرمان جایزه ای از شبکه ام تی وی است که در سال ۲۰۰۶ برای اولین بار معرفی شد. جایزه مشابه و زیرردهٔ آن جایزه سینمایی برای بهترین هنرپیشه گردن کلفت می باشد که در سال ۲۰۱۰ معرفی شد.
یویو تو (؛ زادهٔ ۱۹۳۰) یک شیمی دان، و داروشناس اهل چین است. وی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۲۰۱۵ شده است. یویو تو محقق چینی که هم اکنون به عنوان استاد ارشد در آکادمی چین در بخش داروهای سنتی چینی مشغول به کار است، موفق شده روش درمانی جدیدی برای مقابله با مالاریا ارائه دهد.
هیئت چهارگانه گفتگوی ملی تونس ()، تعدادی از تشکل های غیردولتی و صنفی تونس را شامل می شود. این تشکل ها عبارتند از: سندیکای عمومی کارگران (UGTT)، اتحادیه صنفی صنایع و صنایع دستی تونس (UTICA)، لیگ حقوق بشر تونس (LTDH) و کانون وکلای. این ائتلاف در تابستان ۲۰۱۳ میلادی شکل گرفت. در همان سال و به پیشنهاد این ائتلاف، گفتگوها برای حل بحران سیاسی و انتقال مسالمت آمیز قدرت در آن کشور آغاز شد. این ائتلاف به دلیل تلاش هایش برای رسیدن به یک دموکراسی تکثرگرا در تونس برنده جایزه نوبل صلح در سال ۲۰۱۵ شد.
جایزهٔ سینمایی ام تی وی ۲۰۱۵ در تاریخ ۱۲ آوریل ۲۰۱۵ در تئاتر نوکیا واقع در لس آنجلس، کالیفرنیا اجرا شد. این مراسم بیست وچهارمین اجرای این جوایز بود. ایمی شومر کمدین، نویسنده و هنرپیشه آمریکایی میزبانی این مراسم را بر عهده داشت. جوایز. برنده ها به صورت پررنگ نوشته شده اند. فیلم سال. بخت پریشان (فیلم) بهترین اجرای مرد. بردلی کوپر – "تک تیرانداز آمریکایی (فیلم)" بهترین اجرای زن. شی لین وودلی – "بخت پریشان (فیلم)" موفق ترین اجرا. دیلن اوبرایان – "دونده مارپیچ" بهترین اجرای Scared and Sh*t. جنیفر لوپز – "پسر همسایه (فیلم)" بهترین اجرای دوتایی. زک افران &amp; دیو فرانکو – "همسایه ها (فیلم ۲۰۱۴)" بهترین اجرای بدون تی شرت. زک افران – "همسایه ها (فیلم ۲۰۱۴)" بهترین دعوا. دیلن اوبرایان vs. ویل پولتر – "دونده مارپیچ" بهترین بوسه. انسل الگورت &amp; شی لین وودلی – "بخت پریشان (فیلم)" لحظات WTF. ست روگن و رز بیرن – "همسایه ها (فیلم ۲۰۱۴)" بهترین شخصیت منفی. مریل استریپ – "به سوی جنگل (فیلم)" بهترین لحظه موزیکال. جنیفر لارنس – "" بهترین اجرای کمدی. چنینگ تیتوم – "خیابان جامپ شماره ۲۲" بهترین تبدیل روی صفحه. الیزابت بنکس – "
" بهترین قهرمان. دیلن اوبرایان – "دونده مارپیچ"
کلت ام۱۹۱۷ یک سلاح کمری، رولور ۱۱.۴۳ میلی متری آمریکایی ساخت شرکت شرکت تولیدی کلت است که فشنگ های ۰.۴۵ اینچی را شلیک می کند.
«صمیمیت» آلبومی از یرز اند یرز است که در سال ۲۰۱۵ میلادی منتشر شد. معروف ترین ترانه این آلبوم پادشاه است. این آلبوم در چارت های اسکاتلند، ایرلند در رتبه اول و در چارت های ، استرالیا، هلند، دانمارک، لهستان، سوئد، فلاندرز، سوئیس، جزو ده آلبوم اول قرار گرفت.
ناگانت ام۱۸۹۵ یک سلاح کمری، رولور ۷.۶۲ میلی متری روسی ساخت شرکت Fabrique d'armes Émile et Léon Nagant است که فشنگ های 7.62×38mmR را شلیک می کند. در ایران بیشتر به نام نوغان یا ناغان شناخته شده است.
لانگین () در مقیاس زمانی زمین شناسی تعریف شده توسط کمیسیون بین المللی چینه شناسی یک اشکوب یا عصر از ردیف یا دور میوسن میانی به شمار می رود. لانگین بازه زمانی از ۱۵٫۹۷ تا ۱۳٫۶۵ میلیون سال پیش را در بر می گیرد. این عصر پس از بوردیگالین و پیش از سراوالین قرار دارد.
سراوالین () در مقیاس زمانی زمین شناسی یک اشکوب یا عصر از ردیف یا دور میوسن میانی به شمار می رود. سراوالین بازه زمانی از ۱۳٫۶۵ تا ۱۱٫۶۰۸ میلیون سال پیش را در بر می گیرد. این عصر پس از اشکوب لانگین و پیش از تورتونین قرار دارد.
ساعت نجومی پراگ () یک ساعت نجومی متعلق به ۱۴۱۰، دوران قرون وسطی، واقع در پراگ، پایتخت جمهوری چک، است. این ساعت سومین ساعت نجومی قدیمی جهان است و قدیمی ترین ساعت از این دست است که هنوز کار می کند. شرح. ساعت پراگ در دیواره جنوبی تالار شهر پراگ نصب شده و دارای عقربه ای است که موقعیت خورشید و ماه و تقویم و علامت های نجومی هر ماه را نشان می دهد. حدود سال ۱۴۹۰ میلادی، صفحهٔ سال نما به آن اضافه شد و بالای آن را با مجسمه های سبک گوتیک تزئین کردند. از نظر قدمت ساعت نجومی پراگ در دنیا رتبهٔ سوم را دارد و قدیمی ترین ساعت از این دست است که هنوز کار می کند. رأس هر ساعت در بخشی از روز، حرکت دسته جمعی شمایل حواریون از دو پنچرهٔ بالای عقربه با موسیقی به نمایش در می آید. چهار مجسمهٔ کنار ساعت هم نماد چهار ویژگی به ترتیب از چپ به راست غرور، خساست، مرگ و خوش گذرانی است. در زیر این چهار تندیس چهار شمایل دیگر مربوط به یک تاریخ نگار، یک فرشته، یک ستاره شناس و یک فیلسوف وجود دارد. صفحهٔ نجومی ساعت در واقع یک اسطرلاب مکانیکی است.
رِنِه کسن (; زاده در بایون، باسک شمالی – درگذشته در پاریس)، وکیل، قاضی، استاد حقوق دانشگاه لیل و دیپلمات اهل فرانسه بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه صلح نوبل، و جایزه سازمان ملل متحد در زمینه حقوق بشر شده است. اعلامیه جهانی حقوق بشر، بازتاب مهارت و استادی رنه کسن، برندهٔ جایزهٔ صلح نوبل و مدافع همیشگی حقوق بشر در زمینه های حقوقی است. کسن که یکی از پایه گذاران یونسکو بوده است، از این اعلامیه به عنوان «نور امیدی برای انسان ها» یاد می کرد. فعالیت ها و زندگی حرفه ای. جنگ جهانی. وی در بایون، کشور باسک، فرزند تاجر یهودی-فرانسوی متولد شد و در جنگ جهانی اول او به عنوان سرباز خدمت کرد. وی اتحادیه فدرال، سازمانی چپگرا، صلح طلب برای جانبازان را تشکیل داد. در طول جنگ جهانی دوم وی در دولت آزاد فرانسه در تبعید در لندن خدمت کرد و بین سالهای ۱۹۴۴ و ۱۹۵۹ عضو شورای ایالت بود. رنه کاسین با امتناع از آتش بس، در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰ بریک کشتی انگلیسی به نام اتریک در سن ژان د لوز سوار شد و برای کمک به ژنرال شارل دوگل در ادامه جنگ علیه آلمان در لندن به او پیوست. او یکی از اولین کسانی بود که به او پیوست. به عنوان رئیس خدمات حقوقی فرا
نسه آزاد، و عضو شورای دفاع امپراتوری، که در اکتبر ۱۹۴۰ ایجاد شد، او اساسنامه فرانسه آزاد را نوشت تا دولت قانونی فرانسه را خنثی کند. رنه کسن انگلیسی صحبت نمی کرد اما برخی از چهره های برجسته دانشگاهی و سیاسی مانند وزیر خارجه آنتونی ایدن را می شناخت. در نتیجه، رژیم ویشی وی را به اتهام خیانت در دادگاه نظامی پیگیری کرد. دادگاه نظامی با صلاحیت ویژه کلرمونت- فراند، غیاباً او را به اعدام محکوم کرد و ملیت فرانسوی خود او را لغو کرد.در سال ۱۹۴۶ به کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد منتقل شد. او مسئول اولین پیش نویس کامل بیانیه جهانی بود. برای این کار او جایزه صلح نوبل را در سال ۱۹۶۸ دریافت کرد. در همان سال، وی جایزه سازمان ملل متحد در زمینه حقوق بشر را نیز دریافت کرد. سایر فعالیت ها. کسن از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۸ میلادی نمایندهٔ فرانسه در جامعهٔ ملل، یعنی سلف سازمان ملل فعلی، بود و از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ میلادی نیز نمایندگی کشورش در کنفرانس خلع سلاح ژنو را به عهده داشت. او در سال ۱۹۴۶ میلادی نمایندهٔ سازمان ملل و یکی از بنیان گذاران یونسکو شد. کسن معاون اولین کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد بود و بعداً نیز مقام ریاست آن را کسب کر
د. او از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ میلادی در دادگاه قانون اساسی، که در مورد تطبیق قوانین کشور با قانون اساسی تصمیم گیری می کند، به انجام وظیفه مشغول بود. به علاوه، عضویت و ریاست اعضای دیوان دائمی داوری و اتحاد جهانی آلیانس را نیز به عهده داشت، و در آخر نیز رئیس دادگاه حقوق بشر اروپا در استراسبورگ، واقع در فرانسه بود. کسن در سال ۱۹۶۸ میلادی برندهٔ جایزهٔ صلح نوبل شد. وی به همین مناسبت اظهار داشت: «زمان آن فرارسیده که اعلام شود، استقرار صلح و شرافت انسانی، در نتیجهٔ تلاش و مبارزهٔ هر یک از ما تا جای ممکن، حاصل می شود .» کسن در سال ۱۹۷۶ میلادی در پاریس درگذشت و در گورستان مون پارناس به خاک سپرده شد. جایزه رنه کسن. در سال ۲۰۰۳ میلادی، دولت باسک "جایزهٔ رنه کسن" را، با هدف حمایت و پاداش به افراد یا تشکل هایی که برای ارتقاء یا دفاع از حقوق بشر تلاش می کنند؛ ایجاد کرد. این جایزه در تاریخ ۱۰ دسامبر هر سال، هم زمان با روز جهانی حقوق بشر؛ داده می شود.
انفیلد ام۱۹۱۷ نوعی تفنگ جنگی آمریکایی ساخت شرکت اسلحه سازی اسپرینگفیلد بود که در سال ۱۹۱۷ طراحی و تولید شد. این تفنگ گلوله های با کالیبر ۰.۳ اسپرینگفیلد را شلیک می کند.
لی–انفیلد نوعی تفنگ جنگی انگلیسی ساخت بریتانیا بود که در سال ۱۸۹۵ طراحی و تولید شد. این تفنگ گلوله های با کالیبر ۰٫۳ را شلیک می کند.
گ۹۸ نوعی تفنگ جنگی آلمانی ساخت موزر بود که در سال ۱۸۹۵ طراحی و تولید شد. این تفنگ گلوله های با کالیبر ۷٫۹۲x۵۷ م م راشلیک می کند.
کارابینر ۹۸کا (به معنای کارابین ۹۸ کوتاه) یک تفنگ گلنگدنی با مهمات کالیبر ۷٫۹۲ در ۵۷ میلی متری است که در ماه ژوئن سال ۱۹۳۵ به عنوان سلاح سازمانی نیروی زمینی آلمان برگزیده شد. این سلاح یکی از آخرین تفنگ های نظامی طراحی شده توسط شرکت موزر بود. با وجود طراحی و تولید تفنگ های نیمه خودکار و تمام خودکار، این تفنگ تا پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ به عنوان تفنگ سازمانی اصلی نیروی زمینی آلمان باقی ماند. میلیون ها قبضه از این سلاح توسط شوروی به غنیمت گرفته شد که بسیاری از آن ها به عنوان کمک به دیگر کشورها اعطا گردید. از کارابینر ۹۸کا در چندین جنگ دیگر پس از جنگ جهانی دوم نیز استفاده شد. تاریخچه. در ماه فوریه سال ۱۹۳۴ دفتر تسلیحات نیروی زمینی آلمان دستور به استفاده از تفنگ نظامی جدیدی را صادر کرد. کارابینر ۹۸کا از مدل های قدیمی مخصوصاً مدل استاندارد ۱۹۲۸ و کارابینر ۹۸ب (تفنگ اصلی نیروی زمینی آلمان بعد از جنگ جهانی اول) اقتباس شده بود که هر دو آن ها به نوبه خود بر پایه گ۹۸ (تفنگ اصلی نیروی زمینی امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول) طراحی شده بودند. به جهت این که کارابینر ۹۸کا از نمونه کارابینر ۹۸ب (که تنها در نام نوعی کار
بین نامیده می شد چرا که طول بلندی داشت اما با توجه به ممنوعیت تولید تفنگ های بلند در آلمان بر اساس پیمان ورسای، کاربین خوانده می شد) کوتاه تر بود عنوان "کوتاه (kurz)" به خود گرفت. همانند نمونه های پیشین کارابینر ۹۸کا (اندکی کمتر از نمونه های پیشین) برای قابلیت اتکای بالا، دقت عالی و برد مؤثر بلند (۵۰۰ متر با مگسک آهنی و ۱۰۰۰ متر با دوربین) شناخته می شد. تقاضا برای تفنگی با لوله کوتاه تر و ظهور کارابینر ۹۸کا با لوله ۶۰۰ میلی متری، نیروی زمینی آلمان را بر آن داشت تا کالیبر استاندارد فشنگ تفنگ های خود را تغییر دهد. فشنگ ها با کالیبر ۷٫۹۲×۵۷ مدل ۱۹۰۳ موزر ("اس. پاترونه") هنگام شلیک از سلاح هایی مانند گ۹۸ که لوله بلند نداشتند، نور بسیار زیادی در دهانه لوله اسلحه ایجاد می کردند. "اس. اس. پاترونه"، مدل جدیدتر این کالیبر که برای مسلسل هایی با برد بلند طراحی شده بود، در سلاح هایی با لوله کوتاه نور کمتری ایجاد می کرد و دقت بیشتری داشت. به همین جهت "اس. پاترونه" در سال ۱۹۳۳ از رده خارج و "اس. اس. پاترونه" به مهمات استاندارد نیروی زمینی آلمان تبدیل شد. جزئیات طراحی. ویژگی ها. کارابینر ۹۸کا یک تفنگ گلنگدنی با تغذیه کنترل
شده بر مبنای تفنگ گ۹۸ ساخت موزر بود. خشاب درونی به کمک یک گیره با ۵ تیر با کالیبر ۷٫۹۲×۵۷ یا یک به یک بارگذری می شد. این گونه خشاب درونی نخستین بار در گ۹۸ به کار برده شد. دسته مستقیم گلنگدن گ۹۸ در کارابینر ۹۸کا به دسته چرخنده به پایین تبدیل شده بود. این تغییر کار با این دسته را سریع تر و طول دسته را در پشت بدنه کوتاه تر کرده و امکان نصب ابزار نشانه گیری بر روی بدنه را فراهم نموده بود. هر تفنگ مجهز به بخش کوتاهی از یک میله جهت تمیز کردن درون لوله بود که در زیر محل سر نیزه قرار می گرفت. با الحاق میله سه تفنگ میله تمیزکاری تکمیل می شد. بخش فلزی تفنگ جهت جلوگیری از زنگ زدگی و پوسیدگی با لایه ای از مگنتیت زاج کاری می شد. به هر صورت زاج کاری تنها محافظت حداقلی در مقابل زنگ زدگی و خوردگی ایجاد می نمود به همین جهت برای جلوگیری از رسیدن رطوبت و ایجاد خوردگی گالوانیک از روغن های ضد رطوبت استفاده می گردید. از سال ۱۹۴۴ استفاده از لایه ای فسفات برای این امر جای روش های قبلی را گرفت. ابزار نشانه گیری. ابزار نشانه گیری ناکارآمد و غیر عملی گ۹۸ که در عقب قرار داشت در کارابینر ۹۸کا با نمونه مرسوم برگه ای مماس جایگزین شد. نشانه
عقبی کارابینر ۹۸کا مسطح تر بود و بر خلاف نمونه قبلی مانع دید اطراف نمی شد. در ابتدا نشانه آهنی کارابینر ۹۸کا در بخش جلویی یک علامت سر باز و در بخش عقبی از نوع مماس بود. از سال ۱۹۳۹ بخش جلویی نشانه سر بسته شد تا هم در شرایط نامطلوب روشنایی جلوی درخشندگی را بگیرد و هم از علامت محافظت کند. این خط استاندارد نشانه گیری با وجود عناصر درشت در آن، برای عملیات های میدانی با نور کم مناسب بود اما هدف قرار دادن اهداف کوچکتر را سخت تر می نمود. مقیاس برد در خط نشانه گیری تولیدات اولیه این تفنگ برای تعیین برد در حالت دراز کش در بخش پایینی عنصر مماس نشانه گیری حک شده بود. قنداق. تولیدات اولیه کارابینر ۹۸کا دارای قنداق یک تکه ثابت از چوب درخت گردو بودند. از سال ۱۹۳۷ قنداق این تفنگ ها با توجه به نتیجه آزمایش ها به صورت چند لایه ساخته شد. چرا که این تخته های چند لایه قوی تر، مقاوم تر و ارزان تر از نمونه های یک تکه بودند و در آن ها دیگر نیازی به درختان بسیار بزرگ نبود. با این حال این قنداق های چند لایه به دلیل تشکیل شدن از مواد متراکم سنگین تر از قنداق های یک تکه بودند. علاوه بر استفاده از چوب درخت گردو و راش (درخت)، به تعداد ک
متری از چوب درخت نارون نیز در تولید این قنداق ها استفاده شد. انتهای قنداق نیمه تپانچه ای کارابینر ۹۸کا (با توجه به انحنای آن) در همه نمونه ها به یک شکل نبود. تا ابتدای سال ۱۹۴۰ انتهای قنداق دارای یک صفحه مسطح بود. پس از سال ۱۹۴۰ انتهای بعضی از قنداق ها به شکل گود ساخته شد تا جدا شدن قنداق جلوگیری شود. در همه تولیدات از یک صفحه فلزی در انتهای قنداق استفاده شد. تجهیزات جانبی. هنگام معرفی، کارابینر ۹۸کا به همراه تجهیزات جانبی از جمله بند، پوشش محافظ دهانه لوله و بسته ای برای تعمیرات میدانی (شامل ابزار روغن کاری) ارائه شد. در طراحی کارابینر ۹۸کا استفاده از سرنیزه S84/98 III در نظر گرفته شده بود که با طول کلی ۳۸۵ میلی متر دارای تیغه ۲۵۲ میلی متری و یک غلاف بود. نارنجک انداز. در سال ۱۹۴۲ مدلی از نارنجک انداز تفنگ طراحی شد که بر مبنای نمونه جنگ جهانی اول بود. این نارنجک انداز ۳۰ میلی متری قابلیت اتصال به همه انواع کارابینر ۹۸کا را داشت. این نارنجک انداز قابلیت عملیات علیه پیاده نظام، استحکامات و زرهپوش های سبک دشمن تا برد حداکثر ۲۸۰ را دارا بود. برای هر یک از این مقاصد نوع خاصی از نارنجک طراحی شد که همراه نارنجک اند
از حمل می شد. صدا خفه کن. نوعی صدا خفه کن جدا شونده تحت عنوان HUB-23 که به دهانه لوله متصل می شد، برای کارابینر ۹۸کا تولید شد که نیم کیلو وزن و ۱۸۰ میلی متر طول داشت. برد مؤثر شلیک کارابینر ۹۸کا که با فشنگ های مخصوصی انجام می گرفت، همراه با این صدا خفه کن به ۳۰۰ متر و سرعت گلوله در هنگام خروج از لوله به ۲۲۰ متر بر ثانیه کاهش می یافت اما این صدا خفه کن با فشنگ مخصوص می توانست صدای حاصله را ۷۵ درصد کاهش دهد. این وسیله بیشتر توسط نیروهای ویژه یا تک تیراندازها مورد استفاده قرار می گرفت. انواع. با توجه به محدودیت منابع آلمان و تأکید این کشور بر بهبود سایر جنبه های نیروهای مسلح از جمله ناوگان هواپیماهای نظامی و خودروهای زرهی، کارابینر ۹۸کا نسبت به مدل اولیه مدرن سازی خاصی به خود ندید و تنها به تغییرات جزئی در آن اکتفا شد. کریگس مدل (Kriegsmodell). از اواخر سال ۱۹۴۴ تولید کارابینر ۹۸کا به نوع کریگس مدل (نوع جنگ) تغییر پیدا کرد. در این مدل سعی شده بود با حذف تجهیزات غیر ضروری همچون سرنیزه، میله تمیزکاری و غیره سرعت تولید افزایش پیدا کند. کیفیت تولید سایر قطعات غیر حساس همچون قنداق و محافظ ماشه نیز کاهش پیدا کرده بود
و بعضی بخش ها همچون در گلنگدن حذف شد. شماره گذاری در این مدل برای قطعات کمتری انجام گرفت. نوع تک تیرانداز. در آزمایش های هنگام تولید، کارابینر ۹۸کا به جهت داشتن دقت بالا هنگام استفاده از دوربین، برای تک تیراندازها مناسب تشخیص داده شد. برد مدل تک تیرانداز کارابینر ۹۸کا هنگامی توسط یک تیرانداز ماهر استفاده می شد، تا ۱۰۰۰ متر می رسید. از دوربین های مختلفی از جمله دوربین آلمانی "سایس سیلفیر" با برد ۱۰۰ تا ۸۰۰ متر برای این نمونه استفاده گردید. کارابینر ۹۸کا برای استفاده از دوربین طراحی نشده بود؛ به همین جهت برای نصب آن باید تغییراتی در بدنه سلاح ایجاد می شد. همچنین اگر دوربین روی بدنه قرار می گرفت برای کار گلنگدن اختلال ایجاد می نمود؛ به همین جهت دوربین مقداری بالاتر یا به سمت چپ نصب می شد. قریب به ۱۳۲ هزار قبضه از این مدل در آلمان تولید گردید. نوع چتربازها. مدل آزمایشی برای استفاده چتربازها جهت سهولت در حمل با طول کمتر تولید گردید چرا که مدل استاندارد برای این نوع عملیات بسیار بلند بود. البته عملیات نیروهای چترباز آلمانی پس از حمله سال ۱۹۴۱ به جزیره کرت بسیار کاهش پیدا کرد به همین جهت نیاز کمتری به این مدل وجود د
اشت. گفته می شود اقداماتی نیز برای مدل هایی با قابلیت قنداق متحرک یا لوله جدا شونده نیز در این جهت انجام شده است. ژ۴۰کا. با طول ۱۰۰۰ میلی متر، لوله ۴۹۰ میلی متری و وزن ۳٫۲ کیلوگرمی ژ۴۰کا نمونه آزمایشی کوتاه شده سال ۱۹۴۱ کارابینر ۹۸کا بود که تغییراتی در ابزار نشانه گیری نیز داشت. دکترین تسلیحات سبک آلمان. کارابینر ۹۸کا همه معایب تفنگ های نظامی تولید شده حوالی سال ۱۹۰۰ از جمله اندازه بزرگ و وزن بالا را داشت. این تفنگ زمانی تولید شد که دکترین نظامی حول تیراندازان ماهر با قابلیت درگیری با اهداف در فاصله نسبتاً دور قرار داشت. نواخت تیر آن به سرعت عملکرد با گلنگدن بستگی داشت. با وجود کم بودن ظرفیت خشاب کارابینر ۹۸کا، اما طراحی داخلی آن موجب حمل راحت تر به کمک نقطه تعادل می شد. در حالیکه آمریکایی ها موفق شده بودند با تولید ام۱ گرند با خشاب بیرونی هشت تیر در سال ۱۹۳۶ تفنگ های نیمه خودکار را استانداردسازی کنند، آلمانی ها همچنان از تفنگ های گلنگدن دار استفاده می کردند چرا که دکترین تاکتیکی آن ها قدرت آتش هر جوخه را متکی بر مسلسل های چند منظوره با نقش مسلسل سبک می کرد و تفنگداران در آن وظیفه حمل مهمات و تأمین پوشش برای
مسلسلچی ها را داشتند. مزیت این دکترین افزایش قابل توجه ظرفیت آتش واحدهایی به اندازه جوخه بود. آلمانی ها استفاده از تفنگ های نیمه خودکار همانند ژ۴۳ و مسلسل های دستی مانند اس تی جی ۴۴ را نیز آزمایش کردند اما با توجه به تولید نسبتاً محدود این نمونه ها، کارابینر ۹۸کا تا روزهای آخر جنگ همچنان به عنوان تفنگ اصلی نیروی زمینی آلمان باقی ماند و تولید آن تا تسلیم آلمان در ماه مه سال ۱۹۴۵ ادامه یافت. در نبردهای نزدیک مخصوصاً درگیری ها شهری مسلسل های دستی ترجیح داده می شد چرا که با این حال که مهمات تفنگ های دیگر قدرت نفوذ بیشتری در دیوارها یا سایر موانع را داشت اما برد بلند این تفنگ ها کارایی نداشت و نواخت پایین تیر نیز مشکل آفرین می شد. در اواخر جنگ تصمیم بر از رده خارج کردن کارابینر ۹۸کا به نفع اشتورم گور ۴۴ شد چون این اسلحه از مهمات با کالیبر ۷٫۹۲×۳۳ میلی متری استفاده می کرد که بسیار قوی تر از گلوله های تپانچه بود که در مسلسل ها دستی استفاده می شد و از طرفی امکان کاربرد آن به همانند مسلسل های دستی در نبردهای شهری نیز وجود داشت. با این حال تولید اشتورم گور ۴۴ که در اواخر جنگ آغاز شد، هیچگاه به اندازه ای نرسید که نیاز ن
یروی های مسلح را تأمین کند. تاریخچه استفاده. قبل از جنگ جهانی دوم. با وجود این که بیشتر تفنگ های کارابینر ۹۸کا تولید شده مورد استفاده نیروهای مسلح آلمان قرار گرفت اما در سال های قبل از جنگ جهانی دوم تعدادی از آن ها به کشورهای دیگر فروخته شد. تعدادی از این سلاح ها که توسط "موزر ورکه" تولید شده بود به پرتغال صادر شد که بعداً در جنگ های مستعمرات این کشور استفاده گردید. مقاصد دیگر صادرات این محصول هر دو کشور درگیر جنگ چین و ژاپن بودند. با نزدیک تر شدن جنگ میزان صادرات کارابینر ۹۸کا کاهش یافت زیرا نیاز بیشتری در داخل برای تسلیح نیروهای مسلح وجود داشت. آموزش تمامی سربازان آلمانی قبل و در جریان جنگ جهانی دوم به کمک این سلاح صورت می گرفت. جنگ جهانی دوم. تمامی شاخه های نیروهای مسلح آلمان در تمامی جبهات از جمله جبهات غربی و شرقی، شمال آفریقا و نروژ از این تفنگ در جریان جنگ جهانی دوم استفاده کردند. در اوایل جنگ با توجه به استفاده از تفنگ های نیمه خودکار توسط دشمنان همانند ارتش سرخ و نیروهای آمریکایی ضعف نواخت پایین تیر در کارابینر ۹۸کا عیان تر شد. با این حال کارابینر ۹۸کا همچنان تفنگ اصلی میدان های نبرد در نیروی زمینی آ
لمان باقی ماند. از همین رو کارابینر ۹۸کا تنها سلاحی نام گرفت که از نخستین روز تا واپسین روز جنگ جهانی دوم به خدمت در نیروی زمینی آلمان ادامه داد. نیروهای مقاومت در سرزمین های تحت اشغال آلمان نیز استفاده های زیادی از موارد به غنیمت گرفته شده کردند. ارتش سرخ شوروی نیز برای پر کردن خلع نیاز به تسلیحات سبک در اوایل جنگ، استفاده فراوانی از کارابینر ۹۸کا و سایر تسلیحات به غنیمت گرفته شده از آلمانی ها کرد. پنج هزار قبضه از تولیدات معمول کارابینر ۹۸کا در سال ۱۹۳۹ به کشور سوئد صادر شد تا با نام گوار ام/39 (gevär m/39) به عنوان سلاح ضد تانک سبک استفاده شود اما با معلوم شدن عدم کفایت کالیبر ۷٫۹۲×۵۷ میلی متری در این مسئله از کالیبر قوی تر ۸×۶۳ میلی متری که برای مسلسل های با برد بلند طراحی شده بود، استفاده گردید. به همین جهت برخی قطعات داخلی آن از جمله خشاب داخلی (با کاهش ظرفیت به چهار تیر) تغییر کرد تا با کالیبر جدید سازگار شود و قطعه ای در انتهای لوله برای کاهش سرعت گلوله جهت کاستن لگد سلاح (Muzzle brake) تعبیه گردید. این تفنگ با این تغییرات با نام گوار ام/40 (gevär m/40) وارد خدمت در نیروی زمینی سوئد شد اما به زودی ناک
ارآمد تشخیص داده شده پس از جنگ به سایر کشورها فروخته شد. قیمت هر قبضه کارابینر ۹۸کا در اوایل جنگ جهانی دوم ۷۰ رایش مارک برآورد شده بود که معادل ۲۸ دلار ایالات متحده (۴۹۰ دلار سال ۲۰۱۷) آن دوره بود. استفاده بعد از جنگ جهانی دوم. بسیاری از کشورهای بلوک شرق و غرب اروپایی که در جانب آلمانی ها جنگیده بودند یا توسط آن ها مورد تهاجم و اشغال قرار گرفته بودند، در سال های پس از جنگ جهانی دوم از انبوه تفنگ های کارابینر ۹۸کا باقی مانده در کشورشان توسط آلمانی ها، به عنوان سلاح اصلی پیاده نظام استفاده کردند. تعداد زیادی از تفنگ های کارابینر ۹۸کا که توسط متفقین غربی به غنیمت گرفته شده بود نیز جهت تسلیح مجدد به کشورها آسیب دیده ارسال گردید. فرانسوی ها نسخه ای از کارابینر ۹۸کا با تغییرات اندک را در مناطق تحت اشغال خود در آلمان پس تسلیم این کشور، تولید نمودند. از این تسلیحات به مدت محدودی در هندوچین فرانسه استفاده شد. تعدادی نیز هم توسط نیروهای طرفدار فرانسه و هم استقلال طلبان در جنگ استقلال الجزایر استفاده گردید. نیروهای انتظامی فرانسه نیز سال ها این تفنگ را به کار بردند. خود آلمانی ها هم در آلمان غربی از کارابینر ۹۸کا در نیر
وهای مرز بانی استفاده نمودند. در نیروهای مسلح نروژ با این حال که کارابینر ۹۸کا توسط مدل آمریکایی ام۱ گرند جایگزین شد اما از تفنگ های کارابینر ۹۸کا غنیمت گرفته شده در نیروهای امنیتی این کشور با تغییر در لوله و قطعات دیگر جهت کاربرد مهمات ام۱، تا دهه ۱۹۷۰ استفاده شد. این تغییرات تنها در چند هزار قبضه از تفنگ های کارابینر ۹۸کا انجام گرفت چرا که مابقی آن ها با سلاح پیشرفته تر ژ۳ جایگزین شدند. درسال های پس از جنگ جهانی دوم در بلوک شرق از کارابینر ۹۸کا در نیروهای نظامی و شبه نظامی استفاده شد تا این که در دهه ۱۹۶۰ توسط تسلیحات ساخت شوروی جایگزین گردید. به جهت کمبود تسلیحات در یوگسلاوی از کارابینر ۹۸کاهای باقی مانده توسط آلمانی ها یا غنیمت گرفته شده از آن در نیروهای مسلح استفاده گردید. شماره های آلمانی حک شده بر این تفنگ ها محو و توسط شماره دیگری جایگزین شدند. از این سلاح تا زمان جنگ داخلی یوگسلاوی استفاده به عمل آمد. غنائم شوروی. شوروی پیش از آغاز جنگ جهانی در قراردادهای مبادلات تجاری و سیاسی که با آلمان داشت، کارابینر ۹۸کا را به شکل محدودی تحت لیسانس تولید کرد. در جریان جنگ جهانی دوم، ارتش سرخ میلیون ها قبضه از کار
ابینر ۹۸کا را به غنیمت گرفت و در کارخانه های مختلف در طول دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰ به تجهیز مجدد آن ها پرداخت. زرادخانه های شوروی تلاشی برای سر هم کردن قطعات اصلی با رعایت شماره سریال ها آن ها نکردند و بخشی از قطعات همچون میله پاکسازی و کلاهک نشانه گیری نیز از آن ها حذف و همراه سایر قطعات فلزی بی استفاده دیگر جهت بازیافت و استفاده مجدد ذوب شد. گفته می شود نگهداری و بازسازی این تفنگ ها به جهت استفاده در جنگ احتمالی بین شوروی و متفقین غربی در جریان جنگ سرد انجام گرفته است. بسیاری از این تفنگ ها به همراه سایر ادوات در درگیری های پس از جنگ جهانی دوم همچون جنگ کره که برخی از آن ها همراه سایر تسلیحات سبک از طرف شوروی به قوای کمونیست اهدا شد، نیز به کار گرفته شدند. از تفنگ های اهدایی شوروی به صورت گسترده ای توسط قوای موسوم به ارتش داوطلبان خلق در جنگ کره استفاده گردید. شوروی تعدادی از کارابینر ۹۸کاهای غنیمت گرفته شده خود را در جنگ ویتنام به کمونیست ها بخشید. نیروهای کمونیست ویتنام شمالی همچنین تعداد دیگری کارابینر ۹۸کا از دولت چین دریافت کردند و مقداری را نیز از انبارهای باقی مانده فرانسوی ها در هندوچین به دست آورد