Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«اِیژا» (تلفظ:) آلبومی از استیلی دن گروه موسیقی جاز-راک آمریکایی است که سال ۱۹۷۷ میلادی منتشر شد. این آلبوم در چارت های ایالات متحده در رتبهٔ سوم و در بریتانیا در رتبهٔ پنجم قرار گرفت؛ بیش از پنج میلیون نسخه از آن به فروش رفت و با دریافت گواهینامه پلاتین موفق ترین و پرفروش ترین آلبوم گروه استیلی دن به شمار می رود. «"ایژا"» سال ۱۹۷۸ جایزه گرمی بهترین ضبط غیرکلاسیک (Best Engineered Non-Classical Recording) را از آن خود کرد و عموماً به عنوان نمونه ای مثال زدنی برای سنجش کیفیت ضبط دیگر آلبوم ها مورد استفاده قرار می گیرد. سال ۲۰۰۳ مجلهٔ رولینگ استون «"ایژا"» را در رتبهٔ ۱۴۵ از فهرست «۵۰۰ آلبوم برتر تمام اعصار» نشاند و سال ۲۰۱۰ کتابخانه کنگره آلبوم را به لحاظ فرهنگی، هنری و تاریخی حائز اهمیت دانست و برای محافظت به فهرست ملی ضبط اصوات افزود. عکس روی جلد آلبوم کاری از عکاس ژاپنی هدیکی فوجی است که در آن از سایوکو یاماگوچی به عنوان مدل استفاده کرده است.
رژیم غذایی کتوژنیک یا رژیم کتون زا یا رژیم پُرچربی یک گونه رژیم غذایی است با چربی زیاد، اندازهٔ کافیِ پروتئین و قندِ اندک، که بدن را وادار می کند تا به جای قند، از چربی برای تأمین انرژی استفاده کند. از این رژیم برای درمان صرع های مقاوم به درمان در کودکان استفاده می شود. در حالت عادی، قندهای موجود در غذا در بدن انسان به گلوکز مبدل شده و در سرتاسر بدن — به ویژه مغز — پخش می شود تا به عنوان منبع انرژی، سوزانده شود. حال اگر در رژیم غذایی، مقدار قند کم باشد، کبد، چربی را به اسید چرب و اجسام کتونی مبدل می کند. این اجسام کتونی به مغز رفته و جایگزین گلوکز می شود. هرگاه سطح اجسام کتونی در خون (و مغز) بالا برود و کتوزیس ایجاد شود، شمار حملات صرعی کاهش می یابد. تقریباً نیمی از کودکان و جوانان مبتلا به صرع که یکی از اینگونه رژیم ها را آزموده اند، شاهد کاهش شمار حملات صرعی شان به نصف بوده اند و این اثرِ مطلوب، حتی پس از قطع کردن رژیم ادامه داشته است. شواهدی در دست است که نشان می دهد بزرگسالان مبتلا به صرع هم ممکن است از این رژیم غذایی سود ببرند و یک رژیم نه چندان سفت وسخت نظیر «رژیم غذائی اتکینز تعدیل شده» نیز به همان اند
ازه مؤثر است.برخی از عوارض جانبی رژیم کتوژنیک عبارتند از یبوست، بالا رفتن کلسترول، کاهش سرعت رشد و سنگ های کلیوی. رژیم اولیه درمانی که در صرع کودکان بکار می رود، فقط آن اندازه ای پروتئین دارد که برای رشد و ترمیم بدن و تأمین کالری لازم برای تناسب قد و وزن در آن سن، کافی باشد. رژیم کتوژنیکِ درمانیِ کلاسیک در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی گسترش یافت و یک دهه بعد نیز همچنان رایج بود، ولی با ساخت داروهای ضد صرع، کم کم رو به فراموشی رفت. در این رژیم کلاسیک، نسبتِ وزنی چربی به پروتئین های ترکیبی و کربوهیدرات ۴ به ۱ است که برای به دست آوردنش می بایست از خوراکی هایی که محتوای کربوهیدراتشان بالاست (مثلاً میوه ها و سبزیجات نشاسته ای، نان، پاستا، غلات و شکر) اجتناب کرد و در عوض مصرف غذاهای حاوی چربی، همچون مغزدانه ها، خامه و کره را افزایش داد. اغلب چربی های غذایی، از ملکول هایی به نام «تری گلیسرید با زنجیره بلند» تشکیل شده اند؛ ولی تری گلیسریدها با زنجیره متوسط (ام سی تی) که از اسیدهای چرب با زنجیره های کربنی کوتاه تر ساخته شده اند، ویژگی کتوژنیک بیشتری دارند. یک نمونه از رژیم کلاسیکِ کتوژنیک موسوم به «رژیم کتوژنیک ام سی تی» از گونه
ای روغن نارگیل بهره می برد که غنی از تری گلیسریدهای زنجیره متوسط است و نیمی از کالری مورد نیاز را فراهم می کند. از آنجایی که در این نوع رژیم، چربی کمتری بکار می رود، میزان بیشتری از پروتئین و کربوهیدرات را می توان به آن افزود و در نتیجه بیمار، گوناگونی غذایی و حق انتخاب بیشتری دارد. در میانهٔ دههٔ ۹۰ میلادی، جیم آبراهامز که پسرش از صرع شدید و مقاوم به درمان رنج می برد و با این روش به خوبی درمان شده بود، با تأسیس «بنیاد چارلی» ، به ترویج دوباره آن پرداخت. از جمله کارهای تبلیغاتی وی حضور در برنامهٔ تلویزیونی دیتلاین ان بی سی و کارگردانی و تهیهٔ تله فیلم "...اول، آسیب نرسان" با هنرنمایی مریل استریپ بود. این بنیاد همچنین، پشتیبانی مالی از یک مطالعهٔ پژوهشی در چندین مرکز را به عهده گرفت که نتایجش در ۱۹۹۶ میلادی منتشر شد و آغازی برای توجه علمی دوباره به این رژیم غذایی درمانی بود. به غیر از صرع، چندین استفادهٔ درمانی احتمالی دیگر برای این رژیم وجود دارد که در دست پژوهش و بررسی است و برخی از آن ها عبارتند از: درمان بیماری آلزایمر، اسکلروز جانبی آمیوتروفیک، اوتیسم، تومور مغزی، سردرد، آسیب مغزی، درد، بیماری پارکینسون و
اختلالات خواب. صرع. صرع پس از سکته مغزی یکی از شایع ترین اختلالات مغزی-عصبی است و در حدود ۵۰ میلیون نفر در سرتاسر جهان، از آن رنج می برند. صرع با وقوع تشنج های مکرر و بی جهت در افراد تشخیص داده می شود؛ تشنج زمانی رخ می دهد که رشته های عصبی در قشر مغز به طور همزمان و غیرقابل کنترلی، پالس های الکتریکی «شلیک» کنند که موجب درهم ریختگی عملکرد طبیعی مغز شود. به عنوان مثال این واقعه می تواند ماهیچه ها، حواس پنجگانه، هوشیاری یا ترکیبی از همگی را مختل کند. تشنج ها یا «موضعی» هستند (محدود به یک نقطهٔ خاص از مغز) یا «فراگیر و منتشر» (که در سرتاسر مغز منتشر شده و منجر به کاهش سطح هوشیاری می شود). دلایل بروز صرع گوناگون است، برخی از آن ها در دستهٔ سندرم های صرعی جای دارند که اغلب در دوران کودکی آغاز می شوند. اگر صرعی با تجویز دو یا سه داروی ضدتشنج کنترل و درمان نشود به آن «مقاوم به درمان» می گویند. حدود ۶۰٪ از بیماران با تجویز نخستین داروی ضد صرع، تشنج هایشان کنترل می شود؛ از سوی دیگر، در نزدیک به ۳۰٪ بیماران صرع با تجویز دارو کنترل و مهار نمی شود. اگر دارودرمانی بی نتیجه باشد، آنگاه گزینه های دیگری همچون «جراحی صرع»، «ت
حریک عصب واگ» و «رژیم کتوژنیک» مطرح می شود. تاریخچه. رژیم کتوژنیک اصلی ترین قسمت تغذیه درمانی است که علت به وجود آمدنش، بازآفرینی موفقیت های به دست آمده در روش های درمانی نامتداولی چون «گرسنگی طولانی مدت» در درمان صرع و رفع محدودیت های آن ها بود. گرچه این رژیم در دهه های ۲۰ و ۳۰ میلادی بسیار رایج بود، اما به سبب کشف و تولید داروهای جدید ضد تشنج رها شد. بسیاری از افراد می توانند تشنج هایشان را با مصرف دارو و با موفقیت کامل، کنترل کنند. با این وجود، ۲۰–۳۰٪ از این درمان های دارویی، علیرغم استفاده از داروهای گوناگون، با شکست مواجه می شوند. از همین رو در چنین بیمارانی و به خصوص در کودکان، رژیم کتوژنیک مجدداً دارای اهمیت و نقش درمانی شده است. پرهیز از غذا. طبیبان یونان باستان برخی بیماری ها و از جمله صرع را با تغییر در رژیم غذایی بیماران درمان می کردند. یک رسالهٔ قدیمی در «مجموعه نوشته های بقراطی» با عنوان «دربارهٔ بیماری مقدس» به بیماری صرع می پردازد و زمان نگارش آن به حوالی سال ۴۰۰ پیش از میلاد مسیح بازمی گردد. نویسندهٔ این رساله استدلال هایی علیه این باور عمومی و غالب می آورد که بیماری صرع و درمانش، منشأ آسمانی
و فراطبیعی دارند و رژیم درمانی را بر پایهٔ دلایل منطقی و طبیعی پیشنهاد می کند. در همین مجموعه، نویسندهٔ رسالهٔ «بیماری های همه گیر» مردی را شرح می دهد که صرع اش با پرهیز کامل از خوردن و آشامیدن، با همان سرعتی که ایجاد شده بود برطرف شد. اراسیستراتوس، پزشک سلطنتی سلوکوس یکم، اظهار داشت «فرد مبتلا به صرع را باید بدون ترحم از خوردن و آشامیدن منع کرد و غذایش را در جیره هایی با اندازه کم به او داد.» جالینوس اعتقاد داشت «تقلیل و کاهش خورد و خوراک» ممکن است منجر به درمان قطعی موارد خفیف بیماری شده و در سایر موارد نیز مفید باشد. نخستین پژوهش معاصر در زمینهٔ اثرات پرهیز غذایی در درمان صرع، در ۱۹۱۱ میلادی در فرانسه انجام شد. بیست بیمار صرعی از تمامی گروه های سنی را با استفاده از یک رژیم گیاه خواری کم کالری در کنار گرسنگی طولانی مدت و تصفیهٔ مزاج، «سم زُدایی» کردند. از این روش درمانی، دو بیمار به شدت سود بردند اما بیشترشان نتوانستند به محدودیت های اعمال شده، پایبند بمانند. در ضمن این رژیم، توانایی های ذهنی بیماران را در مقایسه با دارویشان پتاسیم برمید که ذهن را کُند و مغشوش می کرد، بهبود بخشید. در همین هنگام، برنار مک فد
ن، یکی از چهره های شاخص جنبش تناسب اندام در آمریکا، پرهیز غذایی را در جامعهٔ آمریکا، به عنوان وسیله ای برای دست یابی به سلامتی جسمانی ترویج نموده و مورد توجه عامهٔ مردم قرار داد. یکی از شاگردان او که یک پزشک استیوپاتی به نام «هیو کانکلین» از اهالی بتل کریک، میشیگان بود، بیماران صرعی خود را با توصیه به تحمل گرسنگی و پرهیز غذایی درمان نمود. کانکلین گمان داشت که تشنج های صرعی به سبب نوعی سم ایجاد می شود که از پلاک های پی یر در روده ترشح شده و به خون می ریزند. او به بیمارانش توصیه می کرد که به مدت ۱۸ الی ۲۵ روز، پرهیز شدید از غذا داشته باشند تا این سم از خون پاک شود. کانکلین شاید صدها بیمار صرعی خود را با «رژیم آب» درمان نمود و میزان موفقیتش در درمان قطعی کودکان و بزرگسالان، به ترتیب ۹۰ و ۵۰ درصد بود. بررسی های بعدی نشان داد که ۲۰٪ از بیماران صرعی وی تا آخر عمر دچار تشنج نشدند و ۵۰٪ آنان هم بهبود نسبی پیدا کردند. روش رژیم درمانی کانکلین از سوی متخصصان مغز و اعصاب مورد پذیرش واقع شد و در درمان رایج صرع، فراگیر شد. در ۱۹۱۶ میلادی، دکتر مک مورای گزارشی برای «ژورنال پزشکی نیویورک» نوشت و مدعی شد که بیماران مبتلا به ص
رع خود را، از سال ۱۹۱۲ با موفقیت کامل با استفاده از همین پرهیز غذایی و سپس یک رژیم فاقد نشاسته و قند درمان نموده است. در سال ۱۹۲۱، متخصص برجستهٔ غدد درون ریز «اچ. رال گایلین» تجربیات خود را در گردهمایی انجمن پزشکی آمریکا گزارش نمود. او مستقیماً شاهد موفقیت های کانکلین بود و تلاش کرده بود همان نتایج را در ۳۶ بیمار خود به دست آورد. وی نتایج مشابهی در بیماران خود به دست آورد اما بیمارانش را تنها به مدت کوتاهی پیگیری نمود. بررسی های بعدی نشان داد که تشنج های بیماران پس از قطع رژیم غذایی، دوباره بازگشته بودند. چارلز هاولند، پدر یکی از کودکان معالجه شده توسط کانکلین و یک وکیل ثروتمند نیویورکی، به برادرش جان هاولند که متخصص اطفال و استاد بیمارستان جانز هاپکینز بود، ۵٬۰۰۰ دلار هدیه کرد تا دربارهٔ «کتوز ناشی از گرسنگی» تحقیقاتی کند. جان هاولند نیز این پول را صرف پژوهشی نمود که توسط استنلی کاب و ویلیام گوردون لنوکس انجام شد. رژیم غذایی. در سال ۱۹۲۱ میلادی، «رولین وودیات» مطالعه و مروری بر روی پژوهش های مرتبط با رژیم غذایی و دیابت انجام داد. او گزارش کرد سه مادهٔ محلول در آب به نام های بتا-هیدروکسی بوتیریک اسید، اسید اس
تواستیک و استون (که در مجموع و با هم اجسام کتونی نامیده می شوند) در کبد افراد سالم، هنگامی که گرسنه بمانند یا رژیم غذایی کم کربوهیدرات و پُرچرب داشته باشند، تولید می شوند. راسل وایلدر در مایو کلینیک بر پایهٔ همین پژوهش، اصطلاح «رژیم کتوژنیک» را ابداع کرد تا اشاره ای به تولید سطوح بالای اجسام کتونی در خون در اثر مصرف فراوان چربی و مصرف اندک کربوهیدرات داشته باشد. او امیدوار بود که سودمندی غذا نخوردن و گرسنگی در اینگونه رژیم های غذایی، پایدار و دائمی باشد. کارآزمایی های بالینی وی بر روی چند بیمار مبتلا به صرع در ۱۹۲۱ میلادی، نخستین کاربرد رژیم کتوژنیک در درمان صرع محسوب می شود. یکی از همکاران وایلدر که متخصص اطفالی به نام «مینی پیترمن» بود، رژیم کلاسیک کتوژنیک را فرمول بندی و تنظیم کرد. مطابق فرمول او، پروتئین مصرفی می بایست ۱ گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن کودکان به همراهِ ۱۰ تا ۱۵ گرم کربوهیدرات در روز باشد و مابقی کالری مورد نیاز از چربی به دست آید. کارهای پیترمن در دهه های ۲۰ میلادی روش های «القا» و «نگهدارنده» این رژیم را تبیین نمود. پیترمن اثرات مثبت (بهبود هوشیاری، رفتاری و خواب) و عوارض جانبی (تهوع و اس
تفراغ ناشی از کتوزیس زیاد) را ثبت کرد. کاربرد این رژیم در کودکان مبتلا، بسیار موفق بود. پیترمن در ۱۹۲۵ میلادی گزارش کرد که ۹۵٪ از ۳۷ بیمار جوان او، کنترل موفقیت آمیزی در تشنج هایشان داشته اند و ۶۰٪ شان از بند این بیماری رهایی یافته اند. تا ۱۹۳۰ میلادی، این رژیم در ۱۰۰ نوجوان و بزرگسال مورد آزمایش واقع شد. «کلیفورد باربورکا» از مایو کلینیک گزارش نمود که ۵۶٪ بیماران بزرگسال، تشنج هایشان کمتر شد و ۱۲٪ عاری از هرگونه تشنج شدند. با آنکه نتایج به دست آمده در بزرگسالان با مطالعات معاصر هم خوانی دارد، باربورکا نتیجه گرفت بزرگسالان از این نوع رژیم درمانی چندان بهره نمی گیرند و رژیم کتوژنیک از آن زمان تا ۱۹۹۹ میلادی، دیگر در بزرگسالان بررسی نشد. ضد صرع ها و افول. در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی، هنگامی که تنها داروهای ضد صرع موجود، برمیدها (کشف شده در ۱۸۵۷) و فنوباربیتال (۱۹۱۲) بودند، رژیم کتوژنیک به طور گسترده ای مورد استفاده و پژوهش بود. این روند در ۱۹۳۸ میلادی تغییر کرد. در آن سال، اچ. هیوستون مریت و تریسی پوتنام داروی فنی توئین (با نام تجاری «دیلانتین») را کشف کردند و تمرکز پژوهش ها به سمت کشف داروهای جدیدتر رفت. با
معرفی والپروات سدیم در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، دیگر داروهای مؤثر کافی برای درمان طیف وسیعی از سندرم های تشنجی در اختیار بود و استفاده از رژیم کتوژنیک، تنها محدود به سندرم لنوکس-گستو گشت و بیش ازپیش رو به افول نهاد. رژیم ام سی تی. در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، کشف شد که تری گلیسریدهای با زنجیره متوسط (ام سی تی ها) به نسبت چربی های رایج در رژیم عادی غذایی (که بیشتر حاوی تری گلیسریدهای با زنجیرهٔ بلند هستند)، اجسام کتونی بیشتری در هر واحد غذایی یکسان ایجاد می کنند. ام سی تی ها جذب بهتری دارند و به سرعت از طریق سیستم پورتال کبدی به کبد حمل می شوند (چربی های عادی غذاها، از طریق دستگاه لنفاوی حمل می شوند). از آنجایی که در رژیم کلاسیک کتوژنیک میزان قند بسیار اندک است، والدین نمی توانستند غذاهای خوش طعم و دلپذیر برای کودکانشان درست کنند. در ۱۹۷۱ میلادی، پیتر هوتنلوخر نوعی رژیم کتوژنیک ابداع کرد که ۶۰٪ کالری آن از روغن ام سی تی به دست می آمد. این موضوع اجازه می داد که پروتئین بیشتری در رژیم غذایی بکار گرفته شود و میزان قند آن نیز سه برابر رژیم کلاسیک باشد. روغن ام سی تی را با دست کم دو برابر حجمش از شیر رقیق (شیر خامه گرفته) مخلوط و
سپس سرد می کردند و هنگام غذا به کودکان می خوراندند یا با غذایشان قاطی می کردند. هوتنلوخر این رژیم را بر روی ۱۲ کودک و نوجوان مبتلا به صرع مقاوم آزمود. بیشتر کودکان هم از لحاظ تشنج ها و هم از لحاظ سطح هوشیاری بهبود قابل ملاحظه یافتند و نتایج مشابهی با مصرف رژیم کلاسیک قدیمی به دست آمد. گرچه ناراحتی های گوارشی، یکی از عوارض این رژیم بود و یکی از بیماران به همین دلیل از مصرف آن منصرف شد، اما تهیهٔ غذاهای قابل تحمل و خوش طعم برای کودکان آسان تر بود. رژیم ام سی تی در بسیاری از بیمارستان ها جایگزین رژیم کلاسیک قبلی شد، اما برخی مراکز هم رژیم هایی ابداع کردند که ترکیبی از هر دو بود. بازگشت. رژیم کتوژنیک بار دیگر در اکتبر ۱۹۹۴ میلادی و پس از نمایش گزارشی در برنامهٔ تلویزیونی دِیتلاین دربارهٔ بیماری چارلی آبراهامز، فرزندِ تهیه کنندهٔ هالیوود جیم آبراهامز، مورد توجه عمومی رسانه ای در سراسر آمریکا قرار گرفت. این کودک دو ساله، از یک صرع مقاوم به درمان رنج می بُرد که به داروهای رایج پاسخ نمی داد. پدرش پس از خواندن مطلبی دربارهٔ رژیم کتوژنیک در یک کتابچهٔ راهنمای بیماران، پسرش را نزد جان فریمن در بیمارستان جانز هاپکینز بر
د که هنوز از این روش قدیمی برای درمان صرع استفاده می کرد. با به کارگیری این رژیم، صرع چارلی به سرعت تحت کنترل درآمد و شاخصه های رشد و تکامل به حالت عادی برگشت. این موضوع سبب شد تا جیم آبراهامز، «بنیاد چارلی» را پایه گذاری کند تا علاوه بر ترویج این روش درمانی، برای پژوهش های آتی نیز پول تهیه کند. بدین ترتیب یک پژوهش آینده نگر چندمرکزی در سال ۱۹۹۴ آغاز شد و نتایج آن در ۱۹۹۶ منتشر شده و به «انجمن صرع آمریکا» ارائه شد. در سال ۱۹۹۸، موج عظیمی از علاقمندی علمی به این رژیم درمانی پدیدار گشت. در ۱۹۹۷ میلادی، آبراهامز تهیه کنندگی فیلمی را به نام "...اول، آسیب نرسان" با بازی مریل استریپ به عهده گرفت که در آن صرع شدید یک کودک با استفاده از رژیم کتوژنیک با موفقیت درمان می شود. تا ۲۰۰۷ میلادی، این رژیم در ۷۵ مرکز در ۴۵ کشور جهان در دسترس بود و انواعی از آن همچون رژیم تعدیل شدهٔ اتکینز که محدودیت کمتری داشتند هم به ویژه در نوجوانان و بزرگسالان مورد استفاده قرار گرفت. پژوهش های دیگری نیز جهت استفاده از این رژیم برای درمان بیماری های دیگری بجز صرع به جریان افتاد. اثربخشی. رژیم کتوژنیک، تعداد تشنج ها را در بیش از نیمی از مصرف
کنندگان به میزان ۵۰٪ و در یک سوم بیماران به میزانِ بیش از ۹۰٪ کاهش می دهد. پاسخ دهی درمانی در سه چهارم کودکان ظرف ۲ هفتهٔ اول پدیدار می شود، اما متخصصان می گویند این رژیم باید دست کم ۳ ماه ادامه یابد تا بتوان گفت اثربخش نیست. انتظار بیشتری می رود که کودکان مبتلا به صرع های مقاوم به درمان، در مقایسه با مصرف یک داروی ضد صرع دیگر، از رژیم غذایی بهرهٔ بهتری بگیرند. شواهدی موجود است که نشان می دهد نوجوانان و بزرگسالان نیز می توانند از این رژیم غذایی بهره مند شوند. طرح مطالعه. بررسی های پیشین موفقیت این روش را بالا گزارش نموده بود. در یک مطالعه که در سال ۱۹۲۵ میلادی صورت گرفت نشان داده شد ۶۰٪ بیماران از تشنج رهایی یافتند و ۳۵٪ از آنان، کاهش پنجاه درصدی در تعداد تشنج ها را تجربه کردند. در اینگونه مطالعات (که به آن «مطالعهٔ هم گروهی گذشته نگر» می گویند) اغلب یک گروه از بیماران که اخیراً توسط پزشک درمان شده اند را با گروه دیگری از بیماران مشابه که تنها رژیم غذایی را به درستی رعایت کرده اند مورد مقایسه قرار می دهند. اما این مطالعات قدیمی را به سختی می توان با مطالعات امروزی مقایسه کرد؛ مطالعات قدیمی اغلب دچار سوگیری گ
زینش بودند، چرا که بیمارانی را که قادر به آغاز یا ادامهٔ این رژیم نبودند از مطالعه حذف می کردند و در نتیجه فقط افرادی در مطالعه لحاظ می شدند که می توانستند نتایج نهایی آن را بهبود بخشند. به منظور رفع این نقیصه، پژوهش های امروزی از روش «مطالعهٔ هم گروهی آینده نگر» استفاده می کنند که در آن تمام بیماران قبل از شروع پژوهش، انتخاب می شوند و تا انتهای پژوهش دنبال می شوند. در این روش نتایج نهایی، تمامی بیماران را فارغ از اینکه توانستند درمان مورد نظر را آغاز یا تکمیل کنند در بر می گیرد و به آن اصطلاحاً «تحلیل با قصد درمان» می گویند. یک تفاوت دیگر میان پژوهش های قدیمی و جدیدتر نوع بیمارانی است که با این رژیم درمان شده اند. در مطالعات قدیمی رژیم کتوژنیک برای درمان کودکان، آخرین چاره محسوب نمی شد ولی در مطالعات جدید، کودکان مبتلا اغلب از پیش چندین داروی ضد صرع را مصرف کرده اند و پاسخی دریافت نکرده اند و تشنج شان از نوع مقاوم به درمان تلقی شده است. مطالعات اولیه و معاصر همچنین در پروتکل های درمانی هم متفاوت هستند. در پروتکل های قدیمی، درمان به صورت یک گرسنگی طولانی مدت آغاز می شد تا بیمار محدودیت شدید دریافت کالری داشت
۵–۱۰٪ وزن بدنش را از دست بدهد، اما نگرانی هایی که بر سرِ سلامتی و رشد کودک وجود داشت سبب شد تا در پروتکل های جدید محدودیت های رژیمی کمتر شود. محدودیت دریافت مایعات در گذشته یکی از ویژگی های این رژیم درمانی بود، اما چون موجب یبوست و سنگ کلیه می شد، دیگر آن را مفید نمی دانند. نتایج مطالعات. مطالعه ای در بیمارستان جانز هاپکینز با روش «تحلیل با قصد درمان» طراحی شد و نتایجش در ۱۹۹۸ میلادی منتشر گشت و سپس با یک گزارش دیگر در سال ۲۰۰۱ پیگیری شد. همچون اغلب اینگونه مطالعات، هیچ گونه «گروه شاهد» (بیمارانی که درمان مورد نظر را دریافت نکردند) برای مقایسه وجود نداشت. ۱۵۰ کودک در این بررسی حضور داشتند که پس از سه ماه، ۸۳٪ توانستند به این رژیم ادامه دهند و از آن میان، ۲۶٪ کاهش خوب در تشنج ها، ۳۱٪ کاهش عالی در تشنج ها و ۳٪ رهایی کامل از بند تشنج ها داشتند. ظرف ۱۲ ماه، ۵۵٪ همچنان به رژیم اِعمال شده پایبند ماندند، ۲۳٪ کاهش خوب در تشنج ها، ۲۰٪ کاهش عالی در تشنج ها و ۷٪ رهایی کامل از بند تشنج ها داشتند. بیمارانی که تا این مرحله، رژیم را رها کرده بودند آن هایی بودند که یا هیچ تأثیری از آن ندیدند، یا نوع رژیم غذایی برایشان بیش از
حد محدودکننده بود، یا دچار بیماری دیگری شدند. بیشتر کودکانی که توانستند به رژیم پایبند باشند، از آن سود بردند. درصد آن هایی که توانستند رژیم کتوژنیک را به مدت دو، سه و چهار سال ادامه دهند به ترتیب، ۳۹٪، ۲۰٪ و ۱۲٪ بود. طی این مدت، شایع ترین دلیل قطع رژیم آن بود که یا کودک به کلی از تشنج ها رهایی یافت یا آن که بهبود قابل ملاحظه ای یافت. طی چهار سال، ۱۶٪ از ۱۵۰ بیمار اولیه، کاهش قابل ملاحظه، ۱۴٪ کاهش عالی و ۱۳٪ رهایی کامل از تشنج ها را داشتند که البته این آمار، آن هایی را هم که قادر به ادامهٔ رژیم نبودند، در بر می گیرد. آن هایی که پس از این مدت همچنان رژیم را ادامه دادند، بیمارانی بودند که تشنج هایشان بکلی قطع نشد، اما کاهش عالی در تعداد آن ها داشتند. همچنین چندین فراتحلیل (متا-آنالیز) نتایج به دست آمده از چند مطالعه کوچک را با هم آمیخته اند تا نتیجه ای به دست آید که معمولاً به لحاظ آماری قوی تر از هر یک از آن ها به تنهایی است؛ یکی از آن ها که در ۲۰۰۶ میلادی انجام شد ۱۹ پژوهش را با تعداد کلی ۱٬۰۸۴ بیمار تحلیل کرد، و نتیجه گرفت که یک سوم از این بیماران کاهش عالی در تعداد تشنج ها و نیمی از آن ها کاهش قابل قبول و خ
وبی در آن ها داشتند. یک مرور سیستماتیک در ۲۰۱۶ میلادی، ۷ کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل شده از به کارگیری رژیم کتوژنیک را در کودکان و نوجوانان دچار صرع مورد بررسی قرار داد. این کارآزمایی های بالینی در کودکانی انجام شده بود که به داروهای رایج ضد تشنج پاسخی نداده بودند و تنها در یکی از این کارآزمایی های بالینی، یک گروه اختصاص داده شده به رژیم کتوژنیک را با یک گروه دیگر که این رژیم را دریافت نکرده بودند (گروه شاهد) مقایسه کرده بودند. کارآزمایی های دیگر، نوع خاصی از رژیم یا روش های القای آن را استفاده کردند بودند که برای کودکان قابل تحمل باشد. حدود ۴۰٪ از کودکان و نوجوانان مبتلا، در مقایسه با گروه شاهد کاهش پنجاه درصدی یا کمتر در تعداد تشنج ها داشتند. ۱۰٪ آن ها پس از چند سال، همچنان رژیم را ادامه دادند. عوارض جانبی همچون گرسنگی و از دست دادن انرژی شایع بود و ۳۰٪ نیز دچار یبوست شدند. یک مرور سیستماتیک در ۲۰۱۸ میلادی، ۱۶ پژوهش دربارهٔ رژیم کتوژنیک را در بزرگسالان بررسی کرد و نتیجه گرفت که این روش، روزبه روز فراگیرتر می شود و نتایج آن مشابه کودکان است و عوارض خفیف تری نیز دارد. با این حال، بسیاری از بیماران، این رژیم
را بنا به دلایل گوناگون رها کردند و کیفیت شواهد علمی نیز در مقایسه با کودکان پائین تر بود. مشکلات پیش آمده شاملِ ال دی ال بالا، کلسترول تام بالا و کاهش وزن بود. یک مرور سیستماتیک در سال ۲۰۲۱ میلادی که جامع ترین مرور انجام شده تاکنون محسوب می شود، نتیجه گرفت که این رژیم غذایی در درازمدت با خطر بروز چندین بیماری مهم همراه است. (بخش عوارض جانبی را در پائین ببینید) موارد مصرف و منع مصرف. رژیم کتوژنیک به عنوان یک درمانِ همراه (مکمل) در کودکان و نوجوانان مبتلا به صرع مقاوم به دارو، کاربرد دارد. در اسکاتلند، انگلستان و ولز، این روش، مطابق بر «دستورالعمل های بالینی کشوری» است و در ایالات متحده آمریکا، تقریباً تمامی شرکت های بیمه آن را تحت پوشش خود قرار داده اند. کودکانی که ضایعهٔ فوکال مغزی دارند (یعنی یک نقطهٔ خاص در مغزشان شروع کننده تشنج است) و نامزد انجام جراحی هستند با احتمال بیشتری پس از جراحی و آغاز این رژیم، بهبود کامل (عاری از تشنج) خواهند یافت. حدود یک سوم از مراکزی که رژیم کتوژنیک را به کودکان ارائه می کنند رژیم های مشابهی هم برای بزرگسالان مبتلا دارند. برخی پزشکان، دو گونهٔ کم تر محدودکننده از این رژیم غ
ذایی — «درمان با شاخص گلوکز پائین» و «رژیم تعدیل شدهٔ اَتکینز» — را برای نوجوانان و بزرگسالان مفیدتر می دانند. نوع مایع این رژیم، در شیرخواران و کودکانی که با لوله تغذیه می شوند، آسان تر آماده و بهتر تحمل می گردد. طرفداران این رژیم می گویند هرگاه بیماری به دو داروی ضد تشنج پاسخ نداد، این رژیم را باید جداً مد نظر داشت چرا که احتمال پاسخ به سایر داروها در چنین بیمارانی تنها ۱۰٪ است. ثابت شده که رژیم کتوژنیک در برخی سندرم های تشنجی، فایده و اثرگذاری خاصی دارد و باید زودتر آغاز شود. برخی از این سندرم ها عبارتند از: سندرم دراوه، اسپاسم های صرعی، صرع میوکلونیک آستاتیک، و سندرم توبروز اسکلروزیس. در ۲۰۰۵ میلادی در یک نظرسنجی از ۸۸ متخصص مغز و اعصاب اطفال در آمریکا، مشخص شد که تنها ۳۶٪ آن ها پس از شکست درمان با دو دارو، رژیم کتوژنیک را تجویز می کنند، ۲۴٪ به طور گاه به گاه از این رژیم به عنوان آخرین چاره بهره بردند و ۲۴٪ به ندرت و تنها در چند مورد، آن را به کار بسته بودند و ۱۶٪ نیز به هیچ وجه آن را تجویز نکرده بودند. چندین توضیح برای چنین شکافی مابین «شواهد علمی» و «تجویز بالینی» وجود دارد. یکی از آن ها شاید، فقدان حضو
ر متخصصان تغذیه ای باشد که در این زمینه آموزش های کافی دیده اند و وجودشان برای انجام این درمان لازم است. از آنجایی که این رژیم غذایی، متابولیسم بدن را تغییر می دهد، رژیم کتوژنیک، درمانِ خطِ اول در کودکانی است که دچار برخی «خطاهای ارثی متابولیسم» همچون کمبود پیرووات دهیدروژناز و کمبود Glut1 هستند و در آنها، بدن اجازه نمی یابد تا از کربوهیدرات به عنوان سوخت استفاده کند و به همین سبب وابسته به اجسام کتونی است. رژیم کتوژنیک در درمان تشنج ها و برخی از علائم دیگر اینگونه بیماری ها سودمند است و از موارد مطلقاً ضروری تجویز آن است. از طرفی، این رژیم در بیماران مبتلا به کمبود پیرووات کربوکسیلاز، پورفیری و سایر خطاهای ارثی نادر در متابولیسم چربی منع مصرف مطلق دارد. افرادی که دچار اختلال در اکسیداسیون اسید چرب هستند، قادر به سوخت وساز اسیدهای چرب موجود در این رژیم (که جایگزین کربوهیدرات برای تأمین انرژی شده) نیستند. با رژیم کتوژنیک، بدن ایشان شروع به مصرف ذخایر پروتئینی خود کرده و کتواسیدوز و در نهایت کما و مرگ حادث می شود. تداخل اثر. رژیم کتوژنیک معمولاً همزمان با داروهای ضد صرع آغاز می شود و اگر موفق باشد، داروها را کم
کم قطع می کنند. شواهدی موجود است که استفادهٔ همزمانِ این رژیم به همراه «تحریک عصب واگ» یا داروی زونیساماید، ممکن است اثر هم افزایی داشته باشند، و همچنین تجویز همزمان با فنوباربیتال در کودکان موفقیت چندانی ندارد. عوارض جانبی. رژیم کتوژنیک، یک رژیم جامع، بی خطر و طبیعی برای درمان صرع نیست و همانند هرگونه دارودرمانی دیگر، احتمال بروز عوارض وجود دارد. این عوارض، عموماً کمتر و خفیف تر از عوارض داروهای ضد صرع یا جراحی است. عوارض شایعی که به آسانی درمان می شوند عبارتند از یبوست، اسیدوز خفیف و هیپوگلیسمی، در صورتی که فرد در آغاز گرسنگی طولانی داشته باشد. حدود ۶۰٪ از کودکان دچار افزایش چربی خون می شوند و سطح کلسترول در حدود ۳۰٪ بالا می رود. این مشکل را می توان با تغییراتی در نوع چربی موجود در رژیم غذایی کنترل کرد و به عنوان مثال، چربی های اشباع را به چربی های غیراشباع چندگانه تغییر داد و اگر مشکل ادامه یافت، نسبت کتوژنیک را کاهش داد. همچنین برای جبران کاهش ریزمغذی ها لازم است مکمل های لازم به آن غذا افزوده شود. مصرف طولانی مدت این رژیم در کودکان با خطر کاهش نرخ رشد یا حتی توقف آن، شکستگی استخوان ها و سنگ های کلیوی هم
راه است. این رژیم سطح فاکتور رشد شبه انسولین ۱ را کاهش می دهد که برای رشد در دوران کودکی ضروری است. همچون داروهای ضد صرع، این رژیم غذایی بر روی سلامت استخوان ها اثرات سوء دارد. عوامل مختلفی همچون بروز اسیدوز و کاهش هورمون رشد در این موضوع دخیلند. در حدود یک نفر از هر ۲۰ کودکی که رژیم کتوژنیک مصرف می کنند دچار سنگ کلیه خواهند شد (در مقام مقایسه، در کودکان سالم سنگ کلیه شیوعی در حدود یک در چندین هزار کودک دارد). یکی از عوارض شناخته شدهٔ داروهای خانوادهٔ بازدارنده های کربنیک آنهیدراز (همچون توپیرامات و زونیساماید) افزایش احتمال ابتلا به سنگ های کلیوی است، اما مصرف همزمان این داروها با رژیم کتوژنیک، این خطر را در مقایسه با مصرف رژیم غذایی به تنهایی، افزایش بیشتری نمی دهد. سنگ های کلیوی را می توان درمان کرد و دلیل خوبی برای قطع رژیم کتوژنیک نیست. بیمارستان جانز هاپکینز امروزه به بیماران مکمل های پتاسیم سیترات می دهد که احتمال سنگ های کلیوی را ۷ برابر کم می کند. با این حال این تجویز تجربی، تاکنون در کارآزمایی های آینده نگر شاهددار بررسی و تأیید نشده است. علت بروز سنگ های کلیوی ناشی از رژیم غذایی ۴ چیز است: در نوجوا