Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مارگزیدگی به معنی گزیدگی انسان یا جانور با نیش مار و ورود سم مار به بدن است. سم مار در واقع بخشی از بزاق مار است. تعداد قربانیان گزش مارهای سمی سالانه بالغ بر ۵ میلیون نفر می باشد که از این میان، ۲/۵ میلیون نفر دچار مسمویت و در حدود ۲۰۰۰۰ تا ۱۲۵۰۰۰ نفر نیز جان خود را از دست می دهند. در ایالات متحده نیز سالانه در حدود ۷۰۰۰ تا ۸۰۰۰ نفر قربانی گزش مارهای سمی می شوند که در این میان منجر به مرگ دست کم ۵ قربانی می گردد. مارهای زهرآگین. حدود ۷۰۰ گونه از ۳۲۰۰ گونه مارهای دنیا زهری هستند و شامل چندین مار هستند که می توانند انسان را بکشد. یک مار زهری زهر خود را از راه نیشهایش که یا توخالیند یا شیار دارند تزریق می کند. وقتی که زهر تزریق شد مار به انتظار می نشیند تا قربانیش قبل از بلعیده شدن بمیرد. از حدود ۷۲۵ گونه از مارهای سمی در سراسر جهان، تنها ۲۵۰ تا از آن ها قادر به کشتن انسان با یک نیش است. به طور متوسط استرالیا تنها یک نیش مار کشنده در هر سال دارد. در هند، در هر سال ۲۵۰ هزار مارگزیدگی ثبت می شود که از آن ها ۵۰ هزار تا منجر به مرگ می شود. مارهای سمی به ۲ گروه بزرگ تقسیم می شوند: دندان های نیش مارهای زهری، در فک با
لای دهان آن ها قرار گرفته و با غده های سمّی که در سر مار قرار دارند در ارتباط هستند. با کشیدن دندان مار، نمی شود برای همیشه با خیال آسوده از نیش مار زهری در امان بود چرا که دندان های نیش در دهان مارهای زهری مجدّداً رویش می کنند. مار زهری به کمک این نیش ها زهر را به بدن شکار خود تزریق می کند و این گونه می کوشد تا جانش را بگیرد یا حداقل او را ناتوان و بی هوش سازد تا با خیال راحت به خوردن گوشتش بپردازد. تمام مارهای زهری علاوه بر نیش، دندان نیز دارند. در نتیجه، تمام مارهای زهری علاوه بر نیش زدن گاز هم می گیرند. تفاوت مارهای سمی. برخی تفاوت های مارهای سمی و غیر سمی عبارتند از: کمک های اولیه. در آغاز، موضوع مهم در هر نوع مارگزیدگی، آن است که آیا گزش انجام شده، مرگبار است یا خیر؟ به عنوان مثال، اگر یک مار کله مِسیِ آمریکایی فرد بالغی را در ناحیهٔ ساق پا نیش بزند، این گزش مرگ آور نخواهد بود، حال آنکه اگر همین مار، یک کودک را در ناحیهٔ صورت یا شکم نیش بزند، این گزش مرگبار است. اینکه گزش مارها مرگبار است یا خیر، به عوامل فراوانی بستگی دارد: اندازهٔ مار، وضعیت جسمانی و دمای بدن مار و همچنین سن، وضعیت جسمانی و محل گزش بد
ن انسان، میزان سمی که با هربار گزش وارد بدن می شود، مدت زمانی که طول می کشد تا فرد به درمان های پزشکی مناسب دسترسی یابد و سرانجام، کیفیت و نوع درمان صورت گرفته. با آنکه توصیه های درمانی اولیه بر حسب مارهای گوناگون و شرایط مختلف، تفاوت دارد، اما مواردِ کلیِ زیر را باید در نظر داشت: «انجمن پزشکان آمریکا» و «صلیب سرخ آمریکا» توصیه کرده اند که محل گزش با آب و صابون شستشو شود، اما توصیهٔ متخصصان استرالیایی آن است که محل گزش و زخم تمیز نشود. گاهی سم مار در همان محل زخم (به طور سطحی) یا بر روی لباس و بافت اطراف باقی می ماند و می توان از آن برای شناسایی نوع مار و درمان مؤثر کمک گرفت، اما اگر زخم شستشو شده یا پاک شود، این آثار از بین خواهد رفت. نکته: استفاده از کمپرس سرد در مار گزیدگی ممنوع است. درمان های منسوخ. روش های قدیمی ذیل که زمانی برای کمک های اولیه بکار می رفت، امروزه منسوخ شده و توصیه نمی شود. این روش ها یا تأثیری بر روند درمانی ندارند، یا آنکه مضراتشان، از منافعشان بیشتر است که برخی از آن ها عبارتند از: برش ناحیه زخم، بستن بالا و پائین زخم و کمپرس آب سرد. در برخی موارد و در مناطق دورافتاده، بکارگیری روش های
قدیمی فوق، نه تنها اثرات درمانی نداشته، بلکه موجب آسیب شدیدتر به بیمار شده است. در چندین مصدوم که بالای محل گزش را با پارچه یا رگ بند بسته بودند، جریان خون به طور کامل قطع شده و زمانی که مصدوم به بیمارستان رسانده شد، کار از کار گذشته و اندام مزبور قطع شد. درمان. در برخی مارها درمان اورژانس مورد نیاز است ولی نیش برخی مارها چندان خطرناک نیست. درمان اصلی تزریق سرم ضد سم مار و مایع درمانی است. گاه درمان درد، التهاب، حساسیت به مواد سمی، بروز مشکلات انعقاد خون یا کلیوی، آنتی بیوتیک و کزاز نیز گاهی ضروری است. هر بیمار مار گزیده که در دو ساعت اول گزش دچار تورم و تغییر رنگ موضع به شعاع ۱۵–۱۰ سانتیمتر در محل گزش شد، یا دچار درد و حساسیت در غدد لنفاوی ناحیه مربوطه بشود، یا علائم سیستمیک مسمومیت را نشان دهد باید در واحد مراقبت های ویژه (ICU) بستری شود. معمولاً از طریق وریدی تزریق سرم انجام می شود. علائم حیاتی و برونده ادراری باید دقیقاً کنترل شود. مسکن ها مانند استامینوفن و دیازپام در صورت نیاز برای تسکین درد تجویز می شوند. از مصرف آسپرین خودداری شود. سرم ضد مار گزیدگی یا آنتی ونوم (antivenom) به مقدار کافی باعث برطرف ش
دن تظاهرات خطرناک سیستمیک سم مار می شود ولی روی علائم موضعی چندان تأثیری ندارد؛ لذا طبیعی شدن علائم حیاتی و بر طرف شدن اختلالات انعقاد خون بدون توجه به تورم موضعی محل گزش نشانگر تأثیر و کفایت مقدار سرم است. مؤثرترین سرم ضد مار گزیدگی سرمی است که اختصاصاً ضد همان مار تهیه شده باشد؛ ولی معمولاً این نوع سرم ها در دسترس نمی باشند و سرم ضد مارگزیدگی عمومی (سرم پلی والان) که بر اساس سم مارهای شایع در منطقه تهیه شده اند در مراکز موجودند. موارد تجویز سرم ضد مار گزیدگی در گزش افعی ها شامل کاهش و ناپایداری قابل توجه فشار خون، ادم انژیونوروتیک (Angionourotic edema)، اسهال و اختلالات انعقادی با خونریزی های خارجی است. در گزش کبراها یا مسمومیت های عصبی شامل بروز علائم درگیری اعصاب جمجمه از قبیل افتادگی پلکها، اختلال بلع، اختلال تنفس و بینایی است. در مسمومیت با سم مارهای دریایی شامل دردناک بودن عضلات و میوگلوبینوری است. از آنجاییکه سرم مار گزیدگی منشأ حیوانی (غالباً سرم اسب) دارد لذا مصرف آن ممکن است موجب انافیلاکسی و سایر واکنش های حساسیتی شود. اغلب آزمایش مقدماتی حساسیت پوستی قبل از تزریق سرم انجام می شود. سرم ضد مار گزید
گی بهتر است به صورت داخل وریدی و رقیق شده به نسبت ۵/۱ یا ۱۰/۱ طی ۱۵ تا ۳۰ دقیقه تزریق شود. در موارد خفیف بیماری، تزریق یک یا دو واحد در موارد سخت بیماری ۲ تا ۶ واحد و حتی بیشتر از سرم پلی والان ضد مار گزیدگی ساخت ایران تجویز می شود. در اغلب موارد مار گزیدگی در ایران، تزریق سرم پلی والان توصیه می شود مگر در موارد کبرا یا کفچه مار ترجیحاً از سرم اختصاصی یا منووالان استفاده شود. در گروه الاپیده یا کبرا اساساً مرگ در اثر فلج دستگاه تنفسی است. ضعف ماهیچه ها، ازدیاد ترشح بزاق و استفراغ بیش از حد مزید بر علت و گاهی موجب خفگی می شود. در حالیکه در گروه افعی ها خونریزی و شوک بیشتر باعث مرگ می گردد. در صورت عدم مشاهده نکروز ممکن است درد حتی تا دو هفته ادامه یابد. معمولاً تورم تا دو هفته از بین می رود و به ندرت مشاهده شده است که یکی دو ماه این تورم ادامه یابد. چنانچه زخم را ضدعفونی کنند و آزاد بگذارند در طی یکی دو هفته خشک خواهد شد ولی اگر به عللی زخم بسته شود ممکن است عفونی شده و بهبودی طولانی تر شود و حتی دیده شده که زخم چند ماه ادامه داشته و سرانجام به مراقبت و عمل جراحی احتیاج پیدا کرده است. به افرادی که سرم اختصاصی
برای درمان تزریق می شود گاهی علائم در طی یکی دو روز از بین می رود و به ندرت بیش از دو هفته این علائم باقی می ماند. دوران بیماری در گزش مارهای دریایی کمی طولانی تر بوده و شاید چندین ماه طول بکشد تا بیمار سلامت خود را بازیابد. در گزش افعی ها که سم آن ها خاصیت خونریزی داشته باشد معمولاً بیمار طی یک هفته بهبود پیدا می کند. اما گزش افعی هایی که سم آن ها انعقاد خون را مختل می کند و سرم غیر اختصاصی در مورد آن ها تجویز می گردد دوران بیماری دو سه هفته طول خواهد کشید تا بهبود حاصل گردد. در حالات شدید بیماری، ابتدا جریان خون سریع می شود و بعد این جریان به کندی صورت می گیرد. در چنین وضعی خون به قلب و مغز به کندی می رسد و ممکن است این عمل در اثر شوک (۱۲ تا ۷۲ ساعت بعد از گزش) یا در اثر خونریزی داخلی یا از محل گزش باشد.
صندوق کرکس گونه ای صندوق سرمایه گذاری یا صندوق سهام اختصاصی است، که در بدهی شرکت ها یا کشورهای ورشکسته یا بحران زده مالی، سرمایه گذاری می کنند. این صندوق ها در خرید ارزان قیمت اوراق قرضه کشورهای با مشکل مالی مواجه شده، یا در آستانه ورشکستگی تخصص دارند. شیوه کار این صندوق ها به این صورت است، که اوراق قرضه حاکمیتی و دولتی کشورهایی که با خطر ورشکستگی مواجه هستند را، از دارندگان آنها به قیمتی بسیار پایین تر از قیمت اسمی، خریداری می کنند، به امید آنکه بعدا آن را به قیمت اسمی آن بفروشند. دارندگان این گونه اوراق با توجه به آنکه می دانند دولت ناشر به علت مشکلات مالی و خطر ورشکستگی دیگر نمی تواند آنها را در زمان سررسید بازخرید کند مجبورند آنها به قیمتی بسیار پایین تر از قیمت اسمی به این گونه صندوق ها بفروشند. هدف صندوق های کرکس مورد نظر از خرید اوراق قرضه کشورهای با مشکل مالی مواجه شده، رسیدن به سود بیشتر است. زیرا آنها یا با تمدید زمان سررسید اوراق، یا با به دادگاه کشیدن کشور ناشر، در نهایت اوراق قرضه را به قیمت اسمی آن می فروشند.
واسکو پراتولینی (۱۹ اکتبر ۱۹۱۳ – ۱۲ ژانویه ۱۹۹۱) رمان نویس و نویسندهٔ داستان کوتاه اهل ایتالیا بود که به ویژه برای تصویر کردن زندگی فقرای فلورانس در دورهٔ فاشیسم شناخته می شود. او چهره ای برجسته در نئورئالیسم ایتالیایی دانسته می شود. زندگی نامه. پراتولینی در فلورانس و در خانواده ای فقیر بزرگ شد. او به شغل های گوناگونی پرداخت تا اینکه با از دست دادن سلامتیش در آسایشگاه بستری شد (۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷). او هیچ سابقهٔ تحصیلی رسمی نداشت اما به طور پیوسته مطالعه می کرد و در دوران آسایشگاه به نوشتن پرداخت. پس از آن به رم رفت و الیو ویتورینی را ملاقات کرد که دوست نزدیکش گردید و او را به حلقهٔ ادبی معرفی نمود. پراتولینی نخستین رمانش «خیابان های برهنه» را در سال ۱۹۴۴ منتشر کرد. «داستان خانوادگی» در ۱۹۴۷ منتشر شد که داستان آن دربارهٔ برادر درگذشتهٔ خودش بود. «داستان عشاق فقیر» (۱۹۴۷) یکی از بهترین نمونه های نئورئالیسم ایتالیایی نامیده شده است این کتاب به فروش بالایی دست یافت و دو جایزهٔ ادبی بین المللی دریافت کرد. پراتولینی که خود ضدفاشیسم بود در «قهرمان زمان ما» (۱۹۴۹) به فاشیسم حمله برد. وی بین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۶ سه کتاب را
در یک مجموعه به نام «داستان ایتالیایی» منتشر کرد که وقایع آن بین سال های ۱۸۷۵ تا ۱۹۴۵ به وقوع می پیوندد. آثار. برخی از رمان های مهم او عبارتند از:
استیون جوئل ساتلاف خبرنگار آمریکایی-اسرائیلی بود. او در سال ۲۰۱۳ در حلب سوریه ربوده شد و توسط پیکارجویان سلفی زندانی شده بود. در ۲ سپتامبر ۲۰۱۴، ویدئویی توسط داعش منتشر شد که در آن نشان می داد ساتلوف توسط سربازان دولت اسلامی سربریده شد. دوره اولیه زندگی و تحصیلات. استیو ساتلوف فرزند آرتور و شرلی از اهالی پاین کرست، فلوریدا بود. او در همانجا بزرگ شد، درآکادمی اتحادیه کیمبال، یک مدرسه شبانه روزی خصوصی در مریدن، نیوهمپشایر تحصیل کرد و سپس طی سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ به دانشگاه مرکز فلوریدا رفت و در رشته روزنامه نگاری به تحصیل پرداخت. در مرکز بین رشته ای هرتزلیا در اسرائیل هم تحصیل کرده بود. ساتلوف یک یهودی بود و سابقاً در مدرسه روزانه معبد بث ام در فلوریدا کار می کرد. فعالیت. او ابتدا به یمن رفت و در آنجا زبان عربی آموخت و با یک شماره موبایل یمنی در کل آن منطقه سفر کرد. فعالیت خود را در حین بهار عربی آغاز کرد. ساتلوف برای نشریات خبری کریستین ساینس مانیتور، نشنال اینترست، فارن پالیسی، تایم، ورلد افرز، مدیا لاین کار کرده بود و در شبکه های تلویزیونی سی ان ان و فاکس نیوز هم ظاهر شده بود. مسائل کاری او را چند بار به سوری
ه کشانده بود و به کشورهای مصر، ترکیه، لیبی، بحرین هم سفر کرده بود. ربوده شدن و مرگ. ساتلوف در ۴ اوت ۲۰۱۳ پس از اینکه از مرز ترکیه وارد سوریه شد، در نزدیکی شهر حلب در سوریه ربوده شد. او در رقه نگهداری می شد. خانواده او خبرها را مخفی نگه داشتند و می ترسیدند که در صورت افشا کردن آنها، به او آسیب برسد. آژانس های دولتی و خانواده او یک سال به صورت مخفیانه در تلاش بودند که او را آزاد کنند. در ۱۹ اوت ۲۰۱۴، داعش ویدئویی با عنوان «پیغامی برای آمریکا» منتشر کرد که در آن سربریده شدن جیمز فولی، دیگر خبرنگار آمریکایی به تصویر کشیده می شد. در پایان این ویدئو، داعش رئیس جمهور آمریکا، باراک اوباما را تهدید کرد که «حرکت بعدی او» تعیین کننده سرنوشت ساتلوف خواهد بود. با این حال، چند روز پس از منتشر شدن این تهدید، ایالات متحده حملات هوایی خود علیه داعش را شدت بخشید و ۱۴ موشک به هامویهای داعش در نزدیکی سد موصل شلیک کرد. کمی پس از منتشر شدن ویدئو، دادخواستی در WhiteHouse.gov آغاز شد که از اوباما درخواست می شد تا جان ساتلوف را نجات دهد. این دادخواست در عرض چند روز هزاران امضا جمع کرد. ایندیپندنت از قول خانواده این خبرنگار نوشته که ی
ک گروه میانه رو، جایگاه ساتلوف را در ازای مبلغی تا سقف ۵۰٫۰۰۰ دلار (بین ۲۵٫۰۰۰ تا ۵۰٫۰۰۰ دلار)، به داعش لو داده است. با این حال، نشریه د هیل از قول سی ان ان نوشت که گروه های میانه رو ابتدا او را دستگیر کرده و سپس به داعش فروخته اند. او دقایقی پیش از ربوده شدن با یک آشنای خانوادگی تماس گرفته و گفته بود که وارد خاک سوریه شده است. در ۲۷ اوت ۲۰۱۴، مادر ساتلوف ویدئوی کوتاهی منتشر کرد که در آن از ابوبکر بغدادی، رهبر داعش درخواست می کرد که پسرش را آزاد کند. در ۲ سپتامبر ۲۰۱۴، گروه اطلاعات سایت، ویدئویی از قتل ساتلوف را در یک «سایت اشتراک گذاری فایل» پیدا کردند و آن را برای مشترکین خود فرستاندند. این ویدئو که به عنوان «دومین پیام برای آمریکا» برای متوقف کردن حملات هوایی در عراق منتشر شده بود، سربریده شدن ساتلوف توسط جان جهادگرا را نشان می داد همان شخصی که سابقاً فولی را سربریده بود. در این ویدئو، شخص قاتل می گوید: «من برگشتم، اوباما، به خاطر سیاست خارجی خودبزرگ بینانه شما در قبال دولت اسلامی برگشتم، به خاطر اصرار شما بر ادامه دادن بمباران بر روی سد موصل، با وجود هشدارهای جدی ما، برگشتم. پس هرچقدر که موشک های شما به ب
مباران کردن مردم ما ادامه دهند، چاقوی ما هم همانقدر به گردن زدن مردم شما ادامه خواهند داد». در پایان ویدئو، یک بریتانیایی به نام دیوید هینس، به عنوان هدف بعدی برای سربریدن معرفی می شود. کاخ سفید اصالت این ویدئو را تأیید کرده است.
نفطال شرکت نفت الجزایری است، که در زمینه تولید و توزیع بنزین، سوخت دیزل، محصولات پتروشیمی و مدیریت جایگاه های سوخت فعالیت می کند. شرکت نفطال در سال ۱۹۸۱ راه اندازی شد و از سال ۱۹۹۸ زیرمجموعه ای از شرکت سوناطراک می باشد. این شرکت هم اکنون مالک شبکه ای از ۱۰ هزار جایگاه پمپ بنزین است. نفطال همچنین دارای ۴ پالایشگاه نفت می باشد، که شرکت تابعه آن بنام نفتیک بر آنها مدیریت می نماید. دفتر مرکزی این شرکت در شهر الجزیره، الجزایر قرار دارد.
وست کلیف-آن-سی حومهٔ شهر ساوتند-آن-سی در منطقه اسکس کشور انگلستان است. این شهر یک تفریحگاه ساحلی محسوب می شود که با لندن ۵۵ کیلومتر فاصله دارد. صخره های ایجاد شده در ساحل جنوبی این شهر حاصل فرسایش خاک در دورهٔ کواترنری است که باعث شده ساحل ۶۰۰ متر عقب نشینی کند. همچنین خط قطار لندن، تیلبوری و ساوتند از این شهر عبور می کند و در آن ایستگاه دارد.
علاءالدین پاشا بن عبدالحمید پاشا دروبی (۱۸۷۰ – ۲۱ اوت ۱۹۲۰) سیاستمدار سوری بود که قبل از ترورش در سال ۱۹۲۰، به مدت یک ماه نخست وزیر سوریه بود. او در حمص به دنیا آمد و همان جا تحصیلات ابتدایی خود را گذراند و سپس برای ادامه تحصیل به استانبول رفت و در آنجا از رشتهٔ حقوق سیاسی فارغ التحصیل شد. الدوربی در زمان امپراتوری عثمانی حاکم ایالت های یمن و سپس بصره شد. پس از سرنگونی امپراتوری عثمانی به سوریه بازگشت و در وزارت پادشاهی عربی سوریه مشغول به کار شد؛ و پس از حمله فرانسه به سوریه و شکست پادشاهی سوریه در جنگ میسلون، پادشاه فیصل یکم سوریه را ترک می کند و هاشم الاتاسی از نخست وزیری برکنار و از طرف قیمومت فرانسه دروبی مکلف نخست وزیری سوریه می شود. زندگی و تحصیلات. او در حمص سال ۱۸۷۰ تولد شد و در همان جا تحصیلات ابتدایی را شروع کرد، سپس برای تکمیل دروس خود به استانبول رفت. او بعد از نجم الدین دروبی و هاشم الاتاسی سومین شخصی است که در زمان خود برای تحصیلات عالی به استانبول رفت و این سه اشخاص از رشته های حقوق سیاسی فارغ التحصیل شدند. مناصب سیاسی. او در زمان امپراتوری عثمانی ابتدا سفیر سرای توپقاپی در بالکان، سپس حاکم مم
لکت یمن و بعد حاکم بصره شد. بعد از شکست امپراتوری عثمانی در اواخر جنگ جهانی اول از انقلاب بزرگ عربی پادشاهی عربی سوریه با حاکمیت فیصل یکم تشکیل شد. دروبی به پادشاهی عربی سوریه آمد و در دولت نخست وزیر هاشم الاتاسی، در وزارت داخلی آن به کار مشغول شد. بعد از جنگ میسلون و شکست این پادشاهی به وسیلهٔ فرانسوی ها، قیمومت فرانسه بر سوریه حاکم شد. قیمومیت هاشم الاتاسی را مجبور به استعفا و فیصل یکم نیز از سوریه تبعید کردند سپس الدوربی را مکلف به تشکیل دولت جدید کرد و وی در ۲۸ ژوئن ۱۹۲۰ نخست وزیر سوریه شد.
ارمنی های جمهوری آذربایجان ()، ارمنیان از دوران باستان در منطقه آلبانیای قفقاز سکونت داشتند. جمهوری آذربایجان امروزی یازدهمین استان از پانزده استان پادشاهی ارمنستان بزرگ بوده است که نام آن پایتاکاران نام داشت. در دوران پادشاهان دودمان آرتاشسی این منطقه تحت تسلط تیگران بزرگ قرار داشت. تا قبل از سال ۱۹۸۹ میلادی بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ ارمنی در جمهوری آذربایجان زندگی می کردند. اقتصاد. فعالیت گستردهٔ ارمنی ها از اواسط سدهٔ نوزدهم آغاز شده است. در سال ۱۸۵۱ میلادی جمعیت باکو ۷٬۴۳۱ نفر بود که ۴۰۵ نفر آن ارمنی بودند. هنگامی که در سال ۱۸۵۹ میلادی باکو به عنوان پایتخت کشور انتخاب شد، عواملی مانند استخراج نفت میان سال های ۱۸۷۰ تا ۱۸۸۰ میلادی و با توسعهٔ رشد اقتصادی آن منطقه باعث افزایش جمعیت باکو و همچنین شهرسازی شد. ارمنی ها در شرکت های استخراج نفت مشغول به کار شدند و نقش مهمی را ایفا نمودند. «هوانس میرزوئیان» معروف به ایوان میرزوئف یکی از بنیان گذاران صنعت نفت باکو بود. او شرکتی به نام برادران میرزوئف را بنیانگذاری نمود که شرکتی مؤثر و پایدار در صنعت نفت جهان تبدیل شده بود. برادران میرزوئف (سوراخانی و ایوان میرزوئف) موفق شدند
در سال ۱۸۷۱ میلادی در حوزهٔ نفتی بالاخانی با استفاده از میله های چوبی، استخراج نفت در عمق ۴۵ متری روزانه ۲٬۰۰۰ متر مکعب نفت استخراج کنند و همچنین در حوزهٔ نفتی شهرستان آب شوران به تلاش سوراخانی دو کارخانهٔ نفت سفید بنیانگذاری شد و آغاز به تولید ۱۶۰ هزار تن نفت سفید بالغ بر ارزش ۲۶۰ هزار روبل روسیه شده بود. پس از مرگ میرزوئف در سال ۱۸۸۵ میلادی همسر او «داریا» و پسرش «گریگوری» مسئولیت شرکت نفتی را برعهده گرفتند که تا سال ۱۸۸۶ میلادی سرمایهٔ آن شرکت به ۲٫۱ میلیون روبل رسید. این شرکت تا پیش از آغاز قتل عام ارامنهٔ باکو فعال بود. فرهنگ و فعالیت های اجتماعی و سیاسی. تئاتر ارمنیان باکو در سال ۱۸۷۰ میلادی. آغاز به کار کرد، و آن زمانی بود که در خانه یکی از ثروتمندان ارمنی شهر به نام «کراسیلنیکیان» یک گروه تئاتر از دانش آموزان دبیرستان به رهبری «آواگ گریگوریانس» تشکیل شد. این گروه جنب و جوشی در تئاتر باکو پدیدآورد. تا پیش از آن عمدتاً روس ها در تئاتر فعالیت داشتند. رهبری این گروه از سال ۱۸۷۱ میلادی. با «گئورگ امیراقیان» بود. این گروه در طول فعالیت خود نمایش نامه هایی از جمله (نرسس بزرگ اثر وانانداتسی) ،(دریغ از پنجاه س
که طلای گم شده اثر آلاداتیان)، (اجاق ویران و باز هم یک قربانی اثر سوندوکیان) و (راهزنان اثر فریدریش شیلر) را اجرا کرد. در گروه های تئاتر ارمنیان باکو بازیگران تأثیر چشمگیری بر ذهنیت مردم باکو گذاشتند. ارمنیان غیر از آثار کلاسیک و معاصر ارمنی، معروفترین نمایش نامههای نویسندگان روس و اروپایی را نیز به صحنه می بردند. در سال ۱۹۰۶ میلادی. «انجمن فرهنگی ارمنیان» با تلاش «ک. خادیسیان»، فعال اجتماعی و سیاسی ارمنی، در باکو بنیان نهاده شد. هدف این انجمن گسترش شبکه مدارس عمومی و تخصصی، پیشرفت زبان ارمنی، تئاتر، موسیقی، تندیس گری و معماری بود. این انجمن برنامه های سرود و تئاتر تشکیل می داد و به گسترش تئاتر ارمنیان در باکو یاری می رساند. با ابتکار گروه هنری این انجمن در سال ۱۹۱۲ میلادی. در قفقاز نخستین بار یک اُپرای کمدی اثر (چوخاجیان) به اجرا درآمد. فعالیت انجمن فرهنگی ارمنیان باکو در سپتامبر ۱۹۱۸ میلادی. در پی کشتار ارمنیان باکو پایان یافت. در سال ۱۹۱۷–۱۹۱۰ میلادی، مجله ای به نام تئاتر و موسیقی به ابتکار و سردبیری آنتوان مائیلیان در باکو منتشر می شد و مردم را با فعالیت های فرهنگی ارمنیان باکو آشنا می کرد. در سال ۱۹۲۰ می
لادی. مائیلیان رهبری استودیوی تئاتر و موسیقی شرقی را با بخش های ارمنی، آذربایجانی و روسی بر عهده داشت. این استودیو در سال های بعد (بنیاد زاره) نامیده شد و تبدیل به آموزشگاه تئاتر شد. او در عین حال رئیس کنسرواتوار شرقی باکو و رهبر استودیوی موسیقی و نمایش بانوان آذربایجانی بود. مائیلیان برای کودکان نیز اُپرت و اُپرا نوشته و برای نمایش های تئاتر ارمنی و آذربایجانی موسیقی ساخته است. آهنگ ساز معروف آنوشاوان ترغوندیان نیز در باکو زندگی و فعالیت کرده و در سال های ۱۹۳۸–۱۹۳۴ میلادی. رئیس کنسرواتوار باکو بوده است. عاشوق ها نیز در موسیقی ارمنیان باکو جایگاه خاصی داشتند. آن ها از خانه به خانه می گشتند و در مسابقات عاشوق ها شرکت می کردند. معروفترین آن ها عاشوق «دونی» بود که استاد و آموزگار عاشوق های آن دوره شمرده می شد. عاشوق «صیاد» (پتروس ماداتیان) که در سده ۱۹ میلادی. می زیست نیز آوازه ای بلند داشت. از سال ۱۹۲۰ میلادی «آ. ایانوسیان»، رهبر ارکستر نقش بزرگی در موسیقی باکو ایفا کرد. او بود که نخستین گروه نوازندگان موسیقی محلی آذربایجانی را بنیان نهاد. ارمنیان در عرصه هنرهای تجسمی نیز در شهر باکو حضور گسترده داشتند. در آنجا
نمایشگاه نقاشی باشینجاقیان (۱۸۸۵ میلادی) و وارتگس سورنیانس برپا شد. این نمایشگاه ها رویداد بزرگی در زندگی فرهنگی شهر شمرده می شد. در مدارس ارمنی شهر درس نقاشی به عنوان درسی مستقل تدریس می شد. طراح نشان ملی جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان نیز نقاش و گرافیست ارمنی «روبن شخکیان» بود. نقاش «آ. هوانسیان» نزدیک به نیم سده در آموزشگاه هنر باکو نقاشی تدریس کرده و در میان اندیشوران باکو بسیار احترام داشت. اولین مدرسه ارمنی در باکو در سال ۱۸۶۰ میلادی با تلاش «دِر-غوُندیان» تأسیس شد. در باکو نیز مدرسه ای دخترانه به نام «هریپسیمه» و مدرسه مختص پسران به نام «مسروپیان» افتتاح شده. بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ میلادی ۸۰ مدرسه متوسطه ارمنی و یک دانشگاه و دانشکده و موسسات آموزشی متعددی در باکو وجود داشت. آخرین مدرسه ارمنی در باکو در سال ۱۹۸۳ میلادی بسته شد. ارمنی های باکو نقش مهمی در اداره شهرها داشتند از اواسط سال ۱۸۴۰ میلادی «پاول پارسادان آرغوتیان» شهردار باکو بود و در سال ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۰ میلادی نیز از اعضای هیئت منصفه در دادگاه دولتی در شهرستان شماخی بوده است. در سال ۱۸۵۳ میلادی دادستان کل منطقه باکو برعهده «لازاریان» بود که
بعدها فرماندار شد. در سال ۱۹۰۸ میلادی سرکنسولگری جمهوری آذربایجان در بلژیک برعهده «آیوازیان» و در ایتالیا برعهده «موتافیان» بوده است. در سال ۱۹۱۸ میلادی «غورغانیان» (کمیسر نظامی) و آرتاشس کارینیان به عنوان ناظر آموزش و پرورش فعالیت می کردند. در سرشماری ۱۸۹۷ میلادی جمعیت کل باکو ۱۱۱٬۹۰۴ نفر بود که ۱۹٬۰۹۹ نفر آن ارمنی بودند. در سال ۱۹۷۰ میلادی، ۲۰۷٬۴۶۴ نفر ارمنی ساکن باکو بودند. در سال ۱۹۸۹ میلادی، بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ ارمنی ساکن جمهوری آذربایجان بودند. نشریات ارمنی باکو. در سال ۱۸۶۴ میلادی. در باکو «سازمان خیریه ارمنیان» بنیان نهاده شد. با تلاش این سازمان نخستین چاپخانه ارمنی باکو در سال ۱۸۷۰ میلادی. تأسیس شد. با حروفی که از چاپخانه (انفیاجیان) تفلیس آوردند چندین کتاب به زبان ارمنی چاپ شد. چاپ خانه های «قصابیانس» نیز در سال ۱۸۷۶ میلادی. کار خود را آغاز کردند. در باکو در سال های ۱۸۸۰ میلادی. نیز دو چاپ خانه ارمنی توسط «تِر-هُوهانسیان» و «قصابیان»، و در سال های ۱۸۹۰ میلادی دو چاپ خانه دیگر، یکی توسط «شهبازیان» و دیگری به نام «آرور» تأسیس شد. با تلاش سازمان خیریه ارمنیان باکو موزه نیز گشایش یافت و دست نوشته ها، کتاب ها
ی قدیمی و آرشیو خصوصی فعالان ارمنی جمع آوری شد. در سال ۱۸۷۰ میلادی. کتاب خانه ای تأسیس شد و در جوار آن از سال ۱۸۸۰ میلادی. سالن مطالعه نیز آغاز به کار کرد. در این کتاب خانه دو تن از نامداران فرهنگ ارمنی به نام های آلکساندر شیروانزاده (نویسنده) و آراکل باباخانیان (تاریخ شناس) کار کرده اند. در سال ۱۹۱۴ میلادی. این کتاب خانه دارای ۲۱۸۰۰ جلد کتاب بود و ۶۸ عنوان نشریه دریافت می کرد. از سال ۱۸۹۴ میلادی نیز در جوار کتاب خانه یک بنیاد ادبی تأسیس شد. در کل در سال های ۱۹۲۰–۱۸۷۲ میلادی در باکو نزدیک به ۳۰۰ عنوان کتاب، کتاب درسی و خبر نامه ارمنی چاپ شده که بیشتر آن ها به زبان ارمنی نوین بوده است. معماران ارمنی. در پایان سده نوزدهم و در آغاز سده بیستم میلادی ساخت و ساز شهری به طور هم زمان با توسعه اقتصادی در شهر باکو توسعه گسترده ای یافت. با استخراج نفت به طور ناگهانی فرصت های اقتصادی تغییر گسترده ای یافت و ساخت ساز صنعتی–مسکونی و ساختمان های عمومی گسترش یافت؛ و در مقیاس وسیعی ساخت و ساز در شهرهای جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان نیز با افزایش سریع جمعیت گره خورد. معماران ارمنی که تحصیل کرده سن پترزبورگ بودند سبک جدیدی ا
ز معماری روسی را در شهر باکو طراحی و به اجرا درآوردند. مهندس و معمار ارمنی به نام گابریل دِر-میکلیان یکی از بنیان گذاران معماری نوین در شهر باکو بود. او پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه معماری سن پترزبورگ در باکو مشغول به کار شد. آثار او عبارت اند از: «بیمارستان زنان و زایمان» در سال ۱۸۹۹ در باکو، «ساختمان وزارت باکو»، «بانک تجارت» ۱۹۰۵ الی ۱۹۱۰، «ساخت کلیساهای متعدد» و چندین اثر دیگر. سهم آقای نیکوقایوس بایِو در حوزه معماری و شهرسازی در توسعه باکو در آغاز قرن بیستم سهم بسزائی داشت. ساختمان تئاتر باکو در سال ۱۹۱۳ میلادی که در حال حاضر آکادمی ملی اپرا و تئاتر باله آذربایجان می باشد. مجموعه ای از مدارس و ورزشگاه و ساختمان های مسکونی و ایستگاه راه آهن صابونچی در سال ۱۹۲۷ میلادی توسط او طراحی و ساخته شده است. از دیگر طراح و معماران معروف را می توان به: مهندس وارطان سارگسیان و فریدون آغالیان نام برد، که «ساختمان های اسکان کارگران شرکت نفت» در شهر مردکن و «ساختمان خانه کارگر» و ده ها ساختمان های دیگر را ساختند.
والودیا آواک تارخانیان (؛ ؛ زادهٔ ۱۹۲۵ – درگذشتهٔ ۲۰۱۲) نوازنده و مُدرسِ ویلن و ویولا و موسیقی دانِ ارمنی تبار اهل ایران بود. زندگی نامه. والودیا تارخانیان متولد ۱۹۲۵ میلادی (۱۳۰۴ خورشیدی) بود. پدرش تار می نواخت و خود او ویلن را نزد سرژ خوتسیف در تهران فراگرفت و از زمان تأسیس ارکستر سمفونیک تهران توسط پرویز محمود، با این ارکستر به عنوان نوازنده ویلن و آلتو همکاری داشت و در طول سال های فعالیتش اجراهای متعددی به رهبری فرهاد مشکات و حشمت سنجری اجرا کرد. تارخانیان در این دوره با کوارتت شوبرت تهران نیز همکاری داشت و همچنین پیش از انقلاب در هنرستان عالی موسیقی تدریس می کرد. او در سال ۱۳۵۶ از ارکستر سمفونیک تهران بازنشسته شد و به هلند رفت و با سمت سولیست گروه آلتو در ارکستر هلند فعالیت کرد. این هنرمند پس از ۱۲ سال به ایران برگشت و مدتی در ارکستر فرهنگسرای بهمن نوازندگی کرد و پس از آن تا پایان عمر به تدریس و تربیت شاگردان پرداخت. سیاوش ظهیرالدینی، شجاع الدین لشکرلو، میثم مروستی از شاگردان این هنرمند محسوب می شوند. درگذشت. والودیا تارخانیان در ۲۰۱۲ میلادی (۱۶ آبان ۱۳۹۱) در نهایت سکوت و بی خبری در تهران درگذشت. مراسم ب
زرگداشت او در خانه هنرمندان ایران برگزار شد.