Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
معی از آن ها قبلاً منحصر به مردان بودند، مشغول شدند. ترکیب وضعیت تأهل زنان کارگر نیز دگرگونی قابل توجهی یافت. از هر ده زن متأهل یکی وارد بازار کار شدند و برای نخستین بار در تاریخ آمریکا، در میان نیروهای کار، تعداد زنان متأهل بیشتر از زنان مجرد شد. در پایان جنگ جهانی اول، بیست و چهار درصد کارگران کارخانه های هواپیمایی زنان بودند، اما این درصد از ابتدای جنگ جهانی دوم افزایش یافت. مری اندرسون، مدیر ادارهٔ زنان، در ژانویه ۱۹۴۲ گزارش داد که حدود ۲٬۸۰۰٬۰۰۰ زن «در حال حاضر درگیر کارهای مرتبط با جنگ هستند و انتظار می رود تا پایان سال تعدادشان دو برابر شود.» مهارت هایی که زنان از طریق کارهای روزمره خود به دست آورده بودند، بسیار مفید واقع شد و به آن ها کمک کرد مجموعه مهارت های جدیدی در مشاغل مربوط به جنگ به کار بندند. به عنوان مثال پدیدهٔ فرهنگ عمومی «رزی پرچ کن» موجب شد زنان بسیاری به کار پرچ کردن بپردازند. این کار شبیه به خیاطی بود، که زنان با آن آشنا بودند. البته پرچ کردن تنها یکی از مشاغلی بود که زنان در آن به استخدام درآمدند. آن ها در بخش های مهندسی، خط تولید و استفاده از انواع گوناگون ماشین آلات نیز حضور داشتند.
خلق پوستر. پس از حملهٔ امپراتوری ژاپن به پرل هاربر، دولت ایالات متحده از تولیدکنندگان خواست تولید مقادیر بیشتری از کالاهای جنگی را برعهده گیرند. فضای موجود در کارخانه های بزرگ به خاطر اختلافات اتحادیه های کارگری و مدیران به خاطر نارضایتی از شرایط کار در در دههٔ ۱۹۳۰، ملتهب بود. مدیران شرکت هایی چون جنرال موتورز به دنبال کاهش اختلافات مذکور و تشویق به کار گروهی بودند. در پاسخ به شایعهٔ به راه افتادن جنبشی توسط اتحادیه کارگران خودرو، جنرال موتورز در ۱۹۴۲ سریعاً پوستری تبلیغاتی منتشر کرد که نشان می داد کارگران و مدیران هر دو آستین های خود را بالا می زنند تا برای حفظ یک نرخ پایدار تولید محصولات جنگی همراه شوند. بر روی پوستر عبارت «با هم می توانیم انجامش دهیم!» و «به شلیک ادامه دهید!» نوشته شده بود. انگیزهٔ ساخت چنین پوسترهایی توسط شرکت ها این بود که با بهره گیری از شرایط جنگ تولیدات خود را بالا ببرند، و نهایتاً جلوی تسلط یافتن دولت بر تولید را بگیرند. در سال ۱۹۴۲ میلادی هنرمند پیتسبرگی، جی. هاوارد میلر، توسط کمیتهٔ هماهنگ سازی تولیدات جنگ جهانی شرکت وستینگهاوس الکتریک و به واسطهٔ یک آژانس تبلیغاتی استخدام شد، تا
مجموعه پوستری را برای نمایش به کارکنان شرکت طراحی کند. هدف از طراحی پوسترها این بود که روحیهٔ کارگران را افزایش دهد و برای جلوگیری از غیبت، هدایت سؤالات کارگران به مدیریت و کاهش احتمال ناامیدی از کار یا اعتصاب استفاده شود. میلر بیش از ۴۲ پوستر طراحی کرد که هر کدام دو هفته نمایش داده و سپس با پوستر بعدی جایگزین می شدند. بیشتر پوسترها مردها را نشان می دادند و بر جایگاه سنتی مرد و زن در جامعه تأکید داشتند. یکی از طراحی ها مدیری را نشان می داد که لبخند می زد و عبارت «سؤالی دربارهٔ کارتان دارید…؟ از سرپرست خود بپرسید» بر آن نقش بسته بود. پوستر «ما می توانیم انجامش دهیم!» در فاصلهٔ زمان اوت ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ طراحی شد. کمتر از ۱٬۸۰۰ کپی از روی این پوستر با اندازهٔ ۱۷ در ۲۲ اینچ (۵۵۹ در ۴۳۲ میلی متر) چاپ شد. در ابتدا نمایش این پوستر به چند کارخانهٔ وستینگهاوس در پیتسبرگ شرقی، پنسلوانیا و ایالت های غرب میانه آمریکا برای مدت دو هفتهٔ کاری پنج روزه از دوشنبه ۱۵ فوریه ۱۹۴۳ محدود بود. کارخانه های هدف پوستر، واحدهایی بودند که آستر کلاه خودی از جنس پلاستیک اشباع شده با میکارتا، که یک رزین فنولی اختراع شده به دست جرج وستینگهاوس ب
ود، می ساختند. اکثراً زنان در این شرکت کار می کردند و قریب به ۱۳ میلیون از کلاه خود مذکور روانهٔ میدان های جنگ کردند. احتمالاً شعار «ما می توانیم انجامش دهیم!» توسط کارگران کارخانه صرفاً به معنی توانمندسازی زنان تفسیر نمی شد؛ آن ها در معرض مجموعه ای از پوسترهای پدرسالارانه، پوسترهای ترویج دهندهٔ مدیریت متخصصان و وحدت میان کارگران و مدیران بودند و احتمالاً پوستر مذکور را به شکل «ما کارکنان وستینگهاوس می توانیم انجامش دهیم!» استنباط می کردند. تصویر باطراوت می توانست به عنوان یک پروپاگاندای ظریف، روحیهٔ کارکنان را تقویت کند و میزان تولید را از عقب افتادن بازدارد. لباس سرخ، آبی و سفید در تصویر اشاره ای زیرکانه به میهن پرستی داشت (رنگ های پرچم آمریکا). این تکنیک بارها توسط کمیسیون های تولیدات جنگ استفاده شد. شورای تبلیغات ادعا کرد که پوستر به دست کمیته تبلیغات جنگ که بعداً به شورای تبلیغات تبدیل شد، به عنوان بخشی از کمپین «زنان در شغل های مربوط به جنگ» توسعه داده شده و باعث شده بیش از دومیلیون زن به این گونه مشاغل رو بیاورند. با این همه، استاد دانشگاه سیتون هال، جیمز. جی کیمبل، و استاد دانشگاه پیتسبرگ، لستر سی. او
لسون، تحقیقاتی را پیرامون پوستر انجام دادند و دریافتند که پوستر از سوی شورای تبلیغات تهیه نشده و برای استخدام کارگران زن در جنگ مورد استفاده قرار نگرفته است. ارتباط با رزی پرچ کن. رُزی پَرچ کُن یک نماد فرهنگی ایالات متحده آمریکا، از زنی آمریکایی است که قوی و وطن پرست بوده و در خلال جنگ در کارخانه ها مشغول به کار است و با دستگاه پرچی در دست، مهمات و تجهیزات جنگی تولید می کند. در طول جنگ جهانی دوم ارتباطی بین پوستر «ما می توانیم انجامش دهیم!» و آهنگ «رزی پرچ کن»، تولید شده در ۱۹۴۲ یا نقاشی نورمن راکول با نام "رزی پرچ کن"، که در روز یادبود (۲۹ مهٔ ۱۹۴۳) بر روی مجلهٔ "ستردی ایونینگ پست" چاپ شده بود، وجود نداشت. پوستر وستینگهاوس هم با هیچ کدام از شخصیت های زنی که نام مستعارشان «رزی» بود و پیش قراول زنان کارگری شدند که برای تولیدات جنگی در پشت خط مشارکت می کردند، ارتباط نداشت. باری، پوستر پس از دو هفته نمایش در فوریه ۱۹۴۳، به مدت چهار دهه ناپدید شده بود. دیگر تصاویر منسوب به «رزی» در این مدت رواج یافتند، و بسیاری شان عکس هایی بودند، که عکاس ها از زنان کارگر برمی داشتند. ادارهٔ اطلاعات جنگ ایالات متحده برای برانگیخت
ن مردم کمپین تبلیغاتی بزرگی در سرتاسر کشور به راه انداخته بود، ولی پوستر «ما می توانیم انجامش دهیم!» جزئی از پوسترهای آن ها هم نبود. نقاشی نمادین راک ول با نام "رزی پرچ کن" از "ستردی ایونینگ پست" به وزارت خزانه داری ایالات متحده آمریکا قرض داده شد، تا در پوسترها و کمپین های فروش اوراق قرضه جنگی به کار گرفته شود. پس از جنگ، نقاشی های راکول، که شامل قانون حق تکثیر بودند، به تدریج از حافظهٔ عمومی پاک شدند؛ نقاشی های او توسط ورثه حفاظت می شدند و اجازهٔ تخطی از حق تکثیر به کسی داده نمی شد. نتیجهٔ این حفاظت آن بود که نسخهٔ اصلی نقاشی، ارزشمند و گران بها شده و در سال ۲۰۰۲ در ازای حدود ۵ میلیون دلار به فروش برسد. در مقابل، فقدان حق تکثیر برای پوستر «ما می توانیم انجامش دهیم!» باعث دوباره معروف شدن و کپی برداری گسترده از آن شد. اِد رِیس، یکی از تاریخ نگاران داوطلب در وستینگهاوس، متوجه شد که تصویر اصلی در طول جنگ به زنان پرچ کن نشان داده نشده بود، بنابراین ارتباط اخیری که بین پوستر و «رزی پرچ کن» مطرح شده قابل توجیه نبود. این پوستر جزئی از تبلیغاتی بود که هدف شان جذب نیروهای زن برای خط تولید آسترهای کلاه خود از جنس میک
ارتا بود. اد ریس به مسخره گفت که زن داخل پوستر بیشتر امکان داشت که نامش «مالی میکارتا ذوب کن» یا «هلن آستر کلاه خودساز» باشد. بازگشت. در سال ۱۹۸۲ میلادی، پوستر «ما می توانیم انجامش دهیم!» در مقاله ای تحت عنوان «هنر پوستر در راستای میهن پرستی» در مجلهٔ "واشینگتن پست" بازنشر شد؛ مقاله مربوط به پوسترهای مجموعهٔ دفتر ملی بایگانی و مدارک آمریکا بود. پس از آن بود که از پوستر «ما می توانیم انجامش دهیم!» در ترویج فمینیسم و دیگر موضوعات سیاسی اوایل دههٔ ۱۹۸۰ استفاده شد. در سال های آتی این پوستر برای ترویج فمینیسم تغییر کاربری یافت. فمینیست ها در این پوستر تصویری از توانمندی زنان را می دیدند. عبارت «ما» در این پوستر به صورت «ما زنان» معنا شد، که همهٔ زنان را به اتحاد و مبارزه با نابرابری جنسیتی فرامی خواند. این درک از پوستر با استفادهٔ اولیهٔ آن در سال ۱۹۴۳، که برای کنترل کارکنان و جلوگیری از ناآرامی ها بود، بسیار متفاوت بود. جرامایا اکسلروود، استاد تاریخ، معتقد است که تصویر مذکور ترکیبی از گرایش به فمینیسم و «مردانگی (تقریباً شاه نر) و زبان بدن» است. "مجلهٔ اسمیتسونیان" این تصویر را در مارس ۱۹۹۴ بر روی جلد خود قرار دا
د، تا مخاطب را به خواندن مقالهٔ ویژه ای در ارتباط با پوسترهای دورهٔ جنگ جذب کند. خدمات پستی ایالات متحده آمریکا نیز تمبری را به ارزش ۳۳ سنت در فوریهٔ ۱۹۹۹ بر اساس همین تصویر منتشر کرد و عبارت «زنان از فعالیت های جنگ حمایت کردند» را بر آن افزود. یکی از پوسترهای وستینگهاوس از سال ۱۹۴۳ در موزه ملی تاریخ آمریکا، به عنوان بخشی از آثار دیدنی دهه های ۳۰ و ۴۰ میلادی، در معرض دید عموم قرار داشته است. شخص حاضر در پوستر. در سال ۱۹۸۴ کارگر جنگی سابق، جرالدین دویل در مجلهٔ "مدرن میچریتی" تصویری از زمان جنگ را مشاهده کرد که در آن زنی جوان در حال کار با ماشین تراش بود، او چنین فرض کرد که این تصویر از او در اواسط تا اواخر سال ۱۹۴۲ گرفته شده باشد؛ یعنی زمانی که او پاره وقت در کارخانه کار می کرد. ده سال بعد، دویل پوستر «ما می توانیم انجامش دهیم!» را بر جلد اسمیتسونیان دید و گمان کرد که تصویر خودش باشد. بدون این که قصد داشته باشد از این ارتباط سود ببرد، تصمیم گرفت اعلام کند که عکس ۱۹۴۲ او در زمان جنگ الهام بخش میلر شده تا پوستر را طراحی کند، ادعایی که او را به عنوان مدل پوستر معرفی می کرد. پس از آن دویل به عنوان مدل الهام بخش پ
وستر میلر شناخته شد. جیمز جی. کیمبل نسخهٔ اصلی عکس را از آرشیو عکس های خبری ای سی ام ای به دست آورد، که بر آن یادداشت زردرنگی ضمیمه شده بود که نام «نائومی پارکر» را بر خود داشت. این تصویر از مجموعه تصاویری است که در پایگاه هوایی المیدا در کالیفرنیا گرفته شدند و خانم پارکر را همراه با خواهرش در مارس ۱۹۴۲ در حال کار کردن در مشاغل مربوط به جنگ نشان می دادند. این تصاویر از ابتدای آوریل ۱۹۴۲ در مجلات و روزنامه های گوناگون چاپ می شدند؛ در این زمان خانم دویل هنوز در میشیگان، در مقطع دبیرستان، تحصیل می کرد. در فوریهٔ ۲۰۱۵ کیمبل با خواهران پارکر، که اکنون دارای نام های "نائومی فرن فرالی" ۹۳ ساله و خواهرش "آدا وین مرفورد" ۹۱ ساله بودند، مصاحبه کرد. وی دریافت که این دو خواهر پنج سال است از شناسایی اشتباه مدل پوستر آگاه بودند تلاش آن ها برای اصلاح این اشتباه و تصحیح آمارنوشت های تاریخی رد شده بود. اگرچه نشریات زیادی ادعای اثبات نشدهٔ خانم دویل را منتشر کرده اند، ولی چارلز اِی. روچ، یکی از اهالی پیتسبرگ که از دوستان میلر نیز بود، گفت که میلر عادت نداشت شخصیت هایش را از روی عکس بکشد و از مدل های زنده استفاده می کرد. پنی کل
من، نویسندهٔ «رزی پرچ کن: زنان کار پشت خط جبهه در جنگ جهانی دوم» ، می نویسد که دویل و روچ هیچ کدام نمی توانند تعیین کنند که آیا میلر عکس یادشده در نشریات را دیده بود یا خیر. میراث. امروزه، این تصویر در سطحی گسترده، فراتر از استفادهٔ محدودی که در طول جنگ از این تصویر می شده، شناخته شده است. طرح آن در بسیاری از تی شرتها، لیوان های قهوه، خالکوبی ها و تزئینات یخچال استفاده می شود و آن گونه که "واشینگتن پست" گزارش داده، یکی از سوغاتی های پرفروش شهر واشینگتن، دی.سی. است. این پوستر یکی از ده تصویری است، که بیش از دیگر تصاویر از دفتر ملی بایگانی و مدارک آمریکا درخواست شده است. در سال ۲۰۰۸ این پوستر توسط برخی از فعالان منطقه ای برای کارزار تبلیغاتی افرادی چون سارا پیلین، ران پال و هیلاری کلینتون در انتخابات استفاده شد. تصویری از میشل اوباما نیز در سال ۲۰۱۰ توسط شرکت کنندگان در گردهمایی برای بازگرداندن سلامت و/یا ترس بر روی پوستر کار شد. این تصویر توسط شرکت ها نیز استفاده شده است؛ به طور مثال شرکت کلوراکس از آن در تبلیغاتی برای پاک کننده های خانگی استفاده کرد و زن درون تصویر را با یک حلقهٔ ازدواج در دست چپش، نشان داد.
در پوسترهای تقلیدی طنز، به جای شخصیت اصلی از چهرهٔ زنان و مردان مشهور، حیوانات و شخصیت های داستانی استفاده شده است. همچنین اسباب بازی و عروسک هایی نیز از روی شخصیت این پوستر اقتباس شده اند و موزه کودکان ایندیاناپولیس یک نسخه که توسط هنرمندی به نام کریستن کامینز، با آبنبات های جلی بلی ساخته شده است، را به نمایش گذاشت. پس از آن که در ژوئن ۲۰۱۰ جولیا گیلارد به عنوان نخستین زن به مقام نخست وزیر استرالیا رسید، در شهر ملبورن یک هنرمند خیابانی، که خود را فینیکس معرفی می کرد، تصویر صورت او را به نسخه ای تک رنگ از پوستر «ما می توانیم انجامش دهیم!» الحاق کرد. "مجله انآدر" در ژوئیه ۲۰۱۰ عکسی گرفته شده از پوستر مذکور در محلهٔ هوسیر لین شهر ملبورن را منتشر کرد که در گوشهٔ سمت راست و پایین تصویر به جای نشان «کمیتهٔ هماهنگ سازی تولیدات جنگ» یک نشانی وب از صفحهٔ فینیکس در فلیکر آورده شده بود. در ماه مارس ۲۰۱۱ فینیکس پوستر مشابه دیگری طراحی کرد که این بار رنگی بود و عبارت «او انجامش داد!» بر آن نقش بسته بود. پس از آن در ژانویه ۲۰۱۲ او با آوردن عبارت مورب «بیش از اندازه غمگین» در پوستر، ناامیدی خود را از تحولات در سیاست استرال
یا نشان داد. جرالدین دویل در دسامبر ۲۰۱۰ درگذشت. اوتنه ریدر با تصویر روی جلد خود در شماره ژانویه-فوریه ۲۰۱۱ فراتر رفت و نوشت: نقیضه «ما می توانیم انجامش دهیم!» که همراه بود با تصویری از مارج سیمپسون که دست راستش را مشت کرده و بالا برده بود. سردبیران اوتنه ریدر همچنین از مرگ دویل ابراز تأسف کردند. در سال ۲۰۱۱ از تصویر استریوسکوپی پوستر «ما می توانیم انجامش دهیم!» در فیلم ابرقهرمانی "" استفاده شد. این تصویر پس زمینه تایتل کارد بازیگر زن انگلیسی، هایلی اتول، بود. در فوریه ۲۰۱۲ و در طول مراسم هفتادمین سالگرد تأسیس شورای تبلیغات، یک نرم افزار کاربردی تعاملی که به دست آژانس دیجیتال انیماکس طراحی شده بود، به صفحه فیس بوک شورا پیوند شد. این اپلیکیشن که به خاطر رزی پرچ کن، «خودت را رزی کن» نام گرفت، به بینندگان اجازه می داد تصویر خودشان را روی پوستر "ما می توانیم انجامش دهیم!"، بارگذاری کرده و پس از ذخیره کردن، آن را با دوستان شان به اشتراک بگذارند. پگی کونلن، رئیس هیئت مدیره و مدیر عامل شورا در مقاله ای که در مورد تاریخ هفتادساله این گروه نوشت، چهره «رزی مانند شده» خود را در «هاف پست» منتشر کرد. کارکنان برنامهٔ تلویز
یونی امروز، دو عکس «رزی مانند شده» را با استفاده از چهره های دو مجری جدید اخبار خود، مت لاور و آن کوری، در وب سایت خود منتشر کردند.
جمال زیانی (۲۸ آبان ۱۳۱۴ - ۶ شهریور ۱۳۹۸)، حافظ شناس، نویسنده و پژوهشگر فرهنگ عامه شیراز بود که از او تاکنون ۱۰ کتاب در این حوزه به چاپ رسیده است. زندگی نامه. جمال زیانی متولد ۲۸ آبان ۱۳۱۴ در یکی از محلات قدیمی شیراز به نام بالا کفت و فارغ التحصیل رشته زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه شیراز است. او در سروستان، بندامیر، سیوند، بوشهر و شیراز به تدریس پرداخت و در سال ۱۳۶۱ بازنشسته شد. این نویسنده پس از بازنشستگی، به پژوهش روی آورد که نتیجه آن بیش از ۱۰ جلد کتاب در این حوزه است. وی در روز ۶ شهریور ۱۳۹۸ در ۸۴ سالگی درگذشت. آثار. وی در حوزه حافظ پژوهی آثاری همچون «آداب و رسوم و باورهای مردم زمانه در شعر حافظ»، «گل واژه های شعر حافظ» و «سحرآفرینی های حافظ»را به چاپ رسانده است که در سال ۱۳۸۹ ضمن نقد این آثار، از او تقدیر به عمل آمد. دل نوشته هایی از فرهنگ، آداب، رسوم و باورهای مردم شیراز، یکی از کتاب های شاخص این نویسنده است که با مقدمه جمشید صداقت کیش توسط انتشارات آوند اندیشه با همکاری بنیاد فارس شناسی منتشر شده است. امین فقیری نویسنده شیرازی دربارهٔ این کتاب نوشته است: «جمال زیانی با این کتابش ما را دوباره به عالم ک
ودکی بازمی گرداند. همان صفا و صمیمیت. انگاری که آدم تمام مردم شهر را می شناسد. همه به هم سلام می کردند. کوچه ها بوی صمیمی کاهگل می داد. از پنجره ها عطر تاس کباب آلو، بادمجان و بوی خورشت سبزی در مشام می پیچید. بله کتاب دل نوشته ها همان عطر بهار نارنج و همان جار زدن طواف ها در زیر بازارچه برای فروش میوه را در ذهن تداعی می کند. سینما با بلیت ۶ ریالی، آش کارده زیر قرآن، حوض ماهی، گهواره دیو، چاه قلعه بندر و باغ دلگشا تمام مراسم های عقد و ازدواج و زایمان را به یاد انسان می آورد.» زیانی دربارهٔ سعدی نیز اثری به نام «نگاه سعدی به آداب، رسوم و باورهای مردم» را نوشته است. این کتاب به صورت ساده و با بیانی شیوا و روان، به نمونه های فراوانی از تلاش سعدی برای توجه به میراث «فرهنگ معنوی» در قالب آداب، سنن، زبان و گفتار مردم اشاره دارد. «آداب، رسوم و باورهای مردم از زبان حافظ، سعدی و مولوی»، «آرامستان های شیراز در حال و گذشته» و «هنرهای سنتی و صنایع دستی شیراز» از دیگر آثار پژوهشی جمال زیانی هستند. جمال زیانی در سال ۱۳۹۶ کتاب «گلگشتی در شیراز» را نوشت که پژوهشی دربارهٔ اماکن، تاریخ، فرهنگ و هنر شهر شیراز است. این کتاب مجموع
ه مقاله هایی است که در روزنامه های خبرجنوب و عصر مردم به چاپ رسیده است؛ همچنین سخنرانی هایی که در انجمن های ادبی شیراز ایراد شده است، در این کتاب آورده شده است. کتاب «آفرین ها و نفرین ها» از این نویسنده نیز در آبان ماه ۱۳۹۷ رونمایی شد. این کتاب در ۵ بخش به ترتیب واژه آفرین، واژه نفرین، فعل های دعایی باد و بادا، فعل دعایی منفی مباد و مبادا و واژه دعا در اشعار در آثار حافظ، سعدی، مولوی و فردوسی را بررسی و واکاوی کرده است. این کتاب که جمال زیانی برای آن از ۱۲ منبع معتبر زبان و ادبیات فارسی بهره برده است در ۲۶۲ صفحه و توسط انتشارات نوید راهی بازار کتاب شده است.
مزن آباد، روستایی در دهستان ملکاری شرقی بخش زاب شهرستان میرآباد در استان آذربایجان غربی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۱ نفر (۷ خانوار) بوده است.
سنت مارسل، اندر (به فرانسوی: Saint-Marcel) یک کمون در فرانسه است که در اندر واقع شده است. سنت مارسل ۱۷٫۸۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۷۹ نفر جمعیت دارد و ۱۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دگه، روستایی در دهستان ملکاری شرقی بخش زاب شهرستان میرآباد در استان آذربایجان غربی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۳ نفر (۱۵ خانوار) بوده است.
پارپکای (به فرانسوی: Parpeçay) یک کمون و نمایندگی کامین در فرانسه است که در اندر واقع شده است. پارپکای ۱۴٫۵۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴۷ نفر جمعیت دارد و ۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سنت سیسیلیا، اندر (به فرانسوی: Sainte-Cécile) یک کمون و نمایندگی کامین در فرانسه است که در اندر واقع شده است. سنت سیسیلیا ۹٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۳ نفر جمعیت دارد و ۱۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سنت-مارتین-د-لامپس (به فرانسوی: Saint-Martin-de-Lamps) یک کمون و نمایندگی کامین در فرانسه است که در اندر واقع شده است. سنت-مارتین-د-لامپس ۱۵٫۶۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۲ نفر جمعیت دارد و ۱۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ویلرس-لس-اورمس (به فرانسوی: Villers-les-Ormes) یک کمون و نمایندگی کامین در فرانسه است که در اندر واقع شده است. ویلرس-لس-اورمس ۱۷٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳۱ نفر جمعیت دارد و ۱۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنجوین (به فرانسوی: Anjouin) یک کمون در فرانسه است که در اندر واقع شده است. آنجوین ۲۸٫۹۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳۳۶ نفر جمعیت دارد و ۱۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سُویرو، روستایی از توابع بخش مرکزی در شهرستان سردشت واقع در استان آذربایجان غربی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان گورک سردشت قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۸۴ نفر (۴۷ خانوار) بوده است.
کودتای ۱۹۷۳ در افغانستان یا (کودتای محمد داوود خان یا کودتای ۲۶ سرطان(تیر)) به وقایعی در ۱۷ جولای ۱۹۷۳ (برابر با ۲۶ سرطان ۱۳۵۲) در کابل اشاره می کند که در پی آن نیروهای محمد داوود خان در کودتایی بدون خونریزی پادشاهی در افغانستان را سرنگون کردند. در آن زمان محمد ظاهر شاه، پادشاه افغانستان در ایسکیای ایتالیا در حال جراحی چشم و درمان کمردرد بود. ظاهر شاه تصمیم به مقابله نگرفت و به طور رسمی در ۲۴ اوت ۱۹۷۳ استعفا داد و در ایتالیا در تبعید باقی ماند. حکومت سلطنتی در افغانستان به این ترتیب بیش از دو قرن (پس از شروع امپراتوری درانی) به پایان رسید. پیش زمینه. حکومت از سال ۱۹۳۳ در دست پادشاه محمد ظاهر شاه بود و پسر عمویش محمد داوود خان به عنوان نخست وزیر افغانستان از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۳ فعال بود. داوود خان از هواداران شاه نبود و در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی تصمیم به سرنگونی شاه گرفت. او از مسائلی مانند بیکاری، نارضایتی در حال افزایش جامعه از اوضاع کشور، نا آرامی های دانشجویی و نارضایتی در میان طبقات تحصیل کرده علیه دولت سلطنتی استفاده کرد. پس از کودتا. داوود خان قانون اساسی سال ۱۹۶۴ را لغو کرد و یک جمهوری جدید با نام جمهوری افغانس
تان بنا نمود. او خود را به عنوان رئیس جمهور و وزیر امور خارجه اعلام کرد. کاخ ارگ سلطنتی در کابل محل اقامت رسمی ریاست جمهوری شد. در طول ریاست جمهوری اش، روابط داوود خان با اتحاد جماهیر شوروی و کمونیست ها به آرامی رو به وخامت گذاشته شد. از این رو پس از کشمکش های طولانی حزب دموکراتیک خلق افغانستان با پشتیبانی شوروی او را در جریان یک کودتا در ۱۹۷۸ (انقلاب ثور) همراه با اعضای خانواده اش ترور کردند.
کامران صمیمی (۱۳۰۴–۱۳۶۰) مترجم و استاد زبان انگلیسی، یکی از اعضای جامعه بهایی ایران بود که به مدت شانزده سال در جاکارتا، اندونزی زندگی کرد. وی در سال ۱۳۵۲ به ایران آمد و زمستان ۱۳۶۰ به اتهام جاسوسی و پیروی از آئین بهائیت اعدام شد. زندگی. کامران صمیمی در آذرماه ۱۳۰۴ در یک خانواده بهایی به دنیا آمد. وی در سال ۱۳۲۱ در حالی که هفده سال بیشتر نداشت جهت ادامه تحصیل به هند رفت و در همان جا با فریده صمیمی ازدواج کرد. وی پس از مدتی به ایران بازگشت و یک مؤسسه آموزش زبان خارجی را بنیان گذاری کرد اما در سال ۱۳۳۲ همراه با خانواده اش به اندونزی رفت تا به جامعه بهایی در آن جا کمک کند. کامران صمیمی ۱۶ سال را با خانواده اش در اندونزی گذراند. وی در این دوران مدتی مترجم سفارت ایران در جاکارتا بود و مدتی نیز استاد دانشگاه و همزمان عضو محفل روحانی محلی جاکارتا بود. پس از بازگشت به ایران محفل روحانی ملی، کامران صمیمی را به عضویت هیئت حقوقی درآورد تا به دفاع از حقوق بهائیان بپردازد و در تابستان سال ۱۳۶۰ پس از آنکه تعدادی از اعضای محفل ملی بهائیت ربوده و ناپدید شدند، به عضویت این محفل انتخاب شد. دستگیری و اعدام. به گزارش سازمان عفو
بین الملل مقامات ایرانی هشت عضو محفل روحانی ملی را در آذرماه ۱۳۶۰ در منزل ذوق الله مؤمن دستگیر کردند. کامران صمیمی در این روز (۲۲ آذر ۱۳۶۰) همراه با ژینوس محمودی، محمود مجنوب، جلال عزیزی، مهدی امین امین، عزت فروهی، سیروس روشنی و قدرت روحانی دستگیر شد. فریده صمیمی همسر کامران صمیمی که به همراه اعضای محفل بازداشت شده بود می نویسد: «هیچ حکمی به ما نشان ندادند، جناب امین امین که وکیل دادگستری بودند سؤال کردند شما ورقه ای دارید برای جلب ما؟ آن ها به ورقه احتیاج نداشتند، هر چه می گفتند همان بود» سرانجام هشت نفر از نه عضو دومین محفل روحانی در تاریخ ششم دی ماه ۱۳۶۰ اعدام شدند. بعدها فیلم یکی از جلسات محاکمه او منتشر شد. رئیس قوه قضائیه وقت جمهوری اسلامی بعدها اعلام کرد که صمیمی و دیگر بهائیان اعدام شده همراه او، به جرم جاسوسی اعدام شده اند. پس از اعدام. اعدام کامران و سایر زندانیان در ششم دی رسماً اعلام نشد و ابتدا آنرا انکار کردند اما بعد عبدالکریم موسوی اردبیلی که رئیس جدید قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران بود اعلام کرد هشت بهایی اعدام شدند و به این ترتیب، اعدام بهائیان، شکل رسمی به خود گرفت.
ماری فلیسی الیزابت مارون ()؛ (زاده ۲۰ فوریه ۱۸۷۵- درگذشته ۱۴ دسامبر ۱۹۶۳) اسکیت باز سرعت، پرستار، روزنامه نگار، شمشیرباز، خلبان، و اسپرانتیست اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده است. زندگی و پیشینه. ماری در ساعت ۶:۳۰ بعداز ظهر ۲۰ فوریه ۱۸۷۵ در اوریاک، شهری در شهرستان کانتال فرانسه به دنیا آمد. در سن ۱۴ سالگی مادر ماری فوت کرد. او به همراه پدر و برادرش زندگی می کرد. توسط پدرش تشویق شد تا در صحنه های ورزشی شرکت کند. گفته می شود که در سن ۵ سالگی او تنها طی یک روز توانسته بود تا ۴۰۰۰ متر شنا کند. او در ورزش های دیگری مانند واتر پولو، اسب سواری، بوکس، ورزش های رزمی، شمشیربازی، تیراندازی، تنیس، گلف، هاکی، فوتبال، ورزش های زمستانی، کوهنوردی و مهارت های سیرک نیز فعالیت داشت. در سال ۱۸۹۰ در سن ۱۵ سالگی بیش از ۴۰۰ کیلومتر را میان نانسی و کوبلنتس آلمان قایقرانی کرد. وی در سال ۱۸۹۹ گواهینامه رانندگی دریافت کرد. موفقیت های ورزشی. ماری مارون درسطح یک ورزشکار جهان برنده جوایز متعدد ورزشی از جمله شنا، دوچرخه سواری، کوهنوردی، ورزش های زمستانی، خلبانی، ژیمناستیک، دو و میدانی، شمشیربازی، تیراندا
زی، پرش با اسکی، اسکیت سرعت، و لژسواری بود. او اولین زنی بود که قله های رشته کوه های آلپ در فرانسه و سوئیس را درنوردید. او رکورد پرواز با بالون و هواپیما را در جنگ جهانی اول شکست و اولین زنی بود که به ماموریت های جنگی اعزام شد. در سال ۱۹۰۷در یک مسابقه تیراندازی با تفنگ های فرانسوی به تنها زنی تبدیل شد که جایزه قهرمانی را از وزیر دفاع وقت فرانسه دریافت کرد. در ورزشهای زمستانی سالهای ۱۹۰۸–۱۹۱۰ در شامونی، ژرار مر و توپ آلزاس، مقام اول را در بیش از ۲۰ رشته ورزشی به دست آورد. آمبولانس هوایی. ماری مارون یک پرستار واجد شرایط بخش جراحی بود و بعنوان اولین پرستار آموزش دیده هوایی در جهان شناخته شد. او برای ایجاد خدمات آمبولانس هوایی در سراسر جهان کار کرد. به گفته یک منبع فرانسوی، در سال ۱۹۰۳، ام د شاتو-تیری دو بونوار او را به عنوان «نامزد خطر» نامگذاری کرد. در سال ۱۹۴۸ او خودش نیز این لقب را به نشریه ای که سرگذشت شخصیت ها را منتشر می کرد برای استفاده داد. این لقب نیز بر روی پلاک شماره ۸، خانه مسکونی او در شهر نانسی در فرانسه نوشته شده است. مارون اغلب دوران زندگی اش را وقف انتقال هوایی مجروحین کرد. او در دست کم ۴ قاره ج
هان بیش از ۳۰۰۰ کنفرانس و سمینار برگزار کرد. او یکی از بنیانگذاران سازمان فرانسوی (دوستان حمل و نقل هوایی پزشکی) بود و همچنین یکی از سازمان دهندگان و عناصر برگزاری اولین کنگره بین المللی حمل و نقل هوایی در پزشکی در سال ۱۹۲۹ بود. درگذشت. ماری مارون در ۱۴ دسامبر سال ۱۹۶۳ در سن ۸۸ سالگی در بخش لاکسو در شمال فرانسه درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در ۱۷ دسامبر همین سال در سن اپو ره برگزار شد ولی در گورستان پره ویل شهر نانسی دفن شد.
آرجنتون-سور-کروز (به فرانسوی: Argenton-sur-Creuse) یک کمون در فرانسه است که در اندر واقع شده است. آرجنتون-سور-کروز ۲۹٫۳۴ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۱۶۰ نفر جمعیت دارد و ۱۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای Wiblingen, Bellona و اولم خواهرخوانده های آرجنتون-سور-کروز هستند.
آرجی (به فرانسوی: Argy) یک کمون در فرانسه است که در اندر واقع شده است آرجی ۳۸٫۸۹ کیلومتر مربع مساحت و ۶۱۱ نفر جمعیت دارد و ۱۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آرفلویس، اندر (به فرانسوی: Arpheuilles) یک کمون در فرانسه است که در اندر واقع شده است آرفلویس ۲۲٫۴۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴۷ نفر جمعیت دارد و ۱۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آرثون (به فرانسوی: Arthon) یک کمون در فرانسه است که در اندر واقع شده است. آرثون ۴۶٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۷۱ نفر جمعیت دارد و ۱۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آزی-له-فرون (به فرانسوی: Azay-le-Ferron) یک کمون در فرانسه است که در اندر واقع شده است. آزی-له-فرون ۶۰٫۹۵ کیلومتر مربع مساحت و ۹۳۴ نفر جمعیت دارد و ۱۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بادکون-لو-پین (به فرانسوی: Badecon-le-Pin) یک کمون در فرانسه است که در اندر واقع شده است. بادکون-لو-پین ۹٫۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۷۵۴ نفر جمعیت دارد و ۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بنیو، اندر (به فرانسوی: Bagneux) یک کمون در فرانسه است که در اندر واقع شده است. بنیو ۲۵٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹۲ نفر جمعیت دارد و ۱۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بارایزه (به فرانسوی: Baraize) یک کمون در فرانسه است که در اندر واقع شده است. بارایزه ۱۶٫۳۹ کیلومتر مربع مساحت و ۳۱۳ نفر جمعیت دارد و ۲۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.