Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
الکتریک دیگر مورد استفاده قرار نگرفت. الکترولوکس که قبلاً شرکت تابعه لوازم خانگی جنرال الکتریک را در سال ۱۹۹۴ خریداری کرده بود، اکنون دارای مجوز و حق و حقوق استفاده از برند جنرال الکتریک است. یازدهمین لوگو و همچنین لوگوی کنونی جنرال الکتریک، طراحی شده توسط شرکت پرافت در سال ۲۰۱۶. این لوگو جایگزین لوگوی نمادین طراحی شده توسط پیتر بهرنز شد که قدمت آن به سال ۱۹۱۲ بازمی گردد و بین سال های ۱۹۸۵ تا ۲۰۱۰ چهار تغییر (دو مورد از آنها نماد الکترولوکس را نیز به همراه داشت) را دربرداشت. از تأسیس تا سال ۱۹۴۰. این شرکت در سال ۱۸۸۲ زمانی که امیل راتناو مجوز استفاده از برخی از اختراعات لامپ توماس ادیسون را در آلمان به دست آورد، شروع به کار کرد. شرکت ادیسون آلمان در سال ۱۸۸۳ با حمایت مالی بانک ها و افراد خصوصی و با مدیرت امیل راتناو تأسیس شد. در سال ۱۸۸۴، اسکار فون میلر، مهندس متولد مونیخ (که بعدها موزه آلمان را تأسیس کرد) به هیئت اجرایی پیوست. در همان سال، شرکت وارد مذاکره با دادستان برلین (بخش سازمان شهرداری) برای تأمین یک منطقه بزرگ شد، که در ۸ می ۱۸۸۴منجر به تشکیل کارخانه برق شهری برلین (A.G.StEW)شد. کارخانه اصلی در نزدیک
ی ایستگاه شمالی برلین قرار داشت. در سال ۱۸۸۷، شرکت زمینی را در منطقه برلین- گسوندبرونن خریداری کرد که قبلاً کارخانه ماشین سازی ویدینگ (که توسط ویلهلم ویدینگ تأسیس شده بود) در آن قرار داشت. در همان سال، علاوه بر بازسازی و گسترش محصولات، شرکت نام جنرال الکتریک را به خود اختصصاص داد. در سال ۱۸۸۷ میخائیل دولیوو-دوبرولسکی به عنوان مهندس ارشد به شرکت ملحق شد و بعداً معاون مدیر شد. کار او بر روی برق چند فازی باعث شد تا در پایان دهه ۱۸۸۰ به مهندسی پیشرو در جهان در سیستم های برق سه فاز تبدیل شود. در سال ۱۸۹۱ میلر و دوبروولسکی انتقال نیروی الکتریکی را در فاصله ۱۷۵ کیلومتری (۱۰۹ مایلی) از یک نیروگاه برق آبی در شهر لاوفنآمنکار به فرانکفورت به نمایش گذاشتند، جایی که این نیروی الکتریکی، ۱۰۰۰ لامپ روشن و یک آبشار مصنوعی برقی را در نمایشگاه بین المللی الکتروتکنیکی در فرانکفورت فعال کرد. این موفقیت یکی از اولین گام های استفاده از جریان متناوب برای برق رسانی در آلمان به صورت عمومی بود و نشان داد که انتقال توان الکتریکی از راه دور می تواند از نظر اقتصادی مفید باشد. در همان سال راه آهن شهری هاله–زاله، اولین سیستم تراموا الکتریکی
(با اندازه قابل توجه) در آلمان افتتاح شد. تروپ پائول[۷] کار خود را برای جنرال الکتریک از سال های ۱۸۸۹/۱۸۹۰ تا سال ۱۸۹۳ آغاز کرد و فرانتس شوختن نماهای میدان و خیابان هوسیت را در سال های ۱۸۹۴–۱۸۹۵ طراحی کرد. در سال ۱۸۹۴ مکان سابق کوچه بازار دام برلین خریداری شد. اینجا یک راه آهن داشت که به شبکه ریلی برلین متصل می شد، اما هیچ ارتباط ریلی بین دو نیروگاه وجود نداشت. در سال ۱۸۹۵ یک راه آهن زیرزمینی بین این دو بخش در تونلی به طول ۲۷۰ متر ساخته شد. این تونل توسط شرکت زیمنس و هالسکه[10] (S &amp; H) (بعدها به شرکت زیمنس تبدیل شد) و تحت هدایت سی. شوبل و ویلهلم لاتر ساخته شد. در سال ۱۸۸۹ جنرال الکتریک به عنوان متخصص در ساخت ماشین های حفاری قابل حمل صنعتی شناخته می شد، برخی از این ماشین ها توسط شفت های انعطاف پذیر موتورهای الکتریکی هدایت می شدند. این شرکت همچنین یک محرک تسمه ای دندانهدار ایجاد کرد تا سرعت موتور را به سرعت مورد نیاز ماشین ابزار کاهش دهد. در سال ۱۹۰۳ شرکت های رادیویی رقیب یعنی جنرال الکتریک و زیمنس و هالسکه ادغام شدند و یک شرکت تابعه مشترک به نام تلفنکِن را تشکیل دادند. در سال ۱۹۰۷ معمار پیتر بهرنز مشاور ه
نری شد. که مسئول طراحی همه محصولات، تبلیغات و معماری بود، از آن زمان به عنوان اولین طراح شرکت در جهان شناخته شد. فلسفه بهرن این بود که ساختمانی را بسازد که ساختاری سفت، محکم و ساده داشته باشد. این نوع ساختمان برای کارکرد مد نظر یعنی تولید ماشین آلات بزرگ و سنگین عالی است. ابعاد ساختمان به گونه ای انتخاب شد که توربین ها بتوانند بالاتر از سایر ماشین آلات حمل شوند. در دهه ۱۹۲۰ جنرال الکتریک به تأمین کننده جهانی دانش و تجهیزات الکتریکی تبدیل شد. برای مثال، در سال ۱۹۲۳، اکثر مواد ضروری و تیمی از مهندسان را برای نظارت بر برق رسانی فلسطین تحت حاکمیت بریتانیا فراهم کرد. شرکت های انگلیسی در آن زمان نمی توانستند با قیمت های جنرال الکتریک رقابت کنند. فعالیت شرکت به زودی به تمامی حوزه های مهندسی برق اعم از روشنایی برق، توان الکتریکی، راه آهن برقی، کارخانه های الکتروشیمیایی و همچنین ساخت توربین های بخار، خودرو، کابل و مواد اولیه کابل گسترش یافت. در دهه های اول، این شرکت کارخانه های زیادی در برلین و اطراف آن داشت: تعدادی از رویدادهای قابل توجه دیگر مربوط به جنرال الکتریک در این دوره رخ داد: در ۲۰ ژوئن ۱۹۱۵، بنیانگذار این ش
رکت یعنی امیل راتناو در سن ۷۷ سالگی درگذشت. دوران نازی ها و جنگ جهانی دوم. شرکت جنرال الکتریک پس از نشست محرمانه ۲۰ فوریه ۱۹۳۳ که در آن اهداف دوگانه؛ قدرت کامل و تسلیح مجدد ملی توسط هیتلر توضیح داده شد، ۶۰۰۰۰ رایشمارک به حزب نازی اهدا کرد. آنها به شرکت های بزرگ دیگری مانند آیجی فاربن، تیسن و کروپ در حمایت از نازی ها، به ویژه در ترویج تسلیح مجدد ورماخت، لوفتوافه و کریگسمارینه، پیوستند. در طول خود جنگ، آنها قرار بود از تعداد زیادی کارگر اجباری و همچنین زندانیان اردوگاه کار اجباری در شرایط غیرانسانی کار استفاده کنند. شرکت جنرال الکتریک به طور گسترده با حزب نازی در لهستان کار کرد. این شرکت مجبور شد کارخانه کابل کراکوف[۳۱]، کارخانه تولید کابل، را به حزب نازی واگذار کند. کابل کراکوف در کراکوف-پلاشوف واقع شده بود و از کابل های تولید شده توسط نیروی کار اجباری یهودی از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ استفاده می کرد. در سال ۱۹۴۳، شرکت جنرال الکتریک شروع به جابجایی کالاها و تخلیه کارگران کرد. کالاها به مکان های مختلفی از جمله برلین و سودتنلند منتقل شدند. هنگام نصب سیستم های برقی و روشنایی برای زمین های آموزشی وافن-اساس در دبیکا، این ش
رکت از کارگران اجباری یهودی مستقر در اردوگاه کار پوستکوف واقع در جنوب شرقی لهستان استفاده کرد. در طول جنگ جهانی دوم، یک کارخانه جنرال الکتریک در نزدیکی ریگا از نیروی کار برده استفاده می کرد. این شرکت همچنین برای تولید تجهیزات الکتریکی در اردوگاه کار اجباری آشویتس قرارداد بست. جنرال الکتریک از نیروی کار برده از کمپ شماره ۳۶ در اردوگاه فرعی جدید آشویتس III که همچنین با نام مونوویتز به نام " اردوگاه کار چکش ورق فلزی " شناخته می شد، استفاده کرد. بیشتر آنها در سال ۱۹۴۵ در راهپیمایی مرگ و سرانجام در اردوگاه بوخنوالد جان باختند. شرکت جنرال الکتریک یک تأمین کننده اصلی دسته های تپانچه های P38 در جنگ جهانی دوم و همچنین اسپریورک P38s در اوایل جنگ جهانی بود. تپانچه ها ی P38 توسط کارخانههای والترآرمز و موزر تولید میشدند. در تلاشی برای ابراز تاسف از استفاده از نیروی کار برده یهودی در جنگ جهانی دوم، شرکت جنرال الکتریک به شرکتهای راینمتال، زیمنس، کروپ و آیجیفاربن به منظور پرداخت ۷۵ میلیون مارک به عنوان غرامت به کنفرانس دعاوی یهودیان پیوست. سالهای ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۰ در سال ۱۹۴۵، پس از جنگ جهانی دوم، تولید در کارخانه های بخش های غرب
ی برلین - که امروز ساختمان مقر DW (TV) دویچه وله است و نورنبرگ، اشتوتگارت و مولهایم آندرروهر از سر گرفته شد و کارخانه های جدید دیگری از جمله کارخانه کنتور برق در هاملن ساخته شد. کارخانه بخار و لوکوموتیو الکتریکی در شهر هنینگزدورف (کارخانه های هنیگزدورف) به یک شرکت متعلق به مردم تحت عنوان لوکوموتیوهای الکتریکی (LEW) تبدیل شد. کارخانه کابل (سیم و کابل فلزی اوبراسپری) و کارخانه تولید دستگاه ترپتو و سایر تأسیسات نیز در آلمان شرقی قرار داشتند و به شرکت های سهامی شوروی (SAG) تبدیل شدند. بیش از ۹۰ درصد از دارایی ها در برلین در منطقه تحت اشغال روسیه قرار داشت و از بین رفت. دفاتر مرکزی بخش های مصادره نشده شرکت ابتدا به هامبورگ و سپس در نهایت به فرانکفورت منتقل شد، دفتر مرکزی در برلین ویران شد. سال ۱۹۷۰ به بعد در سال ۱۹۷۰، شرکت جنرال الکتریک-تلفنکِن ۱۷۸۰۰۰ کارمند در سراسر جهان داشت و دوازدهمین شرکت بزرگ برق در جهان بود. از جمله پروژه های ناموفق مانند سیستم حمل و نقل خودکار چمدان در فرودگاه فرانکفورت و ساخت نیروگاه هسته ای به این شرکت فشار وارد کرد. به ویژه، نیروگاه هسته ای در شهر وورگاسن، که راه اندازی آن به دلیل مشکلا
ت فنی چندین سال به تعویق افتاد، صدها میلیون مارک برای جنرال الکتریک هزینه داشت. در پی آن، شرکت آخرین سود سهام خود را در سال ۱۹۷۲ پرداخت کرد. بازوی سرگرمی (رادیو وتلوزیون تلفنکِن) که دفتر مرکزی آن در هانوفر بود، فروخته شد. به دنبال آن، تجارت کامپیوتر بزرگ (TR 4, TR 10, TR 440 [de]) (مشارکتی تحت نام شرکت کامپیوتر تلفنکِن با شرکت نیکدورف) به زیمنس فروخته شد.کامپیوتر پردازش (TR 84، TR 86، AEG 60-10، AEG 80-20، AEG 80-60) به عنوان بخش فناوری اتوماسیون (پس از ۱۹۸۰ به عنوان شرکت کامپیوتر ATM تغییر نام داد) ادامه یافت. در سال ۱۹۷۵ دفتر مرکزی سابق تلفنکِن در برلین-شارلوتنبورگ، ارنست رویتر پلاتز ۷ فروخته شد. این ساختمان قبلاً به دانشگاه فنی برلین اجاره داده شده بود. در سال ۱۹۷۶، برای دور زدن الزام مشارکت برابر کارکنان در هیئت نظارت، دکتر والتر سیپا (Dipl. -Geol.) (رئیس شرکت جنرال الکتریک از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۰) علاوه بر دو شرکت لوازم خانگی، چهار شرکت دیگر را به عنوان شرکت سهامی با مالکیت کامل ایجاد کرد. (اعداد داخل پرانتز به درصد گردش مالی در سال ۱۹۸۰ اشاره دارد) جنرال الکتریک-کارخانه مهندسی تلفنکِن(۳۷٪) جنرال الکتریک-سری محص
ولات تلفنکِن (۱۶٪) جنرال الکتریک-شرکت فن آوری ارتباطات تلفنکِن(۶٪) کارخانه المپیا (تکنولوژی اداری تجاری، ۷٪) جنرال الکتریک- شرکت لوازم خانگی (۲۲٪) شرکت تلویزیون و رادیو تلفنکِن (۱۲٪) در سال ۱۹۷۹ شرکت با حذف اضافات از نام خود که از سال ۱۸۸۷ استفاده می شد، به اجنرال الکتریک-تلفنکِن تغییر نام داد. در فوریه ۱۹۸۰، هاینزدور رئیس هیئت مدیره شد. لوازم خانگی آ ا گ در ایران پیشینه ای طولانی دارد که واردات آن به قبل از انقلاب ایران می رسد. نمایندگی انحصاری لوازم خانگی آاگ ایران در ابتدا شرکت چاردیوار بود که به صورت گسترده انواع ماشین های لباسشویی ظرفشویی خشک کن یخچال فریزر جاروبرقی سشوار قهوه ساز ماشین اصلاح دستگاه های وکیوم سیستمهای تهویه و غیره که به صورت مکمل با برند تلفونکن را وارد ایران کرده و همچنین لوازم یدکی دستگاه های وارد شده نیز به صورت کامل توسط همین شرکت تأمین شد. این شرکت در کیلومتر پنجم جاده مخصوص کرج تأسیس شده بود که تمامی کاتالوگهای شرکتی و استاندارد به همراه دیتا شیت ها و راهنماهای سرویس و نگهداری و ابزارهای شرکتی برندهای آ اگ ان ای ای اف و تلفونکن را در اختیار داشت که پس از انقلاب و قطع روابط شرکتهای
مرجع با نماینده انحصاری در ایران تمامی اسناد و مدارک و همجتین تمامی کاتالوگهای راهنما و سرویس نگهداری با اصالت شرکتهای آ ا گ الکترولوکس و ان ای ای اف به یکی از تکنسین های نقشه خوان این شرکت به نام هرمز نیک رفتار واگذار و پس از مدتی به سرپرستی خدمات پس از فروش غرب کشور در کرمانشاه منتقل شد پس از انقلاب نیز شزکتهای آریان چابهار محددا واردات محصولات خانگی آ ا گ را ادامه دادند اما در سطحی محدود تر از شرکت چاردیوار. ماشین های لباسشویی مدل بلا اس ال ۴۰۰ اف بلا ۸۰۰ ای بلا ان از پر فروش ترین محصولات خانگی آاگ در ایران بودند شرکت زانوسی ایتالیا در کنار الکترولوکس یکی دیگر از شرکای تجاری آ ا گ به حساب می آمد که از برند آ ا گ در برخی از محصولات خود استفاده کرد این محصولات عمدتاً برای اقشار کم درآمد جامعه در نظر گرفته شد که از تکنولوژی ساخت زانوسی و سیستم کنترل اتوماتیک آ ا گ استفاده شد. برخی از این محصولات مدلهای 400 f ۴۰۲ ۵۰۲ ۵۰۳ ۴۰۳ و غیره که در ایران نیز به تعداد بالا وارد و به فروش رسیدند. در آگوست ۱۹۸۲، طرح تجدید ساختار با ضمانت های فدرال ۶۰۰ میلیون مارکی و وام های بانکی جدید ۲۷۵ میلیون مارکی، در اولین اختلاف بین ب
انک ها از هم پاشید. یک کنسرسیوم بانکی تا ژوئن ۱۹۸۳ وام اداری ۱٫۱ میلیارد مارکی را به گروه جنرال الکتریک تخصیص داد. ۴۰۰ میلیون از آن فقط با ضمانت دولت فدرال در دسترس بود. نه تنها شرکت جنرال الکتریک-تلفنکِن، بلکه شرکت های تابعه آن یعنی شرکت کوپرزبوش در شهر گلزنکیرشن، کارخانه ماشینآلات هرمانزانکر در شهر توبینگن و شکرت کارلنف در شهر برتن نیز تحت تأثیر این اتفاقات قرار گرفتند. شرکت مبلمان و اسباب خانه آلنو در شهر فولندورف توسط سهامداران اقلیت تصاحب و از گروه جدا شد. تأمین کنندگان شرکت جنرال الکتریک نیز تحت تأثیر این اتفاقات قرار گرفتند و برخی از آنها از جمله کارخانه مبلمان و لوازم آشپزخانه در شهر بوهلرتان اعلام ورشکستگی کردند. سایتی که در برونن استراسه در منطقه سابق برلین ودینگ بود نیز فروخته شد، و همچنین شرکت های کارخانه مواد غذایی جنرال الکتریک و شرکت لوازم خانگی باوکنخت فروخته شدند. محصولات. لوکوموتیوها و تکنولوژی راه آهن. جنرال الکتریک نقش مهمی در تاریخ راه آهن آلمان ایفا کرد. این شرکت در توسعه و ساخت قطعات الکتریکی تقریباً در تمام سری لوکوموتیوهای الکتریکی آلمان مشارکت داشت و به معرفی نیروی برق به راه آهن آلم
ان کمک کرد. علاوه بر این، بسیاری از لوکوموتیوهای بخار در جنرال الکتریک ساخته شدند. این شرکت در سال ۱۹۳۱ شرکت بورسیگ را خریداری کرد و تولید لوکوموتیو را از کارخانه بورسیگ در تِگِل به جنرال الکتریک- بورسیگ منتقل کرد. در سال ۱۹۴۸ این کارخانه به کارخانه لوکوموتیو الکتروتکنیکی VEB تبدیل شد. علاوه بر لکوموتیوهای الکتریکی متعدد تولید شده برای لوکوموتیو بخار دویچه رایشسبان[۳۹]، تولید لکوموتیو بخار تا سال ۱۹۵۴ ادامه یافت. زمانی که جمهوری فدرال آلمان شروع به اجرای سیستم های پیشرانه متناوب AC جنرال الکتریک کرد، خود را در رقابت با براون، باوری و سی دید. نمونه اولیه DB کلاس E320 توسط کروپ به عنوان دستگاه تست ولتاژ دوگانه (۱۵ کیلو ولت و ۲۵ کیلو ولت AC) ساخته شد، این فناوری در نهایت منجر به لوکوموتیوهایی مانند DB کلاس ۱۲۰ و ICE 1 شد. تنها پس از اتحاد مجدد آلمان و قبول کارخانه لوکوموتیوهای الکتریکی (LEW) به عنوان کارخانه در هنیگزدورف، نام جنرال الکتریک به تمامیت لوکوموتیوسازی بازگشت، اما فقط برای مدت کوتاهی. شرکت لوکوموتیو جنرال الکتریک بخشی از شرکت حملونقل دایملر-بنز ABB (بعدها ادترنز) شد و در حال حاضر فناوری که در گذشته تو
سعه یافته بود، اکنون تا حدی شرکت حملونقل بمباردیه را قادر می سازد تا سری بسیار موفق TRAXX از لوکوموتیوها را بسازد. جنرال الکتریک همچنین بین سال های ۱۹۸۹/۱۹۹۰/۱۹۹۱ و ۱۹۹۴/۱۹۹۵/۱۹۹۶، راهآهن هلنیک کلاس 520DMU را ساخت. هواپیما. جنرال الکتریک طیف وسیعی از هواپیماها را از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۸ تولید کرد. اولین هواپیما در سال ۱۹۱۲ از اسکلت (بدنه) چوبی ساخته شد و از هواپیمای دوباله برادران رایت الگوبرداری شد. طول بال آن ۱۷٫۵ متر (۵۷ فوت) و دارای موتور هشت سیلندر با قدرت ۷۵ اسب بخار و وزن بدون بار ۸۵۰ کیلوگرم بود. می توانست به سرعت ۶۵ کیلومتر در ساعت (۴۰ مایل در ساعت) دست یابد. از سال ۱۹۱۲ ساخت هواپیماها به صورت مخلوط چوب و لوله فولادی با پوشش پارچه ای ادامه یافت. یکی از هواپیماهایی که طراحی و ساخته شد، هواپیما غول پیکر جنرال الکتریک R.Iبود. نیرو محرکه این هواپیما را چهار موتور ۲۶۰ اسب بخاری (۱۹۰ کیلووات) مرسدس D.IVa متصل به ترکیبی از مخروط چرم و کلاچ چنگکی، تشکیل می داد. اولین آزمایش های پرواز رضایت بخش بود، اما در ۳ سپتامبر ۱۹۱۸، R.I در هوا شکست و هفت خدمه خود را کشت. موفق ترین هواپیمای جنرال الکتریک از نظر آمار تولید، ب
مب افکن تاکتیکی سنگین با نام "هواپیمای بزرگG.IV" بود که یکی از آنها هنوز از ۳۲۰ فروند ساخته شده به عنوان تنها بمب افکن چند موتوره آلمانی بازمانده از جنگ جهانی اول است. در طول جنگ جهانی دوم، جنرال الکتریک دستگاه هایی را برای اهداف شناسایی تولید کرد، از جمله یک سکوی هلیکوپتری که توسط یک موتور جریان متناوب AC هدایت می شد. این یک هواپیما با بند بود که نمی توانست آزادانه پرواز کند. منبع تغذیه توسط سه کابل از زمین حمل می شد. این دستگاه به ارتفاع ۳۰۰ متری رسید. ماشینها. جنرال الکتریک در سال ۱۹۰۲ شرکت کولشتاین را خرید و بخش شرکت خودروهای جدیدرا برای ساخت خودرو تأسیس کرد. جنرال الکتریک از تولید خودرو در سال ۱۹۰۸ کنار رفت. مدل های تولید شده عبارتند از: AAG (1900 اتومبیل) NAG نوع A NAG نوع B NAG نوع B2 پروژکتورهای فیلم. جنرال الکتریک همچنین برای مدت طولانی مجموعه ای از پروژکتورهای فیلم را تولید کرد: دستگاه ایستاده، سال ۱۹۱۹، پرژکتور ۳۵ میلیمتری ماشین تئاتر، سال ۱۹۲۰، پرژکتور ۳۵ میلیمتری ترایمفِیتور ۱–۳، سال های ۱۹۲۴–۱۹۳۵، پرژکتور ۳۵ میلیمتری ACR 0710 جانشین معلم، سال های ۱۹۲۵–۱۹۳۵، پرژکتور ۳۵ میلیمتری سینمای چمدانی، سال
۱۹۲۷ انحصاری، پرژکتور ۳۵ میلیمتری معلم، سال ۱۹۲۹، پرژکتور ۳۵ میلیمتری ACR 0709 (لایتز) میچاو مدل ۴، سال های ۱۹۲۹–۱۹۳۴، پرژکتور ۳۵ میلیمتری یورو K، سال های ۱۹۳۸–۱۹۴۲، پرژکتور ۳۵ میلیمتری یورو M، سال ۱۹۳۶، پرژکتور ۳۵ میلیمتری یورو G، سال ۱۹۳۸، پرژکتور ۳۵ میلیمتری، نسخه اینترلاک (G-MB) یورو M2، سال های ۱۹۳۹–۱۹۴۴، پرژکتور ۳۵ میلیمتری وضعیت حال حاضر نام تجاری جنرال الکتریک. در نتیجه فروپاشی و انحلال شرکت اصلی، الکترولوکس حق وحقوق برند را در سال ۲۰۰۵ به دست آورد و نام آن نیز به شرکت های مختلف مجوز داده شده است. این مجوز شامل بسیاری از محصولات مشابهی است که قبلاً تولید می کرد، مانند دستگاه های راهکارهای توان انرژی دستگاه های مخابراتی (تلفن و تلفن همراه)، اتوماسیون، لوازم جانبی خودرو، لوازم خانگی، ابزار برقی، پروژکتور، تجهیزات و لوازم چاپ، دستگاه های تصفیه آب، و دستگاه های مراقبت شخصی تحت نام تجاری جنرال الکتریک.
تیتوس آندرونیکوس یکی از آثار تراژدی است که توسط ویلیام شکسپیر و احتمالاً با همکاری مترجم، شاعر و نمایش نامه نویس انگلیسی، جورج پیل در بین سال های ۱۵۸۸ تا ۱۵۹۳ نگاشته شده است. به نظر می رسد تیتوس آندرونیکوس نخستین تراژدی باشد که شکسپیر آن را نگاشته است، تراژدی که محتملاً شکسپیر به منظور رقابت با اثر هم عصر آن یعنی نمایش خونخواهی نوشته بود. این نمایش نامه خونین ترین و خشن ترین اثر ویلیام شکسپیر است. هر چند که این اثر در آن روزها پر مخاطب بود ولی در سده هفدهم میلادی تب محبوبیت آن فروکش کرد. در دوره ویکتوریا به دلیل آنکه در این تراژدی مکرراً از صحنه های خشونت آمیز و خونین استفاده شده بود، از اجرای آن ممانعت به عمل آمد. اما این نمایش نامه از اواسط سده بیستم میلادی، اعتبار از دست رفته خود را بار دیگر به دست آورد.
تومو شوکوتا (زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشستهٔ اهل کرواسی است که در پست مهاجم بازی می کرد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است، می توان به بنفیکا، دینامو زاگرب و پورتو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی بازی کرده است.
بگرامی یک روستا در ولسوالی بگرامی، ولایت کابل در افغانستان است. این روستا مرکز این ولسوالی می باشد خصوصیات. بگرامی ۳۱٬۶۸۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۷۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میربچه کوت (به لاتین: Mir Bacha Kot) یک روستا در افغانستان است که در ولسوالی میربچه کوت ولایت کابل واقع شده است. خصوصیات. میربچه کوت ۵٬۶۵۹ نفر جمعیت دارد و ۱٬۶۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
هروویه وییچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است، می توان به هایدوک اسپلیت اشاره کرد. وی در تیم ملی فوتبال کرواسی نیز بازی کرده است.
سوزان پلشت (؛ – ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۵۸ تا ۲۰۰۴ میلادی فعالیت می کرد. گزیده فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که سوزان پلشت در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
ایوان تومه چاک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است که در تیم ملی فوتبال کرواسی نیز بازی کرده است.
آنته تومیچ (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دینامو زاگرب اشاره کرد.
کلکان یک روستا در افغانستان است که در ولسوالی کلکان واقع شده است. خصوصیات. کلکان ۱٬۶۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ایوان تورینا (; – ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی بود که در پست دروازه بان بازی می کرد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دینامو زاگرب، لخ پوزنان و ای آی کی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی بازی کرده است.
موسهی یک روستا در افغانستان است که در ولسوالی موسهی، ولایت کابل واقع شده است. خصوصیات. موسهی ۱٬۸۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
جان کرایر (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به دو مرد و نصفی، ، مرد مقدس، کوتوله ها، موعد مقرر، الاغ وارونه، بدون عشق بازی کوچک، شکنجه، زیبا در لباس صورتی و خونسرد باش اشاره کرد.
داریو اسمویه (; زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دینامو زاگرب، آ.ث. میلان و خنت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی بازی کرده است.
آریل کبل (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "، کینه ۲، بدبو، سی اس آی، دارودسته، ، خاطرات خون آشام، خون حقیقی و بورلی هیلز ۹۰۲۱۰، آرام باش، آکوامارین، جان تاکر باید بمیرد، مکیدن خون آشام، من و بچه، اعمال کثیف" و "من با تو ذوب میشم" اشاره کرد.
روبرت اشپهار (; زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به موناکو، اسپورتینگ لیسبون، استاندارد لیژ، هلاس ورونا، باشگاه فوتبال اومانیا، کلوب بروژ و گالاتاسرای اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی بازی کرده است.
قلعه نعیم یک روستا در افغانستان است که در ولسوالی چهارآسیاب، ولایت کابل واقع شده است. خصوصیات. قلعه نعیم ۱٬۸۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
زوران وولیچ (; زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشستهٔ اهل کرواسی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به هایدوک اسپلیت، نانت و رئال مایورکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی بازی کرده است.
فیل سیلورز (؛ – ) یک هنرپیشه و کمدین اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۸۳ میلادی فعالیت می کرد. مرگ. در ۱ نوامبر ۱۹۸۵، سیلورز در خواب در سنت سیتی، کالیفرنیا درگذشت. گزیده فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که فیل سیلورز در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
کورتنی تورن-اسمیت (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی بازیگر فیلم هایی همچون به گفته جیم و دو مرد و نصفی بوده است.
شصت و هفتمین جوایز امی ساعات پربیننده برای تجلیل از بهترین برنامه های تلویزیونی پخش شده در ساعات پر بینندهٔ ایالات متحده که بین ۱ ژوئن ۲۰۱۴ تا ۳۱ مه ۲۰۱۵ پخش شده اند، توسط آکادمی علوم و هنرهای تلویزیونی برگزار شد. این مراسم روز یکشنبه ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۵ در تئاتر نوکیا در لس آنجلس برگزار شد و شبکه فاکس این مراسم را پوشش داد. اندی سمبرگ برای اولین بار مجری این مراسم بود. نامزدها در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۵ اعلام شده بودند. مراسم جوایز هنرهای خلاقانه هم ۱۲ سپتامبر برگزار شد و ۱۹ سپتامبر از شبکهٔ اف اکس اکس پخش گردید. "بازی تاج و تخت" با بردن ۱۲ جایزه رکورد جدیدی را ثبت کرد؛ همچنین وایولا دیویس به نخستین زن آفریقایی-آمریکایی تبدیل شد که برندهٔ جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن در سریال درام می شود. تغییرات قوانین. آکادمی علوم و هنرهای تلویزیون اعلام کرد برای شصت و هفتمین دوره جوایز امی تغییراتی در قوانین ایجاد شده است. این تغییرات بدین شرح است:
کیشیا کول (؛ زادهٔ ) یک خواننده، ترانه سرا و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
در علم ریاضی و در شاخهٔ توپولوژی هندسی، حدس پوانکاره (, , ) یک قضیه دربارهٔ مشخص سازی ۳-کره است، که همان ۴-کره ای است که گوی یکه را در فضای چهاربعدی محصور می کند. این قضیه نخستین بار توسط آنری پوانکاره در سال ۱۹۰۴ حدس زده شد و به فضاهایی می پردازد که به صورت موضعی همانند فضای سه بعدی معمولی هستند، اما گسترهٔ محدودی دارند. پوانکاره فرض کرد اگر چنین فضایی ویژگی اضافی داشته باشد که هر حلقه ای در آن بتواند به طور پیوسته به یک نقطه جمع شود، آنگاه الزاماً یک کرهٔ سه بعدی است. تلاش ها برای حل این حدس، پیشرفت های بسیاری را در شاخهٔ توپولوژی هندسی در سدهٔ بیستم به دنبال داشت. برهان نهایی بر پایهٔ برنامهٔ ریچارد اس. همیلتون و با استفاده از شار ریچی برای حل مسئله ساخته شد. گریگوری پرلمان با توسعهٔ چندین روش و نتیجهٔ تازه در نظریهٔ شار ریچی توانست برنامهٔ همیلتون را اصلاح و تکمیل کند. او در مقالاتی که در سال های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ در آرکایو منتشر کرد، کار خود را برای اثبات حدس پوانکاره (و حدس هندسی سازیٔ قدرتمندتر ویلیام ثرستن) ارائه داد. در چند سال بعد، چندین ریاضی دان به بررسی مقالات او پرداختند و صورت بندی های دقیقی از کارش
ارائه کردند. کارهای همیلتون و پرلمان روی این حدس، به طور گسترده به عنوان نقطهٔ عطفی در پژوهش های ریاضی شناخته می شود. همیلتون در سال ۲۰۱۱ جایزه شاو و در سال ۲۰۰۹ جایزه لروی استیل را دریافت کرد. نشریهٔ "ساینس" در سال ۲۰۰۶ اثبات پرلمان از حدس پوانکاره را به عنوان دستاورد علمی سال معرفی کرد. مؤسسه ریاضیات کلی، که حدس پوانکاره را در فهرست مشهور مسائل جایزه هزاره قرار داده بود، در سال ۲۰۱۰ جایزهٔ یک میلیون دلاری خود را برای حل این حدس به پرلمان پیشنهاد داد. او این جایزه را نپذیرفت و گفت سهم همیلتون در این کار برابر با سهم خودش بوده است. نمای کلی. حدس پوانکاره یک مسئلهٔ ریاضی در حوزهٔ توپولوژی هندسی بود. از منظر واژگان این حوزه، چنین بیان می شود: اشکال آشنا، مانند سطح یک توپ (که در ریاضیات به آن کرهٔ "دو" بعدی گفته می شود) یا یک چنبره، دو بعدی هستند. سطح یک توپ دارای گروه بنیادی ساده است، به این معنا که هر حلقه ای که روی سطح رسم شود می تواند به طور پیوسته به یک نقطه تغییر شکل یابد. در مقابل، سطح یک چنبره دارای گروه بنیادی غیرساده است، زیرا حلقه هایی روی سطح وجود دارند که نمی توانند به این شکل تغییر شکل یابند. هر دو
، منیفلد توپولوژیکی هستند که بسته اند (یعنی مرز ندارند و یک ناحیهٔ محدود از فضا را اشغال می کنند) و همبند هستند (یعنی از یک بخش واحد تشکیل شده اند). گفته می شود دو منیفلد بسته هومئومورفیک هستند وقتی امکان تخصیص پیوستهٔ نقاط یکی به دیگری وجود داشته باشد. از آنجا که (غیر) ساده بودن گروه بنیادی تحت هومئومورفیسم تغییر نمی کند، نتیجه می گیریم که کرهٔ دو بعدی و چنبره هومئومورفیک نیستند. معادل دو بعدی حدس پوانکاره بیان می کند که هر منیفلد توپولوژیکی دو بعدی که بسته و همبند باشد، اما هومئومورفیک با کرهٔ دو بعدی نباشد، باید دارای حلقه ای باشد که نتوان آن را به طور پیوسته به یک نقطه تغییر شکل داد. (این موضوع با مثال چنبره، همان طور که پیش تر ذکر شد، نشان داده می شود) این معادل با استفاده از طبقه بندی منیفلد توپولوژیکی های دو بعدی بسته و همبند، که از دههٔ ۱۸۶۰ در اشکال مختلف درک شده بود، صحیح شناخته می شود. در ابعاد بالاتر، منیفلد توپولوژیکی های بسته و همبند طبقه بندی ساده ای ندارند، که حل آسان حدس پوانکاره را غیرممکن می سازد.
آریل ایباخاسا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است، می توان به المپیاکوس، ویارئال، لانوس، رئال مایورکا و اتلتیکو مادرید اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
برنج قرمز کامارگیو از انواع برنج قرمز است که در زمین های مرطوب کامارگیو در نواحی جنوبی فرانسه کشت می شود. تاریخچه. برنج وحشی قرمز به طور سنتی در مرداب های کامارگیو رشد می کرد. کمی بعد از جنگ جهانی دوم بخش های وسیعی از مرداب ها نمک زدایی شدند. در حقیقت برای پیشرفت اقتصاد محلی، کشاورزی جانشین تولید نمک شد. در دهه ۱۹۶۰ برنج قرمز در بالاترین میزان خود بود. از دهه ۱۹۸۰، برنج سفید با برنج وحشی قرمز سنتی ترکیب شد تا برنج قرمز کامارگیو فعلی به وجود بیاید. توصیف. زمانیکه پوسته کنده شد، سبوس به رنگ قرمز مایل به قهوه ای است. این برنج به طور طبیعی بافت جویدنی و تا حدودی طعم گردو دارد.