Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تمدن ایچما () یا تمدن ییچما () نامِ فرهنگ و تمدنی قدیمی و بومی در پرو است که پیش از تمدن اینکاها به وجود آمده و در جنوب شرقی پرو در «درهٔ لورین» سکنا داشتند. این اقوام بعدها به سمت شمال و «درهٔ ریماک» گسترش یافتند. تمدن ایچما حوالی سال ۱۱۰۰ پس از میلاد و بدنبال اضمحلال «امپراتوری واری» شکل گرفت و تا حوالی سال ۱۴۴۰ پس از میلاد وجود داشت، تا آنکه در آن زمان و به طور تدریجی، در امپراتوری اینکا جذب و ادغام گشت.
باشگاه فوتبال فوجا () یک باشگاه فوتبال ایتالیایی است که در فوجا، در منطقه پولیا پایه گذاری شده است. این باشگاه در حال حاضر در لیگ سری بی بازی می کند. سال ۱۹۹۵ آخرین سالی بودن که این باشگاه در سری آ بازی کرد. شهرت جهانی این تیم به سال ۱۹۹۰ بازمی گردد؛ که زمانی که زدنیک زمان سرمربی این تیم با بازی تهاجمی و داشتن بازیکنانی چون جوزپه سینیوری، فرانچسکو بایانو، روبرتو رامباودی و دن پترسکو در آستانه راهیابی به جام یوفا بود. با این حال این باشگاه دو بار در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۲ ورشکسته شد.
اینتی (به ) خورشیدایزد مقدس اینکاها بود و اینک نشان و الگوی ملی اینکاها محسوب می شود. گرچه عموماً اینتی را یک خدای واحد به شمار می آورند، اما این خدا مجموعه ای از موقعیت های گوناگون خورشید است، چه آنکه هویت آن توسط مراحل مختلف ستاره ای خورشید بیان می شود. خاستگاه اسطوره شناختی این ایزد نامشخص است، اما روایت معروف در میان مردم آن است که او پسرِ «ویراکوچا» پروردگارِ تمدن است. اینکاها این ایزد را به عنوان نگهدارنده و پشتیبان تمدن و فرهنگشان، پرستش می کردند.
نبرد لانگه والا یک نبرد سرنوشت ساز بین پاکستان و هند بر سر منطقه پاکستان شرقی بود که در اواخر نوامبر ۱۹۷۱ آغاز شد. پاکستان شرقی پس از جدایی از پاکستان، بنگلادش نام گرفت در طول این نبرد بیشتر توجه ارتش هند به سمت شرقی مرزهای خود معطوف بود و کمتر به سمت غربی مرزهای خود متمرکز شده بود. در آخرین هفته نوامبر ۱۹۷۱ ارتش هند مانورهای تهاجمی را در ناحیه آتگرم علیه پست های مرزی پاکستانی و مراکز ارتباطی آن ها در طول مرزهای شرقی خود انجام داد. نیروهای جدایی طلب بنگلادشی نیز به پشتیبانی هند یک تهاجم را در ناحیه جیسور ترتیب دادند. در این زمان برای پاکستان مسلم شده بود که درگیری گسترده با هند غیرقابل اجتناب است و پاکستان شرقی در درگیری طولانی مدت در برابر هند بی دفاع است؛ بنابراین یحیی خان رئیس جمهور پاکستان تصمیم گرفت تا با استفاده از استراتژی رئیس جمهور سابق ارتشبد ایوب خان از یکپارچگی پاکستان حفاظت کند. ایوب خان پیشتر بیان داشته بود که دفاع از پاکستان شرقی نیاز به تحرکات در مرزهای غربی هند دارد استراتژی پاکستانی ها و هندی ها. استراتژی ایوب خان این فرضیه را به وجود آورده بود که یک درگیری گسترده با هند تحت فشارهای بین المل
لی نباید مدت زیادی طول بکشد. از آنجایی که پاکستان شرقی به نظر غیرقابل دفاع می رسید بنابراین باید تلاش می شد تا با تمرکز بر اشغال هرچه بیشتر بخش غربی هند، ابزار قدرتمندی در مذاکرات صلح بدست بیاید. برای انجام این کار ژنرال تیکاخان طرح یک عملیات تهاجمی به هند را پیشنهاد داد و نیروی هوایی پاکستان نیز به این منظور باید حداکثر پشتیبانی را از این طرح به عمل می آورد. طرح اولیه برای این حمله نیاز به یک برتری هوایی موقتی داشت تا نیروهای پاکستانی بتوانند با یک حمله برق آسا به عمق قسمت غربی هند نفوذ کنند و پس از آن با استقرار در مواضع تثبیت شده، به دفاع بپردازند. در این بین شهر رحیم یارخان پاکستان در نزدیکی مرزهای بین المللی یک موقعیت حساس را برای نیروهای خان بازی می کرد. این شهر که در نزدیکی راه آهن سند پنجاب قرار داشت یک مرکز مهم و شکننده برای تأمین لجستیک نیروهای خان بود. سقوط این شهر به دست هندی ها می توانست مسیر راه آهن بین سند و پنجاب را قطع کند و امکان تهیه سوخت و مهمات برای نیروهای پاکستانی که از کراچی می آمد را مشکل کند. از طرفی دیگر نقشه نیروهای هندی این بود که با حمله نیروهای لشکر دوازدهم ارتش هند به آن سوی خط
مرزی از طریق سارکاری تالا به اسلام گاره پیش برود و در قدم بعدی با پیشروی به سمت باقلا، شهر رحیم یارخان را تصرف کند. این کار نه تنها باعث متزلزل شدن دفاع پاکستانی ها در پنجاب می شد بلکه در ناحیه جامو و کشمیر نیز با حمله هندی ها به ناحیه شکارگاره هماهنگ می شد و در نهایت امکان این بودکه بتوان نیروهای پاکستانی که در این ناحیه در تله گیر افتاده بودند را پاکسازی کرد. پاکستان که پنجاب را به عنوان یک مرکز عملیاتی انتخاب کرده بود یک شبکه اطلاعاتی قوی در این ناحیه در اختیار داشت و قصد داشت این ضعف قدرت زمینی در مقایسه با هند در این ناحیه را با یک حمله پیش دستانه از طریق کیشانگاره به سمت مرکز فرماندهی میدانی آن ها در جنوب رامگاره جبران کند. سازمان اطلاعات پاکستان در این بخش کاری بسیار بزرگ را با نفوذ نیروهای خود به میان مردمان عادی و جمع آوری اطلاعات مورد نیاز برای ارتش انجام داد. با این حال این منابع از جمع آوری اطلاعات در پست لانگ والا که یک پست مرزی امنیتی بود بازماندند. این منطقه به تازگی با یک گردان از هنگ پنجاب تقویت شده بود. لانگ والا نقش یک موقعیت استراتژیک در مسیر تصرف مناطق وسیعی از سمت غربی هند در ایالت راجس
تان را ایفا می کرد و با سقوط آن هند در موقعیت بدی در جبهه غربی قرار می گرفت طرح عملیات حمله و استعداد نیروهای دو طرف. طرح عملیاتی پاکستانی ها بر این فرض بنا نهاده شده بود که یک حمله در منطقه، به نیروهای لشکر اول زرهی واقع در منطقه سری گانگاناگر کمک خواهد نمود. فرماندهی مرکزی پاکستان همچنین احساس نمود که باید از مسیر ارتباطی شمالی جنوبی که به علت نزدیکی به مرز بسیار آسیب پذیر می نمود محافظت شود. یک طرح نظامی ترکیبی بنابراین موضوع اتخاذ شد. این طرح مشتمل بر استفاده از دو تیپ پیاده و دو هنگ زرهی بود. برای این منظور یک لشکر مجزا به نام لشکر ۱۸ تشکیل شد. لشکر ۱۸ تصرف و تثبیت لانگ والا را به تیپ ۲۰۶ پیاده و هنگ زرهی ۳۸ سواره نظام ارتش محول کرد و تیپ ۵۱ پیاده و ۲۲ سواره نظام را برای ادامه عملیات بعد از تصرف لانگ والا و تسخیر جیسالمر مأمور کرد. نقشه پاکستانی ها رسیدن به لانگ والا، رامگاره و جیسالمر بود. این نقشه از آغاز بسیار دور از واقعیت به نظر می رسید. قرار بر این بود که عملیات در شب اجرا شود. همچنین به علت نبود راه ارتباطی مستقیم و مناسب نیروهای پاکستانی مجبور به عبور از زمین های رملی و ماسه های نرم بودند. این ام
ر از نظر نیروهای شناسایی رزمی پاکستانی مغفول مانده بود که نیروهای زرهی آن ها بدون ادوات مهندسی قادر به عبور سریع از این زمین ها و حمله به مواضع دشمن نخواهند بود. با وجود برتری عددی پاکستانی ها نسبت به نیروهای هندی ولی مشکل گیرافتادن خودروها در شن های نرم یک نقطه ضعف برای آن ها به شمار می آمد هندی ها بر یک بلندی شنی که بر اطراف خود تسلط داشت استقرار پیدا کرده بودند بطوری که در تاریکی شب به سختی از سوی محیط اطراف خود قابل شناسایی بودند. این پست از سه طرف به وسیله فنس های سیمی پوشیده شده بود. باقی نیروهای گردان در منطقه ساده والا در ۱۷ کیلومتری شمال شرقی لانگه والا مستقر شده بودند. چندپوری یک گروهان پیاده تقویت شده با تعدادی نیرو به همراه تیربار و خمپاره ۸۱ میلیمتری و یک جیپ با تفنگ بدون عقب نشینی ۱۰۶ میلیمتری در اختیار داشت. دو تفنگ ۱۰۶ دیگر یگان او به همراه خدمه در حال آموزش در مقر فرماندهی گردان بودند. سرگرد چندپوری به همراه خودش یک تیم چهار نفره از نیروهای امنیتی سوار بر شتر را در اختیار داشت. پست لانگ والا هیچ نیروی زرهی در اختیار نداشت ولی می توانست از هنگ ۱۷۰ توپخانه میدانی واقع در راجپوت و هنگ ۱۶۸ توپخان
ه درخواست آتش توپخانه را بدهد. عملیات نظامی. برای پشتیبانی نیروهای زمینی پاکستان، نیروی هوایی در غروب روز سوم دسامبر ۱۹۷۱ یک حمله پیش دستانه را به سمت نیروهای هندی انجام داد. بلافاصله بعد از اولین حمله نیروی هوایی پاکستان به پایگاه های هوایی هندی سرگرد چندپوری یک گروه ۲۰ نفره به فرماندهی ستوان زارام ویر را به منظور گشت زنی در ستون ۶۳۸ مرزی در منطقه نزدیک به مرز پاکستان مأمور کرد که این گروه گشتی نقش بسیار مهمی را برای شناسایی واحدهای زرهی پاکستانی در حال پیشروی داشت. در شب چهارم دسامبر جوخه ستوان ویر در حال گشت زنی در نزدیکی مرز متوجه ستون عظیمی از نیروهای زرهی که در حال نزدیک شدن بودند شد. این مشاهده با گزارش های پست هوابرد دیدبانی ارتش مبنی بر نزدیک شدن ستون نیروهای پاکستانی به سمت لانگ والا مطابق بود. سرگرد چندپوری همزمان با هدایت نیروهای ستوان ویر با تماس با واحد فرماندهی گردان درخواست فوری نیروی تقویتی به همراه واحدهای زرهی و پشتیبانی توپخانه را داد. فرماندهی گردان به او این حق انتخاب را داد تا بین ماندن و مقابله با نیروهای دشمن تا حد ممکن یا عقب نشینی تاکتیکی به شهر رامگاره یکی را انتخاب کند چون امکان ر
سیدن نیروهای کمکی تا حداقل شش ساعت آینده وجود نداشت. سرگرد چندپوری با در نظر گرفتن شرایط مختلف و این نکته که آن ها در موقعیت دفاعی خوبی قرار دارند و در تاریکی شب عقب نشینی سریع خود یک ریسک بالا به شمار می آید دفاع کردن در مقابل نیروهای پاکستانی را انتخاب کرد. نیروهای پاکستانی حمله خود را در ساعت ۱۲:۳۰ صبح شروع کردند. همین طور که نیروی مهاجم در حال نزدیک شدن به پست بود توپخانه ارتش پاکستان شروع به شلیک با توپ های کالیبر متوسط نمود. این شلیک ها منجر به کشته شدن ۵ شتر از ۱۰ شتر نیروهای امنیتی هندی شد. ستونی متشکل از ۶۵ تانک پاکستانی شامل تانک های شرمن وType 59 چینی در حال نزدیک شدن بودند. نیروهای هندی با استفاده از مین های ضد تانک شروع به مین ریزی سریع در مسیر آن ها کردند که در پی بی دقتی یک نیروی پیاده هندی در این بین کشته شد. نیروهای هندی تا رسیدن تانک ها به فاصله ای در حدود ۱۵ تا ۳۰ متری موضعشان در اختفا به سر می بردند. با رسیدن به این فاصله نیروهای هندی با راکت های پیات (PIAT) شروع به هدف قرار دادن تانک های پاکستانی کردند. در همین حال هندی ها با تنها تفنگ ۱۰۶ میلیمتری M40 خود که یکی از خدمه خود را نیز از دست
داده بود آماده شلیک به سمت تانک ها شدند. این سلاح بر روی تانک های پاکستانی تأثیر زیادی داشت و توانست از زره بسیاری از آن ها نفوذ کند. خودروهای پاکستانی با گیر کردن و فرورفتن در شن نرم بیابان از حرکت باز افتادند و تبدیل به سیبل های ثابت برای هندی ها شدند. با نابود شدن و صدمه دیدن ۱۲ تانک و خودروی زرهی پاکستانی توسط سلاح های پرتاب شونده و مین های هندی از سوی دشمنانی که در تاریکی به سختی قابل مشاهده بودند آن ها تصمم گرفتند تا حمله خود را متوقف کنند. آتش گرفتن بشکه های سوخت روی تانک ها باعث ایجاد نور و روشنایی در محیط شد که همین امر باعث شد دید نیروهای هندی نسبت پاکستانی ها بهتر شود و آن ها راحت تر بتوانند به شلیک بپردازند. ۲ ساعت طول کشید تا پاکستانی ها بتوانند مکان میدان مینی را که به صورت ناقص توسط هندی ها آماده شده بود مشخص نمایند. در همین زمان نیروهای پاکستانی تصمیم گرفتند با دور زدن پست و محاصره آن اقدام به تصرف آن کنند. با وارد شدن دوباره در شن زار خودروها و نفربرهای زرهی پاکستانی در شن های بیابان فرورفتند و از حرکت بازایستادند ولی در نهایت موفق به محاصره پست شدند. در طول درگیری سرگرد چندپوری در تماس با م
رکز اقدام به هدایت آتش توپخانه به سمت پاکستانی ها می کرد با وجود برتری عددی قوای پاکستانی و محاصره کردن هندی ها با این وجود پاکستانی ها نتوانستند در زیر نور ماه کامل به پیشروی ادامه دهند. با طلوع صبح هنوز نیروهای پاکستانی نتوانسته بودند پست لانگه والا را تصرف کنند. با رسیدن طلوع صبح نیروی هوایی هند سرانجام توانست با استفاده از هواپیماهای هاوکر هانتر و HF-24 Maruts به نیروهای پاکستانی حمله کند. این هواپیماها به دلیل نداشتن سیستم های دید در شب قادر به اجرای عملیات در طول شب نبودند. در نور خورشید هواپیماهای نیروی هوایی هند توانستند به طور مؤثری به اجرا عملیات بپردازند و در این راه از کمک کنترلر جهت دهنده هوایی سوار بر یک فروند هواپیمای HAL Krishnak به خلبانی سرگرد آمتا سینگ استفاده کنند. او با دقت و به خوبی اهداف را برای سایر هواپیماها مشخص می نمود و به خوبی هدایت آتش آن ها را بر عهده داشت و این کار تا زمانیکه نیروهای کمکی از راه برسند ادامه داشت. هواپیماهای هندی به نیروهای زمینی و خودروهای زرهی و سایر ادوات پاکستانی ها با استفاده از راکت های T-10 ماترا و توپ ۳۰ میلیمتری حمله کردند. پاکستانی ها بدون حمایت از جان
ب هواپیماهای نیروی هوایی خود که در جاهای دیگر به طور گسترده ای مشغول بودند، به راحتی هدف حملات هندی ها قرار می گرفتند. برد تیربارهای ضدهوایی ۱۲٫۷ میلیمتری قرار گرفته بر روی تانک های پاکستانی کوتاه بود و بر روی جت های هندی بی اثر می نمود. به علت ماهیت زمین نبرد شکار نیروهای پاکستانی برای هواپیماهای هندی بسیار آسان بود. تا ظهر روز بعد حمله کاملاً پایان یافته بود و پاکستانی ها ۲۲ تانک را در حملات هوایی و ۱۲ مورد را در حملات زمینی مدافعان از دست دادند و تعدادی نیز سالم به تصرف مدافعان درآمد. آمار کل وسایل و ادوات نابود شده یا صدمه دیده پاکستانی به ۱۰۰ عدد می رسید. در پایان روز ۷ دسامبر کلیه نیروهای پاکستانی به علت رسیدن قوای کمکی هندی ها مجبور به عقب نشینی از مواضع خود شدند و به داخل مرزهای بین المللی برگشتند. لانگه والا اثبات کرد که یکی از نقاط مهم این جنگ بوده است تحلیل و پیامدهای حمله. "بدون در نظر گرفتن پیروزی میدانی هندی ها، این نبرد یک شکست اطلاعاتی و راهبردی برای هردو طرف بود. اطلاعات ارتش هند از دادن هشدار برای ورود یک ستون عظیم زرهی از سمت غرب عاجز مانده بود و از آن بدتر پست دفاعی آنها به هیچ وجه از نظر
تسلیحات سنگین برای خنثی سازی نیروهای دشمن تجهیز نشده بود. در نهایت آنها از موقعیت فرار نیروهای پاکستانی استفاده نکردند و در حالی که می توانستند نیروهای در حال عقب نشینی پاکستانی را از بین ببرند و حمایت هوایی نیز از آنها برقرار بود پاکستانی ها را به حال خود رها کردند. از سوی دیگر پاکستانی ها نیز مقاومت پست لانگه والا را دست کم در نظر گرفته بودند و تصور می کردند که بدون داشتن پشتیبانی هوایی کافی و توپخانه قوی می توان آن را تصرف کرد در صورتی که شن های منطقه که آنها در محاسبات خود در نظر نگرفته بودند برای آنها دردسرهای بسیاری را ایجاد کرد. بسیاری از تانک های آنها در شن های نرم با سرعت کند حرکت می کردند و بعضی حتی به علت گرمای بیش از حد موتور ناشی از گیر افتادن در شن از کار می افتادند. پاکستانی ها همچنین پشتیبانی هوایی نزدیک هندی ها را نیز نادیده گرفته بودند. نبرد در صحرای بدون هیچ گونه مانع و پوشش برای تانک ها و نفرات پیاده، از پاکستانی ها اهداف ساده و در دسترسی برای هواپیماهای هندی ساخته بود. طرح حمله یه لانگ والا هرچند از استراتژی کلی جنگ به خوبی طراحی شده بود ولی در طرح عملیاتی و نقشه اجرا با مشکلات بسیار زیاد
ی روبرو بود که باعث شد در نهایت این طرح به شکست منجر شود. بعد از پایان جنگ به سرگرد (بعدها سرتیپ) کولدیپ سینگ چندپوری مدال ماهاویر چاکرا (دومین نشان کشور هند) داده شد و سایر مدافعان نیز مدال های مختلفی دریافت کردند و در آن سو فرمانده لشکر ۱۸ام ارتش پاکستان نیز از کار خود برکنار شد."
باشگاه فوتبال یووه استابیا () یک باشگاه فوتبال ایتالیایی است که در کاستلاماره دی استابیا پایه گذاری شده است.
ماکس برو (؛ زادهٔ ) موسیقی دان و خواننده اهل اکوادور است. او یکی از دو بنیان گذار اصلی گروه، «اینتی-ایلیمانی» است. وی دانش آموختهٔ رشته مهندسی مکانیک است و در دوران دانشگاه با «خورخه کولُن» آشنا شد. او در سال ۲۰۰۲ میلادی، «نشان لیاقت فرهنگ و آموزش گابریلا میسترال» را از دستانِ ریکاردو لاگوس دریافت کرد که یکی از عالی ترین جوایز و نشان های دولتی شیلی است.
اینتی رایمی (؛ در کچوایی به معنایِ "جشن خورشید") یک جشن و آئین مذهبی در دوران حکمفرمائی امپراتوری اینکاها بود که به منظور تکریم و بزرگداشت ایزد «اینتی» برپا می شد که یکی از مقدس ترین خدایان آن تمدن محسوب می شد. زمان برگزاری این جشن در انقلاب زمستانی بود که نخستین روز سال جدید برای اینکاها به حساب می آمد و زمان تقریبی آن برای کشورهایی که در نیمکرهٔ شمالی قرار دارند، ماه های ژوئن و ژوئیه است. این جشن، یکی از ۴ جشن اصلی اینکاها نیز محسوب می شود. نخستین اینتی رایمی در سال ۱۴۱۲ برگزار شد و آخرینِ آن نیز در سال ۱۵۳۵ بود. پس از آن، کشیشان کلیسای کاتولیک و استعمارگران اسپانیایی، برپایی این جشن را ممنوع کردند. از سال ۱۹۴۴ میلادی، یک جشن نمادین، همه ساله در ۲۴ ژوئن در شهر «ساکسای وامان» (در حدود ۲ کیلومتری محلی واقعی و باستانی آن در کوسکو) برگزار می شود.
انتخابات مجلس ایران برای انتخاب نمایندگان مجلس شورای ملی و مجلس سنا در تاریخ ۳۰ خرداد سال ۱۳۵۴ برگزار شد. با توجه به دستور شاه مبنی بر تشکیل حزب واحد، رستاخیز همه ۲۶۸ کرسی را برنده شد. میزان مشارکت این انتخابات ۴۸٫۶ درصد بود. مبارزات انتخاباتی. در حدود ۷۵۰ نامزدها در انتخابات به رقابت پرداختند که ۸۰٪ برای اولین بار در انتخابات شرکت می کردند. همه نامزدها باید به سه اصل اساسی: "ایمان به قانون اساسی ایران، وفاداری به پادشاهی و وفاداری به "انقلاب سفید" است." پایبند می بودند. با این حال حزب رستاخیر مانند احزاب قبل از خود فاقد محبوبیت عمومی بود. و حتی با وجود شروط پایبندی به ارکان سلطنت برای هر کرسی چندین کاندید از این حزب وجود داشت که باعث شکاف میان اعضا می گشت. همچنین شرکت در این انتخابات برای کمونیست ها ممنوع شد. سیستم انتخاباتی. اعضای این مجلس با سیستم کسب اکثریت آرا انتخاب شدند. ۲۷ کرسی به تهران اختصاص داده شد، ۹ کرسی به تبریز، ۷ کرسی به شیراز و مشهد، ۵ کرسی به اصفهان و به حوزه های اهواز، آبادان، بابل، رشت، ارومیه، کرج، کرمانشاه و کرمان هر یک سه کرسی اختصاص داده شد. ۲۵ کرسی دیگر دو نماینده داشتند و ۱۳۹ حوزهٔ ب
اقیمانده یک نماینده. شمار رأی مندان ۱۴ میلیون نفر بود. از ۷۰۰۰ نفری که در کل کشور ثبت نام کردند صلاحیت فقط ۹۵۰ نفر تأیید شد، تقریباً سه یا چهار نفر به ازای هر کرسی. در حوزهٔ تهران ۱۰۹ نامزد توسط هیئت معتمدان و حزب رستاخیز تأیید صلاحیت شدند و برای کسب ۲۷ کرسی به رقابت پرداختند.
اهانت به دادگاه جرمی است که برای پیشگیری از آن قانون وضع شده است. این قانون مجموعه ای از مقررات است که از تمامیت فرایند دادرسی در برابر نفوذ عوامل خارج از دادگاه حمایت می کند. در صورت اهانت به دادگاه مجرم بر طبق این مقررات مجازات خواهد شد.
صارلی یا صارلیان نام فرقه ای مذهبی در کردستان عراق می باشد حد فاصل کرکوک، موصل و اربیل. آنها خود را از عشیره کاکه ای می دانند که محل اصلی آنها کرکوک است. وجه تسمیه. درباره وجه تسمیه مردم صارلی اختلاف نظر وجود دارد: روایت شده که صارلی بدین دلیل نامگذاری شده که روحانیان ایشان بهشت را به افراد طایفه می فروشند و چون کسی از این طایفه مستحق بهشت شد می گویند: صار الی الجنه؛ یعنی به بهشت رفت. طیب طاهری این قول را مغرضانه می داند. طیب طاهری می گوید صارلی ها که گروهی از یارسانیان ساکن موصل هستند، از شارزور به آنجا آمده و خان موصل از استرداد آن ها جلوگیری کرده و آن ها را صارلی یعنی از آن خود خطاب کرده است. همچنین این باور نیز وجود دارد که صارلی ساده شده صارملی است که صارم به معنای شمشیر بوده و توسط ترک زبانان به این نام خوانده شده اند. در این صورت می توان آنان را بازمانده شورش صارم خان کرد یزیدی دانست که در سال ۹۱۲ هجری قمری علیه شاه اسماعیل صفوی با انگیزه دینی قیام کرد. صارم خان یک کرد ایزدی بود و چهل هزار خانه از کردهای ایزدی از او حمایت می کردند. کتاب و دستورهای دین. دین آنها تا حدود زیادی سری، رمزی و ناشناخته است. آ
ثار بسیاری از دین قدیم ایران و معتقدات طوایف غلات شیعه در آیین آنها دیده می شود.
یولیا بربریان-مالیوا (؛ زادهٔ ) یک تنیس باز سابق ارمنی تبار اهل بلغارستان است. وی مادر و مربی سه بازیکن حرفه ای تنیس مانوئلا مالیوا، کاترینا مالیوا، و ماگدالنا مالیوا می باشد که هر سه نفرشان در دوره حرفه ای فعالیتشان در رتبه ۱۰ بازیکن برتر انجمن تنیس زنان بوده اند. پیوند به بیرون.
الیران عطار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسرائیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به استاد رنس، باشگاه فوتبال مکابی تل آویو، باشگاه فوتبال مکابی حیفا، و تیم ملی فوتبال اسرائیل اشاره کرد.
لوئیس آنخل لندین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کرتارو، باشگاه فوتبال کروز آزول، باشگاه فوتبال پاچوکا، هیوستون دینامو، تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مکزیک، و تیم ملی فوتبال مکزیک اشاره کرد.
بجوران نام گروهی مذهبی است که گفته می شود در میان کردها، در کردستان عراق و در مرز کردستان ایران با ترکیه زندگی می کنند. اگرچه تاکنون هیچ پژوهشی بر روی این گروه دینی انجام نشده و هیچ اطلاعاتی نیز درباره آن ها در دسترسی نیست، اما برخی منابع به صورت سطحی به آن ها اشاره کرده و محتوای دین آنان را به باورهای یارسان و همچنین تشیعه نزدیک دانسته اند. برخی حتی از علاقه تام آنان به ایران و امامان شیعه مثل امام علی و امام حسین صحبت کرده اند. هیچ منبع قابل اعتماد و موثقی درباره این گروه دینی وجود ندارد. کتاب و دستورات دین. برخی منابع ادعا کرده اند که کتاب مقدس بجوران مانند کتاب صارلی ها و شبک ها به زبان فارسی است. این در حالی است که کتاب مقدس دین شبک به نام بویروق یا کتاب المناقب به زبان ترکی ترکمن های عراق نوشته شده است، و از وجود متون مقدس در میان صارلی ها هیچ اطلاعاتی در دست نیست.
لینوس هالینیوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به پادوا، هامارابی، جنوا، هلسینگبورگس، و هامارابی اشاره کرد.
شب خروش نی لبک زن ترینیداد نام یک گونه از سرده شب خروش نی لبک زن است. این گونه بوم زاد جزیره ترینیداد است. این یک پرنده بزرگ، تقریباً هم اندازه بوقلمون می باشد. این گونه به علت از دست رفتن زیستگاه و شکار غیرمجاز در معرض انقراض قرار گرفته است.
امیررضا شهروش. (متولد سال ۱۳۷۷ در قزوین)، بازیکن تیم ملی بسکتبال ایران می باشد. او دارای ۱.۹۰ سانتی متر قد که در پست ۱ (pG) پوینت گارد بازی می کند. وی در مسابقات جام ملت های آسیا (۲۰۱۶) در سالن آزادی ایران به همراه تیم ملی به کسب قهرمانی رسید ، به کسب قهرمانی، رسید.
کومی یوکویاما (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوکایاما یونوگو بل اشاره کرد.
بنجامین ده کولر (؛ زادهٔ ) فوتبالیست اهل بلژیک است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به فاینورد، سنت ترویدنس، و خنک اشاره کرد.
خولیو گومز گونزالس (؛ زادهٔ ) فوتبالیست اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پاچوکا و باشگاه فوتبال گوادالاخارا اشاره کرد.
تماشاخانهٔ روئر تماشاخانه ای است در نوردراین-وستفالن در آلمان که در سال ۱۹۸۰ ساخته شده است.
اریک هسلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال والنسین، سروت ۱۸۹۰، و متز، باشگاه فوتبال ساوت همپتون، زوریخ، باشگاه فوتبال ونکوور وایتکپس، باشگاه فوتبال تورنتو، اف سی دالاس، سروت ۱۸۹۰، و تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فرانسه اشاره کرد. از مهم ترین اتفاقات این بازیکن می توان اخراج عجیب او در سال ۲۰۱۱ با لباس ونکوور اشاره کرد که پس از زدن ضربه پنالتی علی رغم داشتن پیراهنی به عنوان زاپاس در زیر پیراهن خود، با کارت زرد دوم داور مواجه شد.
باینرفین (به هلندی: Buinerveen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورخر-ادورن واقع شده است. باینرفین ۴۳۱ نفر جمعیت دارد.
ایسرخرون (به هلندی: Eesergroen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورخر-ادورن واقع شده است. ایسرخرون ۱۵۷ نفر جمعیت دارد.
ادورن (روستا) (به هلندی: Odoorn) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورخر-ادورن واقع شده است. ادورن ۱٬۸۵۶ نفر جمعیت دارد.
ادورنرفین (به هلندی: Odoornerveen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورخر-ادورن واقع شده است. ادورنرفین ۴۳۶ نفر جمعیت دارد.
ایسرفین (به هلندی: Eeserveen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورخر-ادورن واقع شده است. ایسرفین ۱۵۰ نفر جمعیت دارد.
دراونرموند (به هلندی: Drouwenermond) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورخر-ادورن واقع شده است. دراونرموند ۵۴۷ نفر جمعیت دارد.
استوارت ساتکلیف (; – ) موسیقی دان و نقاش اهل بریتانیا بود. شهرت او بیشتر به خاطر این است که گیتاریست اصلی باس در گروه بیتلز بود. حرفه. آلن ویلیامز اولین مدیر گروه معروف بیتلز در سال ۱۹۵۷ جاکاراندا را به عنوان یک کافه راه اندازی کرد، مکانی که به پاتوق موسیقی دان های جوان تبدیل شد. پل مک کارتنی، جان لنون و استوارت ساتکلیف، همکلاسی لنون، جزو مشتریان این کافه بودند و از ویلیامز پرسیدند آیا می شود در این مکان موسیقی نواخت. ویلیامز پس از مدتی که از توانمندی این نوازنده و خواننده ها مطمئن شد، آن ها را در سال ۱۹۶۰ برای اجرا به هامبورگ برد. او در سال ۱۹۶۱ زمانی که جان لنون، پل مک کارتنی، جرج هریسون، پیت بست و استوارت ساتکلیف اعضای این گروه موسیقی را تشکیل می دادند، از آن ها جداشد. ژانویه سال بعد بود که با رفتن ساتکلیف، دیگر اعضای باقی مانده این گروه با برایان اپستین قراردادی پنج ساله بستند. مرگ. وی در تاریخ ۱۰ آپریل سال ۱۹۶۲ به دلیل خونریزی درون مغزی از دنیا رفت. خواهر وی، پائولین، گفته است که جان لنون چند ماه قبل از مرگ در یک زدوخورد ضربه ای به سر ساتکلیف زده و همین باعث مرگ وی شده است.
پیتر آنکرسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال روزنبورگ، وایله بلدکلوب، باشگاه فوتبال ردبول زالتسبورگ، باشگاه فوتبال کپنهاگن، و تیم ملی فوتبال دانمارک اشاره کرد.
آلن ویلیامز (; – ) موسیقی دان اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۵۹ تا ۲۰۱۶ میلادی فعالیت می کرد. آلن ویلیامز نخستین مدیر گروه معروف «بیتلز» بود که استعداد این موسیقی دانان انگلیسی را کشف کرد. آلن ویلیامز که مالک کافه ـ بار «جاکاراندای» لیورپول هم بود، در سال های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۱ با «بیتلز» همکاری داشت. او در انگلستان و سپس در هامبورگ این گروه موسیقی راک اند رول را همراهی کرد. مدیر برنامه های «بیتلز» سال ۱۹۵۷ «جاکاراندا» را به عنوان یک کافه راه اندازی کرد، مکانی که به پاتوق موسیقیدان های جوان تبدیل شد. «پل مک کارتنی»، «جان لنون» و «استوارت ساتکلیف» همکلاسی «لنون»، جزو مشتریان این کافه بودند و از «ویلیامز» پرسیدند آیا می شود در این مکان موسیقی نواخت. مالک کافه «جاکاراندا» پس از مدتی که از توانمندی این نوازنده و خواننده ها مطمئن شد، آن ها را در سال ۱۹۶۰ برای اجرا به هامبورگ برد. او در سال ۱۹۶۱ زمانی که «جان لنون»، «پل مک کارتنی»، «جورج هریسون»، «پیت بست» و «استوارت ساتکلیف» اعضای این گروه موسیقی را تشکیل می دادند، از آن ها جدا شد. ژانویه سال بعد بود که با رفتن «ساتکلیف»، دیگر اعضای باقی مانده این گروه با «برایان اپس
تین» قراردادی پنج ساله بستند.
نیو-باینن (به هلندی: Nieuw-Buinen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورخر-ادورن واقع شده است. نیو-باینن ۵٫۱۰۷ نفر جمعیت دارد.
تویده اکسلویرموند (به هلندی: Tweede Exloërmond) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورخر-ادورن واقع شده است. تویده اکسلویرموند ۲٬۴۲۷ نفر جمعیت دارد.
تویده فالترموند (به هلندی: Tweede Valthermond) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورخر-ادورن واقع شده است. تویده فالترموند ۵۰ نفر جمعیت دارد.
ایرسته اکسلویرموند (به هلندی: Eerste Exloërmond) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورخر-ادورن واقع شده است. ایرسته اکسلویرموند ۳۹۰ نفر جمعیت دارد.
الرتس هار (به هلندی: Ellertshaar) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورخر-ادورن واقع شده است. الرتس هار ۳۰ نفر جمعیت دارد.
اکسلویرفین (به هلندی: Exloërveen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورخر-ادورن واقع شده است. اکسلویرفین ۶۰ نفر جمعیت دارد.
لیزا دی وانا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل استرالیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لینشوپینگ، واشینگتن فریدام، اسکای بلو اف سی، مجیک جک، بریزبن رور، بوستون بریکرز، واشینگتن اسپیریت، تیم ملی فوتبال زنان استرالیا، باشگاه فوتبال دونکستر راورز، باشگاه فوتبال آی ای کی، باشگاه فوتبال پرث گلوری، مجیک جک، باشگاه فوتبال پرث گلوری، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد جتس و باشگاه فوتبال پرث گلوری اشاره کرد.
ایس، درنته (به هلندی: Ees) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورخر-ادورن واقع شده است. ایس ۳۶۳ نفر جمعیت دارد.