Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هریت تیلور میل مشهور به هریت هاردی (زاده ۸ اکتبر ۱۸۰۷ در لندن - درگذشته ۳ نوامبر ۱۸۵۸ آوینیون)، فیلسوف و مدافع حقوق زنان بود. همسر دوم او جان استوارت میل، یکی از متفکران برجسته قرن ۱۹ بود. مجموعه نوشته های اصلی او را می توان در «آثار کامل از هریت تیلور میل» مطالعه نمود. گفته می شود او تا حد زیادی الهام بخش و تأثیرگذار بر نوشته های جان استوارت میل بوده است. اثر شخصی. به جز چند مقاله در مجله یکتاپرستی مخزن ماهانه، تیلور در طول عمر خود تعداد کمی از کارهای خود را منتشر نمود. او، با این حال، تمام کارهای همسرش جان استوارت میل را بازخوانی و اصلاح نمود. در کتاب خاطرات خود، میل هریت را به عنوان نویسنده مشترک بسیاری از کتاب ها و مقالات که تحت نام او منتشر شده است اعلام می کند. او می افزوید: «هنگامی که دو نفر افکار و گمانه زنی های بسیار مشابهی دارند، اثر کمی از زاویه دید اصالت دارد که قلم در دست کدام یک بوده است». آن دو با هم، «مقالات اولیه در باب ازدواج و طلاق» را نوشتند که در ۱۸۳۲ منتشر شد. ماهیت و میزان همکاری آنها موضوعی است که همچنان مورد بحث است.
یوری یا عشق دختران واژه ای ژاپنی برای توصیف سبکی است که شامل ابراز علاقه و عشق میان زنان با مضامین همجنس گرایی زنانه در لایت ناول ها، انیمه ها، مانگا ها، بازی های ویدئویی، ادبیات و رسانه های مرتبط ژاپنی می شود. این واژه می تواند هم بر جنبه های جنسی و هم احساسی یک رابطه تمرکز داشته باشد و گاهی توسط طرفداران همجنس گرایی ژاپنی از عنوان های متفاوتی به جای واژهٔ "یوری" همچون "شوجو-آی"، بیَن (شکل مختصر کلمهٔ لزبین)، «اُنا ایکس اُنا» و «زنان کنارهم» نیز استفاده می شود. تم های مرتبط با یوری از داستان های لزبین ژاپنی در اوایل قرن بیستم سرچشمه می گیرد، به ویژه نوشته های نوبوکو یوشیا و ادبیات در سبک کلاس اِس (S). مانگایی که هومواروتیسم زن را به تصویر می کشد در دهه ۱۹۷۰ در آثار هنرمندان مرتبط با گروه سال ۲۴ (Year 24 Group) به ویژه آثار ریوکو یاماگیشی و ریوکو ایکدا ظاهر شد. این سبک در دهه ۱۹۹۰ محبوبیت بیشتری پیدا کرد؛ تأسیس "یوری شیمای" در سال ۲۰۰۳ به عنوان اولین مجله مانگا که منحصراً به "یوری" اختصاص داشت، و پس از آن جانشین آن "کمیک یوری هیمه" در سال ۲۰۰۵، منجر به استقرار "یوری" به عنوان سبک، نشر گسسته و ایجاد فرهنگ طرفد
اران "یوری" شد. به عنوان یک سبک، "یوری" برخلاف همتاهای همجنس گرای مرد خود یائویی (که بازار آن مخاطبان زن را تشکیل می دهد)، و گی مانگا (که بازار آن مخاطبان همجنس گرایی مردانه را تشکیل می دهد)، اساساً یک جمعیت شناختی جنسیتی مفرد را هدف قرار نمی دهد. اگرچه "یوری" از همان ابتدا به عنوان سبکی برای مخاطبان زن ساخته شد، اما آثار "یوری" نیز تولید شده اند که مخاطبان مرد را هدف قرار می دهند. همان طور که در مانگا می توان مجلهٔ خواهر "کمیک یوری هیمه" یعنی "کمیک یوری هیمه اس" را مشاهده کرد که مخاطبانش مرد است. اصطلاحات و ریشه شناسی. یوری. کلمهٔ "یوری" (百合) به معنای واقعی کلمه به «سوسن» ترجمه می شود و یک نام زنانه نسبتاً رایج ژاپنی است. نیلوفرهای سفید از دوران رمانتیک ادبیات ژاپن برای نمادی از زیبایی و خلوص در زنان استفاده می شده است و به طور واقعی نمادی از سبک "یوری" است. در سال ۱۹۷۶، ، ویراستار مجلهٔ همجنس گرایی مردانه "بارازوکا"، از واژهٔ یوری زُوکو (به معنی قبیلهٔ سوسن) در اشاره به خوانندگان زن مجله در ستونی از نامه ها با عنوان "یوری زُوکو نو هِیا" ،استفاده این در حالی است که تمامی زنانی که نامه های آن ها در "یوری زُوک
و نو هِیا" ظاهر شده بود لزبین به شمار نمی رفتند، و به طور دقیق مشخص نیست که آیا این ستون نخستین نمونه اصطلاح "یوری" در این زمینه بوده است، یا بعدها ارتباطی میان "یوری" و لزبین گرایی ایجاد شد. به طور مثال مجلهٔ تانبی "آلان" در ژوئیه سال ۱۹۸۳، شروع به انتشار "یوری تسوشین" به عنوان یک ستون تبلیغاتی شخصی برای ارتباط «همجنس گرایی زنانه» کرد. این اصطلاح با مانگای پورنو لزبین از دههٔ ۱۹۹۰ آغاز شد، همچنین به طور مشخصی کمیک Misuto Managa Magazine Misuto (۱۹۹۶–۱۹۹۹)، به شدت گل های لیلی نمادین را برجسته کرد. عشق دختران. ساختار واسِئی اِیگو در «عشق دختران» و کوته نوشت آن «جی اِل» (GL)، احتمالاً به عنوان متضادی در مقابل ژانر عاشقانه مرد با مرد عشق پسرانه با کوته نوشت «بی اِل» (BL)، در دهه ۲۰۰۰ (میلادی) توسط ناشران ژاپنی پذیرفته شد. در حالی که این اصطلاح به طور کلی مترادف با "یوری" در نظر گرفته می شود، در موارد نادر از آن برای نشان دادن رسانه های "یوری" که از نظر جنسی واضح است؛ استفاده می شود. شوجو-آی. در دهه ۱۹۹۰، طرفداران غربی از عبارت شوجو-آی (Shōjo-ai,少女愛, به معنای «عشق دختر») برای توصیف آثار "یوری" که رابطه جنسی آشکار
را به تصویر نمی کشند استفاده کردند. تاریخچه. قبل از ۱۹۷۰: ادبیات کلاس اس (S). نوبوکو یوشیا یکی از اولین نویسندگان ژاپنی بود که در مورد عشق بین زنان آثاری تولید کرد، او رمان نویس فعال در دوره های تایشو و شووا بود. یوشیا از پیشگامان ادبیات لزبین ژاپنی از جمله سبک کلاس اس در اوایل قرن بیستم بود. آثار او بسیاری از ایده ها و حرکات رایج را رواج داد که سبک "یوری" را برای سال های آینده به دنبال داشت. داستان های کلاس اِس دلبستگی های لزبین را به عنوان روابط عاطفی شدید و در عین حال افلاطونی به تصویر می کشند که قرار است با فارغ التحصیلی از مدرسه، ازدواج یا مرگ محدود شوند. ریشه این سبک تا حدی در این باور معاصر است که عشق همجنس گرا بخشی گذرا و عادی از رشد زنان است که به دگرجنسگرایی و مادری منجر می شود. کلاس اِس در دهه ۱۹۳۰ از طریق مجلات دخترانه ژاپنی توسعه یافت، اما در نتیجهٔ سانسور دولتی که توسط جنگ دوم چین و ژاپن در سال ۱۹۳۷ ایجاد شد، کاهش یافت. اگرچه هوموسوشیالیتی بین دختران دوباره به عنوان موضوع مشترک "شوجو" مانگا (کمیک برای دختران) پس از جنگ ظاهر شد، محبوبیت کلاس اِس به تدریج به نفع آثار متمرکز عاشقانه های زن و مرد ک
اهش یافت. به طور سنتی، داستان های کلاس اِس بر پیوندهای عاطفی قوی بین یک کلاس برتر و یک کلاس مبتدی، یا در موارد نادر، بین دانش آموز و معلمش تمرکز می کنند. مدارس خصوصی دخترانه یک محیط معمول برای داستان های کلاس اِس هستند که به عنوان یک دنیای همجنس گرایی مختص زنان به تصویر کشیده می شود. آثار در این سبک به شدت بر زیبایی و معصومیت قهرمانانشان تمرکز دارند، موضوعی که در "یوری" تکرار می شود. منتقدان به طور متناوب کلاس اِس را به عنوان یک سبک متمایز از "یوری" در نظر گرفته اند، به عنوان یک «پروتو-یوری»، و جزء یوری. دههٔ ۱۹۷۰ و دههٔ ۱۹۸۰: «عصر تاریک». در ۱۹۷۰، ماساکو یاشیرو هنرمند مانگا یک مانگای "شوجو" با "نام شیکورتو رابو" シークレットラブ, Secret Love) Shīkuretto Rabu, به معنای عشق مخفی) که تمرکز آن بر روی مثلث عشقی میان دو دختر و یک پسر بود منتشر کرد. به عنوان اولین مانگای غیر کلاس اس که روابط صمیمی بین زنان را به تصویر کشیده است، "شیکورتو رابو" از نظر برخی محققان اولین اثر در سبک "یوری" است. از آنجا که یاشیرو و "شیکورتو رابو" نسبتاً مبهم هستند و کار تا حدی بر عاشقانه زن و مرد متمرکز است، اکثر منتقدان "شیروی هیا نو فوتاری" (
"Shiroi Heya no Futari") را که در سال ۱۹۷۱ توسط ریوکو یاماگیشی منتشر شد، به عنوان اولین مانگای "یوری" می شناسند. دههٔ ۱۹۹۰: محبوبیت جریان اصلی. تا دههٔ ۱۹۹۰، فرمول داستان تراژیک در مانگا محبوبیت آن را کاهش داده بود. مفاهیم و تم ها. صمیمیت بین زنان. "یوری" به عنوان یک سبک، روابط صمیمانه بین زنان را به تصویر می کشد، دامنه ای که به طور کلی شامل عشق رمانتیک، دوستی های شدید، عشق معنوی و رقابت تعریف می شود. در حالی که لزبین گرایی موضوعی است که معمولاً با «یوری» مرتبط است، اما همهٔ شخصیت های رسانه های "یوری" لزوماً غیردگرجنس گرا نیستند. وِلکر خلاصه می کند: این موضوع که آیا شخصیت های "یوری" همجنس گرا هستند یا خیر، «مسئله ای بسیار پیچیده است». این سؤال که آیا یک شخصیت در یک اثر "یوری" لزبین است یا دوجنسگرا را تنها در صورتی می توان تعیین کرد که شخصیت خود را با این عبارات توصیف کند، اگرچه اکثر آثار "یوری" به صراحت این موضوع را تعریف نمی کنند. گرایش جنسی شخصیت های آن ها و در عوض موضوع را به تفسیر خواننده بسپارید. ریکا تاکاشیما اشاره می کند که طرفداران غربی و ژاپنی اغلب انتظارات متفاوتی برای سطح صمیمیت نشان داده شده در "ی
وری" دارند، که او آن را به تفاوت های فرهنگی بین گروه ها نسبت می دهد. او خاطرنشان می کند که آثار "یوری" که از محبوبیت بین المللی برخوردار هستند، معمولاً صریح هستند و بر روی «دختران بامزه ای که با یکدیگر معاشرت می کنند» متمرکز هستند، در حالی که طرفداران ژاپنی «مایل به خواندن بین سطرها، برداشتن نشانه های ظریف، و با استفاده از تخیل خود، ملیله های غنی از معنا را از نخ های کوچک می بافند.» کمبود سبک و انحصار جمعیتی. تفاوت در انتظارات شناسایی شده توسط تاکاشیما همچنین بر نحوه درک و طبقه بندی آثار یوری توسط مخاطبان مختلف تأثیر می گذارد. به عنوان مثال، در حالی که در غرب "سیلور مون" به عنوان یک سریال دخترانهٔ جادویی با عناصر "یوری" در نظر گرفته می شود، در ژاپن این سریال توسط مجلات "یوری" به عنوان یک «اثر یادبود» در این سبک در نظر گرفته می شود. مثال "سِیلور مون" بیشتر نشان می دهد که چگونه طرفداران، به جای ناشران یا خالقان، اغلب تعیین می کنند که آیا یک اثر «یوری» است یا خیر. "سیلور مون" به عنوان یک مانگا یا انیمه "یوری" ساخته نشد، بلکه بر اساس نحوهٔ تفسیر و مصرف این اثر توسط طرفداران "یوری"، «به یک متن "یوری" تبدیل شد». اگ
رچه "یوری" از نظر تاریخی و موضوعی با شوجو مانگا از زمان ظهور آن در دههٔ ۱۹۷۰ پیوند خورده است، اما آثار یوری در همهٔ گروه های جمعیتی، نه تنها "شوجو" (دختران)، بلکه "جوزی" (زنان بزرگسال)، "شونن" (پسران) و "سینن" (مردان بزرگسال) برای مانگا منتشر شده است. آثار "شوجو یوری" تمایل دارند بر روی روایت های خیالی و الهام گرفته از افسانه تمرکز کنند که شخصیت های «شاهزاده دختر» الهام گرفته از تاکارازوکا ریوو را بت می کنند، در حالی که آثار "یوری" در جمعیت شناسی جوزی تمایل دارند زوج های همجنس زن را با درجهٔ بیشتری از واقع گرایی به تصویر بکشند. مانگای "شونن" و "سینن"، برعکس تمایل دارند از یوری برای به تصویر کشیدن روابط بین «دختران بی گناه مدرسه» و «لزبین های درنده» استفاده کنند. مجلات مانگا که به طور انحصاری به "یوری" اختصاص داده شده است، تمایل دارند با یک جمعیت شناسی خاص مطابقت نداشته باشند، و بنابراین شامل محتوایی از عاشقانه های دخترانه تا محتوای جنسی صریح هستند. کرایمسون رُز اَند کَندی. اکثر داستان های "یوری" منتشر شده در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ تراژدی بودند که بر روابط محکوم به فنا که به جدایی یا مرگ ختم می شود تمرکز داشتند (
به بالا مراجعه کنید). یوکاری فوجیموتو، یک محقق مانگا در دانشگاه میجی، خاطرنشان می کند که طرح تراژیک "شیروی هیا نو فوتاری" ("Shiroi Heya no Futari") به یک کهن الگوی رایج داستان "یوری" تبدیل شد که او آن را «کرایمسون رُز اَند کَندی» می نامد. در اینجا، «کَندی» یک شخصیت است که «رُز» را تحسین می کند و رُز یک شخصیت دیگر است. رُز عموماً قد بلندتر است، موهای بلند تیره و رفتاری جدی دارد، در حالی که کَندی از نظر جسمی کوچکتر است، موهای روشن تر و شخصیتی ساده لوح دارد. دلبستگی بین کَندی و رُز موضوع شایعات یا حتی باج گیری ها می شود، حتی در حالی که کُندی و رُز تصدیق می کنند که رابطه شان عاشقانه شده است. داستان با مرگ رُز به پایان می رسد تا از کَندی در برابر رسوایی محافظت کند. در حالی که محبوبیت فرمول های داستان تراژیک در "یوری" در دههٔ ۱۹۹۰ کاهش یافت، داستان قدیمی رُز و کَندی همچنان بر داستان های "یوری" معاصر تأثیر می گذارند، به ویژه آنهایی که روابط "سنپای" و "کوهای" را به تصویر می کشند مانند "شکوفه به تو" (Bloom Into You). محتوای جنسی اسمی. برخلاف "یائویی"، جایی که تصاویر صریح از اعمال جنسی، عادی هستند و داستان ها به طور مع
مول با زوج اصلی در آمیزش جنسی مقعدی جذاب می شوند، "یوری" به طور کلی از تصاویر صحنه های جنسی گرافیکی جلوگیری می کند؛ اعمال جنسی در یوری به ندرت بیشتر بوسیدن لب ها و مالیدن سینه ها است. کازومی ناگایکه از دانشگاه اویتا خاطرنشان می کند که شخصیت های "یوری" معاصر به ندرت با دوگانگی های بوچ و فِمه (butch and femme) یا با پویایی های seme و uke معمول در یائوی مطابقت دارند. با این حال، او استدلال می کند که «این به این معنی نیست که در رسانه های "یوری" میل جنسی زنانه از بین می رود»، بلکه اجتناب عمومی از رابطه جنسی در رسانه های "یوری" «به وضوح از اهمیتی نشأت می گیرد که به پیوند معنوی زن و زن داده می شود.» رسانه. در ژاپن. در اواسط دهه ۱۹۹۰ و اوایل سال ۲۰۰۰، برخی از مجلات سبک زندگی لزبین ژاپنی شامل بخش های مانگا بودند از جمله مجلات "اَنیس" ("Anise") (۱۹۹۶–۱۹۹۷، ۲۰۰۱–۲۰۰۳) و "فراین" ("Phryné") (۱۹۹۵). "کارمیلا" یک نشریه لزبین اروتیک، گلچینی از مانگای لزبین به نام «"فقط دخترها"» (" Girl's Only") منتشر کرد. علاوه بر این، "میست" (۱۹۹۶–۱۹۹۹) یک مجله مانگای کمیک برای زنان، شامل مانگای جنسی با مضمون لزبین به عنوان بخشی از بخش اختص
اص داده شده به موضوعات مورد علاقه لزبین بود. اولین نشریه ای که به صورت "یوری" به بازار عرضه شد از گلچین ادبی مانگای مجله سان، "یوری شیمای" بود که بین ژوئن ۲۰۰۳ تا نوامبر ۲۰۰۴ به صورت اقساط سه ماهه منتشر شد و تنها با پنج شماره به پایان رسید. پس از توقف فعالیت مجله، "کمیک یوری هیمه" توسط ایچیجینشا در ژوئیهٔ ۲۰۰۵ به عنوان احیای این مجله راه اندازی شد، که حاوی مانگای بسیاری از نویسندگانی بود که کارهایی را در سریال "یوری شیمای" منتشر کرده بودند. همانند پیشینیان خود، "کمیک یوری هیمه" نیز سه ماهه منتشر شد، اما تنها از ژانویه ۲۰۱۱ تا دسامبر ۲۰۱۶ و پس از آن ماهانه شد. مجلهٔ خواهر "کمیک یوری هیمه"، به نام "کمیک یوری هیمه اس"، به عنوان یک نشریهٔ فصلی توسط ایچیجینشا در ژوئن ۲۰۰۷ راه اندازی شد. برخلاف "یوری شیمای" یا "کمیک یوری هیمه"، "کمیک یوری هیمه اس" مخاطبان مرد را هدف قرار داده بود. با این حال، در سال ۲۰۱۰ با "کمیک یوری هیمه" ادغام شد. ایچیجینشا از ژوئیه ۲۰۰۸ اقتباس هایی از آثار "کمیک یوری هیمه" و رمان های اصلی "یوری" را تحت عنوان لایت ناول "شوجو" به نام "ایچیجینشا بونکو اس" ("Ichijinsha Bunko Iris") منتشر کرد. زمانی
که "کمیک یوری هیمه" به ایجاد بازار کمک کرد، چندین گلچین دیگر "یوری" منتشر شد، مانند ""، "هیراری (Hirari)", "میبائی (Mebae)", "یوری دریل (Yuri Drill)", "یوری + کانوجو (Yuri + Kanojo)", و "اِکلِر (Eclair)". هوبونشا نیز مجلهٔ "یوری" خود را با عنوان "تسوبومی" ("Tsubomi") از فوریهٔ ۲۰۰۹ تا دسامبر ۲۰۱۲ در مجموع ۲۱ شماره منتشر کرد. پس از یک کمپین موفقیت آمیز سرمایه گذاری جمعی، مجله گلچین "یوری" "گالِت" ("Galette") متعلق به خالق در سال ۲۰۱۷ راه اندازی شد. خارج از ژاپن. اولین شرکتی که مانگا با مضمون لزبین در آمریکای شمالی منتشر کرد، بازوی انتشاراتی یوریکون اِی اِل سی بود. از آثار آنها می توان به "ریکا تی تی ئی کانجی؟!" (?!Rica 'tte Kanji) اثر ریکا تاکاشیما (۱۹۹۵–۱۹۹۶) و گلچین سالانهٔ "یوری" مانگای "یوری مونوگاتری" اشاره کرد، که هر دو در سال ۲۰۰۳ منتشر شدند. دومی داستان هایی از سازندگان آمریکایی، اروپایی و ژاپنی، از جمله آکیکو موریشیما، آلثیا کیتون، کریستینا کولهی، تومومی ناکاسورا و اریکو تادنو را جمع آوری می کند. این آثار از داستان های فانتزی گرفته تا داستان های واقع گرایانه تر با موضوعاتی مانند آشکارسازی و گرایش جنس
ی را شامل می شود. علاوه بر انتشارات ای ال سی، سون سیز انترتیمنت مستقر در لس آنجلس نیز با نسخهٔ انگلیسی عناوین معروفی مانند "کاشی ماشی: ملاقات دختر با دختر "(۲۰۰۴–۲۰۰۷) و "وحشت توت فرنگی!"، (۲۰۰۳–۲۰۰۷) در این سبک حضور داشته است. در ۲۴ اکتبر ۲۰۰۶، سون سیز اعلام کرد خط تخصصی مانگای "یوری" را راه اندازی می کند که شامل عناوینی مانند "وحشت توت فرنگی"، "آخرین یونیفرم" (۲۰۰۴–۲۰۰۶) و "کمیک یوری هیمه" و تألیفاتی مانند "وویس فول" (۲۰۰۴–۲۰۰۶) و "عشق اول خواهران" (۲۰۰۳–۲۰۰۸) است. بین سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۳، جی مانگا که اکنون از بین رفته است، قبل از اینکه خدمات آن در ۱۳ مارس ۲۰۱۳ پایان یابد چندین عنوان "یوری" را در پلتفرم اشتراک دیجیتال خود منتشر کرد. از سال ۲۰۱۷، ویز مدیا و ین پرس، و در سال ۲۰۱۸ توکیوپاپ، شروع به انتشار مانگای "یوری" کردند. کودانشا کامیکز اولین انتشار خود را از مانگای "یوری" و "یائوی" در سال ۲۰۱۹ اعلام کرد و همچنین مانگای دیجیتال یک اثر جدید را با تخصص در مانگای یوری دوجین راه اندازی کرد. همان طور که "یوری" در خارج از ژاپن به رسمیت شناخته شد، برخی از هنرمندان شروع به ساخت مانگای اصلی به زبان انگلیسی کردند که
به عنوان "یوری" یا دارای عناصر و داستان های فرعی "یوری" برچسب خورده بودند. نمونه های اولیهٔ کمیک های یوری انگلیسی زبان اصلی عبارتند از "استدی بیت" (Steady Beat) (۲۰۰۳) توسط ریوِکا لافیل و "۱۲ روز" (12 Days) (۲۰۰۶) توسط ژوئن کیم، که بین سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ منتشر شدند. علاوه بر این، رمان های بصری توسعه یافته انگلیسی و بازی های مستقل بیشتری به عنوان بازی های "یوری" به بازار عرضه شده اند. همچنین "یوری گیم جم" به این امر کمک کرده است، "یوری گیم جم" یک گیم جم است که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد و به طور سالانه برگزار می شود. در اواسط دههٔ ۲۰۱۰، بازی های ویدئویی "یوری" نیز شروع به ترجمهٔ رسمی به زبان انگلیسی کردند. در سال ۲۰۱۵، مانگاگیمر اعلام کرد که "بوسه ای برای گلبرگ ها" (A Kiss for the Petals) را منتشر خواهد کرد، اولین مجوز یک بازی "یوری" که دارای ترجمهٔ انگلیسی است. مانگاگیمر در سال ۲۰۱۶ اقدام به انتشار "ارواح خویشاوند بر بام" (Kindred Spirits on the Roof) کرد که یکی از اولین رمان های بصری بزرگسالان بود که بدون سانسور در فروشگاه استیم منتشر شد. تحلیل و بررسی. جمعیت شناسی. در حالی که "یوری" در آثار زنانهٔ (شوجو، جوسی)
نشأت گرفته است، این سبک با گذشت زمان تکامل یافته و مخاطبان مرد را نیز هدف قرار می دهد. مطالعات مختلفی برای بررسی جمعیت فندوم "یوری" انجام شده است. مطالعات ناشر. اولین مجله ای که جمعیت خوانندگان خود را مطالعه کرد، یوری شیمای (۲۰۰۳–۲۰۰۴) بود که نسبت زنان را تقریباً ۷۰ درصد تخمین زده بود که اکثریت آنها یا نوجوان یا زنانی در دههٔ سی زندگی بودند که قبلاً به مانگای شوجو و یائویی علاقه داشتند. در ۲۰۰۸، ایچیجینشا برای دو مجله "کمیک یوری هیمه" و "کمیک یوری هیمه اس" خود یک مطالعه جمعیت شناختی انجام داد، اولین مورد برای زنان و دومین مورد برای مردان بود. این مطالعه نشان می دهد که ۷۳٪ از خوانندگان کمیک "یوری هیمه" را زنان و مردان ۶۲ درصد را تشکیل می دهند. ناشر خاطرنشان کرد، با این حال خوانندگان مجله دومی نیز تمایل به خواندن اولین مجله داشتند که منجر به ادغام آنها در سال ۲۰۱۰ شد. با توجه به سن زنان برای "کمیک یوری هیمه"، ۲۷٪ از آنها زیر ۲۰ سال سن داشتند، ۲۷٪ بین ۲۰ تا ۲۴ سال، ۲۳٪ بین ۲۵ تا ۲۹ سال و ۲۳ درصد بالای ۳۰ سال. از سال ۲۰۱۷، گفته می شود نسبت مردان و زنان به حدود ۶:۴ تغییر یافته است، تا حدی به لطف ادغام "کمیک یوری ه
یمه اس" و خوانندگان بیشتر مرد، "یورو یوری" را با خود به ارمغان آورد. مطالعات آکادمیک. وِرِنا مِیسِر مطالعه ای در مورد جمعیت فندوم "یوری" در ژاپن بین سپتامبر و اکتبر ۲۰۱۱ انجام داد. این مطالعه که عمدتاً به سمت انجمن "یوری کومیو!" و شبکه اجتماعی میکسی متمرکز شده بود، در مجموع ۱٬۳۵۲ پاسخ معتبر دریافت کرد. این مطالعه نشان داد که ۵۲٫۴٪ از پاسخ دهندگان زن بودند، ۴۶٫۱٪ مرد بودند و ۱٫۶٪ بی جنسیت بودند. گرایش شرکت کنندگان نیز درخواست شد و آنها به دو دسته «دگرجنس گرا» و «غیر دگرجنس گرا» تقسیم شدند. نتایج بدین شرح بود: ۳۰٪ زنان غیر دگرجنس گرا، ۱۵٫۲٪ زنان دگرجنس گرا، ۴٫۷٪ مردان غیر دگرجنس گرا، ۳۹٫۵٪ مردان دگرجنس گرا و ۱٫۲٪ «غیره» بودند. در مورد سن، ۶۹ درصد از پاسخ دهندگان بین ۱۶ تا ۲۵ سال سن داشتند. مطالعه مِیسر (Maser) این تصور را داشت که طرفداران "یوری" تا حدودی به طور مساوی بین مردان و زنان تقسیم شده اند، همچنین وجود جنسیت های مختلف در طرفداران را نیز برجسته کرد. ارتباط با لزبین گرایی. ارتباط معنایی. در حالی که اصطلاح "یوری" مترادف با لزبین گرایی در غرب است، رابطهٔ بین "یوری" و لزبین گرایی در ژاپن ضعیف تر است. در حالی
که "یوری" در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در ژاپن به شدت با لزبین گرایی ارتباط داشت، رابطه بین اصطلاحات با گذشت زمان ضعیف شده است. اگرچه طرفداران، روزنامه نگاران و ناشران ژاپنی می گویند که "یوری" و لزبین گرایی دارای ویژگی های مشترکی هستند، اما این دو اغلب به طور خاص به عنوان مفاهیم تفکیک می شوند. ویرایشگر "کمیک یوری هیمه" سیتارا ناکامورا اظهار داشت که «به طور کلی، "یوری" در مورد روابط لزبین با ارتباط جسمانی نیست.» مجلات لزبین ژاپنی و کوئیر در دههٔ ۱۹۹۰ غالباً با ادغام "یوری" با لزبین گرایی مخالفت می کردند که احتمالاً دلیل مخالفت آن ها ارتباط قبلی آن با پورنوگرافی مردانه بود. اِرین سوبرامیان از یوریکون، توضیح می دهد که اکثر مردم ژاپن اصطلاح «لزبین» را به عنوان توصیف «افراد غیرطبیعی در پورنوگرافی» یا «افراد عجیب در کشورهای دیگر» توصیف می کنند. مِیسِر معتقد است که "یوری" سبکی است که قبل از هویت جنسی بر آرمان های زیبایی، پاکی، بی گناهی و معنویت متمرکز شده است؛ و تمرکز بر «ارتباط بین قلبها» است تا «ارتباط بین بدنها». ناگایکه در تحلیل نامه های منتشر شده در "کمیک یوری هیمه" اشاره می کند که بسیاری از خوانندگان زن این مجله خودشان
را دگرجنس گرا معرفی می کنند؛ بنابراین او معتقد است که "یوری" بیشتر با هوموسوشیالیتی (homosociality) هماهنگ است تا با همجنس گرایی، حتی اگر این دو مفهوم متقابل یکدیگر نباشند. روابط اجتماعی سیاسی. ناگایک استدلال می کند که "یوری" محصول جانبی "شوجو کیودوتای" (少女 共同体 , shōjo kyōdōtai، به معنای «اجتماع دختران») است، که در مدارس دخترانه قبل از جنگ در ژاپن شکل گرفت. دختران نوجوان که از تأثیر پدرسالاری جدا شده بودند، «"فرهنگ شوجو"» را ایجاد کردند که از ادبیات کلاس اِس برای انتشار و به اشتراک گذاری کدهای فرهنگی هوموسوشیال استفاده می کرد. اگرچه این فرهنگ در آگاهی دادن به نگرش دختران در مورد زنانگی و استقلال قابل توجه بود، اما در نهایت زودگذر بود؛ پس از ترک محیط تک جنسیتی مدرسه، دختران تابع انتظارات مردسالارانه از ازدواج و خانواده شدند. از آنجا که آموزش مختلط در دوران پس از جنگ رایج شد و ادبیات کلاس اِس به عنوان ابزاری برای انتشار پیوندهای هوموسوشیال رو به زوال نهاد، مبدل پوشی و "یائویی" به عنوان شیوه های اصلی ادبیات برای انتقاد و مقاومت در برابر پدرسالاری در زنان ظاهر شد. ظهور "یوری" اجازهٔ بازگشت هوموسوشیالتی به سبک اِ
س را داد که همجنس گرایی جزء آن است. بنابراین، ناگایک ادعا می کند که "یوری" با دید سیاسی لزبین گرایی که توسط فیلسوفانی مانند مونیک ویتیگ مورد حمایت است، مطابقت ندارد و لزبین گرایی را سرنگون کننده «تفسیر سیاسی و جامعه شناختی هویت زنان» می داند. در عوض، "یوری" به دیدگاه آدرین ریچ در مورد «پیوستار لزبین» نزدیک است که به دنبال براندازی دگرجنس گرایی اجباری است.
مؤسسه پژوهشی باغبانی و کشاورزی موسسه ای است که در کنت، انگلستان واقع شده و در مورد باغبانی و کشاورزی پژوهش می کند. تخصص این مؤسسه در تولید میوه و موسسه ای خصوصی است.
لی رو-ما (کره ای: 이루마 متولد ۱۵ فوریه ۱۹۷۸) که او را بیشتر با نام هنری یروما (کره ای: 이루마) می شناسند، یک پیانیست و آهنگ ساز اهل کره جنوبی است. یروما اغلب کنسرت های خود را در آسیا، اروپا و شمال آمریکا انجام می دهد. آلما ماتر او، دانشگاه کینگز لندن به محبوبیت او در اروپا کمک کرد. در میان محبوب ترین قطعه های او می توان به «در تو رود جریان دارد» (به انگلیسی: River Flows in You)، «بوسه باران» (به انگلیسی: Kiss the Rain)، و «شاید» (به انگلیسی: May Be) اشاره کرد. محبوب ترین آلبوم یروما عشق اول (به انگلیسی: First Love) است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. سبک موسیقی. سبک موسیقی ییروما در درجه اول بر سبک نیوایج تمرکز می کند و گفته می شود که در موسیقی های کلاسیک معاصر در نمرات فیلم یا فیلم های تلویزیونی مشابه است.
ابیی () منطقه ای است به مساحت ۱۰٬۵۴۶ کیلومتر مربع در سودان که بر پایه قطعنامه نزاع ابیی (پروتکل ابیی) در سال ۲۰۰۴ به آن «وضعیت اداری ویژه» اعطا شد. این قطعنامه بخشی بود از توافق جامع صلح که پایان بخش دومین جنگ داخلی سودان بود. این منطقه تحت حاکمیت مشترک سودان و سودان جنوبی است. مرکز منطقه ابیی شهر ابیی است.
لوتی خیزاب دم قرمز نام یک گونه از تیره لوتی خیزآب است.
هریت بالدوین کرایتون (زاده ۲۷ ژوئن ۱۹۰۹ – درگذشته ۹ژانویه ۲۰۰۴) آموزگار، گیاه شناس و نسل شناس آمریکایی بود. او در دلاوان، ایلینوی به دنیا آمد. کرایتون در سال ۱۹۲۹ از کالج ولسلی فارغ التحصیل شده و در سال ۱۹۳۳ برای تکمیل مدرک دکترایش به دانشگاه کرنل رفت. در طی زمانی که در کرنل بود در رشتهٔ سیتوژنتیک با باربارا مک کلینتاک همکاری کرد. آن دو در سال ۱۹۳۱ مقالهٔ بسیار مهمی را منتشر کردند که در آن کراسینگ اور را برای اولین بار توصیف کردند. این مقاله که بخشی از تز دکترای او بود، مدرکی برای اثبات این مطلب که کرموزوم ها حاوی اطلاعات ژنتیکی هستند و آنها را با هم مبادله می کنند و بنابراین ژن های حاوِیِ خصوصیت های فیزیکی روی کرموزوم ها هستند را فراهم کرد. باربارا مک کلینتاک راهنمای او در نوشتن تز دکترایش بود. او بعد از تکمیل دکترایش در دانشگاه کرنل و کالج کنتیکت تدریس کرد؛ و سپس به ولسلی برگشته و تا سال ۱۹۷۴ که بازنشسته شد در آنجا تدریس کرد. در جنگ جهانی دوم از کارش مرخصی گرفته و در نیروی دریایی آمریکا خدمت کرد. منابع. ؛ کتاب شناسی
سینه لختی یا برهنگی بالاتنه به حالتی از ظاهر شدن زنان در مکان ها و معابر عمومی اشاره دارد که در آن بالاتنهٔ زن شامل پستان ها و نوک پستان ها قابل رؤیت و برهنه باشد. سینه های باز در بسیاری از جوامع بومی طبیعی است. با این حال، بسیاری از کشورها دارای هنجارهای اجتماعی در مورد عفت زنان هستند که اغلب توسط قوانین قانونی اعمال می شود و زنان را ملزم می کند که سینه های خود را در ملاء عام بپوشانند. در بسیاری از حوزه های قضایی، زنانی که سینه های خود را در معرض دید قرار می دهند، می توانند به دلیل قرار گرفتن در معرض ناشایست مورد پیگرد قانونی قرار گیرند، اگرچه شیردهی عمومی اغلب از قوانین منافی عفت عمومی مستثنی است. هنجارهای اجتماعی پیرامون برهنه بودن بسته به زمینه و مکان متفاوت است. در طول تاریخ، سینه های زنان در هنر و رسانه های تصویری، از نقاشی و مجسمه سازی گرفته تا فیلم و عکاسی، نمایان شده است و این گونه بازنمایی ها عموماً بر اساس شایستگی هنری دفاع می شوند. برهنه بودن ممکن است به دلایل آموزشی، پزشکی یا سیاسی نیز قابل قبول تلقی شود. در بسیاری از سواحل و مقاصد تفریحی، به ویژه در اروپا و استرالیا، زنان به طور رسمی یا غیررسمی
مجاز به آفتاب گرفتن برهنه هستند. با این حال، جوامع تمایل دارند قرار گرفتن در معرض سینه را به صورت نامطلوب ببینند و آن را تحت مقررات یا ممنوعیت های سختگیرانه قرار دهند. کاربرد و مفاهیم. کلمه «تاپلس» معمولاً به زنی گفته می شود که بالای کمر یا باسن خود برهنه است یا حداقل سینه هایش در معرض دید عموم قرار دارد، به ویژه آرئول ها و نوک سینه ها. این کلمه می تواند زنی را توصیف کند که حداقل با سینه های باز ظاهر می شود، ژست می گیرد یا اجرا می کند، مانند «مدل برهنه» یا «رقصنده برهنه»، یا فعالیتی را در حالی انجام می دهد که تاپ نمی پوشند، مانند «آفتابگیری تاپلس». ممکن است نشان دهنده مکان تعیین شده ای باشد که ممکن است انتظار داشته باشید زنانی را بیابید که تاپ نمی پوشند، مانند «ساحل برهنه» یا «بار برهنه». همچنین می توان از آن برای توصیف لباسی استفاده کرد که به طور خاص برای آشکار کردن سینه ها طراحی شده است، مانند لباس شنای تاپ لس (همچنین به عنوان مونوکینی شناخته می شود) که توسط رودی گرنریچ در دهه ۱۹۶۰ طراحی شد. کلمه «تاپلس» ممکن است دارای مفاهیم جنسی یا نمایشی باشد. به همین دلیل، طرفداران حقوق زنان برای باز کردن سینه های خود د