Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بویینگ وی سی-۲۵ یک نسخه نظامی از هواپیمای بوئینگ ۷۴۷ است که برای حمل و نقل ریاست جمهوری آمریکا اصلاح شده و توسط نیروی هوایی ایالات متحده با عنوان ایرفورس وان به کار گرفته می شود. هر هواپیمایی حامل رئیس جمهور ایالات متحده با این نام شناخته می شود. فقط دو نمونه از این نوع هواپیما ساخته شده است؛ که دو بوئینگ ۷۴۷–۲۰۰ بی اس اصلاح شده با نام VC-25A و با شماره دم ۲۸۰۰۰ و ۲۹۰۰۰ است. اگرچه از لحاظ فنی، نام "هواپیمای ایرفورس وان" تنها در زمانی که رئیس جمهور در حال پرواز است به هواپیما گفته می شود اما این اصطلاح به طور کلی برای اشاره به هواپیمای VC-25 استفاده می شود. این دو هواپیما اغلب در ارتباط با هلیکوپترهای "مرین وان هستند." دو هواپیمای جدید که وی سی-۲۵بی (VC-25B) نام دارند و بر اساس بوئینگ ۷۴۷–۸ ساخته می شوند و تا سال ۲۰۲۵ تحویل خواهند شد. طراحی و پیکربندی. وی سی-۲۵ قادر به پرواز تا مسافت ۷۸۰۰ مایل (۱۲۶۰۰ کیلومتر) - حدود یک سوم کره زمین- بدون سوخت گیری است. وی سی-۲۵ای می تواند بیش از ۷۰ مسافر را در خود جای دهد و قیمت هر فروند از آن حدود ۳۲۵ میلیون دلار است. این هواپیما دارای همانند یک بوئینگ ۷۴۷ معمولی، دو طبقه اصل
ی و یک محفظه حمل بار است دارد که مساحت آن ۴۰۰۰ فوت مربع (۳۷۰ متر مربع) است و برای وظایف ریاست جمهوری تنظیم شده است. پایین ترین سطح این هواپیما، عمدتاً برای حمل بار و مواد غذایی استفاده می شود. کاخ سفید. قسمت جلوی این هواپیما به طور غیررسمی «کاخ سفید» نامیده می شود که اشاره دارد به کاخ سفید، محل اقامت رسمی رئیس جمهور آمریکا در واشینگتن دی سی. مجتمع اجرایی رئیس جمهور شامل اتاق خواب با دو نیمکت است که می تواند به تخت، توالت و دوش و یک دفتر خصوصی یا «دفتر بیضی در نیروی هوایی» رئیس جمهور تبدیل شود. در صورت لزوم، رئیس جمهور می تواند از دفترش با مردم مکالمه کند. این قابلیت پس از حملات ۱۱ سپتامبر به هواپیما اضافه شد که طی آن هواپیما مجبور به فرود در پایگاه نیروی هوایی بارکسدال شد تا رئیس جمهور وقت، جورج دبلیو بوش، از آن جا پیام خود را به ملت مخابره کند. این هواپیما همچنین شامل یک اتاق کنفرانس است. این اتاق شامل یک نمایشگر ۵۰ اینچ پلاسما است که می تواند برای تله کنفرانس استفاده شود. این هواپیما در تمام بخش های خود مجهز به سیستم های مخابراتی (از جمله ۸۷ تلفن و ۱۹ تلویزیون) است. مشخصات (VC-25A). ویژگی های عمومی کارایی ج
ستارهای وابسته. ایرفورس وان
بوئینگ ایکس بی-۵۵ یک هواپیمای ساختِ بوئینگ در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده است.
بوئینگ ایکس بی-۵۹ یک هواپیمای ساختِ بوئینگ در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده است.
بوئینگ وای سی-۱۴ یک هواپیمای ساختِ بوئینگ در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
دیلیپ (؛ زادهٔ ) یک تهیه کننده، و هنرپیشه اهل هند است. وی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به محافظ شخصی، محله چینی ها، شیر، سرنشین، دعوت کننده و مترو اشاره کرد.
بوئینگ وای کیوام-۹۴ یک پهپاد ساختِ بوئینگ در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
بوئینگ ۷۳۷ ای ئی دابلیو و سی یک هواپیمای ساختِ بوئینگ در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی استرالیا بوده است. این هواپیما در ۲۰۰۴ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
بوئینگ ۲۴۷ یک هواپیمای ساختِ بوئینگ در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما یونایتد ایرلاینز بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
بوئینگ ۸۰ یک هواپیمای ساختِ بوئینگ در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما یونایتد ایرلاینز بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
بوئینگ مونومیل یک هواپیمای ساختِ بوئینگ در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما یونایتد ایرلاینز بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
ناحیه کمینسکی (روسی: Каменский район)— ناحیه ای است در روسیه، که در زیرمجموعه استان سوردلوفسک اداره می شود.
جانوران کار، جانورانی هستند که معمولاً اهلی شده و توسط انسان نگهداری می شوند و به جای کشتن برای برداشت جانوری برای انجام وظایف دیگر آموزش داده می شوند. برخی جانوران باری هستند که حمل و نقل و کمک به کار بدنی را فراهم می کنند، در حالی که برخی دیگر جانوران خدماتی هستند که برای انجام کارهای تخصصی خاص (مانند سگ راهنما) آموزش دیده اند. آن ها همچنین ممکن است برای شیردوشی یا گله داری استفاده می شوند. برخی از آن ها در پایان عمر کاری خود ممکن است برای گوشت یا سایر محصولات مانند چرم نیز استفاده شوند. تاریخچه جانوران کار ممکن است پیش از کشاورزی باشد، با سگ هایی که توسط اجداد شکارچی-گردآورنده ما استفاده می شد. در سراسر جهان، میلیون ها جانور در ارتباط با صاحبان خود کار می کنند. گونه های اهلی اغلب برای استفاده ها و شرایط مختلف، به ویژه اسب ها و سگ های کار، پرورش داده می شوند. جانوران کار معمولاً در مزارع می یابند، اگرچه برخی از آن ها هنوز از طبیعت صید می شوند، مانند دلفین ها و برخی از فیل های آسیایی.
توشیح ملوکانه به تأیید رسمی قوانین توسط پادشاه، در نظام های مشروطه گفته می شود که پس از تصویب قوانین در مجلس آن کشور انجام می شود. در کشورهای پادشاهی مانند بریتانیا، نروژ و لیختن اشتاین پادشاه می تواند قانونی را با توشیح ملوکانه تأیید نکند. چنین پیشامدی، جز در شرایط خاص، بسیار نادر است. توشیح ملوکانه معمولاً با روش های مختلفی همراه است. در انگلستان، حاکم ممکن است شخصاً در مجلس اعیان ظاهر شود یا ممکن است کمیسران لرد را منصوب کند که در مراسمی که برای این منظور در کاخ وست مینستر برگزار می شود، توشیح ملوکانه را اعلام می کنند. با این حال، توشیح ملوکانه معمولاً گاهی به صورت تشریفاتی از طریق نامه فرمان اعلام می شود. در کشورهای دیگر، مانند استرالیا، فرماندار کل (به عنوان نماینده پادشاه) حق دارد پارلمان را منحل کند و لایحه ای را امضا کند. در کانادا، فرماندار کل ممکن است شخصاً در مراسمی در مجلس سنا یا با اعلامیه ای کتبی موافقت خود را در مورد موافقت پارلمان با لایحه اعلام کند. توشیح ملوکانه در پادشاهی مشروطهٔ ایران پیش از انقلاب ۱۳۵۷ نیز وجود داشته است و به عنوان نمونه قانون ملی شدن صنعت نفت در ۲۹ اسفند ۱۳۲۹، پس از تصوی
ب در مجلس شورای ملی و سنا، به توشیح ملوکانه محمدرضا پهلوی رسید. انگلستان. قبل از توشیح ملوکانه توسط کمیسیون قانون ۱۵۴۱، اجازه تفویض اختیار به کمیسیونرهای لرد، همیشه لازم بود که توسط حاکم شخصاً در برابر پارلمان ارائه شود. آخرین باری که توسط حاکم شخصاً در پارلمان ارائه شد، در زمان سلطنت ملکه ویکتوریا در ۱۲ اوت بوده است. با این حال، بخش 1 (2) آن قانون مانع از آن نمی شود که حاکمیت در صورت تمایل شخصاً موافقت خود را اعلام کند. توشیح ملوکانه آخرین مرحله مورد نیاز برای تبدیل شدن یک لایحه مجلس به قانون است. هنگامی که یک لایحه به حاکم ارائه می شود، او گزینه های رسمی زیر را دارد: آخرین لایحه ای که توسط حاکم رد شد، لایحه شبه نظامی اسکاتلندی در زمان سلطنت ملکه آن در سال ۱۷۰۸ بود. "عملکرد پارلمانی" ارسکین می توصیه می کند «... و از این تحریم نمی توان به طور قانونی خودداری کرد»، به این معنی که صورتحساب ها باید برای توشیح ملوکانه ارسال شوند، نه اینکه باید ارائه شوند. با این حال، برخی از مقامات اعلام کرده اند که حاکمیت دیگر قدرتی ندارد که از تصویب لایحه ای "بر خلاف" توصیه وزرا خودداری کند. طبق کنوانسیون های قانون اساسی مدرن، ح
اکمیت عموماً به توصیه وزرای خود و مطابق با آن عمل می کند. با این حال، در مورد اینکه پادشاه در صورت توصیه وزرای خود، باید از توشیح ملوکانه برای یک لایحه خودداری کند، بین محققان اختلاف نظر وجود دارد. از آنجایی که این وزرا اغلب از حمایت مجلس برخوردار می شوند و لوایح را به تصویب می رسانند، بعید است که آنها به حاکمیت توصیه کنند که از موافقت خودداری کند. از این رو، در عمل مدرن، این موضوع هرگز پیش نیامده است و از توشیح ملوکانه خودداری نشده است. گستره تاریخی. قدرت قانونگذاری ابتدا توسط حاکم اعمال می شد که بر اساس توصیه شورای "سلطنتی"، که در آن بزرگان و روحانیون ارشد شرکت داشتند به پارلمان تبدیل شد، عمل می کرد. در سال۱۲۶۵، ارل لستر به طور نامنظم پارلمانی کامل را بدون مجوز سلطنتی فراخواند. عضویت در پارلمان به اصطلاح نمونه که در سال ۱۲۹۵ تحت رهبری ادوارد اول تأسیس شد، سرانجام به دو شاخه تقسیم شد: اسقف ها، ابات ها، ارل ها و بارون ها مجلس اعیان را تشکیل دادند، در حالی که دو شوالیه از هر شایر و دو بورگز از هر بخش، رهبری مجلس عوام را بر عهده داشت. پادشاه قبل از وضع هر قانونی از هر دو مجلس مشورت و رضایت می گرفت. در طول سلطنت
هنری ششم، برای دو مجلس قانونگذاری در قالب لوایح معمول شد که به قانون تبدیل نمی شد مگر اینکه موافقت حاکمیت کسب شود، زیرا حاکم قانونگذار بود و هنوز هم باقی است. از این رو، تمام اعمال شامل این بند است: «خواه توسط عالیجناب ملکه (پادشاه)، توسط و با توصیه و رضایت لردهای روحانی و موقت، و عوام، در این مجلس کنونی که گرد هم آمده است، و با همان اقتدار. قدرت پارلمان در تصویب لوایح اغلب توسط پادشاهان خنثی می شد. چارلز اول پارلمان را در سال ۱۶۲۹ منحل کرد، پس از تصویب طرح ها و لایحه های انتقادی و تلاش برای محدود کردن اعمال خودسرانه قدرت او در طول یازده سال حکومت شخصی پس از آن، چارلز اقدامات مشکوک قانونی مانند افزایش مالیات را بدون تصویب پارلمان انجام داد. شکل سوگند تاجگذاری که توسط پادشاهان تاجیمز اول و چارلز اول گرفته شد شامل یک وعده (به لاتین) برای حمایت از قوانین و آداب و رسوم "قانونی که مردم انتخاب کرده بودند (quas vulgus elegerit) بود". بر سر معنای این عبارت اختلاف نظر وجود داشت: فعل "elegerit" مبهم است، یا نشان دهنده آینده کامل ("که مردم عادی "باید" انتخاب کنند")، یا فاعل کامل ("که مردم عادی "ممکن است" انتخاب کرده ان
د"). چارلز اول، با اتخاذ تفسیر اخیر، خود را تنها متعهد به حفظ قوانین و آداب و رسومی می دانست که "در" زمان تاجگذاری او وجود داشت. پارلمان ترجمه قبلی را ترجیح داد و سوگند را به عنوان تعهدی برای موافقت با هر قانونی که توسط پارلمان تصویب می شود، به عنوان نماینده «مردم عادی» تفسیر کرد. پارلمان کنوانسیون این موضوع را با حذف عبارت مورد مناقشه از سوگند حل کرد. پس از جنگ داخلی انگلیس، پذیرفته شد که پارلمان باید به طور منظم برای تشکیل جلسه احضار شود، اما هنوز برای پادشاهان عادی بود که از توشیح ملوکانه برای لوایح امتناع کنند. قانون فتنه ۱۶۶۱ حتی با بیان اینکه پارلمان دارای «قدرت قانونگذاری بدون پادشاه» است، جرمی خیانت آمیز بود. در سال ۱۶۷۸، چارلز دوم موافقت خود را با لایحه ای «برای حفظ صلح پادشاهی از طریق تشکیل شبه نظامیان، و ادامه آنها در وظیفه برای چهل و دو روز»، که پیشنهاد می کرد که او، نه پارلمان، باید شبه نظامیان را کنترل کند، خودداری کرد. ویلیام سوم از وتوی سلطنتی نسبتاً آزادانه استفاده کرد و از پنج لایحه عمومی بین سال های ۱۶۹۲ و ۱۶۹۶ خودداری کرد این ها بودند: کارافانو پیشنهاد می کند که ویلیام سوم وتوی سلطنتی را «
ابزار شخصی قانونگذاری خود» می دانست. در مقابل، آخرین پادشاه استوارت و ملکه آن، تنها یک بار از موافقت یک لایحه خودداری کرد. در ۱۱ مارس ۱۷۰۸، او لایحه شبه نظامیان اسکاتلند را به توصیه وزرای خود وتو کرد. از آن زمان هیچ پادشاهی از توشیح ملوکانه در مورد لایحه ای که توسط پارلمان تصویب شده است خودداری نکرده است. در طول حکومت سلسله بعدی هانوفر، قدرت به تدریج توسط پارلمان و دولت اعمال شد. اولین پادشاه هانوفر، جورج اول، وارث فرضی و سپس پادشاه در اواخر عمر شد. او که انگلیسی را به عنوان زبان دوم صحبت می کرد و در ابتدا با سیاست و آداب و رسوم بریتانیا آشنا نبود، تا حد زیادی به وزرای خود نسبت به پادشاهان قبلی اعتماد داشت. بعدها پادشاهان هانوفر تلاش کردند تا کنترل سلطنتی را بر قوانین بازگردانند: جورج سوم و جرج چهارم هر دو آشکارا با آزادی کاتولیک مخالفت کردند و اظهار داشتند که اعطای موافقت به لایحه آزادی کاتولیک، سوگند تاجگذاری را نقض می کند، که حاکم را ملزم به حفظ آن می کرد. و از کلیسای مستقر انگلستان در برابر سلطه پاپ محافظت می کند و به افرادی که با قدرت خارجی که مشروعیت آنها را به رسمیت نمی شناسد در اتحاد بودند، حقوق می ده
د. با این حال، جورج چهارم با اکراه موافقت خود را به توصیه وزیرانش اعلام کرد. بنابراین، همان طور که مفهوم مسئولیت ورزی تکامل یافته است، قدرت خودداری از توشیح ملوکانه، هم در بریتانیا و هم در سایر قلمروهای مشترک المنافع از بین رفته است. در سال ۱۹۱۴، جورج پنجم مشاوره حقوقی در مورد عدم رضایت سلطنتی از لایحه دولت ایرلند دریافت کرد. سپس قانون بسیار بحث برانگیزی که دولت لیبرال قصد داشت با استفاده از قانون پارلمان ۱۹۱۱ از پارلمان عبور کند. او تصمیم گرفت بدون «شواهد قانع کننده مبنی بر جلوگیری از یک فاجعه ملی، یا حداقل تأثیر آرامش بخش بر شرایط پریشان زمان»، از موافقت خودداری نکند. گفته شده است که در دوران مدرن، دولت می تواند به پادشاه توصیه کند که از توشیح ملوکانه خودداری کند، اما سیاستمداران منتخب باید تلاش کنند تا از چنین سناریویی اجتناب کنند. اسکاتلند. توشیح ملوکانه آخرین مرحله در روند قانونگذاری برای اعمال پارلمان اسکاتلند است. این فرایند توسط بخش های ۲۸، ۳۲، و ۳۳ قانون اسکاتلند ۱۹۹۸ اداره می شود. پس از تصویب یک لایحه، رئیس پارلمان اسکاتلند پس از یک دوره چهار هفته ای، آن را برای توشیح ملوکانه به پادشاه ارائه می کند،
که طی آن وکیل کل اسکاتلند، لرد وکیل، دادستان کل یا وزیر امور خارجه اسکاتلند ممکن است این لایحه را برای بررسی قانونی بودن آن به دادگاه عالی بریتانیا (قبل از ۱ اکتبر ۲۰۰۹، کمیته قضایی شورای خصوصی) ارجاع دهد. توشیح ملوکانه با نامه های فرمان علنی تحت مهر بزرگ اسکاتلند همان طور که در دستور پارلمان اسکاتلند (نامه های فرمان علنی و اعلامیه ها) 1999 (SI ۱۹۹۹/۷۳۷) آمده است و اطلاعیه آن در روزنامه های لندن، ادینبورگ و بلفاست منتشر شده است. ولز. اقداماتی که به وسیله آن مجلس ملی ولز قوانینی را بین سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ تصویب کرد، توسط ملکه با دستوری در شورا مورد موافقت قرار گرفت. بخش ۱۰۲ قانون دولت ولز ۲۰۰۶، منشی را ملزم می کند که پس از یک دوره چهار هفته ای، اقداماتی را که توسط مجمع تصویب شده است، ارائه کند که طی آن مشاور کل ولز یا دادستان کل می توانند اقدام پیشنهادی را به دادگاه عالی ارجاع دهند. تصمیم گیری در مورد اینکه آیا این اقدام در صلاحیت قانونی مجمع است یا خیر. پس از همه پرسی برگزار شده در مارس ۲۰۱۱، که در آن اکثریت به تمدید اختیارات قانونگذاری مجمع رأی دادند، اقدامات با قوانین مجمع جایگزین شد. ایرلند شمالی. بر اسا
س بخش ۱۴ قانون ایرلند شمالی ۱۹۹۸، لایحه ای که توسط مجلس ایرلند شمالی تصویب شده است، پس از یک دوره انتظار چهار هفته ای که طی آن دادستان کل ایرلند شمالی توسط وزیر امور خارجه ایرلند شمالی برای توشیح ملوکانه به ملکه ارائه می شود. ایرلند شمالی ممکن است این لایحه را به دیوان عالی ارجاع دهد. رضایت از طریق نامه های فرمان علنی به شکل زیر که در دستور ایرلند شمالی (توافق سلطنتی به لوایح) در سال ۱۹۹۹ تنظیم شده است، داده می شود. بین سال های ۱۹۲۲ و ۱۹۷۲، لوایح تصویب شده توسط پارلمان ایرلند شمالی برای توشیح ملوکانه تحت قانون دولت ایرلند در سال ۱۹۲۰ به فرماندار ایرلند شمالی منتقل شد و جایگزین دفتر لرد ستوان شد. جرسی و گرنزی. معاون فرمانداران بایلیویک جرسی و بیلیویک و جزایر گرنزی صلاحیت اعطای موافقت را ندارند و به عنوان نماینده ولیعهد بریتانیا، با قوانینی که از مجامع مقننه مربوط این جزایر صادر می شود، موافقت نمی کنند. قانون ایالت های جرسی در سال ۲۰۰۵ قدرت فرماندار را برای اعمال مستقیم وتوی رسمی به قطعنامه ایالت های جرسی لغو می کند. معادل توشیح ملوکانه به توصیه رسمی کمیته شورای امور جرسی و گورنزی در اجرای دستور شورای ملکه الیز
ابت دوم در ۲۲ فوریه ۱۹۵۲ به طور رسمی اعطا یا به طور رسمی رد می شود. نمونه اخیری که معادل توشیح ملوکانه رد شد، در سال ۲۰۰۷ بود، در مورد اصلاحات در قانون اساسی درخواست های اصلی سارک. (نسخه اصلاح شده اصلاحات پیشنهادی متعاقباً معادل توشیح ملوکانه داده شد.) جزیره من. رویه های ویژه ای برای قوانین تصویب شده توسط تینوالد جزیره من اعمال می شود. قبل از اینکه ارباب جزیره توسط ولیعهد بریتانیا در سال ۱۷۶۵ خریداری شود (تجلیل)، موافقت لرد مان با یک لایحه با نامه ای به فرماندار امضا شد. پس از ۱۷۶۵، معادل توشیح ملوکانه ابتدا با نامه وزیر امور خارجه به فرماندار مشخص شد. اما، در دوران سلطنت بریتانیا، رویه اعطای معادل توشیح ملوکانه به قوانین مانکس توسط دستورهای در شورا آغاز شد، که تا امروز ادامه دارد، اگرچه از سال ۱۹۸۱ به موارد استثنایی محدود شده است. در آن سال، فرمانی در شورا، اختیار اعطای توشیح ملوکانه به لوایح تصویب شده توسط تینوالد را به معاون فرماندار تفویض کرد. با این حال، معاون فرماندار باید هرگونه لایحه ای را که بر اختیارات محفوظ است (دفاع، روابط خارجی، قانون تابعیت، روابط بین جزیره و بریتانیا و هر موضوع مربوط به پادشاه)
برای مشاوره به دولت بریتانیا ارجاع دهد که در مورد آن لازم است. عمل کردن از سال ۱۹۹۳، شورای اسقف نشینی سودور و من کلیسای انگلستان در استان یورک این اختیار را دارد که اقداماتی را در مورد هر موضوعی که مربوط به کلیسای انگلستان در جزیره باشد، اتخاذ کند. در صورت تصویب توسط تینوالد، یک اقدام «قدرت و اثر یک قانون تینوالد پس از اعلام توشیح ملوکانه به تینوالد خواهد بود». بین سالهای ۱۹۷۹ و ۱۹۹۳، سینود اختیارات مشابهی داشت، اما محدود به گسترش اقدامات مجمع عمومی به جزیره من بود. قبل از سال ۱۹۹۴، معادل توشیح ملوکانه به عنوان یک لایحه توسط دستور در شورا اعطا می شد، اما قدرت اعطای معادل توشیح ملوکانه به اقدامات اکنون به معاون فرماندار واگذار شده است. یک اقدام نیازی به "اعلام" ندارد. رابطه با رضایت ملکه. رضایت پادشاه و رضایت شاهزاده از توشیح ملوکانه متمایز است. آنها فقط برای لوایحی که بر اختیارات سلطنتی و دارایی های شخصی و «منافع شخصی» پادشاه تأثیر می گذارند مورد نیاز هستند و قبل از اینکه پارلمان بحث کند یا برای تصویب یک لایحه رای دهد صادر می شود. آنها آیین نامه داخلی پارلمانی هستند که اصولاً می توانند توسط پارلمان کنار گذاش
ته شوند. توشیح ملوکانه همیشه به توصیه دولت اعطا می شود. پادشاه هرگز تصمیم به عدم رضایت نمی گیرد. سایر قلمروهای مشترک المنافع. در قلمروهای مشترک المنافع به غیر از بریتانیا، توشیح ملوکانه یا توسط حاکم قلمرو یا غالباً توسط نماینده حاکمیت، فرماندار کل اعطا می شود یا از آن خودداری می شود. در قلمروهای فدرال، موافقت در هر ایالت یا استان توسط نمایندگان حاکمیت اعطا یا لغو می شود. در استرالیا، در مورد ویژه لایحه ای که حاوی پیشنهاد اصلاح قانون اساسی است، این لایحه توسط مردمی به همه پرسی ارائه می شود که باید قبل از دریافت توشیح ملوکانه لایحه و اعمال تغییرات قانون اساسی، این پیشنهاد را تصویب کنند. تمام لوایح دیگری که به طور معمول توسط مجلس تصویب می شوند، پس از دریافت توشیح ملوکانه به قوانین پارلمان تبدیل می شوند. برای کانادا، اینها معاون فرمانداران استان ها هستند. یک ستوان فرماندار ممکن است موافقت خود را به فرماندار کل موکول کند، و فرماندار کل ممکن است موافقت با لوایح فدرال را به حاکمیت موکول کند. اگر فرماندار کل کانادا نتواند موافقت کند، می تواند توسط معاون فرماندار کل کانادا که در حال حاضر قاضی دادگاه عالی کانادا است، ا
نجام شود. در واقع لزومی ندارد که فرماندار کل لایحه ای را که توسط قوه مقننه تصویب می شود امضا کند، امضا صرفاً یک تصدیق است. در هر مورد، قبل از اینکه لایحه به قانون تبدیل شود، باید از موافقت مجلس مطلع شود. دو روش در دسترس است: نمایندگان حاکمیت ممکن است با حضور هر دو مجلس موافقت کنند. در عوض، هر خانه ممکن است به طور جداگانه، معمولاً توسط سخنران آن خانه مطلع شود. با این حال، اگر چه هر دو مجلس باید در یک روز مطلع شوند، در حالی که مجلس عوام در جلسه نیست، ممکن است از طریق انتشار یک شماره ویژه از "مجلات مجلس عوام" اطلاع رسانی شود، در حالی که سنا باید در حال نشست باشد. و نامه فرماندار کل توسط سخنران با صدای بلند خوانده شد. گستره تاریخی. در حالی که از سال ۱۷۰۸ توشیح ملوکانه برای لایحه ای که توسط دولت در بریتانیا حمایت می شود، دریغ نمی شود، اغلب در مستعمرات بریتانیا و مستعمرات سابق توسط فرماندارانی که بر اساس دستورالعمل های سلطنتی عمل می کنند، خودداری می شود. در اعلامیه استقلال ایالات متحده، مستعمره نشینان شکایت کردند که جورج سوم «موافقت خود را با قوانین، سالم ترین و ضروری ترین قوانین برای منافع عمومی رد کرده است [و] فر
مانداران خود را از تصویب قوانینی با اهمیت فوری منع کرده است، مگر اینکه قوانین به حالت تعلیق درآید، تا رضایت او اخذ شود و و هنگامی که به حالت تعلیق درآمد، از رسیدگی به آنها به کلی غفلت کرده است.» از زمان اعلامیه بالفور در سال ۱۹۲۶ و اساسنامه وست مینستر در سال ۱۹۳۱، همه قلمروهای مشترک المنافع پادشاهی مستقل بوده اند، پادشاه و فرمانداران کل تنها بر اساس توصیه وزرای محلی عمل می کنند، که عموماً حمایت قوه مقننه را حفظ می کنند و همان ها تصویب لوایح را تضمین می کنند؛ بنابراین، بعید است که به حاکمیت یا نماینده او توصیه کنند که از موافقت خودداری کند. قدرت خودداری از توشیح ملوکانه توسط معاون فرماندار آلبرتا، جان سی. بوون، در سال ۱۹۳۷، در رابطه با سه لایحه تصویب شده در مجلس قانونگذاری تحت سلطه حزب اعتبار اجتماعی ویلیام آبرهارت اعمال شد. دو لایحه به دنبال این بود که بانک ها را تحت اختیار این استان قرار دهند و از این طریق در اختیارات دولت فدرال دخالت کنند. لایحه سوم، "لایحه اخبار و اطلاعات دقیق"، ظاهراً روزنامه ها را مجبور می کند که تکذیبیه های دولتی را در مورد داستان هایی که کابینه استانی به آن اعتراض کرده است، چاپ کنند. غ
یرقانونی بودن هر سه لایحه بعداً توسط دادگاه عالی کانادا و کمیته قضایی شورای خصوصی تأیید شد. در استرالیا، مسائل فنی با توشیح ملوکانه در هر دو سال ۱۹۷۶ و ۲۰۰۱ به وجود آمد. در سال ۱۹۷۶، لایحه ای که منشأ آن مجلس نمایندگان بود، به اشتباه به فرماندار کل ارائه شد و با آن موافقت شد. با این حال، بعداً مشخص شد که سنا آن را تصویب نکرده است. این خطا به این دلیل رخ داد که دو لایحه با همین عنوان از مجلس سرچشمه گرفته بود. فرماندار کل، پیش از تصویب لایحه ای که در واقع سنا و مجلس نمایندگان را تصویب کرده بود، موافقت اول را لغو کرد. همین رویه برای تصحیح خطای مشابهی که در سال ۲۰۰۱ رخ داد، دنبال شد. مراسم. انگلستان. در بریتانیا، لایحه ای پس از گذراندن تمام مراحل لازم در مجلس عوام و مجلس اعیان، برای توشیح ملوکانه ارائه می شود. بر اساس قوانین پارلمان ۱۹۱۱ و ۱۹۴۹، مجلس عوام ممکن است تحت شرایط خاصی دستور دهد که لایحه ای برای تصویب علی رغم عدم تصویب مجلس اعیان ارائه شود. فهرستی از تمام لوایحی که به این ترتیب پارلمان تصویب شده اند توسط منشی ولیعهد در صدارت تهیه می شود. این فهرست سپس توسط منشی مجلس تصویب می شود. (نخست وزیر، سایر وزرا و
اعضای شورای خصوصی معمولاً هیچ دخالتی در تهیه فهرست ندارند) منشی تاج و تخت سپس نامه های فرمان علنی را تهیه می کند که تمام صورت حساب های مربوط را فهرست می کند و سپس توسط پادشاه امضا می شود. موافقت توسط حاکمیت یا کمیسیونرهای لرد که مجاز به عمل با نامه فرمان علنی هستند اعطا می شود. توشیح ملوکانه ممکن است در پارلمان یا خارج از پارلمان اعطا شود. در مورد دوم، هر خانه باید به طور جداگانه قبل از اجرایی شدن لایحه مطلع شود. منشی پارلمان، یکی از مقامات مجلس اعیان، به طور سنتی فرمولی را به زبان انگلو نورمن بیان می کند که نشان دهنده تصمیم حاکمیت است. اعطای توشیح ملوکانه به صورت حساب تدارکاتی با عبارت «لو روی از رعایای خوب خود تشکر می کند، خیرخواهی آنها را می پذیرد و بنابراین او را می خواهد» نشان داده می شود، به عنوان «پادشاه از رعایای خوب خود تشکر می کند، فضل آنها را می پذیرد، و چنین خواهد شد." برای سایر صورت حساب های عمومی یا خصوصی، فرمول به سادگی " Le Roy le veult " ("شاه اراده می کند") است. برای صورت حساب های شخصی، عبارت «Soit fait comme il est désiré» است («اجازه دهید آن طور که می خواهید انجام شود»). فرمول مناسب برای خ
ودداری از موافقت، اصطلاح معروف «Le Roy s'avisera» («شاه آن را در نظر خواهد گرفت» است. وقتی حاکم زن است، "لا رین" جایگزین "لو روی" می شود. قبل از سلطنت هنری هشتم، حاکم همیشه شخصاً موافقت خود را اعلام می کرد. حاکمی که تاج بر سر داشت، در اتاق لردها، در محاصره منادیان و اعضای دربار سلطنتی بر تخت می نشست - صحنه ای که امروزه تنها در افتتاحیه سالانه پارلمان ایالتی تکرار می شود. مجلس عوام، به رهبری رئیس خود، از وکلای لردها، درست بیرون اتاق گوش می دادند. منشی مجلس لوایح را در انتظار تصویب به پادشاه ارائه کرد، مگر اینکه لوایح عرضه به طور سنتی توسط رئیس مجلس مطرح می شد. منشی تاج که در سمت راست حاکم ایستاده بود، سپس عنوان ها لوایح را با صدای بلند خواند (در زمان های قبلی، کل متن لوایح). منشی پارلمان که در سمت چپ حاکم ایستاده بود، با بیان فرمول مناسب فرانسوی نورمن پاسخ داد. دستگاه جدیدی برای اعطای رضایت در زمان سلطنت شاه هنری هشتم ایجاد شد. در سال ۱۵۴۲، هنری به دنبال اعدام همسر پنجم خود، کاترین هاوارد، که او را به ارتکاب زنا متهم کرد. قرار بود اعدام نه پس از محاکمه، بلکه با لایحه ای صادر شود، که او باید شخصاً پس از گوش داد
ن به کل متن موافقت کند. هنری تصمیم گرفت که «تکرار یک داستان بسیار دردناک و بیان جنایتی بسیار بدنام» در حضور او «ممکن است زخمی را که قبلاً در رویال بوسوم بسته شده است دوباره باز کند». بنابراین، پارلمان ماده ای را در قانون حصول درج کرد که به موجب آن موافقت کمیسیون ها «هست و همیشه بوده و خواهد بود، همان قدر خوب است» که رضایت شخص حاکمیت اعطا شده است. این روش تنها پنج بار در طول قرن شانزدهم مورد استفاده قرار گرفت، اما بیشتر در طول قرن های ۱۷ و ۱۸، به ویژه زمانی که سلامت جورج سوم شروع به وخامت کرد. ملکه ویکتوریا آخرین پادشاهی بود که شخصاً در سال ۱۸۵۴ موافقت کرد. هنگام اعطای موافقت توسط کمیسیون، حاکمیت به سه یا بیشتر (معمولاً پنج) ارباب که مشاوران خصوصی هستند اجازه می دهد تا به نام او موافقت خود را اعلام کنند. کمیسیونرهای لردها، همان طور که نمایندگان پادشاه شناخته می شوند، لباس مجلسی قرمز رنگ می پوشند و روی نیمکتی بین تاج و تخت و صندلی دادگاه می نشینند. منشی لردینگ با صدای بلند کمیسیون را می خواند. کمیسر ارشد سپس اظهار می دارد: «اربابان من، در اطاعت از دستورهای اعلیحضرت، و به موجب کمیسیونی که اکنون خوانده شده است، م
ا اعلام می کنیم و به شما، اربابان روحانی و موقت و عوام که در پارلمان گردهم آمده اند، اعلام می کنیم که اعلیحضرت توشیح ملوکانه خود را به چندین قانون در کمیسیون مذکور داده است.» در دهه ۱۹۶۰، مراسم تصویب کمیسیون متوقف شد و اکنون فقط یک بار در سال، در پایان جلسه سالانه مجلس، به کار گرفته می شود. در سال ۱۹۶۰، جنتلمن آشر از میله سیاه برای احضار مجلس عوام طی یک بحث داغ وارد شد و تعدادی از اعضا با امتناع از شرکت در مراسم، نسبت به اختلال اعتراض کردند. این شکست در سال ۱۹۶۵ تکرار شد. این بار که رئیس مجلس برای رفتن به مجلس اعیان صندلی را ترک کرد، برخی از اعضا به سخنرانی ادامه دادند. در نتیجه، قانون توشیح ملوکانه در سال ۱۹۶۷ به تصویب رسید و یک فرم اضافی برای اعطای توشیح ملوکانه ایجاد کرد. همان طور که دادستان کل توضیح داد، «ناراحتی زیادی نه تنها به دلیل از دست دادن وقت پارلمان که درگیر آن بوده است، بلکه به دلیل گسستن رشته یک سخنرانی احتمالاً شیوا و ایجاد اختلال در بحثی که ممکن است باعث شو ه است. " بر اساس قانون توشیح ملوکانه ۱۹۶۷، توشیح ملوکانه می تواند توسط حاکمیت به صورت کتبی، از طریق نامه های فرمان علنی، که به رئیس هر مج