Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جام جهانی فوتبال ۲۰۳۰ بیست و چهارمین دوره مسابقات بین المللی جام جهانی فوتبال مردان است که توسط تیم های ملی عضو فیفا برگزار می شود. جام جهانی ۲۰۳۰ صدمین سالگرد رقابت های جام جهانی را رقم خواهد زد. برای اولین بار سه کشور از دو قاره میزبان این رقابت ها خواهند بود. اسپانیا، پرتغال و مراکش میزبان این رقابت ها هستند. علاوه بر این، آرژانتین، پاراگوئه و اروگوئه به عنوان کشورهایی که این رویداد را افتتاح می کنند، به عنوان بزرگداشت صدمین سالگرد اولین جام جهانی در اروگوئه، خدمت خواهند کرد. این اولین جام جهانی است که در شمال آفریقا و بعد از سال ۲۰۱۰ در کل آفریقا، از سال ۲۰۱۴ در آمریکای جنوبی و از سال ۲۰۱۸ در اروپا بطور مشترک در این سه قاره برگزار می شود. کشورهای مراکش، پرتغال و پاراگوئه برای نخستین بار میزبان جام جهانی هستند. انتخاب میزبان. فیفا روند مناقصه را به طور جدی در سال ۲۰۲۲ آغاز کرد. به عنوان میزبان دوره های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶ به ترتیب، جام جهانی فوتبال ۲۰۳۰ نمی تواند توسط کشوری از آسیا یا آمریکای شمالی میزبانی شود. میزبانان باید حداقل ۱۴ ورزشگاه با ظرفیت ۴۰،۰۰۰ نفر داشته باشند که حداقل ۷ ورزشگاه از قبل موجود است. بازی
افتتاحیه و فینال باید در یک ورزشگاه ۸۰،۰۰۰ نفری برگزار شود، در حالی که بازی های نیمه نهایی باید در یک ورزشگاه ۶۰،۰۰۰ نفری برگزار شود. میزبانان همچنین باید حداقل ۷۲ گزینه محل تمرین مناسب برای کمپ های پایه تیمی، چهار گزینه مکان تمرینی مناسب در هر ورزشگاه، علاوه بر دو گزینه مناسب سایت آموزش بیس کمپ داوری، همه با محل اقامت مناسب داشته باشند. شورای فیفا همچنین الزامات مربوط به سایت های پخش، سایت های رویدادهای مرتبط با مسابقات و همچنین محل اقامت را تنظیم می کند. علاوه بر این، پایایی، حفاظت از محیط زیست و حقوق بشر نیز از عواملی هستند که در کنار حمایت دولتی، الگوی سازمانی مورد استفاده، علاوه بر مفاد ایجاد «صندوق میراثی» مورد توجه شورا قرار خواهند گرفت. ورزشگاه ها. شهرهای میزبان بازی مراسم صدمین سالگرد: کشورهای راه یافته. مقدماتی. تمامی ۶ کشور میزبان برای جام جهانی واجد شرایط خواهند بود. &lt;section end="qualified teams" /&gt; نگرانی ها. جام جهانی فوتبال ۲۰۳۰ قبلاً با واکنش شدید طرفداران، مقامات فوتبال و گروه های محیط زیست مواجه شده بود و آنها اشاره کردند که فاصله زیاد بین آمریکای جنوبی و اروپا مستلزم سفر قابل توجهی
با هواپیما است که ردپای کربنی را افزایش می دهد و برنامه های بی نظیر کربن فیفا را نفی می کند. آنها همچنین به مشکلات هواداران تیم هایی که با آرژانتین، پاراگوئه و اروگوئه همگروه می شوند، و همچنین استراحت کوتاه زمانی که این تیم ها به کشورهای میزبان اصلی بازگردند، اشاره کرده اند. سپ بلاتر، رئیس سابق فیفا هشدار داد که تعدد میزبانی که جام جهانی فوتبال ۲۰۳۰ دارد باعث می شود این مسابقات هویت خود را از دست بدهد. برخی دیگر خاطرنشان کرده اند که با سیستم چرخشی فیفا، کونکاکاف (که میزبان جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ بود)، کونمبول، یوفا، و کاف نمی توانند در مناقصه شرکت کنند، و این امر سال ۲۰۳۴ را فقط برای ای اف سی و اواف سی باز می گذارد، که منجر به اتهاماتی شد که فیفا این میزبانان را انتخاب کرد تا اطمینان حاصل کند که عربستان سعودی، یکی از اعضای کنفدراسیون فوتبال آسیا که مناقشات عمده حقوق بشری دارد، میزبان دوره بعدی شود.
دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران (نام پیشین: "دانشکده معقول و منقول") یکی از دانشکده های دانشگاه تهران است که در سال ۱۳۱۳ تأسیس شد. محل اولیهٔ این دانشکده در مدرسه عالی سپهسالار قرار داشت و ۳ رشتهٔ "ادبیات عرب"، "علوم معقول" و "علوم منقول" را ارائه می داد. این دانشکده در سال ۱۳۱۸ تعطیل شد، تا این که در سال ۱۳۲۱ در محل فرهنگستان ایران با ۲ رشتهٔ "علوم معقول" و "علوم منقول" کار خود را ادامه داد. این دانشکده در سال ۱۳۴۴ به دانشکده الهیات و معارف اسلامی تغییر نام داد و اکنون با ۸ گروه آموزشی، ۲۴ رشته در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا ارائه می دهد. کتابخانه دانشکده در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ جلد منبع چاپی در اختیار دارد. دانش آموختگان. چهره های سرشناس متعددی از این دانشکده فارغ التحصیل شده اند که از آن میان می توان به افرادی نظیر حسین الهی قمشه ای، مهرداد اوستا، محمدجواد باهنر، علی زرندی، مهدی کروبی، مرتضی مطهری و مصطفی ملکیان اشاره کرد. برای دیدن فهرست کامل ترِ دانش آموختگان این دانشکده، را ببینید.
بلیتسکریگ یک واژهٔ آلمانی به معنای «جنگ برق آسا» است که در جنگ جهانی دوم تبدیل به واژه ای فراگیر شد. "بلیتس کریگ" در مفهوم اختصاصی به گونه ای از دکترین نظامی و تاکتیک عملیات رزمی اشاره دارد. در سطح تاکتیکی "بلیتس کریگ" صورتی از نبرد است که در آن با تهاجم متمرکز نیروهای زرهی و مکانیزه با پشتیبانی گسترده هوایی و توپخانه نقاط خاصی از خط مقدم دشمن هدف قرار می گیرد تا پس از شکسته شدن آن با اجرای پیشروی های عمیق در پشت مواضع دشمن نظام فرماندهی و تدارکاتی آن با اختلال مواجه شود و مقادیر زیادی از نیروهای آن به محاصره درآمده و منهدم شوند تا یک پیروزی سریع حاصل گردد. در سطح راهبردی "بلیتس کریگ" حالتی از جنگ است که در آن شکاف بین اهداف جنگی و پتانسیل ناکافی قدرت در فائق آمدن بر دشمنان از طریق شکست دادن آن ها یکی پس از دیگری در قالب مجموعه ای از لشکرکشی های انفرادی، پشت سر هم و کوتاه مدت پوشش داده می شود. پیشینه کاربرد واژه. تاریخچه اولیه کاربرد واژهٔ "بلیتس کریگ" در هاله ای از ابهام قرار دارد. عده ای معتقدند این واژه نخستین بار توسط آدولف هیتلر به کار برده شده است درحالیکه عده دیگری آن را مربوط به یوزف گوبلس دانسته اند.
برخی به اشتباه آغاز کاربرد این واژه را به پس از موفقیت های شگفت آور ورماخت در روزهای آغازین جنگ جهانی دوم نسبت داده اند درحالیکه بررسی دقیق تالیفات نظامی نشان گر این است که این واژه پیش از جنگ جهانی دوم نیز در آلمان شناخته شده بود. واژه "بلیتس کریگ" در مقاله ای از گاه نامه نظامی "دویچه ور" در سال ۱۹۳۵ دیده می شود. تحلیل جزئی تری از این واژه نیز در هفته نامه "میلیته ووخن بلات" در سال ۱۹۳۸ به چشم می خورد. با این حال برگزیدن چنین واژگانی در ادبیات نظامی آلمان پیش از جنگ جهانی دوم نادر بود. به هر صورت از واژه "بلیتس کریگ" عملاً هیچگاه در واژگان نظامی رسمی ورماخت در طول جنگ جهانی دوم نیز استفاده نشد و تنها اهمیت آن به روزنامه نگاری تبلیغاتی مربوط می شد. مخصوصاً پس از پیروزی فوق العاده سریع آلمان بر فرانسه در تابستان سال ۱۹۴۰، روزنامه های آلمانی پر از آن شدند. با آغاز افول اقبال نیروهای آلمانی اواخر سال ۱۹۴۱ در شوروی و شکست کاربرد این تاکتیک، کاربرد واژه "بلیتس کریگ" نیز رو به کاهش نهاد و ایجاد آن هم جهت رفع اتهام باورهای غیر واقع بینانه، به بریتانیایی ها نسبت داده شد. همزمان استفاده از مشتقات این واژه متداول گشت.
به عنوان مثال به سربازان آلمانی "بلیتسر" و به حملات هوایی آلمان به لندن "بلیتس" گفته شد. از این واژه همچنین برای طبقه بندی لشکرکشی های نظامی پس جنگ جهانی دوم نیز استفاده شد. برای مثال از تهاجم غافلگیرانه ناموفق عراق به ایران در سال ۱۹۸۰، در برخی رسانه ها با عنوان نسبتاً کنایه آمیز «آهسته ترین "بلیتس کریگ" تاریخ» یاد شده است. تعریف. تعریف یگانه و وحدت بخشی برای "بلیتس کریگ" وجود ندارد به شکلی که از آن به «آشفتگی در تعبیر» یاد شده است. به ندرت یک اصطلاح در تاریخ نظامی در این اندازه تعبیرهای مختلفی به خود گرفته است. با این حال می توان برداشت ها از آن را به دو بخش تقسیم کرد: پیشینه مفهومی. مفهوم "بلیتس کریگ" پیش از آن که چنین واژه ای درباره اش به کار رود مطرح شده بود. ریشه این مفهوم را می توان در تفکرات نظامی هلموت فن مولتکه و آلفرد فن شلیفن، دو تن از روسای ستاد کل نیروی زمینی امپراتوری آلمان در نیمه دوم سده نوزدهم یافت. با نگاه به شرایط راهبردی آلمان، با قرار گرفتن در مرکز اروپا در محاصره دشمنان بالقوه و بالفعل، فن مولتکه به این نتیجه رسید که تنها گزینه برای آلمان کسب پیروزی سریع بر یکی از دشمنان، مشخصا فرانسه
و سپس تمرکز تمام قوا بر دیگری، مشخصا روسیه، است. از این طریق از جنگ در دو جبهه اجتناب می شد و آلمان با منابع محدود همزمان در مقابل دو دشمن قدرتمند قرار نمی گرفت. به هر حال افزایش مداوم بزرگی نیروهای مسلح نوین و توسعه تسلیحات جدید دستیابی به چنین اهدافی را دشوار می کرد. فن شلیفن جهت حل این مشکل با گسترش مفهوم نبرد محاصره ای ("Kesselschlacht") از نقطه نظر تاکتیکی به سطح عملیاتی، طرح گسترده ای را آماده کرد. طرح فن شلیفن بر پایه ریسک زیاد اما محاسبه شده ای قرار گرفته بود. او برآورد می کرد بسیج روسیه برای جنگ شش هفته بیش از آلمان و فرانسه به طول خواهد انجامید. بر این اساس فرانسه در عرض آن شش هفته شکست داده می شد و آلمان سپس رو به شرق می آورد و روسیه را نیز شکست می داد. ایده فن شلیفن برای فرانسه در یک محاصره بزرگ به دو قسمت تقسیم گشته بود. در بخش نخست بیشتر نیروهای دشمن در اراضی گسترده شمالی به محاصره درمی آمدند و در بخش دوم به مابقی فرانسه پرداخته می شد. پس از شکست طرح فن شلیفن در جنگ جهانی اول، تغییر عمیق ماهیت جنگ ها تدریجاً در حال عیان شدن بود. جنگ های سده های هجدهم و نوزدهم با تفنگ هایی با برد مؤثر ۱۰۰ متر و ت
وپ هایی با برد مؤثر ۱۰۰۰ متر اتفاق می افتاد. در نتیجه، مهاجمان می توانستند توده کافی از نیروهای دارای برتری عددی را خارج از برد تسلیحاتی مدافعان متمرکز نماید و با شدت عمل لازم به موفقیت دست یابند. پیشرفت های فناورانه از میانه سده نوزدهم موجب تغییر تدریجی این شرایط شد. با افزایش برد تسلیحات مدافعان می توانستند در فاصله ای دورتر و زودتر با مهاجمان درگیر شوند و تلفات بیشتری به آن ها وارد کنند. تسلیحات ته پر جای تسلیحات سر پر را گرفت تا هم نرخ آتش افزایش پیدا کند و هم امکان بارگذاری و شلیک از پشت جان پناه فراهم آید. در نهایت اختراع مسلسل و خشاب برای تفنگ ها وزنه مزیت را در نبردگاه هر چه بیشتر به سمت مدافعان برد. به سبب افزایش تأثیر تسلیحات، توان آتش بر تحرکات رزمی سلطه یافته بود. در این شرایط عملیات های برد بلند اغلب پیش از آغاز زیر آتش گسترده مسلسل ها و توپخانه در نطفه خفه شده و به یک جنگ کش دار در نبردهای موضعی می انجامیدند. بن بست رزم سنگری در جنگ جهانی اول کابوسی بود که با وجود همه تلاش ها جهت اجتناب از آن، آلمان با آن مواجه گردید. آلمانی ها تلاش کردند با رخنه های عمیق و بزرگ در خطوط دشمن، این بن بست را بشکنن
د؛ با این حال، این اقدامات تقریباً همواره فاجعه بار بودند و تلفات سنگینی به بار آوردند. در این شرایط تصور می شد عامل تعیین کننده از میدان های نبرد به کارخانه ها منتقل گشته و تقابل کشورها به شکل جنگ های طولانی مدت اقتصادی درآمده است. آلمان نمی توانست امیدی به پیروزی در این جنگ فرسایشی داشته باشد. اقدام قدرت های دریایی غربی در قطع دسترسی آلمان به منابع غذا و مواد اولیه از طریق محاصره آن در این بستر صورت گرفت. ستاد کل نیروی زمینی آلمان با فراگیری از تجربیات جنگ جهانی اول، دیگر بر این باور نبود که در عصر هواگرد و نیروهای زرهی امکان حصول پیروزی های سریع بر دشمنان قدرتمندتر وجود دارد. سال ۱۹۳۷، بزرگ دریابد اریش ردر با طرح سناریویی در تبیین نگاه ورماخت در ارتباط با ماهیت جنگ آینده اذعان داشت: «پیروزی نصیب کشوری خواهد شد که جمعیت بیشتر و دسترسی نامحدود به مواد و غذا دارد.» از این رو، او نسبت به تلاش در جهت رسیدن به نتیجه از طریق یک عملیات بزرگ هشدار داد. بدین طریق نگاه بدبینانه ای به چنین عملیات هایی در بین عموم افسران ارشد آلمانی وجود داشت. سپهبد لودویگ بک، رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان در این باره می گوید: «ایده ی
ک جنگ برق آسا ("بلیتس کریگ") یک توهم است. می توان از تاریخ نوین رزم فهمید که حملات غافلگیرکننده به ندرت به موفقیت پایا رسیده اند.» وقوع «معجزه سدان» و پیروزی خارق العاده آلمان در نبرد فرانسه با یک عملیات موسوم به «"زیشل اشنیت"» (برش داس) تنها در عرض دو هفته، سبب تغییر بنیادین نگاه افسران آلمانی به مفهوم "بلیتس کریگ" و دگرگونی ماهیت جنگ در نبردگاه شد. هیتلر و تعدادی از ژنرال های آلمانی به این تصور رسیدند که با استفاده از "بلیتس کریگ" راز شکست دشمنان را یافته اند؛ ابزار معجزه آسایی که می تواند آن ها را بر دشمنانی حتی از نظر اقتصادی و راهبردی بسیار برتر فائق آورد. در این بستر، دشمنی که در بلند مدت دارای برتری بود، با یک حمله غافلگیرکننده شکست داده می شد. تکامل کاربردی. پیش از جنگ جهانی اول. استفاده آلمانی ها از تحرک در میدان نبرد برای غافلگیر کردن دشمن سابقه مند است. فریدیش کبیر در نبرد لویتن در ماه دسامبر سال ۱۷۵۷ در ابتدا سپاه خود را به سمت جناح راست اتریشی ها پیش برد؛ سمس با تغییر جهت یورش مخربی به جناح چپ آن ها صورت داد. پیروزی حاصل به اندازه ای خیره کننده بود که ناپلئون آن را «شاهکار تحرک» نامید. صد سال بعد
هلموت فن مولتکه، ژنرال پروسی با بسیج سریع نیروهای ذخیره، تمرکز غافلگیرکننده مقدار زیادی نیرو با ایجاد خطوط همگرای راهپیمایی برای آن ها و استفاده تاکتیکی از خطوط آهن برای تحرکات و تدارکات موفق به دستیابی به پیروزی های بزرگی علیه دانمارکی ها، اتریشی ها و فرانسوی ها شد. در جنگ سال ۱۸۷۰ با فرانسه، فن مولتکه ۴۷۵ هزار نفر را در ۴ ارتش گرد آورد و یک حرکت چرخشی بزرگ برای قرار گرفتن در پشت فرانسوی ها اجرا کرد. این تهاجم به اندازه ای موفقیت آمیز بود که پروسی ها قادر شدند ارتش های فرانسه را از هم جدا کنند و تک به تک شکست دهند تا در نهایت بر جنگ پیروز شوند. جنگ جهانی اول. درحالیکه متفقین غربی پاسخ را در تانک می دیدند، آلمانی ها برای شکستن بن بست رزم سنگرهای جنگ جهانی اول به دنبال دستیابی به راه حلی تاکتیکی بودند. در قابل راه حل مطرح گشته اندازه لشکرهای آلمانی از چهار هنگ به سه هنگ کاهش پیدا کرد. تمرینات حول یگان های کوچک تر و متحرک تری با عنوان «گروه رزمی» درون هر گروهان، انجام می گرفت. این یگان ها می بایست غافلگیری را چاشنی کار خود می کردند. تمرکز مخفیانه نیرو از جمله شب هنگام یا در آخرین لحظه و گلوله باران کوتاه، شدید
و دقیق توپخانه حمله اولیه را دنبال می نمود. یگان تاکتیکی جوخه ای با ۱۴ تا ۱۸ نفر بود و هر جوخه آتش پایه آتش خود را که شامل یک مسلسل سبک و خمپاره انداز می شد، داشت. پیاده نظام تهاجمی با آموزش های ویژه پیشروی را صورت می داد و نقاط ضعف دشمن را کاوش می کرد. نقاط مستحکم دشمن برای حفظ شدت حمله، با هر قیمتی پشت سر گذاشته می شد. پشت سر یگان های تهاجمی، نیروهای ذخیره در نقطه بیشترین پیشروی به کارگرفته می شدند تا رخنه در خطوط دشمن را تقویت کنند. در همین حال نیروهای ذخیره دیگر دشمنان به محاصره افتاده را منهدم می نمودند. در همین حال، هنگ ها و لشکرها با حمله به جناحین تازه پدید آمده دشمن و پشت سر آن ها در هر دو طرف، پهنای رخنه پدید آمده را بیشتر می کردند. توپخانه پشت سر پیاده نظام پیشروی می نمود تا آتش مداوم بر سر خطوط پشتی دشمن را حفظ کند. هواگردها نیز دشمنان در محاصره و نیروهای ذخیره آن را بمباران می کردند. پس از یک محاصره بی ثمر طولانی، آلمانی ها با به کارگیری این تاکتیک شهر ریگا را در جبهه شرقی ماه سپتامبر سال ۱۹۱۷ در عرض دو روز به تصرف خود درآوردند. تاکتیک جدید در مقیاسی گسترده تر در سال ۱۹۱۸ در عملیات میشائیل در فل
اندر استفاده شد. با آغاز عملیات از روز ۲۱ مارس، نیروهای تهاجمی آلمانی در ابتدا نتایج خارق العاده ای کسب کردند. آلمانی ها با پشت سر گذاشتن نقاط مستحکم، مقاومت ضعیف دشمن در نقاط دیگر را در هم شکستند و پیش رفتند. به هر صورت در نهایت مشخص شد امکان بدل گشتن این موفقیت تاکتیکی به پیروزی راهبردی وجود ندارد. آلمانی ها قادر به حفظ پشتیبانی نیروهای توپخانه در فاصله نزدیک پشت سر نیروهای جلودار نشدند. این مسئله در کنار برخورد مهاجمان به دفاع سرسختانه متفقین، به ویژه از طرف نیروهای نسبتاً تازه نفس آمریکایی، موجب کند شدن تهاجم گردید. پنج تهاجم آلمان تلفات گسترده ای به بریتانیایی ها و فرانسوی ها وارد آورد اما آخر کار بیشتر نیروهای تهاجمی آلمانی را نیز از بین برد. با از دست رفتن بهترین نیروها، روحیه آلمانی ها تضعیف شد تا ضد حمله متفقین در ماه اوت همان سال با سهولت بیشتری پیش برود. بدین ترتیب آلمان عملاً در جنگ شکست خورد. دوره میان دوجنگ. نیروهای مسلح به شدت تقلیل یافته جمهوری وایمار دست به تحلیل درس های فرا گرفته شده از جنگ جهانی اول زدند. دست کم ۵۷ کمیته بدین منظور تشکیل شد. آلمانی ها بدین طریق دکترین نظامی خود را بر پایه ا
نعطاف پذیری، ابتکار عمل در تمامی سطوح و رهبری مهاجمانه بنیان نهادند. در این دکترین ترکیب کردن تسلیحات برای رسیدن به موفقیت ضروری تلقی می شد. رایشسور به صورت جدی تاکتیک های نیروهای زرهی را بین سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۸ مورد آزمایش قرار داد. مجموعه ای از تمرینات گردان هایی با تانک های ساختگی سال های ۱۹۳۱ و ۱۹۳۲ انجام گرفت. شکل دهی به مفهوم "بلیتس کریک" یک فرایند «تکاملی» بود و اتصال با گذشته نیروهای مسلح را قطع نمی کرد. آنچه «انقلابی» به حساب می آمد بهره برداری از پیشرفت های فناوری در تاکتیک های از پیش موجود بود. بدین شکل پیش از رسیدن آدولف هیتلر به قدرت و تشکیل رایش سوم در سال ۱۹۳۳، نیروی زمینی آلمان تمام زمینه های نظری "بلیتس کریگ" را ایجاد کرده بود. در همین راستا، آلمانی ها ماه ژوئن سال ۱۹۳۴ فرماندهی نیروهای موتوریزه را تحت امر سپهبد اسوالت لوتس و ریاست ستاد سرهنگ هاینتس گودریان، تشکیل دادند. نخستین سه لشکر زرهی ورماخت روز ۱۵ اکتبر سال ۱۹۳۵ ایجاد شد. نحوه اجرا. نقطه اصلی تمرکز. نخستین مرحله در اجرای "بلیتس کریگ" طرح ریزی بود. آلمانی ها به عنوان نیروی مهاجم مزیت های زیادی در این رابطه داشتند؛ چرا که می توانستند «ن
قطه اصلی تمرکز» ("Schwerpunkt") را برگزینند. نحوه استقرار نیروهای دشمن معمولاً فرایند انتخاب محل رخنه را نسبتاً آسان می کرد. برای مثال، فرماندهی عالی لهستان برای حفظ تمامی کشور بیشتر نیروهای خود را در طول مرز با آلمان قرار داد. به همین شکل در فرانسه و کشورهای سفلی در سال ۱۹۴۰، متفقین در تلاش بودند تمامی خط مقدم از کانال مانش تا مرز سوئیس را حفظ کنند و در عمل همه جا قدرتمند باشند. این بدان معنا بود که دشمنان آلمان در نقاطی که از طرف آن ها به عنوان محل رخنه برگزیده می شد ضعیف بودند. با وجود این که شوروی پیش از آغاز عملیات بارباروسا نیروهای خود را در سه کمربند پشت سرهم در طول خط مرز آرایش داده بود اما باز هم اشتباه آن ها در تمرکز کردن یگان ها در فاصله کمی از مرز بود. علاوه بر این فرماندهی عالی شوروی به اشتباه تصور می کرد تهاجم اصلی ورماخت از جنوب مرداب های پریپیات خواهد بود و از این رو نیروهای خود را در آن قسمت متمرکز کرد. بدین شکل با حمله بیشتر نیروهای مکانیزه آلمانی از شمال این مرداب ها، توازن قوا به نفع آن ها شد. شناسایی. پس از آن که طرح برای برگزیدن محل یا محل های رخنه نهایی شد، مرحله شناسایی انجام می شد. ای
ن مرحله با تأمین اطلاعات دقیقی از موقعیت و توان یگان ها و دفاع دشمن برای فرماندهی عالی برای موفقیت حمله حیاتی بود. برای مثال، پیش از تهاجم به شوروی، "لوفت وافه" بیش از ۳۰۰ پرواز شناسایی بر فراز اراضی این کشور صورت داد. آلمانی ها با استفاده از اطلاعات به دست آمده با حملات هوایی در عرض چهار روز ۳۰۰۰ هواگرد شوروی را از بین بردند. غافلگیری. پنهان کاری یکی دیگر عوامل تعیین کننده در جریان مرحله آماده سازی "بلیتس کریگ" بود. فرماندهی عالی آلمان تلاش می کرد پیش از آغاز درگیری کشور هدف را دربارهٔ قصد خود فریب دهد. برای مثال، تا پیش از آغاز عملیات بارباروسا، فرماندهی عالی ورماخت خطاب به شوروی منظور از گردآوری نیروهای خود در نواحی شرطی را فریب بریتانیا و تمرین برای عملیات "زی لووه" برای تهاجم به جزیره بریتانیا خارج از برد بمب افکن ها و هواگردهای شناسایی آن عنوان می داشت. علاوه بر این بیشتر یگان های "لوفت وافه" تا آخرین ماه پیش از آغاز عملیات در مناطق غربی یا خود آلمان باقی ماندند و سپس به سرعت به پایگاه های از پیش آماده با تمهیدات استتار منتقل شدند. غافلگیری مزیت های زیادی برای مهاجم در جنگ فرا می آورد. با عمل به "بلیتس
کریگ" زمان و تاریخ دقیق حمله از دشمن پوشیده می شد. بدین شکل هنگام آغاز تهاجم بلاتکلیفی و آشفتگی در دشمن یاری گر پیشروی آلمانی ها بود. طبیعتاً برای حصول چنین غافلگیری تهاجم بدون اعلان جنگ قبلی صورت می گرفت. پشتیبانی هوایی. برتری هوایی کامل برای موفقیت جنگ برق آسای آلمان بسیار مهم بود. بر این اساس "لوفت وافه" (نیروی هوایی) بیشتر امکانات خود را هنگام آغاز کارزار به کار می گرفت. این نیرو برای تهاجم به لهستان ۷۰ در از بمب افکن ها، تمام بمب افکن های شیرجه ای و نیمی از جنگنده های خود را به کار بست. "لوفت وافه" نقش اصلی در "بلیتس کریگ" داشت. نخست انهدام نیروی هوایی دشمن ترجیحاً بر روی زمین پیش از آن که قوای خود را بسیج کند و به هوا برخیزد. این مهم در لهستان تنها دو روز به طول انجامید و از روز سوم تمرکز "لوفت وافه" بر صنعت تولید هواگرد و مهمات لهستان قرار گرفت. دومی که فقط پس از برقراری برتری هوایی امکان اجرای آن بود، پشتیبانی نزدیک هوایی از یگان های زمینی بود. در کارزار فرانسه "لوفت وافه" این دو نقش را از همان ابتدا به صورت همزمان اجرا کرد. ایجاد برتری هوایی آسیب پذیری محل تمرکز نیروها نسبت به حملات هوایی دشمن را کاه
ش می داد و با تأمین آتش پشتیبانی از آسمان، عقب ماندن یگان های توپخانه در اثر سرعت بالای پیشروی را جبران می کرد. در عملیات های پشتیبانی هوایی هواگردهای "لوفت وافه" بر هدف گرفتن مراکز تدارکاتی و ارتباطی، تجمع نیروهای ذخیره دشمن و یگان های در حال عقب نشینی آن متمرکز می شدند. با بهره گیری از برتری هوایی پدید آمده "لوفت وافه" در مواردی از جمله در نروژ و بلژیک، دست به عملیات های هوابرد زد. چتربازهای آلمانی با فرود پشت خطوط دشمن علاوه بر تسخیر نقاط کلیدی همانند استحکامات، پایگاه های هوایی و پل ها، ضربه سختی به روحیه دشمن وارد می آوردند و گاهی موجب آشفتگی در رده های آن می شدند.
سید منصور خلیلی عراقی ( زاده ۱۰ بهمن ۱۳۲۷ در تهران) اقتصاددان اهل ایران است. وی استاد تمام گروه اقتصاد بین رشته ای دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران است. او بیست و هشتمین رئیس دانشگاه تهران (۸۱–۱۳۷۶) بوده است. وی کارشناسی خود را در اقتصاد از دانشگاه تهران (۱۳۵۰) و کارشناسی ارشد (۱۳۵۶) و دکترای (۱۳۶۱) خود را در همین رشته از دانشگاه کالیفرنیا دریافت کرده است. منابع. دکتر غلامرضا طالقانی
بوشارد نامی فرانسوی است که در ابتدا توسط نورمن ها به وجود آمده است.
جهانی دیگر که با عنوان خارج از این جهان در آمریکای شمالی و همچنین با عنوان جهان بیرونی در ژاپن هم شناخته می شود، یک بازی ویدئویی در سبک اکشن-ماجراجویی سکوبازی سینمایی است که توسط اریک شاهی برای شرکت دلفین سافتور ساخته شده است. بازی در مورد دانشمندی جوان به نام لستر است که به دلیل نتیجه ناموفق یک آزمایش، خودش را در جهانی بیگانه می یابد که ناچار است برای زنده ماندن به مبارزه بپردازد. بازی "جهانی دیگر" در یک دوره ۲ ساله توسط "اریک شاهی" و با کمک Jean-François Freitas در زمینه موسیقی و افکت های صوتی، توسعه یافت. "شاهی" به تنهایی اقدام به ساخت و توسعه موتور بازی، کامل کردن انیمیشن ها و گرافیک های هنری نمود. انیمیشن های این بازی به صورت گرافیک برداری (وکتور) و استفاده از روش روتوسکوپی برای حرکت شخصیت ها، تهیه گردیده و دلیل اصلی آن کاهش هزینه استفاده از حافظه سیستم اجرا کننده بازی، در این نوع گرافیک می باشد. او قصد داشت گیم پلی و نحوه روایت داستان بازی بدون وجود هیچگونه رابط و اینترفیس اضافی باشد. این بازی در ابتدا برای آمیگا و آتاری اس تی طراحی شد و بعدها برای سکوهای Apple IIGS و داس هم عرضه شد و برای بسیاری از سکو
های آن دوره هم پورت شد. تلاش های بعدی در بازآفرینی موتور بازی باعث شد تا این بازی بر روی رایانه ها و کنسول های بازی مدرن و دستگاه های موبایل هم قابل اجرا شود. در سال ۲۰۰۶، چاهی به صورت مستقل یک نسخه «به مناسبت پانزدهمین سالگرد» از بازی جهانی دیگر را برای مایکروسافت ویندوز منتشر کرد که امکان اجرای بازی بر روی رایانه های مدرن به همراه جلوه های بصری باکیفیت تر فراهم می کرد. در سال ۲۰۱۱ هم یک نسخه «به مناسبت بیستمین سالگرد» از بازی منتشر شد و بعد از آن هم پورت هایی از بازی برای پلتفرم های آی اواس و اندروید منتشر شدند. بازی "جهانی دیگر" در استفاده از جلوه های سینمایی، هم در جریان بازی و هم در صحنه قطع ها بسیار نوآور بود که باعث شد بازی از منتقدین بازخوردهای مثبت دریافت کند و به موفقیت تجاری برسد. این بازی الهام بخش تعدادی دیگر از بازی های مشهور ویدئویی از جمله ایکو، متال گیر سالید، سایلنت هیل و پروژه بعدی کمپانی "دلفین" با نام فلاش بک بوده است. گیم پلی. جهانی دیگر یک بازی سکوبازی است و بازیکن در آن با استفاده از صفحه کلید، دسته، اهرمک بازیکن اصلی را کنترل می کند. بازیکن اصلی می تواند حرکاتی مانند پرش، دویدن، حمله
کردن، و دیگر حرکات وابسته به موقعیت بازی همچون تاب دادن یک قفس به جلو و عقب را انجام دهد. در قسمت های اول بازی، لستر غیرمسلح است و تنها می تواند به خزندگان کوچک با پا ضربه بزند و آن ها را نابود کند. اما در برابر موجوداتی غیر از این خزندگان همانند حیوانات وحشی و انسان های بیگانه که بومی سیاره ناشناس هستند، بی دفاع است. لستر بعدها در بازی یک اسلحه لیزری بدست که متعلق به یکی از دشمنان است را بدست می آورد. این اسلحه سه قابلیت مختلف دارد: یک حالت تیراندازی استاندارد، توانایی ایجاد زره هایی برای محافظت در برابر تیرهای دشمن و یک شلیک نیرومند که می تواند برخی از دیوارها و همین طور زره های لیزری که دشمنان برای محافظت از خود ایجاد کرده اند را نابود کند. در نهایت لستر یک توپ پلاسما بدست می آورد که از آن می تواند همانند یک نارنجک برای نابود کردن دشمنان استفاده کند (این توپ در نسخه اصلی که برای آمیگا منتشر شد وجود نداشت). دشمنان هم قابلیت های مشابهی دارند و بازیکن باید هم از توانایی هایی که اسلحه اش دارد و هم از ویژگی های محیط بازی برای غلبه بر دشمنان استفاده کند. لستر و دوست بیگانه اش (که در اوایل بازی با او آشنا می شود)
نمی توانند هیچگونه آسیبی را تحمل کنند، و به محض اینکه هر کدام از آن ها مورد اصابت گلوله قرار بگیرند یا یک حیوان وحشی یا دام های محیطی به آن ها برخورد کند، بازی خاتمه می یابد. با این حال بازی تعداد زیادی نقطه ذخیره دارد که بازیکن می تواند از همان جا به صورت نامحدود بازی خود را از سر گیرد. در آمیگا و کنسول های قدیمی که توانایی ذخیره بازی را نداشتند، هر بخش از بازی یک کد منحصر به فرد داشت که بازیکن می توانست آن را در جایی یادداشت کرده و بعدها پس از راه اندازی مجدد بازی، مجدداً آن را وارد کند و بازی را از همان بخش از سر گیرد. بازیکن هیچ سرنخی از اینکه قرار است در ادامه چه کاری انجام دهد ندارد. همچنین بازی فاقد یک نوار سلامت است (به جز مواقعی که بازیکن در حال شنا کردن است) و هیچ متنی هم بر روی صفحه نمایش نمی یابد و کاراکترهایی که در بازی ملاقات می شود، به یک زبان بیگانه غیرقابل تشخیص صحبت می کنند. داستان. نقش اصلی بازی Lester Knight Chaykin، فیزیکدان نابغه جوان است. در تکه فیلم ابتدایی بازی، در حالیکه هوا رعد و برقی است، لستر با یک فراری ۲۸۸ جی تی او به آزمایشگاه زیرزمینی خود که دارای فناوری های پیشرفته ای است، م
ی رود تا بر روی آزمایش جدیدش با استفاده از شتاب دهنده ذرات مشغول شود که در آن سعی دارد اتفاقاتی که بلافاصله پس از به وجود آمدن جهان رخ داده بود را بازسازی کند. بلافاصله پس از اینکه ذرات به حد مورد نیاز خود می رسند، یک صاعقه به آزمایشگاه برخورد می کند و باعث تداخل در کار شتاب دهنده می شود که باعث به وجود آمدن همجوشی ذره ای پیش بینی نشده می شود و با رخ دادن یک انفجار، دریچه ای در فضازمان گشوده می شود و لستر را به یک سیاره خشک و بیگانه منتقل می کند. لستر پس از فرار کردن از دست یک حیوان وحشی، توسط چند نفر از انسان نماهای بومی آن سیاره دستگیر می شود و به یک زندان زیرزمینی منتقل می شود. لستر به همراه یک زندانی دیگر که با عنوان «رفیق» شناخته می شود از قفسی که در آن زندانی هستند می گریزند و وارد یکسری محیط های خطرناک می شوند و باید با دشمنان و جانوران وحشی مبارزه کنند و به حل کردن تعدادی پازل و معما بپردازند و سعی کنند اسیر دشمن نشوند تا زنده بمانند. آن دو از میان یک زندان، غار و یک برج گذر می کنند. در پایان بازی، لستر توسط یکی از دشمنان مجروح می شود، اما با کمک دوست بیگانه اش، موفق به کشتن مهاجم شده و می گریزد. پس ا