Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ریچارد هرایر دکمجیان (؛ زاده ۱۹۳۳) استاد علوم سیاسی ارمنی-آمریکایی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی بود که در ۲۰۱۷ بازنشسته شد. وی مؤلف کتاب اصولگرایی در دنیای عرب است. زندگی نامه. وی در سال ۱۹۳۳ میلادی در حلب به دنیا آمد. وی مدرک بی ای از دانشگاه کنتیکت، مدرک ام ای را از دانشگاه بوستون و مدرک پی اچ دی را از دانشگاه کلمبیا اخذ نموده است. دکمجیان همچنین به صورت افتخاری در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا نموده است و به فرانسه اعزام شده است. منابع.
مکینزی اند کامپنی () معتبرترین شرکت مشاور مدیریت جهانی است. این شرکت آمریکایی به منظور ارزیابی تصمیمات مدیریتی در بخش های دولتی و خصوصی تحلیل های کیفی و کمی انجام می دهد و در این میان ۸۰٪ از ابرشرکت های جهان و فهرست گسترده ای از دولت ها و سازمان های ناسودبر را در زمره مشتریان خود دارند. مکنزی به عنوان یکی از سخت ترین شرکت ها برای ورود و استخدام در سطح جهانی شناخته شده است و شبکه کارمندان سابق مکنزی یکی از ابعاد منحصربفرد این شرکت است. برای مثال تعداد مدیران ارشد اجرایی شرکت های فرچون ۵۰۰ که از کارکنان سابق مکنزی بوده اند از هر شرکت دیگری بیشتر است، فهرستی که مدیر عامل ارشد گوگل ساندار پیچای، مدیر ارشد عملیاتی شریل سندبرگ، مدیر ارشد اجرایی مورگان استنلی جیمز گورمن، و بسیاری دیگر را در بر می گیرد. فایننشال تایمز درآمد مک کینزی در سال ۲۰۱۸ را فرای ۱۰ میلیارد دلار برآورد کرده است. مکنزی دارای ۱۲۷ دفتر در بیش از ۶۰ کشور در تمامی قاره های دنیا است. در حال حاضر، دفتر مرکزی این شرکت در مرکز تجارت جهانی سه در منهتن نیویورک قرار دارد. تاریخچه. جیمز مک کینزی شرکت مک کینزی اند کمپانی در سال ۱۹۲۶ در شیکاگو تأسیس کرد. مک ک
ینزی تا پیش از آن استاد حسابداری در مدرسه بازرگانی دانشگاه شیکاگو بود. در سال ۱۹۳۵ این مؤسسه با شرکت ولینگتون اند کمپانی ادغام شد. این ادغام دو سال بیشتر دوام نیاورد و با مرگ مک کینزی در ۱۹۳۷ از هم پاشید. پس از مرگ مک کینزی گی کراکت و دیک فلچر مدیریت مؤسسه مک کینزی را برعهده گرفتند و آن را به یکی از معتبرترین شرکت های مشاوره دهنده جهان تبدیل کردند.
لوون ماراشلیان ( زاده ۱۸ دسامبر ۱۹۴۸) یک تاریخ نگار، محقق و استاد دانشگاه ارمنی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
میراکل نام یک گونه از تیره چیکوئیان است.میوه میراکل «Miracle fruit» یا میوه جادویی، خاصیت جالبی دارد. پس از خوردن این میوه، چیزهای ترش طعم شیرین به خود می گیرند. اگر به عنوان مثال یک دانه از این میوه را بجوید، حتی لیمو برای شما طعم بسیار شیرینی، مانند آب نبات پیدا می کند. اثر آن یک یا دو ساعت باقی می ماند. این میوه یکی از شیرین کننده های قابل توجه طبیعی بوده و تقریبا در دنیای واقعی به قدر کافی شناخته نشده است. همان طور که از نام آن پیداست، میراکل فروت محتوی میراکولین است، نوعی گلیکوپروتئین که هنگام خوردن میوه جوانه های چشایی را می پوشاند. میراکِل گیاهی کند رشد است که ارتفاع آن در مناطق بومی تا ۱۸ فوت می رسد و گیاهی همیشه سبز بوته ای با برگها به رنگ سبز تیره و کشیده است.
تیگران کویمجیان (; زاده ۶ ژوئن ۱۹۳۴) یک نویسنده، ناشر، ویراستار، تاریخ نگار و استاد دانشگاه اهل ارمنستان است. زندگی نامه. کویمجیان در ۶ ژوئن ۱۹۳۴ در رومانی از والدینی ارمنی به دنیا آمد. والدین وی در زمان تولدش شهروندی ایالات متحده آمریکا را نیز داشتند. وی در رشته تاریخ فرهنگی اروپا در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن تحصیل نمود. وی مدرک کارشناسی ارشد را در رشته پژوهش های عربی را از دانشگاه آمریکایی بیروت کسب نمود. وی با آنگله کاپویان که پژوهشگر و آموزگار می باشد ازدواج نمود. وی در سال ۲۰۰۸ پس از ۳۱ سال تدریس در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در فرزنو بازنشسته شد. وی برنده جوایزی همچون نشان مسروپ ماشتوتس شده است. منابع.
آرمن کیراکوسیان (؛ زادهٔ – درگذشته ) یک تاریخ نگار و دیپلمات اهل ارمنستان که از نوامبر ۲۰۱۸ تا ۶ ژوئیه ۲۰۱۹ سفیر جمهوری ارمنستان در بریتانیا بود. کیراکوسیان بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵ میلادی سفیر جمهوری ارمنستان در ایالات متحده آمریکا، بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵ سفیر جمهوری ارمنستان در یونان و بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۸ سفیر جمهوری ارمنستان در اتریش بود.
لندروش خورشودیان (زاده ۱ مه ۱۹۲۷ - درگذشته ۷ ژوئن ۱۹۹۹) یک تاریخ نگار اهل ارمنستان بود. وی دکتر تاریخ، استاد دانشگاه و آکادمیسین فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در روستای شینوهایر در شهرستان گوریس، جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان به دنیا آمد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۱ در دانشگاه دولتی ایروان تحصیل نمود. از سال ۱۹۷۷ وی کرسی تاریخ ارمنیان را در دانشگاه دولتی ایروان برعهده داشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. آثارش را به تاریخ ارمنستان نوین و قفقاز جنوبی وقف کرده است. وی در سال ۱۹۹۹ در ایروان درگذشت.
کنستانتین خوداوردیان (؛ زاده ۹ ژانویه ۱۹۲۹ - درگذشته ۱۹۹۹) یک تاریخ نگار، استاد دانشگاه و دکتر تاریخ اهل ارمنستان بود.
کارو قافاداریان (؛ – ) یک باستان شناسی، تاریخ نگار، سنگ نبشته شناس، و لغت شناس اهل ارمنستان بود.
سامول کاراپتیان ( زاده ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۶۱ – درگذشته ۲۷ فوریه ۲۰۲۰) یک تاریخ نگار، پژوهشگر، مؤلف و متخصص معماری قرون وسطایی اهل ارمنستان بود که به مطالعه بناهای یادبود تاریخی ارمنستان، ناگورنو قره باغ و سایر مناطق قفقاز جنوبی در دوره قرون وسطی می پرداخت. وی در سال ۲۰۰۷ برنده جایزه علوم انسانی ریاست جمهوری ارمنستان به خاطر آثارش در زمینه ادبیات شد.
رافائل آوتیسی ایشخانیان ( زاده ۹ مارس ۱۹۲۲ – درگذشته ۶ فوریه ۱۹۹۵) یک تاریخ نگار، لغت شناس و سیاستمدار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در سال ۱۹۳۹ ایشخانیان وارد دانشکده زبان و ادبیان ارمنی دانشگاه دولتی ایروان شد. وی در جنگ جهانی دوم شرکت نمود. پس از پایان جنگ به تحصیل خویش ادامه داد و در سال ۱۹۴۹ فارغ التحصیل شد. وی از مؤلفان دانشنامه ارمنستان شوروی بود. آثار وی به طور کلی دربارهٔ ابتدای ترین تاریخچه دربارهٔ مردم ارمنی، تجزیه و تحلیل زبان شناسی تطبیقی زبان های باستان و صنعت نشر اختصاص دارند. منابع. https://digilib.aua.am/am/-/library/671
آبراهام گیولخاندانیان (؛ ۱۸۷۵ – ۱۹۴۵) یک سیاست مدار و تاریخ نگار اهل ارمنستان بود. وی در بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ میلادی در اولین جمهوری ارمنستان سمت های وزارت دادگستری و وزارت کشور را برعهده داشت. وی عضو حزب فدراسیون انقلابی ارمنی یود. زندگی نامه. آبراهام گیولخاندانیان در ۱۸۷۵م در واغارشاپات (اچمیادزین کنونی) در ارمنستان، متولد شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش گذراند و از دبیرستان گئورکیان اجمیادزین فارغ التحصیل شد. سپس، وارد دانشگاه شهر یاروسلاول روسیه شد و در رشتهٔ حقوق به تحصیل پرداخت. گیولخاندانیان از ۱۸۹۸م به سازمان دهی مبارزات ملی-اجتماعی جامعهٔ ارمنی در مناطق نفت خیز باکو مشغول شد. در برخوردهای قومی ارمنی- تاتار (۱۹۰۵ و ۱۹۰۶م) در باکو و بقیهٔ شهرهای قفقاز شرکت کرد و عملیات دفاعی ارمنیان گنجه را سازمان داد. سال های۱۹۱۰–۱۹۱۲م را در زندان های حکومت تزاری گذراند. پس از آزادی، از سوی شورای ملی ارمنیان به عضویت هیئت مسئول همیاری برای اصلاحات ارمنستان غربی (ولایت های شرقی ترکیه) انتخاب شد. در ۱۹۱۶م، رئیس شورای ملی ارمنیان باکو شد. در ۱۹۱۸م، همراه با رُستوم[۳۱] به سازماندهی مبارزات دفاعی ارمنیان باک
و پرداخت. در ۱۹۱۹م، نمایندهٔ مجلس ملی ارمنستان شد و سمت های وزارت کشور و دادگستری و دارایی را به عهده گرفت. در ۲ دسامبر ۱۹۲۰م، همراه با آلکساندر خادیسیان قرارداد آلکساندراپول را امضا کرد. گیولخاندانیان پس از انتقال حکومت ارمنستان به نیروهای بلشویک به تفلیس، استانبول و فرانسه مهاجرت کرد. او در پاریس به تنظیم و طبقه بندی بیش از صدهزار سند محفوظ در بایگانی اسناد حزب داشناکسوتیون پرداخت. پس از پایان جنگ جهانی دوم و آزادی پاریس از اشغال آلمانی ها کمونیست های فرانسه او و فرزندش را یازده ماه زندانی کردند. گیولخاندانیان نقش بزرگی در مدیریت جنبش ملی و آزادی خواهانهٔ ارمنیان و سازمان دهی امور دولتی جمهوری اول ارمنستان داشت. وی در ۱۹۶۴م در پاریس درگذشت.
هایک قازاریان (؛ – ) یک تاریخ نگار و استاد دانشگاه اهل ارمنستان بود. وی به خاطر نگارش "نسل کشی ارمنی ها در امپراتوری عثمانی ۱۹۲۲–۱۸۹۰" () نامزد دریافت جایزه نوبل سال ۲۰۰۷ شده بود.
واشینگتن هایتس () محله ای واقع در قسمت شمالی نیویورک و بخش منهتن است. این منطقه با ۱۵۰٬۰۰۰ ساکن , به نام فورت واشینگتن، قلعه ای در شمالی ترین بخش منهتن نامگذاری شده که قشون ارتش قاره ای در جریان جنگ انقلاب آمریکا، برای دفاع از منطقه در برابر نیروهای بریتانیایی ساخته بودند. واشینگتن هایتس از جنوب با هارلم از غرب با رود هادسون و از شرق با رود هارلم هم مرز است. واشینگتن هایتس، که قبل از قرن بیستم به صورت پراکنده با عمارت های مجلل و خانه های تک خانواده ای پر جمعیت بود، در اوایل دهه ۱۹۰۰ به سرعت توسعه یافت زیرا از طریق خطوط مترو A, C و ۱ به بقیه منهتن متصل شد. این محله که به عنوان یک محله طبقه متوسط با بسیاری از مهاجران ایرلندی و اروپای شرقی آغاز شد، در نقاط مختلف محل سکونت جوامع یهودی آلمانی، یونانی های آمریکایی، پورتوریکویی ها، آمریکایی های کوبایی و آمریکایی های روسی بوده است. در طول دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، با افزایش جمعیت سیاه پوستان و لاتین تبار، ساکنان سفیدپوست شروع به ترک محله به سمت حومه های اطراف کردند. آمریکایی های دومینیکن در دهه ۱۹۸۰ با وجود مواجهه با مشکلات اقتصادی به گروه غالب تبدیل شدند و این محله را به
جایگاه خود در قرن بیست و یکم به عنوان برجسته ترین جامعه دومینیکن در ایالات متحده رساند. در حالی که جرم و جنایت در طول بحران کراک کوکائین در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به یک موضوع جدی تبدیل شد، در دهه ۲۰۰۰ واشینگتن هایتس به جامعه ای بسیار امن تر تبدیل شد و شروع به تجربه برخی تحرکات صعودی و همچنین اصیل سازی کرد. واشینگتن هایتس در میان محله های منهتن به دلیل تراکم بالای مسکونی با وجود فقدان ساخت و ساز مدرن، متمایز است، به طوری که اکثر ساختمان های مرتفع آن متعلق به بیمارستان نیویورک-پرسبیتریان/مرکز پزشکی دانشگاه کلمبیا هستند. سایر مؤسسات آموزش عالی عبارتند از دانشگاه Yeshiva و کالج Boricua. این محله دسترسی سخاوتمندانه ای به فضای سبز در پارک فورت واشینگتن، پارک هایبریج، و پارک فورت تریون دارد که به ترتیب مکان های دیدنی تاریخی فانوس کوچک قرمز، برج آبی پل High Bridge و کلواسترها را در خود جای داده است. سایر نقاط دیدنی عبارتند از تراس Audubon، عمارت موریس-جومل، کاخ متحد، سالن رقص Audubon، و Fort Washington Avenue Armory. واشینگتن هایتس بخشی از منطقه ۱۲ منهتن است و کدهای پستی اصلی آن ۱۰۰۳۲، ۱۰۰۳۳ و ۱۰۰۴۰ است. این منطقه توسط
بخش ۳۳ و ۳۴ اداره پلیس شهر نیویورک و شرکت های موتور ۶۷، ۸۴، و ۹۳ خدمات ارائه می شود. سازمان آتش نشانی شهر نیویورک از نظر سیاسی، بخشی از ناحیه ۷ و ۱۰ شورای شهر نیویورک است. تاریخچه. قبل از ورود اروپایی ها، سرخپوستان آمریکایی از دوره اولیه جنگل ها از این منطقه عبور می کردند. هایتس بخشی از بخش شمالی منهتن است که توسط Wecquaesgeeks (در اصل نامی برای این منطقه به معنای "کشور پوست درخت غان") سکنی گزیده بود، ۳ گروهی از Wappinger و یک مردم بومی آمریکایی Lenape. مسیر پر پیچ و خم برادوی در شمال خیابان ۱۶۸ و خیابان سنت نیکلاس به سمت جنوب آن، شاهد زنده ای از مسیر قدیمی Wecquaesgeek است که در امتداد دره هادسون از منهتن پایین تا آلبانی طی می کرد. در فلات غرب برادوی بین خیابان های ۱۷۵ و ۱۸۱، ساکنان در مزرعه ای که مستعمره نشینان هلندی به «مزرعه بزرگ ذرت» می شناسند، محصولات کشاورزی می کردند. هلندی ها با ورود به سال ۱۶۲۳، ابتدا به عنوان شرکای تجاری با سرخپوستان آمریکایی کار می کردند، اما با گذشت زمان، با بومیان اغلب متقابل، دشمنی بیشتری پیدا کردند. لانگ هیل، در حالی که منطقه پارک فورت تریون به طور خاص نام «تپه جنگلی» را داشت.
هیچ یک از زمین ها تا سال ۱۷۱۲ تحت مالکیت خصوصی نبود، زمانی که در بخش هایی به مالکان مختلف از روستای هارلم واگذار شد. به سمت جنوب.[۱۸]: ۷۴۵ حتی پس از تلاش های مکرر هلندی ها برای بیرون راندن آنها، از جمله جنگ خونین کیفت (۱۶۴۳–۱۶۴۵)، برخی از Wecquaesgeekها توانستند اقامت خود را در ارتفاعات واشینگتن حفظ کنند تا زمانی که هلندی ها مبلغی را برای آنها پرداخت کردند. آخرین ادعای زمین آنها در سال ۱۷۱۵ بود. در طول کمپین نیویورک در جنگ انقلابی، ارتش قاره ای ژنرال جورج واشینگتن، پس از یک سری شکست در منهتن، پیروزی کوچک اما بسیار مورد نیاز را بر ارتش بریتانیایی در نبرد ارتفاعات هارلم به دست آورد. اندکی پس از پیروزی، ارتش قاره یکی از بدترین شکست های خود را در نبرد فورت واشینگتن متحمل شد، که در آن نزدیک به ۲۹۰۰ سرباز اسیر شدند. واشینگتن هایتس، با سایت مرکزی آن در پارک امروزی بنت (که در آن زمان به عنوان کوه واشینگتن شناخته می شد) چند ماه قبل در مقابل فورت لی، نیوجرسی برای محافظت از رودخانه هادسون در برابر کشتی های دشمن ساخته شد.
روبن هنریک گاسپاریان ( Ռուբեն Գասպարյան زاده ۲۵ ژوئن ۱۹۶۲ - درگذشته ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۳) کارشناس تاریخ ارمنستان، پژوهشگر و استاد دانشگاه اهل ارمنستان بود. گاسپاریان پژوهشگر در دپارتمان تاریخ مدرن انستیتو تاریخ فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۵ ژوئن ۱۹۶۲ در ایروان به دنیا آمد و در سال ۱۹۸۳ از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی در ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۳ در سن ۵۱ سالگی درگذشت.
نصر بن سَیّار (۶۶۳م - ۷۴۸م) امیر اموی و شاعر عربی بود. از سوی هشام بن عبدالملک، پس از فتح های در فرارود، والی خراسان شد. در روزگار او، قیام های عباسی در خراسان فزونی گرفت. هنگامی که ابومسلم بخش هایی از خراسان را گرفت، مدتی در نیشابور ماند. سپس در سال ۷۴۸م / ۱۳۱م در ساوه درگذشت.
انتخابات پارلمانی لیتوانی در ۹ اکتبر ۲۰۱۶ برگزار شد. دور دوم این انتخابات در حوزه هایی که هیچ نامزدی نتوانسته باشد اکثریت را ببرد در ۲۳ اکتبر برگزار خواهد شد. همهٔ ۱۴۱ کرسی سِیماس (مجلس ملی لیتوانی) با این انتخابات به نمایندگان اختصاص می یابند. ۷۱ کرسی در حوزه های انتخابیه تک نماینده و ۷۰ کرسی در یک حوزهٔ انتخابیه سراسری با روش تناسبی به رأی گذاشته می شوند. حزب سوسیال دموکرات لیتوانی در پی پیروزی در انتخابات ۲۰۱۲ بزرگترین حزب سیماس است. سوسیال دموکرات ها ضمن ائتلاف با حزب کارگر و حزب نظم و عدالت یک دولت تشکیل دادند.
تادئوس هاکوبیان ( زاده ۱۵ ژوئن ۱۹۱۷ - درگذشته ۱۵ اکتبر ۱۹۸۹) یک تاریخ نگار و جغرافی دان اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. هاکوبیان در روستای لرنادزور، استان سیونیک در جنوب ارمنستان به دنیا آمد. در سال ۱۹۴۰ وی از دانشکده جغرافیا-زمین شناسی دانشگاه دولتی ایروان (YSU) فارغ التحصیل شد. بین سال های ۵۷–۱۹۵۵ و ۶۵–۱۹۶۳ وی رئیس دانشکده جغرافیا دانشگاه دولتی ایروان بود. بعد از آن به بین سال های ۱۹۶۲ و ۱۹۸۶ وی به عنوان رئیس دپارتمان خدمت نمود. بیشتر آثارش بر روی جغرافی تاریخی ارمنستان تمرکز کرده اند. وی همچنین چندین کتاب درسی نیز تألیف نموده است.
گاگیک خورنی سارگسیان (؛ – ) یک تاریخ نگار و استاد دانشگاه اهل ارمنستان بود. وی عضو و قائم مقام فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۶ آوریل ۱۹۲۶ در ایروان به دنیا آمد . وی در ۲۵ اوت ۱۹۹۸ در سن ۷۲ سالگی در ایروان درگذشت.
هلن ساهاکیان ( زاده ۱۹۲۰ - درگذشته ۲۸ مارس ۲۰۱۳) یک مؤلف، نویسنده و تاریخ نگار اهل ارمنی های آمریکا بود. وی از دانشگاه کلمبیا فارغ التحصیل گشت. منابع.
سیمون پایاسلیان () یک تاریخ نگار، مؤلف و ویراستار ارمنی-آمریکایی است. وی هم اکنون در دانشگاه بوستون تدریس می کند.
جغرافیای سلامت به کاربرد اطلاعات، مناظر و چشم اندازها، و روش های جغرافیایی در مطالعه سلامت، بیماری ها و مراقبت سلامتی گفته می شود. جغرافیای سلامت به دو زیرشاخه اصلی تقسیم می شود. یکی از آن ها بر مطالعه جغرافیای بیماری ها شامل پژوهش های تشریحی و کمی شیوع بیماری ها و پراکندگی آن ها و پژوهش های تحلیلی در ارتباط با یافتن دلایل مستعد شدن یک گروه یا جمعیت نسبت به ابتلا به بیماری ها متمرکز است. این موضوع نیازمند فهم دانش همه گیرشناسی است. زمینه مطالعاتی دوم جغرافیای سلامت بر جغرافیای مراقبت سلامتی به ویژه موقعیت امکانات بهداشتی، دسترسی و استفاده از آن ها متمرکز است. این موضوع نیازمند استفاده از تحلیل فضایی و اقتصاد رفتاری است. تاریخ. بررسی ارتباط میان فضا و سلامت به زمان بقراط باز می گردد. به عقیده بقراط هوا، آب و مکان نقش مهمی در سلامتی و تاریخ انسان بازی می کنند. یک نمونه کلاسیک مطالعات جغرافیای سلامت در سال ۱۸۴۵ با مطالعه شیوع وبا در نزدیکی لندن انجام شد.
آرا آرتوشی پاپیان (؛ زادهٔ ) یک وکیل، تاریخ نگار و دیپلمات اهل ارمنستان است. وی بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۶ میلادی سفیر ارمنستان در کانادا بود. پاپیان هم اکنون ریاست مرکز علوم اجتماعی "Modus Vivendi" را برعهده دارد. زندگی خصوصی. وی در ۶ ژوئن ۱۹۶۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. پاپیان آشنایی کامل به زبان های ارمنی، روسی، انگلیسی، فارسی و یونانی دارد. وی متأهل است و صاحب دو پسر به نام های نارک و تارون است.
بایگانی شماره بازیکنان فوتبال اصطلاحی ورزشی است که به یک سنت در میان باشگاه های ورزشی اشاره دارد که طی آن شماره ای از ترکیب یک تیم به احترام بازیکنی که قبلاً آن شماره را در اختیار داشته است، به کسی داده نمی شود. زمینه. این کار که مدت ها در ورزش های اصلی آمریکای شمالی برقرار بود، یک کار جدید در فوتبال است، زیرا تا دهه ۱۹۹۰ از شماره های تیم برای بازیکنان خاص استفاده نمی شد. قبل از آن، برای بازیکنان در ترکیب اصلی معمول بود که از اعداد ۱ تا ۱۱ بر اساس ترکیب یا پست و بر اساس بازی در مسابقه استفاده می شد و بازیکنان تعویضی از ۱۲ به بالا شماره گذاری می شدند، به این معنی که یک بازیکن ممکن بود در طول مسابقات شماره های متفاوتی به تن کند. زیرا ممکن بود به دلایل تاکتیکی در پست های مختلف بازی کنند یا در ترکیب اصلی حضور نداشته باشند. با این وجود، در لیگ آمریکایی NASL، بازیکنان از زمان آغاز به کار آن در سال ۱۹۶۷ همیشه شماره های دائمی را به تن می کردند. علاوه بر این، شماره ۱۰ پله توسط نیویورک کاسموس در جریان خداحافظی ستاره برزیلی در ۱ اکتبر ۱۹۷۷ بایگانی شد و احتمالاً اولین شماره بایگانی شده تاریخ در فوتبال بود. مکزیک کشوری پی
شگام در استفاده از اعداد دائمی در فوتبال بود که در دهه ۱۹۸۰ در دسته برتر فوتبال مکزیک این کار را انجام داد. بایگانی شماره بازیکن معمولاً پس از ترک تیم یا بازنشستگی بازیکن اتفاق می افتد. این کار برای ابراز احترام به بازیکنی است که برای باشگاهش ارزش زیادی داشته است که شماره پیراهنی را که بازیکن در مدت حضور خود در آنجا می پوشیده است بایگانی می کند، به این معنی که هیچ بازیکن دیگری مجاز به استفاده از آن شماره در آینده نیست. در برخی موارد مانند جیسون مایل، ویتوریو مرو، مارک ویوین فو، میکلوش فهر، ری جونز، دیلان تامبایدس، فرانسوا استرشله، داوید دی توماسو، آنتونیو پوئرتا، ​​بسین ادریزج، پیرماریو موروسینی و داویده آستوری، شماره ها بایگانی شد تا پس از مرگ به بازیکنی احترام بگذارد که در حالی که هنوز بازی می کرد درگذشت. همچنین، باشگاه فردریکستاد نروژی شماره داگفین انرلی را پس از یک برخورد در زمین بازی که باعث فلج شدن او شد، بایگانی کرد. در بریتانیا، تنها شماره پیراهن بابی مور، جک لستر و جود بلینگهام به دلیل خدمات عالی به باشگاه در مقابل یک حادثه غم انگیز بایگانی شده است. اگرچه به طور رسمی بایگانی نشده است، اما پیراهن شمار
ه ۲۵ جان فرانکو زولا و شماره ۲۶ جان تری به ترتیب از زمان ترک باشگاه های در سال ۲۰۰۳ و ۲۰۱۷ توسط چلسی مجدداً استفاده نشده است. تیم های ملی آرژانتین، اکوادور و کامرون به ترتیب شماره های دیگو مارادونا (۱۰)، کریستین بنیتز (۱۱) و مارک ویوین فو (۱۷) را با توجه به قوانین فیفا در مورد شماره تیم ها برای مسابقات فینال بایگانی کرده اند. در سایر رقابت ها، مسابقات مقدماتی یا دوستانه، اتحادیه های ملی می توانند بر اساس معیارهای انتخابی خود شماره هایی را تعیین کنند. به این ترتیب، به دلیل قوانین شماره گذاری تیم های کنفدراسیون های قاره ای، چندین باشگاه ملزم به استفاده مجدد از شماره های بایگانی برای مسابقات باشگاهی قاره ای شده اند. به عنوان مثال، سی ای اف و کونمبول در مسابقات باشگاهی خود چنین قوانینی دارند، اما کونکاکاف چنین قوانینی را ندارد. برخی از تیم های آمریکای جنوبی (مانند یونیورسیتاریو یا فلامینگو و حتی تیم های مکزیکی که برای این مسابقات دعوت شده اند) به دلیل قوانین کونمبول که بیان می کند پیراهن ها باید از ۱ تا ۲۵ شماره گذاری شوند، گاهی مجبور شده اند شماره های بایگانی خود را برای موارد خاص دوباره استفاده کنند. در مسابقات
باشگاهی قاره ای (مانند کوپا لیبرتادورس و کوپا سودامریکانا). تقدیم به هواداران. شماره ۱۲. برخی از باشگاه ها شماره ای را به هواداران خود اختصاص می دهند و آن را برای هیچ بازیکنی استفاده نمی کنند. رایج ترین عدد برای این کار ۱۲ است که از توصیف هواداران به عنوان "یار دوازدهم" است. باشگاه ها و تیم هایی که شماره ۱۲ را بایگانی کرده اند عبارتند از:
باگرات اولوبابیان (؛ – ) یک تاریخ نگار اهل ارمنستان در زمینه های ارمنستان در سده های میانه، آرتساخ، زبان ارمنی، و ادبیات ارمنی بود. زندگی نامه. در سال ۱۹۲۵ در جمهوری آرتساخ به دنیا آمد. در سال ۱۹۴۴ دورهٔ مؤسسه تربیت معلم شوشی را در زادگاه خود به پایان رسانید سپس ر رشتهٔ زبان و ادبیات ارمنی در دانشکدهٔ علوم انسانی باکو به تحصیل پرداخت. از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۷ ریاست انجمن نویسندگان آذربایجان شوروی، شاخهٔ منطقهٔ خودمختار قره باغ را به عهده داشت و همزمان سردبیر نشریهٔ قره باغ شوروی بود. در سال ۱۹۶۸ در ایروان مستقر گردید و سال بعد با دفاع از رسالهٔ علمی خود با عنوان «تاریخ آرتساخ تا سدهٔ دهم میلادی» موفق به دریافت درجهٔ نامزدی علوم در رشتهٔ تاریخ شد و به عنوان کارشناس ارشد در بخش تاریخ فرهنگستان علوم ارمنستان به کار تحقیق پرداخت. نخستین مجموعهٔ اشعار او در سال ۱۹۵۲ به نام سرود کار و صلح منتشر شد. از آن پس چندین مجموعه اشعار و داستان و سه رمان از آثار ادبی او به نام های «خاک میهن» (۱۹۵۹), «انسان» (۱۹۶۳) و «ساردارآباد» (۱۹۹۱) انتشار یافته است. بررسی تاریخی اولوبابیان در زمینهٔ تاریخ و فرهنگ ارمنی و به طور عمده تاریخ سرز
مین زادگاهش و حکومت های آن است. برخی از آثار او به این شرح اند: «تاریخ آرتساخ از آغاز تا روزگار ما» (۱۹۹۴), «تاریخ اجمالی سرزمین آقوانک» (اران) (۱۹۹۷), ترجمه «تاریخ ارمنستان قازار پاربی» (پاربتسی) از زبان کهن ارمنی به زبان کنونی (۱۹۸۲). اولوبابیان در سال ۲۰۰۱ در ارمنستان وفات یافت و در ایروان به خاک سپرده شد. مقاله «خاچکار» از مجموعهٔ زروتساران او به زبان فارسی ترجمه شده است.
نصر بن عاصم لَیثی (متولد المدینه المنوره٦٦٠م-بصره۷۰۸م) از نخستین زبان شناسان عربی در نحو بود. گفته می شود که او پیشنهاد نقطه گذاری مصحف را داد. عمرو بن علا از شاگردانش بود. اوست که قرار داده است نقطه گذاری خط عربی برای تمایز حرف های یکریخت (ب،ت،ث،ف،ق،ذ،ز،ش،ض،خ،ج،ة)
ورتانس مسروبی پاپازیان ( زاده ۱۸۶۶ – درگذشته ۱۹۲۰) یک نویسنده، کنشگر اجتماعی-سیاسی و فرهنگی، منتقد ادبی، ویراستار، تاریخ نگار ادبی، معلم و مترجم اهل ارمنستان بود.
یغیا «یغیک» جرجیان ( زاده ۱۹۵۷) یک مؤلف و چهره سیاسی اهل لبنان-ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در «مدرسه ارمنی هواگیمیان-مانوکیان» تحصیل نمود و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ التحصیل شد. جرجیان عضو هیئت تحریره روزنامه آرارات دیلی می باشد. وی ویراستار سابق "Ararad Youth" بود. جرجیان ۱۲ کتاب و تعدادی زیادی مقاله دربارهٔ ارمنستان و خاورمیانه به چاپ رسانیده است. وی از سال ۱۹۹۵ عضو کمیته مرکزی حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان می باشد. وی چهار دوره بین سال های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۹ عضو مجلس نمایندگان لبناناز حوزه انتخابیه بیروت انتخاب شد. وی با هوری جرجیان ازدواج کرده است.
کارن نیکیتی یوزباشیان (؛ – ) یک در تاریخ نگار و خاورشناس اهل ارمنستان در زمینه های ، ، و شرق شناسی بود. زندگی نامه. وی در ۶ ژانویهٔ ۱۹۲۷ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. وی در فرهنگستان ملی علوم ارمنستان، آکادمی علوم روسیه و دانشگاه دولتی سن پترزبورگ فعالیت می کرد. وی در ۵ مارس ۲۰۰۹ در سن ۸۲ سالگی در سن پترزبورگ درگذشت و در آرامستان ارمنیان سن پترزبورگ به خاک سپرده شد.
مانول زولالیان (; زاده ۳۰ دسامبر ۱۹۲۹ در حلب - درگذشته ۱۹ ژانویه ۲۰۱۲ در ایروان) یک تاریخ نگار، ارمنی شناس اهل ارمنستان بود. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان و عضو هیئت رئیسه، دکتر تاریخ، استاد دانشگاه دولتی تربیتی ارمنستان و متخصص پژوهش های خاورشناسی بود. وی یکی از مؤلفان پژوهش چند جلدی «تاریخ ارمنستانی» بود.
انیس بن زکریا النُّصولی (۱۹۰۲–۱۹۵۷) ادیب، روزنامه نگار و تاریخ نگار لبنانی و از افراد آموزش و پرورش نوین بود. زندگی. زادگاه و درگذشتش در بیروت بوده است. از دانشگاه آمریکایی بیروت دانش آموخته شد و در بغداد آموزش داد. سپس به لبنان بازگشت و کمی به روزنامه نگاری پرداخت؛ در سال ۱۹۲۷ مجلهٔ "الکشّاف" را پایه گذاری نمود. رئیس ادارهٔ کل آموزش در جمعیت مقاصد الخیریه برگزیده شد.از آثار اوست:
سومین انتخابات مجلس افغانستان که طی آن اعضای دوره هفدهم پارلمان افغانستان انتخاب شود پس از ۳ سال تأخیر در ۲۸ میزان/مهر ۱۳۹۷ برگزار شد. دوره قبلی انتخابات مجلس نمایندگان افغانستان در سال ۱۳۸۹ برگزار شد و طبق قانون باید پس از پنج سال و در سال ۱۳۹۴ انتخابات مجلس بعدی برای تشکیل دوره هفدهم برگزار می شد اما به دلیل بحث های پیش از انتخابات حول اصلاح قانون انتخابات افغانستان و اختلافاتی که پس از انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در سال ۱۳۹۳ بوقوع پیوست، این انتخابات پس از ۳ سال تأخیر در سال ۱۳۹۷ برگزار شد. نظام پیشین انتخابات پارلمانی افغانستان مبتنی بر تک رأی انتقال ناپذیر بود. سابقه. بسیاری از مجادلات در دولت پیشین و ائتلافی افغانستان حاصل دعوای دو نامزد اصلی انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۳ بود. اصلاح اساسی نظام انتخاباتی این کشور یکی از قرارهایی بود که دو نامزد اصلی یعنی اشرف غنی احمدزی رئیس جمهور و عبدالله عبدالله رئیس اجرایی افغانستان برای تقسیم قدرت بین هم گذاشتند. هر چند هر دو بر سر این مسئله که تا زمان اصلاح قانون نباید انتخاباتی برگزار شود توافق کردند اما بر سر این که چگونه و چه کسی باید بر این روند نظارت داشته با
شد به توافق نرسیده بودند. پیشنهاد احمدزی مبنی بر انتصاب شکریه بارکزی برای این پست مورد قبول عبدالله قرار نگرفت زیرا وی را بسیار نزدیک به احمدزی می دانست. عبدالله در عین حال به شدت با مقامات ناظری که انتخابات ۱۳۹۳ را پایش کردند مخالف بود. دلیل آن نیز شیوع این باور بود که بی نظمی های آن انتخابات بیشتر به سود احمدزی تمام شد تا عبدالله. همچنین باید این نکته را هم افزود که هیچ کدام از مقامات یادشده متهم به هیچ جرمی نشدند و از مقامشان عزل نگردیدند. با وجود فراخوان های عبدالله مبنی بر تغییرات اساسی در قانون انتخابات، طرفداران احمدزی بیشتر خواهان تغییرات محدود بودند. مسائل مهم در انتخابات نظام پیشین. نخستین مسأله، نام نویسی رأی دهندگان بود. اتباع افغانستان محدود به رأٔی دادن در یک منطقه خاص نبودند به این معنا که می توانستند از کارت های رأی دهی که در ۱۳۸۰ دریافت کرده بودند برای رأی دادن در دوره بعدی هم استفاده کنند. هم چنین عملیات نام نویسی انتخابات پارلمانی از سال ۱۳۹۵، سه بار انجام شد که موجب صدور ۲۰ میلیون کارت برای مردم شد ولی تخمین زده شده بود افغانستان در آن زمان تنها ۱۲ میلیون رأی دهنده داشت و کارت های اضافی می