Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قلعه کاکه گاوا یک قلعه ژاپنی به سبک هیرایاما است. این قلعه یکی از مقرهای دایمیوهایی بود که بر قلمروی کاکه گاوا، ولایت توتومی فرمان می راندند. این قلعه اکنون در مرکز کاکه گاوا، شیزوئوکا در استان شیزوئوکا، ژاپن قرار دارد. خاندان آساهینا در دوره سنگوکو مسئول قلعه باقی ماندند و آساهینا یاسویوشی و آساهینا یاسوتومو از نوادگان یاسوهیرو، نسل به نسل مسئولیت قلعه را بر عهده گرفتند. با این حال، در سال ۱۵۶۸ (ایروکو ۱۱)، ایماگاوا اوجیزانه، ارباب خاندان آساهینا، در حمله به سوروگا مورد حمله فئودال های تاکدا شینگن از ولایت کای و توکوگاوا ایه یاسو از ولایت میکاوا قرار گرفت و پایگاه اصلی خود در سونپو-کان را رها کرد و به قلعه کاکه گاوا گریخت. در نتیجه قلعه کاکه گاوا توسط نیروهای توکوگاوا محاصره شد، اما یاسوتومو به خوبی از قلعه دفاع کرد و اجازه سقوط آن را نداد. در این زمان، این نظریه وجود دارد که نیروهای توکوگاوا پایگاه خود را در کوه کوکاک و، جایی که قلعه کاکه گاوا در گذشته آنجا قرار داشت، ایجاد کردند. با این حال، به دلیل تفاوت در تعداد سربازان، یاسوتومو پس از اینکه ایه یاسو اذعان کرد که اوجیزانه در یک توافق صلح امن است، تصمیم گ
رفت قلعه را تسلیم کند. اوجیزانه و یاسوتومو قلعه کاکه گاوا را در ۸ فوریه ۱۵۶۹ (۲۳ ژانویه، ۱۲ ایروکو) باز کردند و سپس به قلعه اوداوارا در ولایت ساگامی رفتند . تاکدا شینگن که به زودی وارد ولایت سوروگا شد، در این زمان دشمن توکوگاوا ایه یاسو شد و قلعه سوواهارا را در فلات ماکینوهارا در نزدیکی قلعه کاکه گاوا ساخت و قلعه تاکاتنجین واقع در جنوب قلعه کاکه گاوا به صحنه نبردهای شدید بین خاندان تاکدا و توکوگاوا تبدیل شد. با این حال، قلعه کاکه گاوا تا زمان سقوط خاندان تاکدا در سال ۱۵۸۲ در اختیار خاندان توکوگاوا باقی ماند.
کوماتسوهیمه (۱۵۷۳–۲۷ مارس، ۱۶۲۰) یک اونّا-بوگیشا و از شخصیت های زن ژاپنی در اواخر دوره آزوچی-مومویاما و اوایل دوره ادو بود. او دختر هوندا تاداکاتسو بود اما توسط توکوگاوا ایه یاسو به فرزندخواندگی پذیرفته شده بود. او به ازدواج سانادا نوبویوکی (برادر بزرگتر سانادا یوکیمورا قهرمان بنام ژاپنی) درآمد. او بسیار زیبا و هوشمند توصیف شده است. زندگی. کوماتسوهیمه در کودکی به نام های ایناهیمه (稲姫) و همچنین اونی (於小亥) شناخته می شد. او و پدرش پس از مشاهده مهارت رزمی سانادا در اولین نبرد قلعه اوئدا، اسیر آنها شدند. خود توکوگاوا ایه یاسو ترتیبی داد که کوماتسوهیمه با سانادا نوبویوکی، پسر ارباب سانادا ازدواج کند. در سال 1600، زمانی که نوبویوکی تصمیم گرفت قرعه کشی خود را با توکوگاوا بیندازد، پدرش ماسایوکی (که این کار را نکرده بود) به همراه پسر دیگرش، سانادا یوکیمورا، در مسیر قلعه اوئدا بود. آن دو در قلعه نوماتا توقف کردند، جایی که کوماتسوهیمه امور را مدیریت می کرد. کوماتسوهیمه لحظاتی قبل از محاصره اوئدا، ماسایوکی و یوکیمورا را در ورودی قلعه به چالش کشید. ماسایوکی به او پیامی داد: «می خواهم نوه هایم را ببینم» و در پاسخ، شاهزاده خ
انم با لباس کامل جنگی بیرون آمد و گفت: «از آنجایی که ما راه خود را در این درگیری از هم جدا کرده ایم، اگرچه تو پدر شوهر من هستی. قانون من نمی توانم به شما اجازه ورود به این قلعه را بدهم.» ماسایوکی و یوکیمورا به معبدی به نام شوکاکو جی عقب نشینی کردند و وقتی دیدند کوماتسوهیمه (به همراه فرزندانش) بلافاصله بعد از آنها آمدند و به خواسته ماسایوکی احترام گذاشتند، شگفت زده شدند. پس از نبرد سکیگاهارا، در دوران تبعید ماسایوکی و یوکیمورا، او مسئولیت ارسال غذا و سایر مایحتاج روزانه را به عهده گرفت. کوماتسوهیمه به عنوان یک همسر خوب و مادر خردمند مورد ستایش قرار گرفت (ریوسای کنبو 良妻賢母). او در کونوسو، استان موساشی (شهر کنونی کونوسو در استان سایتاما) در سن 47 سالگی در حالی که در مسیر چشمه آب گرم کوساتسو بود، درگذشت. نوبویوکی از مرگ او ابراز تاسف کرد و گفت: «نور خانه من خاموش شد.» قبر او را می توان در آنجا یافت. امروزه، در موزه قلعه اوئدا، بازدیدکنندگان می توانند اقلامی را که او از آنها استفاده می کرده، از جمله پالانک ​​خود ببینند.
حَمّاد عَجرَد (؟ -۷۷۸م) (نسب: ابوعمر حَمّاد بن عمر بن یونس بن کُلیب سوائی کوفی) شاعر عرب بود. از برای هجو، غزل و وصف هایش شهرت یافت. به زندقه متهم شد و از بغداد گریخت. سپس مریض گشت و گویند در میان بصره و اهواز درگذشت یا در شیراز کشته شد.
یَعمُر بن عَدَن شهرت یافته به ابونُخَیلهٔ راجز (؟ -۷۶۴م) شاعر عرب بود. ابن قتیبه در "الشعر و الشعراء" می گوید از آنجا مادرش او را نزدیکی نخلی زاد، به "ابونُخَیله" کنیه گرفت و شهرت یافت. زندگی. پدرش از او در غضب شد و او را تبعید کرد. ابونخیله در روزی خواهی به بادیه رفت و همان جا نزد بدوی ها ادب و زبان آموخت تا اینکه خود به سرودن پرداخت.سپس روزی رجزی طولانی و سخت خواند و به «راجز» شهرت یافت. به مسلمه بن عبدالملک پیوست و او را مدح کرد و مسلمه او را به خلیفه ها شناساند. نزد هشام بن عبدالملک بسیار پیشرفت. هنگامی که امویان برانداخته شدند، ابونخیله به مدح عباسیان و هجو امویان پرداخت، خود را شاعر هاشمیان خواند. ابونخیله ارجوزه ای سرود که در آن ابوجعفر منصور را مدح نمود و او را ترغیب کرد که ولایت عهدی را از پسرعمویش عیسی بن موسی به پسرش محمد المهدی برگرداند. عیسی از او در غضب شد و کشتنِ ابونخیله را تدبیر نمود.
ابن مَیّاده (۶۹۴-۷۶۶م) (نسب:ابو شُرَحْبیل رمّاح بن أبرد) شاعر عرب بود. او را شاعر مدح و غزل می دانند. اشعارش را حنا جمیل حداد جمع آوری کرده و در ۱۹۸۲ در دمشق به چاپ رسانده است؛ و مقدمه ای کامل بر آن نوشته است.
غالب بن عبدالقدوس بن شیث بن ربعی شهرت یافته به ابوالهندی (؟ -۱۸۰) شاعر عرب بود که به شراب دوستی و کفرگویی و جرأت بر انجام گناهان شهرت یافت. به خراسان سکنی گزید و در سجستان مستقر شد. اما گاه گاه به خراسان می رفت. . همراه نصر بن سیار به حج رفت.
احمد بن یحیی شیبانی شهرت یافته به ابوالعبّاسِ ثَعلَب، همچنین ثعلبِ نحوی (۸۱۵-۹۰۴) زبان شناس برجستهٔ عربی در سدهٔ سوم قمری بود. زندگی. نسبش «ابوالعباس احمد بن یحیی بن یسار شیبانی بغدادی» ذکر کرده اند. در ربیع الاول ۲۰۰ق/اکتبر ۸۱۵م در بغداد زاده شد. از ۲۱۸ تا ۲۲۵ق نزد الفراء علم آموخت سپس ده سال شاگردی ابن اعرابی نمود (۲۲۵–۲۳۵ق). از ابن اعرابی بسیار علم لغت آموخت. نحو را از سلمة بن عاصم گرفت و نیز نزد محمد بن حبیب و ابوالعباس مبرد به فراگیری پرداخت. ثعلب در پایان عمر ناشنوا شد، در ۱۶ جمادی الثانی ۲۹۱ق پس از نماز عصر از مسجد بدرآمد، اسبی او را صدمه زد و جمسش را خُرد ساخت. ثعلب فردایش درگذشت. او را پرهیزکار و دیندار وصف نموده اند.
ناحیه کگاتلنگ (به لاتین: Kgatleng District) یک منطقهٔ مسکونی در بوتسوانا است که در جنوب شرقی این کشور واقع شده است. خصوصیات. ناحیه کگاتلنگ ۷٬۹۶۰ کیلومترمربع مساحت و ۹۱٬۶۶۰ نفر جمعیت دارد.
معبد انریاکو، انریاکو-جی یک صومعه متعلق به فرقه تندای است که در کوه هیئی در اتسو، شیگا، در کیوتو واقع شده است. این صومعه در دوره هی آن ساخته شده است. به راهبان مسلح کوه هیئی یامابوشی گفته می شد. معبد انریاکو در مرز بین کیوتو و استان شیگا قرار دارد و کل کوه یک معبد در نظر گرفته می شود. در سال ۱۹۹۴ به عنوان میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. دلیل ساخت آن در این مکان این بود که کوه هیئی در شمال شرقی پایتخت باستانی هی آن کیو قرار داشت. در اونمیو-دو، جهت «شمال شرقی» هوکوتو 「北東」 نامیده می شود، وجهتی و راهی است که شیاطین می آیند و می روند، و معبد انریاکو در دروازه شیطان برای هی آن کیو ساخته شد تا شیاطین را دفع کند. گفته می شود که معبد انریاکو در سال ۷۸۸ (سال هفتم انریاکو) زمانی که سایچو (مؤسس فرقه تندای)، همچنین به عنوان «دنگیو دایشی» شناخته می شود، معبد انریاکوجی کونپون چودو (تالار کونپون چودو فعلی) را ساخت. سایچو یک راهب از دوره هی آن بود در سن ۳۷ سالگی به عنوان فرستاده ای به همراه کوکای (کوبو دایشی) به چین سفر کرد و در آنجا موضوعات مختلفی از جمله بودیسم را مطالعه کرد. معبد انریاکو به عنوان کوه مادر بودیسم ژاپنی نیز
شناخته می شود زیرا راهبان مشهور بسیاری در نسل های بعدی از جمله هونن و شینران را به وجود آورد. قدرت اقتصادی انریاکو در دوره سنگوکو. از معبد انریاکو واقع در کوه هیئی به عنوان یکی از هشت زایباتسو بزرگ (دارای قدرت اقتصادی) در دوره سنگوکو نام برده می شود. ملک و زمین. اولین عامل که باید در نظر گرفته شود اندازه ملک های خصوصی عاری از مالیات یا شوئن های این معبد بود. از قرون وسطی، معابد و زیارتگاه ها از درآمد زمین های کشاورزی کمک های مالی دریافت می کردند که به شوئن تبدیل می شد. تا آنجا که بررسی شده است، ۲۸۵ شوئن در کوه هیئی وجود داشت. علاوه بر این، کوه هیئی نه تنها دارای زمین کشاورزی بود، بلکه قلمرو وسیعی در مرکز شهر کیوتو نیز داشت. علاوه بر این، شوئن ها نه تنها در کوه هیئی بلکه در سراسر کشور توزیع شده بودند. علاوه بر این، کوه هییی نه تنها دارای زمین کشاورزی بود، بلکه قلمرو وسیعی در مرکز شهر کیوتو نیز داشت. زمین های این معبد در کیوتو حتی بزرگ تر از مجموع اقامتگاه های امپراتور گو-دایگو و آشیکاگا تاکائوجی بود. اعطای وام با ربای بالا. دومین عامل این بود که معبد انریاکو از قدیم الایام در امر اعطای وام بوده و گاهی زمین به
عنوان وثیقه برای بدهی به دست می آمده است. معابد بزرگ در قرون وسطی یک «شرکت مالی» بودند که در سطح کشور فعالیت می کردند. در آن زمان به مال داران «دوزو» یا «توکورا» می گفتند و گفته می شود که بسیاری از آنها به کوه هییی متصل بوده اند. «توکورا» شکلی شبیه به آنچه که ما اکنون مغازه گروبرداری می نامیم به خود می گیرد. گفته می شود که توکورای کوه هیئی «توکورای روح سانمون» است. «سانمون» به کوه هیئی اشاره دارد. پس چرا کوه هییی تبدیل به توکورا شد؟ خاستگاه تبدیل شدن کوه هیئی به توکورا در دوره هی آن نهفته است. انریاکو، که یکی از معابد و زیارتگاه های برجسته ژاپن بود، عمارت وسیعی داشت و کمک های هنگفتی از مردم دریافت کردند. در معبد انریاکو، مقادیر زیادی برنج، که مهم ترین کالا در آن زمان بود، جمع آوری می شد. این برنج را با سود و ربایی به عنوان «سوئیکو» قرض داده می شد. کسب و کار وام دهی به منظور کسب درآمد بیشتر در معابد آغاز شد. نرخ بهره در این انبارها بسیار بالا و نرخ بهره سالانه ۴۸ تا ۷۲ درصد بود. به عبارت دیگر، آنها درگیر «ربای فوق العاده» بودند. علاوه بر این، «رفتار» زمانی که وام گیرنده از بازپرداخت ناتوان بود بسیار خشن بود و
به عبارت دیگر آنها عملیات جمع آوری بی رحمانه ای انجام می شد. آنها از گروه های مسلح اطراف معابد و زیارتگاه ها برای جمع آوری بدهی های خشونت آمیز استفاده می کردند. کنترل تجارت. دلیل سوم این است که کوه هیئی تجارت و تدارکات را نیز کنترل می کرد. در آن زمان، «بازارها» اغلب در روزهای جشن در معابد و زیارتگاه ها برگزار می شد. برای افتتاح محل فروش در شهر، مجوز از معابد و زیارتگاه ها لازم بود. معابد و زیارتگاه هایی که «شهر» را کنترل می کردند، سرانجام توزیع کالاها را کنترل کردند. آنها برای به دست آوردن حقوق فروش انحصاری به دربار امپراتوری و شوگون سالاری مراجعه می کردند و دفاتری برای بستن شرکت های دیگر راه اندازی کردند. کوه هیئی نه تنها تجارت، بلکه تدارکات را نیز کنترل می کرد. این معبد باشاکو/ اجاره کنندگان اسب را کنترل می کرد که وسیله حمل و نقل مهمی در کیوتو بود. دریافت عوارض و مالیات. کوه هیئی دارای پست های بازرسی در مکان های مختلف بود و مقدار زیادی مالیات عوارض دریافت می کرد. به عنوان مثال، ۱۱ ایست بازرسی در دریاچه بیوا وجود داشت. به این ترتیب کوه هیئی بر تمام صنایع آن زمان از جمله املاک، امور مالی، بازرگانی و حمل و نقل
تسلط داشت. ارتباط و پیوستگی با والدین مقتدر. بسیاری از معابد و زیارتگاه ها شامل فرزندان فرمانروایانی مانند امپراتور، اشراف دربار و خانواده های سامورایی مقتدر بودند. برای نمونه شاهزاده کاکوجو آخرین رهبر معبد انریاکو قبل از آتش زدن کوه هیئی در دوره سنگوکو، پسر امپراتور گو-نارا بود. به طور معمول فرزندان خانواده های اصیل اغلب از حمایت والدین خود برخوردار می شدند. پول و کالاهای زیادی به آنها داده می شد که به نوبه خود منجر به گسترش قدرت معابد و زیارتگاه ها می شد.
ناحیه جنوب شرقی (به لاتین: South-East District یک ناحیه در بوتسوانا است که در جنوب شرقی این کشور واقع شده است. خصوصیات. ناحیه جنوب شرقی ۱٬۷۸۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۷۶٬۳۱۹ نفر جمعیت دارد.
سعد بن شَدّاد سمَعی شهرت یافته به ابوعثمان ناجم (؟-۹۲۶) ادیب و شاعر عربی بود. با ابن رومی مودت داشت.
ابى الحسن محمد شاعر ملقب به ابن طباطبا علوی (۸۴۷-۹۳۴) شاعر، نقدگر شعر و کاتب عربی اصفهانی بود. زندگی. نسبش «ابوالحسن محمد بن احمد بن محمد بن احمد بن ابراهیم بن طباطبا» از نسل حسن بن علی بن ابی طالب ذکر شد. ابن طباطبا در اصفهان زاده شد و گویند هیچ گاه آنجا را ترک نکرد. او همانجا از بزرگان علم و ادب آموخت و در ۹۳۴/ ۳۲۳ق در اصفهان درگذشت. امیر سراج الدین عبدالوهاب تبریزی عالم، عارف، فقیه و شیخ الاسلام در حکومت اوزون حسن پادشاه آق قویونلو و حکومت شاه اسماعیل صفوی از نسل وی است.
گیاکده (گیاه کده) یا هرباریوم مجموعه ای از گیاهان خشک و حفظ شده و اطلاعات مربوط به آن ها است که برای مطالعات علمی استفاده می شود. این اصطلاح را می توان در مورد ساختمان یا اتاقی که مجموعه در آن نگهداری می شود یا موسسه ای که نه تنها از آنها نگهداری می کند بلکه از آن ها استفاده هم می کند، به کار برد. نمونه می تواند گیاهان کامل یا قسمتی از گیاهان باشد که معمولاً خشک شده و روی یک ورق یا کاغذ چسبانده شده است، همچنین بسته به مورد ممکن است در جعبه هایی ذخیره شده یا در الکل و دیگر مواد نگهدارنده قرار داده شده باشد. نمونه این مجموعه اغلب در توصیف آرایه های گیاهی به عنوان منبع استفاده می شوند، بعضی از نمونه ها ممکن است انواع باشند.
انتخابات سراسری اردن در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۶ برابر با ۳۰ شهریور ۱۳۹۵ برای انتخاب هجدهمین دورهٔ مجلس نمایندگان اردن برگزار شد. این انتخابات در پی دستور ملک عبدالله دوم در تاریخ ۲۹ مه ۲۰۱۶ مبنی بر انحلال پارلمان برگزار شد. شاه اردن در پی استعفای عبدالله النسور نخست وزیر این کشور، هانی الملقی را به جای وی گمارد. این انتخابات پس از اصلاحات قانون انتخابات در ۲۰۱۵، نخستین انتخابات اردن پس از ۱۹۸۹ بود که تحت نظام نمایندگی تناسبی برگزار شد. انتخابات هایی که در این سال ها برگزار شدند تحت نظام تک رأی انتقال ناپذیر بودند. نظام یادشده به ضرر احزاب اسلام گرا بود پس از آن که همان سال نخست (۱۹۸۹) توانستند ۲۲ کرسی از ۸۰ کرسی را به دست آوردند. انتخابات سراسری ۲۰۱۶ توسط کمیسیون مستقل انتخابات برگزار شد و چندین ناظر بین المللی وظیفهٔ نظارت بر آن را بر عهده داشتند. اصلاحات ۲۰۱۵ در قانون انتخابات باعث شد تا احزاب مخالف حاضر به شرکت در انتخابات شوند. برای مثال جبهه عمل اسلامی دو انتخابات پیش از ۲۰۱۶ را تحریم کرده بود اما تصمیم به شرکت در انتخابات جدید گرفت. دولت اردن برای کاهش تأثیر این جبهه بر انتخابات تلاش کرد تا در جنبش اخوان المسلم
ین تفرقه ایجاد کند. به این منظور اموال این جنبش مصادره شد و صدها تن از اعضای آن جدا شدند تا بدین ترتیب حزبی میانه روتر جایگزین آن شود. جبهه عمل اسلامی انتظار داشت بین ۲۰ تا ۳۰ کرسی را به دست آورد اما در نهایت تنها موفق به کسب ۱۵ کرسی شد. زنان توانستند به یک پیروزی تاریخی دست یابند. هم اکنون از میان ۱۳۰ نماینده پارلمان اردن ۲۰ نفر زن هستند. این در حالی است که در پارلمان پیشین که انتخابات آن در ۲۰۱۳ انجام شد ۱۸ نفر از ۱۵۰ نماینده پارلمان، زن بودند. مشارکت در انتخابات ۳۷٪ بود. درصد مشارکت از انتخابات پیشین کمتر بود اما تعداد بیشتری از واجدان صلاحیت (۱٫۵ میلیون) برای رأی دادن پای صندوق رفتند. کارشناسان دلیل کاهش مشارکت را، منع اردنی های خارج از کشور از رأی دادن بنابر قانون جدید انتخابات می دانند. شمار این افراد حدود ۱ میلیون نفر برآورد می شود. ناظران بین المللی این انتخابات را شفاف و منصفانه توصیف کردند. روش. پارلمان اردن شامل دو مجلس است؛ مجلس علیی که هم وندانِ (اعضای) آن توسط شاه تعیین می شوند و مجلس نمایندگان که هم وندانِ آن را مردم به طور مستقیم انتخاب می کنند. هر دو مجلس دارای مسئولیت های قانونی مساوی هستند.
شاه، نخست وزیر و کابینه را از مجلس سفلی (نمایندگان) انتخاب می کند و دارای اختیارات گسترده ای در حوزه های تقنینی و اجرایی است. قانون اساسی مشخص کرده است که باید در عرض چهار ماه پس از انحلال پارلمان، انتخابات بعدی برگزار شود. با این حال شاه اجازه دارد انتخابات را به تعویق انداخته یا پارلمان را تعلیق کند و با دستورات خود کشور را اداره نماید. مجلس نمایندگان می تواند با رأی عدمِ اعتماد به دولت، آن را منحل کند. سن حق رأی در اردن ۱۸ سال است. افرادی که ورشکسته هستند یا از سلامت روانی برخوردار نیستند حق رأی ندارند. هیچ نوع پیش بینی برای افراد ناتوان یا غایبان دیده نشده است. کارمندان نیروهای مسلح، نیروهای امنیتی کشور، نیروهای امنیت عمومی، ژاندارمری و نیروهای دفاع مدنی در طول دوران کاری خود حق رأی ندارند. همچنین برخی از مجرمان، حق رأی خود را از دست می دهند. زنان و اقلیت های قومی و دینی در مجلس کرسی های محدودی دارند. سهمیهٔ زنان ۱۵ کرسی است و مسیحی ها ۹ کرسی و چرکسی ها و چچنی ها جمعاً ۳ کرسی در مجلس دارند. قبایل بدوی نیز دارای یک حوزهٔ انتخاباتی هستند و ۹ عضو پارلمان را انتخاب می کنند. ۳ عدد از آن ها با سهمیهٔ زنان هم پ
وشانی دارد. هر چند در اردن احزاب سیاسی وجود دارند اما به طور سنتی سرکوب می شوند و چندین دهه است که ساختار سیاسی این کشور طوری طراحی شده تا این تشکل های سیاسی را تضعیف کند. احزاب سیاسی تحت نظر وزارت کشور اداره می شوند و هیچ حزبی حق ندارد بر پایهٔ دین تشکیل شود. این احزاب هم وندان اندکی دارند و قبایل از گذشته نقش احزاب سیاسی را بازی می کنند. در نتیجه انتخابات غالباً بر اساس وابستگی است. سیاست در اردن بازتاب شکاف جمعیتی بین فلسطینی تبارها و افرادی با اصالتِ کرانهٔ خاوری است. حکومت در اردن بیشتر در اختیار مردمان کرانهٔ خاوری است که هستهٔ پشتیبانی از شاه را تشکیل می دهند. این در حالی است که اردنی های فلسطینی نمایندگان اندکی در حوزهٔ سیاست اردن دارند و تبعیض علیه آن ها به شکل ساختاری درآمده است. دستکاری حوزه های انتخابیه بیشتر به دلیل مسائل منطقه ای است تا مسائل ملی. اصلاحات. فعالیت احزاب سیاسی برای مدت زمان زیادی تحت حکومت نظامی متوقف شده بود. در پی یک شکست اقتصادی و ناآرامی هایی که در ۱۹۸۹ در پی داشت، آزادسازی سیاسی صورت گرفت. انتخابات ۱۹۸۹ اردن در قالب نظام رأی فرد به گروه (block vote) برگزار شد. این نظام از زما
ن حکومت بریتانیایی ها باقی مانده بود. هر چند که احزاب سیاسی از شرکت در انتخابات منع شده بودند اما نامزدهای مستقل به شکل زیرزمینی به این احزاب تمایل داشتند. نتیجهٔ این انتخابات برنده شدنِ افرادی بود که با رویکرد سیاسی شاه مخالف بودند. در پی این نتایج ملک حسین نظام سیاسی را طوری تغییر داد تا در انتخابات ۱۹۹۳، آرای اسلام گراها تحت شعاع قرار گیرد. این نظام جدید که به آن «هر نفر یک رأی» گفته می شد به طور نامتناسب به نفع جوامع روستایی کرانهٔ خاوری و به ضرر جوامع شهری و فلسطینی بود. هر چند در این سامانهٔ نو احزاب حق فعالیت یافتند اما تضعیف شدند. احزاب سیاسی به ویژه حزب عمل اسلامی از این سیستم جدید پشتیبانی نکرده و انتخابات بعدی را تحریم کردند. نارضایتی های سیاسی به همراه دلایل دیگر باعث شدند تا اعتراضات ۲۰۱۱–۲۰۱۲ در اردن شکل گیرد. این ناآرامی ها بخشی از بهار عربی به شمار می رفتند. ملک عبدالله تلاش کرد اوضاع را آرام کند. از این رو قول داد تا اصلاحاتی را در نظام سیاسی این کشور پیاده کند. در مدت دو سال پس از اعتراضات مردمی پنج نخست وزیر توسط شاه عوض شدند. گروه های اصلاحات تشکیل شدند و تغییرات قابل توجهی ایجاد کردند که
از میان آن ها می توان به تشکیل کمیته مستقل انتخابات و پایه گذاری نوعی نظام انتخاباتی آمیخته اشاره کرد که در آن ۲۷ کرسی از ۱۵۰ کرسی تحت نظام نمایندگی تناسبی در همهٔ کشور انتخاب می شوند. با این حال بسیاری از تغییرات ظاهری بودند و حزب عمل اسلامی انتخابات ۲۰۱۳ را هم تحریم کرد. دولت اردن در ۲۰۱۵ اعلام کرد که قصد دارد اصلاحاتی را انجام دهد و طی آن به نظام هر نفر یک رأی پایان خواهد داد. اصلاحات پیشنهادی در ۳۱ اوت ۲۰۱۵ ارائه شدند. نظام انتخاباتی جدید بسیار شبیه به انتخابات ۱۹۸۹ بود به این شکل که نظام هر نفر یک رأی را برمی انداخت اما بار دیگر نظام رأی فرد به گروه (block voting) را برقرار می کرد با این تفاوت مهم که شهروندان در کنار انتخاب هر فرد، حق انتخاب یک فهرست را هم داشتند. این مسئله اقتباسی از تجاربی بود که در اصلاحات انتخابات ۲۰۱۳ ایجاد شده بود. همهٔ نامزدها در قالب چندین فهرست شرکت می کنند و فهرست باز برای تعیین تمام کرسی هایی که خارج از سهمیه ها باقی می مانند استفاده خواهد شد. برای کرسی های چرکسی ها/چچنی ها، کرسی مذکور به نامزدی داده می شود که بالاترین رأی را از میان آن ها آورده باشد. با این حال سهمیهٔ زنان به
زنانی اختصاص می یابد که در غیر این صورت انتخاب نمی شوند. در صورت گره خوردن اوضاع، انتخابات تجدید خواهد شد. قانون جدید پس از تغییراتی که توسط مجلسین در آن داده شد، توسط شاه در ۱۳ مارس ۲۰۱۶ مورد تأیید قرار گرفت. پارلمان در ۲۹ مه منحل شد و دولت عبدالله النسور استعفا داد. شاه به جای او هانی الملقی را به عنوان سرپرست نخست وزیری گمارد تا انتخابات را برگزار کند. کمی بعد کمیسیون انتخابات روز ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۶ را به عنوان روز برگزاری انتخابات برگزید. حوزه های انتخابیه. اردن دارای ۲۳ حوزهٔ انتخابیه است؛ پنج حوزه در فرمانداری امان، چهار حوزه در فرمانداری اربد، دو حوزه در فرمانداری زرقاء، یک حوزه هم در هر یک از ۹ فرمانداری دیگر و سه حوزهٔ بادیه برای قبایل بدوی. سهمیه های چرکسی/چچنی ها و مسیحی ها در قالب فرمانداری پیش گفته آورده می شوند. سهمیهٔ زنان طوری تقسیم می شود تا هر فرمانداری دارای یک کرسی برای زنان باشد و یک کرسی زنانه هم در هر بادیه. هر چند به این تقسیم بندی ایراداتی وارد است اما همین تغییرات هم پیشرفت به شمار می روند. اداره انتخابات. انتخابات ۲۰۱۶ نیز مانند انتخابات ۲۰۱۳ توسط کمیسیون مستقل انتخابات برگزار شد. این
کمیسیون اعلام کرده بود که یکی از اهدافش بازگردانی اعتماد مردم به نظام انتخاباتی است. از نامزدها خواسته شده بود تا ۱۶ اوت ثبت نام کنند. کمیسیون انتخابات هزینه های انتخاباتی را محدود به ۵ دینار به ازای هر فرد در حوزه های انتخابیهٔ شهری بزرگ کرده بود. این نخستین انتخابات در اردن بود که در آن مراکز ویژه ای برای افراد نابینا و ناشنوا تدارک دیده شده بود. ثبت نام در انتخابات به شکل خودکار انجام گرفت. کمیسیون این کار را از طریق خدمات مدنی و بخش گذرنامه انجام داد. استفاده از جوهر پاک نشدنی برای رأی دهندگان الزامی بود. اجرا. این اصلاحات ترس از پیروزی اسلام گراها و فلسطینی ها در انتخابات را برانگیخت. در ۲۰۱۵ انشعاب های درونی در اخوان المسلمین به وجود آمد که از حمایت دولت هم برخوردار بود. یکی از این گروه های جدا شده به نام انجمن اخوان المسلمین نام خود را در اردن رسماً به عنوان اخوان المسلمین اردن ثبت کرد. این گروه جدید از این واقعیت که جنبش اخوان المسلمین گرایش هایی به مؤسسان مصری خود دارد استفاده برد تا نام خود را به عنوان سازمانی اردنی ثبت نماید. اختلافاتی که پس از این انشعاب روی داد باعث شد تا صدها تن از هم وندان اخو
ان المسلمین اصلی استعفا دهند. دو گروه انشعابی دیگر نیز از اخوان المسلمین جدا شدند. انجمن اخوان المسلمین از ثبت رسمی نام خود برای اعلان شکایتی به منظور ضبط تمام اموال اخوان المسلمین استفاده کرد. در آوریل ۲۰۱۶ دادگاه رأی را به نفع انجمن تازه تأسیس صادر کرد و حجم گسترده ای از اموال اخوان المسلمین در اردن به دست انجمن مصادره شد. دولت اردن نیز در این سال اجازه نداد تا مراسم هفتادمین سالگرد تأسیس جنبش اخوان المسلمین برگزار شود. هر چند جنبش اخوان المسلمین پس از انشعابات درونی غیرقانونی شناخته شد اما جبهه عمل اسلامی به دلیل ثبت نام به عنوان یک سازمان اردنی، وضعیت قانونی خود را حفظ کرد. این جبهه از اصلاحات ۲۰۱۵ به ویژه حذف نظام هر نفر یک رأی استقبال کرد. جبهه عمل اسلامی برای تصمیم گیری پیرامون شرکت در انتخابات، دست به نظرسنجی درونی زد و نتایج آن حاکی بود از موافقت ۷۶ درصد از اعضا با مشارکت در انتخابات و مخالفت ۱۷ درصدی کسانی که بر این باور بودند که اختیارات قانون اساسی شاه باید پیش از انتخابات بسیار محدود شود. دولت از جبهه خواست تا برای مشروعیت بخشی به انتخابات در دید غربی ها در آن شرکت کند. جبهه عمل اسلامی پس از نظرس
نجی اعلام کرد که به تحریم انتخابات پایان خواهد داد و در رقابت ها شرکت خواهد کرد. همچنین اعلام کرد که با سایر گروه های مخالف تماس خواهد گرفت تا در مورد شیوهٔ مشارکت بحث کند. این جبهه در ۲۰ اوت اعلام کرد که در ۲۰ فهرست ملی در حوزه های انتخابیه مختلف تحت نام «ائتلاف ملی برای اصلاحات» شرکت خواهد کرد. در این فهرست ها افرادی از سایر احزاب و برخی قبایل حضور داشتند. صلاحیت دو نامزد اخوان المسلمین به نام های حُسام المِشه و علی ابوالسُکر به دلیل ابراز عزاداری برای ابومصعب الزرقاوی، تروریست بین المللی رد شد. علی ابوالسکر در سال ۲۰۰۶ عضو پارلمان بود اما به محض آنکه اخبار رفتن او به قبیلهٔ الخلیله که زرقاوی متعلق به آن بود منتشر شد، از پارلمان اخراج شد. انتخابات. کمیسیون مستقل انتخابات دعوتنامه هایی برای سازمان های خارجی از جمله سازمان های عربی فرستاد تا برای نظارت بر انتخابات حاضر شوند. اتحادیه اروپا نیز از طریق یک گروه کاری که به تمام امکانات مربوط به انتخابات از جمله کلانتری ها دسترسی داشت بر روند انتخابات نظارت کرد. کمیسیون مستقل انتخابات اعلام کرد که این مسئله گامی برای برگزاری انتخاباتی شفاف و عادلانه است. فرصت کنار
ه گیری از رقابت های انتخاباتی در ۱۰ سپتامبر به پایان رسید. شمار تمام نامزدها در این تاریخ ۱۲۵۲ نفر در قالب ۲۲۶ فهرست بود. ۱۸ نامزد از انتخابات کناره گیری کرده بودند و صلاحیت ۲۱ نفر رد شده بود. خبرگزاری اردن اعلام کرد «۱۲۵۲ نامزد که شامل ۹۲۰ مرد مسلمان، ۲۴۵ زن مسلمان، ۵۸ مرد مسیحی، ۵ زن مسیحی، ۲۲ مرد چرکسی و چچنی و ۲ زن چرکسی و چچنی در این انتخابات نامزد شدند.» در این انتخابات برای نخستین بار جنبشی سکولار به نام فهرست معان (باهم) که به شدت طرفدار جامعه مدنی است توانست بیشترین آرا را از ناحیهٔ سوم امان به دست آورَد. این فهرست توانست ۲۰۰۰ رأی بیش از فهرست الاصلاح که توسط جنبش اخوان المسلمین پشتیبانی می شد رأی بیاورد. دو نامزد از فهرست معان توانستند به پارلمان راه یابند اما اسلام گراها در کل توانستند ۳ نماینده از این ناحیه به مجلس بفرستند زیرا آن ها توانسته بودند سهمیهٔ زنان و چرکسی ها را در این منطقه از آن خود کنند.
فیلمیران یک شرکت توزیع و پخش فیلم های سینمایی در ایران است که اولین شرکت تخصصی پخش فیلم در ایران محسوب می شود. این شرکت در سال ۱۳۸۳ با ادغام چهار شرکت فیلم سازی (فیلمسازان جوان به مدیریت سید غلامرضا موسوی، میلاد فیلم به مدیریت رسول صدرعاملی، آفتاب نگاران به مدیریت محمدرضا تخت کشیان و سیران فیلم به مدیریت حمید اعتباریان) تأسیس شده است. علی سرتیپی مدیریت این شرکت را قبلا بر عهده دارد. و هم اکنون میثم نورانی مدیرعامل این مجموعه است. پردیس سینمایی شکوفه متعلق به مؤسسه فیلمیران است. هیئت مدیره فعلی. هیئت مدیره فیلمیران به شرح زیر است.
انتخابات پارلمانی سومالی قرار است بین تاریخ های ۲۴ سپتامبر و ۱۰ اکتبر ۲۰۱۶ (برابر با ۳ مهر تا ۱۹ مهر ۱۳۹۵) برگزار شود. این نخستین انتخابات پس از ۱۹۸۴ در این کشور است. قرار است پارلمان نو رئیس جمهور را در ۳۰ اکتبر برگزیند. پیش زمینه. با برگزاری این انتخابات و ورود نمایندگان به پارلمان، اصطلاح مجلس غیرانتخابی دولت سومالی از روی این مجلس برداشته خواهد شد. تنها جمعیت محدودی حق شرکت در این انتخابات را دارند زیرا مدل انتخاباتی فعلی تنها روسای قبایل و نمایندگان جوامع را مجاز به شرکت می داند. از سوی دیگر شورشی های اسلامگرا می توانند انتخاباتی را که همه ی مردم بتوانند در آن شرکت کنند در سطح کشور به هم بریزند. با وجود آن که جنگ داخلی و تقسیم کشور همچنان در سومالی در جریان است و الشباب توان به هم ریختن انتخابات را داد، اما دولت تصمیم دارد انتخابات را در تاریخ اعلام شده برگزار کند.
حمید اعتباریان (زاده ۱۳۳۴) تهیه کننده اهل ایران است. وی به همراه دخترش که دانش آموخته سینما است یک مؤسسه تولید و پخش فیلم های مستند در شهر لندن راه اندازی کرد. اما سال ۱۳۷۵ به ایران بازگشت تا تهیه کنندگی فیلم های ایرانی را به عهده بگیرد.