Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نایی عملیاتی اولیه رسید. هواپیمای مک دانل داگلاس F-15 ایگل توسط نیروی هوایی ایالات متحده برای جایگزینی ناوگان F-4 فانتوم II که آن نیز ساخت مک دانل داگلاس بود، معرفی شد. برخلاف F-4، F-15 با هدف برتری هوایی طراحی شده بود و تقریباً هیچ توجهی به نقش تهاجم زمینی در طراحی آن نشده بود؛ دفتر پروژه ویژه F-15 با ایده استفاده از این هواپیما برای مأموریت های ممانعت (interdiction) مخالفت می کرد، که این مخالفت به شکل گیری عبارت معروف "نه حتی یک پوند برای هوا به زمین" انجامید. در دوران خدمت، F-15 به عنوان یک جنگنده موفق ظاهر شده و تا سال ۲۰۰۷ بیش از ۱۰۰ پیروزی در نبردهای هوایی کسب کرده بدون آن که حتی یک بار در نبرد هوا به هوا سرنگون شود. با وجود نبود علاقه رسمی، شرکت مک دانل داگلاس از ابتدا به طور پنهانی یک توانایی ثانویه ابتدایی برای حملات زمینی در طراحی F-15 گنجانده بود و بر روی جنگنده ای با قابلیت ممانعت که بر پایه F-15 ساخته می شد، کار می کرد. این شرکت هواپیمای جدید را به عنوان جایگزینی برای جنگنده جنرال داینامیکس F-111 و باقی مانده F-4ها، و همچنین به منظور تقویت ناوگان موجود F-15 در نظر گرفته بود. در سال ۱۹۷۸، نیروی هو
ایی ایالات متحده مطالعه ای با عنوان «نیازمندی های تاکتیکی در تمام شرایط آب و هوایی» را آغاز کرد که در آن به بررسی پیشنهاد مک دانل داگلاس و گزینه های دیگری مانند خرید بیشتر F-111F ها پرداخته شد. این مطالعه، F-15E را به عنوان پلتفرم تهاجمی آینده نیروی هوایی پیشنهاد کرد. در سال ۱۹۷۹، مک دانل داگلاس و شرکت هیوز همکاری نزدیکی را برای توسعه قابلیت های هوا به زمین F-15E آغاز کردند. برای کمک به توسعهٔ F-15E، شرکت مک دانل داگلاس دومین نمونهٔ اولیهٔ TF-15A با شماره سریال نیروی هوایی 71-0291 را به عنوان یک هواپیمای نمایشی اصلاح کرد. این هواپیما که با عنوان «نمایشگر قابلیت جنگنده پیشرفته» شناخته می شد، نخستین پرواز خود را در ۸ ژوئیه ۱۹۸۰ انجام داد. پیش تر از این هواپیما برای آزمایش مخازن سوخت هم جوار (CFTs) استفاده شده بود که در ابتدا برای F-15 با عنوان «FAST Pack» طراحی شده بودند؛ واژهٔ FAST مخفف «سوخت و حسگر، تاکتیکی» است. پس از آن، این نمونه به یک غلاف هدف گیری لیزری Pave Tack مجهز شد تا امکان رهاسازی مستقل بمب های هدایت شونده را فراهم کند. این هواپیمای نمایشی در نمایشگاه هوایی فارنبرو ۱۹۸۰ به نمایش گذاشته شد. جنگنده
تاکتیکی ارتقاءیافته. در مارس ۱۹۸۱، نیروی هوایی ایالات متحده (USAF) برنامه ای به نام «جنگنده تاکتیکی پیشرفته» (Enhanced Tactical Fighter) را برای جایگزینی جنگنده F-111 اعلام کرد. این برنامه بعدها به رقابت «جنگنده دومنظوره» (Dual-Role Fighter یا DRF) تغییر نام داد. این طرح بر پایه مفهومی بود که در آن هواپیمایی طراحی می شد که قادر به انجام مأموریت های نفوذ عمیق هوایی بدون نیاز به پشتیبانی اضافی از سوی اسکورت جنگنده یا عملیات اختلال الکترونیکی باشد. شرکت جنرال داینامیکس هواپیمای F-16XL را پیشنهاد داد، در حالی که شرکت مک دانل داگلاس جنگنده F-15E را معرفی کرد. هواپیمای پاناویا تورنادو نیز یکی از گزینه ها بود، اما به دلیل نداشتن قابلیت قابل قبول در نبرد هوایی و همچنین غیرآمریکایی بودن آن، به طور جدی مورد بررسی قرار نگرفت. تیم ارزیابی DRF، تحت هدایت سرتیپ «رونالد دبلیو. یِیتس»، از سال ۱۹۸۱ تا ۳۰ آوریل ۱۹۸۳ فعالیت داشت. در این مدت، جنگنده F-15E بیش از ۲۰۰ پرواز انجام داد، وزن برخاست بیش از ۷۵,۰۰۰ پوند (۳۴ تن) را به نمایش گذاشت و ۱۶ پیکربندی مختلف برای حمل تسلیحات را با موفقیت آزمایش کرد. شرکت مک دانل داگلاس برای کمک ب
ه جنگنده شماره 71-0291 در روند ارزیابی، هواپیماهای دیگری از نوع F-15 با شماره های 78-0468، 80-0055 و 81-0063 را نیز وارد برنامه کرد. جنگنده تک موتوره F-16XL نیز طراحی نوآورانه ای داشت و با بهره گیری از بال های دلتا با لبه شکسته (cranked-delta wing) عملکرد چشمگیری از خود نشان داد. در صورت انتخاب، نسخه تک نفره آن با نام F-16E و نسخه دونفره با نام F-16F شناخته می شدند. در تاریخ ۲۴ فوریه ۱۹۸۴، نیروی هوایی ایالات متحده F-15E را انتخاب کرد. عوامل کلیدی در این تصمیم شامل هزینه توسعه کمتر F-15E در مقایسه با F-16XL (۲۷۰ میلیون دلار در برابر ۴۷۰ میلیون دلار)، باور به قابلیت رشد و توسعه بیشتر F-15E در آینده، و همچنین داشتن دو موتور به عنوان یک مزیت اطمینان بخش بود. در ابتدا انتظار می رفت نیروی هوایی ۴۰۰ فروند از این هواپیما را سفارش دهد، اما این تعداد بعداً به ۳۹۲ فروند کاهش یافت. ساخت سه فروند نخست از جنگنده های F-15E در ژوئیه ۱۹۸۵ آغاز شد. اولین نمونه از این هواپیماها با شماره 86-0183، نخستین پرواز خود را در تاریخ ۱۱ دسامبر ۱۹۸۶ انجام داد. این پرواز به خلبانی «گری جنینگز» انجام شد و طی آن هواپیما به سرعت حداکثر ۰.۹ ما
خ و ارتفاع ۴۰,۰۰۰ فوت (۱۲,۰۰۰ متر) دست یافت. مدت زمان پرواز ۷۵ دقیقه بود. این هواپیما به مجموعه کامل اویونیک (الکترونیک پروازی) F-15E و بدنه جلویی بازطراحی شده مجهز بود، اما هنوز بدنه پشتی و محفظه موتور مشترک (با سایر مدل ها) را نداشت. این ویژگی ها در هواپیمای شماره 86-0184 به کار گرفته شده بودند، در حالی که نمونه 86-0185 تمامی تغییرات اعمال شده در F-15E نسبت به F-15 را شامل می شد. در تاریخ ۳۱ مارس ۱۹۸۷، نخستین فروند کامل شده و رسمی از جنگنده F-15E اولین پرواز خود را انجام داد. اولین فروند تولیدی جنگنده F-15E در آوریل ۱۹۸۸ به «بال آموزش تاکتیکی ۴۰۵» در پایگاه هوایی لوک، ایالت آریزونا، تحویل داده شد. تولید این جنگنده تا دهه ۲۰۰۰ ادامه یافت و تا سال ۲۰۰۱، در مجموع ۲۳۶ فروند برای نیروی هوایی ایالات متحده ساخته شد. برنامه ارتقاء وجایگزینی. جنگنده F-15E پس از سال ۲۰۰۷ با رادار آرایه فازی فعال (AESA) مدل Raytheon AN/APG-82(V)1 ارتقاء یافت و اولین نمونه آزمایشی این رادار در سال ۲۰۱۰ به شرکت بوئینگ تحویل داده شد. این رادار پردازنده ای مشابه پردازنده رادار APG-79 که روی جنگنده F/A-18E/F سوپر هورنت به کار رفته بود، دار
د و از آنتن رادار APG-63(V)3 AESA که روی F-15C نصب می شود، بهره می برد؛ این رادار ابتدا با نام APG-63(V)4 شناخته می شد تا اینکه در سال ۲۰۰۹ نام آن به APG-82 تغییر یافت. این رادار جدید بخشی از برنامه مدرن سازی رادار F-15E است که شامل پوشش راداری پهن باند (wideband radome) می شود و امکان عملکرد روی فرکانس های بیشتر راداری را فراهم می کند. همچنین این برنامه شامل بهبودهای سیستم کنترل محیط و جنگ الکترونیک نیز می باشد. در سال ۲۰۱۵، شرکت های بوئینگ و BAE Systems قراردادهایی برای ارتقاء کامل سیستم جنگ الکترونیک تمامی جنگنده های F-15 نیروی هوایی آمریکا، از جمله F-15E، با سیستم AN/ALQ-250 Eagle Passive/Active Warning Survivability System (EPAWSS) دریافت کردند. اولین جنگنده F-15E مجهز به سیستم EPAWSS در سال ۲۰۲۲ تحویل داده شد. دارای سازه ای محکم تر با عمر خدماتی ۸۰۰۰ ساعت یا تا ۱۶۰۰۰ ساعت با برنامه های مناسب تعمیر و نگهداری در مراکز تخصصی، که دو برابر طول عمر نسخه های قبلی است، انتظار می رود جنگنده F-15E پس از سال ۲۰۲۵ نیز در خدمت باقی بماند. تا دسامبر ۲۰۱۲، میانگین عمر ناوگان F-15E نیروی هوایی ایالات متحده ۲۱ سال و میا
نگین زمان پروازی سازه آن ها ۶۰۰۰ ساعت بود. در سال ۲۰۱۲ گزارش شد که نیروی هوایی آمریکا در حال بررسی گزینه های آینده است، اما در آن زمان برنامه ای برای جایگزینی F-15E وجود نداشت. طراحی F-15E در بازار صادرات نیز موفقیت هایی کسب کرد و شرکت بوئینگ به توسعه به روزرسانی های بیشتری برای مشتریان بین المللی ادامه داد. به روزرسانی های بنیادین تر در طراحی این جنگنده منجر به خانواده F-15 Advanced Eagle شد که با مدل F-15SA (Saudi Advanced) برای نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی آغاز گردید و نخستین پرواز آن در سال ۲۰۱۳ انجام شد. این نسخه سیستم الکترونیکی-مکانیکی قدیمی را با سامانه کنترل دیجیتال پرواز (fly-by-wire) جایگزین کرد که امکان افزودن دو سکو (pylon) اضافی روی بال ها و همچنین ساختار بال بازطراحی شده برای افزایش طول عمر خدمت را فراهم ساخت. نسخه های توسعه یافته تر Advanced Eagle شامل F-15QA (Qatari Advanced) برای نیروی هوایی قطر و F-15EX Eagle II برای نیروی هوایی آمریکا هستند. در سال مالی ۲۰۲۰، نیروی هوایی ایالات متحده شروع به خرید F-15EX کرد تا ناوگان قدیمی F-15C/D را جایگزین کند و نقش مکملی برای جنگنده F-22 رپتور در حف
ظ برتری هوایی ایفا کند. استفاده از خط تولید صادراتی موجود باعث شد تا این جنگنده ها با سرعت و هزینه کمتری وارد خدمت شوند؛ همچنین F-15EX گزینه ای برای جایگزینی F-15E در آینده محسوب می شود. گزینه دیگر جایگزینی، جنگنده نسل پنجمی F-35 لایتنینگ II است که قرار است جایگزین برخی هواپیماها مانند F-16 فالکون شود؛ بررسی هایی نیز روی نسخه دو نفره F-35E انجام شده است. اضافه کردن صندلی دوم به F-35 پیچیده و پرهزینه است، به خصوص برای حفظ ویژگی پنهانکاری (استلس) آن؛ همچنین افزایش برد پرواز و بار مهمات نیز چالش برانگیز خواهد بود. به طور جایگزین، این نقش می تواند توسط ترکیبی از جنگنده ها و بمب افکن ها مانند B-21 ریدر پوشش داده شود. همچنین احتمال دارد که F-15E با طراحی کاملاً جدیدی از هواپیمای نسل ششم جایگزین شود. (ALASA( Airborne Launch Assist Space Access پرتاپ هوایی موشک. در تاریخ ۲۴ مارس ۲۰۱۴، شرکت بوئینگ قراردادی به ارزش ۳۰.۶ میلیون دلار از سازمان DARPA به عنوان بخشی از برنامه Airborne Launch Assist Space Access (ALASA) دریافت کرد. هدف این برنامه کاهش ۶۶ درصدی هزینه پرتاب میکروماهواره ها به مدار از طریق پیشرفت در سیستم های پ
رتاب بود. طبق این قرارداد ۱۱ ماهه، بوئینگ قرار بود دوازده موشک پرتاب به طول ۲۴ فوت (۷.۳ متر) بسازد که هر کدام قادر به حمل محموله ای تا ۱۰۰ پوند (۴۵ کیلوگرم) بودند. وسیله پرتاب ALASA قرار بود زیر جنگنده F-15E نصب شود، که این جنگنده به ارتفاع ۴۰,۰۰۰ فوت صعود کرده و سپس موشک آزاد شده و با روشن کردن چهار موتور خود به مدار پایین زمین می رسد. انتخاب بوئینگ و استفاده از F-15E به عنوان وسیله حمل، به دلیل خواسته DARPA بود که هواپیمایی انتخاب شود که نیازی به اصلاحات اساسی برای حمل و پرتاب محموله ALASA نداشته باشد. پیش از این، قراردادهای طراحی به لاکهید مارتین برای استفاده از F-22 رپتور و شرکت ویرجین گالاکتیک برای استفاده از هواپیمای SpaceShip Two داده شده بود. در نهایت این پروژه در اواخر سال ۲۰۱۵ متوقف شد. طراحی ها. مرور کلی. ماموریت تهاجمی عمقی (Deep-Strike) جنگنده F-15E تغییر اساسی نسبت به هدف اولیه طراحی F-15 محسوب می شود، چرا که F-15 در ابتدا به عنوان یک جنگنده برتری هوایی طراحی شده بود، با شعار معروف "نه یک پوند برای حمله به زمین" ("Not a pound for air-to-ground"). با این حال، سازه پایه ای F-15 به اندازه ای انعطاف
پذیر بود که امکان تولید یک جنگنده تهاجمی بسیار توانمند از آن فراهم شد. F-15E با وجود آنکه برای حملات زمینی طراحی شده، همچنان قدرت کشندگی و توانایی نبرد هوایی نسخه اصلی F-15 را حفظ کرده است و می تواند از خود در برابر هواگردهای دشمن دفاع کند. نمونه اولیه جنگنده F-15E بر پایه مدل دومنظوره و دومکانیکی F-15B ساخته شد. با وجود حفظ شکل آیرودینامیکی مشابه نسخه پایه، این نمونه شامل تغییرات ساختاری عمده و موتورهای قدرتمندتری بود. بخش عقب بدنه (aft fuselage) برای جای دادن موتورهای نیرومندتر بازطراحی شد و از ساختارهای پیشرفته ای در محفظه موتورها و درهای آن ها بهره گرفت که در آن از فناوری های شکل دهی فوق پلاستیک (Superplastic Forming) و اتصال نفوذی (Diffusion Bonding) استفاده شده بود. صندلی عقب مخصوص افسر سامانه های تسلیحاتی (WSO یا به تلفظ رایج «ویزو» / "wizzo") طراحی شده است. این افسر با استفاده از چندین نمایشگر، سامانه های آویونیک مربوط به مأموریت های زمین محور را کنترل می کند. این نمایشگرها شامل تصاویر رادار، سامانه جنگ الکترونیک، دوربین های حرارتی، وضعیت هواپیما و تسلیحات، تهدیدات احتمالی، هدف گیری و نقشه دیجیتال مت
حرک برای ناوبری هستند. WSO با دو کنترل دستی می تواند بین نمایشگرها جابجا شود و اطلاعات هدف گیری را دقیق تر تنظیم کند. کاربر می تواند با استفاده از منوی گزینه ها، نمایش ها را از یک صفحه به صفحه دیگر منتقل کند. بر خلاف جنگنده های دومکانیکی پیشین مانند F-14 تامکت یا نسخه های دریایی F-4 که صندلی عقب آن ها فاقد کنترل های پروازی بود، در F-15E صندلی عقب نیز به اهرم هدایت (استیک) و تراتل مجهز است. این امکان به WSO اجازه می دهد تا در شرایط ضروری کنترل پرواز را به دست بگیرد، اگرچه دید او نسبت به خلبان جلو محدودتر است. برای افزایش برد پروازی، جنگنده F-15E به دو مخزن سوخت تطبیقی (Conformal Fuel Tanks – CFTs) مجهز شده است که به طور نزدیک به بدنه نصب می شوند و برخلاف مخازن سوخت آویزان زیر بال یا بدنه، مقاومت هوایی (درَگ) کمتری ایجاد می کنند. هر یک از این مخازن، ۷۵۰ گالون آمریکایی (۲,۸۰۰ لیتر) سوخت حمل می کند و دارای شش جایگاه تسلیحاتی (hardpoints) هستند که در دو ردیف سه تایی و به صورت پشت سرهم روی مخزن قرار گرفته اند. بر خلاف مخازن سوخت جداشدنی معمول، CFTها قابلیت جدا شدن در طول پرواز را ندارند. بنابراین، افزایش برد حاصل ا
ز این مخازن، با افزایش وزن و اندکی افزایش مقاومت هوا در مقایسه با پیکربندی بدون مخزن (clean configuration)، مبادله می شود. تجهیزات اویونیک. سامانه جنگ الکترونیک تاکتیکی (TEWS – Tactical Electronic Warfare System) در جنگنده F-15E، تمامی تجهیزات مقابله ای هواپیما را به صورت یکپارچه مدیریت می کند. این سامانه شامل: گیرنده های هشدار راداری (Radar Warning Receivers)،سیستم های اخلالگر راداری (Radar Jammers)، سامانه راداری، پرتابگرهای چف و فلر (Chaff/Flare Dispensers). تمامی این اجزا با TEWS یکپارچه شده اند تا دفاع جامعی در برابر شناسایی و رهگیری دشمن فراهم کنند. یکی از اجزای این سامانه، پاد ECM مدل ALQ-131 است که در صورت نیاز، به صورت خارجی روی پایلون زیرین (مرکزی) نصب می شود. همچنین، تجهیز به ترمینال ارتباطی MIDS Fighter Data Link، ساخت شرکت BAE Systems، توانایی های ارتباطی و آگاهی موقعیتی خلبان را از طریق لینک داده ی Link 16 افزایش می دهد. از سال ۲۰۲۲، سامانه TEWS با سامانه دیجیتال جنگ الکترونیک AN/ALQ-250 EPAWSS جایگزین شد. سامانه جدید EPAWSS تمام اجزای TEWS را با نمونه های دیجیتال، سبک تر و کارآمدتر جایگزین می ک
ند و عملکرد قابل توجهی در شناسایی، دفاع و مقابله الکترونیکی ارائه می دهد. رادار APG-70 به خدمه جنگنده F-15E این امکان را می دهد تا اهداف زمینی را از فواصل دور شناسایی کنند. یکی از ویژگی های بارز این رادار این است که پس از اسکن یک منطقه، خدمه می توانند نقشه هوابه زمین را فریز (ثابت) کرده و سپس به حالت هوابه هوا تغییر وضعیت دهند تا تهدیدات هوایی را نیز شناسایی کنند. در هنگام پرتاب سلاح های هوا به سطح، خلبان قادر است همزمان با شناسایی، هدف گیری و درگیری با اهداف هوایی، افسر سامانه تسلیحات (WSO) نیز اهداف زمینی را مشخص و قفل کند. این قابلیت، F-15E را به یک جنگنده تهاجمی کاملاً چندمنظوره تبدیل می کند. رادار APG-70 بعدها با رادار پیشرفته تر AN/APG-82(V)1 از نوع AESA (آرایه اسکن الکترونیکی فعال) جایگزین شد. آزمایش های پروازی این رادار جدید در ژانویه ۲۰۱۰ آغاز شد و در سال ۲۰۱۴ به توان عملیاتی اولیه (IOC) رسید. این رادار نسبت به نسل قبل دارای برد بیشتر، دقت بالاتر، سرعت پردازش سریع تر و توانایی مقابله مؤثرتر با تهدیدات پیچیده است. پاد ناوبری AN/AAQ-13 دارای یک رادار تعقیب عوارض زمین (Terrain-Following Radar) است که به
خلبان این امکان را می دهد تا با ایمنی کامل، در ارتفاع بسیار پایین پرواز کند. اطلاعات این رادار از طریق نمایشگر سربالا (HUD) به خلبان نمایش داده می شود و می تواند به خلبان خودکار متصل شود تا امکان پرواز خودکار در ارتفاع پایین بدون نیاز به دخالت دست (hands-off) فراهم گردد. این پاد همچنین مجهز به یک سامانه فروسرخ پیش نگر (FLIR) است که تصویر آن روی HUD نمایش داده می شود و معمولاً در عملیات های شبانه یا در شرایط دید کم مورد استفاده قرار می گیرد. پاد ناوبری در زیر ورودی موتور سمت راست نصب می شود. پاد هدف گیری (Targeting Pod) شامل یک طراح لیزری (Laser Designator) و سامانه ردگیری است که می تواند هدف دشمن را تا فاصله ای در حدود ۱۰ مایل (۱۶ کیلومتر) برای انهدام علامت گذاری کند. پس از شروع ردگیری، اطلاعات هدف گیری به طور خودکار به موشک های هوا به سطح هدایت شونده با فروسرخ یا بمب های هدایت شونده با لیزر منتقل می شود. پاد هدف گیری در زیر ورودی موتور سمت چپ نصب می شود و بسته به مأموریت یا پیکربندی، می تواند یکی از مدل های باشد: AN/AAQ-14 (پاد لانتیرن – LANTIRN)، AN/AAQ-28(V) (پاد لایتنینگ – Litening)، AN/AAQ-33 (پاد اسنای
پر – Sniper). این پادها، دقت هدف گیری در شرایط سخت را به میزان چشمگیری افزایش می دهند و از اجزای کلیدی در توان تهاجمی F-15E محسوب می شوند. از سال ۲۰۰۴، شرکت کره ای LIG Nex1 تولید نمایشگر سربالا (HUD) جنگنده F-15 را بر عهده داشته است. تا سال ۲۰۱۱، مجموعاً ۱۵۰ عدد HUD تحویل داده شده است. شرکت LIG Nex1 به عنوان پیمانکار فرعی شرکت راک ول کالینز (Rockwell Collins) در برنامه ی F-15K کره جنوبی مشارکت داشت. LIG Nex1 همچنین در حال آماده سازی برای تولید نمایشگر چندمنظوره (Multi-Function Display) و رایانه کنترل پرواز (Flight Control Computer) جدید برای جنگنده F-15 است. از سوی دیگر، از سال ۲۰۰۴ نیز شرکت Korea Aerospace Industries (KAI) تولید بال ها و بخش جلویی بدنه (Forward Fuselage) جنگنده F-15 را آغاز کرده است. در سال ۲۰۰۸، KAI یک خط تولید دیگر نیز برای ساخت قطعات مربوط به مدل F-15SG سنگاپور راه اندازی کرد. همچنین، شرکت KAI در طراحی و ساخت مخزن تسلیحات تطبیقی (Conformal Weapons Bay – CWB) برای مدل F-15 Silent Eagle نیز مشارکت دارد. این مخزن، با هدف افزایش ظرفیت تسلیحاتی در حالی که اثرپذیری راداری (RCS) کاهش یابد، توسعه
یافته است. موتورهای جنگنده. موتورهای به کاررفته در نمونه های اولیه جنگنده F-15E، همان موتورهای مورد استفاده در نسخه های قبلی F-15 هستند: Pratt &amp; Whitney F100-PW-220، که هرکدام ۲۳٬۷۷۰ پوند-نیرو (۱۰۵٫۷ کیلونیوتن) رانش در حالت پس سوز (afterburner) تولید می کنند. در دسته های تولیدی بعدی، از موتورهای قدرتمندتر F100-PW-229 استفاده شد که هر یک توان تولید ۲۹٬۱۶۰ پوند-نیرو (۱۲۹٫۷ کیلونیوتن) رانش را دارند. هواپیماهای عربستان سعودی و اسرائیل نیز در ابتدا به همین موتور F100-PW-229 مجهز شده اند. این موتور عملکرد بهتری در زمینه رانش، پایداری و کارایی عملیاتی نسبت به مدل های قبلی ارائه می دهد. در حالی که جنگنده F-15E با موتور General Electric F110-GE-129 نیز مورد آزمایش پروازی قرار گرفته بود—موتوری با رانشی برابر با ۲۹٬۵۰۰ پوند-نیرو (۱۳۱٫۲ کیلونیوتن)—نسخه F-15K کره جنوبی نخستین مدلی بود که این موتور را به طور عملیاتی به خدمت گرفت. جنگنده های F-15K کره جنوبی دارای دو نوع موتور متفاوت هستند: مجهز به موتورهای F110-GE-129 و مجهز به موتورهای F100-PW-229. در سال ۲۰۰۸، عربستان سعودی تصمیم گرفت ناوگان F-15S خود را به موتورهای
F110-GE-129 مجهز کند. این تغییر باعث ایجاد هماهنگی و یکپارچگی با ناوگان F-15SA این کشور شد که از همان موتور استفاده می کرد. نیروی هوایی سنگاپور نیز ناوگان F-15SG خود را به موتورهای F110-GE-129 تجهیز کرده است. این انتخاب موتور، کارایی بالا، رانش بیشتر، و پشتیبانی فنی هماهنگ تری را برای کاربران بین المللی فراهم می سازد. تاریخچه عملیاتی. اسرائیل. جنگنده F-15I توسط گردان ۶۹ نیروی هوایی ارتش دفاعی اسرائیل (IDF/AF) به کار گرفته می شود و جایگزین جنگنده قدیمی تر F-4 فانتوم II شده است.این هواپیما به دلیل برد بلند، ظرفیت بالای حمل مهمات، و سامانه های پیشرفته، نقشی مشابه بمب افکن های راهبردی ایفا می کند. F-15I در مأموریت های تهاجمی عمقی، حملات دقیق هوابه زمین، و عملیات های راهبردی در عمق خاک دشمن به کار گرفته می شود و یکی از ستون های قدرت تهاجمی نیروی هوایی اسرائیل به شمار می رود. پس از جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱، که در جریان آن شهرهای اسرائیل هدف موشک های اسکاد (SCUD) عراق قرار گرفتند، دولت اسرائیل به این نتیجه رسید که به یک جنگنده تهاجمی با برد بلند نیاز دارد. در نتیجه، یک درخواست اطلاعات (RFI) برای خرید چنین هواپیمایی
صادر شد. در پاسخ به این درخواست شرکت لاکهید مارتین نسخه ای از جنگنده F-16 Fighting Falcon را پیشنهاد داد و شرکت مک دانل داگلاس دو گزینه را ارائه کرد: F/A-18 Hornet و F-15E. در ۲۷ ژانویه ۱۹۹۴، دولت اسرائیل اعلام کرد که قصد دارد ۲۱ فروند F-15E تغییر یافته خریداری کند؛ این نسخه با عنوان F-15I شناخته شد. در ۱۲ مه ۱۹۹۴، دولت آمریکا با فروش تا سقف ۲۵ فروند F-15I به اسرائیل موافقت کرد. سپس در نوامبر ۱۹۹۵، اسرائیل سفارش چهار فروند اضافی نیز ثبت کرد. در مجموع، ۲۵ فروند F-15I در فاصله سال های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ ساخته شدند. برخی از موشک های هوا به هوایی که این جنگنده می تواند حمل کند عبارت اند از: AIM-9L، رافائل پایتون ۴ و پایتون ۵ (با هدایت مادون قرمز)، AIM-7 Sparrow و AIM-120 AMRAAM (با هدایت راداری). در سال ۱۹۹۹، اسرائیل اعلام کرد که قصد دارد جنگنده های بیشتری خریداری کند و یکی از گزینه های مورد بررسی، F-15I بود. اما در نهایت، قرارداد به F-16I اختصاص یافت. عربستان سعودی. در نوامبر ۲۰۰۹، جنگنده های F-15 نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی (RSAF) به همراه جنگنده های تورنادو این کشور، در جریان درگیری با شورشیان حوثی در شمال یمن
، اقدام به اجرای حملات هوایی کردند. این عملیات، اولین اقدام نظامی RSAF بر فراز سرزمین دشمن از زمان عملیات طوفان صحرا (Desert Storm) در سال ۱۹۹۱ بود. در اکتبر ۲۰۱۰، عربستان سعودی درخواست خرید ۸۴ فروند جنگنده F-15SA (Saudi Advanced) را مطرح کرد؛ همچنین خواستار ارتقاء ناوگان موجود F-15S به استاندارد SA و تهیه تجهیزات و تسلیحات مربوطه از طریق برنامه فروش نظامی خارجی (FMS) شد. در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۱، ایالات متحده قراردادی به ارزش ۲۹.۴ میلیارد دلار برای فروش ۸۴ فروند F-15SA و ارتقاء F-15Sهای موجود امضا کرد. در ژوئن ۲۰۱۲، قراردادی در قالب FMS برای تأمین ۶۸ کیت تبدیل F-15S به F-15SA با شرکت بوئینگ امضا شد. هواپیماهای ارتقاءیافته تحت عنوان F-15SR شناخته می شوند. در ۲۰ فوریه ۲۰۱۳، اولین پرواز نمونه جدید F-15SA با موفقیت انجام شد. در تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۱۵، جنگنده های F-15S عربستان سعودی به همراه سایر تجهیزات نظامی ائتلاف عربی، عملیات هوایی علیه اهدافی در یمن را به عنوان بخشی از مداخله عربستان سعودی در یمن با نام عملیات طوفان قاطع (Operation Decisive Storm) آغاز کردند. هدف این عملیات مقابله با نیروهای مشترکی بود که شامل شبه نظام
یان حوثی و نیروهای ارتش یمن می شدند. حملات اولیه با آتش ضدهوایی کم اثر مواجه شد که به طور عمده آسیب های غیرمستقیم ناشی از سقوط گلوله ها بر زمین به دنبال داشت. اهداف اولیه این حملات شامل: سایت های پدافند هوایی، ستادهای فرماندهی ارتش، فرودگاه های نظامی، انبارهای موشک های بالستیک، و سکوهای پرتاب بودند. در جریان این عملیات، یک فروند جنگنده F-15S عربستان پس از مدتی پرواز در منطقه خلیج عدن سقوط کرد. هر دو خلبان با موفقیت اجکت کرده و توسط بالگرد نجات HH-60G نیروی هوایی آمریکا از دریا نجات داده شدند. گزارش ائتلاف عربی تأکید داشت که آتش دشمن در این حادثه نقش نداشته است، اما منابع حوثی و ایرانی ادعا کردند که هواپیما را سرنگون کرده اند. در ۸ ژانویه ۲۰۱۸، گزارش شد که یک فروند F-15S نیروی هوایی سلطنتی عربستان (RSAF) توسط یک موشک سطح به هوای حوثی هدف قرار گرفته و سرنگون شده است. ویدئویی که توسط حوثی ها منتشر شد، نشان می دهد که هواپیما اقدام به افزایش سرعت و پرتاب فلرهای فریب دهنده می کند اما در نهایت با یک پرتابه برخورد کرده و به شدت آسیب می بیند. در ۹ ژانویه ۲۰۱۸، رسانه های حوثی (المسیره) اعلام کردند که هواپیما آسیب دیده
ولی سقوط نکرده است. در تاریخ ۲۱ مارس ۲۰۱۸، شبه نظامیان حوثی ویدئویی منتشر کردند که به طور ادعایی نشان می داد یک جنگنده F-15 نیروی هوایی سلطنتی عربستان (RSAF) در استان صعده توسط یک موشک هوا به هوا R-27 که برای استفاده به صورت سطح به هوا تغییر یافته بود، هدف قرار گرفته است. در این ویدئو ـ مشابه ویدئویی از حمله قبلی در ۸ ژانویه ـ مشخص است که هدف مورد اصابت قرار می گیرد، اما قبل از آنکه سقوط کند، ویدئو قطع می شود و لحظه نهایی سقوط مشخص نیست. نیروهای سعودی اصابت موشک را تأیید کردند اما اعلام داشتند که جنگنده به سلامت در یکی از پایگاه های عربستان فرود آمده است. به گفته منابع سعودی، موشک سطح به هوای مورد استفاده از داخل فرودگاه صعده شلیک شده بود. ایالات متحده آمریکا. جنگ خلیج فارس. اف-۱۵ئی در پاسخ به حمله ارتش عراق به کویت در اوت ۱۹۹۰ برای عملیات سپر صحرا مستقر شد. اسکادران ۳۳۶ جنگندهٔ تاکتیکی به پایگاه هوایی سیب (Seeb) در عمان منتقل شد تا تمرینات آموزشی را آغاز کند. در ماه دسامبر، اسکادران های ۳۳۵ و ۳۳۶ به پایگاه هوایی شاهزاده سلطان در عربستان سعودی، نزدیک به مرز عراق، نقل مکان کردند. در آغاز عملیات طوفان صحرا، ۲۴
فروند اف-۱۵ئی در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۹۱ به پنج مجموعه تأسیسات ثابت اسکاد در غرب عراق حمله کردند. مأموریت ها علیه سایت های اسکاد در آن شب با حملهٔ بعدی ۲۱ فروند اف-۱۵ئی ادامه یافت. در شب آغازین جنگ، یک اف-۱۵ئی نتوانست یک میگ-۲۹ را با موشک ایم-۹ سایدوایندر هدف قرار دهد. سایر اف-۱۵های ئی نیز با این میگ-۲۹ تنها درگیر شدند که در نهایت ان میگ سرنگون شد. در ۱۸ ژانویه، در جریان حمله به یک کارخانهٔ نفت و بنزین در نزدیکی بصره، یک اف-۱۵ئی بر اثر آتش دشمن از دست رفت و هر دو خدمه جان باختند. از این کارخانه با سامانه های پدافندی سام-۳، سام-۶، سام-۸ و رولند و همچنین توپ های ضدهوایی به شدت دفاع می شد. دو شب بعد، دومین اف-۱۵ئی توسط یک سام-۲ عراقی سرنگون شد. خدمه جان سالم به در بردند و هردو اسیر شدند. اف-۱۵های ئی در عملیاتی ۱۸ جت عراقی را با استفاده از بمب های جی بی یو-۱۲ و سی بی یو-۸۷ بر روی زمین در پایگاه هوایی تلیل منهدم کردند. در ۱۴ فوریه، یک اف-۱۵ئی یک بالگرد میل -۲۴ را در حال پرواز، منهدم کرد. استرایک ایگل ها در این جنگ با اولویت سایت های موشکی اسکاد، اهداف شدیداً مورد دفاع در سراسر عراق را هدف قرار دادند. مأموریت هایی با هدف ک
شتن صدام حسین رئیس جمهور عراق نیز توسط آن ها انجام شد و چندین مکان مشکوک، بمباران شد. اف-۱۵ها همچنین حملاتی را علیه تانک ها و خودروهای عراقی در کویت انجام دادند. پس از ۴۲ روز نبرد، آتش بس در ۱ مارس ۱۹۹۱ به اجرا درآمد که منجر به ایجاد مناطق پرواز ممنوع شمالی و جنوبی بر فراز عراق شد. نبرد علیه داعش (از ۲۰۱۴ تاکنون). اف-۱۵های ئی نیروی هوایی ایالات متحده در جریان مداخله نظامی علیه داعش علیه شبه نظامیان دولت اسلامی (داعش) در عراق و سوریه شرکت کرده اند. در صبح روز ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۴، هواپیماهای آمریکایی و عربی متعددی در سوریه حملات هوایی را علیه جنگجویان داعش، مجتمع های آموزشی، مقرها و مراکز فرماندهی و کنترل، انبارها، یک مرکز مالی، کامیون های تدارکاتی و خودروهای مسلح انجام دادند. پنتاگون ویدئوهایی از اهداف مورد اصابت اف-۱۵ها را منتشر کرد که توسط غلاف های هدف گیری اسنایپر AN/AAQ-33 آن ها گرفته شده است. بین اوت ۲۰۱۴ تا ژانویهٔ ۲۰۱۵، استرایک ایگل ها ۳۷ درصد از پروازهای نیروی هوایی ایالات متحده را انجام دادند. اف-۱۵های ئی نیروی هوایی ایالات متحده مستقر در بریتانیا چندین حمله دوربرد علیه اردوگاه های داعش و شخصیت های برجسته