Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پادشاه گوانگ هیگون یا شاهزاده گوانگ هه () (زاده ۳ ژوئن ۱۵۷۵ - درگذشته ۷ اوت ۱۶۴۱) با نام شخصی یی هون، پانزدهمین پادشاه سلسله چوسان بود. او بر اثر کودتا از مقامش عزل شد. مورخان نام معبدی مانند تاجو یا سون جو به او نداده اند. او دومین پسر پادشاه پادشاه سون جو بود. زندگی نامه. تولد و پیش زمینه. گوانگ هیگون دومین پسر امپراتور سئونجو بود و مادر وی بانو کیم (یک صیغه سلطنتی) بود در حالی که ملکه «یو این» صاحب فرزند نمی شد. پادشاه سئونجو بایستی شاهزاده گوانگ هیگون و برادر بزرگ تر وی (ایم هائه گون) که فرزند دیگر بانو کیم بود را به میدان نبرد می فرستاد تا توانایی رهبری آنها را بسنجد. زمانی که برادر دومی (شاهزاده گوانگ هیگون) توانایی رهبری بسیار بالایی را نشان داد، پادشاه سئونجو وی را به عنوان ولیعهد منصوب کرد. وقتی که ژاپن به منظور حمله به مینگ به کره تجاوز کرد، پادشاه به سمت شمال و مرز مینگ فرار کرد و ولیعهد گوانگ هیگون در پایتخت ماند و دولت مرکزی را در غیاب پادشاه سرپرستی و نبردهای دفاعی را هدایت نمود. در طول جنگ هفت ساله و بعد از آن وی در حقیقت به عنوان فرمانروای چوسان در نبردها اثرگذار بود و نسبت به بازسازی کشور بعد
از جنگ ویرانگر هفت ساله به جای پادشاه سئونجو پیر و ضعیف اهمیت می داد. اگر چه در این دوران به اعتبار او افزوده شد اما موقعیت او ناپایدار بود. او یک برادر بزرگتر اما بی کفایت به نام شاهزاده ایم هائه و یک برادر کوچکتر به نام یانگ چانگ داشت که توسط اقلیت حزب شمالی پشتیبانی می شد. مرگ ناگهانی شاه سئونجو برای گوانگ هیگون مؤثر واقع شد زیرا باعث شد که شانس یانگ چانگ، برای رسیدن به تاج و تخت غیرممکن شود. خشونت اکثریت حزب شمالی. در سراسر دوره چوسان، کره از بعضی جهات تحت نفوذ چین بود و دربار چین با انتصاب گوانگ هیگون به عنوان ولیعهد مخالف بود زیرا برادر بزرگ تر وی هنوز زنده بوده و از لحاظ قانونی برادر بزرگ تر واجد شرایط تر به حساب می آمد. سئونجو از دربار چین خواست تا استثنایی قائل شوند و انتخاب گوانگ هیگون را به دلیل توانایی های ممتاز وی بپذیرند اما چین قبول نکرد. راه حل زمانی خود را نشان داد که ملکه یو این در سال ۱۶۰۰ از دنیا رفت و سئونجو بانو اینموک را ملکه کرد. اینموک در سال ۱۶۰۶ شاهزاده بزرگ یانگ چانگ را بدنیا آورد که اگرچه از برادران خود جوان تر به حساب می آمد اما چون مادرش ملکه بود، برای ولیعهدی مناسب به نظر می ر
سید. اما زمانی که سئونجو فهمید زمان زیادی برای زنده ماندن ندارد، مجبور شد تا تصمیم بگیرد. در حالی که شاهزاده یانگ چانگ تنها دو ساله بود و مدت زمانی طول می کشید تا بتواند شخصاً حکومت کند، پادشاه سئونجو برای جلوگیری از کنترل کشور توسط نائب السلطنه تصمیم اصلی خود مبنی بر ولیعهدی گوانگ هیگون را تکرار کرد. این انتخاب باعث گسستگی در حزب شمالی که بیشترین تأثیر را در دربار داشت شد. در میان آنها تعداد زیادی به تصمیم پادشاه وفادار بودند و تعداد کمی از یانگ چانگ حمایت می کردند. قبل از فوت، پادشاه سئونجو از مشاورانش خواست تا سندی سلطنتی بسازند تا در آن اسم گوانگ هیگون به عنوان وارث سلطنتی آمده باشد اما «لیو یونگ گیون» از اقلیت های حزب شمالی مدرک را پنهان کرد و در صدد انتخاب شاهزاده ایم هائه به عنوان پادشاه برآمد. اما مدرک توسط «جونگ این هونگ» رئیس اکثریت حزب شمالی پیدا شد. لیو سریعاً اعدام شد و ایم هائه گون دستگیر و سال بعد از دنیا رفت. بعد از این اتفاق گوانگ هیگون سعی کرد تا مقاماتی با گرایش های سیاسی مختلف و افراد محلی صاحب تجربه را به دربار بیاورد اما از این برنامه توسط اکثریت حزب شمالی و افرادی مانند ” یی ایچوم” و”جو
نگ این هونگ” جلوگیری شد. سپس اکثریت حزب شمالی شروع به عضوگیری از احزاب دیگر مخصوصاً اقلیت حزب شمالی کرد. سرانجام در سال ۱۶۱۳ اکثریت حزب شمالی توجه خود را به شاهزاده یانگ چانگ معطوف کرد. پدر بزرگ وی (کیم جه نام) به جرم خیانت گناه کار شناخته و اعدام گشت. یانگ چانگ نیز تبعید شده و در آنجا به قتل رسید. در سال ۱۶۱۸ اکثریت حزب شمالی در تلاش برای برکناری ملکه اینموک (مادر شاهزاده یانگ چانگ) از مقامش بودند و وی را زندانی کردند. گوانگ هیگون قدرتی برای جلوگیری از این اتفاق نداشت، اگر چه وی رئیس رسمی دولت بود.وی خواهری به نام شاهزاده خانم جونگ میونگ( دختر ملکه اینموک) داشت. دستاوردها. با وجود شهرت او در زمان های بعد، او یک سیاستمدار با استعداد و واقع گرا بود. او برای بازسازی کشور و بازگرداندن اسناد تلاش کرد. در طی سلطنت پدرش، شاهزاده گوانگ هیگون خودش را به عنوان یک رهبر سیاسی و نظامی مشهور کرد. وی زمانی که پادشاه از میدان جنگ دور بود از اینچئون دفاع و امور کشور را هدایت کرد. علی رغم نبردهای حزبی در دربار، استعداد گوانگ هیگون به عنوان یک سیاستمدار واقع بین باعث بعضی پیشرفت ها در سال های اولیه حکومت وی شد. کشور بعد از جنگ
طولانی با ژاپن در وضعیت فقر بود و بسیاری از بناها تخریب شده بودند. او برای بازسازی کشور تلاش کرد و از بازسازی مدارک و اسناد حمایت نمود. به عنوان بخشی از بازسازی ها وی مالکیت زمین ها را تغییر و آنها را به مردم واگذار کرد. او همچنین دستور بازسازی قصر چانگ دوک را به همراه چندین قصر دیگر صادر کرد. او همچنین مسئول معرفی سیستم تعیین هویت”هوپه” بعد از مدت ها عدم استفاده بود. در امور سیاست خارجی، وی برای ایجاد تعادل بین مینگ (چین) و منچو (گروهی قدرتمند در چین) تلاش کرد. زمانی که وی فهمید چوسان قادر به رقابت با قدرت نظامی منچو نیست سعی کرد تا روابط دوستانه ای با منچو ایجاد کند، اگرچه امپراتوری چین هنوز تحت کنترل مینگ بود و این مسئله باعث عصبانیت مینگ و کنفسیوس های متعصب کره ای شد. اما روابط رو به بحران بین مینگ و منچو وی را مجبور کرد تا ده ها هزار نفر سرباز برای کمک به مینگ در سال ۱۶۱۹ بفرستد. اما نبرد «سارهو» با پیروزی بزرگ مانچو به پایان رسید. ژنرال گانگ هونگ ریپ دو سوم از سربازانش را از دست داد و تسلیم «نورهاچی» شد. گوانگ هه شخصاً برای صلح با منچو و جلوگیری از یک جنگ دیگر وارد مذاکره شد. او همچنین در سال ۱۶۰۹ رواب
ط دیپلماتیک با ژاپن را از طریق از سرگیری تجارت با ژاپن و از طریق معاهده گیو احیا کرد و سفرای خود را در سال ۱۶۱۷ به ژاپن فرستاد. در طی دوران سلطنتش او از نشر کتاب ها برای تسریع بازسازی کشور حمایت کرد. برای آگاه سازی مردم و بازسازی اقتدار کشور کتاب های زیادی مانند”دونگ یو بوگام”(کتابی مشهور پزشکی نوشته شده توسط هو جون) در دوران سلطنت وی منتشر شد و او دستور داد که کتاب ها در سراسر کشور توزیع شوند. بسیاری از مدارک تاریخی که در خلال جنگ تخریب شده بودند در آن دوران بازنویسی شدند. همچنین، از اقدامات او در امور عمومی اجرای قانون دائه دونگ بود، که به افراد امکان می داد مالیات را آسان تر پرداخت کنند. با این حال، این قانون فقط در استان گیونگی-دو فعال شد، که در آن زمان بزرگ ترین منطقه انباری غله بود و یک قرن طول کشید تا این قانون در سراسر پادشاهی گسترش یابد. در سال ۱۶۱۶، کره ای ها برای اولین بار با تنباکو آشنا شدند و به زودی تنباکو توسط بسیاری از اشراف زاده ها رایج شد. عزل و اواخر زندگی. در سال ۱۶۲۳ حزب غربی با رهبری کیم یو شبانه به قصر چانگ دوک حمله کرد و قصر را آتش زدند، پادشاه گوانگ هیگون ابتدا فرار کرد اما او را دستگ
یر کردند. کودتا سریعاً انجام شد و حزب غربی، حزب شمالی را از قدرت برکنار نمودند. گوانگ هیگون ابتدا در جزیره گانگوا و سپس در جزیره ججو زندانی شد و در سال ۱۶۴۱ در آنجا فوت کرد. او به مانند پادشاهان دیگر چوسان مقبره سلطنتی ندارد. جسد وی و بانو ریو در یک مکان نسبتاً پست در منطقه گیونگی سوزانده شد. حزب غربی «نانگ یانگ گون» پسر شاهزاده جونگ وون، یکی از برادران ناتنی گوانگ هیگون را به عنوان شانزدهمین امپراتور چوسان و با نام پادشاه اینجو منصوب کردند و سیاست هایی به نفع مینگ و علیه منچو در پیش گرفتند که به دو تهاجم نظامی منچو منجر شد. اگر چه گوانگ هیگون یکی از دو پادشاه عزل شده چوسان است که شخصیت و اقدامات آنان مورد بازبینی قرار نگرفته و نام معبدی (یکی دیگر از آنها یئونسانگون) دریافت نکرده، اما بسیاری از مردم او را قربانی فتنه میان جناح های سیاسی می دانند. با این حال او کارهای شایسته تری برای مراقبت از کشور خود نسبت به پادشاه سابق سئونجو، یا جانشینش پادشاه اینجو انجام داد. در کره جنوبی مدرن، گوانگ هیگون به عنوان یک پادشاه دانا در نظر گرفته شده است نه یک پادشاه مستبد.
گفته می شود که امامزاده میرنشانه محل دفن امامزاده حسن بن موسی بن جعفر است. این بنای تاریخی دارای گنبد فیروزه ای مخروطی شکل است. دیوارهای داخلی آن با کاشی معرق زینت داده شده است. بر روی مقبره، ضریح منبت کاری شده ای وجود دارد که در کتیبه های دور آن آیه های قرآن حکاکی شده است. درب چوبی امامزاده متعلق به سدهٔ دهم هجری است. در کنار ضریح، سردابی است که به آن قدمگاه می گویند و در آنجا چاه آبی است که نیازمندان برای تبرک از آن آب می کشند. دیوار و سقف سرداب با نقش و نگارهای رنگارنگ آراسته شده است. روی درب کوچک این سردابه نام "گنجعلی" نوشته شده است که ظاهراً وقف کنندهٔ بنا بوده است. این امامزاده دارای یک مسجد به نام مسجد میرنشانه است. بر دو لنگه در این مسجد شعری نوشته شده که به قرار زیر است:
پادشاه اینجو() (زاده ۱۷ دسامبر ۱۵۹۵ - درگذشته ۱۷ ژوئن ۱۶۴۹، حکومت ۱۶۲۳–۱۶۴۹) با نام شخصی یی چونگ، شانزدهمین پادشاه سلسله چوسان بوده است. او نوه پادشاه سون جو و پسر بزرگ شاهزاده جونگ وون (정원군) بود. پادشاه اینجو در طول دو حمله اول و دوم مانچو پادشاه شد، که با تسلیم چوسان به سلسله چینگ در سال ۱۶۳۶ به پایان رسید. زندگی نامه. تولد و پس زمینه. پادشاه اینجو در سال ۱۵۹۵ به عنوان پسر بزرگ شاهزاده جئونگ وون متولد شد، که پدرش پادشاه سئونجو بود. در سال ۱۶۰۷، به پسر شاهزاده بزرگ جئونگ وون عنوان شاهزاده ناگ یانگ (綾 陽 都 正، 능 양도 정) و بعد شاهزاده بزرگ ناگ یانگ (綾 陽 君، 능양군) داده شد؛ و به عنوان یک عضو خانواده سلطنتی زندگی می کرد، که توسط هیچ حزب سیاسی که در آن زمان کنترل سیاست های کره را در دست داشتند، حمایت نمی شد در سال ۱۶۰۸، سئونجو بیمار شد و درگذشت، و پسرش، گوانگ هیگون چوسان، به تخت سلطنت رسید. در آن زمان، دولت توسط جناح های سیاسی مختلف تقسیم شد؛ و بعد از جنگ هفت ساله، حزب لیبرال شرقی قوی شد و بیشتر فعالیت هایش متوجه مبارزه با ژاپن بود. حزب شرقی در روزهای آخر زندگی پادشاه سئونجو به حزب های سیاسی شمالی و جنوبی تقسیم شد. حزب
شمالی خواستار اصلاحات رادیکال بود در حالی که حزب جنوبی از اصلاحات محدود (معتدل) حمایت کرد. در زمان مرگ سئونجو، جناح شمالی که در آن زمان کنترل حکومت را به دست گرفت، به جناح چپ بزرگ شمالی و کمتر رادیکال اقلیت شمالی تقسیم شد. هنگامی که گوانگ هیگون تاج و تخت را به ارث برده بود، حزب بزرگ شمالی که از او به عنوان وارث تاج و تخت حمایت کرد، حزب سیاسی بزرگ در دربار سلطنتی شد. در ضمن، حزب سیاسی محافظه کار غربی همچنان یک حزب کوچک باقی ماند و از رسیدن به قدرت بازماند؛ با این حال بسیاری از اعضای حزب غربی همچنان به دنبال فرصت هایی برای بازگشت به سیاست به عنوان حزب حاکم بودند. کودتای اینجو. اگرچه پادشاه گوانگ هیگون (光 海 君، 광해군) مدیر ارشد و دیپلمات بزرگی بود، اما بسیاری از سیاستمداران، دانشمندان و اشراف زادگان از او حمایت نمی کردند، زیرا او فرزند نخست نبود و از یک صیغه سلطنتی متولد شده بود. حزب بزرگ شمالی سعی داشتند این عقاید را سرکوب کنند، از جمله کارهایی که این حزب انجام داد، سرکوب اقلیت شمالی و کشتن شاهزاده ایمهائه (臨海 君، 임해군)، بزرگ ترین پسر سئونجو و شاهزاده بزرگ یانگ چانگ (永昌 大君، 영창 대군)، پسر ملکه بود. این طرح گوانگ هیگون
برای نگهداشتن تاج و تختش نبود؛ و در حقیقت، تلاش کرد تا احزاب کوچک را به دربار بیاورد اما این برنامه با مخالفت اکثریت حزب شمالی و افرادی مانند ”یی ایچوم” و”جئونگ این هونگ” مواجه و از آن جلوگیری شد. این اقدامات گوانگ هیگون را در بین اشراف ثروتمند منفور ساخت، و در نهایت آنها شروع به توطئه علیه او کردند. در سال ۱۶۲۳، اعضای حزب محافظه کار غربی، کیم جاجوم، کیم ریو، یی گوی و یی گوال، کودتایی را آغاز کردند که منجر به خلع گوانگ هیگون شد که بعداً به تبعید در جزیره ججو فرستاده شد. جونگ این هونگ و یی ایچوم کشته شدند و به طور ناگهانی حزب غربی جایگزین حزب بزرگ شمالی به عنوان حزب حاکم شد. غربی ها اینجو را به کاخ آوردند و او را به عنوان پادشاه جدید چوسان معرفی کردند. اگرچه اینجو پادشاه بود، او هیچ اختیاری نداشت زیرا تقریباً تمام قدرت در دست جناح غربی که گوانگ هیگون را خلع کرده بودند، بود. شورش یی گوال. یی گوال فکر می کرد که با او ناعادلانه رفتار می شود و پاداش بسیار کمی به خاطر نقشش در کودتا دریافت کرده است. در سال ۱۶۲۴، او بر ضد پادشاه اینجو شورش کرد پس از اینکه به عنوان فرمانده نیروی های پیونگ یانگ برای مبارزه علیه توسعه ط
لبی منچو به جبهه شمالی فرستاده شد، در حالی که سایر رهبران اصلی کودتا در دربار از پادشاه پست و پاداش دریافت کرده بودند. یی گوال ۱۲٬۰۰۰ سرباز را به سمت پایتخت هانسئونگ رهبری می کرد، از جمله ۱۰۰ ژاپنی (که در طول حمله ژاپن به کره (۱۵۹۲_۱۵۹۸) به چوسان پناهنده شده بودند)، جایی که یی گوال یک ارتش منظم را تحت فرماندهی ژنرال جانگ مان شکست داد و هانسئونگ را در محاصره گرفت این نبرد به نام نبرد جیوتان شناخته می شود. اینجو به جزیره گانگوا گریخت و هانسئونگ به دست شورشی ها افتاد. در تاریخ ۱۱ فوریه ۱۶۲۴ یی گوال، شاهزاده هیونگان (興安 君، 흥안군) را به عنوان پادشاه جدید معرفی کرد. با این حال، ژنرال جانگ مان به زودی با یک نیروی دیگر بازگشت و نیروهای یی گوال را شکست داد. نیروهای کره ای به زودی پس از آن پایتخت را به دست گرفتند و یی گوال توسط محافظ شخصی خود به قتل رسید و این منجر به پایان شورش شد. اگر چه اینجو توانست تاج و تخت خود را حفظ کند، شورش نشان دهنده نقاط ضعف قدرت سلطنتی بود، در حالی که اشراف ادعای برتری داشتند، اشراف با مبارزه علیه شورش قدرت بیشتری به دست آوردند. اقتصاد، که در دوران گوانگ هیگون اندکی بهبودی را تجربه کرده بود،
دوباره ویران شد و کره برای چند قرن از لحاظ اقتصادی ضعیف باقی ماند. جنگ با منچو. پادشاه گوانگ هیگون، که به عنوان یک دیپلمات عاقل در نظر گرفته می شود، سیاست خنثی خود را بین سلسله مینگ که متحد سنتی چوسان بود و منچو که در حال بزرگ شدن بود حفظ کرد. با این حال، پس از سقوط گوانگ هیگون، محافظه کاران غربی سیاست سرسختانه ای به سمت منچو اتخاذ کردند، و اتحاد خود را با سلسله مینگ حفظ کردند. منچوها، که تا آن زمان بیشتر به چوسان به عنوان یک کشور دوست نگاه می کردند، شروع به توجه به چوسان به عنوان دشمن کرد. هان یون که در شورش یی گوال شرکت کرده بود به منچوری گریخت و از امپراتور چینگ نورهاچی خواست تا به چوسان حمله کند. در نتیجه روابط دوستانه چوسان و منچو به پایان رسید. در سال ۱۶۲۷، ۳۰٬۰۰۰ سواره نظام منچو تحت فرماندهی ژنرال آمین (阿敏) و ژنرال سابق کره ای گانگ هونگ ریپ به چوسان حمله کردند و خواهان بازگشت امپراتور گوانگ هیگون به قدرت و اعدام رهبران حزب غربی از جمله کیم جا جوم شدند. ژنرال جانگ مان دوباره با منچوها جنگید، اما نتوانست حمله را دفع کند. بار دیگر اینجو به جزیره گانگوا فرار کرد. در همین حال، منچوها هیچ دلیلی برای حمله به
کره نداشتند و تصمیم به عقب نشینی برای آماده شدن جنگ علیه مینگ گرفتند و به زودی صلح برقرار گشت. بعدها، چینگ و چوسان اعلام کردند که دو ملت برادر هستند و منچوها از کره خارج شدند. این جنگ به نام نخستین تهاجم منچو به کره شناخته می شود. با این حال، اکثر غربی ها به رغم جنگ، سیاست سرسختانه خود را علیه چینگ حفظ کردند. نورهاچی به طور کلی نظر مثبتی نسبت به کره داشت و دوباره به کره حمله نکرد. با این حال، زمانی که نورهاچی درگذشت و هونگ تایجی که بعد از او به عنوان حاکم منچو به حکومت رسید، منچوها دوباره به دنبال فرصتی برای یک جنگ دیگر بودند. یکی از فرماندهان مینگ به نام مائو ونرونگ که در جنگ با منچوری شکست خورده بود با واحدهای تحت فرمانش به چوسان پناهنده شد، اینجو نیز او را با آغوش باز پذیرفت، همین امر موجب شد هونگ تایجی بار دیگر به چوسان حمله کند. در سال ۱۶۳۶ هونگ تایجی رسماً کشور خود را سلسله چینگ نامید و شخصاً به چوسان حمله کرد. منچوها عمداً از جنگ با ژنرال ایم گیونگ ئوپ که یک فرمانده برجسته ارتش چوسان بود اجتناب کردند ژنرال ایم گیونگ ئوپ در همان زمان از قلعه اویجا محافظت می کرد. ارتش منچو با ۱۲۸٬۰۰۰ نفر مستقیماً به هانس
ئونگ حرکت کرد قبل از اینکه اینجو بتواند به جزیره گانگوا فرار کند، درعوض اینجو به قلعه کوهستان نام هان رفت. بعد از اینکه منچوها توانستند تمام خطوط تدارکات را قطع کند غذا و تدارکات به پایان رسید، و سرانجام اینجو تسلیم سلسله چینگ شد. اینجو در مراسمی تشریفاتی نه بار به عنوان خدمتگزار هونگ تایجی به او تعظیم کرد و با معاهده سامجئوندو موافقت کرد، که اینجو باید پسران اول و دومش را به عنوان اسیر به چین می فرستاد. پس از آن چوسان به کشور مستعمره سلسله چینگ تبدیل شد و چینگ در سال ۱۶۴۴ مینگ را تسخیر کرد. مرگ ولیعهد. پس از اینکه چینگ پکن را در سال ۱۶۴۴ فتح کرد، دو شاهزاده به کره بازگشتند. اولین فرزند اینجو، شاهزاده سوهیون، محصولات فراوانی را از دنیای غرب از جمله مسیحیت را با خود به کره آورد، و از اینجو درخواست اصلاحات کرد. با این حال، اینجو محافظه کار این ایده را نمی پذیرد؛ و او را به خاطر تلاش برای مدرن کردن کره با آوردن کاتولیسم و علوم غربی مورد آزار و اذیت قرار داد. مدت کوتاهی بعد از بازگشت ولیعهد سوهیون به کره نگذشته بود که بدن بی جان وی در اتاق پادشاه پیدا شد در حالی که سر وی شدیداً و به طور مرموزی در حال خون ریزی بود
. گفته می شود پادشاه اینجو پسرش را با قالب مرکبی که ولیعهد از چین آورده بود کشت اما بعضی از تاریخ دانان احتمال می دهند وی با توجه به این حقیقت که خال های سیاهی تمام بدنش را بعد از مرگ فرا گرفته بود و بدن وی به سرعت متلاشی شد، مسموم شده باشد. افراد زیادی از جمله همسرش سعی نمودند تا آنچه که بر سر ولیعهد آمده بود را کشف کنند ولی اینجو دستور فوری تدفین را صادر کرد و عظمت مراسم تشییع جنازه ولیعهد را کاهش داد. مقبره شاهزاده سوهیون در استان گیونگی-دو واقع در شهر گویانگ قرار دارد. پادشاه اینجو هرگز از آرامگاه پسرش بازدید نکرد. پادشاه اینجو به جای بزرگ ترین پسر شاهزاده سوهیون، شاهزاده بزرگ بونگ ریم (که بعدها پادشاه هیوجونگ لقب گرفت) را به عنوان ولیعهد منصوب کرد. مدتی بعد اینجو دستور تبعید سه پسر شاهزاده سوهیون را به جزیره ججو (که از این تبعید تنها پسر جوان تر، شاهزاده گیونگان زنده به سرزمین اصلی بازگشت) و اعدام همسر سوهیون (شاهزاده خانم مین هو) را به دلیل خیانت صادر نمود. میراث. امروزه، اینجو اغلب به عنوان یک حاکم ضعیف، دودل و بی ثبات در نظر گرفته شده است؛ زیرا او باعث قیام یی گوال، دو جنگ با منچو و ویرانی اقتصاد شد.
او اغلب با مقایسه با پادشاه قبلی گوانگ هیگون که کارهای بسیاری انجام داد و از حکومت خلع شد و هیچ نام معبدی دریافت نکرد مقایسه می شود در حالی که اینجو در طول سلطنتش تقریباً هیچ دستاوردی نداشت اما با این وجود به او نام معبدی اعطا کرده اند. پادشاه اینجو برای مراقبت نکردن از پادشاهی اش مورد انتقاد است، بسیاری از مردم معتقدند که پادشاه اینجو نمونه ای از سیاستمدارانی است که نباید از آنها پیروی کرد، با این حال، به او برای اصلاح ارتش و گسترش دفاع از کشور برای آماده شدن با جنگ، اعتبار داده شده است، زیرا کشور از سال ۱۵۹۲ تا ۱۶۳۶ چندین جنگ نظامی داشت. اینجو در سال ۱۶۴۹ درگذشت. آرامگاه او در استان گیونگی-دو و در شهر پاجو واقع شده است.
«جزیره ویرجین» () یک فیلم به کارگردانی پت جکسون است که در سال ۱۹۵۹ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به جان کاساوتیس، روبی دی، و سیدنی پوآتیه اشاره کرد.
ویرجینیا ماسکل () (زاده ۲۷ فوریه ۱۹۳۶ – درگذشته ۲۵ ژانویه ۱۹۶۸) بازیگر اهل انگلستان بوده است. وی بازیگر فیلم هایی همچون جزیره ویرجین بوده است. ماسکل برنده جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن هیئت ملی بازبینی فیلم برای فیلم فاصله در سال ۱۹۶۸ شده است.
فاصله () فیلمی است که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به اسکار ورنر، ویرجینیا ماسکل و دونالد ساترلند اشاره کرد.
هیو لئونارد (؛ ۹ نوامبر ۱۹۲۶ – ۱۲ فوریه ۲۰۰۹) یک فیلم نامه نویس، نمایشنامه نویس و نویسنده اهل ایرلند بود. وی فیلم نامه نویس آثاری همچون "فاصله" و "نیکلاس نیکلبی" بوده است.
ائتلاف بلو داگ () که به "بلو داگ ها" یا دمکرات های بلو داگ مشهور است، فراکسیونی از نمایندگان مجلس نمایندگان آمریکا از حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا که خود را میانه رو و محافظه کار می دانند. این ائتلاف مدعی استقلال از رهبری هر دو حزب است و بر امنیت ملی و آمادگی دفاعی تاکید دارد. تاریخچه. این ائتلاف در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد تا پس از شکست دمکرات ها در انتخابات ۱۹۹۴ کنگره، به اعضای محافظه کارتر حزب دمکرات صدای واحدی بدهد. عضویت در این ائتلاف افول شدیدی داشته و هم اکنون در کنگرهٔ ۱۱۴ام به ۱۴ عضو رسیده است. ائتلاف بلوداگ در انتخابات میان دوره ای سال ۲۰۱۰ متحمل خسارت های جدی شد و بیش از نیمی از کرسی های خود را در برابر جمهوری خواه از دست داد. اعضای آن که تقریباً یک چهارم از اعضای حزب دموکرات در کنگره صد و یازدهم بودند ، نیمی از کرسی های از دست رفته را در انتخابات میان دوره ای را به خود اختصاص دادند. تعداد نمایندگان اتلاف بلوداگ در مجلس از ۵۴ عضو در سال ۲۰۰۹ به ۲۶ عضو در سال ۲۰۱۱ کاهش یافت. دو نفر از چهار رهبر ائتلاف (استفانی هرتث سندلین و بارون هیل) کرسی های خود را به رقبای جمهوری خواه واگذار کردند. در انتخابات سال ۲۰
۱۶ ، نمایندگان بلو داگ بیش از نیمی از کرسی های جدید دموکرات ها در مجلس را به خود اختصاص دادند. در سال ۲۰۱۸ ، برای اولین بار از سال ۲۰۰۶ ، کمیته مبارزات انتخاباتی دموکرات ها درکنگره با Blue Dog PAC (سازمان سیاسی ائتلاف بلو داگ) برای جذب نامزدها در حوزه های رقابتی در سراسر کشور همکاری کرد. پس از انتخابات مجلس نمایندگان سال ۲۰۱۸ ، این گروه از ۱۸ عضو به ۲۷ عضو افزایش یافت. همه اعضا مجدداً انتخاب شدند و نماینده کیرستن ساینما از ایالت آریزونا به مجلس سنا راه یافت. همچنین در انتخابات ۲۰۱۸, یازده عضو جدید نمایندگان جمهوری خواه را در حوزه هایی که پیش از آن به دونالد ترامپ رای داده بودند, شکست دادند .
میانه رو یا معتدل در سیاست و دین فردی است که افراطی، حزبی-جناحی، یا رادیکال نیست. یک فرد میانه رو کسی است که پیرو جریان اصلی است و از دیدگاه های افراطی و تغییرات اجتماعی چشمگیر، دوری می کند. در نظام سیاسی در ایالات متحده آمریکا، میانه رو کسی است که در طیف سیاسی چپ-راست، پیرو میانه گرایی باشد. در سیاست. رأی دهندگانی که خود را متمایل به مرکز طیف سیاسی توصیف می کنند بیشتر منظورشان این است که دیدگاه سیاسی میانه رو دارند و از چپ یا راست افراطی پشتیبانی نمی کنند. نظرسنجی گالوپ نشان داده بین ۳۵–۳۸٪ آمریکایی ها در ۲۰ سال گذشته خود را میانه رو دانسته اند. تاریخچه. ارسطو طرفدار سیاست های مرکز گرایانه بود و با اختلاف زیاد فقر و ثروت، یا منافع الیگارش ها و مستبدین، رابطه خوبی نداشت.
در رقص باله واژه رقصندگان کُر یا گروه رقصندگان معادل "corps de ballet" (در زبان فرانسه به معنی پیکر باله) می باشد و به اعضای گروهی از رقصندگان این هنر گفته می شود که به صورت انفرادی نقشی را ایفاء نمی کنند. "رقصندگان کر" بخش ثابتی از یک سازمان باله هستند و معمولاً در حاشیه تک رقصندگان نمایش باله یا به صورت گروهی می رقصند. "رقصندگان کر" به صورت واحد، با حرکات همگام شده و در وضعیت مکانی و جهت یابی دقیق و از قبل پیش بینی شده به اجرای حرکات می پردازند.
کولیندا گرابار-کیتاروویچ (زادهٔ ) سیاست مدار و دیپلمات اهل کرواسی است. گرابار-کیتاروویچ از ۱۹ فوریه سال ۲۰۱۵ تا ۱۹ فوریه سال ۲۰۲۰ رئیس جمهور کشور جمهوری کرواسی بود. او اولین زن و جوانترین کسی است که پس از اولین انتخابات چندحزبی به این مقام در کراوسی دست یافته است. پیش تر گرابار-کیتاروویچ، وزیر امور خارجه و معاون دبیرکل ناتو بوده است. او از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ وزیر امور اروپا بود. گرابار-کیتاروویچ از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ وزیر امور خارجه و اولین وزیر اروپا به طور همزمان بود. وی همچنین از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ سفیر کرواسی در ایالات متحده آمریکا بود و از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ معاون دبیرکل ناتو تحت دبیرکل های اندرس فوگ راسموسن و ینس استولتنبرگ بود. او هنوز هم بالاترین مقام رسمی زن است که در ساختار اداری ناتو خدمت کرده است. گرابار-کیتاروویچ در سال ۲۰۱۶ سفری به ایران داشت که این سفر با حاشیه هایی همراه بود.همچنین شرکت او در مسابقات جام جهانی ۲۰۱۸ هم حاشیه های فراوانی ایجاد کرد. خانواده. او در سال ۲۰۱۸ با ولی ریش ازدواج کرد وفرزندش گوری نام دارد تحصیلات. کیتاروویچ در زاگرب، وین، واشینگتن دی سی و هاوارد تحصیل کرده و در نهایت سال ۲۰۱۵ مدرک
دکترای خود را در کرواسی دریافت کرد. کیتاروویچ مسلط به زبان های کروات، انگلیسی، اسپانیایی و پرتغالی بوده و همچنین قادر به درک زبان های آلمانی، فرانسوی و ایتالیایی نیز است.
ناحیه خلیج تامپا (به انگلیسی: Tampa Bay Area) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در فلوریدا واقع شده است. خصوصیات. ناحیه خلیج تامپا ۲٬۷۸۳٬۲۴۳ نفر جمعیت دارد.
فرید مُر (زادهٔ ۱۳۲۸ در آبادان) زمین شناس و پژوهشگر ایرانی است. او تحصیلات خود را با درجهٔ دکتری در رشتهٔ زمین شناسی اقتصادی از دانشگاه لندن به پایان برد. مُر، علاوه بر تألیف چندین کتاب، آثاری را نیز در زمینه های تخصصی خود از انگلیسی به فارسی ترجمه کرده است. مُر درحال حاضر استاد و عضو هیئت علمی گروه زمین شناسی دانشگاه شیراز و نیز عضو پیوستهٔ فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران است. ایشان یکی از برگزیدگان دومین دوره جایزه علمی علامه طباطبایی بنیاد ملی نخبگان در سال ۱۳۹۱ می باشند. مُر، سال ها در دانشگاه های مختلف ایران تدریس کرده است. او در سال ۱۳۸۱ با نگارش "راهنمای کانی شناسی" (همراه با سروش مدبری) در جایزهٔ کتاب سال تشویق شده است. همچنین بابت ترجمه "منابع زمین: منشأ، کاربرد و اثرات زیست محیطی" (همراه با فاطمه راستمنش) نامزد کتاب فصل شده است. یک دوره نیز به عنوان صاحب تألیف برتر از سوی جهاد دانشگاهی شناخته شد. او پیشتر رئیس مرکز نشر دانشگاهی بود. مُر از تیرماه ۱۳۹۴ به ریاست «پارک علم و فناوری فارس» منصوب شده است. دکتر فرید مر از سال ۱۳۹۸ تاکنون رئیس گروه علوم پایه فرهنگستان علوم است. منابع. فهرست برخی آثار فری
د مُر در آی کتاب وبگاه دانشگاه شیراز (۱) وبگاه دانشگاه شیراز (۲) وبگاه فرهنگستان علوم
بلک یک بازی ویدئویی در سبک تیراندازی اول شخص است که «کرای تیرین گیمز» آن را توسعه و توسط الکترونیک آرتس برای کنسول های خانگی پلی استیشن ۲ و اکس باکس و اکس باکس ۳۶۰ در فوریه ۲۰۰۶ منتشر شده است. این بازی برای داشتن اکشن سینمایی سنگین و کیفیت صدای جایزه برده، همچنین تمرکز کمپانی تولیدکننده بر افکت ها و اثرات تخریبی محیط در طول بازی نیز مشهور است. داستان بازی. ماجرای بازی بلک در اینگوشتیا و چچن روسیه اتفاق می افتد. قهرمان داستان، گروهبان درجه یک جک کلار (مارتی پاپازیان)، عضوی با نظم و انضباط کم در یک واحد (عملیات سیاه ) سازمان سیا است. بازجوی ناشناس (پل پاپ) از گروهبان کلار درباره یک سازمان تروریستی قاچاق اسلحه باندی به نام موج هفتم به سر کردگی لینوکس که مسئول تعدادی از حملات تروریستی و قتل بوده اند، سوال می کند. به زودی به گروهبان کلار نشان داده می شود که اگر همکاری نکند، او و اقداماتش از طبقه بندی سازمان خارج می شود، به این معنی که او در دادگاه نظامی مجرم شناخته می شود و به طور غیر شرافتمندانه ای از خدمت سازمان خارج می شود. اگرچه گروهبان کلار در ابتدا مقاومت می کند، اما قبول میکند که همکاری نماید و داستان عملیا