Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آب نبات ژله ای یا جیلی بیلی یا به اسم مختصر ژلوبیا نوعی [[آب نبات]] کوچک و لوبیا شکل است که دارای روکش نرم [[فراورده های قندی|شیرین]] و محتویاتی [[ژله]]ای است که در طیف گسترده ای از رنگ ها و طعم ها تولید و عرضه می شود. این نوع از آب نبات، در سال ۱۸۶۱ توسط [[ویلیام چرافت]] ابداع و در [[بوستون، ماساچوست|بوستون]] به ثبت رسید. نخستین استفاده گسترده از این نوع آب نبات، به دلیل مصادف بودن زمان ابداع و دوران [[جنگ داخلی آمریکا]]، است چون در همین جنگ بود که برای سربازان شمالی فرستاده می شد. همچین ابنبات ژله ای نام نسخه ۴.۱ و ۴.۲ [[اندروید]] است پیوند به بیرون. [[رده:اختراع های آمریکایی]] [[رده:خوراک های عید پاک]] [[رده:صنعت شیرینی سازی]] [[رده:آب نبات]] [[رده:قنادی]] [[رده:صنعت شیرینی سازی ایالات متحده آمریکا]]
غده گلوموس دنبالچه ای. غده گلوموس دنبالچه ای (غده دنبالچه ای) یک نوع غده برون ریز است. و بلافاصله زیر و نوک استخوان دنبالچه ای قرار دارد. آناتومی. غده گلوموس دنبالچه ای حدود ۲٫۵ میلی متر است. این غده شکل نامنظم یا بیضی شکل دارد. چند گره کوچک تر در اطراف یا نزدیکی تودهٔ اصلی یافت می شود. این توده های نامنظم دور یا به دور سلول های چند وجهی است. درون این غدد مویرگ های سینوسی وجود دارد. هر سلول شامل یک دور بزرگ یا هسته بیضی شکل و پروتوپلاسم (روشنی اطراف آن) است. آسیب شناسی. این غدد ممکن است به التهاب غده گلوموس دچار شود.
خودعکس یا سلفی به نوعی خودنگاره یا عکاسی پرتره گفته می شود که توسط خود فرد و اغلب به وسیله دوربین تلفن همراه گرفته می شود. خودعکسی ها بیشتر در شبکه های اجتماعی چون: فیس بوک، گوگل پلاس، اینستاگرام و مانند آن ها به اشتراک گذاشته می شوند. تا پیش از ژوئن ۲۰۱۳ در اینستاگرام (شبکه اشتراک گذاری عکس) بیش از ۲۷۲ میلیون نفر از هشتک سلفی (Selfie#) استفاده کرده و ۳۳۰ میلیون نفر نیز از هشتک من (Me#) استفاده کرده بودند. بیشتر خودعکسی ها با نگه داشتن دوربین با دست و تاجای ممکن دور از خود و چرخش لنز دوربین به سمت خود گرفته می شود. این روش عکاسی جایگزین عکاسی به کمک زمان سنج خودکار است. در برخی از موارد افراد با استفاده از پایه خودعکسی اقدام به خودعکسی می کنند تا با افزایش فاصله دوربین عکاسی با خود، فضای وسیعتری را به تصویر بکشند. تاریخچهٔ خودعکس. اولین سلفی به شکل نوین در اوایل سدهٔ بیستم توسط جوزف بایرون، مؤسس کمپانی عکاسی بایرون و بن فالک گرفته شده است. پنج نفری که در این عکس حاضر هستند عکاسان شرکت بایرون هستند. این عکس در پشت بام مارسیو استودیو در خیابان پنجم نیویورک گرفته شده است. شرکت بایرون در سال ۱۸۹۲ در منهتن توسط جو
زف بایرون تأسیس گردید. نخستین استفاده از واژه «سلفی» در مقالات یا رسانه های الکترونیکی در یک فروم اینترنتی استرالیایی در ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۲ در مطلبی که توسط فردی بنام نیتن هوپ پست شده بود دیده شد. روانشناسی خودعکس ها. براساس پژوهش هایی که در سال ۲۰۱۳ میلادی در دانشگاه بیرمنگام بر روی افرادی که تعداد قابل ملاحظه ای از این دست عکس ها را روی پروفایل فیس بوک خود به اشتراک می گذارند نشان داد که در سطح پایین تر از نظر حمایت های اجتماعی و صمیمت قرار دارند. همچنین این تحقیق نشان داد بخش عظیمی از عکس های افرادی که در سنین ۱۸ تا ۲۴ سال سن دارند از نوع سلفی بوده است. شرکت های وابسته به صنعت زیبایی هم دائماً تبلیغ می کنند تا به نوجوانان و زنان ثابت کنند زیبایی می تواند عامل بسیاری از موفقیت ها باشد. در نتیجه، هر فرد رسالتی برای زیباتر بودن برای خودش قائل است و به همین دلیل شاهد شکل گرفتن فرهنگی هستیم که در آن هر فرد از دیدن یا برخاستن زیبایی خودش لذت می برد. به نظر می آید خلق مثبت تأثیر زیادی در میل به خودعکسی دارد و بازیابی خاطرات لحظه ثبت خودعکسی در مردان بهتر از زنان صورت می پذیرد. آسیب دیدن درحین گرفتن خودعکس. براساس گز
ارش مجلهٔ تایم، فیلیپین پایتخت عکاسانِ سلفی شناخته می شود. شهرهای پاسیگ و ماکاتی در مانیل بیشترین خودعکسی ها را داشته اند از هر ۱۰۰هزار خودعکسی ۲۵۸ نفر در هر شرایطی از خودشان عکس می گیرند. ماری روسلو هنگامی که در مدرسهٔ خود در حال گرفتن یک سلفی از پله ها سقوط کرد. پسربچه ای ۱۵ساله در جنوب مانیل هنگامی که در حال گرفتن یک سلفی و تفنگش بود به اشتباه ماشهٔ تفنگ را کشید و خود را زخمی کرد.
کارت پُستال یک قطعه مستطیل شکل از جنس کاغذ ضخیم یا مقوای نازک است که در یک سوی آن تصویر و در سوی دیگری از آن متنی مرتبط با آن است که بدون پاکت نامه توسط فرایند پست میان افراد جابه جا می شود. گاهی این گونه کارت ها در درون پاکت نامه نیز قرار می گیرند، مانند: کارت پستال های چوبی یا مسی که در میشیگان به فروش می رسد. در برخی نقاط به دلیل مسافت، هزینهٔ ارسال نامه نیز دریافت می شود که نیاز به پاکت نامه و تمبر دارد. در حالی که "کارت پستال" توسط شرکت های خصوصی یا به شکلی سازمانی چاپ می شود، کارت های پستی توسط افراد عادی طراحی و ساخته می شود. نخستین کارت پستی در فیلادلفیا و توسط جان پی. چارلتون در سال ۱۸۶۱ ابداع شد. تاریخچه. برای کارت پستال مانند بسیاری از ابتکارات دیگر بشر که تاریخ مستند مبهمی دارند، نمی توان تاریخ شروع دقیقی تعیین کرد اما با این حال دائرةالمعارف لاروس آورده است که اولین کارت پستال در سال ۱۸۶۹ در اتریش عرضه شد. کارت پستال ها وسیله ای برای یک مکاتبه کوتاه و مختصر بودند و اگر در بالای آن تمبر وجود داشت برای دولت معتبر به حساب می آمد و ارسال می شد به همین دلیل نیازی نبود که در داخل پاکت نامه قرار داده شو
د و هزینه ارسال نیز کمتر درمی آمد. در سال ۱۸۷۱ تعداد یک میلیون و پانصد هزار کارت در هفته از طریق پست فرستاده می شد از سال ۱۸۷۷ اداره پست اجازه تولید کارت های پستی را به شرکت های خصوصی واگذار کرد و از آن به بعد کارتهای پستی توسط شرکت های خصوصی با انواع نقوش و تصاویر تزئینی تولید می شد. با اختراع و پیشرفت صنعت عکاسی، نقوش تزئینی جای خود را به عکسها دادند و بدین ترتیب موفقیت چشمگیری در مقابل کلکسیونرها و توریست ها برای خاطرات سفر و غیره ایجاد کرد. جمع آوری کارت پستال های عکس دار در بین مردم بسیار شایع و هیجان انگیز شده بود و اوج آن در سال ۱۹۰۴ و هنگامی بود که به طور متوسط شانزده میلیون کارت پستال در هفته از پستخانه عبور می کرد. کارت پستال اصلی از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۴ در انگلستان به اوج خود رسید. این زمانی بود که تئاترهای موزیکال مد شده بود و عکس های هنرمندان موضوع مورد توجه کارت پستال ها بود. موضوع کارت پستالها از مناظر، آثار هنری و طبیعی تشکیل می شد. کارت پستال هایی با عنوان ساده در جنگ جهانی اول و دوم برای مکاتبات جنگی استفاده می شد مثل کارت پِرچِتو که مدرکی برای اطلاعات نظامی و دستور نقل مکان بود یا کارت روزا(قرم
ز) که در زمان فاشیسم برای خبر کردن مأموران به کار می رفت. کارت پستال در ایران. مدرک مستندی، مبنی بر اینکه که کارت پستال از چه زمان در ایران رایج شد وجود ندارد. مسلماً رواج کارت پستال های ایرانی مقارن با دوران رواج اینگونه مراسلات در خارج است به خصوص با وجود کارت پستالهایی از ایرانیان مقیم خارج که در نیمه دوم قرن سیزدهم به ایران ارسال می کرده اند. بعضی از کارت پستالها به صورت ورقه های پستی بکار می رفته و تمبر پستی از دوره ناصرالدین شاه و مظفرالدین شاه به بعد بروی آن ها زده شد.
عدسی دورنما نوعی ریزبین کوچک و قوی است که بر روی عینک فرد نیمه بینا سوار می شود و کمک می کند تا وی، اجسام دور را به راحتی ببیند و نوشته ها را از فاصله دور بخواند. از آنجا که بیشتر بیماران ترجیح می دهند بر روی هر دو شیشه عینک خود این نوع عدسی را نصب کنند، به آن BiOptic گفته می شود.(Bi:دو+Optic:عدسی،لنز.) با این حال افراد می توانند در صورت علاقه، تنها بر روی یکی از شیشه های عینک خود یک عدسی دورنما نصب کنند. در برخی کشورها همچون کانادا، ایالات متحده آمریکا و برخی کشورهای اروپایی، افراد کم بینا و نیمه بینا قادرند با استفاده از عدسی دورنما و کسب مهارت، وسائط نقلیه را بدون مشکل برانند. رانندگی با عدسی دورنما. این وسیله سبب می شود تا دید کم فرد، در یک نقطه گسترش پیدا کند تا وی بتواند اجسام دور را به راحتی ببیند. در هنگام رانندگی با استفاده از عدسی دورنما، فرد معمولاً 95% از بینایی خود بهره می گیرید و تنها برای دیدن تابلوها، چراغ راهنمایی و دیگر اجسام دور با یک نگاه گذرا به نقطه کانونی آن، از آن استفاده می کنند. شخص کم بینا برای رانندگی به کمک عدسی دورنما می بایست تحت آموزش های عملی (آموزش رانندگی با عدسی دورنما) و ن
ظری ویژه ای قرار بگیرد. لازم به یادآوری است که نظر چشم پزشک به تنهایی تعیین کننده اینکه آیا یک فرد کم بینا می تواند با استفاده از عدسی دورنما رانندگی کند یا خیر، نیست و می بایست متخصصان دیگری همچون مربی رانندگی و مربی جهت یابی نیز نظر خود را بیان کنند.
چرخش به دور محور ثابت (به انگلیسی: Rotation around a fixed axis) گونه ای ویژه از حرکت چرخش (فیزیک) است. فرضیه محور ثابت امکان تغییر جهت محور را غیرممکن می سازد، بنابراین این نظریه قابلیت توضیح مواردی چون رقص محوری (به انگلیسی: Nutation) و حرکت تقدیمی را ندارد. بر اساس قضیه چرخش اویلر (به انگلیسی: Euler's rotation theorem) چرخش موازی با تعدادی از محورهای ثابت به طور هم زمان غیرممکن است. اگر دو چرخش به صورت هم زمان انجام شوند سبب به وجود آمدن محور جدیدی می شوند.
کپیتال وان شرکت خدمات مالی آمریکایی است، که به عنوان هشتمین بانک بزرگ آمریکا شناخته می شود. تمرکز اصلی این بانک بر ارائه خدمات بانکداری خرد، کارت های اعتباری، عرضه انواع وام اتومبیل و وام های مسکن معطوف می باشد. بانک کپیتال وان در سال ۱۹۸۸ توسط ریچارد فیربنک و نایجل موریس، در شهر ریچموند، ویرجینیا راه اندازی شد و در حال حاضر مالک شبکه ای از ۹۶۳ شعبه بانک و بیش از ۲ هزار دستگاه خودپرداز در کشورهای ایالات متحده آمریکا، کانادا و بریتانیا می باشد. شعبه مرکزی این بانک در شهر تایسونز کرنر، ویرجینیا قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس نیویورک معامله می شود.
سینمای هند عبارت است از فیلم هایی که در سراسر شبه قاره هند تولید می شود که شامل فرهنگ سینمایی مناطق آندرا پرادش، آسام، بیهار، گجرات، هاریانا، جامو و کشمیر، جارکند، کارناتاکا، مهاراشترا، کرالا، مانیپور، ادیشا، پنجاب، راجستان، تامیل نادو، اوتار پرادش و بنگال غربی می شود. فیلم های هندی با ورودشان سرتاسر آسیای جنوبی، خاورمیانه بزرگ، آسیای جنوب شرقی و شوروی سابق را تحت سیطره خویش درآوردند. سینما در هند به عنوان یک رسانه به سرعت محبوبیتی عمومی یافت به شکلی که سالانه بیش از۱۰۰۰فیلم به زبان های مختلف هندی در این سینما تولید می شود. این سینما در کشورهایی چون انگلستان و ایالات متحده آمریکا، از میان مهاجران، مخاطبانی بین المللی با زبان های مختلف یافته است. جایزه داداصاحب پالکی پرطرفدارترین و معتبرترین جایزه سینمای هند است که به افتخار نام او از سال ۱۹۶۹ توسط دولت هند و برای یک عمر فعالیت هنری، اهدا می شود. در سده بیستم، سینمای هند در کنار هالیوود و سینمای چین به جایگاهی جهانی دست پیدا کرد. در پایان سال ۲۰۱۰ گزارش داده شد که از نظر تولید سالیانه، سینمای هند در رتبه اول قرار دارد و پس از آن سینمای نیجریه (نالیوود)، هالیوو
د و سینمای چین در رتبه های بعدی قرار دارند. صنعت سینمای هند در سال ۲۰۱۱ درآمدی بیش از ۱٫۸۶ میلیارد دلار داشته است که پیش بینی شده است این رقم تا سال ۲۰۱۶ به ۳ میلیارد دلار برسد. در حقیقت، فناوری پیشرفته راه را برای گذشتن این سینما از هنجارهای معین سینمایی در به دست دادن محصول و تغییر دادن ذائقهٔ مخاطبان، باز کرده است؛ فیلم هایی بر اساس جلوه های ویژه و داستان های علمی و ابرقهرمانی مانند Entiran, Ra.one, Eega و Krrish 3، سینمایی پرفروش پدیدآورده است. بر این اساس، سینمای هند بازار بزرگی برای نمایش فیلم هایش در بیش از ۹۰ کشور دنیا یافته است. کارگردانانی چون ساتیاجیت رای، ریتویک گاتاک، مرینال سن، آدور گوپال کریشان، بودادب داسگوپتا، جی آرویندان، آپارنا سن، شاجی. ان کارون و گیریش کاساروالی سهم قابل توجهی از سینمای موازی با دیگر سینماهای مطرح را به خود اختصاص داده و تحسین جهانی را برانگیخته اند. فیلم سازان دیگری هم مانند شکهار کاپور، میرا نایر و دیپا ومهتا به موفقیت هایی خارج از سینمای هند دست یافته اند. دولت هند نیز بازارهای هدفش برای ارسال فیلم را به کشورهایی مانند آمریکا و ژاپن گسترش داده در حالی که صنف تهیه کنندگ
ان فیلم های داخلی، مأموریت های مشابهی را در سراسر اروپا پی گرفته اند؛ در همین راستا سیوانی گانسان و اس. وی زانگا رائو اولین جوایز مهم بین المللی خود را برای بهترین بازیگری در جشنواره آفریقا-آسیا در قاهره و جشنواره فیلم اندونزی در جاکارتا برای فیلم های ویراپاندیا کاتابومن و نارتانساسالا در سال های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۳ کسب کردند. هند بزرگ ترین تولیدکننده فیلم در جهان است. در سال ۲۰۰۹، هند در مجموع ۲۹۶۱ فیلم سلولوئیدی ساخت که شامل ۱۲۸۸ فیلم بلند می شده است. فراهم آمدن امکان سرمایه گذاری خارجی صد درصدی، بازار سینمای هند را برای کمپانی های فیلم سازی بزرگی چون فاکس قرن بیستم، سونی پیکچرز، والت دیزنی پیکچرز و برادران وارنر جذاب کرده است. کمپانی های هندی نیز چون سان پیکچرز، زی، یوتی وی سورش و آدلابز نیز در تولید و توزیع فیلم ها مشارکت می کنند. مشوق های مالیاتی چندگانه نیز بر رونق سهام در هند مؤثر بوده است. در سال ۲۰۰۳ بیش از ۳۰ کمپانی فیلم سازی در لیست بورس اوراق بهادار ملی هند وجود داشت که حضور تجاری قابل قبولی را نشان می دهد. صنعت فیلم سازی جنوب هند نیز چهار فرهنگ فیلم سازی جنوب هند را به عنوان یک موجودیت واحد تعریف می کند؛
این چهار صنعت فیلم سازی عبارتند از کانارا، مالایالام، تامیل و تلوگو. اگرچه این صنعت برای دوره ای طولانی به صورت مستقل پیش رفته، اما تبادل ناخالص عوامل فیلم و تکنسین ها و همین طور جهانی شدن، به شکل گیری این هویت تازه یاری رسانده است. جامعه هندی های خارج از کشور، متشکل از میلیون ها هندی است که برای دسترسی به فیلم های ساخته شده، از خرید دی وی دی و پخش فیلم ها در کشورهای محل اقامت خود و در هر کجا که امکان عرضه به صورت تجاری فراهم باشد، استفاده می کنند. این درآمد گاهی تا ۱۲ درصد از فروش خالص فیلم را تشکیل می دهد که در مجموع رقمی برابر ۱٫۳ میلیارد دلار را در سال ۲۰۰۰ به خود اختصاص داده است. موسیقی در سینمای هند نیز منبع دیگری برای کسب درآمد است به طوری که حقوق حاصل از پخش آن ها در فیلم ها به تنهایی، رقمی برابر ۴–۵ درصد درآمد خالص فیلم در هند را تشکیل می دهد. تاریخچه. به دنبال نمایش تصاویر متحرک لومیر در لندن در سال ۱۸۸۵، شور سینما سراسر اروپا را دربرگرفت و موافق ژوئیه ۱۸۹۶، فیلم های لومیر در بمبئی نمایش داده شدند. سال پس از آن، ارائه فیلمی توس خود پروفسور استیونسون، اجرایی صحنه ای در تئاتر استار کلکته را برجسته کر
د. با تشویق استیونسون و دوربین هیرالال سن، عکاس هندی، فیلمی از صحنه های آن اجرا ساخته شد که گل ایران زمین (۱۸۹۸) نام گرفت. کشتی گیرها (۱۸۹۹) ساخته اچ.اس. بهاتاودکار، یک مسابقه کشتی گیری را در باغ های معلق بمبئی نمایش می دهد که اولین فیلمی است که تمام آن توسط یک هندی گرفته شده است؛ این فیلم همچنین اولین فیلم مستند هندی نیز به شمار می آید. اولین فیلم هندی که در هند به نمایش درآمد، فیلم صامتی به نام شری پوندالیک بود که در مراتی و توسط داداصاحب ترون ساخته شد و در هجدهم می ۱۹۱۲ در بمبئی به نمایش درآمد. برخی معتقدند این فیلم نباید اولین فیلم هندی شناخته شود چراکه این فیلم یک ضبط عکاسی از بازی محبوب مرآتی بوده و فیلم بردار آن شخصی انگلیسی به نام جانسون بود. در ضمن این فیلم در لندن تولید شده بود. اولین فیلم بلند در هند توسط داداصاحب پالکی ساخته شد؛ داداصاحب، پیشگام صنعت فیلم سازی هند، محقق زبان های هندی و فرهنگ هند و کسی بود که عناصر حماسی سانسکریت را گردآوری کرد تا فیلم صامت خود، راجا هاریشچاندرا (۱۹۱۳) را در مرآتی بسازد. نقش زنان را در فیلم، بازیگران مرد بازی کردند. این فیلم نمونه و پایه ای تاریخی در صنعت فیلم سازی
هند به حساب می آید. تنها یک نسخه از فیلم تولید شده و در بمبئی و در سوم می ۱۹۱۳ به نمایش درآمد. این فیلم موفقیتی تجاری بود و راه را برای ساختن چنین فیلم هایی هموار کرد. اولین زنجیره از سالن های نمایش فیلم به یک کارآفرین پارسی به نام جی.اف. مادان تعلق داشت که بر تولید سالانه ده فیلم نظارت کرده و آن ها را در سراسر شبه قاره هند توزیع می کرد. این سالن ها کار خود را از سال ۱۹۰۲ آغاز کردند. وی کمپانی فیلم سازی مادان را در کلکته بنیان گذاشت. مشخصه ها. در مورد سینمای هند نظریات زیادی وجود دارد. اما مشخصه های عمومی سینمای هند را چنین برشمرده اند:
نووکوزنتسک (Russian: Новокузнецкая) یک ایستگاه مترو در شهر مسکو واقع در خط Zamoskvoretskaya است. این ایستگاه در۲۰ نوامبر۱۹۴۳ افتتاح شد. پیشینه. ساخت ایستگاه در مدت کوتاهی پس از راه اندازی مرحله دوم این پروژه در سال ۱۹۳۸ آغاز شد. علی رغم رخ دادن جنگ جهانی دوم ایستگاه در زمان مقرر افتتاح شد. و نیز بعدها در سال ۱۹۷۸ گسترش داده شد و این ایستگاه نسبت به سایر ایستگاه ها مدرن تر ساخته شده است. طراحی. این ایستگاه به افتخار سربازان شوروی به طور سنگی تزیین شده است. معماران، I. Taranov و N. Bykova، جایزه دولتی اتحاد جماهیر شوروی را برای طراحی خود به دست آورد. در سقف این مجموعه تصاویر سربازان ارتش سرخ کشیده شده است. ستون های مرمری سفید و صورتی نیز توسط پرتره قهرمانان جنگی روسی همانند Mikhail Kutuzov و Alexander Nevsky تزیین شده است. مسیرها. از این ایستگاه می توان برای رفتن به ایستگاه های Tretyakovskaya, Kaluzhsko-Rizhskaya و Kalininskaya استفاده نمود. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Novokuznetskaya
شیمی حالت جامد شاخه ای از دانش پایه شیمی است که به بررسی سنتز ، ساختار ، ویژگی ها و واکنش های مواد در حالت جامد می پردازد. این زمینه از شیمی، در ارتباط تنگاتنگی با شاخه های شیمی معدنی ، شیمی مواد و شیمی فیزیک است. در شیمی حالت جامد لزوماً بر بررسی مواد مولکولی در حالت جامد پرداخته نمی شود و گاهی مواد غیرمولکولی ، مواد خالص یا آلیاژها در آن مورد مطالعه قرار می گیرند.
بی بی اند تی شرکت خدمات مالی و بانکداری آمریکایی است، که طیف وسیعی از خدمات بانکی از بانکداری خرد، بانکداری اختصاصی، بانکداری شرکتی، بانکداری سرمایه گذاری، تا مدیریت سرمایه گذاری، مدیریت دارایی، وام های مسکن و انواع خدمات بیمه را ارائه می کند. ریشه های تأسیس بانک بی بی اند تی به سال ۱۸۷۲ بازمی گردد، که آلفئوس برنچ و توماس جفرسون هدلی، اقدام به راه اندازی بانک برنچ اند هدلی در شهر ویلسن، کارولینای شمالی نمودند. این بانک در حال حاضر مالک شبکه ای از ۱٫۸۰۰ شعبه در ایالت های کارولینای شمالی، کارولینای جنوبی، ویرجینیا، مریلند، ویرجینیای غربی، کنتاکی، تنسی، جورجیا، فلوریدا، آلاباما، ایندیانا، تگزاس و واشینگتن، دی. سی. می باشد. شعبه مرکزی بانک بی بی اند تی در شهر وینستون-سیلم، کارولینای شمالی قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس نیویورک معامله می شود.
زیست شناسی شیمیایی یک زمینه علمی میان رشته ای شامل رشته های شیمی و زیست شناسی است. این رشته شامل استفاده از تکنیک های شیمیایی، تجزیه و تحلیل و غالباً تهیه مولکول های کوچک از طریق سنتز شیمیایی، برای مطالعه و بررسی سیستم های زیستی است. برخلاف زیست شیمی (Biochemistry) که شامل مطالعه شیمی مولکولهای زیستی و تنظیم مسیرهای زیست شیمیایی درون و برون سلول ها است، زیست شناسی شیمیایی با شیمی و فرایندهای مرتبط با آن که در محیط زیستی به کار می روند مانند سنتز مولکولی های زیستی، شبیه سازی سیستم های زیستی و دیگر زمینه های مرتبط با آن سروکار دارد. در واقع به زبان ساده تر تفاوت زیست شناسی شیمیایی با زیست شیمی را می توان این طور بیان کرد که زیست شناسی شیمیایی، پژوهش در زیست شناسی با کمک ابزار شیمیایی و زیست شیمی، پژوهش در شیمی با کمک ابزار زیستی است.
سری جدید برنامه علمی-تخیلی بریتانیایی دکتر هو در تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۰۵ یا قسمت "رز" بعد از ۱۶ سال توقف پخش دوباره شروع به نمایش کرد. پس از قسمت نهایی سری کلاسیک دکتر هو با عنوان "جداشدن راه ها"(The Parting of the Ways) که در 18 ژوئن 2005 پخش شد، این فصل از سریال دکتر هو به عنوان اولین فصل از سری مدرن محسوب میشود.این بازسازی و احیای دوباره سریال توسط یکی از طرفداران قدیمی دکتر هو یعنی راسل تی دیویس ممکن شد که از اواخر سال 1990 برای برگرداندن و ساخت دوباره این سریال با بی بی سی بحث و لابی میکرد.سری اول این سریال شامل 13 قسمت است که دیویس نویسندگی هشت قسمت آن را انجام داد. دیویس،جولی گاردنر ومل یانگ تولبدکنندگان اجرایی و فیل کالینسون تولیدکننده این سری بودند.
فابریس برژی (زاده ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۱) کارآفرین و مدیر ارشد اجرایی فرانسوی است، که اکنون به عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت ایرباس فعالیت می نماید. وی همچنین از اعضای هیئت مدیره گروه ایرباس نیز به شمار می آید. این گروه مالک شرکت هایی چون آستریوم، ایرباس، ایرباس هلیکوپترز و کاسادیان می باشد.
امنیت آب بنا به تعریف عبارت است از اطمینان از وجود آبی با کیفیت و کمیت مناسب جهت سلامت، معیشت و تولید، ضمن قابل قبول بودن خطرات مرتبط با آب. به نقل از نهاد مشارکت جهانی در توصیف امنیت آب آمده است: «در جهان فاقد امنیت آب، توسعهٔ پایدار، حاصل نخواهد شد. در جهانِ دارای امنیت آب، اهمیت ارزش واقعی آب و اهمیت مصرف آب برای حیات و رفاه انسان، یکی می شوند. در جهان دارای امنیت آب، قدرت تولیدی آب تحت کنترل درآمده و نیروی تخریبی آن به حداقل می رسد. امنیت آب، به معنی اداره و رسیدگی به حفاظت زیست محیطی و اثرات منفی مدیریت ضعیف، نیز می باشد. در امنیت آب، پایان دادن مسئولیت پراکندهٔ آب و یکپارچه سازی مدیریت منابع آب در تمامی بخش ها از جمله امور مالی، برنامه ریزی، کشاورزی، انرژی، گردشگری، صنعت، آموزش و سلامت، مورد توجه قرار می گیرد. جهان دارای امنیت آب، باعث کاهش فقر، ارتقاء آموزش و بالابردن استانداردهای سطح زندگی، می شود. جهان دارای امنیت آب، جهانی است که در آن کیفیت زندگی برای همه بهبود یافته است، به ویژه برای آسیب پذیرترین افراد - معمولاً زنان و کودکان - که بیشترین منفعت را از حکمرانی خوب آب می برند.» مناطقی از جهان که به
احتمال زیاد دارای امنیت آبی نیستند، مکان هایی هستند که بارندگی کم و رشد جمعیت سریع با وجود کمیابی آب شیرین را تجربه می کنند و بر سر یک منبع آب مشترک (بین المللی) رقابت دارند. پیش زمینه. هنگامی که آب کافی برای هر فرد در یک منطقه وجود داشته باشد و منبع آب در معرض ناپدید شدن نباشد، امنیت آب حاصل می شود. در درازای تاریخ درگیری های بسیاری بر سر استفاده از آب رودخانه ها مثل رودخانه های دجله و فرات وجود داشته است. مثال سیاسی دیگر، کنترل اسرائیل از زمان تأسیس آن بر منابع آبی در منطقهٔ شام است، جایی که اسرائیل منابع آبی خودش را تأمین می کند و این موضوع یکی از چندین محرک جنگ شش روزه ۱۹۶۷ بود. امنیت آب گاهی با اجرای نمک زدایی آب، خطوط لولهٔ بین منابع و کاربران، مجوزهای آب با سطوح امنیتی متفاوت و حتی جنگ دنبال می شود. تخصیص آب بین کاربران رقیب، به طور فزآینده ای با استفاده از برنامه های کاربردی قیمت گذاری مبتنی بر بازار برای مجوزهای آب، تعیین می شود. آب شیرین. آب به معنای کلی آن در سطح کرهٔ زمین با کمبود مواجه نیست؛ ولی بنا به گزارش سازمان ملل متحد کل آب شیرین برای محیط زیست و انسان چیزی کمتر از ۱ درصد کل آب موجود در کره
ٔ زمین است. آبی که توسط مواد شیمیایی تغییردهندهٔ آب مثل فاضلاب یا هر مادهٔ شیمیایی مضر دیگر حاصل از استفاده مداوم قبلی، آلوده یا تخریب نشده، آب شیرین قابل استفاده است. میزان افزایش مصرف آب در قرن بیستم دو برابر میزان رشد جمعیت بوده است. پیش بینی می شود که میزان بهره برداری از آب تا سال ۲۰۲۵ میلادی در کشورهای در حال توسعه به میزان ۵۰ درصد و در کشورهای توسعه یافته به میزان ۱۸ درصد افزایش یابد. تا سال ۲۰۲۵ یک میلیارد و هشتصد میلیون نفر در کشور یا مناطقی زندگی خواهند کرد که با کمبود مطلق آب روبرو هستند و ممکن است که دو سوم جمعیت جهان تا سال ۲۰۲۵ در شرایط تنش آبی بسر برند. پژوهشگران "MIT" دریافتند که تا سال ۲۰۵۰، بیش از نیمی از جمعیت جهان در مناطق دارای تنش آبی زندگی خواهند کرد و یک میلیارد نفر دیگر ممکن است فاقد آب کافی باشند. تهدیدات. رایج ترین تهدید برای امنیت آب، کم آبی است. بارندگی کم، تغییر اقلیم، تراکم بالای جمعیت و تخصیص بیش از حد یک منبع آب، از جمله علت های کم آبی هستند. خشکسالی ها در کالیفرنیا، مثالی از کم آبی دوره ای در ایالات متحده است. تهدیدات زیست محیطی، دستهٔ دیگری از تهدیدات برای امنیت آب هستند. ای
ن تهدیدات شامل آلودگی هایی مثل مخاطرات زیستی (مواد بیولوژیکی که می توانند به انسان ها آسیب برسانند)، تغییر اقلیم و مخاطرات طبیعی می باشند. آلاینده ها می توانند به طور طبیعی از طریق سیل وارد یک منبع آب شوند. اگر که یک جمعیت تأمین آب خود را از آب سطحی به آب زیرزمینی تغییر دهد، آلاینده ها نیز می توانند مشکل ساز باشند. حوادث طبیعی مثل طوفان ها، زمین لرزه ها و آتش سوزی ها می توانند به سازه های دست بشر مثل سدها، آسیب برسانند و آبراه ها را با آوارها و نخاله پر کنند. تهدیدات دیگر برای امنیت آب شامل تروریسم و تشعشعات ناشی از یک واقعهٔ هسته ای است. پژوهش. بر اساس مطالعه منتشر شده در نشریه Nature در سال ۲۰۱۰، حدود ۸۰ درصد جمعیت جهان در مناطقی زندگی می کنند که در آنجا تهدیدهایی برای امنیت آب وجود دارد. امنیت آب، تهدیدی مشترک برای انسان و طبیعت است و همه گیر است. استراتژی های انسانی مدیریت آب می تواند برای حیات وحش مضر باشد مثل مهاجرت ماهی ها. مناطقی با کشاورزی پرقوت و متمرکز و جمعیت متراکم مثل ایالات متحده و اروپا، تهدید زیادی برای امنیت آب دارند. به طور فزاینده ای از آب به عنوان سلاحی در درگیری استفاده می شود. عدم امنیت
آب همیشه با یک یا چند مسئله از جمله فقر، جنگ و درگیری، رشد و ترقی کم زنان و تخریب زیست محیطی، همراه است. محققان تخمین می زنند که در طی سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ حدود ۸۰۰ میلیارد دلار آمریکا برای پوشش سرمایه گذاری سالانه جهانی در زیرساخت آب نیاز خواهد بود. حکمرانی خوب منابع آب می تواند به طور مشترک، حفاظت از تنوع زیستی و امنیت آب بشر را مدیریت کند. حفاظت از دشت های سیلابی به جای ساخت مخازن کنترل سیل، راهی مقرون به صرفه برای کنترل سیل ها است و در عین حال از تنوع زیستی حیات وحشی که در این مناطق وجود دارند، حفاظت می کند. لارنس اسمیت رئیس مؤسسه جمعیت، ادعا می کند که اگرچه اکثریت قریب به اتفاق سطح سیاره از آب پوشیده شده است، ۹۷ درصد این آب را آب شور تشکیل می دهد؛ آب شیرین مورد استفاده برای حیات انسان ها تنها ۳ درصد کل مقدار آب روی زمین است. بنابراین، اسمیت معتقد است که رقابت بر سر آب در دنیای پر جمعیت، تهدیدی اصلی برای پایداری و بقای بشر به وجود می آورد، حتی تا آنجا پیش می رود که جنگ های جهانی فرض شده در مکاشفات یوحنا، بر سر کنترل ورقه های یخی نازک و مخازن تقریباً خشک شده، رخ می دهد. با این حال، ظاهراً ۲ میلیارد نفر از
سال ۱۹۹۰، به منبع آب سالم، که قبلاً از آن محروم بوده اند، دسترسی پیدا کرده اند. محاسبه شده که در کشورهای در حال توسعه درصد افرادی که به آب سالم دسترسی دارند از ۳۰ درصد در سال ۱۹۷۰، به ۷۱ درصد در سال ۱۹۹۰، ۷۹ درصد در سال ۲۰۰۰ و ۸۴ درصد در سال ۲۰۰۴، یعنی موازی با افزایش جمعیت، ارتقاء یافته است. پیش بینی می شود این روند ادامه یابد. زمین دارای منبع آب شیرین محدود ولی تجدیدپذیر است که در آبخوان ها، آب های سطحی و اتمسفر ذخیره شده است. اقیانوس ها منبع خوبی از آب قابل استفاده هستند اما مقدار انرژی لازم برای تبدیل آب شور به آب شرب با روش های مرسوم، زیاد و هزینه بر است و این توضیحی است برای اینکه چرا فقط بخش کمی از منبع آب جهانی از نمک زدایی حاصل می شود. با این حال، فناوری های مدرن مثل «گلخانه های آب دریا»، از انرژی خورشیدی برای نمک زدایی آب دریا جهت مصارف کشاورزی و آشامیدن به شیوه ای بسیار مقرون به صرفه استفاده می کند. مناطق و کشورهایی که بیشتر در خطر هستند. بر اساس نقشه منتشر شده توسط گروه مشاوره در زمینه تحقیقات بین المللی کشاورزی (CGIAR) کشورها و مناطقی که بیشترین تنش آبی را دارند شامل شمال آفریقا، خاور میانه، آسی