Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی تبدیل کردند. غربگرایان برای اروپاییگری هر دروغ و گزافه ای دربارهٔ اروپا گفتند. اروپا را بهشت خوانده و زنان و مردانشان را به فرشتگان روی زمین تبدیل کردند. گفتند که شرق فاقد تمدن است و باید همه چیز را از غرب بگیرد. گفتند که "هرچه در اروپاست ستوده و نیکو، و هر چه در شرقست نکوهیده و بد. یکی [تقی زاده] هم پرده از روی مقصود برداشته و بیباکانه گفته: ایرانیان باید از تن و جان و از دورن و برون اروپایی شوند!. غربگرایان نادان تاریخ شرق را از جنبش اروپایی گری آغاز می کنند و دوران درخشان پیش از آن را- که چشم جهانیان را خیره ساخته بود- هیچ قلمداد می کنند. کسروی آنان را «بی سر و پا»، «غوغا» سالار، «لجام گسیخته»، «فرومایه»، و جاده صاف کن اروپا می خواند. مردم ساده دل ایران ناگهان با این غربگرایان روبرو شدند که دین و اخلاق و سبک زندگی شان را ریشخند می کردند و ادعا می کردند که اروپا بهشت روی زمین است. نه کسی اروپاییگری را نقد کرد و نه هیچ کس واقعیت های غرب را با مردم در میان نهاد. بدین ترتیب غرب گرایی رشد کرد. اروپا با اعزام هزاران لشکر و میلیون ها پول نمی توانست کار غرب گراها را انجام دهد. هدف اصلی اروپا «ربودن دارایی شرق» ا
ست، و برای این مقصود علم و تمدن را دستاویز ساخته و آسایش شرق را از او گرفتند در این نوع رابطه شرق با غرب؛ "شرق" دین و فضایل اخلاقی و دستگیری از بینوایان خود را از دست خواهد داد و به جایش بی دینی و خودخواهی و ستیزه جویی خواهد گرفت. کسروی یک یک رذایل اخلاقی را که جایگزین فضایل اخلاقی شده، برمی شمارد. یک عصر طلایی از گذشته می سازد که با اروپایی گری رو به زوال نهاده است. می گوید "جنبش اروپاییگری ریشه درستکاری و پارسایی را از ایران می کند". می گوید سیاحان غربی که در دوران ماقبل مدرن به ایران می آمدند، چهره ای بسیار زشت از ایرانیان ترسیم می کردند. اروپا شرق را خوار می کند. اما غربگرایان جز ستایش غرب سخنی نمی گویند. "دلدادگان فرومایه اروپا" خائن هایی هستند که در هر زمینه ای غرب را برتر از شرق به شمار می آورند. این "مزدوران شرکت های اروپا" و دشمن ایران، مبلغ "مفت ترین" ادعا هستند که اروپا برتر از شرق است. فخرالدین شادمان و فکلی فرنگی مآب. فخرالدین شادمان (۱۳۴۶–۱۲۸۶) چند اثر مهم منتشر کرد که از میان آن ها تسخیر تمدن فرنگی - ۱۳۲۶- مشهورتر است. به گمان شادمان مسئله اصلی ایران «حمله تمدن فرنگی» است که اگر دفع نشود، «ملت
ایران از میان خواهد رفت». ایران در طول تاریخ با دشمنان بسیاری رویارو شده است، اما هیچ گاه «دشمنی صعب به قدرت و بیرحمی تمدن فرنگی به ایران روی نکرده است». این خصم «می خواهد ما را بنده و فرمانبردار خود کند و حتی مثل اسکندر سر وصلت و سازگاری هم با ما ندارد». او هشدار می دهد که «اگر تمدن فرنگی ما را بگیرد، تاریخِ یکی از مهم ترین و قدیمترین ملل بزرگ عالم به سر خواهد رسید و دفتری که دوهزار و پانصد سال باز بوده است یکباره بسته خواهد شد» سپس وارد نقد شیفتگان غرب- تحت عنوان فکلی - می شود. «فکلی» ایرانی نابخرد دشمن ایران است که با تضعیف روح ملی به کمک سلطه تمدن فرنگی می رود. «هوشنگ هناوید» نماد فکلی فرنگ رفته ای است که شیفته ظواهر غرب و تقلید مبتذل از آن هاست. آشنایی و تسلط کافی به زبان فارسی ندارد و در عین حال یکی از زبان های غربی را اندکی می داند. مدعی غرب شناسی و اصلاح همه مسائل ایران است. فکلی ناجوانمرد، غافل و مغرض است. ادعا می کند که با تغییر خط مسئله ایران حل خواهد شد. فکلی قادر به تمایز دوست از دشمن نیست و نمی داند که فرنگی یی که «از سر کینه و عناد و به واسطه خودبینی و تعصب، اسلام را موجب بدبختی و بیچارگی ایران
می خواند»، در حقیقت «دشمن دین ماست نه دوست ایران». سطحی نگری و ظاهرپرستی فکلی به ناآگاهی از مهم ترین بزنگاه های تاریخ سیاست ایران منتهی شده است. در عین حال خود را «سیاست شناسی» چون مترنیخ و بیسمارک قلمداد می کند. فکلی تمدن فرنگی را «با رقص گونه بر گونه و قمار کردن و به میخانه پر از دود و دم رفتن» تقلیل می دهد. فکلی نه «فرنگ شناس» است و نه ایران شناس. نه ایرانی است و نه فرنگی. از ایران بریده در حالی که به عمق تمدن فرنگی دست نیافته است. بدین ترتیب، «فکلی بزرگ ترین خصم ایران است»، زیرا «در هنگام حمله تمدن فرنگی به ایران این دشمن خانگی همدست بیگانه است و برای ماهی گرفتن دیگران آب را گل آلود می کند و به امید آنکه تمدن فرنگی ما را زودتر بگیرد از خیانت به فکر و زبان و آداب و رسوم خوب ما روگردان نیست» شادمان اقتباس آگاهانه فرهنگ غربی را تجویز می کرد: «امیدوارم به قدر وسع خود بر خواننده مبرهن کرده باشیم که تسخیر تمدن فرنگی از واجبات است و آن را باید با مراعات شرایط عقل و تدبیر هرچه زودتر بگیریم تا چشم و گوش و دست و زبان بسته گرفتارش نشویم». شادمان دارای آن تیزبینی بود که اذعان کند «تمدن فرنگی را به آسانی تعریف نمی تو
ان کرد». لذا آن را به یک منطقه جغرافیایی فرو نمی کاست. او تغییر لباس، خط، زبان و دیانت را معیار دست یافتن به ویژگی های مثبت تمدن فرنگی به شمار نمی آورد. علم، ادب و هنر شاخص های اصلی اند و بدون کوشش فروان نمی توان به آن ها دست یافت. شادمان بر این باور است که ما باید تمدن فرنگی را تسخیر و از آن خویش سازیم. او گوشزد می کند که نمی توان به بهانه داشته های خویش، دستاوردهای مثبت تمدن فرنگی را نادیده گرفت. به گمان او برتری فرنگ در نگرش علمی و دانش فنی است، نه باورهای اخلاقی و سبک زندگی. راه حل تجویزی او این است که: «باید از دو کار یکی را اختیار کرد یا خود به راهنمایی ذوق و عقل و با رعایت شرایط حزم و احتیاط تمدن فرنگی را بگیریم یا بی چون و چرا تسلیمش شویم تا بیاید و سیل وار ما را بگیرد» افراد. در این سه فرد-جلال آل احمد، داریوش شایگان و رضا داوری- سه معیار وجود دارد که ملاک گزینش آن ها به عنوان پیشگامان گفتمان غرب زدگی است و این انتخاب صرفاً به خاطر مشهور بودن آن ها نبوده است. نخست آن که این افراد فکرت های فلسفی در باب غرب زدگی را تفصیل و توضیح داده اند. دوم آن که دیدگاه های مختلف و گوناگون در این باره را گسترش داده ا
ند. سوم آن که آن ها پاسخ غالب اندیشمندان ایران در دهه های هفتاد و هشتاد و نود میلادی را به صورت مواجهه با غرب نشان داده اند. به نام این سه تن باید از سید احمد فردید نیز نام برد که غرب زدگی را در معنایی متفاوت بکاربرده است. احمد فردید. غرب زدگی از نظر فردید عبارتست از اینکه علم حاصل از تجربه زیسته خودی جایِ خود را به علم حصولی از غرب می دهد که یک غفلت از وجود است. غرب زدگی مفهومی است که احمد فردید آن را نخست در زمستان ۱۳۳۵ (به روایت سیدعبدالله انوار در یادنامه جلال آل احمد) در مناظره با دکتر محسن هشترودی در باشگاه مهرگان (مرکز جامعه لیسانسیه های دانشسرای عالی) مطرح کرد. سپس در آغاز دهه ۴۰ در سمیناری که از سوِی محمد درخشش، وزیر آموزش و پرورش دولت علی امینی، با عنوان «بحث در مبانی آموزش و پرورش» برگزار شد به توضیح آن پرداخت. جلال آل احمد در آن سمینار حضور داشت و مفهوم را برداشت کرد. جلال سپس به انتشار رساله «غرب زدگی» بیشتر با تأکید بر جنبه هایِ سیاسی و اجتماعی/فرهنگی آن در مهر ۱۳۴۱ اقدام کرد. اصطلاح غربزدگی را فردید متعلق به خود می داند. وی عنوان می کند که این عبارت زمانی که در اروپا می زیسته به سراغش آمده است.
وی بیان می کند که در بیست سالگی تحت تأثیر پوزیتیویسم و غرب زدگی بوده است. خواندن کتاب های گوستاو لوبون را هم در همین راستا می داند. اندیشه غرب زدگی نزد فردید با مفاهیم بسیاری نظیر نیست انگاری، یونانیت و ادوار تاریخی و مکر شب و روز ارتباط دارد. خود وی هم به این نکته اشاره کرده که تعبیرهای مختلفی از غرب زدگی دارد. از نظر وی غربزدگی انواعی دارد. اگر غربزدگی همان یونانیت باشد غربزدگی مضاعف است و اگر یونانیت برای باشد ندانسته غرب زده مضاعف دانسته می شود. از نظر وی سقراط همچون مسیلمه دروغگوست که پرتو وحی بر او افتاده است. وی این وحی را کالی یوگا می نامد. فردید بر این باور است که غربزدگی به طور رسمی با افلاطون و سقراط آغاز می شود. وی غربزدگی سقراط و افلاطون و ارسطو را غیر مضاعف می داند درحالی که غربزدگی دوران جدید در قرن نوزدهم مضاعف است. غربزدگی غیر مضاعف در یونان است و در آن قارعه به سراغ کلیت می رود. تفسیر افلاطون خود بنیاد و بازگشت آن به موضوعیت نفسانی قارعه یا طاغوت است. از منطق دکارت تا هگل را فردید نوعی غرب زدگی مضاعف می داند. البته وی غرب زدگی را ناپایدار و در بحران می داند. کسی که غرب زده است از نظر وی یا
تشبیهی یا تنزیهی است؛ و هر کدام یا ایجابی یا سلبی اند. غرب زده سلبی می داند که غرب زده است ولی با غرب مخالفت می ورزد. فردید حتی آل احمد را غرب زده می داند. وی معتقد است درحالی که آل احمد نمی دانسته است که غرب زدگی چیست وی به این نکته آگاهی دارد. از نظر وی اکثر اندیشمندان همچون شیخ اشراق و حلاج، و حتی غزالی غرب زده بودند. تعریفی که وی از غرب زدگی ارائه می دهد همان یونانی زدگی است. از نظر وی غرب زدگی یعنی این که اسمی که بر یونان افتاده است گسترش یافته است. وی علت غربزدگی را دو چیز می داند:یکی علت موجده غرب و شرق جغرافیایی و ژئوپلتیکی است. بیزن عبدالکریمی مفهوم غربزدگی در اندیشه فردید را در ارتباط با فلسفه تاریخ گونه می داند. بر این اساس غرب زدگی پوسته ای فردیدی و محتوایی کاملاً هایدگری دارد. این اصطلاح را خود فردید وضع کرده است و شیفته آن بوده است. عبدالکریمی مفهوم غربزدگی نزد فردید را به مفهوم مثلث زر و زور و تزویر از شریعتی مقایسه کرده است. این مفاهیم شاه کلید دریافت این تفکرات است. وی غربزدگی نزد فردید را به معنایی کاملاً وجود شناختی و همچون غفلت از وجود می داند. غرب به معنای مرگ تفکر حضوری و اقبال کردن به ع
لم حصولی معنا شده است که همان غفلت از وجود است. مفهوم غرب همان مفهوم متافیزیک است؛ و غرب زدگی به معنای غلبه تفکر متافیزیکی بر هر گونه تفکر شهودی، قلبی و معنوی و حضوری است. جلال آل احمد. جلال آل احمد در کتاب غربزدگی غرب را حیله گری طناز می داند که همیشه می خواسته شرق را که مسلمان زاده ای سر به راه است بفریبد و اگر شد نابودش کند. او دیار اسلام را شرق می داند که توطئه غرب مسیحی بارها کمرش را شکسته است بیداری غرب و رنسانس را نتیجه برخورد فرنگ با جهان اسلام در جنگ های صلیبی و اخذ تمدن و دانش آن می داند و معتقد است رستاخیز غرب به دلیل این بوده است که خطر را درک کرده و از اندلس تا دروازه وین خود را در محاصره شمشیرهای اسلام دیده است. غربی ها همیشه درایت داشته اند و به تعبیر او خنجر را از پشت به جهان اسلام می زدند. جلال یکی از این خنجرها را صفویه می داند که در پشت عثمانی ایستاده بود و آن خلیفه اسلام را تضعیف کرد و جبهه فرنگ را تقویت کرد. او تنها سد مقابل غرب زدگی را اسلام خاورمیانه می داند که برج و بارویش حوزه های علیمه و پاسدارانش روحانیت اند و پیش قراولان غربزدگی را میرزا ملکم خان و طالبوف و آخوند زاده می داند. او ظ
هور صفویه و اختلاف با عثمانی را زیر سر غرب می داند. او غربزدگی را دارای دو ریشه می داند: یکی در شیعه گری صفوی و درگیری با عثمانی که زمینه های درونگرایی را ایجاد کرد و دوم در هجوم غرب برای استیلا. جلال به دیدار آیت الله خمینی رفت، کتاب غربزدگی را همراه برد و دید از قضا آیت الله این کتاب را پیشتر گرفته و خوانده است و جلال به خنده می گوید «مگر شما هم این مزخرفات را می خوانید». این یک ربع دیدار در ذهن خمینی ماند و سال ۵۸ وقتی شمس آل احمد-برادر جلال- در کسوتِ سردبیر روزنامه اطلاعات به دیدار او رفت از آن یادکرد و خندید. کلمات کتاب در حافظه خمینی باقی ماندند و در سخنرانی های پس از انقلاب، بارها غربزدگی را تکرار کرد: "نقطه اول این است که خود انسان متحول شود، انسان از غربزدگی بیرون بیاید، آیا باید حتما وزارت خانه های ما … طوری باشد که هرکس تویش برود خیال کند در یک جایی غیر ایران است."-۱۵/۱۲/۵۷ "قلمهای مسمومشان با قدمهای بسیار کثیف شان بر ضد اسلام برداشته می شود یک چیزی از یک مقاله در اروپا منتشر شده، خوانده اند همان را میزان فهم خودشان قرار داده اند، غرب زده اند دیگر داریوش آشوری. آشوری در سال ۱۳۴۷ در نقد غرب زدگی آل
احمد، به دفاع از مفهوم غرب زدگی پرداخت و گفت: "انسان غرب زده انسان "متمدن غربی" نیست بلکه کاریکاتوری است از شیوه زندگی و کردار غربی. خصوصیت اصلی او گریز از خود و دلخوش بودن به این است که شبیه چیزی باشد که به گمان او الگوی "متعالی" و "مترقی" و "متمدن" بودن است. او سازنده نیست فقط منعکس می کند. جامعه امروز ما… به این درد تاریخی مبتلا است و آن قدر مبتلاست که دیگر آن را احساس نمی کند" داریوش آشوری جسارت جلال در نقد واقعیات ملموس را ارزشمند می داند ولی دلایل اقتصادی و تاریخی او را بیراه ارزیابی می کند و انذار می دهد: "آخر روحانیت چگونه سدی بسازد در برابر تمدن و فرهنگ غرب، لابد توقع داشتی از زیر قبای تحجر قرون وسطایی، تالی دکارت و اسپینوزا و هگل و نیوتن بیرون بیاید… آخر این گروه از همه دیرتر با تحولات آشنا می شوند و تطابق می کنند و در ادراک زمانه از همه کند ترند." او مطرح کردن ماجرای اعدام شیخ فضل الله توسط جلال (جلال بر دار رفتن شیخ فضل الله نوری را آغاز استیلای غرب بر ایران خوانده بود) را نشانه لجاجتِ او می داند که برای فرار از غرب به دامن تحجر و ارتجاع می گریزد. آشوری گفت: "این کلمه یک سیر تاریخی است که در آن در
زیر فشار یک فرهنگ و تمدن مسلط گروه کثیری از اقوام و ملت ها (از جمله ملت ما) خصوصیت انسانی خود را از دست می دهند و به شیئی تبدیل می شوند. این سیر بدین صورت اتفاق می افتد که انبوهی از فرهنگ های متنوع و زنده که هر یک برای خود حوزه ای داشتند، یک باره از نیروی حیات و خلاقیت تهی می شوند… مسئله رابطه فرهنگ غربی و فرهنگ های دیگر این نبود که فرهنگی "مترقی" و "پیشرو" فرهنگ های متحجر و کهنه شده را از میدان به در کرده و خود جای آن ها را گرفت، بلکه به مدد افزارهای تکنیکی خود فرهنگ های دیگر و انسانیت متعلق به آن ها را در زیر سنگینی خود خرد کرده و آن ها را تابع خود ساخت و همان طور که سارتر می گوید انسان ها را به دو دسته "انسان متمدن" و "بومی" تقسیم کرد. آن چه تسلط فرهنگ غرب در مردم دیگر القا کرد عقده حقارت و ترس و احساس بیگانگی با خود و بیزاری از خود بود و این ها پایه های روانی آن حالت مرضی است که "غرب زدگی" نامیده می شود" علی شریعتی. علی شریعتی تجدد را تقلید محض ظواهر غربی به شمار می آورد. و متجددان را عمله های استعمار دولت های غربی و گشاینده راه مصرف کالاهای غربی. اما تمدن را تفکر و فرهنگ و اندیشه و علم و فلسفه می دانست.
در "بازگشت به کدام خویش؟ " می گفت که "نهضت اصلاح طلبی عوضی و روشنفکربازی متجددانه فرنگی مأبی" را از میرزا ملکم خان تا تقی زاده می توانید دنبال کنید که مصرف پوشاک غربی را تمدن قلمداد کرده و برای فرنگی ها "عنتری" می کردند. متجدد به این عنوان «یعنی آدم هایی برده معنوی و مجذوب ارباب فرنگی و راه بلد و راه بازکن استعمار خارجی در جامعه بومی و کارشناس بازار ساختن جامعه برای کالاهای مصرفی تفننی دستگاه عظیم صنعتی- سرمایه داری غرب». مدرنیزاسیون به این معنا را رد می کرد و می گفت آن را به نام تمدن به خورد ما می دهند. می گفت که تقی زاده "مفتی مذهب تجددبازی" است. متجددان به این معنا را روشنفکر به شمار نمی آورد و آنان را تحصیل کرده های واسطه استعمار می خواند. اما همان جا به سرعت می گفت که گروهی با حربه غرب زدگی و بازگشت به خویشتن با هرگونه فکر تازه مخالفت می ورزند. می گفت تنها راه رهایی از غرب زدگی، «شناخت درست و عمیق فرهنگ و تمدن اروپایی» و «شناخت درست و عمیق فرهنگ و مذهب خویش» است و بدون «شناختن حقیقی سیما و روح غرب» نمی توان از غرب زدگی رهایی یافت. شریعتی می گفت که غرب زدگان و مرتجعان یک ویژگی مشترک دارند. هر دو گروه به
این باور دارند که تمدن غرب یک کل واحد یکپارچه است. امکان نقد و گزینش وجود ندارد. غرب زده می گوید باید کل آن را چشم بسته پذیرفت، مرتجع می گوید کل آن را باید یک جا طرد کرد و با آن خصومت ورزید. می گفت: «مرتجعین متعصب و کهنه پرست، با غرب و تمدن و فرهنگ غرب یک پارچه و به قول فرنگی ها به طور سیستماتیک مخالفند». سید حسین نصر. سید حسین نصر در سال ۱۳۵۰ برای دانشجویان دانشکده کشاورزی کرج سخنرانی می کند و در تلاش اسفند ۱۳۵۰ متن سخنرانیش منتشر می شود. می گوید که تجدد و مدرنیسم دچار بن بست و بحران است. در عین حال تأسف می خورد از این که در برخی کشورهای جهان سوم «خیلی زیاد از حد کورکورانه از تفکر غربی پیروی می کنند…[اما این فکرها] در خود ممالک غرب کهنه و به اصطلاح از مد افتاده است». در ایران تعداد افرادی که تمدن غرب را بشناسند، نادرند. می گوید اگر تا ۱۰ سال دیگر مسایل زیست محیطی و آب و هوای کشورهای صنعتی حل نشود، «برای همیشه حل ناشدنی خواهد ماند». میزان خودکشی جوامع غربی یکی دیگر از بحران های حل ناشدنی آنان است که در این زمینه سوئد و دانمارک و آمریکا رتبه اول تا سوم را دارند. تمدن غرب و تجدد شکست خورده است. می افزاید: «بعضی
ها فکر می کنند که این حس شکست تمدن غرب پدیده ای زودگذر است که به نحوی توسط تمدن فعلی غرب بر طرف خواهد شد… غافل از این که بشر غربی با یک نوع بن بست فکری و بحران عظیم مواجه شده است» اما "غرب زده" ها نمی خواهند این ها را باور کنند. راه حل رجوع به فرهنگ، تمدن، دین، فلسفه و عرفان بسیار غنی خودمان است "که همگی از معارف اسلامی سرچشمه گرفته است، برای غرب نیز حیاتی است، چون فقط این نوع معارف می تواند مغرب زمین را از ریشه های فراموش شده خود آگاه سازد" نصر در مجله یغما اردیبهشت ۱۳۵۲ در مقاله ای دربارهٔ تقابل ایران با غرب می نویسد که تقابل ایران با غرب که می کوشد "تا تمام فرهنگ های دیگر را در مقابل خود خرد و نابود کند"، به یقین تعیین کننده حیات آینده ماست. به جای تقلید از غرب، باید غرب شناسی کرد. غرب شناسی هم منوط به آن است که "بتوانیم از تحت تأثیر فوری ضرباتی که به ما و فرهنگ ما وارد آورده است، در آئیم و از بیرون به آن بنگریم". انسان شناسی اسلام می گوید که انسان با صورت خداوند آفریده شده است، اما غرب این نگاه را فراموش کرده است. فلسفه و علم را از دین جدا کردند و به انحطاط رسیدند. در فلسفه غربی شهود عرفانی جایی ندارد و
رابطه انسان با عالم معنا قطع شده است. کل تفکر غرب در قرون اخیر نمودار انحطاط است. تمدن غرب با "چیره دستی" و "حیله گری" مقاصد سیاسی و اجتماعی خود را دنبال می کند. آسیا باید از غلبه سیاسی و اقتصادی و فرهنگی غرب نجات یابد. این تمدن فاقد معنویت و از درون در حال فروپاشی است؛ بنابراین: "ما ناچار خواهیم بود در آینده به دنبال راه حل های بومی خود برویم؛ یعنی راه حل هایی مرتبط با فرهنگ و سنن ایرانی. دیگر نمی توان به دنبال غرب قدم گذاشت" "در مقابل یک تمدنی که تهاجمی است، ولی در عین حال در شرف افول و فرو ریختن از درون است، قرار گرفته ایم… مغرب زمین به وضعی رسیده است که می توان آن را مرحله انحلال چهره انسان نامید. نباید اجازه دهیم که این اضمحلال در مورد ما نیز تکرار شود" نصر می گوید ما در این نبرد حتماً باید بر غرب پیروز شویم. برای پیروزی، تنها امید او به سنت گرایی اسلامی است. باید فرهنگ اسلامی ایران را که یکی از بزرگ ترین فرهنگ های جهان است، "برای خود حفظ کرده، در سطحی تازه و با حیاتی نوین به جهانیان عرضه داریم" روزنامه رستاخیز- اول اسفند ۱۳۵۵ مصاحبه با نصر دربارهٔ «پایان تمدن غرب» را منتشر می سازد. او می گوید فلسفه اسلا
می- به معنای کلیت وسیع و مختلف اندیشه اسلامی، شامل فلسفه، عرفان، کلام و همه نمودهای معنوی و اجتماعی آن- «یک مکتب زنده فکری» است. اما تمدن غرب به بن بست رسیده و انسان هیچ آینده ای در این تمدن ندارد. تهاجم و سلطه نظامی غرب بر ما موجب حقارت شده و برخی گمان می کنند که آنان دارای برتری فکری هم هستند. اما این رویکرد غرب زده نادرست است. راه نجات اندیشه و شریعت اسلامی است: «یعنی نه تنها اندیشه اسلامی ایرانی را زنده و پذیرفته شده می بینم، بلکه آن را تنها راه نجات بشر از سرکشی های فکری و فسادهای عملی و اجتماعی و بی نظمی های هنری می دانم… این که انسان در زندگی اجتماعی خود چه روابط و رفتاری داشته باشد…شریعت اسلام به طور کامل و جامع به آن پرداخته اند و نوع و نمونه رفتار صحیح اجتماعی را به طور وضوح با احکام متقن خود، تعیین و تصریح کرده اند» داریوش شایگان. داریوش شایگان می گوید تفکر مغرب زمین چهار مرحله نزول یابنده روح را پشت سر نهاده است: ۱- نزول از بینش شهودی به تفکر تکنیکی. ۲- نزول از صور جوهری به مفهوم مکانیکی. ۳- نزول از جوهر روحانی به سوائق نفسانی. ۴- نزول از غایت اندیشی و معاد به تاریخ پرستی روشنفکران شرقی به جای آن
که از دام مدرنیزاسیون غربی بگریزند، گمان کردند که می توانند در عین حفظ هویت فرهنگی خود، تکنولوژی مدرن غربی را از آن خویش سازند و از آن استفاده کنند. اما: «نمی توان گفت ما تکنیک را می پذیریم و از عوامل مضمحل کننده آن می پرهیزیم، زیرا تکنیک خود حاصل یک تحول فکری و نتیجه یک سیر چند هزار ساله است» شایگان گفت: «مدرنیته ما را دچار اسکیزوفرنی یا روان گسیختگی کرده است زیرا نظام ارزشی خود را بر ما تحمیل کرده و ما در میان دو جهان بیگانه از یکدیگر به سر می بریم». «غربزدگی نه فقط جهل نسبت به غرب و ناآگاهی به تقدیر تاریخی خودمان است، بلکه همراه با بیگانگی از خودمان نیز است». او هشدار می داد که «در برابر فرهنگی [غرب] که به مهاجم ترین وجه هستی ما را تهدید می کند، ما حق سکوت نداریم». شرق- و در اینجا به خصوص ایرانی ها- باید حافظ میراث فرهنگی خود در برابر تهاجم فرهنگی غرب باشند و «امروزه طبقه ای که کم و بیش حافظ امانت پیشین ما است و هنوز علی رغم ضعف بنیه، گنجینه های تفکر سنتی را زنده نگاه می دارد، حوزه های علمی اسلامی قم و مشهد است» رضا داوری اردکانی. رضا داوری شاگرد احمد فردید است. او راه نقد مدرنیته غرب را پیش گرفت و در کتاب
«وضع کنونی تفکر در ایران» در ۱۳۵۷ خطوط کلی برای نوعی مواجهه با غرب را که البته غرب ستیزی حاکمانه بعد از انقلاب تلقی شد، پی ریخت. می توان گفت این کتاب برداشت هایی از همان طرح غرب زدگیِ فردید است. وقوع انقلاب، که متفاوت از انقلاب های دیگر بود تا حدی که فیلسوفی مانند میشل فوکو را به ایران کشاند ذوق زدگی و تلقی شکل گیری نوعی دیگر از «عالم» برابر دیدگان برخی متفکران به وجود آورد و همدل با نظام تازه تأسیس شدند. طرحی نو که نه شرقی بود و نه غربی. داوری کتاب «انقلاب اسلامی و وضع کنونی عالم» را در چنین وضعیتی نوشت و عبدالکریم سروش، «دانش و ارزش» را و هر دو در مواجه با نظام تأسیس شده، خود را نه غربی - نه شرقی می دانستند. داوری بعدها نظرات خود را تعدیل کرد. گفت: «ما باید پیش پای خود و امکاناتمان را ببینیم و آن کاری را که می توانیم انجام دهیم. گاهی حرف هایی زدم که سیاست بود. عذرخواهی می کنم اگر دقیق نبوده است. از من می پرسند هنوز مثل ۳۰ سال پیش فکر می کنی؟ من ایده آلیست سی سال پیش نیستم. امروز در پایان عمرم وصیت نامه نوشته ام. من در کتاب ما و تاریخ فلسفه اسلامی حرف های بی خطری گفته ام اما در کتاب علوم انسانی و برنامه ریز
ی توسعه حرف هایی زده ام که می تواند خطرناک باشد.»
دبیرستان مور () دبرستان مور یک مجتمع چهار ساله دیبرستان، واقع در مور، اوکلاهما در حومه جنوب شهر اوکلاهما است. این مدرسه چندین دوره آموزشی شامل سیاست، هنر استودیو، ادبیات و روانشناسی ارائه می دهد.
هوانوردی عمومی عبارتی کلی برای تمام انواع هوانوردی غیرنظامی به غیر از حمل و نقل هوایی برنامه ریزی شده و پروازهای برنامه ریزی نشده با هدف کسب درآمد یا پاداش است. در پروازهای هوانوردی عمومی از گلایدر و پاور پاراشوت تا جت تجاری استفاده می شود. بخش عمده ای از پروازهای انجام شده در جهان شامل هوانوردی شده و بسیاری از فرودگاه های جهان به این کار اختصاص داده می شوند. هوانوردی عمومی شامل بازه بزرگی از فعالیت های هوایی تجاری و غیر تجاری می شود. در جهان. اروپا. آژانس ایمنی هوانوردی اروپا در سال ۲۰۰۳ به منظور سامان دهی متمرکز پروازها در مرز هوایی اتحادیه اروپا تأسیس و مسئول تأیید صلاحیت پرواز و مقررات زیست محیطی شد. بریتانیا. تعداد ۲۱۰۰۰ هواپیمای غیرنظامی در بریتانیا ثبت شده اند که %۹۶ آن ها برای هوانوردی عمومی به کار می روند و سالانه ۱/۲۵ تا ۱/۳۵ میلیون ساعت پرواز با آن ها انجام می شود. تعداد ۲۸۰۰۰ نفر دارای گواهینامه خلبانی شخصی و ۱۰۰۰۰ نفر دارای گواهینامه پرواز با گلایدر هستند. بعضی از ۱۹۰۰۰ خلبانی که دارای گواهی حرفه ای پرواز هستند نیز جزء هوانوردان عمومی حساب می شوند. ۱۸۰۰ فرودگاه یا باند یا پروازگاه برای هواپیماهای
هوانوردی عمومی وجود دارد که اندازه آن ها از فرودگاه داخلی بزرگ تا طول یک مزرعه کوچ متغیر است. مقررات هوانوردی عمومی در بریتانیا توسط سازمان نظارت و ارزیابی شرکت ها و خطوط هواپیمایی کشوری بریتانیا وضع می شود. اگرچه افراد وضع کننده این قوانین به صورت دائم با آژانس ایمنی هوانوردی اروپا در ارتباط هستند. تمرکز اصلی بر استانداردهای صلاحیت پرواز و گواهینامه است که هدف آن ها دستیابی به استاندار ایمنی بالا است. آمریکای شمالی. هوانوردی عمومی در آمریکای شمالی بسیار پر طرفدار است. در این کشور ۶۳۰۰ فرودگاه (۵۲۰۰ فرودگاه در آمریکا و ۱۰۰۰ فرودگاه در کانادا) برای هوانوردی عمومی وجود دارد. در مقایسه، تنها ۵۶۰ فرودگاه برای پروازهای برنامه ریزی شده تجاری وجود دارد. بر اساس آمار اتحادیه خلبانان و دارندگان هواپیما هوانوردی عمومی تولیدکننده بیش از %۱ از تولید ناخالص داخلی آمریکا است و ایجادکننده ۱/۳ میلیون شغل در زمینه های خدمات حرفه ای و ساخت است. مقررات و امنیت. بسیاری از کشورها حق نظارت بر رفت وآمدهای هوایی بر کلیه هوانوردی غیرنظامی خارج از مرز هوایی خود که عضو سازمان بین المللی هوانوردی کشوری (ایکائو) هستند را دارند. نمونه ای
از این سازمان ها شامل اداره هوانوردی فدرال آمریکا، سازمان نظارت و ارزیابی شرکت ها و خطوط هواپیمایی کشوری بریتانیا، اداره هوانوردی فدرال (آلمان)، دفتر فدرال هوانوردی غیرنظامی در سوئیس، ترانسپورت کانادا، اداره ایمنی هوانوردی غیرنظامی در استرالیا، ریاست عمومی هوانوردی غیرنظامی در هند و سازمان هواپیمایی کشوری در ایران هستند. براساس آمار انجمن ایمنی حمل و نقل آمریکا در سال ۲۰۰۵ (به غیر از هوانوردی چارتر) در هر ۱۰۰٬۰۰۰ ساعت پرواز ۱/۳۱ (یا ۰/۰۱۶ نفر در هر پرواز) نفر کشته شده اند. در کانادا به ازای هر ۱۰۰۰ هواپیمای تفریحی، ۰/۷ نفر و به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ ساعت پرواز تجاری ۱/۱ نفر کشته شده اند. بسیاری از خلبانان با تجربه هوانوردی عمومی، پرواز ایمن تری دارند. اگرچه ارتباط بین ساعت های پرواز، تکرار و نرخ سوانح پیچیده و برآورد آن سخت است.
پرواز داخلی گونه ای از هوانوردی تجاری است که در آن هواپیما در همان کشوری به آسمان می رود به زمین می نشیند. فرودگاه هایی که فقط پروازهای داخلی را انجام می دهند به عنوان فرودگاه های داخلی شناخته می شوند. پروازهای داخلی معمولاً ارزان تر و کوتاهتر از اکثر پروازهای بین المللی هستند. بعضی از پروازهای بین المللی به دلیل فاصله کم بین جفت شهر در کشورهای مختلف ممکن است ارزان تر از پروازهای داخلی باشد و همچنین به این دلیل که پروازهای داخلی در کشورهای کوچکتر عمدتا توسط مسافران تجاری با درآمد بالا مورد استفاده قرار می گیرد ، در حالی که مسافران تفریحی در داخل کشور از جاده یا راه آهن استفاده می کنند. پروازهای داخلی تنها بخش هواپیمایی است که روند رشد طولانی مدت جهانی را نشان نمی دهد ، زیرا بسیاری از کشورهای کوچکتر به طور فزاینده ای مسیرهای داخلی کوتاه را با راه آهن سریع السیر جایگزین می کنند. بیشترین شلوغ ترین مسیرهای هوایی در جهان پروازهای داخلی است. برخی از کشورهای کوچکتر ، مانند سنگاپور ، هیچ پرواز داخلی مشخصی ندارند. کشورهای متوسط ​​مانند هلند پروازهای داخلی بسیار کمی دارند. بیشتر آنها فقط یک فاصله بین فرودگاه های کوچک م
نطقه ای مانند فرودگاه گرونینگن ایلد ، فرودگاه ماستریخت آخن و روتردام لاهه برای سوار کردن مسافران از مناطق مختلف کشور قبل از رفتن به مقصد بین المللی است. در ژوئن 2013 ، نماینده مجلس هلند ، لیسبت ون تونگرن (GreenLeft ، مدیر سابق Greenpeace هلند) پیشنهاد داد که پروازهای داخلی در هلند را با این استدلال که بی جهت ناکارآمد ، آلاینده و گران هستند ، منع کند ، اما وزیر محیط زیست ویلما مانسولد (حزب کارگر) گفت: چنین ممنوعیتی باعث نقض مقررات اتحادیه اروپا می شود که به شرکت های هواپیمایی اجازه پرواز در داخل کشور را می دهد. پیوند به بیرون. https://www.signalticket.ir/flight/%d9%be%d8%b1%d9%88%d8%a7%d8%b2%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%af%d8%a7%d8%ae%d9%84%db%8c/
ماهیچه های میان عرضی () نامی است که به ماهیچه های کوچک موجود در میان زواید مهره های مجاور هم داده اند. کارکرد آن ها خم کردن ستون مهره ها به سمت جانبی است. عصب گیری آن ها از عصب نخاعی است.