Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حلب را در معرض خطر قرار می داد اما الصالح توانست حاکم حمص را راضی کند که قلعه شمیمیش در شمال شرق حمص و در نزدیکی سلمیه را به وی واگذار کند. این توافق موجب ترس الناصر شد، چرا که آن را قدمی برای دست یابی به حلب می دانست؛ بنابراین به حمص حمله برد و مظفرالدین موسی مجبور شد که حمص را در مقابل بخشیدن تل باشر، به وی واگذار کند. این اتفاقات سبب شد تا الصالح ایوب واکنش نشان دهد و با وجود بیماری سل عازم شام شود تا منازعات شمال شام را دفع کند. با این حال پس از آن که از تجمع صلیبیون در قبرس و آماده شدن آن ها برای حمله به شرق باخبر شد، درصدد برطرف کردن مشکلات داخلی اش در شام برآمد تا سریع تر تمرکز خود را به صلیبیون معطوف کند. نیروهای تحت فرمان وی در سال ۱۲۴۸ میلادی، حمص را محاصره کردند اما با میانجی گری فرستاده خلیفه عباسی، شیخ نجم الدین بادرانی ــ که حلبی ها را به حلب و سپاه الصالح را به دمشق برگرداند ــ، نیروهای الصالح از محاصره حمص دست کشیدند. وی پس از به پایان رسیدن منازعات شام، به سرعت به مصر بازگشت و در اشموم طناح اردو زد تا هنگامی که صلیبیون به دمیاط رسیدند، بتواند در مقابل آن ها مقاومت کند. وی به واسطه بیماری اش ن
می توانست رهبری سپاه را برعهده بگیرد؛ بنابراین رهبری سپاه ایوبیان را به وزیرش فخرالدین یوسف بن شیخ الشیوخ واگذار کرد و به وی دستور داد که مانع ورود صلیبیون از راه خشکی شود. آغاز جنگ. محاصره دمیاط. اواخر ماه مه ۱۲۴۹ ناوگان صلیبی از قبرس حرکت کرد و ۴ ژوئن به دمیاط رسید. ۳۱ سال پیش، سپاه صلیبی در جنگ پنجم صلیبی، محاصرهٔ این شهر را از اردوی سنگربندی شده ای واقع در ساحل غربی رود نیل آغاز کرد. لوئی نیز تصمیم گرفت همان روش را پیاده کند. الصالح که مصمم بود اجازه ندهد نیروهای صلیبی از این موقعیت استفاده کنند، به صف آرایی نظامیان خود در کرانهٔ رود نیل پرداخت. بسیاری از شوالیه ها بر قایق های کم عمق سوار شدند تا بتوانند در سواحل کنار رودخانه مانور دهند. سپس صلیبیون به یک حملهٔ آبی-خاکی اقدام کردند. وقتی قایق ها به ساحل رسیدند، نیروهای صلیبی به ساحل یورش بردند تا با مدافعان ایوبی در ساحل بجنگند. پس از برخورد میان نیروهای دو طرف، چیزی نگذشت که سپاه ایوبی عقب نشینی کرد و صلیبیون پادگان های ایوبی مستقر در سواحل غربی نیل را تصرف کردند. با شکست نیروهای مدافع و سقوط پادگان های ساحل نیل، وضعیت نیروهای ایوبی و شهر آشفته شد. صلیبی
ون که در این زمان قصد محاصرهٔ شهر را داشتند، گمان می بردند که محاصرهٔ شهر همانند محاصره قبلی، طی جنگ صلیبی پنجم به درازا خواهد کشید اما با توجه به شرایط آشفتهٔ نیروهای ایوبی در دمیاط و ترس مردمان دمیاط، فخرالدین یوسف نیروهای خود را از شهر خارج کرد؛ بدین ترتیب همهٔ مسلمانان بعد از روشن کردن آتش در بازار شهر، شهر را به مقصد پادگان الصالح در اشموم طناح ترک کردند؛ همان گونه که بعضی از اعراب کنانه که با الصالح ایوب برای دفاع از شهر پیمان بسته بودند، فرار کردند و دروازه های شهر را باز گذاشتند و در مسیر فرارشان از روی پلی که شهر را به کناره غربی نیل وصل می کرد، عبور نکردند لذا دمیاط شهری آماده برای فتح صلیبیون باقی ماند و نیروهای صلیبی تحت فرمان لوئی در ۶ ژوئیه ۱۲۴۹ وارد دمیاط شدند و بدون هیچ گونه درگیری آن را فتح کردند. پس از سقوط دمیاط. وضعیت ایوبیان. با سقوط دمیاط، شادی اردوگاه صلیبیون را فراگرفت ولی در مقابل، مسلمانان از سقوط دمیاط وحشت کرده بودند. الصالح ایوب نیز از سقوط شهر و عدم مقاومت نیروهایش خشمگین شده بود. وی تمامی زیردستانش را سرزنش و آن ها را به سبب کوتاهی در دفاع از شهر نکوهش کرد و بیش از ۵۰ نفر از مرد
ان بنی کنانه را که سنگرهای دفاعی خود را ترک کرده و گریخته بودند، به دار آویخت. با این حال مسئولیت عمده برعهدهٔ فخرالدین یوسف، فرمانده سپاه ایوبی بود. اگر وی در شهر می ماند، می توانست در مقابل نیروهای صلیبی مقاومت کند و حتی مانع از ورود آن ها به شهر شود. طبق گفتهٔ ژان دو ژوانویل ظاهراً فخرالدین به حکومت تمایل داشته است و معتقد بوده که الصالح ایوب به علت شدت بیماری اش از دنیا می رود. به همین علت وی دمیاط را ترک گفته و به اردوگاه سلطان ایوبی بازگشته است تا پس از مرگ الصالح بتواند به هر مقامی برسد. در این هنگام زیردستان سلطان ایوبی دربارهٔ آینده خود هراسان و مشکوک شدند و به فکر رهایی از دست او افتادند اما فخرالدین یوسف بین آن ها و الصالح واسطه شد و آن ها را به صبر دعوت کرد؛ زیرا بعد از ناامیدی پزشکان از معالجه الصالح، مریضی اش شدیدتر شده بود. مقریزی در باب سقوط دمیاط و مقایسهٔ آن با سقوط آن در طی جنگ پنجم در کتاب "السلوک" خود گفته است که: وضعیت صلیبیون. پس از آن که صلیبیون بر تمام آنچه از آذوقه و مواد در دمیاط بود، مسلط شدند، سریعاً سعی بر تغییر ظاهر شهر دمیاط و تبدیل آن به شهری مسیحی کردند. در اولین گام مسجد شهر
را به کلیسایی به نام «نوتردام» تبدیل و اسقفی کاتولیک را برای آنجا تعیین کردند. ساختن شهر و توزیع اقطاعات بین امیران و تجار را به ۳ گروه شوالیه های معبد، شوالیه های مهمان نواز و شوالیه های تتونیک محول کردند و دمیاط در طول تابستان ۱۲۴۹ میلادی پایتخت صلیبیون در شرق شد. در این اثنا مریضی الصالح ایوب شدت گرفت؛ به گونه ای که نمی توانست از بستر بیماری برخیزد؛ بنابراین وی را با نقاله ای به منصوره منتقل کردند تا بر امور سپاه نظارت کند و او هم از قاهره درخواست کمک کرد. در همین اثنا بادیه نشینانی از ریف به راه افتادند تا این که به دیوارهای شهر دمیاط رسیدند و هر فرد صلیبی را که بیرون از شهر می دیدند، می کشتند. بدین ترتیب لوئی مجبور شد برای حفاظت از لشکریانش نگهبانانی بگمارد و اطراف دیوار شهر خندقی حفر کند. با فتح دمیاط انتظار می رفت که لوئی از پیروزی اش در دمیاط برای نابودی قدرت ایوبیان در مصر و فتح قاهره استفاده کند، مخصوصاً زمانی که اوضاع داخلی ایوبیان به واسطه بیماری الصالح ایوب دشوار و ناآرام بود؛ با این حال او ۵ ماه در دمیاط اقامت نمود که در این زمان هیچ اتفاق خاصی رخ نداد و لوئی از ضعف قوای ایوبی هیچ استفاده ای نک
رد. طبق گفتهٔ ژان دو ژوانویل، لوئی در این زمان منتظر طغیان رودخانهٔ نیل بود ــ که سبب شکست صلیبیون طی جنگ پنجم صلیبی شده بود ــ و همچنین وی منتظر رسیدن بردارش، آلفونس بود که به همراه کمک هایی که لوئی درخواست کرده بود، عازم شرق شده بود. در اواخر ژوئیه، زمان برنامه ریزی برای مرحلهٔ بعدی فرا رسید. چرا که آب نیل در این زمان کم شده بود و آلفونس با امکانت همراه خود به دمیاط رسیده بود. صلیبیون در این زمان شورایی نظامی تشکیل دادند و در آن دربارهٔ اتخاذ تصمیم های بعدی مشورت کردند. بعضی از فرماندهان، از جمله پطرس، کنت بریتانی و امیران صلیبی شرق تأکید بر حمله به اسکندریه و تسخیر سواحل مصر را داشتند؛ مخصوصاً که در آن کشتی هایی بسیار برای گذشتن از شعبه رود نیل وجود داشت و نتیجه این عمل آن بود که ارتباط مصر را با دنیای خارج قطع و آن را از تجارت محروم کنند. همان گونه که آن ها فوراً برای الصالح ایوب که از ناچاری طلب صلح می کرد، مجلسی تشکیل دادند؛ لیکن برخی دیگر از جمله رابرت، کنت ارتوا و برادر پادشاه فرانسه، حمله به قاهره را ترجیح می دادند و لوئی نیز نظر آن ها را برای حمله به قاهره پذیرفت. حمله به قاهره. مرگ الصالح ایوب. صلی
بیون و حتی مدافعان شهر با ترک خانواده شان در دمیاط، به کناره شرقی نیل منتقل شدند و از طریق منصوره به سمت قاهره حرکت کردند. در این زمان الصالح ایوب در منصوره از دنیا رفت. مرگ وی در این اوضاع سخت، به علت نبود فرد شایسته برای جانشینی سریع او در حکومت و در جنگ با صلیبیون خسارت بزرگی محسوب می شد؛ ولی همسرش شجره الدر که به شرایط آشفته و ناآرام واقف بود، فوراً در صحنه حاضر شد؛ وی از ترس برهم خوردن اتحاد مسلمانان، مرگ همسرش را پنهان کرد. در همان زمان پیکی به نزد پسر بزرگش، توران شاه ــ تنها شاهزاده ایوبی که در قید حیات بود و در حصن کیفا به سر می برد ــ فرستاد و از وی درخواست کرد که سریعاً به مصر بازگردد و ادارهٔ حکومت را به عهده گیرد. تا رسیدن وی به مصر، شجره الدر با همکاری وزیر فخرالدین یوسف ادارهٔ امور را برعهده گرفت و با وجود احتیاط های او در مخفی نگه داشتن مرگ الصالح ایوب، صلیبیون از فوت وی باخبر شدند؛ لذا از این فرصت برای وارد کردن ضرباتی محکم بر مسلمانان استفاده و خود را مهیا کردند؛ زیرا حکومت ایوبی با این وضعیت خود، طولی نمی کشید که مضمحل می شد و بر این اساس بود که صلیبیون بر حمله به قاهره اصرار ورزیدند. شرایط
پیش از جنگ. طبق گفتهٔ ژوانویل راهی که صلیبیون برای حرکت به سمت قاهره انتخاب کرده بودند، راهی پر از آبراهه، قنات و شعبه های رودخانهٔ نیل بود که پس از آن ها منطقهٔ أشموم قرار داشت که عبور از آن به سختی صورت می گرفت. این شرایط موقعیت مناسبی برای امیر فخرالدین یوسف بود تا از این اوضاع طبیعی برای دشوار کردن حرکت صلیبیون استفاده کند؛ پس بیشتر قوای خود را در پشت جزیرهٔ دمیاط نگه داشت و عده ای سوارانش را فرستاد تا هنگام عبور از کنار هر قنات، در میان صفوف صلیبیون ناآرامی ایجاد کنند و آن گاه وی حمله های ناگهانی را بر ضد صلیبیون سازماندهی می کرد. با وجود حملات پراکندهٔ نیروهای ایوبی، لوئی نهم با کندی و احتیاط جلو می رفت تا در ۱۴ رمضان/دسامبر به برامون بین شرمساح و منصوره رسید. سپاه وی در کناره جزیره دمیاط در سمت منصوره گردهم آمدند و دریای أشموم بین آن ها و مسلمانان جدایی انداخت. لوئی نهم و سپاه صلیبی وقتی متوجه سختی شرایط شدند که تقریباً دیدند در این منطقه محاصره شده اند و نمی توانند به منصوره بروند و مسلمانان در کنارهٔ غربی رود، روبه وری آن ها قرار دارند؛ ولی صلیبیون اقدام سوران ایوبی در عبور از جزیرهٔ دمیاط برای حمله
به باقی مانده سپاه صلیبی را ناکام گذاشتند. در ۸ فوریه ۱۲۵۰، سپاه صلیبی توانست از دریای اشموم ار راه مخاضمه سلامون با کمک یکی از مسیحیان مصر عبور کند. شوالیه های معبد به طور ناگهانی به لشکرگاه ایوبی حمله بردند. فخرالدین یوسف مدت زمانی را برای جمع کردن افراد نیاز داشت تا از حمله آن ها جلوگیری کند، ولی طولی نکشید که در کمینی که شوالیه های معبد برای وی ایجاد کرده بودند، افتاد. مسلمانان به راست و چپ پراکنده شدند، عدهٔ بسیاری از نیروهای ایوبی از جملهٔ فخرالدین یوسف کشته شدند و عده ای دیگر نیز به منصوره گریختند. نبرد المنصوره. با عقب نشینی نیروهای ایوبی به سمت دیوارهای شهر المنصوره، رابرت، کنت ارتوا، پس از گذر از گذرگاه سلامون بر اردوگاه ایوبیان مسلط شد؛ اما پس از این پیروزی به ناگاه به سمت المنصوره برای نابود کردن سپاه ایوبی حرکت کرد و با درخواست شوالیه های معبد مبنی بر آن که منتظر سپاه اصلی به رهبری لوئی نهم باشند یا توصیهٔ بعضی از آن ها به رعایت احتیاط و پرهیز توجهی نکرد و برای حمله به سمت المنصوره شتاب نمود. در این زمان رکن الدین بیبرس از فرماندهان مملوک سپاه ایوبی، در رأس سپاهی متشکل از ممالیک صالحی، فرماندهی
دفاع از شهر المنصوره را برعهده گرفت. وی سپاهش را در تقاطع راه ها مستقر کرد و دروازه های شهر را باز گذاشت تا سواره نظام صلیبی که به سمت شهر حمله برده بودند وارد شهر شوند و به دیوار قلعه المنصوره برسند. سپس بیبرس به همراه نیروهایش از راه های فرعی به سواره نظام صلیبی یورش برد و در نتیجه، نیروهای صلیبی به سرعت محاصره و در دام افتادند؛ بدین ترتیب اکثر سواره نظام صلیبی در محاصرهٔ نیروهای ممالیک کشته شدند. این شکست سبب شد تا موقعیت نیروهای صلیبی در برابر ایوبیان که اکنون با کمک ممالیک قدرت یافته بودند، تضعیف شود. لوئی که از تار و مار شدن سواره نظامش ناراحت بود، برای مقابله با نیروهای مملوک دست به آماده سازی نیروهایش برای مقابله با ممالیک زد. وی ابتدا دستور ساخت پلی از صنوبر بر روی مدخل جزیره دمیاط را صادر کرد تا بتواند همراه با سپاه خود از روی آن عبور کند و همچنین کمانداران خود را دور از نیل مستقر کرد تا هنگام عبور نیروهایش از پل، در صورت ضرورت از آن ها مراقبت کند؛ اما نیروهای ممالیک موقعیت خود را تا ۱۱ فوریه ترک نکردند. در این زمان ممالیک به لشکرگاه صلیبیان حمله کردند که در نهایت با مقاومت نیروهای صلیبی به فرماندهی
لوئی، عقب نشینی کردند و به المنصوره بازگشتند. ورود توران شاه به صحنه نبرد و نبرد فاریسکور. با ورود نیروهای ایوبی، صلیبیون در شرایط سختی قرار داشتند؛ آذوقه آن ها کم شده بود و تعدادی از نیروهای خود را در نبرد المنصوره و دفاع از لشکرگاه از دست داده بودند؛ همچنین بیماری های مختلف در اردوگاه آن ها رواج پیدا کرده بود. با این حال لوئی به مدت ۸ هفته در اردوگاه خود در برابر شهر المنصوره منتظر ماند تا شاید به واسطهٔ اخباری که به وی رسیده بود، کودتایی در مصر صورت گیرد تا بتواند از موقعیت مناسب حداکثر استفاده را ببرد. توران شاه پس از آن که در راه عزیمت به مصر، در دمشق به عنوان سلطان برگزیده شد، در ۲۱ فوریه ۱۲۵۰، به المنصوره رسید. در همان زمان مرگ الصالح ایوب اعلام شد و شجره الدر ادارهٔ امور را به وی سپرد. توران شاه برای پیروزی کامل بر نیروهای صلیبی دست به طراحی نقشه ای زد که متضمن پیروزی آن ها بر لوئی نهم بود. وی دستور داد تا مجموعه ای از کشتی های کوچک بسازند و آن ها را به شاخه های مختلف نیل سفلی منتقل کنند و در آبراهه هایی که از آن ها منشعب می شدند، مستقر کنند تا به کشتی های صلیبی حامل آذوقه حمله برند. با این کار ارتبا
ط صلیبیون با دمیاط و مرکز تدارکات شان مسدود شد. طبق گفتهٔ مقریزی صلیبیون با این اقدام توران شاه، تعداد زیادی از کشتی های خود که شمار آن ها به ۵۸ عدد می رسید را از دست دادند. بدین گونه امدادرسانی به صلیبیون به طور کامل قطع شد و وضعیت آن ها دشوارتر از قبل شد و سرانجام با این اقدام در محاصرهٔ نیروهای ایوبی قرار گرفتند. لوئی با پی بردن به شرایط پیش آماده، دریافت که امکان حمله به سمت قاهره وجود ندارد لذا دستور بازگشت و عقب نشینی به سمت دمیاط را صادر نمود. نیروهای صلیبی تمامی چوب و الوارهایی که در اختیار داشتند را به آتش کشیدند. همچنین مرکب های خود را از بین بردند تا بتوانند به سمت دمیاط فرار کنند و لوئی در این زمان دریافت که عقب نشینی به سمت دمیاط راحت نخواهد بود چرا که نیروهای ایوبی و ممالیک برای تعقیب آن ها خواهند آمد؛ لذا پیش از آغاز عملیات عقب نشینی، به مذاکره با توران شاه توسل کرد؛ بر این اساس پیشنهاد داد که دمیاط را در مقابل به دست آوردن اورشلیم ترک کند اما به واسطه وضعیت و موقعیت ضعیف تر وی نسبت به توران شاه، سلطان ایوبی پیشنهاد وی را رد کرد. در بامداد آوریل ۱۲۵۰ عقب نشینی صلیبیون آغاز شد. اما در حین فرار م
هندسان صلیبی فراموش کردند پلی را که برای گذر از نهر کوچک ساخته بودند، خراب کنند؛ لذا طولی نکشید که ممالیک به دنبال سپاه صلیبی از پل گذشتند و عملیات تعقیبی منظم را اجرا کردند و از هر سو به سمت آن ها حمله بردند. با وجود حملات، صلیبیون توانستند با مقاومت به شرمساح واقع در میانهٔ راه المنصوره و دمیاط برسند ولی در آنجا لوئی بیمار شد و ممالیک موفق شدند نیروهای صلیبی را محاصره و در فارسکور از همه سو به آن ها حمله کنند. لوئی بیمار نتوانست در برابر نیروهای ایوبی پایداری کند و سرانجام پس از محاصره نیروهایش، از نیروهای ایوبی شکست سختی خورد و تقریباً تمامی نیروهایش کشته، مجروح یا اسیر شدند. خود لوئی نیز پس از شکست اسیر شد و در میان اسرا به المنصوره منتقل و طبق گفتهٔ مقریزی و نویری در خانهٔ ابراهیم بن لقمان حبس شد. بدین ترتیب جنگ هفتم صلیبی که با تدارکات عظیمی از جانب جهان مسیحیت لاتینی آغاز شده بود، با شکست سخت نیروهای صلیبی به پایان رسید. اسارت لوئی نهم. پس از شکست لوئی از نیروهای مسلمان، مسلمانان تمام تمرکز خود را نه تنها به دمیاط بلکه به تمامی اراضی صلیبیون در شام و اراضی مقدس اختصاص دادند. بدین ترتیب سعی بر استفاده ا
ز اسارت لوئی برای بازپس گیری مناطق اراضی مقدس کردند، اما وی اظهار داشت که این مناطق تحت حاکمیت وی نیست بلکه در اختیار کنراد چهارم پسر فریدریش دوم، امپراتوری مقدس روم است. با این حال توران شاه به تلاش های خود ادامه داد تا لوئی را به پذیرش این درخواست وادارد. اما با پافشاری و مخالفت لوئی مواجه می شد که وی قدرتی در واگذاری مناطق ندارد. بدین ترتیب بعد از تلاش نافرجام توران شاه برای بازپس گیری مناطق با استفاده از لوئی، وی تصمیم گرفت که به اراضی تحت حاکمیت صلیبیون حمله برد؛ و سرانجام در ازای آزادی لوئی، پادشاه فرانسه، وی را به شرایط صلحی به شرح ذیل واداشت: سرانجام لوئی نهم با پذیرفتن این شرایط تحمیل شده، به محترم شمردن این قرارداد سوگند خورد. با این حال لوئی همچنان تا زمان پرداخت مبلغ فدیه خود، در اسارت سلطان ایوبی در المنصوره باقی ماند. کودتا ممالیک و کشته شدن توران شاه. باوجود پیروزی ایوبیان بر صلیبیون و بستن قرارداد صلح میان آن ها، توران شاه به واسطهٔ سیاست هایی که در قبال ممالیک در پیش گرفته بود، موجب ناراحتی آن ها شد؛ اما وی با تهدید ممالیک بحری، آنها را از پست های مهم برکنار و از مراکز قدرت دور ساخت و سرانجام
دستور دستگیری شان را صادر کرد. شجره الدر، مادر توران شاه نیز به واسطهٔ رویه پسرش از وی دل چرکین شد و او را متهم به پنهان ساختن ثروت پدرش کرد؛ اما او نیز با تهدید توران شاه روبه رو شد. این امر موجب شد تا وی به ممالیک بحری شکوه برد و به آن ها یادآور شد که شوهرش استاد آن ها بوده است و ممالیک نیز به وی وفادار بوده اند. علاوه بر سیاست های توران شاه، وی از اطرافیان و نزدیکان خود نیز به شدت تأثیر می پذیرفت؛ آن ها دل نگرانی وی را دربارهٔ ممالیک بحری و شجره الدر برانگیخته و او را تشویق کردند که آن ها را از میان ببرد تا خطرشان از بین برود. این سیاست توران شاه سبب شد که ممالیک بحری کینهٔ وی را به دل گیرند و از نیت توران شاه نسبت به خود به هراس بیفتند. در نتیجه تصمیم گرفتند که پیش از سرکوب شدن خود، وی را طی کودتایی به قتل برسانند. شجره الدر نیز که از نیت توران شاه می ترسید، آنان را یاری نمود. گروهی از امرای بحری، از جمله فارس الدین اقطای، بیبرس بندقداری، قلاوون صالحی و ایبک ترکمانی این کودتا را رهبری می کردند. در بامداد ۲ مه ۱۲۵۰ در حالی که توران شاه در حال آماده شدن برای حرکت به سمت دمیاط بود؛ بیبرس به خیمه توران شاه ه
جوم برد و تنها توانست دست وی را قطع کند؛ توران شاه در حالی که زخمی بود، از خیمه خود گریخت و به برجی در نزدیکی نیل پناه برد. ممالیک که در حال تعقیب وی بودند، برج را به آتش کشیدند، اما توران شاه بازهم از مهلکه گریخت و خود را به نیل پرتاب کرد؛ وی سرانجام توسط شناکنان ممالیک دستگیر شد. در این جا بود که وی از ممالیک درخواست ترحم نمود و پیشنهاد کرد که در قبال واگذاری حکومت، وی را به جزیره تبعید کنند اما ممالیک به درخواست وی اعتنا نکردند و بیبرس با شمشیر خود، توران شاه را به قتل رساند تا حکومت ایوبیان مصر به پایان برسد. شرایط پس از سقوط ایوبیان مصر. پس از کودتای ممالیک و کشته شدن توران شاه، شورایی برای تصمیم گیری در رابطه با انتخاب حاکم و سلطان صورت گرفت. باوجود اختلافات میان ممالیک، سرانجام ممالیک تصمیم گرفتند که شجره الدر به عنوان عهده دار حکومت انتخاب گردد. باوجود انتخاب شجره الدر، المستعصم بالله، خلیفه عباسی، از انتخاب وی به عنوان حاکم انتقاد کرد و ممالیک را به علت حاکم کردن یک زن سرزنش نمود. ممالیک که اکنون مورد انتقاد قرار گرفته بودند، تصمیم گرفتند تغییراتی در رأس حکومت انجام دهد؛ لذا برای خروج از این شرایط، پ
یشنهاد ازدواج شجره الدر با عزالدین ایبک را دادند که با موافقت شجره الدر همراه بود؛ در سال ۱۲۵۰ شجره الدر پس از ازدواج با عزالدین ایبک، از حکومت خلع شد و عزالدین ایبک به جای وی به قدرت رسید. با در اختیار گرفتن قدرت مصر، اکنون لوئی در اسارت ممالیک قرار داشت. ممالیک در ابتدا مایل نبودند که به شرایط توافق نامه ای که توران شاه با لوئی امضا نموده، عمل کنند اما به خاطر شرایط سخت ممالیک و درگیری های آن ها با ایوبیان شام، سرانجام متوجه شدند که نیازمند پول فدیه و شهر دمیاط که شهر تجاری مهمی در مصر بود، هستند. بدین ترتیب آن ها طبق معاهدهٔ توران شاه با لوئی عمل کردند و در ۶ مه ۱۲۵۰، دمیاط به نیروهای ممالیک تسلیم شد و لوئی نیز به همراه دیگر نجبای اسیر شده رده بالا، آزاد شدند. در ۸ مه فرانسویان ۴۰۰ هزار از ۵۰۰ هزار مبلغ تعیین شده را پرداخت نمودند؛ بدین ترتیب پادشاه فرانسه اجازه یافت تا مصر را ترک کند، اما برخلاف قرارداد ممالیک هزاران گروگان دیگری را که هنوز در اختیار داشتند آزاد نکردند. پس از جنگ. لوئی نهم پس از جنگ صلیبی هفتم. پس از آزاد شدن لوئی، وی به عکا مقر نیروهای صلیبی بازگشت تا ضمن کمک به صلیبیون برای بازسازی مواضع
دفاعی شان، منتظر فرصتی دوباره برای تدارک حمله ای دیگر به مسلمانان شود. وی ۴ سال در عکا، قیصریه و یافا ماند اما به علت بحران های فرانسه در بهار سال ۱۲۵۴ به پاریس بازگشت. در همین زمان بحران میان ممالیک و ایوبیان شام بر سر مالکیت مصر شدت گرفته بود که این باعث می شد تا یکی از طرفین درگیر با صلیبیون وارد گفتگو و مذاکره شده و گاه نیازهای پادشاه فرانسه را تأمین کند. اما درخواست مستعصم، آخرین خلیفه عباسی بغداد، از دو دولت ایوبیان و ممالیک مبنی بر صلح و آشتی با یکدیگر، لوئی را از بهره بردن از اختلافات آن ها ناامید کرد و حتی ارتباط وی با نزاریان شام و مغولان برای همکاری با صلیبیون جهت شکست مسلمانان نیز در ابتدا مؤثر واقع نشد؛ بنابراین وی بدون دستاورد خاصی به سمت فرانسه بازگشت. با این حال او قصد داشت پس از آرام کردن اوضاع داخلی فرانسه، دوباره به سمت شرق و اراضی مقدس حرکت کند تا کار نیمه تمام خود را به پایان برساند. بیبرس که در این زمان سلطان ممالیک در مصر بود، با آگاهی از تصمیم وی، اقداماتی نظیر محافظت از مصب نیل، گسترش و تقویت باروهای شهرهای بندری مصر و غیره انجام داد و منتظر حمله لوئی به مصر شد. اما لوئی که پیشتر قصد
حمله به اراضی مقدس از مسیر مصر را داشت، به دلایلی از این کار منصرف و به سمت تونس که در دستان دولت حفصی بود، لشکرکشی کرد. شرایط شرق. با کشته شدن توران شاه، سلطان ایوبی، و برافتادن دولت ایوبیان در مصر به دست ممالیک، در این قلمرو دولتی جدید توسط ممالیک بحری که از فرماندهان و جنگاوران ترک بودند، شکل گرفت. آن ها نخست جزء نیروهای پیشتاز صلاح الدین ایوبی بودند و سپس طی دوره های بعد به مراتب بالاتر سیاسی رسیدند. با این حال پس از جنگ صلیبی هفتم، دول اسلامی درگیر دشمنی دیگر به نام امپراتوری مغول به رهبری هولاکوخان از جانب شرق شدند که پس از برانداختن خلافت عباسی در بغداد، به سمت غرب در حال پیشروی بود. اما ممالیک به رهبری سیف الدین قطز، توانستند مغولان را که تا آن زمان در عراق و شام شکست نخورده بودند، در نبرد عین جالوت شکست دهند و شرایط مناسبی برای برقراری قدرت بزرگ در مصر و شام ایجاد کنند که این اتفاق در دورهٔ سلطان بعدی یعنی بیبرس رخ داد. وی پس از فارغ شدن از اختلافات میان ممالیک بحری و ممالیک معزی، جنگ فراگیری را علیه صلیبیون __ که در این زمان با مغولان در برابر ممالیک همکاری می کردند و حتی اجازهٔ ورود آن ها را به قل
عه های خود می دادند ــ در اراضی مقدس آغاز کرد. با این حال پس از چند جنگ با ایزابلا، حاکم بیروت صلح کرد تا تمرکز خود را معطوف به مسائل شمال آفریقا کند. بیبرس بین سال های ۱۲۶۳ و ۱۲۶۸ به دولت های صلیبی شام که تحت الحمایه مغولان بودند، یورش بود. وی شوالیه های مهمان نواز و شوالیه های معبد را شکست داد و ارسوف، حیفا و برخی مناطق دیگر را در سال ۱۲۶۵ تصرف کرد. در سال بعد به پادشاهی ارمنی کیلیکیه یورش برد و شهرهای طرسوس، آدانا و موپسوئست را غارت کرد. سپس در سال ۱۲۶۷ عکا و در سال ۱۲۶۸ انطاکیه و یافا را تصرف کرد. به این ترتیب شاهزاده نشین انطاکیه منقرض گردید. در این زمان بیبرس متوجه تحرکات لوئی برای آغاز یک جنگ صلیبی دیگر شد. پس از یک سال متارکه جنگ با هیو سوم، پادشاه اورشلیم، به مصر بازگشت. جنگ صلیبی هشتم. در پی سقوط انطاکیه و دیگر شهرهای شام و انقراض شاهزاده نشین انطاکیه به دست ممالیک مصر، پاپ کلمنت چهارم برای حفظ آخرین بقایای قلمرو صلیبیون در شام اقدام به فراخوان جنگ صلیبی دیگری کرد. لوئی نهم که همچنان پس از گذشت چهارده سال از بازگشتش به فرانسه به دلیل شکست و اسارتش در مصر، به فکر انتقام از مسلمانان و به ویژه مصریان ب
ود، بر آن شد تا تدارکات یک حملهٔ جدید صلیبی به مشرق زمین ببیند. وی از پاپ خواست تا شاهان و امیران اروپا را به شرکت در یک حملهٔ جدید صلیبی فراخواند. در پی فراخوان پاپ، برخلاف لوئی که شور و اشتیاق بسیاری برای تدارک و شرکت در این جنگ داشت، بیشتر پادشاهان و فرمانروایان اروپایی کوچک ترین تمایلی به حضور یا مشارکت در این حمله از خود نشان ندادند. سپس، لوئی که از کمک دیگران ناامید شده بود، بر آن شد تا به تنهایی، با بهره گیری از تسهیلات، حمایت کلیسا و پاپ دست به حمله بزند. لوئی نهم، در سال ۱۲۷۰ پاریس را به قصد بندر ایگوس-مورتس واقع در جنوب فرانسه، که محل تجمع نیروها بود، ترک کرد. پس از سه ماه انتظار در ایگوس-مورتس، بندر را به سوی جزیره ساردنی ترک کردند. پس از رسیدن به ساردنی و پیوستن نیروهای متحد لوئی، صلیبیون عازم تونس شدند و پس از دو ماه سفر دریایی، به سواحل قرطاجنه رسیدند و در خرابهٔ شهر قدیمی کارتاژ مستقر شدند. در این زمان دولت حفصی که وارث خلافت موحدون بودند، در افریقیه بر سر قدرت بودند. شرایط سختی برای صلیبیون که در سواحل قرطاجنه مستقر بودند، رقم خورد. طی ماه های بعد اعلام جهاد علیه صلیبیون، شبیخون های حفصیان و ب
یماری در اردوگاه صلیبیون به وجود آمد و سرانجام با مرگ لوئی در ۲۵ اوت ۱۲۷۰ بر اثر بیماری، صلیبیون در شرایط سخت، مجبور به پیشنهاد صلح به محمد المستنسر، سلطان و خلیفه حفصی، شدند که پس از چند روز قرارداد صلح میان طرفین بسته شد و شرایط میان حفصیان و دول اروپایی به شرایط پیش از جنگ بازگشت. منبع شناسی. منابع ثانویه. لاتین و فرانسوی. همچنین متون مرتبط با لزوم بازپس گیری اراضی مقدس و احیای جنگ های صلیبی همچون «"لیبر سکرتاروم فیدلیوم کروچس"» (Liber Secretorum Fidelium Crucis)، «"ویا آد ترام سانکتام"» (Via ad Terram Sanctam)، «"دایرکتریوم آد فانچدوم پاساجوم ترنسماریروم"» (Directorium ad faciendum passagium transmarinum) و متون بسیار دیگر که پس از سقوط اوترمر در سال ۱۲۹۱ نگاشته شدند، ضمن پرداختن به جنبش صلیبی و آغاز جنگ های صلیبی در اراضی مقدس، به آخرین تلاش های صلیبیون و مسیحیان در قرن ۱۳ میلادی برای بازپس گیری اراضی مقدس همچون جنگ صلیبی لوئی نهم پرداخته اند.
دوین دیواسکوئز (زاده ۲۵ ژوئن ۱۹۶۳) مدل ، بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم نمی توانید عشق مرا بخرید اشاره کرد.
قاعده ید (قانون دست داشت) یعنی هر کس چیزی در دست دارد، مالک آن فرض می شود مگر خلافش ثابت شود. «قاعده ید» یعنی وقتی کسی چیزی را در اختیار دارد و می توان گفت تحت کنترل اوست، این نشانه است که احتمالاً مالکش است، مگر خلاف آن ثابت شود. این اصل در قانون مدنی ایران نیز پذیرفته شده و طبق ماده ۳۵، «تصرف» به عنوان مالکیت محسوب می شود مگر اینکه خلاف آن ثابت شود. قاعده ید یکی از قواعد فقهی است که مورد قبول همگی فقیهان مسلمان در فقه اسلامی قرار گرفته است. بر اساس این قاعده، چیرگی و استیلای فرد بر یک شی، ثابت می کند که آن شخص بر آن شی مالکیت دارد. این قاعده یکی از دلائل عمده اعمال مالکیت در حقوق است. که از آن به عنوان «اماره تصرف» نیز یاد می شود. معرفی. تعریف. قاعده ید از جمله قواعد فقهی در اسلام در حوزه مالکیت به شمار می رود. بر طبق این قاعده اگر فردی بر شی ای استیلا و سلطه و اقتدار یابد به گونه ای که از نظر عرفی این استیلاء ثابت باشد و در اختیار فرد باشد به گونه ای که فرد می تواند هر گونه تغییر و تصرفی در آن شی ای که مالک آن است انجام دهد. عرف نقش مهمی در تعریف ید دارد. این که چه زمانی عنصر استیلاء و سلطه صادق است منوط ب