Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آیین نامه کالاهای درمانی نسبت به هر کشور قوانین خاص خود را دارد. در برخی کشورها همانند ایالات متحدهٔ آمریکا توسط یک نهاد ملی خاص تحت حفاظت قرار دارند. در برخی دیگر از کشورها برای مثال استرالیا به صورت ایالتی مورد حفاظت و بررسی قرار می گیرند. دلیل ایجاد آیین نامه، صرفاً حفاظت از شهروندان عام می باشد که اطلاعات زیادی در مورد داروهای خطرناک ندارند. این مقررات به صورت دولتی وضع می شود و شامل حفظ سلامتی جامعه و کیفیت داروهای مخدر برای استفاده های پزشکی می گردد. مقررات بر پایهٔ کشور. استرالیا. نهاد دولتی TGA کنترل داروهای پزشکی را در استرالیا در دست دارد و به صورت زیر آن ها را طبقه بندی می کند: نروژ. در نروژ داروها به ۵ کلاس زیر تقسیم می شوند: مواد مخدر، آرام بخش، خواب آور، و آمفتامین. برای مثال: داروهای به شدت مخدر و مرگ آور همانند: نسخه های پزشکی داروهای بدون نسخه داروهایی یا شرکت هایی که در نروژ فعال نیستند
در زبان شناسی، هم چسبی ()، فرآیندی در صرف است که در آن کلمات با ترکیب تکواژها تشکیل می شوند، که هر کدام با یک ویژگی نحوی واحد مطابقت دارند. زبانهایی که از هم چسبی به طور گسترده ای استفاده می کنند زبان های پیوندی نامیده می شوند. به عنوان مثال، در زبان پیوندیِ ترکی، کلمه evlerinizden ("از خانه های شما") شامل تکواژهای ev-ler-iniz-den است. تکواژ-به-تکواژ به صورت خانه-ها-شما-از ترجمه می شود. زبان های پیوندی در مقابل زبان های گسسته و زبان های تصریفی قرار می گیرند. در زبان های گسسته ریشه ها تغییرناپذیرند و برای نشان دادن روابط دستوری از ترتیب کلمات استفاده می شود، و در زبان های تصریفی، کلمات می توانند پیچیده باشند، اما تکواژها ممکن است به چندین ویژگی های دستور زبانی ارتباط داشته باشند. مثال هایی از زبان های پیوندی اگرچه هم چسبی ویژگی برخی خانواده های زبانی است، اما این بدان معنا نیست که وقتی چندین زبان در یک منطقه جغرافیایی خاص همه زبان های پیوندی هستند، لزوما از نظر فیلوژنتیک مرتبط هستند. در گذشته، این فرض باعث شد که زبان شناسان خانواده زبان اورال-آلتائیک را پیشنهاد کنند، که شامل زبان های اورال و ترکی، و همچنین مغو
ل ، کره ای و ژاپنی بود. زبان شناسی معاصر این پیشنهاد را بحث برانگیز می داند.[1] یکی دیگر از ملاحظات هنگام ارزیابی پیشنهاد فوق این است که برخی از زبان ها، که از زبان های اولیه پیوندی توسعه یافته اند، ویژگی های پیوندی خود را از دست داده اند. به عنوان مثال، زبان استونیایی معاصر به سمت زبان تصریفی تغییر کرده است.[2] (همچنین ویژگی های معمول دیگری را که برای خانواده های اورالیک از دست داده است، مانند هماهنگی واکه ای.) اوراسیا و اقیانوسیه نمونه هایی از زبان های پیوندی شامل زبان های اورال مانند فنلاندی، استونی و مجارستانی است. این ها در استفاده روزانه عبارات بسیار جمع شده ای دارند و بیشتر کلمات دوهجایی یا بیشتر هستند. اطلاعات گرامری بیان شده توسط حروف اضافه در زبان های غربی هندو اروپایی به طور معمول در پسوند ها یافت می شود. زبان مجاری تقریبا در هر قسمت از آن از هم چسبی استفاده می کند. پسوندها بر اساس نقش پسوند به ترتیب خاصی از یکدیگر پیروی می کنند و بسیاری از آنها را می توان یکی بر دیگری انباشته کرد و در نتیجه معانی پیچیده ای را با استفاده از ساختارهای فشرده منتقل کرد. یک مثال fiaiéi است ، جایی که ریشه "fi (((à)-" به
معنی "پسر" است ، چهار واکه بعدی همه پسوند های جداگانه هستند و کل کلمه به معنی "[خواص جمع] متعلق به پسران او است". ساختار تودرتو مالکیت و بیان جمع ها کاملا قابل توجه است (توجه داشته باشید که زبان مجاری از هیچ جنسیتی استفاده نمی کند). تقریبا تمام زبان های استرونزیایی ، مانند مالایی و اکثر زبان های فیلیپینی ، نیز به این دسته تعلق دارند ، بنابراین آنها را قادر می سازد تا کلمات جدیدی را از فرم های پایه ساده تشکیل دهند. کلمه اندونزیایی و مالاییِ mempertanggungjawabkan با اضافه کردن ضمیمه های حالت معلوم ، علیت و حالت دستوری سودمندی (benefactive case) به فعل ترکیبی tanggung jawab ، که به معنی "حساب کردن"است ، تشکیل شده است. در تاگالوگ (و ثبت استاندارد آن ، فیلیپینی) ، nakakapágpabagabag ("آنچه ناراحت کننده/نگران کننده است") از ریشه bagabag ("ناراحت کننده" یا "نگران کننده") تشکیل شده است. در شرق آسیا ، کره ای یک زبان پیوندی است. استفاده از " 조사 " ، " 접사 " ، " 어미 " باعث می شود که کره ای پیوندی محسوب شود. این حروف نشان دهنده زمان دستوری، زمان ، تعداد، علیت ، ساختارهای تکریمی هستند. ژاپنی نیز مانند کره ای یک زبان پیوندی
است: از طریق اضافه کردن اطلاعاتی مانند نفی، حالت مجهول، زمان گذشته، مدرک افتخاری و علیت در شکل فعل. نمونه های رایج hatarakaseraretara (働かせられたら) است که ترکیبی از همبستگی های خاصیت سببی، مجهول یا بالقوه و مشروط برای رسیدن به دو معنی بسته به زمینه است "اگر (موضوع) به کار گرفته شده باشد..."و" اگر (موضوع) می توانست (موضوع) را به کار ببرد" و tabetakunakatta (食べたくなか))) ، که ترکیبی از میل ، نفی و صرف های زمان گذشته به معنی "من/او/او/آنها نمی خواستند غذا بخورند". تابرو ((موضوع) خواهد خورد (آن)) تابتای (((موضوع) می خواهد بخورد (((آن))) tabetakunai ((موضوع) نمی خواهد بخورد (آن)) تابتاکوناکاتا ((موضوع) نمی خواست بخورد ((آن))) ترکی ، همراه با تمام زبان های ترکی دیگر ، یکی دیگر از زبان های پیوندی است: به عنوان یک مثال افراطی ، عبارت Muvaffakiyetsizleşleştiriveremeyebileceklerimizdenmişsinizcesine به عنوان یک کلمه در ترکی تلفظ می شود ، اما می توان آن را به جمله "گویی شما از کسانی بودید که ما قادر به تبدیل شدن به آنها نیستیم؛ خالق افراد ناموفق" ترجمه کرد. "- Siniz "به شکل جمع شما اشاره دارد که"- sin "شکل منحصر به فرد است ،
به همان شیوه"- im "بودن" I "("- im "به معنی" my "است نه"I". ویرایشگر اصلی باید آن را با "-ییم اشتباه گرفته باشد."این پسوند دوم به عنوان "Oraya gideyim" به معنی "می توانم به آنجا بروم" یا "وقتی به آنجا می روم" استفاده می شود) و "-imiz" آن را به "ما"تبدیل می کند. به همین ترتیب ، این پسوند به معنی" ما "است و نه"ما". زبان تامیل یک زبان پیوندی است. برای مثال در تامیل کلمه "அதைப்பண்ணமுடியாதவர்களுக்காக" (ataippaṇṇamuṭiyātavarkaḷukkāka) به معنی "به خاطر کسانی که نمی تواند انجام دهد که" به صورت تحت الفظی "که به انجام غیر ممکن است او [نشانگر جمع] [نشانگر مفعول با واسطه] برای تبدیل شدن به". مثال دیگر همبستگی فعل است. در تمام زبان های دراویدی ، از نشانگرهای کلامی برای انتقال زمان دستوری، شخص و خلق و خوی استفاده می شود. برای مثال در تامیل "சாப்பிடுகிறேன்" (cāppiṭukiṟēṉ "من خوردن") تشکیل شده است از فعل ریشه சாப்பிடு- (cāppiṭu - "به غذا خوردن") + زمان حال نشانگر -கிற்- (-kiṟ-) + اول شخص مفرد پسوند -ஏன் (-ēṉ). Agglutination همچنین یک ویژگی قابل توجه باسک است. برای مثال ، ترکیب فعل ها با اضافه کردن پیشوند یا پسوند های مختلف ب
ه ریشه فعل انجام می شود: dakartzat ، که به معنی "من آنها را می آورم" است ، توسط da (زمان حال را نشان می دهد) ، kar (ریشه فعل ekarri → bring) ، tza (جمع را نشان می دهد) و t (موضوع را نشان می دهد ، در این مورد ، "من") تشکیل شده است. مثال دیگر انحطاط است: Etxean = "در خانه" که در آن etxe = خانه. آمریکا هم چسبی در اکثر زبان های بومی آمریکایی مانند زبان های اینوئیت ، ناهواتل ، زبان ماپوچه ای ، زبان های کچوا ، تزوجیل ، کاچیکل ، چپالاچی و کیچ استفاده می شود ، جایی که یک کلمه می تواند حاوی تکواژهای کافی برای انتقال معنای آنچه که یک جمله پیچیده در زبان های دیگر است، باشد. برعکس، ناواهو شامل ضمیمه هایی برای برخی از کاربردها است، اما آنها را به گونه ای غیرقابل پیش بینی و جدایی ناپذیر پوشش می دهد که اغلب به عنوان یک زبان تصریفی نامیده می شود. منابع. مثال هایی از زبان های پیوندی
«بیت» () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی گری والکوف است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به کورتنی لاو، کیفر ساترلند، ران لیوینگستون، و نورمن ریداس اشاره کرد. فیلم به قسمتی از داستان زندگی ویلیام اس. باروز نویسنده آمریکایی و رابطه اش با همسرش جوان ولمر می پردازد.
ووچیاپینگین () یا ووجیاپینگین () در مقیاس زمانی زمین شناسی، اشکوب زیرین یا نخستین عصر از ردیف لوپینگین در دوره پرمین به شمار می رود. ووچیاپینگین در ستون چینه شناسی پس از اشکوب کاپیتانین و پیش از چانگسینگین جای می گیرد. اشکوب ووچیاپینگین از حدود ۰٫۴ ± ۲۵۹٫۸ میلیون سال پیش آغاز شده و تا ۰٫۰۷ ± ۲۵۴٫۱۴ میلیون سال پیش ادامه یافت.
چانگسینگین () در مقیاس زمانی زمین شناسی، اشکوب بالایی یا آخرین عصر از ردیف لوپینگین و دوره پرمین به شمار می رود. چانگسینگین در ستون چینه شناسی پس از اشکوب ووچیاپینگین و پیش از ایندوئن (از دوره تریاس) جای می گیرد. اشکوب چانگسینگین از حدود ۰٫۰۷ ± ۲۵۴٫۱۴ میلیون سال پیش آغاز شده و تا ۰٫۰۶ ± ۲۵۲٫۱۷ میلیون سال پیش ادامه یافت. چانگسینگین با رویداد انقراض پرمین-تریاسه پایان یافت. نام گذاری. اسم این اشکوب از چانگژینگ در شمال چجیانگ چین گرفته شده است. این نام نخستین بار در سال ۱۹۷۰ به کار رفت.
کلایو جیمز استندن (زادهٔ ۲۲ ژوئیه ۱۹۸۱)، یک هنرپیشه ایرلندی است که بیشتر برای ایفای نقش رولو در مجموعه تلویزیونی وایکینگ ها، سر گاوائین در مجموعه کملوت، آرچر در سریال رابین هود از شبکه بی بی سی یک و کارل هریس در مجموعه علمی تخیلی دکتر هو شناخته شده است. او همچنین در فیلم سلام لندن و بیمار صفر بازی کرده است.
بوستان مفاخر تبریز (آذربایجان) یا بوستان طوبائیه (طوبی) در محلهٔ آبرسان واقع شده است. این منطقه در گذشته خارج از محدوده شهری بوده و اکنون در مرکز شهر است. محل این پارک و مسجد طوبی که در کنار پارک واقع شده است قبلاً به باغ بزرگی اختصاص داشت که به حاج رضا طوبی (از بازرگانان تبریز) تعلق داشت. او بعدها باغ خود را وقف کرده و به گورستان طوبائیه تبدیل می کند. در این گورستان تنی چند از مشاهیر آذربایجان از جمله باقرخان، آیت الله میرزا فتاح شهیدی، رضا طوبی و محمد نخجوانی دفن شده اند. در حال حاضر گرچه این گورستان به پارک مفاخر تبدیل شده و بخشی از این پارک به یادمان مفاخر آذربایجان اختصاص داده شده است؛ اما ورودی آرامگاه باقرخان تنها در ساعات اداری به روی شهروندان و گردشگران باز می شود. پیشینه. در سال های پایانی دوره قاجار یکی از بازرگانان نامدار تبریزی به نام حاج رضا طوبی بنا به نیازهای آن روز شهر زمین های باغ بزرگ خود که در حومه خاوری شهر بود را به شهر و شهروندان تبریزی بخشید تا در آنجا آرامستان بزرگ و در خوری راه اندازی شود، آرامستان در زمین های وقف شده حاج رضا طوبی بنام خود او ساخته شد و مردم تبریز نام گورستان را طوبا
ئیه نهادند. باقرخان یکی از افراد شهیری است که در آرامستان طوبائیه به خاک سپرده شده است، پیکر خود وقف کننده زمین های آرامستان (رضا طوبی) نیز بنا به وصیتنامه او در مزارستان طوبائیه به خاک سپرده شد، پس از خاکسپاری وقف کننده زمین گورستان تالار مسقف کوچکی ساخته شد و آن محل به آرامگاه خانوادگی رضا طوبی اختصاص یافت و در پسین سال ها با درگذشت هر یک از خویشاوندان رضا طوبی درون همان آرامکده خانوادگی به خاک سپرده می شدند، همچنین رضا طوبی از خویشاوندان نزدیک باقرخان است و به همین سبب همسر و دختر و داماد باقرخان به نام سرتیپ هاشمی نیز درون آرامگاه خانوادگی طوبی به خاک سپرده شده اند. سرتیپ هاشمی داماد ارشد باقرخان که از فرماندهان ارتش شاهنشاهی ایران بود در سال ۱۳۵۴ راهی کرمانشاه شد و پس از پیدا کردن آرامگاه پدر همسرش با انجام نبش قبر، پیکر باقرخان را به تبریز آورد و در کنار آرامگاه رضا طوبی و همسر و دختر خود باقرخان به خاک سپرد. ایجاد بوستان. در سال ۱۳۷۴ شهرداری تبریز تصمیم گرفت تا با زدودن گورستان طوبائبه که دیگر در مرکز شهر قرار گرفته بود پارک بزرگی بسازد، از این رو با پخش آگهی از بازماندگان اهل قبور طوبائیه خواسته شد تا
برای جابجایی پیکر مردگان خود اقدام کنند و برای انتقال درگذشتگان خود به گورستان بزرگ شهر در وادی رحمت گور رایگان دریافت کنند. ولی بسیاری از بازماندگان به خاک سپرده شدگان گورستان طوبائیه از جابجایی مردگانشان خودداری کردند. تا این که در سال ۱۳۷۵ به جز آرامگاه خانوادگی باقرخان و رضا طوبی همگی مزارهای گورستان با لودرهای سازمان شهرداری تبریز با خاک یکسان شدند. پس از برچیدن سنگ قبرها زمین های گورستان به سه بخش جدا از هم تقسیم شدند؛ یک قسمت از زمین های گورستان طوبائیه به سازمان حج و زیارت اختصاص یافت و ساختمان بزرگ اداره کل این سازمان در زمین های به جا مانده ساخته شد. در یک سوم به جا مانده زمین ها پارک کوچک و پیش پا افتاده ای راه اندازی شد و شهرداری تبریز برای آن نام پارک طوبی را برگزید؛ اما یک سوم دیگر زمین های به جا مانده از آرامستان بزرگ طوبائیه از سال ۱۳۷۵ همچنان بلاتکلیف ماند و از سویی سازمان اوقاف و امور خیریه خود را مالک آن زمین ها می داند و از طرفی شهرداری تبریز آن زمین پر وسعت به جا مانده را از آن خود می داند. در سال ۱۳۸۷ پارک کوچکی که در بخشی از زمین های وقف شده آرامستان طوبائیه ساخته شده بود، به دستور علی
رضا نوین شهردار وقت تبریز ویران شد و مسئولین شهرداری مدعی شدند که به جای پارک طوبی موزه مفاخر آذربایجان ساخته خواهد شد. به همین سبب در پیرامون پارک طوبی نرده های آهنی نصب شدند و شهرداری تبریز به جز ساعات اداری در دیگر زمان ها به ویژه در روزهای تعطیل در ورودی آرامستان و پارک پیشین طوبی را به روی شهروندان و گردشگران بسته نگاه می دارد. همچنین همزمان با نابودی پارک طوبی و ساختن موزه مفاخر به سال ۱۳۸۹ سنگ قبر دختر و همسر و داماد باقرخان از جا کنده شد، به گونه ای که دیگر هیچ یادبود و نشانی از خویشاوندان باقرخان در کنار آرامگاه خود باقرخان دیده نمی شود. روایت بازماندگان. بازماندگان حاج رضا طوبی سرنوشت این باغ و مشکلات پس از انقلاب آنرا به شرح زیر روایت کرده اند: در سال های اولیه دوره پهلوی، حاج رضا طوبی، بازرگان نامدار تبریزی، بنا به نیازهای آن روز "محله خیابان" تبریز، قسمتی از باغ بزرگ خود را که در "محله خیابان" و حومه خاوری شهر بود، طی مکاتباتی با بلدیه آذربایجان (شهرداری تبریز) در سال ۱۳۰۹ به صورت مشروط به شهرداری تبریز واگذار کرد تا گورستان آبرومندی برای "محله خیابان" تبریز باشد. در قسمت های باقی مانده باغ نیز ب
رای خود و خانواده و آشنایان مقابری آماده نمود که در سال های آتی پذیرای نامداران و مفاخر آذربایجان شد. با توجه به شرایط انتقال آن که برای کاربری گورستان مشروط شده بود و درصورت متروکه شدن آن باید به شخص ایشان و یا وراثش انتقال می یافت، به همین دلیل گورستان مزبور به نوعی گورستان شخصی با امکان استفاده غیر بود و از همان اوان انتقال آن به شهرداری ، شخص حاج رضا بر کار آماده سازی و بنا نمودن تجهیزات آن از قبیل آبریزگاه، انبار، درب ها، کتیبه ها و سایر امور گورستان شخصا نظارت می نمود. همچنین با دستور و هزینه خود وی این امور انجام می گرفت. ضمنا برای خود و خانواده خود مقابری آماده نمود که بعدها به دلیل نبودن قبرستان آبرومند در تبریز بزرگان و نامداران شهر در این مقابر به خاک سپرده شدند از جمله آیت الله شهیدی که در مقبره اختصاصی همسران حاج رضا به خاک سپرده شد و همچنین باقر خان، که از آشنایان حاج رضا بود، در مقبره هاشمی به خاک سپرده شد. همچنین برادران نخجوانی نیز در همین مقبره به خاک سپرده شدند. پس از واگذاری مشروط باغ طوبی به گورستان، شهرداری تبریز نیز با خریداری باغ ضلع شمالی گورستان طوباییه با نام گورستان جنت عملا به توس
عه این گورستان کمک نمود. در اواسط دهه چهل خورشیدی گورستان طوباییه پر شده و از اوایل دهه ۵۰ خورشیدی متروکه شد. با توجه به شرایط استفاده از باغ توسط مالک آن، شهرداری تبریز از انتقال آن به وراث حاج رضا امتناع نمود و از همان سالها پرونده های متعدد در دادگاه در مورد این باغ اقامه شده است. پس از انقلاب اسلامی. متاسفانه پس از انقلاب اسلامی در ایران این ملک سرنوشت عجیبی پیدا می کند. قسمتی از باغ طوبی که به شهرداری واگذار نشده بود با همت جمعی از خیرین تبریزی و استیذان از وراث مرحوم طوبی اقدام به احداث مسجدی می کنند که امروزه به نام مسجد طوبی مشهور شده است. قسمت دیگر باغ طوبی که برای کاربری گورستان به شهرداری واگذار شده بود ابتدا توسط شهرداری با عنوان پارک طوبی در اواسط دهه ۷۰ خورشیدی دایر شد. سپس طرحی با عنوان بوستان مفاخر آذربایجان توسط شهرداری در محل همان پارک طوبی اجرا شد که به قسمت های شخصی باغ طوبی تعرض نموده و مقبره مرحوم حاج رضا طوبی و مقبره همسران ایشان تخریب شد و با ایجاد کفسازی و پرتره های بزرگان تبریز و آذربایجان در دیواره باغ طوبی بصورت سنگ نگاره و نصب تندیس هایی از بزرگان آذربایجان در محوطه باغ طوبی محیط
نسبتا فرهنگی در مرکز شهر تبریز ایجاد نمود. در اوایل دهه ۹۰ خورشیدی اداره اوقاف تبریز با ادعای وقف زمین توسط حاج رضا طوبی به استناد نامه مرحوم حاج رضا طوبی به بلدیه آذربایجان مدعی وقف زمین توسط ایشان شد که با توجه دقیق به نامه آقای طوبی مشخص می باشد که ایشان به نوعی ملک خود را برای کاربری گورستان مشروط نموده و با آوردن عباراتی "اگر برخلاف قبرستانی آن اقدام گردد باز برگشته به ملکیت خودم یا وراثم برسد - غره تیر ۱۳۰۹" ادعای کذب اداره اوقاف مشخص می شود. به هرحال مداخلات آشکار اداره اوقاف در امور باغ حاج رضا طوبی باعث از دست رفتن طراوت بوستان مفاخر تبریز شده که فعلا باغ مذکور تبدیل به محل ادارات اوقاف و برای استفاده غیر از شرط مرحوم حاج رضا طوبی برای استفاده از زمین مزبور شده است. هم اینک باغ مزبور تحت تصرف اداره اوقاف تبریز بوده که برخلاف شرط مالک آن ،مرحوم حاج رضا طوبی غیراز کاربری گورستان استفاده می شود و وراث آن مرحوم نیز چندین بار به مقام تظلم خواهی برآمده و تا به امروز نتیجه ای عاید نشده است.
قرارداد قوام-سادچیکف قراردادی بود که در ۱۵ فروردین ۱۳۲۵ (برابر با ۴ آوریل ۱۹۴۶) بین احمد قوام نخست وزیر ایران و سفیر اتحاد جماهیر شوروی در تهران منعقد گردید. طبق مفاد و طرح الحاقی این قرارداد، قوای اتحاد شوروی از ایران خارج شدند. پیش زمینه. در قرن نهم میلادی برخی خیابانهای بغداد توسط قیری که از تقطیر نفت خام باکو تهیه می شد آسفالت شده بودند. محمد زکریای رازی در کتاب الاسرار خود دو روش برای تهیه نفت چراغ که آنرا نفط الابیض می نامد توسط تقطیر را شرح می دهد که ظاهرا از میدان نفتی باکو استخراج شده به شهرری حمل میگشته است. مارکو پولو که در ۱۲۷۳ میلادی به ایران سفر کرده است پس از بازدید از باکو میگوید نفت از میدانهای آن در حال استخراج بوده و محصولات آن با صدها کشتی و شتر به اقصی نقاط دنیا حمل می شده است. امین احمد رازی در کتاب هفت اقلیم ذکر میکند که در ۱۶۰۱میلادی نزدیک به ۵۰۰ چاه نفت در باکو وجود داشته است که هم نفت سفید و هم نفت سیاه از آنها استخراج می شده است. در سال ۱۸۰۶ میلادی روسیه باکو را اشغال کرد و عملا تولید نفت آنرا در دست گرفت پس از قرارداد گلستان در سال ۱۸۱۳ میلادی ایران باکو را رسما از دست داد و روسیه
در سال ۱۸۳۷ میلادی اقدام به تاسیس پالایشگاه در منطقه بالاخانه باکو کرد. و بطور جدی مشغول استخراج و پالایش نفت شد در اواخر قرن نوزدهم میلادی تولید نفت باکو توسط شرکت نفت برانوبل باکو بزرگترین تولید کننده نفت جهان شد. باکو در ۱۹۰۰ میلادی (شش سال قبل از انقلاب مشروطه ایران) بیش از ۲۰۰ میلیون بشکه نفت تولید کرد. در حدود جنگ دوم جهانی ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ نزدیک به ۵۰۰ میلیون بشکه در سال تولید میکرد. شوروی با اینکه ثروت نفت باکو را در اختیار داشت همچنان چشم طمع به منابع احتمالی بیشتر در شمال ایران داشت. پس از پایان جنگ دوم جهانی، استالین حاضر به تخلیه مناطق شمالی ایران از قوای شوروی نشده و در پی کسب امتیازهای اقتصادی و سیاسی در ایران بود. در جلسه وزرای امور خارجه سه کشور شوروی، انگلیس و آمریکا در ۲۵ آذر ۱۳۲۴ در مسکو، تصویب و تأکید شده بود که قوای شوروی بایستی تا ۱۱ اسفند ۱۳۲۴ خاک ایران را ترک کند ولی نه تنها علائمی دال بر اجرای این توافق دیده نمی شد بلکه حمایت و همراهی اتحاد شوروی از فرقه آذربایجان و کمک به خودمختاری آن مزید بر علت شده بود. در تاریخ ۲۹ دی ماه ۱۳۲۴ شکوائیه ایران در سازمان ملل توسط حسین علاء نماینده ایران تق
دیم دبیرکل شد ولی پس از بررسی طی قطعنامه ای پیشنهاد شد که طرفین با مذاکره مستقیم مشکل را حل نمایند. بعد از انتخاب احمد قوام به نخست وزیری، مذاکرات با شوروی ادامه یافت وی ۱۷ روز در مسکو با مقامات شوروی مذاکره کرد ولی نتیجه ای نداشت و قوای شوروی علاوه بر شاهرود و سمنان تا گرمسار و قزوین و کرج پیشروی کرده بود. مقدمات قرارداد. شاید بتوان اولتیماتوم ترومن رئیس جمهور آمریکا به استالین را نخستین جرقه در فرایند قرارداد عنوان کرد ولی چرخش سیاست های قوام مثل قول واگذاری سهام نفت شمال، وارد کردن سه وزیر متمایل به حزب توده در دولت و مذاکرات با حکومت خود مختار آذربایجان و قول مساعدت و همکاری با پیشه وری در جلب حمایت و نظر شوروی برای بستن قرارداد تأثیر عمدهٔ داشت. متن قرارداد. قرارداد بین قوام و سادچیکف در ۱۵ فروردین ۱۳۲۵ در تهران مورد موافقت طرفین قرار گرفت. این قرارداد سه ماده داشت: طرح قرارداد شامل هفت بند بود که به مشروح عملیات خروج و نحوه مشارکت در حوزه های نفتی شرکت مختلط نفت ایران و شوروی اشاره داشت. این طرح به صورت ابلاغیه مشترک در همان تاریخ، یعنی پانزدهم فروردین ۱۳۲۵ از طرف قوام نخست وزیر و سادچیکف تنظیم و هر یک
ضمن نامه ای طرح مزبور را به یکدیگر ابلاغ کردند. نتایج. بعد از افتتاح دوره پانزدهم مجلس شورای ملی (۲۵ تیر ۱۳۲۶)، قوام سیاست چرخش ماهرانهٔ خود را اجرا و طی نطق مفصلی در مجلس، از این طرح و تبعات آن در آذربایجان انتقاد کرد و با پیشنهاد عده ای از نمایندگان، طرح دو فوریتی به صورت مادهٔ واحده تصویب و عملاً، قرارداد و طرح مربوط به آن ملغی شد. درقسمت الف ماده واحده آمده است:نظر به اینکه آقای نخست وزیر با حسن نیت و در نتیجهٔ استنباط از مفاد مادهٔ دو قانون ۱۱ آذرماه ۱۳۲۳ اقدام به مذاکره و تنظیم موافقت نامهٔ مورخ ۱۵ فروردین ماه ۱۳۲۵ در باب ایجاد شرکت مختلط نفت ایران و شوروی نموده اند و نظر به اینکه مجلس شورای ملی ایران، استنباط مزبور را منطبق با مدلول و مفهوم واقعی قانون سابق الذکر تشخیص نمی دهد، مذاکرات و موافقت نامهٔ فوق را بلا اثر و کان لم یکن می داند. مادهٔ سوم ابلاغیهٔ مورخ ۱۵ فروردین ۱۳۲۵ نیز کان لم یکن می باشد. هرچند دولت شوروی بخاطر این مصوبه به دولت ایران شکایت نمود ولی عملاً، قوای شوروی خاک ایران را ترک کرده بودند و دستور لشکرکشی دولتی به آذربایجان از طرف قوام صادر شده بود.
خیابان شمس تبریزی، یکی از خیابان های تبریز است. این خیابان به صورت شرقی–غربی، میدان ۵ مرداد را به خیابان صدرالشعرا و سرباز شهید وصل می کند. پیشینه. تا قبل از سال ۱۳۲۵، محله دوه چی و سرخاب به وسیله چند گذر و کوچه به مرکز شهر ارتباط داشتند. از جملهٔ این گذرها می توان به کوچهٔ اسلامیه، حیدر تکیه سی، قوچ داشی، ملاباشی، گرو اوستی، سامان میدانی، شکلی به طرف صاحب الامر و گذر میرآقا اشاره کرد. از این رو، احداث خیابانی در این مسیر لازم به نظر می رسید. در زمان حکومت خودمختار آذربایجان، به دستور پیشه وری، طرح احداث خیابانی مطرح شده و دستور ضرب الاجل این بود که از سه راهی محلهٔ دوه چی (ابتدای سرباز شهید) تا پل منجم باید خیابان در مدت پنج روز احداث شده به طوری که از بالای محله دوه چی، پل منجم و یکه توکانلار دیده شود. قرار گذاشته شد، شهردار وقت تبریز، عبادالله رحیمی این کار را انجام دهد که اگر کار پیشرفت نمی کرد، شهردار وقت مجازات می شد؛ بنابراین در مدت بسیار کمتری مسیر خیابان بازگشایی شده و در اول خیابان شمس تبریزی که گویا می خواستند به نام خیابان ستارخان یا خیابان ملت نامگذاری نمایند، کتیبه ای سنگی نصب شد که تاریخ احداث
خیابان، سال ۱۳۲۵ و تاریخ تکمیل آن نیز سال ۱۳۲۸ نوشته شد. در وسط مسیر احداث این خیابان، حمامی وجود داشت به نام «حمام حاج محمد باقر» که قرار بود، این حمام تخریب شود؛ ولی اهالی محل جمع شده به این کار شهرداری اعتراض کردند که اجازه نمی دهیم، تنها حمام محلهٔ ما خراب شود. پس از تخریب این حمام، در یکی از کوچه های محله دوه چی مشابه همان حمام ساخته شد. در سال ۱۳۲۸ که خیابان مزبور به بهره برداری رسید، نام شمس تبریزی را بر آن نهادند.
بایوهزرد (به انگلیسی: Biohazard) کوتاه شده Biological hazard به معنای خطر زیستی است و می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
کمپنگ چام یکی از استان های کامبوج است. این استان درزمینهای پست مرکزی رودخانه مکونگ قرار دارد و از شمال به کامپونگ تام از شرق به تانگ خام و از غرب به مرز استان کامپونگ و از جنوب پایلینبه جنوب متصل است. استان کمپنگ چام ۱۶۸۰۶۹۴ نفر جمعیت دارد؛ و دارای ۱۷۵۸ روستا می باشد. کمپنگ چام به عنوان دومین استان پرجمعیت ترین در کشور است. فهرست
بازار صفی ، یکی از بازارهای مجموعهٔ بازار تبریز است. این بازار به صورت شرقی-غربی بوده و ادامهٔ آن «بازارچه انگج» است. در حال حاضر، خیابان راسته کوچه (خیابان استاد مطهری) بازار انگج را از بازار اصلی قطع کرده است. قسمت غربی بازارچه به میدان انگجی و مسجد آیت الله انگجی منتهی می شود. وجه تسمیه. بازار صفی شاید به نام شیخ صفی الدین اردبیلی، جد شاه اسماعیل صفوی نامگذاری شده باشد. بعضی نیز عقیده دارند که نام این بازار به نام شاه صفی نامیده شده است. بازار صفی نیز مثل سایر راسته بازارها، دالان ها و تیمچه ها در زلزله ۱۱۹۳ قمری به کلی ویران شده، بعداً مرمت شدند؛ ولی نام شاه صفی کماکان در روی این بازار تاکنون باقی مانده است. مکان های تاریخی. بازار صفی در کنار مسجد جامع کبیر تبریز قرار گرفته و مسجد هفتاد ستونی نیز در شمال این بازارچه واقع است. در قسمت جنوب غربی بازار صفی، کوچه انجمن قرار دارد. حمام سید گلابی نیز از دیگر بناهای تاریخی این قسمت از بازار تبریز است. در بازار صفی طبق آمار سال ۱۳۸۰، تعداد ۱۱۶ مغازه در شغل و صنف های گوناگون فعال هستند که عبارتند از: عطاری ۱۴ واحد، خرازی ۴۸، بزازی ۸، پلاسکو ۵، بیسکویت و شیرینی ۵،
پیه و دنبه فروشی ۸ واحد. در ضلع جنوبی بازار صفی، خیابان جمهوری اسلامی و در غرب آن خیابان راسته کوچه واقع شده است که موزه مشروطه و مسجد جامع کبیر در راسته کوچه قرار دارند. از اولین مدارسی که در بازار صفی تبریز شروع به کار کرد، «مدرسه تمدن» بود که مدیر آن در سال ۱۲۹۰ خورشیدی سید حبیب الله جاوید بود.
آرونا آصف علی (۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۰۹ در کالکا – ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۹۶ در دهلی نو) بانوی فعال سیاسی هندی که نقش برجسته ای در جنبش هند را ترک کنید به رهبری ماهاتما گاندی داشت. او امروزه برای برافراشتن پرچم کنگره ملی هند در میدان گواویلا تانک در بمبئی در ۱۹۴۲ میلادی به یادآورده می شود. آرونا آصف علی در جریان نافرمانی مدنی بر ضد حکومت بریتانیا، مدتی را در ۱۹۳۲ و ۱۹۴۱ میلادی در زندان گذراند. او مدتی را نیز در به طور مخفیانه زندگی زندگی کرد. در سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۶ میلادی طی سفرهایی برای تجمیع نیروهای ملی تلاش کرد. او پس از استقلال هند از بریتانیا همچنان به فعالیت سیاسی پرداخت. در ۱۹۵۸ نخستین شهردار دهلی شد. آرونا آصف علی پس از مرگش، بالاترین نشان شهروندی هند، بهارات راتنا را در ۱۹۹۷ میلادی دریافت کرد. زندگی نامه. آرونا گانگولی در یک خانوادهٔ بنگالی ارتدکس هندو به دنیا آمد. در دو مدرسهٔ مذهبی در لاهور و نینیتال درس خواند. پس از آن در مدرسه ای در کلکته مشغول به کار شد. او در الله آباد آصف علی را ملاقات کرد که یک سیاستمدار مسلمان بود. آن ها با وجود مخالفت های شدید خانواده هایشان در ۱۹۲۷ با یکدیگر ازدواج کردند (آرونا در آن زمان ۱۹