Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ئق آمده و بر بلندی های اطراف راه مستقر شوند. ولی ارمنی ها زمان بسیاری را تلف کرده بودند. نیروهای آندرانیک هنوز وارد لاچین نشده بودند که اتومبیلی که پرچم سفیدی در اهتزاز داشت با دو افسر انگلیسی و فرانسوی از جانب شوشی فرا رسید. آن دو حامل پیامی از جانب ژنرال ویلیام ام. تامسون فرمانده نیروهای متفقین در شرق قفقاز بودند که به ژنرال آندرانیک تسلیم شد. در پی تسلیم عثمانی در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸ تامسون به نیروهای تُرک فرمان داد که آذربایجان را تخلیه کنند. وی همراه با تیپ سی و نهم پیاده در بندر انزلی حرکت کرده و در ۱۷ نوامبر وارد باکو شده بود. تامسون در پیام خود به آندرانیک اظهار داشت که جنگ پایان یافته است، لذا هر گونه اقدام نظامی دیگر تنها باعث پیچیده تر شدن مسئله ارمنستان است که قرار بود پس از مدتی در کنفرانس صلح پاریس (۱۹۱۹) مورد بررسی قرار گیرد. فرستادگان ژنرال تامسون، آندرانیک را متقاعد ساختند که دست از پیشروی برداشته و به گوریس واقع در زانگزور بازگردد و تا فرارسیدن دستورالعمل دیگر از ژنرال تامسون،انتظام آنجا را بر عهده داشته باشد. ژنرال آندرانیک که چون دیگر ارمنی ها به حسن نیت نیروهای متفقین اعتقاد داشت، درخواست مزبور
را پذیرفت. هنگامی که واحدهای ارمنی در ۴ دسامبر به سوی گوریس بازگشتند، واحدهای نظامی مساواتی ها فوراً دست به کار شده و روستاهای ارمنی نشین بین قره باغ و زانگزور را نهب و غارت کردند. واحدهای نظامی ارمنی هنوز در زانگزور مستقر بودند و اگر ژنرال تامسون در دسامبر ۱۹۱۸ مانع از پیشروی نیروهای آندرانیک نشده بود قره باغ نیز تحت حاکمیت ارمنی ها قرار گرفته بود. واحدهای نظامی آذربایجانی به دستور سلطانوف بخش ارمنی نشین شوشی را در محاصره گرفته و از شورای قره باغ خواستند ارگ شهر را که در تصرف افراد مسلح ارمنی بود تسلیم کنند. با امتناع شورای قره باغ از پذیرش این اتمام حجت، نیروهای آذربایجانی در ۴ ژوئن وارد کار شدند. طولی نکشید که مغازه ها و بازار شهر تعطیل شد و صدای شلیک تفنگ در شهر پیچید. نیروهای آذربایجانی سنگرهای ارمنی ها و حتی مقر هیئت نظامی انگلیس را زیر آتش گرفتند؛ ولی سلطانوف نتوانست ارمنی ها را عقب براند. مونک میسون که از عواقب کار نگران شده بود از طرفین خواست دست از تیراندازی برداشته و اجازه دهند نیروهای انگلیسی بین آن ها مستقر شوند؛ ولی سلطانوف پیشنهاد مونک میسون را نپذیرفت و تنها شرط ترک مخاصمه را دستگیری اعضای شو
رای قره باغ و تسلیم آن ها به او ذکر کرد. مونک میسون که تصور می کرد می تواند صرفاً با اعمال فشار رهبری ارمنی ها را ترک شهر وادار کند، اعضاء شورا را به بهانه ابلاغ آخرین دستورالعمل های ژنرال شاتلورث به مقر هیئت احضار کرد. شورای قره باغ که احتمال خدعه و نیرنگ می داد، فقط سه نفر از اعضایش را بدانجا فرستاد. مونک میسون نیز به آن ها گفت که اعضای شورا باید بنا به دستور ژنرال شاتلورث منطقه را ترک گویند. آن سه مدعی شدند که از محل اقامت دیگر اعضای شورا بی اطلاعند و راه تبعید در پیش گرفتند. ساعاتی بعد مونک میسون به نام دولت اعلیحضرت پادشاه بریتانیا اعلام داشت که تمام نیروهای درگیر مواضع خود را به واحدهای نظامی انگلیس تسلیم دارند. ارمنی ها که در موقعیت دشواری قرار داشتند، غروب همان روز چنین کردند ولی واحدهای آذربایجانی که به پیروزی مورد نظر خویش نیز دست نیافته بودند، تمکین نکردند. آرامش توأم با تشویشی شهر را فرا گرفت. در پی ناکامی واحدهای نظامی دولت آذربایجان در فتح شوشی، سلطانوف از «سلطان بیگ سلطانوف»، برادر خویش که حدود ۲۰۰۰ سوار کُرد و تاتار در اختیار داشت، تقاضای کمک کرد. صبح روز ۵ ژوئن این گروه بر «خایبالی کند» هجوم
آوردند. خایبالی کند روستای ارمنی نشین بود واقع در دو مایلی شوشی که از اهمیت استراتژیک خاصی برخوردار بود و اهالی آن تا غروب آن روز مقاومت کردند، ولی هنگامی که واحدهای نظامی ارتش آذربایجان نیزاز شوشی به کمک نیروهای غیرمنظم سلطان بیگ شتافتند، مقاومت ارمنی های خایبالی کند درهم شکست. روستای مزبور به غارت رفت و گروهی از اهالی کشته شدند. نیروهای مهاجم سپس بر روستاهای کوچکتر آن اطراف یورش آوردند. پس از چند روز و در پی فروکش کردن شعله های آتش و قطع تیراندازی حدود ششصد ارمنی کشته و روستاهای متعددی ویران شده بود. حوادث نخجوان-زانگزور. با آغاز انقلاب روسیه (۱۹۱۷)، ارتش عثمانی وارد منطقهٔ نخجوان شد و در ادامهٔ برنامهٔ پاک سازی نژادی خود، که از دو سال قبل در ارمنستان غربی آن را به اجرا گذاشته بود، دست به کشتار ارمنیان منطقهٔ نخجوان زد. پس از شکست ارتش عثمانی از ارمنستان در نبرد سارداراباد و اعلام استقلال ارمنستان، منطقهٔ نخجوان جزئی از خاک ارمنستان شد اما طی سال های۱۹۱۸–۱۹۲۰ میلادی جمهوری دمکراتیک آذربایجان با کمک های نظامی و مالی دولت عثمانی، که عمال آن در مناطق همجوار جمهوری ارمنستان متمرکز شده و رهبری نیروهای جمهوری آذر
بایجان را علیه ارمنستان در دست گرفته بودند، دائماً اهالی آذری مناطق مختلف جمهوری ارمنستان، به خصوص، منطقهٔ نخجوان را علیه دولت مرکزی تحریک و آنان را مسلح می کردند که این امر سبب نا آرامی های دائمی در منطقه می شد و گاه به درگیری هایی خونین می انجامید. پس از سقوط جمهوری های گرجستان و آذربایجان به دست نیروهای بلشویک نوبت به ارمنستان رسید. با ورود ارتش سرخ به ارمنستان از مرزهای شمالی و شرقی آن و هم زمان حملهٔ ارتش ترکیه به این کشور به فرماندهی مصطفی کمال آتاترک از مرزهای غربی جمهوری ارمنستان سقوط کرد و در ۲۹ نوامبر ۱۹۲۰ میلادی جزو کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی اعلام شد. متعاقب این وقایع نریمان نریمانف، رهبر آذربایجان، طی بیانیه ای، در اول دسامبر همان سال، مناطق قره باغ و نخجوان را جزو خاک ارمنستان شناخت و کلیهٔ ادعاهای ارضی آذربایجان را نسبت به ارمنستان منتفی اعلام کرد اما این اعلامیه مورد قبول ترکیه، که بخش های غربی ارمنستان و قسمتی از نخجوان را تحت اشغال درآورده بود، قرار نگرفت و لذا طی تحریکاتی که در داخل خاک آذربایجان صورت داد مخالفت ها شروع شد تا جایی که نریمانوف را خائن به آرمان های حزب و انقلاب بلش
ویکی مردم آذربایجان اعلام کردند. به دنبال تحولات سیاسی و تغییرات مرزی جدید ترکیه، که یکی از هم پیمانان شوروی به حساب می آمد، برای مشخص شدن وضعیت مرزهای غربی ارمنستان به مذاکره با دولت شوروی پرداخت که نتیجهٔ آن عهدنامه مسکو (۱۹۲۱) بود. بر اساس این پیمان تمامی مناطق تحت اشغال ترکیه، به غیر از منطقهٔ نخجوان، به خاک این کشور ملحق و مناطق قره باغ و نخجوان نیز از خاک ارمنستان جدا شد و به صورت منطقه ای خودمختار تحت نظارت جمهوری دمکراتیک آذربایجان درآمد. با اعلام الحاق مناطق قره باغ و نخجوان به جمهوری آذربایجان تنها منطقهٔ باقی مانده که نخجوان را از جمهوری آذربایجان جدا می ساخت، ارتفاعات جنوبی ارمنستان معروف به زانگزور بود؛ لذا در مرحلهٔ بعد ارتش سرخ به بهانهٔ پاک سازی ضد انقلابیون سعی کرد این نواحی را به منطقهٔ نخجوان و در نهایت، به جمهوری آذربایجان ملحق سازد که با مقاومت ارمنیان منطقه و شورشی مسلحانه به فرماندهی گارگین نژده و پس از جنگ هایی خونین مسکو مجبور به انصراف از این تصمیم گیری شد؛ لذا در ۹ فوریهٔ ۱۹۲۴ میلادی منطقهٔ نخجوان رسماً به جمهوری سوسیالیستی ماورای قفقاز شوروی ملحق شد. کنفرانس صلح. افسران انگلیسی مست
قر در شوشی حکم کردند که شورای ارمنی ها فقط در امور غیر سیاسی منطقه چون بازسازی اقتصادی و مسئله کمک به آوارگان حق دخالت دارد. آن ها اعلام کردند که قرار است ژنرال تامسون برای ترتیب تشکیلات محلی قره باغ دستورالعمل هایی صادر کند؛ و بالاخره هنگامی که در ژانویه ۱۹۱۹ میلادی دستورالعمل های مزبور صادر شد، ارمنی های قره باغ و دولت نخست وزیر هوهانس کاچازنونی در ایروان کاملاً غافلگیر و شگفت زده شدند. فصل نوینی در مبارزات قره باغ کوهستانی آغاز شد. البته آنچه مقامات انگلیسی را به هواداری از موضع مساواتی ها برانگیخت موجه بودن استدلالهایشان نبود، عوامل دیگری در کار بود. انگلیسی ها در مقام حاکم یکی از امپراتوری های وسیع استعماری که میلیون ها مسلمان را دربر می گرفت، با حمایت از نخستین جمهوری مسلمان نشین تاریخ معاصر وجهه خاصی در میان مسلمان ها کسب می کردند. علاوه بر آن استراتژیستهای انگلیسی معتقد بودند که اگر آذربایجان از ساختار سیاسی و اقتصادی مناسبی برخوردار می شد، آنگاه از میزان تأثیر تبلیغات پان تورانی و پان اسلامی بر آن نیز کاسته شده و به نحو کمتری دستخوش امیال ترکیه عثمانی می گشت. انگلیسی ها در اواخر ۱۹۱۸ میلادی چنین استد
لال می کردند، از آنجایی که قرار است شش ولایت ارمنی ترکیه و حتی احتمالاً بخشی از ایالت کیلیکیه که قلمرو ارمنی ها را تا کرانه های دریای مدیترانه گسترش می داد، به جمهوری کوچک ارمنستان در قفقاز بازگردانده شود، لذا انضمام قره باغ و زانگزور به آذربایجان سیاست معقولی است. به ویژه آن که با انضمام این مناطق احتمالاً آتش توسعه طلبی آذربایجان در سایر جهات، تا حدودی فروکش می کرد. در تبیین خط مشی دولت انگلیس در قبال مساواتی ها به انگیزه های اقتصادی نیز اشاره شده است. ذخائر نفت باکو لایزال می نمود و طبیعتاً جلب همکاری یک حکومت مدیون و وابسته محلی می توانست دستیابی بر چنین ثروت سرشاری را تسهیل کند. ژنرال تامسون در ۱۵ ژانویه ۱۹۱۹ میلادی با انتصاب دکتر خسروبیگ سلطانوف به عنوان فرماندار موقت مناطق قره باغ و زانگزور موافقت کرد. خسروبیگ سلطانوف از هواداران سرسخت نوری پاشا بود در تابستان ۱۹۱۸ تاتارهای قره باغ را ضد همسایگان ارمنی آن ها برانگیخته و نقش مؤثری در تصرف باکو که به قتل عام بیش از ۱۵۰۰۰ ارمنی و آوارگی هزار نفر دیگر منجر شد، ایفا کرده بود. تشکیلات حکومتی موقت ارمنی های قره باغ که از این اقدامات جمهوری آذربایجان نگران شده
بودند، چهارمین مجمع خود را برای رسیدگی به این بحران و اظهار مخالفت صریح و قاطع اهالی با انتصاب سلطانوف در شوشی تشکیل دادند. قره باغ کوهستانی به عنوان بخشی از جمهوری ارمنستان، حاکمیت آذربایجان را به هر صورت نفی می کند. تمام شصت و شش نماینده چهارمین مجمع ارمنی های قره باغ طی پیامی به ژنرال تامسون و دولت کاچازنونی و هیئت نمایندگی ارمنستان در کنفرانس صلح پاریس خواستار حمایت مؤثر از حقوق اساسی قره باغ کوهستانی شدند. «مونک میسون» که به سرپرستی هیئت نظامی انگلیسی مستقر در محل منصوب شده بود به شورای قره باغ اظهار داشت انتصاب سلطانوف مورد تأیید صریح ژنرال تامسون قرار گرفته است. هیئت نظامی بریتانیا از فرماندهان واحدهای مسلح قره باغ که در آن زمان هر چهار نفرشان در شوشی بودند، خواست که فرمانداری دکتر سلطانوف را به رسمیت شناخته یا در غیر این صورت تعهدنامه ذیل را امضاء کنند: «ما امضاء کنندگان ذیل طرح مندرج در بیانیه رسمی ای را که سرپرست هیئت نظامی بریتانیا قصد دارد منتشر کند مورد بررسی قرار داده ایم. ما نسبت به شناسایی حاکمیت مقامات دولت آذربایجان در محدوده قره باغ یا زانگزور به هیچ وجه من الوجوه تمایل نداریم. علاوه بر آن
حاضر نیستیم در شورایی که برای اداره منطقه تشکیل می شود عضویت داشته باشیم. تأیید می کنیم که از سوی سرپرست هیئت نظامی بریتانیا به ما اطلاع داده شده است که هرگونه اقدام خصمانه بر ضد دولت آذربایجان به مثابه اقدامی بر ضد دولت بریتانیای کبیر تلقی خواهد شد. ما نمی توانیم تضمین کنیم که انتشار این درخواست در مناطقی که عازم بدان هستیم چه تأثیری خواهد گذارد.» هر چهار رهبر نظامی ارمنی با علام مجدد وفاداری خود نسبت به شورای قره باغ و خاطرنشان ساختن این نکته که برای تصمیم گیری در امور سیاسی فاقد اختیارات لازم می باشند، اتمام حجت مونک میسون را بدون امضاء مسترد داشتند. شورای قره باغ، اسقف واهان (اسقف شوشی) و هراند باگاتوریان (یکی از اعضاء شورای قره باغ) را در ۲۴ فوریه ۱۹۱۹ میلادی به تفلیس اعزام داشت. آن ها همان مسائلی را با ژنرال فارستی یرواکر مطرح کردند که بارها عنوان شده بود: «ارمنی های قره باغ از آزادی خود در برابر تمام دشمنانشان دفاع کرده و تنها به احترام ژنرال تامسون که از نظر آن ها سخنگوی دولت بریتانیا است، اسلحه خویش را کنار گذاشتند؛ ولی حکومت مساواتی های آذربایجان از این حسن نیت ارمنی ها سوء استفاده کرده و نیروهایی
در نقاط استراتژیک منطقه چون آسکران، استپاناکرت و کاریاگین متمرکز ساخته است. با این حال ارمنی های قره باغ کماکان مطمئن بودند که کنفرانس صلح پاریس تمایل آن ها را مبنی بر تابعیت جمهوری ارمنستان محترم شمرد. طرح انتصاب یک فرماندار مساواتی برای اداره مناطق زانگزور، شوشی، شهرستان جبراییل و جوانشیر غیرقابل پذیرش است و هر گونه اقدامی در جهت اعمال آن به مصائب تاسف باری منجر خواهد شد. لهذا انگلیسی ها باید مقامات و نظامیان آذربایجان را به عقب نشینی از قره باغ وادار ساخته و تا تعیین تکلیف نهایی منطقه در کنفرانس صلح، خود مستقیماً کنترل آنجا را عهده دار شوند.» ژنرال دی. ای. شاتلورث در ۳ آوریل ۱۹۱۹ میلادی و در پی چند جلسه مذاکرات بی ثمر با ارمنی ها متحد المال ذیل را منتشر ساخت: فرماندهی انگلیس به تمام اهالی مناطق شوشی، زانگزور، جبرائیل و جوانشیر اعلام می دارد: انتشار این بخش نامه به اعتراض شدید سخنگویان قره باغ و دولت ارمنستان منجر گردید. ژنرال شاتلورث احساس می کرد که برای حل و فصل این مسئله آنچه در امکان و محدوده دستور العملهایش میسر بوده است، انجام داده است. وی اعلام داشت اینک که سفر او به قره باغ با شکست مواجه شده است. خب
ر کشتار قره باغ خشم و نفرت محافل دولتی ارمنستان و مقامات کلیسا و بسیاری از مجامع ارمنی نقاط مختلف قفقاز را برانگیخت. در ایروان هزاران نفر دست به تظاهرات زده و تمام احزاب سیاسی این عمل را محکوم کردند. در قطعنامه این تظاهرات آمده بود: «کشتار ارمنی ها در ترکیه، در قره باغ و در آذربایجان از تمام موارد پیشین فراتر رفته است و دیگر کافی است دیگر بیش از این نمی توانیم شاهد کشتار زنان و کودکان خود در پیش روی نمایندگان ملل معظم اروپا باشیم، مراتب اعتراض شدید خود را ابزار داشته و ستایش بی حد و حصر خویش را از برادران قره باغی خود که به نام تمدن و حق تعیین سرنوشت مردم، قهرمانانه با خودکامگی سطانوف مبارزه می کنند اعلام می داریم. در تفلیس نیز هزاران نفر به فراخوان بیش از چهل انجمن ارمنی پاسخ گفته و در تظاهراتی که تحت سرپرستی هوانس تومانیان صورت گرفت، شرکت کردند. در قطعنامه این تظاهرات و همچنین قطعنامه هایی که در انبوهی از گردهمایی های مشابه در سایر نقاط ارمنی نشین صورت گرفت برکناری سلطانوف، تعقیب مسببین کشتار و وحدت قره باغ با ارمنستان و همچنین اقدام متفقین در جلوگیری از تجارب مشابه خواسته شده بود. بازگشت سلطانوف بعد از قتل
عام ارمنی های منطقه به شوشی نشان دهنده آن بود که ارمنی های قره باغ دل در گرو اعتماد به دولتی نهاده بودند که جز تسلیم اعتراض های شدیدالحن، کار دیگری از دستش برنمی آمد. جمهوری ارمنستان که کوچکترین کشور از جمهوریهای قفقاز به شمار می رفت، بیش از یک سال بود که گرفتار قحطی و بیماریهای مسری فراگیری شده بود. فشار ناشی از حضور بیش از ۳۰۰٫۰۰۰ پناهنده ارمنی از ارمنستان غربی، شورشهای پراکنده روستاهای مسلمان نشین منطقه و انزوای تقریباً کامل در میان همسایگانی غیر دوست نیز بر دوش این جمهوری نوپا سنگینی می کرد. از این رو قره باغ کوهستانی باید با جمهوری آذربایجان مصالحه کند. سلطانوف از «اسقف واهان» و تنی چند از دیگر چهره های سرشناس شوشی خواست که شورای قره باغ را به تشکیل یک مجمع دیگر متقاعد سازند. شورای قره باغ با آنکه به تازگی از سلطانوف به نمایندگان متفقین شکایت کرده و اظهار داشته بود که برغم اشغال شوشی به دست نیروهای نظامی آذربایجان، قره باغ هیچگاه تسلیم نخواهد شد، این درخواست سلطانوف را پذیرفت. مجمع ششم ارمنی های قره باغ در ۲۹ ژوئن در روستای شوشی که در حوالی شهر شوشی قرار داشت تشکیل شد. شفیع بیگ رستم بیگوف، یکی از سخنگوی
ان دولت مساواتی آذربایجان به نمایندگان حاضر در مجمع قول داد که دولت متبوع وی رویه دوستانه ای در قبال قره باغ اتخاذ کند. ارمنی ها برای نخستین بار برای گوش فرادادن به سخنان طرف مقابل تمایل نشان دادند؛ ولی سایه ای از یک نیستی و نابودی محتوم نیز بر مجمع سنگینی می کرد، زیرا وزارت جنگ انگلیس اعلام داشته بود که قصد دارد نیروهایش را نه تنها از شوشی، بلکه از کل قفقاز نیز فراخواند. علاوه بر آن سلطانوف که بنا به تقاضای او مجمع ارمنی های قره باغ تشکیل شده بود، نه تنها نشانی از سازش و مصالحه بروز نداد بلکه ناگهان تحت عنوان ضرورت مشورت بیشتر مجمع را به مقصد باکو ترک گفت. با آن که ارمنی های قره باغ اصرار داشتند در مذاکراتی که در پیش است، هیئت نمایندگی آن ها به عنوان نماینده یک طرف برابر پذیرفته شود، مع هذا اصول راهنمایی که انتخاب کرده بودند گویای آمادگیشان جهت حصول به نوعی توافق بود. قره باغ حاضر بود در ازاء خودمختاری اداری و فرهنگی کامل با حاکمیت موقت آذربایجان بر منطقه موافقت کند. دولت آذربایجان می بایست تعهد نماید از انتصاب مقامات غیر ارمنی در منطقه ادعای حاکمیت دائم بر آنجا، اعزام قوا به زانگزور و خلع سلاح ارمنی های آن
سامان خودداری کند. (آرامائیس تردانیلیان، گراسیم خاچاتوریان و روبن شاه نظریان) به نمایندگی از ارمنی های قره باغ راهی باکو شدند. گراسیم خاچاتوریان در طول راه توسط راهزنان تاتار کشته شد، ولی آن دو نماینده دیگر به باکو رسیدند و پس از یک رشته گفتگوهای مقدماتی با شورای ارمنی های باکو و اتحادیه هم میهنان قره باغی با سلطانوف و هیئت دولت آذربایجان مستقیماً وارد مذاکره شدند. دولت نصیب بیگ اوسابیگوف که در ماه آوریل جانشین دولت فتحعلی خان خوییسکی شده بود، پیشنهاد هیئت اعزامی قره باغ را با اصلاحاتی چند پذیرفت، ولی نمایندگان قره باغ امضاء آن را به تصویب مجمع هفتم قره باغ موکول کردند. در این میان آذربایجانی ها نیز از فرصت استفاده کرده و مفاد این توافقنامه را باز هم تغییر دادند. شورای قره باغ پس از بررسی این متن و غیرقابل پذیرش تشخیص دادن آن، نرسس نصیبیان، یکی از اعضاء شورا را به باکو اعزام داشت تا شاید دولت آذربایجان را به پذیرش متن اولیه پیشنهاد شورای قره باغ متقاعد سازد. در این میان سلطانوف نیز که از اعزام نمایندگانی به مجمع نتیجه نگرفته بود در ۱۵ اوت، به مجمع اتمام حجت کرد که اگر در عرض چهل و هشت ساعت طرح دولت آذربایجان
را نپذیرند، به زور مجبور به پذیرش آن خواهند شد. در این میان نرسس نصیبیان نیز از باکو مراجعت کرده و خبر آورد که امکان هیچگونه کمکی از جهان محتمل نیست. تیگران بیگزادیان پیغام داده بود که قره باغ خود می بایست به فکر خود باشد. مجمع هفتم قره باغ یک کمیته شش نفره را برای بررسی اقدامات دفاعی ای که در صورت لزوم می بایست از سوی شورای قره باغ و گروهای چریک اتخاذ می شد،انتخاب کرد. شورای قره باغ نه تنها از نظر مادی در تنگنا بود، بلکه بخش نظامی آن نیز تقریباً دیگر مهماتی در اختیار نداشت. بالاخره در ۱۵ اوت ۱۹۱۹ میلادی، مجمع هفتم ارمنی های قره باغ که دیگر امیدی نداشت، به پانزده نفر از اعضایش اختیار داد که با سلطانوف به توافق برسند. از آنجایی که سرنوشت قره باغ کوهستانی در کنفرانس صلح پاریس تعیین خواهد شد، از آنجایی که هرگونه برخورد خصمانه برای ملت های ساکن قره باغ مصیبت بار خواهد بود، در۲۲ اوت ۱۹۱۹ میلادی، بالاخره پس از یک هفته مذاکرات نهایی در شوشی هیئت انتخابیه مجمع هفتم ارمنی های قره باغ طی مراسمی در شوشی، سند ۲۶ ماده ای را امضا کردند. چنین به نظر می آمد که بحران برطرف شده است. جاده ها گشوده شد و تحریم اقتصادی پایان پذیرف
ت. سلطانوف مسئله خلع سلاح را نیز که بر اساس مواد توافقنامه نمی توانست مطرح کند، به نحو دیگری دنبال کرد؛ وی با خریداری اسلحه و مهمات موجود به بهایی بالاتر از حد معمول پرداخت. بهایی که یک روستایی ارمنی برای یک قبضه تفنگ دریافت می داشت، می توانست مخارج خانواده ای را برای چندین هفته تأمین کند. کمیته دفاع شورای قره باغ مقابله با این ترفند سلطانوف را به نحو فزاینده ای دشوار یافت. برای مساواتی های قره باغ مانع اصلی برسر راه چیرگی بر زانگزور به شمار می رفت؛ ولی اینک دولت نصیب بیگ اوسابیگوف، امیدوار بود درآینده نزدیک بتواند هر دو مناطق زانگزور و منطقه مجاور آن نخجوان را در اختیار گیرد و بدین ترتیب بالاخره آذربایجان را مستقیماً به ترکیه متصل سازد. در واقع در اندک زمانی پس از انعقاد توافقنامه ۲۲ اوت، حکومت آذربایجان با نقض آشکار مواد ۱۵ و ۱۶ (ماده ۱۵: پادگان های قوای آذربایجان در استپاناکرت و شوشی در سطح نیروی زمان صلح مستقر خواهد شد. ماده ۱۶: هرگونه نقل و انتقال نیروهای نظامی در بخش های ارمنی نشین نواحی شوشی، جوانشیر و جبرئیل منوط به رضایت دوسوم از اعضا شورا است) توافقنامه مذکور، به واحدهای نظامی خود دستور داد از طریق
قره باغ به سمت مرزهای زانگزور پیش رفته و در آنجا متمرکز شوند. هجوم نیروهای آذربایجان در نوامبر ۱۹۱۹ میلادی به زانگزور با شکست کامل روبرو شد و پس از این واقعه نفوذ مستقیم جمهوری ارمنستان در امور قره باغ رو به افزایش نهاد. در بهار ۱۹۲۰ میلادی، قره باغ کوهستانی یکپارچه ضد حاکمیت مساواتی ها سربه شورش نهاد و حکومت ارمنستان قوای نظامی قابل ملاحظه ای را از طریق زانگزور به کمک آن ها فرستاد. ولی درحالی که ارتش های کوچک ارمنستان و آذربایجان برسر قره باغ به جنگ و جدال مشغول بودند. ارتش سرخ وارد باکو شد و حکومت مساواتی ها سرنگون و متلاشی گردید و آذربایجان یکی از جمهوری های شوروی اعلام گردید. سپس سپاه یازدهم سرخ به نام روسیه شوروی از فرمانده نیروهای ارمنی در قره باغ خواست که واحدهای خود را فراخوانند. در چنین شرایطی ارمنستان جز تسلیم چاره دیگری نداشت. اسناد کمیته صلح قره باغ. اعلامیه کمیته انقلاب آذربایجان دربارهٔ بخش جدایی ناپذیر بودن قره باغ کوهستانی، زانگزور و نخجوان به جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی: متن فرمان کمیته انقلاب ارمنستان دربارهٔ الحاق قره باغ کوهستانی به ارمنستان:
دوچو (; c. ۱۲۵۵–۱۲۶۰ – c. ۱۳۱۸–۱۳۱۹) یک نقاش اهل سیه نا، توسکانی ایتالیا در اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم میلادی بود. وی در طول زندگی استخدام شد تا کارهای مهم بسیاری را در ساختمان های دولتی و مذهبی در سراسر ایتالیا به پایان برساند. دوچو با نام اصلی دوچو دی بوانینسنیا یکی از بزرگترین نقاشان ایتالیایی قرون وسطایی به حساب می آید. ایجاد سبک های نقاشی ترچنتو و مکتب سینیزه به او نسبت داده شده است. وی همچنین سهم به سزایی در پیشرفت سبک گوتیک سینیزه داشته است.
برناردو اوهیگینس (؛ – ) یک ارتشبد و سیاستمدار اهل شیلی بود. زندگی نامه. برناردو اوهیگینس، یکی از اعضای خانواده اوخیگینس، در سال ۱۷۷۸ در شهر شیلان شیلی متولد شد. او فرزند نامشروع آمبروزیو اوهیگینس بود. پدرش، آمبروزیو، اولین مقام اشرافی در منطقه اوسورنو، و یک افسر اسپانیایی متولد شده در شهرستان اسلایگو در ایرلند بود که فرماندار شیلی و بعداً نایب السلطنه پرو شد. مادرش ایزابل ریکلمه، یک فرد برجسته محلی، دختر دون سیمون ریکلمه ای گویکولیا، یکی از اعضای شورای شهر شیلان بود. او یک فرمانده ارشد ارتش شیلی، سرتیپ استان های متحد ریودولا پلاتا، ارتشبد کلمبیای بزرگ و مارشال در ارتش پرو بود.
فرناندل () (زاده ۳ مه ۱۹۰۳ و درگذشته ۲۶ فوریه ۱۹۷۱) خواننده، بازیگر و کارگردان اهل فرانسه بود. او که در جوانی در سالنهای نمایش مارسی، شهر زادگاه خود آوازه خوانی می کرد، در ۱۹۲۸ روانهٔ پاریس شد و در سالن مجلل موسیقی بوبینو به اجرای آواز کمیک پرداخت و این اجرا برای او شهرت به ارمغان آورد. فرناندل با بازی در چند فیلم نظیر "دختر چاه کن" (۱۹۴۱) "توپاز" (۱۹۵۱) به کارگردانی مارسل پانیول، "دنیای کوچک دون کامیلو" (۱۹۵۲) و "دور دنیا در هشتاد روز"، "ترانه یک دریانورد"، "دن کامیلو و عالی جناب پپونه" و "" به اوج شهرت رسید.
صحرای لیبی () بیابانی است که بخش شمالی و شرقی صحرای بزرگ آفریقا را تشکیل می دهد. این بیابان حدود ۱/۱۰۰/۰۰۰ کیلومتر مربع وسعت دارد.
لوکرتسیا بورجا (به ؛ ) ( – ) دوشس کاتولیک ایتالیایی سده ۱۵ میلادی بود. وی فرزند الکساندر ششم پاپ اسپانیایی کاتولیک، و همسر آلفونسوی اول، دوک فرارا بود. برادرانش چزاره بورجا، جووانی بورجا و جافری بورجیا بودند. لوکرتسیا در خیلی از آثار هنری، رمان ها و فیلم ها به عنوان شخصیت "زن اغواگر (شهرآشوب)" معرفی شده است.
جان رابرت "جو" کاکر (؛ زادهٔ - درگذشته ) خواننده راک، پاپ، بلو-آید سول، اهل انگلستان بود. زندگی. کاکر متولد ۲۰ مهٔ ۱۹۴۴ در شهر شفیلد بود که بیش از چهار دهه در حوزه موسیقی فعالیت می کرد و برای صدای خش دارش شهرت داشت. کاکر علاوه بر آلبوم های متعددی که منتشر کرد، بارها آثار خوانندگان و گروه های مشهور دیگر موسیقی از جمله بیتل ها، ری چارلز و چاک بری را دوباره خوانی کرد. اجراهای او از آثار این خوانندگان گاهی به اندازه اجرای اصلی شهرت و محبوبیت داشت. وی در طول زندگی هنری خود موفق به کسب چندین جایزه معتبر موسیقی از جمله جایزه گرمی شده است. اجرای دو نفره کاکر همراه با جنیفر وارنز برای فیلم «افسر و آقا» در سال ۱۹۸۲ برنده جایزه اسکار بهترین ترانه شد. جو کاکر پس از مدت ها درگیری با بیماری سرطان ریه در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۴ در ۷۰ سالگی در درگذشت.
بطلمیوس دوم فیلادلفوس () دومین فرعون دودمان بطلمیوسی مصر از ۳۰۹ تا ۲۴۶ پیش از میلاد بوده است. او باعث توسعه کتابخانه اسکندریه مصر گردید. به فرمان او، عهد عتیق را به زبان یونانی ترجمه کردند و به تورات سبعین یا سپتوآگینت موسوم است. ابوریحان بیرونی در "آثار الباقیه" ترجمهٔ تورات به یونانی به فرمان بطلمیوس را چنین بازنموده است: شرح قصه اینست که چون بخت النصر بر بیت المقدس دست یافت و آنجا را خراب کرد، طایفه ای از یهود جلای وطن کردند و به پادشاه مصر پناهنده شدند. تا آنکه زمان پادشاهی بطلمیوس فیلادلفوس شد. او چون شنید که تورات کتابیست آسمانی، یهودیان را به سوی خود خواند و مسکنشان داد و ملاطفت بسیار کرد و اجازه داد که به بیت المقدس بازگردند. پس بنی اسرائیل با بدرقهٔ مقربان شاه بیرون شدند. بطلمیوس گفتشان که: «مرا به شما نیازی است. اگر حاجت مرا برآورید، حق مرا سپاس گزارده اید، و آن اینست که نسخه ای از کتابتان تورات را به من ببخشید.» بنی اسرائیل حاجتش را اجابت کردند و چون به بیت المقدس بازگشتند، وعدهٔ خویش را وفا نمودند و یک نسخهٔ تورات به زبان عبری ازبرای این پادشاه فرستادند. بطلمیوس عبری نمی فهمید. پس به سوی ایشان کس
فرستاد که: «کسانی را نزد من بفرستید که یونانی و عبری بدانند تا این کتاب را ازبهر من ترجمه کنند.» پس بنی اسرائیل از اسباط دوازده گانه ۷۲ تن برگزیدند (شش تن از هرسبط) و پیش این شاه فرستادند. ایشان به ترجمهٔ تورات مشغول شدند. ایشان را بطلمیوس دو به دو از هم جدا کرد و بر سر هردو نفر مأموری گذاشت تا مواظبت نمایند. چون از ترجمه فارغ شدند، ۳۶ ترجمه به دست آمد. آن ها را با یکدیگر مقابله کردند، اختلاف چندانی نیافتند. پس شاه ایشان را پاداش داد، و اینان یک نسخه از این ۳۶ نسخه را خواستند تا اسباب افتخار و مباهات بر همسرانشان باشد، پادشاه هم از بذل آن مضایقه نکرد، و این همان نسخه است که نزد نصارا است و تبدیل و تحریف نیافته است.
شارلوت پرلی (؛ زادهٔ ) یک موسیقی دان اهل سوئد است. وی از سال ۱۹۸۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۹۹ به نمایندگی از سوئد شرکت کرد و برنده مسابقه یوروویژن شد.
جدول زیر وقایع جنگ جهانی اول در ایران را از آغاز حملهٔ آلمان به روسیه در ۹ مرداد ۱۲۹۳ تا ۱۱ آذر ۱۳۰۰ و کشته شدن میرزاکوچک خان جنگلی دنبال می کند. برای اطلاعات بیشتر مقالهٔ ایران در جنگ جهانی اول را ببینید.
ایوان شیشکین (؛ – ) از نقاشان واقع گرا اهل امپراتوری روسیه بود. زندگی. شیشکین در یلابوگا از استان ویاتکا (جمهوری تاتارستان امروز) به دنیا آمد و از دبیرستان کازان فارغ التحصیل شد. سپس چهار سال در مدرسه نقاشی، مجسمه سازی و معماری مسکو تحصیل کرد. پس از آن، از سال ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۰ در آکادمی سلطنتی هنر سن پترزبورگ حضور یافت و با بالاترین افتخارات و مدال طلا فارغ التحصیل شد. وی برای ادامه تحصیل در اروپا بورس تحصیلی شاهنشاهی را دریافت کرد. پنج سال بعد شیشکین به عضویت آکادمی شاهنشاهی در سن پترزبورگ درآمد و از سال ۱۸۷۳ تا ۱۸۹۸ استاد نقاشی بود. در همان زمان، ریاست کلاس نقاشی منظره را در عالی ترین مدرسه هنر سن پترزبورگ بر عهده داشت. شیشکین مدتی با بورسیه آکادمی هنر سلطنتی سن پترزبورگ در سوئیس و آلمان زندگی و کار کرد. در بازگشت به سن پترزبورگ، به عضویت حلقه گردشگران و انجمن آب رنگ شناسان روسی درآمد. وی همچنین در نمایشگاههای آکادمی هنر، نمایشگاه همه روسی ها در مسکو (۱۸۸۲)، نیژنی نووگورود (۱۸۹۶) و نمایشگاه های جهانی (پاریس، ۱۸۶۷ و ۱۸۷۸ و وین، ۱۸۷۳) شرکت کرد. روش نقاشی شیشکین بر اساس مطالعات تحلیلی دربارهٔ طبیعت بود. وی به دلیل
مناظر جنگلی خود مشهور شد و همچنین یک طراح فنی برجسته و یک پرینت میکر بود.