Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مای بسیار زیاد، بسیار کارآمد می باشد. در مناطقی نظیر جنوب شرقی ایالات متحده، زمین پناهی به دلیل مشکلات ناشی از میعان در اثر رطوبت بالا نیاز به مراقبت های بیشتری دارد. دمای زمین در منطقه ممکن است بیش از اندازه بالا باشد که اجازه دهد سرمایش از طریق زمین انجام شود اگر دماها فقط اندکی از روز تا شب نوسان کنند. ترجیحاً، باید مقدار کافی از تابش خورشیدی زمستانی و ابزارهای کافی برای تهویه طبیعی وجود داشته باشد. بنا به دلایل مربوط به سرمای باد، افت حرارت و تهویه پناهگاه، باد یکی از جنبه های مهم ارزیابی برنامه ریزی سایت می باشد. در نیمکره شمالی، شیب های رو به جنوب از بادهای سرد زمستان که معمولاً از شمال می وزند اجتناب می کنند. پناهگاه های کاملاً فرورفته در زمین نیز محافظت کافی در برابر این بادهای سخت را فراهم می کنند. هرچند، دهلیز درون سازه قابلیت ایجاد آشوب های جزئی در هوا را بسته به اندازه شان دارند. در تابستان، بهره بردن از بادهای غالب می تواند مفید باشد. به دلیل قرارگیری محدود پنجره ها در بسیاری از زمین پناه ها و مقاومت در برابر نفوذ هوا، هوای درون سازه می تواند راکد گردد اگر تهویه مناسب فراهم نشده باشد. با استفاده
از باد، تهویه طبیعی می تواند بدون استفاده از فن ها یا دیگر سیستم های فعال انجام گردد. دانستن جهت، و شدت بادهای فصلی در توسعه تهویه متقابل ضروری است. دریچه های تهویه در پناه گاه های پلکانی یا کاملاً فرورفته معمولاً در سقف قرار داده می شوند تا این اثر به دست آید. پوشش گیاهی. پوشش گیاهی چشم انداز یک فاکتور مهم می باشد. افزون گیاهان می تواند هم مثبت و هم منفی باشد. درختان مجاور در آب و هوای مرطوب می توانند ارزشمند باشند چرا که ریشه آن ها آب را جذب می کند. هرچند یک سازنده آینده نگر باید بداند چه درخت هایی در منطقه وجود دارند و چقدر و به چه سرعتی رشد خواهند کرد تا احتمال جلوگیری از تابش خورشید در اثر رشد آن ها در نظر گرفته شود. پوشش گیاهی می تواند حفاظتی در برابر باد باشد برای خانه هایی که در معرض بادهای زمستان هستند. رشد گیاهان کوچک، به ویژه آن ها که ریشه های عمیقی دارند به جلوگیری از فرسایش روی خانه و سایت اطراف آن کمک می کنند. خاک و زهکشی. نوع خاک یکی از ضروری ترین فاکتورها در زمان برنامه ریزی سایت می باشد. خاک باید ظرفیت باربری کافی و زهکشی را فراهم کند و کمک کند تا حرارت حفظ گردد. در رابطه با زهکشی، مناسب ترین
نوع خاک برای زمین پناه مخلوطی از شن و ماسه می باشد. شن خوب دانه بندی شده ظرفیت باربری بالایی دارد (در حدود ۸۰۰۰ پوند بر فوت مربع)، زهکشی بسیار خوبی است و خطر کم تورم در اثر یخ زدگی را داراست. ماسه و رس می توانند مستعد فرسایش می باشند. خاک های رس، هر چند کمتر در معرض فرسایش می باشند، اغلب اجازه زهکشی مناسب نمی دهند و بیشتر مستعد خطر تورم در اثر یخ زدگی می باشند. آگاه بودن از مقدار رطوبت خاک و نوسانات سالانه آن می تواند از مشکلات بالقوه حرارتی جلوگیری کند. تورم خاک در اثر یخ زدگی نیز می تواند در برخی خاک ها مشکل ساز باشد. خاک های ریزدانه بهترین شکل رطوبت را در خود نگه می دارند و بسیار مستعد تورم در اثر یخ زدگی می باشند. روش هایی جهت حفاظت در برابر موئینگی که منجر به تورم در اثر یخ زدگی می گردد وجود دارند که شامل اجرای فونداسیون زیر خط یخ بندان عایق بندی کامل اطراف پی های سطحی جایگزین کردن خاک های حساس با مصالح دانه ای و ایجاد اخلال در کشش موینگی رطوبت با استفاده از یک لایه زهکشی از مصالح درشت دانه تر در خاک موجود، می باشند. آب می تواند آسیب های بالقوه ای در زمین پناه ها ایجاد کند اگر در اطراف آن ها جمع گردد. ا
جتناب از سایت هایی با سطح بالای آب زیرزمینی بسیار مهم می باشد. زهکشی سطحی و زیر سطحی باید به طور مناسب انجام گردد. آب بندی ساختمان بسیار مهم می باشد. طرح های دهلیزی ریسک بزرگتری از سیل گیر شدن دارند بنابراین زمین های اطراف در تمام جهات باید به سمت بیرون شیب داشته باشد. یک لوله زهکش باید در محیط لبه بام تعبیه شود تا به جمع آوری و حذف آب اضافی کمک کند برای خانه های پلکانی، یک زهکش رهگیری در تاج برم (پله) در طول لبه بام توصیه شده است. یک فرو رفتگی زهکش رهگیری در میانه برم (پله) می تواند مفید باشد یا پشت برم (پله) می تواند با استفاده از دیوارهای حائل تراس بندی گردد. در سایت های شیب دار رواناب می تواند مشکل ساز گردد. یک گودال یا خندق زهکشی می تواند به منظور منحرف کردن آب اطراف خانه ساخته شود، یا یک ترانشه پر شده با شن با کاشی زهکشی می تواند در طول زهکش های فونداسیون ساخته شود. پایداری خاک باید همچنین در نظر گرفته شود، به ویژه زمانی که یک سایت شیب دار ارزیابی می گردد. این شیب ها ممکن است ذاتاً پایدار باشند اگر به حال خود رها شوند، ولی انجام حفاری در آن ها ممکن است پایداری آن ها را کاهش دهد. دیوارهای حائل و خاکریز م
ی تواند قبل از شروع به ساخت پناهگاه ساخته شوند تا از شیب محافظت کنند. روش های ساخت. روش های فعلی. در ساخت خانه های زمین پناه اغلب حفاری های گسترده ای در سایت انجام می پذیرد. گودبرداری با ابعادی چند فوت بزرگتر از پلان ساختمان انجام می گردد تا امکان دسترسی به بیرون دیوارها برای عایق بندی رطوبتی و حرارتی فراهم گردد. زمانی که سایت آماده شد و خطوط تأسیساتی نصب گردیدند، فونداسیونی از بتن مسلح اجرا می گردد. سپس دیوارها اجرا می شوند. معمولاً دیوارها در محل ریخته می شوند یا در جای دیگر ساخته شده و جهت نصب به سایت منتقل می شوند. بتن مسلح معمول ترین انتخاب است. این فرایند برای سقف تکرار می شود. اگر دیوارها، کف و سقف در محل ساخته شوند می توان تمام آن ها را در یک مرحله بتن ریزی کرد، که می تواند منجر به کاهش احتمال بروز ترک یا نشت در محل درزهای بتن که در زمان های مختلف عمل آوری شده اند، گردد. در سطح بیرونی بتن یک لایه آب بند اجرا می شود. معمول ترین سیستم آب بند مورد استفاده یک لایه قیر مذاب است، که یک عایق رطوبتی بسیار قدرتمند محسوب می شود، و روی آن یک لایه آب بند مایع توسط اسپری پاشیده می شود. بسیار مهم است که از پوشیده ش
دن تمام درزها اطمینان کامل حاصل شود، چراکه تعیین محل نشت و تعمیر آن پس از اتمام عملیات اجرای ساختمان بسیار مشکل می باشد. یک یا دو لایه از تخته یا فوم عایق بندی، روی لایه آب بند اجرا می گردد. اگر عایق مورد استفاده متخلخل باشد یک لایه آب بند دیگر روی آن اجرا می گردد. پس از اتمام تمام کارها خاک در محل اطراف دیوارها و گاهی روی سقف به منظور اجرای بام سبز ریخته و متراکم می گردد. تمام سطوح نمایان دیوارها و فضای داخلی طبق نظر کارفرما نازک کاری می گردد. مصالح. سازه ای. بتن مسلح رایج ترین مصالح سازه ای جهت ساخت زمین پناه می باشد که مصالحی بسیار مقاوم و در دسترس می باشد. چوب فرآوری نشده در یک بازه زمانی پنج ساله، در صورت استفاده در سازه زمین پناه می پوسد. فولاد می تواند مورد استفاده قرار گیرد مشروط بر آنکه با بتن پوشانده شود تا از تماس مستقیم با خاک که موجب خوردگی فولاد می گردد اجتناب شود. آجر و بلوک های بنایی بتنی (CMU) می توانند انتخاب شوند ولی باید به منظور جلوگیری از تغییر مکانشان تحت فشار قائم مسلح گردند مگر اینکه ساختمان با استفاده از قوس ها و گنبدها ساخته شده باشد. آب بندی. لایه های متعددی جهت آب بندی در اجرای زم
ین پناه استفاده شده اند. لایه اول می بایست هرگونه ترک یا خلل و فرج در مصالح سازه ای را آب بندی کند و همچنین به عنوان یک لایه چسبنده جهت اجرای غشاء آب بند عمل کند. لایه غشایی اغلب یک صفحه ضخیم و منحطف پلی اتیلنی به نام EPDM می باشد. این ماده مصالحی است که معمولاً در اجرای پارکهای آبی، حوضچه ها و استخرهای شنا به کار می رود. این مصالح همچنین از نفوذ ریشه ها به درون سیستم آب بندی جلوگیری می کند. EPDM برای کار کردن مصالح بسیار سنگینی است و گاهی ممکن است توسط حشراتی نظیر مورچه های آتشین جویده شود. همچنین این ماده از محصولات پتروشیمی تهیه می شود که چندان از نظر محیط زیستی مطلوب نمی باشند. تعداد بسیار زیاد از پوشش های سیمانی وجود دارند که می توانند جهت آب بندی مورد استفاده قرار گیرند. محصول به صورت مستقیم بر روی سطح محافظت نشده اسپری می گردد. سپس خشک شده و مانند یک لایه سرامیکی ضخیم بین زمین و دیوار عمل می کند. چالش این روش این است که هرگاه بنا به هر دلیلی دیوار یا فونداسیون به سمت داخل حرکت کرده و ترک بخورند آب قادر خواهد بود که به سرعت به درون آن نفوذ کند. «بیتوتن» (نام ثبت شده) بسیار شبیه فرایند پوشش سه لایه است ک
ه در یک گام اجرا می گردد. از قبل به شکل سه لایه آماده شده است که در پشت آن یک پوشش خود چسباننده وجود دارد. چالش این روش همانند روش دستی است علاوه براینکه به آفتاب نیز بسیار حساس است و پس از اجرا باید بلافاصله پوشانده شود. «اکوفلکس» یک غشاء آب بند سازگار با محیط زیست که به نظر می رسد برای فونداسیون ها به شکل بسیار مؤثر عمل می کند، ولی اطلاع چندانی از کارایی آن در ساخت زمین پناه در دسترس نمی باشد. این محصول در گروه محصولات رنگ مایع آب بند قرار دارد. چالش اصلی در این مورد این است که باید به دقت روی تمام سطوح اعمال شود و اطمینان حاصل شود که تمام سطوح با ضخامت مورد نظر پوشانده شده اند و تمامی ترک ها و شکاف ها کاملاً بسته شده باشند. «رس بنتونیت» بهترین گزینه از نظر زیست محیطی است. این به طور طبیعی عمل می کند و خود ترمیم کننده است. اشکالی که به این سیستم وارد است این است که نصب آن برای مالک یا سازنده بسیار سنگین است و مستعد آسیب موریانه می باشد. دو غشایی «Bi-membrane» به طور گسترده ای در استرالیا مورد استفاده قرار گرفته است که دو غشاء با هم جفت شده اند (به طور معمول دو پوشش از اپوکسی پایه آب به عنوان عایق کننده) و ف
شار بخار داخلی ناشی از حباب های منفجر شونده بخار رطوبت بتن که در معرض آفتاب به سمت بالا حرکت می کنند را متوقف می کند. پیوستگی بین اپوکسی و بتن از پیوستگی داخلی بیتن بیشتر است بنابراین در زمان تابش آفتاب تخریب نخواهد شد. اپوکسی ها بسیار شکننده هستند بنابراین آن ها با یک پوشش فوقانی از آکریلیک آب پایه کاملاً منعطف در چند لایه با رنگ های متفاوت جهت اطمینان از پوشش در برابر نور ترکیب شده اند که با پارچه پلی پروپیلن بافته نشده در گوشه ها و تغییر جهت ها تقویت شده اند. از استفاده هر نوع فایبرگلاس بپرهیزند. همیشه قبل از اجرای غشاء سقف باید از نظر نفوذ آب بررسی شود تا آب به طور مناسبی از زهکشی ها و ناودانها به سمت بیرون ساختمان هدایت می گردد. بعد از اجرای WPM و قبل از اجرای خاکریز باید حتماً سازه از نظر نفوذ آب بررسی گردد. عایق بندی. برخلاف ساختمان های مرسوم، زمین پناه ها بیش از عایق بندی داخلی دیوار عایق بندی خارجی احتیاج دارند. یک دلیل این است که از غشاء ضد آب در برابر آسیب یخ بندان محافظت می کند و دلیل دیگر این است که زمین پناه را قادر می سازد تا دمای مطلوب خود را حفظ کند. دو نوع عایق بندی در ساخت این نوع بناها مور
د استفاده قرار گرفته است. اولین آن صفحات پلی استایرن اکسترود شده فشرده (close celled) می باشد. دو تا سه اینچ از آن که به بیرون لایه آب بندی چسبانده شود کفایت می کند. نوع دوم یک نوع اسپری فوم می باشد. این نوع در مواردی که شکل سازه نا مرسوم؛ منحنی یا با دسترسی های مشکل می باشد، بسیار خوب عمل می کند. عایق فوم دار نیاز به یک رویه محافظ اضافی نظیر فویل، جهت محافظت در برابر نفوذ آب دارد. در برخی زمین پناه ها با بودجه پایین، ممکن است که عایق روی دیوارها اعمال نگردد. این روش ها بر فاکتور (U (U-factor زمین یا ظرفیت ذخیره سازی حرارتی خود زمین زیر لایه یخ بندان تکیه می کند. اگر چه این روش ها استثناء هستند و خطر یخ زدگی در آب و هوای سردتر را افزایش می دهند. تئوری پشت طرح های بدون عایق بر استفاده از جرم حرارتی زمین جهت ذخیره انرژی، تکیه می کند، به جای آنکه بر سازه های بنایی یا سیمانی سنگین داخلی که در خانه های با سیستم خورشیدی غیرفعال وجود دارند تکیه کند. عدم استفاده از عایق یک استثناء است و دمای پایین ممکن است به زمین های بالاتر از خط یخ بندان نفوذ کرده و عایق بندی را جهت رسیدن به بازدهی بالاتر ضروری سازد. طراحی برای حفظ
انرژی. خانه های زمین پناه اغلب با مد نظر داشتن حفظ و صرفه جویی در مصرف انرژی ساخته شده اند. طرحهای ویژه زمین پناه ها حداکثر صرفه جویی در مصرف انرژی را ممکن می سازد. برای ساخت اختلاف سطحها یا درون تپه ای ها، یک پلان معمول قرار دادن تمام فضاهای نشیمن خانه رو به خط استوا می باشد. این به منظور تامین حداکثر تابش خورشیدی به اتاق خوابها، نشیمنها و آشپزخانه می باشد. اتاقهایی که نیاز به نور طبیعی روز و گرمایش اضافه ندارند، نظیر سرویس بهداشتی، انبار و اتاق تآسیسات معمولاً در سمت مخالف (یا درون تپه) از پناهگاه واقع می شوند. این نوع جانمایی می تواند به یک طرح خانه دو طبقه با طبقاتی که هر دو کاملاً زیر زمین هستند تبدیل گردد. این پلان بالاترین بازده انرژی را به دلیل چیدمان فشرده و فرورفتن بیشتر سازه در زمین در بین خانه های زمین پناه دارد. دو طبقه بودن باعث می شود که پوشش زمین بیشتری نسبت به یک پناه گاه یک طبقه تامین گردد. در یک زمین پناه دهلیزی، فضاهای نشیمن معمولاً در اطراف دهلیز متمرکز هستند. یک ترکیب دهلیزی، پلانی به مراتب با فشردگی پایین تر نسبت به زمین پناه هایی که یک یا دو طبقه با طرح درون تپه ای دارند داراست، بنابر
این معمولاً بازدهی انرژی پایین تری از نظر نیازهای گرمایشی دارد. این یکی از دلایلی است که باعث گردیده است که طرحهای دهلیزی بیشتر در آب و هوای گرم تر مورد استفاده قرار گرفته گیرند. اگر چه دهلیز تمایل به حبس هوا در خود دارد که منجر به گرم شدن توسط خورشید و کاهش افت حرارت می گردد. ساخت زمین پناه با روش گرمایش خورشیدی. زمین پناه اغلب با سیستم گرمایش خورشیدی ترکیب می گردد. مرسوم ترین روش استفاده از سیستم گرمایش غیرفعال خورشیدی در زمین پناه می باشد. در نیمکره شمالی، کاراترین کاربرد سیستم های غیرفعال خورشیدی سازه ای رو به جنوب با دیوارهای شمالی، شرقی و غربی پوشیده شده توسط زمین می باشد. برای گرفتن انرژی حرارتی خورشیدی، یک پنجره بزرگ دو جداره، سه جداره یا «زوم ورکس بیدوال» (پمپ های خلأ کنند و دمنده ای که پنجره خورشیدی دو جداره را در شب با گلوله های استایروفوم جهت عایق بندی بیشتر پر کرده و درروز آن ها را دوباره می مکد حق ثبت اختراع آن اکنون منقضی شده است) که بیشتر طول دیوار جنوبی را پوشانده باشد، ضروری است. استفاده از پرده های عایق شده می تواند جهت جلوگیری از افت حرارت در شب مفید باشد. همچنین در طول ماه های تابستان، اس
تفاده از یک آویز یا یک ابزار سایه ساز جهت جلوگیری از جذب حرارت اضافی از خورشید مفید می باشد. ترکیب گرمایش خورشیدی با زمین پناه با نام «طرح زمین خورشیدی سالانه» ذخیره حرارتی غیرفعال سالانه یا گاهی اوقات با نام «خانه چتری» شناخته می شود (به پست «تیک پاین» روی گروه های att.homepower و att.solar.thermal در رابطه با این نوع خانه ها مراجعه کنید). در خانه چتری عایق پلی استایرن به شعاع ۲۳ فوت (۷ متر) در اطراف دیوارهای زیرزمینی امتداد یافته است. یک لایه پلاستیک (به منظور آب بندی) آن را پوشانده که روی آن لایه ای از خاک می باشد. مصالح به شکل یک چتر و به سمت پایین شیب بندی شده اند. این آب اضافه را پوشش می دهد و خاک را گرم و خشک نگه می دارد. سرمایش غیرفعال سیستمی است که هوای اطراف با دمای ثابت را توسط یک فن یا روش انتقال به درون لوله های خنک کننده زمین می کشد و سپس به سمت فضاهای نشیمنی خانه هدایت می کند. همچنین هوای تازه مورد نیاز ساکنین و تعویض هوای مورد نیاز توسط ASHRE را تأمین می کند. ساخت زمین پناه: تاریخچه و مثال ها. برم بندی (ساختار پلکانی). از نظر تاریخی، برم بندی زمین یک روش مرسوم ساختمانی است که قاب بندی سنگین از
الوار را با قلوه ریزی با لایه های ضخیم خاک گیاهی یا خاک تورب دار در پشت دیوارها و روی بام ترکیب کرده است. این روش در برابر عناصر مخرب محافظت خوبی تأمین می کند. در یک زمان نسبتاً کوتاه لایه های خاک چنان درهم فرومی روند که نهایتاً به سازه ظاهری شبیه یک تپه با یک در می دهند. در این سازه ها ابتدایی، قاب الواری سنگین به عنوان تکیه گاه سازه ای عمل کرده و راحتی و گرما را برای فضاهای داخلی به ارمغان می آورد. قلوه ریزی معمولاً در پشت دیوارهای خارجی با استفاده از یک ملات آهکی ساده جهت ساپورت سازه ای انباشته می گردد و اغلب به صورت یک نمای بیرونی دیوار و فونداسیون به کار می رود. در نواحی که الوار کمیاب است از حجم بیشتری از قلوه ریزی استفاده می گردد. اینها پایدارترین مصالح زیست محیطی زمین پناه هستند چرا که می توانند به طور کامل تجربه شده و به زمین برگردند. برای همین است که تنها تعداد اندکی مانند کلیسای «هوالسی» در «گرین لند» باقی مانده اند که از آن هم فقط سنگ های انباشته شده باقی مانده است. یکی از قدیمی ترین نمونه های برم بندی، مربوط به بیش از ۵۰۰۰ سال پیش، در «اسکارابرا» در جزیره «ارکنی» در اسکاتلند شمالی یافت شده است.
سازه های زمینی برم بندی شده امروز کاملاً متفاوت از آنهایی که در گذشته وجود داشتند ساخته شده اند. ساخت و ساز نوین حجم بزرگی از بتن مسلح را به عنوان ساپورت سازه ای و پوسته ساختمانی را مورد استفاده قرار می دهد. بولدوزرها و بیل های مکانیکی جهت انباشتن خاک در اطراف دیوارها و روی بام به کار می روند. یک نمونه مدرن از سازه های زمینی برم بندی شده پروژه خانه سازی «هاکرتون» می باشد که مجموعه ای از پنج خانه در «نرتینگ همشایر» انگلستان می باشد. درون تپه ای. یکی از نمونه های تاریخی پناه گاه های درون تپه ای می تواند «ماس ورده» در جنوب غربی ایالات متحده باشد. این ساختمان ها مستقیماً بر روی برجستگیها و غارهای وجه صخره ها بنا شده اند. دیوار جلویی از سنگ های محلی و خاک به منظور احاطه کردن سازه ساخته شده است. امروزه به طور مشابه از بدنه طبیعی تپه برای تأمین دو تا سه دیوار و گاهی سقف زمین پناه استفاده می گردد. سازندگان مبتکر نوعی از سازه های درون تپه ای را با نام کشتی زمین طراحی کرده اند. در ساخت کشتی زمین، تایرهای پر شده از خاک به عنوان مصالح ساختمانی برای سه عدد از دیوارها مورد استفاده قرار می گیرد و یکی از وجوه دارای نمای پنجر
ه ای جهت کسب انرژی غیرفعال خورشیدی می باشد. یک مثال معروف خانه زمین پناه اقامت گاه «بیل گیتس» می باشد که در طول چندین سال در یک سایت با پوشش درختان انبوه در ساحل دریاچه «واشنگتن» آمریکا ساخته شده است. این نمونه ای عالی از عدم وجود ناخوانده چنین خانه هایی می باشد چرا که زمانی که از دریاچه به آن نگریسته شود بسیار کوچکتر از آنچه هست به نظر می رسد. زیرزمینی. اگر چه ساخت زیرزمینی در ایالات متحده نسبتاً نادر است، می توان نمونه های موفقی از آن را در استرالیا یافت جایی که زمین چنان محکم است که نیاز اندکی به ساپورت سازه ای وجود دارد و تنها ابزارهای لازم برای ساخت بیل و تیشه است. به «کوپرپدی» و «لایتینگ ریج» مراجعه کنید. باغهای زیرزمینی «فارستیر» در «فرسنو» کالیفرنیا یک نمونه در آمریکای شمالی می باشد. در سالهای آغازین دهه ۱۹۷۰ میلادی، چنین ساخت «دیکسیا چنگ» که یک شهر زیرزمینی زیر شهر پکن می باشد را آغاز کرد. این طرح در ابتدا مجموعه ای از پناه گاه های حمله هوایی بود که می توانست در یک زمان چهل درصد جمعیت را در خود جای دهد. این پاسخی به نگرانی در مورد حمله شوروی به چین بود. بخشی از آن امروزه در بیشتر مجموعه های تجاری مور
د استفاده قرار گرفته است.
سیتارد (به هلندی: Sittard) یک شهر در هلند است که در سیتارد-خلین واقع شده است. خصوصیات. سیتارد ۳۷٫۷۳۰ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر والیفو خواهرخواندهٔ سیتارد هست.
سرنوشت یک فیلم هندی ساختهٔ ۱۹۸۲ با حضور دیلیپ کومار و سانجی دات است. خلاصه داستان. بازرس پرتاب سینگ که افسر شجاع و وظیفه شناسی است در انتظار تولد فرزندش می باشد. پس از اینکه او بدست خلافکاری بنام جاگوار کشته می شود پدرش شمشیر سینگ سه نفر از قاتلانش را می کشد ولی نمی تواند بفهمد چه کسی دستور قتلش را داده و با مرگ عروسش او نوه خود را بزرگ می کند. شمشیر سینگ با اعمال خلاف اسم و رسمی برای خودش دست و پا کرده و با عنوان جدید شوبراج یک امپراطوری بنا میکند تا نوه اش کونال در آسایش کامل باشد.زمانی که احساس می کند محیط زندگی اش مانع این میشود که نوه اش یک انسان بار بیاید او را نزد دوستش ابوبابا میفرستد تا تحت تعلیم و تربیت او بزرگ شود.چندین سال بعد که میخواهد کونال را ببیند در هواپیما با جاگوار ملاقات میکند و...
فورتونا سیتارد () باشگاه فوتبال هلندی است که در شهر سیتارد قرار دارد و در لیگ برتر فوتبال هلند بازی می کند. این باشگاه در حال حاضر بازیهای خانگی خود را در ورزشگاه فورتونا سیتارد با ظرفیت ۱۲۵۰۰ برگزار می کند. این باشگاه در تاریخ ۱ ژوئیه ۱۹۶۸ تأسیس شده است.
زیردریایی پلونژر یک زیردریایی است که طول آن 43 m (140 ft) می باشد. این زیردریایی در سال ۱۸۶۳ ساخته شد.
زیردریایی پوکتووی یک زیردریایی است که طول آن 34.4 m می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۰۸ ساخته شد.
زیردریایی ریدوتابل (اس۶۱۱) نخستین زیردریایی اتمی نیروی دریایی فرانسه بود که در سال ۲۰۰۲ به صورت به یک موزه درآمد. دستور ساخت این زیر دریایی در سال ۱۹۶۲ صادر گشت و در سال ۱۹۶۷ به آب انداخته شد. خدمت رسمی آن در نیروی دریایی فرانسه در سال ۱۹۷۱ آغاز شد و برای مدت بیست سال در خدمت باقی ماند. درازای این زیردریایی ۱۲۸ متر و پهنای آن ۱۰/۷ متر میباشد. از جمله موشکهای قابل پرتاب از این زیردریایی موشکهای "M20" بودند که توانایی حمل کلاهک های هسته ای یک مگاتونی به مسافت ۳۰۰۰ کیلومتر را دارا بودند. به روی هم ۶ فروند از این گونه زیردریایی با نامهای گوناگون ساخته شده اند ولی امروز (آغاز سال ۲۰۱۶) تنها سه فروند از این گونه زیردریایی خاص در خدمت باقی مانده اند. زیردریایی ریدوتابل در دسامبر سال ۱۹۹۱ از خدمت نیروی دریایی فرانسه خارج گشته و در سال ۲۰۰۰ از آب بیرون کشیده شد. عملیات بسیار دشوار تبدیل آن به یک موزه دو سال به درازا کشید. این تنها زیردریایی اتمی با توانایی حمل موشکهای هسته ای خارج شده از رده خدمت در دنیا است که میتوان از آن به عنوان یک موزه دیدن کرد. از زیردریایی ریدوتابل میتوان در موزه Cité de la Mer در شهر کنار دریا
یی شربورگ-اکتوویل در شمال فرانسه دیدن نمود.
زیردریایی ریاچوئلو (اس۲۲) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۷۵ ساخته شد.
زیردریایی سنت جورج (کی-۴۳۳) یک زیردریایی است که طول آن 166 m (544 ft 7 in) می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۸۰ ساخته شد.
زیردریایی تمرر (اس۶۱۷) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۹۸ ساخته شد.
زیردریایی تونلرو (اس۲۱) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۷۲ ساخته شد.
زیردریایی تریومفان (اس۶۱۶) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۹۴ ساخته شد.
زیردریایی وپر (کی-۱۵۷) یک زیردریایی است که طول آن 114.3 meters می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۹۴ ساخته شد.
زیردریایی اتوره فی یراموسکا یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۲۹ ساخته شد.
زیردریایی اسپادون (اس۶۳۷) یک زیردریایی است که طول آن 78.4 m می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۵۸ ساخته شد.
زیردریایی الکساندر نوسکی (کی-۵۵۰) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۲۰۱۰ ساخته شد.
زیردریایی ای جی-۱۱ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۱۶ ساخته شد.
زیردریایی ای جی-۱۲ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۱۶ ساخته شد.
زیردریایی ای جی-۲۲ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۱۹ ساخته شد.
زیردریایی آستری (کیو۲۰۰) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۶ ساخته شد.
زیردریایی آفریقا (کیو۱۹۶) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۶ ساخته شد.
زیردریایی آی-۱۰ یک زیردریایی است که طول آن 113.70 m می باشد.
زیردریایی آی-۱۱ یک زیردریایی است که طول آن 113.70 m می باشد.
زیردریایی آی-۱۲ یک زیردریایی است که طول آن 113.70 m می باشد.
زیردریایی آی-۱۹ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۳۹ ساخته شد. تنها پانزده روز پس از حمله ژاپن به پرل هاربر و در تاریخ 22 دسامبر 1941 ؛ این زیردریایی با شلیک اژدر به یک نفتکش آمریکایی در سواحل کالیفرنیا حمله کرد اما هیچ یک از اژدرها به هدف اصابت نکرد. در تاریخ 4 مارس 1942 در قالب عملیات کی؛ هواپیمای آب نشین یوکوسوکای ئی 14 ایگرگ از این زیردریایی برخاست و به جزیره اُآهو در هاوایی حمله کرد اما به دلیل محدودیت در دید تنها یک دبیرستان پسرانه را هدف قرار داد. این حمله هیچ تلفاتی به همراه نداشت. مهمترین عملیات زیردریایی آ-19 غرق ناو هواپیمابر واسپ و ناوشکن اوبرین در تاریخ 15 سپتامبر 1942 بود. این زیردریایی در تاریخ 25 نوامبر 1943 توسط ناوشکن راردفورد آمریکا در غرب جزیره ماکین شناسائی و با تاکتیک شارژ عمیق؛ غرق شد.
زیردریایی آی-۲۲ (۱۹۳۸) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۸ ساخته شد.
زیردریایی بریانسک (کی-۱۱۷) یک زیردریایی است که طول آن 167 m می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۸۸ ساخته شد.
زیردریایی بی-۳۹ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۶۷ ساخته شد.
زیردریایی بی-۴۲۷ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۷۱ ساخته شد.
زیردریایی بی-۵۱۵ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۷۶ ساخته شد.
زیردریایی بی-۵۹ یک زیردریایی است که طول آن می باشد.
زیردریایی بی-۸۷۱ یک زیردریایی است که طول آن 74 m می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۹۰ ساخته شد.
زیردریایی بی اس-۶۴ یک زیردریایی است که طول آن 167 m می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۸۶ ساخته شد.
زیردریایی پتروپاولوفسک-کامچاتسکیی (کی-۲۱۱) یک زیردریایی است که طول آن 166 m (544 ft 7 in) می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۷۹ ساخته شد.
زیردریایی پسکوف (کی-۳۳۶) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۹۲ ساخته شد.
زیردریایی تِریبل (اس۶۱۹) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۲۰۰۸ ساخته شد.
زیردریایی تولا (کی-۱۱۴) یک زیردریایی است که طول آن (on design waterline) می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۸۷ ساخته شد.
زیردریایی تیپ یو ۱۳۹ یک کلاس از زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد.
زیردریایی تی کی-۲۰۲ یک زیردریایی است. این زیردریایی در سال ۱۹۸۲ ساخته شد.
زیردریایی چیسر سی اچ-۲۲ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی چیسر سی اچ-۲۴ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی دلفین یک زیردریایی است که طول آن 19.6 m می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۰۲ ساخته شد.
زیردریایی دمیتری دانسکویی (تی کی-۲۰۸) یک زیردریایی است. این زیردریایی در سال ۱۹۸۰ ساخته شد.
زیردریایی دوربو یک زیردریایی است که طول آن می باشد.
زیردریایی سایری (اس۵۲۷) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۲۰۰۴ ساخته شد.
زیردریایی سورودوینسک (کی-۳۲۹) یک زیردریایی است که طول آن 120 m می باشد. این زیردریایی در سال ۲۰۱۰ ساخته شد.
فورِل () یا فورِله () یک زیردریایی کوچک ساخت شرکت کروپ در آلمان بود که سال ۱۹۰۳ به آب انداخته شد. کروپ این زیردریایی را با سرمایه گذاری شخصی ساخت اما با وجود عملکرد نسبتاً خوب مورد توجه نیروی دریایی امپراتوری آلمان قرار نگرفت. نیروی دریایی امپراتوری روسیه زیردریایی را سال ۱۹۰۴ خریداری کرد. در خدمت این نیرو در امپراتوری روسیه بود تا این که در اثر یک حادثه هنگام شیرجه در سال ۱۹۱۰ غرق شد. طراحی. ریموندو لورنزو د اِکویلی-مونت ژوستین، مهندس اسپانیایی سال ۱۹۰۱ طرحی برای یک زیردریایی جدید بر مبنای زیردریایی فرانسوی "ناروال" به وزرات نیروی دریایی فرانسه ارائه کرد که مورد پذیرش قرار نگرفت. د اکویلی سال بعد طرح خود را به نزد شرکت کروپ در اسن در آلمان برد. به توصیه شرکت گرمانیاورفت که به تازگی به تملک کروپ درآمده بود، کروپ مجوز ساخت یک نمونه آزمایشی بر مبنای طرح دریافت شده را صادر کرد و یک قرارداد بلند مدت با آن به انعقاد رساند. کارهای اولیه از اوایل ماه فوریه سال ۱۹۰۲ آغاز شد. طراحی یک زیردریایی دوکی شکل با طول ۱۳ متر و وزن ۱۵٫۵ تن را در نظر داشت. نیرو محرکه توسط یک موتور الکتریکی با ۶۵ اسب بخار توان و دور بر دقیقه ثاب