Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روما، گوتلند (به سوئدی: Roma) یک منطقهٔ مسکونی در سوئد است که در بخش گوتلند واقع شده است. روما ۱٫۲۶ کیلومتر مربع مساحت و ۹۳۶ نفر جمعیت دارد.
هله فوشنس (به سوئدی: Hälleforsnäs) یک منطقهٔ مسکونی در سوئد است که در بخش فلن واقع شده است. هله فوشنس ۲٫۴۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۸۵ نفر جمعیت دارد.
بورنسبری (به سوئدی: Borensberg) یک منطقهٔ مسکونی در سوئد است که در بخش موتالا واقع شده است. بورنسبری ۲٫۴۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۸۸۶ نفر جمعیت دارد.
برونفلو (به سوئدی: Brunflo) یک منطقهٔ مسکونی در سوئد است که در بخش اوسترشوند واقع شده است. برونفلو ۲٫۸۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۸۹۰ نفر جمعیت دارد.
کارل اونورا ایکیمی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال پیشین اهل نیجریه است. او تمامی دوران حرفه ایش را در ولورهمپتون واندررز گذراند و ۲۰۷ بازی برای این تیم در تمامی رقابت ها انجام داد. او با وجود این که در انگلستان به دنیا آمده و در آنجا بزرگ شده بود اما برای تیم ملی فوتبال نیجریه به میدان رفت. در ژوئیه ۲۰۱۷، تشخیص داده شد که وی به سرطان خون مبتلا است. یک سال بعد، برای انجام مراحل درمانی از فوتبال خداحافظی کرد.
خوزه لئوناردو اویوآ فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به سن لورنسو، آرسنال ساراندی، آلمریا، برایتون اند هوو آلبیون، لستر سیتی، پاچوکا و رایو وایکانو اشاره کرد.
سدریک باکامبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که برای باشگاه المپیاکوس بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به سوشو، بورسااسپور، ویارئال و بیجینگ گوان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری کنگو بازی کرده است.
ساموئل «سامو» کاستیخو آزواگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که به صورت قرضی برای باشگاه ساسولو بازی می کند. از تیم هایی که در ان بازی کرده می توان به مالاگا، ویارئال و آ.ث. میلان اشاره کرد.
کالای ماندگار یا کالای بادوام، نوعی کالا است که به سرعت فرسوده، نابود و مستهلک نمی شود؛ کالایی که مطلوبیت را در طول زمان حفظ کرده و سودمندی طولانی تری را ارائه می دهد و به یک باره مصرف نمی شود. از نمونه های آن، آجر، خودرو، یخچال یا یخچال فریزر و گوشی تلفن همراه است که هر یک، بازه زمانی خاصی برای سودمند بودن دارند و برای مدت خاصی سودمند باقی می مانند. سوخت خودرو، کالایی ناماندگار یا غیرماندگار است. باید توجه داشت که کالای ماندگار می تواند کالایی مصرفی باشد. خودرو، لوازم خانگی، جواهرات، تجهیزات پزشکی، وسایل ورزشی و کتاب، همگی کالاهایی مصرفی هستند؛ یعنی به طور کلی و در دست خریدار نهایی (مصرف کننده)، کالای سرمایه ای یا کالای واسطه نیستند؛ اما چون دوام دارند؛ کالای ماندگار نیز محسوب می شوند. منابع. https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Durable_good&amp;oldid=760417369. چهاردهم مارس ۲۰۱۷.
فیزیکا () یک سری ژورنال علمی هلندی فیزیکی داوری همتا شده توسط الزویر است که در سال ۱۹۳۴ توسط ژورنال تکی "Physica" و در سال ۱۹۷۵ (Physica A, Physica B, Physica C) تقسیم شد. "Physica D" در سال ۱۹۸۰ و "Physica E" در ۱۹۹۸ ایجاد شد. تا سال ۲۰۰۷ در اوترخت منتشر می شد و الآن در آمستردام توسط الزویر منتشر می شود.
کاخ نیمفِنبورگ در مونیخ، کاخ سلطنتی و اقامت گاه تابستانی دودمان ویتلسباخ بود. کاخ نام خود را از واژه یونانی نیمف برگرفته است. طراحی کاخ توسط معمار ایتالیایی، آگوستینو بارلی انجام گرفت. مساحت باغ های کاخ نیمفنبورگ در حدود ۲۰۰ هکتار است و سه عمارت به نام های پاگودنبورگ، بسادنبورگ و آمالینبورگ در آن واقع شده اند.
افغانستانی ها در ایران به آن دسته از مهاجران و پناهجویانی گفته می شود که در پی جنگ های طولانی، ناامنی و نبود اشتغال در افغانستان به کشور ایران مهاجرت کرده اند. بیشتر مهاجرت افغانستانی ها به ایران در سال های جنگ ایران و عراق و هم زمان با جنگ های داخلی افغانستان اتفاق افتاد. سید روح الله خمینی رهبر وقت جمهوری اسلامی ایران دستور داد مرزها برای ورود مهاجران افغانستانی باز شود و بسیج و ارگان تازه تأسیس سپاه پاسداران را دستور داد تا با افغانستانی های مهاجر همکاری کنند. به تدریج حدود سه میلیون افغانستانی وارد ایران شدند. بسیاری از این مهاجران که در دهه های پیشین به ایران مهاجرت کرده بودند در بخش های اقتصادی مشغول به کار شدند. احمد وحیدی، وزیر کشور، در حاشیه جلسه هیئت دولت در ۵ مهر ۱۴۰۲، تعداد اتباع افغانستانی در ایران را ۵ میلیون نفر اعلام کرد. حسین امیرعبداللهیان، وزیر امور خارجه وقت نیز در آیین گرامیداشت روز دانشجو در ۱۹ آذرماه در جمع دانشجویان دانشگاه تهران تعداد مهاجران افغانستانی در ایران را ۵ میلیون نفر اعلام کرد. همچنین در ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۳، استاندار تهران از حضور ۵۰ درصد از اتباع کل کشور در استان تهران خبر دا
د. در ۲۱ بهمن ماه ۱۴۰۲، مرزبانان هنگ مرزی تایباد اعلام کردند که طی ۱۵ روز اول بهمن ماه جاری ۲۰ هزار نفر از اتباع کشور افغانستان را که در داخل کشور حضور داشتند از طریق مرز دوغارون اخراج و تحویل نماینده کشور افغانستان دادند. رضامراد صحرایی، وزیر آموزش و پرورش وقت نیز در مجتمع امیر کمندی شهرستان بهارستان در آئین بازگشایی مدارس در نخستین روز سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲، خبر از تحصیل 800 هزار دانش آموز اتباع در مدارس ایرانی داد. محمود احمدی بیغش، نماینده شازند در مجلس شورای اسلامی درخصوص پدیده مهاجرت در کشور به روزنامه جمهوری اسلامی گفته است: «طرح سازمان ملی مهاجرت با دادن تابعیت سیاسی به افغانستانی های مقیم ایران، تنها به دنبال انتقال جمعیت و قانونی کردن حضور میلیون ها تبعه افغان در ایران بدون هرگونه نگرانی در خصوص مهاجرت سالانه ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار ایرانی متخصص و وضعیت میلیون ها ایرانی خارج از کشور است.» احمدی بیغش در ادامه خاطرنشان کرده است: «رصد فضای سیاستگذاری و اجرایی کشور در برابر بالا رفتن بی قاعده و غیرطبیعی اتباع افغانستان در ایران موید این موضوع است که نه تنها اراده جدی در دستگاه های اجرایی متولی برای کنترل و مقابل
ه با ورود بی قاعده و غیرقانونی افغان ها به ایران وجود ندارد که با نادیده انگاشتن تعمدی آسیب های گسترده اجتماعی، امنیتی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی ناشی از حضور بیش از ۸ تا ۱۰ میلیون تبعه افغانستان در ایران، به سمت تسهیل ورود و اقامت آنها در کشور هستند به گونه ای که مجلس شورای اسلامی یازدهم در آبان ۱۱ کلیات طرح سازمان ملی مهاجرت را تصویب کرد.» یکی از کارشناس مذهبی نیز به نام سید حسین حسینی قمی در یک برنامه تلویزیونی پیشنهاد کرد به مهاجران افغانستانی متدین و پیرو اهل بیت، شناسنامه ایرانی داده شود تا هویت ایرانی داشته و بتوانند حق رأی داشته باشند. موضوعی که بازخوردهای متنوعی را چه در فضای مجازی و چه در سطح جامعه به همراه داشت. پیشینه و زمینه ها. با آغاز درگیری های میان شوروی سابق و مجاهدین افغان در بیش از ۵۰ سال پیش، بسیاری از مردم افغان برای فرار از جنگ و فقر به کشورهای دیگر پناهنده شدند که بیشترین سهم مربوط به پاکستان و ایران بود. بعد از انقلاب جمهوری اسلامی در ایران و آغاز جنگ ایران و عراق مهاجرت مردم افغانستان به ایران افزایش یافت. بسیاری از مهاجران در استان خراسان و مناطق تربت جام، تربت حیدریه و مشهد مهاجرت کر
ده و سپس کم کم به دیگر استان های ایران از جمله تهران، اصفهان، قم، فارس و یزد رفته و ساکن شدند. پس از پایان جنگ ایران و عراق و سقوط حکومت کمونیستی در افغانستان حضور مهاجران افغانستانی رو به کاهش رفت اما با تسلط طالبان بر افغانستان و پس از آن با آغاز جنگ میان آمریکا و طالبان مهاجرت های قانونی و غیرقانونی به ایران افزایش یافت و در سال ۱۳۸۹ تخمین زده شد که بیش از ۳ میلیون مهاجر افغانستانی در ایران چه به صورت قانونی و چه غیرقانونی زندگی می کند. با قدرت گرفتن مجدد طالبان در افغانستان در سال ۲۰۲۱، صدها هزار افغان دیگر به ایران مهاجرت کردند. شماری از استان های ایران تردد اتباع افغانستانی را ممنوع اعلام کرده اند. جمعیت شناسی. طبق گزارش سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ که از سوی مرکز آمار ایران انتشار یافته است ۱ میلیون و ۵۸۳ هزار و ۹۷۹ نفر که ۱٫۹۸ درصد جمعیت کل ایران می شود را اتباع افغانستانی تشکیل می دهد. این تعداد امروزه شش میلیون نفر نیز گمانه زنی شده است. قومیت و مذهب. در ایران سرشماری مهاجران افغانستانی بر اساس قومیت صورت نمی گیرد اما طبق صحبت هایی که معاون اداره کل اتباع خارجه در سال ۹۶ داشته است گفته شده که ۷۰ درص
د اتباع خارجه که در ایران زندگی می کنند شیعه مذهب و مابقی اهل سنت هستند. سازمان ملل در گزارشی که در سال ۲۰۱۵ به نشر رسانید، عنوان کرده است که بیشتر مهاجران افغانستانی در ایران از قومیت هزاره که شیعه مذهب هستند تشکیل می دهد. از دیگر اقوام افغانستانی ساکن در ایران می توان به اقوام تاجیک، پشتون و اُزبک اشاره کرد و نام برد. ترکیب جنسیتی. طبق سرشماری ۱۳۹۵ مرکز آمار ایران ۸۴۵٬۲۶۷ نفر از جمعیت اتباع افغانستان در ایران را مردان و ۷۳۸٬۷۱۲ تن دیگر را زنان تشکیل می دهد. طبق این گزارش ۵۳ درصد از جمعیت اتباع افغانستان در ایران را مردان و ۴۷ درصد دیگر را زنان تشکیل می دهد. تفکیک سنی. طی سرشماری سال ۱۳۹۵ حدود ۴۶ درصد مهاجران افغانستانی در ایران زیر ۲۰ سال و حدود ۶۷ درصد از آنان زیر ۳۰ سال سن دارند. با توجه به حضور ۴۰ ساله این مهاجران در ایران بسیاری از مهاجرین احتمال می روند که متولد شده ایران باشند. طبق این سرشماری جمعیت مهاجران افغانستانی از مردم بومی ایران جوان تر هست (۳۱ درصد ایرانیان زیر ۲۰ سال و ۴۹ درصد ایرانیان زیر ۳۰ سال هستند). یکی از دلایل اصلی آن را می توان به آمار بالای زاد و ولد و پایین بودن سن ازدواج در این جم
عیت را نام برد. پراکندگی. اقامت مهاجران افغانستانی در شانزده استان ایران ممنوع است و به جز سه استان قم، البرز، تهران (به جز منطقهٔ خُجیر در منطقهٔ ۱۳) در مابقی استان ها در بعضی شهرستان ها فقط حق اقامت دارند. فاطمه اشرفی دلیل محدودیت عبور و مرور پناهندگان افغانستانی در ایران را اجازهٔ دولت ایران طبق کنوانسیون ۱۹۵۱ حقوق پناهندگان برای ایجاد محدودیت جا به جایی و ایاب و ذهاب مهاجران خارجی در کشور خود را براساس منافع ملی و مسائل امنیتی عنوان کرده است. چالش ها. اقامت. مهاجران قانونی افغانستان در ایران در دو دسته کارت آمایش و گذرنامهٔ اقامتی حق اقامت در ایران دارند. مهاجران افغانستانی که به عنوان پناهنده شناخته می شوند و به اصطلاح کارت آمایش دارند. هر ساله تحت طرحی به نام طرح آمایش اقامت آن ها به مدت ۱ ساله تمدید می شود. این دسته از مهاجران فقط حق تردد در استانی را دارند که کارت شان از آنجا صادر شده است و برای سفر به بیرون از استان باید برگهٔ تردد بین استانی، دریافت کنند. مناطق ممنوعه. حضور اتباع افغانستانی در شانزده استان به طور کامل ممنوع و در ۱۲ استان دیگر نیز در برخی شهرها و منطقه ها اقامت آن ها ممنوع هست. دولت
ایران محدود کردن یا گشایش برای حضور اتباع افغانستانی در استان ها را تصمیمی عنوان کرد که بر اساس پارامترهایی نظیر بحث معیشت، اشتغال و کار، تورم و بیکاری و غیره از سوی مدیران استان ها اتخاذ می شود. اشتغال. طبق آمارهای رسمی که در ایران به نشر رسیده، کارگران افغانستانی با جمعیت ۲ میلیونی حدود ۱۰ درصد بازار کار و بیش از ۳۰ درصد بازار کار مربوط به کارهای ساختمانی را در دست دارند. حضور کارگران افغانستانی در ایران اعتراض بعضی از کارگران ایرانی را برانگیخت و اعتراض هایی برای مقابله با اشتغال اتباع بیگانه و بیکاری خود به راه انداخت. دولت ایران نیز محدودیت های متعددی از جمله ممنوعیت به کارگیری کارگران خارجی در دستگاه های دولتی و عمومی غیردولتی را تعیین کرد و از تمامی دستگاه های دولتی، عمومی غیردولتی، شرکت ها و پیمانکاران آن ها خواسته که کارگران مورد نیاز خود را تنها از نیروی کار ایرانی تأمین کنند و مجازات های متعددی از جمله حبس و جزای نقدی را برای کارفرمایان متخلف تعیین کرد. با این حال بسیاری از کارفرمایان مشاغل خصوصی ترجیح می دهند که از کارگران افغانستانی به دلیل نداشتن بیمه و بهره وری بالا استفاده کنند. قانون اشتغال.
طبق قانون کار ایران اتباع خارجی می توانند فقط در شغل های مجاز که از طرف دولت تعیین می شود با داشتن حق اقامت و مجوز کار فعالیت کنند. پروانه کاری که در اختیار اتباع خارجه قرار می گیرد برای یک سال معتبر بوده است. هزینهٔ پروانهٔ موقت کار در سال ۱۳۹۸ برای افرادی که برای بار نخست آن را می گیرند، ۴۰۰ هزار تومان و برای تمدید ۲۸۵ هزار تومان بود. در صورتی که تبعهٔ خارجی بدون اجازهٔ حق کار در شغلی فعالیت داشته باشد، دولت کارفرما را به حبس یا جزای نقدی محکوم می کند. مدیرکل اتباع خارجهٔ سازمان تأمین اجتماعی مدعی شده است که در سال ۱۳۹۷ فقط ۵۰ هزار تن، مجوز پروانهٔ موقت کار گرفته اند. مجوز پروانهٔ کار در ایران به این دسته از افراد تعلق می گیرد: ۱. اتباع بیگانه ای که به مدت ۱۰ سال در ایران حضور داشته باشد. جریمهٔ کارفرمایان. طبق قانون کار ایران اگر کارفرمایانی، کارگران خارجی که فاقد پروانهٔ کار هستند یا مدت اعتبار پروانهٔ کارشان منقضی شده، یا اتباع بیگانه را در کاری غیر از آنچه در پروانهٔ کار آن ها قید شده است یا در مواردی که رابطهٔ استخدامی تبعهٔ بیگانه با کارفرما قطع می گردد مراتب را به وزارت کار و امور اجتماعی اعلام ننمای
ند، بین ۹۰ تا ۱۸۰ روز حبس و بابت هر روز کار به اندازهٔ ۵ برابر حقوق یک کارگر در یک روز جریمه می شوند. این جریمه در سال ۱۳۹۹ طبق بند (ج) مادهٔ ۱۱ قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت بر اساس بخشنامه سال ۱۴۰۳ اداره اشتغال اتباع خارجی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، میزان جریمه کارفرمایانی که از خدمات اتباع خارجی غیرمجاز و فاقد پروانه کار استفاده کنند، بابت هر روز اشتغال غیرمجاز مبلغ ۱۱ میلیون و ۹۴۳ هزار و ۶۴۰ ریال است. مشاغل مجاز. طبق قانون کار ایران مهاجران افغانستانی در ایران فقط در مشاغل زیر حق اشتغال دارند، مگر در شرایط خاصی که جایگزین ایرانی برای آن وجود نداشته باشد با اجازهٔ پروانهٔ کار موقت ۳ ماههٔ می تواند در شغل های دیگری فعالیت کند. شغل های مجاز برای اتباع افغانستانی در ایران حدود ۴۰۰ شغل بود که به ۶۶ شغل کاهش یافته است. تحصیلات. یکی از مشکلاتی که مهاجران افغانستانی در ایران داشتند تحصیل کودکان در مدارس بود. کودکان قانونی با پرداخت هزینه در مدارس ثبت نام می شدند و کودکانی که اقامت قانونی نداشته بودند یا در مدارس خودگردان آموزش می دیدند یا از تحصیل بازمی ماندند. در سال های اخیر شرایط تحصیل کودکان با د
ستور آیت الله خامنه ای رهبر ایران که در سخنرانی اردیبهشت ماه ۱۳۹۴ که «"هیچ کودک افغانستانی، حتی مهاجرینی که به صورت غیرقانونی و بی مدرک در ایران حضور دارند، نباید از تحصیل بازبمانند و همهٔ آن ها باید در مدارس ایرانی ثبت نام شوند"» زمینهٔ ثبت نام بسیاری از کودکان افغانستانی در مدارس ایران مهیا شد و توانستند از حق تحصیل برخوردار شوند. این دستور علاوه بر فراهم کردن امکان تحصیل برای کودکان مهاجر بدون مدرک، باعث رایگان شدن تحصیل کودکان دارای مدرک اقامت قانونی و نیز تعیین تکلیف مدارس خودگردان نیز شد. در سال ۱۳۹۶ حدود ۳۶۰ هزار دانش آموز افغانستانی در ۲۵ هزار و ۴۹۰ مدرسهٔ ایران تحصیل می کنند، رضوان حکیم زاده، معاون آموزش ابتدایی وزارت آموزش و پرورش در سال ۱۳۹۸ اعلان کرد که در حال حاضر حدود ۵۰۰ هزار دانش آموز خارجی در ایران در حال تحصیل هستند. در سال تحصیلی ۱۳۹۸–۱۳۹۹ حدود ۵۰۳ هزار دانش آموز غیرایرانی در ۲۸ هزار مدرسهٔ ایران تحصیل کردند. دانش آموزان خارجی می توانند تا سقف ۱۰ درصد در مدارس فنی و حرفه ای به تحصیلات ادامه دهند. هزینهٔ تحصیل هر دانش آموز در یک سال تحصیلی حدود ۱ میلیون و ۸۰۰ هزار و در هنرستان ها بیش از ۲ می
لیون پیش بینی می شود که حدود ۱۰ درصد کل هزینه های تحصیل افراد در ایران را کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل کمک می کند و مابقی را طبق مصوبهٔ دولت در سال ۹۳ جمهوری اسلامی ایران هزینه می کند. به طور کلی میزان دسترسی کودکان مهاجر افغانستانی به تحصیل در مدارس ایران سیری صعودی داشته است. در سال ۱۳۷۵ فقط ۴۹ درصد از افراد زیر ۱۸ سال افغانستانی در ایران دسترسی به تحصیل داشتند. این رقم در سال ۱۳۹۵ به حدود ۶۹ درصد رسید. پوشش تحصیلی کودکان افغانستانی در مقطع ابتدایی به حدود ۷۱ درصد می رسد. اما رقم ترک تحصیل کودکان مهاجر در مقطع متوسطه بالا است و فقط ۴۱ درصد از کودکان بالای ۱۵ سال افغانستانی در مقطع متوسطه به تحصیل ادامه می دهند. ورود زودهنگام به بازار کار علت اصلی ترک تحصیل کودکان مهاجر افغانستانی در مقطع متوسطه اعلام شده است. طبق اصل ۱۳۸ قانون اساسی کودکانی که بدون مدرک هویتی که از نظر سنی شرایط نام نویسی و تحصیل در نظام آموزشی رسمی کشور را دارند شناسایی و کارت ویژه ای با عنوان «کارت حمایت تحصیلی» برای آنان صادر می شود. تحصیلات دانشگاهی. تحصیلات دانشگاهی برای اتباع افغانستانی در ایران رایگان نیست و بسیاری از دانشجویا
ن برای تحصیلات دانشگاهی با مشکلات متعددی از جمله هزینه بالای تحصیل، مشکل تمدید روادید اقامتی، نداشتن سابقه کار بعد از پایان تحصیلات در ایران برای بازگشت به افغانستان، بیمهٔ دانشجویی، عدم صدور گواهینامه و عملکرد سلیقه ای برای صدور، در نظر گرفته نشدن بودجهٔ مشخص برای ارگان های مربوط به مهاجران جهت انجام فعالیت های فرهنگی و … از جمله مشکلات اساسی هستند که دانشجویان با آن در گیر می باشند. طی آماری که در سال ۱۳۹۵ منتشر شده بیش از ۱۱ هزار دانشجوی افغانستانی در دانشگاه های ایران مشغول به تحصیل هستند. مهاجران افغانستانی در ایران برای تحصیل در دانشگاه باید مدرک اقامتی خود را به دانشجویی تغییر دهند. در گذشته پس از اتمام تحصیلات پاسپورت تحصیلی فاقد اعتبار شده و دانشجوی فارغ التحصیل باید به کشورش بازمی گشت اما با اصلاحاتی که در سال های اخیر صورت گرفته پس از تحصیل دانشجویانی که مدرک اقامت در ایران را داشتند می توانند گذرنامهٔ دانشجویی خود را به عادی تغییر دهند. هرچند سازمان مهاجرت IOM برنامه هایی را برای بازگشت تحصیل کرده ها برای استفاده از تخصص آن ها در افغانستان روی دست گرفته اما به دلیل مشکلاتی همچون نبود زیرساخت ها بر
ای فعالیت در تخصص شان، استخدام نشدن در افغانستان به خاطر فساد و قومیت گرایی و وجود نا امنی و تهدید جانی بسیاری از فارغ التحصیلان از بازگشت به افغانستان صرف نظر می کنند. رشته های ممنوعه. افغانستانی ها اجازه ندارند بدون داشتن تابعیت ایران کار دولتی داشته باشند به همین دلیل تحصیل دانشجویان افغانستانی در رشته های دانشگاهی که منجر به تعهد استخدامی از طرف دولت می شود ممنوع می باشد و فقط می توانند در رشته هایی بجز رشته های زیر و در دانشگاه هایی که جزء مناطق ممنوعه برای افغان ستانی ها نباشد تحصیل کنند. خدمات درمانی. بیمه. طبق توافق نامه ای که میان سازمان امور پناهندگان، اداره امور اتباع و مهاجرین خارجی و بیمهٔ سلامت به امضا رسید طرح بیمه سلامت پناهندگان به تصویب رسید که طی آن بسیاری از مهاجران قانونی در ایران تحت پوشش بیمه قرار می گیرند. در آماری که در سال ۱۳۹۶ به نشر رسیده بیش از ۱۲۴ هزار اتباع افغانستان در ایران در طرح بیمه سلامت ثبت نام کردند که از این میان ۱۱۲ هزار تن را قشر بسیار آسیب پذیر و بیش از ۱٬۰۰۰ نفر دیگر دارای بیماری های خاص بوده اند. تمامی هزینه های این پناهندگان از طرف کمیساریای عالی پناهندگان پرداخت
می شود. ابن بیمه شامل خدمات بستری، خدمات پاراکلینیکی و خدمات سرپایی و فقط در بیمارستان های دولتی تحت پوشش وزارت بهداشت هستند می شود. هزینهٔ یک ساله بیمهٔ سلامت برای افراد آسیب پذیر و بیماران خاص حدود ۴٬۵۰۰ تومان و سایر مهاجرین ۴۶۰ هزار تومان می باشد. پیوند اعضا. در مرداد ۱۳۹۳ شورای عالی پیوند اعضا برای مقابله با قاچاق پیوند اعضا قانون ممنوعیت پیوند اعضا اتباع خارجی به تصویب رسید، این قانون اعتراضاتی را در فضای مجازی در پی داشت که با اصلاحاتی در اسفند ماه ۱۳۹۳ وزیر بهداشت ایران حسن هاشمی خبر آزاد شدن پیوند با اتباع افغانستانی را در صورتی که اتباع افغانستانی که در ایران ازدواج می کنند یا اینکه به صورت قانونی در ایران در حال زندگی هستند داد. مرگ دختر افغانستانی به نام لطیفه رحمانی ۱۲ ساله در سال ۱۳۹۵ که نیاز به پیوند کبد داشت در رسانه ها بسیار بازتاب داشت که وزیر بهداشت ایران دلیل فوت او را پیشرفت بیماری او و پیش از آنکه عمل پیوند بخشی از کبد پدرش انجام شود عنوان کرد و از قانون منع پیوند اعضا اتباع خارجه نیز مجدداً حمایت کرد. سازمان ملل. سازمان ملل در ایران تنها از افغانستانی های دارای کارت آمایش حمایت می کند و
افغانستانی ها دارای گذرنامه خانواری یا سرشماری هیچ حمایتی دریافت نمی کنند. جرم و جنایت. طبق آماری که در سال ۱۳۹۶ منتشر شده، بیش از ۵۰۰۰ زندانی از اتباع کشورهای خارجه در زندان های ایران به سر می برند. گزارشی که در سال ۱۳۹۲ به نشر رسیده ۸۸ درصد مجرمان خارجی را اتباع افغانستانی عنوان کرده است. این درحالی است که آنان ۹۶ درصد اتباع بیگانه را تشکیل می دهند؛ که بیشتر جرایم توسط مهاجرین غیرقانونی و جرم حمل مواد مخدر و پس از آن در حوزه نزاع و درگیری صورت گرفته است. اعدام. اعدام عده ای از مهاجران افغانستانی که اکثراً به جرم حمل مواد مخدر دستگیرشده بودند باعث تنش هایی میان دو کشور شده و شهروندان افغانستان بارها علیه این اعدام ها در شهرهای کابل و هرات دست به تظاهرات زده اند. در سال ۲۰۲۴، دست کم ۸۰ شهروند افغان در ایران اعدام شدند. این رقم نسبت به سال های گذشته افزایش قابل توجهی داشته است، به گونه ای که تعداد اعدام شدگان افغان در سال ۲۰۲۳ برابر با ۲۵ نفر و در سال ۲۰۲۲ برابر با ۱۶ نفر گزارش شده بود. ازدواج با ایرانیان. تا سال ۱۳۹۵ طبق آمار منتشر شده نزدیک به ۲۴ هزار مورد ازدواج اتباع ایرانی با اتباع خارجه در ایران به ثبت ر
سیده و پیش بینی می شود که نزدیک به همین میزان ازدواج شرعی ثبت نشده صورت گرفته باشد. طبق ماده ۱۰۶۰ قانون مدنی ایران ازدواج زنان ایرانی با مردان خارجی با اجازه دولت هست و هر خارجی که بدون اجازه مذکور، با زن ایرانی ازدواج کند به حبس تأدیبی از یکسال تا سه سال محکوم خواهد شد. و ازدواج مستخدمان دولت که منصب مهمی دارند ممنوع می باشد. در قانون ایران، زن افغانستانی که با مرد ایرانی ازدواج می کند، می تواند تابعیت ایران را بگیرد و کودکان این ازدواج نیز تبعه ایران خواهند بود. برعکس، در صورت ازدواج مردان افغانستانی با زنان ایرانی، به این مردان و نیز فرزندان حاصل این ازدواج، تابعیت ایران تعلق نمی گیرد. در سال ۱۳۹۹ آیین نامه اعطای تابعیت به فرزندان زنان ایرانی و مردان غیرایرانی، تصویب شد و دولت این آیین نامه را برای اجرا به وزارت خانه ها ابلاغ کرد. هر زن ایرانی که با مرد غیرایرانی ازدواج کرده بود و فرزند زیر ۱۸ سال داشت، می توانست برای فرزند خود درخواست تابعیت بدهد. هرچند در عمل تعداد کمی (۲۰ هزار نفر از مجموع ۱۲۰ هزار تقاضا) توانستند تابعیت ایران بگیرند. این قانون در سال ۱۴۰۱ لغو شد. قوانین تابعیتی ایران به دوران پیش از ان
قلاب اسلامی بازمی گردد. به گفته محسن کاظم پور از بنیان گذاران مؤسسه حقوقی داتیکان در تهران؛ تبعیضی که در این زمینه علیه خارجی ها اعمال می شود تا حدی ریشه در احساسات ناسیونالیستی پس از انقلاب و جنگ هشت ساله بین ایران و عراق دارد؛ «ایران در حال جنگ با عراق بود و عراق از حمایت بسیاری از کشورهای خارجی برخوردار بود. همین باعث شد تا حکومت ایران نگرانی شدیدی از بابت احتمال نفوذ عوامل خارجی در نیروهای نظامی و ساختار حکومتی خود داشته باشد» حق مالکیت. طبق ماده ۵ قانون مدنی ایران اتباع خارجه از حقوق مربوط به مالکیت اموال منقول مگر در مواردی که دولت ممنوع نکرده باشد بهره ببرد اما طبق ماده ۱ آئین نامه چگونگی تملک اموال غیرمنقول مالکیت این دسته اموال فقط در اختیار افرادی قرار می گیرد که حق اقامت دائم در ایران داشته باشد. برای اتباع خارجه محدودیت هایی برای تملک وجود دارد مثال: این دسته افراد حق تملک اراضی (زمین - معدن) را ندارند و تملک املاک مسکونی آن هم تحت شرایط خاص (اجازه رسمی دولت ایران)، صورت پذیر است. بر اساس این قانون به علت آنکه بسیاری از اتباع افغانستانی در ایران اقامت موقت داشته (کارت آمایش + گذرنامه اقامتی) حق دا
شتن مالکیت بر اموال غیرمنقول را ندارند، فقط در شرایط خاصی که دولت اجازه می دهد. حضور افغانستانی ها، چند دهه است که سابقه دارد. تاکنون رسماً حضور ۵ میلیون نفر مهاجر افغانستانی در ایران، تأیید شده که بخش زیادی از آن ها به صورت غیرقانونی در ایران حضور دارند و از امکاناتی مانند آب، برق، گاز، سوخت، حمل و نقل، نان و آذوقه ها با یارانه های دولتی همچون مردم ایران، استفاده می کنند. بازگشت به افغانستان. بسیاری از مهاجرین افغانستانی پس از سقوط طالبان از سال ۲۰۰۲ بدینسو به کشور خود بازگشته اند. مهاجرت به کشور ثالث. بسیاری از مهاجرین افغانستانی در ایران با بی هویتی، سردرگمی، بلاتکلیفی، فشارهای روحی و روانی و وضعیت بد اقتصادی و هزینه های بالای زندگی روبرواند. تحمل مشکلات و محدودیت هایی که در ایران با آن ها مواجه می شوند و ناامیدی که از بهبود وضعیت در افغانستان دارند آن ها را به فکر خروج از ایران و رفتن به یک کشور ثالث می اندازد. طبق نظرسنجی که وزارت کشور ایران در سال ۱۳۹۵ گرفته بیش از ۶۰ درصد افغانستانی هایی که در ایران زندگی می کنند به فکر رفتن به سمت کشورهای اروپایی بوده اند. حضور در جنگ. تعدادی از مهاجران افغانستانی ایر
ان در زمان جنگ ایران و عراق به جبهه های جنگ رفتند. بر اساس آمار رسمی حدود یکصد و چهل نفر از شهروندان افغانستان در دوران جنگ کشته و تعدادی نیز زخمی شده اند. این رزمندگان نقش های گوناگونی به عنوان پزشک، امدادگر، تعمیرکار، تخریب چی، نامه رسان و … بر عهده داشته اند. جنگ سوریه. با گسترش جنگ سوریه عده ای از بازماندگان سپاه محمد که در افغانستان فعالیت داشتند به رهبری علیرضا توسلی در قالب تیپی به نام تیپ فاطمیون که خود را مدافع حرم می خواند تشکیل شد. این تیپ در ابتدا با حضور ۲۵ تن تشکیل شد و بعدها با افزایش سربازان به لشکر ارتقاء یافت. اعضای این لشکر همگی افغانستانی هستند و از مهاجرین افغانستانی ایران و سوریه تشکیل شده است. در فرهنگ عمومی. حضور بیش از سی و پنج سال از مهاجرین افغانستانی در ایران مورد توجه بسیاری از اهالی فیلم سازان قرار گرفته و فیلم ها و سریال های مختلفی در این موضوع ساخته شده است، بسیاری از فیلم ها با واکنش های مثبت و منفی روبرو شده است.
اکسل توانزبه (زاده ۱۴ نوامبر ۱۹۹۷) یک بازیکن فوتبال اهل کنگو است که برای باشگاه فوتبال ایپسویچ تاون در لیگ برتر انگلستان و تیم ملی فوتبال کنگو بازی می کند.
شبه جرم () در حوزه های قضایی کامن لا یک خطای مدنی است، که شخص در اثر بی احتیاطی یا بی مبالاتی مرتکب آن شده است. جدایی جرم و شبه جرم از نظر حقوقی ثمری ندارد، زیرا در هر دو صورت مرتکب ملزم به جبران تمام خسارت است. تعرض به حریم خصوصی اشخاص شبه جرم بوده و مرتکب آن، دارای مسئولیت مدنی می باشد.
مسئولیت قانونی در حقوق عبارت است از تعهد و التزامی که شخص برای پاسخگویی به قانون دارد. این مسئولیت هم در قالب قانون کیفری و هم در قالب قانون مدنی قابل تعریف است. وقتی فردی از قانون تخطی کند، دچار مسئولیت قانونی می شود. اگر این تخطی منجر به خسارت به شخصی دیگر شود و فرد مسئول، در مقام ترمیم خسارتی باشد که به دیگری وارد آمده است، گفته می شود او در برابر فرد خسارت دیده مسئولیت مدنی دارد. مسئولیت قانونی خود به دو شکل قراردادی یا عهدی، و خارج از قرارداد یا قهری تقسیم می شود. مسئولیت قراردادی عبارت از تعهدی است که در نتیجه تخلف از قرارداد خصوصی معتبر برای اشخاص ایجاد می شود، بر عکس مسئولیت قهری هنگامی مصداق می یابد که بر اثر نقض تکلیف و وظیفه قانونی، زیانی به کسی برسد. در این جا هیچ پیمانی در بین نیست و ریشه این مسئولیت، تخلف از تکلیف قانونی است که در آن مورد وجود دارد. نظریه های مختلفی در مورد مسئولیت قانونی وجود دارند اما وجه مشترک همهٔ آن ها در این است که ابتدا باید شرایطی در مورد یک فرد (اعم از فرد حقیقی یا حقوقی) اثبات شود تا بتوان او را به صورت قانونی مسئول دانست. مثلاً نظریهٔ «اهمال» چنین می گوید که برای این
که کسی بابت اهمال کاری مسئولیت قانونی پیدا کند باید ثابت شود که وی (۱) وظیفه ای بر عهده داشته، (۲) آن را انجام نداده، (۳) انجام ندادنش باعث خسارت به کسی دیگر شده، و (۴) این خسارت قابل جبران است. گاهی میزان مسئولیت قانونی افراد به طور قراردادی محدود می شود؛ مثلاً یک شرکت با مسئولیت محدود شرکتی است که در آن به طور قرادادی، سهام داران در سود سهام شراکتی نامحدود دارند، اما اگر سهام شرکت ضرر کند میزان مسئولیت قانونی آن ها محدود به ارزش سهامشان می شود و از دارای شخصی شان برای پرداخت خسارت استفاده نخواهد شد.