Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رابرت جیمز گرانکووسکی () یک بازیکن فوتبال آمریکایی است وی در ۱۴ می ۱۹۸۹ در امهرست واقع در نیویورک متولد شده است. وی فارغ التحصیل دانشگاه هاروارد است. گرانکووسکی در مصاحبه ای با یکی از روزنامه نگاران اعلام نموده است که: علاقه زیادی به هنرپیشگی دارد و شاید در آینده وارد عرصه هنرپیشگی شود وی یکی از تأثیر گذارترین بازیکنان فوتبال آمریکایی هست و با شماره ۸۷ در تیم نیو انگلند پتریوتس بازی می کند. گرانکووسکی یکی از حامیان یتیم خانه های نیویورک هست و در سال ۲۰۱۵ بخشی از ثروت خویش را به یکی از یتیم خانه های نیویورک اهدا کرد.
کسپر یک بازی اکشن و ماجراجویی است که براساس فیلمی (ساخت ۱۹۹۵) به همین نام برای پلی استیشن ۱، سگا ساترن، ۳دی او، گیم بوی، سوپر نینتندو، گیم بوی کالر و گیم بوی ادوانس تولید و منتشر گردید. بازیباز در نقش "کسپر" روح دوست داشتنی ایفای نقش می کند که در جستجوی پیدا کردن یک دوست و شانس آغاز یک زندگی جدید می باشد. داستان بازی در مورد شخصیت حریص زنی بنام "کاریگان کریتندن" است که در جستجوی یک گنج گمشده است. کسپر نیز باید به شخصی بنام دکتر "جیمز هاروی" کمک کند تا از طریق دانش او شانس زندگی جدید انسانی را پیدا کند. گیم پلی بازی نیز بیشتر بر روی حل معماهای بازی تمرکز دارد. بازتاب ها. بازی «کسپر» نقدهای متفاوتی دریافت کرد. اکثر نقدهای سایت «گیم رنکینگز» میانگین نمره ۷۲٫۵۰٪ بر اساس دو نقد برای نسخه کنسول ۳دی او، امتیاز ۶۷٪ برای نسخه سگا ساترن، ۵۵٪ نسخه سوپر نینتندو، ۵۴٪ نسخه گیم بوی کالر، ۵۰٪ نسخه گیم بوی ادونس و ۴۹٫۲۴٪ میانگین نمرات نسخه پلی استیشن می باشد. مجله «سگا ساترن» امتیاز ۷۰٪ رو به نسخه سگا ساترن داده و اعلام کرده که این امتیاز بر اساس نسخه تمام نشده و ناقص بازی بوده و از این مسئله گلایه داشتند که شرکت اینترپلی نسخ
ه کامل بازی را برای نقد آنها ارسال نکرده است.
اکولوژیست ها (به اختصار LE) () که تا سال ۲۰۲۳ با نام اروپا اکولوژی – سبزها (به اختصار EELV) شناخته می شد، یک حزب سیاسی اکولوژیست و فدرالیست اروپایی در فرانسه است. این حزب در سال ۲۰۱۰، با تغییر نام حزب سبزها (تأسیس ۱۹۸۴) شکل گرفت و هدف آن گردآوردن فعالان فهرست های اروپا اکولوژی در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۰۹ و انتخابات منطقه ای ۲۰۱۰] بود. تاریخچه. ۲۰۰۸–۲۰۱۰: تأسیس. پس از انتخابات شهرداری های فرانسه در سال ۲۰۰۸ که سیسیل دوفلو از آن به عنوان «یک احیای کوچک» یاد کرد، فضای تازه ای برای بازاندیشی درون سبزها شکل گرفت؛ بازاندیشی ای با هدف تقویت حضور و نفوذ جریان اکولوژیست در سیاست فرانسه. در همین مقطع، دانیل کوهن بندیت ایده ای تازه، با عنوان تشکیل فهرست های باز برای انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۰۹ را پیش کشید. چند ماه بعد، در ژوئن ۲۰۰۸، شورای ملی بین منطقه ای سبزها (CNIR) – که نقش پارلمان داخلی حزب را داشت – به هیئت اجرایی چراغ سبز داد تا این طرح را بررسی کند. در دانشگاه تابستانی حزب در تولوز، بحث های داغی دربارهٔ اتحاد جریان های مختلف سیاست زیست محیطی در فرانسه درگرفت. نتیجه این رایزنی ها در پاییز همان سال با معرفی پروژ
ه اروپا اکولوژی به طور رسمی کلید خورد. در مجمع عمومی دسامبر ۲۰۰۸ در لیل، این استراتژی ائتلاف با چهره های برجسته ای همچون ساندرین بلیه، ژان-پل بسه، ژوزه بووه، یانیک ژادو، اوا ژولی و میشل ریوازی وارد مرحله عملی شد. انتخابات ۲۰۰۹ فراتر از انتظار پیش رفت: ائتلاف اکولوژیست ها با کسب ۱۶٫۳ درصد آرا (۲٬۸۰۳٬۷۵۹ رأی) به جایگاه سوم رسید و تنها چند دهم درصد با حزب سوسیالیست فاصله داشت. این موفقیت، زمینه ساز گفت وگو برای ایجاد جنبشی تازه و گسترده تر شد که علاوه بر سبزها، نیروهای مستقل و هواداران اروپا اکولوژی را نیز دربر گیرد؛ حرکتی که هدفش حضور پرقدرت در انتخابات ریاست جمهوری فرانسه ۲۰۱۲ و انتخابات مجلس ملی فرانسه ۲۰۱۲ بود. در اکتبر ۲۰۱۰، نشست های منطقه ای حزب اساسنامه و بیانیه ای جدید را به رای گذاشتند که به ترتیب با ۸۴ و ۹۰ درصد آرا تصویب شد. در نوامبر همان سال، اعضای سبزها نیز با ۸۵٫۱ درصد موافق، این اسناد را پذیرفتند. سرانجام در ۹ نوامبر ۲۰۱۰، «مجمع مؤسسان لیون» برگزار شد؛ رویدادی که با سخنرانی های تأثیرگذار نیکولا اولو و دیگر چهره های شاخص همراه بود. در پایان، نام جدید «اروپا اکولوژی – سبزها» (EELV) با حمایت ۵۳٫۱۹ د
رصد اعضا رسمیت یافت. با این حال، همه چیز بی دردسر پیش نرفت؛ ژان-پل بسه چند هفته بعد با انتقاد از «فضای مسموم جنگ سرد» میان سبزهای قدیمی و گروهی که «تعاونی» را به ابزاری علیه حزب بدل کرده بودند، از پذیرش هرگونه مسئولیت کناره گرفت و ادغام وعده داده شده در کنگره را ناکام دانست. یک ماه بعد، در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۰، شورای فدرال – که جایگزین CNIR در ساختار جدید شد – فیلیپ مه ریو، آموزگار و سرلیست انتخابات منطقه ای رون-آلپ را به عنوان نخستین رئیس خود برگزید؛ سمتی که در اساسنامه تازه تعریف شده بود. ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱: انتخابات میاندوره ای. پیش از آن که حزب به طور رسمی شکل بگیرد، اکولوژیست ها در انتخابات منطقه ای فرانسه در سال ۲۰۱۰ با همان نامی که در انتخابات اروپایی سال قبل استفاده کرده بودند، وارد رقابت شدند. در دور نخست، آن ها به طور میانگین ۱۲٫۲٪ آرای ماخوذه، معادل ۲٬۳۷۲٬۳۷۹ رای را به دست آوردند. بهترین نتیجه در رون-آلپ با ۱۷٫۸٪ آرا و ضعیف ترین عملکرد در شامپاین-آردن با ۸٫۵٪ ثبت شد. در دور دوم، فهرست های اکولوژیست در همه مناطق ـ جز برتاین ـ با دیگر فهرست های جناح چپ ائتلاف کردند. در برتاین، فهرست مشترک اروپا اکولوژی و اتحاد د
موکراتیک برتانی به رهبری گی هاسکوه به دلیل اختلاف با فهرست ائتلاف حزب سوسیالیست و برتن اکولوژی به رهبری ژان-ایو لودریان، به طور مستقل در دور دوم ماند و سهم خود را از ۱۲٫۲٪ به ۱۷٫۴٪ افزایش داد. اروپا اکولوژی – سبزها در انتخابات استانی فرانسه در سال ۲۰۱۱ نیز شرکت کرد. تنها در ۲۴ استان، توافق کامل یا جزئی با حزب سوسیالیست وجود داشت. با این حال، حزب توانست ۸٫۲۲٪ آرا را کسب کند (نامزدها در ۱۴۰۰ بخش از ۲۰۰۰ بخش قابل تجدید حضور داشتند) و به عنوان سومین نیروی جناح چپ، پس از حزب سوسیالیست و جبهه چپ باقی بماند. با وجود امضای توافقی بین دو دور انتخابات با نمایندگان این دو حزب، اروپا اکولوژی – سبزها در چندین کانتون، نامزدهای خود را در برابر نامزدهای دیگر جناح چپ حفظ کرد (۳۰ مورد در برابر حزب سوسیالیست و ۷ مورد در برابر جبهه چپ)، که این امر باعث بروز تنش شد. در نهایت، حزب ۲۷ کرسی به دست آورد که ۱۶ کرسی بیشتر از عملکرد سبزها در سال ۲۰۰۴ در همین حوزه ها بود و شمار کل نمایندگان استانی خود را به ۴۹ رساند. در آستانه انتخابات ۲۰۱۱ سنا فرانسه، گفت وگوهایی میان حزب سوسیالیست، جبهه چپ و اروپا اکولوژی – سبزها آغاز شد. حزب سوسیالیست
ها ۱۱ کرسی را پیشنهاد دادند که در مقایسه با چهار سناتور وقت حزب، پیشنهاد قابل توجهی بود. با این حال، حزب هدف خود را دستیابی به ۱۵ کرسی برای تشکیل یک گروه مستقل در مجلس سنا فرانسه اعلام کرد. نتیجه این بود که با ائتلاف های مشترک با حزب سوسیالیست، حزب کمونیست فرانسه و چپ رادیکال، شمار سناتورهای اکولوژیست از ۴ به ۱۰ نفر افزایش یافت. از میان چهار سناتور پیشین، تنها ماری-کریستین بلاندن و ژان دزسار دوباره نامزد شدند. دفتر اجرایی و شورای فدرال حزب سپس اعلام کردند که قصد دارند یک گروه پارلمانی مستقل در سنا تشکیل دهند. این تصمیم پس از توافق با گروه های سوسیالیست، کمونیست و رادیکال دربارهٔ اصلاح آیین نامه سنا عملی شد و برای نخستین بار، اکولوژیست ها توانستند گروهی مستقل در مجلس سنا داشته باشند. ژان-ونسان پلاسه به ریاست این گروه برگزیده شد و ماری-کریستین بلاندن نیز ریاست کمیسیون «فرهنگ و ارتباطات» را بر عهده گرفت. ۲۰۱۲: انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی. در ژوئن و ژوئیهٔ ۲۰۱۱، یک انتخابات مقدماتی برای انتخاب نامزد اکولوژیست ها در انتخابات ریاست جمهوری فرانسه در سال ۲۰۱۲ برگزار شد. بر اساس اساسنامهٔ «اروپا اکولوژی – سبزها»
، همهٔ اعضای «شبکهٔ همکاران» – چه عضو رسمی حزب بودند و چه نبودند – و همچنین اعضای سازمان های شریک، حق رای داشتند. این انتخابات به صورت باز برگزار شد و امکان عضویت کم هزینه برای هواداران شبکهٔ همکاران فراهم بود تا بتوانند در رای گیری شرکت کنند. در نهایت، اوا ژولی در دور دوم با ۵۸٫۱۶٪ آرا (در برابر ۴۱٫۳۴٪ برای نیکولا اولو) پیروز شد. ژولی در دور نخست انتخابات ریاست جمهوری، ۲٫۳۱٪ آرا (۸۲۸٫۳۴۵ رای) را به دست آورد. این نتیجه هرچند بالاتر از عملکرد دومینیک وانه در انتخابات ریاست جمهوری فرانسه (۲۰۰۷) بود، اما در مقایسه با نتایج انتخابات های میاندوره ای، عقب گردی جدی به شمار می رفت. او بلافاصله پس از اعلام نتایج، از رای دهندگان خود خواست در دور دوم به فرانسوا هولاند رای دهند. در نشست شورای فدرال در ۸ مه ۲۰۱۲، ۸۳٫۸٪ از ۲۰۰ عضو حاضر به احتمال مشارکت حزب در دولت آیندهٔ جناح چپ رای مثبت دادند. در انتخابات مجلس ملی فرانسه (۲۰۱۲) همان سال، اروپا اکولوژی – سبزها تقریباً در تمام حوزه های انتخابیه نامزد معرفی کرد. به موجب یک توافق انتخاباتی با حزب سوسیالیست، این حزب در حدود ۶۰ حوزه از حمایت سوسیالیست ها برخوردار شد که نزدیک به
۲۰ مورد آن به عنوان حوزه های «قابل پیروزی» ارزیابی می شد. انتخاب نامزدها با رعایت برابری جنسیتی و بر اساس شانس پیروزی حوزه ها انجام گرفت تا شمار زنان و مردان منتخب برابر باشد. توافقی نیز با جنبش مستقل اکولوژیست صورت گرفت که به گفتهٔ این جنبش، حمایت اروپا اکولوژی – سبزها را در حدود ۲۰ حوزه – از جمله حوزهٔ ریاست این جنبش آنتوان وکتر در اوت-رین – به همراه داشت؛ وکتر علاوه بر این، از حمایت حزب سوسیالیست نیز بهره مند شد. با این حال، به دنبال شکایت فوری برخی اعضای ناراضی در دادگاه عالی پاریس، حزب مجبور شد در ۶۳ حوزه، نامزدهای خود را دوباره تعیین کند؛ زیرا تقسیم حوزه ها بین جریان های داخلی حزب با اساسنامهٔ آن مطابقت نداشت. در نهایت، ۱۷ نماینده – همگی با کمک ائتلاف با حزب سوسیالیست – به مجلس ملی راه یافتند و برای نخستین بار در تاریخ حزب، گروه پارلمانی اکولوژیست ها در مجلس ملی فرانسه تشکیل شد. ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵: مشارکت در دولت پنج سالهٔ اولاند. با پیروزی فرانسوا اولاند از حزب سوسیالیست در انتخابات ریاست جمهوری، سیسیل دوفلو در دولت اول ژان-مارک ارو به عنوان وزیر مسکن منصوب شد و پاسکال کانفن نیز در دولت دوم ژان-مارک ارو به
عنوان وزیر مشاور توسعه در کنار وزیر امور خارجه، لوران فابیوس، به کابینه پیوست. بحث بر سر پیمان بودجه ای اروپا حزب را به دو جناح تقسیم کرد: در یک سو دانیل کوهن بندیت و یانیک ژادو که طرفدار تصویب پیمان بودند و در سوی دیگر فرانسوا دو روژی و ساندرین بلیه که با آن مخالفت کردند. شورای فدرال حزب، پیمان را به دلیل «زنجیر ریاضت اقتصادی» رد کرد. در گروه پارلمانی اکولوژیست ها، از ۱۷ نماینده، ۱۲ نفر به آن رأی منفی دادند، ۲ نفر ممتنع بودند و ۳ نفر از موضع دولت در حمایت از تصویب پیمان پشتیبانی کردند. در ژوئن ۲۰۱۲، پاسکال دوران به عنوان دبیر ملی انتخاب شد، اما در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۳ اعلام کرد که از این سمت کناره گیری می کند؛ تنها چند روز پس از آن که به دولت اولتیماتوم داده بود تا چند اقدام مهم زیست محیطی را اجرا کند، اظهاراتی که با واکنش تند درون حزب روبه رو شد. در همان هفته، نوئل مامِر، از چهره های تاریخی سبزها، خروج خود از حزب را اعلام کرد و پیش تر در دسامبر ۲۰۱۲ نیز دانیل کوهن بندیت، از معماران موفقیت حزب در انتخابات اروپایی ۲۰۰۹، از آن فاصله گرفته بود. از مه ۲۰۱۲، اکولوژیست ها در چند موضوع با مواضع دولتِ تحت رهبری حزب سوسیا
لیست زاویه گرفتند؛ از جمله دربارهٔ مالیات بر گازوئیل، برکناری وزیر محیط زیست دلفین باتو و در ماجرای لئوناردا، که برخی رهبران حزب دانش آموزان را به تظاهرات علیه اقدام مانوئل والس، وزیر کشور وقت، فراخواندند. در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۳، کنگرهٔ کان برای انتخاب جانشین پاسکال دوران برگزار شد. مهم ترین بیانیه با عنوان «برای یک مسیر اکولوژیست»، که سیسیل دوفلو، ژان-ونسان پلاسه و شماری از نمایندگان پارلمان از آن پشتیبانی می کردند، ۳۸٫۲۹٪ آرا را به دست آورد و از هدف ۴۰٪ عقب ماند. برای انتخاب امانوئل کُس، نخستین امضاکنندهٔ این بیانیه، به عنوان دبیر ملی، مذاکراتی با بیانیه های دیگر صورت گرفت، از جمله «بیانیهٔ مشارکتی» (۲۰٫۵۸٪) از ایو کوشه و آلن لیپیتز، «ویا اکولوژیکا» (۱۷٫۰۷٪) و چند بیانیهٔ کوچک تر. در نهایت، در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۳، امانوئل کس با ۵۵٪ آرا دبیر ملی شد، تیری بروشو ریاست شورای فدرال را به عهده گرفت و ساندرین روسو و اریک لوآزل به عنوان سخنگو منصوب شدند. در اکتبر ۲۰۱۳، برنامهٔ تلویزیونی "«کَش اینوستگیشن»" به ارتباط حزب با نهاد آموزشی «سدیس» انتقاد کرد و مدعی شد که این نهاد در سال ۲۰۰۴ بخشی از هزینه خرید ساختمان مرکزی حزب را
تأمین کرده است. این مبلغ به سرعت و پس از مداخلهٔ بازرس مالی بازپرداخت شد. شورای اداری سدیس این گزارش را «یک سویه» خواند و اعلام کرد که با شفافیت کامل به پرسش های خبرنگاران پاسخ داده، اما پاسخ ها در برنامه بازتاب نیافته است. در دسامبر همان سال، ایزابل آتار، نمایندهٔ مجلس، از حزب کناره گیری کرد و به حزب نوول دون پیوست. در آوریل ۲۰۱۴، حزب اعلام کرد که در دولت اول مانوئل والس حضور نخواهد داشت. درون حزب، دو خط مشی شکل گرفت: یکی به رهبری سیسیل دوفلو که خروج از دولت را مطابق نظر اکثریت می دانست و به دنبال همگرایی با جناح چپ حزب سوسیالیست بود؛ دیگری به رهبری ژان-ونسان پلاسه که با این تصمیم مخالف بود و به امکان همکاری با جریان میانه در موضوعاتی مانند اصلاحات سرزمینی و برقراری نظام انتخاباتی تناسبی اشاره می کرد. در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۳، خوزه بووه به عنوان نامزد فرانسه برای انتخابات مقدماتی حزب سبز اروپا (۲۰۱۴) معرفی شد و همراه با سکا کلر آلمانی، سرلیست حزب سبز اروپا و نامزد ریاست کمیسیون اروپا گردید. در آوریل ۲۰۱۴، اریک پیول در گرونوبل به عنوان نخستین شهردار اکولوژیست یک شهر بزرگ انتخاب شد. ائتلاف او شامل فرانسه تسلیم ناپذی
ر و دیگر گروه های چپ گرا بود و در برابر حزب سوسیالیست صف آرایی کرد. پیروزی او – که خود آن را «قوس انسانی» نامید – بعدها به عنوان پیش درآمد موج پیروزی های شهرداران اکولوژیست در ۲۰۲۰ شناخته شد. در انتخابات شوراهای استانی فرانسه (۲۰۱۵)، حزب تنها ۲٬۰۳٪ آرا را در دور اول به دست آورد و ۳۲ کرسی در سراسر کشور به دست آورد. در انتخابات منطقه ای فرانسه (۲۰۱۵)، حزب ۶٫۸۱٪ آرا را در دور اول کسب کرد که تقریباً نصف نتیجهٔ انتخابات ۲۰۱۰ بود. این شکست موجب بحران مالی حزب و مشکل در بازپرداخت هزینه های کارزار انتخاباتی شد. ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶: انشعاب جناح راست و موج استعفاها. چند روز پس از طرح بازگشت اکولوژیست ها به دولت، اختلاف میان موافقان و مخالفان این تصمیم در حزب بالا گرفت. برخی تحلیل ها این شکاف را «اجتناب ناپذیر» دانستند. در نظرسنجی آوریل ۲۰۱۵، ۶۰٪ از فرانسوی ها معتقد بودند که احتمال فروپاشی حزب وجود دارد. در اواخر اوت ۲۰۱۵، ژان-ونسان پلاسه، رئیس گروه اکولوژیست سنا، و فرانسوا دو رژی، هم رئیس گروه اکولوژیست مجلس ملی، از حزب کناره گیری کردند. این دو که موافق بازگشت به دولت و مخالف ائتلاف با جبهه چپ در انتخابات منطقه ای فرانسه (۲۰۱
۵) بودند، حزب جدیدی به نام «اکولوژیست ها!» و سپس اتحاد دموکرات ها و اکولوژیست ها را پایه گذاری کردند که چند جریان کوچک میانه چپ را گرد هم آورد. طی هفته های بعد، چندین مقام محلی نیز از حزب جدا شدند. در سپتامبر همان سال، استفان گاتینیون، شهردار سبز سورون، به همراه حدود ۲۰۰ عضو ایل-دو-فرانس، از حزب خارج شد و آن را به «تبدیل شدن به دنباله رو چپِ چپ» متهم کرد. چند روز بعد، باربارا پومپیلی، هم رئیس گروه پارلمانی، نیز از حزب جدا شد. امانوئل کُس، دبیر ملی حزب، این جدایی ها را «همگی مربوط به اعضای قدیمی و تشکیلاتی حزب سبزها» دانست. در ژانویه ۲۰۱۶، ژان-پل بسه، از بنیان گذاران حزب، و در فوریه، پاسکال دوران، دبیر ملی پیشین، برای پیوستن به نیکولا اولو از حزب خارج شدند. در همان ماه، با ترمیم کابینه مانوئل والس، امانوئل کُس به عنوان وزیر مسکن به دولت پیوست و از مسئولیت حزبی کناره گیری کرد. حزب در بیانیه ای این مشارکت را «ناسازگار با جهت گیری های اکولوژیست، عدالت اجتماعی و همبستگی» خواند. ژان-ونسان پلاسه و باربارا پومپیلی نیز به دولت پیوستند. در ۱۸ آوریل ۲۰۱۶، دنی بُپن، نایب رئیس مجلس ملی فرانسه، با انتقاد از جهت گیری های اس
تراتژیک حزب، از آن کناره گیری کرد. در ۳۰ آوریل، امانوئل کُس گروه EELV در شورای منطقه ای ایل-دو-فرانس را ترک کرد. در مه ۲۰۱۶، یورپ ۱ گزارش داد که شمار اعضای حزب به ۶۰۰۰ نفر کاهش یافته است (در ۲۰۱۰، ۱۶۰۰۰ نفر بود). ساندرین روسو، سخنگوی حزب، گفت دلیل این افت، تمدید نکردن عضویت هاست و رقم واقعی حدود ۸۰۰۰ نفر است. امانوئل کُس نیز در ژوئیهٔ همان سال گفت که حزب تنها ۳۰۰۰ عضو دارد. در مه ۲۰۱۶، گروه اکولوژیست (مجلس ملی) مجلس ملی به دلیل کاهش شمار نمایندگان منحل شد؛ شش نماینده، همگی از اعضای پیشین حزب، به گروه سوسیالیست پیوسته بودند. در کنگره فوق العاده ۱۱ ژوئن ۲۰۱۶، دیوید کورمان به عنوان دبیر ملی انتخاب شد. در این انتخابات، «طرح D» با ۱۱۲۸ رأی (۳۴٫۴۲٪) پیشتاز شد و پس از آن «طرح A» با ۷۷۲ رأی (۲۳٫۵۶٪) و «طرح B» با ۵۴۷ رأی (۱۶٫۶۹٪) قرار گرفتند. «طرح C» (۵۴۳ رأی، ۱۶٫۵۷٪) و «طرح E» (۲۴۲ رأی، ۷٫۳۸٪) نیز در رتبه های بعدی بودند. ۴۵ رأی (۱٫۳۷٪) سفید به صندوق ریخته شد. ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷: انتخابات ریاست جمهوری؛ مقدماتی اکولوژیست ها و ائتلاف با نامزد سوسیالیست. پس از آن که «اروپا اکولوژی – سبزها» در ابتدا تمایل خود را به شرکت در یک ا
نتخابات مقدماتی مشترک با کل چپ گرایان نشان داد، این حزب در ژوئیه ۲۰۱۶ تصمیم گرفت مقدماتی داخلی برای انتخابات ریاست جمهوری فرانسه (۲۰۱۷) برگزار کند و در نتیجه، در انتخابات مقدماتی شهروندی ۲۰۱۷ حزب سوسیالیست شرکت نکرد. سیسیل دوفلو، یانیک ژادو، کاریما دلی و میشل ریوازی چهار نامزدی بودند که برای دور نخست این مقدماتی که در اکتبر ۲۰۱۶. این مقدماتی از همان آغاز با انتقادهایی روبه رو شد. برخی تحلیل گران پرسیدند با توجه به شباهت بالای برنامه های نامزدها، اصلاً چه موضوعی برای بحث باقی می ماند. امانوئل کُس، دبیر ملی پیشین حزب، آن را «مقدماتی کوچک یک حزب کوچک» توصیف کرد و باربارا پومپیلی، دبیر دولت در امور تنوع زیستی، نیز آن را «بازی یک گروه کوچک» خواند. در همان زمان، یک نظرسنجی نشان داد که بیش از نیمی از مردم فرانسه حضور یک نامزد اکولوژیست در انتخابات ریاست جمهوری را بی فایده می دانند. دیوید کورمان، دبیر ملی حزب، نیز ابراز نگرانی کرد که نامزد منتخب حتی نتواند ۵۰۰ امضای لازم نمایندگان برای حضور در انتخابات را به دست آورد، چرا که شمار منتخبین حزب از سال ۲۰۱۲ به شدت کاهش یافته بود. در نهایت، یانیک ژادو در دور دوم با کسب ۵۴
٪ آرا در برابر میشل ریوازی پیروز شد. در ۴ دسامبر ۲۰۱۶، ژوئل لابه، سناتور موریبیان، از حزب خارج شد و شمار اعضای گروه اکولوژیست در سنا به پنج عضو EELV و پنج عضو غیر EELV رسید. در دسامبر همان سال، یکی از رهبران حزب در شورای منطقه ای ایل-دو-فرانس، برنامهٔ بنوآ آمون – نامزد حزب سوسیالیست در مقدماتی جناح چپ – را «همسو با محیط زیست» دانست و از ژادو خواست در صورت پیروزی آمون، به نفع او کنار برود. ژادو این پیشنهاد را رد کرد و آن را «سیاست تخیلی» خواند. در ۱۶ فوریه ۲۰۱۷، ۵۹٫۵٪ از اعضا و هواداران ثبت نام شده در مقدماتی، با ۸۹٫۷٪ رأی موافق، از تلاش ژادو برای «یافتن نقاط مشترک و ائتلاف» با بنوآ آمون، نامزد حزب سوسیالیست، و ژان-لوک ملانشون، نامزد فرانسه نافرمان، حمایت کردند. در ۲۶ فوریه، ۵۵٫۲٪ رأی دهندگان مقدماتی با ۷۹٫۵٪ آرا، توافق کناره گیری ژادو به نفع آمون در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۷ را تأیید کردند (۱۵٫۴٪ مخالف و ۵٫۱٪ رأی سفید دادند). با این حال، سرخیو کورونادو، نماینده مجلس، و اریک پیول، شهردار گرنوبل، از ژان-لوک ملانشون حمایت کردند. انتخابات مجلس ملی فرانسه (۲۰۱۷) برای حزب بسیار دشوار بود؛ بسیاری از چهره های شاخص،
مانند سیسیل دوفلو و ژولین بایو، در دور نخست حذف شدند. در دور دوم تنها یک نماینده با پیشینهٔ EELV در کل کشور انتخاب شد: اریک آلاوزه در دوب، که با حمایت اکثریت ریاست جمهوری پیروز شد اما پیش تر از حمایت رسمی حزب برخوردار نبود. او سپس به طور مالی به حزب ریاست جمهوری پیوست و از EELV کناره گیری کرد. در انتخابات سنای فرانسه (۲۰۱۷)، EELV سه سناتور استر بنباسا در پاریس، گیوم گونتار در ایزر و رونان دانتک در لوآر-آتلانتیک رابرگزید. ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۰: انتخابات اروپا و پیروزی در شهرداری ها. با از دست دادن بیشتر نمایندگان خود نسبت به دورهٔ پیش و نبود هیچ نماینده ای در مجلس ملی، «اروپا اکولوژی – سبزها» در آغاز ریاست جمهوری امانوئل مکرون با دشواری هایی روبه رو شد. حزب میان طرفداران استقلال در انتخابات و حامیان ائتلاف با دیگر احزاب چپ دچار شکاف بود. با وجود این، و با اتکا به نظرسنجی هایی که این حزب را بالاتر از ۵٪ نشان می داد، رهبران آن در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۱۹ (فرانسه) از ارائهٔ فهرستی مستقل خبر دادند. یانیک ژادو که سرلیست بود، هدف خود را کسب ۱۵٪ آرا اعلام کرد و فهرست با شعار «برای اقلیم» معرفی شد. در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۸، همزمان
با آغاز جنبش جلیقه زردها و بالا گرفتن بحث دربارهٔ مالیات بر سوخت در فرانسه، ژادو از افزایش این مالیات حمایت کرد و با یکی از مطالبات اصلی جنبش مخالفت نشان داد. در دسامبر همان سال، سگولن رویال – با وجود مخالفت پیشینش در این موضوع – تمایل خود را به پیوستن به فهرست اکولوژیست ها در انتخابات اروپا اعلام کرد، به شرطی که سرلیست نباشد. ژادو در ۲۰ دسامبر این پیشنهاد را رد کرد و آن را «ترفندی دیگر از سوی حزب سوسیالیست برای حفظ موقعیتش» دانست. ژادو در این مقطع بر فراروی اکولوژی از دوگانهٔ «چپ–راست» تأکید کرد و گفت: «اکولوژی چپ نیست؛ اکولوژی می خواهد در مرکز مناظرهٔ سیاسی جای گیرد؛ اکولوژی بسیار فراتر از چپ است». این موضع گیری با انتقاد چهره هایی چون ایو کنتاسو و بنوآ آمون روبه رو شد که آن را بازگشت به رویکرد «نه-نه» آنتوان وکتر و نزدیکی به الگوی سبزهای آلمان در ائتلاف با راست لیبرال دانستند. انتخابات اروپا – مه ۲۰۱۹. در کارزار انتخابات، حزب مواضع ضدلیبرالی خود را آشکارتر بیان کرد. دیمین کارم گفت: «سیاره و جامعهٔ ما در چنین وضعیتی است که چاره ای جز تغییر این نظام نداریم». ژادو نیز وعده داد که اکولوژی را به «فکر محوری» ات
حادیهٔ اروپا بدل کند، حتی به قیمت کنار گذاشتن قیدهای سختگیرانهٔ مالی چون قاعدهٔ طلایی بودجه ای محدودکنندهٔ کسری بودجهٔ دولت ها به ۳٪ تولید ناخالص داخلی. در روز رأی گیری، اروپا اکولوژی – سبزها که در نظرسنجی ها بین ۵ تا ۸٪ ارزیابی می شد، شگفتی آفرید و با ۱۳٫۵٪ آرا (۳٬۰۵۵٬۰۲۳ رأی) پس از جمهوری به پیش و بالاتر از فهرست راست میانه به رهبری فرانسوا-زاویه بلامی در جایگاه سوم ایستاد و ۱۳ کرسی در پارلمان اروپا به دست آورد. ژادو این نتیجه را بخشی از «موج سبز اروپایی» دانست که کرسی های احزاب سبز را در پارلمان اروپا ۴۰٪ افزایش داد (از ۵۲ به ۶۹ کرسی). انتخابات شهرداری – مارس تا ژوئن ۲۰۲۰. پس از موفقیت در انتخابات اروپا، نظرسنجی ها چشم انداز پیروزی های قابل توجهی را برای اکولوژیست ها در انتخابات شهرداری های فرانسه (۲۰۲۰) پیش بینی کردند. در دور نخست، حدود ۲۰ فهرست اکولوژیست (از جمله شهرداران وقت در شهرهایی چون شیلتیگهایم) پیروز شدند و فهرست های حزب یا ائتلاف های چپ گرای به رهبری آن ها در شهرهای بزرگی مانند بزانسون، لیون، استراسبورگ و گرنوبل پیشتاز بودند. در پرپینیان، نامزد حزب اگنس لانژوین برای جلوگیری از پیروزی اجتماع ملی
کنار کشید. در دور دوم، حزب شهرداری های مهمی چون لیون، استراسبورگ، بوردو، بزانسون، تور، پوآتیه و گرنوبل را به دست آورد. این پیروزی ها باعث شد شمار اعضای حزب در اوت ۲۰۲۰ به بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر برسد و میانگین سنی آن ها کاهش یابد. این دوره با حواشی رسانه ای دربارهٔ اظهارات برخی شهرداران تازه انتخاب شده نیز همراه شد، از جمله تصمیم پیر اورمیک برای لغو «درخت کریسمس» در بوردو که واکنش های گسترده ای برانگیخت. انتخابات سنا – سپتامبر ۲۰۲۰. در انتخابات سنای فرانسه (۲۰۲۰)، اکولوژیست ها شش سناتور را روانهٔ مجلس کردند و با بازگشت گروه اکولوژیست به رهبری گیوم گونتار، جایگاه پارلمانی خود در مجلس سنا را احیا کردند. ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲: انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی. در آستانهٔ انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۲، «اروپا اکولوژی – سبزها» (EELV) ائتلافی با نام قطب اکولوژیست تشکیل داد که شامل احزاب نسل ها (G.s)، اکولوژی نسل ها (GÉ)، کاپ ۲۱ (CÉ) و جنبش ترقی خواهان (MdP) نیز می شد. قرار بود یک انتخابات مقدماتی مشترک میان این احزاب در سال ۲۰۲۱ برگزار شود. در نهایت، یانیک ژادو پس از دور دومی نزدیک با ساندرین روسو – که رویکردی رادیکال تر داشت – به ع
نوان نامزد نهایی برگزیده شد. ژادو در دور نخست انتخابات ریاست جمهوری کمتر از ۵٪ آرا به دست آورد و همان شب، کارزار او برای تأمین هزینه های انتخاباتی اقدام به جمع آوری کمک مالی کرد. با وجود غیبت جناح چپ در دور دوم، ژان-لوک ملانشون از حزب فرانسه تسلیم ناپذیر با ۲۱٫۹۵٪ آرا در دور نخست، پیشتاز احزاب چپ شد و اختلافی چشمگیر با نفر دوم، یانیک ژادو (۴٫۶۳٪)، داشت. در تدارک انتخابات مجلس ملی فرانسه (۲۰۲۲)، «فرانسه تسلیم ناپذیر» خواستار اتحاد چپ با دیگر احزاب – از جمله EELV – شد تا اکثریتی در مجلس ملی فرانسه تشکیل دهند. هدف این مذاکرات، هماهنگی برنامه ای و معرفی تنها یک نامزد در هر حوزه برای جلوگیری از پراکندگی آرا بود؛ مشکلی که در انتخابات ۲۰۱۷ با نظام انتخابات دومرحله ای به ضرر چپ تمام شده بود. ساندرین روسو، نامزد EELV در حوزه نهم پاریس، این اتحاد را «یک نقطهٔ عطف تاریخی» دانست که می تواند به مردم «امید» بدهد. در مقابل، یانیک ژادو با وجود ابراز تمایل به اتحاد، معتقد بود که با رهبری ژان-لوک ملانشون «این کار پیش نخواهد رفت». در ۲ مه ۲۰۲۲، «فرانسه تسلیم ناپذیر» و EELV اعلام کردند که به توافقی برای انتخابات پارلمانی رسیده ا
ند و نامزدهای خود را تحت عنوان «اتحادیه نوین اکولوژیک و اجتماعی خلق» معرفی خواهند کرد. این توافق امکان احیای گروه پارلمانی اکولوژیست ها در مجلس ملی را فراهم کرد که با ریاست سیریل شاتلن فعالیت خود را آغاز کرد و شامل ۲۱ نماینده – که ۱۳ نفرشان عضو EELV بودند – شد. از ۲۰۲۲: مارین تندلیه، دبیر ملی جدید. در اکتبر ۲۰۲۲، حزب اروپا اکولوژی–سبزها (EELV) دموکرات های نو، یک تشکل کوچک میانه چپ منشعب از حزب جمهوری به پیش و تأسیس شده توسط اورلیَن تاشه را در خود ادغام کرد. کنگره نوامبر ۲۰۲۲ مارین تندلیه را به عنوان دبیر ملی برگزید، هرچند این انتخاب با انتقادهایی نسبت به کاهش فضای سیاسی اکولوژیست ها همراه بود. در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۲، EELV در یک رأی گیری داخلی، طرح تغییر نام به «اکولوژیست ها» را تصویب کرد. این انتخاب در ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۳، با تصویب قطعنامه «برای بازسازی، گشوده شویم» با ۶۳٫۲٪ آرا و پس از برگزاری «مجمع عمومی اکولوژی» تأیید شد. بر اساس برنامه، «کنوانسیون بازسازی» در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۳ این تغییر نام را نهایی می کند. تندلیه اعلام کرد: «در هر صورت، در برگه های رأی انتخابات اروپایی ژوئن ۲۰۲۴، هر دو نشان: اکولوژیست ها و اروپا اکولوژ
ی–سبزها، دیده خواهد شد.» با این حال، نام «اکولوژیست ها» از سال ۲۰۱۰ توسط جنبشی به همین نام ثبت شده بود و این گروه در اوت ۲۰۲۳، با استناد به سابقه و شناخته شدنش، از حزب شکایت کرد. این جنبش که به جناح نزدیک به امانوئل مکرون وابسته است، به ریاست آنتونین دوآرته رهبری می شود. در آستانه انتخابات اروپایی ۲۰۲۴، احتمال ارائه فهرست واحد از سوی اتحادیه نوین اکولوژیک و اجتماعی خلق (NUPES) مطرح شد، اما با وجود پیشنهاد فرانسه تسلیم ناپذیر برای واگذاری سرلیستی به EELV – به دلیل نتیجه خوب در انتخابات ۲۰۱۹ (۱۳٫۵٪، رتبه سوم) – این حزب در سال ۲۰۲۳ این پیشنهاد را رد کرد و ماری توسن را به عنوان سرلیست خود برگزید. در همین سال، حزب شعار جدید خود را «همان طور که هستید بیایید!» معرفی کرد. نام «اکولوژیست ها» رسماً در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۳ رونمایی شد. طبق اساسنامه، تغییر رسمی باید در فوریه ۲۰۲۴ ثبت شود و تا انتخابات اروپایی، هر دو نام به موازات هم استفاده شوند. کارزار انتخابات اروپایی ۲۰۲۴ برای حزب دشوار توصیف شد؛ پیش بینی ها حکایت از کسب نتیجه ای ضعیف تر از دوره قبل داشت. شماری این کارزار را «شروعی ناموفق» و «استراتژی نادرست» دانستند که به اخ