Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شهرستان ولوره () یکی از ۱۲ شهرستان کشور آلبانی است که بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، ۱۷۵٫۶۴۰ تن جمعیت داشته و مساحت آن ۲٬۷۰۶ کیلومترمربع بوده است. شهر ولوره مرکز این شهرستان است. جغرافیا. شهرستان ولوره در جنوب کشور آلبانی قرار دارد و قسمت جنوب شرقی این شهرستان با یونان هم مرز است. شهرهای ولوره، سارانده و دلوینه از مهم ترین شهرهای این شهرستان هستند. تقسیمات اداری. تا سال ۲۰۰۰ میلادی، شهرستان ولوره به ۳ ناحیه تقسیم می شد: ناحیه دلوینه، ناحیه سارانده و ناحیه ولوره. از سال ۲۰۱۵ میلادی، پس از اصلاحات دولت در زمینهٔ تقسیمات اداری، این شهرستان شامل ۷ شهرداری شد: دلوینه، فینیک، هماره، کونیسپول، سارانده، سلنیسه و ولوره. شهرستان ولوره پیش از سال ۲۰۱۵ میلادی، دارای ۲۶ شهرداری به شرح زیر بود: شهرداری های ذکرشده، مجموعاً دارای حدود ۲۰۰ شهرک و روستا هستند. ترکیب جمعیتی. براساس آخرین سرشماری ملی آلبانی در سال ۲۰۱۱ میلادی، این شهرستان ۱۷۵٫۶۴۰ نفر جمعیت داشت. نتایج این سرشماری به دلیل بی نظمی در روش شمارش، به طور گسترده ای مورد مناقشه است. ترکیب جمعیتی افراد شمارش شده بر اساس گروه های قومی، به شرح زیر است: اقتصاد. ولوره باق
ی ماندهٔ یک بندر دریایی و مرکز تجاری بزرگ است که بخش های ماهی گیری و صنعت آن فعال است و همچنین این شهر، تولیدکنندهٔ نفت خام، گاز طبیعی، قیر و نمک است. گردشگری نیز در سال های اخیر به عنوان یکی از صنعت های مهم این شهرستان، مطرح شده است.
ژلسون دنی باتالا مارچینس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست وینگر برای موناکو در لیگ ۱ بازی می کند.
کونیسپول (به لاتین: Konispol) یک شهرداری در آلبانی است که در استان سارانده واقع شده است.
هیروینگ رودریگو لوزانو باهنا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است که برای باشگاه آیندهوون بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مکزیک بازی می کند.
ریچارد هیلی لور ،(زاده ۲۸ سپتامبر ۱۸۷۵-درگذشت ۶ دسامبر ۱۹۵۸) نقاش، حکاک، مدرس و معلم هنر استرالیایی-آمریکایی بود. زندگی نامه. ریچارد هیلی لور در۲۸ سپتامبر ۱۸۷۵ در شهر زاده شد. او پسر آلبیون لور بود. لور در کلاسهای نقاشی تحت آموزش شاگردی بسیار موفق بود و بعد از اتمام کالج، آموزش های هنری خود را زیر نظر اشتون در مدرسهٔ هنر ادامه داد. او در سال ۱۸۹۲ عضو امتیاز دار کلوب "ادلت ایسل " بود. پدر بزرگ مادری او ریچارد هیلی مالک «بودن تانری» در سال ۱۸۸۲ در گذشت و ارثیه به جامانده برای لور کافی بود تا او برای پیشرفت حرفه نقاشی خود در سال ۱۸۹۹ سفری به انگلستان بکند. هیلی لور به بندر ماهیگیری و مستعمره هنری سنت ایوس، کورنوال نقل مکان کرد. شهرت این شهر به عنوان مرکز نفاشی دریایی مدیون نقاش معروف بود که نقاش دریایی برجسته انگلیسی بود. او درسنت ایوس استودیوی مشترکی با داشت و تکنیکهای نقاشی را زیر نظر نقاشان امپرسیونیست السون و فرا گرفت. او همچنین در سواحل دهکده های دوارننه، کنکارنو و بریتانی که در مسیر کانال مانش از سمت ایوس واقع هستند نقاشی کرد. در اواخر سال ۱۹۰۴ او به آدلاید بازگشت جاییکه مادرش به علت بیماری سل در حال مرگ ب
ود در طی اقامت دوازده ماهه خود او نمایشگاه های متعددی گذاشت و نقاشی های زیادی از مناظر دریایی کشید و به آموزش هنر پرداخت. در سال ۱۹۰۶ بعد از بازگشت به اروپا او با «آیدا اسمیت گیل» در کلیسای سنت ایوس پاریش ازدواج کرد. در سال ۱۹۰۸ او مجموعه ای از نقاشی هایی با عنوان «بیمارستان ون گوگ در هلند» را نقاشی کرد که در آن ها تأثر عمیق خود را از نقاشی های ونسان ون گوگ بیان کرده بود. در سال ۱۹۱۱ که نفاشی امپرسیونیست بود او را متقاعد کرد برای پیشرفت در حرفه هنریش به آمریکا برود. در سال ۱۹۱۲ لور به نیویورک رفت و در آنجا مناظری از رود هادسون ،میدان تایمز و پارک مرکزی نیویورک را نقاشی کرد. بعد از کشف سواحل شرقی آمریکا او از مناظر گلوکستر، ماساچوست، ماربلهد، ماساچوست نقاشی های متعددی کشید هر دو این نقاشان به شیوه خود انگیخته و زنده ای دست یافتند و لور در جمع دوستان لاوسون: رابرت هنری، ویلیام گلاکن ، و جرج بلوز پذیرفته شد. او با این نقاشان به تناوب نمایشگاه می گذاشت ولی سرانجام نیویورک را ترک کرد تا به ماساچوست برود. از سال ۱۹۳۱–۱۹۱۹ لور در مدرسه به آموزش هنر پرداخت. او استودیویی در گلاستر بر پا کرد و و اغلب برای نقاشی به تاکس
تانهای نانتاکت و مارتا سفر می کرد. او به هنرجویان خود گفته است :"هنر باز̵آفرینی حالات خط، فرم و رنگ است حتی اگر من در حیاط پشتی خانه محصور باشم باز هم آنقدر تصاویر در ذهنم خواهم داشت تا وقت کشیدن آنرا نداشته باشم. هنر سپری کردن یک زمان خوب است ". لور در سال ۱۹۲۲ به عنوان داور هنری نمایشگاه هنری کارنگی به سن پترزبورگ رفت. در سال ۱۹۲۴ او سفارشی برای نقاشی از یواس اس میفلاور (پی وای-۱) که برای به نمایش گذاشتن در کابینه کاخ سفید رئیس جمهور وقت کالوین کولیج در نظر گرفته شده بود دریافت کرد. در سال ۱۹۳۰ لور به نیوجرسی نقل مکان کرد و تا سال ۱۹۳۸ آنجا ماند. زمانی که او در نیویورک زندگی می کرد به کشیدن مناظر طبیعت و دریا در نیوجرسی، ورمونت، نیو اینگلند، نیویورک پرداخت. او در طی زندگیش سفرهای زیادی کردو نقاشی های بیشماری کشید. از جمله می توان به سفر به نوا، Grand Manan، جزیره گراند مانان در کانادا، باهاما و فلوریدا اشاره کرد در حالیکه او گهگاهی هم به اروپا بازمی گشت. او در اواخر زندگی دچار آرتروز دست راست شد که مانع سفرهای بیشتر او گردید و او را واداشت تا به نقاشی از طبیعت بیجان بپردازد. همچنانکه آرتریت او شدت یافت او آ
موخت که با دست چپش نقاشی کند. بعد از مرگ همسرش آیدا در سال ۱۹۴۹ او خانه نشین شد جاییکه از سال ۱۹۵۳ تا زمان مرگش به نقاشی کردن پرداخت. مرگ. هیلی لور در ۶ دسامبر ۱۹۵۸ در خانه خود در مانت ورنون نیویورک در گذشت. اخبار مرگش برخی را متعجب کرد. او با وجود کسب شهرت و محبوبیت دو دهه ای بود که خود را از دید عموم مخفی کرده بود ولی او حتی در این سال ها به حدی نقاشی کرده بود که فروشندگان و دلالان هنریش از انبوه نقاشی های به فروش نرفته و دیده نشده او در انبار خانه اش مبهوت ماندند. بعد ار مرگش او به عنوان یکی از نقاشان پیشرو امپرسیونیستی آمریکا شناخته شد.
باشگاه فوتبال ملوان جوان رشت یک باشگاه فوتبال در شهر رشت،ایران است. این باشگاه نظامی و از واحدهای زیر مجموعه مرکز آموزش تخصص های دریایی رشت، نیروی دریایی ارتش است؛ و با جذب فوتبالیست های شاخص برای خدمت سربازی و بازیکنان جوان بومی راهی مسابقات می شود. تیم فوتبال ملوان جوان رشت در سال ۱۳۹۵ با قهرمانی در مسابقات دسته اول فوتبال گیلان به لیگ برتر فوتبال گیلان، جام گیل صعود کرد و هم اکنون در این مسابقات بازی می کند. هدف این تیم قهرمانی در جام گیل و صعود به مسابقات لیگ دسته سوم کشوری است. دفتر باشگاه و محل تمرینات این تیم زمین چمن مجموعه ورزشی ملوان جوان مرکز آموزش تخصص های دریایی رشت واقع در میدان نیروی دریایی شهر رشت است؛ مجموعه ورزشی اختصاصی ملوان جوان رشت علاوه بر زمین چمن دارای استخر، سالن بدنسازی و سالن سرپوشیده نیز می باشد و بازیهای این تیم در ورزشگاه دکتر عضدی رشت برگزار می شود.برخی از بازیکنان نوجوان این باشگاه ] آدرس:رشت،نیروی دریایی
تهاجم به منبج عملیات بازپس گیری شهر مهم منبج از دست نیروهای داعش توسط نیروهای سوریه دموکراتیک بود. در نهایت نیروهای کرد توانستند شهر را از کنترل داعش خارج کنند. هدف اصلی این عملیات قطع دسترسی داعش به جهان بیرون و جلوگیری از ارسال نیروهای داعش برای انجام عملیات تروریستی در اروپا بود. در طول این عملیات، آمریکا ۵۵ حمله هوایی علیه نیروهای داعش انجام داد. پس از تصرف شهر در ۱۲ اوت ۲۰۱۶، نیروهای سوریه دموکراتیک اعلام کرده بودند که تا زمان پاکسازی تمامی منطقه منبج به عملیات ادامه خواهند داد. اگرچه عملیات به علت حمله شورشیان طرفدار ترکیه پایان یافته بود.
یوریت هندریکس (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل هلند است که در پست هافبک دفاعی برای پی اس وی آیندهوون در لیگ برتر فوتبال هلند بازی می کند.
رضاپور یک نام خانوادگی ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
شهرستان گیروکاستر () یکی از ۱۲ شهرستان کشور آلبانی است که بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، ۷۲٬۱۷۶ تن جمعیت داشته و مساحت آن ۲٬۸۸۴ کیلومترمربع بوده است. عمدهٔ جمعیت این شهرستان را مسلمانان تشکیل می دهند و از نظر ترکیب قومی نیز، آلبانیایی ها در اکثریت هستند، هرچند که یونانی ها نیز اقلیت قابل توجهی در این شهرستان هستند. شهر گیروکاستر مرکز این شهرستان است. تقسیمات اداری. تا سال ۲۰۰۰ میلادی، شهرستان گیروکاستر به ۳ ناحیه تقسیم می شد: ناحیه گیروکاستر، ناحیه پرمت و ناحیه تپلنه. از سال ۲۰۱۵ میلادی، پس از اصلاحات دولت در زمینهٔ تقسیمات اداری، این شهرستان شامل ۷ شهرداری شد: دروپول، گیروکاستر، کلسیره، لیبوهووه، ممالیای، پرمت و تپلنه. شهرستان گیروکاستر پیش از سال ۲۰۱۵ میلادی، دارای ۳۲ شهرداری به شرح زیر بود: شهرداری های ذکرشده، مجموعاً دارای حدود ۲۷۰ شهرک و روستا هستند. ترکیب جمعیتی. براساس آخرین سرشماری ملی آلبانی در سال ۲۰۱۱ میلادی، این شهرستان ۷۲٬۱۷۶ نفر جمعیت داشت که بخش قابل توجه ای از این جمعیت را اقلیت یونانی تشکیل می دهد. گروه های قومی در این شهرستان عبارتند از آلبانیایی ها، یونانی ها، مونته نگرویی ها، آرومانیانی
ها، کولی و مصری ها. مجموعاً ۳۸٫۵۴ درصد از جمعیت این شهر مسلمان هستند و پیروان طریقت بکتاشیه نیز ۸٫۴۸ درصد از آن را تشکیل می دهند. نزدیک به ۱۷٫۴۳ درصد پیرو کلیسای ارتدکس آلبانی هستند، ۲٫۰۷ درصد پیرو کلیسای کاتولیک رومی، ۰٫۰۸ درصد پیرو کلیسای پروتستان و ۰٬۰۷ درصد نیز پیرو دیگر کلیساهای مسیحی هستند. ۸٫۳۸ درصد مؤمنان بدون دین و ۶٫۳ درصد خداناباور هستند. ۱۵٫۱۶ درصد نیز عقیده شان را ابراز نکردند. سیاست. شهرستان گیروکاستر دارای ۵ کرسی از ۱۴۰ کرسی پارلمان آلبانی است که برای دوره ای ۴ ساله انتخاب می شوند.
خداناباوری نو، بی خدایی نو یا آتئیسم نو، اصطلاحی ژورنالیستی برای توصیف تفکرات ترویج شده توسط خداناباوران قرن بیست و یکم است. این رویکرد جدید، توسط منتقدان دین و تفکر دینی، توسعه یافته است. این جنبش، معمولاً با تفکرات افرادی همچون: ریچارد داوکینز (زیست شناس)، دنیل دنت (فیلسوف)، سم هریس (عصب شناس)، کریستوفر هیچنز (منتقد دین) و ویکتور استنجر پیوند خورده است. از چهار تن نخست، تحت عنوان چهار سوار، یاد می شود. متفکران و نویسندگان مدافع این دیدگاه، اعتقاد دارند که خرافات و دین و بی منطقی را نباید به سادگی تحمل کرد؛ بلکه هرگاه تفکر دینی در حکومت و آموزش و سیاست، نفوذ می کند باید با انتقاد و افشاگری، با آن، مقابله کرد. خداناباوری نو، در انسان گرایی سکولار و خداستیزی، ریشه دارد و اغلب با آن، هم پوشانی دارد، به خصوص در انتقاد به آنچه که بسیاری از خداناباوران نو، القا یا آموزش دین به کودکان و استمراربخشی به ایدئولوژی های فراطبیعی می دانند. تاریخچه. انتشار کتاب پرفروش "پایان ایمان: مذهب، ترس و آیندهٔ خرد" در سال ۲۰۰۴ توسط سم هریس، با چاپ چندین کتاب مجبوب و پرفروش از نویسندگان خداناباور دنبال شد. هریس حوادث ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱
را به طور مستقیم ناشی از اسلام دانست و همچنین به طور مستقیم به انتقاد از مسیحیت و یهودیت پرداخت. دو سال بعد، هریس نگارش خود را با "نامه ای به ملت مسیحی" ادامه داد که شامل انتقادی شدید به مسیحیت است. همچنین ریچارد داوکینز در سال ۲۰۰۶ پس از ساخت مستند، "ریشه همه شر؟" کتاب پندار خدا را چاپ کرد که ۵۱ هفته در لیست پرفروش ترین کتاب "نیویورک تایمز" قرار داشت. در سال ۲۰۱۰ میلادی، تام فلین در مقاله ای با عنوان «چرا من به خداناباوری نو باور ندارم» ادعا کرد آنچه امروز «خداناباوری نو» خوانده می شود نه یک جنبش است و نه نو. آنچه جدید است انتشار تفکرات خداناباورانه توسط ناشران مطرح، خوانده شدن آن ها توسط میلیون ها نفر و قرار گرفتن در لیست پرفروش ترین کتاب ها است. کتاب های برجسته. در لیست زیر، برخی از کتاب های مهم در موضوع خداناباوری و نقد دین قرار دارند: چهره های برجسته. چهار سوار. در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۷ چهار چهرهٔ برجستهٔ خداناباور (ریچارد داوکینز، کریستوفر هیچنز، سام هریس و دانیل دنت) در محل اقامت خصوصی هیچنز دو ساعت گفتگو کردند. این رویداد ضبط و با عنوان «چهار سوار»منتشر شد. در «مناظرهٔ خدا» در سال ۲۰۱۰ با حضور کریستو
فر هیچنز در مقابل دنیش دسوزا، از مجموعهٔ این چهار نفر به عنوان «چهار سوار ناآخرالزمان» نام برده شد. این عبارت به چهار سوار در مکاشفهٔ یوحنا اشاره دارد. سام هریس نویسندهٔ کتاب های غیر داستانی پرفروش "پایان ایمان"، "نامه ای به ملت مسیحی" چشم انداز اخلاقیو "" است. همچنین او دو اثر کوتاه تر به نام های ارادهٔ آزاد و دروغ گویی در ابتدا به صورت الکترونیکی "منتشر کرده است." هریس از بنیان گذاران پروژهٔ خرد است. ریچارد داوکینز نویسندهٔ کتاب توهم خدا و پیش از آن، مستند شبکه ی۴ بریتانیا با عنوان ریشه همه شر؟ است. او همچنین، بنیان گذار بنیاد خرد و دانش ریچارد داوکینز است. کریستوفر هیچنز نویسندهٔ خدا بزرگ نیست بود. و نام او در میان «۱۰۰ اندیشمند برتر مردمی» توسط فارن پالیسی و مجلهٔ پراسپکت قرار دارد. علاوه بر این هیچنز هیئت مشورتی ائتلاف سکولار برای آمریکا فعالیت داشت. در ۲۰۱۰ هیچنز شرح حال خود هیچ-۲۲ (اسم مستعاری ساخته شده توسط دوست نزدیکش سلمان رشدی که هیچنز همواره در حوادث مربوط به آیات شیطانی حمایت می کرد) مدت کوتاهی پس از انتشار این کتاب، هیچنز دچار سرطان مری تشخیص داده شد که موجب مرگ او در دسامبر ۲۰۱۱ شد. هینچز پیش ا
ز مرگش، مجموعه ای از رساله ها و مقالات خود را در کتابش «مسلماً» چاپ کرد. نوشتهٔ کوتاهی به نام «فناپذیری» پس از مرگش در سال ۲۰۱۲ چاپ شد. این نوشته ها و سخنرانی های متعدد هیچنز، برای او زیربنایی فراهم کرد تا در هنگام بیماری اش یک خداناباور زیرک باقی بماند، حتی در آن هنگام به طور مشخص دربارهٔ رسمِ تبلیغ دینی دم مرگ صحبت می کرد و تلاش برای تغییر دین بیماران لاعلاج را محکوم می کرد و «رفتاری ناگوار» می دانست. دنیل دنت نویسندهٔ ایده خطرناک داروین شکستن طلسم و بسیاری آثار دیگر است. او همچنین حامی پروژهٔ روحانی است، سازمانی که از روحانیون آمریکایی که دیگر به خدا اعتقاد ندارند و نمی توانند در اجتماعات خود مشارکت کنند، حمایت می کند. خداناباوران دیگر. پس از مرگ هیچنز، به آیان حرصی علی در کنوانسیون جهانی خداناباوران سال ۲۰۱۲ (که حضور هیچنز در آن برنامه ریزی شده بود) با عنوان «به اضافهٔ یک سوارِ زن» اشاره شد؛ زیرا در اصل، از او در نشست سال ۲۰۰۷ «سواران» خداناباور دعوت شده بود؛ اما در آخرین لحظه، مجبور به لغو آن شد. حرصی علی در شهر موگادیشو سومالی متولد شد و در سال ۱۹۹۲ به هلند فرار کرد تا از ازدواج اجباری رهایی یابد. او وا
رد سیاست هلند شد؛ عقیدأ دینی خود را کنار زد و نیز با ایدئولوژی اسلامی به ویژه دربارهٔ مسائل زنان، مخالفت کرد و در همین راستا کتاب های "کافر" و "باکره در قفس" را نوشت. حرصی علی بعدها در تولید این فیلم "تسلیم" مشارکت کرد که موجب شد دوستش تئو ون گوگ - در حالی که نامهٔ تهدید به مرگ حرصی علی به سینه اش چسبیده بود - به قتل برسد. این مسئله، منجر به مخفی شدن حرصی علی و سپس مهاجرتش به ایالات متحده شد؛ جایی که او در حال حاضر ساکنش است. او همچنان به عنوان یک منتقد نیرومند اسلام، دین و شیوهٔ رفتار با زنان در تفکر و جامعهٔ اسلام باقی مانده است و در رابطه با حدود آزادی بیان و آزادی توهین گفتگو می کند. گرچه «چهار سوار» مسلماً مهم ترین طرفداران خداناباوری هستند، تعداد دیگری از خداناباوران برجسته نیز جزو آنان هستند: لاورنس کراوس، (نویسنده "جهان از هیچ چیز")، جیمز رندی (دست روکن مسائل فراطبیعی و تردست سابق)، جری کوین ("چرا فرگشت واقعی است" و وبلاگ مکلمش که به طور خاص شامل جدل در برابر موارد موضعی مسائل دینی است)، گرتا کریستینا ("چرا خداناباوران این قدر عصبانی هستند؟ ")، ویکتور استنجر (خداناباوری نو)، مایکل شرمر ("چرا مردم چیزه
ای عجیب و غریب" را باور دارند) و دیوید سیلورمن (رئیس بنیاد خداناباوران آمریکایی و نویسنده از "مبارزه با خدا: یک مانیفست خداناباورانه برای یک جهان" مذهبی)، ابن وراق ("چرا من یک مسلمان" نیستم) و مت دیلاهانتی (مجری برنامهٔ تلویزیون "تجربهٔ خداناباورانه")، بیل مار (نویسنده و ستارهٔ ۲۰۰۸ مستند رلیجلس)، استیون پینکر (نویسنده کانادایی) (دانشمند علوم شناختی زبانشناس و روان شناس و نویسندهٔ برجسته)، جولیا گلف (از مجریان پادکست «منطقی صحبت کردن») و میشل انفره (مانیفست خداناباورانه": پرونده ای علیه مسیحیت، یهودیت و اسلام)." چشم انداز. برخلاف بسیاری از نویسندگان پیشین - که علم را به مفهوم خدا بی ارتباط دانسته یا حتی ناتوان در درک آن می دانستند، بسیاری از خداناباوران معاصر از چشم اندازی علمی می نویسند. داوکینز استدلال می کند که «فرضیهٔ وجود خدا» یک فرضیه ی قابل قبول علمی است و ب دلیل اینکه بر جهان فیزیکی تأثیر دارد، مانند هر نظریه دیگری می تواند آزمون و ابطال شود. خداناباوران معاصر دیگر، مانند ویکتور استنجر معتقدند که خدای شخص وار ابراهیمی یک فرضیهٔ علمی است که می تواند با روش های استاندارد علمی آزموده شود. هردوی آن ها یعن
ی داوکینز و استنجر، نتیجه می گیرند که این فرضیه در آزمون های علمی رد می شود و استدلال می کنند که طبیعت گرایی برای توضیح هر چیزی که در کیهان مشاهده می کنیم کافی است. از دورترین کهکشان ها، تا توضیح پیدایش حیات، شکل گیری گونه ها و چگونگی کارکرد مغز و خودآگاهی. آن ها استدلال می کنند که به هیچ وجه نیازی به پذیرفتن خدا یا فراطبیعت برای توضیح واقعیت نیست. خداناباوران برهان اختفای الهی را می پذیرند و اعلام می کنند زمانی که انتظار می رود مدرکی وجود داشته باشد، «وجود نداشتن مدرک، مدرکی بر وجود نداشتن است» (توسل به نادانی). آزمون علمی دین. بی خدایان می کویند که بسیاری از ادعاهای دینی یا فراطبیعی (مانند تولد عیسی از باکره و زندگی پس از مرگ) ادعاهای علمی دربارهٔ طبیعت هستند؛ برای مثال، آن ها استدلال می کنند که نسب عیسی یک امر «ارزشی» یا «اخلاقی» نیست؛ بلکه مسئله ای علمی است. این متفکران معتقدند که علم می تواند بسیاری از باورهای فراطبیعی را بیازماید. مؤسساتی مانند مایو کلینیک و دانشگاه دوک در حال تلاش برای پیدا کردن زیربنایی تجربی برای قدرت درمانی دعا هستند. بنا به گفتهٔ استنجر این آزمایش ها هیچ شواهدی برای وجود این خاصیت
پیدا نکردند. استدلال های منطقی. استنجر در کتاب خود یعنی استدلال می کند که خدایی دارای صفات علم مطلق، نیکی مطلق و قدرت مطلق - که او خدای ۳۰ می نامد - نمی تواند از جهت منطقی وجود داشته باشد. استدلال های مشابهی برای رد وجود خدایی دارای ویژگی های مختلف را می توان در کتاب مایکل مارتین و ریکی مونیر، "عدم امکان خدا" یا مقالهٔ «استدلال خواص ناسازگار» یافت. نقد بر تمایزگرایی علم و دین. ریچارد داوکینز به طور ویژه منتقد دیدگاه های آشتی جویانه ای است که ادعا می کنند علم و دین در تضاد نیستند. او برای مثال، اشاره می کند که ادیان ابراهیمی به طور مداوم در تقابل با مسائل علمی هستند. او در مقاله ای در سال ۱۹۹۸ در نشریهٔ فری اینکویری و بعد از آن در سال ۲۰۰۶ در کتاب توهم خدا به بیان مخالفت با دیدگاه های اعلام شده توسط استیون جی گولد پرداخت. گولد ادعا می کند که علم و دین دو قلمرو ناهمپوشان (نوما) هستند. در دیدگاه گولد، علم و دین به دو محدودهٔ متمایز تعلق دارند؛ دامنهٔ علم، محدود به قلمرو تجربی و شامل نظریه هایی خواهد بود که برای توصیف مشاهدات، توسعه یافته اند؛ در حالی که دین، مشغول پاسخ به پرسش های مربوط به معنای غایی و ارزش اخلا
قی است. داوکینز معتقد است که نوما توصیفی واقعی دربارهٔ رابطهٔ علم و دین ارائه نمی دهد. او ادعا می کند: «کاملاً غیرواقع گرایانه است که مانند گولد و بسیاری دیگر ادعا کنیم که دین، خود را از علم دور نگه می دارد و در اخلاق و ارزش ها خلاصه می شود. جهانی با حضور یک موجود فراطبیعی، تفاوت هایی اساسی و کیفی با جهانی فاقد آن خواهد داشت. این تفاوت به شکل اجتناب ناپذیری، یک تفاوت علمی است. ادیان، وجود بعضی پدیده ها را ادعا می کنند و این نوع ادعا، ادعایی علمی است.» مت ریدلی اشاره می کند که دین فقط در رابطه با معنای غایی و اخلاق صحبت نمی کند. از طرفی علم از صحبت در این حوزه منع نشده است. به هرحال، اخلاق، شامل رفتار انسان است؛ این رفتار، پدیده ای قابل رؤیت است، و علم نیز مطالعهٔ پدیده های قابل مشاهده است. ریدلی اشاره می کند که شواهد علمی قابل توجهی در تکاملی بودن ریشهٔ اخلاق، وجود دارد. علم و اخلاق. سام هریس به تبلیغ این تفکر می پردازد که علم و در نتیجه، بسیاری از ناشناخته های عینی می توانند راهنمایی گسترده برای اخلاقیات انسان باشند. کتاب هریس "اخلاقی چشم انداز" و همچنین سخنرانی تد او "چگونه علم می تواند تعیین ارزش های اخلاق
ی" ادعا می کنند که رفاه و شادی انسان ها و در مقابل، رنج بردن را می توان مبنایی برای رفتار اخلاقی در نظر گرفت و براساس آن، اخلاق را تلاش برای رسیدن به بهترین شرایط، معرفی کرد؛ علاوه بر این، او می گوید که رفاه و زندگی شاد، ویژگی هایی عینی هستند. خداناباوری نو و سیاست. خداناباوری نو از از راه های مختلفی به شکل سیاسی، فعال است؛ همچون: مبارزه برای کاهش نفوذ دین در حوزهٔ عمومی، تلاش برای ترویج تغییر فرهنگی (با مرکزیت در ایالات متحده، محور پذیرش خداناباوری) و تلاش برای ترویج ایدهٔ «هویت خداناباور» است. تفاوت استراتژیکی برای رسیدن به این هدف ها قابل توجه است. همچنین گستردگی و تنوع جنسیتی و نژادی این گروه، قابل توجه است. انتقادات. ادوارد فسر در کتاب خود، «آخرین خرافه» بر اساس فلسفهٔ ارسطو و توماس آکویناس، بر ضد «خداناباوری نو» استدلال می کند. به گفتهٔ فسر، در متافیزیک ارسطو-توماسی، ضرورتاً خدا وجود دارد؛ روح انسان، فناناپذیر است و بالاترین سرانجام زندگی انسان (و در نتیجه پایهٔ اخلاقیات)، شناخت خدا است. فسر اعلام می کند که علم، هیچ گاه متافیزیک ارسطویی را رد نکرده است؛ بلکه فیلسوفان مدرن تصمیم به کنار گذاشتن آن گرفته ا
ند. در فصل های پایانی کتاب ادعا می شود که علم گرایی و مادی گرایی بر اساس فرض هایی بنا شده اند که ناسازگار و خودناسازگارند و به نتایج بی مفهومی می رسند. کاردینال ویلیام لوادا اعتقاد دارد خداناباوری نو، نظریات کلیسا را بد جلوه داده است. کاردینال والتر کاسپر خداناباوری نو را «تهاجمی» توصیف می کند و آن را اصلی ترین منبع تبعیض گذاری بر ضد مسیحیان می داند. کریس هجز در مصاحبه ای با سالون، ادعا کرد که پروپاگاندای خداناباوری نو، به اندازهٔ پروپاگاندای مسیحیان راست گرا، افراطی است. دو الهی دان به نام های جفری رابینز و کریستوفر رادکی، بر ضد آنچه که «طبیعت انجیلی خداناباوری نو» می دانستند، موضع گرفتند؛ آن ها ادعا کردند که در خداناباوری نو، فرض بر این است که «یک خبر خوب، وجود دارد و باید آن را به هر قیمتی به اشتراک گذاشت و آیندهٔ بشریت با تغییر دین حداکثری افراد، گره خورده است.» رابینز و رادکی باور دارند که شباهت هایی بین خداناباوری نو و مسیحیت انجیلی پیدا کرده اند و نیز نتیجه گرفتند که طبیعت تمامیت خواهانهٔ هردو، موجب «تشویق به درگیری های بی پایان و بدون پیشرفت» بین این دو گروه افراطی خواهد شد. ویلیام استال جامعه شناس گف
ته است: «به تصویر کشیده شدن گستردهٔ خداناباوران نو به عنوان تصویر بازتابی بنیادگرایان دینی، پدیده ای چشم گیر است.» فیلسوف علم خداناباور مایکل روس ادعا کرده است که ریچارد داوکینز در دوره های «مقدماتی» آموزشی فلسفه یا دین - دوره هایی که در بسیاری از مؤسسات آموزشی، مانند کالج ها و دانشگاه ها در سراسر جهان ارائه می شوند. روس نیز ادعا می کند که جنبش خداناباوری نو، یک «فاجعهٔ اسف بار» است و باعث می شود که او به عنوان یک «فیلسوف علم ماهر» از داشتن موضع خداناباوری شرمسار شود، به طور خاص به این دلیل که خداناباوری نو، زیانی جدی به «علم» و به طور کلی تر «دانش» می زند. گلن گرینوالد روزنامه نگار ساکن تورنتو، مفسر مسائل خاورمیانه، مرتضی حسین، نویسندهٔ "سالن" ناتان ناب پژوهشگران وید جیکوبی و هاکان یوز و مورخ دین ویلیام امیلسن، جنبش خداناباوری نو را به اسلام هراسی متهم کرده است. وید جیکوبی و هاکان یوز ادعا می کنند «گروهی از خداناباوران جدید، مانند ریچارد داوکینز، سام هریس و کریستوفر هیچنز، از نظریهٔ برخورد تمدن های ساموئل هانتینگتون برای شرایط سیاسی فعلی استفاده کرده اند و این عمل در «اسلام هراسی در مطالعهٔ جوامع مسلمان» نقش
آفرینی می کند. ویلیام امیلسون استدلال می کند که واژهٔ «نو» در خداناباوران، نه به پرخاشگری آنان اشاره دارد و نه به محبوبیت غیرمعمول و نه به رویکرد علمی شان به دین؛ بلکه به حملهٔ آن ها، نه فقط به اسلام شبه نظامی، بلکه به خود اسلام اشاره دارد، که در زیر ردایی از نقد کلی ادیان قرار گرفته است. مرتضی حسین ادعا کرده است که چهره های پیشرو در جنبش خداناباوری نو «یک روکش اعتبار علمی روی تعصب سیاسی کشیده اند، تعصبی که امروزه به لحاظ سیاسی مفید است».
به انواع سلول های موجود در بافت خون، اصطلاحاً سلول خونی یا هموسایت می گویند. سلول های خونی معمولاً در سه دسته طبقه بندی می شود. اگر مقداری از خون را سانتریفوژ کنیم، دو بخش خون از هم جدا می شوند؛ به طوری که در یک فرد سالم و بالغ معمولاً ۵۵ درصد حجم خون را پلاسما و ۴۵ درصد آن را بخش سلولی خون، که شامل پلاکت ها، گلبول های سفید و گلبول های قرمز می شوند، تشکیل می دهد. پلاکت سلولٔ خونی حساب نمی شود. گلبول های قرمز. گلبول های قرمز متداول ترین نوع سلول های خونی هستند و نقش اصلی آن ها جابجایی گازهای تنفسی (اکسیژن و دی اکسیدکربن) است. این سلول ها کوچک و فاقد هسته و سایر اندامک ها هستند و فضای درون آن ها از هموگلوبین که پروتئین آهن دار است پر شده است. این سلول ها از نظر ظاهری "مقعر الطرفین" هستند و حدود ۱۲۰ روز عمر می کنند. گلبول های سفید. نقش اصلی این دسته از سلول های خونی شرکت در فرایندهای دفاعی بدن است. گلبول های سفید به دو نوع اصلی گرانولوسیت (گرانول دار) و آگرانولوسیت (بدون گرانول) تقسیم می شوند. طول عمر گلبول های سفید چنان چه به درشت خوار تبدیل نشوند، از چند ساعت تا چند هفته بیش تر نیست. پلاکت ها. این دسته از سلول
های خونی از شکسته شدن مگاکاریوسیت ها به وجود می آیند و نقش اصلی آن ها کمک به فرایند انعقاد خون است. پلاکت ها بیضوی شکل هستند و قطر آن ها معمولاً بین ۲ تا ۴ میکرون است.
احمد اصغری مهرآبادی (زاده ۱۳۳۴ نقده) سیاستمدار، دولتمرد و مدیر ارشد اجرایی است که به عنوان معاون وزیر راه و شهرسازی و مدیرعامل سازمان ملی زمین و مسکن و قائم مقام وزیر راه و شهرسازی در طرح مسکن مهر فعالیت می کرد. مهرآبادی از سال ۶۲ در وزارت مسکن و شهرسازی در زمینه مسکن و زمین مشغول به کار شده و از قدیمی ترین کارمندان وزارت مسکن و شهرسازی محسوب و از جمله افرادی می باشد که در تمامی دولت های بعد از انقلاب سمت های مدیریتی داشته است. تحصیلات و سوابق اجرایی. مدرک تحصیلی احمد اصغری مهرآبادی کارشناسی ارشد در رشته مدیریت دولتی است. قبلا مهرآبادی با تصویب هیئت دولت، معاون وزیر راه و شهرسازی و رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل سازمان ملی زمین و مسکن و قائم مقام وزیر در مسکن مهر بود تا علاوه بر مدیریت طرح مسکن مهر، مدیریت بخشی از طرح اقدام ملی مسکن(مسکن ملی) را نیز عهده دار باشد. او پیش از این نیز قائم مقام وزیر راه و شهرسازی در طرح مسکن مهر بود و با اختیار تام از سوی وزیر راه و شهرسازی مسئولیت مدیریت و راهبری پروژه مسکن مهر را برعهده داشت.احمد مهرآبادی قبلا به مدت ۶ سال از سال ۸۶ تا سال ۹۲، بنا به پیشنهاد وزیر راه و شهرسازی و ب
ا تصویب هیئت وزیران، به عنوان معاون وزیر و رئیس هیئت مدیره و مدیر عامل سازمان ملی زمین و مسکن فعالیت میکرد و قبل از آن معاون توسعه و مدیریت منابع وزیر راه و شهرسازی بود. احمد اصغری مهرآبادی در سال ۹۰ به عنوان یکی از ۲۰ مدیر نمونه و دستگاه اجرایی برگزیده دولت دهم در جشنواره شهید رجایی در سمت ریاست سازمان ملی زمین و مسکن، از طرف رئیس جمهور وقت محمود احمدی نژاد مورد تقدیر قرار گرفت. مهرآبادی در سال ۹۲ به عنوان یکی از گزینه های استانداری استان آذربایجان غربی مطرح بود. احمد اصغری مهرآبادی در پی اجرای قانون بکارگیری بازنشستگان از سمت خود کناره گیری کرده بود که با حکم وزیر راه و شهرسازی و با وساطت یکی از مقامات مسئول ارشد نظام و اخذ مجوز های خاص توسط محمد اسلامی در زمره مدیران مستثنی از این قانون با حکم حکومتی قرار گرفت.
ترک های روسیه (به ترکی استانبولی: Rusya Türkler) مردم ترک تبار ساکن در روسیه هستند. بیشتر جمعیت آنان ترک های مسختی و مهاجران ترکیه هستند. ترکیب جمعیتی. در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی در روسیه، ۱۰۵٬۰۵۸ نفر خود را ترک و ۴٬۸۲۵ خود را مسختی اعلام کردند. پس در مجموع حدود ۱۰۹٬۸۸۳ ترک ساکن این کشور هستند.