Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بهبودی بیماری اش کرده بود. خانواده میشل نیز درمان های پزشکی را متوقف کرده و تنها به جن گیری تکیه کردند. در نهایت میشل در تاریخ ۱ ژوئیه ۱۹۷۶ درگذشت. کالبدگشایی علت مرگ وی را سوء تغذیه، دهیدراسیون (کم آبی) اعلام کرد. میشل همچنین در زمان مرگ از شکستگی زانو و بیماری سینه پهلو نیز رنج می برد. او به دلیل مراسم جن گیری، یکسال را به طور نیمه گرسنه گذرانده بود و وزنش به ۳۰ کیلوگرم رسیده بود. تعقیب قانونی. در سال ۱۹۷۶، دادستانی دستور دستگیری پدر و مادر آنه لیز میشل و همچنین کشیشان ارنست آلت و آرنولد رنز را به دلیل قتل از روی بی احتیاطی و غفلت داد. در جریان پرونده، نبش قبر صورت گرفت و نوارهای ضبط شده ای کشف شد که نشان می داد، شرایط سخت جن گیری ۱۱ ماه طول کشیده که در نهایت این شرایط باعث مرگ آنه لیز شده است. اقتباس. ۳ فیلم با اقتباس از زندگی آنه لیز میشل با نام های جن گیری امیلی رز، مرثیه، آنه لیز نوار جن گیری ساخته شده است. در سال ۲۰۱۳ در خانهٔ قدیمی محل زندگی آنه لیز میشل آتش سوزی رخ داد؛ که پلیس آن را یک آتش سوزی معمولی دانست اما مردم محلی آتش سوزی را به آنه لیز میشل ربط داده اند.
این سازمان در ایالات متحده بیش از ۶٫۵ میلیون در ۹۰۰۰۰ هزار کانون، عضو دارد که سن آنها بین ۵ تا ۲۱ سال است. هدف 4-H این است که شهروندی، رهبری، مسئولیت و مهارت های زندگی جوانان را از طریق برنامه های آموزش تجربی و رهیافتی مثبت به رشد جوانان، پرورش دهد. گرچه به خاطر تاریخی که 4-H دارد، تصور بر این است که این سازمان، بر کشاورزی تمرکز دارد، اما امروزه 4-H به طرح های مربوط به شهروندی، زندگی سالم، علم، مهندسی و تکنولوژی توجه می کند. امروزه، 4-H و برنامه های مرتبط با آن در بیش از ۸۰ کشور در سراسر جهان وجود دارند؛ این سازمان و اداره کنندگان آن در هر کشوری متفاوت است. هر یک از این برنامه ها به طور مستقل اما به کمک تبادلات بین المللی، برنامه های آموزشی جهانی و ارتباطات جهانی اجرا می شوند. شعار 4-H «بهترین را ساختن» است در حالی که آرم آنها «آموزش از طریق عمل کردن» است (که گاهی به صورت: "یاد گرفتن چگونه انجام دادن از طریق به انجام رساندن" نوشته می شود)
یوهانا ون گوگ-بونگر (زاده ۴ اکتبر ۱۸۶۲ – درگذشته ۲ سپتامبر ۱۹۲۵) همسر تئودوروس ون گوگ، دلال آثار هنری و زن برادر ونسان ون گوگ هنرمند و یکی از بازیگران کلیدی در افزایش شهرت ونسان بود. کار. بعد از مرگ ونسان و شوهرش با پشتکار نامه های برادران را آماده چاپ کرد، اولین جلد در سال ۱۹۱۴ به زبان هلندی چاپ شد. او همچنین با هدیه دادن آثار ونسان به نمایشگاه های مختلف نقش کلیدی در افزایش شهرت و اعتبار او داشت. یک کتاب هم در مورد تاریخ خانوادهٔ ون گوگ نوشت. یوهانا ارتباطش را با اوژن باخ دوست ونسان ون گوگ که در ژوئیه ۱۸۹۱ سفارش کشیدن پرتره اش را به ونسان داده بود حفظ کرد.او همچنین ارتباطش را با امیل برنار که در گسترش دادن کار ونسان ون گوگ کمکش کرد، حفظ کرد. در سال ۱۸۹۲، در هنگام سازماندهی نمایشگاهی از کارهای ون گوگ به شکل زننده ای مورد انتقاد هنرمند ریچارد رولند هالست قرار گرفت: &lt;small&gt;«خانم ون گوگ زن کوچک جذابی است، اما این موضوع مرا آزار می دهد زمانی که می بینم فردی از روی تعصب از موضوعی که چیزی در مورد آن نمی داند دفاع می کند، و گرچه احساسات او را کور کرده هنوز فکر می کند که یک نظر خیلی انتقادی دارد. این فقط سخن بی
معنی و چرند دختربچه مدرسه ای، و نه چیز بیشتری است.[...] چیزی که خانم ون گوک بیشتر از همه دوست دارد، سخن قلنبه و احساساتی است. سخنی که موجب شود بیشتر اشک بریزد، او فراموش می کند که اندوهش ونسان را تبدیل به خدا می کند.»
شیوون فالون هوگان ، تلفظ: /ʃᵻˈvɔ:n/، (زاده ۱۳ می ۱۹۶۱) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به فیلم های "مردان سیاه پوش، تازه وارد در شهر، ، ، ، فرد ۳، مذاکره کننده، تب استقرار، مامان بچه، مکانی خشک و خنک، یک روز شاد دیگر، کلیفورد سگ بزرگ قرمز، وظیفه هیئت منصفه، حریص" و "ویوارد پینز" اشاره کرد.
کارل استریکن (زاده ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۸) بازیگر هلندی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم "مردان سیاه پوش"، "روزی که مردم زود بیدار شدم"، "تجدید دیدار خانواده آدامز" و "سفر به مرکز زمین" اشاره کرد.
زیر و رو شدن نام ششمین ترانهٔ آلبوم سال ۱۹۹۴ پینک فلوید، ناقوس جدایی است. این ترانه به وسیلهٔ ریچارد رایت و آنتونی مور نوشته و توسط ریچارد رایت و دیوید گیلمور خوانده شده است. این ترانه اولین و همچنین آخرین ترانه پس از آلبوم موفق نیمه تاریک ماه است که ریچارد رایت در آن نقش خوانندهٔ اصلی گروه را دارد. آخرین ترانهٔ پینک فلوید با صدای ریچارد رایت، زمان بود. همچنین، «زیر و رو شدن» تنها ترانهٔ آلبوم ناقوس جدایی است که «دیوید گیلمور» هیچ نقشی در نوشتنش ندارد. نام ابتدایی ترانه در هنگام تهیهٔ کار، «اوریکا » بود. دو ویدئو دموی این ترانه که گروه را در حال تمرین نشان می دهد در نسخهٔ لوکس آلبوم رود بی انتها و نسخهٔ لوکس آی تیونز وجود دارد. اجرای زنده. این ترانه هیچ گاه در کنسرت های «پینک فلوید» اجرا نشد ولی ریچارد رایت، دیوید گیلمور را در تور سال ۲۰۰۶ مربوط به آلبوم شخصی گیلمور با نام «در یک جزیره»، همراهی کرد و به عنوان کیبوردیست و خوانندهٔ آهنگ اجرای زنده داشت. مشارکت کنندگان. به همراه:
خاویر هرنان گارسیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال و دروازه بان اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بوکا جونیورز اشاره کرد. او همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
اسکار گاره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال پیشین اهل آرژانتین است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اتلتیکو هوراکان اشاره کرد. تیم ملی. او همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
پرتره مادر هنرمند (ون گوگ) یک نقاشی است که ونسان ون گوگ آن را در سال۱۸۸۸ از مادرش از روی عکس سیاه و سفیداو کشیده است. ونسان از طریق مادرش که یک هنرمند آماتور بود، به هنر علاقه مند شد. بعد از سال ها روابط ناراحت کننده با اعضای خانواده اش، ونسان هیجانزده شروع به نقاشی در مورد گل ها و مناظر طبیعی کرد که فکر می کرد مورد علاقه مادرش است. در این نقاشی، ون گوگ روی طبیعت موقر و مغرورانه مادرش تأکید کرده است. زمینه. آنا کاربنوس ون گوخ یک نقاش آماتور بود، که از نقاشی گیاهان و گل ها لذت می برد. او یک نقاش باهوش آبرنگ بود. او که از یک خانوادهٔ پرجمعیت، که هشت فرزند داشتند، بود، شش فرزند بزرگ کرد:ونسان، آنا، الیزابت، تئو، ویلم و کرنلیوس. آنا از اینکه فرزندانش هم در علاقه به هنر با او سهیم باشند، لذت می برد. کپی هایی از طرحهای مادرش دسته های گل و خار در بین نقاشی های اولیه ونسان وجو دارد. توصیف. ون گوگ تلاش کرد پرتره هایی از اعضای خانواده اش را نقاشی کند. این پرتره از روی عکس سیاه و سفید مادرش کشیده شده است. در نامه ای به برادرش تئو، ون گوگ نوشت: «من پرتره ای از مادر را برای خودم می کشم. عکس های بدون رنگ را نمی توانم تحمل
کنم، و سعی می کنم تصویری با هماهنگی رنگ ترسیم کنم، همان طور که او را در ذهنم می بینم». با زمینه سبز نقاشی مادر ون گوگ یک زن طبقهٔ متوسط قابل احترام، با محبت و مغرور به نظر می رسد. خاطره باغ در اخن. ون گوگ "خاطره باغ در اخن (خانمهای ارل)" را برای گذاشتن در اتاق خوابش کشید. او زن پیر را به عنوان تصویر مادرش و زن جوانی که شال شطرنجی به گردنش انداخته را به عنوان تصویر خواهرش ویل ون گوگ کشید. به ویل گفت که تأثیر تو شبیه تأثیری است که در رمانهای چارلز دیکنز است. " پرتره ها. به نظر می رسد که بزرگترین آرزوی ون گوگ که به خاطر نقاشی از مناظر شناخته شده است، نقاشی پرتره بوده است. او نوشت: مطالعه پرتره تنها چیزی در نقاشی است که مرا تا اعماق روحم هیجانزده کرده و بیش از هر چیز دیگری موجب می شود که احساس بی انتهایی داشته باشم.» به خواهرش نوشت: «دوست دارم پرتره هایی را بکشم که که بعد از یک قرن به نظر مردم باروح و زنده برسند. منظورم این نیست که تلاش می کنم نقاشی مطابق عکس آن فرد باشد، بلکه منظورم این است که پرتره بیانگر احساسات شدید باشد؛ یعنی از دانش و سلیقه جدیدمان در مورد رنگ به عنوان وسیله ای برای بیان و ترفیع شخصیت مورد
نظر استفاده کنیم.»
جداسازی اکسایشی-کاهشی پلوتونیوم-اورانیوم یا پورکس () یک روش شیمیایی برای خالص سازی سوخت یا سلاح هسته ای است. پورکس مخفف عبارت („Plutonium-Uranium Recovery by Extraction“) است. تاریخچه. پورکس در سال ۱۹۴۷ میلادی توسط هربرت اندرسون و لاری اسپری به عنوان بخشی از پروژه منهتن و تحت رهبری گلن سیبورگ در دانشگاه شیکاگو ایالات متحده آمریکا، مورد اکتشاف قرار گرفت. فرایند. فرایند پورکس یک واکنشجداسازی مایع-مایع با جایگزینی یون است که برای بازیابی اورانیوم و پلوتونیوم اولیه به صورت مستقل از بقیهٔ اجزاء است. در روش امروزی پورکس، از مخلوطی شامل هیدروکربن و تری بوتیل فسفات برای جداسازی اورانیوم و پلوتونیوم به صورت منفک از نیتریک اسید بهره گرفته می شود. این استخراج نمک های نیترات، از نوع حلال پوشی است. برای نمونه در واکنش زیر، پلوتونیوم، با کمک گوگرد که عامل جداسازی است، استخراج گردیده است: Pu4+aq + 4NO3−aq + 2Sorganic --&gt; [Pu(NO3)4S2]organic
جامیا سوزت «جیما» میز (؛ زادهٔ ) خواننده و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
بریستول، تنسی (به انگلیسی: Bristol, Tennessee) یک شهر در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سالیوان، تنسی واقع شده است. خصوصیات. بریستول ۷۶٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۲۶٬۶۷۵ نفر جمعیت دارد و ۵۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دودمان راشترَکوته (rāṣṭrakūṭa) خاندانی بود که میان سده های ششم تا دهم میلادی بر بخشی از شبه قاره هند فرمان می راندند. کهنترین دست نوشتهٔ یافت شده از این دوده مربوط به سدهٔ هفتم میلادی است و در مادایا پرادش یافت شده است. این دودمان از زمین داران زیر فرمان امپراتوری چالوکیه بودند. بنیادگذار این امپراتوری به نام دانتیدورگا بود که کیرتیوارمان دوم واپسین امپراتور چالوکیه را شکست داد. در سلسلةالتواریخ از این دولت به عنوان یکی از چهار امپراتوری عمدهٔ زمان یاد شده است و دیگر تاریخ نویسان اسلامی نیز از شکوه این امپراتوری یاد کرده اند. پادشاهان آغازین این دوده پیرو هندوئیسم بودند، ولی دیگر فرمانروایان راشترکوته به آیین جین پیوسته بودند. منابع. Wikipedia contributors, "Rashtrakuta dynasty," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Rashtrakuta_dynasty&amp;oldid=650551161 (accessed March 11, 2015).
زمین لرزه () فیلمی در ژانر اکشن فاجعه ای به کارگردانی مارک رابسون است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. این فیلم برنده جایزه اسکار بهترین صدابرداری در سال ۱۹۷۴ شده است.
امره جان (; ؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال ترک تبار اهل آلمان است که که هم اکنون در پست هافبک برای باشگاه فوتبال بروسیا دورتموند بازی می کند. او توانایی بازی در پست دفاع را نیز دارا است. این بازیکن در آغاز فصل ۱۵–۲۰۱۴ با امضا قراردادی به ارزش ۹٫۷۵ میلیون پوند از بایر لورکوزن عازم باشگاه لیورپول شد. جان نخستین بازی خود با تیم جدیدش، لیورپول، را در لیگ برتر در برابر تیم ساوت همپتون در هفته نخست لیگ انجام داد.او برای تمام رده های جوانان تیم ملی آلمان از زیر ۱۵ تا ۲۱ سال بازی کرده است. او در مسابقات قهرمانی اروپا زیر ۲۱ سال ۲۰۱۵ نیز حضور داشت. وی اولین بازی خود را برای تیم ملی بزرگسالان در سپتامبر ۲۰۱۵ انجام داد و عضوی از تیم یورو ۲۰۱۶ آلمان بود. او در سال ۲۰۱۷ توانست در جام کنفدراسیون ها ۲۰۱۷ به همراه تیم ملی فوتبال آلمان قهرمان شود.
تیم ملی هندبال روسیه یک تیم هندبال است که تحت نظارت فدراسیون هندبال روسیه است و نماینده روسیه در مسابقات بین المللی می باشد. این تیم تاکنون چهار بار قهرمان المپیک، سه بار قهرمان جهان و یک بار قهرمان اروپا شده است. تیم ملی هندبال روسیه ار نظر فدراسیون جهانی هندبال به عنوان جانشین تیم ملی هندبال شوروی (که تا ۱۹۹۰ میلادی با این نام در مسابقات حضور داشت) و تیم متحد (در بازی های المپیک ۱۹۹۲) دانسته می شود. نتایج در مسابقات بین المللی. شکوفایی تیم ملی هندبال شوروی از میانه دهه ۱۹۷۰ میلادی آغاز شد. در سال ۱۹۷۶، این تیم قهرمان المپیک شد. پس از آن نیز در یک دوره المپیک (۱۹۸۰) و دو دوره قهرمانی جهان (۱۹۷۸ و ۱۹۸۲)، این تیم به بازی پایانی راه یافت و در سال ۱۹۸۲ قهرمان جهان شد. پس از تحریم المپیک ۱۹۸۴ و نتیجه ضعیف در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۸۴، دوباره تیم ملی هندبال شوروی نتایج درخشانی کسب نمود که شامل دو قهرمانی المپیک (۱۹۸۸ و ۱۹۹۲) و یک قهرمانی جهان (۱۹۹۳ با عنوان تیم ملی روسیه) بود. آخرین عنوان های تیم ملی هندبال روسیه در سده ۲۰ میلادی نیز شامل یک قهرمانی و یک نایب قهرمانی جهان (به ترتیب در ۱۹۹۷ و ۱۹۹۹) و یک قهرمانی الم
پیک (۲۰۰۰) بود. پس از کسب مدال برنز بازی های المپیک آتن (۲۰۰۴) دوران اوج این تیم به پایان رسید؛ به گونه ای که در هشت دوره متوالی قهرمانی جهان و دو دوره المپیک نتوانست به مرحله نیمه نهایی برسد. خلاصه نتایج. قهرمان نایب قهرمان مکان سوم مکان چهارم بازی های المپیک. &lt;small&gt;منبع:
زوندرت (به هلندی: Zundert) یک شهرستان هلند در هلند است که در برابانت شمالی واقع شده است. خصوصیات. زوندرت ۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دالاس () یک مجموعه تلویزیونی محصول شبکه سی بی اس آمریکا است. این مجموعه تلویزیونی که در ۱۴ فصل ۳۵۷ قسمتی ساخته شده است اولین قسمت آن در ۲ آوریل ۱۹۷۸ و آخرین قسمت آن در ۳ مه ۱۹۹۱ پخش شده است.
ویکتوریا پرینسیپال (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و مانکن اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بازیگر فیلم هایی همچون "زمین لرزه"، "من می خواهم"، "قصر لذت"، "دالاس" (۸۷-۱۹۷۸) و "مرد خانواده" (صداپیشه) بوده است.
رابرت استاینبرگ (زاده ۲۵ می ۱۹۲۲ در بیسارابیا-درگذشته ۲۵ می ۲۰۱۴) ریاضیدان اهل آمریکا بود. زندگی و کارنامه. استاینبرگ در سال ۱۹۴۸ در دانشگاه تورنتو با سرپرستی ریشارد براوئر با رساله ای به نام «نمایش گروه های خطی کسری» درجه دکتری ریاضیات را به دست آورد. پس از آن در دانشگاه کالیفرنیا به استادی رسید و در همان جا در سال ۱۹۹۲ بازنشسته شد. وی همچنین چند سالی را در موسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون سپری کرد. زمینه کاری استاینبرگ نمایش گروه ها و گروه های لی بود و ساختارهای و قضایای بسیاری در این حیطه همچون گروههای استاینبرگ، قضیه استاینبرگ-لنگ و نمایش استاینبرگ به نام وی هستند. استاینبرگ در سال ۱۹۶۶ به عنوان سخنران مدعو در کنگره جهانی ریاضیدانان در مسکو با موضوع «رده هایی از گروههای جبری نیم-ساده» سخنرانی کرد.
پاملا سوزت "پم" گریر (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به مردی با مشت های آهنین، مریخ حمله می کند!، جکی براون، ماجراهای پلوتو نش، فرار از لس آنجلس، فراتر از قانون، ارواح مریخ، روز برفی، تمام شب، در عمق زیاد و هلهله چی ها اشاره کرد.
درون و بیرون یا پشت و رو یک فیلم پویانمایی در ژانر داستان بلوغ به کارگردانی پیت داکتر است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. این انیمیشن توسط استودیوهای پیکسار ساخته شده و توسط والت دیزنی پیکچرز عرضه شد. داکتر فیلم نامه را به همراه مگ لفاوه و جاش کولی به نگارش درآورد. "درون و بیرون" کاوش درونی ذهن دختر جوانی به نام رایلی را دنبال می کند که خود را با نقل مکان خانواده اش وفق می دهد، همان طور که پنج احساسش افکار و اعمال او را کنترل می کنند. ایمی پولر، فیلیس اسمیت، ریچارد کایند، بیل هیدر، لوئیس بلک، میندی کالینگ، کیتلین دیاس، داین لین و کایل مک لاکلن صداپیشه گان فیلم هستند. پیت داکتر ایده اصلی فیلم "درون و بیرون" را بر اساس احساسات و تجربیات خودش در سنین نوجوانی که بخاطر نقل مکان به کشور دانمارک دچار تشویش های اجتماعی شده بود نوشت. او اغلب این اوقات را به کشیدن نقاشی پرداخت که در نهایت باعث ورود او به حرفه انیمیشن سازی شد. در سال ۲۰۰۹ پیت داکتر متوجه تغییرات رفتار دختر یازده ساله خود شد که شباهت زیادی به کودکی خودش داشت و برای همین تصمیم گرفت فیلمنامه ای با موضوع احساسات انسان ها بنویسد. اما کار نوشتن فیلم نامه گره خورد و
پیت داکتر دچار افسردگی شد. او می ترسید هیچ وقت نتواند فیلم نامه را تمام کند و مهم تر اینکه از پیکسار اخراج شود. برای همین او سفری طولانی بدون خانواده و دوستانش آغاز کرد و به این فکر افتاد که دلش بیش از همه برای چه چیز پیکسار تنگ خواهد شد که جواب آن دوستان و همکارانش بود. همین نتیجه گیری باعث شد او قطعه گمشده فیلم نامه را پیدا کند که پایه گذار اتفاقی مهم در داستان شد. ساخت فیلم با ۴۵ انیماتور بیش از دو سال طول کشید. داکتر شخصاً بر تمام مراحل ساخت انیمیشن نظارت داشت. مراسم افتتاحیهٔ "درون و بیرون" در ۱۸ مهٔ ۲۰۱۵ در شصت و هشتمین جشنواره فیلم کن برگزار شد و در ۱۹ ژوئن همان سال در ایالات متحده اکران شد. این فیلم با استقبال خیره کننده منتقدان و تماشاچیان رو به رو شد. منتقدان فیلم نامه، داستان و اجرای صداپیشگان را ستودند. هیئت ملی بازبینی و انستیتوی فیلم آمریکا از "درون و بیرون" به عنوان یکی از ده فیلم برتر سال ۲۰۱۵ یاد کردند. این فیلم ۸۵۸٫۸ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت و به عنوان هفتمین فیلم پرفروش سال ۲۰۱۵، اکران سینمایی خود را به پایان رساند. این فیلم در هشتاد و هشتمین دوره جوایز اسکار نامزد دو جایزه بود که در
نهایت اسکار بهترین فیلم پویانمایی را برنده شد و همچنین جوایز متعدد دیگری دریافت کرد. "درون و بیرون" از سوی ژورنال فلسفی "فیلم اند فلاسفی" یکی از بهترین انیمیشن های تاریخ شناخته شد. دنبالهٔ آن، "درون و بیرون ۲"، در سال ۲۰۲۴ منتشر شد. داستان. در ابتدای انیمیشن، صحنه یک دختر تازه متولد شده نشان داده می شود و سپس گویی دوربین به درون ذهن این نوزاد رفته و یک فضای تاریک و خالی را نشان می دهد. حالا اولین احساس کودک، یعنی شادی، با هاله ای از نور ظاهر می شود و از دریچه چشم نوزاد، به جهان نگاه می کند. شادی می تواند با فشردن یک دکمه، شادی کودک را بروز دهد. به محض این که پدر و مادر این نوزاد، با محبت با اون حرف می زنند، یک گوی طلایی، با عبور از مسیری پر پیچ و خم، در جایی از ذهن نوزاد قرار می گیرد. این گوی ها، خاطرات هستند. شادی با خود فکر می کند که فقط رایلی و او تا همیشه با هم هستند، اما در همین لحظه از انیمیشن inside out صدای گریه نوزاد بلند شده و شادی می بیند یک احساس جدید در کنار او قرار گرفته. این احساس آبی رنگ و همیشه غمگین، خودش را غم معرفی می کند. رفته رفته احساسات جدید رایلی، در قالب شخصیت های بانمک و جذاب، معرف
ی می شوند. ترس همیشه نگران و مضطرب از اتفاقاتی است که ممکن است رایلی را تهدید کند. احساس بعدی رایلی، چندش (انزجار) نام دارد. این شخصیت همیشه سعی دارد رایلی را از شرایطی که ظاهراً ناخوشایند و منزجر کننده هستند دور کند. شخصیت بامزه و جذاب قرمز بعدی، خشم نام دارد، خشم تقریباً همیشه در حال غر زدن و عصبانیت است و به محض عصبانی شدن یه آتش از سر اون گداخته می شود و با کنترل هایی که در ذهن کودک در اختیار دارد، خشم کودک را بر می انگیزاند. هر کدام از خاطرات این احساس ها، به شکل گوی هایی به رنگ احساس مربوط به خودشان در خاطرات کودک نگهداری می شوند. در همان دقایق ابتدایی، شادی می گوید اکثر خاطرات رایلی، مربوط به شادی هستند؛ البته این را از همان ابتدا می شد حدس زد؛ زیرا از همان ابتدا، قصه به گونه ای روایت می شود که در ارتباط بین احساسات کاملاً مشخص است که رهبری و فرماندهی احساسات بر عهده شادی است و شادی بر بقیه احساسات برتری ویژه ای دارد. یک بخش جداگانه مربوط به خاطرات در ذهن رایلی وجود دارد که شادی آن را خاطرات اصلی معرفی می کند و می گوید هر کدام از این خاطرات مربوط به یکی از روزهای خیلی مهم رایلی هستند. از نوزادی تا یازد
ه سالگی رایلی به طور کاملاً خلاصه در حد چند دقیقه مرور می شود، و می بینیم که رایلی کوچولوی ابتدای قصه، حالا به یک دختر یازده ساله که ارتباط عاطفی بسیار خوبی با والدینش دارد تبدیل شده. اما قصه اینطور نمی ماند و تمامی احساسات به ناگهان غافلگیر می شوند! دلیل آن هم، تصمیم والدین رایلی بر فروش خانه و رفتن به یک خانه جدید است. رایلی در خیالبافی هایش تصور می کند که خانه جدید آن ها یک خانه بسیار زیبا و جذاب خواهد بود، اما به محض رسیدن به خانه جدیدشان در سان فرانسیسکو و دیدن آن، هم رایلی و هم تمام احساسات موجود در ذهن اون غافلگیر می شوند. یک خانه قدیمی و بی روح… اینجا تمام احساسات رایلی به جز شادی برانگیخته می شوند؛ یعنی ترکیبی از ترس، غم، انزجار و خشم! و تمام این ها در خاطرات او ثبت می شوند. در این میان شادی به میدان می آید و سعی در آرام کردن شرایط دارد و تا حدی نیز موفق می شود! اما در کل زندگی جدید رایلی در سان فرانسیسکو چندان باب میل او نیست و این را به راحتی از رنگ خاطرات او می توان فهمید! شادی سعی می کند با چیزهای کوچک رایلی را شاد کند اما هربار، شخصیت آبی رنگ غم به نوعی خرابکاری می کند و نمی گذارد رایلی شاد باشد
. اینجا می فهمیم که اگر غم، خاطرات شادی را لمس کند این خاطرات با غم ترکیب می شوند. در مکالمه بین شادی و غم، به وضوح تضاد و اختلاف دیدگاه این دو احساس حس می شود. در روز اول مدرسه رایلی، به خاطر خرابکاری که از احساس غم سر می زند، همه خاطرات اصلی شادی از جای خود خارج می شوند و شرایط کاملاً به هم می ریزد. شادی تلاش می کند این شرایط را آرام کند اما به یکباره می بینیم که شادی و غم توسط یکی از لوله های ثبت خاطرات اصلی به بالا برده می شوند و فقط سه احساس ترس، خشم و انزجار باقی می مانند. شادی و غم به بخش حافظه بلندمدت رایلی سفر کرده اند و در کمال حیرت می بینند که جزایر شخصیت رایلی (ابعاد شخصیتی) خاموش و خراب شده اند. در اینجا، غم دائماً در حال غر زدن و خیالبافی منفی است، اما شادی امیدوار است و سعی در تلاش برای برگشتن شرایط به حالت عادی دارد. چون احساس شادی دیگر در مرکز فرماندهی (ذهن رایلی) حضور ندارد، سه احساس دیگر تصمیم می گیرند وظیفه او را انجام دهند، اما به قدری در این کار ناموفق هستند که تظاهر رایلی به شاد بودن روی مادرش اثر می گذارد و این اثر را در ذهن مادر او و میان شخصیت هایی که در ذهن او حضور دارند (دقیقاً هما
ن شخصیت های درون ذهن رایلی اما با ظاهری مسن تر) می توان دید. اینجا به نوعی به مخاطب گفته می شود که در ذهن تمام افراد، این پنج بعد احساسی (شادی، غم، ترس، خشم و انزجار) وجود دارند. نکته جالب اینجاست که شخصیت غالب و فرمانده در ذهن مادر رایلی، غم است. در ادامه دوربین به ذهن پدر رایلی نیز می رود و در آن جا میبنیم که خشم فرمانده است. حالا رقابت بین احساسات رایلی و پدر و مادرش به وضوح قابل مشاهده است و بحث بین رایلی و پدرش بالا می گیرد و نهایتاً پدر، رایلی را مجبور به ترک میز غذا و رفتن به اتاقش می کند و از این کار خیلی هم خشنود می شود. اما احساس غم در ذهن مادر رایلی برانگیخته می شود. از شدت غم و ناراحتی رایلی، یکی از جزایر شخصیت او، یعنی جزیره دیوانه بازی! –کارهای شاد و بچگانه- فرو ریخته و نابود می شود. شادی و غم سعی در برگشتن به مرکز فرماندهی، یعنی ذهن رایلی دارند و در این مسیر به کارگرهای ذهن می رسند! کار این کارگرها دور ریختن خاطرات قدیمی و به درد نخور رایلی (به قول خودشان خاطراتی که رایلی به آن ها فکر نمی کند) است. در ادامه میبینیم که دوست سابق رایلی به او خبر می دهد که یک بازیکن جدید به جای رایلی به تیم آورده
اند و احساس خشم رایلی برانگیخته شده و جزیره دوستی نیز فرو می ریزد. در میان بحث میان شادی و غم، یک شخصیت بامزه دیگر در پیچ و خم خاطرات بلندمدت رایلی ظاهر می شود. این موجود صورتی پشمالو چیزی شبیه به یک فیل است! شادی این موجود صورتی بامزه را می شناسد و او را بینگ بونگ -دوست خیالی رایلی- معرفی می کند. بینگ بونگ سعی می کند به شادی و غم کمک کند تا مسیر بازگشت به ذهن رایلی را پیدا کنند. علی رغم سعی سه احساس خشم، ترس و انزجار، رایلی در تمرین هاکی اصلاً موفق ظاهر نمی شود و احساس خشم او برانگیخته می شود و جزیره علاقه به هاکی نیز فرو می ریزد. در ادامه میبنیم که رفته رفته خاطرات زیبا و شاد رایلی و همچنین ابعاد شخصیتی او در حال متزلزل شدن و پاک شدن هستند. دوست خیالی رایلی، یعنی بینگ بونگ از این اتفاقات شدیداً ناراحت می شود و با تلاش زیاد شادی حال او خوب نمی شود. اینجا احساس غم وارد عمل شده و بینگ بونگ را در آغوش گرفته و چند لحظه گریه می کنند، سپس بینگ بونگ می گوید: «حالم بهتر شد!». چیزی که به ذهن مخاطب القا می شود این است که غم آن طورها هم که فکرش را می کردیم بد نیست و گاهی خوب است. بالاخره بینگ بونگ، شادی و غم سوار قطار
خیلی بازگشت به ذهن رایلی می شوند. اما در ادامه مسیر، طی اتفاقات عجیبی که می افتد، بینگ بونگ توسط مأموران نظارت بر خواب دستگیر می شود و به بخش ناخودآگاه برده می شود. شادی و غم برای نجات بینگ بونگ به دنیای ناخودآگاه رایلی می روند که پر از ترس های قدیمی و پنهان است. پس از اتفاقات زیادی شادی، غم و بینگ بونگ به مسیر خود ادامه می دهند. اما در همین حال، خشم باعث می شود رایلی تصمیم بگیرد به تنهایی به شهر قبلی خودشان بازگردد. برای بازگشت به شهر قبلی به پول نیاز دارد و این پول را به صورت پنهانی از کیف مادرش می دزدد و سپس می بینیم که جزیره صداقت نیز فرو می ریزد. در اثر این فروریختن، قطار خیالی که شادی، غم و بینگ بونگ با آن در حال حرکت به سمت ذهن رایلی بودند، از مسیرش منحرف شده و سقوط می کند و ظاهراً تنها راهی که برای برگشت به ذهن رایلی و منصرف کردن او از بازگشت به شهر قبلی باقی مانده، جزیره خانواده است. در حین حرکت به سمت این جزیره متوجه وجود یک لوله به نام لوله یادآوری خاطرات می شوند که گوی های خاطرات را به ذهن رایلی منتقل می کند. تصمیم می گیرند از این طریق به ذهن رایلی بازگردند اما اتفاقی که می افتد باعث غافلگیری مخاط
ب می شود، احساس شادی اجازه نمی دهد غم با او بازگردد چون وجود غم در کنار گوی های خاطره اصلی، باعث غمگین شدن این خاطرات می شود. شادی به تنهایی در لوله قرار گرفته و به سمت ذهن رایلی حرکت می کند. در همان لحظه های اول حرکت، لوله شکسته و شادی به پایین سقوط کرده و در درهٔ فراموشی می افتد. بینگ بونگ نیز به دنبال نجات شادی می رود و در این دره تاریک و سرد می افتد. برای اولین بار چهره غمگین و گریان شادی را در این صحنه میبنیم! شادی با دیدن خاطرات فراموش شده رایلی شدیداً گریه می کند، واقعاً صحنه غم انگیزیست… با چکیدن اشک های شادی روی گوی های خاطرات اصلی شاد، این خاطرات رنگ خود را به رنگ آبی می بازند و به خاطرات غمگین تبدیل می شوند. شاید برای ما هم خیلی پیش آمده باشد، خاطراتی که یک زمانی باعث شادی و حال خوبمان بودند کم کم به خاطرات غمگین بدل شده اند… بینگ بونگ و شادی تصمیم به خارج شدن از این دره تاریک می گیرند و بعد چند بار تلاش و موفق نشدن، این بار بینگ بونگ خودش را فدای شادی می کند تا شادی بتواند از دره فراموشی خارج شود و کم کم کاملاً محو می شود… رایلی به تنهایی در حال حرکت به سمت ایستگاه اتوبوس است، پدر و مادرش با او تم
اس می گیرند اما رایلی تلفن را قطع می کند و بخشی از جزیره خانواده فرو می ریزد. با تماس دوم مادر و قطع کردن توسط رایلی، بخش دیگری از جزیره خانواده فرو می ریزد. حالا خشم، ترس و انزجار از این تصمیم (بازگشت به شهر قبلی) پشیمان شده اند اما دیگر نمی توانند کاری کنند. رایلی سوار اتوبوس شده و دیگر هیچ احساسی ندارد… همان چیزی که خیلی از ماها تجربه کرده ایم…به یک باره در عرض چند دقیقه، شادی و غم به روشی کاملاً عجیب و شگفت انگیز! موفق به بازگشت به ذهن رایلی می شوند. چیزی که از ابتدای انیمیشن دیدیم این بود که شادی همواره سعی داشت غم را سرکوب کند، اما حالا ورق بر می گردد و شادی از غم می خواهد رایلی را از این تصمیم منصرف کند و همه احساسات چشمشان به امید غم است. البته احساس غم در این کار موفق می شود و رایلی به خانه باز می گردد. دیگر شادی آن نگرش قبل را ندارد، این را می توان از آن جایی فهمید که گوی های خاطرات اصلی را به دست غم می سپارد و این گوی ها به رنگ آبی در می آیند. و حالا مرور خاطرات شاد با رنگ غم… این را هم خودمان خیلی تجربه کرده ایم! تمام احساسات کنار می روند و حالا همه چیز دست غم است، رایلی حرف های دلش را به پدر و ما