Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که بدون شک، نوناتاک — برهوتی خشک و خشن — بود که توسط اسکات، در طی سفر اکتشافی دیسکاوری سال ۱۹۰۲ ثبت شده بود. پس از رسیدن به این منطقه، نمونه های زمین شناسی و همچنین نمونه هایی از خزه ها را برای تحقیقات علمی جمع آوری و تا پیش از بازگشت به فرامهیم در ۱۶ سپتامبر، اطراف آن را هم مختصراً کاوش کردند. آنها اولین گروه از مردانی بودند که توانسته بودند قدم به سرزمین پادشاه ادوارد هفتم بگذارند. کشتی فرام و کاینان مارو. پس از خروج از خلیج نهنگ ها به تاریخ ۱۵ فوریه ۱۹۱۱، کشتی "فِرام" در ۱۷ آوریل، به بوئنوس آیرس رسید. در آنجا، نیلسن متوجه شد که بودجهٔ گروه مکتشف به اتمام رسیده است؛ مبلغی که برای نیازهای کشتی کنار گذاشته شده بود، ظاهراً محقق نشده بود. خوشبختانه، «دون پدرو کریستوفرسون» — دوست آمونسن — برای تحقق وعده هایی که پیش تر در راستای تأمین سوخت و منابع مورد نیاز ارائه کرده بود، آماده بود. "فِرام" پس از آن، در ماه ژوئن برای یک سفر دریایی اقیانوس شناسی میان آمریکای جنوبی و آفریقا — که برای حدود ۳ ماه آینده، کشتی و گروه مردانش را مشغول نگاه می داشت — حرکت کرد. سپس، کشتی در ماه سپتامبر، برای آخرین تعمیرات ضروری و تجهیز م
جدد، به بوئنوس آیرس بازگشت تا برای برافراشتن بادبان و حرکت به سمت جنوب آماده باشد. بادهای شدید و دریای متلاطم، باعث طولانی شدن سفر گردید؛ هرچند، کشتی در ۹ ژانویهٔ سال ۱۹۱۲ سرانجام به خلیج نهنگ ها و فرامهیم رسید. در ۱۷ ژانویه، ظهور کشتی دیگری در افق، باعث غافلگیری مردان فرامهیم شد. کشتی موصوف، کاینان مارو — از گروه اکتشافی جنوبگان ژاپنی — به رهبری نوبو شیراسه بود. برقراری ارتباط میان دو گروه مکتشف به دلیل محذورات و مشکلات زبانی، محدود بود؛ اگرچه، نروژی ها دریافتند که ژاپنی ها به سمت سرزمین پادشاه ادوارد هفتم می روند. کاینان مارو، روز بعد عزیمت کرد و در ۲۶ ژانویه توانست که در سرزمین موصوف، گروه مردانش را مستقر کند. پهلوگیری و استقرار کاینان مارو در آنجا، به عنوان نخستین پهلوگیری موفق در این ساحل از دریا قلمداد می گردد و همهٔ تلاش های پیش از آن از جانب گروه ها و کشتی هایی همچون آرآراس دیسکاوری (در سال ۱۹۰۲)، "نمرود" (در سال ۱۹۰۸) و "ترا نووا" (در سال ۱۹۱۱)، منتج به شکست شده بودند. پیامدها. واکنش های معاصر. در هوبارت، آمونسن تلگراف های تبریک بسیاری دریافت داشت که از میان آنها، تلگراف های تئودور روزولت، رئیس جمهور
وقت ایالات متحده و همچنین جرج پنجم، پادشاه وقت بریتانیا، قابل توجه است. پادشاه از اینکه اولین بندر آمونسن در بازگشت از این سفر ماجرایی، در خاک امپراتوری بریتانیا بوده است، ابراز خرسندی کرد. در نروژ — که تنها ۶ سال پیش، از استیلای ۵۰۰ سالهٔ دانمارک و سوئد رهایی یافته و اکنون کشور مستقلی شده بود — این خبر، تیتر سرصفحه های بزرگ شد و پرچم ملی در سراسر کشور به اهتزاز درآمد. همهٔ اعضای گروه شرکت کننده در این سفر اکتشافی، مدال قطب جنوب نروژ را دریافت نمودند که توسط پادشاه هاکون دوم به مناسبت بزرگداشت این سفر تحقیقی، رسمیت یافته بود. با همهٔ این احوال، رولند هانتفورد، محقق و زندگی نامه نویس آمونسن؛ به «چندان گرم نبودنِ» این تشویق ها و خوش آمدها اشاره می کند و دلیل آن را اندک ناراحتیِ باقی مانده از شیوه ها و راهکارهای آمونسن برای این سفر برمی شمارد. یکی از روزنامه های نروژی از اینکه آمونسن مسیر جدیدی یافته بود و دنباله روی مسیر اسکات از دریاراه مک موردو نبوده است، ابراز خوشنودی نموده بود. در بریتانیا، واکنش مطبوعات به پیروزی آمونسن، هرچند محدود اما به طور کلی مثبت بود. جدا از گزارش های مشتاقانهٔ "دیلی کرونیکل" و "اخب
ار مصور لندن" — که هرکدام سهم مالی در موفقیت آمونسن داشتند — "منچستر گاردین" خاطرنشان کرد که شجاعت و ارادهٔ نروژی ها، جای هیچ گونه سرزنشی باقی نگذاشته است. "یانگ انگلاند"، با سرواژهٔ «اسکاندیناوی شجاع» ضمن تقدیر از این افتخار، هرگونه کینه جویی نسبت به آن را نکوهش کرد و داستان نامهٔ مصور نوجوانان "کاغذ بچه ها" پیشنهاد داد که هر پسر بریتانیایی، می بایست شرح گزارش سفر اکتشافی آمونسن را بخواند. خبرنگار تایمز، آمونسن را به دلیل کوتاهی در اطلاع رسانی به اسکات، تا زمانی که دیگر دیر شده و کار از کار گذشته بود، به باد سرزنش گرفت و نوشت: «تمام اینها غیرضروری است؛ چرا که هیچ کس، بیش از کاپیتان اسکات، از همکاری در کار پژوهش و اکتشاف قطب جنوب استقبال نمی کرد … با این حال، هر کس که کاپیتان آمونسن را می شناسد، می داند که نباید در صداقت او شک داشته باشد و وقتی او می گوید به قطب رسیده، باید بپذیریم.» اعضای برجستهٔ انجمن سلطنتی جغرافیا احساسات خصمانه تری را دست کم، در محافل خصوصی ابراز داشتند. از دیدگاه آنها، شاهکار آمونسن، ماحصل حقه ای کثیف بود. کلمنتس مارکم اشاره کرد که ادعای آمونسن ممکن است تقلبی باشد و اظهار داشت: «ما باید
تا بازگشت ترا نووا در انتظار حقیقت بمانیم.» چندی بعد، در سال ۱۹۱۲، هنگامی که آمونسن انجمن سلطنتی جغرافیا را مورد خطاب قرار داد، از اینکه می دید که لرد کرزن، رئیس وقت انجمن با شوخی، خواستار «سه هورا برای سگ ها شد» احساس نارضایتی کرد. شکلتون در این تحقیرها برای پیروزی آمونسن مشارکت نکرد و او را «احتمالاً بزرگ ترین کاشف قطبی معاصر» نامید. کاتلین اسکات، همسر رابرت فالکون اسکات و رهبر گروه ترا نووا، تا پیش از شنیدن خبر مرگ شوهرش، اذعان داشته بود که «سفر آمونسن یک شاهکار بسیار خوب بود … و با وجود خشم و رنجش شخصی اما باید آن را تحسین نمود.»" مصائب اسکات. آمونسن در صدد ترک هوبارت بود تا بتواند یک تور سخنرانی در استرالیا و نیوزیلند انجام دهد. وی سپس به بوئنوس آیرس رفته و در آنجا تقریر گزارش سفرش را به پایان رساند. در بازگشت به نروژ، بر انتشار کتاب نظارت داشت و سپس، پیش از شروع یک تور سخنرانی طولانی در ایالات متحده، از بریتانیا دیدن کرد. در فوریه ۱۹۱۳، هنگامی که در مدیسن، ویسکانسین حضور داشت، به او خبر رسید که اسکات و ۴ همراهش در ۱۷ ژانویه ۱۹۱۲ به قطب جنوب رسیده اند اما همگی تا ۲۹ مارس، در طول سفر بازگشت، جان خود را ا
ز دست داده اند. اجساد اسکات، ویلسون و باورز در نوامبر ۱۹۱۲ پس از پایان زمستان قطب جنوب کشف شد. آمونسن در واکنش اولیه خود این خبر را «به شدت تکان دهنده» نامید. بعدها و در ادای احترامی رسمی تر او اظهار داشت: «کاپیتان اسکات، فرابُردی (رکورد) از خودش برای صداقت، بی ریایی، شجاعت و برای هر چیزی که انسان را می سازد، به جا گذاشت.» بر طبق اظهارات هانتفورد، پیامد خبر مرگ اسکات چیزی نبود جز آنکه: «آمونسنِ پیروز را تحت الشعاع اسکات شهید قرار داد.» در انگلستان مرثیه ای به سرعت شکل گرفت حاکی از آنکه اسکات، به عنوان فردی نجیب و شرافتمند رفتار کرده و بازی را منصفانه انجام داده است. اسکات شکست خورده بود؛ تنها به این دلیل که برخلاف وی، آمونسن فقط جویندهٔ شهرتی بود که در پشت آن، نیت واقعی خودش را مخفی داشته بود و به جای اتکا به سورتمه کِشی انسانی از سگ ها استفاده می کرد و همین سگ ها را چنانچه لازم بود، به منظور تهیه خوراک، سلاخی می کرد. از طرف دیگر، در اذهان بریتانیایی های روشنفکر آن زمان، آمونسن به عنوان یک حرفه ای قلمداد می گردید که از انجام هر کاری برای کسب موفقیت، فروگذاری نمی کرد. این داستان سرایی ها با انتشار مجلات اسکات
و همچنین پیام وی که «خطاب به عموم» بود، شاخ و برگ بیشتری پیدا کرد. هانتفورد در این رابطه اشاره می کند: «کامیابی [اسکات] — در واقع — استعداد ادبی او بود. گویی که از چادری که در آن مدفون شده بود، دست دراز کرده و تقاص گرفته باشد.» با همهٔ این احوال، نام آمونسن — در میان کاشفان — همچنان مورد تکریم و احترام بود. اپسلی چری-گرارد، از دوستان و همقطاران اسکات، در گزارش خود از سفر اکتشافی گروه ترا نووا که چند سال بعد نوشته شد، دلیل اصلی موفقیت آمونسن را «ویژگی فوق برجستهٔ این مرد می داند و در ادامه می افزاید، شجاعت چشمگیر او [آمونسن]، انتخاب یک مسیر جدید، درست برخلاف همهٔ مسیرهای شناخته شدهٔ پیشین بود». چشم انداز تاریخی. با شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، آغاز رانِش به نقطه مرکزی قطب شمال از جانب آمونسن — که سفر اکتشافی قطب جنوب به عنوان مقدمه و پیش زمینه ای برای آن در نظر گرفته می شد — تا ژوئیه ۱۹۱۸ به تعویق افتاد. پس از آن، وی با کشتی ماود، عزیمت کرد و ۷ سال آینده را در آب های قطب شمال، به سیاحت پرداخت. کشتی ماود، با وجود آنکه بر روی نقطهٔ مرکزی قطب شمال جغرافیایی رانِش نکرد، اما در جریانِ رقابت تنگاتنگِ کاوش شمالگان
، چهارمین کشتی ای است که توانسته از راه گذر دریایی شمال عبور نماید. پیش از آن، آدولف اریک نوردنسکیولد، در قالب مأموریت اکتشافی وگا و همچنین، یخ شکن های روسی تایمیر و وایگاش، توانسته بودند که از مسیر موصوف، عبور نمایند. آمونسن در سال ۱۹۲۳، مأموریت اکتشافی را ترک کرد. سال های باقیمانده از زندگی وی، عمدتاً به اکتشاف های هوایی قطبی اختصاص یافت. در ۱۲ مه سال ۱۹۲۶، همراه با لینکلن الزورت و اومبرتو نوبیل و به وسیلهٔ کشتی هوایی نورج، بر فراز نقطهٔ مرکزی قطب شمال پرواز کرد. ویستینگ نیز در این سفر، همراه آمونسن بود. حضور این دو سیاح در عرشهٔ این کشتی هوایی باعث شد تا تبدیل به اولین مردانی شوند که توانسته اند هردو قطب شمال و جنوب را مشاهده نمایند. در سال ۱۹۲۸، آمونسن، در حالی که تلاش می کرد تا اومبرتو نوبیلِ مفقودشده از آخرین سفر اکتشافی اش را بیابد، با کشتی هوایی خود در دریاهای میان نروژ و اسپیتس برگن ناپدید شد. آمونسن برنامه اش را برای رانش در میان رانه یخ های قطبی شمال، با ۴ مردی که همراه او به نقطهٔ مرکزی قطب جنوب رسیده بودند، در میان گذاشت. بیولاند و هاسل پیشنهاد وی را رد کردند. در حقیقت، این دو نفر، در هیچ ماجراجو
یی قطبی دیگری شرکت نجستند. برخلاف این دو نفر، هانسن و ویستیگ، این پیشنهاد را پذیرفتند. هنگامی که آمونسن، مأموریت اکتشافی را ترک کرد، ویستینگ رهبری آن را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۳۶، ویستینگ به عنوان کاپیتان کشتی "فِرام" در آخرین سفرش به اسلو انتخاب شد. کشتی موصوف، پس از این سفر، بازنشسته و تبدیل به کشتی موزه شد. یوهانسن که پس از بازگشت از سفر قطبی جنوب، در سروسامان دادن به زندگی عادی اش ناکام مانده بود، منزوی و به دور از ارتباط با سایرین ماند. او از مباحثه دربارهٔ تجربیات یا اختلافات خودش با رهبر گروه [آمونسن] خودداری کرد و به زندگی پر از افسردگی و تنگدستی افتاد. سرانجام، در ۴ ژانویه سال ۱۹۱۳، هنگامی که در اقامتگاه خودش در اسلو حضور داشت، با شلیک اسلحه به زندگی اش خاتمه داد. افسانه ها و اسطوره های ایجادشده پیرامون اسکات، تا ربع قرن مانده به پایان سدهٔ بیستم ادامه داشت و سپس، هنگامی که مشخص شد شکست گروه مکتشف انگلیسی، تا اندازهٔ زیادی نتیجهٔ اشتباهات خود رهبر گروه [اسکات] بوده است، این افسانه ها و اسطوره ها عوض شد و جای خودش را به «اشتباه کار قهرمان» داد. استفانی بارچفسکی — مورخ فرهنگی — اظهار می دارد: «این تجسم
سازی جدید، به اندازهٔ تعریف و تجسم قبلی که او را فراتر از هر نقدی می دانست، استدلالی غلط و سفسطه آمیز است.» در اوایل سدهٔ بیستم، مورخان تاریخی، توضیحات منطقی تری برای مصائب اسکات ارائه کرده اند و همین موضوع باعث شد تا از میزان انتسابِ بی کفایتی به وی کاسته و بر میزان نیکیِ شهرتش افزوده گردد. توجه مجدد به اسکات، دستاوردهای آمونسن را نیز برجسته کرده است. بارچفسکی در این زمینه می نویسد: «آمونسن و مردانش به دلیل تلفیقی از چند چیز از جمله، برنامه ریزی عالی، تجربه و تعامل طولانی با سگ های سورتمه، اسکی و در نهایت، پایداری و استقامت بدنی چشمگیر توانستند به قطب برسند.» دایانا پرستون در گزارش خود از سفر اسکات اشاره می کند: «اساس موفقیت آمونسن، به خوبی قابل برشمردن است. او [آمونسن] بر روی هدفی واحد که همانا رسیدن به قطب بود، تمرکز داشت؛ در حالی که اسکات، گوئی اجبار داشت که ادعاهای رقبای مکتشف قطبی را در کنار دانش علمی برای رسیدن به قطب، با یکدیگر تطبیق دهد.» او در ادامه خاطرنشان می کند: «آمونسن، یک حرفه ای عمل گرا و با تجربه بود، با دقت برنامه ریزی کرد و تمام درس هایی را که در سفرهای قطبی شمال فرا گرفته بود، به کار بست
.. به طور انحصاری، بر وسایل حمل و نقل آزمایش شده تکیه داشت و بدون احساس عاطفی، از کاراک (پتانسیل) غذایی آنها بهره برداری می کرد؛ به طور مشابه، در مدیریت مردانش نیز، کارآمد و بی عاطفه بود.» ایستگاه قطب جنوب آمونسن–اسکات — پایگاه علمی ایالات متحده در قطب جنوب که در سال ۱۹۵۷ میلادی تأسیس شد — برای گرامیداشت یاد و خاطرهٔ این دو مکتشف پیشگام قطبی، به نام آنها منتسب شد. در مقاله ای که ۱۰۰ سال پس از سفر آمونسن منتشر شد، محققان ادعا کردند که چادر و پرچم های برافراشته شده توسط گروه آمونسن در حدود فاصلهٔ ۱ دقیقهٔ عرض جغرافیایی شمال قطب جنوب، در زیر یخ مدفون شده اند.
برتا ۷۰ نام پیستول نیمه خودکاری است ساخت شرکت برتای ایتالیا. این جنگ افزار از روی نمونه قدیمی تر برتا ام۱۹۳۵ طرح ریخته شده است. واریته های این اسلحه به نام های فالکن ، نیوپوما ، کگر ، جگوار و نیوسیبل خوانده می شوند. برتا ۷۰ به ویژه از برای ظاهر شدن بسیارش در فیلم های سینمایی آوازه یافته است. ریخت جمع وجور این پیستول در دیگر ساخته های برتا تا آخر سده بیستم الهام بخش بود. منابع. Wikipedia contributors, "Beretta 70," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Beretta_70&amp;oldid=727160136 (accessed August 19, 2016).
هارون شفیقی (۱۲۹۶–۱۳۸۰) شاعر اهل ایران بود. زندگی. هارون شفیقی به سال ۱۲۹۶ در روستای عنبران در دامنهٔ جنوبی رشته کوه البرز از توابع شهرستان اردبیل چشم به جهان گشود. پدرش ملا نجم الدین در کار کشاورزی، دامداری و خرید و فروش تولیدات روستایی و مادرش حمیرا، شاعر و از فرزندان شیخ علی تالشی نقشبندی بود. استاد تحت تأثیر مادرش به کار شعر می پرداخت. مادرش اولین راهنمای او بود که در اوان کودکی او را با آثار برجستهٔ ایران نظیر مثنوی معنوی، منطق الطیر، گلستان و … آشنا کرد. او در خانواده ای چهار نفره با برادرش زندگی می کرد. شفیقی به عنوان فرزند بزرگ خانواده برای کسب علوم راهی سفر می شوند و توشه اش از این سفرهای متعدد تمام اطرافیانش را مبهوت می کند و چنان در علوم فقهی و ادبیات فارسی و عرب سرآمد می شوند که شهرتش تمام اکناف را در هم می پیچد. ایشان در آبان ماه ۱۳۲۸ تلاش کردند تا جذب ادارهٔ آموزش و پرورش شوند تا اینکه پس از دو ماه تلاش در روز ۲۸ دی ماه ۱۳۲۸ ابلاغی در کارگزینیِ ادارهٔ آموزش و پرورش شهرستان رشت برای تدریس در دبیرستان محمد رضا پهلوی سابق در رضوانشهر امروز با حقوق ما هانهٔ نود و دو تومان برای ایشان صادر می شود. او
در آغاز «شفیقی» تخلّص می کرد. امّا بعدها با سرودن شعری زیبا به «شکیبا» تغییرش می دهد. هارون شفیقی پس از تألیفات و اشعار و ترجمه های ارزندهٔ فراوانی به تاریخ دوشنبه ۱۱ تیر ۱۳۸۰ در شهرستان کرج درگذشت.
نبرد گرونوالد, اولین نبرد تاننبرگ یا نبرد ژالگیریس, نبردی بود که در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۱۴۱۰ در جریان جنگ جنگ لهستان-لیتوانی و شوالیه های تتونیک رخ داد. اتحاد میان پادشاهی لهستان تحت فرمان شاه ولادیسلاو دوم یاگیلون همراه با دوک نشین بزرگ لیتوانی که توسط دوک بزرگ خود، ویتائوتاس رهبری می شد؛ در جریان نبرد توانست پیروزی قاطعانه ای بر شوالیه های تتونیک آلمانی-پروسی تحت فرمان رئیس بزرگشان اولریش فون یونگینگِن بدست آورد. پس از نبرد اکثر فرماندهان و رهبران تتونیک ها یا کشته شده یا به عنوان زندانی، به اسارت گرفته شدند. با وجود شکست در این نبرد و تحمل کاهش اراضی تتونیک ها -که در دژ مالبورک سنگر گرفته بودند- به علت پیمان نامه تورن (۱۴۱۱)؛ این درگیری های ارضی تا سال ۱۴۲۲ و تصویب پیمان ملنو ادامه داشت. با این وجود؛ اینکه شوالیه های تتونیک هرگز نتوانستند قدرت سابق خود را بازپس بگیرند و علاوه بر این بار مالی که پرداخت غرامت به لهستان-لیتوانی به بار داشت باعث شده تا تتونیک ها دچار رکود مالی و درگیری های داخلی شوند. این نبرد باعث شد تا توازن قدرت در منطقه اروپا شرقی تغییر کند و مشخص کرد که اتحاد لهستان لیتوانی (با مشترک المنافع ل
هستان–لیتوانی اشتباه نشود) به عنوان قدرت نظامی و سیاسی غالب بر منطقه طلوع کرده. این نبرد یکی مهم ترین ستیزهای تاریخ اروپا قرون وسطی است و توسط اکثر صاحب نظران به عنوان مهم ترین پیروزی تاریخ لهستان، لیتوانی و بلاروس شناخته می شود. این نبرد منشأ ملی گرایی رمانتیک و غرور ملی ملت های پیروز بوده و به عنوان نمادی مهم برای پیروزی در برابر مهاجمان خارجی استفاده می شده. در دوره قرن بیستم میلادی، نبرد گرونوالد در عملیات های پروپاگاندا دول اتحاد جماهیر شوروی و آلمان نازی استفاده می شده. تنها در دهه های اخیر است که تاریخدانان سعی کرده اند تا نگاهی بی طرفانه و علمی نسبت به این نبرد بیندازند و سعی کنند تا روایاتی را که ملل مختلف از این نبرد ارائه کرده اند -که بسیار متفاوت با هم اند- را با هم تطبیق دهند.
شهرستان تیپراری (به ایرلندی: "Contae Thiobraid"؛ به انگلیسی: "County Tipperary") شهرستانی در ایرلند است که در استان مونستر واقع شده است. شهرستان تیپراری بین سال های ۱۸۳۸ تا ۲۰۱۴ به دو شهرستان مجزا به نام های شهرستان های «تیپراری شمالی» و «تیپراری جنوبی» تقسیم شده بود که در ۳ ژوئن ۲۰۱۴ پس از انتخابات محلی و اصلاح قانون یکپارچه شد. این شهرستان نام خود را از شهر تیپراری گرفته و در اوایل قرن سیزدهم مدت کوتاهی پس از تهاجم نورمن ایرلند تأسیس شد. در سرشماری سال ۲۰۱۶ جمعیت کل شهرستان ۱۶۰٬۴۴۱ بوده است. بزرگترین شهرهای آن کلانمل، ننق و ثورلس هستند و شورای شهرستان تیپراری، دولت محلی این شهرستان بشمار می رود. جغرافیا و جمعیت. از میان ۳۲ شهرستان ایرلند، شهرستان تیپراری از نظر مساحت ششمین شهرستان بزرگ و از نظر جمعیت دوازدهمین شهرستان پرجمعیت برآورد شده است. و از میان ۶ شهرستان مونستر، سومین بر اساس مساحت و جمعیت است. این شهرستان به دریا راه ندارد و در ایرلند بزرگترین شهرستان محصور در خشکی بشمار می رود. مرکز آن به عنوان گلدن واله شناخته می شود که در حوضه رودخانه سیور تا شهرستانهای لیمریک و کورک گسترش یافته است. بارونی ها. د
ر این شهرستان دوازده بارونی یا قلمرو تاریخی بارون ها وجود دارد.
باشگاه فوتبال استقلال تهران در فصل ۹۶–۱۳۹۵ هفتادمین سال فعالیت باشگاه فوتبال استقلال تهران در مسابقات فوتبال ایران و شانزدهمین حضور متوالی این تیم در لیگ برتر فوتبال ایران بود. پیش از شروع مسابقات این فصل پرویز مظلومی پس از فصل هدایت استقلال از سمت خود برکنار و علی رضا منصوریان جایگزین او شد. در این فصل شانزدهمین دورهٔ رقابت های لیگ برتر فوتبال ایران (جام خلیج فارس) برگزار شد و تیم استقلال در شانزدهمین حضور خود در این رقابت ها به مقام نایب قهرمانی رسید. سی امین دورهٔ جام حذفی فوتبال ایران در این فصل برگزار شد. استقلال برای بیست و هشتمین بار در این مسابقات شرکت کرد و از نیمهٔ نخست مهر ۱۳۹۵ وارد این رقابت ها شد و تا مرحلهٔ یک چهارم نهایی پیش رفت، اما در این مرحله در مقابل تیم نفت تهران مغلوب شد و از ر این رقابت ها کنار رفت. در لیگ قهرمانان آسیا، استقلال با توجه به کسب رتبهٔ سوم لیگ خلیج فارس در فصل گذشته و کاهش سهمیهٔ ایران در لیگ قهرمانان آسیا، در بازی پلی آف در ۱۹ بهمن ۱۳۹۵ به مصاف تیم السد قطر رفت و با پیروزی در ضربات پنالتی به مرحلهٔ گروهی این رقابت ها صعود کرد. استقلال در مرحلهٔ گروهی در رتبهٔ دوم جای گرفت
و به دور حذفی صعود کرد، اما در هشتم نهایی در مجموع بازی های رفت و برگشت، مغلوب العین امارات شد و از دور رقابت ها کنار رفت. مرور فصل. فصل ۹۶–۱۳۹۵ برای باشگاه استقلال همراه با بی ثباتی و دگرگونی های پیاپی در کادر فنی و مدیریتی آغاز شد. استقلال در پایان فصل ۹۵–۱۳۹۴ در حالی که در فاصلهٔ سه هفته مانده به پایان رقابت ها در صدر جدول بود، قهرمانی را از دست داد و به رتبهٔ سوم بسنده کرد. آبی ها در فینال جام حذفی نیز مغلوب ذوب آهن شدند تا نتوانند به صورت مستقیم به لیگ قهرمانان آسیا راه پیدا کنند. ناکامی در مسابقات لیگ و جام حذفی، و همچنین شکست سنگین استقلال در شهرآورد تهران در دیدار برگشت مسابقات لیگ در برابر پرسپولیس، آتش نارضایتی هواداران از کادر فنی و مدیریتی را شعله ور کرد. هیئت مدیره استقلال در پایان فصل رأی به برکناری پرویز مظلومی داد و به فاصلهٔ ۳ روز بعد از شکست در فینال جام حذفی علی رضا منصوریان سرمربی نفت تهران به عنوان سرمربی جدید استقلال برگزیده شد. حضور علی رضا منصوریان پس از هشت سال در استقلال، با استقبال هواداران تیم روبه رو شد و در اولین جلسهٔ تمرینی تیم در کمپ ناصر حجازی، هزار نفر از وی استقبال کردند.
منصوریان توانست ستاره هایی هم چون بختیار رحمانی، آرش افشین و کاوه رضایی را که مدت ها زمزمه های آبی پوش شدن شان به گوش می رسید به استقلال بیاورد. هم چنین بازیکنانی چون وریا غفوری، مجتبی حق دو ست، میلاد زکی پور و علی قربانی که از شاگردان منصوریان در نفت تهران بودند نیز به استقلال پیوستند. مشکل عدم ثبات و نابه سامانی های مدیریتی در این فصل نیز گریبان گیر استقلال بود. پس از آمدن منصوریان به استقلال شایعاتی مبنی بر تصمیم وزارت ورزش برای تغییر مدیر باشگاه و حضور منصور قنبرزاده مدیر پیشین باشگاه نفت تهران در استقلال مطرح شد. هواداران استقلال با وجود انتقاداتی که نسبت به عملکرد بهرام افشارزاده داشتند، با برپایی تجمعاتی در برابر ساختمان وزارت ورزش نسبت به تحولات مداوم و عدم ثبات مدیریت در استقلال به شدت اعتراض کردند. در این میان افشارزاده که هم زمان با مدیریت استقلال معاونت وزارت ورزش را نیز بر عهده داشت، با حضور در میان هواداران تلاش کرد که آنها را آرام کند. اما هواداران استقلال که از اوضاع نابه سامان باشگاه ناراضی بودند، چند روز بعد تجمع اعتراض آمیز بزرگتری را در برابر ساختمان مجلس برگزار کردند و از نمایندگان خواستن
د محمود گودرزی وزیر ورزش را استیضاح کنند. پس از برپایی تجمع استقلالی ها در برابر مجلس، رضا حسنی خو مدیر حراست وزارت ورزش ضمن غیرقانونی دانستن تجمع هواداران و تهدید تلویحی افشارزاده، از اقدام حقوقی وزارت ورزش بر علیه هواداران معترض خبر داد. استقلال تحت مدیریت افشارزاده اری پیش فصل خود را در ارمنستان برگزار کرد و وارد مسابقات لیگ شد. در روز ۱۲ مرداد ۱۳۹۵ هفته پس از شروع مسابقات لیگ، هیئت مدیرهٔ استقلال اعلام کرد که پس از هماهنگی با وزیر ورزش، رضا حسنی خو مدیر حراست وزارت ورزش به عنوان مدیر جدید استقلال و نایب رئیس هیئت مدیرهٔ باشگاه انتخاب شده است. دلیل کنار رفتن افشارزاده قانون ممنوعیت به کارگیری بازنشستگان در دستگاه های دولتی عنوان گردید. عنوان حسنی خو در استقلال در ابتدا مدیر عامل، سپس سرپرست مدیر عامل، و دوباره مدیر عامل اعلام شد که نشان از ناهماهنگی و سردرگمی وزارت ورزش و مجموعهٔ هیئت مدیرهٔ استقلال داشت. در نهایت هم حسنی خو پس از تنها سه روز (هفتاد و دو ساعت) بنا به آنچه وجود «افراد کارآمدتر، لایق تر و متخصص تر» برای مدیریت باشگاه استقلال برشمرد، از سمت مدیرعاملی/ سرپرستی استقلال استعفا داد. روز ۱۷ مرداد
نام رضا افتخاری به عنوان مدیر جدید استقلال در خبرگزاری ها مخابره شد. او که تا پیش از آن ریاست کمیتهٔ فوتسال فدراسیون فوتبال ایران را بر عهده داشت، در نخستین مصاحبه پس از قبول مدیریت استقلال خطاب به خبرنگارانی که به او تبریک می گفتند اعلام کرد: «من باید به شما تبریک بگویم که یک نفر از جنس فوتبال آمده است و از این بابت باید خوشحال باشید.» او در ادامهٔ اظهارات اش اعلام کرد که هدف او کسب ستارهٔ چهارم برای باشگاه استقلال است که این اظهارنظر نشان دهندهٔ بی اطلاعی او از فوتبال ایران و تاریخچهٔ باشگاه استقلال بود. استقلال لیگ را خوب شروع نکرد و تا هفتهٔ سوم متحمل دو شکست شد. روند نتایج ضعیف این تیم تا هفتهٔ ششم و در بازی شهرآورد تهران نیز ادامه داشت. البته تساوی بدون گل مقابل پرسپولیس در آن روزها، نتیجهٔ بدی برای استقلال نبود. با این وجود از همان هفته های ابتدایی زمزمه های برکناری منصوریان شنیده می شد. استقلال بعد از دربی پیروزی هایش شروع شد و در سه بازی پیاپی به پیروزی رسید. با این ۹ امتیاز استقلال خود را از انتهای جدول جدا کرد و به ردهٔ پنجم جدول رسید. در این بین یک شوک بزرگ به باشگاه استقلال وارد شد. منصور پورحیدر
ی سرپرست، مربی و بازیکن سابق این تیم که پرافتخارترین مربی استقلال محسوب می شد، در ۱۴ آبان در ۷۰ سالگی درگذشت. پورحیدری که به خاطر تلاش هایش در حفظ باشگاه استقلال بعد از انقلاب، «پدر استقلال» لقب گرفته بود، تنها کسی در فوتبال ایران بود که هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان مربی به قهرمانی آسیا رسیده است. تماشاگران استقلال در بازی مقابل گسترش فولاد تبریز در ورزشگاه آزادی، در دقیقه ۲۲ پورحیدری را به شدت تشویق کردند و یادش را گرامی داشتند. استقلال نیم فصل اول را در حالی با تساوی ۱ بر ۱ مقابل سپاهان اصفهان به پایان برد، که در این بازی منصوریان چینش ترکیبش را تغییر داده بود و چندین بازیکن باتجربه و مسن استقلال را نیمکت نشین کرده بود و به جای آن ها به جوان ها میدان داده بود. استقلال در این بازی نمایش خیره کننده ای داشت و به عقیدهٔ کارشناسان بهترین بازی استقلال تا آن جای فصل بود. استقلال نیم فصل اول را در رتبهٔ هفتم به پایان رساند. در نیم فصل بختیار رحمانی، آرش افشین، محمدامین حاج محمدی و میثم مجیدی که نتوانستند در استقلال بدرخشند از این تیم جدا شدند. استقلال در نیم فصل با آندرانیک تیموریان و سرور جپاروف قرارداد بست، ا
ما در هنگام تلاش برای ثبت آی تی سی برای جپاروف متوجه شدند که از نقل و انتقالات محرومند. هم چنین استقلال با سجاد شهباززاده برای بازگشت به این تیم به توافق رسیده بود. تیموریان بعد از این اتفاقات به نفت تهران پیوست و جپاروف هم به صورت قرضی و تا پایان فصل به سپاهان اصفهان رفت. ماجرای محرومیت استقلال و در ادامه تراکتورسازی تبریز، رسوایی عجیبی برای فدراسیون فوتبال ایران و باشگاه استقلال بود. استقلال که به خاطر عدم پرداخت مطالبات عادل شیحی آن هم به مبلغ فقط ۴۷ هزار دلار محکوم به این محرومیت شده بود، نامه ای تحریف شده از سوی فدراسیون دریافت کرده بود. در حالی که فیفا اعلام کرده استقلال از نقل وانتقالات بعدی محروم است، فدراسیون فوتبال ایران ترجمه ای تحریف شده از این نامه را برای باشگاه استقلال فرستاد که در آن ذکر شده بود استقلال هنوز محروم نشده و در صورت عدم پرداخت مطالبات این بازیکن محروم خواهد شد. روزبه چشمی هافبک استقلال هم که پیش از شروع فصل به دلیل مصدومیت از فهرست استقلال کنار گذاشته شده بود تا در نیم فصل به این تیم اضافه شود، به دلیل محرومیت استقلال نتوانست در نیم فصل دوم برای این تیم بازی کند. نیم فصل دوم با جو
ان گرایی استقلال و منصوریان ادامه پیدا کرد. آن ها توانستند در بازی برگشت مقابل نفت تهران، این تیم را در ورزشگاه تختی شکست دهند. هر چند در بازی بعدی مقابل استقلال خوزستان شکست خوردند، اما در بازی با صنعت نفت آبادان توانستند برای اولین بار با اختلاف ۳ گل پیروز شوند. این بُرد شروع روند ۵ پیروزی پیاپی استقلال بود که در تای آن، توانستند ۳ گل به تیم حریف بزنند. از جمله بازی برگشت شهرآورد تهران. استقلال بعد از پنج سال توانست تیم پرسپولیس را در دربی شکست بدهد. آن ها در حالی در این مسابقه به پیروزی رسیدند که کارشناسان شانس کمی برای پیروزی تیم منصوریان در این بازی می دیدند. پرسپولیس صدرنشین که تا آن هفته در مجموع فقط ۵ گل دریافت کرده بود، در یک نیمه ۳ گل از استقلال منصوریان خورد تا دومین باخت فصل تیم و اولین باخت فصلشان در ورزشگاه آزادی رقم بخورد. مهدی رحمتی که در دقایق پایانی بازی با دریافت کارت زرد دوم، از بازی اخراج شد، به خاطر حواشی پیش آمده در ثانیه های پایانی و بعد از بازی، از سوی کمیته انضباطی از حضور در ترکیب تیم استقلال محروم شد. اعتراض باشگاه به این حکم هم نتیجه ای در برنداشت. با این حال وکیل مهدی رحمتی معتقد