Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ریفیفی با نام کامل ریفیفی میان مردان () فیلمی جنایی و نوآر با تم سرقت به کارگردانی ژول داسن محصول سال ۱۹۵۵ است. از بازیگران آن می توان به ژان سروه، ژول داسن، روبر حسین، و ماگلی نوئل اشاره کرد. فیلم اقتباسی از رمانی به همین نام نوشتهٔ آگوست لو برتون است و توانست در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۵ جایزه بهترین کارگردانی را نصیب ژول داسن کند. ریفیفی هنگام اکران مورد استقبال منتقدان سینما قرار گرفت؛ فرانسوا تروفو درباره اش نوشت: «ژول داسن بدترین رمان جنایی که در عمرم خوانده بودم را بدل به بهترین فیلم جنایی کرد که در تمام عمرم دیده ام». آندره بازن نیز خلوص و انسانیت فیلم را ستود و آن را نمونه ای از فیلم هایی برشمرد که با گذر از قواعد مرسوم ژانر جنایی بر عواطف انسانی دست می گذارند. ریفیفی اکنون نیز از برترین نوآرهای فرانسوی دانسته می شود.
ژنین دارسه (؛ – ) هنرپیشه زن اهل فرانسه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که در آنها نقش داشته می توان به شبح آزادی، ریفیفی، جوان خام و بازگشت به زندگی اشاره کرد.
الوافی بالوفیّات (al wafi bil wafiyat) مجموعه زندگی نامه های ۱۴ هزار مدخلی، نوشتهٔ صلاح الدین صفدی در نیمهٔ اول سده هشتم ق./ سده چهاردهم م. است که الفبایی ترتیب یافته و عربی نوشته شده. نسخه های خطی آن در کتابخانه های گوناگون به ویژه در استانبول بود تا اینکه نخستین بار با تلاش جمعیت شرق شناسان آلمان چاپ، نشر و بازنگری شد.
"'پدرو میگوئل آرسی" (زاده ) بازیگر اهل نیکاراگوئه است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در کارمان تمام شده؟ و کلاهبردار اشاره کرد.
وِرز یک اصطلاح رایانه ای رایج و گسترده است که برای نقض حق تکثیر استفاده شده (یعنی بعد از از کار انداختن سیستم ضد سرقت، به طور غیرقانونی کپی کردن و اغلب به علت عمل نکردن به قانون کپی رایت اتفاق می افتد) و از طریق اینترنت توزیع می شود. کلمه «وِرز» به عنوان اسم استفاده می شود، فرم جمع و جور و رایج (کوتاه برای نرم افزار) به کار می رود و به صورت تلفظ می شود. دور زدن حفاظت از کپی (کرک کردن نرم افزار) یک گام اساسی در تولید ورز است و بر اساس این مکانیزم «متمرکز روی نرم افزار» می باشد اما قابل تعمیم به دیگر موارد محافظ شده با قانون حق تکثیر مانند فیلم و بازی نیز می باشد. به گروه هایی که ورز می کنند محل حضور گروه های ورز «صحنه» نامیده می شود، که با استنتاج از توصیف قبلی صحنه ورز نام گرفته است. به طور کلی توزیع و تجارت آثار دارای حق تکثیر بدون پرداخت هزینه یا حق امتیاز، قوانین و موافقت نامه های حقوقی ملی و بین المللی را نقض می کند.
لانه کن سوروکوآی شمالی نام یک گونه از سرده لانه کن های اصلی است.
لانه کن دم مسی نام یک گونه از سرده لانه کن های اصلی است.
مورد آبی اسم رمز طرح ورماخت، نیروهای مسلح آلمان، برای تهاجم راهبردی تابستانه در سال ۱۹۴۲ در اراضی جنوبی شوروی در جریان جنگ جهانی دوم بود. این عملیات به عنوان دنباله عملیات بارباروسا، هدف تسخیر میدان های نفتی قفقاز به منظور تأمین نیاز حیاتی آلمان به این ماده و همچنین دریغ آن از دشمن را دنبال می کرد. پس از ناکامی عملیات بارباروسا در نیمه دوم سال ۱۹۴۱ در شکست شوروی و سرنگون کردن حاکمیت آن، رهبران آلمان که یک جنگ فرسایشی دو جبهه ای طولانی در مقابل خود می دیدند، تصمیم به متمرکز ساختن توان خود بر قسمت جنوبی خط مقدم گرفتند تا از طریق گذر از ناحیه رودهای دن و ولگا خود را به منابع نفتی شوروی در قفقاز برسانند. آلمان که با کمبود سوخت برای نیروهای موتوریزه و صنعت خود مواجه بود، از این طریق می توانست ابزار و امکان لازم برای ادامه جنگ در بلندمدت را کسب کند. بدین منظور یک طرح عملیاتی در قالب چهار مرحله تنظیم و از روز ۲۸ ژوئن سال۱۹۴۲ اجرا شد. آلمانی ها در همراهی با متحدان خود در نیروهای محور در ابتدا موفقیت های عمده ای کسب کردند و توانستند در عرض حدود یک ماه با گذر از رود دون خود را به شمال قفقاز و جهت محافظت از جناح شرقی و
شمالی خود، به شهر استالینگراد در کرانه رود ولگا برسانند. دفاع شوروی با تصور اشتباه قرار گرفتن تهاجم تابستانه آلمان بر ناحیه مسکو، فرو پاشید و نتوانست جلوی پیشروی دشمن را بگیرد. آلمانی ها در این موقعیت نیروهای خود را به دو قسمت کردند. بخشی از نیروها در قالب گروه ارتش آ راه جنوب و میدان های نفتی قفقاز را پیش گرفت درحالی که بخش دیگر در قالب گروه ارتش ب موظف به تسخیر استالینگراد شد. با تهاجم ارتش ششم ورماخت نبرد شهری بر سر استالینگراد از میانه ماه سپتامبر درگرفت. با مقاومت شدید مدافعان، هر دو طرف در یک درگیری کش دار متحمل تلفات و خسارات سنگینی شدند و آسیب جدی به ابنیه شهر وارد آمد. با این حال آلمانی ها توانستند بر بیشتر استالینگراد مسلط شوند. به هر صورت پیشروی عمیق در اراضی دشمن تا این زمان خطوط تدارکاتی آلمانی ها را بیش از حد کشیده و مشکلات فراوانی برای آن ها ایجاد کرده بود. در این حال شوروی با بسیج نیروها و انتقال یگان های خود از سایر قسمت ها، از ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ دست به اجرای یک ضد حمله گسترده در ناحیه استالینگراد، موسوم به عملیات "اورانوس" زد. ارتش سرخ توانست با در هم کوبیدن جناحین نیروهای آلمانی که توسط مت
حدان آن ها محافظت می شد، ارتش ششم ورماخت را با نزدیک به ۳۰۰ هزار نفر درون استالینگراد به محاصره بیندازد. در پی این حوادث مابقی نیروهای آلمانی که رو به جنوب می رفتند، در پی پدیداری خطر قطع شدن مسیر پشت سرشان، وادار به عقب نشینی از شمال قفقاز شدند. پیش زمینه. عملیات بارباروسا. عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز شد. نیروهای آلمانی با حصول غافلگیری تاکتیکی کامل با جلوداری چهار گروه زرهی با در هم کوبیدن دفاع مرزی ارتش سرخ، پیشروی سریعی در سه محور راهبردی در عمق خاک شوروی صورت دادند. تا اوایل ماه ژوئیه ورماخت در مرکز خط مقدم با فائق آمدن بر دفاع پیشین شوروی، سه ارتش میدانی آن را در غرب مینسک به محاصره درآورد و منهدم کرد و سپس از رودهای دوینای غربی و دنیپر عبور نمود. موفقیت های مشابهی نیز در جناحین شمالی و جنوبی صورت گرفت. در مرحله دوم عملیات، آلمانی ها، پس از یک ماه مبارزه سنگین، محاصره عمده بزرگ دیگری این بار حوالی اسمولنسک ایجاد کردند و سه ارتش میدانی دیگر شوروی را از بین بردند. بسیاری از فرماندهان نیروی زمینی آلمان خواهان پیشروی بلافاصله توسط گروه ارتش مرکز به سمت مسکو، پایتخت ش
وروی بودند. یکی از عمده دلایل این مسئله لزوم انجام گرفتن آن پیش از فرا رسیدن فصل زمستان در روسیه دانسته می شد. با این حال، در نهایت آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، ماه ژوئیه با تأکید بر این که تصرف مسکو مهم ترین هدف عملیات بارباروسا نیست، طرح مذکور را رد کرد. او سلطه بر اراضی اقتصادی اوکراین، قطع جریان نفت قفقاز و محاصره لنینگراد را مسائل دارای بیشترین اولیت دانست. بنابراین تصمیم به تمرکز نیروهای زرهی گروه ارتش مرکز بر لنینگراد و کی یف در شمال و جنوب گرفته شد. با وجود این که این تغییر مسیر در ماه اوت موجب موفقیت های چشم گیر در ماه سپتامبر در تکمیل محاصره لنینگراد و محاصره و انهدام چهار ارتش میدانی دیگر شوروی در ناحیه کی یف گردید اما حرکت گروه ارتش مرکز به سمت مسکو را با اختلال و تأخیر مواجه ساخت. عملیات "تایفون"، تهاجم پاییزه ورماخت جهت سلطه بر مسکو، از اوایل ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ آغاز شد. در ابتدا طی دو محاصره عمده در مناطق ویازما و بریانسک حول هشت ارتش میدانی دشمن، دو جبهه غربی و ذخیره شوروی تقریباً منهدم و آسیب شدیدی به جبهه بریانسک آن وارد شد. به هر صورت فرایند پاکسازی مناطق تحت محاصره موجب کاهش سرعت عملیات تایفو
ن گردید. در این زمان، نیروی ورماخت همچنان ۳۰ تا ۷۰ کیلومتر با مرکز مسکو فاصله داشتند. در همین حال، آغاز فصل گل آلود شدن راه ها ("راسپوتیتسا") و بارش برف به شدت گریبان گیر مهاجمان شد. این بارندگی بزرگ ترین مزیت آلمانی ها یعنی تحرک را از آن ها گرفت و "بلیتس کریگ"، رزم برق آسای ورماخت، را زمین گیر کرد. موفقیت تهاجم آلمانی ها وابسته به فروپاشی سریع دفاع شوروی بود اما ارتش سرخ با تحمل حملات دشمن، همچنان پایداری می کرد و با اجرای ضدحملات برخی دستاوردهای ورماخت را از بین برد. در نهایت پس از انتقال نیرو از شرق روسیه به مناطق غربی، ضد حمله گسترده ارتش سرخ از روز ۵ دسامبر آغاز شود و با مبارزه سنگین یک ماهه دشمن را ۱۰۰ تا ۲۴۰ کیلومتر عقب راند و پایتخت را از سایه تهدید آن ها خارج ساخت. به صورت همزمان در جناح جنوبی گروه ارتش جنوب ورماخت روز ۱۳ اکتبر سال ۱۹۴۱ خود را به رود میوس در شرق اوکراین رساند. این نیرو اواخر ماه اکتبر خارکوف به تصرف خود درآورد. پس از یک توقف کوتاه، روستوف-نا-دونو در منتهی الیه شمال شرقی دریای آزوف نیز روز ۲۰ نوامبر توسط آلمانی ها تسخیر شد. روز بعد، در فرمانی بلندپروازانه از طرف فرماندهی گروه ارتش جنو
ب، نیروهای زرهی موظف شدند به سمت رود ولگا پیشروی و مایکوپ، نزدیک ترین میدان نفتی شوروی در شمال قفقاز را به سلطه خود درآورد. ارتش های ششم و هفدهم ورماخت نیز به ترتیب مأمور به سلطه بر ووراشیلوفگراد و استالینگراد شدند. با این حال، با اجرای ضدحملات ارتش سرخ از دو جهت و پدیداری خطر گرفتار شدن در محاصره، ۲۸ نوامبر دستور به بازگشت ۸۰ کیلومتری این نیروها به رود میوس داده شد. روز ۸ دسامبر هیتلر با صدور فرمان شماره ۳۹ پیشوا با اشاره به «زمستان زود هنگام» و مشکلات تدارکاتی حاصل از آن، بر لزوم پایان عملیات تهاجمی و گرفتن حالت تدافعی اذعان نمود. هدف این فرمان حفظ اراضی دارای اهمیت عملیاتی و اقتصادی ضمن فراهم آوردن فرصتی برای نیروها جهت تجدید قوا بود. بر این اساس مأموریت از بین بردن توان نظامی شوروی همچنان پابرجا بود و به پس از زمستان موکول شد. با حصول موفقیت در این ضدحملات، شوروی به شکلی بلندپروازانه در عرض چند هفته ضدحملات ابتدایی و محدود را به حملات بسیار گسترده تر در تمامی طول خط مقدم جنگ با آلمان، از لنینگراد در شمال تا دریای سیاه در جنوب، بدل ساخت. به هر صورت، با وجود دستیابی به برخی موفقیت های دیگر، در پی فرمان هیتل
ر بر «استواری» و با افزایش مقاومت نیروهای آلمانی، تا اواخر فوریه ۱۹۴۲، شوروی که خود گرفتار مشکلاتی از جمله در زمینه های تدارکاتی و فرماندهی شده بود، به مرور دست بالا را از دست داد و تهاجم آن رفته رفته متوقف شد. بدین ترتیب در عرض حدود شش ماه، ورماخت ۱۲۰۰ کیلومتر در خط مقدمی به پهنای ۱۰۰۰ کیلومتر در عمق اراضی شوروی پیشروی نمود و با تسخیر ۱٫۵ میلیون کیلومتر مربع از خاک آن، ۴۰ درصد از جمعیت و ۳۵ درصد از ظرفیت تولیدی شوروی را زیر سلطه خود درآورد. با این حال، عایدی ورماخت تا این لحظه تنها موفقیت های سطح عملیاتی بود؛ در حالی که آلمان برای ساقط کردن حاکمیت شوروی به پیروزی سطح راهبردی نیاز داشت. در طول عملیات بارباروسا ارتش سرخ تلفات و خسارات بسیار گسترده ای متحمل شد اما در نهایت همچنان در حال فعالیت و رزم بود و سعی در ترمیم کاستی ها داشت. تلفات آلمانی ها بسیار کمتر بود اما این کشور ظرفیت جایگزینی چندانی نداشت. در پی فرسودگی دو طرف، نیاز به تجدید قوا و تجدید تدارکاتی و فرا رسیدن فصل گل آلودی راه ها، فاصله زمانی بین اوایل ماه آوریل تا اوایل ماه مه سال ۱۹۴۲ شاهد یک توقف کلی در عملیات های تهاجمی در تمامی طول خط مقدم بود.
طرح اولیه تهاجم ورماخت به قفقاز. منابع نفتی قفقاز همواره یکی از مهم ترین دلایل ترغیب آلمان به تهاجم به شوروی بود. طرح ریزان آلمانی برای پس از تحقق اهداف عملیات بارباروسا، یک حرکت در شرق دریای سیاه به سمت جنوب به طرف کوه های قفقاز را برای فصل پاییز سال ۱۹۴۱ پیش بینی کرده بودند. نخستین طرح تفصیلی برای تهاجم ورماخت به ناحیه قفقاز ماه اکتبر سال ۱۹۴۱، پیش از ناکامی نهایی عملیات بارباروسا، توسط بخش عملیات های فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان ارائه شد. گستردگی این تهاجم دستیابی به منابع نفتی قفقاز و رسیدن به گذرهای مرزی ایران و عراق را دربرمی گرفت و رویکرد بلند مدت سلطه بر خاورمیانه را نیز در نظر داشت. این طرح عملیات مذکور را به شش بخش مجزا از ماه نوامبر سال ۱۹۴۱ تا ماه سپتامبر سال ۱۹۴۲ تقسیم کرد: سه مرحله پایانی می بایست بین ماه های ژوئیه تا سپتامبر سال ۱۹۴۲ صورت می گرفت. تهاجم مرحله سوم می توانست در دو مسیر در مجاورت دریاهای سیاه و خزر انجام شود. اراضی درونی توسط لشکرهای کوهستان پوشش می یافت. پیش بینی می شد ناوگان دریای سیاه شوروی در کار نیروهای نزدیک به این دریا اخلال ایجاد کند اما چند ناوشکن کهنه در دریای خزر مس
ئله چندان مهمی برای نیروهای آن سو نباشند. برای مرحله نخست دو سپاه موتوریزه و دو سپاه کوهستان در نظر گرفته شد. این نیروها به سمت سوخومی و کوتایسی در غرب، تفلیس در مرکز و باکو در شرق پیش می رفتند. به محض شکسته شدن خط دشمن توسط هر یک از این نیروها یک سپاه موتوریزه دیگر که در جایگاه ذخیره نگاه داشته می شد، وارد میدان می گشت و نیروی مذکور را تعقیب می کرد. این محل نشان گر نقطه تمرکز اصلی مرحله دوم تهاجم بود. این سپاه ذخیره با بهره گیری از رخنه حاصل شده، با توجه به محل رخنه، خود را به یکی از سه هدف جغرافیایی مذکور در جنوب می رساند و با چرخش به سمت شرق یا غرب، یک حرکت محاصره ای علیه نیروهای دشمن صورت می داد. "کریگس مارینه" جهت محافظت از جناح دریای سیاه تهاجم، می بایست آتشبارهای ساحلی آن را به تصرف درمی آورد. علاوه بر این تعدادی او-بوت ناوگان دریای سیاه شوروی را درگیر نگاه می داشتند. نیروی دریایی همچنین می بایست پس از رفع خطر ناوگان دریایی دشمن، ظرفیت کشتیرانی برای رساندن تدارکات از طریق دریای سیاه ایجاد می کرد. "لوفت وافه" می بایست از نیروهای زمینی محافظت می کرد و به آن ها پشتیبانی می رساند. این نیرو همچنین می بایست
به نیروی دریایی شوروی و تأسیسات بندری آن حمله می برد. علاوه بر این نیروی هوابرد برای تسخیر شهرهای مهم و هواگردهای ترابری برای تدارکات رسانی هوایی می بایست تأمین می شد. پیش نیاز ضروری چنین طرح دور رسی تسخیر کرانه غربی رود ولگای سفلی از استالینگراد تا آستاراخان بود. اطلاعات نظامی آلمان از قصد ارتش سرخ برای مقاومت سخت در قفقاز مطلع بود. آلمانی ها قرارگاه پنج ارتش میدانی شوروی را در این ناحیه شناسایی کردند. این مسئله نشان گر این بود که دست کم پانزده لشکر دشمن در این ناحیه مستقر هستند؛ درحالی پیش از این تصور می شد این مقدار تنها پنج لشکر است. این طرح اواخر ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ تأیید کلی را دریافت کرد. بر فراهم کردن نقشه های نظامی از منطقه عملیاتی و ایجاد و تجهیز نیروهای ویژه کوهستانی بدین منظور تأکید شد. تصور می شد با موفقیت این عملیات ترکیه وادار به پیوستن به نیروهای محور شود. به علاوه نیروی بریتانیایی که در غیر این صورت برای مقابله با آفریکاکور اروین رومل به شمال آفریقا فرستاده می شدند، در ایران می ماندند. با توجه به تحولات میدانی در کند شدن عملیات بارباروسا، هیتلر اوایل ماه نوامبر سال ۱۹۴۱ اذعان داشت تسخیر میدان
های نفتی قفقاز می بایست تا سال بعد به تعویق بیفتد. به هر صورت چنین تعویقی پیش از این توسط خود بخش عملیات های فرماندهی عالی نیروی زمینی پیش بینی شده بود. نکته ای که هیتلر در این زمان مطرح ساخت نبودن قصدی در فرماندهی عالی برای پیشروی فرا تر از مرزهای شوروی بود. بدین شکل گستره عملیات به قفقاز محدود شد. هیتلر روز ۱۹ نوامبر به ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان، گفت نخستین هدف آلمان در سال ۱۹۴۲ قفقاز خواهد بود. این تهاجم از ماه مارس یا آوریل آغاز می شد. آلمانی ها یک تیپ ده هزار نفره از متخصصان برای بازیابی و عملیاتی ساختن میدان های نفتی قفقاز آماده کردند. در کنار این، با توجه به شرایط، تهاجمی نیز می توانست تا پایان ماه مه در مرکز خط مقدم تا آن سوی مسکو در جهت وولوگدا یا گورکی انجام شود. این گفته ها نشان گر این است که آلمانی ها همچنان به ادامه همه جانبه عملیات در سال ۱۹۴۲ امیدوار بودند. اهداف تهاجم ۱۹۴۲ آلمان. آلمان اوایل سال ۱۹۴۲ با موانع راهبردی جدی دست به گریبان بود. این کشور از هر طرف در حصر دشمنان خود بود و از نظر عددی در زمین، دریا و هوا دست پایین را داشت. به نظر می رسید آلمان یا می بایست در
این سال پیروز جنگ می شد یا زیر بار ائتلاف ابرقدرت های صنعتی که علیه آن صف کشیده بودند، به زیر کشیده می شد. در این وضعیت ظاهراً ناامید کننده، با الگوبرداری از پیشینه نظامی خود در ادوار گذشته، تنها گزینه باقی مانده برای آلمان حمله بود. پس مباحثات فراوان در سطوح بالای نظامی، اهداف راهبردی، اولویت های عملیاتی و نحوه پیشبرد آن ها در فرماندهی عالی آلمان تعریف شد. با توجه به فرسایش و تلفات وارد آمده به ورماخت در نبردهای قریب به یک سال گذشته، نیروی زمینی آلمان دیگر قادر به تهاجم راهبردی در تمامی طول جبهه شرقی نبود. از این رو تنها گزینه واقع بینانه برای آلمان تهاجم صرفاً از یک بخش جبهه بود. بدین شکل آلمانی ها تصمیم گرفتند این تهاجم را به دنبال دستیابی به منابع نفتی، متوجه بخش های جنوبی شوروی بکنند. این عمل همچنین سلطه بر ناحیه دونتس، قلب صنعتی اوکراین با منابع معدنی فراوان و اراضی حاصل خیز رودهای دن و کوبان را نیز شامل می شد. تمرکز بر این هدف دربردارنده اهداف کوتاه مدت و بلندمدت در قطع منابع نفتی شوروی و تأمین نیاز شدید آلمان به این ماده بود. میدان های نفتی این اراضی ۹۰ درصد از سوخت شوروی را تأمین می نمودند. تصرف قفقا
ز همچنین یک راه مهم تدارکاتی متفقین از راه خلیج فارس به شوروی را قطع می کرد و آن ها را وادار به یک تغییر مسیر بزرگ به سمت قزاقستان در آسیای میانه می نمود. به هر صورت با وجود ضربه شدیدی که تحقق این هدف به شوروی وارد می آورد، هیتلر و ژنرال های آلمانی دیگر بر خلاف سال ۱۹۴۱، تصور نمی کردند که موفقیت در این اقدام باعث پیروزی در کل جنگ یا حتی در جبهه شرقی می شود و لزوماً انتظار نداشتند در پی آن جنگ در سال ۱۹۴۲ به پایان برسد. بلکه آلمان از این طریق در تلاش بود ابزار و امکان لازم برای ادامه جنگ در بلندمدت را کسب کند. آماده سازی آلمان. با این تصور که زمستان بیشتر از هر عامل دیگری، سبب ناکامی آلمان در سال ۱۹۴۱ شده است و ورماخت هنوز در آب وهوای گرم و زمین خشک برتر از ارتش سرخ است، فرماندهی عالی آلمان دستور به آماده سازی تهاجم تابستانه بزرگ دیگری این بار در سال ۱۹۴۲ داد. بر مبنای فرمان ۱۰ ژانویه سال ۱۹۴۲، مقرر شد نیروی زمینی برای وظایف تهاجمی تا روز ۱ مه آماده شود. تدارکات لازم برای چهار ماه عملیات متداوم می بایست گردآوری می شد. ذخیره مهمات می بایست کفایت گر یک ماه استفاده می بود. به هر صورت با وخامت اوضاع خط مقدم مخصوصا
ً در قسمت گروه ارتش مرکز در ماه های اولیه سال ۱۹۴۲، طرح ریزی بیشتر برای تهاجم تابستانه برای چند هفته متوقف شد. پس از بهبود شرایط بخش عملیات های فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان روز ۱۲ فوریه فرمانی در ارتباط با چگونگی پیشبرد عملیات ها پس از پایان زمستان صادر کرد. بر این مبنا در هفته های آتی نیروهای آلمانی می بایست خطوط خود را تثبیت می کردند، رخنه دشمن به نواحی پشت سر خود را از بین می بردند و به صورت کلی ابتکار عمل را پس می گرفتند. فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان قصد داشت از فرصت دوره متعاقب گل آلود بودن راه ها برای بازسازی و باز سازماندهی نیروهای خود استفاده کند. بر اساس جزئیات این فرمان، گروه ارتش جنوب می بایست رخنه دشمن در ناحیه غرب ایزیوم را از بین می برد و در کریمه بر شبه جزیره کرچ و سواستوپول مسلط می شد تا بتوان از نیروهای آزاد شده در جاهای دیگر استفاده کرد. گروه ارتش مرکز می بایست ناحیه اوستاشکوف را پس می گرفت و خط مقدم خود را کوتاه تر می نمود. در نهایت گروه ارتش شمال نیز می بایست مواضع کنونی خود را حفظ می کرد. هر سه گروه ارتش می بایست در مناطق قابل دسترس ذخیره ای از نیروهای زرهی ایجاد می کردند. فرمان ۵ م
ارس فرماندهی عالی ورماخت نیز بر این موارد صحه گذاشت. بر اساس گزارش روز ۳۰ مارس، از مجموع ۱۶۲ لشکر آلمانی در جبهه شرقی ۸ لشکر آماده اجرای بلافاصله هر گونه مأموریت، ۳ لشکر قادر به ماموریت های تهاجمی پس از مدتی استراحت، ۴۷ لشکر در دسترس برای ماموریت های تهاجمی محدود، ۷۳ لشکر در آمادگی کامل برای ماموریت های دفاعی، ۲۹ لشکر تنها توانمند در ماموریت های دفاعی محدود و ۲ لشکر نامناسب برای هر گونه به کارگیری بلافاصله بودند. در شانزده لشکر حاضر در این جبهه مجموعاً تنها ۱۴۰ تانک عملیاتی، کمتر از توان معمول یک لشکر زرهی، موجود بود. تعداد اندکی لشکر تحرک پذیری بیش از ۲۰ درصد داشتند. به هر صورت با توجه به محدودیت های تولید در آلمان و کمبود تجهیزات، تنها تعداد مشخصی از لشکرها می توانستند بازسازی شوند. لشکرهای زرهی و موتوریزه و همچنین یگان های قرارگاه های سپاه ها و ارتش ها در گروه ارتش جنوب بدین منظور انتخاب شدند. سه لشکر زرهی و سه لشکر موتوریزه و برخی از یگان های قرارگاه های سپاه ها و ارتش های گروه ارتش های مرکز و شمال نیز بازسازی می گشتند. لشکرهای زرهی گروه ارتش های مرکز و شمال که بازسازی نمی شدند می بایست بخشی از نیروهای خو
د را به گروه ارتش جنوب می سپردند. سه لشکر زرهی و شش لشکر پیاده نظام گروه ارتش مرکز بدون تجهیزات خود به غرب منتقل می شدند تا کاملاً بازسازی و باز تجهیز شوند. پیش بینی می شد مجموعاً حدود ۵۰۰ هزار نیروی جایگزینی تا پایان ماه آوریل به جبهه شرقی برسند. یک ناحیه ویژه بازسازی برای گروه ارتش جنوب در نزدیکی دنیپروپتروفسک ایجاد می شد. دو گروه ارتش دیگر یگان های خود را در نقاط دیگری بازسازی می کردند. فرایند بازسازی می بایست حداکثر از میانه ماه مارس آغاز می شد. پس از فصل گل آلود بودن راه ها یگان های بازسازی شده گروه ارتش مرکز به گروه ارتش جنوب منتقل می گردیدند. بر این مبنا ارتش چهارم زرهی از گروه ارتش مرکز در اختیار گروه ارتش جنوب قرار می گرفت. وظیفه اصلی "کریگس مارینه" در دریای سیاه انتقال تدارکات به نیروی زمینی بود. تمهیداتی اندیشیده شد تا موضع آلمان در این دریا بهبود یابد. قایق های اژدرافکن، شناورهای ضد زیردریایی ایتالیایی، زیردریایی های کوچک و ناوچه های آب خاکی به ناحیه منتقل شدند. آلمانی ها همچنین اقدام به مین ریزی دریای سیاه کردند. نیروهای دریایی شوروی در این دریا می بایست مورد حمله قرار می گرفتند و منهدم می شدند.
بر مبنای فرمان ۱۴ مارس هیتلر، در طول ماه های تعیین کننده سال ۱۹۴۲ کمک های تسلیحاتی-تدارکاتی متفقین غربی به شوروی می بایست مهار می شد. بر این مبنا دفاع ساحلی نروژ تقویت و فعالیت او-بوت ها علیه کاروان های اقیانوس منجمد شمالی تشدید می گشت. "لوفت وافه" نیز می بایست برای اهداف مشابهی، یگان های برد بلند شناسایی و بمب افکن در شمال دور را تقویت و بیشتر هواگردهای اژدرافکن خود را به این ناحیه گسیل می کرد. عملیات فریب. عنصر غافلگیری برای تهاجم تابستانه ورماخت ضروری تلقی می شد. فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت، روز ۱۲ فوریه نخستین فرمان جهت فریب دشمن در ارتباط با مقاصد آلمانی ها را صادر کرد. اطلاعات ذیل می بایست توسط مأموران ضداطلاعات آلمان به خورد اطلاعات شوروی داده می شد: علاوه بر این، آن نیروهای آلمانی که برای انتقال از غرب به شرق برگزیده شده بودند نیز با دریافت نقشه های نظامی و اطلاعات جغرافیایی از ناحیه مسکو خود فریب می خوردند. فریب نیروهایی که در این زمان در شرق بودند به پس از پایان نبردهای دفاعی موکول شد. به شدت بر حفظ محرمانگی تأکید شد. جابه جایی نیرو برای گروه ارتش جنوب می بایست به عنوان تعویض
معمول لشکرهای فرسوده نزد یگان های آلمانی مطرح می شد. رسیدن تمامی قرارگاه های فرماندهی به نقاط استقرار آن ها می بایست در آخرین لحظه ممکن صورت می گرفت. از "لوفت وافه" و "کریگس مارینه" نیز خواسته شد تمهیدات فریب خود را پیشنهاد کنند. متحدین آلمان تنها می بایست ضروری ترین اطلاعات را دریافت می کردند. بر این اساس، «نشت اطلاعاتی» به رسانه های خارجی اتفاق افتاد و گروه ارتش مرکز آماده سازی های نه چندان پنهانی به منظور القای قصد آن برای تهاجم همه جانبه به مسکو صورت داد. این کارزار فریب موسوم به عملیات "کْرِمْل" مؤثر واقع افتاد. استالین و تقریباً تمامی حاکمیت شوروی تصور می کردند مسکو هدف واقعی ورماخت است. از این رو نیروهای زیادی برای مقابله با این شکل از حمله به کارگرفته شد. همانند سال ۱۹۴۱ و هشدارهای مربوط به عملیات بارباروسا، رهبران شوروی این بار نیز گزارش های اطلاعاتی از قصد واقعی آلمان در تمرکز بر جنوب، مخصوصاً از طرف متفقین غربی، را نادیده گرفتند. برآورد اطلاعاتی از دشمن. بخش اطلاعات شرق فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان روز ۲۰ فوریه اعلام کرد شوروی یک تهاجم از سمت آلمانی ها در جانب ناحیه قفقاز و میدان های نفتی آن را
پیش بینی می کند؛ در نتیجه ارتش سرخ یا دست به تهاجم پیش دستانه در جنوب می زند یا اقدام به عقب نشینی راهبردی می کند. حمله دشمن می توانست در آماده سازی آلمانی ها خلل ایجاد نماید. چندین گزارش از عوامل اطلاعاتی آلمان در اراضی تحت سلطه شوروی نشان گر این بود که ارتش سرخ مدتی است که برای بازپس گیری اوکراین برنامه ریزی می کند. پیش بینی می شد تهاجم دشمن در سریع ترین زمان بلافاصله پس از فصل گل آلودی راه ها، اوایل ماه مه، صورت گیرد. دخالت از جانب بریتانیایی ها و ورود آن ها به قفقاز غیر محتمل در نظر گرفته می شد. همانند عملیات بارباروسا، آلمانی ها همچنان توان شوروی را دست کم می گرفتند. بر اساس برآورد بخش اطلاعات شرق که روز ۱۰ آوریل ارائه شد، آلمانی ها می پنداشتند ارتش سرخ آسیب زیادی از نبردهای زمستانه خورده است و یگان های جدید آن در آمورش، تسلیحات و تجهیزات دچار کمبود بودند. بر این مبنا شوروی نه تنها با کمبود نیرو روبرو بود بلکه از دست رفتن ظرفیت صنعتی در ایجاد یگان های زرهی برای آن خلل می آفرید. گزارش جدید پیش بینی می کرد عملیات های شوروی در سال ۱۹۴۲ محدود به اقدامات دفاعی با تهاجماتی با اهداف محدود برای اختلال آفرینی در
کار آلمانی ها، خواهد بود. بدین شکل هیچ تهاجم عمده ای از جانب شوروی در آینده قابل پیش بینی انتظار نمی رفت. به هر صورت در این زمان نشانه ای از قصد شوروی برای حمله پیش دستانه ای در قسمت جنوبی خط مقدم در دست نبود. به نظر می رسید شکستن محاصره لنینگراد احتمالاً اولویت نخست شوروی باشد. هالدر در گزارشی به هیتلر مدعی شد با توجه به تعداد زیاد لشکرهای شناسایی شده تا ماه نوامبر سال ۱۹۴۱، ارتش سرخ پیش از این تمامی منابع نیروی انسانی خود را بسیج کرده و بخش بزرگی از آن را در ضدحمله زمستانه به کار برده است. نیروهای ارتش سرخ در مقابل گروه ارتش جنوب ۸۳ لشکر و ۱۲ تیپ پیاده نظام، ۲۰ لشکر سواره نظام و ۱۹ تیپ زرهی، به علاوه تعداد نامشخصی یگان های به تازگی شکل گرفته، شناسایی شدند. طرح عملیاتی. پس از غلبه بر بهران زمستان بدون از دست دادن مقدار زیادی اراضی، اعتماد به نفس هیتلر نسبت به خود به عنوان یک فرمانده نظامی به شدت افزایش یافته بود؛ به وجهی که او که اخیراً شخصا در جایگاه فرمانده کل نیروی زمینی نشسته بود، متن فرمان عملیاتی که توسط فرماندهی عالی نیروی زمینی تنظیم شده بود را کاملاً بازنویسی کرد و بخش های مهمی بدان افزود. در این زم
ان اسم رزم عملیات از «"زیگفریت"» به «"بلاو"» (آبی) تغییر یافت. هیتلر با صدور فرمان شماره ۴۱ پیشوا در روز ۵ آوریل، کلیات تهاجم پیش روی تابستانی را تشریح کرد. او در این فرمان مدعی شد در جریان کارزار زمستانه آلمان پیروزی بی نظیری کسب کرده و شوروی نه تنها خسارات انسانی و مادی زیادی متحمل شده است، بلکه ذخایرش را که قصد داشت از آن ها در عملیات های بعدی استفاده کند را نیز از دست داده است. بر این مبنا مقرر شد به محض این که شرایط آب وهوایی امکان آن را فراهم آورد نیروهای آلمانی با پس گرفتن ابتکار عمل، اقدام به نابودی مابقی توان رزمی دشمن بکنند و مناطقی را که بیشترین اهمیت را برای اقتصاد نظامی آن دارند، به زیر سلطه خود درآورند. این نواحی شامل لنینگراد در شمال و قفقاز در جنوب می شد. به هر صورت با توجه به محدودیت ها این مقاصد یک به یک دنبال می شد و قفقاز در اولویت بود. بدین شکل تمامی نیروی در دسترس می بایست جهت عملیات اصلی در قسمت جنوبی متمرکز می گردید تا با هدف انهدام نیروهای دشمن در ناحیه دُن و تصرف میدان های نفتی قفقاز به کار گرفته شود. بر این اساس گروه ارتش های شمال و مرکز در این حین مواضع کنونی خود را حفظ می کردند. ف