Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویلسون اوروما (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به المپیک مارسی، سروت ۱۸۹۰، لن، باشگاه فوتبال نانسی، و سوشو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده است.
واری (به لاتین: Warri) یک شهر و شهر بندری در نیجریه است که در ایالت دلتا واقع شده است.
بندیکت ایروها (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دی.سی. یونایتد، باشگاه فوتبال واتفورد، الچه، ویتس آرنهم، و باشگاه فوتبال سن خوزه ارث کوئیکز اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده است.
ویکتور ایکپبا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی السد، موناکو، باشگاه فوتبال بروسیا دورتموند، رویال شارلوا، و رئال بتیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده است.
دنیل آموکاچی (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بازنشسته فوتبال و مربی فوتبال اهل نیجریه است.وی با سرعت بالا و قدرت شوت زنی شناخته شده است باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناساراوا یونایتد، بشیکتاش، کلوب بروژ، باشگاه فوتبال کلرادو رپیدز، و اورتون اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده است.
پیتر روفایی (به ؛ – ) دروازه بان اهل نیجریه بود. باشگاهی. از جمله باشگاه هایی که وی در آن ها بازی کرده است، می توان به دپورتیوو لاکرونیا، هرکولس و گو اهد ایگلز اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده است.
ساندی اولیسه (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به یوونتوس، آژاکس آمستردام، بروسیا دورتموند، کلن، بوخوم، و خنک اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده است.
افغانی های مقیم آلمان یا آلمانی های افغانی تبار به شهروندانی از آلمان با اصل و نسب از افغانستان، متولد آلمان یا افغان های مهاجرت کرده به آلمان گفته می شود. افغان های مقیم آلمان بزرگترین جامعهٔ افغان ها در اروپا، و یکی از بزرگترین جوامع افغان های مقیم خارج در دنیا را تشکیل می دهند که با ۲۹۷٬۰۰۰ نفر، طبق برآورد ۲۰۲۰ اداره فدرال آمار آلمان، نهمین جامعهٔ خارجی در آلمان را تشکیل می دهند. طبق آمار سال ۲۰۱۱، شهرهای افنباخ آم ماین و هامبورگ بالاترین سهم مهاجران افغان در میان تمام ایالت ها آلمان را داشتند. ۳۵٬۸۰۵ نفر در سال ۲۰۱۵ در شهر هامبورگ زندگی می کردند. همچون در افغانستان، جامعهٔ افغان ها در آلمان نیز با توجه به دیدگاه های مختلف سیاسی (جمعیت شناسی افغانستان را ببینید) ناهمگن است. هر چند با دخالت ناتو در افغانستان با توجه به امیدها و نگرانی های مشترک، جامعه به هم نزدیک شده است؛ با این حال، انجمن ها یا سازمان های نمایندگی نسبتاً کمی وجود دارد. تاریخچه. در دههٔ ۱۹۷۰، حدود ۲۰۰۰ افغان در آلمان غربی اقامت داشتند، که بیشتر آنها تجار و دانشجویان بودند. شهر تجاری هامبورگ به خصوص باعث جذب معامله گران فرش افغانستان شد. با
شروع از جنگ شوروی در افغانستان، بسیاری به آلمان غربی فرار کردند و جمعیت در سال ۱۹۸۲ به ۱۱٬۰۰۰ نفر رسید. موج دیگری از مهاجرت در دههٔ ۱۹۹۰ آغاز شد و جمعیت افغان ها در آلمان در سال ۱۹۹۴ به ۵۰٬۰۰۰ نفر رسید. آلمان یکی از بزرگترین جوامع افغان های خارج از کشور در جهان را تشکیل می دهد. تخمین زده شده که تعداد افغان ها در سال ۲۰۰۱ به حدود ۷۰۰۰۰ نفر رسید. از لحاظ تاریخی اکثر افغان ها با خانواده به آلمان آمدند. از ۲۰۱۲ تعداد فزاینده ای از پناهجویان افغان وارد آلمان شدند و این روند، با ورود تعداد بیشتری از مردان، به جای تمام خانواده، تغییر کرد. پس از بحران مهاجرتی اروپا، جامعه به سرعت گسترش یافت، و در سال ۲۰۱۶ به ۲۵۳٬۰۰۰ نفر رسید، ۷۵٬۰۰۰ نفر بیشتر از سال ۲۰۱۴. در اواخر ماه دسامبر ۲۰۱۶، آلمان ۱۱٬۹۰۰ افغان را به افغانستان بازگرداند، آنچه که به عنوان «"دومین اخراج جمعی"» شناخته می شود. دین. اکثر آلمانی ها افغان تبار مسلمان هستند. همچنین جمعیت کوچکی از افغان ها وجود دارد که هند، سیک، مسیحی، یهودی یا بی دین هستند. جامعه و مسائل اجتماعی. بسیاری از مهاجران اولیهٔ افغان به خوبی تحصیل کرده بودند و حرفه ای را در افغانستان آموزش دید
ه بودند، با این حال مشکلاتی برای پیدا کردن کار در زمینه های حرفه ای خود داشتند. با گذشت زمان، پیش زمینهٔ مهاجران متنوع تر شد و پیش زمینهٔ تحصیلات یا حرفه در مقایسه با مهاجران قبلی کمتر دیده شد. در سال ۲۰۱۶ طبق گزارشی از وزارت کشور در ازدواج کودکان ۱۵۷ فرد زیر سن قانونی افغان تبار وجود داشت. به گفته روزنامه نگار دیوید شاه در گزارشی از سال ۲۰۰۴، افغان ها یکی از یکپارچه ترین اقلیت ها در آلمان هستند و اغلب روابط کمی با کشور خود دارند.
جیمز جان کاوپرتویت (؛ – ) از کارکنان مدنی اهل بریتانیا بود که وزارت دارایی هنگ کنگ را به مدت ۱۰ سال بر عهده داشت. ورود سیاست های اقتصادی بازار آزاد به دست او به هنگ کنگ و تبدیل هنگ کنگ پس از جنگ به یک مرکز شکوفای اقتصاد جهانی اعتبار بالایی دارد.
ایوان دیمیتروف (؛ زادهٔ - درگذشته ۱ ژانویه ۲۰۱۹) یک بازیکن فوتبال اهل بلغارستان بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
دینکو درمندژیف (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
آلکساندر کوستوف (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
دیمیتار یاکیموف (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
استویان کیتوف (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال در پست هافبک اهل بلغارستان است. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
گئورگی آسپاروخوف (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل بلغارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به PFC Levski Sofia اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
ایوان پتکوف کولیف (به بلغاری: Иван Петков Колев)، متولد ۱ نوامبر ۱۹۳۰ در صوفیه و درگذشته در ۱ ژوئیه ۲۰۰۵، یکی از برجسته ترین بازیکنان فوتبال و مربیان اهل بلغارستان بود. وی با عملکرد خود در دوران بازیگری و مربیگری توانست نام خود را در تاریخ فوتبال بلغارستان جاودانه کند. وی در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است دوران جوانی و شروع حرفه ای: ایوان کولیف در شهر صوفیه به دنیا آمد و از سنین جوانی به فوتبال علاقه مند شد. او حرفه ی فوتبالی خود را از باشگاه اسپورتیت صوفیه در سال ۱۹۴۵ آغاز کرد و تا سال ۱۹۴۸ در این باشگاه بازی کرد. سپس به باشگاه VVS صوفیه پیوست و از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۰ در این تیم حضور داشت. دوران بازیگری: بزرگترین بخش دوران حرفه ای کولیف در تیم CSKA صوفیه گذشت. او از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۷ در این تیم بازی کرد و در این مدت ۳۰۴ بازی انجام داد و ۹۰ گل به ثمر رساند. ایوان کولیف به عنوان یکی از بهترین مهاجمان تاریخ این باشگاه شناخته می شود و توانست افتخارات زیادی را به همراه تیم خود کسب کند. افتخارات بین المللی: کولیف برای تیم ملی بلغارستان نیز بازی های بسیاری انجام داد. او در دو دوره جام جهانی فوتبال، در سال های ۱
۹۶۲ و ۱۹۶۶، به میدان رفت و نمایشی درخشان از خود نشان داد. علاوه بر این، او در بازی های المپیک ۱۹۵۶ نیز شرکت کرد و توانست با تیم ملی بلغارستان به مدال برنز دست یابد. پایان دوران بازیگری و آغاز مربیگری: پس از پایان دوران بازیگری، کولیف به عنوان مربی فعالیت خود را ادامه داد. او تجربیات و دانش خود را به نسل های جوان تر منتقل کرد و در تیم های مختلفی به عنوان مربی خدمت کرد. عملکرد موفق او در دوران مربیگری نیز به شناخت او به عنوان یکی از چهره های مهم فوتبال بلغارستان کمک کرد. مرگ: ایوان پتکوف کولیف در ۱ ژوئیه ۲۰۰۵ در سن ۷۴ سالگی درگذشت. مرگ او باعث شد تا جامعه فوتبال بلغارستان یکی از اسطوره های خود را از دست بدهد، اما یاد و خاطره او همچنان در قلب هواداران فوتبال زنده است. نتیجه گیری: ایوان پتکوف کولیف با عملکرد درخشان خود در دوران بازیگری و مربیگری به یکی از چهره های ماندگار تاریخ فوتبال بلغارستان تبدیل شد. او نه تنها در باشگاه های داخلی بلکه در سطح بین المللی نیز به موفقیت های بسیاری دست یافت و افتخارات زیادی را برای کشورش به ارمغان آورد. یاد و خاطره او همواره در تاریخ فوتبال باقی خواهد ماند. منابع. https://pantheo
n.world/profile/person/Ivan_Kolev_(footballer,_born_1930)/https://en.wikipedia.org/wiki/Ivan_Kolev_%28footballer%2C_born_1930%29
دوبرومیر ژچیف (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
جواد حسین آبادی بازیکن والیبال اهل ایران، عضو باشگاه والیبال شهرداری ارومیه
مغ کشی جشنی بود که پارسی ها در زمان حکومت هخامنشیان، هر ساله به خاطر بزرگداشت قتل گئومات و پادشاهی داریوش بزرگ، گرامی می داشتند. روایت نویسندگان کلاسیک. بنابر روایت هرودوت (μαγοφóνια؛ همچنین بنگرید به کتسیاس: μαγοφονι)، زمانی که داریوش بزرگ و یاران نجیب زاده اش در سال ۵۲۲ پ.م. سمردیس دروغین (که گئومات مغ نامیده می شد؛ کسی که با کمک برادرش سریر پادشاهی را غصب کرد) را کشتند، پارسی های توطئه گر سر این مغ ها را قطع کردند و در خیابان ها در معرض نمایش گذاشتند. در همین زمان، پارسی های دیگر، خنجرهایشان را درآورده و هر مغی را که یافتند، کشتند. هرودوت اضافه می کند که در یابود این رخداد، پارسی ها جشن بزرگی برپا کردند که «مغ کشان» «Magophonia» نامیده شد و در مدت این جشن، تمام مغ ها در خانه هایشان می ماندند، تا کشته نشوند. کتسیاس همچنین جشن سالانه روز کشتن مغی به نام «سفنداداتس» را گزارش می دهد. قاتل (ἀναίρεσις) مغ، توسط یوسفوس فلاویوس نیز گزارش شده است. آگاثیاس تفسیری از داستان سمردیس دروغین در تاریخ هرودوت، در کتاب تاریخ خودش ارائه کرده است بدین مضمون که در روز مغ کشی، پیشکش شکرگزاری انجام شد. او صریحاً، این اطلاعات را
مربوط به زمان های خیلی دورتری معرفی می کند و در نتیجه، این جشن دیگر برگزار نمی شده است. تحلیل آکادمیک. کلمه معادل مغ کشی در زبان سغدی، mwγzt- است که در متون مانوی آمده است و بنابر گفته والتر هنینگ، این لغت «المثنی دقیق» کلمه ایرانی باستان *magu-žati- است. هنینگ اظهار می دارد که سخت می توان تصمیم گرفت که mwγzt- سغدی اصیل یا وام واژه پارتی یا فارسی میانه است. در متن سغدی مذکور، عمل مجرمانه مغ کشی به اسکندر نسبت داده شده است. بنابر گفته هنینگ، از طریق این تفیسر، مغ ها سعی کردند که منشأ اصلی «مغ کشی» را به فراموشی بگذارند. همان نویسنده همچنین پنداشته که پارسی ها جشن سالانه تأسیس کردند تا در طی آن به مغ ها آزار رسد، تا تحقیرهایی که کرده اند را به خاطر بسپارند. یوزف مارکوارت می پندارد که هرودوت دربارهٔ مغ کشی در این داستان به خاطر همزمانی تاریخ قتل گئومات و جشن مهرگان، مرتکب اشتباه شده است. در این جشن، در تقویم باستان ایرانی که در ماه هفتم، باگَیادیش (Bāgayādiš)، برگزار می شد، مردم به قربانی کردن برای خدای میترا می پرداختند. سید حسن تقی زاده می پندارد که احتمال دارد دو جشن به نام های *Bāga-yādi و مهرگان، که یکی روز
مرگ گئومات در طی اعتدال پائیزی است، بر روی دیگری منطبق شده باشد. مری بویس گزارش نویسندگان کلاسیک (که سالانه در یک روز مغ ها محبوس می شدند و به آن ها توهین می شد) را باورنکردنی می داند. او تمایل دارد که این گونه تفسیر کند که داریوش جشن های سالیانه برای به چنگ آوردن قدرت و کشتن گئومات مغ، ولی نه همه مغ ها به طور عمومی، برگزار کرد و پارسی ها این جشن را در دوران تمام پادشاهان هخامنشی ادامه دادند. بویس مغ کشی را با روز گای فاکس مقایسه می کند، که به خاطر مجاورت با جشن اوایل پاییز، تا به امروز جاودانه گشته است. بیکرمن و تدمر برای این جشن، مشابهات بابلی جالبی را مثال می زنند که با روز نحس مرتبط است و معتقدند این جشن برگزاری می گشته است، گرچه از نگاه آن ها قتل مغ، هرگز رخ نداده است. به طور آشکار، منابع تاریخی در دست، برای حل معمای جشن مغ کشی ناکافی است. منابع مختلفی از داستان سمردیس دروغین داریم و این گزارش ها، در خیلی از جنبه ها با هم توافق ندارند. توافق بین منابع اصلی (کتیبه بیستون داریوش، هرودوت و کتسیاس) فراتر از عناصر مشترک در داستان های مشهور نیست. تفسیرها و ارتباط های محتمل بیشتری می توان برای مغ کشی وجود دارد
، ولی تا زمانی که مدرک جدیدی به دست نیاید، هیچ گونه نمی توان ماهیت این جشن را بررسی کرد. ما نمی دانیم چه زمانی این جشن رخ داده، نمی دانیم چه زمانی این جشن منسوخ گشته و نمی دانیم چگونه برگزار می گشته است جدای از این حقیقت که مغ نمی تواند در آن جشن سهیم شود. مغ ها در دادگاه روحانیت تا پایان دودمان هخامنشی نقش ایفا می کردند. ارتباط با پوریم. محققانی چون والتر هنینگ به شباهت های داستان عید پوریم در کتاب استر با مراسم مغ کشی اشاره کرده اند و امکان اینکه پوریم تقلیدی از مغ کشی باشد را مطرح کرده اند. ارتباط با عمرکشان. محمدرضا اصلانی در فرهنگ واژگان طنز بیان می کند عمرکشان ریشه در مراسم مغ کشی دارد .دونالد روبین و جمشید ملک پور نیز این موضوع را تصریح می کنند . همچنین برخی پژوهشگران جشن پوریم را نیز برگرفته از مغ کشی می دانند.
سهند الله وردیان بازیکن والیبال اهل ایران، عضو باشگاه والیبال ارومیه و بازیکن تیم ملی والیبال ایران است. الله وردیان به همراه تیم ملی جوانان به قهرمانی هفدهمین دوره مسابقات جام ملت های جوانان آسیا دست یافت و در پایان به عنوان بهترین مدافع میانی مسابقات انتخاب شد.او در مسابقات قهرمانی آسیا در رده امید ها در اردبیل قهرمان آسیا شد و همچنین در مسابقات آسیایی در تهران در رده نوجوانان قهرمان آسیا شد. او در رده امید و نوجوانان به همراه جوانان توانست جایزه بهترین دفاع آسیا را به اسم خود در بیاورد سهند الله وردیان در مسابقات نوجوانان جهان در مکزیک با تیم ملی ایران به مقام چهارمی رسید الله وردیان در مسابقات المپیک دانشجویان جهان حضور داشت،از دیگر مسابقات جهانی میتوان به مسابقات تیم ملی جوانان ایران در مکزیک و همچنین جوانان جهان در ترکیه،مسابقات جهانی امید ها در مصر اشاره کرد منابع. https://www.magiran.com/article/3052313
ساسان دژآرا بازیکن والیبال اهل ایران، عضو باشگاه تبریز و بازیکن تیم ملی والیبال ب ایران است. دژآرا در تیم های ملی نوجوانان و جوانان نیز حضور داشت و در رده باشگاهی در تیم های پرسپولیس، پیکان و پیشگامان کویر یزد سابقه عضویت دارد.
ولی نورمحمدی بازیکن والیبال اهل ایران، عضو باشگاه باشگاه والیبال پیکان تهران و بازیکن سابق تیم ملی والیبال مردان ایران است. او والیبال را از ۱۴ سالگی آغاز نمود. قهرمانی والیبال آسیا با تیم ملی نوجوانان و جوانان، قهرمانی جام ارتش های جهان، مقام سوم باشگاهای جهان با تیم پیکان، مقام اول باشگاهای آسیا با تیم پیکان، مقام اول آسیا میانه با تیم ملی امید و دو دوره قهرمانی جام شیخ راشد با تیم ملی ایران از دست آوردهای ولی نورمحمدی به شمار می رود او در سن ۳۰ سالگی از میادین رسمی والیبال خداحافظی کرد و از سال ۱۴۰۲، با دریافت مدرک مربیگری بین المللی از فدراسیون جهانی (FIVB)، وارد عرصه مربیگری شد و فعالیت حرفه ای خود را در این حوزه آغاز کرد. حرفه ای. ولی نورمحمدی (زادهٔ ۲۹ اردیبهشت ۱۳۶۶ در تهران، ایران) بازیکن سابق تیم ملی والیبال ایران و مربی بین المللی این رشته است. او فعالیت ورزشی خود را از سال ۱۳۸۰ با حضور در کانون والیبال آغاز کرد. تنها دو سال بعد، با پیوستن به تیم استیل البرز اسلامشهر در لیگ دسته یک، به صورت رسمی وارد عرصه حرفه ای والیبال شد. نورمحمدی با دعوت به تیم ملی نوجوانان ایران، نخستین تجربه ملی خود را پشت سر
گذاشت و سپس به تیم سوپرلیگ پرسپولیس تهران پیوست. در ادامه، در تیم های مطرحی چون سایپا تهران، بیم بابل، داماش گیلان، داماش تهران، پیکان تهران، شهرداری زاهدان، خاتم اردکان، بانک کشاورزی، هاوش گنبد و فولاد سیرجان حضور داشت. آسیب دیدگی و بازگشت: در جریان مسابقات تیم ملی جوانان در کشور امارات، ولی نورمحمدی از ناحیه زانوی راست دچار پارگی رباط صلیبی (ACL) و مینیسک شد. این مصدومیت موجب شد حدود یک سال از رقابت های حرفه ای و هم دوره های خود فاصله بگیرد. او پس از دو سال دوری، به میادین بازگشت و در لیگ برتر والیبال ایران، عنوان پدیده سال را کسب کرد. پس از درخشش دوباره، با دعوت زنده یاد حسین معدنی به تیم ملی بزرگسالان ایران پیوست. اما در جریان رقابت های جهانی در کشور برزیل، این بار از ناحیه زانوی چپ دچار آسیب دیدگی شدیدتری شد. در این آسیب، رباط های ACL و MCL به همراه غضروف زانو آسیب دیدند و وی برای بار دوم مجبور به یک سال دوری از میادین و طی مراحل درمانی شد. دوران طلایی و موفقیت های بین المللی: پس از بهبودی، نورمحمدی به تیم های داماش گیلان و سایپا تهران در نیم فصل پیوست و پس از پایان مسابقات، به تیم پیکان تهران ملحق شد. ا
و همراه با تیم پیکان موفق به کسب قهرمانی لیگ برتر والیبال ایران، قهرمانی باشگاه های آسیا و مقام سوم باشگاه های جهان شد. در پی این موفقیت ها، با دعوت خولیو ولاسکو، سرمربی وقت تیم ملی ایران، بار دیگر به اردوی تیم ملی بزرگسالان فراخوانده شد. خداحافظی و ورود به عرصه مربی گری: ولی نورمحمدی در سن ۳۰ سالگی، به دلیل برخی مشکلات نامعلوم از دنیای حرفه ای والیبال خداحافظی کرد. او از سال ۱۴۰۲ با دریافت مدرک مربی گری بین المللی از فدراسیون جهانی والیبال (FIVB)، فعالیت حرفه ای خود را به عنوان مربی آغاز کرد.
باشگاه ورزشی باستیا () یک باشگاه فوتبال فرانسوی می باشد که در باستیا و در جزیره کرس قرار دارد. این تیم هم اکنون در لیگ ۲ حضور دارد. این باشگاه در سال ۱۹۰۵ میلادی بنیان گذاری شده است. باستیا دو قهرمانی در لیگ ۲، یک قهرمانی در جام حذفی فوتبال فرانسه و یک قهرمانی در سوپر جام فوتبال فرانسه کسب کرده است.
کلاریس لیسپکتور (۱۰ دسامبر ۱۹۲۰ – ۹ دسامبر ۱۹۷۷ ) نویسنده و روزنامه نگار برزیلی بود. او را مهم ترین نویسنده یهودی پس از فرانتس کافکا می دانند. ارجاع به آثار او در ادبیات و موسیقی برزیل و آمریکای لاتین فراوان است. زندگی نامه. کلاریس لیسپکتور در دهم دسامبر سال ۱۹۲۰ در روستایی در اوکراین و در خانواده ای یهودی چشم به جهان گشود. تنها دو ماه داشت که خانواده اش به خاطر جنگ جهانی اول مجبور به مهاجرت به برزیل شدند. کلاریس در شهر ریسیف برزیل به مدرسه رفت. مدتی پس از مرگ مادر، پدر کلاریس به همراه سه دخترش به شهر ریودوژانیرو نقل مکان کرد و در آنجا بود که کلاریس وارد دانشگاه حقوق شد. در سال ۱۹۴۰ پدر درگذشت و در همان سال کلاریس در خبرگزاری برزیل مشغول به کار شد. اولین رمانش با نام نزدیک به قلب وحشی در سال ۱۹۴۳ منتشر شد. سبک این رمان بسیار نوآورانه بود به گونه ای که برنده جایزه آرانها برای بهترین رمان اول شد. بسیاری از منتقدان بیان کردند که صدایی منحصربفرد در ادبیات پرتغالی پا به عرصه وجود گذاشته است. نگاه او به شخصیت و روایتش از شخصی ترین و داخلی ترین وجوه زندگی یادآور سبک جیمز جویس و ویرجینیا وولف بود. کلاریس لیسپکتور در
سال ۱۹۴۴ با مائوری والنته دیپلمات جوان برزیلی که در وزرات امور خارجه برزیل کار می کرد، ازدواج کرد و به واسطه شغل شوهر چند سالی را در خارج از کشور زندگی کردند.زندگی دیپلماتیک چندان خوشایند طبع کلاریس نبود و پس از چند سال زندگی در ناپل، برن و واشینگتن دی سی در نهایت شوهرش را ترک کرد و به همراه دو فرزندش به برزیل بازگشت. الیزابت بیشاپ شاعر و نویسنده آمریکایی که تعدادی از داستان های کلاریس را به انگلیسی ترجمه کرده است، در نامه ای به دوستانش چنین نوشت: «فکر می کنم او از خورخه لوییس بورخس هم بهتر است، (بورخس) خوب است اما نه به خوبی کلاریس.» سالشمار زندگی. ۱۹۲۰- کلاریس لیسپکتور دهم دسامبر در روستای کوچک چیچلنیک در غرب اوکراین متولد می شود. ۱۹۲۱- در فوریهٔ این سال کلاریس که دوماهه بود، به همراه پدر و مادر و دو خواهرش به شهر ماسیو مرکز استان آلاگواس برزیل مهاجرت می کند. زبان پرتغالی به زبان بومی کلاریس بدل می شود. ۱۹۲۴- خانواده به شهر رسیف مرکز استان پرنامبوکو مهاجرت می کند. ۱۹۲۹- شاگرد کلاس دوم دبستان است که مادرش، ماریهتا لیسپکتور، چشم از جهان فرومی بندد. ۱۹۳۴- پدرش، پدرو، به همراه دختران از راه دریا به ریو دو ژانیر
و کوچ می کند. ۱۹۳۷- به عنوان معلم مدرسه مشغول به کار می شود. ۱۹۳۹- به دانشگاه می رود و خود را برای وکالت آماده می کند. ۱۹۴۰- پدر از دنیا می رود. کلاریس به عنوان نویسنده در خبرگزاری آژنسیا ناسیونال مشغول به کار می شود. دورهٔ حکومت دیکتاتوری استادو نوو به ریاست جمهوری گتیولیو وارگاس است. ۱۹۴۳- از دانشگاه فارغ التحصیل می شود و مائوری گورگل والنته ازدواج می کند. والنته به وزارت خارجه ملحق و به عنوان دیپلمات مشغول به کار می شود. کلاریس مجبور می شود برای شانزده سال خارج از برزیل زندگی کند. ۱۹۴۴- نخستین رمان خود «نزدیک قلب وحشی» را منتشر می کند. ۱۹۴۵- برای نخستین رمان خود برندهٔ جایزهٔ گارسیا آرانخا می شود. نقاش ایتالیایی معروف جورجو دی چیریکو پرتره ای از او می کشد. ۱۹۴۶- دومین رمان خود را «چلچراغ» را منتشر می کند که نوشتن آن را در برزیل آغاز کرده و در ناپل ایتالیا به پایان رسانده بود. بار دیگر با همسرش به اروپا مهاجرت می کند و این بار در شهر برن اقامت می گزیند. ۱۹۴۷- برای نخستین بار برف می بیند. ۱۹۴۸- نخستین پسرش پدرو به دنیا می آید. رمان «شهر در محاصره» را به پایان می رساند و به ریو دو ژانیرو بازمی گردد. ۱۹۵۰- به
اروپا بازمی گردد و این بار به شهر تورکی انگلستان. ۱۹۵۲- به ریو بازمی گردد و برای روزنامهٔ کومیسیو، ستونی با عنوان «در میان زنان» می نویسد. با خانواده به واشینگتن مهاجرت می کند و پسر دومش را در آمریکا به دنیا می آورد. ۱۹۵۴- نخستین چاپ فرانسوی رمان «نزدیک قلب وحشی» با طرح جلدی از هانری ماتیس منتشر می شود. ۱۹۵۶- نوشتن رمان «سیب در تاریکی» را به پایان می برد. ۱۹۵۹- از واشینگتن برای مجلهٔ برزیلی سینیور مقالاتی می نویسد. با همسرش متارکه می کند. به ریو بازمی گردد و ستون نویسی در روزنامهٔ کوحیو دا مانیا را آغاز می کند. ۱۹۶۰- نخستین مجموعهٔ داستان های کوتاهش «پیوندهای خانوادگی» در برزیل به چاپ می رسد. ۱۹۶۱- رمان «سیب در تاریکی» منتشر می شود. ۱۹۶۴- دومین مجموعهٔ داستان هایش «لژیون خارجی» و رمان «اشتیاق به نقل از جی. اچ» منتشر می شوند. ۱۹۶۷- انتشار داستان هایش در روزنامهٔ ژورنال دو برزیل را آغاز می کند تا اوایل دههٔ هفتاد ادامه می یابد. روز چهاردهم سپتامبر در نخستین ساعات صبح در حال سیگار کشیدن به خاب می رود و هنگامی که از بوی دود خانهٔ آتش گرفته برمی خیزد تلاش می کند تا آتش را با دست خاموش کند. به شدت آسیب می بیند، به
ویژه دست راستش که با آن می نویسد. ۱۹۶۹- بیست و دوم ژوئن، در تظاهراتی علیه دیکتاتوری نظامی به همراه طیف گسترده ای از روشنفکران برزیل شرکت می کند که به «تظاهرات صد هزار» معروف می شود. کتابی به نام «زنی که ماهی ها را کشت» برای کودکان منتشر می کند. رمان ” تلمذ یا کتاب لذت هاً را منتشر می کند. ۱۹۷۱- مجموعه داستان «شادمانی نهانی» را منتشر می کند. ۱۹۷۲- نقاش برزیلی کارلوس اسکیلیار دو پرتره از او می کشد. ۱۹۷۳- رمان «آب زندگی» و مجموعه داستان «تقلید گل سرخ» منتشر می شوند. ۱۹۷۴- «زندگی خودمانی لائورا» کتابی برای کودکان، مجموعه داستان «مصائب مسیح وارِ تن»، و مجموعه داستان «شب کجا بودی» را منتشر می کند. ۱۹۷۵- در «کنگرهٔ جهانی زنان جادوگر» در بوگوتای کلمبیا شرکت می کند. ۱۹۷۶- جایزهٔ یک عمر فعالیت ادبی را بنیاد فرهنگی فدرال دریافت می کند. ۱۹۷۷- ساعت ستاره را منتشر می کند و در نهم دسامبر همین سال در اثر سرطان زندگی را وداع می گوید. ۱۹۷۸- سه کتاب از او پس از مرگش منتشر می شود: رمان «نفس زندگی» و مجموعه داستان های «فراموش نشدن» و «تپش ها». ۱۹۷۹- «زشت و زیبا» که مجموعه ای از داستان های دوران جوانی و نیز داستان های چند ماه پیش
از مرگ اوست. ۱۹۸۴- «کشف جهان» مجموعه داستان های منتشرشده در ژورنال دو برزیل در سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۳٫ مرگ. اندکی پس از انتشار رمان "ساعت یک ستاره"، لیسپکتور در بیمارستان بستری شد. سرطان تخمدانش غیرقابل جراحی تشخیص داده شد، و سرانجام یک روز پیش از سالروز تولد ۵۷ سالگی اش درگذشت و در گورستان یهودیان ریودوژانیرو به خاک سپرده شد.
جادو در مهتاب فیلمی به کارگردانی وودی آلن ساختهٔ سال ۲۰۱۴ میلادی و در ژانر کمدی عشقی است. این فیلم چهل و چهارمین فیلم وودی آلن است. فیلمبرداری این فیلم را داریوش خنجی بر عهده داشته است. داستان فیلم. در این فیلم کالین فرث، در نقش استنلی کرافورد، شعبده باز موفقی در لندن است که با آرایش و لباس چینی برنامه اجرا می کند. سرگرمی اصلی استنلی، رو کردن دست مدعیان به احضار روح و ارتباط با عالم غیب است. شخصیتی که کالین فیرث بازی می کند، مبنای تاریخی دارد. در قرن نوزده، یک شعبده باز آمریکایی بود به نام "اسورث رابینسن" که روی صحنه از اسم چینی «چانگ لینگ سو» استفاده می کرد که بی شباهت به اسم مستعار شخصیت کالین فیرث در این فیلم نیست. زن جوانی به نام "سوفی بیکر" با بازی اما استون، مدعی غیبگویی و احضار روح است که در ویلای مجلل خاندان "کاتلیج" — از ثروتمندان صاحب صنایع در آمریکا — از طریق ازدواج با پسر خانواده در پی دست یابی به ثروت آن ها است. استنلی به عنوان یک بازرگان پولدار و با هدف افشاگری دربارهٔ سوفی، در ویلای کاتلیج در ساحل کوت دازور میهمان می شود، ولی خودش به این شیاد زیبای آمریکایی، دل می بازد. منتقدها، کشش آشکار میان
"اما استون" و "کالین فیرث" را جاذبه اصلی فیلم دانسته اند. مشخص است که این دو شخصیت با هم اختلاف هایی دارند، یکی خردگرا است و به روح و جن و دنیای ماوراءالطبیعه اعتقاد ندارد در حالیکه دیگری، دست کم وانمود می کند که می تواند با دنیای ارواح رابطه بگیرد. در این فیلم جکی ویور، نقش مادرسالار خاندان کاتلیج را بازی می کند. جادو در مهتاب که در فرانسه کار شده، تماشاگر را به دهه ۱۹۲۰ میلادی می برد و سواحل زیبا و ثروتمند کوت دازور را به تصویر می کشد. نقدها. بعضی از منتقدان جادو زیر مهتاب را فیلمی سبُک و با داستانی نه چندان اصیل می دانند. "الن شرتسال" در ویلج وویس، می نویسد وودی الن برای پاکنویس کردن سناریو، وقت زیادی نگذاشته است. منتقد جوردون هافمن می نویسد برخلاف شاهکارهای بسیارِ وودی آلن، این فیلم وضوح و درخشش چندانی ندارد، ولی فیلمی است که باید به آن احترام گذاشت و آن را تماشا کرد. منتقد ورایتی تماشاگر این فیلم را طبقه متوسط، مرفه و تحصیل کردهٔ جامعه دانسته است، کسانی که با فیلم های پرسروصدای تابستانی که برای نوجوان ها هستند میانه خوشی ندارند. آلن شرتسال، منتقد ویلج وویس معتقد است که در این فیلم، تصاویر غنی و فضاهای زن
دگی ثروتمندان و طرح لباس ها خیلی چشمگیر است، به سبک گتسبی بزرگ اما انگار قصهٔ این فیلم را از مغازهٔ لباس های حاضری آورده اند، چون مثل لباس بددوخت، به تن فیلم برازنده نیست؛ مثلاً هیچ دلیلی برای کشش عشقی بین این دو شخصیت وجود ندارد، جز این که هر دو نقش های اصلی این فیلم را گرفته اند. "تاد مک کارتی" هم در هالیوود ریپورتر این فیلم را از کارهای ضعیف وودی آلن می داند در حالی که برعکس او، "اوئن گلیبرمن" در سایت بی بی سی معتقد است که آلن بحثی عقلانی یا خردگرایانه در دفاع از خردستیزی مطرح کرده است و این فیلم را به مراتب از فیلم های چند سال اخیر وودی آلن، به استثنای یاسمین آبی، بهتر می داند. بازی اما استون و کالین فیرث در این فیلم مورد تحسین منتقدان قرار گرفته است. ظرافت بازی استون در این است که تا مدت ها نمی گذارد تماشاگر پی ببرد که آیا نقش او یک شارلاتان است یا واقعاً به کاری که می کند اعتقاد دارد.