Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاساگالا راجا ماها ویهارا (به زبان سینهالی: කසාගල රජ මහා විහාරය) یک معبد بودایی باستانی است که در ناحیه هامبانتوتا سری لانکا واقع شده است. ویهارا در فاصلهٔ ۱۰ کیلومتری تقاطع رانا در جادهٔ رانا-ویراکتیا قرار دارد. دولت سریلانکا این معبد را به عنوان یک اثر باستانی ملی ثبت کرده است. تاریخچه. کاساگالا راجا ماها ویهارا در عصر آنورادهاپورا و در زمان فرمانروایی کاوانتیسا (۲۰۵ تا ۱۶۱ قبل از میلاد مسیح) ساخته شده است. بر اساس آنچه تاریخ نویسان نگاشته اند، پادشاه کاوانتیسا چندین بنا در آنجا ساخت و بعدها توسط پادشاه داپولا (۶۶۱–۶۶۴ میلادی) و پادشاه ویجایاباهو (۱۰۵۵–۱۱۱۰ میلادی) مرمت و بازسازی شد. در زمان پادشاهی کیرتی سریراجاسینگا (۱۷۴۷ – ۱۷۸۰ میلادی) تصویر و اشیای بودای طلایی به معبد اهدا شد. اکنون در این محل دو استوپای باستانی در محل ویهارا دیده می شود. باور بر این است که یکی از آنها که در بالای فلات واقع شده است توسط پادشاه دوانامپیا تیسا ساخته شده است و قدیمی ترین استوپای ویهاراست. استوپای نزدیکتر توسط پادشاه سادها تیسا(۱۳۷–۱۱۹ قبل از میلاد مسیح) ساخته شده است. در نزدیکی محل قرارگیری اتوپیای بالایی، شش سنگ نبشته بدس
ت آمده که محتوای تمام این سنگ نبشته ها به آزادسازی بردگان (واهارالا) اشاره دارد. این معبد با رنگ آمیزی و مجسمه های متعلق به رسوم کاندیان تزیین شده است و ویژگی های یکتای هنری استان های دریایی را به نمایش می گذارد. نقاشی ها عموماً نشان دهندهٔ روش های جنوبی و فرهنگ تأثیر گرفته از اروپا هستند. وجه تسمیه. طبق باورهای محلی، اسم کاساگا (به معنی صخره زرد) به خاطر این است که راهبانی که در آنجا زندگی می کردند برای خشک کردن لباس های خود آنها را روی صخره های طبیعی که در اطراف معبد قرار داشت قرار می دادند. به همین جهت صخره ها به رنگ زرد یا زعفرانی دیده می شدند و به همین جهت مردم آنرا صخره زعفرانی می نامیدند. علاوه بر این باور محلی، سنگ نوشته ای که قدمت آن به سال دوم بعد از میلاد مسیح بر می گردد چنین نقل می کند که در آن زمان این معبد، به نام "کاواگالا پاباتا" نامیده می شد.
فهرست آرزوها فیلمی درام، کمدی و ماجراجویی به کارگردانی راب رینر است محصول سال ۲۰۰۷ از بازیگران این فیلم می توان به جک نیکلسون و مورگان فریمن اشاره کرد. داستان فیلم. ادوارد (جک نیکلسون) مدیر ثروتمند یک بیمارستان به علت ابتلا به سرطان در بیمارستان خودش بستری می شود. پس از مدتی متوجه می شود که بین شش تا دوازده ماه بیشتر به پایان عمرش باقی نمانده است. هم اتاقی او، کارتر (مورگان فریمن) نیز وقت زیادی ندارد. پس این دو نفر، تصمیم می گیرند با استفاده از پول ادوارد کارهایی را که دوست دارند انجام بدهند، پیش از آنکه عمرشان به پایان برسد … انتقاد و استقبال از فیلم. فهرست آرزوها نقدهای مختلطی از منتقدان دریافت کرده است. از نظر سایت گوجه فرنگی گندیده، این فیلم دارای امتیاز ۴۱٪، بر پایه ۱۷۴ نقد، با میانگین امتیاز ۵٫۱۵/۱۰ است. در اجماع انتقادی این سایت آمده است: «حتی جدی ترین اجراهای این دو سرنخ نمی تواند لیست آرزوها را از فیلمنامه اشمالتزی خود نجات دهد». متاکریتیک به فیلم نمره ۴۲ از ۱۰۰ را داد که بر اساس نظر ۳۴ منتقد نشان دهندهٔ «نقدهای مختلط یا متوسط» بود. اسنهیل شارما از هومیری ام.اس.ام.ای. ۴ ستاره برای این فیلم داد. راجر
ایبرت منتقد فیلم شیکاگو سان تایمز که در سال ۲۰۰۲ به سرطان تیروئید مبتلا شد و فک پایینی اش در سال ۲۰۰۶ برداشته شد، از به تصویر کشیدن فیلم از مبتلایان به سرطان انتقاد کرد و در بررسی یک ستاره اش نوشت که فهرست آرزوها «فکر می کند مرگ بر اثر سرطان موجی از لاف زنی است و به دنبالش نمودی از فروشگاه سکه زنی می آید». منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/The_Bucket_List
موزه کاساگالا موزه ای در کاساگالا راجا ماها ویهارا سریلانکاست. این موزه توسط سازمان باستان شناسی سریلانکا اداره می شود.
نشانگان خون دزدی زیرترقوه ای () نقص جریان خون مغز است در نتیجه مکیده شدن خون مغز به اندام بالایی هنگامی که سرخرگ زیرترقوه ای طرف ضایعه دیده قبل از انشعاب سرخرگ مهره ای مسدود شود. به این بیماری «سندرم خون دزدی شریان تحت ترقوه ای» و «سندرم سرقت ساب کلاوین» هم گفته اند. شایعترین محل آن ابتدای زیرترقوه ای (زیرچنبری) چپ است. معمولاً هیچگاه به گانگرن نمی رسد چون کلترال زیاد دارد. وقتی از دست زیاد کار بکشیم، تقاضا زیاد شده و از مهره ها خون می گیرد (از مغز) و در صورت تنگی کاروتید علائم دوبینی، سرگیجه و اختلال تعادل ایجاد می شوند. تشخیص با داپلر کاروتید است. داپلر تنگی ساب کلاوین را تشخیص نمی دهد اما دیدن حرکت معکوس خون در شریان مهرهای دلالت بر این سندرم است. گاه ساب کلاوین از قلب دزدی می کند. در هر صورت تنگی کاروتید را عمل می کنیم.
حفره پایین ترقوه ای () فرورفتگی کم عمقی در پایین ترقوه است. به آن، مثلث پایین ترقوه ای، و مثلث پایین چنبری (infraclavicular triangle) هم می گویند.
روابط ایران و قطر به روابط دوجانبه میان جمهوری اسلامی ایران و قطر اشاره دارد. ایران در دوحه سفارت دارد و متقابلاً قطر در تهران یک سفارت دارد. پس از حمله به سفارت و کنسولگری عربستان سعودی در ایران روابط بین ایران و قطر نیز به سردی گراییده بود، چرا که قطر به عنوان یکی از کشورهای عربی به حمایت از عربستان سطح روابط خود را با ایران کاهش داده است اما پس از تحریم قطر توسط کشورهای عربی دو کشور دارای روابط خوب و تنگاتنگی باهم شدند. ایران در این دوره مرز هوایی خود را بر روی پروازهای شرکت های هوایی قطر از جمله هواپیمایی قطر بازگذاشت و ارسال مواد غذایی را به قطر افزایش داد. دوحه و تهران از زمان آغاز بحران خلیج فارس روابط دوجانبه خود را تعمیق بخشیده اند و همبستگی تهران با دوحه بیشتر شد. فراتر از لفاظی های طرف های مناقشه، ایران محموله های غذایی را برای کمک به دوحه در جلوگیری از بحران امنیت غذایی فراهم کرد. صادرات ایران به قطر از ۶۰ میلیون دلار بین ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ به ۲۵۰ میلیون دلار بین ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ افزایش یافت. ایران و قطر از دیر باز از نظر دینی و همجواری، روابط بسیار دوستانه ای داشته اند. روابط بازرگانی بین ایران و قطر و مسافر
ت های مردم دو کشور همیشه برقرار بوده است. به همین دلیل ایران همیشه تلاش داشته است که روابط اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی خود را با قطر و بلعکس قطر روابط خود را در این زمینه ها با ایران گسترش دهد. روابط ایران و قطر از زمان استقلال قطر در سال ۱۹۷۱ دوستانه و بر پایه احترام برابر بوده است. ایران که خواهان تفاهم و گسترش روابط دوستانه با همه کشورها بود، از نخستین کشورهایی بود که استقلال قطر را به رسمیت شناخت و ورود این سرزمین کهن را به جامعهٔ بین المللی تبریک گفت. در دوره پس از انقلاب اسلامی ایران، روابط قطر و ایران گسترده تر شده به نحوی که امیر پیشین قطر و همسرش با محمد خاتمی رئیس جمهور سابق جمهوری اسلامی ایران دیدار داشته و در دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد نیز امیر پیشین قطر از ایران دیدار داشته و با رهبر ایران خامنه ای ملاقات داشت. قطر نیز از احمدی نژاد برای شرکت در اجلاس سران شورای همکاری خلیج فارس دعوت کرد که احمدی نژاد رئیس جمهور وقت جمهوری اسلامی ایران به همراه معاونش اسفندیار رحیم مشایی و وزیر خارجه وقت منوچهر متکی در این اجلاس شرکت کردند. در دروه ریاست جمهوری روحانی امیر قطر تمیم بن حمد آل ثانی به ایران
سفر کرد و در این سفر یک روزه خود با مقامات عالی جمهوری اسلامی ایران دیدار نمود. در این دوره محمد بن عبدالرحمن آل ثانی وزیر امور خارجه قطر دو بار پیاپی به ایران سفر نمود و از مقامات و مردم ایران بابت همراهی با مردم قطر در روزهای سخت تشکر کرد. ایران و قطر مشترکات زیادی دارند؛ از جمله آنکه هر دو عضو اوپک، جنبش عدم تعهد، سازمان همکاری اسلامی هستند. قطر همچنین چندین نشست در سطوح بالای مقامات با ایران برای توافقات اقتصادی و امنیتی برگزار کرده است. هر دو کشور روابط اقتصادی تنگاتنگی در زمینه های اقتصادی و به ویژه صنایع نفت و گاز دارند. ایران و قطر مشترکاً بزرگ ترین منبع گاز طبیعی جهان را کنترل می کنند. انگیزه های ایران و قطر به مقدار زیادی تحت تأثیر روابط اقتصادی با ایران می باشد. قطر ۱۳ درصد ذخیره ثابت شده گاز را دارد و هر روز ۶۵۰ میلیون متر مکعب گاز از قسمت خود تولید می کند در حالیکه ایران ۵۷۵۰ میلیون متر مکعب گاز تولید می کند. علاوه بر همکاری ها در زمینه نفت و گاز، این دو کشور همکاری هایی نیز در زمینه کشتی رانی دارند. ایرانیان قطر جمعیت ۱۱۰٬۰۰۰ نفری از ایرانیان مقیم خارج در سراسر جهان را تشکیل می دهند. تاریخچه. با
وجود تفاوت در اندازه جمعیت و تفاوت در نظام های سیاسی، ایران و قطر طی دهه ها موفق شده اند روابطی نسبتاً باثبات برقرار کنند. این دو کشور در دهه ۱۹۶۰ با تبادلات دیپلماتیک محتاطانه آغاز کردند، به ویژه پس از امضای توافق نامه تعیین مرزهای دریایی در سال ۱۹۶۹. این توافق به حل اختلافات ارضی کمک کرد و زمینه را برای همکاری های آینده فراهم ساخت. اگرچه تعاملات اولیه آن ها کم حاشیه و کوتاه مدت بود، هر دو طرف تلاش کردند تا شتاب دیپلماتیک را حفظ کنند. قاجار. در دورهٔ آغازین قاجار، ایران تلاش داشت نفوذ خود را در سراسر خلیج فارس حفظ کند، حتی در شرایطی که قدرت های اروپایی شروع به ورود به منطقه کرده بودند. حاکمان قاجار که با فشارهای بریتانیا و روسیه مواجه بودند، با شیخ نشین هایی مانند قطر تماس هایی غیررسمی برقرار کردند تا از تحولات منطقه ای آگاه باشند و پیوندهایی هرچند محدود حفظ کنند. اگرچه دیپلماسی رسمی شکل نگرفت، بازرگانان و فرستادگان ایرانی از بندرهای قطر عبور می کردند و زمینهٔ ارتباطات سطح پایین را فراهم می ساختند. این تماس های اولیه تحت تأثیر اولویت های زمینی ایران و ساختار اداری کند آن شکل گرفت؛ ساختاری که اغلب در پیگیری
اهداف ایران در خلیج فارس ناکام می ماند. در اواسط قرن نوزدهم، علاقهٔ ایران به خلیج فارس بار دیگر افزایش یافت، به ویژه با شدت گرفتن نفوذ بریتانیا بر قطر و دیگر شیخ نشین های ساحلی. دربار قاجار تلاش کرد از راه های دیپلماتیک غیررسمی با این مناطق ارتباط برقرار کند تا در برابر گسترش نفوذ بریتانیا مقاومت کرده و همسایگان ساحلی را در حوزهٔ نفوذ خود نگه دارد. با وجود ضعف نیروی دریایی و کمبود منابع مالی، مقام های ایرانی توانستند از طریق شبکه های تجاری و مذهبی، به ویژه در میان جوامع شیعه، با رهبران قطری در تماس باشند. این تلاش های پشت پرده باعث شد ایران تا حدی ارتباط خود با قطر حفظ کند، هرچند دخالت های خارجی رو به افزایش بود. در اواخر دورهٔ قاجار، استراتژی ایران در خلیج فارس رو به فروپاشی رفت؛ زیرا قراردادهای مورد حمایت بریتانیا، قطر را وارد ترتیبات استعماری کردند. ایران تلاش کرد در امور منطقه ای نقش ایفا کند، اما دیپلماسی کند و نیروی دریایی ضعیف آن، توان رقابت با تحولات سریع منطقه را نداشت. دولت قاجار با تکیه بر قدرت نرم، از طریق ارتباط با علمای دینی و بازرگانان قطری، کوشید نفوذ نمادینی را حفظ کند. در نهایت، قاجارها مجبو
ر شدند از جاه طلبی های گسترده در خلیج فارس صرف نظر کرده و تمرکز خود را بر اصلاحات داخلی بگذارند. دوران پهلوی. در دورهٔ آغازین پهلوی (۱۹۲۵ تا ۱۹۴۱)، ایران شروع به برقراری ارتباط با همسایگان جنوبی خود، از جمله قطر، کرد؛ اقدامی که بخشی از تلاش گسترده تر برای افزایش نفوذ منطقه ای به شمار می رفت. اگرچه روابط دیپلماتیک رسمی هنوز برقرار نشده بود، تماس های غیررسمی و مبادلات تجاری به تدریج رونق گرفت. هدف ایران تقویت جایگاه خود در خلیج فارس بود، به ویژه در شرایطی که کشورهایی مانند قطر، که تحت حمایت بریتانیا بودند، به تدریج از نظر منابع نفتی و اهمیت راهبردی رشد می کردند. سیاست های تمرکزگرایانهٔ رضاشاه و جاه طلبی های نفتی ایران، کشور را به بررسی جدی تر امور خلیج فارس سوق داد. این تعاملات اولیه هرچند کم سروصدا بودند، اما زمینه ساز ارتباطات آینده شدند. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، در دوران حکومت محمدرضا شاه، ایران دیپلماسی خود در خلیج فارس را تقویت کرد و تلاش نمود نقش برجسته تری در منطقه ایفا کند. قطر که تا سال ۱۹۷۱ همچنان تحت حمایت بریتانیا بود، به عنوان شریکی کوچک اما در حال توسعه سریع دیده می شد. ایران از طریق مبادلات تجاری
و فرهنگی با نخبگان قطری در ارتباط بود و امیدوار بود پیش از استقلال کامل قطر، نظر آنان را جلب کند. سیاست های غرب گرایانه و نفت محور شاه، ایران را به بازیگری پررنگ در سیاست خلیج فارس تبدیل کرده بود. در همین حال، خاندان حاکم آل ثانی در قطر تلاش می کردند جایگاه خود را میان ایران و عربستان سعودی، که هر دو در پی کسب نفوذ بودند، مشخص کنند. در زمان محمدرضا پهلوی یک توافق نامه بین ایران و قطر منعقد شد. در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ و اوایل دههٔ ۱۹۷۰، ایران آغاز به ایجاد کانال های دیپلماتیک رسمی تری با کشورهای خلیج فارس، از جمله قطر، کرد. هم زمان با آماده شدن بریتانیا برای خروج از منطقه، ایران تلاش کرد خلأ به وجودآمده را پر کند و حمایت نظامی و همکاری سیاسی را پیشنهاد داد. شاه تلاش داشت نقش ایران را به عنوان نیرویی ثبات آفرین برجسته کند، در حالی که قطر در حال تدوین راهبرد خود برای دوران پس از استقلال بود. ارتش مجهز و زیرساخت های نوسازی شدهٔ ایران، این کشور را به قدرتی برجسته در خلیج فارس تبدیل کرده بود و قطر نیز علاقه مند بود روابطی آرام و سازنده با ایران داشته باشد. این روابط به هر دو کشور کمک کرد تا با چالش های ناشی از ملی گرایی
عربی و فشارهای جنگ سرد مقابله کنند. در خلال جنگ ایران و عراق. در جریان جنگ ایران و عراق (۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸)، قطر به سمت عراق گرایش پیدا کرد و از صدام حسین حمایت مالی به عمل آورد. این اقدام باعث سردی موقت در روابط ایران و قطر شد، اما دو کشور توانستند در اوایل دهه ۱۹۹۰ روابط خود را ترمیم کنند. رهبری قطر آغاز به تعامل با ایران کرد، با امید به تقویت امنیت بلندمدت منطقه ای. این تلاش های پشت پرده منجر به رویکردی بازتر و آینده نگرانه تر در دیپلماسی دوجانبه شد. در زمان جنگ ایران و عراق، قطر کمک های اقتصادی زیادی به صورت وام یا کمک بلاعوض به صدام حسین کرد. یک سال پس از پایان جنگ، ادعای ایران مبنی بر اینکه یک سوم مخازن میدان گازی شمال قطر در آب های ایران واقع شده است، با توافق نامه ای به مضمون بهره برداری مشترک طرفین از مخازن خاتمه یافت. پس از پایان جنگ خلیج فارس. در سال ۱۹۹۱ پس از پایان جنگ خلیج فارس، حمد بن خلیفه آل ثانی از مشارکت ایران در تأمین امنیت خلیج فارس استقبال کرد. هر چند که به دلیل مخالفت دیگر کشورهای عربی خلیج فارس این امر هیچ گاه محقق نشد. به هر صورت قطر همکاری های امنیتی خود با ایران را در چهارچوب روابط دو ج
انبه ادامه داد. اضافه بر این، در سال ۱۹۹۲ طرح هایی تهیه شد که از رودخانه کارون در ایران برای قطر آب پمپاژ شود اما به دلیل مقاومت های محلی در ایران این طرح ها نیز به کناری گذاشته شد. میدان گازی پارس جنوبی. در دهه ۲۰۰۰، ایران و قطر برای مدیریت مشترک میدان گازی پارس جنوبی/گنبد شمالی—بزرگ ترین ذخیره گاز طبیعی جهان—همکاری خود را آغاز کردند. این همکاری انرژی محور، مشارکتی پرمنافع و حساس برای هر دو کشور به وجود آورد. با وجود اینکه قطر مجبور بود روابط خود با دیگر اعضای شورای همکاری خلیج فارس (GCC) را متوازن نگه دارد، همچنان رویکردی عمل گرایانه نسبت به ایران حفظ کرد. هر دو کشور با وجود اختلافات فنی، توانستند منافع اقتصادی مشترک خود را پیگیری و حفظ کنند. ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰. در فوریه سال ۲۰۱۰ میلادی و در نشست میان هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا، و نخست وزیر قطر، حمد بن جاسم بن جبر آل ثانی، در دوحه، حمد بن جاسم بن جبر آل ثانی اعلام کرد که اگر ایران تلاش های رسیدن به سلاح هسته ای را ادامه دهد، این یک رقابت ناسالم در منطقه خواهد بود. او همچنین برقراری مذاکرات مستقیم میان آمریکا و ایران را خواستار شد. در ماه
مه ۲۰۱۰، امیر قطر شیخ حمد بن خلیفه آل ثانی و بشار اسد رئیس جمهور سوریه حمایت خود از تلاش هایی به رهبری ترکیه برای حل دیپلماتیک موضوع اتمی ایران اعلام کردند. مقامات ترک پیشنهاد کردند که گفتگوهای مستقیمی بین سعید جلیلی مذاکره کننده اتمی ایران و رئیس دیپلماسی اروپا کاترین اشتون ایجاد شود. پس از توافق هسته ای سال ۲۰۱۵ میان ایران و قدرت های غربی (برنامه جامع اقدام مشترک)، قطر تلاش کرد تعاملات دیپلماتیک خود با تهران را افزایش دهد. با این حال، سیاست خارجی تهاجمی عربستان سعودی و فشارهای شورای همکاری خلیج فارس (GCC) قطر را مجبور کرد تا از شدت این تعاملات بکاهد. با این وجود، قطر روابط خود را به طور کامل قطع نکرد و همچنان به مذاکرات پشت پرده و همکاری های سطح متوسط ادامه داد. این راهبرد دومسیره و مبتنی بر مدیریت ریسک، به قطر کمک کرد تا از پیامدهای جدی پرهیز کند و در عین حال ارتباط خود با ایران را حفظ نماید. در سال های اخیر، به ویژه پس از بحران شورای همکاری خلیج فارس در سال ۲۰۱۷، قطر برای دسترسی به حریم هوایی و مسیرهای تجاری بیش از پیش به ایران تکیه کرد. این امر منجر به رابطه ای نزدیک تر از حد معمول و با سرعت تحول بالا شد
. ایران در دوران محاصره قطر توسط همسایگانش در کنار این کشور ایستاد و قطر نیز در ابراز قدردانی خود تردیدی به خرج نداد. دو کشور اعتماد متقابل را تقویت کرده و با وجود تنش های منطقه ای، پروژه های مشترک خود را ادامه دادند. همکاری های دوجانبه. قطر روابط خوبی با ایران دارد زیرا هر دو کشور عضو اوپک هستند. روسیه، ایران و قطر ۵۰ درصد ذخایر نفت جهان را کنترل می کنند. در دسامبر ۲۰۱۰، یکی از افسران سپاه پاسداران انقلاب اسلامی با فرمانده ارتش قطر دیدار داشت. آن ها اظهار کردند که «سپاه پاسداران و نیروی دریایی قطر می توانند در زمینه اطلاعات، امنیت و آموزش همکاری نزدیکی داشته باشند.» حمد بن علی العطیه با نیروهای دریایی ایران ملاقات داشته و گفت که قطر آماده است که تمرینات مشترک نظامی با ایران انجام دهد. در بحران دیپلماتیک قطر با عربستان سعودی در سال ۲۰۱۷، ایران از قطر پشتیبانی کرده و از کشورهای عربی خواست که مشکلات خود را از طریق گفت و گو حل کنند. پس از این که عربستان سعودی قطر را از نظر اقتصادی تحریم کرد ایران برای قطر ۶۰۰ تن مواد غذایی تازه ارسال کرد. قطر هم از اسفند ۹۸ به بعد در جهت حمایت از ایران در زمینهٔ مبارزه با ویروس
کرونا محموله های به وزن پنج و نیم، شش و پانزده تن به ایران ارسال کرد.چهارمین محمولهٔ کمک های قطر نیز در ۱۱ اردیبهشت به ایران ارسال شد. رویدادهای میان ایران و قطر. تا جایی که به حفظ روابط خوب و پایدار با ایران برمی گردد قطر دارای مشکلاتی است. اتخاذ سیاست های شورای همکاری خلیج فارس در مورد رابطه با ایران را نیز باید به مشکلات قطر اضافه کرد. هر دو کشور تلاش می کنند گام های آرامی را به سوی حفظ منافع خود بردارند. اما تلاش برای حفظ رابطه خوب با ایران و همچنین شورای همکاری خلیج برای قطر دردسر ساز شده است. روابط فرهنگی. روابط فرهنگی ایران و قطر بر پایه ی تاریخ مشترک دریایی، سنت های اسلامی و تعاملات خلیج فارس شکل گرفته اند. در گذشته، دانشمندان و بازرگانان ایرانی از بندرهای قطری عبور می کردند و با خود الهیات شیعه و هنرهای ایرانی را به قطر می آوردند؛ عناصری که در شکل گیری چشم انداز فرهنگی قطر نقش داشتند. با گذشت زمان، دو کشور در برگزاری نمایشگاه ها و کنفرانس های مشترک همکاری کردند و از میراث دیرینه و شبکه های علمی در حال رشد بهره بردند. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، دیپلماسی فرهنگی کند شد اما قطع نشد. قطر از طریق کانال های غ
یررسمی ارتباط را حفظ کرد؛ شاعران و هنرمندان ایرانی را به جشنواره ها دعوت می کرد و به تبادل های علمی پشت پرده کمک می نمود. این تلاش های پنهان به حفظ روابط کم تنش و محترمانه کمک کردند. کمیته های فرهنگی مشترک بعدها تفاهم نامه هایی برای تقویت همکاری در حوزه های آموزش و رسانه تنظیم کردند. آموزش دینی و پخش چندزبانه نیز به نزدیکی دو طرف کمک کرده اند. دانشمندان ایرانی در گفت وگوهای بین الادیانی به رهبری قطر شرکت کردند و دانشجویان قطری در ایران به تحصیل پرداختند. این راهبردهای قدرت نرم به کاهش تنش های سیاسی کمک کردند. در سال های اخیر، مراکز فرهنگی قطر درهای تازه ای به روی هنرمندان و مورخان ایرانی گشوده اند. نمایشگاه ها و پروژه های مشترک باستان شناسی در دوحه و شیراز برگزار شده اند و پل های فرهنگی را علی رغم موانع سیاسی حفظ کرده اند.
در معماری به سنگ تیزهٔ تاق سنگِ تاج گفته می شود. سنگ تاج، قطعه سنگ ذوزنقه شکل یا گوه ای است که در اوج یا تاجگاه قوس قرار می گیرد. نام های دیگر سنگ تاج عبارتند از: قطاع کاکُل، تاج قوس و تاج مُهره. سنگ تاج در تاج چَفته قرار می گیرد و سبب استحکام سازه می شود یا صرفاً نقش تزیینی دارد.
آه بیابان () یک نمایشنامه کمدی اثر یوجین اونیل نمایشنامه نویس آمریکایی است که برای اولین بار در ۲ اکتبر ۱۹۳۳ در نیویورک بر روی صحنه رفت. این نمایش با داشتن پایانی خوش و نمایش خانواده ای خوشبخت با اکثر آثار اونیل متفاوت است.
شِکَنج دوکی شکل () شکنجی است در مغز که لوب های گیجگاهی و پشت سری را به هم متصل کرده و زیر شیار طرفی و روی شیار زیر گیجگاهی قرار گرفته است.
دینامو () یک نمایش نامه سه پرده ای اثر یوجین اونیل نمایشنامه نویس نامدار آمریکایی است.
سیاست خارجی محمود احمدی نژاد به سیاست هایی که محمود احمدی نژاد در زمان ریاست جمهوری اش اتخاذ کرده است اشاره دارد. این سیاست ها به صورت ویژه سیاست های خارجی با جهان غرب (به ویژه آمریکا) و جهان عرب (به ویژه فلسطین و لبنان) را شامل می شود. روابط با آمریکا. ایران در زمان ریاست جمهوری احمدی نژاد بیشترین مذاکرات با آمریکا را در مقایسه با ۳۰ سال پیش از آن و پس از انقلاب اسلامی ایران داشته است. به طوری که ایران و آمریکا هیچ گونه مذاکرات سیاسی مستقیمی بین سال های ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۷ نداشته است. در حالیکه آمریکا بر حق موجودیت اسرائیل در فلسطین تأکید داشت، احمدی نژاد بر انتقال اسرائیل به اروپا تأکید می کرد. آمریکا به ایران این سیگنال را داد که نپذیرفتن حق موجودیت اسرائیل قابل مذاکره نیست و منجر به طرح احتمال حمله به تأسیسات اتمی ایران شد. رئیس جمهور بوش در پیامی روشن به ایران، به ایران راجع به تبعات این موضوع هشدار داد و از احتمال استفاده از گزینه های نظامی را مطرح کرد. همچنین بوش، ایران را بزرگترین تروریست جهان خواند. ایران از سال ۱۹۸۴ در فهرست حامیان بین المللی تروریست آمریکا قرار دارد. موضوعی که ایران و احمدی نژاد آن را رد
کردند. در سال ۱۳۸۵ احمدی نژاد نامه هایی به رئیس جمهور آمریکا نوشت و راه حل های جدیدی برای پایان منازعات هسته ای پیشنهاد داد. کاندولیزا رایس، وزیر خارجه آمریکا، و استیون هادلی، مشاور امنیت ملی آمریکا، هر دو این نامه را خواندند و به عنوان یک اقدام مذاکراتی آن را نادیده گرفتند. چند روز بعد احمدی نژاد در یک نشست در جاکارتا نامه اش را دعوتی به توحید و عدالت خواند، کاری که همهٔ پیامبران انجام دادند. در همان سال احمدی نژاد، جورج دبلیو بوش را به یک مناظرهٔ زندهٔ تلویزیونی دربارهٔ موضوعات بین المللی دعوت کرد که از سوی بوش رد شد. بار دیگر در همان سال احمدی نژاد او را در مجمع عمومی سازمان ملل متحد به یک مناظره دربارهٔ موضوع غنی سازی اورانیوم ایران دعوت کرد. سخنگوی کاخ سفید، تونی اسنو، خبر رد شدن این پیشنهاد را با عبارت «هیچ گونه مسابقه کشتی بین رئیس جمهور آمریکا و ایران نخواهد بود» اعلام کرد. در پاییز ۱۳۸۵ احمدی نژاد نامه ای سرگشاده به مردم آمریکا نوشت که دغدغه ها و نگرانی هایش را بیان می کرد. او نیاز به یک سری مذاکرات فوری با آمریکا را به جهت فعالیت های آمریکا در خاورمیانه مطرح کرد و گفت که آمریکا حقایق موجود در خاورمی
انه را پنهان می کند. در ۱۶ آبان ۱۳۸۷ احمدی نژاد پیروزی باراک اوباما را در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۸ میلادی) را تبریک گفت و از تغییرات پایه ای و منصفانه در سیاست های آمریکا استقبال کرد. این اولین تبریک ایران به رئیس جمهور آمریکا پس از گروگان گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا در سال ۱۳۵۸ بود. روابط با مصر. پس از انقلاب ۲۰۱۱ مصر، روابط ایران و مصر نزدیکتر و گرمتر شد و کشتی های نظامی ایران برای اولین بار پس از انقلاب اسلامی از کانال سوئز عبور کرد. احمدی نژاد برای اولین بار پس از انقلاب اسلامی به عنوان یک رئیس جمهور ایران در بهمن سال ۱۳۹۱ از مصر بازدید کرد. روابط با عراق. احمدی نژاد اولین رئیس جمهور ایران بود که از عراق بازدید کرد. در ۱۲ اسفند ۱۳۸۶ احمدی نژاد در سفر دوروزه اش به عراق گفت «بازدید از عراق بدون حضور صدام حسین دیکتاتور چیز خوبی است.» او با این سفر روابط ایران با عراق را نزدیکتر کرد و انتقاد از آمریکا را تکرار کرد. روابط با چین. در تیرماه سال ۱۳۸۸ (ژوئیهٔ ۲۰۰۹) در پی کشتار مسلمانان اویغور در چین، شماری از چهره های سیاسی و مذهبی ایران، از جمله مراجع تقلید به انتقاد از چین پرداخته و
انتقاد ضمنی خود را نسبت به سیاست های دولت ایران، در ارتباط با سیاست اتّخاذشده توسّط دولت در قبال این رویداد، اعلام کردند. منتقدان می گویند دولت محمود احمدی نژاد در قبال حوادث چین سکوت معناداری اختیار کرده حال آن که در قبال قتل یک زن مصری در آلمان، بسیار اعتراض کرده است. حسین علی منتظری با تأکید بر آن که کشتار اشخاص بی گناه، چه در فلسطین باشد یا در چچن، یمن، آلمان یا در ایران باید مورد محکومیّت واقع گردد، سکوت دولت های اسلامی در باب این کشتار را مورد مذمّت قرار داد و تأکید کرد: «نباید حرمت و حیثیّت و خون مسلمان ها را فدای روابط دیپلماسی خود نماییم». یوسف صانعی نیز در همین ارتباط با «مستبد» خواندن حاکمان چین، تأکید کرد که آنان «به جای رفع معضلات مسلمانان»، به شکل های گوناگون اعتراضات آنان را خاموش می کنند. صانعی با اشاره به تلاش مقامات پکن برای انتساب این اعتراضات به «عوامل خارجی» - همان کاری که دولت کودتا در ایران می کند - آن را «مکر و حیله» نامید و افزود: «مستبدان غافل از آن اند که فریاد انسان های مظلوم و ستم دیده و آه و درد زجردیدگان و خون های به ناحق ریخته شدهٔ انسان ها گریبان آن ها را خواهد گرفت.» ناصر مک
ارم شیرازی نیز در ۲۱ تیر در واکنش به این اقدام گفت: «مردم از مسئولان دولت جمهوری اسلامی انتظار دارند در این مورد سکوت نکنند و موضع قوی و مناسبی بگیرند و برادران و خواهران مسلمان خود را تنها نگذارند.» حسین نوری همدانی هم در واکنش به کشته شدن بیش از ۱۵۰ تن از مسلمانان ایالت سین کیانگ چین، آن را جنایتی «وحشتناک تر» از کشته شدن یک زن مسلمان در آلمان توصیف کرد. هم چنین هاشمی رفسنجانی در آغاز خطبهٔ دوم نماز جمعهٔ ۲۶ تیر ۱۳۸۸ تهران، با اشاره به کشتار و سرکوب اخیر مسلمانان سین کیانگ، دولت چین را «برادرانه نصیحت» کرد که با مسلمانان ساکن این کشور بهتر رفتار کند. هنگامی که گروهی از نمازگزاران شروع به شعار دادن علیه چین کردند، رفسنجانی از آن ها دعوت کرد به خاطر شرایط موجود خویشتن داری کنند. معصومهٔ ابتکار در اعتراض به سکوت دولت ایران در قبال کشتار مسلمانان در چین، در ۱۶ تیر گفت: «خبرگزاری دولتی ایران در خبر خود هیچ اشاره ای به مسلمان بودن معترضان نمی کند و به رویش هم نمی آورد که یکی از اعتراضات در مسجد عیدکا در شهر کاشگار [کاشغر] صورت گرفته است.» سید حسین نقوی حسینی، عضو کمیسیون امنیّت ملّی و سیاست خارجی مجلس در ۲۴ تیر گ
فت: وزارت خارجه نباید استراتژی غلطی را که در مورد مسلمانان چچن اتّخاذ کرد در مورد کشتار مسلمانان چین تکرار می کرد. هم چنین مقالاتی به قلم عمادالدین باقی، صادق زیباکلام و محمد شریف در روزنامهٔ اعتماد ملی نوشته شده است. حسین سبحانی نایب رئیس کمیسیون امنیّت ملّی مجلس هشتم، مبهم بودن مسئلهٔ کشته شدن مسلمانان اویغور و دلایل آن را، علّت سکوت راست گرایان دانست. یکی از نمایندگان حامی دولت در مجلس شورای اسلامی، به صراحت اعلام کرده است: «اگر ایران نسنجیده اعلام موضع کند ممکن است روابط ایران با چین دچار مشکل شود.»