Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یمارستان با وضعیت پزشکی نامعلوم، می داند که اگر نتواند چیزی بفروشد، به زودی شغل خود را از دست خواهد داد. او سعی می کند سرپرست دفتر، ویلیامسون را ترغیب کند تا برخی از برگه های جدید را به وی بدهد، اما ویلیامسون امتناع می ورزد. لون سعی می کند ابتدا ترحم ویلیامسون را برانگیزد، سپس او را تهدید کند و سرانجام رشوه بدهد. ویلیامسون مایل به فروش برخی از برگه های اصلی است اما از قبل پول نقد می خواهد. لون نمی تواند با پول نقد کنار بیاید و ناامید می شود. دراین بین روما با بازی آل پاچینو، که بهترین فروشندهٔ حاضر در دفتر است، فرصت کوتاهی برای فروش یک زمین به یک مشتری مست به نام لینک بدست می آورد. موس و اندرو با بازی اد هریس و آلان آرکین، دو فروشندهٔ دیگر تمام شب در حال گفتگوهای طولانی و شکایت از وضعیت پراسترس موجود هستند. موس به همکارش پیشنهاد یک سرقت را می دهد. اگر آنها بتوانند برگه های جدید را از دفتر ویلیامسون بردارند، می توانند با فروش خوبی، شغل خود را نگاه دارند و حتی با فروش باقی برگه ها می توانند پول خوبی به دست آورند. در روز بعد دفتر مورد دستبرد قرار گرفته است. تمام برگه های جدید و دستگاه های تلفن دزدیده شده. پلیس د
ر حال بازجویی از تک تک کارمندان به نوبت در دفتر ویلیامسون است. لون و روما در شب گذشته موفق به فروش شده اند و مطمین هستند که دیگر در لیست اخراجی ها نیستند. که در این حین، لینک، مشتری روما، در آستانه در ظاهر می شود و عنوان می کند که بعد از صحبت با همسرش از تصمیم خود برای خرید زمین منصرف شده است. با تمام کلک های قانونی، نیمه قانونی و غیرقانونی، روما سعی می کند لینک را راضی کند که در این بین ویلیامسون با یک مداخلهٔ غیر حرفه ای تمام تلاش وی را از بین می برد؛ که این پس از خروج لینک باعث مشاجرهٔ شدیدی بین آن دو می گردد و روما با لحنی پر از توهین و تحقیر ویلیامسون را دست نشاندهٔ بی کفایتی لقب می دهد که باید هر چه زودتر از این شغل کناره گیری کند. بعد از این مشاجره، لون هم که پس از فروش موفقش اعتمادبه نفس گذشته را بازیافته، در بین ادامهٔ توهین به ویلیامسون سهواً فاش می کند که شب گذشته در دفتر وی بوده و ویلیامسون پی می برد که دزد اصلی برگه های جدید، اوست. ویلیامسون با وجود انکارهای او و بعد اعتراف به دزدی و فروش برگه ها و پیشنهاد رشوه برای سکوت، به دفتر خودش می رود تا به پلیس اطلاع دهد. چیزی که نه تنها باعث اخراج لون از
کارش میود بلکه برای او مجازات زندان در پی خواهد داشت. صحنهٔ پایانی فیلم با تلفنهای بی ثمر روما و اندرو به مشتریان پایان میابد. جوایز. آل پاچینو در سال ۱۹۹۳ برای این فیلم نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلاب به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل و نامزد دریافت جایزهٔ اسکار به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل شد، که شانس دریافت آن را در مقابل جین هکمن () برای فیلم نابخشوده از دست داد؛ ولی در همان سال وی جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای بازی در فیلم بوی خوش زن دریافت کرد. جک لمون در سال ۱۹۹۲ جایزه کوپا ولوپی را برای بهترین بازیگر نقش اول مرد و جایزه شورای نقد و بررسی به عنوان بهترین بازیگر مرد دریافت کرد. مجلهٔ امپایر این فیلم را به عنوان ۴۷۰ امین فیلم از ۵۰۰ فیلم برتر همهٔ تاریخ اعلام کرد.
مصونیت یا ایمنی در دانش پایه زیست شناسی و پزشکی نشان از حالتی دارد که بدن جاندار دارای توان دفاعی کافی در برابر عفونت، بیماری، عامل بیماری زا یا عوامل ناخواستهٔ دیگر باشد. ایمنی شامل هر دو گروه، اجزای اختصاصی و غیر اختصاصی می گردد. اجزای اختصاصی در بدن جاندار فقط فعالیت های دفاعی انجام می دهند. اما ایمنی اجزای غیر اختصاصی به سازگارپذیری و توانمندسازی برای مقاومت در برابر بیماری های پیش رو اشاره می کند. ایمنی ذاتی. دستگاه ایمنی ذاتی یا غیر اختصاصی در اصل نخستین سطح محافظتی بدن است و شامل یاخته هایی است که به شکل عمومی بیمارگرها را در بدن یافته و نابود می کنند. دستگاه ایمنی ذاتی شامل هر دو ایمنی سلولی و ایمنی هومورال می باشد و در گیاهان و حیوانات وجود دارد. ایمنی سازگارپذیر. در دستگاه ایمنی سازگار (که تنها در مهره داران یافت می شود)، پاسخی که توسط دستگاه ایمنی ذاتی تولید می شود پایدار است و سبب مصونیت می شود.
فریر (به زبان نروژی باستان: Freyr) در اسطوره شناسی اسکاندیناوی، ایزد خورشید، باران، باروری، برداشت محصولات و همچنین فرمانروای اِلف ها به شمار می رفت. بر طبق مجموعه کتاب های ایسلندی "ادای منظوم" و "ادای منثور"، "فریر" اشرف ایزدان، فرزند خدای دریاها نیورد و برادر دوقلوی فریا است. ایزدان الف هایم، قلمروی اِلف ها را به عنوان هدیه به او دادند. او را ایزد صلح و جنگجویی دلاور می پنداشتند. در پرستشگاه های او سلاح ممنوع بود و خونریزی یا پناه بردن متجاوزان به مکان های مقدس او گناه به شمار می رفت. در هنگام ازدواج، به فریر توسل می جستند، چون او هم مسئول افزایش محصولات کشاورزی و هم مسئول فرزندزایی بود که یک جنبهٔ مهم ایزدان باروری به شمار می رفت. به گفتهٔ آداموس برمنزیس، فریر با صلح و لذت مرتبط بود و با مجسمه ای از فالیک در معبد اوپسالا به تصویر کشیده شده بود. او چندین خادم به نام های اسکرنر، بیگویر و بیلا دارد. "فریر" همراه با خواهر خود فریا صلح و رفاه، همراه با نعمت و برکت خانه و زمین را برای انسان ها به ارمغان می آوردند. او برجسته ترین و زیباترین عضو مذکر در گروه ونیر بود و برخی مواقع به او لقب "ایزد جهان" را می دادند.
او با ماده غولی زیبا به نام گِرد، دختر گیمیر ازدواج نمود. اسطورهٔ خواستگاری فریر از این ماده غول در ادای شاعرانه به جای مانده و اسنوری نیز آن را بازگو کرده است. پس از جنگ آسیر و ونیر به او لقب ایزد آسیر را دادند. فریر در نبرد فرجامین رگناروک، از آنجا که شمشیر جادویی خود را در اختیار ندارد، در برابر یوتون آتشی، سورت شکست خورده و کشته می شود. گنجینه های فریر. "فریر" دو گنجینه گران بها در اختیار داشت که به دست دو دورف به نام های «بروک و ایتری» ساخته شده بودند. گراز طلایی "گولین بورستی" (مو طلایی) که ارابهٔ او را می کشید و در هوا و فراز دریاها سریع تر از اسب حرکت می کرد و هر وقت اطرافیان در تاریکی گیر می کردند، او با درخشش موهای زرین خود، فضا را برای آن ها روشن می کرد. گنج دیگر کشتی عجیبی به نام "اسکیدبلادنیر" بود که فضایی برای سوار کردن تمام ایزدان در دسترس داشت، اما می توانست به قدری کوچک شود که داخل کیسه ای نهاده شود. همچنین هر وقت این کشتی را به دریا می نهادند، باد ملایم می وزید و به هرجا که می خواستند، سفر می کردند.
مائِس تاتیانوس یک مسافر مقدونی بود که از مدیترانه تا دورترین مناطق شرقی در راه ابریشم را در سدهٔ دوم میلادی پیموده بود. سفر او در کشاکش درگیری های میان روم و اشکانیان رخ داده است. از زندگی او هیچ اطلاعاتی در دست نیست، جز آن که بطلمیوس در کتاب جغرافیایش از او نامی برده است. وی او را بازرگانی بازرگان زاده معرفی نموده است. منبع. Wikipedia contributors, "Maes Titianus," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Maes_Titianus&amp;oldid=599029031 (accessed June 28, 2014).
اوسی آی شرکت خوشه ای کره ای است، که در زمینه تولید طیف وسیعی از مواد شیمیایی، محصولات پتروشیمی و مواد اولیه مورد نیاز در تولید انرژی های تجدیدپذیر فعالیت می کند. شرکت اوسی آی در سال ۱۹۵۹ تأسیس شد و در حال حاضر دارای بیش از ۲۰ شرکت تابعه و زیرمجموعه در ۶ کشور می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر سئول، کره جنوبی قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس کره معامله می شود.
دی جی فسنقری جمشیدی مالده از توابع ورامین ( قرچک ) موضوع یک میم اینترنتی است که در سال ۱۳۹۳ میان جامعهٔ کاربران ایرانی اینترنت به سرعت مشهور شد. انتشار چند کلیپ از آوازخوانی، کیبرد زدن، و مجلس گرم کنی یک دی جی به نام فسنقری در مرد او در مدت کوتاهی به یک «چهرهٔ اینترنتی» تبدیل شود، در یکی دو فیلم یا سریال صدا و سیمای ایران حضور یابد، با یک برنامهٔ تلویزیونی دربارهٔ شادی و با یک رسانهٔ خارجی دربارهٔ تعداد بالای هوادارانش در اینترنت گفتگو کند، و انیمیشن ها و بازی هایی با محوریت او برای سیستم عامل اندروید عرضه شود. صفحاتی که به نام او در شبکه های اجتماعی ایجاد شد هزاران بازدیدکننده داشت. یکی از این صفحات در عرض دو هفته ۱۰۰ هزار لایک گرفت و از کلیپ هایش بالغ بر ۶۰ هزار بار بازدید شد. هرچند این صفحات متعلق به فسنقری نبودند و او به گفتهٔ خودش اهل اینترنت نیست و صفحه ای با مدیریت او در فیس بوک وجود نداشته است. این یکی از اولین دفعاتی بود که پتانسیل شبکه های اجتماعی از قبیل فیس بوک در ایران نمایان شد. واکنش ها. واکنش ها به این رویداد اینترنتی متنوع بود، برخی به تحسین فسنقری پرداختند و برخی به استهزا، توهین و انتقاد شد
ید از او. بزرگمهر حسین پور، کاریکاتوریست و طنزپرداز، معتقد است که ویژگی فسنقری رضایت و خوشحال بودن در لحظه است. او مردی خوشحال است که از کارش راضی است و تمام انرژی اش را برای کارش می گذارد و دل به آن می دهد. او دوست دارد متفاوت و خلاق باشد، حرف های جدید بزند و حرکات جدید انجام دهد و تمام تلاشش را بکند تا دیگران را شاد کند. روزنامهٔ اعتماد در مصاحبه ای که با او چاپ کرد از او با عنوان «کپسول شادی» یاد کرد و ویژگی منحصر به فرد او را متفاوت بودن از سایر دی جی ها دانست که برخلاف آنان کت وشلوار براق نمی پوشد و موهایش را روغن نمی زند، بلکه تی شرتی ساده به تن دارد و سعی می کند با «حرکات عجیبش» مجلس را گرم کند. در مقابل، روزنامهٔ هفت صبح پدیده شدن دی جی فسنقری را «لودگی» و از جمله «فعالیت های سخیف» دانست و نوشت که ویدئوهایش «ده ها هزار نفر از اهالی شبکه های اجتماعی را برای ارضای حس طنز و خودتخریب گری ملی تحریک کرده است. پدیده فسنقری همان رویه تاریک جانور ترسناک ذهن جمعی ماست». تابناک نوشت شهرت فسنقری «بی گمان برایش خرسندی به همراه نیاورده، چون با الفاظ و کنایاتی همراه است که گاه مرز زشت ترین توهین ها نیز در آن شکسته م
ی شود». یونس یونسیان، دانش آموختهٔ مدیریت تحول، بابک زنجانی را از لحاظ اقبال عمومی به دی جی فسنقری تشبیه کرد. در زندگی واقعی. حسین فسنقری متولد ۱۳۶۱ در هریوند از توایع خراسان جنوبی و فارغ التحصیل لیسانس رشتهٔ عمران از دانشگاه بیرجند است. او یک دی جی و گرم کننده مجالس شادی در سراسر ایران است که سال ها به کار خوانندگی و نوازندگی در مجالس مختلف می پرداخت. پس از مشهور شدن در فضای اینترنت، فسنقری در فیلم "اژدر" اثر رضا سبحانی به ایفای نقش پرداخت. او بازیگر مجموعهٔ تلویزیونی "جاده قدیم" نیز بود، که سکانس های او سانسور شد. روزنامهٔ شرق نوشت که فسنقری با اجرای برنامه در یک بیمارستان اعصاب و روان و تلاش برای شاد کردن «آسیب پذیرترین بیماران» که «دچار مشکلات و آسیب های اجتماعی» هستند و شاد کردنشان سخت تر است اولین گام را در راستای فعالیت های اجتماعی برداشت. سامان علی نژادیان در هفته نامهٔ "آوای خوزستان" نوشت فسنقری در زادگاهش فردی شناخته شده بود اما انتقادها باعث شد او گوشه نشین شود. حامد حیدری در ایرناپلاس نوشت، در سال ۱۳۹۸ با شماره تلفنی که در کلیپ های او دیده می شد تماس گرفته و فردی که ظاهراً مدیر برنامه های فسنقری ب
وده گفته او برای اجرا در مراسم عروسی های تهران چهار میلیون تومان مزد می گیرد.
آلکسیوس ماینونگ (؛ – ) یک فیلسوف اهل اتریش بود و بخاطر هستی شناسی خاص خود و نظریه «تئوری اشیا» شناخته شده است .وی همچنین اهتمام هایی در زمینه فلسفه ذهن و نظریه ارزش ها داشته است. زندگی. پدر الکسیوس ماینونگ ٬افسر انتون فون ماینوبگ بود که عنوان موروثی (ritter ٬مقامی معادل شوالیه در آلمان ) در سال ۱۸۵۱ به او اعطا شد ٬ و در سال ۱۸۵۸ به مقام سر لشکری رسید٬ قبل از انکه در سال ۱۸۵۹ بازنشسته شود . ماینونگ از سال ۱۸۶۸ تا سال ۱۸۷۰ در دبیرستان آکادمیک( Akademisches Gymnasium ) ٬وین به تحصیل پرداخت . در سال ۱۸۷۰ وارد دانشکده حقوق دانشگاه وین شد . در همان جا بود که وی به نوشته های اقتصادی کارل منگر گرایش پیدا کرد .در تابستان ۱۸۷۴ او مدرک دکتری خود را در رشته تاریخ با نوشتن تزی درباره آرنولد برسیکا اخذ کرد.در زمستان سال های (۱۸۷۴تا ۱۸۷۵) بود که که او تمام مشغولیت خود را به فلسفه و تاریخ اختصاص داد٬ ماینونگ شاگرد فرانتس برنتانو شد٬ که در آن هنگام از اساتید جدید گروه فلسفه بود. ماینونگ متاخر از آن ادعا میکند که استاد او برنتانو به طور مستقیم تاثیری بر تغییر گرایش او بر فلسفه نداشت ٫ اگر چه او اذعان میکند که در آن دوره برنتان
و به او در پیشرفتش در فلسفه کمک کرده . ماینونگ تحت نظر برنتانو و در کنار ادموند هوسرل که او نیز مبدل به فیلسوفی مهم و تاثیر گذار میشود به تحصیل پرداخت . آثار هر دوی آنها نمایانگر توسعه های موازیی است که مشخصا در سال های ۱۸۹۱ تا ۱۹۰۴ رقم خورده است. هر دوی آنها بخاطر مشارکت مربوطه خود در پژوهش های فلسفی شناخته شده هستند. ماینوگ درسال ۱۸۸۲ استاد دانشگاه گراتس می شود و بعد به عنوان رییس دانشکده فلسفه ترفیع می یابد. در زمان تصدی او ٬ وی موسسه روانشناختی و دانشکده روانشناسی تجربی دانشگاه گراتس را بنیان گذاری میکند . ماینونگ استاد راهنمای کسانی چون کریستین فون ارنفلس ( بنیان گذار روانشناسی گشتالت) و آدالبرت ماینگاشت بود. فلسفه. هستی شناسی. ماینونگ دو مقاله اولیه درباره دیوید هیوم نوشت . اولین مقاله با نظریه او درباره انتزاع سروکار داشت ٬ و دومین مقاله نیز با نظریه نسبت های او ٬ که نسبتا به حد زیادی از تجربه گرایان بریتانیایی الهام گرفته شده بود .با این حال او بیشتر به خاطر کتاب ویرایش شده اش «درباره فرض ها» ( به انگلیسی :on assumtions) شناخته می شود. نظریه اشیا ماینونگ که در زمان ما با عنوان نظریه ماینونگی اشیا شناخ
ته میشود مبتنی بر مشاهدات تجربی ادعا شده است که بر اساس آن ممکن است در مورد چیزی مانند کوه طلا فکر کرد حتی اگر آن چیز موجود نباشد. و از آنجایی که میتوان به چنین چیز هایی استناد کرد پس باید آن ها از گونه ایی بودن برخوردار باشند.ماینونگ سپس تمایز قایل میشود بین «بودن»(به انگلیسی :being ) و «وجود داشتن»( به انگلیسی :existence). بودن آن چیزیست که شی به موجب آن میتواند متعلق فکر ما باشد ٬ و وجود داشتن که آن وضع هستی شناختی حقیقی است که به طور مثال به اسب ها ولی نه به تک شاخ ها نسبت داده میشود. ماینونگ چنین اشیای ناموجودی را «آواره» نامگذاری میکند. دیگران لقب جنگل ماینونگ را به مکان استقرار این اشیا داده اند ٬ بخاطر شمار زیاد آنها و طبیعت مرموزشان. به طور تاریخی٬ ماینونگ مورد بحث های مختلفی بوده است. در مقاله برتراند راسل با عنوان «درباره دلالت» (به انگلیسی: on denoting)٬ ماینونگ مورد نقد های شدیدی از جانب راسل قرار گرفت. اگرچه راسل به شدت به اکثریت آثار ماینونگ فکر میکرد و تا زمانی که نظریه توصیفات خود را صورت بندی نکرده بود نظرگاه مشابهی با میانونگ درباره اشیای ناموجود داشت .از این گذشته ٬ ماینونگی های متاخر مانن
د ترنس پارسونز و رودریک کیشولم یک خوانش سازگار از نظریه ماینونگی اشیا را بنیان گذاری کردند در همان حال که دیگرانی مانند ( کارل لمبرت) از بی خاصیت بودن چنین دیدگاهی دفاع کردند. ماینونگ همچنین در حوزه فلسفه زبان بحث برانگیز بوده است به علت این مدعا که وجود تنها ویژگی (property) یک شی است همانگونه که رنگ و جرم میتواند ویژگی یک شی باشد.خوانندگانی که مطالعات عمیقی در آثار او داشته اند اذعان خواهند کرد که از نگاه ماینونگ اشیا نسبت به بودن بی طرف هستند و چیزی فراتر از بودن و نبودن هستند. در این دیدگاه ماینونگ آشکارا انکار میکند که وجود یک ویژگی برای یک شی است .برای ماینونگ چیستی یک شی وابسته است به ویژگی های آن ٬ این ویژگی ها را به یقین دارا میشود چه آن شی موجود باشد چه ناموجود. پس وجود نمیتواند یک ویژگی صرف باشد اقسام اشیا. ماینونگ معتقد است که ابژه ها میتوانند مبتنی بر وضعیت هستی شناختی خود به سه مقوله تقسیم شوند . ابژه ممکن است یکی از سه موجهات موجود و ناموجود زیرین را داشته باشند. ابژه و سوژه. ماینونگ بین چهار دسته از ابژه ها تمایز قایل میشود این چهار دسته از اشیا مرتبط هستند با چهار دسته از کنش های روانشناختی :
اشتفان اندلیشر (؛ – ) یک گیاه شناس, سکه شناس و چین شناس اهل اتریش بود.
هانس آیسلر (؛ – ) یک آهنگساز اهل اتریش بود. سرود برخاسته از ویرانه ها، که به عنوان سرود ملی آلمان شرقی محسوب می شد، از آثار آیسلر بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "زندگی از آن ماست" اشاره نمود.
کارل فن رکیتانسکی (؛ – ) یک دانشمند در زمینه پزشکی و آسیب شناسی اهل اتریش بود.
گیدو آدلر (; – ) یک موسیقی شناس اهل اتریش بود. زندگی نامه. سنین جوانی و تحصیل. آدلر در سال ۱۸۵۵در Eibenschütz در موراویا متولد شد. او نه سال بعد به همراه خانواده خود به وین نقل مکان کرد. پدرش یواخیم که پزشک بود، در سال ۱۸۵۷بر اثر تب حصبه درگذشت. یواخیم از یک بیمار به این بیماری مبتلا شد و به همین دلیل به همسرش فرانسیسکا گفت که «هرگز اجازه ندهید هیچ یک از فرزندان پزشک شوند».[منبع خود منتشر شده]. آدلر در دانشگاه وین و - در همان زمان (۷۴–۱۸۶۸) - در کنسرواتوار موسیقی وین (جایی که پیانو (موضوع اصلی) و تئوری و آهنگسازی موسیقی را زیر نظر آنتون بروکنر و اتو دسوف مطالعه کرد) تحصیل کرد. او حتی برای مدت کوتاهی در Handelsgericht وین خدمت کرد قبل از اینکه تصمیم بگیرد علاقه خود را به تاریخ موسیقی دنبال کند. او در سال ۱۸۷۴دیپلم هنر را از هنرستان دریافت کرد. در سال ۱۸۷۸از دانشگاه وین به عنوان دکترای فقه و در سال ۱۸۸۰به عنوان دکترای فلسفه فارغ التحصیل شد. پایان نامه او، Die Grundklassen der Christlich-Abendländischen Musik bis ۱۶۰۰(بخش های اصلی موسیقی کلیسای غربی تا سال ۱۶۰۰)، در Allgemeine Musikzeitung تجدید چاپ شد. دو سال ب
عد، او اعتبار خود را به عنوان مدرس دانشگاه، که به عنوان هابیلیتیشن نیز شناخته می شود، با پایان نامه ای در مورد تاریخ هارمونی تکمیل کرد. از پیشگامان موسیقی شناسی. در سال ۱۸۸۳ آدلر مدرس موسیقی شناسی در دانشگاه وین شد و به همین مناسبت مقاله ای در مورد تاریخ هارمونی نوشت که در «گزارش های جلسه کلاس فلسفی-تاریخی آکادمی علوم وین» منتشر شد، ۱۸۸۱ در سال ۱۸۸۴او (به همراه فردریش کرایساندر و فیلیپ اسپیتا) فصلنامه موسیقی شناسی (فصلنامه موسیقی شناسی) را تأسیس کرد. آدلر اولین مقاله از شماره اول را با عنوان "حوزه، روش و هدف موسیقی شناسی" ("دامنه، روش و هدف موسیقی شناسی"، ۱۸۸۵) ارائه کرد که نه تنها اولین تلاش برای توصیف جامع از مطالعه موسیقی، اما به طور معروف این رشته را به دو زیرشاخه موسیقی شناسی تاریخی و موسیقی شناسی سیستماتیک تقسیم می کند. در مقاله آدلر، موسیقی شناسی سیستماتیک شامل موسیقی شناسی یا موسیقی شناسی تطبیقی (موسیقی شناسی تطبیقی) بود که بعدها به رشته ای مستقل تبدیل شد (نک: اتنوموسیکولوژی). اگرچه این زیرشاخه ها دقیقاً با رویه فعلی همخوانی ندارند، اما تقریباً در موسیقی شناسی مدرن اروپایی حفظ شده اند و تقریباً با تقس
یم بندی موسیقی شناسی آمریکای شمالی به تاریخ موسیقی (که اغلب «موسیقی شناسی» نامیده می شود)، تئوری موسیقی و اتنوموزیکولوژی مطابقت دارند.[۳] در سال ۱۸۸۵ به عنوان استاد عادی تاریخ و تئوری موسیقی به دانشگاه تازه تأسیس آلمانی پراگ، بوهمیا، و در سال ۱۸۹۸ به همین سمت به دانشگاه وین فراخوانده شد و جانشین ادوارد هانسلیک شد. شاگردان او در مؤسسه موسیقی شناسی شامل آنتون وبرن و آهنگساز کارل ناوراتیل بودند. او در سال ۱۸۸۶ کتاب «تکرار و تقلید در چند صدایی» را منتشر کرد. در سال ۱۸۸۸، جنبشی از یک کنسرتو پیانوی بتهوون ناشناخته. در سال های ۱۸۹۲–۱۸۹۳ او مجموعه ای از ساخته های موسیقایی امپراتوران فردیناند سوم، لئوپولد اول و جوزف اول را ویرایش کرد (دو جلد).[۴] بین سال های ۱۸۹۴ و ۱۹۳۸ او سردبیر «منویومنت های موسیقی» در اتریش بود، که یک نشریه مهم در تاریخ موسیقی بود. آدلر اولین مورخ موسیقی بود که بر نقد سبک در تحقیقات تأکید کرد. نگرش ها و رویه های او در Handbuch der Musikgeschichte ("راهنمای تاریخ موسیقی") مشهود است که او در سال ۱۹۲۴ سردبیر آن شد.[۵]
گئورگ کریستف واگنزایل (زادهٔ در وین – درگذشتهٔ ) آهنگساز اهل اتریش بود. او در وین متولد شد. از شاگردان مورد علاقهٔ کاپل مایستر دربارِ وین، یوهان یوزف فوکس بود. واگنزایل از سال ۱۷۳۹ تا پایان عمرش، به عنوان آهنگساز و نوازندهٔ هارپسیکورد و ارگ، در دربار خدمت کرد. یوهان باپتیست شنک و ماری آنتوانت از شاگردان او بودند. او بسیار کم سفر کرد و تا پایان عمر وین ماند، شهری که بیشترین دوران عمرش را در آن گذراند. واگنزایل شخصیتی شناخته شده در موسیقی روزگارِ خود بود؛ به طوری که یوزف هایدن و ولفگانگ آمادئوس موتسارت، دو آهنگساز بزرگ آن زمان، با آثار او آشنا بودند. آثار اولیهٔ او در سبک باروک است، اما سبکِ آثار او در دورهٔ دوم زندگی اش کلاسیک است. او تعدادی اپرا، آثار آوازی، سمفونی، کنسرتو، موسیقی مجلسی، و نیز آثاری برای سازهای شستی دار ساخت.
سِر آلفرِد برِندل (-۱۷ ژوئن ۲۰۲۵) نوازندهٔ پیانو، شاعر، و نویسندهٔ اهل اتریش است که بیشتر به خاطر اجراهای متبحرانه اش از آثار موتسارت، شوبرت، شونبرگ، و به ویژه بتهوون شهرت دارد.
کارل وندلینگر (؛ زادهٔ ) یک اتوموبیل ران فرمول ۱ اهل اتریش است.
پاتریک فریزاخر (؛ زادهٔ ) یک اتوموبیل ران فرمول ۱ اهل اتریش است.
کریستیان کلین (؛ زادهٔ ) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی اهل اتریش است. او در فصل های تا و در مسابقات فرمول یک شرکت کرده است. کلین علاوه بر فرمول یک، در مسابقات ۲۴ ساعته لمانز نیز حضور داشته است.
ایوان ایلیچ (; – ) یک نویسنده، فیلسوف و کشیش کلیسای کاتولیک اهل اتریش بود. او یکی از منتقدان بارز فرهنگ غربی و نهادهای مدرن نظیر آموزش و پرورش، پزشکی، کار، مصرفِ انرژی، حمل ونقل و توسعهٔ اقتصادی بود. ایوان ایلیچ در سال ۱۹۲۶ در وین به دنیا آمد. پدر و مادر او یهودی و کاتولیک بودند. در ۱۹۴۲، خانوادهٔ او از دست نازی ها فرار کرد. ایلیچ بعد از پایان جنگ در فلورانس زیست شناسی سلولی و کریستال شناسی، در رم الاهیات و فلسفه، و در آلمان تاریخ قرون وسطی خواند. او به یک کشیش وابسته به کلیسای کاتولیک روم تبدیل شد و در ۱۹۵۱ به یک قصبهٔ فقیر پورتوریکویی در شهر نیویورک فرستاده شد. در آن جا او بسیار موفق بود و در ۱۹۵۶ قائم مقام دانشگاه کاتولیک پورتوریکو شد. او صراحتاً راست کیشیِ کاتولیکِ پیش از شورای دوم واتیکان را نقد می کرد و مافوق های جدیدش از این مسئله چندان خشنود نبودند. او سال ۱۹۵۹ را در نقاط مختلف آمریکای جنوبی گذرانید و عاقبت در کورناواکِ مکزیک مستقر شد. او یک مرکزِ آزاد تحقیقاتی و آموزش زبان به نام مرکز مستندسازی بین فرهنگی تأسیس کرد که همانند برکلی و دهکدهٔ گرین ویچ به محیطی مناسب برای رشد رادیکالیسمِ دههٔ ۱۹۶۰ تبدیل
شد. ایوان ایلیچ در چند کتابِ متوالی—ابزارهایی برای همْشادزیستی (۱۹۷۳)، انرژی و مساوات (۱۹۷۴)، الههٔ انتقامِ پزشکی (۱۹۷۵)، به سوی تاریخچهٔ نیازها (۱۹۷۸)، حقِ بی کاریِ سودمند (۱۹۷۸) و کارِ سایه (۱۹۸۱)—به نقدِ موازیِ پزشکی، حمل ونقل، قانون، روان درمانی، رسانه ها و سایر تخصص هایِ خودجاودان ساز پرداخت. نظامِ پزشکی بیمار تولید می کند؛ نظامِ قضایی موکل تولید می کند؛ نظام سرگرمی مخاطب تولید می کند؛ نظام حمل ونقل مسافرِ هرروزه تولید می کند (که همان طور که ایلیچ دوست داشت تأکید کند، سرعتِ متوسطِ مسافرِ روزمره در سطحِ شهر از سرعتِ متوسطِ عابرانِ پیاده یا دوچرخه سواران کمتر بود—یا دستِ کم اگر احداثِ بزرگ راه ها پیاده روی یا دوچرخه سواری را در این مسیرها غیرممکن نکرده بود، می توانست چنین باشد). طی این فرایند، این سیستم ها به ما طرزِ مناسبِ رفتار کردن را یاد می دهند؛ اما نکتهٔ به مراتب مهم تر این است که آن ها به ما یاد می دهند که چطور نیازهایمان را تعریف کنیم. «همان طور که هزینهٔ تولید در کشورهای ثروتمند کاهش می یابد، تمرکزِ کار و سرمایه بر تشکیلاتِ گسترده ای که هدفش مجهز کردنِ افراد به مصرفِ منضبطانه است» روزبه روز افزایش
می یابد.
آلفرد "فرد" زینواتس (آلمانی: Fred Sinowatz؛ – ) یک سیاست مدار اهل اتریش بود. فرد زینواتس در ۱۱ اوت ۲۰۰۸ در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
یوهانس ماریو زیمل (؛ – ) یک فیلم نامه نویس اهل اتریش بود.
ناتاشا کامپوش (؛ زادهٔ ) یک مجری و قربانی آدم ربایی اهل اتریش است. ناتاشا در روز ۲ مارس ۱۹۹۸ در سن ۱۰ سالگی و زمانی که در راه رفتن به مدرسه بود توسط یک مرد ۴۴ ساله به نام «ولفگانگ پریکلوپیل» ربوده شد. پریکلوپیل، ناتاشا را در طول این سال ها در سلولی که در زیر زمین برایش ساخته بود نگهداری می کرد تا اینکه بالاخره این دختر در روز ۲۳ اوت ۲۰۰۶ پس از ۸ سال با استفاده از فرصتی مناسب توانست بگریزد. ناتاشا در مورد رباینده اش می گوید: آدم ربا. ولفگانگ پریکلوپیل (۱۴ مه ۱۹۶۲ – ۲۳ اوت ۲۰۰۶) یک تکنسین ارتباطات اتریشی بود. او در وین به دنیا آمد و تک فرزند بود. او مدتی در زیمنس به عنوان تکنسین ارتباطات مشغول به کار بود. پریکلوپیل با خودروی ب ام و اسپرت قرمز رنگ خود که بعداً در یکی از پارکینگ های وین پیدا شد، فرار کرد. او که می دانست تحت تعقیب پلیس است، همان شب در نزدیکی ایستگاه وین نورد با پریدن در جلوی قطار در حال عبور، خودکشی کرد. او ظاهراً از قبل تصمیم داشت به جای دستگیر شدن به زندگی خود پایان بدهد، زیرا به کامپوش گفته بود که او را زنده نخواهند گرفت.
کارل بوم (؛ زادهٔ ۲۸ اوت ۱۸۹۴ – درگذشتهٔ ۱۴ اوت ۱۹۸۱)، با نام کامل کارل آوگوست لئوپولد بوم (Karl August Leopold Böhm)، رهبر ارکستر اهل اتریش بود. او در ابتدا به تحصیل در رشتهٔ حقوق پرداخت و در ادامه تحصیلِ موسیقی را دنبال کرد و به یکی از رهبران ارکستر برجستهٔ تاریخ موسیقی بدل شد. بوم، به واسطهٔ اجرای آثاری از ولفگانگ آمادئوس موتسارت، ریشارد واگنر، و ریشارد اشتراوس، از شهرت جهانی برخوردار شد. کارل بوم سابقهٔ همکاری بار ارکسترهای برجسته ای در سرتاسر دنیا از جمله مونیخ، دارمشتات، هامبورگ، وین، درسدن، سالزبورگ، میلان، نیویورک، لندن، و چند ارکستر را دارد. او در طول زندگی هنری اش چندین جایزه و نشان افتخار دریافت کرد.
ویلهلم میکلاس (آلمانی: Wilhelm Miklas؛ – ) یک سیاست مدار اهل اتریش بود.
هرمان بول (; – ) کوهنورد اهل اتریش بود که به عنوان یکی از بهترین کوهنوردان تمام دوران ها به شمار می رود. او مبتکر و آغازگر صعود به روش سبکبار در کوه های هیمالیا بود. مهم ترین دستاوردها و موفقیت های او عبارتند از: پیش از صعود موفقیت آمیز او به نانگا پاربات ۳۱ کوهنورد در تلاش برای صعود به این قله جان خود را از دست داده بودند. هرمان بول نخستین کوهنوردی است که توانسته به تنهایی به یکی از هشت هزار متری ها صعود کند بول فقط چند هفته پس از نخستین صعودش به قله برود پیک، به همراه کورت دیمبرگر تلاش برای فتح قله صعود نشده چوگولیزا (۷۶۶۵ متر) را به روش سبکبار آغاز کرد. وی در توفان برف پیش بینی نشده راه خود را گم کرد و بر روی یک نقاب برفی عظیم در پشته جنوب شرقی کوه رفت. در نزدیکی قله چوگولیزا ۲ (۷۶۵۴ متر) ریزش بهمن او را از جبهه شمالی چوگولیزا ۹۰۰ متر به پایین پرتاب کرد. امکان یافتن جسد او نبوده و در میان یخ ها باقی ماند.
یوهان برنهارد فیشر فن ارلاخ (؛ – ) معمار، پیکره ساز، تاریخ نگار اتریشی و از سرآمدان شیوه باروک در معماری بود. ارلاخ نگاه نوینی در معماری پدید آورد که آمیزه شگفت انگیزی از شیوه های گوناگون بود. کتابش با نام طرح هایی در معماری تاریخی (A Plan of Civil and Historical Architecture) نخستین تاریخ تطبیقی معماری در اندازه بین المللی بود. ترجمه انگلیسی این کتاب، با نام طرحی از معماری شهری و تاریخی (Entwurff Einer Historischen Architectur) در ۱۷۳۰ چاپ شد. او به عنوان سرمهندس و معمار ویژه دربار هابسبورگ اتریشی پیشرفت بسیاری کرد و در همان هنگام پی برد که معماری کهن ایران (هخامنشی) و معماری روزآمد آن زمان (صفویان) از گونه ای شیوه درباری برخوردار است که هم تراز و شایسته سنجش با ساختمان های بناهای باروک اتریش است که او در دست ساخت داشت. در نگارش کتاب معماری خود، به خوبی از معماری و شهرسازی ایران و از سازه های پرشکوه پادشاهی اصفهان و پل های شگفت انگیزش نگاشته و بر پایه آنچه که از سفرنامه های جهانگردان درک نکرده، آنها را با دیدگاه های شخصی خود پیوند زده و بازسازی کرده است.