Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فاضلاببهداشتی ترکیب شده است. در زمان بارش سنگین، بار نیروگاه فاضلاب در انتهای لوله بسیار زیاد و خارج از کنترل می شود، بنابراین فاضلاب خام به مخازن نگهداری وارد شده یا گاهی وارد آب های سطحی می شود. خانه های خودمختار به روش های مختلف از بارش استفاده می کنند: اگر محوطه جذب آب هر حیاط با خیابان های بتنی نفوذپذیر ترکیب شده باشد، زهکش های طوفان را می توان از سطح محله جمع آوری کرد که منجر به صرفه جویی بیش از ۸۰۰ دلار به ازای هر خانه (در دهه ۱۹۷۰) می شود. یک راه برای استفاده از درآمد کل صرفه جویی، ذخایر خریدن محوطه های بزرگ تر است که امکان راحتی بیشتر با همان هزینه را می دهد. بتن قابل نفوذ یک محصول تثبیت شده برای اقلیم های گرم و در حال توسعه برای اقلیم های یخبندان است. در اقلیم های یخبندان، حذف زهکش طوفان اغلب می تواند هزینه لازم برای خرید زمین به منظور ساخت محوطه نفوذ (آب راهه های جمع آوری آب سطحی) یا خاکریزهای مانع آب را فراهم کند. این طرح زمین بیشتری برای صاحب خانه ها فراهم می کند و می تواند نقشه منظره جالب تری را عرضه کند. بام سبز بارش را جذب کرده و از آب آن برای رشد گیاهان استفاده می کند. چنین بامی می تواند برا
ی خانه های جدید ساخته شده یا جایگزین بام قدیمی خانه های کنونی شود. الکتریسیته. اطلاعات بیشتر: ریزتولید اطلاعات بیشتر: خروجی صفر از آنجا که الکتریسیته هزینه بالایی دارد، اولین گام برای صرفه جویی، طراحی خانه و سبک زندگی در جهت کاهش تقاضا است. لامپ فلورسنت، لپ تاپ و یخچال گازی در مصرف الکتریسیته صرفه جویی می کنند. اگرچه یخچال گازی کارایی چندانی ندارد. یخچال های برقی با کارایی بسیار بالا نیز وجود دارند، مانند یخچال های شرکت Sun Frost، که برخی از آن ها تنها معادل نصف یخچال های موجود در بازار الکتریسیته مصرف می کنند. با استفاده از یک بام خورشیدی، سلول های خورشیدی می توانند انرژی برق تولید کنند. بام های خورشیدی می توانند از نظر هزینه بسیار به صرفه تر از انرژی خورشیدی باشند، چون خانه ها به هر حال احتیاج به بام دارند. سلول-های خورشیدی مدرن حدود ۴۰ سال عمر می کنند که باعث می شود در برخی مناطق سرمایه گذاری ارزشمندی محسوب شوند. اگر صفحات خورشیدی با زاویه مناسب نصب شوند، بارش باران می تواند آن ها را تمیز کند و بنابراین تقریباً هیچ تأثیر بر سبک زندگی ندارند. در مناطقی که آفتاب کم است می توان از باد استفاده کرد. برای تولید
برق، یک خانه خودمختار با اندازه متوسط تنها به یک ژنراتور بادی کوچک به قطر ۵ متر یا کمتر احتیاج داردکه اگر بر یک برج به ارتفاع ۳۰ متری نصب شود توربین آن می تواند برق کافی برای پشتیبانی از انرژی خورشیدی در روزهای ابری را فراهم کند. توربین های بادی اقتصادی در دسترس از جمله ژنراتورهای AC با یک جزء متحرک درزگیری شده و تیغه-های ایستایself-feathering استفاده می کنند که می تواند بدون نیاز به سرویس تا سال ها کار کند. بیشترین مزیت برق بادی این است که در توربین های بادی بزرگ تر هزینه هر وات کمتر از سلول های خورشیدی است، البته به شرطی که باد بوزد؛ اگرچه، موقعیت نیزمهم است. درست همان طور که برخی مناطق تابش آفتاب کافی برای سلول های خورشیدی ندارند، برخی مناطق نیز باد کافی برای نصب یک توربین با هزینه مناسب ندارند. در دشت های بزرگ ایالات متحده یک توربین ۱۰ متری می تواند انرژی کافی برای گرم کردن و سرد کردن یک خانه کاملاً الکتریکی خوش ساخت را تأمین کند. استفاده اقتصادی در سایر مناطق نیاز به مطالعه و احتمالاً بررسی میدانی دارد. در زمان پایین بودن تقاضا، برق اضافی را می توان برای آینده در باتری ذخیره کرد. اگرچه، باتری ها باید هر
چند سال یکبار تعویض شوند. در بسیاری مناطق، با اتصال ساختمان به شبکه برق و راه اندازی سیستم برق با کنتور ویژه(net metering/ سیستمی که به صاحبان خانه های با برق خورشیدی اجازه می دهد فقط در ازای مصرف برق شهری خود هزینه پرداخت کنند)، می توان هزینه باتری را حذف کرد. نیاز به مجوز تجهیزات است، اما چنین تولید اشتراکی در برخی مناطق (مثلاً کالیفرنیا) از نظر قانونی به دستور دادگاه بستگی دارد. یک ساختمان مبتنی بر شبکه خودمختاری کمتری دارد، اما اقتصادی تر و پایدارتر است و نیاز به تغییرات سبک زندگی کمتری دارد. در مناطق شهری می توان هزینه و تأثیرات شبکه را با استفاده سیستم های برگشت زمینی تک سیم (مانند سیستم MALT) کاهش دارد. در مناطقی که به شبکه دسترسی ندارند، با کمک ژنراتوری برای شارژ مجدد باتری ها در طولانی مدت یا شرایط بی برقی، می توان سایز باتری را کاهش داد. ژنراتورهای کمکی معمولاً با پروپان، گاز طبیعی، یا سوخت دیزلی کار می کنند. یک ساعت شارژ برای یک روز کار کردن کافی است. شارژهای مسکونی جدید به کاربر اجازه می دهند زمان شارژ شدن را تنظیم کند؛ بنابراین ژنراتور در شب بی صدا خواهد بود. برخی ژنراتورها یکبار در هفته به طور خ
ودکار خودشان را تست می کنند. پیشرفت های اخیر در یاتاقان های مغناطیس استاتیک پایدار ممکن است روزی امکان ذخیره ارزان قیمت برق در یک چرخ طیار در خلأ را فراهم آورند. گروه هایی با پشتیبانی مالی خوب مانند سیستم های Canada’s Ballard Power نیز بر توسعه یک سلول سوختی باز مولد، ابزاری که می تواند در زمان وجود برق اکسیژن و هیدروژن تولید کرده و در زمان نیاز به برق آن ها را به خوبی ترکیب کند؛ کار می کنند. باتری های زمینی جریان های الکتریکی را در زمین جاری می کنند که جریان تلوریک (زمینی) خوانده می شود. باتری ها را می توان در هر جایی در زمین نصب کرد. این باتری ها تنها ولتاژ و جریان پایین تولید می کنند و از دهه ۱۹ به عنوان منبع توان شبکه تلگراف به کار می رفتند. با افزایش کارایی تجهیزات ممکن است این باتری ها به عنوان راه حلی عملی مطرح شوند. سلول های سوخت میکروبی در نهایت امکان تولید الکتریسیته از بیومس (زیست توده) را می دهند. گیاهان را می توان درو کرد و به طور کامل تبدل کرد، یا آن ها را زنده نگاه داشت تا شیرهاضافی گیاه بتواند توسط باکتری تبدیل شود. گرمایش. بیشتر ساختمان های خودمختار طوری طراحی شده اند که از عایق بندی، توده دم
ایی و گرمایش و سرمایش خورشیدی ایستا استفاده کنند. مثال هایی از این روش ها دیوارهای جذب انرژی خورشیدی و سایر فناوری ها مانند نورگیر هستند. گرمایش خورشیدی ایستا می تواند بیشتر ساختمان ها حتی در سردترین اقلیم ها را گرم کند. در اقلیم های سردتر، هزینه ساخت و ساز اضافی ۱۵٪ بیشتر از ساخت و ساز یک ساختمان سنتی جدید است. در اقلیم های گرم که کمتر از دو هفته شب یخبندان در سال دارند، همین اختلاف قیمت هم وجود ندارد. نیاز اساسی این سیستم این است که جمع کنندگان انرژی خورشیدی به سمت جهت تابش آفتاب غالب (در نیمکره شمالی به سمت جنوب و در نیمکره جنوبی به سمت شمال) تنظیم شوند، و ساختمان باید توده دمایی را به جریان بیندازد تا آن را در شب گرم نگه دارد. یک سیستم گرمایش خورشیدی تا حدی تجربی جدید «گرمایش زمین خورشیدی سالانه» حتی در مناطقی که در زمستان ساعات تابش بسیار کم است با تابشی وجود ندارد عملی است. این سیستم از زمین زیر ساختمان به عنوان توده دمایی استفاده می کند. بارش می تواند گرما را انتقال دهد، بنابراین از زمین با لایه عایقی به ضخامت ۶ متر محافظت می شود. توده دمایی این سیستم به اندازه کافی ارزان قیمت و بزرگ است که بتواند گرما
ی تابستان را برای کل زمستان حفظ کند و در تابستان خانه را با استفاده از سرمای ذخیره شده در زمستان خنک کند. در این سیستم ها، جمع کننده انرژی خورشیدی اغلب جدا (و گرم تر یا سردتر) از محیط زندگی است. ساختمان ممکن است واقعاً از عایق، مثلاً سازه های گونی کاهی ساخته شده باشند. برخی ساختمان ها طراحی ایرودینامیک دارند تا همرفت در داکت ها و فضاهای داخلی نیاز به فن الکتریکی را از بین ببرد. یک طراحی «خورشیدی روزانه» معتدل تر وعملی تر است. مثلاً با افزایش ۱۵٪ هزینه های ساختمان، نظام نامه ساختمانی Passivhause در اروپا از پنجره های عایق بندی شده با کارایی بالا، عایق R-30، تهویه HRV و یک توده دمایی کوچک استفاده می کند. با تغییرات ملایم در موقعیت ساختمان، پنجره های جدید عایق بندی شده با آرگون یا کریپتون که شبیه پنجره های معمولی به نظر می رسند می توانند بدون کاهش مقاومت یا عایق بودن سازه، گرمای خورشیدی ایستا فراهم کنند. اگر یک گرم کننده کوچک برای شب های بسیار سرد در دسترس باشد، یک مخزن از ورقه فلزی یا یک سرداب می تواند با هزینه پایین توده دمایی موردنظر را فراهم کند. نظام نامه های ساختمانی Passivhaus به طور خاص کیفیت هوای داخلی
بسیار خوبی را فراهم می کند، زیرا هوای ساختمان چند بار در ساعت تغییر می کند، و یک تبادل کننده گرما به کار می رود تا گرما درون خانه بماند. در همه سیستم ها، یک گرم کننده تکمیلی کوچک امنیت شخصی را افزایش داده و تأثیرات سبک زندگی را به ازای کاهش اندک خودمختاری، کاهش می دهد. دو تا از متداول ترین گرم کننده ها برای خانه های با کارایی بسیار بالا یک پمپ گرمایی کوچک که تهویه هوا را نیز انجام می دهد، یا یک گرم کننده هوای هیدرونیک مرکزی (رادیاتور) با باز چرخش آب از گرم کننده است. طراحی های Passivhaus معمولاً گرم کننده را با سیستم تهویه ترکیب می کند. بادشکن ها و پناهگاه زمینی نیز می تواند مقدار مطلق گرمای مورد نیاز ساختمان را کاهش دهد. چند فوت زیر زمین، دما از ۴ درجه سلسیوس (۳۹ درجه فارنهایت) در داکوتای شمالی تا ۲۶ درجه سلسیوس (۷۹ درجه فارنهایت) در فلوریدای جنوبی متغیر است. باد شکن ها میزان گرمای انتقالی از ساختمان را کاهش می دهند. ساختمان های گرد آئرودینامیک نیز گرما را تا حدی هدر می دهند. تعداد روزافزونی از ساختمان های اقتصادی، از چرخه ای ترکیبی اشتراکی برای تولید گرما، اغلب گرم کردن آب، از خروجی یک موتور متناوب گاز طبیع
ی، توربین های گازی یا ژنراتور الکتریکی استرلینگ استفاده می کنند. خانه هایی که به منظور تطابق با تداخلات سرویس های شهری طراحی شده اند، معمولاً به جز سایر مکانیسم های گرمایش یک اجاق چوبی، یا برق و گرما از سوخت دیزلی یا کپسول گاز نیز دارند. گرم کننده های الکتریکی و اجاق های الکتریکی می توانند گرمای بدون آلودگی (بسته به منبع توان) فراهم کنند، اما به الکتریسیته زیادی احتیاج دارند. اگر میزان الکتریسیته کافی توسط صفحات خورشیدی، توربین بادی یا وسایل دیگر فراهم شود، گرم کننده ها و اجاق های الکتریکی طرح های خودمختار عملی خواهند بود.
آب بازیافتی یا آب اصلاح شده همان آب مضر یا فاضلاب می باشد که تحت عمل قرار گرفته و مواد جامد و ناخالصی های آن حذف شده است و در آبیاری محوطه ها مورد استفاده قرار گرفته؛ هدف از این کار بازسازی منابع زیرزمینی آب، رفع نیازهای آبی در صنعت و اقتصاد و همچنین برای نوشیدن می باشد. هدف از این فرایندها، پایداری و حفاظت از آب به جای آب های تصفیه شده استفاده شده سطح رودخانه ها و اقیانوس ها می باشد. در برخی موارد، آب بازیافتی قابل استفاده در افزایش جریان آب به نفع اکوسیستم و بهبود زیبایی شناسی می باشد. یک نمونه از این موارد در امتداد نهر Calera در شهر Pacifica در کالیفرنیا می باشد. تعریف آب بازیافتی با توجه به چیزی که Levine و Asano گفته اند بدین قرار می باشد: محصول نهایی احیای آب فاضلاب که مطابق با نیازهای کیفیت آب برای مواد مخرب محیط زیست، مواد معلق و پاتوژن می باشد. به سادگی می توان اظهار داشت که آب اصلاح شده آبی می باشد که قبل از بازگشت به چرخه طبیعی آب در طبیعت بیش از یکبار مورد استفاده قرار می گیرد. پیشرفت های علمی ثابت شده در تکنولوژی آب به جوامع اجازه استفاده مجدد از آب برای اهداف متفاوت مانند: موارد صنعتی، آبیاری و
نوشیدن را می دهد. آب با توجه به منبع آن، مورد استفاده و نحوه تحویل آن اصلاح می شود. با توجه به گردش بارها و بارهای آب در کره زمین، تمامی آب ها در زمین آب اصلاح شده می باشد، اما عنوان آب بازیافتی یا آب اصلاح شده به طور معمول به معنای آب مازاد فرستاده شده از خانه یا کارخانه از طریق سیستم لوله کشی به مرکز اصلاح می باشد که در آنجا این آب با توجه به مورد استفاده تا حد سازگار اصلاح می شود. سپس آب مستقیماً به سیستم بازیافت آب برای استفاده مانند آبیاری و خنک کننده صنعتی فرستاده می شود. نمونه های زیادی از جوامعی که با خیال راحت از آب بازیافتی در طولانی مدت استفاده می کنند وجود دارد. از سال ۱۹۲۹ بخش های بهداشتی کانتی لس آنجلس آب های بازیافتی را جهت استفاده در آبیاری مناطق در پارک ها و زمین های گلف فراهم آورد. اولین مرکز احیای آب در سال ۱۹۳۲ در پارک گلدن گیت سانفرانسیسکو در کالیفرنیا ساخته شد. مزرعه آبی ایروین (IRWD)اولین منطقه آبی در کالیفرنیا بود که به منظور دریافت مجوز استفاده نامحدود از آب برای بازیافت آب از دولت مجوز دریافت کرد. این مجوز به معنای استفاده از آب بازیافتی برای هر هدفی به جز نوشیدن می باشد. IRWD یکی ا
ز بزرگترین سیستم های احیای آب را در دولت با خدمات بیش از ۴۰۰مایل و بیش از ۴۵۰۰ متر اتصالات محفظه ای را حفظ و نگه داری می کند. IRWD و منطقه آبی Orange County در جنوب کالیفرنیا رهبران تأسیس آب بازیافتی می باشند. علاوه بر آن، منطقه آبی Orange County که در منطقه orange قرار گفته آب را در سرتاسر دیگر مناطق مانند سنگاپور بیشتر مورد تصفیه و بازیافت قرار داده و مستقیماً برای نوشیدن نیز مورد استفاده قرار می دهد. با وجود روش های بسیار ساده که اصول طراحی شهری حساس به آب(WSUD) را برای بازیابی آسان و روان جریان آب فاضلاب ترکیب می کند، استنباط پیچیده ای وجود دارد که می گوید آب بازیافتی باید برای بازیافت پیچیده ترین و ناخالص ترین آب های فاضلابی شامل سیستم های پیچیده و کامل تصفیه آب باشد. از آنجایی که این تلاش از عوامل پایداری گرفته شده است، این نوع به کارگیری باید مرتبط با راه حل های منبع که اقتصادی ترین برای دستیابی به نتایج مورد نظر است، باشد. برداشت از آب های فاضلابی سطحی یا آب باران در مقایسه با موارد نسبتاً پیچیده می تواند همانند انرژی و مواد فشرده شیمیایی، برای بازیابی آب های فاضلابی آلوده تر ساده ترین راه باشد. واژگا
ن برای استفاده مجدد از آب هیچ نوع الگوی واحدی وجود ندارد اما گزینه های بسیاری وجود دارند که از نظر علمی ثابت شده می باشند که اجازه حفظ منابع آبی را به جوامع می دهند. در زیر برخی از عناوین استفاده شده توسط دانشمندان برای توصیف گزینه های احیای آب آورده می شوند: "آب مورد استفاده مجدد" آبی می باشد که بیش از یک بار استفاده شده یا بازیافت شده است. "آب شرب" همان آب قابل نوشیدن می باشد. "استفاده مجدد از آب شرب" به استفاده مجدد از آب شرب گفته می شود. "استفاده مجدد از آب غیر شرب" به استفاده مجدد از آبی گفته می شود که آب شرب نیست اما برای استفاده در آبیاری و اهداف صنعتی بی خطر می باشد. "استفاده مجدد تصدیق نشده یا برنامه ریزی نشده آب شرب" عملاً زمانی اتفاق می افتد که آبگیر منابع آب خام را از تخلیه پساب آب تصفیه شده از دستگاه های تصفیه آب فاضلاب/دستگاه های احیای آب یا سیستم های بازیابی آب، می گیرد. برای مثال اگر شما در پایین دست جامعه ای زندگی کنید، آب استفاده شده آن جامعه (آب فاضلاب تصفیه شده) دوباره به رودخانه یا جریان برمیگردد و در پایین دست رودخانه به جامعه شما تحویل داده می شود و قسمتی از منبع آب شرب شما می شود. "است
فاده مجدد از آب شرب برنامه ریزی شده" به طور عمومی به عنوان پروژه بازیافت آب برای آب شرب اطلاع رسانی می شود. این مسئله به طور مستقیم یا غیرمستقیم اتفاق می افتد. معمولاً شامل روند عمومی و برنامه رایزنی عمومی بیشتری نسبت به استفاده مجدد بالفعل یا اعلام نشده مشاهده شده، می شود. چگونگی تحویل آب شرب مجدد استفاده شده تعیین کننده این می باشد که استفاده مجدد از آب شرب مستقیم یا غیرمستقیم نامیده شود. استفاده مجدد آب شرب غیرمستقیم به معنای تحویل غیرمستقیم آب به شهروندان می باشد. پس از اینکه این آب تصفیه می گردد، آب با دیگر منابع طبیعی یا ساخت بشر، قبل از تحویل به خطوط لوله کشی که منتهی به دستگاه تصفیه یا سیستم توزیع می شود، برای مدتی کوتاه ترکیب یا به نوعی ذخیره می گردد. آن ذخیره سازی می تواند حوضچه های زیرزمینی آب یا مخازن سطحی آب باشد. استفاده مجدد از آب شرب مستقیم به معنای قرار گرفتن آب مجدد استفاده شده به طور مستقیم در خطوط لوله کشی می باشد، که منتهی به دستگاه تصفیه یا سیستم توزیع می گردد. استفاده مجدد از آب شرب ممکن است که با یا بدون ذخیره سازی مهندسی مانند مخازن زیرزمینی یا روزمینی انجام گردد. "آب خاکستری" از همان
آب فاضلابی که در احیای آب استفاده می شود استفاده می کند تنها تفاوت در اضافه کردن آب دستشویی می باشد. آب خاکستری مناسب استفاده برای آبیاری، سیفون توالت و دیگر مصارف خانگی می باشد. "نمک زدایی" فرایند انرژی متراکم می باشد که در آن نمک و دیگر مواد معدنی از آب دریا به منظور تولید آب شرب برای نوشیدن و آبیاری از طریق فیلتراسیون غشایی (جذب معکوس) و تقطیر، حذف می گردند. حداکثر بازیافت آب. تکنیک های متفاوتی به منظور تعیین حداکثر بازیافت آب وجود دارند که توسط محققان توسعه یافته اند. تجزیه اضطراری آب یکی از استراتژی هایی می باشد که برای حداکثر استفاده مجدد/احیا/بازیابی آب استفاده می گردد. این تکنیک ها به مصرف کننده کمک می کنند که حداقل استفاده از آب شیرین را در نظر بگیرد و در عوض استفاده از آب فاضلاب را هدف قرار دهد. همچنین به طرح شبکه ای به منظور دستیابی به هدف نیز کمک می کند. این باعث ایجاد معیاری برای مصرف کنندگان به منظور بهبود سیستم های آب آن ها می شود. مزایا. در بسیاری از مناطق دنیا که منابع آب شیرین زیاد است، هزینه آب اصلاح شده بیش از هزینه آب شرب می باشد. با این حال، آب اصلاح شده با نرخ ارزان تری به شهروندان به
منظور تشویق برای استفاده از آن فروخته می شود. منابع آب شیرین به دلایل هزینه توزیع، افزایش تقاضا یا کاهش منابع به دلیل تغییرات آب و هوایی و هزینه تکامل، محدود می شوند. استفاده از آب اصلاح شده برای اهداف غیر شرب از آنجایی که آب شرب کمتری برای اهداف غیرشرب استفاده می شود، باعث ذخیره آب شرب برای نوشیدن می شود. گاهی شامل سطوح بالاتری از مواد مغذی مانند نیتروژن، فسفر و اکسیژن می شوند که ممکن است به حاصلخیزی باغ ها و کشاورزی هنگامی که برای آبیاری استفاده می شوند کمک کنند. استفاده از احیای آب باعث کاهش فرستاده شدن آلودگی به محیط زیست می شود. همچنین باعث بهبود تالاب ها می شود که برای حیات وحش آن اکوسیستم مفید می باشد. همچنین احتمال خشک سالی را به دلیل اینکه بازیافت آب، مصرف آب شیرین از منابع زیرزمینی را کاهش می دهد، کم می کند. به عنوان مثال، کارخانه کنترل آلودگی آب سن خوزه/سانتا برنامه بازیافتی ای به منظور حفظ مرداب های آب شور طبیعی منطقه خلیج سان فرانسیسکو، ایجاد کرد. نگرانی ها. آب اصلاحشده یا بازیافتی برای ایمنی و قابلیت اطمینان به شدت مهندسی شده است به طوری که کیفیت این نوع آب بسیار قابل پیشگویی تر از منابع آبی رو
زمینی و زیر زمینی می باشد. آب بازیافتی هنگامیکه به طور مناسبی مورد استفاده قرار گیرد ایمن در نظر گرفته می شود. آب بازیافتی به منظور استفاده در شارژ سفره های آبی یا افزایش یا افزایش آب های سطحی پیش از میکس شدن با آب طبیعی و تحت بازیابی طبیعی قرار گرفتن به مقدار کافی و قابل اطمینانی واکنش و عملیات آزمایشگاهی دریافت می کند. مقداری از این آب نهایتاً قسمتی از آب آشامیدنی می شود. تحقیقی در زمینه کیفیت آب در سال ۲۰۰۹ منتشر گردید که تفاوت های کیفیت آب را در آب های بازیافتی/اصلاح شده، آب های سطحی و زیرزمینی مقایسه کرده بود. نتایج حاکی از آن بود که آب اصلاحشده یا بازیافتی، آب های سطحی و زیرزمینی با توجه به ترکیباتشان بیشتر شبیه هم می باشند تا متفاوت. محققان ۲۴۴ ترکیب که معمولاً در آب پیدا می شوند را مورد آزمایش قرار دادند. پس از آزمایش کشف شد که بسیاری از ترکیبات در قسمت های محدوده در هر بیلیون و تریلیون بودند. DEET و کافئین در انواع آب ها و در تمام نمونه ها موجود بودند. تریکلوزان (در صابون آنتی باکتریال و خمیردندان) در انواع آب ها وجود داشت اما در سطوح بالاتر در آب های بازیافتی بیش از آب های سطحی و زیرزمینی یافت شد. م
قدار بسیار کمی هورمون/استروئید در نمونه ها در سطوح پایین دیده شد. اسیدهای هالواستیک در تمامی نمونه ها حتی آب های زیرزمینی نیز یافت شدند. بزرگترین تفاوت بین آب های بازیافتی و دیگر آب ها این بود که آب های بازیافتی گندزدایی شده بودند و بنابراین دارای محصول جانبی گندزدا شده (به دلیل استفاده از کلر) می باشد. تحقیقی با عنوان «آبیاری پارک ها، زمین های بازی و حیاط مدارس با آب بازیافتی» نشان داد که هیچ گونه بیماری از میکروب های پاتوژن یا شیمیایی وجود ندارد و خطر استفاده از این نوع آب ها برای آبیاری متفاوت با استفاده از آب شرب به منظور آبیاری نمی باشد. مطالعات مراکز تحقیقاتی آکادمی ملی علوم، آژانس منطقه ای مونتری کنترل آلودگی آب و دیگر موسسات نشان داد که آب اصلاحشده به منظور استفاده در کشاورزی مناسب و ایمن می باشد. بحث هایی در رابطه با سلامت ممکن و تأثیرات زیست محیطی وجود دارد. به منظور پرداختن به این نگرانی ها، مطالعه ای دز زمینه ارزیابی ریسک خطرات بالقوه بهداشتی آب بازیافتی انجام شد و مقایسه آن با محصولات مراقبتی قدیمی دارویی و شخصی(PPCP)توسط مؤسسه تحقیقاتی استفاده مجدد از آب انجام گردید(Waterreuse Research Foundatio
n). برای هر کدام از این چهار سناریو- بچه ها در زمین بازی، گلف بازان، چشم انداز و کارگران کشاورزی- که مردم با آب بازیافتی مورد استفاده در آبیاری در تماس هستند، یافته های این تحقیق نشان می دهد که از سال های کم تماس تا میلیون ها سال در معرض آب غیرشرب قرار گرفتن به منظور مواجهه مشابه با PPSPها که در یک روز از طریق فعالیت های روزمره در تماس هستیم خطری وجود ندارد. آزمایش استانداردها. آب بازیافتی توسط آژانس حفاظت از محیط زیست تنظیم نمی گردد بلکه EPA دستورالعمل های استفاده مجدد از آب را که اخیراً در سال ۲۰۱۲ به روز شدند، را توسعه داده است. دستورالعمل های EPA برای استفاده مجدد از آب نشان دهنده استاندارد بین المللی برای بهترین تمارین در استفاده مجدد از آب می باشد. سند آن تحت توافقنامه¬ تحقیق و توسعه بین آزانس حفاظت از محیط زیست آمریکا(EPA)، آژانس آمریکایی توسعه بین المللی(USAID)و مشاوره جهانی CDM اسمیت، بسط داده شد. این دستورالعمل چهارچوبی برای کشورها به منظور گسترش مقررات که بهترین شیوه و مخاطب نیازهای محلی را یکی می کند، ایجاد کرد. تحقیقات در حال انجام در رابطه با آب های فاضلابی گاهی موجب ایجاد نگرانی در رابطه با وجو
د عوامل بیماری زا در آب می شود. بسیاری از این عوامل بیماری زا با آزمایش هایی که در حال حاضر انجام می شوند قابل شناسایی نیستند. نوشته-های علمی اخیر نیز اعتبار آزمایش های برای موجودات شاخص به جای پاتوژن ها را زیر سؤال می برد. همچنین استانداردهایی که تعاملات فلزات سنگین و دارویی را که ممکن است توسعه پاتوژن های مقاوم دارویی در آب های گرفته شده از فاضلاب را ترویج دهند، رائه نمی دهد. به منظور پرداختن به این نگرانی ها در رابطه با منبع آب، فراهم کنندگان آب بازیافتی از روش های چند مانعی و نظارت مستمر به منظور اطمینان از این مسئله که آب بی خطر می باشد و به خوبی برای اهداف مورد نظر بازیافت شده، استفاده می کنند. عرضه و تقاضا. آب غیر شرب بازیافتی اغلب از طریق شبکه لوله کشی دوگانه که لوله های آب بازیافتی را کاملاً از لوله های آب شرب جدا نگه می دارد توزیع می گردد. در آمریکا و برخی کشورهای دیگر، آب های بازیافتی غیرشرب از طریق لوله های لاوندر (رنگ بنفش روشن) به منظور تشخیص آن ها از آب شرب توزیع می گردند. استفاده از لوله های با رنگ روشن برای حمل آب بازیافتی اولین بار توسط منطقه آبی ایروین در ایروین، کالیفرنیا(Irvine Ranch Wate
r District) انجام شد. در بسیاری از شهرها تقاضای استفاده از آب بازیافتی به حدی می باشد که مصرف کنندگان مجاز به استفاده از آن را در روزهای خاصی می باشند. برخی از شهرها که قبلاً ارائه نامحدود از آب بازیافتی داشتنددر حال حاضر شروع به مطالبه شهروندان توسط مقداری که استفاده می کنند کرده اند. کاربردها. بسیاری از موارد استفاده از آب های بازیافتی مصارف غیر شرب مانند شستن ماشین ها، سیفون توالت ها، آب خنک کننده برای نیروگاه ها، میکس بتون، دریاچه های مصنوعی، آبیاری زمین های گلف و پارک های عمومی و برای شکست های هیدرولیکی می باشد. در جایی که قابل اجرا باشد سیستم از سیتم لوله کشی دوگانه به منظور نگه داشتن آب بازیافتی از آب شرب استفاده می کند. تکنولوژی های جدید برای بازیافت اجازه استفاده از آب برای اهداف fracing را می دهند و در حدود ۴–۷ میلیون یا بیشتر بشکه در هر چشمه ذخیره می گردد. استفاده شرب. برخی از سازمان ها از آبهایی برای آشامیدن به عنوان آب نوشیدنی قابل اعتماد استفاده می کنند که آب بازیافتی فاضلاب های شهری با درجه بازیابی بالا می باشند. با استفاده از پروسه های پیشرفته تصفیه سازی، آن ها آبی را تولید می کنند که در راستا
ی تمای استانداردهای آب نوشیدنی می باشد. ضریب اطمینان سیستم و نظارت مکرر و آزمایش به منظور کنترل دقیق ضروری می باشند. نیاز به آب یک جامعه، منابع آبی، مقررات بهداشت عمومی، هزینه ها، و نوع زیرساخت آب در مکان مانند سیستم توزیع، مخازن ساخت بشر یا حوضچه های طبیعی آب های زیرزمینی تعیین کننده چگونگی قرار گرفتن آب بازیافتی به عنوان بخشی از منبع آب نوشیدنی می باشد. به عنوان مثال جوامع ال پاسو، تگزاس، کالیفرنیا از آب به عنوان پر کردن حوضچه های زیرزمینی آب استفاده مجدد می کنند. دیگر جوامع مانند upper Occoquan service authority در ویرجینیا این آب را در منابع سطحی آب قرار می دهند. در این نمونه ها، آب بازیافتی با دیگر منابع آب ترکیب گشته یا برای مدت مشخصی به عنوان ذخیره قبل از اینکه بیرون کشیده شود و دوباره در سیستم تصفیه آب یا زمان توزیع تصفیه شود، قرار می گیرد. در برخی جوامع تگزاس، آب بازیافتی مستقیماً در خطوط لوله کشی اب که به دستگاه تصفیه آب یا سیستم توزیع می رود قرار می گیرد؛ و در سنگاپور آب بازیافتی به طور مستقیم از مرکز پیشرفته تصفیه آب به منظور استفاده آموزشی در بطری ریخته می شود. گرچه مقدار بسیاری از آب بازیافتی در
سنگاپور در صنعت مورد استفاده قرار می گیرد، مقدار کمی از آن به مخازن آب نوشیدنی برگردانده می شود. در تحقیقی که در سال ۲۰۱۲ توسط کنگره ملی تحقیق انجام شد، نشان داده شد که خطر قرار گرفتن در معرض میکروب و آلاینده های شیمیایی در اب آشامیدنی بازیافتی خیلی بیشتر از ریسک تجربه شده در حداقل برخی از آب-های آشامیدنی موجود نمی باشد. این گزارش تنظیماتی را به توصیفنامه نظارتی فدرال پیشنهاد می دهد که حفظ سلامت عمومی را برای استفاده مجدد برنامه ریزی شده و برنامه ریزی نشده ممکن می سازد و همچنین اعتماد عمومی در استفاده مجدد از آب را افزایش می دهد. تکنولوژی های مدرن مانند اسمز معکوس و ضدعفونی فرابنفش هنگامیکه آب بازیافتی با منبع آب شرب میکس شود، عموماً مورد استفاده قرار می گیرند. آزمایشی توسط دانشگاه نیو سوت ولز (new south wales)نشان داد که سیستم اسمز معکوس، اتینل استرادیول و مواد پاراستامول را از آب فاضلاب حتی هزار برابر غلظت مورد نظر حذف کرد. فضانوردان در ایستگاه فضایی بین المللی توانستند ادرار بازیافت شده را با توجه به معرفی سیستمECLSS ب هزینه این سیستم بنوشند. هزینه سیستم در حدود ۲۵۰$میلیون دلار می باشد و از ماه مه ۲۰۰۹ شر
وع به کار کرده است. این سیستم آب فاضلاب و ادرار را به آب قابل شرب برای نوشیدن، آماده سازی غذا و تولید اکسیژن برمی گرداند. این سیستم نیاز به مجدد تأمین کردن ایستگاه فضایی به طور اغلب را کاهش داد. استفاده مجدد مستقیم از آب شرب. در طرح استفاده مجدد مستقیم از آب شرب(DPR)، آب به طور مستقیم در خطوط لوله کشی که منتهی به دستگاه تصفیه آب یا سیستم توزیع آب می شود، قرار می گیرد. استفاده مجدد از آب شرب مستقیم ممکن است با یا بدون ذخیره سازی مهندسی مانند مخازن زیرزمینی یا روزمینی انجام شود. جوامع در تگزاس پروژهای DPR را به کارگرفته و دولت کالیفرنیا در حال بررسی امکان توسعه مقررات DPR می باشد. استفاده مجدد از آب شرب برنامه ریزی نشده. استفاده مجدد از اب از طرق مختلف در سراسر دنیا اتفاق می افتد. این مسئله روزانه در رودخانه ها و دیگر منابع آبی در هرجایی اتفاق می افتد. اگر شما در جامعه پایین دست دیگران زندگی می کنید، احتمال این احتمال وجود دارد که شما در حال استفاده مجدد از آب آن می باشید و همچنین جوامع پایین دست شما نیز به احتمال زیاد در حال استفاده مجدد از آب شما می باشند. استفاده مجدد از آب شرب برنامه ریزی نشده حتی پیش از مع