Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مردم نروژ مجلس قانونگذاری خود را در انتخاباتی که در سطح ملی انجام می شود انتخاب می کنند. استورتینگ یا پارلمان این کشور ۱۶۹ عضو دارد که برای یک دورهٔ چهار ساله با روش تناسبی انتخاب می شوند. هر حوزهٔ انتخابیه چندین کرسی در پارلمان دارد. در نروژ امکان انحلال پارلمان وجود ندارد. نظام سیاسی نروژ، چندحزبی است. احزاب سیاسی زیادی در این کشور حضور دارند که معمولاً هیچ کدام به تنهایی نمی توانند قدرت را به دست گیرند و غالباً مجبور می شوند برای به دست آوردن اکثریت با دیگر احزاب ائتلاف کنند تا دولت های ائتلافی یا کابینهٔ اقلیت به وجود آورند. انتخابات در نروژ هر دو سال یک بار برگزار می شود به این شکل که مابین انتخابات های پارلمانی، انتخابات های محلی برگزار می گردند. سن حق رأی در این کشور ۱۸ سال می باشد. تنها شهروندان نروژی حق شرکت در انتخابات پارلمانی را دارند. خارجی هایی که به طور مستمر به مدت سه سال در این کشور زیسته باشند می توانند در انتخابات های محلی شرکت کنند. حق رأی زنان در ۱۹۱۳ برقرار شد. آخرین انتخابات پارلمانی برگزار شده در نروژ انتخابات ۲۰۱۳ بود. آخرین انتخابات محلی نیز مربوط به ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵ بوده است.
توکوگاوا ایه تسوگو ؛( – ) هفتمین شوگون از شوگون سالاری توکوگاوا بود.
توکوگاوا ایه نوبو ؛ ( – ) ششمین شوگون از شوگون سالاری توکوگاوا بود.
تا-نهاسی کوتس (؛ زادهٔ ) نویسنده، فعال سیاسی-اجتماعی، و روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا است. کوتس مدتی خبرنگار "مجله آتلانتیک" بود، که در آن دربارهٔ مسایل فرهنگی، اجتماعی و سیاسی به ویژه دربارهٔ سیاهپوستان آمریکا می نوشت. او در سال ۲۰۱۵ جایزه جینیس را از بنیاد جان دی و کاترین مک آرتور دریافت کرد. آثار او در نشریات متعددی منتشر شده است. او چهار کتاب غیرداستانی منتشر کرده است: مبارزه زیبا (۲۰۰۸)، بین جهان و من (۲۰۱۵)، ما هشت سال در قدرت بودیم: یک تراژدی آمریکایی (۲۰۱۷) و پیام (۲۰۲۴). بین جهان و من برنده جایزه کتاب ملی ۲۰۱۵ برای ادبیات غیرداستانی شد. کتاب های رقصنده بر آب، از این نویسنده به فارسی ترجمه شده است.
شاما سروات رحمان (؛ زادهٔ ۱۹۸۳) یک موسیقی دان، نوازندهٔ سی تار، راوی، مجری، فیلم ساز و هنرپیشه اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی در العین، امارات متحده عربی از پدر و مادری پزشک و خوانندهٔ اصالتاً بنگلادشی متولد شد. وی در رشتهٔ زیست شناسی مولکولی از کالج دانشگاهی لندن و سپس در مقطع پی اچ دی از کالج سلطنتی لندن فارغ التحصیل شد و در این زمینه بین رشته ای سامانه های انطباقی پیچیده در کالج سلطنتی موسیقی لندن ادامه تحصیل داد.
تئاترِ اسپرانتو ناظر بر کلیه نمایش های تئاتری به زبان اسپرانتو می باشد. از جمله مهم ترین گروه های تئاترِ اسپرانتو می توان به "تئاتر اسپرانتوی پاریس"، "گروه تئاتر دنیای ادبیات"، "تئاتر اسپرانتوی لهستان"، گروه "امید" و "درشکه سبز جولیو باگی" اشاره نمود. تاریخچه. اگرچه اجرای نخستین تئاتر به زبان اسپرانتو به سال ۱۸۹۶ بازمی گردد، که در آن عده ای از جوانان اسپرانتودانان در شهر اسمولنسک (واقع در روسیه) اقدام به اجرای نمایشنامه ای از لئو تولستوی نمودند، با این حال نخستین تجربه جدی تئاتر به زبان اسپرانتو به سال ۱۹۰۵ و در ضمن نخستین کنگره جهانی اسپرانتو بازمی گردد. پس از آن اجرای تئاتر اسپرانتو به بخشی از برنامه های کنگره های جهانی اسپرانتو تبدیل شد.
ما فرشته نیستیم مجموعه تلویزیونی که در ابتدای نوروز ۱۳۹۳ از شبکه تهران پخش شد. داستان. در روزهای قبل از عید زندانیان برای گرفتن مرخصی تلاش زیادی می کنند و به برخی از آنها مرخصی داده می شود اما در این بین ۴ نفر از آنها که بیشترین استحقاق برای دریافت مرخصی داشتند با مرخصی شان موافقت نمی شود و بدین ترتیب اتفاقات تازه ای آغاز می شود …
هیروآکی موراکامی زاده ۲۲ دسامبر ۱۹۵۶، یک بازیگر سینمای اهل ژاپن است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته، می توان به مارپیچ آهن، تاکدا شینگن (مجموعه تلویزیونی تایگا) و هیده یوشی (مجموعه تلویزیونی تایگا) (در نقش آکچی میتسوهیده) اشاره کرد.
پیتر توماس گیچ (۲۰۱۳–۱۹۱۶) فیلسوفی بریتانیایی بود. گیچ از شارحانِ آثار توماس آکویناس و گوتلوب فرگه است. کتاب او در مورد افعالِ ذهنی (۱۹۵۷) از آثار کلاسیک است و دفاع او از نسبی بودنِ رابطهٔ این همانی مشهور است. گیچ از سال ۱۹۴۱ همسرِ الیزابت انسکوم بود.
ریوکو اوهارا ؛(۱۳ نوامبر، ۱۹۴۶ – ۳ اوت ۲۰۰۹) یک هنرپیشه، و بازیگر سینما اهل ژاپن بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به سامورایی شوگون اشاره کرد.
هانا نو ران نام یک مجموعه تلویزیونی تاریخی و سی و سومین سری از فیلم های مجموعه تلویزیونی تایگا است. این مجموعه ۳۷ قسمت دارد و توسط ان اچ کی در سال ۱۹۹۴ میلادی پخش شد. داستان این مجموعه در دوره موروماچی در ژاپن باستان و در بحبوحه شورش اونین (۱۴۷۷–۱۴۶۷) می گذرد. شخصیت اصلی فیلم هینو تومیکو (همسر شوگون هشتم)، یک شخصیت تاریخی با شهرت منفی است.
شاهزاده اوبرین مارتل () معروف به افعی سرخ یک شخصیت داستانی در سری رمان های فانتزی "ترانه یخ و آتش" نوشته نویسنده آمریکایی جرج آر. آر. مارتین و مجموعهٔ تلویزیونی "بازی تاج وتخت" است. وی که نخستین بار در سال ۲۰۰۰ در کتاب "طوفان شمشیرها" معرفی شد برادر کوچک تر دوران مارتل و ولیعهد دورن است. او پدر هشت دختر حرامزاده است که با نام مارهای شنزار شناخته می شوند، چهار دختر کوچک او از آخرین معشوقه اش یعنی الریا سند هستند. نقش اوبرین مارتل در مجموعهٔ تلویزیونی "بازی تاج وتخت" را هنرپیشهٔ شیلیایی-آمریکایی، پدرو پاسکال بر عهده داشت. شخصیت و ظاهر. اوبرین ابروهای باریک، چشمانی به سیاهی چشمان افعی و بینی نوک تیز دارد. موهایش براق و رخشنده و به رنگ مشکی، همراه با رگه های نقره ایست و او آن ها را به عقب می دهد. اوبرین مردی قوی، جذاب و دارای هوش سرشار و زبانی تیز و کنایه زن است. او مدتی در سیتادل درس می خواند، و توانست حلقه های استادی زیادی به دست آورد، اما در نهایت حوصله اش از این کار سر رفت و آنجا را ترک کرد. اوبرین تمام جهان را گشته است و حتی یک دسته مزدور تحت فرمان خود تأسیس کرد. او رابطه بسیار نزدیکی با خواهر خود، الیا، داش
ت و آن ها در کودکی از یکدیگر جدا نمی شدند. بعضی شایعه ها می گویند که او به هر دو جنس (مذکر و مؤنث) علاقه دارد. ملازم او (و بنابه شایعه ها، یکی از معشوقه های او) دیمون سند است. مرکب اوبرین، نریانی مشکی با دمی به رنگ آتش است. او ردایی ابریشمی به رنگ قرمز و یک پیراهن با صفحات زرهی از جنس مس درخشان می پوشد. کلاه خود او مزین به خورشیدی مسی است و او سپری گرد به سبک دورنیش دارد که با نشان خاندان مارتل زینت داده شده. پرنس اوبرین یک جنگجوی استثنایی است، سرعت و مهارتش در استفاده از هم نیزه و همچنین شمشیر معروف است. در نبرد، او همراه با سپر گرد و صیقل داده شده خود، یک نیزه با هشت فوت درازا و سر نیزه ای از جنس فولاد حمل می کند. او همیشه برای جنگ، ساق پوش، ساعد پوش و گلو پوش سبک می پوشد، به همراه چرم انعطاف پذیر و ابریشم سلیس که او را قادر می سازد تحرک زیادی در جنگ انجام دهد. پیشینه. دوران جوانی. اوبرین در سند استون پرورش یافت. وقتی نوجوان بود، با مادرش که حاکم دورن بود و خواهرش، شاهدخت الیا مارتل، به سفر رفتند و با چند خواستگار برای خواهرش آشنا شدند. قلعه هایی که از آن ها بازدید کردند شامل استارفال، آربور، اولد تاون، جزا
یر سپر و کرکهال بودند. اوبرین در تمام این مدت مشغول به دست انداختن خواستگارهای الیا بود. آخرین قلعه ای که از آن بازدید کردند، کسترلی راک بود، که مدت کمی پس از مرگ جوانا لنیستر (در حین زایمان)، به آنجا رسیدند. بنابه گفته اوبرین، مادرش و لیدی جوانا قرار ازدواج اوبرین با سرسی یا الیا با جیمی یا هر دو را گذاشته بودند. با این حال، تایوین این موضوع را نپذیرفت به او گفت که دخترم با پرنس ریگار ازدواج خواهد کرد. او پیشنهاد ازدواج پسر تازه به دنیا آمده خود، تیریون، را با الیا مارتل داد که از طرف پرنسس دورن یک بی احترامی تلقی شد. در سن شانزده سالگی، اوبرین را در تخت معشوقه لرد ادگار یورن وود یافتند، به این خاطر، ادگار او را به وسیلهٔ دوئل به مبارزه می طلبد. آن دوئل نخستین مبارزهٔ اوبرین بود، هر دوی آن ها به شدت در طی مبارزه مجروح شدند؛ ولی زخم لرد ادگار چرک کرد و باعث مرگ او شد. از آن پس اوبرین در میان دوست و دشمن با نام «افعی سرخ» شهرت یافت، بنابه شایعه هایی اوبرین قبل از نبرد سلاح خود را به زهر آغشته کرده بود. بعد از آن، اوبرین به اولدتاون و سپس به لیس رفت که به نوعی تبعید محسوب می شد که بخاطر صلح میان خاندان مارتل و
یورن وود بود. (گرچه هیچ کس جرئت ندارد از آن به عنوان تبعید یاد کند) و پرنس کونتتین مارتل به عنوان یک نگهبان به یورن وود فرستاده شد. اوبرین به تمام شهرهای آزاد سفر کرد، مکان هایی که در آن ها بیشتر در مورد سم ها و همچنین هنرهای شرورانه تر یادگرفت. او در سیتادل درس خوانده بود و تا حدی استعداد داشت که تا قبل از خسته شدن و سر رفتن حوصله اش، شش حلقه استادی برای خود ساخته بود. او در سرزمین های آنسوی دریای باریک، به عنوان سرباز در درگیری ها شرکت داشت، و قبل از اینکه گروه مزدور خود را تأسیس کند، مدتی با پسران دوم همراه بود. گفته می شود او تختش را هم با زنان و هم با مردان شریک می شود و هشت دختر حرامزاده دارد. با این حال، اوبرین هیچ وقت نمی گذاشت دخترهایش در فقر و محرومیت بزرگ شوند، او مسئولیت آن ها را به عهده می گرفت و به طور فعال و مداوم برای رشد کودکانش در شرایط مناسب تلاش می کرد؛ کاری که کمتر لردی در وستروس حاضر به انجام آن است. او شخصاً به دختران خود چگونه جنگیدن را یاد داده است و به آن ها آزادی می دهد تا خود برای آینده شان تصمیم بگیرند. در تونومنت استورمز اند، او توسط پرنس ریگار و باریستان سلمی از اسب انداخته شد.
او همچنین در تورنومنت هارنهال حضور داشت، جایی که با لیدی آشارا دین رقصید. اتفاقات اخیر. "طوفان شمشیرها". پرنس اوبرین برای حضور در شورای کوچک به جای برادر خود، به بارانداز پادشاه آمد تا عدالت را در حق قاتل خواهر خود اجرا کند که با موافقت دست پادشاه، تیریون، همراه شد. هرچند، خیلی زود معلوم شد که دست جدید پادشاه، تایوین لنیستر، قرار نیست به این قول عمل کند. تایوین نقشه کشیده بود تا به اوبرین دروغ بگوید که سر آمری لورچ تازه کشته شده، به هر سه قتل اعتراف کرده (با اینکه لورچ فقط بخاطر قتل رینیس، گناهکار بود). اوبرین در عروسی سلطنتی، به جافری یک سنجاق سینه با نقش عقرب هدیه کرد. وقتی تیریون بخاطر قتل جافری محاکمه می شد، اوبرین یکی از سه قاضی بود. یک روز قبل از اینکه محاکمه برگزار شود، اوبرین قبول کرد که قهرمان تیریون در محاکمه با مبارزه باشد به شرط اینکه تیریون قاتل الیا را به او معرفی کند. تیریون شرط اوبرین را قبول کرد. او هرگونه همکاری پدرش در اینکار را انکار کرد اما گفت که آموری لورچ فقط رینیس را کشته و سر گرگور قاتل اگان و الیا است. اوبرین قبل از این می دانست که حریف او در مبارزه گرگور خواهد بود. با وجود برتری ان
دامی سر گرگور، اوبرین از سرعت زیاد خود استفاده کرد و چندین بار گرگور را زخمی کرد و توانست با پیدا کردن شکاف های در سپر گرگور، او را فلج کند و وقتی که کوه از دنبال کردن او خسته شد، زردپی پایش را برید. وقتی اوبرین در شرف تمام کردن کار بود، کلگین نقش زمین شده اوبرین را گرفت و اول با مشت زره دار خود به صورت او کوبید، پس از شکاندن دندان ها و له کردن چشم هایش، سرش را متلاشی ساخت. با این حال، قبل از مرگ اوبرین، گرگور با نعره ای به کشتن الیا و اگان اعتراف کرد تا همه بشنوند. "ضیافتی برای کلاغ ها". اوبرین انتقام خود را پس از مرگ گرفت با زهری مخصوص که باعث شد گرگور خیلی آهسته و با درد و غذابی زیاد بمیرد. دختران اوبرین، مارهای شنزار، به دنبال انتقام مرگ پدرشان هستند؛ پرنس دوران به آریو هوتاه دستور می دهد تا آن ها را برای برقرار ماندن صلح دستگیر کند. "رقصی با اژدهایان". تاین سند ذکر می کند می داند پدرش چه سمی را در برابر کوه (سر گرگور) به کار برده است و ادعا می کند که اگر نیزه اش با بدن او تماس داشته، کوه هم اکنون یک مرد مرده است.
اوتو بولدون (؛ زادهٔ ) یک دونده، سیاست مدار، و ورزشکار دو و میدانی اهل ترینیداد و توباگو است. وی در مسابقات بین المللی در مجموع برندهٔ ۷ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده است.
شهرستان تالانگ واقع در استان پوکت تایلند در شمال شهرستان کاتو و شهرستان مینگ پوکت است.فرودگاه بین المللی پوکت در شهرستان تالانگ قرار دارد.این شهرستان دارای ۶ شهر و ۴۶ روستا است.
مارکو پانتانی (؛ ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۷۰–۱۴ فوریهٔ ۲۰۰۴) یک دوچرخه سوار ایتالیایی جاده بود که در دوران خود به عنوان یکی از برترین سربالایی روها در دوچرخه سواری جاده محسوب می شد. او توانست در سال ۱۹۹۸ برندهٔ تور دو فرانس و جیرو دیتالیا شود و ششمین رکابزن ایتالیایی قهرمان تور بود. در حال حاضر، پانتانی آخرین دوچرخه سواری است که توانسته است جیرو و تور را در یک سال فتح کند. سبک حمله ای و رکابزنی هجومی پانتانی او را در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ محبوب هواداران کرد. به دلیل بستن دستمال سر و صورت تراشیده اش به دزد دریایی مشهور بود. سبک پانتانی متضاد متخصصان تایم تریل انفرادی از جمله میگل ایندوراین بود. هرگز نمونهٔ دوپینگ پانتانی در دوران فعالیت او مثبت نشد، ولی فعالیت او با اتهامات دوپینگ احاطه شده بود. در جیرو دیتالیای ۱۹۹۰ به دلیل غیرعادی بودن مقادیر خونی از مسابقه اخراج شد. پس از اتهامات بعدی، پانتانی دچار افسردگی شد که هیچ گاه نتواست خود را بازیابی کند. او در سال ۲۰۰۴ بر اثر مسمومیت شدید با کوکائین درگذشت. آغاز زندگی و فعالیت آماتور. پانتانی در ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۷۰ در چزنا به دنیا آمد. پدر و مادر او، فردیناندو و تونینا بودند. او در سن ی
ازده سالگی به باشگاه دوچرخه سواری فائوستو کوپی در چزناتیکو پیوست. پانتانی در سه دورهٔ متوالی جیروبیو، نسخهٔ آماتور جیرو دیتالیا، در سال های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ به ترتیب بر سکوی سوم، دوم و اول ایستاد. فعالیت حرفه ای. سال های نخست (۱۹۹۲–۱۹۹۶). موفقیت پانتانی در جیروبیو باعث شد که به دوچرخه سوار حرفه ای تبدیل شود و برای ادامهٔ فصل ۱۹۹۲ به تیم کاررا بپیوندد. پانتانی در نخستین مسابقهٔ حرفه ای خود در گران پرمیو سیتا دی کامایوره در مکان دوازدهم قرار گرفت. در سال ۱۹۹۳ او در تور ترنتینو پنجم شد و برای کمک به رهبر تیم، کلاودیو چاپوچی برای نخستین بار در جیرو دیتالیا شرکت کرد. هرچند که در مرحلهٔ هیجدهم به دلیل تاندونیت وادار به خروج از مسابقه شد. در سال ۱۹۹۴ پانتانی در تور ترنتینو و تور توسکانا چهارم شد. سپس برای دومین بار در جیرو دیتالیا حضور یافت و قرار بود به چاپوچی کمک کند. او توانست در دو مرحلهٔ کوهستانی متوالی به پیروزی برسد. او نخستین پیروزی خود را در مرحلهٔ چهاردهم به سوی مرانو کسب کرد. در مرحلهٔ بعدی نیز در پای گردنهٔ مورتیرولو به گروه حمله کرد و به تنهایی در آپریکا به خط پایان رسید تا افزون بر پیروزی در مرحلهٔ پانزدهم
، در رده بندی اصلی به ردهٔ دوم برسد. پانتانی جیرو را با مقام دوم و بالاتر از ایندوراین (برندهٔ دو دورهٔ گذشتهٔ جیرو) به پایان رساند. او در همان سال برای نخستین بار در تور دو فرانس شرکت کرد و در پایان، بر سکوی سوم ایستاد و برندهٔ رده بندی رکابزن جوان شد. در سال ۱۹۹۵ در زمان تمرین با یک خودرو برخورد کرد و جیرو را از دست داد؛ ولی در تور شرکت کرد و در دو مرحله برنده شد. در پایان تور نیز برای دومین بار متوالی، جایزهٔ برترین رکابزن جوان را به دست آورد. پانتانی در مسابقهٔ جادهٔ مسابقات جهانی ۱۹۹۵ در دویتاما سوم شد. مدت کوتاهی پس از بازگشت به ایتالیا در مسابقهٔ میلان-تورینو با یک خودرو تصادف کرد و دچار چند شکستگی در درشت نی و نازک نی چپ شد. این مصدومیت باعث شد که بیشتر فصل ۱۹۹۶ را از دست بدهد. انتقال به مرکاتونه اونو (۱۹۹۷). پس از توقف حمایت مالی کاررا از تیم دوچرخه سواری در پایان سال ۱۹۹۶، تیم ایتالیایی جدیدی به نام مرکاتونه اونو توسط لوچیانو پتزی و به رهبری پانتانی تشکیل شد. افزون بر پانتانی شمار دیگری از رکابزنان کاررا نیز به تیم جدید پیوستند. پانتانی در سال ۱۹۹۷ به جیرو بازگشت، ولی در یکی از مراحل اول مسابقه مصدو
م شد و از ادامهٔ جیرو کناره گیری کرد. او در تور دو فرانس ۱۹۹۷ به میدان بازگشت و دو مرحله را در آلپ پیروز شد. در پایان تور، پانتانی در مکان سوم ایستاد. پیروزی در جیرو و تور (۱۹۹۸). در سال ۱۹۹۸ پانتانی یکی از گزینه های پیروزی در جیرو دیتالیا شمرده می شد. پانتانی در مراحل ابتدایی از الکس زوله عقب افتاد، همچنین زمانی را در مرحلهٔ پانزدهم که تایم تریل انفرادی بود و در تریسته برگزار می شد، از دست داد. پیش از شروع مراحل کوهستانی کوه های دولومیت، پانتانی حدود ۴ دقیقه از زوله عقب بود؛ در حالی که یک مرحلهٔ تایم تریل انفرادی دیگر در مرحلهٔ ماقبل آخر باقی مانده بود. در مرحلهٔ شانزدهم، پانتانی در سربالایی مارمولادا فرار کرد و با فاصلهٔ بیش از ۴ دقیقه نسبت به زوله از خط پایان گذشت و با فاصلهٔ ۳۰ ثانیه از نفر دوم، پاول تونکوف، به صدر رده بندی اصلی رسید. به این ترتیب برای نخستین بار پیراهن صورتی را در مرحلهٔ هفدهم به تن کرد. در این مرحله، با وجود این که پس از تونکوف از خط پایان گذشت، ولی برتری خود را نسبت به او حفظ کرد. در مرحلهٔ هیجدهم دوباره حمله کرد و در سه کیلومتری خط پایان، تونکوف را پشت سر گذاشت تا فاصلهٔ خود با او را
به یک و نیم دقیقه برساند. در مرحلهٔ ماقبل آخر نیز پانتانی سوم شد و فاصله اش با تونکوف را افزایش داد. در پایان تور، پانتانی به قهرمانی جیرو دیتالیا رسید. هم چنین برندهٔ رده بندی کوهستان شد و در رده بندی امتیازی در مکان دوم ایستاد. در تور دو فرانس، پانتانی در پایان پرولوگ ابتدایی در مکان ۱۸۱ از میان ۱۸۹ نفر ایستاد و بیش از ۴ دقیقه با یان اولریش فاصله داشت. او توانست در پیرنه با گذر از اولریش در لوشون و پیروزی در پلاتو دو بیل فاصلهٔ خود با او را به ۳ دقیقه کاهش دهد. در نخستین مرحلهٔ کوهستانی آلپ از گرونوبل به لو دو آلپ، پانتانی در فاصلهٔ ۴۸ کیلومتری خط پایان فرار کرد و ۹ دقیقه زودتر از اولریش مرحله را به پایان رساند. در رده بندی اصلی، پانتانی با فاصلهٔ ۶ دقیقه با اولریش به صدر رسید و برتری خود را در مراحل پایانی حفظ کرد تا برای نخستین بار، برندهٔ تور دو فرانس شود. اکنون او هفتمین و آخرین دوچرخه سواری است که توانسته است در یک سال، برندهٔ هر دو مسابقهٔ جیرو و تور شود. اخراج در مادونا دی کامپیلیو (۱۹۹۹). پانتانی فصل ۱۹۹۹ را با پیروزی هایی در مورسیا و کاتالان آغاز کرد. در جیرو، هنگامی که پانتانی در صدر رده بندی قرار
داشت و تنها یک مرحلهٔ کوهستانی باقی مانده بود، میزان هماتوکریت نمونهٔ خون او در مادونا دی کامپیلیو ۵۲٪ اعلام شد که بیشتر از حد مجاز ۵۰٪ تنظیم شده توسط اتحادیه جهانی بود. او از مسابقه اخراج شد و برای دو هفته از مسابقات دوچرخه سواری محروم شد. آزمایش هماتوکریت معمولاً به عنوان وارسی سلامتی عنوان می شود، ولی مقدار بالای آن می تواند نشانهٔ دوپینگ خونی به وسیله اریتروپوئیتین نیز باشد. پانتانی پیش از اخراج از جیرو، در چهار مرحله پیروز شده بود و پنج و نیم دقیقه با نفر دوم فاصله داشت. هم چنین در صدر رده بندی کوهستان و امتیازی قرار داشت. در نتیجهٔ اخراج پانتانی تمام تیم مرکاتونه اونو-بیانچی از مسابقه انصراف دادند. پانتانی تا پایان سال از مسابقات دور ماند. سال ها بعد خبرهایی مبنی بر احتمال دستکاری شدن نمونه توسط جرایم سازمان یافتهٔ ایتالیایی اجراکنندهٔ شرط بندی های غیرقانونی برای جلوگیری از پیروز شدن پانتانی در جیرو منتشر شد. سال های واپسین (۲۰۰۰–۲۰۰۳). در فصل ۲۰۰۰، در حالی که یک روز به آغاز جیرو مانده بود، پانتانی تصمیم به رکابزنی در مسابقه گرفت. او زمان زیادی را از دست داد و نتوانست فراری انجام دهد؛ ولی در بریانسون ک
ه آخرین مرحلهٔ کوهستانی مسابقه بود، به استفانو گارتزلی هم تیمی خود کمک کرد که برندهٔ جیرو شود. پانتانی در تور دو فرانس ۲۰۰۰ نیز شرکت کرد و در دو مرحله در مون ونتو و کورشول به پیروزی رسید و در مکان ششم رده بندی اصلی قرار گرفت. پیروزی در کورشول آخرین پیروزی او در یک مسابقهٔ حرفه ای بود. در مرحلهٔ هفدهم، پانتانی به دلیل مشکل معده از تور کناره گیری کرد. این آخرین حضور او در تور بود. در همان سال، پانتانی در مسابقهٔ جادهٔ المپیک سیدنی نیز شرکت کرد و شصت و نهمین نفری بود که از خط پایان گذشت. پانتانی در سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ در حالی که روحیهٔ خود را بر اثر اتهامات دوپینگ از دست داده بود، جسته گریخته در مسابقات شرکت کرد و نتایج ضعیفی را به دست آورد. در جیرو دیتالیای ۲۰۰۱ پلیس ایتالیا به اتاق همهٔ رکابزنان حاضر هجوم برد و سرنگی حاوی نشانه های انسولین در اتاق پانتانی کشف شد. اتحادیه دوچرخه سواری ایتالیا او را به مدت هشت ماه محروم کرد؛ ولی به دلیل نبود مدرک، در فرجام خواهی برنده شد. پانتانی در سال ۲۰۰۳ دوباره به جیرو بازگشت و در پایان، به مقام چهاردهم رسید. این آخرین حضور او در مسابقات حرفه ای بود. پس از دعوت نشدن تیم او ب
ه تور دو فرانس ۲۰۰۳ چنین تصور می شد که برای شرکت در تور، به تیم بیانچی بپیوندد؛ ولی در اواخر ژوئن پس از بستری شدن در یک کلینیک روانی تخصصی در زمینه اختلالات عصبی، اعتیاد به مواد مخدر و الکل، درخواستی برای حفظ حریم خصوصی خود داد. پس از ترخیص از کلینیک، از پرونده ای دربارهٔ تقلب ورزشی مربوط به مقادیر نمونهٔ خون او در جیرو دیتالیای ۱۹۹۹ تبرئه شد. او به یک روزنامهٔ ایتالیایی گفت که مردم باید پانتانی را فراموش کنند، زیرا دچار اضافه وزن شده بود. مرگ. در اوایل بعد از ظهر ۱۴ فوریهٔ ۲۰۰۴ جنازهٔ پانتانی در هتلی در ریمینی پیدا شد. کالبدگشایی نشان داد که او دچار ادم مغزی و ایست قلبی شده است و بررسی پزشکی قانونی، مسمومیت شدید با کوکائین را نشان داد. پانتانی روزهای آخر عمر خود را در تنهایی به دور از دوستان و خانواده و پنهان در اتاق هتل گذراند. در سال ۲۰۰۸ فابیو کارلینو محکوم به تأمین کوکائین با خلوص بیش از حد برای پانتانی، منجر به مرگ او شد. این محکومیت در سال ۲۰۱۱ لغو شد. پانتانی در چزناتیکو دفن شد. بیست هزار نفر از جمله آلبرتو تومبا، آزگلیو ویچینی و دیگو مارادونا در مراسم تشییع او حضور داشتند. میراث. در سال های پس از مرگ
پانتانی، مقالات، کتاب ها، ترانه ها و یک فیلم دربارهٔ او منتشر شده اند. زندگی نامه ها و شرح حال هایی از جمله توسط خبرنگاران ورزشی، مدیر برنامه و مادر پانتانی نوشته شدند. یک رمان تصویری در سال ۲۰۱۱ منتشر شد که روزشمار رویدادهای منجر به مرگ پانتانی بود. این رمان بر پایه کتابی از فیلیپ برونل، دوست پانتانی، که احتمال به قتل رسیدن او را پیشنهاد می کرد، نوشته شد. شبکهٔ رای ایتالیا در سال ۲۰۰۷ فیلمی تلویزیونی دربارهٔ پانتانی پخش کرد. همچنین مستندی دربارهٔ زندگی پانتانی در مهٔ ۲۰۱۴ در سینماها به نمایش درآمد. دستاوردها. نتایج عمده. منبع: گرندتورها. منبع:
ازجان گذشتگان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
زمستان گذرانی فرایندی است که تعدادی از جانداران با آن زمستان یا دوره ای از سال یعنی زمانی که شرایط زمستانی (سرما، دمای زیر-صفر ،یخ، برف، مواد غذایی کم و محدود) فعالیت معمولی یا حتی بقا را دشوار یا نزدیک به غیرممکن می سازد را پشت سر می گذارند.
تحول مقام به دستگاه اصطلاحی است برای توصیف تغییراتی که در روش طبقه بندی و آموزش موسیقی سنتی ایرانی رخ داد و در آن طبقه بندی های قبلی که بر اساس مقام بود، با طبقه بندی های جدیدی که بر اساس دستگاه است، جایگزین شد. زمان بندی آن مستند نیست و مورد اختلاف نظر است؛ اگر چه در مورد شروع این تحول گمانه زنی های مختلفی وجود دارد، اما اکثر پژوهشگران پایان این تحول را به اوایل دورهٔ قاجاریه و خاندان فراهانی نسبت می دهند. در فاصلهٔ قرن چهارم تا نهم هجری، موسیقی علمی ایران وضعیت خوبی داشت و از نظام ادواری برای شرح موسیقی با کمک مقام ها استفاده می شد. در این نظام موسیقایی، دوازده مقام تعریف شده بود که عشاق، نوا، بوسلیک، راست، عراق، اصفهان، زیرافکند، بزرگ، زنگوله، رهاوی، حسینی و حجازی نام داشتند. اما در قرن نهم هجری با تبعیت حکام ایرانی از متعصبین بانفوذی که مخالف موسیقی بودند، رشد علمی موسیقی در ایران متوقف شد و در همین حال تغییرات و جابه جایی های بسیاری در موسیقی ایران صورت گرفت. زمان شروع جدایی موسیقی ایران از نظام مبتنی بر مقام ها دقیقاً مشخص نیست ولی احتمالاً به دورهٔ تیموریان (سدهٔ هشتم تا دهم هجری قمری) بر می گردد. در ط
ی این تحولات، مقام ها جای خود را به دستگاه ها دادند و نظام نوینی برای طبقه بندی و تدریس موسیقی شکل گرفت که بعدها ردیف نامیده شد. در این نظام معمولاً هفت دستگاه (همایون، ماهور، شور، سه گاه، چهارگاه، راست پنج گاه و نوا) و پنج آواز برشمرده می شود (در منابع مختلف فهرست این آوازها متفاوت ذکر شده اما معمولاً شامل زیر مجموعه ای از این موارد است: آواز دشتی، آواز ابوعطا، آواز بیات ترک، آواز افشاری، آواز شوشتری، آواز بیات کرد و آواز بیات اصفهان). اگرچه، سیر تحول نظام مقامی به دستگاهی یکی از پرسش های بنیادین در تاریخ موسیقی ایران است اما پژوهش های چندانی در این زمینه انجام نشده است. از جمله انتقادهای وارد شده به این تحول آن است که به جای تمرکز روی موسیقی به عنوان یک علم، توجه را فقط روی موسیقی به عنوان یک هنر اجرایی معطوف کرده و بیان گر یک نظریهٔ روشنگر دربارهٔ موسیقی نیست. تعاریف. اصطلاح "تحول مقام به دستگاه" یا "تحول نظام مقامی به دستگاهی" اصطلاحی است که برای توصیف مجموعهٔ اتفاقاتی به کار می رود که منجر به آن شدند که موسیقی ایرانی به جای آن که با استفاده از مقام ها طبقه بندی شود و با کمک نظریهٔ ادوار توصیف شود، با است
فاده از دستگاه ها طبقه بندی گردد و به کمک ردیف آموزش داده شود. این تحولات هم در بعد «فضایی-صوتی» و هم در بعد «زمانی-وزنی» موسیقی ایرانی رخ داده اند و دیدگاه عموم آن است که این تحولات عمدتاً در دورهٔ قاجاریه رخ داده و توسط خاندان فراهانی شکل گرفته است. حاصل این تحولات فاصله گرفتن موسیقی ایرانی از موسیقی دیگر کشورهای جهان اسلام بوده است. مقام. پیش از این تحول، موسیقی با کمک مقام ها طبقه بندی و شناخته می شد. مقام در واقع مجموعهٔ نغمه هایی است که تحت فواصل مشخص و از پیش تعیین شده سازمان یافته اند. مفهوم مقام در موسیقی قدیم ایران با مفهوم مد در موسیقی یونان باستان نزدیکی دارد، مقام ها با کمک نظریهٔ ادوار توصیف و طبقه بندی می شدند و اولین بار، قطب الدین شیرازی (دانشمند ایرانی قرن ۷ و ۸ هجری) بود که واژهٔ «مقامات» را به جای «ادوار» استفاده کرد. نظریه پردازانی که در نظام مقامی پیشگام بودند، دوازده مقام را به عنوان مقام های اصلی طبقه بندی می کردند که عبارت بودند از عشاق، نوا، بوسلیک، راست، عراق، اصفهان، زیرافکند، بزرگ، زنگوله، رهاوی، حسینی و حجازی. ادوار. اساس نظریهٔ ادوار همان نظریهٔ دایره پنجم ها است که در یونان باس
تان توسط فیثاغورث شرح داده شده بود. در نظریهٔ ادوار، موقعیت نت ها و ساختار مُدال موسیقی به کمک فواصل چهارم درست (ذی الاربع) و پنجم درست (ذی الخمس) توضیح داده می شود. اما تعاریف و جزئیات این دانگ ها در طول زمان تغییر یافته است. امروزه نظریهٔ ادوار بیشتر بر اساس دیدگاه صفی الدین ارموی و موسیقی دانان متأثر از او (نظیر عبدالقادر مراغه ای) شناخته می شود که هر دو هفت دانگ ذی الاربع را برمی شمارند و تعداد دانگ های ذی الخمس را هم دوازده یا سیزده عدد می دانند. دستگاه. واژهٔ "دستگاه" به احتمال زیاد از زمان سلسله قاجاریه در موسیقی ایرانی معمول شده است. این کلمه که در حقیقت جایگزین واژه "مقام" گردیده، خود از دو کلمه "دست" و "گاه" ترکیب یافته است. در موسیقی قدیم ایران، "گاه" به معنای «پردهٔ ساز» بوده است؛ بنابراین، دستگاه یعنی چگونگی قرار گرفتن دست (انگشتان) بر روی پرده های ساز که در هر مقامی شکل خاص خود را دارد. دستگاه عبارت است از مجموعه ای از گوشه ها که بر اساس منطقی درونی به طور سنتی کنار هم قرار گرفته اند و معمولاً دارای مدهای خاص خود می باشند. هر گوشه یک آهنگ مستقل است که حول یک نت به خصوص شکل می گیرد که به آن نت شا