Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی برگزید. بهائیان فرزندان این زوج را به عنوان خانوادهٔ "مقدس بهائی" می شناسند. فرزندان آن ها عبارت اند از: عباس افندی، بهیّه خانمو میرزا مهدی. عباس افندی. عباس که بیشتر با عنوان عبدالبهاء شناخته می شود، در سال ۱۲۲۳ به دنیا آمد و در سال ۱۳۰۰ از دنیا رفت. او بزرگ ترین فرزند آسیه و بهاءالله بود. پدر با القاب مختلفی نظیر "سرّ الله"، "سرکار آقا"، "نمونهٔ کامل" و "غصن اعظم" او را خطاب می کرد. طبق وصیت بهاءالله، عبدالبهاء پس از مرگ پدر، مرکز عهد، جانشین و مفسر نوشته های بهاءالله است. طی مدتی که عبدالبهاء زمامدار آیین بهائی بود با آن که تحت کنترل امپراتوری عثمانی قرار داشت، بسیاری از بهائیان به دیدار او می آمدند و او در ارتباط دائم با بهائیان دنیا بود. پس از این که انقلاب موسوم به "ترکان جوان" در سال ۱۲۸۷ باعث آزادی زندانیان سیاسی در بند امپراتوری عثمانی شد، عبدالبهاء نیز در سال ۱۲۹۰ آزاد شد و سفر سه ساله ای را به مصر، اروپا و آمریکای شمالی به منظور تبلیغ پیام بهائی آغاز کرد. در ۷ اردیبهشت ۱۲۹۹ دولت بریتانیا نشان "شوالیه" را به عبدالبهاء به واسطهٔ تلاش های انسان دوستانه در جنگ جهانی اول اعطا کرد. عبدالبهاء در ۷ آذر ۱
۳۰۰ درگذشت و آرامگاه او در یکی از اتاق های مقبرهٔ باب قرار دارد. بهیّه. بهیّه خانم در سال ۱۲۲۵ در تهران به دنیا آمد و بزرگ ترین دختر بهاءالله و آسیه خانم بود. او ملقب به ورقه علیا بود. او به خصوص بسیار نزد پدرش عزیز بود و در آیین بهائی به عنوان یکی از بزرگ ترین زنان تاریخ به شمار می رود. او در سال های متمادی دعوای داخلی بین خانوادهٔ بهاءالله، که منجر به طرد بسیاری از آنان شد، به مرکز عهد وفادار ماند و از آنان پشتیبانی کرد. وی در زمان غیبت عبدالبهاء (بین سال های ۱۲۸۹ تا ۱۲۹۲) و شوقی افندی (بین سال های ۱۳۰۱ تا ۱۳۰۳) از مرکز جهانی بهائیت در حیفا، به سِمَت رهبر اجرایی آیین بهائی در نظر گرفته می شد. به طور خاص شوقی افندی در دوران بسیار سخت پس از درگذشت عبدالبهاء بسیار از حمایت او کرد. او در ۲۴ تیر ۱۳۱۱ درگذشت و در باغ های بهائی کوه کرمل دفن شد. بنای یادبود ورقه علیا به خاطر او در مرکز جهانی بهائی ساخته شد. میرزا مهدی. میرزا مهدی در سال ۱۲۲۳ در تهران به دنیا آمد و لقب "غصن اطهر" را داشت. او در سن ۲۲ سالگی در ۲ تیر ۱۲۴۹ در عکا در اثر سقوط از نورگیر سقفی زندان، در حالی که مشغول مناجات بود، جان داد. مرگ او از این نظر
در آیین بهائی حائز اهمیت است که بهائیان باور دارند که بهاءالله پیشنهاد درمان به او داد، اما او به امید پایان دادن به حبس بهائیان ترجیح داد که نپذیرد جان دهد. میرزا مهدی در نهایت در کنار مادر، در باغ های بهائی کوه کرمل در حیفا نزدیک خواهر و برادر خود دفن شد. دیگران. آسیه خانم حداقل چهار فرزند پسر دیگر به دنیا آورد که به دلیل این که همگی در کودکی از دنیا رفتند، اطلاعات چندانی از آن ها در دست نیست: فاطمه. فاطمه در سال ۱۲۰۷ در مازندران متولد شد و به نام "مهد علیا" معروف بود. او دختر عمهٔ بهاءالله بود و در ابتدا در سن ۱۴ سالگی با یک روحانی برجسته که چندین ده سال از او بزرگ تر بود ازدواج کرد. اما دیری نپایید که، شاید در سن ۱۶ سالگی، بیوه شد. گزارش شده است که عمهٔ بهاءالله از او عاجزانه خواست که با دختر بیوه اش ازدواج کند و بهاءالله با بی میلی پذیرفت. آن ها در سال ۱۸۴۸ در تهران ازدواج کردند. ثمرهٔ این ازدواج شش فرزند بود که تنها چهار نفر آن ها تا بزرگی زنده ماندند. نقل شده است که فاطمه نسبت به عبدالبهاء بسیار حسود بود و خصومت عظیمی علیه او پایه گذاری کرد. او در سال ۱۲۸۳ از دنیا رفت و پس از آن به عنوان یک ناقض عهد و
میثاق خوانده شد. فرزندان او عبارت اند از: صمدیه، محمدعلی، ضیاءالله، بدیع الله و دیگران. صمدیه. صمدیه با مجدالدین، فرزند آقای کلیم برادر بهاءالله، ازدواج کرد. مجدالدین یکی از بزرگ ترین منتقدان عبدالبهاء بود و در نهایت صمدیه و مجدالدین هر دو به عنوان ناقض عهد و میثاق اعلام شدند. صمدیه در سن ۴۹ سالگی در سال ۱۲۸۳ یا ۱۲۸۴ درگذشت و همسر او بیش از صد سال عمر کرد و در سال ۱۳۳۴ از دنیا رفت. محمدعلی. میرزا محمدعلی در سال ۱۲۳۲ در بغداد به دنیا آمد. بهاءالله او را با عنوان "غصن اکبر" خواهد و هنگامی که عباس افندی را جانشینی خود اعلام کرد، محمدعلی را به عنوان فرد پس از عبدالبهاء برگزید. بر اثر حسادت برای برهم زدن رهبری عبدالبهاء توطئه کرد اما نتوانست پشتیبانی زیادی از بهائیان به دست آورد. وقتی عبدالبهاء درگذشت، در وصیت نامهٔ او، ضمن معرفی محمدعلی به عنوان یک ناقض عهد و میثاق، به جزئیات پیمان شکنی او اشاره شده بود و در عوض شوقی افندی به جای او به عنوان جانشین عبدالبهاء معرفی شده بود. شوقی افندی محمدعلی را به عنوان سردستهٔ ناقضان عهد بهاءالله توصیف کرد. محمدعلی در سال ۱۳۱۶ درگذشت. ضیاءالله. ضیاءالله در ۲۵ مرداد ۱۲۴۳ در شهر ا
َدِرنه متولد شد. او در ماجرای دعوای بین عبدالبهاء و محمدعلی بین طرفین دعوا در نوسان بود و در نهایت قبل از این که اقدامی بر ضد عبدالبهاء انجام دهد از دنیا رفت اما همچنان به عنوان یک ناقض عهد و میثاق شناخته می شود. او در ۸ آبان ۱۲۷۷ درگذشت. او با ثریا سمندری، دختر شیخ کاظم السمندر، ازدواج کرد. این ازدواج فرزندی در برنداشت و بر اساس خاطرات سمندر، میرزا محمدعلی مانع از رجوع ثریا به او شد. بدیع الله. بدیع الله در سال ۱۲۴۶ در اَدِرنه متولد شد. در قسمت بیشتر عمر خود از برادرش محمدعلی در مخالفت با ادعای عبدالبهاء به عنوان مرکز عهد و میثاق، حمایت کرد؛ اما در سال ۱۲۸۲، محمدعلی را رد کرد و طی نامه ای که به «رسالهٔ بدیع الله» مشهور است، به عبدالبهاء اعلام وفاداری نمود که البته آن هم دیری نپایید. او در سال ۱۳۲۹ در اسرائیل درگذشت. دیگران. مهدعلیا حداقل دو فرزند دیگر به دنیا آورد: علی محمد که در دو سالگی در بغداد از دنیا رفت. سجیه خانم که در بغداد به دنیا آمد و در سن دوسالگی در استانبول درگذشت. گوهر. گوهر در کاشان در یک خانوادهٔ بابی به دنیا آمد. برادرش، میرزا مهدی کاشانی، او را به قصد خدمتگزاری به خانوادهٔ بهاء و آسیه خانم
به بغداد آورد. بهاءالله حدود سال ۱۲۴۱ او را به عقد خود درآورد. ظاهراً در زمان ازدواج، گوهر خدمتکار همسر اول بهاءالله بوده است. وقتی بهاءالله در سال ۱۲۴۲ بغداد را ترک کرد، گوهرخانم برخلاف دو همسر دیگر بهاءالله در بغداد ماند. در زمان اقامتش در بغداد پیش برادرش بود و پس از مدتی کوتاه گوهر و برادرش به همراه بهائیان بغداد به موصل اخراج شدند. برادر گوهر نامه های فراوانی به بهاءالله نوشت تا اجازه دهد وارد عکا شوند و بهاءالله سرانجام اجازه را صادر کرد و برادر و خواهر در سال ۱۲۴۹ وارد عکا شدند. بهاءالله و گوهر یک دختر به نام فروغیه داشتند که در عکا به دنیا آمد. گوهر و دخترش هر دو پس از مرگ بهاءالله به عنوان ناقض عهد و میثاق شناخته شدند. گوهر در تاریخی بین سال های ۱۲۷۱ تا ۱۳۰۰ از دنیا رفته است. فروغیه. اطلاعات کمی از فروغیه در دسترس هست. او با سید علی، پسر خواهر باب ازدواج کرد. او، همسرش و فرزندانش (مخصوصاً بزرگ ترین آن ها نیّر) همگی طرفدار میرزا محمدعلی بودند و برچسب ناقض عهد و میثاق خوردند. فروغیه بر اثر سرطان درگذشت. چندهمسری. این که بهاءالله دارای سه همسر بوده در حالی که آیین او مدعی تک همسری است، موضوعی مورد بحث
بوده است. برخی بر این باورند که تعالیم آیین بهائی بر تساوی زن و مرد و تک همسری به دوران پس از ازدواج بهاءالله مربوط است و این تعالیم به تدریج بهائیان را از یک رسم فرهنگی دیرینه (چندهمسری) دور می سازد. بهاءالله هم زمان سه همسر داشت. بهاءالله با همسر اول و دوم خود در تهران ازدواج کرد. بر اساس احکام اسلام، هر مرد می تواند هم زمان چهار زن دائم داشته باشد البته به شرط رعایت عدالت میان آن ها؛ بنابراین بهائیان بر این باورند که بهاءالله در زمان ازدواج هایش، طبق آیین اسلام عمل کرده است و هنوز آیین جدید بهائیت وضع نشده بوده است. بیت العدل اعظم توضیح می دهد: ... بهاءالله با همسر اول و دوم خود درحالی که در تهران بود، و با همسر سوم خود در بغداد ازدواج کرد. در آن زمان قوانین اقدس هنوز نازل نشده بود و همچنین، او قوانین دور قبلی و رسوم مردم وطن خودش را پیروی می کرد. احکام ازدواج آیین بهائی بیش از ده سال پس از آخرین ازدواج بهاءالله در کتاب اقدس نوشته شد. بهاءالله در این کتاب تعداد زنان دائم را به دو عدد و بدون زن موقت محدود کرده و بیان کرده است که داشتن تنها یک زن سبب آرامش هر دو همسر است. این مطلب بعدها توسط عبدالبهاء این گو
نه تفسیر شد که داشتن زن دوم تنها با شرط رعایت عدالت و مساوات بین هر دو زن جایز است و از آن جا که این موضوع در عمل، غیرممکن است تک همسری پایه گذاری شد. چه بسا این تفسیر عبدالبهاء نشأت گرفته از آنچه باشد که در آیین اسلام بیان شده است که داشتن چهار همسر، تنها با رعایت عدالت مطلق در میان تمام همسران جایز است. بهائیان عنوان می کنند که چندهمسری یک رسم دیرینه است و ادیان دیگر، تک همسری را لازم نمی دانستند. طبق قوانین موسی یک مرد می توانست به تعداد دلخواه همسر داشته باشد. دیدگاه های متفاوتی در میان مسیحیان دربارهٔ چندهمسری وجود دارد و به طور حتم برخی گروه های آن همواره آن را تشویق و عمل نمودند. در شبه جزیرهٔ عربستان پیامبر اسلام محدودیت چهارهمسری را وضع کرد که پیش از آن محدودیتی نداشت. آیین بهائی به تدریج تک همسری را در منطقه ای وضع کرد که چندهمسری یک روش پسندیدهٔ زندگی بود. بند ۸۹ از کتاب اقدس در این باره توضیح می دهد: بهاءالله، که تعلیمات خودش را در میان جامعهٔ مسلمانان بیان می کرد، به تدریج مسئلهٔ تک همسری را طبق قواعد عقل و برای علنی کردن تدریجی مقصود خود وضع کرد. این قضیه که او برای پیروانش مفسری مصون از خطا برا
ی نوشته هایش باقی گذاشت این اجازه را به او داد که به ظاهر در کتاب اقدس دوهمسری را مجاز شمرد اما شرطی قرار داد که به عبدالبهاء این اجازه را داد که این مطلب را بعداً روشن کند که هدف اصلی این قانون برای اجبار تک همسری بود. القاب فرزندان. یکی از القاب بهاءالله، سدرة المنتهی است به معنای درختی که عبوری فرای آن نیست. بر همین اساس بهاءالله فرزندان خود را لقب گذاری کرد. فرزندان پسر او "اغصان" (جمع غصن و به معنای شاخه ها) و فرزندان دختر او "ورقات" (جمع ورق و به معنای برگ) خوانده شدند. به طور خاص سه تن از پسران او غصن نامیده شدند: بزرگ ترین دختر او به نام فاطمه (مشهور به بهیّه) با لقب بزرگ ترین برگ مقدس (ورقة العلیا) خوانده شد. بهاءالله در زمان حیات، بزرگ ترین پسرش عباس را با عناوین "سرّ الله" و "سرکار آقا" خطاب می کرد. پس از مرگ پدر، عباس عنوان عبدالبهاء را برای خود برگزید.
ادل امیلی ساندی (؛ زادهٔ ) که با نام حرفه ای اش امیلی ساندی () شناخته می شود، خواننده و ترانه سرای اهل اسکاتلند است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. ترانه های زیادی از وی معروف هستند به طور مثال کنار من، و دلقک. اولین آلبوم وی با نام تلقی ما از اتفاقات در بریتانیا به مدت هفت هفته در چارت اول بود و پرفروش ترین آلبوم ۲۰۱۲ در بریتانیا شد و در سال ۲۰۱۳ برنده دو جایزه بریت شد. آلبوم سال و خواننده زن سال.
سه روز کرکس () فیلمی آمریکایی در سبک تریلر سیاسی به کارگردانی سیدنی پولاک است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. فیلم از دستاوردهای دوران پس از «واترگیت» است و به خوبی موفق می شود مخوف بودن سیاست های پنهان سازمان های ضدجاسوسی را به تصویر بکشد. این فیلم بر اساس رمان "شش روز کندور" نوشته جیمز گرادی ساخته شده است. خلاصه داستان. جوزف ترنر (رابرت ردفورد) که با نام رمزی «کرکس» برای یک بخش مخفی سازمان سیا در نیویورک کار می کند، برای افشای احتمالی اطلاعات، ادبیات تریلر و جاسوسی را بررسی می کند. روزی ترنر در بازگشت به محل کارش می بیند که همهٔ همکارانش به طرز وحشیانه ای به قتل رسیده اند .
آفورد () روستایی بزرگ در ابردین شیر در شمالشرقی اسکاتلند است که در جنوب "رود دون" واقع شده است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۱ بالغ بر ۱٬۹۲۵ جمعیت دارد
اوژن بودن () نقاش فرانسوی بود. زندگی نامه. اوژن بودن در ۱۲ ژوئیه ۱۸۲۴ در شهر اونفلور فرانسه به دنیا آمد. در ۱۰ سالگی شروع به کار روی کشتی کرد. در سال ۱۸۳۵ به همراه خانواده به لو آور نقل مکان کرد و در مغازه پدر مشغول به کار شد. چندی بعد خود اوژن یک مغازه کوچک باز کرد و از طریق آن با هنرمندان در ارتباط قرار گرفت. در ۲۲ سالگی شغلش را رها کرد و به صورت تمام وقت به نقاشی پرداخت. به پاریس رفت و در سال ۱۸۵۰ برنده کمک هزینه تحصیلی شد که می توانست به صورت دائم در پاریس اقامت کند ولی وی ترجیح می داد که برای نقاشی کردن به نرماندی سفر کند. آشنایی با کلود مونه باعث شد که در سبک نقاشی او تغییراتی ایجاد شود و به نقاشی منظره روی بیاورد. اوژن بودن در سال ۱۸۷۳ در نمایشگاهی که مونه و دوستانش برگزار کردند مشارکت کرد. وی در اواخر عمر به جنوب فرانسه بازگشت و در نهایت در ۸ اوت ۱۸۹۸ درگذشت.
اَنی مامولو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، صدا پیشه، تهیه کننده و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
ستوان دوم مگردیچ خان داویدخانیان () یک نظامی ایرانی ارمنی تبار بود. زندگی نامه. مگردیچ خان داویدخانیان فرزند سرتیپ سرکیس خان در سال ۱۲۸۱خ (۱۹۰۲م) در جلفای اصفهان متولد شد و در سن ۱۰ سالگی جهت تحصیل به ارمنستان اعزام شد و در سن ۱۳ سالگی داوطلبانه در جنگ های ارامنه با عثمانی ها شرکت نمود. او را «کوچکترین جنگجو» نیز می نامیدند. بعد از خاتمهٔ جنگ به اصفهان بازگشته و وارد ارتش ایران شد؛ و در جنگ های بسیاری با عشایر و شورشیان شرکت داشت. وی در ساخلوی (پادگان) جنوب به مقام «فرماندار حکومت نظامی دزفول» منصوب شد و در برچیدن حکومت خودمختار شیخ خزعل و دستگیری وی نقش چشمگیری داشت. وی به دریافت «نشان درجه ۲ سپه» نائل شد و از طرف سرلشکر فضل الله زاهدی به سمت «ریاست اسکورت مخصوص سردار سپه در جنوب» منصوب شد. مگردیچ خان داویدخانیان پس از استعفاء از ارتش در سال ۱۳۲۹خ. (۱۹۵۰م) «شرکت کارخانه داگا» (تولیدکننده گازهای صنعتی و یخ خشک) را تأسیس نمود. مگردیچ خان در سال ۱۳۶۲خ (۱۹۸۳م) دارفانی را بدرود گفت.
«کنار من» تک آهنگی عاشقانه از هنرمند اهل اسکاتلند، امیلی ساندی است. این تک آهنگ در چارت های اسکاتلند، ایرلند در رتبه اول و در چارت های، لهستان، فنلاند، فلاندرز، نیوزلند، بریتانیا، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
مِسروپ داوتی تاغیادیان (زاده ۳ ژانویه ۱۸۰۳ حومه شهر ایروان، ارمنستان - درگذشته ۲۸ مه ۱۸۵۸ شیراز، ایران) یکی از بزرگترین نویسندگان، شاعران و روزنامه نگاران تاریخ ادبیات ارمنی در قرن نوزدهم میلادی است زندگی نامه. وی در ۳ ژانویه ۱۸۰۳ در محله «دزوراگیوغ» شهر ایروان، ارمنستان متولد شد دوران کودکی خود را در باغ ها و در کنار هرازدان (رود) گذرانید او کودکی بسیار جسور بود وی در سن ۱۲ سالگی برای تعلیم به شخصی «آوانس آسکاریان» مراجعه می کند و پس از مدتی به همین منظور نزد شخص دیگری به نام «آوانس وارتاپت» می رود این مرد که بسیار جسور و روشن ضمیر بوده و از علم و دانش بهره فراوان داشت با موسیقی کلیسایی بسیار آشنا بود. تاغیادیان در مدت یکسالی که با او بود خواندن و نوشتن را به خوبی آموخت و در سال ۱۸۱۶ برای بار سوم به فرد دیگری با نام «بوغوس وارتاپت قراداقی» مراجعه کرد و نزد وی دستور زبان ارمنی را به خوبی فرا گرفت. در سال ۱۸۱۷ بعنوان منشی در «کلیسای وانک» اچمیادزین مشغول کار شد و در سال ۱۸۲۱ خلیفه اعظم یپرم موقعی که می خواست به قره باغ برود تاغیادیان را نیز همراه خود برد در بهار ۱۸۲۳ بعد از گذشتن از رود ارس به تبریز رفت و سه س
ال بعد وارد دانشگاه روحانی انگلیس در کلکته شد. در آنجا با فردی به نام «هیبرپروفسور» به تعلیم پرداخت. در سال ۱۸۳۱ در دیر مجاور کلیسای استفانوس مقدس مدرسه ای به نام «آمناپرکیچ» دارشام (دره شنب) در نزدیکی جلفا بنا کرد. سپس در سال ۱۸۳۳ در مدرسهٔ وانک اچمیادزین ارمنستان مشغول تدریس شده و پس از آن به به تبریز رفت و در آنجا به تدریس انگلیسی به شاهزاده ملک قاسم میرزا پسر عباس میرزا نایب السلطنه پرداخت. در سال ۱۸۳۹ بعد از فوت همسرش به کلکته رفته و در کالج انگلیسی شروع به تدریس کرد بعد از آن مدرسه ای به نام «سورپ ساندوخت» تأسیس کرد و سپس مدتی چاپخانه خود را به «چحیرا» برد و مدرسه ای نیز در آنجا افتتاح کرد او همچنین مجله ده روزه ای به نام «آزگاسر آرارتیان» در کلکته منتشر ساخت. در فاصله سال های ۱۸۳۴۵ تا ۱۸۵۳ به این فکر افتاد که مجله اش را مرتباً ماهی سه بار منتشر سازد ولی موفق به این کار نشد. تاغیادیان در کلکلته ۱۸ جلد کتاب نوشت و ترجمه کرد او شاعر نویسنده مورخ مترجم زبردستی بود و به زبان های ارمنی فارسی یونانی انگلیسی لاتین هندسی تسلط کافی داشت وی توانست با کمک مردم خیرخواه کتاب های خود را به چاپ برساند از سال ۱۸۵۳ زندگ
ی دشوار آغاز می شود بخصوص که همسر دوم وی نیز در کلکته درگذشت و او مجبور بود که تنها زندگی کند و به هیچوجه علاقه نداشت که با مردم معاشرت نماید و عمرش را سختی و تهایی می گذشت در پاییز سال ۱۸۵۷ یکی از شاگردانش با نام «طاطاوس آودم» را مخاطب قرار داده و می گوید: عجمیان می نویسد: کتابشناسی. با این حال او توانست ۱۸ جلد کتاب خود را به چاپ برساند که به ترتیب عبارتنداز:
باربارا لُدِن (; – ) هنرپیشه، کارگردان و مانکن اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که در آن نقش داشته می توان "شکوه علفزار" و "واندا" را نام برد. او در سال ۱۹۶۴ میلادی برندهٔ جایزه تونی بهترین بازیگر زن» و در سال ۱۹۷۰ میلادی در جشنواره فیلم ونیز، برندهٔ «جایزهٔ بین المللی منتقدان» شد. باربارا لُدِن در سال ۱۹۶۸ با کارگردان مشهور آمریکایی الیا کازان که ۲۳ سال از او بزرگتر بود، ازدواج کرد؛ اما روابط آنها در سال های آخر زندگی اش به سردی گراییده بود. لُدن که به مدت دو سال با بیماری سرطان پستان دست وپنجه نرم می کرد، سرانجام در سپتامبر ۱۹۸۰ میلادی و در حالی که ۴۸ سال سن داشت، در بیمارستان «ماونت ساینای» در نیویورک در گذشت.
جیمز لی گای () بازیگر آمریکایی و ساکن چین است که در فیلم ها و سریال های چینی بازی می کند. سر صحنهٔ فیلمبرداری وی را گای جی لی صدا می زنند که در زبان چینی به معنای «خیلی خوش شانس» است. این نام را همسر چینی اش برایش انتخاب کرده است.
شبه جزیره المپیک () شبه جزیره های در غرب ایالت واشینگتن می باشد؛ که در سرتاسر پیوجت ساوند می باشد.
جو دی ماجیو بازیکن بیسبال آمریکایی بود. او که فرزند یک خانوادهٔ مهاجر ایتالیایی بود سیزده سال در لیگ برتر بیسبال آمریکا برای تیم نیویورک یانکیز بازی کرد. بسیاری دی ماجیو را بهترین بازیکن بیسبال تمام دوران می دانند. در سال ۱۹۴۱، در ۵۶ بازی متوالی لیگ برتر بیسبال ایالات متحده آمریکا او در هر بازی دست کم یک هیت بیس موفق داشته است. این رکورد همچنان در دست خود اوست. دی ماجیو همسر دوم مریلین مونرو، بازیگر و خوانندهٔ مشهور آمریکایی بود. آنها در سال ۱۹۵۴ ازدواج کردند. این ازدواج بیش از ۹ ماه طول نکشید.
واشینگتن غربی به منطقه غرب ایالت واشینگتن گفته می شود که پس از رشته کوه های کسکیدز می باشد.
فاکتور ضد انعقادی لوپوس یا LAC یک پادتن است که به فسفولیپید و پروتئین موجود در غشای پلاسمایی سلول پیوند می خورد. وجود این آنتی بادی در خون باعث افزایش زمان نسبی ترومبوپلاستین می شود.
گروه قنات گروهی است که در حوالی سال ۱۳۶۰ در اوایل بنیان گذاری جمهوری اسلامی ایران در شهر جهرم و اطراف آن در حال فعالیت و اقدامات تروریستی و کشتار زنان روسپی، بهایی ها، کمونیست ها و مخالفانشان بود که آنها را پس از شکنجه و کشتن در قناتی رها می کردند و نام گروه قنات نیز از همین رو بر آنها نهاده شده بود. در مجموع حداقل ۶۰ کشته به فعالیت های این گروه مرتبط شده است. اعضاء شاخص. علی محمد بشارتی و حسین آیت اللهی از رهبران اصلی این گروه بودند. علی محمد بشارتی (که بعدا در کابینهٔ رفسنجانی وزیر کشور شد) از بهمن ماه سال ۱۳۵۷ سازماندهی علنی باند را آغاز کرد. انکار علی محمد بشارتی در سال ۱۳۹۴. در بهمن ۱۳۹۴ علی محمد بشارتی در مصاحبه ای با رد کردن نقش خود در گروه قنات گفت «بعد از حادثه هفتم تیر سال ۶۰ عده ای از این جوانان تندرو جهرم رفتند و هواداران مجاهدین را گرفتند و به داخل قنات انداختند. نه من آن موقع جهرم بودم و نه عامل این کار و نه در جریان این کار بودم و نه موافق با انجام چنین کاری بودم. من اساساً با هر نوع کار غیرقانونی مخالف هستم». فرجام گروه. چند سال بعد از شروع فعالیت این گروه، هیئتی از طرف حسینعلی منتظری به همراه
یک روحانی که عضو شورای نگهبان بود به جهرم رفته و جلوی فعالیت این گروه را گرفتند و از آنها خواستند تا در صورت دیدن چنین مواردی آنها را فقط تحویل مقامات دهند.
هارلی کوکلیس (؛ زادهٔ ) کارگردان، تهیه کننده و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی کارگردان فیلم هایی همچون (فصل ۱ قسمت ۲)، امپراتوری ضربه می زند (استودیو) و زائر بوده است.
سوزان لینچ (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایرلند شمالی است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "از جهنم"، ""، "آب مقدس"، "موجودات زیبا"، "آرزوهای بزرگ"، "نورا"، "خانه نوزادان" و "زمان بیکاری" کرد.
دیزی بورل (، (زاده ۱۶ ژوئن ۱۸۹۳ - درگذشته ۱۰ ژوئن ۱۹۸۲) بازیگر زن اهل انگلستان بوده است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
یک اُدیسهٔ مریخی ، داستانی کوتاه در سبک علمی تخیلی از استنلی جی. وینباوم است که اولین بار در سال ۱۹۳۴ در شمارهٔ جولای مجلهٔ داستان های شگفت انگیز (Wonder Stories) به چاپ رسید. این داستان، دومین اثری بود که وینباوم به چاپ رساند و به عنوان بهترین کار او شناخته می شود. چهار ماه بعد از انتشار این داستان، دنبالهٔ آن را با نام دره آرزوها چاپ کرد. این دو داستان، تنها داستان های وینباوم هستند که در مریخ می گذرند. این داستان، وینباوم را در جملهٔ پیشاهنگان ادبیات علمی تخیلی قرار داد و بر کار نویسندگان دیگر این سبک تأثیر زیادی گذاشت. داستان. دیک جارویس، شیمی دان آمریکایی، یکی از چهار خدمه سفینهٔ آرس (Ares) است که در مریخ فرود آمده است. او پس از سقوط هواپیمایش در یکی از سفرهای شناسایی مجبور می شود که مسیری طولانی را با پای پیاده برای رسیدن به پایگاه آرس بپیماید. او در این مسیر با موجودات و عجایب بسیاری مواجه می شود. از جملهٔ این موجودات، حیوانی است که در او آن را به شترمرغ تشبیه می کند و با پرش های طولانی می تواند مسافت های زیادی را در زمانی کم بپیماید. این حیوان که او آن را توییل (Tweel) می نامد دارای هوشی بالاست و به ز
ودی می تواند با یاد گرفتن چند واژهٔ انگلیسی با دیک ارتباط برقرار کند و در طول سفر او را همراهی می کند. در این مسیر با موجودات دیگری نیز برخورد می کنند. از جمله موجودی که از سیلیکون ساخته شده و با مصرف سیلیکون زمین، مواد زاید خود را به شکل آجر سیلیکا پس می دهد و از آن ساختمان هایی هرمی شکل می سازد. همچنین موجودی مار مانند نیز وجود دارد که افکار موجودات دیگر را می خواند و از آرزوهای آن ها برای شکارشان کمک می گیرد. همچنین گونه ای موجودات اجتماعی نیز وجود دارند که با شهرهایی بزرگ و تپه مانند می سازند. بازخورد. آیزاک آسیموف تأثیر این داستان را همچون انفجار یک نارنجک دانسته که ادبیات علمی تخیلی را تغییر داد و پس از این داستان، همگی نویسندگان می خواستند از سبک او تقلید کنند. موجودات بیگانه در این داستان توانستند کلیشهٔ موجودات بیگانهٔ آن زمان را بشکنند و هویتی مستقل برای خود داشته باشند. توییل در این کتاب، اولین بیگانه ای بود که توانست نظر جان دبلیو. کمبل را برآورده کند که گفته بود: «دربارهٔ موجودی بنویسید که به خوبی انسان فکر کند، یا بهتر از او، اما نه همانند او.» در سال ۱۹۷۰ میلادی، انجمن نویسندگان علمی تخیلی آمری
کا، این داستان را دومین داستان کوتاه برتر (پس از داستان کوتاه شبانگاه نوشتهٔ آسیموف،) پیش از شکل گیری جایزه نبولا دانستند.
مینا گری () یک هنرپیشه اهل بریتانیا است. وی بازیگر فیلم هایی همچون اهل جزیره من، دروغ خطرناک و زنان کوچک بوده است.
ناتالی پرس (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل بریتانیا است. وی بازیگر فیلم هایی همچون "گشت شبانه"، "تابستان عشقی من"، "جانوران"، "پنجاه مُردهٔ متحرک"، "در ترانزیت" و "زنبور بی عسل" بوده است.
جین پیج (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بازیگر فیلم هایی همچون زیبای سیاه و کاپیتان بلاد بوده است.
دیوید اسمیت (؛ – ) کارگردان اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۷ میلادی فعالیت می کرد. وی کارگردان فیلم هایی همچون "زیبای سیاه" و "دخترک رام نشده" بوده است.
جان هاوارد دیویس (؛ – ) یک هنرپیشه و کارگردان اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به الیور توئیست و دانتون اشاره کرد.
پادشاهی عراق هاشمی در ۲۳ اوت ۱۹۲۱، پس از شکست امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول و تحت قیومیت بریتانیا تأسیس شد. هر چند قیمومت آن، از طرف جامعهٔ ملل در سال ۱۹۲۰ به بریتانیا اعطا شده بود اما انقلاب ۱۹۲۰ عراق باعث شد که نقشهٔ اصلی بریتانیا مبنی بر قیمومت در هم بریزد و این امپراتوری رضایت دهد که عراق به عنوان یک پادشاهی نیمه مستقل زیر نظر بریتانیا اداره شود. بریتانیایی ها طی پیمان عراق و بریتانیا درسال ۱۹۲۲ این پادشاهی را به دودمان هاشمی که از متحدانشان بودند، سپردند. پادشاهی عراق در سال ۱۹۳۲ یعنی پس از امضای پیمان جدید عراق و بریتانیا در آن سال استقلال یافت. نخستین کودتای نظامی عراق در سال ۱۹۳۶ رخ داد که طی آن ژنرال بکر صدقی موفق شد، نخست وزیر مورد نظر خود را در عرصه حکومت مستقر کند. در سال های بعد به دلیل بی ثباتی سیاسی موجود در عراق، چندین کودتا رخ داد که سرانجام به کودتای ۱۹۴۱ انجامید. نایب السلطنه عراق شاهزاده عبدالاله، در طول جنگ جهانی دوم با کودتای گروه مربع طلایی به فرماندهی رشید عالی گیلانی و در پی ، سرنگون شد. دولتی که در پی آن تشکیل یافت، طرفدار نازی های آلمان بود و به همین دلیل یک ماه بعد مورد هجوم نی
روهای متفقین قرار گرفت و در جنگ عراق و بریتانیا شکست خورده و سقوط کرد. با اشغال عراق از سوی بریتانیا این کشور به عنوان پایگاهی برای حمله به سوریه که تحت قیمومت فرانسه ویشی بود، استفاده شد. همچنین از عراق برای حمله به ایران (با همراهی شوروی صورت گرفت) نیز استفاده شد. در همین زمان بود که رهبر کردهای عراق به نام مصطفی بارزانی علیه حکومت مرکزی در بغداد شورش کرد اما پس از شکست به همراه پیروانش به شوروی فرار کرد. در سال ۱۹۴۵، هنگامی که جنگ جهانی دوم رو به اتمام بود، پادشاهی عراق به سازمان ملل متحد پیوست و یکی از مؤسسان اتحادیه عرب شد. در سال ۱۹۴۸، اعتراضات خشونت آمیز گسترده ای، با نام صورت گرفت، که با حمایت کمونیست ها در بغداد روی داد و دلیل آن امضای پیمان جدیدی با بریتانیا بود. خشونت ها تا سال بعد ادامه یافت اما با وضع مقررات حکومت نظامی که به دلیل حضور نیروهای عراقی در جنگ اعراب و اسرائیل وضع شد، آرامش نسبی برقرار شد. ملک حسین، پادشاه اردن به همراه عبدالاله، نایب السلطنه عراق در فوریه ۱۹۵۸، تصمیم به اتحاد دو سلسله هاشمی در این دو کشور را گرفتند تا با اتحاد مصر و سوریه مقابله کنند. این اتحادیه با نام فدراسیون عربی
در تاریخ ۱۴ فوریه ۱۹۵۸ شکل گرفت اما در همان سال، کودتای ژنرال عبدالکریم قاسم در عراق، منجر به انقراض پادشاهی در این کشور و در نتیجه نابودی اتحادیه شد.
هامبانتوتا () یک شهرک در استان جنوبی سری لانکا است. این شهرک در سال ۲۰۰۱ میلادی ۱۱٬۲۱۳ نفر جمعیت داشته است.
کنجکاو-دوگانه یا بای-کیوریوس اصطلاحی است که برای اشاره به افراد با گرایش جنسی همجنس گرایی یا دگرجنس گرایی به کار برده می شود که دربارهٔ فعالیت های جنسی و رابطه با شخصی که از نظر جنسیتی او را ترجیح نمی دهد، کنجکاوی می کند. این در حالی است که ممکن است این افراد خود را در جایگاه دوجنس گرا تلقی کنند. گاهی این اصطلاح برای توصیف مجموعه وسیعی از گرایش های جنسی بین دگرجنس گرایی و دوجنس گرایی استفاده می شود. از این اصطلاح همچنین به عنوان دگرجنس گرای انعطاف پذیر یا همجنس گرای انعطاف پذیر هم یاد می کنند.
معبد شش درخت انجیر () یک معبد بودایی در شهر گوانگ ژو، چین است. این معبد در سال ۵۳۷ میلادی ساخته شده و یکی از مراکز گردشگری شهر گوانگ ژو محسوب میشود.