Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سارکیس گارابت سوقانالیان (؛۶ فوریه ۱۹۲۹ در اسکندرون–۵ اکتبر ۲۰۱۱)، مشهور به تاجر مرگ که به عنوان بزرگترین تاجر اسلحه در جنگ سرد مشهور شد و در طول دهه ۱۹۸۰ طی جنگ ایران و عراق یکی از تأمین کنندگان سلاح گرم و جنگ افزار برای رژیم سابق بعث بود که ارزش معاملات وی به حدود ۱٫۶ میلیارد دلار می رسید. زندگی نامه. او در یک خانواده ارمنی در اسکندرون که در آن زمان در منطقه سوریه تحت قیومیت فرانسه بود متولد شد (که اکنون بخشی از ترکیه است). در اواخر ۱۹۳۹ خانواده او برای دور شدن از آزار و اذیت ترک ها به لبنان رفتند و او به دلیل فقر خانواده دبیرستان را رها کرده و به ارتش فرانسه پیوست و در یک لشکر تانک مشغول به خدمت شد و تجربه او در نظام او را به دنیای اسلحه و کشاند و زندگی او را تغییر داد. کمک های انسان دوستانه. سوقانالیان در سال ۱۹۸۸ در پی زمین لرزه ویرانگر در اسپیتاک ارمنستان، با استفاده از امکانات ترابری خود کمک های فراوانی را به این منطقه فرستاد. جورج بوش پدر از او به خاطر «تقویت روابط برای وحدت بشریت» قدردانی کرد. روابط. روابط سوقانالیان با آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) و اف بی آی از جمله اجاره دادن هواپیما به سیا و نیز کمک
برای مذاکره در آزادسازی گروگان آمریکای تری اندرسون در لبنان در منابع خبری معتبر مطرح شده اند، همچنین کمک وی به فردیناند مارکوس در فیلیپین. افتضاح در همکاری با سیا. سوقانالیان با CIA همکاری کرده بود تا ۱۰هزار قبضه اسلحه کلاشنیکف ای کی۴۷ را بواسطه انداختن از هواپیمای در حال پرواز به دولت پرو تحویل دهد اما تمام سلاح ها برعکس به دست شبیه نظامیان چپ فارک افتاد. ادعای استخدام برای سیا. اما برخی منابع مطرح کرده اند که آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) پیش تر برای به قدرت رسیدن ایملدا مارکوس و فردیناند مارکوس از تبعید از سوقانالیان کمک خواسته بوده و او با سیا در عملیات هایی در آمریکای مرکزی، آفریقا و عراق همکاری کرده بود، و همچنین اینکه وی پس از پایان دوره ریاست جمهوری رونالد ریگان در میانهٔ جنگ ایران و عراق برای فروش اسلحه و کمک به عراق استخدام شده بود و حکومت عربستان سعودی نیز تصمیم داشت که به صدام حسین در طول جنگ کمک کند. که شامل فروش توپخانههای فرانسوی نیز می شد. وی همچنین طی جنگ داخلی لبنان به شبه نظامیان حزب فالانژ و نیروی های جبهه پولیساریو در موریتانی نیز سلاح فروخت. همچنین به کشورهای آمریکای لاتین، نیکاراگوئه، اکواد
ور و آرژانتین طی جنگ فالکلندز. وی پیش از آغاز جنگ خلیج فارس در مصاحبه های متعدد تلویزیونی حاضر شد و جزئیات و اطلاعات کاری که در عراق انجام داده بود را توضیح داد. منابع.
هفت سخن آخر عیسی یا گفته های عیسی بر روی صلیب هفت عبارت است که بر پایه کتاب مقدس، عیسی در زمان مصلوب شدنش بیان کرده است. به طور سنتی، برای اشاره به این هفت عبارت کوتاه از «هفت کلمه» استفاده می شود، این هفت عبارت از انجیل های چهارگانه گردآوری شده اند. سه عبارت تنها در انجیل لوقا و سه عبارت دیگر تنها در انجیل یوحنا و مابقی در انجیل های مرقس و متی مشترک است. در مرقس و متی عیسی برای خدا اشک می ریزد، در لوقا قاتلانش را می بخشد، به دزد اطمینان می دهد توبه اش پذیرفته شده و روح خودش را به خدا می سپارد. در یوحنا با مادرش صحبت می کند، می گوید که تشنه است و پایان زندگی زمینی اش را اعلام می کند. به طور سنتی این هفت عبارت مختصراً با هفت کلمه نشان داده می شود: ۱- بخشش ۲- نجات ۳- توجه و مراقبت ۴- دلهره و اضطراب ۵- رنج و عذاب ۶- پیروزی و ۷- تجدید دیدار
ویلیام راش دانتون (۲۴ ژوئیه ۱۸۶۸–۲۳ دسامبر ۱۹۶۶) بنیانگذار و اولین رئیس انجمن کاردرمانی آمریکا بود. اوایل زندگی. ویلیام راش دانتون در سال ۱۸۶۸ در تپه شاه بلوط های پنسیلوانیا متولد شد. او برادرزاده پزشک تحسین شدهٔ آمریکایی بنیامین راش بود. او در سال ۱۸۹۳ از مدرسه پزشکی دانشگاه پنسیلوانیا فارغ التحصیل شد.بیمارستان جانز هاپکینز زندگی حرفه ای. در سال ۱۹۱۷ او یکی از چندین افرادی بود که اعتقاد به درمان از طریق درگیر شدن در فعالیت ها را داشت و نقش کلیدی در تأسیس انجمن ملی ارتقاء کاردرمانی که بعداً به انجمن ملی کاردرمانی تغییر پیدا کرد، داشت.
اعتقاد بر این است که پیش از آنکه نخستین جهانگردان پرتغالی در سده شانزدهم در دوره امپراتوری پرتغال به رهبری پدرو آلوارز کابرال به برزیل پا بگذارند جمعیت نیمه عشایری دست کم ۱۰٬۰۰۰ سال در این کشور ساکن بودند. در طول سه قرن بعد، پرتغالی ها در این کشور ساکن شدند و ابتدا به دنبال درخت برزیل (پو برزیل)، و پس از آن کشت نیشکر، قهوه و نیز جستجوی معادن طلا برآمدند. منبع نیروی انسانی این مستعمره در آغاز متشکل از برده های برزیل، سرخ پوستان آمریکا، و پس از سال ۱۵۵۰، بیشتر متشکل از سیاه پوستان آفریقایی بود. در سال ۱۸۰۸، ملکه ماریای اول پرتغال و پسر و نایب السلطنه وی، جان ششم از پرتغال، در گریز از ارتش ناپلئون بناپارت، امپراتوری اول فرانسه به همراه خاندان سلطنتی، اشراف و دولت به ریودو ژانیرو گریختند. این تنها مورد جابجایی یک خاندان سلطنتی از قاره ای به قاره ای دیگر بوده است. گرچه آنان در سال ۱۸۲۱ به پرتغال بازگشتند، این فاصله منجر به بازشدن بنادر تجاری به روی بریتانیا شد که در آن زمان به دلیل حملات ناپلئون قادر به دسترسی به بیشتر بنادر قاره اروپا نبود و این امر منجر شد تا برزیل به عنوان بریتانیای تحت فرمانروایی دربار پرتغال
لقب بگیرد. پس از عزیمت جان چهارم شاهزاده پرتغالی، بقایای دولت سلطنتی در ریودو ژانیرو اقدام به انحلال پادشاهی برزیل کرده و آن را به حالت استعماری بازگرداند. این امر منجر به بروز نزاع های کوچکی در این کشور شد که به نام جنگ های استقلال برزیل شهرت دارد. در ۷ سپتامبر ۱۸۲۲ نایب السلطنه پیتر اول از برزیل (دوم پدروی دوم) (که بعدها پدروی چهارم از پرتغال نام گرفت) با اعلام استقلال، امپراتوری مستقل برزیل را بنیان نهاد. عهدنامه ای که استقلال این امپراتوری را به رسمیت می شناسد در ۲۹ ژوئن ۱۸۲۵ بین بریتانیا و پرتغال امضا شد. در حالیکه تاج و تخت در اختیار دربار براگانزا باقی ماند، این امر بیشتر منجر به تجزیه امپراتوری پرتغال به دو بخش شد و نه نهضت استقلال طلبی به نحوی که در دیگر مناطق قاره آمریکا مشهود است. امپراتوری برزیل رسماً حکومتی دموکراسی در نظام وستمینستر (سبک بریتانیایی) بود و موازنه قوا میان امپراتور، نخست وزیر و پارلمان بیشتر شبیه نظام استبدادی امپراتوری اتریش بود. برده داری در سال ۱۸۸۸ و به موجب «قانون طلایی» که ایزابل شاهزاده امپراتوری برزیل وضع کرده بود آغاز شد، و مهاجرت گسترده از اروپا به پرتغال زمینه را برای ص
نعتی شدن این کشور فراهم کرد. سپس پدروی اول پسر وی پدروی دوم جانشین وی شد. در سنین پیری او، ارتش و کابینه دچار اختلاف شدند، بحرانی که ناشی از جنگ اتحاد سه گانه (جنگ پاراگوئه) بود. پدروی دوم برای پیشگیری از وقوع جنگ بین ارتش و نیروی دریایی در ۱۵ نوامبر ۱۸۹۰ از تاج و تخت کناره گیری کرد. در این زمان جمهوری فدرال (با نام رسمی جمهوری ایالات متحده برزیل) توسط سپهبد دئودورا دا فونسکا تأسیس شد.
آدولف مایر (۱۳ سپتامبر ۱۸۶۶ – ۱۷ مارس ۱۹۵۰) اولین روانپزشکی بود که رئیس بیمارستان جانز هاپکینز (۱۹۱۰–۱۹۴۱) شد. او رئیس انجمن روانپزشکی آمریکا در ۱۹۲۷–۲۸ و یکی از با نفوذترین چهره های روانپزشکی در نیمه اول قرن بیستم نیز بود. تمرکز کارهای او بیشتر بر روی جمع آوری جزئیات تاریخچه بیماران بود. همچنین او یکی از نظریه پردازان رشتهٔ کاردرمانی بود که تأثیر بسیاری بر فلسفهٔ رشتهٔ کاردرمانی داشت.
بی حسی نخاعی نوعی از بیهوشی منطقه ای است که از راه تزریق ماده بی حسی موضعی به فضای زیر عنکبوتیه(sub arachnoid)انجام می شود. دارو با استفاده از سوزنی که طول آن معمولاً ۹ سانتی متر (۳٫۵ اینچ) می باشد تزریق می شود. برای افراد خیلی چاق انواع دیگری از سوزن با طول ۱۲٫۵ در دسترس هستند. نوک سوزن اسپاینال به صورت یک نقطه کوچک یا مورب می باشد. سوزن اسپاینال که نوک آن به شکل نوک مداد است نیز در دسترس می باشد. استفاده پزشکی. بی حسی نخاعی معمولاً به صورت تنها به عنوان یک روش بیهوشی یا در ترکیب با آرامبخشی یا بیهوشی عمومی استفاده می شود. نمونه هایی از کاربردهای آن عبارتند از: بی حسی نخاعی روش انتخابی برای عمل سزارین می باشد آن هم به دلیل اجتناب از بیهوشی عمومی به دلیل ریسک شکست در لوله گذاری بیمار (intubation) که در حدود ۱ در ۲۵۰ در زنان باردار است. در روش بی حسی نخاعی مادر کاملاً هوشیار است و شریک (همسر) می تواند تولد نوزاد را برای مادر توضیح دهد. پس از عمل بی دردی حاصل از تزریق مخدر در داخل فضای نخاعی به همراه داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی هم خوب است. اگر نوع عمل جراحی اجازه دهد بی حسی نخاعی در بیماران مبتلا به بیماری
های تنفسی مانند COPD به دلیل اجتناب از لوله گذاری و تهویه مکانیکی بسیار مفید است. همچنین این روش در بیمارانی که به دلیل ناهنجاری های آناتومیک احتمال لوله گذاری داخل تراشه سخت است نیز مفید است. خطرات/عوارض. می توان به صورت و گسترده و فوری طبقه بندی کرد (در اتاق عمل) یا بعد از آن (در بخش یا در P. A. C. U. یا در واحد مراقبت های بعد از بیهوشی): تفاوت اسپاینال و اپیدورال. بی حسی اپیدورال روشی است که در آن داروی بی حسی از طریق کاتتر در فضای اپیدورال تزریق می شود. این تکنیک بسیار شبیه بی حسی اسپاینال است. تفاوت های آن به شرح زیر است: تاریخچه. اولین بی حسی در سال ۱۸۸۵ توسط جیمز لئونارد کورنینگ (۱۸۵۵–۱۹۲۳) متخصص مغز و اعصاب در نیویورک انجام شد. او در حال آزمایش کوکایین بر روی اعصاب اسپاینال در یک سگ بود که تصادفی دورا را پاره کرد. اول بی حسی نخاعی برای عمل جراحی توسط August Bier در ۱۶ آگوست سال ۱۸۹۸ در شهر کیل آلمان انجام شد، او ۳ میلی لیتر از محلول کوکائین ۰٫۵٪ را به فضای اسپاینال یک کارگر ۳۴ ساله تزریق کرد. پس از آن او و دستیارش در ۶ بیمار دیگر هم از این محلول برای بی حسی اسپاینال استفاده کردند. آن ها توصیه کردند ای
ن روش برای جراحی پا مناسب است اما باید سمیت کوکایین را هم در نظر داشت.
نبرد کرسی نبردی است از مجموعه جنگ های صدساله که در روز ۲۶ اوت سال ۱۳۴۶ میلادی در شمال فرانسه، میان ارتش فرانسه به فرماندهی فیلیپ ششم، و ارتش انگلستان به رهبری ادوارد سوم رخ داد. انگلیسی ها در طول جنگ صدساله، شمال فرانسه را در قالب لشکرکشی کرسی، تحت پیمایش نظامی قرار داده و ارتش فرانسه را که در صدد تقابل با این موضوع برآمده بود، ضمن تحمیل تلفات سنگین، متحمل شکست نمودند. ارتش انگلستان در ۱۲ ژوئیه در شبه جزیره کوتنتن پیاده شده بود و در ادامهٔ پیشروی خود، تا مانده به پاریس، ثروتمندترین سرزمین ها و شهرهای فرانسه را به باد غارت گرفته بود. انگلیسی ها سپس به سمت شمال حرکت کردند؛ هدف از اتخاذ چنین تدبیری، پیوستن به نیروی کنت نشین فلاندر بود که متحد انگلستان محسوب می گردید. ادوارد [فرمانده ارتش انگلستان] با کسب اخبار عقب نشینی فلاندری ها که برای احتراز از تعقیب فرانسوی ها صورت گرفته بود، به سربازانش دستور داد تا در دامنهٔ تپه ای نزدیک کرسی-آن-پونتیو، ضمن اتخاذ موضع دفاعی، آمادهٔ پذیرایی از ارتش فرانسه باشند. در روز ۲۶ اوت، ارتش فرانسه که از دیدگاه تعداد سربازان بیشتر از انگلیسی ها بود، دست به حمله زد. در طول یک تبادل ت
یراندازی با کمان از جانب طرفین، بسیاری از کمانداران صلیبی مزدور فرانسوی توسط کمانداران انگلیسی که از کمان مشهور به کمان بلند انگلیسی استفاده می کردند، کشته شدند. فرانسوی ها سپس با تغییر تاکتیک، تعدادی از شوالیه های سواره را به سمت خطوط ارتش انگلستان روانه کردند. حملهٔ رسته شوالیه سپاه فرانسه، از آنجایی که بدون بررسی جوانب صورت گرفته بود، کاملاً آشفته و بی نظم بود. کمانداران فرانسوی که با عدم موفقیت و بر جا گذاشتن تلفات سنگین، در حال فرار رو به عقب بودند، با یورش سنگین شوالیه های خودی [که از عقب می آمدند] مواجه شدند؛ مضاف بر اینها؛ شوالیه ها مجبور به تاختن در سربالایی تپه ای گل آلود بودند و گرفتار چاله هایی هم شدند که انگلیسی ها، پیش تر در دامنه تپه به منظور ایجاد موانع حفر کرده بودند. حملهٔ شوالیه های سواره نظام فرانسه در نهایت با تیراندازی مؤثر انگلیسی ها، متحمل تلفات سنگین گردیده و به فرجام، شکسته شد. بازماندهٔ پیش تاختهٔ شوالیه ها، در حالی که روحیهٔ خود را نیز باخته بودند، زمانی به خطوط ارتش انگلستان رسیدند که سربازان سنگین اسلحه حریف را رودروی خود دیدند؛ پس از آن، مبارزه ای تن به تن شکل گرفت که بیشتر به ع
نوان «قتل بدون ترحم همراه با کشتار سبعانه و خوفناک» توصیف گردیده است. تهاجم فرانسوی ها تا اواخر شب ادامه یافت هر چند، پس از درگیری های شدید، ثمری جز عقب نشینی در پی نداشت. انگلیسی ها [پس از پیروزی در کرسی] در حالی دست به محاصره کاله زدند که ارتش عاجز و زمین گیر شدهٔ فرانسه به واسطهٔ نبرد کرسی، استطاعت شکستن آن را نداشت و به فرجام — یک سال بعد — شهر موصوف به دست انگلیسی ها افتاد و تا سال ۱۵۵۸ و برای بیش از ۲ قرن، تحت سلطهٔ انگلستان باقی ماند. نبرد کرسی، اثربخشی کمان بلند را به عنوان یک سلاح غالب در میدان نبرد اروپای غربی تثبیت کرد. پیش زمینه. از زمان حمله نورمن ها به انگلستان در سال ۱۰۶۶، پادشاهان انگلیسی متملک عناوین و املاکی در داخل فرانسه بودند که عطف به آنها [و به گمان خودشان] پادشاهی فرانسه نیز می توانست دست نشانده [واسال] آنها باشد. در ۲۴ مه ۱۳۳۷ و به دنبال مجموعه ای از اختلاف ها میان فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه و ادوارد سوم پادشاه انگلستان، شورای شاه فرانسه در پاریس موافقت کرد که «اراضی تحت تصرف ادوارد در فرانسه، به این دلیل که وی [ادوارد] ادعای دست نشاندگی تاج و تخت فرانسه را پیش کشیده، به تملک فیلیپ بازگ
ردانده شود» و همین موضوع، سرآغازی بود بر شعله ور شدن جنگ صدساله که برای حدود ۱۱۶ سال به طول انجامید. در طول ۸ سال — به تناوب — جنگ هایی شکل گرفت که پرهزینه و در عین حال، بی نتیجه بودند. ادوارد ۳ مرتبه در بخش شمالی فرانسه لشکرکشی کرد که حاصلی در پی نداشتند. گسکونی، می توان گفت تقریباً به حال خود رها شده بود و ارتش فرانسه در جنگ فرسایشی، تهاجمات درخوری انجام داد. ادوارد در اوایل سال ۱۳۴۵ میلادی، دست به لشکرکشی دیگری در بخش شمالی فرانسه زد. عمدهٔ ارتش وی در ۲۹ ژوئیه سوار بر کشتی شد و تا ۲۲ ژوئیه، در اسلایس لنگر انداخت. در همین مقطع، ادوارد هم سرگرم امور دیپلماتیک گردید. ناوگان انگلستان، که احتمالاً قصد لنگر انداختن در دوک نشین نرماندی را داشت، به واسطهٔ وقوع طوفان پراکنده شد. در پی چنین رویدادی، هیچ اقدام نظامی با این نیروها، دست کم تا قبل از زمستان ممکن نبود. در خلال همین اتفاقات، هنری گروسمنت، دوک لنکستر [ارل دربی] با فرماندهی «ارتش مرکب آنگلو-گسکونی» خودش و در قالب کمپین گسکونی، تهاجم برق آسایی را در گسکونی رهبری کرد. او توانست ضمن منکوب کردن دو ارتش بزرگ فرانسه در نبردهای برژراک و اوبروش، بالغ بر ۱۰۰ شهر و ق
لعه فرانسوی را در پریگورد و ایج نی تسخیر نموده و به متصرفات انگلستان در گسکونی، عمق استراتژیک ببخشد. در مارس ۱۳۴۶، یک ارتش فرانسوی ۱۵۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ نفری به فرماندهی ژان، دوک نرماندی، وارث فیلیپ ششم به گسکونی لشکر کشید. ارتش موصوف، بسیار فراتر از هر نیرویی بود که انگلو-گسکون ها می توانستند بسیج کنند و شامل تمام افسران نظامی خاندان سلطنتی هم می گردید. ارتش «دوک» شهر ایگویلون را که از دیدگاه استراتژیک و لجستیکی فوق العاده حائز اهمیت بود، تحت محاصره گرفت. در روز دوم آوریل، فراخوان آریره بان صادر شد که به موجب آن، «همهٔ مردان توانمندی که می توانستند سلاح حمل کنند، باید برای اعزام به جنوب فرانسه آماده می شدند.» تکاپوی مالی، لجستیکی و نیروی انسانی فرانسه بر این حمله تمرکز داشت. «ارل دربی» — که حالا دیگر یک لنکستر محسوب می گردید — درخواستی فوری برای کمک به جانب ادوارد فرستاد. «ادوارد نه از دیدگاه اخلاقی، بلکه اساساً بر طبق مفاد قرارداد ایندنچر، موظف به حمایت از دست نشاندهٔ خود بود.» قرارداد موصوف بیان می داشت؛ «چنانچه لنکستر توسط تعداد زیادی از دشمنان مورد حمله قرار می گرفت، ادوارد می بایست به هر طریق ممکن به یاری او ب
شتابد.» ادوارد — در این زمان — در تدارک بسیج نمودن ارتش تازه ای بود و بیش از ۷۰۰ کشتی برای جابجایی آن فراهم نمود که بزرگ ترین ناوگان انگلیسی تا آن تاریخ محسوب می گردید. فرانسوی ها ضمن اطلاع از تلاش های ادوارد، برای آمادگی در قبال تهاجم انگلیسی ها به شمال فرانسه، به نیروی دریایی قدرتمند خود اتکا داشتند. هر چند، چنین اتکایی نادرست بود و فرانسوی ها نتوانستند مانع از عبور موفقیت آمیز ادوارد از کانال مانش شوند. پیش درآمد. انگلیسی ها در ۱۲ ژوییه ۱۳۴۶ در منطقه لا اوگ نرماندی، از کشتی پیاده شدند و از دیدگاه غافلگیری استراتژیکی — می توان گفت — کاملاً موفق عمل کردند و سپس، رهسپار جنوب شدند. سربازان ادوارد؛ تمام شهرهایی را که در مسیرشان قرار داشت با خاک یکسان کردند و افزون بر آن، هر چه در توان داشتند و شرایط مقتضی ایجاب می کرد، از مردم ستاندند. شهر «کان»، مرکز فرهنگی، سیاسی، مذهبی و مالی شمال غربی نرماندی در ۲۶ ژوییه مورد تهاجم قرار گرفت و در تعاقب آن، برای پنج روز غارت شد و بیش از ۵۰۰۰ سرباز فرانسوی و غیرنظامی کشته و معدودی هم اسیر گشتند که فرماندهٔ قلعه، رائول دوم برین، کنت او نیز جزو اسرا بود. ادوارد در ۲۹ ژوییه، ناو
گان خودش را که لبریز از غنائم جنگی بود به انگلستان بازگرداند. او [ادوارد] در عین حال، بر اساس تقریری دستور داد که «نیروهای کمکی، تدارکات و منابع مالی مورد نیاز، جمع آوری و در کشتی ها بارگیری شوند.» بر طبق تقریر ادوارد، قرار بود که این ناوگان کمکی، سرانجام در لو کروتو — واقع در کرانهٔ شمالی دهانه رودخانه سم — به ارتش اصلی انگلستان بپیوندد. انگلیسی ها سرانجام در یکم اوت، رهسپار حرکت به سمت رود سن شدند. وضعیت نظامی فرانسه از دیدگاه استراتژیک، «گرفته گیر» بود. ارتش عمدهٔ آنها تحت فرماندهی «جان، دوک نرماندی» — پسر و وارث «فیلیپ ششم» — خودش را به شکلی متعهدانه، درگیر حل و فصل محاصرهٔ کسالت بار ایگویلون کرده بود. ادوارد پس از به خشکی آمدنِ غافلگیرانه در نرماندی، اقدام به ویران نمودن برخی از ثروتمندترین سرزمین های فرانسه نمود و تا آنجا پیش رفت که گویی تعمد داشت، توانایی اش را در راهپیمایی متکبرانه در فرانسه به رخ بکشد. در روز دوم اوت، یک نیروی کوچک انگلیسی با حمایت بسیاری از فلاندری ها، از فلاندر به فرانسه یورش برد؛ آن هم در جایی که دفاع فرانسه در آنجا کاملاً ناکافی و خزانه هم تهی بود. در ۲۹ ژوییه، فیلیپ فرمان «آریره
بان» را برای شمال فرانسه صادر کرد که بر طبق آن، هر مرد فرانسویِ دارای توانایی جسمی را ملزم به دست گرفتن سلاح و پیوستن به ارتش در روآن می نمود. فیلیپ نیز در همین حین، در ۳۱ ژوییه به آنجا رسید. در ۷ اوت، انگلیسی ها سرانجام به رود سن، در جنوب روآن رسیده بودند و پس از آن به سمت جنوب شرقی متمایل شدند. در ۱۲ اوت، ارتش ادوارد در پوآسی — مانده به پاریس — اردو زد و افزون بر به جا گذاشتن یک نوار تخریبی به وسعت ۲۰ مایل در کرانهٔ چپ رود سن، روستاها را نیز تا فاصلهٔ مانده تا پاریس به آتش کشیده بود. ارتش فیلیپ به موازات انگلیسی ها در آن سوی ساحل حرکت کرد و بالاخره در شمال پاریس اردو زد و پس از آن به طور پیوسته تقویت شد. در پاریس، هنگامه ای بر پا بود و پایتخت فرانسه، مملو از پناهندگانی بود که خودشان را به شهر رسانده و خیابان های شهر را با برپایی استحکامات دفاعی آماده می نمودند. فیلیپ با ارسال فرامینی به جانب «جان، دوک نرماندی» که ایگویلون را تحت محاصره داشت، ضمن اصرار به ترک محاصره، از او خواست که ارتش خودش را رهسپار شمال نماید. اقدام دوک نرماندی برای دست کشیدن از محاصره و سپس تلاش برای پیوستن به ارتش فیلیپ — که با تأخیر و
سرانجام در ۲۰ اوت انجام پذیرفت — آنچنان بی ثمر بود که نتوانست مسیر حرکت وقایع آینده را دگرگونی بخشد. ارتش فرانسه در خارج از پاریس متشکل از حدود ۸۰۰۰ سرباز سنگین اسلحه، ۶۰۰۰ کماندار و بسیاری از نیروهای خدمت وظیفه عمومی بود. فیلیپ در ۱۴ اوت، درخواست «ستیز کردن» در زمان و مکان مورد توافق طرفین را ارسال داشت. ادوارد به طور ضمنی موافقت کرد که فیلیپ را در جنوب رود سن ملاقات خواهد کرد؛ بدون آنکه اساساً، تعهدی داده باشد. در ۱۶ اوت، فرانسوی ها به سمت موقعیت خود حرکت کردند و در مقابل — ادوارد — به سرعت «پوآسی» را به آتش کشید و پل آنجا را ویران کرد و سپس، عزم شمال کرد. به دنبال چنین وقایعی، فرانسوی ها راهبرد زمین سوخته را به اجرا گذاشتند و علاوه بر سوزاندن زراعت ها و زمین های مملو از علوفه که مصرف چهارپایان بود، همهٔ انبارهای مواد غذایی را نیز خالی کردند و به این ترتیب، انگلیسی ها را مجبور کردند که منطقهٔ وسیعی را به منظور کسب آذوقه برای سربازان و علیق برای دواب جستجو نمایند. اجرای تاکتیک فرانسوی ها دست کم از دیدگاه کُند کردن چرخهٔ سرعت پیشروی انگلیسی ها مؤثر بود. در این میان، گروه هایی از دهقانان فرانسوی نیز که سلاح ب
ه دست گرفته بودند، به برخی از دسته های کوچک انگلیسی که در جستجوی علیق بودند هم یورش می آوردند. ارتش فیلیپ، به فاصلهٔ یک روز زودتر از ادوارد به رودخانهٔ سم رسید و در آمین استقرار یافت و متعاقب آن، دسته های بزرگی را برای حفاظت از پُل ها و گدار رودخانه فرستاد. انگلیسی ها، «حالا دیگر در منطقه ای عاری از هرگونه علیق و آذوقه محبوس شده بودند.» در این حین؛ فرانسوی ها — که اکنون مایل به نبرد بودند — از «آمین» خارج شده و به سمت غرب انگلیسی ها شروع به پیشروی کردند. اقدام فرماندهی ارتش فرانسه بر این فرضیه استوار بود که می تواند از مزیت استقرار و اتخاذ آرایش دفاعی بهره مند گردد «در حالی که ارتش انگلستان را مجبور می کرد که برای برون رفت از مخمصه، تلاش کند که راه خودش را صرفاً با درگیری نظامی بگشاید.» ادوارد مصمم به شکستن خط محاصرهٔ فرانسوی ها بود و پیش از حرکت به سمت غرب در امتداد رودخانه؛ ضمن کاوش در چندین مکان، بیهوده به هانگست و پونت-رمی یورش برد. همهٔ این اتفاقات در حالی بود که؛ «تدارکات سربازان ارتش پادشاه انگلستان رو به اتمام بود و علاوه بر گرسنگی، از کاهش روحیه هم در رنج بودند.» در غروب روز ۲۶ اوت، انگلیسی ها در شما
ل اکوکس اردو زدند در حالی که فرانسوی ها در ابویل مستقر شده بودند. در طول شب، انگلیسی ها بر روی بستر یک جادهٔ «کِشندی» رود سم به نام بلانشتاک حرکت کردند که ساحل دور آن توسط یک نیروی ۳۵۰۰ نفری ارتش فرانسه دفاع می شد. کمانداران انگلیسی به همراه سواران سنگین اسلحه، با ورود به جادهٔ موصوف و در طی نبردی کوتاه و شدید که به نبرد بلانشتاک مشهور گشت، فرانسوی های مدافع آنجا را شکست دادند. لشکر عمدهٔ فرانسه نیز انگلیسی ها را تعقیب و «پیش آهنگ» آنها هم توانست تعدادی از سربازان سرگردان انگلیسی به همراه چندین درشکه را اسیر و ضبط نماید. با وجود چنین رخدادی، ادوارد از تعقیب فوری مصون ماند. فرانسوی ها متصور بر این بودند که ادوارد به «سم» هجوم نخواهد آورد و به همین علت، منطقهٔ ماورای آن از ایدهٔ راهبرد زمین سوخته مصون مانده و از آذوقه و علیق، تهی نگردیده بود. این تصور اشتباه، به ارتش انگلستان اجازه داد تا ضمن غارت این محدوده — از دیدگاه تدارکات — تأمین گردد. در خلال این رویدادها، فلاندری ها که توسط فرانسه در ایستر به عقب رانده شده بودند، بتوون را در ۱۴ اوت محاصره کردند. آنها پس از چندین تلاش ناموفق برای تسخیر استحکامات شهر؛ ضمن
انصراف از محاصره، تجهیزات قلعه گیری خود را سوزانده و منهدم کردند و در ۲۴ اوت، از لشکرکشی خود دست کشیدند. ادوارد، «تنها در مدت کوتاهی پس از عبور از سم این خبر را دریافت داشت و قانع شد که نباید امید به کمک فلاندری ها داشته باشد.» بدتر آنکه، کشتی های تدارکاتی انگلستان که انتظار می رفت در نزدیکی «لو کروتو» منتظر مانده باشند، در هیچ کجا دیده نمی شدند. با توجه به چنین پیش آمدهایی، ادوارد تصمیم گرفت که ارتش فیلیپ را صرفاً با نیرویی که در اختیار داشت، معطل نماید. او که موقتاً از تعقیب فرانسوی ها رسته بود، از این فرصت به منظور تدارک آرایش دفاعی در کرسی-آن-پونتیو استفاده کرد. فرانسوی ها نیز ضمن بازگشت به «ابویل»، از پل رود سم عبور کرده و دوباره با جدیت به تعقیب انگلیسی ها پرداختند. نیروهای درگیر. ارتش انگلستان. دربارهٔ ارتش انگلستان به تقریب می توان گفت؛ «متشکل از سربازان انگلیسی و ولزی، همراه با تعداد معدودی نورمن ناراضی از فیلیپ ششم و همچنین تعدادی مزدور آلمانی بود.» تصور بر این است که تعداد خارجی ها بیش از ۱۵۰ نفر نبوده است. تعداد و ترکیب دقیق نیروهای انگلیسی مشخص نیست و برآوردهای معاصر، بسیار متفاوت است. به عنوان
مثال؛ «سومین نسخه از وقایع نگاری فروآسار، حاوی ارقامی دو برابری در قیاس با نسخهٔ نخست همان وقایع نگاری است.» مورخان امروزی، تعداد انگلیسی ها را از ۷۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ نیرو تخمین زده اند. آندرو آیتن — مورخ تاریخی — رقمی در حدود ۱۴۰۰۰ نفر را پیشنهاد می کند که عبارت هستند از «۲۵۰۰ سرباز سنگین اسلحه، ۵۰۰۰ کماندار انگلیسی، ۳۰۰۰ هوبلار (سواران سبک و کماندار سواره) و ۳۵۰۰ نیزه دار.» مورخ و استاد تاریخ آکادمی نظامی ایالات متحده — کلیفورد راجرز — پیشنهاد ۱۵۰۰۰ را مطرح می نماید که متشکل از «۲۵۰۰ سرباز سنگین اسلحه، ۷۰۰۰ کماندار انگلیسی، ۳۲۵۰ هوبلار و ۲۳۰۰ نیزه دار می شود.» جاناتن سمپشن — مورخ قرون وسطی — معتقد است که با توجه به ظرفیت ناوگان اصلی، این نیرو حدود ۷۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ نفر بوده است. از این میان، «بالغ بر ۱۰۰۰ نفر از نیروی ارتش انگلستان، متشکل از محکومان سابقه داری بود که با پیشنهاد عفو از محکومیت [پس از پایان لشکرکشی] به خدمت پرداخته بودند.» تصور بر این است که «تعداد این محکومان، شامل نیمی از کل ارتش انگلستان هم باشد.» سربازان سنگین اسلحه هر دو ارتش، در زیر جوشن، یک کژآکند به تن داشتند که می توانست از آنها در قبال صدماتِ
وارده به اندام محافظت نماید. سربازان ثروتمند یا باتجربه تر، مقادیر مختلفی از زره صفحه ای را نیز ضمیمه کرده و مکمل کژآکند و جوشن می نمودند. حفاظ سربازان در قسمت سر شامل کلاه خود سبک از جنس آهن یا فولاد می گردید که روباز بود؛ هر چند، این نوع کلاه خود در قسمت پایین حفاظی داشت که از گلو، گردن و شانه ها تا حدودی محافظت می کرد. در برخی از این کلاه خودها، یک لبهٔ پیش آمده و متحرک نیز وجود داشت که می توانست از صورت محافظت نماید. سپرهای سه گوشه که معمولاً از چوب سبک با پوششی از چرم ساخته می شدند توسط سربازان حمل می شد. هیچ کدام از مردان سنگین اسلحه انگلستان سواره نبودند و سلاح هایی هم که استفاده می کردند در تاریخ ثبت نشده است؛ اما می دانیم که در نبردهای مشابه، از سَرنیزه خود به عنوان درازنیزه استفاده می کردند و گاهی هم با بریدن آن، نوعی نیزه کوتاه به دست می آوردند و برخی نیز با شمشیر یا تبر می جنگیدند. کمانداران انگلیسی و ولزی از کمان بلند استفاده می کردند که سلاح منحصربفرد آنها به حساب می آمد. مسلط شدن بر چنین سلاحی می توانست تا ۱۰ سال طول بکشد و کمانداران متبحر و باتجربه می توانستند حدود ۱۰ تیر کمان را در دقیقه و ت
ا فاصلهٔ پرتاب نمایند. در یک تحلیل رایانه ای که در سال ۲۰۱۷ انجام گرفت، مشخص شد که نوک پیکان تیرهای این نوع کمان ها که به بادکین پوینت شهره بودند می توانست به زره صفحه ای معمولی از فاصلهٔ نفوذ کند. با این همه «به نظر می رسد که عمق نفوذ در این فاصله ناچیز بوده است» و نفوذ پیش بینی شده، در بُرد هدف نزدیک و در برابر زره ضعیف تر، کارآمدتر بوده است. منابع معاصر از تیرهایی سخن می گویند که: «می توانستند در اغلب مواقع، زره را سوراخ نمایند.» کمانداران به صورت متعارف، ترکشی (تیردان) حامل ۲۴ تیر کمان را حمل می کردند. در سپیده دم روز نبرد، «به هر یک از آنها ۲ ترکش اضافه داده شد» که با احتساب ترکش متعارف خودشان، هر کماندار مجموعاً حامل ۷۲ تیر کمان می گردید. این میزان تیر «شاید برای ۱۵ دقیقه تیراندازی آن هم با حداکثر سرعت» کافی بوده باشد هر چند، هر چه بیشتر از زمان نبرد می گذشت سرعت تیراندازی آنها هم به دلیل خستگی متعاقباً کاهش می یافت و دیگر مثل لحظهٔ آغاز نبرد نبود. تأمین منظم ساز و برگ جنگی بر عهدهٔ واگن های تجهیزات نبرد در عقب لشکر بود و فارغ از آن چنانچه در طول نبرد وقفه ای ایجاد می گردید کمانداران برای بازیابی تیرها