Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خوزه لوئیس رودریگز گونزالس، با نام مستعار ال پوما (گربه وحشی) یک خواننده و بازیگر ونزوئلایی است که برای ثبت رکوردهای متنوعی در حضورهای بین المللی شناخته شده است. او در تعداد انگشت شماری از سریال های تلویزیونی نیز به عنوان بازیگر حضور داشته است. همچنین او به عنوان یک مدرس و تربیت کنندهٔ آواز اسپانیایی با لهجه های پرویی و آرژانتینی شناخته می شود. زندگی و کار. خوزه لوئیس رودریگز در کاراکاس به دنیا آمد. پدر او خوزه آنتونیو رودریگز اهل جزایر قناری، اسپانیا بود و مادرش آنا گونزالس یک زن خانه دار ونزوئلایی بود. او پدرش را در شش سالگی از دست داد و با مادرش به همراه ۱۱ برادر و خواهر در شرایطی سخت بزرگ شد. او مجبور به واکس زدن کفش ها و بسته بندی در سوپرمارکت ها برای گذران زندگی بود. او بدون داشتن هیچ تحصیلات آکادمی و از راه تجربی موفق به خوانندگی و بازیگری گردید.
حیات داوودی یکی از ایل های لر جنوبی است که در شهرهای بندری بوشهر و خوزستان زندگی می کنند. حیات داوودی ها به لری جنوبی سخن می گویند و شیعه مذهب هستند. هم اکنون گستره زندگی حیات داوودی ها، در شهرستان های گناوه، دیلم، دشتستان، ماهشهر، هندیجان و بوشهر می باشد. تاریخ. یکی از مشاهیر این بلوک در دوره زند امیرعلی خان حیات داوودی که در سالهای ۱۲۰۳ هـ. ق و ۱۲۰۶هـ. ق دوبار به کمک نظامی از لطفعلی خان زند پرداخت (تاریخ گیتی گشا). دیگر چهره نامدار این ناحیه، اله کرم خان حیات داوودی است که در سال ۱۲۹۶خ / ۱۳۳۶ق کتابی با نام "شش فصل" جهت اصلاح باورها، رسومات و اجرای قوانین حفظ صحت نوشته و سال بعد فارسنامه ابن بلخی را به دلیل عدم دسترسی به نسخه فارسی، متن منتشره را از انگلیسی به فارسی ترجمه کرده است. محل سکونت. حیات داوود منطقه ای در حاشیه شمال خلیج فارس است که از بندر گناوه تا بندرریگ و روستاهای اطراف آن را شامل می شود خوانین حیات داوودی بر بلوک رودحله که میانه بندرریگ و بوشهر قراردارد نیز حکم می راندند. البته به طور کلی، طایفه حیات داوود اکنون در گستره گناوه، دیلم، ماهشهر، دشتستان و هندیجان و بوشهر زندگی می کنند. در کتاب لره
ای ایران نوشته جواد صفی نژاد دربارهٔ قلمرو سکونت طایفه های حیات داوودی چنین آمده است: لرهای حیات داوودی کمترین پهنه جغرافیایی را در قلمرو لربزرگ دارند. حاکم نشین حیات داوودی ها بندر ریگ بوده است اما امروزه بندر گناوه را مرکز حیات داوودی ها می دانند. وجه تسمیه. دربارهٔ وجه تسمیه حیات داوود، اله کرم خان در کتاب فصل شش که در سال ۱۳۳۶ ه .ق نوشته است: اصل ما از خرم آباد لرستان است از طایفه حیات غیبی که تاکنون آن طایفه در خرم آباد می باشد و به این نام خوانده می شوند. در اوایل سلطنت صفویه بنابر سببی چند از اقوام خود جدا گشته و از دیار خود هجرت نمودند و در این ناحیه تاکنون که به بلوک حیات داوود معروف است رحل اقامت افکندند. هر چند که کلیه این بلوک را به تصرف خود درآوردند و به نام طایفه خود نامیدند و حیات داوود نام نهادند. حیات داوودی های کویت. کتاب خلیج فارس اثر غلامعلی بایندر (چاپ ۱۳۱۷ شمسی) در صفحهٔ ۳۳ کتاب خود به مهاجرت لرهای حیات داوودی به کویت اشاره کرده که در آن ناحیه جمعیت قابل توجهی دارند. منابع. بلوک حیات داوود و لیراوی یکی از جنگ های خان خانی بوده و نبرد اینا مرزی بین بلوک لیراوی و حیات داوود ایجاد شده که حر
یم مرزی این دو بلوک از روستایی شول از توابع گناوه می باشد
نظام عامری (زاده آبان ۱۳۰۵ تهران - درگذشته ۱۲ تیر ۱۳۹۵) معمار، طراح سرشناس و نامدار اهل ایران بود. وی تنها شاگرد و همکار ایرانی فرانک لوید رایت معمار صاحب سبک آمریکایی بود. زندگی. نظام عامری در سال ۱۳۰۵ در تهران به دنیا آمد. پدر او شیخ خزعل (از حاکمان جنوب ایران) و مادر او خانم فخرالسلطنه دختر نظام السلطنه مافی بود. او از همان دوران کودکی تحت مراقبت بوده و زندگی پر فراز و نشیبی را تجربه کرد. وی پس از گذراندن تحصیلات پایه ای خود برای دریافت مدرک دیپلم به انگلستان رفته و پس از مدتی برای تحصیل در دانشگاه عازم آمریکا شد. او ابتدا در رشته هنر در دانشگاه کِنت، ایالت اوهایو تحصیلات خود را آغاز کرد، و بعد از مدتی به معماری علاقه مند شد و در این رشته ادامه تحصیل داد. آشنایی او با فرانک لوید رایت در همان سال اول تحصیلش در رشته معماری با دیدن آثار وی در کتابخانه دانشگاه، آغاز شد. عامری یک سال زودتر تحصیلات خود را در دانشگاه به پایان رساند تا بتواند هرچه سریعتر به مدرسه رایت بپیوندد. آنگونه که خودش بیان می کند، مصاحبه دشواری را برای ورود به مدرسه تلییزن وست، در پیش داشته است. بنا به گفته های او رایت، مدرک و درجات دانشگاه
ی را قبول نداشته، بنابراین مصاحبه بدون توجه به مدرک او صورت گرفته بود. فرانک لوید رایت ۸۵ ساله پس از مصاحبه، عامری را به عنوان شاگرد خود قبول می کند و پس از سپری کردن ۲ سال تحصیل در تلییزن، از او در طراحی موزه گوگنهایم، نزد خود کمک گرفته و وی را به عنوان نماینده خود در خاورمیانه معرفی می کند، همچنین به دلیل علاقه ای که به نظام عامری پیدا کرده بود، برای او اقدام به طراحی منزل شخصی می کند که این امر در بین شاگردان رایت امری بی سابقه بوده است. آثار. نظام عامری پس از گذراندن ۲ سال پربار نزد لوید رایت، به عنوان تنها شاگرد ایرانی او، به ایران بازمی گردد، و فعالیت حرفه ای خود را با طراحی و اجرای خانه ای در شمال تهران برای سیاوش شقاقی، آغاز می کند. پس از آن در سال ۱۳۴۱ دفتر معماری خود را با همکاری دوستانش تأسیس می کند که حاصل کار این دفتر، اجرای بیش از ۹۰ پروژه در ایران است. وی یک سال قبل از انقلاب اسلامی ایران به لندن بازمی گردد، و فعالیت خود را در وسعت بسیار کمتری در آنجا ادامه می دهد. از جمله کارهای وی در انگلستان، می توان آتلیه هنر چلسی (chelsea art galleries)، را نام برد که مجله (Art Review)، آن را منتشر ساخت و
آن را «جواهر معماری»، نامید. برخی آثاری که «نظام عامری» در طراحی آن ها شرکت کرده است عبارتند از: موزه دفینه، کالج دماوند، دانشگاه اصفهان، دانشگاه شیراز، کتابخانه مرکزی شیراز، کتابخانه نازی آباد، سینما بهمن، پارک شهر، بیمارستان الزهرا، بیمارستان پارس و بیمارستان سینا. درگذشت. نظام عامری روز جمعه یکم ژوئیه ۲۰۱۶ برابر با ۱۲ تیرماه ۱۳۹۵ در لندن درگذشت.
گریگور یغیازاری یغیازاریان ()؛ - ۴ نوامبر ۱۹۸۸) یک آهنگساز اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در بلور در فرمانداری ایروان به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۵ میلادی، یغیازاریان به همراه نیکولای میاسکوفسکی از کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو فارغ التحصیل شد. پس از سال ۱۹۳۸ در شهر ایروان زندگی نمود و در کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان تدریس نمود. از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵ وی رئیس اتحادیه آهنگسازان ارمنستان بود؛ و از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۰ رئیس کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان بود. وی همچنین برندهٔ در سال ۱۹۷۱ وی برنده جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۷۰) شده است. وی در ۴ نوامبر ۱۹۸۸ در سن ۷۹ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
هاروتیون هانسیان (؛ ۳۰ دسامبر ۱۹۱۱ – ۷ مارس ۱۹۸۷) یک آهنگساز و نوازنده ویولا ارمنی بود. زندگینامه. هانسیان در ۳۰ دسامبر ۱۹۱۱ در کنستانتینوپل (استانبول فعلی) در امپراتوری عثمانی به دنیا آمد. وی در دبیرستان یسائیان و سپس در کالج رابرت تحصیل نمود. وی در سال ۱۹۳۱ فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۴۴ هانسیان به سمفونی محلی که تحت مدیریت Cemal Reşit Rey شکل گرفته بود محلق شد و تا سال ۱۹۷۲ و زمان بازنشستگی با این گروه فعالیت نمود. هانسیان تعداد ۵۰ اثر تصنیف نمود که بیشتر آنها در استانبول و بخشی نیز در پاریس توسط مکس ایشیگ به چاپ رسید. هاروتیون هانسیان در ۷ مارس ۱۹۸۷ درگذشت و در گورستان ارامنه شیشلی به خاک سپرده شد.
همسران استپفورد فیلمی است محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی فرانک اوز است. در این فیلم بازیگرانی همچون نیکول کیدمن، متیو برودریک، بت میدلر، کریستوفر واکن، راجر بارت، فیث هیل، گلن کلوز، مت مالوی، جان لاویتس، دیوید مارشال گرانت، کاترین شیندل، لوری باگلی، رابرت استانتون، کی دی استریکلند، مایک وایت ایفای نقش کرده اند. خلاصه. یک مجری تلویزیونی به نام «جوانا ابرهارت» (کیدمن) و شوهرش، «والتر کرزبی» (برادریک)، به حومه ی آرام و بی سروصدای استپفورد نقل مکان می کنند. پس از چندی «جوانا» که استپفورد را زیادی آرام و شسته رفته یافته، از رفتار برده وار و در عین حال، ظاهرا شاد و رضامندانه ی زنان آن جامعه ی کوچک یکه می خورد. در این میان تنها مورد استثنایی، «بابی مارکوویتس» (میدلر)، نویسنده ای پر شور است...
رومانوس هواکیمی ملیکیان ()؛ ۱ اکتبر ۱۸۸۳ – ۳۰ مارس ۱۹۳۵) یک آهنگساز، موسیقی شناس، رهبر ارکستر و مدرس اهل ارمنستان بود. در سال ۱۹۱۴ وی از کنسرواتوار سنت پیترزبورگ فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۲۵ «مدرسه موسیقی استپاناکرت» را بنیانگذاری نمود. در سال ۱۹۳۳ وی بانی تالار اپرای ارمنستان شد. رومانوس ملیکیان در پانتئون کومیتاس که در مرکز شهر ایروان واقع شده است به خاک سپرده شده است.
دیپلم اسپانیایی به عنوان زبان خارجی یا به صورت کوتاه شده DELE یک گواهی مدرک زبان اسپانیایی است که از طرف مؤسسه سروانتس (Instituto Cervantes) بو وزارت آموزش و پرورش اسپانیا صادر می گردد. در ایران آزمون دله توسط کانون زبان برگزار می گردد. مقاطع آزمون DELE. آزمون DELE بر اساس چارچوب اروپایی مشترک مرجع برای زبان ها در ۶ سطح A1, A2, B1, B2, C1, C2 برگزار می گردد. قبولی در هر سطح نیازمند کسب ۶۰ نمره از ۱۰۰ نمرهٔ آزمون می باشد. اعتبار این مدرک همیشگی است و مانند آیلتس یا تافل پس از گذشت چند سال منقضی نمی شود. مهارت های آزمون DELE. در این آزمون هر چهار مهارت لازم برای یادگیری زبان (مهارت گفتاری، مهارت شنیداری، مهارت نوشتاری، مهارت روخوانی و درک مطلب) سنجیده می شود.
هامبارتسوم لیمونجیان (؛ ؛ ۱۷۶۸ – ۲۹ ژوئن ۱۸۳۹) یک آهنگساز در سبک موسیقی کلاسیک و Armenian chant و نظریه پرداز موسیقی ارمنی بود. وی «سیستم نت نویسی هامبارتسوم» را گسترش داد که سیستم نت نویسی موسیقی کلاسیک ارمنی و عثمانی تا عصر حاضر بود. این سیستم هم اکنون در کلیسای حواری ارمنی کاربرد دارد. ابتدای زندگی. هامبارتسوم لیمونجیان در سال ۱۷۶۸ در کنستانتینوپل از والدینی به نام های سارگیس و کاترینا به دنیا آمد. والدین اصالتاً اهل خارپرت بودند که به کنستانتینوپل نقل مکان نموده بود، تهیدست بودند و قادر بودند پسرشان به مدرسه ابتدایی بفرستند. پس از پایان دبستان هامبارتسوم لیمونجیان در یک خیاطی مشغول به کار شد. لیموجیان که شیفته موسیقی بود با حضور در مراسم کلیسای ارمنی، شروع به یادگیری دروس موسیقی در داخل کلیسا نمود. وی در سن ۲۷ سالگی ازدواج نمود و صاحب شش فرزند شد همچنین یکی از فرزندانشان به نام زینوب لیمونجیان (۱۸۱۰–۱۸۶۶) به آهنگسازی و نوازندگی نی پرداخت. هامبارتسوم لیموجیان دروس موسیقی ارمنی از موسیقیدانی ارمنی همچون گریگور کاراساکالیان (۱۷۳۶–۱۸۰۸) و زینه پوغوس (۱۷۴۶–۱۸۲۶) فرا گرفت. وی در سن ۷۱ سالگی درگذشت و در گورستان
ارمنی هاکوپ مقدس به خاک سپرده شد.
کاترین شیندل (زاده ۳۱ ژانویه ۱۹۷۷) بازیگر، خواننده، رقصنده و ملکه زیبایی اهل آمریکا است. او در سال ۱۹۹۸ به نمایندگی از ایلینوی برنده دوشیزه آمریکا شد. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم "همسران استپفورد" و "کشمکش خوب" اشاره کرد.
گریگور کالفایان ()؛ ۱۷۶۸ – ۲۹ ژوئن ۱۸۳۹) یک نویسنده، سخنران، موسیقی دان و موسیقی شناس برجسته ارمنی بود. زندگی نامه. گریگور کالفایان در سال ۱۸۷۳ در بورسا، امپراتوری عثمانی به دنیا آمد. پدر وی یک معمار بود. گریگور کالفایان تحصیلات ابتدایی خویش را در مدرسه ارمنی محلی کسب نمود. وی سرانجام به کنستانتینوپل نقل مکان نمود جایی که تحصیلات خویش را در دبیرستان معتبر گتروناکان ادامه داد. کالفایان در در پاریس، فرانسه پذیرفت شد جایی که آموزگاران و آهنگسازان سرشناس، ونسان دندی و در آنجا تدریس می نمودند. بمحض پایان تحصیلاتش در فرانسه و انگلستان دربارهٔ موسیقی ارمنی سخنرانی نمود. در سال ۱۹۰۵ وی مجله تحت عنوان "Kroonk" را به هر دو زبان ارمنی و فرانسوی منتشر نمود. وی در سال ۱۹۴۹ در فرزنو، کالیفرنیا درگذشت.
سیروارد گالباگیان گارامانوک (؛ ؛ ۱ دسامبر ۱۹۱۲ – ۱۹ اکتبر ۲۰۰۸) یک آهنگساز، نوازنده پیانو و معلم ارمنی بود. زندگی نامه. گارامانوک در محله اسکودار، کنستانتینوپول، در امپراتوری عثمانی به دنیا آمد. وی آموزش پیانو در سن پنج سالگی زیر نظر استپان پاپلیان شروع نمود. وی در سال ۱۹۳۹ از کنسرواتوار موسیقی استانبول که مدیریت آن را استپان پاپلیان برعهده داشت فارغ التحصیل شد. وی همچنین کلاس های را نیز در دربارهٔ تئوری موسیقی، تاریخچه و موسیقی مجلسی زیر نظر جمال رفیت ری، احمد عدنان سایگون و لیکو آمار گذراند متعاقباً به مدت کوتاهی نیز درس های خصوصی در پیانو را زیر نظر لازار لوی و آهنگسازی را زیر نظر ژان روژه دوکاس گذراند. وی در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۸ در سن ۹۵ سالگی در استانبول درگذشت و در گورستان ارامنه شیشلی به خاک سپرده شد.
ادگار ماناس (؛ )؛ ۱۲ آوریل ۱۸۷۵ – ۹ مارس ۱۹۶۴) یک آهنگساز، رهبر ارکستر، موسیقی شناسی ارمنی تبار اهل امپراتوری عثمانی بود. وی یکی از سه سازنده سرود ملی ترکیه است که آن را برای اجرای ارکستر تنظیم نمود. زندگی نامه. پدر وی آلکساندر ماناس مترجم ارشد مدیریت اداره بدهی دولت عثمانی بود. خانواده وی احتمالاً اصالتاً اهل «کایسری» (قیصریه کنونی) باشند که مبدأ آن مرتبط به میانه سده ۱۶ میلادی است. رافائل میناس (ح. ۱۷۱۰–۱۷۹۰) نقاش رسمی دربار امپراتوری عثمانی بود. ابتدای زندگی. ادگار ماناس در تاریخ ۱۲ آوریل ۱۸۷۵ در شهر کنستانتینوپل (استانبول کنونی) به دنیا آمد. ذوق هنری باعث شد که ادگار جوان در سن ۱۳ سالگی راهی ایتالیا کند تا در کالج موراد-رافائلیان واقع در صومعه ارمنی جزیره سن لازار رشته تجارت بیاموزد. هنگامی که در ونیز بود همچنین درس های پیانو را زیر نظر پروفسور «ترولینی» فرا گرفت. در سال ۱۸۹۴ به محض فارغ التحصیل شدن به زادگاهش بازگشت. به رهبری دسته سرایندگان «گروه کر گوقتان» کلیسای ارمنی شهر استانبول برگزیده شد که تا سال ۱۹۵۷ به مدت بیست سال این سمت را برعهده داشت. در سال ۱۹۱۲ ماناس acquaintance را از کومیتاس وارداپت، بنی
ان گذار موسیقی مدرن ارمنی را ساخت. در همان سال برایتکپف و هرتل مستقر در لایپزیک دو قطعه هنری از ادگار ماناس شامل "سوئیت برای پیانو" و "کوارتت زهی" را منتشر کرد. به زودی ماناس به رهبری گروه کر «کنار» (Lyre) مرتبط با «لیگ جوان ارمنی کنستانتینوپل» برگزیده شد. در سال ۱۹۲۳ Hamelle مجموعه ای از ترانه های ماناس را که بر مبنای اشعار ارمنی که توسط Yetvart Kolandjian به فرانسه ترجمه شده بود به چاپ رساند. وی در آرامستان کلیسای کاتولیک پانگالتی در محله شیشلی استانبول به خاک سپرده شده است.
سرود کدمون شعر کوتاهی به زبان انگلیسی کهن است که در اصل توسط کدمون برای ستایش خدای خالق سروده شده است. ترجمهٔ لاتین این شعر توسط سینت بید در کتاب "تاریخچهٔ کلیسایی مردم انگلستان" و نسخه های محلی دیگری که از کتاب او تهیه شده به دست ما رسیده است. متن و ترجمه. دست نوشته هایی که حاوی سرود کدمون هستند از سدهٔ ۸ تا میانه های سدهٔ ۱۲ میلادی نوشته شده اند. این نسخ نشان از دو فضا دارند. همچنین در طول این پنج سده می توان سیر دگردیسی این سرود از سنت شفاهی به ادبی را در این دست نوشته ها دید. این سرود در ترجمه متن ساکسون غربی با عنوان "تاریخ کلیسیایی" (Historia ecclesiastica) به عنوان بخشی از متن اصلی آمده است اما در ترجمهٔ زبان لاتین به عنوان شرحی بر تفسیر و ترجمهٔ آن آمده. سرود کدمون از میان چهارده نسخهٔ خطی فقط به دو گویش وجود دارد. اهمیت دو ترجمه در شیوهٔ قالب بندی در زبان های لاتین و انگلیسی کهن در طول پنج سده است. شکستن واژه ها در پایان جملات، بزرگ نویسی بعضی از حروف، نقطه گذاری ها و این مسئله که متن در کجای صفحه نوشته شده می تواند به فهم کامل تری از زبان انگلیسی کهن که در آن زمان تازه به رشته تحریر درآمده بود در مق
ایسه با زبان لاتین که در واقع بیشتر زبانی نگارشی محسوب می شد منجر شود. نسخهٔ خطی مربوط به سده ۸ میلادی از کتاب "تاریخ کلیسایی" شامل نشانه های تلفظی برای خواندن صحیح سرود است. این کار با بزرگ کردن حروف و تقطیع متن به چند ستون صورت گرفته. در نسخه های بعدی، نخستین حرف هر تکه شعر با رنگ قرمز نوشته شده و پایان همان تکه با رنگی کمرنگتر. رنگ کمرنگ نشانه وقف است در حالی که رنگ تیره تر نشان از پایان و آغاز بخشی نو دارد. با وجود اختلافاتی که در نسخه های انگلیسی کهن از این سرود وجود دارد اما تمام رونوشت ها از لحاظ وزن، مفهوم و قواعد درست هستند. این نسخه ها شاهدی بر مدعای وجود دوره ای از گذار تاریخی هستند که در آن شعرهای شفاهی تنها به این منظور نوشته می شدند تا پیامی از پیش تعیین شده به خواننده بدهند. متن زیر از انگلیسی کهن است. متن سدهٔ ۸ نورثامبریایی جزو کهن ترین دست نوشته های موجود است.
تام جانگ (به ویتنامی: Xã Tam Giang) یک قصبه و روستا در ویتنام است که در استان کاماو واقع شده است.
سینه سرخ کلاه قرمزی نام یک گونه از تیره سینه سرخ های استرالزی است.
در اخترشناسی، ابر هیل یا ابر اورت درونی یا ابر درونی، ، یک قرص پیرا-ستاره ای بسیار گستردهٔ، منطقهٔ درونی ابر اورت است که مرز بیرونی آن تا حدود ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ واحد نجومی از خورشید است، و مرز درونی آن، که به روشنیِ کمتری تعریف شده، از ۱۰۰ تا ۳٬۰۰۰ واحد نجومی فرض شده، این مسافت بسیار فراتر از کمربند کویپر و مدارهای سیاره هاست، ولی فاصله ها ممکن است بسیار بیشتر باشد. در صورت وجود، ابر هیل حاوی حدود ۵ برابر دنباله دار بیشتر از ابر اورت است. دنباله دارهای ابر اورت به طور مداوم به وسیلهٔ محیط خود در معرض آشفتگی هستند. بخشی اندک؛ ولی غیر قابل چشم پوشی از آن ها، به مرور منظومهٔ خورشیدی را ترک یا وارد بخش درونی آن می شوند.
کینی یا (به انگلیسی: Kiniye) یک روستا در هند است که در منطقه بلگایوم واقع شده است.
باشگاه فوتبال کلنی مموریال تبریز یک باشگاه فوتبال در تبریز و متعلق به مدرسه مموریال تبریز بوده است. این باشگاه در سال های دههٔ ۱۳۳۰ تا دههٔ ۱۳۶۰ در رقابت های منطقه ای و کشوری به رقابت می پرداخت. این تیم در دهه های ۳۰ و ۴۰ به یک قهرمانی و چهار نایب قهرمانی در مسابقات جام قهرمانی فوتبال کشور دست یافت و در جام قدس ۱۳۶۵ نیز به مقام نایب قهرمانی رسید. پیشینه. دهه های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰. تا پیش از دههٔ ۱۳۳۰، فوتبال در تبریز به صورت پراکنده و محله ای برگزار می شد. در آن دوران محلات تبریز هر کدام برای خود تیمی داشتند. از جملهٔ این تیم ها می توان به تیم های آذر، سیمرغ، آهن، شهاب، ظفر، شایان، نصرت (دوه چی) و جوانان سرخاب اشاره کرد که از میان آن ها، تیم های آذر و سیمرغ جزو بهترین ها بودند و معمولاً اکثر بازیکنان منتخب استان از این دو تیم انتخاب می شدند. از اوایل دهه ۳۰ باشگاه هایی در تبریز تأسیس شدند. در اواخر دهه ۳۰ و ۴۰، تیم تبریز از مدعیان قهرمانی فوتبال ایران به حساب می آمد. تیم کلنی مموریال تبریز در سال ۱۳۳۸ در مسابقات جام قهرمانی فوتبال ایران ۱۳۳۸ قهرمان شد و در سال های ۳۶، ۴۱، ۴۳ و ۴۶ به عنوان نایب قهرمانی دست یافت. پیش
از سال ۱۳۲۷. تا پیش از سال ۱۳۲۷، مسابقات فوتبال در تبریز، به صورت پراکنده در بین جوانان این شهر برگزار می شد؛ ولی بعد از عضویت فدراسیون فوتبال ایران در فیفا، مسابقات به طور منسجم برگزار گردید و رفته رفته رقابت بین تیم های شهرستانی آغاز شد. از سال ۱۳۲۷ تا ۱۳۳۴. در سال ۱۳۲۷ مسئولان مدرسه مموریال تبریز تصمیم به ایجاد یک باشگاه فوتبال در تبریز گرفتند و قدرتمندترین بازیکنان تبریز را به این باشگاه دعوت کردند. در سال ۱۳۳۴ کلنی مموریال تبریز تیم قدرتمندی را در اختیار داشت که در بسیاری از مسابقات با بهره گیری از بازیکنانی مجرب از جمله «قارلو» (Garlo) دروازه بان رومانیاییِ خود توانست در اکثر مسابقات پیروز شود. سال ۱۳۳۵. از سال ۱۳۳۵ اولین مسابقات قهرمانی کشور بین تیم های منتخب اصفهان، تهران، تبریز، مشهد و آبادان برگزار شد. در این مسابقات که در کرمان برگزار گردید، تیم منتخب تبریز به خاطر پنالتی که به سود تیم مقابل گرفته شد، از ادامهٔ بازی ها کناره گیری کرد. سال ۱۳۳۶. مسابقات در شهر اصفهان برگزار گردید و تیم کلنی مموریال تبریز توانست نایب قهرمان این دوره از رقابت ها شود. اسامی تعدادی از بازیکنان تیم کلنی مموریال تبریز که
در سال ۱۳۳۶ در این تیم عضویت داشتند عبارتند از: اکبر شوقی، کاظم تقی زاده، علی قنادی، فتاح عظیمی، اردوبادی، بیوک صباغ و دروازه بانان اردوبادی و خانلو. سال ۱۳۳۷. در اواخر سال ۱۳۳۶ در اثر زلزله، مسابقات سال ۱۳۳۷ لغو گردید و بودجه این بازی ها به منظور کمک به زلزله زدگان واریز گردید. سال ۱۳۳۸. این دوره از مسابقات در شهر تبریز برگزار گردید که مراحل مقدماتی آن به صورت منطقه ای انجام گرفت. در این مسابقات چهار تیم برتر کشور از شهرهای تبریز، اصفهان، تهران و اهواز شرکت داشتند که در پایان با قهرمانی تیم تبریز به پایان رسید. نتایج مسابقات این دوره عبارتند از: در این مسابقات که به صورت امتیازی برگزار می شد در مسابقه فینال بین تیم های کلنی تبریز و دارایی تهران که تا دقیقه ۸۷ بازی بدون گل بود و مسؤولین هم بازی را تقریباً پایان یافته تلقی می کردند تا آن جا که از بلندگوی استادیوم خواستار حضور مربی تیم شاهین اصفهان جهت اخذ کاپ قهرمانی شدند، چرا که در صورت تساوی این بازی، کلنی مموریال تبریز با یک امتیاز کمتر نایب قهرمان می شد؛ ولی در همین لحظه «ائلدار صادق زاده» بازیکن تبریزی، گل سرنوشت ساز را در دقیقه ۸۹ بازی، وارد دروازه دارا
یی تهران کرد و جام قهرمانی نصیب کلنی مموریال تبریز شد. سال ۱۳۳۹. این دوره از مسابقات به صورت باشگاهی در ساری برگزار گردید که شش تیم نهایی این رقابت ها را تیم های کانی مموریال تبریز، شاهین آبادان، دیهیم تهران، فرهنگ کرمان، نماینده قزوین و نماینده ساری تشکیل داده بودند. در این مسابقات، نماینده تبریز به مقام پنجم رسید و شاهین آبادان اول شد. سال ۱۳۴۰. این دور از مسابقات در مشهد برگزار گردید که تیم کلنی تبریز به علت نبود بودجه در مسابقات شرکت نکرد. سال ۱۳۴۱. مسابقات در اصفهان برگزار گردید که کلنی مموریال تبریز در فینال بعد از دارایی تهران به مقام دوم دست یافت. سال ۱۳۴۲. برای اولین بار به صورت المپیک در تمام رشته ها برگزار گردید که استان آذربایجان شرقی در مجموع به مقام سوم رسید. سال ۱۳۴۳. کلنی مموریال تبریز بعد از آریا مشهد به مقام دوم رسید و محل مسابقات در شهر مشهد بود. سال ۱۳۴۴. این دوره از مسابقات در ساری برگزار گردید که تیم های پاس تهران ، آریا مشهد و کلنی مموریال تبریز به ترتیب اول، دوم و سوم شدند. سال ۱۳۴۵. در این سال مسابقات برگزار نشد. سال ۱۳۴۶. در فروردین سال ۱۳۴۶ در شهر کرمان، تیم کلنی مموریال تبریز به مق
ام دوم دست یافت. سال ۱۳۴۷. از این سال به بعد مسابقات به صورت منظم برگزار گردید تا اینکه بعد از انقلاب ۱۳۵۷ به مدت ۵ سال مسابقات به صورت بین استانی انجام گرفت که در طول این پنج سال تیم آذربایجان شرقی یک بار نایب قهرمان ایران گردید و از سال ۱۳۶۶ مسابقات دوباره به صورت باشگاهی برگزار گردید. جام قدس ۱۳۶۵. پس از انقلاب ۱۳۵۷ به جای مسابقات باشگاهی، رقابت های تیم های منتخب استانی با عنوان جام قدس برگزار شد. تیم منتخب آذربایجان شرقی در سال ۱۳۶۵ با استفاده از بازیکنانی نظیر ایوب ذوالفقاری، احد شیخ لاری، غلامرضا باغ آبادی، سید محمد علوی، امیر داداش ضیایی، محمود گلشنی، حسین قوی فکر، قادر دانش مهر، کریم قاسمی سعادت و با هدایت بیوک صباغ به دیدار نهایی این رقابت ها راه یافتند. بیشتر این بازیکنان از باشگاه های تراکتورسازی و ماشین سازی به این تیم پیوسته بودند. این تیم در مرحله نیمه نهایی تیم تهران «الف» که استخوان بندی تیم ملی را داشت، حذف کرد. بازی فینال بین تیم های منتخب آذربایجان شرقی و اصفهان برگزار شد. در دو بازی رفت و برگشت، دو تیم در مجموع به تساوی دو به دو رسیدند؛ اما در وقت اضافی، تیم اصفهان با به ثمر رساندن یک گل،
به عنوان قهرمانی کشور دست یافت. انحلال. در اوایل دههٔ ۷۰ با تغییر یافتن ساختار مسابقات فوتبال کشور، تیم کلنی مموریال تبریز به همراه چند تیم صاحب نام فوتبال کشور عملاً منحل شدند. بازی های دوستانهٔ بین المللی. نتایج بعضی از مسابقات دوستانه تیم کلنی مموریال تبریز با تیم های خارجی بدین شرح است: افتخارات. جام قهرمانی ایران
اصطلاح ادبیات انگلیسی میانه به مجموعه آثار ادبی گفته می شود که به گونه ای از زبان انگلیسی نگاشته شده که امروزه آن را با نام انگلیسی میانه می شناسیم. محدودهٔ زمانی نگارش این آثار از سدهٔ ۱۲ میلادی تا دههٔ ۱۴۷۰ است. در این زمان استاندارد چنسری، که زبان غالب لندن بود شایع شد و صنعت چاپ فشاری آن را گسترش داد. بین دههٔ ۱۴۷۰ و میانه های سدهٔ بعد یک روند گزار از این زبان به زبان انگلیسی مدرن اولیه رخ داد. این تغییر زبانی باعث نشد تا در بعد ادبی تغییرات اساسی ایجاد شوند بلکه تنها رنسانس و اصلاحات دینی در مسیحیت هنگام حکمرانی هنری هشتم موجبات تغییر در این حوزه را ایجاد کرد. در ادبیات انگلیسی میانه سه دسته بندی وجود دارد: ادبیات دینی، عشق درباری و آرتوری. هر چند باید به این نکته هم اشاره کرد که بسیاری از آثار چاسر خارج از این دسته ها قرار می گیرند. در میان آثار مذهبی می توان به آثار موجود در گروه کاترین، آثار جولیان نرویچی و ریچارد رول اشاره کرد. پس از فتح انگلستان به دست نرمن ها، زبان فرانسوی حقوقی، تبدیل به زبان استاندارد دادگاه ها، پارلمان و جامعه شد. گویش های نرمن طبقهٔ حاکم با زبان آنگلوساکسونی مردم درآمیخت و زبان
ی با عنوانی آنگلونرمنی ایجاد شد. پس از آن آنگلونورمنی در گزاری تدریجی به شکل انگلیسی مدرن در آمد. لایامون در آستانهٔ سدهٔ سیزده میلادی به زبان انگلیسی میانه می نوشت. دیگر آثار مربوط به دورهٔ گزار شامل کارهای ادبی سرگرمی از جمله افسانه های قهرمانان و غزلیات است. با گذر زمان، بار دیگر انگلیسی اعتبار گذشته را بازیافت و در ۱۳۶۲ میلادی جایگزین فرانسوی و لاتین در پارلمان و دادگاه ها شد. نمونه های نخستین آثار نگاشته شده به انگلیسی میانه، اورمولوم و هَولاک دانمارکی هستند. در سدهٔ چهارده میلادی بار دیگر آثار مهمی در ادبیات انگلیسی پدید آمدند که می توان در اینجا به آثار چاسر اشاره کرد. در نیمهٔ بعدی این سده شاهد تثبیت زبان انگلیسی به عنوان زبان نگارشی و گرایش ادبا به نگارش غیرمذهبی هستیم. ویلیام کاکستون در سال های پایانی سدهٔ ۱۵ چهار پنجم از آثار خود را به زبان انگلیسی منتشر کرد. این حرکت باعث شد تا انگلیسی استاندارد شود و واژگان آن گسترش یابند. ادبیات انگلیسی در قرون وسطی. قرون وسطی یا سده های میانه در ادبیات انگلیسی به مدت ۸۰۰ سال است و از سرود کدمون ("Cædemon's Hymn") در اواخر قرن هفتم میلادی تا ظهور نمایشی به نام ن
مایشنامه همگان ("Everyman") در پایان قرن ۱۵ به طول می انجامد. این دوره را به عنوان عصر فئودالیسم و عصر شوالیه گری نیز می شناسند، چرا که فئودالیسم نظام اقتصادی و سیاسی ای بود که بیشتر اروپا به ویژه بخش غربی آن در این دوره در آن به سر می برد. مورخین، این دوره را به دو بخش تقسیم کرده اند، قرون ابتدایی آن را عصر تاریکی نامیده اند تا آن را از قرون بعدی که در آن ها فرهنگ اروپایی به بالاترین درجهٔ خود در تاریخ می رسد جدا کرده باشند. اگر چه این تقسیم بندی گمراه کننده است - زیرا عصر تاریکی زیاد هم تاریک نبود - با اینحال این امر که دوران قرون وسطی انگلیسی به دو بخش تقسیم می شود درست است. انگلیسی کهن (یا آنگلوساکسون) و انگلیسی میانه. این دو دوره دقیقاً با اشغال جزیره توسط ویلیام دوک نرمن ها در سال ۱۰۶۶ میلادی از هم جدا می شوند. درست چند سال بعد از این واقعه فرهنگ و زبان انگلیسی شدیداً تحت تأثیر قوم غالب قرار می گیرد و در کالبد ادبیات انگلیسی روح تازه ای دمیده می شود. خواندن متون انگلیسی کهن برای همگان غیرممکن است. به همین دلیل رشته دانشگاهی جداگانه ای به نام زبان انگلیسی کهن به این مهم اختصاص یافته است. با آنکه تاریخ نو