Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مقیاس نیوتن مقیاسی برای اندازه گیری دما بود که توسط اسحاق نیوتن در حدود سال ۱۷۰۰ میلادی پیشنهاد شد. این مقیاس در ابتدا دمای هوا را به ۱۲ بخش تقسیم می کرد که از سرمای هوای زمستان تا گرمای زغال تابیده آتش در آشپزخانه ها را پوشش می داد. این مقیاس به اندازه ای خام و ناقص بود که بعدها نیوتن آن را تغییر داد وی ظرفی از روغن بزرک را تهیه کرد و تغییرات حجم آن را نسبت به گرما اندازه گرفت وی پی برد که تغییر حجم این روغن میان دمای برف آب شده تا دمای آب جوش ۷٫۲۵٪ است. بعد از آن صفر حرارتی را به عنوان دمای ذوب برف و ۳۳ درجه را به عنوان دمای جوش آب تعریف کرد. مقیاس نیوتن پیش از سلسیوس بود و سیلسیوس زمانی که مقیاسش را طراحی کرد از مقیاس نیوتن آگاه بود. نیوتن ابزار خود را "دماسنج" نامید. یکای نیوتن برابر است با (تقریباً ۳٫۰۳) کلوین یا درجه سلسیوس و صفر مشترک با مقیاس سیلسیوس دارد.
آسیلویین ها دسته ای از ترکیبات در شیمی آلی هستند که در آن ها یک گروه عاملی به شکل یک گروه هیدروکسیل قرار گرفته بر موضع کربن آلفا گروه کربونیل، وجود دارد.
نشکن اولین تک آهنگ خواننده اتریشی، کنچیتا وورست است. این تک آهنگ توسط کمپانی ناشر سونی میوزیک در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۱ در اتریش منتشر شد و موفق شد در جداول موسیقی اتریش به مقام ۳۲ دست یابد.
آدم فروش نام یک آلبوم موسیقی اثر شادمهر عقیلی هنرمند ایرانی است که در اسفند سال ۱۳۸۲ منتشر شده است. آلبوم آدم فروش دومین آلبوم رسمی شادمهر عقیلی پس از مهاجرتش از ایران است. حواشی آلبوم آدم فروش. در زمان انتشار این آلبوم شایعه ای به وجود آ مد که شادمهر تراک آدم فروش را برای مسعود کیمیایی کارگردان مطرح سینمای ایران خوانده است. گویا مسعود کیمیایی که قرار بوده اسپانسر اولین کنسرت شادمهر در خارج از ایران باشد با شادمهر به توافق نمی رسد و در پی مشکلات به وجود آمده با او، در ادارهٔ مهاجرت کانادا برای شادمهر مشکلاتی را ایجاد می کند. این حواشی توسط شادمهر طی مصاحبه ای با رادیو بی بی سی عنوان شد.در کاور پشتی آلبوم آدم فروش عکسی از علی مرادخانی و مسعود کیمیایی وجود دارد که عاملان اصلی فراری دادن و مهاجرت شادمهر عقیلی می باشند. "عرشیا" از دوستان و همکاران سابق شادمهر در ایران مدتی بعد از انتشار آهنگ آدم فروش، قطعه ای به نام وطن فروش را علیه شادمهر منتشر کرد. تیم تولید آلبوم. آهنگساز: شادمهر عقیلی تنظیم کننده: شادمهر عقیلی ترانه سرایان: نیلوفر لاری پور / مونا برزویی / فرزاد حسنی / بابک روزبه / شاهکار بینش پژوه نوازندگان:
ویلن/گیتار/پیانو/کیبورد/سینث سایزر: شادمهر عقیلی میکس و مسترینگ: مازیار خادمی ضبط: استودیو کیا اپراتور: ENAM تهیه کننده: نوا مدیا عکس و طرح روی جلد: یوسف.ش
دشمن مردم (دشمنان مردم در بریتانیا) فیلم صدادار پیشاکد در ژانر گنگستری است. کارگردان فیلم ویلیام ولمن و بازیگران اصلی آن جیمز کاگنی، جین هارلو، ادوارد وودز، دانالد کوک و جون بلوندل هستند. فیلمنامه بر اساس رمانِ منتشر نشده "آبجو و خون"، نوشته دو روزنامه نگار سابق («جان برایت» و «کوبک گلاسمون») است که در شیکاگو شاهد رقابت های آل کاپون و سایر دسته ها بودند. در سال ۱۹۹۸، "دشمن مردم" به خاطر «اهمیت فرهنگی، تاریخی، یا زیبایی شناسانه» برای نگهداری در فهرست ملی ثبت فیلم کتابخانه کنگره انتخاب شد. دربارهٔ فیلم. نخستین فیلم مهم کاگنی که شمایل سینماییِ او را تثبیت کرد. این فیلم سرگذشت تبهکاری زیرک و زبان باز است که از خشونت لذت می برد، دشمن مردم در کنار دو فیلم دیگر یعنی سزار کوچک (۱۹۳۱ - مروین لیروی) و صورت زخمی (۱۹۳۲ - هاوارد هاکس) تأثیر بسیار فراوانی بر سینمای گانگستری گذاشت. خلاصه داستان. در دوران بحران اقتصادی آمریکا دو نوجوان از دله دزدی آغاز می کنند و پس از چند سال دَم ودستگاهی به هم می زنند. گانگسترهای رقیب، که عرصه را بر خود تنگ می بینند، با آنها می ستیزند….
نپر با نماد Np یک یکای لوگاریتمی برای درصد اندازه گیری مباحث فیزیکی و مقدار نیرو است. مانند گین و از دست رفتن سیگنال الکتریسته. نام این یکا از مبدع لگاریتم جان نپر گرفته شده است. مانند دسی بل و bel نپر نیز یک سیستم بین المللی کمیتها (ISQ) است ولی بخشی از دستگاه بین المللی یکاها (SI) نیز هست ولی برای استفاده در کنار SI پذیرفته شده است. تعریف. مانند دسی بل، یک یکای مقیاس لگاریتمی است. با وجودی که بل bel از (پایه-۱۰) لگاریتم برای محاسبه نسبت استفاده می شود، نپر از لگاریتم طبیعی بر پایه عدد e (عدد e ≈ ۲٫۷۱۸۲۸) استفاده می کند. مقدار نسبت برای نپر از فرمول زیر محاسبه می شود: جایی که formula_2 و formula_3 مقدار بهره هستند، و "ln" لگاریتم طبیعی است. در ISQ یک نپر به صورت Np = ۱ تعریف می شود نپر به عنوان نسبت مقدار تعریف می شود.
دین سکاها شامل باورها، اسطوره ها و شیوه های دینی سکاها می شود. سکاها بخشی از مردم ایرانی در دوران باستان بودند. این مردمان در طول دوران باستان ساکن آسیای میانه و سبزدشت های پیرامون دریای سیاه در اروپای شرقی بودند. سکاها به زبان سکایی (از زیرشاخه زبان های ایرانی شرقی) صحبت می کردند و قومیت های مختلفی مثل سکاهای اصلی، کیمری ها، سرمتی ها، آلان ها، سیندی ها، ماساژت ها و سَکاها را در بر می گرفتند. فرض بر این است که دین سکاها مرتبط با آیین کهن تر هندوایرانی و همچنین باورهای ایرانی شرقی مرسوم در آن زمان و سنت های مردمان اوستی بوده است. از سوی دیگر می توان ردپایی از تأثیر آیین سکایی را بر اسطوره شناسی مردمان اسلاو، مجار و ترک در ادوار تاریخی متاخرتر پی گرفت. تحول و تطور. مذهب سکاها ریشه در دین ایرانیان باستان داشت اما تحت تأثیر باورهای مردمان سرزمین های فتح شده مانند تراکیایی نیز قرار گرفته بود. به همین دلیل، برخی از خدایان سکایی با خدایان تراکیایی و آناتولیایی شباهت دارند و حتی نام برخی از آن ها از زبان های تراکیایی گرفته شده است. الهه های سکایی نیز با الهه های تراکیایی و آناتولیایی های باستان ارتباط دارند. سکاییان
در دوران حضور خود در غرب آسیا، تحت تأثیر ادیان میان رودان و کنعانی نیز قرار گرفتند. در زبان سکایی، الهه «تابیتی» به معنای «آتشین» یا «فروزان» بود. او الهه آتش ازلی و سرچشمه جهان به شمار می رفت و زمین و آسمان فرزندان او بودند. جهان شناسی. جهان شناسی سکاها بر مبنای ساختار متداول سه بخشی جهان در مذاهب آریایی (هندوایرانی) استوار بوده است. دیدگاهی که در سنن ودایی و زرتشتی هم رد پایی از آن مشهود است. بر طبق این باور، جهان از سه حوزه زیر تشکیل شده بود: باور سکاها به زندگی پس از مرگ. سکاها، مانند مصریان و دیگر اقوام باستانی، به زندگی پس از مرگ اعتقاد داشتند. آنها مرگ به معنای مطلق را باور نداشتند. بر اساس باور آنها، روح پس از مرگ تا چهل روز در بدن می ماند و سپس به دنیای بعدی سفر می کند. در این مدت، فرد درگذشته یک «جسد زنده» است. او هنوز مالکیت اموال و برخی از قوای زیستی خود را دارد. فقط در روز چهلم است که انسان به «مرده زنده» تبدیل می شود و روح او به دنیای مردگان سفر می کند. زندگی در آنجا از زندگی فعلی لذت بخش تر است. به باور سکاها، دنیای مردگان نه در آسمان و نه در سرزمینی دور و غریب، بلکه در محیطی نزدیک به زندگی آنه
ا قرار داشت. آنقدر نزدیک بود که حتی امکان بردن ثروت دنیوی، عزیزان و حتی قدرت و موقعیت اجتماعی به آن وجود داشت. این قدرت بر زندگان نیز گسترش می یافت. مرده زنده می توانست اگر با احترام دفن نمی شد، از زندگان انتقام بگیرد. اما اگر با هدایای قبر و قربانی ها مورد احترام قرار می گرفت، می توانست یاری گر زندگان نیز باشد. به همین دلیل، سکاها توجه زیادی به محل زندگی مردگان زنده خود داشتند. آنها برای آنها تپه های تدفین باشکوهی می ساختند که اکنون به آنها کورگان گفته می شود. در زیر این تپه ها، اتاق های تدفین غالباً با تزئینات غنی وجود داشت. به دلیل وسعت زیاد، این تپه های تدفین «هرم های استپ» نیز نامیده می شوند. در برخی مناطق در شمال دریای سیاه، تعدادشان بسیار فراوان است: صدها و حتی هزاران کورگان، استپ های صاف را به یک چشم انداز تپه ای تبدیل کرده اند. اما در شرق نیز، در کوه های آلتای و تووا در مغولستان، تپه هایی با ده ها اتاق مجلل پیدا شده که به عنوان مسکن مناسب برای رهبران متوفی قبایل در نظر گرفته شده بود. کورگان ها معمولاً به صورت گروهی، با یک تپه مرتفع در میان تپه های کوچکتر ساخته می شدند. ارتفاع و اندازه احتمالاً نشان د
هنده پایگاه اجتماعی فرد بود. جایگاه و پایگاه فرد درگذشته طبق تصور سکاها مشابه جایگاه آن فرد در جامعه پیش از مرگ او بود. سطح تپه ها معمولاً با یک لایه خاک حاصلخیز و چمن پوشیده شده اند، که گاه از راه دور آورده می شد. کورگان ها به عنوان چراگاه های ابدی برای گله هایی که با مردگان دفن می شدند، عمل می کردند. اسب ها برای سکاهای عشایری باارزش ترین دارایی بودند و پادشاهان ده ها، گاه صدها اسب را با خود به داخل قبر می بردند. کاوش های باستان شناختی، نشان از قربانی کردن اسب هنگام مراسم خاکسپاری دارد؛ به ویژه تدفین با ارابه. گورهایی با اسب از دوران مس سنگی به خوبی باقی مانده است. هرودوت قربانی کردن اسب ها در دورهٔ پادشاهی سکاها را توصیف می کند. گورهای منطقهٔ کورگان در دوران آهن شامل صدها اسب بوده است. حیوانات دیگر مانند گوزن و گراز نیز در قبرها دفن می شدند. آنها احتمالاً به عنوان طعمه برای شکار عمل می کردند، که متوفی می توانست با آنها خود را سرگرم کند. افزون بر این، گاه مجبور به دفن همسر یا پادشاه خود در قبر می شدند. اینکه این کار داوطلبانه بوده یا نه، مشخص نیست، اما احتمالاً دفن شدن در مقبره یک شخص برجسته و قدرتمند را افت
خاری برای ورود به دنیای مردگان می دانستند. به احتمال زیاد زنان، درباریان، جنگجویان و خدمتکاران قبل از کشته شدن بیهوش می شدند. با بهره گیری از از این فرهنگ خاکسپاری عجیب، چیزهای زیادی در مورد این مردم جنگجوی دوران باستان شناخته شده است. مهم ترین قبیله، سکاهای شاهی، در شمال دریای سیاه زندگی می کردند. با این حال، نفوذ آن بر قلمرو وسیعی بین دانوب در غرب و مغولستان و دیوار چین در شرق گسترش یافت. قبایل متعدد عشایری که در این قلمرو وسیع پرسه می زدند از نظر قومی، نژادی و فرهنگی کاملاً با هم مرتبط بودند. این امر در آداب و رسوم خاک سپاری و همچنین در هنر مشابه آنان به وضوح مشاهده می شود. سکاها که زندگی خود را در فضای باز و زیر آسمان پرستاره سپری می کردند، کاملاً تحت تأثیر قدرت طبیعت بودند. آنها زندگی را به عنوان یک مبارزه مداوم می دیدند که در آن می شد برنده شد اما اگر به اندازه کافی قوی نبودید، شکست می خوردید. داشتن حالت تهاجمی دائمی برای آنان در این محیط خشن امری حیاتی به شمار می آمد. حالت قربانی کردن سکاها به نظر هرودوت، ساده بود. قربانیان شامل انواع دام می شد که معتبرترین شان اسب بود. از سوی دیگر خوک ها هرگز قربانی ن
می شدند، ظاهراً سکاها میلی به داشتن خوک در سرزمین خود نداشتند. توصیف شیوه قربانی کردن توسط سکاها به شرح هرودوت چنین است: ایزدان. هرودوت، تاریخ نگار یونانی، می گوید که سکاها هفت خدا و الهه را می پرستیدند. او این خدایان را با خدایان یونانی مقایسه می کرد، روشی که در آن فرهنگ های دیگر را بر اساس فرهنگ خود تفسیر می کرد. او از هشت خدا نام برده که در سه گروه دسته بندی می شدند، روشی که در میان مردمان هندوایرانی رایج بود. طبقه بندی: بنا بر نظر برخی پژوهشگران، فهرست ارائه شده توسط هرودوت مربوط به ایزدان سکایی در واقع ترجمه ای از یک سرود سکایی بوده که هنگام اجرای نیایش ها و اهدای قربانی برای ستایش خدایان خوانده می شده است. به جز «تَگیمَسَدَس» که تنها خدای قبیله سلطنتی سکاها بود، هفت خدای دیگر در میان تمام سکاها پرستیده می شدند. قبایل دیگر ایرانی مانند الان ها و آسی ها نیز هفت خدا را می پرستیدند. پرستش هفت خدا یکی از ویژگی های مهم ادیان هندوایرانی بود. برای مثال، زرتشتیان نیز هفت امشاسپند را به رهبری اهورامزدا می پرستیدند. در دین هندوآریایی نیز هفت خدای اصلی به نام آدیتیا وجود داشت. این هفت خدا نمادی از باور سکاها به جها
ن بودند که در آن آتش، مهم ترین عنصر خلقت و سرچشمه همه چیز بود. پس از آتش، زمین و آسمان بودند که چهار نگهبان را برای حفظ نظم جهان آفریدند. سکاها معتقد بودند که محل زندگی انسان ها بین آسمان و جهان زیرین قرار دارد. ردهٔ اول. تابیتی. تابیتی مهم ترین الهه در میان سکاها بود، اما او را به تصویر نمی کشیدند و به جای آن، آتشدان نماد او بود. این آتشدان در مرکز هر خانواده و قبیله قرار داشت و نماد قدرت و حاکمیت بود. آتشدان دربار شاهی نیز به تابیتی منسوب بود و نماد قدرت پادشاه به شمار می رفت. «آپی» یا «آپیا» الهه باروری و زایش در میان سکاها بود. نام او از ریشه کلمه «آپی» در زبان اوستایی به معنای آب گرفته شده است. هرودوت او را با الهه زمین در اساطیر یونانی مقایسه کرده است. آپی دختر خدای بوریستنس بود و به همین دلیل او را «بوریستنیس» نیز می نامیدند. ردهٔ دوم. آپی. آپی یا آپیا، الهه سکایی باروری و زایش بود. نام او در زبان اوستایی به معنای «آب» است (𐬀𐬞𐬌). هرودوت او را با گایا، الهه زمین در اساطیر یونان مقایسه کرده است. آپی دختر خدای بوریستنس بود و به همین دلیل او را «بوریستنیس» هم می نامیدند. اعتقاد به آپی به عنوان الهه زمین و
آب، ریشه در باور باستانی به خاک و آب به عنوان دو عنصر حیات بخش دارد. در فرهنگ ایرانی، زمین یکی از منابع اصلی زندگی است که پیوندی ناگسستنی با آب دارد. آب به تنهایی دارای ویژگی های باروری، پرورش و حتی شفابخشی است. نام آپی همچنین یادآور کلمه کودکانه «مامان» است و برخی او را مادر اولین موجودات جهان می دانند. آپی را با الهه آب اوستایی، آناهیتا، مرتبط می دانند که یکی از القابش «آپ» (𐬁𐬞) به معنای «آب» بود. نام پدر آپی، بوریستنس، به معنای «قلمرو سگ های آبی» است که احتمالاً به ردای مقدس ساخته شده از پوست سگ آبی اشاره دارد که در متون اوستایی به تن این الهه بوده است. این موضوع ارتباط دیگری بین آپی و آناهیتا ایجاد می کند. آپی به عنوان الهه آب و خاک، به اسفندارمذ (آرمیتی) در دین زرتشت نزدیک است که او نیز الهه حامی آب های زمینی بود. آپی همسر پاپایوس (خدای آسمان) بود و در ابتدا این دو یک وجود واحد و جدایی ناپذیر بودند. اتحاد آن ها نمادی از پیوند ویژگی های متضاد مانند بالا و پایین، زن و مرد، گرما و رطوبت بود و به سنت هندوایرانی ازدواج آسمان و زمین به عنوان پایه آفرینش اشاره می کرد. این پیوند شبیه به اتحاد اهورامزدا و الهه زم
ین، آرمیتی، در اوستا است. از پیوند آپی و پاپایوس، «هستی میانه» یا فضای آسمانی شکل گرفت که محل زندگی انسان ها و سایر موجودات مادی در جهان است. از این اتحاد، خدایان دیگری نیز پدید آمدند که به «هستی میانه» تعلق داشتند. این روند آفرینش، جهانی متشکل از سه بخش مجزا - قلمرو کیهانی، منطقه میانی و سرزمین های زیرزمینی - را شکل داد که بر روی یکدیگر قرار داشتند. همان طور که گفته شد، آپی الهه اولیه بود و اولین ساکنان جهان فرزندان او بودند. پس از آفرینش زمین و برقراری نظم در جهان، او خود را از امور جهان کنار کشید و به کناری نشست. پرستش الهه آپی توسط سکاها بر اساس اشاره استرابو به پرستش مادر زمین توسط دِربیکی ها (یکی از اقوام سکایی) تأیید می شود. پاپایوس. در اساطیر سکاها، پاپایوس (Papaeus) خدای آسمان و معادل اهورامزدا در دین زرتشت بود. او مانند اهورامزدا، یک پدر الهی محسوب می شد و نام اصلی او در زبان سکایی، *Pāpaya، به معنای «پدر» است. پاپایوس همسر آپی، الهه زمین، بود و به همین دلیل هرودوت او را با زئوس یونانی مقایسه می کرد. پاپایوس و آپی در ابتدا یک وجود واحد بودند و اتحاد آن ها نماد پیوند اضداد مانند بالا و پایین، زن و مر
د، گرما و رطوبت بود. این پیوند نشانگر سنت هندوایرانی ازدواج آسمان و زمین به عنوان اساس آفرینش جهان است و مشابه پیوند اهورامزدا و آرمیتی در اوستا است. از پیوند پاپایوس و آپی، «جهان میانی» یا فضای آسمانی که محل زندگی انسان ها و سایر موجودات است، به وجود آمد. از این اتحاد، خدایان دیگری نیز پدید آمدند که به «جهان میانی» تعلق داشتند. این روند آفرینش، جهانی را شکل داد که از سه قلمرو کیهانی، مرکزی و زمینی تشکیل شده بود. به گفته اریگون، سکاها پاپایوس را خدای متعال می دانستند و به همین دلیل یونانیان او را با زئوس، خدای فرمانروا و پدر همه خدایان و مردم، یکی می دانستند. خدایان رتبه سوم در اساطیر سکاها با «جهان میانی» که محل زندگی انسان ها و موجودات زنده بود، مرتبط بودند. در کیهان شناسی سکاها، جهان میانی به شکل یک مربع با چهار ضلع تصور می شد که هر ضلع با یکی از جهات اصلی و یکی از خدایان رتبه سوم مرتبط بود. این خدایان نماد جهان میانی چهارگوش بودند. مفهومی مشابه در اساطیر هند با نام لوکاپالا وجود دارد که چهار خدای نگهبان جهان هستند و هر کدام قلمرو خاص خود را دارند. یزدان صفایی، پژوهشگر این حوزه، معتقد است که ادعای داریوش ب
زرگ در سنگ نوشته بیستون مبنی بر اینکه سکاها، اهورا مزدا را عبادت نمی کردند، بی اساس بوده و بیانیه ای سیاسی بود که از خصومت های میان شاهنشاهی ایران و سکاها نشات گرفته است. رده سوم. ایزدان رتبه سوم در میان ایردان سکایی ها با «جهان میانی» که زیستگاه انسان ها و موجودات زنده دنیوی بود مرتبط بودند. کیهان شناسی سکاها - همچون همه کیهان شناسی های باستان- این جهان میانی را به مثابه صفحه ای مربع با چهار ضلع تصور می کرد که هر جانب آن با یکی از مختصات اصلی به عنوان جنبه ای سازه ای از هستی متناظر بود. هر ضلع این صفحه مربعی نمادی داشت و بدینسان با یکی از چهار ایزد رده سوم در ارتباط بود. این ایزدان تجسم جمعی «جهان میانی» چهارگوش بودند. مفهومی مشابه در اساطیر هند با نام لوکه پالهLokapāla قابل ردیابی است. لوکاپالا چهار خدای نگهبان جهات عالمند که هرکدام نیز قلمرو عملکرد اختصاصی خویش را داشتند. برای مثال یاما، نگهبان جنوب، فرمانروای جهان و ارواح نیاکان پیترس بود و ایندرا، نگهبان شرق، به عنوان پادشاه خدایان تجسم «جهان میانی» بودند. خدایان رتبه سوم در اساطیر سکاها با «جهان میانه»، یعنی محل زندگی انسان ها و موجودات زنده، مرتبط بودن
د. سکاها، مانند بسیاری از تمدن های باستانی، جهان میانه را به شکل مربعی با چهار ضلع تصور می کردند که هر ضلع با یکی از جهات اصلی و یکی از خدایان رتبه سوم در ارتباط بود. این خدایان نماد جهان میانی چهارگوش بودند. مفهومی مشابه در اساطیر هند با نام لوکاپالا وجود دارد که چهار خدای نگهبان جهان هستند و هر کدام قلمرو خاص خود را دارند. تارگی تواه. خدای سکایی تارگی تواهTargī̆tavah (به معنای "دارنده قدرت ایزدبانو تَرکا") یا اسکوداSkuδa در اساطیر یونانی به عنوان "هراکلس سکایی" شناخته می شود، اگرچه این دو شخصیت یکسان نیستند. تارگی تواه از پیوند پاپایوس و آپی به وجود آمد و جد مقدس سکاها محسوب می شد. در اساطیر یونانی در جنوب سکاستان، تارگی تواه با آشیل پونتارکس (Achilles, Lord of the Pontic Sea) یکی دانسته شده است. به همین دلیل، او با الهه پاماری (پا ماری) مرتبط شده و پدر سه فرزند او محسوب می شود. «آرسِ» سکایی. «آرسِ» سکایی، خدای جنگ سکاها و معادل خدای یونانی آرسAres، با خدای ایرانی وَرثرغنهVərᵊϑraγna برابر است. احتمالاً این خدا فرزند تابیتی بوده است. «آرسِ» سکاها همچنین خدای پادشاهی بود و در پرستش او از اسب و خون و بازوی راس
ت اسیران استفاده می شد که نمادی از سرعت اسبان و قدرت مردان بود. «آرسِ» سکایی و سرمتی با شمشیر آکیناکه نمادین می شد که به صورت ایستاده بر روی محرابی بلند و مربعی از خاشاک قرار می گرفت. قربانی های خونین به «آرسِ» سکایی تقدیم می شد و نمایش او به شکل شمشیر، نشانگر نقش نظامی او بود. ارتفاع تپه محراب «آرس» سکایی و رسم پرتاب بازوهای راست قربانیان به آسمان، نشان دهنده ماهیت آسمانی این خدا به عنوان خدای آسمان است. این عمل پرتاب اعضای قربانی به آسمان، ارتباط «آرس» سکایی را با خدایان آسمان و باد، یعنی واتهVāta و وایوVāiiu، به ویژه با خدای باد، وایو، نشان می دهد. وایو اولین تجسم وَرثرغنه و حامل فرّه بود. نویسنده یونانی، لوسیان ساموساتایی، نیز نوشته است که سکاها باد و شمشیر را به عنوان خدا می پرستیدند. این اشاره به ماهیت دوگانه «آرس» سکایی به عنوان خدای باد زندگی بخش و شمشیر مرگ آور دارد. این دوگانگی در آکیناکه، نماد او، نیز دیده می شود که همزمان به شکل فالوس ساخته شده است – ابزاری مرگبار که نماد آلت تناسلی و زندگی بخش نیز هست. همسایگان تراکیایی سکاها نیز خدای جنگ خود را با شمشیر آهنی نشان می دادند و به او هدایای خونین و
تبرک تقدیم می کردند. مشخص نیست که آیا تراکی ها این رسم را از سکاها گرفته اند یا برعکس. سرمتی ها نیز مانند سکاها، «آرس» خود را به شکل شمشیری ایستاده تجسم می کردند. به گفته تادئوش سولیمیرسکی، این شکل پرستش در میان الان ها، یکی از قبایل سرمتی، تا قرن چهارم میلادی ادامه داشت. این سنت ممکن است در ادعای جوردانس مبنی بر اینکه آتیلا شمشیر مقدس سکایی را که از آسمان افتاده بود و آن را «شمشیر مارس» می نامید، به دست آورده بود، منعکس شده باشد. آتیلا این شمشیر را دلیل قدرت خود در جنگ و علت تبدیل شدنش به «فرمانروای کل جهان» می دانست. شاید پهلوان باتراز از میان آسی ها در حماسه نرت از «آرسِ» سکایی ریشه گرفته باشد. در حماسه ها، باتراز به صورت جنگجویی شجاع اما سرکش که در حریم آسمان زندگی می کرد و گاهی به شکل گردباد درمی آمد، به تصویر کشیده شده است. او مدام مردم خود را از شر دشمنان نجات می داد و بدنش از فولاد ساخته شده بود. وی ارتباطی عمیق با شمشیرش داشت که تا زمانی که شمشیر دست نخورده می ماند، وی نیز زنده می ماند. در حقیقت می توان این شمشیر را تجسم و مظهر خود باتراز دانست. گیتاسورا. خدای سکایی گیتاسوراGaiϑāsūra، به دلیل شباهت ه
ایش با خدای یونانی آپولو، احتمالاً یک خدای خورشیدی بوده است. هرودوت این دو را معادل یکدیگر می دانست. گایتاسورا شاید ارتباط نزدیکی با الهه آرتیمپاسا داشته است. نام سکایی گیتاسورا را می توان با عبارت گائویائوتیش سورGaoiiaoⁱtiš.sūrō در زبان اوستایی و گاویوتیشورا (Gavyutiśūra) در سانسکریت ودایی مقایسه کرد. عبارت اوستایی لقبی برای میترا به عنوان «ارباب سرزمین گله» بوده است. این خدا، خدای فرهنگ دامداری و مورد پرستش گسترده مردم عادی در جامعه سکایی بود. اولین بخش نام او، یعنی «گایتا»، به معنای «گله» و «مال و ملک» است و با کلمه اوستایی «گائویائوتیش» به معنای «چراگاه گاو» هم ریشه است. این نشان می دهد که «آپولو گایتوسوروس» نسخه یونانی شده خدای ایرانی میترا است. بخش دوم نام او، یعنی «سور»، به معنای «قوی» و «توانا» است و با کلمه اوستایی «سور» و نام الهه آناهیتا یعنی اردویسور آناهیتا ارتباط دارد. این موضوع به ارتباط سکاها بین گایتاسورا و الهه آرتیمپاسا اشاره می کند که بسیاری از جنبه های آناهیتا در او ادغام شده بود. با توجه به ارتباط گایتاسورا با خدای یونانی آپولو، برخی او را با میترا یکی دانسته اند، اما این شناسایی قطعی نی
ست زیرا آپولو کارکردهای متعددی دارد. تصاویر متعددی از خدای خورشید که با پرتوهای تابان از سرش مشخص شده و بر ارابه ای سوار است که توسط دو یا چهار اسب کشیده می شود، در آثار هنری یافت شده در گورهای سکایی (مربوط به قرن ۳ پیش از میلاد به بعد) دیده می شود. این آثار ممکن است تجسم گایتاسورا باشند. آرتیمپاسا. آرتیمپاسا، که اغلب به اشتباه آرگیمپاساArgimpasa نامیده می شود، الهه ای پیچیده و دوجنسی در میان سکاها بود که با باروری، قدرت کاهنی و پادشاهی مرتبط بود. او الهه جنگ، پادشاهی، قدرت کاهنی، حاصلخیزی، رویش و باروری بود و معادل سکایی ایزدبانوی ایرانی آرتِی/آشی بود. این ایزدبانو حامی باروری و ازدواج و حافظ قوانین بود و ثروت مادی را در اشکال مختلف مانند حیوانات اهلی، اشیاء قیمتی و فرزندان زیاد نمایندگی می کرد. آرتیمپاسا همچنین تحت تأثیر ایزدبانوی ایرانی آناهیتا، الهه آشوری-بابلی ایشتار-عشتارت و الهه بزرگ مادر تراکیایی، یعنی بندیس، بوده است. در نتیجه، او را باید الهه ای بسیار پیچیده در نظر گرفت. هرودوت، آرتیمپاسا را با آفرودیت اورانیا در اساطیر یونان یکی دانسته است که بر باروری در جهان مادی فرمانروایی می کرد. تگیمسدس. تَگیم
َسَدَسThagimasadas یا تَمیمَسیدَسThamimasidas خدایی بود که تنها قبیله سلطنتی سکاها او را می پرستیدند؛ بنابراین، او جزو هفت خدای اصلی سکاها نبود و احتمالاً خدای قبیله ای و نیاکانی سکاهای سلطنتی محسوب می شد. ریشه نام این خدا مشخص نیست، اما بخش "-μασαδας" در نام او احتمالاً از کلمه ایرانی "mazatā" به معنای "بزرگ" گرفته شده است. بخش "Θαγι-" نیز ممکن است با کلمه اوستایی "ϑβāṣ̌a" به معنای "آسمان" و کلمه سانسکریت ودایی "tvakṣ-" یا "takṣ-" به معنای "آفرینش از راه به حرکت آوردن" هم ریشه باشد. هرودوت، تگیمَسَدَس را با خدای یونانی پوزئیدون مقایسه می کند، زیرا هر دو خدای رام کننده اسب بودند. همچنین، در میان آتنی ها، پوزئیدون با اریختونیوس آتن، جد اصلی آتنی ها، یکی دانسته می شد. این شباهت با این باور سکاها که تگیمَسَدَس را جد سکاهای سلطنتی می دانستند، مطابقت دارد. یکی شدن تگیمَسَدَس با پوزئیدون شاید به دلیل نقش احتمالی او به عنوان آفریننده آسمان باشد که با آب های آسمانی و آذرخش مرتبط است، همانند پوزئیدون یونانی. از سوی دیگر، تگیمَسَدَس می توانسته خدای رودخانه های سکایی باشد که نقش مهمی در زندگی سکاها داشتند. تصاویر سکایی
از اسب بالدار که از پگاسوس یونانی الهام گرفته شده اند، احتمالاً با تگیمَسَدَس مرتبط بوده اند. ایزدبانو با پاهای مارمانند. الهه سکایی که امروزه به عنوان «الهه پاهای مارمانند» شناخته می شود، در برخی تصاویر به جای پا، مار یا شاخک دارد. این الهه با اصل حیات پیوند داشته و دختر آپی است. او از پیوند آپی با یکی از خدایان رودخانه به وجود آمده و به نسل جوان تری از خدایان تعلق دارد که به طور فعال تری در زندگی انسان ها دخالت می کنند. این الهه در تمام روایت های اساطیری سکاها حضور دارد و به عنوان نیای سکاها با تارگی تواه ازدواج می کند و فرزند آن ها، اولین فرمانروای سکاها می شود. تصاویر باقی مانده از او که اغلب با ریش به تصویر کشیده شده است، نشان می دهد که او مانند آرتیمپاسا، یک الهه دوجنسه بوده است. یونانیان ساکن در پونتیک اولبیا، این الهه را با الهه های خود مانند سیبل، دیمیتر و هکات مقایسه می کردند. تصاویر دیمیتر و دخترش پرسفونه بر روی بشقاب های زینتی یونانی که توسط سکاها استفاده می شد، ممکن است به این ارتباط اشاره داشته باشد. اکیدنا. هرودوت، تاریخ نگار یونانی، در قرن پنجم پیش از میلاد از موجودی به نام «مار ماده» یاد می ک
ند که شباهت هایی با اکیدنای هزیودی دارد. این موجود نیمه زن و نیمه مار بود، در غاری زندگی می کرد و به عنوان مادر و نیای سکاها شناخته می شد. دوقلوهای الهی. اسطوره دوقلوهای الهی در بسیاری از ادیان هندواروپایی وجود دارد، مانند دیوسکوروی در یونان باستان و اشوین ها در اساطیر هند. این دوقلوها در ابتدا به شکل اسب بودند و بعدها به سوارکار تبدیل شدند. در اساطیر هندواروپایی، دوقلوهای الهی همراهان الهه مادر هستند و نماد او، یعنی درخت زندگی، را در دو طرف احاطه می کنند. تصاویر آن ها اغلب به صورت دو اسب یا دو سوارکار در کنار یک الهه یا درخت به شکل متقارن دیده می شود. در آیین پیشا-زرتشتی ایرانی، «نَنگَهیثیا»Nåŋhaⁱϑiia دوقلوهای الهی بودند که با آناهیتا در ارتباط بوده و از همراهان او محسوب می شدند. این دوقلوهای مقدس در میان سکاها نیز مورد پرستش بودند و به گفته لوسیان ساموساتایی، دو خدای دوقلو در معبد سکایی پرستیده می شدند که او آن ها را با اورستس و پیلادس یونانی مقایسه کرده است. این حالت دوگانه نمایانگر تقابل مرگ در برابر باروری و رستاخیز بود و با مفاهیم سلطنت و جنگجویان مرتبط بود. به همین دلیل، آن ها در کنار آرتیمپاسا قرار می