Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کوته می باشد. به این گونه مدارها اصطلاحاً مدارهای میلی گویند. نمودار حالت در مقابل فلوچارت. افراد تازه کار در نمودار حالت، معمولاً آن را با فلوچارت اشتباه می گیرند. شکل زیر تفاوت نمودار حالت را با فلوچارت نشان می دهد. در نمودار حالت، عبور از یک حالت به حالت دیگر به واسطه یک ورودی به صراحت بیان می شود در حالتی که در فلوچارت با انجام مراحل هر وضعیت به مرحله بعد رفته و فلوچارت را می پیماییم. در فلوچارت مراحل به واسطه یک عملکرد خاص (مثلاً اجرای یک برنامه) انجام شده و مرحله بعد آغاز می شود و در واقع آن ها حالت یک سیستم را بیان نمی کنند بلکه وظایف یک سیستم را مشخص می کند. اغلب از فلوچارت برای اجرای برنامه های پشت سرهم استفاده شده و برنامه به صورت مرحله به مرحله اجرا می شود و این دقیقاً همان فلوچارت است. به صورت دقیق تر هنگامی یک برنامه کار می کند، کد آن به صورت خط به خط اجرا شده و فلوچارت را پیمایش می کند. در هر کد مشخص شده است که چه کاری را انجام دهد و بنابراین خود برنامه بین دو وضعیت مختلف تصمیم گیری می کند. در سوی دیگر، یک نمودار حالت، براساس شرایط فعلی و بسته به ورودی های سیستم رفتار می کند و خود آن از قبل برن
امه ریزی شده نیست هرچند که تمام حالت های ورودی در آن تعریف شده باشد.
الیزابت آنجلا مارگریت بووِز-لیون (؛ ۴ اوت ۱۹۰۰ − ۳۰ مارس ۲۰۰۲) از ۱۱ دسامبر ۱۹۳۶ تا ۶ فوریهٔ ۱۹۵۲ به عنوان همسر جرج ششم، ملکهٔ پادشاهی متحد و قلمروهای مشترک المنافع بود. او از زمان به قدرت رسیدن همسرش در سال ۱۹۳۶ تا زمان منحل شدن راج بریتانیا در اوت ۱۹۴۷ آخرین امپراتریس هند بود. پس از مرگ همسرش، او با نام ملکه الیزابت، ملکهٔ مادر شناخته شد تا با دخترش، ملکه الیزابت دوم، اشتباه نشود. الیزابت که در خانواده ای از اشراف بریتانیایی متولد شد، در سال ۱۹۲۳ زمانی که با دوک یورک، دومین پسر شاه جرج پنجم و ملکه ماری ازدواج کرد، به شهرت رسید. این زوج و دخترانشان الیزابت و مارگارت مظهر ایده های سنتی خانواده و خدمات عمومی بودند. دوشس انواع مختلفی از نامزدی های عمومی را به انجام رساند و به دلیل چهره همیشه شاد خود شناخته شد. در سال ۱۹۳۶، زمانی که ادوارد هشتم، برای ازدواج با مطلقه آمریکایی، والیس سیمپسون، از سلطنت کناره گیری کرد، شوهر الیزابت به طور غیرمنتظره ای پادشاه شد. الیزابت سپس ملکه هم نشین شد. او قبل از شروع جنگ جهانی دوم، همسرش را در سفرهای دیپلماتیک به فرانسه و آمریکای شمالی همراهی کرد. در طول جنگ، خلق و خوی به ظاهر
تسلیم ناپذیر او به مردم بریتانیا روحیه می داد. پس از جنگ، سلامتی شوهرش رو به وخامت گذاشت و او در سن ۵۱ سالگی بیوه شد. دختر بزرگش، الیزابت ۲۵ ساله، ملکه جدید شد. پس از مرگ ملکه ماری در سال ۱۹۵۳، الیزابت به عنوان مادر خانواده سلطنتی بریتانیا در نظر گرفته شد. در سال های آخر زندگی، او به طور مداوم یکی از اعضای برجستهٔ خانواده بود، حتی در زمان هایی که دیگر خانواده های سلطنتی گرفتار سطح پایینی از محبوبیت در میان مردم بودند. او تا چند ماه قبل از مرگش در ۱۰۱ سالگی، هفت هفته پس از مرگ دختر کوچکترش، شاهدخت مارگارت، به زندگی اجتماعی فعالانه اش ادامه داد. فوت. در ۳۰ مارس ۲۰۰۲، ساعت ۱۵:۱۵ به وقت گرینویچ، الیزابت در سن ۱۰۱ سالگی در رویال لاج، ویندزور، درگذشت. دختر بازمانده اش، ملکه الیزابت دوم، در کنارش بود. ملکه مادر از کریسمس ۲۰۰۱ از سرماخوردگی رنج می برد. او در زمان مرگش با ۱۰۱ سال و ۲۳۸ روز سن، مسن ترین عضو خانواده سلطنتی بریتانیا کبیر و اولین عضو خانواده بود که از سن ۱۰۰ سالگی گذشت. خواهرشوهر بازمانده اش، پرنسس آلیس، دوشس گلاستر ، از این هم فراتر رفت و در سن ۱۰۲ سالگی در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۴ درگذشت.
برانکو کریونکوفسکی (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل مقدونیه شمالی است. او از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ رئیس جمهور و پیش از آن از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ نخست وزیر مقدونیه بود.
بویکو بوریسوف (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال و سیاست مدار اهل بلغارستان است.
تاکشی کیتانو (؛ زاده ) کارگردان و هنرپیشه اهل ژاپن است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "جانی منومیک"، "کریسمس مبارک، آقای لارنس" "عروسک ها"، "شبح درون پوسته" و "زاتوایچی" اشاره کرد. وی همچنین در بازی ویدئویی "یاکوزا ۶" حضور دارد.
خوائو برناردو وییرا (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل گینه بیسائو بود.
راجندرا پراساد (؛ زاده – درگذشته پتنا، bihar, india) یک سیاست مدار اهل هند و نخستین رئیس جمهور هند از ژانویه ۱۹۵۰ تا مه ۱۹۶۲ بود.
رابرت فیتسو (؛ زاده ) سیاستمدار اهل اسلواکی و نخست وزیر آن است. در ۱۵ مه ۲۰۲۴، او پس از یک سوءقصد در بیمارستان بستری و تحت عمل جراحی اضطراری قرار گرفت.
زوران جینجیچ (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل صربستان بود. دوران اولیه زندگی و آموزش. Đinđić در Bosanski Šamac، بوسنی و هرزگوین، یوگسلاوی، جایی که پدرش به عنوان افسر ارتش خلق یوگسلاوی (JNA) مستقر بود، به دنیا آمد. طرف پدری او اهل توپلیکا در جنوب صربستان بود. مادرش میلا دوشانیچ (حدود ۱۹۳۱-۲ - ۱۴ مارس ۲۰۱۶)، خانه دار، او و خواهر بزرگش گوردانا را بزرگ کرد. خانواده بر اساس شغل پدرش نقل مکان کردند. ده سال از کودکی زوران در شهر تراونیک در مرکز بوسنی سپری شد. سرانجام، پس از اینکه مادرش در آنجا پستی به دست آورد، خانواده به پایتخت بلگراد نقل مکان کردند. جینجیچ در نهمین ورزشگاه بلگراد شرکت کردو متعاقباً در دانشکده فلسفه دانشگاه بلگراد ثبت نام کرد و در سال ۱۹۷۴ التحصیل شد. جینجیچ پس از محکومیت در سال ۱۹۷۴ توسط مقامات کمونیستی و از طریق رسانه های تحت کنترل حزب به دلیل نقشش در تلاش برای سازماندهی جنبش سیاسی مستقل دانشجویان یوگسلاوی، به لطف مداخله صدراعظم سابق آلمان، ویلی برانت، به آلمان غربی مهاجرت. که مقامات را متقاعد کرد که اجازه دهند جینجیچ به جای گذراندن دوران محکومیت خود در یوگسلاوی به آلمان بیاید. او تحصیلات خو
د را نزد استاد یورگن هابرماس در فرانکفورت ادامه داد. در آلمان، Đinđić در سال ۱۹۷۹ دکترای فلسفه را از دانشگاه کنستانز دریافت کرد. او در دوران دانشجویی بسیار تحت تأثیر توصیه هابرماس قرار گرفت که یک روشنفکر نه تنها وظیفه دارد فکر کند، بلکه باید عمل کند. یکی از دانشجویان یوگسلاوی که او را در آلمان می شناخت، میلوراد ووچلیچ، به یاد می آورد که جینجیچ در محوطه دانشگاه «نه تنها به خاطر درخشش خود به عنوان دانشجو، بلکه به خاطر زندگی باز بود. او یک روشنفکر خسته کننده معمولی نبود. او می دانست چگونه زندگی کند." زمانی که در دانشگاه کنستانز دانشجو بود، روابط نزدیکی با گروه های آنارشیست دانشجویی داشت و در مدرسه تابستانی کورچولا توسط پراکسیس شرکت کرد. او در زبان آلمانی مهارت یافت. بعداً در حالی که نخست وزیر صربستان بود، به زبان انگلیسی نیز تسلط داشت. فعالیت سیاسی. در سال ۱۹۷۹، جینجیچ به یوگسلاوی بازگشت تا در دانشگاه نووی ساد به تدریس مشغول شود. در دهه ۱۹۸۰، او نویسنده مجله "Literary Review"، یک مجله تأثیرگذار بلگراد بود. در صربستان، به طور مشترک با دیگر کشورهای «غرق شده» اروپای شرقی که همگی در یک زمان توسط بیگانگان اداره می شد
ند، "روشنفکران" به عنوان حاملان فرهنگ ملی دارای اعتبار فوق العاده ای هستند و حس ملی را زنده نگه می دارند. جینجیچ در مقاله ای در نسخه ژوئن 1988 "Literary Review" خواستار حفظ وضعیت موجود در سال ۱۹۷۴ شد که منطقه کوزوو به عنوان یک استان خودمختار در جمهوری سوسیالیستی صربستان باقی بماند و اعلام کرد که اگر کوزوو خودمختاری خود را از دست بدهد: ما می توانیم با قطعیت قابل توجهی اعلام کنیم که کوزوو در هر کشور آینده صربستان منبع دائمی سرکوب خواهد بود.» موضع جینجیچ در مورد مسئله کوزوو او را به عنوان یکی از مخالفان اسلوبودان میلوشویچ مشخص کرد. که از سال ۱۹۸۷ برای پایان دادن به خودمختاری کوزوو تلاش کرده بود. یکی از روشنفکران، درینکا گوژکوویچ در سال ۱۹۹۶ به یاد می آورد: «شما نمی توانید تصور کنید که خواندن نوشته های او در آن زمان چقدر شگفت انگیز بود. در حالی که همه فریاد می زدند و از زبان تکان دهنده برای برانگیختن نفرت استفاده می کردند، زوران داشت این مقالات زیبا را می نوشت و استدلال می کرد که ناسیونالیسم چیزی نیست». در ۲۸ ژوئن ۱۹۸۹، میلوشویچ به خودمختاری کوزوو پایان داد، که باعث نگرانی بسیاری در سایر جمهوری های یوگسلاوی شد، ج
ایی که بیم آن می رفت که میلوشوویچ ممکن است کاری مشابه انجام دهد. در ۱۱ دسامبر ۱۹۸۹ همراه با دیگر روشنفکران صرب و فعالان طرفدار دموکراسی، حزب لیبرال دموکرات (DS) را بر اساس حزب دموکرات که به طور مشابه در پادشاهی یوگسلاوی وجود داشت، تأسیس کرد. او در سال ۱۹۹۰ رئیس هیئت اجرایی حزب شد و در همان سال به عضویت پارلمان صربستان انتخاب شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، جینجیچ به سمت موضع ملی گرایانه تری رفت که به طور گسترده ای از سیاست های میلوشویچ حمایت می کرد، که باعث ناراحتی هواداران سابق او شد. در سال ۱۹۹۳، او نقش اصلی را در نوشتن پلاتفرم DS ایفا کرد و خواستار برگزاری رفراندوم در مورد احیای سلطنت شد. جینجیچ تصریح کرد که شخصاً طرفدار بازسازی خانه کاراجورجویچ است. همان پلتفرم خواستار آن شد که منطقه کوزوو بخشی از صربستان باقی بماند و دولت سیاست های ضد ناتالیستی را اتخاذ کند که برای محدود کردن زاد و ولد آلبانیایی های کوزوو طراحی شده بود. در ژانویه ۱۹۹۴ او جایگزین دراگولب میچونوویچ به عنوان رئیس حزب دموکرات شد. توازن جدید قدرت در DS منجر به برگزاری کنفرانس اولیه حزب شد. در کنفرانس حزب در ۵ ژانویه ۱۹۹۴ در بلگراد، جینجیچ رئیس جمهور ش
د و مربی سیاسی شخصی میچونوویچ را که مجبور به استعفا شد، زیرا شاخه های حزب محلی علیه او مخالفت کردند، کنار زد. کنایه معروفی که در کنفرانس توسط جینجیچ ۴۱ ساله دربارهٔ میچونوویچ ۶۳ ساله بیان شد، این بود: "زمان میچونوویچ گذشته است… او تینا ترنر نیست که اکنون بهتر از سی سالگی آواز می خواند". در سخنرانی تلخ خود در کنفرانسی که طی آن از سمت خود استعفا داد، میچونوویچ نحوه تصاحب DS توسط جینجیچ را "ترکیبی از ماکیاولیسم و تکنیک انقلابی" توصیف کرد. در این رویارویی درون حزبی با میچونوویچ، جینجیچ از حمایت محتاطانه رسانه های دولتی تحت کنترل میلوشویچ نیز بهره مند شد. اگرچه بسیاری از اعضای DS نحوه اجرای این انتقال قدرت را دوست نداشتند، اما به طور نمادین از آن به عنوان "oceubistvo" (پاتکشی) یاد می کردند. "باشگاه مناظره" به سمت ساختار سازمانی مدرن و کارآمد که بر اساس مدل مدیریت کسب و کار عمل می کند. در فوریه ۱۹۹۴، جینجیچ برای ملاقات با رادوان کاراجیچ از پال بازدید کرد و گفت که او به بوسنی رفته بود تا با مردم جمهوری صرب بوسنی ابراز همبستگی کند. جینجیچ و بیل گیتس. سال بعد، در ۱۵ آوریل ۱۹۹۵، کنفرانس منظم حزب برگزار شد و جینجیچ دوبا
ره به عنوان رئیس حزب انتخاب شد. اگرچه DS یک حزب بسیار بهتر سازماندهی شده تحت رهبری جینجیچ بود، اما DS هنوز در تدوین یک موضع روشن در مورد مسئله ملی مشکل داشت. اقدامات خود جینجیچ شاید به خوبی نشان دهنده این وضعیت به ظاهر گیج کننده در هر دو طرف موضوع باشد. جینجیچ اساساً از پذیرفتن مسئله ملی به عنوان یک مسئله واقعی امتناع کرد و در کتاب خود یعنی "یوگسلاوی به عنوان یک دولت ناتمام"، حتی یک بار اشاره ای به صرب های ساکن در سایر نقاط یوگسلاوی سابق نکرد. در همان زمان، او با سیاستمدار صرب بوسنی و رادوان کاراجیچ، رئیس جمهور صربستان، ارتباط نزدیک داشت و از او در پاله دیدن کرد. در فوریه ۱۹۹۴ در حالی که نیروهای آمریکایی مواضع صرب های بوسنی را تهدید به بمباران کردند. این تلنگر ظاهراً در مورد مسئله ملی به طور مؤثر توسط مخالفان سیاسی DS و منتقدان Đinđić در سراسر طیف سیاسی مورد استفاده قرار گرفت. با پایان یافتن جنگ بوسنی با امضای توافقنامه دیتون در نوامبر ۱۹۹۵، میلوشویچ علاوه بر تسلط بر قدرت داخلی، از حمایت پایدار جامعه بین المللی برخوردار شد که او را به عنوان «عامل صلح و ثبات در بالکان» می شناخت. فرصت بعدی برای شکستن زره او در
انتخابات شهرداری نوامبر ۱۹۹۶ بود که DS به عنوان بخشی از یک ائتلاف مخالف به نام Zajedno با SPO, DSS و GSS وارد شد. حزب دموکرات (در آن زمان با مجموع تنها ۷۰۰۰ عضو در سراسر صربستان) برخلاف میل شخصی جینجیچ به زایدنو پیوست، زیرا او در سه نوبت مختلف زمانی که تصمیم در داخل مورد بحث قرار گرفت، از رأی گیری خارج شد. پس از پیروزی های مخالفان در شهرهای مهم صربستان مانند بلگراددر نیش و نووی ساد، میلوشویچ از به رسمیت شناختن نتایج امتناع کرد و جرقه راهپیمایی های اعتراضی سه ماهه توسط صدها هزار شهروند را برانگیخت. پس از یک سری اعتراضات عمومی گسترده در مورد تقلب در انتخابات که توسط دولت مرکزی تحت رهبری اسلوبودان میلوشویچ در زمستان ۱۹۹۶–۱۹۹۷ انجام شد، جینجیچ شهردار بلگراد شد، اولین شهردار پسا کمونیستی که پس از جنگ جهانی دوم این سمت را بر عهده گرفت. تحت فشار، میلوشویچ نتایج را تصدیق کرد و در ۲۱ فوریه ۱۹۹۷ جینجیچ به عنوان شهردار افتتاح شد. بعداً در همان سال جینجیچ تصمیم جسورانه ای گرفت تا انتخابات پارلمانی را در ۲۱ دسامبر ۱۹۹۷ تحریم کند و بدین ترتیب ائتلاف زایدنو را در هم شکست. ائتلاف «زاجدنو» (با هم) با SPO ووک دراشکوویچ و GSS و
سنا پشیچ تنها با دشمن سیاسی خود متحد شدند، تنها چهار ماه پس از پیروزی آنها فروپاشید. جینجیچ توسط SPO , SPS و SRS از سمت خود به عنوان شهردار بلگراد کنار گذاشته شد. جینجیچ و حزبش انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی صربستان در سال ۱۹۹۷ را تحریم کردند، مانند سایرین در «بلوک دموکراتیک» از جمله حزب دموکراتیک صربستان به رهبری وویسلاو کوشتونیکا. این امر باعث شد که سوسیالیست ها و رادیکال ها اکثر کرسی ها را تصاحب کنند و سومین بخش بزرگ را به SPO ووک دراشکوویچ واگذار کنند. بایکوت به برگزاری دوره دوم انتخابات کمک کرد، زمانی که دور دوم رای دادن به شرکت ناکافی انجام شد. قانون صربستان در آن زمان حداقل ۵۰ درصد مشارکت را برای انتخاب رئیس جمهور الزامی می کرد. در این مورد، Vojislav Šešelj در دور دوم در برابر زوران لیلیچ از سوسیالیست ها پیروز شد. هنگامی که انتخابات دوباره انجام شد، شسلی به میلان میلوتینوویچ از سوسیالیست ها شکست خورد. این امر باعث شد که شسلج ادعای تقلب در انتخابات کند و اعتراضات علیه دولت را رهبری کند. با این حال، زمانی که بحران کوزوو در اوایل سال ۱۹۹۸ آغاز شد و رادیکال های او به عنوان یک شریک ائتلافی به دولت پیوستند
، او نظر خود را تغییر داد. هنگامی که ووک دراشکوویچ در اوایل سال ۱۹۹۹ به دولت یوگسلاوی پیوست، جینجیچ به عنوان رهبر اصلی مخالفان صربستان باقی ماند زیرا جنگ ناتو علیه یوگسلاوی آغاز شد. ساختمان دولت صربستان. پس از اینکه پلیس مخفی سابق، ناشر و روزنامه نگار ضد میلوشوویچ، اسلاوکو چوروییا در عید پاک ارتدوکس در جریان بمباران ناتو در یوگسلاوی به قتل رسید، جینجیچ به دنبال امنیت رفت و به تبعید موقت در مونته نگرو گریخت، ظاهراً به این دلیل که در لیست قتل های میلوشلو قرار داشت. خدمات سری. در سپتامبر ۱۹۹۹، جینجیچ توسط مجله "تایم" به عنوان یکی از مهم ترین سیاستمداران در آغاز قرن بیست و یکم معرفی شد. جینجیچ پس از بازگشت به کشور در ژوئیه ۱۹۹۹، متهم به به خطر انداختن امنیت دولتی در دادگاهی شد که برای عموم غیرعلنی بود و متعاقباً مشخص شد که تقلب شده است. یک سری از ترورهای مرموز، از جمله تیراندازی به پاوله بولاتوویچ، وزیر دفاع یوگسلاوی در ۷ فوریه ۲۰۰۰ در یک رستوران، آغاز شد. رهبر حزب رادیکال صربستان وویسلاو شسلی در طول شهادت خود در محاکمه میلوشویچ اظهار داشت که این قتل به عنوان مقدمه ای برای ربودن موفقیت آمیز حزب سوسیالیست خلق مونت
ه نگرو در اکتبر ۲۰۰۰ توسط پردراگ بولاتوویچ انجام شد، که با موفقیت اکثریت پارلمانی را که میلو به دست آورد و میلو با موفقیت به دست آورد. متحدان، حزب خود را در اتحاد با اپوزیسیون دموکراتیک صربستان (DOS) جینجیچ حرکت می دهد. در آوریل، رئیس JAT و عضو چپ متحد یوگسلاوی، ژیکا پتروویچدر حالی که سگش را راه می رفت به ضرب گلوله کشته شد. در اواخر اوت، ایوان استامبولیچ، رئیس جمهور سابق صربستان ناپدید شد. او در کوه فروشکا گورا توسط اعضای واحد عملیات ویژه صربستان به قتل رسیده بود. جینجیچ و متحدانش آشکارا میلوشویچ را به این رویدادها متهم کردند و مدعی شدند که او یا به آنها دستور داده است یا دیگر قادر به حفظ کنترل نیست و بنابراین باید کناره گیری کند. جینجیچ نقش برجسته ای در انتخابات ریاست جمهوری سپتامبر ۲۰۰۰ در جمهوری فدرال یوگسلاوی و در قیام ۵ اکتبر که میلوشوویچ را پس از اعتراضات خیابانی بیشتر سرنگون کرد، ایفا کرد. در حالی که کوشتونیکا در ماه اکتبر این تلاش را عنوان کرد، جینجیچ رهبری ائتلاف ۱۹ حزبی اپوزیسیون دموکراتیک صربستان (DOS) را برای پیروزی در انتخابات صربستان در دسامبر ۲۰۰۰ رهبری کرد. حزب دموکرات بزرگ ترین حزب بلوک اپوزی
سیون دموکراتیک صربستان بود که در انتخابات دسامبر ۲۰۰۰ ۶۴٫۷ درصد آرا را به دست آورد و ۱۷۶ کرسی از ۲۵۰ کرسی مجلس پارلمانی را به دست آورد. در سال ۲۰۰۱ جینجیچ به عنوان نخست وزیر صربستان منصوب شددر رأس اولین دولت پس از میلوشویچ در ۲۵ ژانویه 2001. دیدار جینجیچ با ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه. در ۱ آوریل ۲۰۰۱، رئیس جمهور سابق اسلوبودان میلوشویچ توسط مقامات یوگسلاوی دستگیر شد. اگرچه هیچ اتهام رسمی مطرح نشد، میلوشویچ مظنون به سوء استفاده از قدرت و فساد بود. پس از دستگیری میلوشویچ، ایالات متحده دولت یوگسلاوی را تحت فشار قرار داد تا میلوشویچ را به ICTY استرداد کند یا کمک های مالی صندوق بین المللی پول و بانک جهانی را از دست بدهد. رئیس جمهور کوشتونیکا با استرداد میلوشویچ مخالفت کرد و استدلال کرد که این امر قانون اساسی یوگسلاوی را نقض می کند. نخست وزیر جینجیچ جلسه فوق العاده دولت را برای صدور فرمان استرداد دعوت کرد. وکلای میلوشویچ از روند استرداد به دادگاه قانون اساسی یوگسلاوی شکایت کردند. دادگاه دو هفته برای رسیدگی به شکایت درخواست کرد. جینجیچ با نادیده گرفتن اعتراضات رئیس جمهور و دادگاه قانون اساسی، دستور استرداد میل
وشویچ به ICTY را صادر کرد. در ۲۸ ژوئن، میلوشویچ با هلیکوپتر از بلگراد به پایگاه هوایی ایالات متحده در توزلا، بوسنی و هرزگوین منتقل شد و از آنجا به لاهه، هلند منتقل شد. جینجیچ نقش کلیدی در فرستادن میلوشویچ به ICTY در لاهه داشت. استرداد باعث آشفتگی سیاسی در یوگسلاوی شد. رئیس جمهور کوشتونیکا این استرداد را غیرقانونی و غیرقانونی خواند، در حالی که یک حزب کوچک در دولت ائتلافی جینجیچ در اعتراض آن را ترک کرد. جینجیچ اظهار داشت که اگر دولت همکاری نکند عواقب منفی خواهد داشت. علاوه بر این، دولت استدلال کرد که فرستادن میلوشویچ به ICTY استرداد نیست زیرا این یک نهاد سازمان ملل است و یک کشور خارجی نیست. پس از استرداد، یوگسلاوی تقریباً ۱ میلیارد دلار کمک مالی دریافت کرد. بعدها، جینجیچ گفت که از محاکمه طولانی میلوشویچ ناامید شد و آن را به عنوان یک «سیرک» توصیف کرد. جینجیچ گفت دادگاه لاهه «به میلوشویچ اجازه می دهد مانند یک عوام فریب رفتار کند و محاکمه را کنترل کند». در اوت ۲۰۰۱، پس از ملاقات با کابینه کوشتونیکا، مومیر گاوریلوویچ افسر سابق امنیت دولتی صربستان به قتل رسید. کوشتونیکا مدعی شد که گاوریلوویچ در مورد ارتباط برخی از ا
عضای دولت صربستان با جنایات سازمان یافته به کابینه خود توضیح می دهد. این امر باعث شد که کوشتونیکا و ۴۵ عضو پارلمان DSS از DOS و دولت خارج شوند. جینجیچ تلاش کرد تا اعضای DSS را از پارلمان اخراج کند و با اشاره به وجود اختیارات ضروری که همه نمایندگان را تحت کنترل حزب منتخب به پارلمان قرار می دهد. در همین حال، کوشتونیکا و حزب او آشکارا جینجیچ را به دست داشتن در جنایات سازمان یافته متهم کردند. جینجیچ و آنا لیند، وزیر امور خارجه سوئد در استکهلم. لیند قرار بود در مارس ۲۰۰۳، لحظاتی قبل از ترور جینجیچ، در بلگراد ملاقات کند. لیند شش ماه پس از ترور جینجیچ در استکهلم ترور شد. جینجیچ مورد استقبال کشورهای غربی قرار گرفت. دیدارهای او با رهبران غربی جورج دبلیو بوش، تونی بلر، ژاک شیراک و دیگران به شدت نشان داد که غرب از سیاست او حمایت می کند. جینجیچ دائماً با شریک سابق خود در ائتلاف و رئیس جمهور وقت یوگسلاوی فدرال وویسلاو کوشتونیکا، که بزرگ ترین رقیب سیاسی او در خود صربستان بود، اختلاف داشت. روابط نزدیک او با رئیس جمهور مونته نگرو میلو جوکانوویچ نیز به دلیل تمایلات جدایی طلبانه جوکانوویچ برای یک کشور مستقل مونته نگرو سرد شده
بود. جینجیچ در زمان نخست وزیری صربستان اصلاحات اقتصادی را نیز افزایش داده بود. چنین اصلاحاتی شامل آزادسازی قیمت و کاهش عرضه پول با هدف دستیابی به ثبات اقتصاد کلان است. خصوصی سازی در مقیاس کوچک نیز در مورد دارایی های بانکی و بخش مالی رخ داد. در نهایت، دولت صربستان بسیاری از موانع تجاری را با هدف ادغام در اتحادیه اروپا از بین برد. اصلاحات اولیه اقتصادی در دولت کوشتونیکا-جینجیچ پس از ترور وی ادامه یافت و به اقتصاد اجازه داد تا پیش از بحران اقتصادی جهانی در سال ۲۰۰۸ به طور قابل توجهی افزایش یابد. به همان استانداردهای زندگی که قبل از سال ۱۹۹۰ داشت. از ژانویه ۲۰۰۳، جینجیچ کارزار دیپلماتیک گسترده ای را برای تعیین موضوع کوزوو آغاز کرد. کمی قبل از ترور وی، جینجیچ بیانیه ای را ارائه داد که در آن دربارهٔ ایده ایجاد اتحادیه ای از کشورهای صرب متشکل از صربستان، مونته نگرو و جمهوری صربستان صحبت می کرد که یک کشور ملی فدرال خواهد بود.
فرانسوا بوزیزه یانگوووندا (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل جمهوری آفریقای مرکزی که بین سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۱۳ رئیس جمهور این کشور بود. بوزیزه در دهه هفتاد میلادی که کشور تحت حاکمیت ژان-بدل بوکاسا بود به یکی از افسران ارشد ارتش بدل شد. او پس از سرنگونی بوکاسا از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ وزیر دفاع و از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۲ وزیر اطلاع رسانی دولت بود. وی در کودتای ناموفق سال ۱۹۸۲ علیه دولت آندره کولینگبا مشارکت داشت که پس از نرسیدن به هدف از کشور متواری شد. سال ها بعد در دولت آنگه فلیکس پاتاسه فرماندهی ستاد ارتش را عهده دار بود اما در سال ۲۰۰۱ علیه پاتاسه سر به شورش برداشت. نیروهای تحت رهبری او در مارس ۲۰۰۳، بانگی، پایتخت را تصرف کردند در حالیکه پاتاسه خارج از کشور بود. قدرت با نام دولت انتقالی به دست بوزیزه افتاد. در سال ۲۰۰۵ در دور دوم با کسب ۶۴٫۶ درصد از آرا او برنده انتخابات شد و این پیروزی را انتخابات سال ۲۰۱۱ در دوره اول با دوباره با ۶۴٫۶ درصد آرا تکرار کرد. در دسامبر ۲۰۱۲ شورش مسلحانه دیگری این بار علیه دولت بوزیزه پدید آمد. نهایتاً در ۲۴ مارس ۲۰۱۳ با تصرف کاخ ریاست جمهوری توسط شورشی ها بوزیزه از طریق جمهوری دموکراتیک کنگو به
کامرون گریخت و آن جا توسط پل بیا رئیس جمهور پناه داده شد. در ۲۹ می ۲۰۱۳ حکم دستگیری او از طرف جوامع بین المللی صادر شد. زندگی اولیه و حکومت کولینگبا. بوزیزه در گابون و در قبیله گبایا متولد شد. در ایالت بوآر جمهوری آفریقای مرکزی به دانشکده تربیت نیروهای ارتش کشور ملحق شد. در سال ۱۹۶۹ به درجه ستوان دومی نائل شد و چهار سال بعد سروان ارتش گردید. سه سال بعد هنگامی که یک افسر وظیفه فرانسوی را که به رئیس جمهور بی احترامی کرده بود را کتک زد توسط امپراتور ژان-بدل بوکاسا به درجه سرتیپی رسید. او به همراه ژنرال مایوموکالا به افراد ارتش دستور داد به تظاهرات کنندگان جوانی که به عقب افتادگی دستمزد والدینشان معترض بودند حمله کنند. پس از آن که بوکاسا توسط دیوید داکو سرنگون شد و پس از این که نیروهای فرانسوی با حمله خود قصد سرنگون کردن داکو را داشتند او به سمت وزارت دفاع گمارده شد. پس از آن که داکو توسط کولینگبا در سپتامبر ۱۹۸۱ سرنگون شد بوزیزه به عنوان وزیر اطلاع رسانی منصوب شد. اما در ۳ مارس ۱۹۸۲ پس از آن که در کودتای ناموفق به رهبری پاتاسه شرکت داشت به همراه صد سرباز به شمال کشور گریخت درحالیکه که پیش از آن کولینگبا را به خ
یانت متهم می کرد و در رادیو بانگی مدعی شده بود که دولت کولینگبا سقوط کرده و قدرت به دست کودتاچیان افتاده است. او سپس پناهندگی به فرانسه را به دست آورد. در ژوئیه ۱۹۸۹ در کوتونو بنین دستگیر شد و در بازداشتگاه مورد شکنجه واقع شد. سپس به دستور کولینگبا به اتهام مشارکت در کودتای می به زندان افکنده شد اما در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۱ تبرئه و در اول دسامبر همان سال از زندان آزاد شد. سپس به فرانسه پناهنده شد و دو سال آن جا بود. تحت فشارهای بین المللی در دهه ۸۰ میلادی برای دموکراسی کولینگبا مجبور شد اجازه تأسیس یک حزب سیاسی را بدهد و یک همه پرسی برگزار کند که در آن خود او به مدت شش سال به ریاست جمهوری منصوب شد. پس از سقوط دیوار برلین فشارهای داخلی و خارجی کولینگبا را مجبور کرد خط مشی ظاهراً دموکراتیک پیش بگیرد. در مارس ۱۹۹۱ ادوارد فرانک را به مقام نخست وزیری منصوب کرد درحالیکه او هیچگونه قدرتی نداشت. همچنین کمیسیونی برای تجدید نظر در قانون اساسی تشکیل داد تا کثرت گرایی را گسترش دهد. با فشارهای جامعه جهانی کولینگبا مجبور شد انتخابات ریاست جمهوری را تحت نظر چند کشور از جمله ایالات متحده برگزار کند. او که فکر می کرد نتایج انتخابات
سال ۱۹۹۲ برای او که همیشه نتایج انتخابات را به نفع خود دستکاری می کرد خوشایند نباشد نتایج آن را نامعتبر اعلام کرد و کمیسیون قانون اساسی را مجبور نمود آن را لغو نماید. با ادامه فشارهای بین المللی انتخابات دیگری برای سپتامبر سال بعد برنامه ریزی شد. در این انتخابات بوزیزه به عنوان یک فرد مستقل شرکت نمود که فقط موفق به کسب ۱۲۱۵۹ رای یعنی ۱٫۵ درصد کل آرا شد. پاتاسه، آبل گومبا و کولینگبا به ترتیب ۳۷٫۳۲، ۲۱٫۶۸ و ۱۲٫۱۰ درصد آرا را کسب کردند. درحالیکه که هیچ یک از نامزدها حائز اکثریت آرا نشده بودند، مصاف پاتاسه و گومبا، یعنی دو دارنده رای بیشتر به دور دوم کشیده شد. پاتاسه با کسب ۵۳٫۴۹ صدم آرا گومبا را شکست و به عنوان رئیس جمهور جمهوری آفریقای مرکزی منصوب شد. حمایت از پاتاسه. بوزیزه چندین سال از پاتاسه حمایت کرد و او را در سرکوب دو شورش در سال های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ یاری کرد. در این دوره بوزیزه به فرماندهی ارتش رسید. بوزیزه هیچ فعالیت دشمنانه ای علیه پاتاسه نشان نداد و چندین بار شورش ها علیه رئیس جمهور را سرکوب کرد. مقابله با پاتاسه. در می ۲۰۰۱ یک کودتا علیه پاتاسه اتفاق افتاد که با کمک نیروهای دولت لیبی و شورشی های کنگویی ب
ا شکست مواجه شد. در پی این حادثه وفاداری بوزیزه زیر سؤال رفت و در نهایت او در اکتبر همان سال از فرماندهی ارتش عزل شد. درگیری ها زمانی بالا گرفت که دولت در ۳ نوامبر تلاش کرد بوزیزه را دستگیر کند. پس از پنج روز از این اتفاق نیروی های دولتی به کمک نیروهای دولت لیبی پادگان محل استقرار بوزیزه را تصرف کرد اما بوزیزه موفق به فرار به طرف چاد شد. جنگ بین نیروهای دولتی و شورشی های تحت رهبری بوزیزه در سال ۲۰۰۲ ادامه یافت. حمله شورشی ها به پایتخت، بانگی از ۲۵ تا ۳۱ اکتبر با کمک دوباره شورشی های کنگویی به دولت ناموفق ماند. درحالیکه شورشی های کنگویی به غارت و تجاوز نسبت به مردم پایتخت متهم شدند. این تحولات باعث بروز تنش بین دولت پاتاسه و دولت چاد شد. حزب حامی پاتاسه دولت چاد به رهبری ادریس دبی را به حمایت تسلیحاتی و انسانی از شورشی ها به رهبری بوزیزه برای بی ثبات کردن جمهوری آفریقای مرکزی متهم کرد. کودتای ۲۰۰۳ ، انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۵ و حاکمیت. در ۱۵ مارس ۲۰۰۳ درحالیکه نیروی های تحت کنترش بدون هیچ مقاومتی وارد بانگی، پایتخت شدند قدرت به دست بوزیزه افتاد. درحالیکه پاتاسه از یک دیدار از نیجر بازمی گشت نتوانست فرود بیاید
چون فرودگاه به دست نیروهای طرفدار بوزیزه افتاده بود. پاتاسه به کامرون پناه برد و پس از یک سال به توگو رفت. یک هفته بعد در ۲۳ مارس بوزیزه، آبل گومبا را نخست وزیر کرد. بوزیزه پس از رسیدن به قدرت قانون اساسی سال ۱۹۹۵ را ملغی اعلام کرد و قانون اساسی جدیدی که بسیار به قانون اساسی قبل قانون اساسی ۱۹۹۵ شبیه بود تدوین کرد که در یک همه پرسی در ۵ دسامبر ۲۰۰۴ به تصویب ملت رسید. در آن زمان بوزیزه اعلام کرد برای انتخابات ریاست جمهوری آینده هیچ برنامه ای ندارد اما پس از تصویب قانون اساسی در همه پرسی در ۱۱ دسامبر اعلام نمود که نامزد انتخابات ریاست جمهوری خواهد شد و آن را در نتیجه درخواست مردم و احساس مسئولیت خود در برابر کشورش و برای بازسازی کشور خواند. پس از قدرت گرفتن بوزیزه، آفریقای مرکزی دچار جنگ داخلی دیگری این بار با گروه شورشی موسوم به اتحادیه نیروهای دموکراتیک برای یگانگی به رهبری میشل جوتودیا شد. این درگیری به سرعت به یک جنگ تمام عیار در سال ۲۰۰۴ تبدیل شد. در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۴ بوزیزه یکی از ۵ نامزد تأیید صلاحیت شده برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۵ اعلام شد. در ۴ ژانویه ۲۰۰۵ بوزیزه اعلام کرد که ۴ تن از افرادی که رد