Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اولیه گزارش شده می تواند محصولی از توجه به حرکت باشد. آنها همچنین متوجه شدند که درک شروع قصد به فعالیت نورونی که بعد از انجام عمل اتفاق می افتد، بستگی دارد. تحریک مغناطیسی مغز از طریق جمجمه(TMS) که روی فعالیت های قبل از قشر حرکتی مغز(preSMA) اعمال شده بعد از این که شرکت کننده عملی را انجام می دهد درک شروع از قصد حرکت در زمان برعکس و درک زمان انجام عمل روبه جلو تغییر داد. بقیه حدس می زدند که فعالیت های نورونی قبلی که توسط لیبت گزارش شد، ممکن است میانگین زمانی مصنوعی اراده باشد، درحالی که فعالیت نورونی همیشه قبل از «اراده» گزارش شده، اتفاق نمی افتد. در یک تکرار مشابه آنها گزارش داده اند هیچ تفاوتی میان نشانه های الکتروفیسیولوژی قبل از تصمیم برای حرکت نکردن و قبل از تصمیم برای حرکت کردن وجود ندارد. علی رغم تفاسیر محبوب یافته هایش، لیبت آزمایشش را با عنوان ناکارآمدی اختیار آگاهانه تفسیر نکرد – او اشاره می کند که اگرچه تمایل برای فشار دادن یک دکمه ممکن است برای مدت ۵۰۰ میلی ثانیه طول بکشد تا ایجاد شود، اختیار خودآگاهانه حق مخالفت با هر عملی را در لحظه حفظ می کند. طبق این مدل برانگیزش های ناخودآگاهانه بر انجام یک ع
مل ارادی می تواند توسط تلاش های آگاهانه نمونه سرکوب شوند (free won’t). یک مقایسه دربارهٔ یک بازیکن گلف که ممکن است چوب گلف را قبل از زدن به توپ چندین بار تکان دهد، انجام شد. این عمل در آخرین میلی ثانیه مورد تأیید قرار می گیرد. با این حال مکس ولمنز، استدلال می کند که ممکن است "نخواستن آزادانه (free won)" به اندازه " اراده آزادانه " به آمادگی نورونی نیاز داشته باشد. بعضی از مطالعات هرچند که یافته های لیبت را به برخی از انتقادات اصلی اشاره می کنند، تکرار کردند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۱ توسط آیزاک فراید انجام شد، نشان داد که هر تک نورون دو ثانیه قبل از اراده گزارش شده برای انجام عمل، اسپایک می زنند (خیلی قبل تر از این که نوار مغزی چنین واکنشی را پیش بینی کنند). این امر با کمک بیماران صرعی داوطلب، که به هر حال برای ارزیابی و درمان نیاز به الکترودهای کاشته شده در اعماق مغز خود داشتند، محقق شد. اکنون محققان قادر هستند که بیماران بیدار و درحال حرکت را مورد مطالعه قرار دهند، محققان ناهنجاری های زمانی که توسط لیبت کشف شده بودند را تکرار کردند. مشابه همین آزمایش ها، چان سیونگ سون، آنا هانزی هه، استفان بوده و جان دیلان هاین
ز یک مطالعه در سال ۲۰۱۳ ارائه دادند که ادعا می کرد که قادر است انتخاب برای جمع یا تفریق را قبل از این که نمونه آن را گزارش کند، پیش بینی کند. ویلیام آر. کلم به عدم نتیجه گیری این آزمونها به دلیل محدودیتهای طراحی و تفسیر داده ها اشاره کرد و آزمایش هایی با ابهام کمتر پیشنهاد کرد. درحالی که مانند روی اف. بامایستر یا دانشمندان علوم اعصاب کاتولیک مانند Tadeusz Pacholczyk وجود اختیار آزادانه را تأیید می کرد. آدریان جی. گوگیزبرگ، آنائیس موتاز هم یافته های آیزاک فراید را به چالش کشیدند. یک مطالعه توسط آرون شورگر و همکارانش در مقالات آکادمی ملی علوم ایالت متحده آمریکا (PNAS) منتشر شد، فرضیات مربوط به ذات پتانسیل آمادگی را به چالش کشید، که نتایج به دست آمده از مطالعات لیبت و فراید را رد می کند. اعمال ناخودآگاه. زمان بندی قصد نسبت به عمل کردن. یک مطالعه توسط مازائو ماتسوهاشی و مارک هالت، که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد ادعا می کند که یافته های لیبت را بدون تکیه کردن بر گزارش نمونه یا حفظ کردن ساعت توسط شرکت کنندگان تکرار کرده است. نویسندگان بر این باوراند که، روش آنها می تواند زمانی (T) را که نمونه از حرکت خود آگاه می شود را مش
خص کند. ماتسوهاشی و هالت می گویند نه تنها T تغییر می کند بلکه بعضی اوقات بعد از اولین فازهای شروع حرکت، رخ می دهد. آنها نتیجه می گیرند که آگاهی فرد، نمی تواند علت حرکت باشد. و در عوض ممکن است فقط متوجه حرکت باشد. آزمایش. مطالعه ماتسوهاشی و هالت می تواند به این شکل خلاصه شود. محققان فرض کردند که، اگر خودآگاه ما همان چیزی باشد که باعث پیدایش حرکت می شود (شروع یک عمل) طبیعتاً خودآگاه ما باید قبل از هر حرکتی رخ دهد. در غیر این صورت، اگر فقط بعد از آغاز هر حرکت ازآن آگاه شویم، آگاهی ما نمی تواند دلیل آن حرکت خاص باشد. به بیان ساده، قصد خودآگاهانه باید زودتر از عمل اتفاق بیوفتد اگر که علت آن باشد. برای آزمایش این فرضیه، ماتسوهاشی و هالت از داوطلبان خواستند، که در بازه زمانی تصادفی انگشتان خود را سریع تکان دهند، درحالی که برای انجام این حرکات برنامه ریزی نمی کنند بلکه این حرکات را فوراً بعد از این که به آن فکر می کنند، انجام می دهند. یک صدای از بیرون کنترل شده به معنای "سیگنال ایست " در بازه های زمانی شبه تصادفی، پخش می شد و داوطلبان می بایست بعد از شنیدن این صدا، با وجود آگاهی از قصد فوری به حرکت، قصد خود به حرکت ر
ا لغو می کردند. هروقت که عملی انجام می شد (حرکت انگشت)، نویسندگان هر صدایی را که قبل از عمل پخش می شد را ضبط می کردند (رسم می کردند)، نمودار صداها قبل از عمل ها، فقط صداهای (a) قبل از این که حتی نمونه از "شروع حرکتش" باخبر شود (درغیر این صورت آنها از حرکت بازایستاده اند یا با آن مخالفت کردند) و صداهای (b) بعد از این که برای مخالفت کردن با عمل بسیار دیر شده. نمودار صداهای گروه (b) از اهمیت کمی برخورد دارند. در این کار، «پیدایش حرکت» به عنوان فرایندی از مغز برای ایجاد حرکت تعریف می شود. که مشاهدات فیزیولوژیکی (از طریق الکترودها) نشان از آن دارد که ممکن است قبل از هوشیاری آگاهانه قصد به حرکت اتفاق بیوفتد. محققان با بررسی اینکه چه زمانی تن ها مانع از اقدامات می شوند، می دانند که مدت زمانی (در چند ثانیه) که وقتی یک فرد قصد آگاهانه برای حرکت سوژه را دارد و حرکت را انجام می دهد، وجود دارد. این لحظه هوشیار را T می نامند (میانگین زمان خودآگاهی برای حرکت). با نگاه کردن به مرز صداها و نبود صداها می تواند پیدا شود. این محققان را قابل می سازد که، زمان بندی قصد خودآگاهانه برای حرکت را بدون تکیه بر علم نمونه یا تقاضا از آنه
ا برای تمرکز روی ساعت تقریب بزنند. آخرین مرحل آزمایش، مقایسه کردن زمان T برای هرکدام از نمونه ها با مقادیر پتانسیل مربوط به رویدادشان است، که زمان شروع حرکت انگشت آن هارا نشان می دهد. محققان متوجه شدند که زمان قصد آگاهانه برای حرکت، T، معمولاً برای علت پیدایش حرکت بودن خیلی دیر اتفاق می افتد. نمودار یکی از نمونه ها را در پایین می بینیم، اگرچه در نمودار نشان داده نشده اما پتانسیل آمادگی نمونه به ما می گوید که اعمال او در ثانیه -۲٫۸ شروع می شود و با این وجود، این اساساً زودتر از قصد خودآگاهانه او، زمان T(-1.8 ثانیه)، برای حرکت است. ماتسوهاشی و هالت نتیجه گرفتند که احساس قصد خود آگاهانه برای حرکت باعث پیدایش حرکت نمی شود، هردو احساس قصد و حرکت به خودی خودش حاصل فرایند نا خود آگاه هستند. تحلیل و تفسیر. این مطالعه از برخی جهات مشابه آزمایش لیبت است: مجدداً از داوطلبانه خواسته شد که در فواصل زمانی کوتاه و به ترتیب خاصی، انگشتان خود را حرکت دهند. در این ورژن از آزمایش، زمان های تصادفی ای را برای " قطع صداً در زمان این حرکت از قبل طراحی شده معرفی کردند. اگر شرکت کنندگان از قصد حرکت خود آگاه نبودند، به راحتی صدا را نا
دیده می گرفتند. از طرفی اگر آنها در زمان شنیدن صدا، از قصد به حرکت خود آگاه بودند، سعی می کردند با آن مخالفت کنند، سپس قبل از ادامه حرکت از قبل تعیین شده کمی استراحت کنند. طراحی این آزمایش به ماتسوهاشی و هالت اجازه داد تا ببینند که در زمان رخ دادن چه صدایی نمونه انگشت خود را حرکت می دهد. هدف این بود که w لیبت را با تخمین زمانی خودشان از زمان قصد آگاهانه حرکت که آن را T می نامند، معادل تشخیص دهند. آزمایش این فرضیه که «قصد آگاهانه پس از آغاز پیدایش حرکت رخ می دهد» محققان را ملزم به تجزیه و تحلیل توزیع پاسخ به صدا قبل از عمل می کند. ایده این است که، پس از زمان T، صداها منجر به مخالفت و در نتیجه نمایشی کاهش یافته، در داده ها می شوند. همچنین یک نقطه بدون بازگشت مانند P وجود دارد که در آن صدا خیلی نزدیک به شروع حرکت است تا جنبش رد شود. به عبارت دیگر، محققان انتظار داشتند موارد زیر را بر روی نمودار مشاهده کنند: بسیاری از پاسخهای سرکوب نشده به صداها در حالی که افراد هنوز از پیدایش حرکتی خود آگاهی ندارند و به دنبال آن تعداد پاسخهای سرکوب نشده به صداها که در طی یک دوره مشخص از زمانی که نمونه از قصد خود آگاه بوده و هرگو
نه حرکتی را متوقف می کند، و نهایتاً هنگامی که افراد وقت کافی برای پردازش صدا و جلوگیری از یک عمل را ندارند، مجدداً پاسخ های سرکوب نشده را به صدا افزایش می دهند - آنها «نقطه بازگشت» عمل را پشت سر گذاشته اند این دقیقاً همان چیزی است که محققان پیدا کردند (نمودار سمت راست را در زیر ببینید). نمودار زمانهایی را نشان می دهد که هنگام حرکت داوطلب، پاسخهای سرکوب نشده به زنگها رخ داده است. وی پاسخهای زیادی را نسبت به صداها (که به آنها «رویدادهای تن» می گویند) به طور متوسط تا ۱٫۸ ثانیه قبل از شروع حرکت نشان داد، اما بلافاصله بعد از آن رخ داد کاهش قابل توجهی در صداها وجود داشت. احتمالاً دلیل این امر این است که فرد معمولاً از قصد خود برای حرکت در حدود ۱٫۸ ثانیه مطلع می شود، که سپس به عنوان نقطه T برچسب گذاری می شود. از آنجا که اگر یک صدا پس از نقطه T رخ دهد، با اکثر اقدامات مخالفت می شوند، در آن محدوده تعداد وقایع بسیار کمی وجود دارد. سرانجام، یک افزایش ناگهانی در تعداد رویدادهای صدا در ۰٫۱ ثانیه وجود دارد، به این معنی که این موضوع از نقطه P عبور کرده است. ماتسوهاشی و هالت توانستند بدون گزارش ذهنی یک میانگین زمان T (− ۱٫۸
ثانیه) ایجاد کنند. بدین ترتیب، آنها با اندازه گیری حرکت ERP که به طور متوسط در حدود ۲٫۸ ثانیه حرکت را برای این شرکت کننده تشخیص داده بود، مقایسه کردند. از آنجا که T، مانند W اصلی لیبت، اغلب پس از آغاز پیدایش حرکت یافت می شود، نویسندگان نتیجه گرفتند که تولید آگاهی پس از آن یا به موازات عمل رخ می دهد، اما مهم تر از همه، که احتمالاً دلیل این حرکت نیست. انتقادات. هاگارد سایر مطالعات مانند آنچه که در گذشته دربارهٔ سطوح دیگر نورون ها توضیح داده شد را چنین توصیف می کند که «تأیید اطمینان بخشی از مطالعات قبلی است که جمعیت های نورونی را ثبت کرده است». توجه داشته باشید که این نتایج با استفاده از حرکات انگشت جمع شده است و ممکن است لزوماً به سایر اقدامات مانند تفکر، یا حتی سایر اقدامات حرکتی در شرایط مختلف تعمیم داده نشود. در واقع، عمل برنامه ریزی کردن انسان پیامدهای مربوط به اختیار را به همراه دارد و بنابراین، این توانایی را باید با هر نظریه تصمیم گیری ناخودآگاه توضیح داد. فیلسوف آلفرد میلی نیز در نتیجه گیری این مطالعات شک دارد. وی توضیح می دهد که صرف اینکه حرکتی ممکن است قبل از اینکه «خودآگاه» ما از آن آگاه شود آغاز شود
، به این معنی نیست که آگاهی ما فرصت تأیید، اصلاح یا کنسل کردن این عمل را ندارد. لغو ناخودآگاه عمل. احتمال این که " نخواستن آزادانه " انسان نیز از اختیارات ضمیر ناخودآگاه باشد، درحال بررسی است. قضاوت گذشته نگر از انتخاب آزاد. تحقیقات اخیر که توسط سیمون کوهن و مارسل براس انجام شده حاکی از آن است که خودآگاهی ما علت انجام ندادن برخی اعمال در لحظهٔ آخر نمی باشد. اول از همه، آزمایش آنها به ایده ساده ای تکیه دارد که ما باید وقتی آگاهانه عملی را لغو می کنیم، آن را بدانیم (بدین معنا که باید اطلاعاتی از آن در دسترسمان باشد). ثانیاً نشان از آن دارد که اگر اطلاعات در دسترسمان بود باید برای انسان راحت باشد که بعد از انجام عمل تعیین کند که آیا ناگهانی (زمانی برای تصمیم گیری موجود نباشد) یا زمانی برای محاسبه موجود بوده (شرکت کننده تصمیم برای انجام دادن یا ندادن آن عمل گرفته باشد). مدارک حاکی از آن بودند که نمونه ها نتوانستند این تفاوت مهم را از یکدیگر تشخیص دهند. این برخی از وجوه "اختیار" را در مقابل "توهم درون نگری(Introspection illusion)" آسیب پذیر می کند. محققان نتایج خود را به این معنی تفسیر می کنند که تصمیم برای "لغو"
یک عمل ناخودآگاه تعیین می شود همان طور که عمل نیز ممکن است توسط ناخودآگاه شروع شود. آزمایش. این آزمایش شامل درخواست از داوطلبان برای پاسخ دادن به یک سیگنال برای رفتن با فشار دادن یک دکمه الکترونیکی «رفتن» در سریع ترین واکنش ممکن است. در این آزمایش سیگنال رفتن یک محرک دیداری بود که توسط یک مانیتور نشان داده می شد (مطابق با عکس یا چراغ سبز). مدت زمان واکنش شرکت کننده ها در این مرحله که «آزمایش ها پاسخ اولیه» توصیف شد جمع آوری می شوند. آزمایش ها پاسخ اولیه نیز پیشرفت داده شدند به طوری که در ۲۵٪ سیگنالها برای رفتن بلا فاصله سیگنال «ایست» یا «تصمیم بگیر» نمایش داده می شد. بقیهٔ سیگنال ها با تأخیر و به طور تصادفی تا ۲ ثانیه بعد از سیگنال رفتن رخ دادند. هر کدام از اینها به طور مساوی و در ۱۲٫۵٪ موارد رخ می دادند. این سیگنال های جدید با تعویض رنگ مانیتور نمایش داده می شدند (قرمز برای حالت اول و زرد برای حالت دوم). ۷۵٪ از سیگنالهای رفتن سیگنالی به دنبای نداشتند و هدف شرکت کنندگان همان فشردن دکمه در سریع ترین حالت ممکن باقی ماند. با دیدن سیگنال رفتن اولیه، شرکت کننده بلافاصله قصد دارد دکمه «رفتن» را فشار دهد. به شرکت کن
نده دستور داده می شد که در صورت مشاهده سیگنال توقف، قصد فوری خود را برای فشار دادن دکمه «رفتن» لغو کند. شرکت کننده در هنگام دیدن سیگنال «تصمیم بگیر» باید تصادفاً میان فشار دادن یا ندادن دکمه انتخاب کند. در آزمایش های «سیگنال تصمیم بگیر» باید از فشار دادن ناگهانی دکمه در هنگام دیدن سیگنال رفتن خودداری کند و بعد تصمیم بگیرد. به دلیل تصادفی بودن مدت تأخیر بعضی مواقع اینکار ممکن نبود (چرا که سیگنال ثانویه در بعضی مواقع بسیار دیر نمایش داده می شد). آن آزمایش هایی که در آن نمونه بدون دیدن سیگنال بعدی به صورت ناگهانی به سیگنال رفتن واکنش نشان می داد نمایانگر زمان واکنش در حدود ۶۰۰ میلی ثانیه است. آن آزمایشاتی که در آنها سیگنال تصمیم خیلی دیر نشان داده شد، و شرکت کننده قبلاً انگیزه خود را برای فشار دادن دکمه رفتن را اعمال کرده بود نیز زمان واکنش در حدود ۶۰۰ میلی ثانیه است. آزمایشاتی که در آنها سیگنال توقف نشان داده شده و شرکت کننده با موفقیت به آن پاسخ داده است، زمان پاسخ را نشان نمی دهند. آزمایشاتی که در آنها یک سیگنال تصمیم گیری نشان داده شده است، و شرکت کننده تصمیم گرفته است دکمه رفتن را فشار ندهد، نیز زمان پاسخ ر
ا نشان نمی دهد.. آزمایشاتی که در آن یک سیگنال تصمیم گیری نشان داده می شود، و شرکت کننده قبلاً انگیزه خود را برای فشار دادن دکمه حرکت انتخاب نکرده است (که طبق فرضیه باید می کردند) ولی فرصت تصمیم گیری داشته زمان واکنش نسبتاً کند تری و در حدود ۱۴۰۰ میلی ثانیه را نشان می دهد. از شرکت کننده در پایان آن «آزمایش تصمیم بگیرید» که در آن آنها واقعاً دکمه فشار را فشار داده اند پرسیده شده است که آیا آن را ناگهانی فشار داده اند یا بر اساس تصمیم آگاهانه ای که بعد از دیدن سیگنال گرفته اند. با این حال، براساس داده های زمان پاسخ، به نظر می رسد که بین زمانی که کاربر فکر می کند فرصت تصمیم گیری دارد، اختلاف وجود دارد (و در نتیجه فشار دادن ناگهانی نبوده)-در این مورد فشار دادن دکمه و وقتی که تصور می کردند ناگهانی آن را فشار داده اند (طبق سیگنال رفتن اولیه)-که سیگنال تصمیم برای پیروی کردن از آن نمایش داده شد. این آزمایش شامل درخواست از داوطلبان برای پاسخ دادن به یک سیگنال برای رفتن با فشار دادن یک دکمه الکترونیکی «رفتن» در سریع ترین واکنش ممکن است. در این آزمایش سیگنال رفتن یک محرک دیداری بود که توسط یک مانیتور نشان داده می شد (مطا
بق با عکس یا چراغ سبز). مدت زمان واکنش شرکت کننده ها در این مرحله که «آزمایش های پاسخ اولیه» توصیف شد جمع آوری می شوند. آزمایش های پاسخ اولیه نیز پیشرفت داده شدند به طوری که در ۲۵٪ سیگنالها برای رفتن بلا فاصله سیگنال «ایست» یا «تصمیم بگیر» نمایش داده می شد. بقیهٔ سیگنال ها با تأخیر و به طور تصادفی تا ۲ ثانیه بعد از سیگنال رفتن رخ دادند. هر کدام از اینها به طور مساوی و در ۱۲٫۵٪ موارد رخ می دادند. این سیگنال های جدید با تعویض رنگ مانیتور نمایش داده می شدند (قرمز برای حالت اول و زرد برای حالت دوم). ۷۵٪ از سیگنالهای رفتن سیگنالی به دنبای نداشتند و هدف شرکت کنندگان همان فشردن دکمه در سریع ترین حالت ممکن باقی ماند. با دیدن سیگنال رفتن اولیه، شرکت کننده بلافاصله قصد دارد دکمه «رفتن» را فشار دهد. به شرکت کننده دستور داده می شد که در صورت مشاهده سیگنال توقف، قصد فوری خود را برای فشار دادن دکمه «رفتن» لغو کند. شرکت کننده در هنگام دیدن سیگنال «تصمیم بگیر» باید تصادفاً میان فشار دادن یا ندادن دکمه انتخاب کند. در آزمایش های «سیگنال تصمیم بگیر» باید از فشار دادن ناگهانی دکمه در هنگام دیدن سیگنال رفتن خودداری کند و بعد تصمی
م بگیرد. به دلیل تصادفی بودن مدت تأخیر بعضی مواقع اینکار ممکن نبود (چرا که سیگنال ثانویه در بعضی مواقع بسیار دیر نمایش داده می شد). آن آزمایش هایی که در آن نمونه بدون دیدن سیگنال بعدی به صورت ناگهانی به سیگنال رفتن واکنش نشان می داد نمایانگر زمان واکنش در حدود ۶۰۰ میلی ثانیه است. آن آزمایشاتی که در آنها سیگنال تصمیم خیلی دیر نشان داده شد، و شرکت کننده قبلاً انگیزه خود را برای فشار دادن دکمه رفتن را اعمال کرده بود نیز زمان واکنش در حدود ۶۰۰ میلی ثانیه است. آزمایشاتی که در آنها سیگنال توقف نشان داده شده و شرکت کننده با موفقیت به آن پاسخ داده است، زمان پاسخ را نشان نمی دهند. آزمایشاتی که در آنها یک سیگنال تصمیم گیری نشان داده شده است، و شرکت کننده تصمیم گرفته است دکمه رفتن را فشار ندهد، نیز زمان پاسخ را نشان نمی دهد.. آزمایشاتی که در آن یک سیگنال تصمیم گیری نشان داده می شود، و شرکت کننده قبلاً انگیزه خود را برای فشار دادن دکمه حرکت انتخاب نکرده است (که طبق فرضیه باید می کردند) ولی فرصت تصمیم گیری داشته زمان واکنش نسبتاً کند تری و در حدود ۱۴۰۰ میلی ثانیه را نشان می دهد. از شرکت کننده در پایان آن «آزمایش تصمیم بگی
رید» که در آن آنها واقعاً دکمه فشار را فشار داده اند پرسیده شده است که آیا آن را ناگهانی فشار داده اند یا بر اساس تصمیم آگاهانه ای که بعد از دیدن سیگنال گرفته اند. با این حال، براساس داده های زمان پاسخ، به نظر می رسد که بین زمانی که کاربر فکر می کند فرصت تصمیم گیری دارد، اختلاف وجود دارد (و در نتیجه فشار دادن ناگهانی نبوده)-در این مورد فشار دادن دکمه و وقتی که تصور می کردند ناگهانی آن را فشار داده اند (طبق سیگنال رفتن اولیه)-که سیگنال تصمیم برای پیروی کردن از آن نمایش داده شد. منطق. کوهن و براس می خواستند خودشناسی شرکت کنندگان را بسنجند. اولین قدم این بود که بعد از هر آزمایش تصمیم گیری، از شرکت کنندگان در مرحله بعدی سؤال می شد که آیا واقعاً وقت تصمیم گیری دارند یا خیر. به طور خاص، از داوطلبان خواسته شد که هر یک از در هر یک از آزمایش ها، تصمیم گیری ای را که به عنوان تصمیم گیری ناموفق (این نتیجه نتیجه عمل بدون اراده بر روی سیگنال اولیه) بود یا تصمیم موفق (نتیجه یک تصمیم عمدی) برچسب گذاری کنند. برای تصمیم گیری در مورد تقسیم آزمایشی به نمودار سمت راست توجه کنید: تصمیم گیری ناموفق و موفقیت آمیز؛ تقسیم بعدی در این
نمودار (شرکت کننده درست یا نادرست) در پایان این آزمایش توضیح داده خواهد شد. توجه داشته باشید که محققان آزمایش های موفقیت آمیز شرکت کنندگان را به «تصمیم به رفتن» و «تصمیم به نرفتن» مرتب سازی کردند، اما در مورد آزمایش های نرفتن نگران نبودند، زیرا آنها به هیچ داده RT ای دست پیدا نکردند (و درهیچ کجا نمودار سمت راست نشان داده نمی شوند). توجه داشته باشید که آزمایش های موفقیت آمیز ایست هم داده RT را ارائه نمی دهند. کوهن و براس اکنون می دانستند که چه انتظاری باید داشته باشند: آزمایش های پاسخ اولیه، هر آزمایش ایست ناموفق و آزمایش های «عدم تصمیم گیری» همه مواردی بودند که شرکت کننده آشکارا به صورت غیرارادی عمل می کرد - آنها همان RT سریع را نشان می دهند. در مقابل، آزمایش های «تصمیم موفقیت آمیز» (جایی که تصمیم «رفتن» بود و نمونه به حرکت درمی آمد) باید RT آرامی نشان دهد. احتمالاً، اگر تصمیم گیری در مورد مخالفت کردن فرایندی خودآگاهانه است، داوطلبان نباید در تشخیص غیرارادی کاری از موارد عمدی بودن یک حرکت مشکلی داشته باشند. باز هم، این مهم است، زیرا تصمیم گیری در آزمایش ها مستلزم این است که شرکت کنندگان به خودشناسی اعتماد کنن
د. توجه داشته باشید که آزمایش های ایست نمی توانند خودشناسی را آزمایش کنند زیرا اگر نمونه حرکتی کند، برای آنها واضح است که واکنش غیرارادی نشان داده اند. نتایج و پیامدها. جای تعجب نیست که نتایج ثبت شده برای آزمایش های پاسخ اولیه، آزمایش های متوقف شده ناموفق و آزمایش های «عدم تصمیم گیری»، همه RTهای مشابه را نشان می دهند:: به نظر می رسد ۶۰۰ میلی ثانیه نشان دهنده عملی غیرارادی است که بدون فرصت برای اندیشیدن، انجام شده است. توضیح آنچه که این دو محقق در ادامه یافتند به همین آسانی نبود: در حالی که برخی از آزمایش های «تصمیم موفقیت آمیز»، RT کندی را برای گفتگو نشان می دهد (به طور متوسط حدود ۱۴۰۰ میلی ثانیه)، شرکت کنندگان همچنان بسیاری از اقدامات تکانشی را «تصمیم موفقیت آمیز» عنوان کرده بودند. این نتیجه حیرت انگیز است زیرا شرکت کنندگان نباید در شناسایی آنکه کدام عملکرد نتیجه آگاهانه «من مخالفت نمی کنم» بود و و کدام اقدامات واکنش های غیرمنتظره و تکانشی به سیگنال اولیه بود، مشکلی می داشتند. همان طور که نویسندگان توضیح می دهند: [نتایج آزمایش] به وضوح علیه این فرضیه لیبت استدلال می کند که می تواند آگاهانه فرایند مخالفت کردن
را آغاز کند. وی از مخالفت کردن استفاده کرد تا دوباره امکان کنترل اقدامات آغاز شده ناخودآگاه را فراهم کند. اما از آنجائیکه نمونه در مشاهده بسیار دقیق نیستند [به جای عمدی، غیرارادی عمل کردند]، نمی توان آگاهانه اقدام به مخالفت کردن کرد. به نظر می رسد که در آزمایش های تصمیم گیری، شرکت کنندگان قادر به شناسایی قابل اعتمادی نبودند - حداقل براساس سیگنالهای داخلی - که آیا واقعاً وقت تصمیم گیری داشته اند یا خیر. نویسندگان توضیح می دهند که سازگاری این نتیجه با ایده مخالفت کردن آگاهانه دشوار است، اما فهم آنکه این مخالفت کردن فرایندی ناخودآگاه در نظر گرفته شده یا نه، ساده است؛ بنابراین به نظر می رسد که قصد حرکت نه تنها ممکن است از ضمیر ناخودآگاه ناشی شود، بلکه تنها در صورت مهار ناخودآگاه ممکن است مهار شود. این نتیجه گیری می تواند حاکی از آن باشد که پدیده «آگاهی» بیشتر از داوری مستقیم، یک توصیف است. (یعنی پردازش ناخودآگاه باعث ایجاد همه افکار می شود و این افکار دوباره ناخودآگاه پردازش می شوند) انتقاد. پس از آزمایش های فوق، نویسندگان نتیجه گرفتند که افراد گاهی نمی توانند بین «تولید یک عمل بدون توقف و توقف یک عمل قبل از شرو
ع داوطلبانه» تمایز قائل شوند، یا به عبارت دیگر، آنها نمی توانند بین عملکردهای فوری و غیرارادی در مقابل تأخیر در تأمل تفاوت قائل شوند. به طور واضح، یک فرض از نویسندگان این است که تمام اقدامات اولیه (۶۰۰ میلی ثانیه) ناخودآگاه هستند، و همه اقدامات بعدی آگاهانه هستند. این نتیجه گیری ها و مفروضات هنوز در ادبیات علمی بحث نشده یا حتی تکرار نشده اند (این یک مطالعه ای است که اخیراً انجام شده). نتایج آزمایش که در آن داده های به اصطلاح «تصمیم موفقیت آمیز» مشاهده شد (با درنظر گرفتن زمان طولانی تر اندازه گیری شده) ممکن است برای درک ما از نقش آگاهی به عنوان تعدیل کننده یک عمل یا پاسخ معین، پیامدهای احتمالی داشته باشد، و این پیامدهای احتمالی صرفاً بدون دلایل معتبر قابل حذف یا نادیده گرفتن نیست، به ویژه هنگامی که نویسندگان این آزمایش اظهار داشتند که آزمایش های دیرهنگام به طور دقیق تصمیم گیری شده است. شایان ذکر است که لیبت به طور مداوم به مخالفت کردن در اقدامی که به صورت درون زا آغاز شده است، اشاره می کند؛ یعنی مخالفت کردنی که در غیاب نشانه های خارجی اتفاق می افتد، در عوض فقط به نشانه های داخلی (در صورت وجود) متکی است. این مخ
الفت کردن ممکن است نوع دیگری از مخالفت کردن، با آنچه که کوهن و براس با استفاده از سیگنال تصمیم خود بررسی کرده اند، باشد. دانیل دنت همچنین استدلال می کند که از آزمایش های بنجامین لیبت که ظاهراً عدم وجود اراده آگاهانه است، نمی توان نتیجه روشنی در مورد اراده گرفت. به گفته دنت ، ابهاماتی در زمان وقایع مختلف وجود دارد. لیبت می گوید که چه زمانی پتانسیل آمادگی به طور عینی و با استفاده از الکترود رخ می دهد، اما برای تعیین زمان تصمیم گیری آگاهانه، به موضوع گزارشگر عقربه ساعت متکی است. همان طور که دنت خاطرنشان کرد، این فقط گزارشی است که در آن به نظر می رسد چیزهای مختلف با هم جمع می شوند، نه گزارشی از زمان عینی که در آنها واقعاً اتفاق می افتد: فرض کنید لیبت می داند که پتانسیل آمادگی شما در میلی ثانیه ۶۸۱۰ آزمایش تجربی به اوج خود رسیده است و نقطه ساعت در میلی ثانیه ۷٬۰۰۵ مستقیماً پایین است. (همان چیزی است که شما وقتی مشاهده کرده اید، گزارش کردید) چند میلی ثانیه باید به این تعداد اضافه کند تا زمانی را که از آن آگاه بودید را بدست آورد؟ نور تقریباً بلافاصله از سمت ساعت شما به کره چشم می رسد، اما مسیر سیگنال ها از شبکیه، از
طریق هسته ژنتیکی جانبی به قشر مقطعی ۵ تا ۱۰ میلی ثانیه طول می کشد - کسری ضعیف از ۳۰۰ میلی ثانیه جبران شده، اما چه مدت طول می کشد آنها را به شما برساند. (یا آیا در قشر مقطعی قرار دارید؟) سیگنالهای بصری باید قبل از رسیدن به هر کجا که لازم است وارد شوند، پردازش شوند تا شما همزمان تصمیم آگاهانه بگیرید. به طور خلاصه، روش لیبت پیش فرض این است که بتوانیم محل تلاقی دو مسیر را پیدا کنیم: رسیدن به خودآگاهی سیگنال ها که تصمیم برای حرکت ناگهانی را نمایش می دهند رسیدن به خودآگاهی سیگنال هایی که دوران های پشت سرهم ساعت را نمایش می دهند. این اتفاقات درکنار هم رخ می دهند به طوری که به صورت همزمان قابل بررسی اند. نقطه غیرقابل برگشت. در آغاز سال ۲۰۱۶، PNAS مقاله ای توسط محققان در برلین، آلمان، انجام شد را منتشر کرد. نقطه غیرقابل بازگشت در لغو کردن حرکات خود آغاز که در آن نویسندگان تحقیق می کردند که نمونه انسانی آیا توانایی لغو یک عمل را بعد از دیده شدن پتانسیل آمادگی دارد یا خیر. (در این تحقیق، یک حرکت پا). پتانسیل آمادگی که توسط کورنهابر و دیک درسال ۱۹۶۵ کشف شد، یک نمونه از فعالیت الکتریکی ناخودآگاه در درون قشر حرکتی مغز، توس
ط نوار مغزی که لحظه هایی قبل از انجام یک حرکت توسط یک فرد رخ می دهد را اندازه گیری کرد: به عنوان یک سیگنال که مغز " در حال آماده شدن " برای اجرای حرکت است، در نظر گرفته می شود. مطالعه مدرکی پیدا کرد که این اعمال، حتی بعد زا دیده شدن پتانسیل آمادگی نیز قابل لغو اند (یعنی بعد از این که مشاهده شد، مغز درحال آماده شدن برای انجام عمل است). محققان معتقدند که این شواهدی برای وجود حداقل مقداری اختیار در انسان است: در گذشته بحث کردیم که، با توجه به ذات ناخودآگاه آمادگی پتانسیل و کارآمدی آن برای پیش بینی حرکت یک فرد، این ها حرکاتی هستند که توسط مغز بدون دخالت اراده خودآگاه فرد در مغز آغاز می شود. مطالعه نشان داد که نمونه ها می توانند این سیگنال ها را نادیده بگیرند، و حرکتی که انجام آن توسط پتانسیل آمادگی درحال آماده سازی بود، متوقف شود. بعلاوه، محققان " نقطه بدون بازگشت " را پیدا کردند: وقتی که پتانسیل آمادگی برای یک حرکت دیده می شود، فرد می تواند از انجام آن حرکت خود داری کند اگر حداقل ۲۰۰ میلی ثانیه قبل از شروع حرکت باشد. بعد از این نقطه، فرد دیگر نمی تواند از انجام این حرکت خود داری کند. در گذشته، کورنهابر و دیک تأک