Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انات ترابری و شبکه های ارتباطی را برنامه ریزی می کرد و انجام می داد. مقاومت فرانسه هم از نظر سیاسی و هم از نظر اخلاقی چه در خلال اشغال فرانسه و چه دهه ها پس از آن به خاطر این که نمونه ای الهام بخش از میهن پرستی و انجام وظیفه ملی و مقابله با تهدیدات احتمالی ضد ملیت فرانسوی بود دارای اهمیت بود. فعالیت های مقاومت در تضاد آشکار با سازش رژیم ویشی با آلمانی ها بود. پس از پیاده شدن متفقین در نرماندی و پروانس بخش های چریکی مقاومت دارای سازماندهی رسمی تری شد و دارای رده بندی یکان های عملیاتی با نام نیروهای داخلی فرانسه گردید. تخمین زده می شود که نیروهای داخلی فرانسه در ژوئن ۱۹۴۴ دارای صدهزار نفر نیرو بود که در ماه پس از آن این نیرو دو برابر شد و تا اکتبر آن سال تقریباً به ۴۰۰٬۰۰۰ نفر رسید. گرچه ترکیب نیروهای داخلی فرانسه در برخی موارد آکنده از مشکلات سیاسی بود، ولی سرانجام نیروی موفقی بود و سبب شد که فرانسه چهارمین ارتش بزرگ در جنگ اروپا را (۱٫۲ میلیون نفر) تا روز پیروزی در اروپا در مه ۱۹۴۵ بازسازی کند. انگیزه ها. پس از نبرد فرانسه و آتش بس دوم میان آلمان و فرانسه که در تاریخ ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ در نزدیکی کومپین امضا شد ابتد
ا زندگی برای بسیاری در فرانسه کمابیش به حال نرمال بازگشت، ولی پس از چندی مقامات آلمانی در فرانسهٔ اشغالی و همدستان آنان در رژیم ویشی آغاز به تاکتیک های وحشیانه و هولناک فزاینده ای برای اطمینان از تسلیم مردم فرانسه نمودند. گرچه بیشتر شهروندان فرانسه نه با آلمانی ها همکاری می کردند و نه مقاومت آشکاری از خودشان نشان می دادند، ولی اشغال فرانسه و سیاست های سختگیرانهٔ آلمانی ها اقلیتی ناراضی را بر آن داشت تا گروهی چریکی را برای مقاومت آشکار و نهان شکل دهند. یکی از شرایط آتش بس این بود که فرانسه هزینهٔ اشغال شدن خود را پرداخت کند؛ یعنی فرانسه می بایست هزینهٔ سرپا نگهداشتن سپاه اشغالگر ۳۰۰٬۰۰۰ نفری را پرداخت کند. این هزینه برابر بود با تقریباً روزانه ۲۰ میلیون رایش مارک آلمان. این مبلغ در مه ۱۹۴۰ تقریباً برابر بود با ۴۰۰ میلیون فرانک فرانسه. نرخ برابری مصنوعی رایش مارک در برابر فرانک فرانسه یک مارک به ۲۰ فرانک بود. به خاطر این ارزش گذاری افزودهٔ غیرواقعی روی پول رایج آلمان اشغالگران می توانستند درخواست ها و خریدهای به ظاهر عادلانه و شرافتمندانه ای داشته باشند، ولی اثر این ارزشگذاری برپایی سیستمی از غارت سازماندهی شده
بود. قیمت ها بالا رفت که منجر به کمبود گستردهٔ غذا و سوءتغذیه شد. به ویژه در میان بچه ها و طبقه کارگری که درگیر کار فیزیکی بود. اقتصاد فرانسه دچار کمبود کارگر شد، زیرا صدها هزار کارگر فرانسه برای کار اجباری به آلمان اعزام شدند. با نگه داشتن تعداد بسیاری از فرانسویان به عنوان اسیر جنگی در آلمان مشکل کمبود کارگر بدتر شد. مقررات سختگیرانه، سانسور شدید، تبلیغات پیوسته و منع رفت وآمد شبانه همگی در ایجاد یک فضای هراس و سرکوب نقش داشت. منظرهٔ زنان فرانسوی که با سربازان آلمانی معاشرت و نشست و برخاست می کردند بسیاری از مردان فرانسوی را خشمگین می کرد، ولی گاهی این تنها راهی بود که این زنان می توانستند برای خانوادهٔ خود غذای کافی فراهم کنند. برای تلافی فعالیت های مقاومت، مقامات آلمانی شکل های خشنی از تنبیه جمعی را ایجاد کردند؛ مثلاً با افزایش حضور نظامی مقاومت کمونیست ها در اوت ۱۹۴۱ هزاران نفر از مردم عادی گروگان گرفته شدند. در چنین مواقعی اعلامیه هایی با این مضمون دیده می شد: «پس از هر عملیات تروریستی دیگر بسته به جدی بودن جرم تعدادی کشته خواهند شد.» در خلال اشغال تخمین زده می شود که ۳۰٬۰۰۰ شهروند گروگان فرانسوی کشته
شدند تا افرادی که در فعالیت مقاومت نقش داشتند را بترسانند. نیروهای آلمانی گاهگاهی در قتل عام ها نقش داشتند. قتل عام هایی از قبیل نابودی اورادور-سور-گلان که در آن یک دهکده کاملاً با خاک یکسان شد و مردم آن قتل عام شدند. علت این قتل عام مقاومت پی در پی و پیوسته در نزدیکی این روستا بود. در اوائل سال ۱۹۴۳ مقامات ویشی گروهی شبه نظامی به نام میلیس را ایجاد کردند تا با مقاومت مقابله کند. آن ها در کنار نیروهای آلمانی کار می کردند. این گروه همکاری نزدیکی با نازی ها داشت و همتای نیروهای امنیتی گشتاپو در آلمان بود. فعالیت های آنان اغلب بی رحمانه و شامل شکنجه و اعدام مظنونان به عضویت در مقاومت می شد. پس از آزادسازی فرانسه در تابستان ۱۹۴۴ فرانسویان تعداد بسیاری از نیروهای میلیس که تخمین زده می شود ۲۵۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰ تن می شدند را به خاطر همدستی با آلمانی ها اعدام نمودند. بسیاری از میلیسین ها نیز به آلمان گریختند و به لشکر شارلمانی پیوستند. عناصر مقاومت فرانسه. مقاومت فرانسه شامل مردان و زنانی از طبقهٔ گستردهٔ سنتی، طبقاتی، شغلی، دینی و گرایش سیاسی می شد. در سال ۱۹۴۲ یکی از رهبران مقاومت اعلام کرد که جنبش از سوی چهار گروه پشتیب
انی می شود: طبقهٔ متوسط پایین و میانه، استادان دانشگاه و دانشجویان، طبقهٔ کارگر، بخش بزرگی از دهقانان. امانوئل داستیه دو لا ویژری یکی از رهبران مقاومت با نگاهی به گذشته می گوید مقاومت تشکیل شده بود از رانده شدگان اجتماعی و کسانی که در حاشیهٔ جامعه بودند. به گفتهٔ او «فقط کسی می توانست مبارز مقاومت باشد که مورد بی عدالتی قرار گرفته باشد.» گرچه بسیاری از عضوهای مقاومت از جمله خود داستیه در این توصیف می گنجیدند، ولی بسیاری از عضوها دارای پیش زمینهٔ سنتی و افرادی با ذهنی به گونه ای استثنایی نیرومند بودند که آماده برای گسستن از خانواده و دوستان برای رسیدن به یک هدف والاتر بودند. این پرسش که چند نفر عضو مقاومت بودند همیشه وجود داشته است. فرانسوا مارکو استاد تاریخ دانشگاه سوربن با اشاره به تقریبی بودن این آمار می گوید که تعداد کنشگران مقاومت ۲۰۰٬۰۰۰ تن بود و تعداد ۳۰۰٬۰۰۰ تن نیز در عملیات های مقاومت نقش چشمگیری داشتند. رابرت پکستون تاریخدان تعداد عضوهای فعال مقاومت را تقریباً ۲٪ جمعیت بزرگسال فرانسه (یعنی تقریباً ۴۰۰٬۰۰۰ تن) می داند. او می گوید که مصداق جرم بدون شک گسترده تر بوده است و اگر بخواهیم افرادی که شب نامه
ها را می خواندند را نیز به این تعداد بیفزاییم چیزی حدود دو میلیون تن به این تعداد افزوده می شود که ۱۰٪ جمعیت بزرگسال فرانسه را تشکیل می دهد و این ۱۰٪ برای انجام هر ریسکی حاضر بودند. دولت فرانسه پس از جنگ رسماً تعداد عضوهای مقاومت را ۲۲۰٬۰۰۰ مرد و زن اعلام کرد. گلیست ها. دکترین گلیسم در خلال جنگ جهانی دوم به عنوان جنبش مقاومت میهن پرستان در برابر تهاجم ۱۹۴۰ آلمان پدید آمد. همهٔ طیف های سیاسی که می توانستند در برابر آدولف هیتلر بجنگند و مخالف آتش بس مارشال فیلیپ پتن بودند به گرد ژنرال شارل دو گل جمع شدند. پیامد این گرایش این بود که در تاریخ ۲ اوت ۱۹۴۰ دو گل به صورت غیابی به وسیلهٔ رژیم ویشی به مرگ محکوم شد. بین ژوئیه و اکتبر ۱۹۴۰ دو گل قوانین برخلاف قانون اساسی، سرکوبگرانه و نژادپرستانهٔ پتن را رد کرد و نیک باوری را به عنوان مدافع اصلی ارزش های جمهوری خواهانهٔ قرار داد. او در فراخوان ۱۸ ژوئن ۱۹۴۰ اعلام کرد که هر میهن پرستی که توانایی رسیدن به خاک بریتانیا برسد باید چنین کند و به ارتش آزاد فرانسه بپیوندد و همراه با متفقین بجنگد. نیروهای فرانسهٔ آزاد در چند مستعمرهٔ فرادریایی فرانسه میتینگی برای جنگیدن با رژیم وی
شی برگزار کردند. موافقت دو گل با پیوند میان مقاومت و مستعمره ها آن را مشروعیت بخشید. نفوذ دو گل در فرانسه افزایش یافت و در سال ۱۹۴۲ یکی از رهبران مقاومت او را تنها رهبر ممکن برای فرانسهٔ در حال جنگ دانست. دیگر گلیست هایی که نمی توانستند به خاک بریتانیا دست یابند (یعنی اکثریت قاطع آن ها) در قلمرو ویشی باقی ماندند و شبکه هایی از تبلیغات چی ها، جاسوسان و خرابکاران را برای انجام عملیات ایذایی و ناآرام کردن اشغال گران به وجود آوردند. سرانجام رهبران همهٔ این سازمان های جداگانه و پاره پارهٔ مقاومت به وسیلهٔ ژان مولن و با پشتیبانی شورای ملی مقاومت که رابط رسمی دو گل با چریک ها در فرانسهٔ اشغالی بود، گرد هم جمع شده و هماهنگ شدند. در خلال نبرد ۱۹۴۳ ایتالیا ۱۳۰٬۰۰۰ سرباز فرانسهٔ آزاد در کنار متفقین جنگیدند و به هنگام نبرد نرماندی تعداد نیروهای فرانسهٔ آزاد تقریباً به نیم میلیون چریک و ۱۰۰٬۰۰۰ تن نیروهای داخلی فرانسه رسید. لشکر دوم زرهی فرانسه آزاد با فرماندهی ژنرال فیلیپ لوکلرک در نرماندی پیاده شد و در تابستان ۱۹۴۴ به سوی پاریس حرکت کرد. نیروهای داخلی فرانسه در نرماندی منطقهٔ ایل-دو-فرانس که پاریس را در محاصره داشتند با
بستن جاده ها و راه آهن ها، گذاشتن تله و انجام نبردهای سنتی به همراه متفقین آغاز به آزار نیروهای آلمانی نمودند. لشکر دوم زرهی فرانسهٔ آزاد در تاریخ یکم اوت ۱۹۴۴ در نرماندی پیاده شد. این لشکر زیر نظر سپاه سوم ژنرال پاتن بود و نقش مهمی در عملیات کبرا که پیشروی از ساحل نرماندی بود داشت. در این عملیات این لشکر نقش پیوندی میان ارتش آمریکا و کانادا را بازی می کرد و پیشرفت سریعی به سوی نیروهای آلمانی داشت. لشکر دوم زرهی فرانسهٔ آزاد لشکر نهم زرهی آلمان ها را نابود کرد و چندین یکان دیگر آلمانی ها را نیز درهم کوبید. در خلال نبرد نرماندی این لشکر آلمانی ۱۳۳ کشته، ۶۴۸ زخمی و ۸۵ مفقودالاثر داشت و همچنین ۷۵ وسیلهٔ نقلیهٔ زرهی، ۷ توپ، ۲۷ نفربر نیمه شنی، ۱۳۳ دستگاه وسیلهٔ نقلیهٔ دیگر را این لشکر از دست داد. مهم ترین لحظه در تاریخ این یکان لحظهٔ آزادسازی پاریس بود. استراتژی متفقین نابود کردن نیروهای آلمانی در حال عقب نشینی به سوی راین بود، ولی هنگامی که مقاومت فرانسه با فرماندهی سرهنگ رل در شهر شورش برپا کردند، شارل دو گل از ژنرال آیزنهاور خواست که کمک بفرستد. آیزنهاور موافقت کردو نیروهای لوکلرک به سوی پاریس روانه شدند. پس ا
ز یک نبرد سخت که بهای آن برای لشکر دوم ۳۵ تانک، ۶ مسلسل و ۱۱۱ وسیلهٔ نقلیه بود، دیتریش فون شولتیتس حاکم نظامی پاریس شهر را طی تشریفاتی در هتل موریس تسلیم کرد. انبوه مردم سرمست از پیروزی به استقبال نیروهای فرانسوی آمدند و دو گل رژهٔ مشهور پیروزی را در شهر ترتیب داد. دو گل نه تنها مقاومت میهن پرستانه را زنده نگه داشت، بلکه برای برپایی دوبارهٔ استقلال و تمامیت ارضی فرانسه همهٔ کوشش خود را کرد. به عنوان رهبر، دولت های آمریکا و بریتانیا ژنرال ژیرو را که دارای محبوبیت کمتری در میان مردم بود، ولی کمتر خشن و کینه توز بود را به دو گل ترجیح می دادند، ولی برای مردم فرانسه دو گل تقریباً تنها رهبر واقعی بود که جهان او را به رسمیت شناخته بود و آن ها را به سوی پیروزیشان رهنمون شده بود. این رویدادها روزولت را وادار به به رسمیت شناختن کامل و نهایی دولت موقت دو گل در فرانسه نمود. کمونیست ها. پس از امضای پیمان مولوتف-ریبن تروپ و آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ حزب کمونیست فرانسه به وسیلهٔ دولت ادوار دالادیه سازمانی ممنوعه اعلام شد. بسیاری از رهبران آن دستگیر و زندانی شدند یا به فعالیت زیرزمینی روی آوردند. حزب کمونسیت فرانسه به د
ستور کمینترن در مسکو موضع ضدجنگ را در پیش گرفت که تا نخستین سال اشغال فرانسه پا بر جا بود و بازتاب دهندهٔ پیمان عدم مخاصمهٔ سپتامبر ۱۹۳۹ میان آلمان و شوروی بود. کشمکش هایی در حزب آغاز شد. از یک سو بسیاری از عضوهای آن مخالف سازش آلمانی ها بودند و از سویی برخی دیگر خط مشی بی طرفی به رهبری استالین را سرلوحهٔ خود می دانستند. در روز آتش بس که در تاریخ ۱۱ نوامبر ۱۹۴۰ انجام شد کمونیست ها در میان دانشجویان دانشگاه هایی بودند که در یک راهپیمایی در خیابان شانزلیزه علیه سرکوب آلمانی ها تظاهرات کردند. فقط پس از تهاجم آلمان به اتحاد شوروی در سال ۱۹۴۱ بود که کمونیست های فرانسه فعالانه آغاز به سازماندهی یک مقاومت کردند. آن ها از تجربیات خود در عملیات های پنهان در خلال جنگ داخلی اسپانیا بهره بردند. در تاریخ ۲۱ اوت ۱۹۴۱ سرهنگ پیر ژرژ فابین نخستین کنش آشکار خشونت آمیز مقاومت کمونیست ها را با ترور افسر آلمانی در ایستگاه باربس-رشوشوار متروی پاریس انجام داد. کنش های دیگری در هفته های پس از آن انجام شد که موجب اقدام خشن تلافی جویانهٔ آلمانی ها شد که اوج آن اعدام ۹۸ گروگان در پی ترور فرماندهٔ شهر نانت در تاریخ ۲۰ اکتبر بود. نیروی ن
ظامی کمونیست ها تا اواخر سال ۱۹۴۱ هنوز نسبتاً ضعیف بود، ولی رشد سریع فران-تیرور ئه پارتیزان که جنبش مسلحانهٔ بنیادگرا بود باعث شد که کمونیست های فرانسه دوباره شهرت خود را به عنوان یک نیروی کارآمد ضدفاشیست به دست آورند. عضویت در جنبش فران-تیرور ئه پارتیزان برای غیرکمونیست ها هم آزاد بود، ولی رهبری آن به دست کمونیست ها بود و عضوهای آن عمدتاً درگیر فعالیت های خرابکاری و نبردهای چریکی بودند. تا سال ۱۹۴۴ فران-تیرور و پارتیزان ها دارای نیروی تخمینی صدهزار نفری بودند. تا اواخر اشغال فرانسه حزب کمونیست فرانسه به بیشترین میزان نفوذ خود دست یافت و مناطق گسترده ای از فرانسه را به وسیلهٔ یکان های مقاومت زیر فرمان خود در کنترل گرفت. بخشی از حزب هنگامی که آلمانی ها در حال عقب نشینی بودند قصد به راه انداختن انقلاب را داشت، ولی رهبری حزب با پیروی از دستورکار استالین با این کار مخالفت کرده و سیاست همکاری با نیروهای متفقین و پشتیبانی از دولت محبوب خط مقدم مبارزه را در پیش گرفت. بسیاری از چهره های روشنفکر و هنرمند در خلال جنگ به حزب کمونیست جذب شدند که از میان این چهره ها می توان به پابلو پیکاسوی هنرمند و ژان پل سارتر نویسنده و
فیلسوف اشاره نمود. پس از تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بسیاری از روس های مهاجر سفید تحت تأثیر احساسات میهن پرستانه به پشتیبانی از مبارزان شوروی پرداختند. برخی از آن ها اتحادیه میهن پرستان روس را تشکیل دادند که موضع هواخواه شوروی را در پیش گرفته و با حزب کمونیست فرانسه همکاری نزدیک داشتند. سوسیالیست ها. در پایان تابستان ۱۹۴۰ لئون بلوم از دانیل مایر خواست تا بخش فرانسوی بین الملل کارگران را از نو سازماندهی کند. در مارس ۱۹۴۱ دانیل مایر همراه با دیگر سوسیالیست ها مانند سوزان بوییسون و فلیکس گوئن در نیم کمیتهٔ کنش سوسیالیستی را پدیدآورد. همین سازمان به وسیلهٔ ژان باتیست لابا در نور-پا-دو-کاله (که بخشی از بلژیک بود) نیز در ژانویه ۱۹۴۱ پدید آمد. روزنامهٔ لو پوپولر، ارگان بخش فرانسوی کارگران که از ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۰ چاپ می شد، چاپ آن در سال ۱۹۴۲ دوباره به صورت زیرزمینی آغاز شد. همان سال آندره فیلیپ کمیسر ملی داخلی فرانسهٔ آزاد گردید و فلیکس گوئن به شارل دو گل در لندن پیوست تا سوسیالیست ها را نمایندگی کند. در الجزایر شبکه های چپگرای مقاومت قبلاً تشکیل شده بود. هنگامی که در سال ۱۹۴۲ دادگاه ریوم آغاز شده بود ش
ور و اشتیاق و تعداد سوسیالیست ها در مقاومت افزایش سافت. کمیتهٔ کنش سوسیالیستی جنوب در مارس ۱۹۴۳ تبدیل به سازمان سری بخش فرانسوی بین الملل کارگران گردید. بیشتر عضوهای لیبراسیون-نور از بخش فرانسوی بین الملل کارگران بود. لیبراسیون -نور یکی از هشت شبکهٔ بزرگ برای ایجاد شورای ملی مقاومت و در شبکهٔ بروتوس بود سوسیالیست ها همچنین در سازمان نظامی و غیرنظامی و لیبراسیون-سود نیز فعالی بودند. دیگر رهبران سوسیالیست در مقاومت عبارت بودند از: پیر بروسولت، گاستون دفر، ژان بیوندی، ژول مش، ژان-پیر بلوش، تانگی-پریژان، گی موله و کریستین پینو. فرانسوا کامل و مارکس دورموای ترور شدند، در حالی که ژان باتیست لوبا، ایزیدور تیوریه، آمده دونوا، کلود ژوردری و اگوستن مالرو به هنگام تبعید درگذشتند. راستگرایان. پیش از جنگ چندین سازمان راست افراطی در فرانسه وجود داشت که از میان آنان می توان به سازمان سلطنت طلب، ضدیهودی و بیگانه ستیز اکسیون فرانسز اشاره کرد. از میان دیگر جناح های بسیار پرنفوذ راست می توان به چلیپای آتش اشاره کرد که به تدریج مواضع خود را در سال های نخست جنگ تعدیل کرد و به گونهٔ فزاینده ای در میان کهنه سربازان پا به سن گذاشتهٔ
جنگ جهانی اول محبوبیت به دست آورد. با وجود برخی اختلاف های راستگرایان در برخی موضعگیری ها و موضوع ها آن ها در مخالفت با پارلمانتاریسم همگی با هم هم صدا بودند و همین اشتراک نظر سبب شد که آن ها متفقاً با هم در تظاهرات ها شرکت کنند که نمونهٔ قابل توجه این تظاهرات ها شوروش ۶ فوریهٔ ۱۹۳۴ بود. در همین زمان بود که سازمان فاشیستی پارلمانتاریست لا کاگول فعالیت های مختلفی را با هدف بی ثبات کردن جمهوری سوم انجام داد. این کوشش ها ادامه پیدا کرد تا این که لا کاگول مورد نفوذ قرار گرفته و در سال ۱۹۳۷ از هم پاشیده شد. مانند بنیان گذار اکسیون فرانسز، شارل موراس، که برای او فروپاشی جمهوری طبق گفتهٔ مشهورش «یک معجزهٔ الهی» بود هزاران نفر دیگر نه تنها به رژیم ویشی خوش آمد گفتند، بلکه با آن تا سطوح مختلفی همداستان شدند، ولی گرایش نیرومند ناسیونالیسم فرانسوی دیگران را به سوی مقاومت علیه اشغال نیروی آلمانی سوق داد. در سال ۱۹۴۲ پس از یک دورهٔ نامعین سازش، رهبر پیشین چلیپای آتش، فرانسوا دو لا روک شبکهٔ کلان را بر پا کرد. این شبکه برای اینتلیجنس سرویس بریتانیا اطلاعات فراهم می کرد. ژرژ لوستنو-لاکو و ماری مادلن فورکاد که هر دو لا کاگو
ل را پشتیبانی می کردند شبکهٔ متفقین را بر پا کردند و سرهنگ گروسار از سازمان جاسوسی ویشی شبکهٔ ژیلبر را بر پا نمود. برخی از اعضای اکسیون فرانسز با انگیزه های مشابه ناسیونالیستی به مقاومت پیوستند. از نمونه های برجستهٔ آن می توان دانیال کوردیه را نام برد که منشی ژان مولن گردید و همچنین سرهنگ رمی که کنفرری نوتر-دام را پایه گذاری کرد. از عضوهای برجستهٔ این گروه ها می توان همچنین پیر دو بنوویل را نام برد که با آنری فرونی گروه نبرد را رهبری می کرد و ژاک رنوون که گروه «آزادی» را پدیدآورد. گاهی تماس با دیگر عضوها در مقاومت برخی از کنشگران را به سوی گرایش دیگر سیاسی سوق می داد. بسیاری به تدریج از پیش داوری های ضدیهودی خود و تنفر از دموکراسویل (دموکراسی کثیف) که آن را برابر با حکومت اوباش می دانستند می گسستند یا به عبارت ساده تر از ریشه های محافظه کاری سنتی خود جدا می شدند. بنوویل و ماری-مادلن فورکارد پس از جنگ در نمایندهٔ پارلمان فرانسه شدند. فرانسوا میتران به چپ گرایش پیدا کردو به مقاومت پیوست و آنری فرونی به سوی سوسیالیسم اروپایی چرخش کرد. دانیل کوردیه که خانواده اش مورا را برای سه نسل پشتیبانی می کردند نگرش هایش را
به کناری گذاشت و ایدئولوژی جمهوری خواهانه ژان مولن را برگزید. ژان-پیر آزمای تاریخدان اصطلاح ویشیستو-رزیستان را برای کسانی ساخت که در آغاز رژیم ویشی را پشتیبانی می کردند (بیشتر بر پایهٔ تصوری میهن پرستانه از پتن) ولی بعداً به مقاومت پیوستند. موریس ریپوش، پایه گذار سو دو لا لیبراسیون، در آغاز از ویشی دفاع می کرد، ولی خیلی زود آزادی فرانسه را بالاترین هدف قرار داد و در سال ۱۹۴۱ درهای جنبش خود را به روی چپ ها باز نمود. در مقابل بسیاری از عضوهای راست افراطی مقاومت مانند گابریل ژانته و ژاک لو روآی لادوری هرگز از مدارا با ویشی چشم نپوشیدند. آفیش سرخ. آفیش سرخ پوستر تبلیغاتی مشهوری بود که به وسیلهٔ فرانسهٔ ویشی و مقامات آلمانی در بهار ۱۹۴۴ در فرانسهٔ اشغالی پخش شد. هدف از این پوستر بی اعتبار کردن یک گروه ۲۳ نفری از فران-تیرورها که به نام گروه مانوشیان شناخته شده می شد بود. پس از این که عضوهای آن دستگیر شدند شکنجه شده و به محاکمهٔ عمومی درآمدند. در ۲۱ فوریهٔ ۱۹۴۴ در باروی مون-والرین تیرباران شدند. این پوستر بر ترکیب عضویتی گروه که بسیاری از آن ها یهودی و کمونیست بودند تأکید می کند و مقاومت را در انگیزش ها و وفاداری ها
ی بنیادین به قدر کافی فرانسوی نمی داند. یهودیان. رژیم ویشی هم در شمال فرانسه که در اشغال آلمانی ها بود و هم در جنوب آن که منطقهٔ آزاد بود و مرکز اداری رژیم در آن قرار داشت دارای اختیارات قانونی بود. ویشی داوطلبانه و با اختیار کامل با آلمان نازی همکاری می کرد و سیاست تحت پیگرد قرار دادن یهودیان را که در اکتبر ۱۹۴۰ با قوانین ضدیهودی رسمی شده بود به اجرا درآورد. مجموعهٔ قوانینی که دربارهٔ یهودیان وجود داشت یهودیان فرانسه را یک طبقه تنگدست غیر فرانسوی می دانست و حق شهروندی را از از آن گرفته بود. بنا به گفتهٔ رئیس ستاد فیلیپ پتن آلمان سرچشمهٔ قوانین ضدیهودی ویشی نبود. این قوانین خودجوش و مستقل بودند. این قوانین به مصادرهٔ اموال، دستگیری و انتقال به اردوگاه ها منجر می شد. در نتیجه ویشی و آلمانی ها حضور یهودیان در همهٔ سطح های مقاومت فرانسه را بزرگنمایی می کردند و تصویری غیرواقعی از آنان در مقاومت فرانسه به دست می دادند. مطالعات نشان می دهد که گرچه یهودیان فقط ۱٪ جمعیت فرانسه بودند، ولی ۱۵٪ تا ۲۰٪ عضوهای مقاومت را تشکیل می دادند. در میان این یهودیان، یهودیان مهاجر بسیاری از جمله هنرمندان و نویسندگان مجار بودند. جنبش
یهودیان جوان به نام دختران و پسران پیشاهنگ اسرائیلی فرانسه در نخستین سال های اشغال از ارزش های سنتی رژیم ویشی پشتیبانی می کرد تا این که در سال ۱۹۴۳ ممنوع شده و عضوهای قدیمی تر آن یکان های مقاومت مسلحانه را تشکیل دادند. یک سازمان مقاومت نظامی یهودی صهیونیست به نام ارتش یهودی در سال ۱۹۴۲ به وسیلهٔ آبراهام پولانسکی، لوسین لوبلن، داوید کنوت و همسرانشان پدید آمد. آن ها زیر پرچم صهیونیسم به مقاومت مسلحانه ادامه دادند تا این که سرانجام فرانسه به آزادی رسید. ارتش یهودی مسیرهای فراری از میان کوه های پیرنه به اسپانیا سازماندهی می کرد و تقریباً ۳۰۰ یهودی را در خلال سال ۴۴–۱۹۴۳ از کشور خارج نمودند. آن ها میلیون ها دلار از کمیته توزیع مشترک آمریکا دریافت می کردند تا بتواند سازمان ها و یکان های در حال نبرد در فرانسه را سر پا نگه دارند. در سال ۱۹۴۴ سازمان دختران و پسران پیشاهنگ اسرائیلی فرانسه و ارتش یهودی به هم پیوستند تا سازمان نبرد یهودی را شکل دهند. تا تابستان ۱۹۴۴ سازمان نبرد یهودی دارای ۴۰۰ عضو بود و در آزادسازی پاریس، لیون، تولوز، گرونوبل و نیس شرکت داشت. در جنوب منطقهٔ اشغالی سازمان کوشش برای ایمن سازی کودکان که یک
سازمان انسان دوست یهودی بود زندگی هفت هزار تا نه هزار کودک یهودی را با جعل مدرک، قاچاق به کشورهای بیطرف و سرپناه دادن آن ها در یتیم خانه ها، مدرسه ها و صومعه ها نجات داد. ارمنی ها. جامعهٔ ارمنی های فرانسه نقش مهمی در مقاومت داشت. شاعر ارمنی و کمونیست میساک مانوشیان یکی از رهبران مقاومت فرانسه و فرماندهٔ گروه مانوشیان بود. خانوادهٔ شارل آزناوور از میساک و همسرش ملینه هنگامی که پنهان شده بودند مراقبت کرده بودند. از دیگر عضوهای ارمنی سرشناس در مقاومت می توان به آرپن تاویتیان یکی از عضوهای گروه مانوشیان که اعدام شد، ناپلئون بولوکیان صنعتگر (۱۹۸۴–۱۹۰۵)، شاعر کغام آتماجیان (۱۹۴۰–۱۹۱۰) و روبن ملیک اشاره کرد. سازمان میهن پرستان زیرزمینی ضدفاشیست نیز به وسیلهٔ افسران ارمنی فرماندهی می شد. نویسندهٔ ارمنی-فرانسوی لوئیزا اصلانیان (۱۹۴۵–۱۹۰۶) از دیگر کنشگران مقاومت فرانسه در سال ۱۹۴۴ با شوهرش آرپیار آصلانیاندستگیر شد و به وسیلهٔ نازی ها به اردوگاه برده شده و کشته شد. بسیاری از دستنوشته ها و دفترچه خاطرات او به وسیلهٔ نازی ضبط گردید. الکساندر کازاریان و باردوخ پتروسیان از اعضای مقاومت بالاترین نشان های نظامی فرانسه را از
ژنرال شارل دو گل دریافت کردند. آنری کاریان (۲۰۱۱–۱۹۲۱) یکی از عضوهای گروه مانوشیان در پخش غیرقانونی روزنامهٔ اومانیته در پاریس مشارکت داشت و در نبردهای مسلحانه تا آزادی فرانسه شرکت داشت. در سال ۲۰۱۲ آرسن شاکاریان ۹۵ ساله آخرین بازماندهٔ گروه مقاومت مانوشیان که علیه نیروهای اشغالگر آلمان نازی در خلال جنگ جهانی دوم می جنگید، به عنوان یک افسر مدال لژیون دونور را از دست رئیس جمهور فرانسه دریافت کرد. زنان. گرچه نابرابری جنسیتی در جمهوری سوم فرانسه همچنان ادامه داشت، تغییرات فرهنگی پس از جنگ جهانی اول این تفاوت ها را در فرانسه به تدریج کمتر و کمتر نمود و از اوائل دههٔ ۱۹۳۰ برخی زنان مسئولیت های سیاسی را به عهده گرفتند. شکست فرانسه در سال ۱۹۴۰ و انتصاب فیلیپ پتن، رهبر محافظه کار رژیم ویشی فمینیسم را تضعیف کرده و فرانسه آغاز به بازسازی جامعه ای کرد که زن در آن در حاشیه و فقط در خانه بود. پتن خطاب به مادران فرانسه وظائف میهن پرستانه شان را چنین یادآور شد: با وجود مخالفت با رژیم سازشکار ویشی، مقاومت فرانسه معمولاً دارای گرایش ضدفمینیستی بود و مشارکت زنان در جنگ و سیاست تشویق نمی کرد. در نتیجه تعداد زنان در مقاومت بسیار
کمتر از مردان بود و فقط به طور میانگین ۱۱٪ عضوها در شبکه ها و جنبش های رسمی را شامل می شد. زنان مقاومت معمولاً مجبور به به عهده گرفتن نقش های فرعی تر بودند. اما همه زنان درگیر در مقاومت خود را به نقش های فرعی محدود نکردند. روشنفکرانی مانند ژرمن تیلیون و سوزان هیلترمن-سولومیاک که به شدت از ماهیت نازیسم و همکاری آگاه بودند، از معدود مقاومت کنندگان اولیه بودند. سوزان هیلترمن-سولومیاک نقش مهمی در جنبش هلندی-پاریس ایفا کرد و در نجات خلبانان متفقین تخصص داشت. لوسی اوبراک، نمونهٔ یک عضو مقاومت و یکی از بنیان گذاران لیبراسیون-سود هرگز برای نقش خاصی در سلسله مراتب جنبش منصوب نشد. الن ویانی یکی از بنیان گذاران دفاع فرانسه که با همسرش دارای دیدگاه های سیاسی مشترکی بود، هرگز اجازه نیافت تا عقایدش را در شبنامه ها بیان کند و شوهرش دو سال طول کشید تا به نتایج سیاسیی برسد که او سال ها پیش به آن نتایج رسیده بود. ماری-مادلن فورکاد تنها رهبر مؤنث در مقاومت، شبکهٔ همبستگی را رهبری می کرد. یکی از رهبران سازمان نظامی و غیرنظامی ماری هلن لوفوشو بود که در برپایی اور دو سنت-فوای شرکت کرد تا به زندانیان در زندان های فرانسه و اردوگاه
های آلمانی یاری رساند، ولی هیچ زنی برای رهبری هشت جنبش اصلی مقاومت برگزیده نشد. پس از آزادی فرانسه دولت موقت هیچ زنی را به وزارت و کمیسری جمهوری منصوب نکرد. با این حال، ژنرال دو گل به عنوان رئیس دولت موقت جمهوری فرانسه، برای به رسمیت شناختن و پاداش نقش زیان در مقاومت، در ۱۹۴۵به زنان حق رأی داد. شبکه ها و جنبش ها. سازمان های مختلف مقاومت فرانسه را به دو دستهٔ شبکه و جنبش بخش بندی می کنند. شبکهٔ مقاومت به سازمانی گفته می شد که برای هدف های خاص نظامی از قبیل جمع آوری اطلاعات سری، خرابکاری یا کمک به سرنشینان هواپیماهای متفقین که پشت خطوط دشمن سرنگون شده بودند ایجاد شده بود. جنبش مقاومت به سازمانی گفته می شد که تمرکز آن بر روی آموزش و سازماندهی و افزایش آگاهی گستردهٔ مردم بود. شبکهٔ ادارهٔ مرکزی اطلاعات و اقدام. در ژوئیه ۱۹۴۰ پس از شکست ارتش فرانسه و آتش بس با آلمان نخست وزیر بریتانیا وینستون چرچیل از دولت در تبعید فرانسهٔ آزاد به رهبری ژنرال شارل دو گل خواست تا یک آژانس اطلاعات و امنیت در فرانسهٔ اشغالی برای مقابله با تهدید عملیات آلمان با نام رمز عملیات شیر دریایی که عملیاتی برای تهاجم به بریتانیا با گذر از دریا
ی مانش بود ایجاد کند. سرهنگ آندره دواورن معروف به سرهنگ پاسی که قبلاً برای حفاظت اطلاعات ارتش فرانسه، اداره دوم، کار می کرد مسئولیت بر پا کردن چنین شبکه ای را بر عهده گرفت. هدف اصلی آن اطلاع رسانی به لندن دربارهٔ عملیات نظامی آلمان در ساحل اقیانوس اطلس و در دریای مانش بود. این شبکهٔ جاسوسی اداره مرکزی اطلاعات و اقدام نام گرفت و فعالیت های آن به وسیلهٔ داوطلبانی بود که با چتر در فرانسه فرود می آمدند تا سلول های محلی مقاومت را تغذیه کنند. تا پایان جنگ تقریباً ۲۰۰۰ داوطلب در این شبکه فعال بودند و یکی از کارآمدترین و مشهورترین مأموران این شبکه ژیلبر رنو بود که مدال آزادی و بعداً مدال لوژیون دونور را برای فعالیت هایش در شبکه دریافت کرد. او بیشتر با نام مستعار سرهنگ رمی شناخته می شد. او در اوت ۱۹۴۰ پس از مدت کوتاهی از شکست فرانسه به فرانسه بازگشت و در نوامبر همان سال یکی از فعال ترین و مهم ترین شبکه های مقاومت ادارهٔ مرکزی اطلاعات و اقدام با نام کنفرری دو نوتر-دام را پایهٔ گذاری کرد. این شبکه عکس، نقشه و اطلاعات مهم درابرهٔ نیروهای دفاعی آلمان به طور کلی و اختصاصاً دربارهٔ دیوار آتلانتیک برای متفقین فراهم می کرد. ا