Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دیک برگ (؛ ۱۶ فوریه ۱۹۲۲ – ۱ سپتامبر ۲۰۰۹) یک فیلم نامه نویس، و تهیه کننده فیلم و تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بیشتر بواسطه مینی-سری های "فضا" و نیز " والنبرگ: داستان یک قهرمان " در سال ۱۹۸۵ میلادی، شناخته شده است. مینی-سری برنامه تلویزیونی است که داستان مشخصی را در تعداد اپیزود محدودی ارائه می دهد. برگ در نیویورک سیتی متولد و بزرگ شدهٔ نیو راشل، نیویورک است. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه لی های در سال ۱۹۴۲، برگ به به دنبال یافتن شغلی در زمینهٔ بازیگری یا تهیهٔ فیلم، به هالیوود رفت و در نهایت در رپابلیک پیکچرز مشغول به کار شد. برگ در ۱ سپتامبر سال ۲۰۰۹ بر اثر سقوط از بام خانه اش در لس آنجلس درگذشت. در آن هنگام او ۸۷ ساله بود.
سایشی ملازی بی واک یک صامت است که در گفتار برخی از زبان های جهان از جمله فارسی به کار می رود. نماد این همخوان در الفبای آوانگاری بین المللی ⟨χ⟩ است و در زبان فارسی با حرف "خ" نشان داده می شود.
سایشی ملازی واکدار یک صامت است که در گفتار برخی از زبان های جهان به کار می رود. نماد این همخوان در الفبای آوانگاری بین المللی ⟨ʁ⟩ است.
سایشی چاکنایی بی واک یک صامت است که در گفتار برخی از زبان های جهان به کار می رود. نماد این همخوان در الفبای آوانگاری بین المللی ⟨h⟩ است.
سایشی دولبی بی واک یک صامت است که در گفتار برخی از زبانهای جهان به کار می رود. نماد این همخوان در الفبای آوانگاری بین المللی ⟨ɸ⟩ است.
اُشتُلُم گر، اشتلم دیده و تماشاگر خاموش کتابی غیرداستانی نوشتهٔ باربارا کولوروسو است که چاپ اول آن در سال ۲۰۰۳ دربارهٔ مشکل قلدری و اشتلم ورزی در مدرسه و نقش هایی را که در این میان توسط اشتلم گران، قربانیان و تماشاگرانِ معمولاً خاموش آنان ایفا می شود، اشاره می کند. این کتاب به بررسی پدیدهٔ قلدری، به ویژه در میان دانش آموزان از جمله متلک، آزار و رفتار پرخاشگرانه توسط دانش آموزان قوی تر نسبت به دانش آموزان ضعیف تر می پردازد و با توصیف بازیکنان کلیدی و همچنین مشکلات موجود، راه حل های ممکن در برخورد با آن هارا نیز بررسی می کند. این کتاب همچنین به نقش والدین، خود دانش آموزان و معلمان در چنین شرایطی و نیز آنچه که می تواند و باید انجام پذیرد، پرداخته است. در سال ۲۰۱۰ چاپ دیگری از این کتاب با تغییرات احتمالاً تکمیلی نسبت به نسخه های قبلی منتشر شد. این کتاب همچنین در ایران زیر نام "قلدر، توسری خور و تماشاچی" منتشر شده که در این نوشتار به منظور پرهیز از توهینِ احتمالی به قربانیانِ این پدیده از آن نام استفاده نشده است.
سایشی دولبی واکدار یک صامت است که در گفتار برخی از زبانهای جهان به کار می رود. نماد این همخوان در الفبای آوانگاری بین المللی ⟨β⟩ است. این صامت در زبان های ایرانی نیز وجود داشته است و در فارسی قدیم با حرف ڤ نشان داده می شده است.
دانشمند رایانه دانشمندی ست که دانش علوم رایانه، مطالعه مبانی نظری اطلاعات و محاسبات و کاربردهایشان را کسب کرده است. دانشمندان رایانه به طور معمول بر سمت نظری سیستم های رایانه ای کار می کنند تا سمت سخت افزاری که عموماً مهندسی کامپیوتر بر آن متمرکز می شود (گرچه با هم همپوشانی دارند). طراحی و توسعه الگوریتم ساختمان داده ها، مهندسی نرم افزار، نظریه اطلاعات، نظریه پایگاه داده، نظریه پیچیدگی محاسباتی، آنالیز عددی، نظریه زبان های برنامه نویسی، گرافیک رایانه، و بینایی رایانه ای از زمینه های کار آنان است.
سایشی کامی بی واک یا سایشی سخت کامی بی واک یک صامت است که در گفتار برخی از زبانهای جهان به کار می رود. نماد این همخوان در الفبای آوانگاری بین المللی ⟨ç⟩ است.
سایشی کامی واکدار یا سایشی سخت کامی واکدار یک صامت است که در گفتار برخی از زبانهای جهان به کار می رود. نماد این همخوان در الفبای آوانگاری بین المللی ⟨ʝ⟩ است.
سایشی چاکنایی واکدار یک صامت است که در گفتار برخی از زبانهای جهان به کار می رود. نماد این همخوان در الفبای آوانگاری بین المللی ⟨ɦ⟩ است.
سید احمد قدوسی موسوی خوانساری (زاده ۲ شهریور ۱۲۷۰ در خوانسار – درگذشته ۳۰ دی ۱۳۶۳ در تهران) معروف به آیت الله خوانساری فقیه، اصولی، مجتهد، عارف، فیلسوف و از مراجع تقلید شیعه بود. او که در زمانه خود از نمادهای مکتب نجف بود به فقاهت بیش از عرف توجه می‏ کرد و بعضا دارای نظراتی متفاوت از دیگر مراجع بود که او را به دگراندیشی شهره کرده بود. از میان این نظرات می توان به: حلال بودن شطرنج، پاکی اهل کتاب، ولایت نداشتن فقها، و انحصاری نبودن قضاوت برای مردان اشاره کرد. زندگی. سید احمد موسوی خوانساری فرزند علامه سید یوسف (درگذشته ۱۳۱۲ ق) فرزند علامه سید بابا (حسن) فرزند علامه سید محمد مهدی خوانساری (صاحب رساله ابو بصیر)، از علما و روحانیان صاحب نام خوانسار و از نوادگان سید ابوالقاسم خوانساری (میرکبیر) و از نسل عبدالله بن موسی از مراجع تقلید عصر خود بوده است. تحصیلات. سید احمد خوانساری ابتدا در حوزه علمیه خوانسار نزد "سید علی اکبر سنگ شیری خوانساری" (پدر "سید فضل الله خوانساری") و "سید محمدحسن خوانساری" (برادر وی، درگذشته ۱۳۳۷ ق) سپس در حوزه علمیه اصفهان، نزد "میر محمدصادق مدرس"، "محمدعلی تویسرکانی" و "عبدالکریم گزی"، در ح
وزه با سابقه نجف همراه با، عمو زاده اش سید محمدتقی خوانساری، نزد استادانی چون آخوند خراسانی، سید محمدکاظم طباطبایی یزدی، محمدحسین نائینی، آقا ضیاءالدین عراقی، شیخ الشریعة اصفهانی و سید ابوتراب موسوی خوانساری تحصیل کرد. وی سپس به دزفول مراجعت نمود و چندی نیز در حوزه علمیه این شهر تلمذ نمود و پس از آن وارد شهر اراک و حوزه درس عبدالکریم حائری یزدی شد. همچنین در این دوران خود به عنوان مجتهد و مدرس سطوح عالی حوزه، مشغول تألیف و تدریس بود. حضور در قم. پس از تأسیس حوزه علمیه قم توسط عبدالکریم حائری یزدی در سال ۱۳۴۰ قمری (سال ۱۳۰۰ شمسی) و مهاجرت مؤسس حوزه از اراک به قم، سید احمد خوانساری نیز در سال ۱۳۰۲ شمسی به شهر قم مشرف شد و تا سال ۱۳۲۹ شمسی در این شهر اقامت داشت"." سید احمد خوانساری در مدت حضور خود در قم، از احترام و تجلیل خاص مدرسین و فضلا حوزه علمیه برخوردار بود و در درس خارج وی جمعی از بزرگان و معاریف حوزه شرکت می جستند. در کتاب سنگربانان اسلام نوشته «آیت الله سید هادی غضنفری خوانساری» به نقل از سید محمدمهدی غضنفری خوانساری (از شاگردان آیتین سید احمد و سید محمد تقی خوانساری) آمده است: «در زمان حیات آیت الله مؤ
سس، آیت الله حاج سید احمد خوانساری در مدرسه فیضیه اقامه جماعت داشتند و آیت الله مؤسس در حرم مطهر حضرت معصومه نماز را اقامه می فرمودند، بعد از رحلت آیت اللّه مؤسس در سال ۱۳۱۵ شمسی ۱۳۵۵ (قمری)، حاج سید احمد خوانساری که ترک اقبال به دنیا را داشتند، دیگر در مدرسه فیضیه اقامه جماعت ننمودند، و نماز خود را به مسجد مسگرها در بازار قم منتقل نمودند، علمای قم به ایشان عرض کردند: " حاج شیخ مؤسس که رحلت کردند و شما هم که اقامه جماعت را ترک نمودید، لذا دو نماز جماعت مهم در حرم مطهر و مدرسه فیضیه تعطیل شده است " و از ایشان درخواست کردند که مجدد در مدرسه فیضیه اقامه جماعت داشته باشند و ایشان قبول نفرمودند تا عاقبت برخی از طلاب از جمله حقیر از آیت الله سید محمد تقی اسدی خوانساری تقاضا نمودیم و ایشان پذیرفتند و برای رفع شبهه از اذهان آیت الله حاج سید احمد یک نماز به عموزاده خود آقای حاج سید محمد تقی اقتدا نمودند» مرجعیت و نظرات فقهی. سید احمد خوانساری بعد از فوت سید حسین بروجردی به همراه روح الله خمینی، سید محمدرضا گلپایگانی، سید شهاب الدین مرعشی و سید محمدکاظم شریعتمداری جز مراجع تقلید مطرح شیعیان شمرده می شد. سید احمد خوانسا
ری از جمله شخصیت های بلندمرتبهٔ مذهبی سنتگرا، آرامش گرا و از نظر سیاسی محتاطی بود که با حکومت پهلوی رابطهٔ کاری داشت. او اغلب به نیابت از فعالان مذهبی دربند پادرمیانی می کرد. این قبیل روحانیون بی سر و صدا از حکومت و سیاست های آن ناراضی بودند ولی صریحاً با آن مخالفت نمی کردند. نظرات و دیدگاههای احمد خوانساری در مجموعه شش جلدی «جامع المدارک فی شرح النافع» و احکام و فتواهای شرعی ایشان در کتاب توضیح المسائل ثبت شد. کتاب جامع المدارک یک دوره فقه استدلالی است که شرحی بر کتاب «النافع فی مختصرالشرایع» نوشته ابوالقاسم نجم الدین جعفر بن حسن هذلی ملقب به محقق حلی است. کتاب جامع المدارک بر مسایل فقهی از طریق کتاب، سنت و مدرک اجتهادی، استدلال دارد. اهم متفاوت ترین دیدگاه های خوانساری در چهار حوزه ولایت فقیه، نجاست اهل کتاب، انحصار قضاوت در دست مردان و بازی شطرنج دسته بندی می شود. وی در باب ولایت فقیه معتقد بود: «هیچ مرحله از ولایت، برای فقیه نیست حتی حق تصرف در خمس را ندارد. در حدود، قصاص، قضاوت و دیگر امور اجتماعی نیز همین طور است.» منشاء این نظریه خوانساری دقت عقلی وی در فقاهت، بیش از توجه به عرف بود. ایشان ادله اجتهادی
را نظام وار و بر محور مقاصد شریعت نمی نگریست و حوزه تاثیرگذاری ولی فقیه در دیدگاهش محدود به افتاء، قضاء و حسبیه مضیقه بود و در باب اداره جامعه و حکومت، نظری نداشته و سکوت کرده است. با این حال مشروعیت دولت از باب ضرورت و اضطرار و وجوب حفظ نظام اجتماعی که دلیل مشترک دولت عرفی و اسلامی است به خوبی در اندیشه او قابل استنباط است. وی همچنین اجرای حدود در عصر غیبت امام زمان (عج) را جایز نمی دانست. خوانساری در نظریه ای دیگر دلایل فقهایی که اهل کتاب را نجس می دانستند، کافی ندانسته و معتقد بود: «آنچه از روایات به دست می آید طهارت اهل کتاب است.» و شاید به دلیل اعراض اصحاب حضرت رسول از اهل کتاب بود که ایشان در این باب فتوا ندادند. احمد خوانساری همچنین عدالت را برای نشستن افراد بر کرسی قضاوت شرط نمی دانستند. ایشان معتقد بودند: «ملاک اصلی برای قضاوت وثاقت – مورد وثوق مردم بودن – قاضی است.» ایشان نسبت به انحصاری کردن منصبِ قضاوت برای مردان، اشکال و انتقاد می کردند. آیت الله خوانساری دلایل علما و مراجع تقلید هم عصر خود در باب حرمت بازی شطرح را قابل مناقشه می دانستند. بنیانگذار جمهوری اسلامی هم که خود در تاریخ ۱۹ شهریور ۱۳۶۷
بازی شطرنج را به شرطی که برد و باختی در بین نباشد، فاقد اشکال شرعی دانست، وقتی با مجموعه ابهامات و شبهات حجت الاسلام محمدحسن قدیری از اعضای دفترش در قم که دو هفته بعد از فتوایِ خمینی درباره شطرنج در قالب نامه ای به بنیانگذار جمهوری اسلامی نوشته شد، ایشان را به کتاب جامع المدارک و دیدگاه های احمد خوانساری ارجاع داده و پاسخ مفصلی به او داد. درگذشت. خوانساری در ۳۰ دی۱۳۶۳ (۱۴۰۵ ق) در تهران درگذشت به مناسبت وفات او روح الله خمینی پیام تسلیتی صادر کرد و بازار تهران و حوزه های علمیه تعطیل و از سوی دولت یک هفته عزای عمومی اعلام شد. پیکر وی را پس از تشییع در تهران به قم منتقل و در مسجد بالاسر حرم فاطمه معصومه به خاک سپردند.
خیابان شریعتی خیابانی در شهر کرمانشاه است که از میدان غدیر (شهناز) آغاز شده و تا میدان لشکر امتداد می یابد. خیابان شریعتی از خیابان های اصلی در بافت قدیم کرمانشاه است و یکی از پرترددترین خیابان ها و اصلی ترین مسیرهای حمل و نقل شهر کرمانشاه به شمار می آید. خیابان شریعتی در محدوده طرح ترافیکی زوج و فرد قرار دارد. این خیابان به طول ۱۷۵۰ متر در جهت شمال شرقی-جنوب غربی در منطقه ۴ شهرداری کرمانشاه کشیده شده است. قسمتی از این خیابان در گذشته قنات پهلوی نامیده می شد. نامگذاری. نام رسمی این خیابان پیش از انقلاب بهمن ۱۳۵۷ "خیابان پهلوی" بود و پس از انقلاب به "خیابان دکتر علی شریعتی" تغییر یافت. تاریخچه. مسیر کنونی خیابان شریعتی در گذشته کوچه باغی بود که از سرآب قنبر تا محل کنونی میدان غدیر (شهناز) که «دروازه سرآب» نامیده می شد امتداد داشت. در سال ۱۳۱۳ بلدیه کرمانشاه این کوچه باغ را از محل دروازه سرآب تا مقابل بیمارستان ارتش (در محل میدان لشکر کنونی) از دو طرف تعریض کرد و امتداد داد. تاریخ احداث این مسیر سال ۱۳۱۰ نیز ذکر شده است. در طول خیابان باغچه هایی ساخته شده و تعدادی کافه و سالن غذاخوری احداث شده بود. همچنین تعداد
ی درشکه برای جابه جا کردن مردم در طول خیابان به کار گرفته شد. تا پیش از انقلاب خیابان شریعتی محل زندگی مسیحیان در کرمانشاه بود. همچنین تعداد زیادی از یهودیان کرمانشاه نیز در این خیابان زندگی می کردند. نخستین بیمارستان در منطقه غرب ایران با نام وست مینستر هاسپیتال (بیمارستان مسیح) که توسط پزشکان آمریکایی ساخته شده بود در این خیابان قرار داشت که در خرداد ۱۴۰۳ تخریب شد. همچنین دو کلیسای متعلق به آشوریان و ارمنیان در خیابان شریعتی واقع بود که اگرچه کلیسای ارمنیان در دهه ۱۳۸۰ تخریب شد، اما کلیسای آشوریان با نام کلیسای پنطی کاستی همچنان پابرجاست. در گذشته وجود کنسولگری انگلستان در میدان غدیر و شعبه "انجمن ایران و آمریکا" در این خیابان سبب شده بود تا خیابان شریعتی اهمیت سیاسی و تاریخی بالایی داشته باشد. ورودی ها و برخوردگاه ها. خیابان شریعتی در مسیر خود از منطقه ۴ شهرداری کرمانشاه می گذرد. بجز میدان های غدیر (شهناز) و لشکر در شمال و جنوب، این خیابان در مسیر خود از سه راه ثبت، سه راه شریعتی و سه راه شورا نیز می گذرد.
انسدادی برگشته بیواک یک صامت است که در گفتار برخی از زبان های جهان به کار می رود. نماد این همخوان در الفبای آوانگاری بین المللی ⟨ʈ⟩ است.
انسدادی برگشته واکدار یا انفجاری برگشته واکدار یک صامت است که در گفتار برخی از زبان های جهان به کار می رود. نماد این همخوان در الفبای آوانگاری بین المللی ⟨ɖ⟩ است.
سایشی برگشته بیواک یک صامت است که در گفتار برخی از زبانهای جهان به کار می رود. نماد این همخوان در الفبای آوانگاری بین المللی ⟨ʂ⟩ است.
سایشی برگشته واکدار یک صامت است که در گفتار برخی از زبانهای جهان به کار می رود. نماد این همخوان در الفبای آوانگاری بین المللی ⟨ʐ⟩ است.
یوهان داوید ویس (؛ ۲۸ مه ۱۷۴۳ – ۱۱ ژانویه ۱۸۱۸) یک نویسنده اهل سوئیس بود که برای نوشتن رمان خانواده سوئیسی رابینسون (۱۸۱۲) شهرت دارد. او این اثر را با الهام از رمان رابینسون کروزوئه اثر دانیل دفو نگاشته است.
خانواده سوئیسی رابینسون () رمانی است نوشته شده به زبان آلمانی توسط نویسنده سوئیسی یوهان داوید ویس که در سال ۱۸۱۲ منتشر شد. رمان داستان خانواده ای اهل سوئیس است که کشتی شان در مسیر رسیدن به بندرگاه سیدنی، دچار طوفان شده و آن ها در جزیره ای سرگردان می شوند. او این رمان را با الهام از رابینسون کروزوئه (اثر: دانیل دفو) و برای آموختن ارزش های زندگی به چهار پسرش، به نگارش درآورده است.
گلوله باران استپاناکرت ، توسط نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان یک ماه طول کشید و اهداف غیرنظامی این شهر، پایتختِ جمهوری قره باغ کوهستانی، (نیز در سال ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲ میلادی)، به صورت عمدی بمباران شد. این عملیات جنگی باعث تخریب وسیع و مرگ بسیاری از غیرنظامی های ارمنی شهر شد. بر اساس گزارش های دیدبان حقوق بشر، نیروهای آذربایجانی و ارمنی به بمباران شهرها و روستاها دست زدند، و از گلوله باران در عملیات استفاده کردند. دیده بان حقوق بشر گزارش کرد که شهرهای خوجالی و شوشی پایگاه های اصلی بودند که نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان برای بمباران استپاناکرت استفاده کردند. گلوله باران کور، تیراندازی توسط تک تیراندازها و حملات هوایی، صدها غیرنظامی را کشت و معلول کرد، خانه ها، بیمارستان ها، کودکستان ها، و مناطق دیگری که از لحاظ قانونی جزء اهداف نظامی محسوب نمی شوند ویران شد، و در کل جمعیت غیرنظامی در وحشت زندگی می کردند. بر اساس گفتهٔ مرکز یادبود دفاع از حقوق بشر، نواحی مسکونی خانکندی و شوشی با استفاده از توپخانه و راکت اندازها مدام گلوله باران شدند. میزانِ تخریب و تلفات در استپاناکرت بیشتر از شوشی بود. علت این موضوع شاید، ارتفاع کم اس
تپاناکرت و شدت بسیار بیشتر گلوله باران نسبت به شوشی بود، زیرا آذربایجان به مخزن مهمات اتحاد جماهیر در شهر آغدام و دیگر مناطق دست یافت که بیش از ۱۱۰۰۰ واگن پر از راکت (از جمله راکت های مخصوصِ ب ام-۲۱ گراد) بود. در ۸ و ۹ می ۱۹۹۲، بمباران کور مناطق غیرنظامی بعد از فتح شوشی توسط واحدهای ارتش ارمنستان پایان یافت. گلوله باران استپاناکرت. در طول زمستان ۱۹۹۱–۱۹۹۲ میلادی استپاناکرت توسط نیروی هوایی و توپخانه جمهوری آذربایجان بمباران شد. در مه ۱۹۹۲ میلادی زمانی که دیدبان حقوق بشر از شهر بازدید می کرد، شهر به طور مداوم مورد هدف توپخانه قرار می گرفت. بر اساس گزارش دیدبان حقوق بشر در ماه مه خسارت شدیدی بر شهر وارد شده بود و تنها در ۲۲ و ۲۴ اوت حداقل ۴۰ غیرنظامی کشته و ۱۰۰ نفر دیگر زخمی شده بودند. بر طبق گزارش بارونس کارولین کاکس هر روز ۴۰۰ موشک گراد به شهر برخورد می کرد. از دیدگاه جغرافیایی شهرهای خوجالی و شوشی موقعیت مناسبی برای نیروهای آذری به وجود آورده بود که به راحتی بتوانند شهر استپاناکرت را مورد هدف قرار دهند. اوج بمباران شهر در تاریخ ۱۰ ژانویه ۱۹۹۲ میلادی آغاز شد که به مدت ۴ ماه به طول انجامید. سلاح های استفاده شد
ه برای بمباران شهر کاتیوشا و ب ام-۲۱ گراد بود که بیشتر مناطق غیرنظامی مانند بیمارستان ها، مدارس و خانه های مسکونی را مورد هدف قرار می دادند. در ماه مه ۱۹۹۲ نیروهای آذری از طریق شهر شوشی با موشک گراد استپاناکرت را بارها مورد حمله قرار می داد. علاوه بر بمباران شهر استپاناکرت، شهرهای گوریس و کاپان هم بمباران شدند و صدها غیرنظامی کشته و زخمی شدند و مناطق غیرنظامی بسیاری آسیب جدی دیدند. «آزای کریم اف سربازِ آذری» در خاطرات خود می نویسد: بمباران روزانهٔ آذربایجانی ها توسط راکت اندازها و حملات به گوریس و کاپان منجر به مرگِ هزاران غیرنظامی، و تخریب وسیع ساختمان ها شد. تا زمان تصرفِ شوشی در ۸ می ۱۹۹۲، مرتب به سمت استپاناکرت، آتشباری می شد. در ۲۱ می ۱۹۹۲، روزنامهٔ شیکاگو تریبون نوشت: گزارش دیدبان حقوق بشر. یک هیئت از دیده بان حقوق بشر در دو روز اقامت در شهر گزارش داده بود که شهر به طور مداوم توسط نیروهای جمهوری آذربایجان مورد حمله قرار می گیرد. خسارت های گسترده ای به بیمارستان ها و مدارس و ساختمان های شهر وارد شده است. در گزارش دیده بان حقوق بشر آمده است که «اهداف غیرنظامی مانند، شهر استپاناکرت پایتخت آرتساخ و روستاها
و شهرهای دیگر ارمنی مورد گلوله باران و تک تیراندازان قرار گرفته است و بسیاری از ساکنین شهر کشته یا معلول شدند. مکان های غیرنظامی توسط نیروهای جمهوری آذربایجان مورد حمله قرار گرفته و محکوم، غیرقانونی و نامشروع می باشد.» گزارش روزنامه نگاران. خبرنگار انگلیسی «وانوربنت» و روزنامه نگار «وادیم برکین» و روزنامه نگاران (روزنامه مونترال)، «عباس مالک» و «آناندام کاووری» دربارهٔ گلوله باران استپاناکرت نوشته اند: «در شهر بلندترین صدا، صدای شکستن و خرد شدن شیشه های خانه ها بود. ساختمان های بلند تبدیل به مخروبه شده بودند و تقریباً بر روی بسیاری از خانه ها اثری از آسیب جنگ دیده می شد. در شهر هیچ مغازه ای باز نبود برق و تلفن قطع بود نه پست خانه ای بود و نه پول نقدی. (وانوربنت)» «در یک زیر زمین خانه ای که فقط با یک اجاق گاز گرم می شد پناه گرفته بودیم. صبح هنگام استپاناکرت به طور وحشتناکی سرد بود. وقتی از پله های زیر زمین بالا می رفتیم نمی دانستیم که اثری از خانه باقی مانده است یا خیر.(وادیم برکین)» «در هنگام خواندن دعای صبح بودیم که یک بمب توسط سوخو-۲۵ نزدیکی کلیسا برخورد کرد. مسیح ما را نجات داد. (عباس مالک و آناندام کاووری
نبرد شوشی یا تصرف شوشی ، نبردی است که در ۸ و ۹ مه ۱۹۹۲ میلادی در شهر مهم و استراتژیک شوشی در جمهوری آرتساخ بین نیروهای ارمنی و آذربایجانی صورت گرفت. پیش زمینه. توسط نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان یک ماه طول کشید و اهداف غیرنظامی این شهر، پایتختِ جمهوری قره باغ کوهستانی، (نیز در سال ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲ میلادی)، به صورت عمدی بمباران شد. این عملیات جنگی باعث تخریب وسیع و مرگ بسیاری از غیرنظامی های ارمنی شهر شد. بر اساس گزارش های دیدبان حقوق بشر، نیروهای آذربایجانی و ارمنی به بمباران شهرها و روستاها دست زدند، و از گلوله باران در عملیات استفاده کردند. دیده بان حقوق بشر گزارش کرد که شهرهای خوجالی و شوشی پایگاه های اصلی بودند که نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان برای بمباران استپاناکرت استفاده کردند. گلوله باران کور، تیراندازی توسط تک تیراندازها و حملات هوایی، صدها غیرنظامی را کشت و معلول کرد، خانه ها، بیمارستان ها، کودکستان ها، و مناطق دیگری که از لحاظ قانونی جزء اهداف نظامی محسوب نمی شوند ویران شد، و در کل جمعیت غیرنظامی در وحشت زندگی می کردند. بر اساس گفتهٔ :مموریال (جامعه)، نواحی مسکونی استپاناکرت و شوشی با استفاده از توپخان
ه و راکت اندازها مدام گلوله باران شدند. میزانِ تخریب و تلفات در استپاناکرت بیشتر از شوشی بود. علت این موضوع شاید، ارتفاع کم استپاناکرت و شدت بسیار بیشتر گلوله باران نسبت به شوشی بود، زیرا آذربایجان به مخزن مهمات اتحاد جماهیر در شهر آغدام و دیگر مناطق دست یافت که بیش از ۱۱۰۰۰ واگن پر از راکت (از جمله راکت های مخصوصِ ب ام-۲۱ گراد) بود. در ۸ و ۹ می ۱۹۹۲، بمباران کور مناطق غیرنظامی بعد از فتح شوشی توسط واحدهای ارتش ارمنستان پایان یافت. نبرد شوشی. نبرد شوشی، برنامه ریزی برای عملیات نظامی تحت نظرِ ژنرال گورگن دالیبالتایان و با راهنمایی :آرکادی تر-تادئوسیان صورت گرفت. تمام عوامل نظامی به نفعِ ارتش آذربایجان بود. آذری ها از لحاظ میزان و کیفیت تجهیزات نظامی برتری داشتند. آن ها برتری نفری داشتند، و در ارتفاع بالاتری واقع بودند، و به علت موقعیت راهبردی شوشی، می توانستند به راحتی از این شهر دفاع کنند؛ بنابراین، دالیبالتایان حملهٔ مستقیم توسط ارمنی ها را شدنی نمی دانست. علاوه بر این، بر اساس کنوانسیون ها و شیوه های نظامی، برای موفقیت عملیات، حتی وقتی طرف مهاجم در بلندی واقع است، تعداد نفرات مهاجم باید حداقل ۳ تا ۴ برابر ب
یشتر از مدافع باشد، درحالی که، یگان های نیروهای نظامی ارمنی قره باغ در آن زمان چنین توان انسانی نداشتند. در مقابل، آرکادی تر-تادئوسیان، که پیشروی نیروها به شوشی را رهبری می کرد، راهبردِ چند حملهٔ انحرافی به روستاهای مجاور را اتخاذ کرد تا مدافعان را از شهر بیرون بکشاند. در این میان، نیروها شهر را محاصره می کردند و مانع تقویت نیروی دفاعی شهر می شدند. بعد از نهایی شدن اطلاعات مربوط به مکان، موقعیت و تعداد نیروهای دشمن، طرح حمله در مارس و آوریل ۱۹۹۲ تهیه شد. به دستورِ «ال. مارتیروسوف»، نمونه ای از منطقهٔ شوشی ساخته شد، تا فرماندهان اقدامات و دستورهای خود را مشخص کنند. این طرح بسیار محرمانه بود. در ۲۸ آوریل، مسیرهای اصلی عملیات، فرماندهان، منابع در دسترس نهایی و تعریف شد. آرایش نظامی برای تصرفِ شوشی در ۴ می ۱۹۹۲ با جزئیات زیر امضاء شد: دشمن موقعیت اطراف شوشی را به شرح زیر در اختیار دارد هدف مان این است که: بعد از سازماندهی مجدد نیروها برای پیشروی به سمت لیساگور و زارسلو و شروع حملهٔ فوری از چهار جهت: هدف نهایی شکست دشمن در سه مرز شوشی، و سپس نابودی دشمن و آزادسازی شوشی است. پیش از حمله علیه دژ شوشی، نیروهای آرکادی
تر-تادئوسیان به مدت چند هفته به منظور «تضعیف» دفاع شهر، گلوله باران توپخانه ای را انجام دادند. از اواخر فوریه، ارتش آذربایجان مرزهای شوشی را تقویت کرد و به شهر مهمات فرستاد، و به منظور تخلیهٔ جمعیت غیرنظامی، از بالگرد استفاده کرد. حمله در ۴ مه شروع شد، اما به دلایل گوناگون (کمبود مهمات، شرایط آب و هوایی نامساعد و غیره) به تأخیر افتاد. در ۸ مه، نیروهای مسلح ارمنستان تقریباً ۱۰۰۰ نفر را برای حمله به شوشی گرد هم آورده بودند. در سپیده دم ۸ مه، آرکادی تر تادووسیان نیروهای خود را از جهات مختلف روانهٔ حمله به شوشی کرد، چون دفاع از مرز شوشی با استپاناکرت از همه ساده تر بود، او از کناره ها و از پشت به شهر حمله کرد. نیروها به ۵ گروهان تقسیم شد، ۴ گروهان (تحت فرماندهی آرکادی کاراپتیان، والری چچیان، سامول بابایان، و سیران اوهانیان) از جهات مختلف به شهر حمله کردند، و گروه پنجم (تحت فرماندهی یورا اُونسیان) به عنوان ذخیره باقی ماندند تا در صورت نیاز فوری به کمک، به گروهان ها به پیوندند. گروه اصلی نیروی مهاجم عمدتاً متشکل از تفنگداران پیاده بود، اما حداقل چهار تانک و دو هلیکوپتر نیز در حمله شرکت داشتند. روبرت کوچاریان، رئیس
جمهور آتی ارمنستان، نیز در میان کسانی بود که در تصرف شهر شرکت داشتند. در شهر، فرمانده آذری «البروس اورجف» فرماندهی صدها نفر و تانک را بر عهده داشت. به علت نزدیکی نیروهای مهاجم، راکت اندازهای گراد در دفاع از شهر بی استفاده ماندند. نیروهای اورجف در ابتدا توانستند حملهٔ ارمنی ها که به صخره های شهر رسیده بودند دفع کنند. گروه های داوطلب چچنی به رهبری شامل باسایف به نیروهای اورجف کمک می کردند، و جزء آخرین کسانی بودند که شهر را ترک کردند. در میانهٔ روز، جنگ شوشی به جنگی تمام عیار تبدیل شد، و هر دو طرف جنگ درگیرِ جنگی سهمگین در خیابان ها و در نزدیکی برج ارتباطاتی شدند. رویارویی مشهور بین دو طرف وقتی رخ داد که تانک تی ۷۲ ارمنی، در هنگام ورود به شوشی، با تانک آذری مواجه شد که از شمال شهر نزدیک می شد. بعد از تبادل آتش، تانک ارمنی، که سرنشین آن «گاگیگ آوشاریان» بود، توسط تانک رقیب منفجر شد. تانک آوشاریان مجهز به پوستهٔ قدیمی حرارتی بود که در مقابل گلوله های تانک آذری نامؤثر بود. دو تن از خدمهٔ تانک کشته شدند، اما آوشاریان جان به در برد. در عصرِ ۸ مه، نیروهای ارمنی سه راکت انداز گراد را نابود کردند و باقیماندهٔ توپخانه ر
ا به غنیمت گرفتند. بعد از چند ساعت، مدافعان شهر مجبور به عقبت نشینی به جنوبی ترین نقطهٔ شهر شدند. در ۹ مه، نیروهای ارمنی کنترل کامل شوشی را در دست گرفتند. وقتی به کلیسای جامع شوشی، که در جنگ آسیب دیده بود، وارد شدند دریافتند که آذری ها آن را تبدیل به محلِ مهمات گراد کرده اند. اورجف، که توسط نیروهای مهاجم منصوب شده بود، به نیروهایش دستور عقب نشینی و ترک دژ شوشی را داد. تلفات دو طرف بیش از ۱۰۰ نفر تخمین زده شد. نقش نیروهای شبه نظامی در جنگ. نیروهای چچن، به رهبری شامل باسایف، یکی از گروه هایی بود که در جنگ شرکت کرد. به گفتهٔ آذر رستم اف، ژنرال آذری، در سال ۱۹۹۲ «در نبردها، هزاران داوطلب چچنی کمک های ارزشمندی به رهبری شامل باسایف و سلمان رادویف کردند». گفته می شود، باسایف یکی از آخرین مبارزینی بود که شهر شوشی را ترک کرد. به گفتهٔ گزارش های خبری روس ها، باسایف بعداً گفت که، او و گردانش تنها یکبار در قره باغ در جنگ علیه گردان داشناک شکست خوردند. او بعداً گفت که نیروهایش را به این دلیل از جنگ بیرون کشیده است که وجه ملی گرایانهٔ جنگ از وجه مذهبی آن پیشی گرفته بود. باسایف در طی جنگ آبخازیا (۱۹۹۳–۱۹۹۲) آموزش نظامی مستق
یم از سرویس اطلاعات نظامی روسیه :اداره اصلی اطلاعات گرفت، چون منطقهٔ آبخازیا تحت حمایت روسیه بود. دیگر چچنی ها نیز در جنگ توسط سرویس اطلاعات نظامی روسیه آموزش دیدند، بسیاری از این چچنی ها که برای روسیه در منطقهٔ آبخازیا علیه گرجستانی ها جنگیده بودند، در جنگ قره باغ کوهستانی برای آذربایجان علیه ارمنستان جنگیدند.
شارلین، شاهدخت موناکو (؛ زادهٔ ) شناگر سابق اهل آفریقای جنوبی و همسر آلبرت شاهزاده کنونی موناکو است. زندگی نامه. شارلین در رودزیا (زیمبابوه کنونی) متولد شد و در سال ۱۹۸۹ به همراه خانواده به آفریقای جنوبی مهاجرت کرد. او از طرف آفریقای جنوبی در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی شرکت کرد که تیم آن ها در مسابقه شنای امدادی ۱۰۰×۴ متر مقام پنجم را کسب کرد. وی در سال ۲۰۰۷ از مسابقات شنا کناره گیری کرد. زندگی خصوصی. شارلین و شاهزاده آلبرت، اولین بار یکدیگر را در یک مسابقه شنا در سال ۲۰۰۰ در مونت کارلو ملاقات کردند، در ژوئن ۲۰۱۰ نامزد شدند و در اول ژوئیه ۲۰۱۱ ازدواج کردند. شاهدخت گابریلا و شاهزاده ژاک، فرزندان دوقلوی این زوج در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۴ به دنیا آمدند.
مارکوس لاو (؛ – ) یک کارآفرین بزرگ و تهیه کننده اهل آمریکایی بود. وی یکی از پیشگامان صنعت فیلم و بنیان گذار لاوز سینِپلکس اینترتیمنت و کمپانی مترو گلدوین مایر که به اختصار از آن به ام جی ام (MGM) تعبیر می شود، است. برای سهم بسیار مهمش در توسعه صنعت تصاویر متحرک، ستاره ای در پیاده رو شهرت هالیوود در خیابان "واین"، به نام مارکوس لاو می باشد. تا به امروز، نام لاو مترادف با سینما و نمایش فیلم است. مارکوس لاو در نیویورک سیتی، در یک خانواده فقیر یهودی لهستانی الاصل که از سال ها قبل در شهر نیویورک مستقر شده بودند، به دنیا آمد. او مجبور بود از همان کودکی کار کند به همین دلیل خیلی زود مدرسه و تحصیل را رها کرد. او که کارهای پیش پا افتاده، توانسته بود اندکی پول پس انداز کند، یک دستگاه نمایش عکس خرید و به کسب و کار مشغول شد. پس از مدت کوتاهی توانست با آدولف سوکور یک سالن نمایش کوچک (نیکلودیَن) تأسیس کند. به مرور نیز این سالن نمایش را توسعه داده، توانست سینماهای زنجیره ای خود را در سراسر ایالات متحده راه اندازی کند. در ۱۹۰۵ میلادی مارکوس لاو دیگر تاجر موفقی به شمار می آمد و سال ۱۹۱۹ میلادی کمپانی تولید فیلم متعلق به وی از