Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. از جمله محسن حسینی مقاله ای دارد به نامِ «... و خ ورن ق ه زار زم س ت ان ب رپ اس ت» و شهرام احمدزاده در مقالهٔ «زب ان ش ن اس ی ن م ای ش ن ام ه م ج ل س ق رب ان ی س ن م ار» برخی آرای زبان شناسانِ ذات باور را به این بهانه مطرح می کند. نمایش. این نمایشنامه را بیضایی به نمایش درنیاورده است. به زبان های دیگر. این نمایشنامه به ترکی ترجمه شده و در لنکران به نمایش درآمده است. تأثیرِ فرهنگی. نمایشگاهی از نقّاشی های باران صدیقیان بر اساس "مجلس قربانی سنمار" در اردیبهشت ۱۳۹۶ در تهران برگزار شد. اشارات خرد و کلان دیگری هم به این نمایشنامه در فرهنگ عامّه هست. از راه نمونه، نویسندهٔ مقالهٔ «مجلس قربانی محسن تنابنده» (۳۱ تیر ۱۳۹۴، روزنامهٔ "شرق") تنابنده را به سنمّار مانند کرده و به نمایشنامهٔ بیضایی اشاره کرده است. نمایش "قصه شهرزاد به روایت سنمار" (۱۴۰۰) از این نمایشنامه الهام گرفته است.
لئو یوسف رایان جونیور (۵ مه ۱۹۲۵۱۸ نوامبر ۱۹۷۸) یک معلم آمریکایی و سیاستمدار و عضو حزب دموکرات آمریکا بود. او به عنوان نماینده ایالات متحده از کالیفرنیا در یازدهمین دوره کنگره از سال ۱۹۷۳ تا زمان ترور او در سال ۱۹۷۸ حضور داشت. رایان در نوامبر ۱۹۷۸ در گویان توسط پیروان جیم جونز به ضرب گلوله کشته شد. مرگ او ساعتی قبل از خودکشی جمعی جونز تاون و ۱۱ روز پس از انتخاب مجدد او برای یک دوره چهار ساله نمایندگی اتفاق افتاد در سال ۱۹۸۳ مدال طلای کنگره آمریکا بعد از مرگش به او اهدا شد. اوایل زندگی و تحصیلات. رایان در لینکلن نبراسکا متولد شد. در طول زندگی او، خانواده اش به صورت متناوب به ایلینوی، فلوریدا و نیویورک، ویسکانسین و ماساچوست نقل مکان می کرد. او در سال ۱۹۴۳دبیرستان کمپیون جیسوت در پریری دو چیئن ویسکانسین فارغ التحصیل شد. او پس از دریافت دوره آموزشی V-12 در باتس کالج، به خدمت نیروی دریایی ایالات متحده درآمد و از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶ در یک زیر دریایی فعالیت می کرد. رایان در سال ۱۹۴۹ فارغ التحصیل کارشناسی هنر و در سال ۱۹۵۱ فارغ التحصیل کارشناسی ارشد علوم از دانشگاه کریقتن نبراسکا شد. او به عنوان معلم و مدیر مدرسه و نیز
به عنوان عضو شورای شهر جنوب سان فرانسیسکو از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۲ فعالیت داشت. حرفه. در سال ۱۹۶۲ رایان به عنوان شهردار از جنوب سان فرانسیسکو انتخاب شد. مدت فعالیت او به عنوان شهردار کمتر از یک سال بود تا زمانیکه به عنوان نماینده مجلس ایالتی کالیفرنیا در دوره ۲۷ با فاصله ۲۰٬۰۰۰ رای انتخاب شد. رایان به عنوان یک نماینده در سال ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸ به کنوانسیون ملی دموکراتیک آمریکا خدمت کرد در سال ۱۹۷۲ او به نماینده مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. او سه بار دیگر نیز به عنوان نماینده کنگره ایالات متحده انتخاب شد. حادثه جونز تاون. در سال ۱۹۷۸ گزارش هایی در مورد سوء استفاده گسترده و نقض حقوق بشر در جونز تاون توسط افراد یک فرقه به رهبری جیم جونز در گویان منتشر شد. پس از خواندن یک مقاله در سان فرانسیسکو اگزماینر، رایان اعلام کرد قصد دارد تا به جونز تاون در گویان که جیم جونز و حدود ۱٬۰۰۰ نفر از اعضای گروه او اقامت داشتند سفر کند. رایان تحت تأثیر افرادی که نگران بستگان خود از بی عدالتی اجتماعی بودند و عمدتاً در کالیفرنیا زندگی می کردند به عنوان نماینده انتخاب شد. با توجه به اینکه "سن فرانسیسکو کرونیکل" در حال بررسی وقا
یع بود، وزارت امور خارجه ایالات متحده "بارها و بارها در مقابل تلاشهای رایان کارشکنی می کرد و به او اعلام شد "برای پیدا کردن چه چیزی قصد رفتن به جونز تاون را دارید آنجا همه چیز خوب است". سفر به جونز تاون. در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۷۸ رایان اعلام کرد که به جونز تاون خواهد رفت. او را با دریافت مجوز و بودجه دولتی این کار را انجام داد. او در این سفر در نقش رئیس یک کمیته فرعی کنگره برای بررسی صلاحیت دادگاه ها و وضع شهروندان ایالات متحده که در کشورهای خارجی زندگی می کنند قرار داشت. رایان از نماینده کنگره ایندیانا دن کویل خواست تا او را همراهی کند اما کویل قادر به انجام این سفر نبود. جنگل کمین و ترور. بنابر گزارش کمیته امور خارجی در تاریخ ۱۴ نوامبر رایان واشینگتن را ترک و به همراه هیئتی از مقامات دولتی با نمایندگان رسانه ها و برخی از افراد «نگران بستگان» به جورج تاون پایتخت گویان (در ۲۴۰ کیلومتری جونز تاون) وارد شد. شب هیئت در یک هتل محلی اقامت گزید که در آن با وجود تأیید، رزرو بسیاری از اتاق ها لغو شده بود و بسیاری مجبور به اقامت در لابی شدند. به مدت سه روز رایان با مشاور حقوقی مذاکراتی را برگزار کرد. رایان خواست تا با جو
نز توسط رادیو صحبت کند اما شارون آموس بالاترین-رده عضو معبد گفت: آیین دیدار برنامه ریزی نشده است. در ۱۷ نوامبر، رایان مشاور خود جکی اسپیر، ۹ روزنامه نگار و چهار تن از بستگان نگران را به نمایندگی هیئت، سوار یک هواپیما به فرودگاهی در پورت کایتوما چند مایل خارج از جونز تاون اعزام کرد. در ابتدا خوش آمدگویی در جونز تاون گرم بود اما یک عضو معبد بنام گوسنی ورنون دست نوشته ای به خبرنگار ان بی سی دان هریس داد که اظهار داشت: «لطفاً به من کمک کنید از جونز تاون خارج شوم». آن شب رسانه ها و هیئت به فرودگاه بازگشتند. صبح روز بعد رایان، اسپیر و دوایر مصاحبه های خود را ادامه دادند و یک زن را ملاقات کردند که مخفیانه برای خروج از جونز تاون با خانواده اش و یک خانواده دیگر ابراز تمایل کرد. حدود ۱۱:۰۰ صبح به وقت محلی رسانه ها و هیئت بازگشت و به مصاحبه با اعضای معبد پرداخت. حدود ساعت ۳ بعد از ظهر، ۱۴ نفر از اعضا از معبد جداشدند و لری لیتون به عنوان یک پناهنده سوار یک کامیون با رایان به فرودگاه آمد و گفت که مایل است یک شب دیگر برای کمک به کسانی که آرزوی ترک دارند با آنها بماند. مدت کوتاهی پس از آن زمانیکه که رایان در حال متقاعد کردن
یک خانواده برای ترک منطقه بود یک حمله شکست خورده با چاقو به رایان رخ داد. برای محافظت از رایان دوایر دستور داد تا رایان محل را ترک کند اما او وعده داده بود تا اختلاف را حل کند. گروه جونز تاون را ترک و در ساعت ۴:۴۵ بعد از ظهر به وقت محلی به فرودگاه کایتوما رسید. ساعت 5:10 بعد از ظهر تا زمانیکه هواپیمای ۶ صندلی سسنا به انتهای باند رسید لری لیتون آتش گشود و چندین نفر از کسانی که داخل هواپیما بودند را زخمی کرد. همزمان چند نفر دیگر از اعضای معبد که برای همراهی آمده بودند شروع به گشودن آتش بر روی هواپیما ترابری کرده، رایان را کشتند و سه روزنامه نگار و یک عضو جدا شده از معبد و ۹ نفر دیگر از جمله جکی اسپیر را زخمی کردند. افراد مسلح بدن رایان را به رگبار بستند و سپس به سر او شلیک کردند. مسافران سسنا لری لیتون و افراد زنده مانده در هر دو هواپیما به مناطق اطراف فرار کردند. بعد از ظهر قبل از اعلام عمومی این خبر، همسر مشاور رایان ویلیام هولسینگر سه تهدید تلفنی دریافت کرد. تماس گیرنده اظهار داشت: «به شوهر خود بگو که وعده غذایی هواپیما مغز خودش است و او بهتر است مراقب باشد.» صبح روز بعد که ارتش گویانا برای حل و فصل مناقشه
به محل رسید. آنها ۹۰۹ جسد از ساکنان را مرده پیدا کردند؛ افراد فوت شده به یک «خودکشی دسته جمعی» دست زده بودند. دفن. جسد لئو رایان به ایالات متحده بازگردانده شد و در گورستان ملی دروازه طلایی در سان برونو کالیفرنیا دفن شد. سالگرد. در ۲۵ امین سالگرد مرگ او، مراسم یادبود ویژه ای به افتخار او در شهرستان آلامدا، کالیفرنیا برگزار شد که خانواده رایان و دوستان از جمله سه دختر او و جکی اسپیر حضور داشتند. در پایان این مراسم پدر و مادر کسانی را که فرزندان آنها در جونز تاون مرده بود به احترام و تشکر از کنگره رایان برای اهدای زندگی خود و تلاش برای نجات فرزندان آنها قدردانی کردند.
پایش عصب-عضله یا تکنیکی است که پس از پایان بیهوشی جهت تشخیص میزان کارایی عضلات بیمار استفاده می شود. روش کار به این صورت است که این وسیله یک تحریک عصبی را در اعصاب بیمار ایجاد می کند و پس از آن پاسخ عضله مورد نظر را ثبت می کند. از این پایش زمانی استفاده می شود که در حین بیهوشی از داروهای مسدود کننده عصب-عضله استفاده شده است، متخصص بیهوشی با استفاده از وسیله می تواند از فلج عضلانی باقیمانده بعد از بیهوشی پیشگیری کند. زمانی که این وسیله برای استفاده مداوم آماده می شود به شکلی تنظیم می شود که هر ۱۰ تا ۱۲ ثانیه یکبار به عصب مورد نظر شوک وارد کند، هربار شوک باعث انقباض عضله خواهد شد. کمرنگ شدن پاسخ به تحریکهای عصبی توسط ابزار اندازه گیری شده و میزان فلج و شلی عضلانی بر همین اساس سنجیده می شود. این وسیله به این دلیل بنام نامیده می شود که مجموعه شوکهای این دستگاه پشت سرهم و بدون فاصله زیاد مانند یک قطار صورت می گیرد. با استفاده از این وسیله و تحریک اعصاب محیطی می توان مطمئن شد که بیمار به اندازه کافی داروهای مسدود کننده عصب-عضله دریافت کرده و از تجویر بیش از حد این دسته دارو جلوگیری می شود در نهایت بیمار از بروز عوا
رض دارویی مصون خواهد بود. قبل از اینکه بیمار کاملاً بیدار شود انجام تست های عضلانی و تست های کلینیکی مانند مشاهده تونوس ماهیچه ای و کمپلیانس ریوی امکان پذیر نیست زیرا این موارد می توانند تحت تأثیر فلج عضلانی باقیمانده بعد از بیهوشی قرار بگیرند، پایش مستقیم عصب-عضله می تواند از عوارض داروهای شل کننده عضله جلوگیری کرده و با استفاده از آن، پزشکان فلج عضلانی باقیمانده بعد از بیهوشی را قبل از اینکه باعث استرس و ناراحتی در بیمار شود درمان می کنند.
نیما مسیحا (زادهٔ ۱۳ دی ۱۳۵۳ در تهران) خوانندهٔ سبک "پاپ" و "اپرای" ایرانی است. زندگی نامه. نیما مسیحا در ۱۳ دی ۱۳۵۳ در تهران متولد شد. علاقه او به موسیقی و خواندن از همان دوران کودکی شکل گرفت. خانواده و پدرش که صدای خوبی هم دارند، مشوق اصلی وی در این حرفه بودند. او فارغ التحصیل رشته ادبیات در مقطع لیسانس بوده و در سال ۱۳۸۲ با مریم مسیحا ازدواج کرده است. نیما مسیحا در برنامهٔ دورهمی مهران مدیری بیان کرد که به علت ازدواج فامیلی مادر و پدر، دچار بیماری چشمی مادرزادی فوندوس فلاوی ماکولاتوس است. زندگی حرفه ای. نیما مسیحا در سال ۱۳۶۹، در پی یک فراخوان در روزنامه همشهری که تالار وحدت برای تکمیل گروه کر هنرجو می پذیرفت، شرکت کرد و به عنوان خواننده تنور شروع به خواندن کرد. او تا سال ۱۳۷۰ با گروه کر تالار وحدت بود و در این سال از این گروه جدا شد اما تا سال ۱۳۷۸ تمرینات خود را شخصاً و انفرادی ادامه داد. مسیحا زیر نظر حسین سرشار آواز و از گرگین موسیسیان تئوری موسیقی را آموخت. وی در پی آشنایی با بابک بیات در سال ۱۳۷۷، کار در زمینهٔ موسیقی پاپ را آغاز کرد و با خواندن ترانهٔ پروانگی در فیلم دست های آلودهٔ سیروس الوند در سا
ل ۱۳۷۸، خوانندگی را به طور رسمی دنبال کرد و این آهنگ باعث دیده شدن و شهرت وی شد. سیروس الوند دربارهٔ این قطعه می گوید: خواندن قطعه پرواز ممنوع به همراه حمید حامی در فیلم شبکه به کارگردانی ایرج قادری از دیگر فعالیت های این خواننده در عرصه سینما است. مسیحا با آهنگ سازان مطرحی چون مجید انتظامی،شهرداد روحانی، بابک بیات و … همکاری داشته است.
صحن جمهوری اسلامی (در گفتار عام: صحن جمهوری) از صحن های حرم امام رضا است که در غرب حرم قرار دارد. این صحن در سال ۱۳۶۸ به بهره برداری رسیده است. تاریخچه و دسترسی. خاک برداری و اجرای عملیات ساخت صحن جمهوری اسلامی در سال ۱۳۶۰ آغاز شد و در سال ۱۳۶۸ به بهره برداری رسید. ورودی غربی صحن از سوی سردر غربی حرم در ابتدای خیابان شیرازی، ورودی شمالی آن از بست شیخ طوسی، ورودی جنوب غربی و جنوبی آن از صحن غدیر و صحن پیامبر اعظم و ورودی جنوب شرقی آن از بست شیخ بهایی است. هم چنین صحن جمهوری از ایوان طلا در ضلع شرقی به رواق دارالولایه متصل می شود که در نزدیکی ضریح قرار دارد. مشخصات. صحن جمهوری اسلامی به صورت طرح شکسته شامل دو مستطیل ساخته شده است. طول صحن حدود ۱۲۰ متر، عرض مستطیل بزرگتر ۷۵ متر و عرض مستطیل کوچکتر ۵۰ متر است. چهار سردر و ایوان در چهار ضلع صحن ساخته شده اند. ۳۰ حجره و ۴۶ غرفه نیز در ضلع های صحن ایجاد شده اند. هم چنین سقاخانه، ساعت خورشیدی و حوض بزرگی در وسط صحن قرار دارد. ساعت خورشیدی. یک ساعت خورشیدی در وسط صحن جمهوری اسلامی قرار دارد که نشان دهندهٔ شاخص ظهر شرعی است. ساعت از سنگ یکپارچه ای ساخته شده است و اعداد
روی آن، نشان دهندهٔ ساعات پیش و پس از ظهر شرعی به افق مشهد هستند. سقاخانه. سقاخانه صحن جمهوری روبروی ایوان طلا قرار دارد. پلان این سقاخانه مربع است و زیر سقفی گنبدی شکل قرار دارد. ۲۴ شیر این سقاخانه دارای چشم الکترونیک هستند. آرامستان ثامن الائمه. آرامستان ثامن الائمه، با نام بهشت ثامن الائمه یکی از آرامستان های حرم امام رضا می باشد. این آرامستان در صحن جمهوری اسلامی واقع می باشد.
هیو کلاورز تامپسون جونیور (۱۵ آوریل ۱۹۴۳–۶ ژانویه ۲۰۰۶) کاپیتان ارتش آمریکا و پیش از آن افسریار گردان ۱۲۳ نیروی هوایی، لشکر بیست و سوم پیاده بود که به سبب نقش مؤثرش در پایان دادن به کشتار مای لی در روستای سون می (Sơn Mỹ) ویتنام، در شانزدهم مارس ۱۹۶۸ شناخته می شود. در جریان کشتار مای لی، تامپسون و خدمه هلیکوپتر تحت فرمان او شامل گلن آندرئوتا و لارنس کولبرون با تهدید نیروهای آمریکایی و مسدود کردن مسیر آن ها با هلیکوپتر خود، جلوی قتل عده‎ای را گرفتند. این گروه علاوه بر آن، مستقیماً عده ای از غیرنظامیان ویتنامی را به نقطه ای خارج از منطقهٔ جنگی منتقل کردند. تامپسون که برای اسکورت هوایی نیروهای پیاده بر فراز روستا پرواز می کرد متوجه وقوع کشتار غیرنظامیان شد و طی چند تماس رادیویی وقوع کشتار را به افسران مافوق حاضر در محل گزارش کرد، اما هیچ اقدامی از سوی ایشان انجام نشد. او پس از رساندن یک پسربچه خردسال به بیمارستان، گزارش کشتار را به مافوق خود در مرکز فرماندهی گروه رزمی بارکر ارائه کرد. بلافاصله پس از گزارش تامپسون، سرهنگ دوم فرانک ا.بارکر دستور توقف عملیات تجسس و انهدام در روستا را داد. تامپسون در سال ۱۹۷۰ علیه مس
ببان کشتار مای لی شهادت داد. بیست و شش افسر و سرباز وظیفه شامل ویلیام کالی و ارنست مدینا به بزه جنایی متهم، اما همگی تبرئه یا بخشیده شدند. عده زیادی در بدنه دولت و ارتش ایالات متحده به علاوه بسیاری از مردم، تامپسون را به سبب نقشش در محاکمه مسببان کشتار مای لی نکوهش و او را طرد کردند. تامپسون اختلال استرسی پس از ضایعه روانی، کابوسهای شدید، طلاق و اعتیاد به الکل را تجربه کرد. اما علی رغم تمام ناملایمات تا سال ۱۹۸۳ در خدمت ارتش باقی ماند و شغل خود را به عنوان خلبان هلیکوپتر حفظ کرد. زندگی نامه. سال های آغازین. هیو کلاورز تامپسون جونیور در ۱۵ آوریل سال ۱۹۴۳ در آتلانتای ایالت جورجیا در ایالات متحده متولد شد. او فرزند وسی و هیو کلاورز تامپسون بود. مادربزرگ پدری او یک بومی آمریکایی از نژاد خالص چروکی بود. اجداد او قربانیان سیاست های پاکسازی قومی ناشی از قانون جابه جایی سرخ پوستان (به انگلیسی: Indian Removal Act)و به ویژه رد اشک (به انگلیسی: Trail of Tears) بودند. هیو کلاورز تامپسون پدر، برق کار بود و طی جنگ جهانی دوم در نیروی دریایی آمریکا خدمت کرد. خانوادهٔ تامپسون در سال ۱۹۴۶ از آتلانتا به استون مانتین در جرجیا نق
ل مکان کرد. فرزند اول و تنها برادر هیو، توماس که در سال ۱۹۳۸ به دنیا آمده بود نیز طی جنگ ویتنام در نیروی هوایی خدمت کرد. تامپسون عضو پیشاهنگی پسران آمریکا بود و خانوادهٔ او از اعضای فعال کلیسای اسقفی (ایالات متحده آمریکا) به شمار می رفتند. پدر خانواده بر تربیت منظم و بی نقص پسرانش تأکید بسیار داشت. کل خانواده نژادپرستی و تبعیض قومی رایج در کشور را خوش نداشتند و به خانواده های زیادی از اقلیت های قومی کمک می کردند. تامپسون از نوجوانی برای کمک به خانوادهٔ طبقهٔ کارگرش کار می کرد. تامپسون در سال ۱۹۶۱ از دبیرستان فارغ التحصیل شد. پس از آن یه نیروی هوایی پیوست و در یک گردان تعمیر و نگهداری سیّار نیروی دریایی در پایگاهی در آتلانتا به عنوان متصدی ماشین آلات سنگین مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۳ ازدواج کرد و سال بعد از خدمت ارتشی مرخص شد تا زندگی خانوادگی آرام خود را در استون مانتین آغاز کند. او با اخذ گواهی، کار خود را به عنوان مدیر بنگاه کفن و دفن آغاز کرد. با آغاز جنگ ویتنام تامپسون بر اساس حس وظیفه به ارتش بازگشت. او در سال ۱۹۶۶ در ارتش ایالات متحده ثبت نام کرده و دورهٔ تعلیم پرواز افسریاری را در تگزاس و آلاباما گذرا
ند. تامپسون در اواخر سال ۱۹۶۷ در حالی که بیست و پنج سال داشت به ویتنام اعزام شد و به گردان هوایی صد و بیست و سوم، لشکر بیست و سوم پیاده پیوست. مداخله در کشتار مای لی. در ۱۶ مارس ۱۹۶۸، از مرکز فرماندهی بارکر به تامپسون و خدمهٔ هلیکوپتر دیده بانی مدل Hiller OH-23 Raven شامل گلن آندرئوتا (ارشد خدمه) و لاری کالبرون (توپچی)، مأموریت پشتیبانی عملیات تجسس و انهدام در سون می واقع در استان کنگ نگای در ویتنام جنوبی داده شد. ارتش ایالات متحده روستای سون می (و چهار دهکدهٔ تشکیل دهندهٔ آن شامل مای لی، مای خه، کو لوی و تو کونگ) محل تجمع ویت کنگها می دانست. اطلاعات ارتش در مورد حضور ویت کنگ ها در سون می نادرست بود: اهالی روستا عمدتاً خانواده های برنج کار غیرمسلح و بی طرف بودند. در پروازهای شناسایی (از جمله پرواز تامپسون) که در حوالی سون می انجام شد، نشانه ای از حضور دشمن مشاهده نشد. بدون هیچ گزارش اطلاعاتی معتبری، ارتش ایالات متحده سان می را گلوله باران کرده و غیرنظامیان بسیاری را کشت. بعد از گلوله باران، هنگ بیستم پیادهٔ ارتش یکم فرماندهی بارکر معروف به چارلی کمپانی یا کمپانی سی، به رهبری کاپیتان ارنست مدینا به سان می وارد
شدند. افسران و سربازان کمپانی سی پس از ورود به سان می، با حرکت در روستا و اطراف آن به کشتار غیرنظامیان، تجاوز جنسی و آتش افروزی دست زدند. دستهٔ یکم کمپانی سی به فرماندهی ستوان ویلیام لاوز کالی جونیور. بین ۷۰ تا ۸۰ روستایی، عمدتاً زن و کودک را وادار به تجمع در یک خندق کردند. اعضای دسته سپس با چاقو، نارنجک، سرنیزه و سلاح های سبک این روستاییان را کشتار کردند. تامپسون در یک کنفرانس دانشگاهی که با موضوع مای لی در سال ۱۹۹۴ در دانشگاه تولان برگزار شد، چنین گفت: «پرواز ما مدام می رفت و برمی گشت، ما خیلی زود متوجه انبوه اجساد شدیم که همه جا پراکنده شده بود. هر طرف را که نگاه می کردیم، جسد می دیدیم: جسد نوزاد، بچه های دو، سه، چهار و پنج ساله، زن، مردهای خیلی پیر. خلاصه این که هیچ کدامشان در سن خدمت ارتشی نبودند.» تامپسون و هم قطارانش در ابتدا تصور کردند که کشتار غیرنظامیان نتیجهٔ آتش باری توپخانه است. اما وقتی متوجه قتل عام غیرنظامیان شدند که به گفتهٔ لاری کولبرون شاهد قتل زن مجروحی به دست فرمانده عملیات، کاپیتان مدینا بودند. خدمهٔ پرواز تقاضای انتقال درمانی زن را داده بودند. «دختر جوانی را دیدیم، حدوداً بیست ساله که
افتاده بود روی علف ها. می دیدیم که مسلح نیست و از سینه زخمی شده. با دود نشانه گذاریش کردیم، چون یک جوخه دیده بودیم که داشت نزدیک می شد. دود سبز بود به این معنا که نزدیک شدن به سوژه بی خطر است، معنی قرمز برعکس است. ارتفاع پرواز ما کمتر از دو متر بود و وقتی کاپیتان مدینا رسید از او کمتر از شش متر و نیم فاصله داشتیم. مدینا به او لگد زد، یک قدم برگشت عقب و کار دختر را تموم کرد. درست جلوی چشم ما. وقتی کار مدینا را دیدیم، ناگهان فهمیدیم: این ها بچه های ما بودند و داشتند آدم می کشتند.» بلافاصله بعد از این اعدام بود که تامپسون متوجه خندق پر از قربانیان کالی شد. تامپسون با هلیکوپترهای همراه خود و نیز مرکز فرماندهی تماس گرفت: «به نظرم می اید این پایین کشتار غیرضروری به میزان بالا در جریان است. یک چیزی غلط است. همه جا پر از جسد است. ما یک خندق پر از جسد دیدیم. یک جای کار می لنگد.» تامپسون متوجه حرکتی در خندق شد که نشان دهندهٔ حضور انسانی زنده در آن بود. او بلافاصله نشست تا به قربانیان کمک کند. ستوان کالی به تامپسون نزدیک شد و این دو گفتگوی ناخوشایندی را آغاز کردند. وقتی تامپسون با کالی صحبت می کرد، سروان دیوید میچل زیرد
ست کالی، به سمت خندق آتش گشود و هر کسی را که حرکت می کرد کشت. تامپسون و هم قطارانش در حالتی از شوک و ناباوری به هلیکوپتر برگشته و شروع به جستجو کردند تا غیرنظامیانی که می توانند را نجات دهند. آن ها در شمال غرب دهکده گروهی شامل زنان، کودکان و افراد مسن را دیدند که در حال فرار از دستهٔ دوم کمپانی سی بودند. تامپسون که دریافته بود افراد دسته قصد کشتار این روستاییان را دارند، پرندهٔ خود را بین روستاییان و دسته فرود آورد. و به افرادش دستور داد که اگر افراد دستهٔ دوم قصد کشتن روستاییان را داشتند، به سمت آن ها شلیک کنند. در حالی که آندرئوتا و کولبرون به سمت افراد دستهٔ دوم نشانه رفته بودند، تامپسون روستاییان را راضی کرد که به دنبال او بیایند. در نهایت او با کمک دو خلبان دیگر از دوستانش، روستاییان را از محل تخلیه کرد. تامپسون به سبب کمبود سوخت، مجبور شد به باند تدارکاتی موقتی، کیلومترها دورتر از دهکده مراجعه کند. پیش از خروج آن ها از دهکده، آندرئوتا متوجه حرکتی در خندق پر از جسد شد. به نقل از ترنت انگرز در «"قهرمان فراموش شدهٔ مای لی: داستان هیو تامپسون"» (۲۰۱۴): «هلیکوپتر دور زد و سریعاً نزدیک لبهٔ خندق نشست. آندرئوت
ا که محل جنبش را از نظر دور نکرده بود، به محض فرود از هلیکوپتر بیرون جهید. تامپسون و کالبرون در دو سوی هلیکوپتر به نگهبانی ایستاده بودند. آندرئوتا برای رسیدن به نقطهٔ مورد نظر خود مجبور بود روی چندین جسد پاره پاره شده قدم بگذارد. بچهٔ پنج یا شش ساله زیر جسدی یا چندین سوراخ گلوله در سینه پیدا شد. کودک غرق خون و به شدت شوکه بود.» خدمهٔ تامپسون تنها بازماندهٔ خندق، دو با (Do Ba) را به بیمارستانی در کنگ نگای منتقل کردند. بعد از انتقال کودک به بیمارستان، تامپسون به مرکز فرماندهی پرواز کرد و در نهایت خشم کشتار را به مافوق خود گزارش داد. گزارش او به سرعت به سرهنگ دوم فرانک بارکر، فرمانده کل عملیات رسید. او سریعاً با نیروهای حاضر در صحنه تماس گرفت و دستور توقف «کشتار» را داد. بعد از سوختگیری هلیکوپتر، خدمه به روستا بازگشتند تا از توقف کشتار و تخلیهٔ مجرحان اطمینان حاصل کنند. بعد از کشتار. تامپسون گزارش رسمی واقعه را ارائه کرد و توسط سرهنگ اُران هندرسون (فرمانده تیپ یازدهم پیاده که هنگ بیستم جزئی از آن بود) مصاحبه شد. افسران ارشد ارتش بیست و سوم پیاده، عملیات مشابهی (مای لی ۱، مای لی ۵ و …) را که در مرکز فرماندهی بارک
ر طرح شده بود ملغی کردند و به این ترتیب از قتل عام صدها و شاید هزاران غیرنظامی ویتنامی در کنگ نگای، پیشگیری شد. در آغاز، فرماندهان در رده های مختلف سلسله مراتب فرماندهی، با موفقیت روی کشتار سرپوش گذاشتند. به تامپسون برای عملکردش در مای لی مدال صلیب پرواز ممتاز اهدا شد. روایتی که در تقدیرنامهٔ اهدای مدال ذکر شد، ساختگی بود. برای مثال تامپسون برای «... نجات کودک ویتنامی که بین تبادل آتش سنگین دو طرف گیر افتاده بود»، ستایش شده بود. تامپسون تقدیرنامه را دور انداخت. تامپسون اجرای پروازهای شناسایی را ادامه داد. هلیکوپترهای او در مجموع، هشت بار توسط دشمن هدف قرار گرفته و در چهار مورد نابود شدند. در آخرین مورد، آتش بار مسلسل دشمن او را زمینگیر کرد و در طی فرود اضطراری، کمر تامپسون شکست. این پایان حضور تامپسون در جبههٔ ویتنام بود. او را به بیمارستانی در ژاپن منتقل کردند تا دورهٔ درمان طولانی خود را آغاز کند. او در تمام دوران زندگی از آسیب های روانی ناشی از جنگ، رنج می برد. وقتی خبر کشتار در رسانه ها منعکس شد، تامپسون طی بازپرسی رسمی پنتاگون گزارش خود را به سرهنگ ویلیام ویلسون و سپهبد ویلیام ر. پیرز ارائه کرد. در اواخر
سال ۱۹۶۹، تامپسون را به واشنگتن فرا خواندند تا در جلسهٔ دادرسی غیرعلنی کمیتهٔ خدمات جنگ افزاری داخلی (به انگلیسی: House Armed Services Committee) حاضر شود. تامپسون در این جلسه به شدت مورد انتقاد نمایندگان کنگره به ویژه رئیس جلسه، ل. مندال ریورز (به انگلیسی: L. Mendel Rivers) قرار گرفت، که بسیار کوشیده بود توجهات را از بحث وقوع کشتاری توسط نظامیان آمریکا منحرف کند. ریورز در نشریات اعلام کرد که از نظر او تامپسون تنها سربازی در ماجرای مای لی است که باید (به سبب نشانه رفتن به سوی هم رزمان) محاکمه شود. او طی تلاشی ناموفق، کوشید تامپسون را به دادگاه نظامی بکشد. بسیاری به تامپسون به سبب شهادت علیه اعضای ارتش آمریکا، بهتان زدند. تامپسون در سال ۲۰۰۴ و در برنامهٔ تلویزیونی شصت دقیقهٔ شبکهٔ سی بی اس گفت: «با تلفن تهدید به مرگ می شدم… تو ورودی خونه ام حیوان مرده می انداختن بعضی صبحا بیدار که می شدم تو ورودی خونه حیوونای تکه تکه شده انداخته بودن.» تامپسون بعد از حضور در ویتنام، به عنوان مربی خلبان به فورت راکر منتقل شد و بعدها به صورت مستقیم درجه کاپیتانی گرفت. او در سال ۱۹۸۳ از ارتش بازنشسته شد. بعد از خدمت نظامی. تامپس
ون به عنوان خلبان هلیکوپتر در صنایع نفتی، در خلیج مکزیک مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۸ مایکل بیلتون (به انگلیسی:Michael Bilton)یک تهیه کنندهٔ مستند انگلیسی از تلویزیون یورکشایر، موفق شد با تامپسون از طریق مادرش تماس بگیرد. در آن زمان هیچ ردپایی از زندگی اجتماعی تامپسون یافت نمی شد. بیلتون موجب شد تماس بین تامپسون و لاری کالبرون بعد از ۱۶سال مجدداً برقرار شود. هر دوی آن ها پیشتر برای یافتن هم تلاش کرده بودند. تامپسون در لافایت در لوئیزیانا و کالبرون در آتلانتای جورجیا زندگی می کرد. این دو خیلی زود با هم دیدار کردند. آشنایی بیلتون و تامپسون سرآغاز دوستی این دو تا زمان مرگ تامپسون بود. کالبرون و تامپسون هر دو موافقت کردند که برای فیلم چهار ساعت در مای لی (۱۹۸۹)(که در شبکهٔ PBS با نام "مای لی را به خاطر داری؟" پخش شد) مصاحبه شوند. این فیلم یک جایزهٔ بفتا و یک جایزهٔ امی در بخش بین الملل گرفت. مصاحبه، غلبهٔ تامپسون بر اندوه ناشی از آنچه در مای لی دیده بود و حس عجزی ناشی از ناتوانی در پیشگیری از را نشان می داد. در گام بیلتون و همکارش کوین سیم (یه انگلیسی:Kevin Sim) تحقیق برای نوشتن کتاب «چهار ساعت در مای لی» را آغاز
کردند که در سال ۱۹۹۲ منتشر و آغازگر کارزاری برای شناساندن قهرمانی تامپسون و هم قطارانش شد. شخصیت های برجسته ای در ارتش ایالات متحده و همین طور رئیس جمهور جرج بوش (پدر) از این کارزار حمایت کردند. تامپسون و کالبرون برای سخنرانی های متعددی در حوزهٔ اخلاق جنگ دعوت شدند. طی یکی از این سخنرانی ها در کالج کانتیکات در نیولندن به هر دوی آن ها دکترای افتخاری اهدا شد. بیلتون نیز در این مراسم حضور داشت. در سال ۱۹۹۸، تامپسون و کالبرون به مای لی بازگشتند و با برخی کسانی که نجات داده بودند دیدار کردند، از جمله دو زن از گروهی که دستهٔ دوم بروکز قصد کشتار آن ها را داشتند. او تا سال ۲۰۰۵، مشاور دپارتمان امور کهنه سربازان ایالت متحده در لوئیزیانا بود. مرگ. پس از یک دورهٔ طولانی مبارزه با سرطان، دستگاه های نگهدارندهٔ تامپسون را خاموش کردند، او در ششم ژانویهٔ ۲۰۰۶ در پاینویل، لوئیزیانا در شصت و دو سالگی درگذشت. کولبرون از آتلانتا آمده بود تا بر بالین او حاضر باشد. تامپسون در لافایت لوئیزیانا با تشریفات کامل نظامی به خاک سپرده شد. در هشتم فوریه، چارلز بوستانی، نمایندهٔ کنگره، بیانیه ای قرائت و از تامپسون به عنوان یک قهرمان واقعی آ
مریکایی تجلیل کرد. هم قطاران. گلن آندرئوتا اندکی بعد از کشتار مای لی در ۸ آوریل ۱۹۶۸ در حالی که تنها ۲۰ سال داشت طی عملیاتی هوایی درگذشت. او بر اثر اصابت یک تیر مستقیم به سر، که از سوی ویت کنگهای پیاده شلیک شده بود کشته شد. لارنس کالبرون بعد از جنگ ازدواج کرد و صاحب یک پسر شد. او در اورگن کسب و کاری در حوزهٔ تعمیر تجهیزات اسکی و در آتلانتا در حوزهٔ فروش تجهیزات ارتوپدی به راه انداخت. کالبرون روز ۱۳ دسامبر سال ۲۰۱۶ بر اثر سرطان و در ۶۷ سالگی درگذشت. یادبود و سپاس. سی سال پس از کشتار و در سال ۱۹۹۸، از تامپسون و دو خدمه هلیکوپتر تحت فرمان او گلن آندرئوتا و لارنس کولبرون، با اهدای مدال سرباز تجلیل شد، البته آندرئوتا تنها سه هفته بعد از کشتار، در عملیات دیگری کشته شده بود. این مدال بالاترین نشان ارتش آمریکا برای ابراز شجاعت در موارد تماس غیرمستقیم با دشمن است. در همان سال تامپسون و کولبرون برای دیدار با بازماندگان به سون می بازگشتند. این دو در سال ۱۹۹۹، جایزهٔ «وجدان دلاور» بنیان Peace Abbey را نیز دریافت کردند. در سال ۱۹۹۹، تامپسون و کالبرون به طور مشترک گروه «استون واک» را سرپرستی کردند. این گروه سنگی یک تنی را
با حکاکی «قربانیان غیرنظامی گمنام جنگ» از بوستن تا گورستان ملّی آرلینگتون هل دادند. در سال ۲۰۱۰ بنیاد هیو تامپسون به افتخار نقش او در توقف کشتار مایی لی تأسیس شد. مطالعهٔ زندگی نامهٔ او با عنوان «قهرمان فراموش شدهٔ مای لی: داستان هیو تامپسون» به پرسنل ارتش آمریکا توصیه شده است.