Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و نیروی انسانی افزوده عمل می کردند. برای رقبای چین حمله به با و شو سخت بود، زیرا این سرزمین ها در اعماق کوه های بالادست رودخانه یانگ تسه قرار داشتند. در همان زمان، موقعیت استراتژیک چین در با و شو، بستری مناسب برای حمله به ایالت چو، که در پایین دست یانگ تسه قرار داشت، فراهم کرد. اقدامات علیه چو. در زمان سلطنت پادشاه هوی ون از چین، ایالت چو در جنوب شرقی هدف تجاوزات چین قرار گرفت. اگرچه چو دارای بزرگ ترین ارتش آماده رزم در بین هفت ایالت جنگ طلب، با بیش از یک میلیون سرباز بود، اما قدرت اداری و نظامی آن دچار فساد و چندبخشی بین اشراف زادگان بود. ژانگ یی، استراتژیست چین، به پادشاه هوی ون پیشنهاد کرد که علاقهٔ چین را بر ضرر چو قرار دهد. طی سال های بعد، ژانگ یی تعدادی توطئه دیپلماتیک را علیه چو طراحی و اجرا کرد که با حملات مداوم نظامی در مرز شمال غربی چو پشتیبانی می شد. چو شکست های زیادی را در نبرد با چین متحمل شد و مجبور شد مناطقی را به چین واگذار کند. پادشاه هوآی یکم چو خشمگین شد و دستور لشکرکشی به چین را صادر کرد، اما توسط ژانگ یی فریب خورد تا روابط دیپلماتیک خود را با متحدانش قطع کند؛ در نتیجه متحدان خشمگین او به
چین پیوستند و شکستی سخت را به چو تحمیل کردند. در سال ۲۹۹ پ. م، پادشاه هوآی یکم با ترفند چین در یک گفتگو سیاسی در چین شرکت کرد و در آنجا اسیر شد و تا زمان مرگش گروگان گرفته شد. در این بین، چین چندین حمله به چو انجام داد و در نهایت پایتخت چو، شهر چن (امروزه در جیانگلینگ) را فتح کرد. ولیعهد چو به شرق گریخت و به عنوان پادشاه چینگشیانگ از چو در پایتخت جدید، شهر شوچون (امروزه در شهرستان شوو)، تاجگذاری کرد. جنگ علیه ژائو، هان و وی. در پنج دهه بعدی پس از مرگ شاه هوی ون، پادشاه ژائوشیانگ از چین پس از پیروزی در جنوب برابر چو، توجه خود را به دشت های مرکزی معطوف کرد. در سال های اولیه سلطنت پاشاه ژائوشیانگ، مرزبان رانگ (穰侯) به عنوان صدراعظم چین خدمت می کرد و مدام برای لشکرکشی علیه ایالت چی در شرقی ترین نقطه چین می کوشید. با این حال، مرزبان انگیزه های شخصی داشت، زیرا قصد داشت از ارتش قدرتمند چین برای به دست آوردن سرزمین خود در سرزمین های چی استفاده کند، زیرا این سرزمین ها مستقیماً به چین مرتبط نبودند و تحت مدیریت مستقیم ایالت چین قرار نمی گرفتند. فن سوئی، مشاور خارجی پادشاه ژائوشیانگ، به پادشاه توصیه کرد که از آن لشکرکشی ه
ای بی ثمر علیه کشورهای دوردست دست بردارد. پادشاه ژائوشیانگ به این توصیه توجه کرد و سیاست خارجی چین را به اتخاذ روابط دیپلماتیک خوب با ایالت های دور (یان و چی) و تمرکز بر حمله به ایالت های نزدیک (ژائو، هان و وی) قرار داد. در نتیجه، چین در دهه های بعد شروع به حملات مداوم به هان و وی کرد و چندین منطقه را در مبارزات خود فتح کرد. در آن زمان، قلمروی چین فراتر از ساحل شرقی رودخانه زرد گسترش یافته بود و هان و وی به وضعیت «حائل» برای چین دربرابر سایر ایالت های شرق کاهش یافته بود. از سال ۲۶۵ پ. م، چین تهاجم گسترده ای را به هان انجام داد و هان را مجبور به واگذاری قلمرو خود شانگدانگ (امروزه در شانشی) کرد. با این حال، هان به جای آن، شانگدانگ را به ژائو پیشنهاد داد، که منجر به درگیری بین چین و ژائو برای کنترل شانگدانگ شد. چین و ژائو درگیر نبرد سه ساله چانگپینگ شدند و پس از آن محاصره سه ساله پایتخت ژائو، شهر هاندان توسط چین دنبال شد. درگیری در چانگپینگ به عنوان یک جنگ قدرت در نظر گرفته شد، زیرا هر دو طرف نیروهای خود را نه تنها در میدان جنگ، بلکه در زمینه داخلی نیز در برابر یکدیگر قرار دادند. اگرچه چین منابع فراوان و نیروی ا
نسانی وسیعی داشت، اما مجبور بود هر مرد بالای ۱۵ سال را برای انجام وظایف مربوط به جنگ، از خدمات خط مقدم تا لجستیک و کشاورزی، به کار گیرد. پادشاه ژائوشیانگ حتی شخصاً خطوط تدارکات ارتش خود را هدایت می کرد. گستره بسیج و فرسودگی پس از آن تا دوهزار سال دیگر در تاریخ جهان دیده نشد، تا اینکه این مفهوم از جنگ تمام عیار دوباره در طول جنگ جهانی اول دیده شد. پیروزی نهایی چین در سال ۲۶۰ پ. م، با استفاده از نقشه ای برای ایجاد درگیری داخلی در ژائو که منجر به جایگزینی رهبران نظامی ژائو شد، به دست آمد. پس از پیروزی چین در نبرد چانگپینگ، بای چی، فرمانده چین، دستور اعدام چهارصد هزار اسیر جنگی ژائو با زنده به گور کردن داد. متعاقباً، نیروهای چین در تلاش برای فتح کامل ژائو، به شهر هاندان، پایتخت ژائو، لشکرکشی کردند. با این حال، سربازان چین به خاطر خستگی زیاد و مقاومت جانانه نیروهای ژائو نتوانستند هاندان را تصرف کنند. پادشاه شیائوچنگ از ژائو شش شهر را به عنوان پیشنهاد صلح به چین پیشنهاد داد و پادشاه ژائوشیانگ از چین پس از متقاعد شدن توسط فن سوئی این پیشنهاد را پذیرفت. در ژائو، بسیاری از مقامات به شدت با تصمیم پادشاه شیائوچنگ برای و
اگذاری شهرها مخالفت کردند و تاخیرهای بعدی باعث شد که محاصره هاندان تا سال ۲۵۸ پ. م طول بکشد. در همین حال، بای چی به طور متوالی توسط وانگ شی، وانگ لینگ و ژنگ آنپینگ به عنوان فرمانده چین در محاصره جایگزین شد. در سال ۲۵۷ پ. م، چین پس از سه سال محاصره بی فایده هندان، ژائو از ایالت های همسایه، وی و چو درخواست کمک کرد. وی در ابتدا برای کمک به ژائو مردد بود، اما پس از اینکه دید که چین پس از سال ها جنگ خسته شده بود، به چین حمله کرد. نیروهای چین متلاشی شدند و عقب نشینی کردند و ژنگ آنپینگ تسلیم شد. نیروهای ترکیبی وی و چو به تعقیب ارتش چین در حال عقب نشینی ادامه دادند. وی موفق شد بخشی از سرزمین های اصلی خود را که پیشتر به چین باخته بود، پس بگیرد. کارهای زیربنایی. در اواسط قرن سوم پیش از میلاد، ژنگ گو، یک مهندس آبیاری از ایالت هان، به چین فرستاده شد تا در مورد ساخت آبراهه های آبیاری، به پادشاه ژائوشیانگ مشاوره دهد. همان طور که از سیستم آبیاری رودخانه مین آن مشهود است، چین تمایل زیادی به ساخت آبراهه های بزرگ داشت. پادشاه ژائوشیانگ ایده ژنگ گوو در مورد ساخت آبراهی حتی بزرگتر را تأیید کرد. این پروژه در سال ۲۶۴ پ. م تکمیل شد
، آبراهه نیز به نام ژنگ نامگذاری شد. چین از این پروژه سود زیادی برد زیرا به دلیل سیستم آبیاری خوب و افزایش کشاورزی به یکی از حاصلخیزترین ایالت های چین تبدیل شده بود و در نتیجه می توانست نیروهای بیشتری را جمع آوری کند. اتحاد. در سال ۲۴۷ پ. م، یینگ ژنگ ۱۳ ساله پس از مرگ ناگهانی پادشاه ژوانگ شیانگ، پادشاه چین شد. با این حال، یینگ ژنگ تا سال ۲۳۸ پ. م قدرت سیاسی را به طور کامل در دستان خود نداشت؛ او با حذف رقبای سیاسی خود، لو بووی و لائو آی، قدرت را کامل به دست گرفت. یینگ ژنگ طرحی را برای فتح شش ایالت دیگر و متحد کردن چین با کمک لی سی و وی لیائو تدوین کرد. در سال ۲۳۰ پ. م، چین به هان، که ضعیف ترین ایالت در میان هفت ایالت جنگ طلب بود حمله کرد و در عرض یک سال موفق شد هان را فتح کند. از سال ۲۳۶ پ. م، چین چندین حمله به ژائو، که سه دهه پیش در نبرد چانگپینگ ویران شده بود، آغاز کرد. اگرچه چین با مقاومت شدید نیروهای ژائو به رهبری ژنرال لی مو مواجه شد، اما با این وجود توانست با استفاده از ترفندی برای ایجاد اختلاف بین پادشاه چیان از ژائو و لی مو، باعث شود که پادشاه چیان دستور اعدام لی مو را صادر کند و او را با ژائو کنگ، که
شایستگی کمتری داشت، جایگزین کند، در نتیجه ارتش ژائو شکست خورد. ژائو در نهایت در سال ۲۲۸ پ. م، پس از تصرف پایتخت شهر هندان به دست چین افتاد. با این حال، یکی از اشراف ژائو توانست با نیروهای باقی مانده فرار کند و خود را پادشاه دای اعلام کند. دای شش سال بعد به دست چین سقوط کرد. پس از سقوط ژائو، چین توجه خود را به سمت یان معطوف کرد. ولیعهد دان از یان، جینگ که را برای ترور یینگ ژنگ فرستاد، اما تلاش برای ترور شکست خورد و چین از آن به عنوان بهانه ای برای حمله به یان استفاده کرد. یان در نبردی در ساحل شرقی رودخانه یی در سال ۲۲۶ پ. م از چین شکست خورد و پادشاه شی از یان با نیروهای باقی مانده خود به لیائودونگ گریخت. چین در سال ۲۲۲ پ. م دوباره به یان حمله کرد و یان را به طور کامل ضمیمه کرد. در سال ۲۲۵ پ. م، ارتش چین به رهبری وانگ بن به وی حمله کرد و شهر دالیانگ، پایتخت وی، را به مدت سه ماه محاصره کرد. وانگ بن آب های رودخانه زرد و آبراهه هنگ را به سمت دالیانگ هدایت کرد. پادشاه جیا از وی تسلیم شد و وی فتح گردید. در سال ۲۲۴ پ. م، چین برای حمله به چو، قدرتمندترین رقیب خود در میان شش ایالت، آماده شد. سردار کهنه کار وانگ جیان در
طی بحثی بین یانگ ژنگ و زیردستانش ادعا کرد که سپاهی حداقل ششصدهزار نفره برای فتح چو نیاز است، ولی ژنرال جوان تر لی شین فکر می کرد که دویست هزار مرد کافی است. یینگ ژنگ، لی شین را به فرماندهی ارتش چین برای حمله به چو قرار داد. مدافعان چو به رهبری شیانگ یان، ارتش لی شین را غافلگیر کردند و مهاجمان چین را شکست دادند. این شکست به عنوان بزرگ ترین شکست برای چین در جنگ های خود برای متحد کردن چین تلقی می شود. یینگ ژنگ، وانگ جیان را همان طور که درخواست کرده بود فرمانده ارتش ششصدهزار نفری گماشت و به وانگ جیان دستور داد تا حمله دیگری به چو را رهبری کند. وانگ جیان در ۲۲۴ پ. م یک پیروزی بزرگ در برابر نیروهای چو به دست آورد و شیانگ یان در رزمگاه کشته شد. سال بعد، چین با پیشروی شهر شوچون، پایتخت چو، را تصرف کرد و به وجود چو پایان داد. در سال ۲۲۲ پ. م، ارتش چین به سمت جنوب پیشروی کرد و منطقه وویو (امروزه در چجیانگ و جیانگسو) را ضمیمه کرد. تا سال ۲۲۱ پ. م، چی تنها ایالت رقیب باقی مانده بود. چین از طریق یک مسیر انحرافی جنوبی، از رویارویی مستقیم با نیروهای چی در مرز غربی چی اجتناب کرد و به سرعت به شهر لینزی، پایتخت چی، رسید. نیرو
های چی غافلگیر شدند و بدون مقاومت تسلیم شدند. پس از سقوط چی در سال ۲۲۱ پ. م، کشور چین تحت حکومت چین متحد شد. یینگ ژنگ خودش را چین شی هوآنگ (به معنای نخستین امپراتور چین) نامید و دودمان چین را بنیان نهاد و تبدیل به نخستین شهریاری شد که به همه کشور چین فرمان می راند. فرهنگ و جامعه. قبل از اتحاد چین، هر ایالت آداب و رسوم و فرهنگ خاص خود را داشت. به گفته وو، طبیعت مردم نتیجه حکومت است که به نوبه خود نتیجه ناهمواری زمین است. هر یک از حالت ها توسط وو به این شکل توضیح داده شده است. شونزی، فیلسوف کنفوسیوسی، پس از بازدید از چین در سال ۲۶۴ پ. م، خاطرنشان کرد که جامعه جین «ساده و بی پیرایه» بود و مردم آن در هیبت مقامات خود ایستادند، اما کاملاً فاقد سواد کنفوسیوسی بودند. اگرچه اکثر کنفوسیوس گراهای آن زمان به دلیل «فقدان خطرناک دانشمندان کنفوسیوس» چین را دوست نداشت، اما فیلسوف کنفوسیوسی، شونزی، در مورد اواخر چین نوشت که «ویژگی های مکانی آن ذاتاً سودمند است» و «منابع طبیعی چندگانه اش قدرت ذاتی قابل توجهی به آن بخشیده است. مردم آن دست نخورده و به شدت متواضع بودند. افسران آن بی وقفه محترم، جدی، خاشع، وفادار و قابل اعتماد هست
ند. و مقامات عالی آن مردمی، باهوش و در انجام وظایف محوله اهتمام می ورزیدند. دادگاه ها و دفاتر آن بدون تأخیر و با چنان نرمی کار می کردند که گویی اصلاً دولتی وجود ندارد.»
ژیانگژینژی (به لاتین: Jingjinji) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در پکن واقع شده است. خصوصیات. ژیانگژینژی ۱۰۹٬۵۶۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ژانگیوان (به لاتین: Zhongyuan) یک منطقه در جمهوری خلق چین است که در ژنگژو واقع شده است. خصوصیات. ژانگیوان ~۲۴٬۱۷۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه دونگلی (به چینی: 东丽区، به پین یین: Dōnglì Qū) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر تیانجین، در جمهوری خلق چین است. خصوصیات. منطقه دونگلی ۴۶۰ کیلومترمربع مساحت و ۳۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه جیننان (به چینی: 津南区، به پین یین: Jīnnán Qū) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر تیانجین، در جمهوری خلق چین است. نام «منطقه جیننان» به معنی «جنوب [تیان]جین» است و اشاره به موقعیت آن نسبت به مرکز قدیمی شهر تیانجین دارد. خصوصیات. منطقه جیننان ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
منطقه ووچینگ (به چینی: 武清区، به پین یین: Wǔqīng Qū) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر تیانجین، در جمهوری خلق چین است. خصوصیات. منطقه ووچینگ ۱٬۵۷۰ کیلومترمربع مساحت و ۸۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کاوفیدیان (به لاتین: Caofeidian District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در تانگشان واقع شده است. خصوصیات. کاوفیدیان ۷۲۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کیانان (به لاتین: Qian'an, Hebei) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در تانگشان واقع شده است.
مینهانگ (به چینی: 闵行区، به پین یین: Mǐnháng Qū، تلفظ شانگهایی: min2 ghaon1 chiu1) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر شانگهای، پرجمعیت ترین شهر جمهوری خلق چین است. مساحت این شهر 371.57 کیلومتر بوده و جمعیتی بالغ بر 2،429،000 دارد. اقتصاد. دفتر مرکزی غذای آماده یونگ کینگ در این منطقه قرار گرفته و این امر سبب شده تا رفت و آمد اقتصادی به این منطقه صورت گیرد. نیمی از کارکنان این شرکت از بومیان این منطقه به شمار می آیند. حمل و نقل. دوچرخه رایگان: منطقهٔ مینهانگ یکی از مناطق شهری چین است که در طرح اشتراک دوچرخه سواری عمومی فعال است. این منطقهٔ شهری دارای۲۰۰۰۰ دوچرخه رایگان برای استفاده عموم است که مردم منطقه از طریق ثبت نام و ارائه مدارک شناسایی می توانند هر روز هفته از آن ها استفاده کنند. مترو: این منطقه داری ۶ خط مترو می باشد که از طریق پشتیبانی مترو شانگهای چین به اهالی خدمات ارائه می دهد. خصوصیات. منطقه مینهانگ ۳۷۱٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۴۲۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه جیادینگ (به چینی: 嘉定区، به پین یین: Jiādìng Qū، تلفظ شانگهایی: Ka-din Chiu) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر شانگهای، پرجمعیت ترین شهر جمهوری خلق چین است. خواهرخوانده. شهرهای Hauraki District و یائو، اوساکا خواهرخوانده های منطقه جیادینگ هستند.
منطقه چینگپو (به چینی: 青浦区، به پین یین: Qīngpǔ Qū، تلفظ شانگهایی: tsin phu chiu) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر شانگهای، پرجمعیت ترین شهر جمهوری خلق چین است. خصوصیات. منطقه چینگپو ۶۷۵٫۱۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۰۸۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه سونگجیانگ (به چینی: 松江区، به پین یین: Sōngjiāng Qū، تلفظ شانگهایی: Son-kaon Chiu) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر شانگهای، پرجمعیت ترین شهر جمهوری خلق چین است. این منطقه در گذشته شهری جدا و در مجاورت شانگهای، اما در دهه های اخیر، با گسترش شانگهای، این منطقه در شهر شانگهای ادغام شده است. در سال ۱۹۹۸ میلادی، «شهرستان سونگجیانگ» به «منطقهٔ سونگجیانگ» ارتقاء یافت.
پانیو (به لاتین: Panyu District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ ژو واقع شده است. خصوصیات. پانیو ۷۸۶٫۱۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۶۴٬۸۶۹ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر آویرو خواهرخواندهٔ پانیو هست.
هوادو (به لاتین: Huadu District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ ژو واقع شده است. خصوصیات. هوادو ۹۶۱ کیلومترمربع مساحت و ۶۳۶٬۷۰۶ نفر جمعیت دارد.
باو ان (به لاتین: Bao'an District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در شنژن واقع شده است. خصوصیات. باو ان ۳۹۲٫۱۴ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۷۳۶٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
هنگکین (به لاتین: Hengqin) یک جزیره و district of China در جمهوری خلق چین است که در Zhuhai / Macau (leased lands) واقع شده است. خصوصیات. هنگکین ۱۰۶٫۴۶ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
کاولون () یک ناحیه شهری در چین است که در هنگ کنگ واقع شده است. کاولون شامل دو شبه جزیره کاولون و نیو کوولون است. با ۲٬۰۱۹٬۵۳۳ نفر جمعیت و تراکم جمعیت ۴۳٬۰۳۳/km در سال ۲۰۰۶، پرجمعیت ترین منطقه شهری در هنگ کنگ است. مساحت شبه جزیره حدود ۴۷ کیلومتر مربع (۱۸ مایل مربع) است. خصوصیات. کاولون ۲٬۱۰۸٬۴۱۹ نفر جمعیت دارد.
کوتای (به لاتین: Cotai) یک منطقهٔ مسکونی-تجاری در ناحیه خودمختار ماکائو، واقع در جمهوری خلق چین است که در Municipality of das Ilhas واقع شده است. کازینوهای ماکائو در نوار کوتای که بی شباهت به نواره لاس وگاس نیست، واقع شده اند. خصوصیات. کوتای ۵٫۸ کیلومترمربع مساحت دارد.
کیانژیانگ (به لاتین: Qianjiang, Hubei) یک subprefecture-level city و county-level city در جمهوری خلق چین است که در هوبئی واقع شده است. خصوصیات. کیانژیانگ ۲٬۰۰۴ کیلومترمربع مساحت و ۹۹۸٬۵۲۵ نفر جمعیت دارد و ۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
داژو (به لاتین: Dazhou) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در سیچوآن واقع شده است.
باوژی (به لاتین: Baoji) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در شاآنشی واقع شده است. خصوصیات. باوژی ۱۸٬۷۱۲ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۷۱۶٬۷۳۱ نفر جمعیت دارد و ۵۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای البلنگ و بوزائو خواهرخوانده های باوژی هستند.
تونگچوان (به لاتین: Tongchuan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در شاآنشی واقع شده است. خصوصیات. تونگچوان ۳٬۸۸۲ کیلومترمربع مساحت و ۸۳۴٬۴۳۷ نفر جمعیت دارد.
واینان (به لاتین: Weinan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در شاآنشی واقع شده است. خصوصیات. واینان ۴۱ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۵۲۰٬۷۷۲ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر سگد خواهرخواندهٔ واینان هست.
ژیاوزو (به لاتین: Jiaozuo) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در استان هنان واقع شده است. خصوصیات. ژیاوزو ۴٬۰۰۰٫۸۹ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۵۴۰٬۱۰۱ نفر جمعیت دارد و ۱۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای لوبلین، چونگجو، گیونگجو، فرایبورگ و کلن خواهرخوانده های ژیاوزو هستند.
کایفنگ (به لاتین: Kaifeng) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در استان هنان واقع شده است. این شهر یکی از هشت پایتخت باستانی چین است که هشت بار در طول تاریخ پایتخت بوده و بیشتر به خاطر پایتخت بودنش در دوران سلسله سونگ شمالی شناخته می شود. نام ها. نام پستی رومی این شهر «کایفنگ» است. مخفف رسمی تک حرفی آن در زبان چینی «汴» ("بیان") است. از نظر تاریخی، این شهر به نام های زیر نیز شناخته می شود: این منطقه پس از فتح چین توسط سلسله چین در قرن دوم پیش از میلاد، «کایفنگ» نامگذاری شد. این نام به معنای واقعی کلمه به معنای «باز کردن مرز» و به صورت مجازی به معنای «پنهان» و «انتقام» است. نام آن در ابتدا کی فنگ (چینی :啓封) بود، اما هجای "چی" (باکستر-ساگارت) به (کای) "که اساساً مترادف آن است، تغییر یافت" "تا از" تابوی نامگذاری لیو چی (امپراتور جینگ از سلسله هان) جلوگیری شود. اداره. شهر کایفنگ در سطح استان، پنج ناحیه و چهار شهرستان را اداره می کند: پیشینه. کایفنگ یکی از هشت پایتخت باستانی چین است. همانند پکن، در طول تاریخ خود بازسازی های زیادی داشته است. در سال ۳۶۴ پیش از میلاد، در دوران ایالت های متخاصم، ایالت وی شهری به نام
دالیانگ (大梁) را به عنوان پایتخت خود در این منطقه تأسیس کرد. در این دوره، اولین کانال از کانال های متعدد در این منطقه ساخته شد که یک رودخانه محلی را به رودخانه زرد متصل می کرد. هنگامی که ایالت چین، ایالت وی را فتح کرد، کایفنگ ویران و متروکه شد، به جز یک شهر بازاری متوسط که در جای خود باقی ماند. در طول سلسله هان، این شهر دستخوش بازسازی هایی شد. کایفنگ زمانی که لیو وو (پسر امپراتور هان، ون) به عنوان شاهزاده لیانگ منصوب شد، پایتخت او شد. لیو وو بسیاری از ساختمان ها و دیوارهای قدیمی شهر را بازسازی و ساخت. کایفنگ با وجود اهمیت سیاسی ناچیز شهر در این دوره، به مرکز موسیقی، هنر، پناهگاهی برای هنرمندان و باغ های باشکوه تبدیل شد. در اوایل قرن هفتم، کایفنگ با اتصال به کانال بزرگ و همچنین از طریق ساخت کانالی که به غرب شاندونگ امتداد داشت، به یک مرکز تجاری بزرگ تبدیل شد. در سال ۷۸۱ میلادی، در دوران سلسله تانگ، شهری جدید بازسازی شد و بیان نام گرفت. بیان پایتخت سلسله های لیانگ متأخر، جین متأخر (۹۳۶–۹۴۶)، هان متأخر (۹۴۷–۹۵۰) و ژو متأخر (۹۵۱–۹۶۰) از دوره پنج سلسله و ده پادشاهی بود. سلسله سونگ پس از سرنگونی ژو متأخر (حادثه چن چ
یائو) در سال ۹۶۰، بیان را پایتخت خود قرار داد. اندکی پس از آن، شهر گسترش بیشتری یافت. در طول سلسله سونگ، زمانی که با نام دونگ جینگ یا بیانجینگ شناخته می شد، کایفنگ، که در آن زمان بزرگ ترین و مرفه ترین شهر چین بود، پایتخت بود و جمعیتی بالغ بر ۴۰۰٬۰۰۰ نفر در داخل و خارج از دیوار شهر زندگی می کردند. تیفوس یک مشکل حاد در شهر بود. مورخ ژاک گرنت، تصویری زنده از زندگی در این دوره را در کتاب «"زندگی روزمره در چین در آستانه حمله مغول، ۱۲۵۰–۱۲۷۶»" ارائه می دهد که اغلب از "دونگ جینگ منگ هوا لو"، خاطرات نوستالژیک شهر کایفنگ، الهام گرفته است. در سال ۱۰۴۹، بتکدهٔ یوگوسی (佑國寺塔) - یا بتکدهٔ آهنی که امروزه نامیده می شود - با ارتفاع ۵۴٫۷ متر (۱۷۹ فوت) ساخته شد. این بنا از فراز و نشیب های جنگ و سیل جان سالم به در برده و به قدیمی ترین بنای تاریخی این شهر باستانی تبدیل شده است. یکی دیگر از بتکده های سلسلهٔ سونگ، برج پو، که قدمت آن به سال ۹۷۴ برمی گردد، تا حدی تخریب شده است. یکی دیگر از بناهای معروف، برج ساعت نجومی مهندس، دانشمند و دولتمرد سو سونگ (۱۰۲۰–۱۱۰۱ میلادی) بود. این برج با یک کره بازویی چرخان که به صورت هیدرولیکی (یعنی تو
سط چرخ آبی و ساعت آبی) کار می کرد، تاج گذاری شده بود، با این حال دویست سال قبل از اینکه در ساعت سازی های اروپا یافت شوند، دارای یک مکانیسم دنگ بود و اولین درایو زنجیره ای انتقال قدرت بی پایان شناخته شده را به نمایش می گذاشت. کایفنگ در قرن یازدهم به عنوان یک مرکز تجاری و صنعتی در محل تقاطع چهار کانال اصلی به اوج اهمیت خود رسید. در این مدت، این شهر توسط سه حلقه از دیوارهای شهر احاطه شده بود و احتمالاً جمعیتی بین ۶۰۰٬۰۰۰ تا ۷۰۰٬۰۰۰ نفر داشت. اعتقاد بر این است که کایفنگ از سال ۱۰۱۳ تا ۱۱۲۷ بزرگ ترین شهر جهان بوده است. این دوره در سال ۱۱۲۷ میلادی، زمانی که شهر در جریان حادثه جینگ کانگ به دست مهاجمان جورچن افتاد، پایان یافت. متعاقباً تحت حکومت سلسله جورچن جین قرار گرفت که بیشتر شمال چین را در طول جنگ های جین-سونگ فتح کرده بود. در حالی که این شهر همچنان یک مرکز اداری مهم باقی ماند، تنها منطقه داخل دیوار داخلی شهر در اوایل سونگ مسکونی باقی ماند و دو حلقه بیرونی متروکه شدند. کایفنگ به عنوان پایتخت امپراتوری سونگ، در امتداد کانال بزرگ برای تأمین تدارکات و پشتیبانی موقعیت مناسبی داشت، اما به دلیل موقعیتش در دشت های سیلا
بی رودخانه زرد، از نظر نظامی آسیب پذیر بود. کایفنگ از سال ۱۱۵۷ (منابع دیگر می گویند ۱۱۶۱) به عنوان «پایتخت جنوبی» جورچن ها خدمت می کرد و در این مدت بازسازی شد. جورچن ها پایتخت اصلی خود را تا سال ۱۲۱۴ در شمال نگه داشتند، زمانی که مجبور شدند برای فرار از حمله مغول ها، دربار امپراتوری را به سمت جنوب به کایفنگ منتقل کنند. در سال ۱۲۳۲، آنها در محاصره کایفنگ (۱۲۳۲) تسلیم نیروهای مشترک مغول و سونگ شدند. مغول ها شهر را تصرف کردند و در سال ۱۲۷۹ تمام چین را فتح کردند. در طول سلسله یوان، بیان لیانگ پایتخت استان هنان جیانگبی شد که در سال ۱۲۷۷ تأسیس شده بود. در محاصره کایفنگ توسط مغول ها، مغول ها و چینی های هان (که به مغول ها پیوستند) اعضای مرد خانواده امپراتوری جین جورچن وانیان را قتل عام کردند و زنان سلطنتی از جمله صیغه ها و شاهزاده خانم های جین را به عنوان غنیمت جنگی به مغولستان بردند. مغول ها هنگام سقوط شهر، آن را غارت کردند، اما برخلاف اکثر محاصره ها در آن دوره، تجارت را مجاز دانستند. ثروتمندترین ساکنان شهر، دارایی های لوکس خود را برای تأمین مواد غذایی مورد نیاز به سربازان مغول فروختند. اعضای مرد خانواده سلطنتی جورچن
جین وانیان که در شهر ساکن بودند، دستگیر و اعدام شدند. تمام صیغه های امپراتوری جین، از جمله ملکه دواگر، دستگیر و به شمال برده شدند. در سال ۱۲۶۰، مارکو پولو به کایفنگ رسید و در دفتر خاطرات خود دربارهٔ آن نوشت. این شهر در حدود اواسط قرن چهاردهم میلادی برای مدت کوتاهی توسط شورشیان عمامه قرمز تصرف شد و آنها آن را به مدت ده سال پایتخت خود قرار دادند. آنها توسط نیروهای تازه تأسیس مینگ سرکوب شدند. در آغاز سلسله مینگ در سال ۱۳۶۸، کایفنگ به عنوان پایتخت استان هنان انتخاب شد. در سال ۱۶۴۲، کایفنگ توسط ارتش مینگ با آب رودخانه زرد به زیر آب رفت تا از تصرف آن توسط دهقان شورشی لی زیچنگ جلوگیری شود. پس از این فاجعه، شهر دوباره متروکه شد. در سال ۱۶۶۲، در زمان سلطنت امپراتور کانگشی در سلسله چینگ، کایفنگ بازسازی شد. بازسازی دیگری در سال ۱۸۴۳ پس از سیل ۱۸۴۱ انجام شد و کایفنگ را به شکل امروزی خود درآورد. از قرن هشتم تا نهم و تا قرن نوزدهم، کایفنگ به خاطر داشتن قدیمی ترین جامعه یهودی موجود در چین، یعنی یهودیان کایفنگ، شناخته می شود. تا سال ۲۰۱۶، هنوز ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ یهودی در این شهر باقی مانده اند. در ۶ ژوئن ۱۹۳۸، این شهر توسط ارتش ام
پراتوری ژاپن اشغال شد. کایفنگ تا سال ۱۹۵۴ مرکز استان هنان باقی ماند و سپس به ژنگژو منتقل شد. در سال ۱۹۶۹، رئیس جمهور سابق جمهوری خلق چین، لیو شائوچی، در حالی که در کایفنگ در حصر خانگی بود، بر اثر سهل انگاری پزشکی درگذشت. در سال ۱۹۴۸، نبرد کایفنگ بین نیروهای کمونیست چینی و نیروهای ملی گرای چینی رخ داد، اما در نهایت منجر به پیروزی ارتش آزادی بخش خلق و فروپاشی نیروهای ملی گرا شد که بخشی از نبرد شنگ چای بودند. آب و هوا. کایفنگ دارای آب و هوای نیمه گرمسیری مرطوب، تحت تأثیر بادهای موسمی است که با آب و هوای قاره ای مرطوب هم مرز است و چهار فصل مجزا دارد. زمستان ها خنک و عمدتاً خشک هستند در حالی که تابستان ها گرم و مرطوب هستند. بهار گرم است و بارندگی کمی دارد، اما زیاد نیست، در حالی که هوای پاییزی ترد و خشک تر است. بارندگی عمدتاً از ژوئن تا سپتامبر رخ می دهد. دمای شدید در این شهر از سال ۱۹۵۱ از ۱۶- درجه سانتیگراد (۳ درجه فارنهایت) در ۲۷ دسامبر ۱۹۷۱ تا ۴۲٫۹ درجه سانتیگراد (۱۰۹ درجه فارنهایت) در ۱۹ ژوئن ۱۹۶۶ متغیر بوده است. حمل و نقل. هوا مرکز شهر کایفنگ حدود ۵۵ کیلومتر (۳۴ مایل) با فرودگاه بین المللی ژنگژو شینژنگ (IATA
: CGO , ICAO: ZHCC) فاصله دارد که از نظر ترافیک مسافر و بار (آمار سال ۲۰۱۷) شلوغ ترین فرودگاه در مرکز چین است. با تکمیل راه آهن بین شهری ژنگژو-کایفنگ و راه آهن بین شهری فرودگاه ژنگژو-شین ژنگ، اتصال قطار سریع السیر به فرودگاه بین المللی ژنگژو شین ژنگ از کایفنگ امکان پذیر شد. از آگوست ۲۰۱۸، روزانه ۱۲ جفت قطار بین شهری بین فرودگاه شین ژنگ و سونگ چنگلو با زمان سفر ۵۳ دقیقه در حال تردد هستند. ریل. ایستگاه راه آهن کایفنگ در خط اصلی راه آهن لونگهای شرقی-غربی قرار دارد و دسترسی راحتی را به بسیاری از شهرهای چین، از جمله پکن غربی، شانگهای، شانگهای هونگچیائو، تیانجین، شی آن، جینان، هانگژو فراهم می کند. خدمات به ژنگژو، لوئویانگ و چینگدائو نیز مکرر و راحت است. خدمات مستقیم راه دور به شنژن، گوانگژو، چنگدو، چونگ کینگ شمالی، هاربین، اورومچی، فوژو، دالیان و ووهان نیز موجود است. راه آهن بین شهری ژنگژو-کایفنگ (郑开城际铁路) در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۴ آغاز به کار کرد، که مرکز استان ژنگژو و کایفنگ را به هم متصل می کند. این راه آهن در حال حاضر در سونگچنگلو خاتمه می یابد و قرار است تا ایستگاه راه آهن کایفنگ امتداد یابد. حداکثر سرعت طراحی شده ۲۰۰
کیلومتر در ساعت (۱۲۰ مایل در ساعت) است. ایستگاه راه آهن کایفنگ شمالی از راه آهن پرسرعت شوژو-لانژو، ایستگاه اصلی راه آهن پرسرعت این شهر است. این ایستگاه در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۶ فعالیت خود را آغاز کرد. اتوبوس. چهار ایستگاه اصلی اتوبوس در کایفنگ وجود دارد: سرویس های مکرری به بسیاری از شهرستان های همسایه، سایر شهرهای استان و سرویس های راه دور به سایر استان ها وجود دارد. فرهنگ. دین. کلیسای جامع قلب مقدس، کایفنگ کایفنگ به خاطر داشتن قدیمی ترین جامعه یهودی موجود در چین، یعنی یهودیان کایفنگ، شناخته می شود. همچنین دارای یک منطقه مسلمان نشین قابل توجه است و به خاطر مساجد زنانه (nǚsì) فراوانش، از جمله قدیمی ترین nǚsì در چین: مسجد زنانه وانگجیا هوتونگ که قدمت آن به سال ۱۸۲۰ برمی گردد، قابل توجه است. همچنین برخی از کلیساهای مسیحی فعال، از جمله کلیسای جامع قلب مقدس (开封耶稣圣心主教座堂) وجود دارد. آشپزی. آشپزی کایفنگ نقش غالبی در شکل گیری آشپزی هنان دارد. کایفنگ طیف گسترده ای از غذاهای مخصوص مانند پای بخارپز و دامپلینگ را ارائه می دهد. نان پنج ادویه کایفنگ (wǔxiāng shāobǐng) که مانند پیتا قابل باز شدن و پر شدن است، به ویژه مشهور است. عص