Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ساپونین را نیز گنجاند. ساپونین نمی تواند غشاهای بدون کلسترول را نفوذپذیر کند (نظیر غشای داخلی هسته و غشاهای میتوکندری ها). دترجنت های غیر یونی دناتوره کنندهٔ ضعیف پروتئین هستند و به غشاهای سلولی و دیگر غشاهای داخلی سلولی وارد شده و هم لیپیدها و هم پروتئین های داخل غشایی را حل می کنند. در غلظت های پایین، سلول را نفوذپذیر می کنند اما در غلظت های بالاتر باعث لیز شدن سلول شده و محتویات سیتوپلاسم بیرون می ریزد. تاکنون روش یکسانی که بتواند برای نفوذپذیر کردن انواع سلول ها کارایی داشته باشد وجود ندارد و اغلب رنگ پذیری غیر اختصاصی بالایی درون سلول دیده می شود. بهترین روش برای استفاده در مورد یک آنتی ژن خاص، عبارت است از تعیین غلظت مناسب ثابت کننده به دترجنت، مدت رنگ آمیزی و دما که بایستی با آزمایش های مقایسه ای آن ها را مناسب سازی کرد. شناسایی سلول های خونی انسان با فلوسایتومتری. سلول ها معمولاً بر اساس بیان آنتی ژن های سطحی خود شناسایی می شوند؛ مثلاً سلول های تی حاوی مولکول های CD3 در سطح خود هستند و با استفاده از مولکول های CD4 و CD8 می توان دو گروه مجزای این سلول ها را شناسایی کرد. اغلب زیرگروه های اصلی سلول های
موجود در خون انسان آنتی ژن های اختصاصی و مربوط به خود را بیان می کنند که می تواند اسباب شناسایی آن ها قرار گیرد؛ مثلاً CD19 فقط در سلول های بی وجود دارد و CD56 فقط در سلول های کشندهٔ طبیعی یافت می شود. اما شناسایی مونوسیت ها و سلول های دندریتیک با منشأ میلوئید، به آسانی امکان پذیر نیست. بهترین خصوصیتی که فعلاً می توان از آن برای شناسایی همهٔ مونوسیت ها در خون محیطی استفاده کرد رنگ آمیزی استراز غیر اختصاصی است. عملاً، از آنتی ژن CD14 به عنوان مارکر سطحی مونوسیت ها استفاده می شود اما بیان آن در برخی مونوسیت ها خیلی کم است. بیشتر مونوسیت هایی که بیان CD14 در آن ها پایین است معمولاً در سطح خود گیرندهٔ شمارهٔ ۳ ناحیهٔ FC گاما را بیان می کنند. در مطالعهٔ مونوسیت های CD16+ برای تفکیک آن ها از سلول های کشندهٔ طبیعی باید از آنتی بادی ضد CD56 هم استفاده گردد زیرا سلول های کشنده نیز در سطح خود CD16 را بیان می کنند. سلول های گرانولوسیت هم از نظر CD16 مثبت هستند اما آن ها در نمودار رسم شده با استفاده از خصوصیات انکسار نوری به راحتی از مونوسیت ها تفکیک می گردند. چون همهٔ مونوسیت های انسانی حاوی CD4 در سطح خود هستند به صورت
جایگزین می توان از مولکول CD4 برای شناسایی مونوسیت ها استفاده کرد. مونوسیت ها در نمودار dot plot به راحتی از سلول های تی CD4+ قابل تفکیک هستند و می توان برای اطمینان بیشتر از مولکول CD3 نیز استفاده کرده و سلول های CD3+ را از آنالیز کنار گذاشت. با این وجود، مولکول CD4 توسط بیشتر زیرگروه های سلول های دندریتیک نیز بیان می شود؛ بنابراین، تفکیک آن ها بدون استفاده از آنتی بادی های اضافی مشکل خواهد بود.
سانتا النا (اکوادور) (به اسپانیایی: Santa Elena, Ecuador) شهری در اکوادور است که در کانتون سانتا النا واقع شده است. خصوصیات. سانتا النا ۵۳۶٫۳۴ کیلومترمربع مساحت و ۵۳٬۱۷۴ نفر جمعیت دارد و ۲۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
جزایر راجا آمپات که به زبان محلی به معنی چهار پادشاه است در غرب استان پاپوآی غربی در کشور اندونزی قرار گرفته است. این مجمع الجزایر که در موقعیت شمال غربی جزیره گینه نو قرار دارد متشکل از بیش از ۱۵۰۰ جزیره کوچک می باشد در نزدیکی جزیره راجا آمپات غار تولومول قرار دارد که نقاشی هایی که توسط انسان های باستانی کشیده شده است در آن دیده می شود. در سمت شمال جزیره وایگیو نیز میراثی از جنگ جهانی دوم وجود دارد.
چوپاکابرا یا چوپاکابراس , ()، موجودی افسانه ای است که آن را ساکن آمریکای جنوبی می دانند و اولین گزارش های مربوط به دیده شدن آن در پورتوریکو پخش شد. نام آن از چوپار (chupar) به معنی مکیدن و کابرا (cabra) به معنی بُز گرفته شده، چون آن را موجودی می دانند که به احشام اهلی به ویژه بز حمله می کند و خون آن ها را می مکد. اولین گزارش ها از دیده شدن این موجود در سال ۱۹۹۵ در پورتوریکو داده شدند. پس از آن، در سال های بعد گزارش های مختلف دیگری از مین در شمال آمریکای جنوبی تا جنوب شیلی داده شدند. حتی گزارش هایی از کشورهای خارج از آمریکای جنوبی مانند روسیه و فیلیپین داده شد، اما بیشتر این گزارش ها فاقد هرگونه شاهد و غیرقابل اثباتند. در برخی از گزارش هایی که از دیدن این موجودات در شمال مکزیک و جنوب ایالات متحده آمریکا داده شد، محققان تأیید کردند که موجودات مشاهده شده، سگ سانانی بودند که به بیماری پوستی مینچ(Mange) مبتلا شده بودند. باورها. زیست شناسان و مسئولان محیط زیست، چوپاکابرا را یک افسانهٔ محلی می دانند. طبق روایت برخی از شاهدان، چوپاکابرا بویی شبیه به بوی گوگرد از خود برجای می گذارد و هنگام احساس خطر چشمانش قرمز رنگ می
شود. در فرهنگ و هنر. قسمت ۱۱ فصل ۴ سریال پرونده های ایکس، دربارهٔ این موجود افسانه ای است.
فیرلی (به لاتین: Fairlie, New Zealand}} یک شهر در نیوزیلند است که در ناحیه مکنزی واقع شده است. خصوصیات. فیرلی ۷۱۷ نفر جمعیت دارد.
فیرهال (به لاتین: Fairhall) یک شهر در نیوزیلند است که در منطقه مارلبورو واقع شده است.
هرکینو (به لاتین: Herekino) یک زیستگاه انسانی در نیوزیلند است که در ناحیه فار نورث واقع شده است. خصوصیات. هرکینو ۱٬۹۴۷ نفر جمعیت دارد.
سیلوردیل (به لاتین: Silverdale, Auckland) یک شهر در نیوزیلند است که در منطقه اوکلند واقع شده است. خصوصیات. سیلوردیل ۲٬۰۷۰ نفر جمعیت دارد.
وودهیل (به لاتین: Woodhill, Auckland) یک زیستگاه انسانی در نیوزیلند است که در ناحیه رادنی واقع شده است.
رونانگا (به لاتین: Runanga, New Zealand) یک زیستگاه انسانی در نیوزیلند است که در Grey District واقع شده است. خصوصیات. رونانگا ۱٬۲۲۱ نفر جمعیت دارد.
ناحیه رادنی (به لاتین: Rodney District) یک منطقهٔ مسکونی در نیوزیلند است که در جزیره شمالی واقع شده است.
ماهایکا-بربیک (به لاتین: Mahaica-Berbice) یک منطقه در کشور گویان است که در شمال شرقی آن واقع شده است، مرکز این منطقه شهر فورت ولینگتون است. خصوصیات. ماهایکا-بربیک ۴٬۱۹۰ کیلومترمربع مساحت و ۴۹٬۷۲۳ نفر جمعیت دارد.
اد اسنر (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۹ اوت ۲۰۲۱) بازیگر و سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود. فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته بود می توان به "بالا"، "عزب"، "جی اف کی"، "لو گرانت"، "قسمتی از شیشه"، "همسر اوهارا"، "متخصص قلب" و "وسوسه شیطانی" اشاره کرد. وی در انیمیشن "بالا" به جای شخصیت آقای فردریکسن صحبت کرده بود. او ۵ بار برندهٔ جایزه گلدن گلوب شده بود و از دیگر افتخارات او می توان به نقش آفرینی در فیلم "تغییر عادت" در کنار الویس پرسلی اشاره کرد. درگذشت. اد اسنر در ۲۹ اوت ۲۰۲۱ براثر ایست قلبی درگذشت.
دمرارا-بربیک علیا (به لاتین: Upper Demerara-Berbice) یک منطقه در گویان است که در گویان واقع شده است. خصوصیات. دمرارا-بربیک علیا ۱۷٬۰۴۰ کیلومترمربع مساحت و ۳۹٬۴۵۲ نفر جمعیت دارد.
بربیک شرقی-کورنتاین (به لاتین: East Berbice-Corentyne) یک منطقه در کشور گویان است که در شرق آن واقع شده است، مرکز این منطقه شهر نیو آمستردام است. خصوصیات. بربیک شرقی-کورنتاین ۳۶٬۲۳۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۰۹٬۴۳۱ نفر جمعیت دارد.
آرسنال یک شخصیت خیالی ربات شرور بزرگ در کتاب های کامیک منتشر شده توسط مارول کامیکس است. این شخصیت به دست بیل مانتلو و کیث گیفن خلق شده است و برای اولین بار در "مرد آهنی" شماره ۱۱۴ام (سپتامبر ۱۹۷۸) معرفی شد. جدا از کتاب های کامیک، شرکت مارول از "آرسنال" در دیگر کالاهای خود از جمله پوشاک، اسباب بازی، ورق بازی، انیمیشن های تلویزیونی و بازی های رایانه ای استفاده کرده است.
ریولیت نوعی سنگ آتشفشانی است که از نظر کانی شناسی دارای فنوکریستهای کوارتز همراه با آلکالی فلدسپات و پلاژیوکلاز در یک زمینه دانه ریز و فلدسپار و کوارتز است. در سنگ های ریولیتی معمولاً فنوکریست های کوارتز بیشتر و کانی های مافیک کمتر هستند. سنگ های ریولیتی اغلب در نواحی قاره ای و گاهی به صورت مشتقاتی همراه با بازالت های آلکالن جزایر اقیانوسی دیده می شوند. این سنگ ها در نواحی آتشفشانی به صورت گنبدهای کوچکی همراه با توف های وابسته دیده می شوند.
کویونی-مازارونی (به لاتین: Cuyuni-Mazaruni) یک منطقه در کشور گویان است که در غرب آن واقع شده است، مرکز این منطقه شهر بارتیکا است. خصوصیات. کویونی-مازارونی ۴۷٬۲۱۳ کیلومترمربع مساحت و ۲۰٬۲۸۰ نفر جمعیت دارد.
پوتارو-سیپارونی (به لاتین: Potaro-Siparuni) یک منطقه در کشور گویان است که در غرب آن واقع شده است، مرکز این منطقه شهر ماهدیا است. خصوصیات. پوتارو-سیپارونی ۲۰٬۰۵۱ کیلومترمربع مساحت و ۱۰٬۱۹۰ نفر جمعیت دارد.
لاتیت نوعی سنگ آتشفشانی است که معادل آتشفشانی سنگ های مونزونیتی به شمار می رود. لاتیت ها سنگ هایی هستند که در مقایسه با بازالت ها و آندزیت ها دارای فلدسپار غنی از پتاسیم هستند و در مقایسه با تراکیت ها دارای مقدار بیشتری پلاژیوکلاز و مقدار کمتری فلدسپار پتاسیم می باشند. در مقاطع نازک تشخیص این سنگ ها از آندزیت ها و تراکیت ها مشکل و فقط توسط افراد مجرب ممکن است. لاتیت هااز نظر زمین شناسی و پتروژنز مشابه تراکیت ها هستند ولی از آن ها کمیاب ترند.
تاکوتو بالا- اسیکوییبو بالا (به لاتین: Upper Takutu-Upper Essequibo) یک منطقه در کشور گویان است که در جنوب آن واقع شده است، مرکز این شهر لتم است. خصوصیات. تاکوتو بالا- اسیکوییبو بالا ۵۷٬۷۵۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۴٬۲۱۲ نفر جمعیت دارد.
حفاظت از زیرساخت های حیاتی (CIP) به مجموعه فعالیت هایی گفته می شود که برای حفاظت زیرساخت ها (Infrastructure) که در هر کشوری بنیان اساسی جامعه آن کشور محسوب می شوند و آسیب به آن ها می تواند پیامدهای جبران ناپذیری را در کشورها ایجاد نماید و آسیب در یک بخش می تواند بخش های دیگر را نیز تحت تأثیر جدی قرار دهد. برای مثال یک ویروس رایانه ای توزیع گاز طبیعی در یک منطقه ر ا مختل کند. این موضوع می تواند پیامدهایی را در تولید برق داشته باشد که به نوبه خود می تواند منجر به قطع خطوط شبکه ای و ارتباطات رایانه ای دیگر شود. این امر می تواند به ترافیک در راه ها، ترافیک هوایی یا حتی ترافیک قطارها منجر شود و حتی ممکن است خدمات اورژانسی را نیز تحت تأثیر قرار دهد. همین موضوع می تواند در اثر یک اتفاق طبیعی نیز به وجود آید و منجر به فلج شدن یک منطقه و حتی یک کشور شود. در چنین شرایطی باید برای چنین زیرساخت هایی که زیرساخت های حیاتی نامیده می شوند، توصیفی دقیق ارائه شود و برای مانیتورینگ و مقابله با پیامدهای اتفاق افتادن آن ها آمادگی لازم را ایجاد شود. برای داشتن این آمادگی باید بخش های خصوصی و دولتی با هم همکاری نمایند. این همکاری ب
اید شامل موارد زیر باشد: الف. ارزیابی آسیب ها در سطح فیزیکی و سایبری ب. برنامه ریزی برای از بین بردن آسیب های اساسی ج. توسعه سامانه ها برای شناسایی و جلوگیری از تلاش ها برای حملات احتمالی د. هشدارهایی برای آگاهی های به موقع هـ. بازسازی قابلیت های کلیدی بعد از حملات زیرساخت های حیاتی. زیر ساخت های حیاتی (Critical Infrastructure) به صورت کلی به آن دسته از سامانه ها، خدمات یا حتی عملیاتی گفته می شود که اختلال یا تخریب آن ها موجب تضعیف یا ناتوانی در خدمات بهداشت عمومی، تجارت و اقتصاد، امنیت ملی یا هر ترکیب دیگری از این قبیل موارد شود. این موارد شامل ارتباطات، انرژی، سامانه های بانکی، خطوط حمل و نقل، بهداشت عمومی و خدمات ضروری دولتی می شود. زیرساخت. زیرساخت به ساختار اولیه فیزیکی و سازمان یافته ای گفته می شود که برای اجرای مأموریت و اهداف یک سازمان یا یک جامعه مورد نیاز است و در حالت کلی به عناصر ساختاری مرتبط و بهم پیوسته ای گفته می شود که چهارچوبی را برای توسعه کل ساختارهای دیگر فراهم می کند و می تواند به عنوان یکی از عناصر توسعه یافتگی یک کشور مطرح گردد. زیرساخت به تسهیل تولید کالاها و خدمات (شامل خدمات اجتماعی
) و توزیع آن ها کمک می کند. به طور مثال جاده ها به حمل و نقل کالاها و مواد اولیه به کارخانه ها کمک می کنند. زیرساخت ها می تواند به دو صورت کلی باشند؛ زیرساخت های نرم و زیرساخت های سخت. زیرساخت های سخت می تواند شامل زیرساخت های حمل و نقل، زیرساخت های مدیریت آب، زیرساخت های ارتباطی، زیرساخت مدیریت زباله های جامد، زیرساخت شبکه مانیتورینگ و اندازه گیری زمین است. زیرساخت های نرم می تواند شامل زیرساخت های حکمرانی، زیرساخت اقتصادی، زیرساخت اجتماعی زیرساخت فرهنگی و زیرساخت های ورزشی و تفریحی باشد. مدیریت دارایی های زیرساخت. مبنای روش مدیریت دارایی های زیرساخت بر پایه تعریف یک استاندارد خدمات است که چگونگی کار یک دارایی را در قالب کلمات هدفمند و قابل اندازی گیری توصیف می کند. این استاندارد شامل یک درجه حداقل شرایط است که نشان دهنده پیامدهای از کار افتادن آن دارایی زیرساختی می شود. اصول اساسی در مدیریت دارایی های زیرساخت عبارت است از: الف. تعریف استاندارد خدمات که شامل توصیف دقیق چگونگی عملکرد و عملیات دارایی ها و نیز تعریف درجه حداقل شرایط است. ب. تعریف یک رویکرد هزینه کل حیات برای مدیریت دارایی ها ج. جزئیات برنامه ری
زی مدیریت دارایی ها نقش زیرساخت در توسعه اقتصادی. سرمایه گذاری در زیرساخت بخشی از انباشت سرمایه ای است که برای توسعه اقتصادی لازم است و نیز می تواند به عنوان بخشی از رشد رفاه اجتماعی در ساختار اجتماعی – اقتصادی جامعه تعبیر شود. از سوی دیگر تأثیر زیرساخت در رشد اقتصادی همواره یکی از بحث های اساسی در بین اقتصاد دانان بوده است. در کشورهای توسعه یافته توسعه و گسترش شبکه های برق، جاده ها و شبکه راه آهن توسعه اقتصادی بارزی را سبب شده است. در عین حال زیرساخت تأثیر غیرمستقیمی بر زنجیره تأمین، ارزش زمین، رشد کسب و کارهای کوچک و توسعه جوامع و استفاده از فرصت های اقتصادی می گذارد. امنیت زیرساخت ها. امنیت زیرساخت به مجموعه فعالیت هایی گفته می شود که برای حفاظت از زیرساخت ها و به طور خاص زیرساخت های حیاتی، از قبیل فرودگاه ها، آزاد راه ها، شبکه های راه آهن، بیمارستان ها، پل ها پایانه های حمل و نقل، شبکه های ارتباطی، سدها، شبکه های انرژی و … انجام می شود. امنیت زیرساخت به دنبال محدود کردن آسیب پذیری چنین ساختارها و سازه هایی در مقابل خرابکاری تروریسم، آلودگی و … است. مهم ترین دلایل آسیب پذیری در زیرساخت ها که لزوم حفاظت از
آن ها را ایجاد می کند شامل: - تروریسم؛ افراد یا گروه هایی که به دلایل سیاسی اقدام به خرابکاری در زیرساخت ها می کنند. - خرابکاری؛ افراد یا گروه هایی مثل کارکنان سابق یک مجموعه، گروه های سیاسی مخالف دولت یا گروه های طرفدار محیط زیست می توانند از دلایل خرابکاری باشند. - جنگ اطلاعاتی؛ هک سامانه های اطلاعاتی توسط افراد برای به دست آوردن درآمدهای شخصی یا نفوذ سازمان یافته به سامانه های اطلاعاتی و ارتباطی یک کشور برای ایجاد خرابکاری در زیرساخت های آن می تواند از جمله جنگ های اطلاعاتی باشد. - بلایای طبیعی؛ طوفان، سیل و دیگر اتفاقات طبیعی که به زیرساخت های حیاتی مثل خطوط انتقال نفت و آب یا شبکه های انتقال برق آسیب می زند. زیر ساخت های حیاتی. این واژه معمولاً از سوی دولت ها برای توصیف دارایی هایی استفاده می شود که مدیریت و عملیات ساختارهای اساسی جامعه مثل اقتصاد را ممکن می سازد و برای اجرای آن ضروری می باشند. در یک تقسیم بندی کلی این واژه با موارد زیر در ارتباط است: سیاست گذاری و برنامه ریزی در حفاظت از زیرساخت های حیاتی (Critical Infrastructure Protection). از آنچه که گفته شد نتیجه می شود که برای مقابله با آسیب های مط
رح شده در زیرساخت های حیاتی نمی توان بدون برنامه ریزی گام برداشت. این موضوع زمانی اهمیت پیدا می کند که بدانیم در سال های اخیر تعداد حملات توزیع شده ممانعت از دستیابی به خدمات بسیار زیاد شده است. همچنین حجم ترافیک بالایی از اینترنت برای حمله به آژانس های دولتی و خصوصی استفاده می شود. از سوی دیگر وابستگی ارائه خدمات در بخش های مختلف از جمله بخش های دولتی و غیردولتی افزایش چشم گیری یافته است؛ به طور مثال خدمات دولت الکترونیکی در سال های اخیر وابستگی شدیدی به بانکداری الکترونیکی پیدا کرده است (A. Alsamhan, 2014). در کل می توان گفت که این آسیب ها می تواند به ضربات سنگین مالی برای دولت ها و بخش خصوصی بینجامد یا حتی با از بین بردن سهم بازار برخی بخش های خصوصی در اقتصاد آن ها را از چرخه رقابتی خارج سازد. بدین ترتیب می توان گفت که سیاست گذاری و برنامه ریزی در این حوزه برای کشورها بسیار حیاتی و ضروری است. سیاست گذاری حفاظت از زیرساخت های حیاتی. سیاست گذاری در حیطه زیرساخت های حیاتی به دنبال تعیین بازیگران اصلی در هر یک از حوزه های تهدیدات، عوامل مؤثر در زیرساخت ها و نیز پوشش مخاطرات و تهدیدات است به نحوی که بتواند ریسک
های هر یک را شناسایی کرده و برنامه ریزی لازم را در شناسایی مداوم فعالیت های حیاتی انجام دهد و زمینه ایجاد مشارکت بخش های دولتی و خصوصی را فراهم نماید و فرایند مستمری را برای استفاده از ظرفیت های مختلف در این زمینه فراهم سازد. برنامه ریزی حفاظت از زیرساخت های حیاتی. هدف از برنامه ریزی در این حوزه توسعه یک برنامه برای حفاظت زیرساخت های حیاتی و جلوگیری از انجام حملات و ممانعت از ارائه خدمات این بخش هاست. این امر با ایجاد و تقویت هماهنگی و همکاری بین بخش های خصوصی و دولتی و نیز با ارائه دهندگان خدمات در این حوزه ها و ارتباط اطلاعاتی این بخش ها و نیز صاحبان زیرساخت های حیاتی امکان پذیر خواهد بود. این برنامه ریزی باید شامل بخش های زیر باشد: الف. شناسایی زیرساخت های حیاتی در کشور ب. شناسایی صاحبان و مالکان اصلی و فرعی زیرساخت های حیاتی ج. طراحی و ایجاد راهبردهای دفاع از زیرساخت های حیاتی د. شناسایی اجزای مختلف و نقش آن ها در زیرساخت های حیاتی هـ. توسعه سیاست های حفاظت و رویه های حفاظتی و افزایش تدریجی حفاظت از زیرساخت ها و. مانورهای دوره ای برای بررسی اثربخشی و کارایی روش های حفاظت به طور مثال در حوزه زیرساخت های ا
طلاعاتی و ارتباطی یکی از آسیب های جدی حملات توزیع شده ممانعت از ارائه خدمات (DDoS) می باشد که رشد بسیاری در سال های اخیر داشته است و زیان های مالی زیادی را به دولت ها تحمیل کرده است. نقش های کلیدی در تعیین برنامه ها. تعیین نقش های مختلفی که به نوعی با زیرساخت های حیاتی در ارتباط هستند و نیز فعالیت های کلیدی مربوط به هر یک از این نقش ها در میزان موفقیت برنامه های حفاظت از زیرساخت ها از جمله مهم ترین عوامل است. در یک تقسیم بندی کلی دولت به عنوان متولی اصلی ایجاد فضای عملیاتی برای بخش های مختلف حیاتی کشور، تعیین کننده اهداف اجرای برنامه های حفاظت از زیرساخت ها از یک سو و تعریف کننده سیاست ها و نقش های درگیر در هر یک از زیرساخت های حیاتی در کشور است. از سوی دیگر دولت با مشارکت بخش خصوصی تعیین می کنند که چه چیزهایی در کشور از جمله زیرساخت های حیاتی به شمار می روند و همچنین میزان ریسک قابل قبول در هر یک از زیرساخت ها را معین می کنند. بدین ترتیب در هر یک از زیرساخت های حیاتی ریسک های موجود اولویت بندی شده و در حیطه عملیاتی بهترین راهکارهای کنترلی برای آن ها مشخص می شوند. این امر در یک چرخه ای که هدف اصلی آن اطمینان
از اثربخش بودن کنترل هاست، ادامه می یابد. یکی از مهم ترین فعالیت هایی که باید توسط بخش های دولتی و خصوصی و با هماهنگی و همکاری همدیگر انجام دهند، تعیین عملکردهای حیاتی در هر یک از زیرساخت های حیاتی و نیز تعیین وابستگی های موجود در بین این عملکردهاست. در این صورت طرح ریزی برنامه حفاظت و تعیین ریسک ها و ابزارهای کنترل با دقت بیشتری انجام خواهد شد و اقدامات مؤثرتر خواهند بود. سازمان های بخش خصوصی و دولتی می توانند از طریق مشارکت در طرح های حفاظت زیرساخت های حیاتی و موقعیت های اورژانسی در مقابله با تهدیدات منافع همدیگر را تأمین نمایند. بدین ترتیب برنامه های واکنش در برابر آسیب ها و تهدیدات می تواند منجر به ارتقای مقاومت زیرساخت های حیاتی گردد. این برنامه ها نیز باید به نوبه خود در عین حال که باید به صورت کاملاً شفاف بیان گردند، باید قابلیت اجرای بالای داشته باشند و آزمایش شده و ارزیابی شده باشند. آزمودن برنامه های حفاظت به ایجاد اطمینان و افزایش هماهنگی بین بخش های دولتی و خصوصی می انجامد و نیز می تواند شناسایی ریسک های جدید و ابزارهای کنترلی آن ها را دقیق تر سازد. تفاوت بین CIP و CIIP و Cyber Security. حفاظت از
زیرساخت های حیاتی یک مفهوم کلی تری است که می تواند دو مفهوم حفاظت از زیرساخت های اطلاعاتی حیاتی (CIIP) و نیز امنیت سایبری (Cyber Security) را نیز در خود داشته باشد. برنامه های حفاظت از زیر ساخت های حیاتی. در کشورها و مناطق مختلف جهان برنامه های حفاظت از زیرساخت های حیاتی اجرا می شود که در این بخش به چندین مورد از آن ها نگاهی می کنیم. آمریکا. در ایالات متحده آمریکا تقریباً تمامی فعالیت های مربوط به امنیت و حفاظت از زیرساخت های حیاتی زیر نظر وزارت امنیت داخلی (DHS) انجام می گیرد. تا قبل از ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۱۱ این فعالیت به صورت مستقل در ذیل نهادها و سازمان های مختلف انجام می شد ولی بعد از آن همه این فعالیت ها به صورت متمرکز و در وزارت امنیت داخلی ادغام گردید. این وزارت شامل پنج بخش می شود که عبارت اند از: مدیریت، علوم و تکنولوژی، پاسخ گویی و آماده سازی در موارد اضطرار، امنیت مرزها و ترابری و تحلیل اطلاعات و حفاظت از زیرساخت ها. در بخش تحلیل اطلاعات و حفاظت از زیرساخت ها دو برنامه عمده وجود دارد که یکی ناظر به امنیت اطلاعات است و دیگر در بخش حفاظت از زیرساخت ها طراحی گردیده است. این بخش همچنین وظیفه هماهنگی با ب
خش های خصوصی را در برنامه ریزی و پیش بینی تهدیدات بر عهده دارد. داده های تحلیلی این بخش از سازمان های اطلاعاتی آمریکا نظیر FBI, CIA و آژانس امنیت ملی آمریکا تأمین می شود. نهادهای اصلی سیاست گذاری در این حوزه شامل شورای امنیت داخلی (HSC) و نیز دفتر امنیت داخلی (OHS) است که وظیفه سیاست گذاری در امنیت اطلاعات و حفاظت از زیرساخت ها را بر عهده دارند. همچنین شورای مشورتی زیرساخت ملی (NIAC) که اعضای آن توسط رئیس جمهور ایالات متحده انتخاب می شوند در ذیل HSC و OHS وظیفه سیاست گذاری در حوزه حفاظت از زیرساخت های اطلاعاتی حیاتی (CIIP) را بر عهده دارد. برنامه حفاظت از زیرساخت های ایالات متحده آمریکا ۶ فاز اصلی را برای قبل، حین و بعد از اتفاق برای محافظت از زیر ساخت ها ارائه داده است. این فازها شامل تحلیل و ارزیابی، بهسازی، نشانه ها و هشدارها، کاهش خطرات، پاسخ به حادثه، بازسازی می باشد که در شکل بالا نیز آمده است. اتحادیه اروپا. در سال ۲۰۰۵ شورای امور داخلی اتحادیه اروپا، کمیسیون اتحادیه اروپا را مأمور کرد که پیشنهاد برنامه ای را برای حفاظت از زیرساخت های حیاتی اتحادیه اروپا (EPCIP) ارائه دهد. در پاسخ کمیسیون اتحادیه اروپا
این پیشنهاد را به یک برنامه شناسایی زیرساخت های حیاتی اتحادیه اروپا تبدیل کرد و آن را مبنایی برای بهبود زیرساخت های اتحادیه اروپا قرار داد. این اقدامات منجر به طراحی مجموعه ای از اصول، فرایندها و ابزارهایی شد که برای حفاظت از زیرساخت های اتحادیه اروپا به کار برده می شود که در واقع برای اجرایی کردن EPCIP پیشنهاد شده است. در این پیشنهاد تهدیداتی که لازم به پاسخ دارند نه تنها در حوزه تروریسم دیده شده است بلکه شامل تهدیداتی از قبیل فعالیت های مجرمانه، بلایای طبیعی و اتفاقات دیگری می شود که ممکن است زیرساخت ها را تهدید کند. هدف نهایی این برنامه ارتقا حفاظت از زیرساخت های اتحادیه اروپاست. این برنامه یک چهارچوب قانونی را در اتحادیه اروپا به اجرا می گذارد که شامل موارد ذیل است: الف. ایجاد یک رویه برای شناسایی و تعیین زیرساخت های حیاتی اتحادیه اروپا و رویکردی مشترک برای ارزیابی نیازهای این زیرساخت های برای ارتقا حفاظت از آنها. ب. طراحی های لازم برای اجرا و پیاده سازی EPCIP به نحوی که این طراحی شامل برنامه اجرا، شبکه اطلاعات اعلان در زیرساخت های حیاتی، آماده سازی گروه های حفاظت از زیرساخت های حیاتی در سطح اتحادیه اروپ
ا، فرایند اشتراک اطلاعات حفاظت از زیرساخت های حیاتی در کل اتحادیه اروپا و در نهایت تحلیل و شناسایی وابستگی های بین زیرساخت ها و دیگر ساختارهای اتحادیه باشد. ج. ارائه برنامه های که در کل کشورهای اتحادیه اروپا قابلیت اجرا داشته باشد و امکان ایجاد همگرایی بین کشورهای حوزه یورو را داشته باشد. د. ارائه تصویری درست از ابعاد خارجی زیرساخت های حیاتی اتحادیه اروپا هـ. همراه ساختن اقدامات مالی در این زمینه به نحوی که برنامه مدیریت، آماده سازی و جلوگیری از مخاطرات امنیتی و تروریستی در بازه زمانی سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳ از فرصت ها و توانمندی مالی موجود برای حفاظت از زیرساخت های اتحادیه اروپا استفاده کند. همچنین در برنامه کاری اتحادیه اروپا برای اجرای این طرح سه موضوع اساسی ذیل آمده است: اول- توجه به جنبه های استراتژیک EPCIP و توسعه اقدامات در این حوزه به حوزه مرتبط دیگر با حفاظت از زیرساخت های حیاتی در اتحادیه اروپاست. دوم- توجه به کاهش میزان نفوذ پذیری در زیرساخت های حیاتی در اتحادیه اروپاست که باید در برنامه EPCIP دیده شود. سوم- توجه به داشتن چهارچوب ارزیابی کشورهای حوزه اتحادیه اروپاست که آن ها را از نظر داشتن برنامه های
ملی در زمینه حفاظت از زیرساخت های حیاتی ارزیابی کند. بر طبق این اصول برنامه ای قابل اجرا و مستمر در اتحادیه اروپا تدوین و آماده سازی شده است. استرالیا. در استرالیا سه وزارت خانه دفاع، دادگستری و ارتباطات در حوزه سیاست گذاری و اجرای برنامه های حفاظت از زیرساخت های حیاتی فعالیت دارند که در این میان وزارت ارتباطات بیشتر وظیفه سیاست گذاری و وزارت دفاع بیشتر وظیفه اجرای سیاست ها را بر عهده دارد (Serkin, 2005). وزارت دفاع استرالیا در ذیل خود اداره ای بنام سیگنال های دفاعی (DSD) دارد که وظیفه اصلی حفاظت از زیرساخت های رایانه ای و شبکه ای را بر عهده دارد. از سوی دیگر این اداره وظیفه دادن هشدارهای امنیتی در فضای تبادل اطلاعات را نیز دارد. همچنین در استرالیا سازمان مدیریت اطلاعات دولت استرالیا، بخش دیگری از وظایف مربوط به امنیت در فضای اطلاعاتی را بر عهده دارد. این سازمان ذیل نظر وزارت ارتباطات استرالیا است و همچنان که گفته شد، وظیفه این سازمان بیشتر در حوزه سیاست گذاری در حوزه امنیت در فضای تبادل اطلاعات است. در وزارت دادگستری نیز گروه حفاظت از زیرساخت های حیاتی (CIPG) قرار دارد که وظیفه اصلی آن تشخیص مخاطرات و تعیین
و ارزیابی آسیب پذیری در بخش های مختلف اعم از برق، حمل و نقل، موسسات مالی و مخابرات است. همچنین استرالیا از یک شبکه اشتراک امن اطلاعاتی (TISN) برای جریان داده های مربوط به حفاظت از زیر ساخت های حیاتی خود بهره می برد که در شکل ذیل ساختار نشان داده شده است. در این شبکه سازمان ها و وزارت خانه های مرتبط با زیرساخت های حیاتی نقش دارند که شامل سازمان های زیر می باشد:
برادران خونی دو شخصیت تخیلی و ابرتبه کارانه در کتاب های کامیک می باشند. این کاراکترها به دست مارک فردریک و جیم استرالین خلق شده و در "مرد آهنی" شماره ۵۵ام (فوریه ۱۹۷۳) معرفی شدند. جدا از کتاب های کامیک، شرکت مارول از برادران خونی در دیگر کالاهای خود از جمله پوشاک، اسباب بازی، ورق بازی، انیمیشن های تلویزیونی و بازی های رایانه ای استفاده کرده است.
تینا سیناترا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا است. او تهیه کنندهٔ فیلم "کاندیدای منچوری" (۲۰۰۴) و فرزند فرانک سیناترا، خواننده و بازیگر نامدار آمریکایی است. تینای همچنین خواهر فرانک سیناترا جونیور و نانسی سیناترا است.
فخرالدین احمدی دانش آشتیانی (زادهٔ ۱۳۳۴) سیاستمدار اصلاح طلب اهل ایران است؛ وی پیش تر وزیر آموزش و پرورش، استاد گروه زلزله دانشکده مهندسی عمران دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی، عضو شورای سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی جمهوری اسلامی ایران، رئیس مجتمع آموزشی مفید و معاون اسبق طرح و توسعه وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ایران نیز بوده است. پیش از مسوولیت. دانش آشتیانی شخصیتی از خانواده حسن روحانی است. وی در جریان انقلاب اسلامی فعال بود و پدر او هم در دور اول و سوم مجلس نماینده بوده است. او در سال های جوانی به سپاه پاسداران پیوست و از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۴ هم با سپاه و هم با آموزش و پرورش کار می کرد. تا پیش از سال ۱۳۶۴ وی پست برجسته ای نداشت و به صورت متناوب در جنگ با عراق شرکت می کرد. احمدی دانش آشتیانی متأهل است و دو دختر و یک پسر دارد. سوابق علمی. دانش آشتیانی، تحصیل کرده مدرسه علوی است و در سال ۱۳۵۲ دیپلم گرفته است. در سال ۱۳۵۸ در رشته مهندسی راه و ساختمان از دانشگاه امیرکبیر لیسانس گرفت و کارشناسی ارشد را نیز در سال ۱۳۷۰ در دانشگاه امیرکبیر بوده است. او سپس در سال ۱۳۷۵ دکترایش را از دانشگاه امپریال کالج انگلست