Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وروی، تأسیس شد که مردم چچن را برای مبارزه با حزب کمونیست به منظور استقلال تشویق می کرد به طوری که در آن سال ویتالی کوتسنکو، نماینده ارشد حزب کمونیست در گروزنی، هنگامی که سعی داشت از دست مردم معترضی که به دفتر او حمله کرده بودند فرار کند خود را از پنجره به بیرون پرتاب کرد و کشته شد. در ماه بعد، دوداوف حمایت گسترده مردم چچن را به دست آورد به گونه ای که بعد تر در انتخابات ریاست جمهوری چچن او با کسب اکثریت قاطع آرا پیروز این انتخابات شد. خواسته مردم چچن از او بیرون کردن دولت وابسته به مسکو بود. بدین ترتیب دودایف به ریاست جمهور چچن رسید و استقلال این منطقه از اتحاد جماهیر شوروی را اعلام کرد. در نوامبر ۱۹۹۱ یلتسین فرمان اعزام نیروهای روس به گروزنی را صادر کرد ولی با محاصره آن ها توسط نیروهای دودایف در فرودگاه گروزنی آن ها مجبور به عقب نشینی شد. بعد از اعلام موجودیت جمهوری چچن، جمهوری خودمختار چچن-اینگوشی به دو قسمت تقسیم شد و در ژوئن ۱۹۹۲ اینگوشتیا با اوستیای شمالی که از جمهوری های دیگر روسیه بود درگیری شد در نتیجه جمهوری تازه تأسیس اینگوشتیا با روسیه به توافق رسید و عضوی از این فدراسیون شد ولی چچن در ۱۹۹۳ به طور ک
امل از روسیه مستقل شد و بدین ترتیب جمهوری چچن ایچکریا به وجود آمد. درگیری های داخلی چچن و تنش های گروزنی-مسکو. از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴، ده ها هزار نفر از قومیت های غیر چچنی (اکثراً روس، اوکراینی و ارمنی) این جمهوری تازه تأسیس را به علت خشونت و تبعیض ترک کردند. وضع صنعتی چچن به دلیل اخراج بسیاری از مهندسان و کارگران روس تبار دچار ضعف شدیدی شد زیرا در دوران شوروی تقریباً تمام امور اداری و شغل های تخصصی در این منطقه در دست اقوام روس بود. با وجود عدم رخ دادن جنگ داخلی در چچن مخالفان و موافقان دودایف همواره برسر تصاحب قدرت بایکدیگر درگیر بودند و در برخی موارد این درگیری ها حتی به استفاده از سلاح های جنگی نیز منجر می شد. در یکی از این درگیری ها در مارس ۱۹۹۲ اپوزیسیون چچن سعی در به عمل رساندن کودتا علیه دولت دودایف داشت که با مقابله نیروی هوایی این کشور خنثی شد. ماه بعد دودایف فرمان اختیار مطلق رئیس جمهور را صادر کرد و در ماه ژوئن ۱۹۹۳ قانون لزوم در یافت رأی اعتماد اعضای کابینه از مجلس را لغو کرد. اکتبر ۱۹۹۲ نیروهای روسیه که در اوستیا درگیر جنگ ها اینگوشتیا به سمت مرز چچن پیشروی کردند دودایف این اقدام را تهدیدی جدی برای
چچن اعلام کرد و به نیروهای چچنی دستور داد در صورت عدم عقب نشینی روس ها به آن ها حمله کنند. بعد از کودتای دیگری که در دسامبر ۱۹۹۳ رخ داد اعضای اپوزیسیون چچن شورای موقتی برپا کرده و از روسیه برای براندازی دولت دودایف کمک خواستند. در اوت ۱۹۹۴ مخالفان دودایف که در شمال چچن مستقر بودند حملات سنگینی را برای براندازی او شروع کردند. باوجود این درگیری ها حتی مخالفان دولت نیز راضی به پیوستن چچن به روسیه نبودند. دلیل اصلی مخالفت اپوزیسیون با دودایف بر سر مسائل داخلی و عقاید شخصی او بود رفته رفته محبوبیت او در بین مردم چچن روبه کاستی نهاد. مسکو مخفیانه نیروهای جدایی طلب را با پشتیبانی مالی، تجهیزات نظامی و مزدوران پشتیبانی می کند. روسیه همچنین از تمام پروازهای غیرنظامی به مقصد گروزنی حمایت می کرد در حالی که سد هوایی برای هواپیماهای نظامی چچن ایجاد کرده بود و بعد تر به وسیله جنگنده ها و پهبادهای خود به چچن را بمباران می کرد. مداخله نظامی روسیه و درگیری های اولیه. ۱۱ دسامبر ۱۹۹۴ نیروی زمینی ارتش روسیه حمله سه جانبه ای را به سمت گروزنی آغاز کرد. ژنرال ادوارد وروبایف که فرماندهی جناح اصلی را برعهده داشت عملیات را موقتاً متو
قف کرد او معتقد بود این اقدام یک جنایت است و آن ها نباید به مردم خود حمله کنند. بسیاری از نظامیان و دولتمردان روسیه نیز همانند وروبایف مخالف این عملیات بودند به طوری که امیل پاین، مشاور یلتسین در زمینه امور ملی، و بوریس گروموف، معاون وزیر دفاع روسیه، نیز در اعتراض به این عملیات استعفا دادند. بیش از ۸۰۰ سرباز و افسر حرفه ای نیز حاضر به شرکت در عملیات نشدند؛ از این تعداد، ۸۳ نفر توسط دادگاه های نظامی محکوم شدند و بقیه نیز اخراج شدند. نیروی هوایی چچن در همان ساعات اولیه آغاز عملیات به طور کامل نابود شد. هدف کابینه یلتسین از این عملیات حمله سریع به مواضع دولت چچن بدون آسیب رساندن به غیرنظامیان بود ولی نتیجه آن طور که آن ها می خواستند پیش نرفت. سربازان روسی از همان ابتدای عملیات از روحیه خوبی برخوردار نبودند برخی از آن ها از دستور فرماندهان خود سرپیچی می کردند و برخی دیگر به تجهیزات خودی آسیب می رساندند. اعتراضات مردم اینگوشتیا باعث عقب نشینی نیروهای جناح غربی به سمت اینگوشتیا شد و به دلیل فرار برخی سربازان روسی از سر پست هایشان چچنی ها حدود ۳۰ خودروی نظامی روس ها را منهدم کردند. پیشروی جناح شمالی نیز با مقاومت غی
ر منتظرهٔ چچنی ها روبه رو شد و بدین ترتیب شکست های نیروهای روسی آغاز شد. همچنین ۵۰ تن از چتربازان نیروی هوایی روسیه که در چچن فرود آمده بودند توسط شبه نظامیان چچنی محاصره و دستگیر شدند. با این حال تلفات غیرنظامیان این عملیات به شدت در حال افزایش بود خصومت مردم چچن با نیروهای روس رفته رفته افزایش می یافت به طوری که حتی آن هایی که در ابتدا مخالف دولت دودایف بودند به مبارزه علیه نیروهای روس می پرداختند. این مشکلات با اعزام نیروهای تازه نفس از مناطق همجوار بیشتر شدت گرفت. باوجود این که نیروهای روسی دستور داشتند که به مناطق مشخصی حمله کنند ولی به دلیل بی تجربگی و عدم آمادگی آن ها به صورت پراکنده مناطقی را هدف بمباران توپخانه راکتی قرار دادند این اقدامات باعث افزایش چشمگیر تلفات غیرنظامی شد. حمله به گروزنی. با محاصرهٔ پایتخت چچن هزاران نفر از مردم غیرنظامی گروزنی زیر بمباران هواپیماها و توپخانه ارتش روسیه جان باختند بمباران گروزنی که بعد از بمباران درسدن سنگین ترین بمباران رخداده در تاریخ اروپاست یک هفته تمام به طول انجامید. روسیه در مقابل انتقادهایی که به بمباران غیرنظامیان گروزنی از آن ها می شد دولت چچن را به است
فاده غیرنظامیان به عنوان سپر انسانی متهم می کرد. عملیاتی که روس ها در شب سال نو میلادی آغاز کردند شکست سنگینی برای آن ها در پی داشت؛ شمار زیادی از سربازان روس کشته شدند و روحیه بازماندگان به شدت افت کرد. شاهدان اذعان داشتند که حدود ۱۰۰۰ الی ۲۰۰۰ سرباز آموزش دیده و خبره نیروهای زرهی روسیه در آن روز کشته شدند. با این حال روس ها توانستند پس از یک جنگ شهری خونین گروزنی را تصرف کنند. بعد از شکست سنگین نیروهای زرهی روس ها مجبور به جایگزینی آن با نیروی هوایی و آتش توپخانه ای کردند. ۱۹ ژانویه نیروهای روسیه با وجود دادن تلفات سنگین موفق به تصرف کاخ ریاست جمهوری شدند این مکان به مدت سه هفته محل درگیری دو طرف بود که چچنی ها نهایتاً خرابه های آن را رها کرده و عقب نشینی کردند. درگیری ها در جنوب شهر ادامه داشت تا این که بالاخره در ۶ مارس ۱۹۹۵ گروزنی به صورت کامل توسط روسیه تصرف شد. در اساس برآورد سرگئی کوالف، مشاور یلتسین در زمینه حقوق بشر، حدود ۲۷٬۰۰۰ غیرنظامی تنها در پنج هفته ابتدایی محاصره گروزنی کشته شدند. دیمیتری ولکوگونوف، مورخ و ژنرال اسبق روسی، می گوید بمباران گروزنی باعث کشته شدن حدود ۳۵٬۰۰۰ غیرنظامی شد که ۵٬۰۰۰ ن
فر از آن ها کودک بودند. با وجود این که آمار دقیق تلفات غیرنظامی در دست نیست ولی روسیه اعلام کرده است که حدود ۲٬۰۰۰ سرباز روس در محاصره گروزنی کشته ویا مفقود شدند. آمار کشته شدگان گروزنی موج انتقادات داخلی و خارجی را علیه اقدامات مسکو در پی داشت. سازمان امنیت و همکاری اروپا این عملیات را «فاجعه غیر قابل تصور» خواند همچنین میخائیل گورباچف، رهبر پیشین شوروی، ازآن به عنوان «ماجراجویی خونین» و هلموت کوهل، نخست وزیر وقت آلمان، با عنوان «جنون محض» یاد کردند.
محمد بن علی واسطی هُرثی با لقب های نجم الدین و ابوالغنائم، شهرت یافته به ابن مُعلّم واسطی (۲۲ ژانویه ۱۱۰۸-۲ ژوئن ۱۱۹۶م) (نسب: محمد بن علی بن فارِس) شاعر تصوف گرا و نامه نگار عربی عراقی در سدهٔ ششم هجری بود. در فنون هجو، مدح و غزل سرود. با ابن تعویذی رقابت داشت. زندگی. در هُرث، از روستاهای واسط در ۲۲ ژانویه ۱۱۰۸م/ ۷ جمادی الثانی ۵۰۱ق زاده شد. «با عاطفهٔ علوی و گرایشِ صوفی» پرورش یافت. در بغداد، ابوالفرج ابن جوزی را دیدار کرد؛ همچنین به بصره و موصل نیز رفت. بیشتر زندگی اش را در هُرث گذارند، و از آنجا مدیحه هایش را می نگاشت و به خلیفه می فرستاد. فنِّ تُرَسِّل او از این نامه ها برخاسته است. گویند مدتی بسیار زندانی بوده است. ابن معلم واسطی در ۲ ژوئن ۱۱۹۶م/ ۴ رجب ۵۹۲ق در هُرث درگذشت.
جمهوری چچن ایچکریا () نام دولتی غیررسمی است که از ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۰ در روسیه کنونی موجودیت داشت. این جمهوری در سال ۱۹۹۱ توسط جوهر دودایف اعلام استقلال کرد که نتیجه این استقلال جنگ نخست چچن و جنگ دوم چچن با روسیه بود. ریشه نام. نام «ایچکریا» از رودخانه ایسکرک در جنوب شرقی چچن گرفته شده است، که نهر کوچکی است که به بلکا، شاخه ای از سونژا ، می ریزد . این اصطلاح برای اولین بار در یک سند روسی توسط سرهنگ کنستانتین بلویچ از سال ۱۸۳۶ به عنوان «ایسکریا» ذکر شده است. این اصطلاح در ابتدا به عنوان نام خارجی برای چچنی ها استفاده می شد ، که در عوض به این چشم انداز به عنوان «نوخچی-موکسک» (سرزمین های چچن) اشاره می کردند. در قرن نوزدهم، روس ها شروع به استفاده از آن به عنوان یک نام مکانی کردند . تاریخچه. اعلامیه استقلال. در نوامبر ۱۹۹۰، جوهر دودایف به عنوان رئیس کمیته اجرایی کنگره ملی چچن (NCChP) که یک اپوزیسیون غیررسمی بود، انتخاب شد ، که از حاکمیت چچن به عنوان یک جمهوری جداگانه در اتحاد جماهیر شوروی حمایت می کرد . در ۸ ژوئن ۱۹۹۱، به ابتکار جوهر دودایف، بخشی از نمایندگان اولین کنگره ملی چچن در گروزنی گرد هم آمدند که خود را کنگره سر
اسری مردم چچن (OKChN) اعلام کرد. پس از این، جمهوری چچن (نوخچی-چو) اعلام شد. یک ماه بعد، این جمهوری خودخوانده به عنوان یک کشور مستقل اعلام شد. کودتای شوروی در ۱۹ آگوست ۱۹۹۱ جرقه ای برای انقلاب چچن شد . در ۲۱ آگوست، OKChN خواستار سرنگونی شورای عالی جمهوری سوسیالیستی چچن-اینگوش شد. در ۶ سپتامبر ۱۹۹۱، جوخه های OKChN مقر محلی KGB را تصرف کردند و ساختمان شورای عالی را به تصرف خود درآوردند. [۲۰] [۲۶] پس از انقلاب، OKChN خود را تنها مرجع مشروع در منطقه اعلام کرد. [۲۰] [۲۶] در ۲۷ اکتبر ۱۹۹۱ به عنوان ۲۰ در سمت جدید ۱ نوامبر ۱۹۹۱ اعلامیه استقلال یکجانبه صادر کرد. اعلام شده او تبدیل چچن-اینگوش به یک جمهوری متحد در روسیه بود. دودایف ۶۴۰ زندانی را از زندانی در گروزنی آزاد کرد که بسیاری از آنها محافظ شخصی او شدند. در میان زندانیان ، روسلان لابازانوف نیز حضور داشت که به جرم سرقت مسلحانه و قتل در حال گذراندن دوران محکومیت خود بود و بعداً رهبری یک گروه شبه نظامی طرفدار دودایف را بر عهده گرفت. با تجمع جدایی طلبان مسلح در گروزنی، بوریس یلتسین، رئیس جمهور روسیه ، تلاش کرد تا در منطقه وضعیت اضطراری اعلام کند، اما تلاش های او توسط
پارلمان روسیه خنثی شد. تلاش اولیه مقامات روسی برای مقابله با نیروهای طرفدار استقلال در نوامبر ۱۹۹۱ تنها پس از سه روز به پایان رسید. بر اساس مقاله ای که در ابتدا توسط نشریه تحت حمایت کرملین، "کومسومولسکایا پراودا" ، منتشر شد و در اوایل سال ۱۹۹۲ توسط "گاردین" بازنشر شد ، گفته می شود که دودایف فرمانی را امضا کرده است که استرداد مجرمان را به هر کشوری که چچن را به رسمیت نمی شناسد، غیرقانونی اعلام می کند. پس از اینکه به او اطلاع داده شد که دولت روسیه استقلال چچن را به رسمیت نمی شناسد، اعلام کرد که روسیه را به رسمیت نمی شناسد. گروزنی به پناهگاهی برای جرایم سازمان یافته تبدیل شد، زیرا دولت قادر یا مایل به مهار فعالیت های مجرمانه نبود. دولت دودایف قانون اساسی جمهوری چچن را تدوین کرد که در مارس ۱۹۹۲ معرفی شد. در همان ماه، درگیری های مسلحانه بین جناح های طرفدار و مخالف دودایف رخ داد که منجر به اعلام وضعیت اضطراری توسط دودایف شد. چچن و اینگوشتیا در ۴ ژوئن ۱۹۹۲ از هم جدا شدند . رابطه بین دودایف و پارلمان رو به وخامت گذاشت و در ژوئن ۱۹۹۲ او پارلمان را منحل کرد و حکومت مستقیم ریاست جمهوری را برقرار نمود. در اواخر اکتبر ۱۹۹۲
، نیروهای فدرال برای پایان دادن به درگیری اوستیا و اینگوش اعزام شدند . در حالی که نیروهای روسی مرز بین چچن و اینگوش را برای جلوگیری از ارسال سلاح مسدود کرده بودند، دودایف تهدید کرد که در صورت عدم عقب نشینی روس ها، اقدام خواهد کرد. نیروهای روسی و چچنی متقابلاً با عقب نشینی موافقت کردند و این حادثه به طور مسالمت آمیز پایان یافت. درگیری هایی بین هواداران و مخالفان دودایف در آوریل ۱۹۹۳ رخ داد. رئیس جمهور، وزیر کشور، شارپودین لارسانوف، را پس از امتناع او از متفرق کردن معترضان، برکنار کرد. مخالفان، رفراندوم عدم اعتماد علیه دودایف را برای ۵ ژوئن ۱۹۹۳ برنامه ریزی کردند. دولت ارتش و پلیس ضد شورش را برای جلوگیری از برگزاری رأی گیری مستقر کرد که منجر به خونریزی شد. پس از یک کودتای دیگر در دسامبر ۱۹۹۳، مخالفان یک شورای موقت را به عنوان یک دولت جایگزین بالقوه برای چچن سازماندهی کردند و از مسکو درخواست کمک کردند. در ۱۴ ژانویه ۱۹۹۴، با فرمان دودایف، جمهوری چچن (نوخچی-چو) به جمهوری چچن ایچکریا تغییر نام داد. جنگ اول. نوشتار اصلی: جنگ اول چچن احساس عمومی بی قانونی در چچن در هفت ماه اول سال ۱۹۹۴ افزایش یافت، زمانی که چهار حادث
ه هواپیماربایی رخ داد که شامل افرادی بود که سعی در فرار از کشور داشتند. در ماه مه ۱۹۹۴، لابازانوف تغییر موضع داد و جنبش ضد دودایف نیسو را تأسیس کرد. در ژوئیه ۱۹۹۴، ۴۱ مسافر سوار بر اتوبوسی در نزدیکی مینرالنیه وودی توسط آدم ربایانی که ۱۵ میلیون دلار و هلیکوپتر درخواست کرده بودند، ربوده شدند. پس از این حادثه، دولت روسیه آشکارا شروع به حمایت از نیروهای مخالف در چچن کرد. در اوت ۱۹۹۴، عمر آوتورخانوف، رهبر شورای موقت طرفدار روسیه، حمله ای را علیه نیروهای طرفدار دودایف آغاز کرد. دودایف دستور بسیج ارتش چچن را داد و در پاسخ به حمایت روسیه از مخالفان سیاسی خود، روسیه را به جهاد تهدید کرد. در نوامبر ۱۹۹۴، نیروهای آوتورخانوف تلاش کردند تا به شهر گروزنی حمله کنند ، اما توسط نیروهای دودایف شکست خوردند. دودایف قصد خود را برای تبدیل چچن به یک کشور اسلامی اعلام کرد و اظهار داشت که به رسمیت شناختن شریعت راهی برای مبارزه با تجاوز روسیه است. او همچنین قول داد که شورشیان چچنی دستگیر شده را طبق قانون اسلامی مجازات کند و تهدید کرد که زندانیان روسی را اعدام خواهد کرد. جنگ اول چچن در دسامبر ۱۹۹۴ آغاز شد، زمانی که نیروهای روسی برای مب
ارزه با نیروهای جدایی طلب به چچن اعزام شدند. در طول نبرد گروزنی (۱۹۹۴-۱۹۹۵) ، جمعیت شهر از ۴۰۰۰۰۰ نفر به ۱۴۰۰۰۰ نفر کاهش یافت. بیشتر غیرنظامیانی که در شهر گیر افتاده بودند، روس های مسن بودند، زیرا بسیاری از چچنی ها شبکه های حمایتی از اقوام ساکن در روستاها داشتند که آنها را در خود جای می دادند. وزیر سابق صنایع شیمیایی و پالایش نفت اتحاد جماهیر شوروی، سالامبک خاجیف، در نوامبر ۱۹۹۴ به عنوان رهبر دولت رسماً شناخته شده چچن منصوب شد. این درگیری پس از شکست روسیه در نبرد گروزنی در اوت ۱۹۹۶ پایان یافت. دوره بین دو جنگ جهانی (۱۹۹۶–۱۹۹۹). به گفته منابع روسی، پس از خروج نیروهای روسی، جرم و جنایت شایع شد و آدم ربایی و قتل در پی جنگ گروه های شورشی رقیب برای تصرف قلمرو، چند برابر شد. در دسامبر ۱۹۹۶، شش نفر از کارکنان صلیب سرخ کشته شدند و در نتیجه اکثر امدادگران خارجی کشور را ترک کردند. انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری در ژانویه ۱۹۹۷ در چچن برگزار شد و اصلان مسخدوف را به قدرت رساند . این انتخابات آزاد و عادلانه تلقی شد، اما هیچ دولتی استقلال چچن را به رسمیت نشناخت، به جز امارات اسلامی افغانستان . طبق مقاله ای در مسکو تایمز د
ر سال ۱۹۹۷، پناهندگان قومی روس با تهدید و ارعاب از بازگشت به رأی دادن منع شدند و مقامات چچن از برپایی صندوق های رأی در خارج از جمهوری خودداری کردند. مسخدوف در پی حفظ حاکمیت چچن بود و در عین حال مسکو را برای کمک به بازسازی این جمهوری که اقتصاد و زیرساخت های رسمی آن عملاً در جنگ روسیه علیه استقلال چچن از مسکو نابود شده بود، تحت فشار قرار داد. در ماه مه ۱۹۹۷، پیمان صلح روسیه و چچن توسط مسخدوف و یلتسین امضا شد. روسیه به انتقال بودجه برای مدارس و بیمارستان ها در چچن و پرداخت حقوق بازنشستگی به ساکنان آن ادامه داد. مقداری از این پول توسط مقامات چچنی دزدیده و بین جنگ سالاران تقسیم شد. نزدیک به نیم میلیون نفر (۴۰٪ از جمعیت چچن قبل از جنگ) در داخل کشور آواره شده و در اردوگاه های پناهندگان یا روستاهای پرجمعیت زندگی می کردند. اقتصاد نابود شد. دو تیپ روسی در چچن مستقر بودند و آنجا را ترک نکردند. مسخدوف با تجارت نفت در کشورهایی مانند بریتانیا ، تلاش هایی برای بازسازی کشور و پایتخت ویران شده آن، گروزنی، انجام داد . [ "نیازمند منبع" ] چچن به دلیل جنگ روسیه علیه استقلال جمهوری تازه تأسیس، به شدت آسیب دیده بود و اقتصاد آن در ح
ال فروپاشی بود. به گفته منابع روسی، اصلان مسخدوف سعی داشت قدرت را در دستان خود متمرکز کند تا اقتدار ایجاد کند، اما در ایجاد یک دولت مؤثر یا یک اقتصاد کارآمد مشکل داشت . مسخدوف برای بازسازی زیرساخت های تخریب شده در نبردهای سنگین روسیه، ۲۶۰ میلیارد دلار غرامت جنگی از روسیه درخواست کرد، مبلغی معادل ۶۰٪ از تولید ناخالص داخلی روسیه. ویرانی های جنگ و فقدان فرصت های اقتصادی، تعدادی از چریک های مسلح سابق را بدون شغل رها کرد. مسلسل و نارنجک به صورت علنی و قانونی در بازار مرکزی گروزنی فروخته می شدند. سال های استقلال، خشونت های سیاسی نیز به همراه داشت. در ۱۰ دسامبر ۱۹۹۸، منصور تاگیروف، دادستان ارشد چچن، هنگام بازگشت به گروزنی ناپدید شد. در ۲۱ ژوئن، رئیس امنیت چچن و یک فرمانده چریکی در یک مشاجره به یکدیگر شلیک کردند و یکدیگر را کشتند. خشونت داخلی در چچن در ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۸ به اوج خود رسید، زمانی که درگیری بین نیروی گارد ملی مسخدوف به رهبری سلیم یامادایف (که در جنگ دوم به نیروهای طرفدار مسکو پیوست) و شبه نظامیان در شهر گودرمس آغاز شد . گزارش شده است که بیش از ۵۰ نفر کشته شده اند و وضعیت اضطراری در چچن اعلام شده است. [ "نیازم
ند منبع کامل" ] مسخدوف نشان داد که قادر به تضمین امنیت خط لوله نفتی که از دریای خزر از چچن عبور می کند ، نیست و بهره برداری غیرقانونی از نفت و اقدامات خرابکارانه ، رژیم او را از درآمدهای حیاتی محروم کرد و متحدانش را در مسکو خشمگین ساخت . در سال های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹، مسخدوف از چندین سوء قصد جان سالم به در برد که او سرویس های اطلاعاتی خارجی را مقصر آنها دانست. منابع روسی معتقدند که علیرغم مذاکرات دشوار کرملین با مسخدوف و اختلاف نظر در مورد مناقشه چچن، این حملات احتمالاً از داخل چچن سرچشمه گرفته اند. در دسامبر ۱۹۹۸، دادگاه عالی اسلامی چچن، پارلمان چچن را به دلیل عدم تطابق با موازین شریعت، به حالت تعلیق درآورد. پس از آنکه وخا ارسانوف ، معاون رئیس جمهور چچن ، به مخالفان پیوست، مسخدوف سمت او را لغو کرد که منجر به جنگ قدرت شد. در فوریه ۱۹۹۹، رئیس جمهور مسخدوف اختیارات قانونگذاری را از پارلمان سلب کرد و شورای دولت اسلامی را تشکیل داد. در همان زمان، چندین جنگ سالار برجسته سابق، شورای مهک، یک دولت اسلامی رقیب، را تأسیس کردند. این شورا از ایجاد یک کنفدراسیون اسلامی در قفقاز شمالی، شامل مردم چچن، داغستان و اینگوش، حمایت کرد.
جنگ دوم و دوره شورش. نوشتار های اصلی: جنگ دوم چچن و شورش در قفقاز شمالی در ۹ آگوست ۱۹۹۹، جنگجویان اسلام گرا از چچن به منطقه داغستان روسیه نفوذ کردند و آن را یک کشور مستقل اعلام کردند و خواستار جهاد تا زمان "بیرون راندن همه کافران" شدند. این رویداد باعث مداخله روسیه و آغاز جنگ دوم چچن شد . با فرار تعداد بیشتری از مردم از مناطق جنگی چچن، رئیس جمهور مسخدوف تهدید کرد که مجازات شرعی را برای همه کارمندان دولت که خانواده های خود را از جمهوری خارج می کنند، اعمال خواهد کرد. با این حال، این بار، تهاجم روسیه با مقاومت بسیار کمتری نسبت به جنگ اول چچن مواجه شد. درگیری های داخلی بین جناح های رقیب در چچن و همچنین ظهور جهادگرایان رادیکال، چندین رهبر جدایی طلب سابق و شبه نظامیان آنها را متقاعد کرد که به جبهه خود بپیوندند. روس ها با کمک این فراریان، شهرهای کوچک و حومه شهر گروزنی را در دوره اکتبر تا دسامبر ۱۹۹۹ تصرف کردند و گروزنی را محاصره کردند. پس از یک نبرد سخت ، گروزنی در فوریه ۲۰۰۰ سقوط کرد؛ بخش زیادی از شهر ویران شد. برخی از اعضای دولت ایچکریا متعاقباً به تبعید ، از جمله در لهستان و بریتانیا، رفتند . [ "نیازمند منبع" ] د
ر ۲۳ ژانویه ۲۰۰۰، در دوران رژیم طالبان در افغانستان ، نمایندگی دیپلماتیک ایچکریا در کابل مستقر بود . سایر بقایای دولت و نیروهای مسلح به جنوب چچن که تحت سلطه کوه ها بود و هنوز تحت کنترل روسیه نبود، عقب نشینی کردند. آنها از این پایگاه ها، یک کمپین چریکی را آغاز کردند، حتی در حالی که روسیه با ایجاد یک دولت وفادار در منطقه، کنترل خود را تثبیت می کرد. در ژوئن ۲۰۰۰، احمد قدیروف ، منصوب کرملین، مفتی اعظم و رئیس اداره معنوی مسلمانان جمهوری چچن، رئیس جدید و جنجالی اداره رسمی چچن شد. قدیروف، که به عنوان هدف فرقه شخصیت مورد انتقاد قرار گرفته است، به طور دموکراتیک توسط رأی دهندگان روسی یا چچنی انتخاب نشده بود. جدایی طلبان به مبارزه ادامه دادند، اما به تدریج تضعیف شدند. در ۳۱ اکتبر ۲۰۰۷، خبرگزاری جدایی طلب چچن پرس گزارش داد که دوکا عمروف امارت قفقاز را اعلام کرده و خود را امیر آن اعلام کرده است . او جمهوری چچن ایچکریا را به عنوان ولایت نوخچیچو ادغام کرد . [ "نیازمند منبع" ] این تغییر وضعیت توسط برخی از سیاستمداران و رهبران نظامی چچن که همچنان از وجود جمهوری حمایت می کنند، رد شد. از نوامبر ۲۰۰۷، احمد زاکایف به عنوان نخست و
زیر دولت در تبعید ایچکریا اعلام شد. با این حال، نفوذ دولت زاکایف توسط مارک گالئوتی ، دانشمند علوم سیاسی، "حاشیه ای" توصیف شد و استدلال کرد که امارت قفقاز هم در میان شبه نظامیان و هم در میان دیاسپورای چچنی نفوذ بیشتری داشته است. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷، شورش های باقی مانده در قفقاز شمالی عمدتاً توسط جناح های اسلام گرا، به ویژه امارت قفقاز، انجام می شد. با این حال، طی چند سال، امارت قفقاز به تدریج رو به زوال گذاشت و تا سال ۲۰۱۵ تقریباً از بین رفت . سایر گروه های چچنی به فعالیت خود در اوکراین ادامه دادند و در جنگ دونباس علیه روسیه جنگیدند . واحدهای داوطلب اولیه چچنی طرفدار اوکراین شامل گردان جوهر دودایف و گردان شیخ منصور بودند .
سلیم خان یندربایف (؛ ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۲ – ) یک شاعر، نویسنده و سیاست مدار اهل شوروی و از آوریل ۱۹۹۶ تا فوریه ۱۹۹۷ رئیس جمهور جمهوری چچن ایچکریا بود.وی در سال ۲۰۰۴ در یک بمب گذاری در دوحه قطر کشته شد.
تیم ملی فوتبال زنان غنا نمایدهٔ زنان این کشور در ردهٔ ملی است. این تیم تحت نظارت فدراسیون فوتبال غنا قرار دارد. لقب آنها "ملکه های سیاه" است.
مدیریت خطر پروژه () یا مدیریت ریسک پروژه یکی از مهمترین بخش های مدیریت پروژه است. بنا بر تعریف مؤسسه مدیریت پروژه یکی از ده دانشی است که هر مدیر پروژه ای باید به آن آگاه باشد. خطر یا ریسک بر اساس تعریف مؤسسه مدیریت پروژه رویداد یا وضعیت نامشخصی است که در صورت وقوع بر اهداف پروژه اثر منفی یا مثبت خواهد داشت. مدیریت خطر پروژه در مقایسه با مدیریت خطر در حوزه های عملیاتی، مالی و بورس اوراق بهادار کمتر توسعه یافته است. تعریف. مطابق تعریف مؤسسه مدیریت پروژه مندرج در راهنمای پم باک مدیریت خطر پروژه شامل فرایندهای مرتبط با برنامه ریزی، شناسایی، تحلیل و پاسخ، و پایش و کنترل مدیریت خطر در یک پروژه می باشد.
نبرد گِتیسْبِرگ نبردی بود که از یکم تا سوم ژوئیه ۱۸۶۳ در اطراف شهر گتیسبرگ (پنسیلوانیا) میان نیروهای ارتش اتحادیه و نیروهای ارتش ایالات مؤتلفه (ارتش کنفدراسیون) و در جریان جنگ داخلی آمریکا اتفاق افتاد. این نبرد، خونین ترین نبرد جنگ داخلی آمریکا به شمار می آید و اغلب از آن به عنوان نقطه عطف جنگ یاد می شود.
لیته () یک جزیره در بخش ویسایا در کشور فیلیپین است. این جزیره به دو استان لیته و لیته جنوبی تقسیم می شود.بزرگ ترین شهر این جزیره تاکلوبان نام دارد. این جزیره امروزه بیشتر به دلیل تاسیسات الکتریسیته زمین گرمایی نزدیک شهر اورموک شهرت دارد.
دولومیت () (دولومیتی، دولومیتس، دولومیت ها) یک رشته کوه در شمال شرق ایتالیا است.این رشته کوه که بخشی از آلپ است در طرف غرب از رود آدیجه تا رود پیاوه در طرف شرق امتداد دارد.این رشته کوه در استان‎های ترنتینو، تیرول جنوبی و بلونو قرار دارد.
کلیسای انطاکیه (؛ ) یکی از کلیساهای پنج گانه تشکیل دهنده کلیسای مسیحی قبل از جدایی شرق و غرب بود.
کرک () یک جزیره در شمال دریای آدریاتیک و نزدیک شهر رییکا در کرواسی است. تا سال ها تصور میشد که این جزیره، بزرگترین جزیره دریای آدریاتیک است اما به تازگی و با اندازه گیری های دوباره مشخص شده که جزیره کرس در نزدیکی جزیره کرک نیز مساحتی تقریباً برابر با مساحت این جزیره دارد.جزیره کرک با ۱۹٬۳۸۳ نفر جمعیت، پرجمعیت ترین جزیره دریای آدریاتیک است.
سراج الدین علی بن عثمان اُوشی ( -۱۱۹۶م یا ۱۲۰۵م) محدث و فقیه حنفی فرغانی در سدهٔ ششم هجری با گرایش های اصولی-اشعری و اعتزالی بود که در ادبیات عربی، برای قصیده اش با عنوان "لامیّة" یا "بدء الأمالی" شهرت یافت. زندگی. نام و نسب کامل او «سراج الدین علی بن عثمان بن محمد شهیدی اُوشی فرغانی» ذکر شده است.در اوش، از توابع فرغانه به دنیا آمد. همچنین با لقب «اِمام الحَرَمین» شناخته می شده؛ لقبی است ویژهٔ برجستگانی که مجاور مکه شده اند. اوشی در اواخر سدهٔ سدهٔ ششم یا اوایل سدهٔ هقتم ق درگذشت.
کرس () یک جزیره در دریای آدریاتیک است. این جزیره با مساحت ۴۰۵.۷۸ کیلومتر مربع تقریباً با جزیره کناری آن یعنی کرک هم مساحت است.این جزیره و جزیره لوشینی زمانی با هم یک جزیره به شمار می آمدند اما توسط یک کانال که بعدها ساخته شد این دو از هم جدا شدند و اکنون توسط یک پل در شهر اوسور به یکدیگر متصل اند.
لوشینی () یک جزیره در شمال دریای آدریاتیک است. این جزیره و جزیره کرس زمانی با هم یک جزیره به شمار می آمدند اما توسط یک کانال که بعدها ساخته شد این دو از هم جدا شدند و اکنون توسط یک پل در شهر اوسور به یکدیگر متصل اند.
فوئنلابرادا (به اسپانیایی:Fuenlabrada) یک شهر در نزدیکی جنوب غرب مادرید در کشور اسپانیا است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۹، ۱۹۷٬۸۳۶ نفر برآورد شده است.
این مقاله شامل مقصدهای پروازی اسکای وست است. یونایتد اکسپرس. ایالات متحده آمریکا. واشینگتن، دی.سی.. "توضیح: محدودهٔ فرودگاهی واشینگتن، دی.سی. در ویرجینیا قرار دارد." اوهایو. "توضیح: محدودهٔ فرودگاهی سینسیناتی، اوهایو در کنتاکی قرار دارد."
مقصدهای پروازی افریقیه ایرویز به شرح زیر است. مقصدهای پیشین. تا پیش از جنگ داخلی در لیبی، افریقیه ایرویز پروازهای مستقیمی به آفریقا، آسیا و اروپا انجام می داد.
دورجلقی، یا جلق سایبری، به معنی بهره گیری از هر نوع فناوری یا دستگاهی برای فرستادن داده های لامسه ای میان دو فرد به جهت خودارضایی از راه دور است. این عبارت همچنین می تواند به ترکیب دورحضوری با آمیزش جنسی که معمولاً از راه اینترنت میسر است، اشاره داشته باشد. در واقع این نوواژه نخستین بار به سال ۱۹۷۵ توسط تئودور هولم نلسون در کتابش به نام "آزمایشگاه رایانه، ماشین های رؤیایی" آورده شد. این عبارت کمی مبهم است؛ چراکه به طور مثال به هیچ گونه اسباب بازی جنسی قابل هدایت از راه دور که بتواند جانشینی برای سکس انسانی باشد، اشاره نمی کند. طرفداران چنین ابزارهایی از دهه ۱۹۸۰ به بعد اظهار کرده اند که این فناوری ها «بزرگ ترین اختراع بعدی» در زمینه سکس مجازی هستند. طبق گزارشی در "شیکاگو تریبون" به سال ۱۹۹۳، «در آینده، فناوری واقعیت مجازی به بشر این امکان را می دهد که با پوشیدن لباس های ویژه، سربند و دستکش های ویژه، بتواند از راه رایانه هایی که به خطوط تلفن متصل هستند از راه دور و در مکان های جداگانه از حیث جغرافیایی، با هم نوعان خود رابطه جنسی برقرار کند.» اسباب بازی های جنسی در بازار هستند که به شریک جنسی فرد اجازه می دهند