Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نوسترومو رمانی از از جوزف کنراد نویسندهٔ بریتانیایی-لهستانی و با ترجمه سهیل سمی به فارسی برگرداننده شده است. در مورد کتاب. این کتاب در حقیقت، بررسی عمیق و ظریفِ تأثیرات فاسدکنندة سیاست و منافع مادی بر روابط انسان هاست. شخصیت های این رمان پنداری هر یک صاحب تاریخی مجزا و منحصر به فرد هستند. چارلز گولد تجلی شخصیت حقیقی یک استعمارگر اروپایی است؛ سرد و بی احساس و منطق زده. زندگی همسرش، خانم گولد، نیز در یک سرزمین خیالی در آمریکای جنوبی به فاجعه تبدیل می شود، فاجعه ناشی از تنهایی و عدم ارتباط. ویژگی این رمان عظمت و ساختار دقیق این رمان است. زبان به مفهوم ادبی کلمه چالش برانگیز نیست؛ بلکه تمهیدی است برای توصیف و تشریح، توصیف مکان ها و شرح انگیزه ها و شخصیت ها.
عملیات ایچی-گو () (که با نام عملیات شماره یک نیز شناخته میشود) یک عملیات نظامی در استان هنان، هونان و استان گوانگشی در جمهوری چین بود که توسط ارتش امپراتوری ژاپن از ۱۹ آوریل تا ۳۱ دسامبر ۱۹۴۴ صورت گرفت.از اهداف اصلی این عملیات تصرف بخشی از خاک هندوچین فرانسه و تصرف پایگاه های هوایی در جنوب شرق چین بود که ارتش ایالات متحده آمریکا از آن ها به منظور حمله هوایی به خاک امپراتوری ژاپن استفاده می کرد.
کاکاسیاه کشتی نارسیسوس عنوان رمانی از جوزف کنراد نویسندهٔ بریتانیایی-لهستانی و با ترجمه سهیل سمی به فارسی برگرداننده شده است. خلاصه رمان. جمعی از جاشویان و فرماندهانشان را در معرض شوم ترین پدیده دریایی که طوفانی طولانی و بسیار قدرتمند است، قرار می دهد و واکنش های آنها را تحلیل می کند. کمتر رمانی است که در آن چنین بخش قابل توجهی به حوادث طبیعی و واکنش های جسورانه و قهرمانانه شخصیت ها اختصاص یافته باشد، اما این رمان به هیچ وجه رمان حادثه ای نیست و در آن از طوفان و آشفتگی دریا فقط به عنوان پیش زمینه ای برای درک شخصیت انسان و تحلیل مضامین اخلاقی و انسانی بهره گرفته شده است. با این حال، خود طوفان نیز در رمان شخصیت خاص خود را دارد، به مثابه محرکی که مردان روی کشتی را به برملا کردن درونی ترین احساسات و ناشناخته ترین انگیزه های انسانی یا ضد انسانی شان وامی دارد.
حسن نمازی (زادهٔ ) بانکدار سرمایه گذار و مجرم محکوم مولتی میلیونر ایرانی آمریکایی است. نمازی در ۱۹۵۰ در واشینگتن دی سی به دنیا آمد. پدرش محمد نمازی تاجر و سرمایه دار ایرانی بود. حسن نمازی از جمله جمع آوری کنندگان ارشد کمک های مالی به حزب دمکرات آمریکاست. پرزیدنت بیل کلینتون او را در سال ۱۹۹۹ برای مقام سفارت آمریکا در آرژانتین معرفی کرد ولی این نامزدی پس گرفته شد. در سال ۲۰۰۹ به اتهام اخذ وام بر اساس اطلاعات غلط از بانک سیتی بازداشت شد. کلاهبرداری او بیش از ۱۰۰ میلیون دلار اعلام شد. نمازی به ۱۲ و نیم سال زندان محکوم شد. حسن نمازی، رئیس امور مالی کمپین ریاست جمهوری ۲۰۰۸ هیلاری کلینتون بود و ۵۰۰۰۰ دلار هم به کمپین اوباما کمک مالی داده بود. در ژانویه ۲۰۱۹ وکلای نمازی که ۸ سال و نیم در زندان به سر برده خواهان آزادی پیش از موعد او با استفاده از قانون جدید اصلاحات کیفری امضا شده توسط رئیس جمهور دونالد ترامپ شدند. نمازی در بهار ۲۰۱۹ با استفاده از قانون امضا شده توسط رئیس جمهور ترامپ زودتر از موعد از زندان آزاد شد. او ادامه محکومیتش را در حصر خانگی به سر خواهد برد. نمازی گفت با این که طرفدار رئیس جمهور ترامپ نبوده از
این جهت که او بانی «بزرگترین قوانین اصلاحات زندان ها در یک نسل» بوده وامدار او و دستیارانش است.
هال ظاهربین (هال سطحی) یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی محصول سال ۲۰۰۱ با بازی گوینت پالترو و جک بلک است. داستان دربارهٔ مردی است که پس از اینکه در اثر هیپنوتیزم تنها قادر به دیدن زیبایی درونی افراد می شود، دلباختهٔ زنی با وزن تقریباً می گردد. این فیلم به کارگردانی برادران فارلی در مناطق اطراف شارلوت، کارولینای شمالی و همچنین در استرلینگ، ماساچوست و پرینستون، ماساچوست در کوه واچوست فیلم برداری شد. از جمله بازیگران نقش مکمل می توان به جیسون الکساندر، جو ویترللی و سوزان وارد اشاره کرد. "هال سطحی" در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۰۱ توسط فاکس قرن بیستم اکران شد و با بودجه ای ۴۰ میلیون دلاری، ۱۴۱ میلیون دلار فروش داشت. داستان. هال لارسون شب هایش را در کلوب ها همراه دوستش مائوریسیو به رد شدن از سوی زنان زیبارو می گذراند. او در مؤسسه مالی «جی پی اس فاندز» شغلی ثابت دارد، اما از اینکه ارتقاء شغلی مورد انتظارش رد می شود، ناامید می گردد. هال دلباخته همسایه اش جیل است، اما او به دلیل سبک زندگی سطحی هال، علاقه ای نشان نمی دهد. روزی هال در آسانسور با مربی زندگی تونی رابینز گیر می افتد. رابینز با هیپنوتیزم او را طوری برنامه ریزی می کند ک
ه فقط بتواند زیبایی درونی افراد را ببیند. هال که متوجه هیپنوتیزم شدنش نیست، بعداً با دختر به شدت چاق استیو به نام رزماری آشنا می شود. چون رزماری شخصیتی مهربان و بخشنده دارد، برای هال مانند زنی زیبا و باریک اندام ظاهر می شود و او فوراً عاشقش می گردد. رزماری که به نادیده گرفته شدن به خاطر ظاهرش عادت دارد، ابتدا تصور می کند علاقه هال به او تمسخر است، اما وقتی متوجه صداقت او می شود، با او وارد رابطه می گردد. مائوریسیو که نگران سلیقهٔ جدید هال در زنان است، تونی را قانع می کند تا کلمهٔ کلیدی بازگشت از هیپنوتیزم را به او بدهد: «هال سطحی دنبال یه دختره». هنگام یک قرار شام، رزماری به هال می گوید که برای مأموریتی ۱۴ماهه از سوی سپاه صلح در کیریباتی دعوت شده است. مائوریسیو با او تماس گرفته و کلمهٔ کلیدی را می گوید و سپس به رستوران می رود و هال را بیرون می کشد، پیش از آن که چهره واقعی رزماری را ببیند. بیرون، مائوریسیو حقیقت هیپنوتیزم تونی را فاش می کند. هال باور نمی کند تا زمانی که با کاترینا، زنی که قبلاً برایش زیبا به نظر می رسید، مواجه می شود و حالا ظاهر واقعی و نازیبایش را می بیند. هال از رزماری فاصله می گیرد و او دچا
ر افسردگی می شود. جیل که مشاهده کرده هال چگونه از سطحی نگری عبور کرده است، به او علاقه مند شده و او را به شام دعوت می کند. در همان رستوران، رزماری با خانواده اش از راه می رسد و هال را همراه جیل می بیند و با ناراحتی محل را ترک می کند. هال هنگام رفتن به تلفن عمومی از کنار رزماری می گذرد، بدون آنکه او را بشناسد؛ سپس با او تماس می گیرد و از علاقه اش اطمینان می دهد. رزماری که گیج و ناراحت است، به او توهین کرده و رابطه را تمام می کند. پنج روز بعد، استیو به هال می گوید که دوست پسر قبلی رزماری و همکارش در سپاه صلح، رالف، قصد دارد به رابطه اش با او بازگردد. هال در بیمارستانی که رزماری در آن داوطلبانه کار می کند، به دنبال او می گردد و دختربچه ای به نام کیدِنس را می بیند. در زمان هیپنوتیزم، کیدنس برای هال دختری بی نقص به نظر می رسید، اما حالا متوجه می شود که بدن او پر از زخم های شدید سوختگی است. این تجربه نگاه او را نسبت به زیبایی ظاهری تغییر می دهد و الهام بخش او برای بازگشت نزد رزماری می شود. مائوریسیو اعتراف می کند که از روی حسادت به شادی هال، هیپنوتیزم را متوقف کرده است و می گوید که او دُمِ اضافی غیرقابل عملی دارد ک
ه مانع صمیمیتش با زنان شده است. هال او را به پذیرش تفاوتش تشویق می کند. هال به دفتر جذب سپاه صلح می رود و با رالف روبه رو می شود، چون فکر می کند رزماری و رالف دوباره با هم هستند. رالف این موضوع را رد می کند و می گوید که والدین رزماری برایش مهمانی خداحافظی گرفته اند. هال، مائوریسیو و رالف به خانهٔ پدر و مادر رزماری می روند. رزماری در ابتدا از دیدن هال ناراحت است، اما پس از آنکه هال عشقش را به او ابراز می کند، پوزش او را می پذیرد. رزماری می گوید که همچنان عازم مأموریت سپاه صلح است، اما هال می گوید که با او می آید، چرا که با کمک دوست رالف، لی ای بوی، عضو سپاه صلح شده است. هال می کوشد او را به سبک عروس به سوی خودرو ببرد، اما موفق به بلند کردنش نمی شود. رزماری که تحت تأثیر این حرکت قرار گرفته، خودش هال را بلند کرده و به سوی خودرو می برد. در پایان، مائوریسیو با زنی که عاشق سگ هاست آشنا می شود و در حالی که دُمش را تکان می دهد، با او قدم می زند.
زن گسنر (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
سید بدریه (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل مصر و ساکن آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به سه کله پوک، روز استقلال، مرد آهنی، فیلم ۴۳ و تو حریف زوهان نمی شی اشاره کرد.
تپه برج، مربوط به دوره اسلامی است و در شهرستان شهرکرد، روستای مرغملک واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۷۹۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پیتر بران (، ۱۴ مارس ۱۹۴۰)، یک سیاست مدار اهل بلغارستان است.
گئورگی والکوویچ چولاکوف (؛ ۱ ژانویه ۱۸۳۳ – ۱ ژانویه ۱۸۹۲) یک پزشک، دیپلمات و سیاست مدار محافظه کار اهل بلغارستان بود.
بیانیه ایه یاسو که همچنین به عنوان احکام ایه یاسو یا میراث ایه یاسو شهرت دارد، بیانه ای است که توسط توکوگاوا ایه یاسو در هنگام استعفا از مقام شوگونی گفته و نوشته شده است. شاهدان صدور این بیانیه هوندا ماسازومی (۱۵۶۵-۱۶۳۷) و دو راهب بودایی بودند. اصل این بیانیه در بایگانی معبد توشو در نیکو، توچیگی در استان توچیگی نگهداری می شود. این بیانیه سیاسی جهت هدایت جانشینان او ارائه شده است. ترجمه بیانیه. زندگی به مانند یک سفر طولانی با یک بار سنگین است. کسی که به مشکلات به عنوان یک امر طبیعی در زندگی نگاه می کند، هرگز ناامید نخواهد شد. صبر ریشهٔ آرامش ابدی است. به خشمت به چشم یک دشمن بنگر. کسی که تنها پیروزی را می شناسد اما نمی داند که شکست چیست؛ آسیب می بیند. اشتباه را به جای دیگران در خودت جستجو کن. نرسیدن بهتر است از حد گذشتن است. توکوگاوا ایه یاسو ۱۶۰۴
توکوگاوا میتسوکونی ; – ) ملقب به میتو کومون (در ایران میتی کومان) یک دایمیو در زمان شوگون سالاری توکوگاوا در اوایل دوره ادو که از نظر سیاسی دارای نفوذ بسیاری بود. او سومین پسر توکوگاوا یوریفوسا بود و پدرش یازدهمین پسر توکوگاوا ایه یاسو بوده است. میتسوکونی پس از پدرش دومین دایمیو قلمروی میتو شد. زندگی نامه. توکوگاوا میتسوکونی سومین پسر توکوگاوا یوریفوسا بود که در ۱۱ ژوئیه ۱۶۲۸ در قلمرو میتو واقع در ولایت هیتاچی متولد شد. پدرش یازدهمین پسر توکوگاوا ایه یاسو، بنیانگذار و اولین شوگون شوگون سالاری توکوگاوا بود. وقتی شش سال داشت، برادر بزرگترش یوریشیگه به مقام والتودیناری رسید و میتسوکونی به عنوان جانشین پدرش منصوب شد و هنگامی که نه ساله شد، مراسم "گنپوکو" (به سن قانونی رسیدن) را انجام داد. او مسئول گردآوری محققان میتوگاکو برای تدوین تاریخ عظیم ژاپن، یعنی "دای نیهونشی"، بود که در آن، ژاپن به عنوان ملتی تحت فرمان امپراتور، مشابه آنچه در سلسله های چینی دیده می شود، به تصویر کشیده شده بود. این امر به ظهور ملی گرایی در اواخر دوران شوگون سالاری و بعدها در قلمرو میتو کمک کرد. نام وی هنگام تولد او چومارو (長丸) بود که بعدها
به چیوماتسو (千代松) تغییر یافت. این نام را پسرعمویش و شوگون سوم، توکوگاوا ایه میتسو، شخصاً به او داده بود. در سال ۱۶۶۱، هنگامی که به سن ۳۴ سالگی رسید، "دایمیو" قلمرو میتو شد. او جدایی اجباری "کامی" و بودا ("شینبوتسو بونری") در سال ۱۸۶۸ را پیش بینی کرد و دستور تخریب هزار معبد بودایی و ساخت حداقل یک زیارتگاه در هر روستا ( را صادر کرد. وقتی ۶۳ سال داشت، مقام درباری گون-چوناگون یا مشاور میانی موقت به او اعطا شد. وی در سال ۱۶۹۱، به ویلای خود، که "سیزان-سو" نام داشت، نقل مکان کرد. او در زویسن-جی دستور نوشتن اولین کتاب راهنمای شهر کاماکورا را داد. این کتاب که "شینپن کاماکوراشی" نام گرفت، در قرن های بعدی تأثیر عمیقی بر این شهر گذاشت، تأثیری که تا به امروز در نام گذاری بخش هایی از شهر مانند هفت دهانه کاماکورا، ده پل کاماکورا و سایر نام های مستعار محبوبی که وی ابداع کرد، ادامه داشته است. در سال ۱۶۵۷ ("۳" "می رکی") در سن ۲۷ سالگی، با دختری از خانواده کانپاکو به نام کونوئه نوبوهیرو ازدواج کرد. او همچنین به عنوان یک خوراک شناس دوره ادو شناخته می شد. میتسوکونی یک پسر داشت که نام خانوادگی ماتسودایرا را برای خود برگزید. علاوه
بر این، میتسوکونی پسر یکی از برادران بزرگترش را به فرزندی پذیرفت؛ این پسر توکوگاوا تسونائه دا نام داشت که بعدها وارث او شد. او در سال ۱۷۰۱ در ویلای خود، سیزان-سو، درگذشت. پس از مرگ، رتبه درباری درجه یک صغیر (۱۸۶۹) و درجه یک (۱۹۰۰) را دریافت کرد. میتو کومون. در نیمه دوم دوره ادو و دوره میجی، داستان سرایان ژاپنی اثری با نام «میتو میتسوکونی مان یوکی» (خاطرات سفر میتسوکونی) خلق کردند که به صورت روایی، سفرهای توکوگاوا میتسوکونی را بازگو می کرد. بعدها، بر اساس زندگی او یک سریال تلویزیونی با نام "میتو کومون" ساخته شد که از سال ۱۹۶۹ تا ۲۰۱۱ از شبکه تی بی اس ژاپن پخش گردید. همچنین در سال ۱۹۸۱ یک انیمه ژاپنی دربارهٔ او تولید شد که در ایران با عنوان "سفرهای میتی کومان" پخش شد. هر سال در فصل تابستان، شهر میتو میزبان جشنواره میتو کومون می شود؛ جشنی که به شکل ویژه به یاد توکوگاوا میتسوکونی اختصاص دارد و شامل برنامه هایی است که در آن بازیگران، نقش توکوگاوا میتسوکونی و دستیارانش را ایفا می کنند.
ایکّیو (؛ ۱۳۹۴ – ۱۴۸۱) یک راهب، شاعر و خوشنویس در دوره شوگون سالاری آشیکاگا بود. او نقش بزرگی در تزریق ایده ها و گرایش های ذن در فرهنگ و ادبیات ژاپن داشت. همچنین انیمه ایکیو-سان بر اساس بخش هایی زندگی وی ساخته شده است.
خشم () فیلمی درام به تهیه کنندگی و کارگردانی جیمز شیمس است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. شیمس فیلمنامه این فیلم را بر اساس رمانی به همین نام اثر فیلیپ راث نوشت و اولین فیلم خود را بر اساس آن ساخت.
شرکت مدیریت منابع آب ایران (بنیان گذاری در ۱۳۶۲) شرکتی زیرمجموعهٔ وزارت نیروی ایران است که هدفش اجرای سیاست ها و برنامه های وابستهٔ انرژی برق آبی، حفظ تعادل بین منابع و مصارف در حوضه های آبریز کشور و ذخیره و انتقال آب در ایران است. دفتر اصلی آن در تهران و محدودهٔ فعالیت آن سراسر کشور می باشد. این شرکت شخصیت حقوقی مستقل دارد و به طور سهامی خاص اداره می شود، استقلال مالی دارد و پیرو اساسنامه خود است؛ کلِّ سهام آن در اختیار دولت ایران می باشد. تاریخچه. براساس مصوبهٔ شورای عالی اداری در سال ۱۳۷۵، وظایف معاونت امور آب وزارت نیرو به سازمان تحقیقات منابع آب (تماب) منتقل شد و عنوان این سازمان به «سازمان مدیریت منابع آب ایران» تغییر یافت. همچنین مدیرعامل سازمان، سمت معاون وزیر نیرو در امور آب پیدا کرد.
باکی عنوان چندین شخصیت خیالی ابرقهرمان در کتاب های مصور شرکت مارول کامیکس است، که اغلب به عنوان یک شخصیت وابسته در کنار کاپیتان آمریکا حضور دارد. "باکی" اولیه با نام اصلی جیمز بکانان «باکی» بارنز توسط جو سایمن و جک کربی خلق شده است که برای اولین بار در شماره ۱ از مجموعه "کامیک های کاپیتان آمریکا" (مارس ۱۹۴۱) معرفی شد. در سال ۲۰۰۵ باکی که تصور می شد مرده است، با نام سرباز زمستان که یک شخصیت ضدقهرمان است و به عنوان آدمکشی که شست وشوی مغزی شده است بازمی گردد و در نهایت نقش جزئی شخصیت "کاپیتان آمریکا" را پس از مرگ فرضی استیو راجرز ایفا می کند. سباستین استن نقش شخصیت باکی بارنز را در فیلم ' (۲۰۱۱)، و همچنین به عنوان شخصیت سرباز زمستان در فیلم های ' (۲۰۱۴) و ' (۲۰۱۶)، " و ' (۲۰۱۸) و "(۲۰۱۹) به ایفای نقش پرداخته است. وی در مینی سریال فالکون و سرباز زمستان نیز نقش آفرینی کرده است."
دانشگاه های برتر جهان () پروژه ای است که بوسیلهٔ دولت ژاپن از سال ۲۰۱۴ آغاز شده است. دانشگاه توکیو اجرای این پروژه را عهده دار است. هدف این پروژه، ارتقای سطح جهانی دانشگاه های دولتی و خصوصی کشور ژاپن است بگونه ای که به سطح رهبران علمی جهان راه یابند. تاریخچه. در سال ۲۰۰۹، وزارت آموزش، فرهنگ، ورزش، علم و فناوری ژاپن، برنامه ای را جهت تشویق دانشجویان خارجی برای تحصیل در دانشگاه های ژاپن آغاز کرد. این برنامه ۳۰ جهان نام داشت. ۱۳ دانشگاه ژاپن با ایجاد و ارائهٔ برنامه های سطح کارشناسی به زبان فقط انگلیسی، در این برنامه مشارکت کردند. در این برنامه تصور می شد که ارائه برنامه های آموزشی تنها مبتنی بر زبان انگلیسی، به تشویق دانشجویان خارجی برای ورود به دانشگاه های ژاپنی خواهد انجامید. در این برنامه، مطالعهٔ زبان ژاپنی اختیاری بود. این برنامه در سال ۲۰۱۴ به پایان رسید و با برنامهٔ دانشگاه های برتر جهان جایگزین شد. برنامه. این برنامه در زمان نخست وزیر شینزو آبه آغاز شد. هدفی که او برای اجرای این برنامه بیان کرده است، کمک به دانشگاه های ژاپن برای رسیدن به جمع ۱۰۰ دانشگاه برتر جهان است. اجرای این برنامه مستلزم استخدام است
ادان خارجی بیشتر و افزایش ورود دانشجویان خارجی به دانشگاه های ژاپن است. نخست وزیر شینزو آبه معتقد است، بنابر رتبه بندی دانشگاه های جهان کیواس مارتین اینس، تعداد دانشجویان خارجی در دانشگاه ها، در دستیابی به این هدف، نقش تعیین کننده خواهد داشت.
گاسپار بوهن (زاده ۱۷ ژانویه ۱۵۶۰ در بازل - ۵ دسامبر ۱۶۲۴ در بازل)، گیاه شناس سوئیسی بود که در کتاب فیتوپیناکس (۱۵۹۶) هزاران گیاه را توصیف کرده و آن ها را به روشی طبقه بندی کرد که با نام گذاری علمی به روش لینه که بعدها به وجود آمد قابل مقایسه است. او شاگرد پزشک مشهور ایتالیاییGirolamo Mercuriale بود که او هم در نامگذاری علمی بدن انسان کار کرده است. لینه سرده بهیمه را به افتخار برادران بوهن گاسپار و یوهان نامگذاری کرده است. زندگی نامه. گاسپار و یوهان پسران یوهان بوهن (۱۵۸۲–۱۵۱۱) پزشک فرانسوی بودند که به خاطر تغییر مذهبش به پروتستان مجبور به ترک سرزمین مادری خود شد. گاسپار در بازل به دنیا آمد و در پادووا، مون پلیه و آلمان پزشکی خواند. پس از بازگشت به بازل در سال۱۵۸۰، در درجه دکترا پذیرفته شده و در رشته گیاه شناسی و کالبدشناسی سخنرانی کرد. در سال ۱۵۸۲ به عنوان استاد زبان یونانی باستان در دانشگاه بازل منصوب شد؛ و در سال ۱۵۸۸ در همان جا استاد کالبدشناسی و گیاه شناسی شد. بعدها پزشک شهر، استاد پزشکی، رئیس دانشگاه و رئیس دانشکده شد. کتاب او Pinax theatri botanici (نمایش مصور گیاهان) که در آن بیش از ۶۰۰۰ گونه را توصیف
و طبقه بندی کرده نقطه عطفی در تاریخچه گیاه شناسی است. سیستم طبقه بندی او فقط ابتکاری نبود و از گروه های سنتی مثل: «درختان»، «درختچه ها» و «گیاهان» استفاده نکرده یا از خصوصیات دیگر مثلاً ادویه را در گروه معطرها قرار نداد. او گروه بندی صحیحی مثل گندمیان، حبوبات و چند گروه دیگر ایجاد کرد. مهم ترین کار او توصیف سرده و گونه است. او نام سرده های زیادی را معرفی کرد که بعدها توسط لینه تصویب شده و مورد استفاده قرار گرفت. وی کلمات اضافه برای توصیف گونه ها را کم کرده و آن را به چند کلمه رساند و در بیشتر موارد برای توصیف از یک کلمه و برای ظاهر آن از نام دو-کلمه ای استفاده کرد. به هرحال توصیفات یک-کلمه ای هنوز توصیفی برای تشخیص گیاهان است و نه اسمی که دلبخواهی انتخاب شده باشد. (برای مثال در روش لینه نام بسیاری از گونه ها به افتخار افراد گذاشته شده است)
پل رِنو یک سیاستمدار و وکیل فرانسوی برجسته در دوران میان دو جنگ جهانی بود که برای مواضعش در زمینهٔ لیبرالیسم اقتصادی و مخالفت ستیزه جویانه با آلمان مشهور بود. او نخست وزیر ماقبل آخر جمهوری سوم و معاون رئیس حزب راست میانهٔ ائتلاف دموکرات جمهوری خواه بود. پس از آغاز جنگ جهانی دوم و فروپاشی مقاومت فرانسه در ۱۹۴۰ میلادی، رنو مصرانه با حمایت از متارکه با آلمان خودداری کرد و استعفا داد. پس از تلاش ناموفق برای ترک فرانسه، توسط افراد فیلیپ پتن دستگیر شد. در ۱۹۴۲ به آلمان تحویل داده شد و در آن کشور به زندان افتاد. سپس به اتریش منتقل شد و در سال ۱۹۴۵ آزاد شد. او در ۱۹۴۶ برای مجلس نمایندگان انتخاب شد و در چند پست در هیئت وزیران حضور داشت. رِنو متمایل به ایجاد ایالات متحدهٔ اروپا بود و در تهیهٔ پیش نویس قانون اساسی جمهوری پنجم شرکت کرد. البته پس از مخالفت با فیلیپ دوگل در زمینهٔ تغییرات سیستم انتخاباتی، در ۱۹۶۲ استعفا کرد. اوایل زندگی. رِنو در بارسلونت به دنیا آمد. پدرش در صنعت پارچه فعالیت می کرد و پل توانست با کمک ثروت پدر در دانشگاه پاریس در رشتهٔ حقوق تحصیل کند. سپس وارد سیاست شد و از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۴ نمایندهٔ باسه-آلپ د
ر مجلس نمایندگان بود. هم چنین از ۱۹۲۸ دوباره به عنوان نمایندهٔ ناحیهٔ پاریس وارد مجلس شد. او ابتدا عضو یک حزب محافظه کار بود، ولی مدت کوتاهی پس از ورود به مجلس، به سوی حزب ائتلاف دموکرات جمهوری خواه (که یک حزب راست میانه بود) گرایش پیدا کرد و بعداً معاون آن شد. در دههٔ ۱۹۲۰ که بسیاری در دولت فرانسه از تشدید موارد غرامت آلمان حمایت می کردند، رنو به سستی در این زمینه شهرت یافته بود. در دههٔ ۱۹۳۰ در دوران رکود بزرگ و به ویژه پس از سال ۱۹۳۳ که بسیاری از کشورها با مشکلات اقتصادی روبرو بودند، مواضع رنو در برابر آلمان سخت گیرانه تر شد. رنو از اتحاد با بریتانیا حمایت می کرد و برخلاف بسیاری از راستگرایان فرانسه، حامی روابط بهتر با شوروی برای مقابله با آلمان بود. رِنو در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ عضو کابینه بود، ولی پس از ۱۹۳۲ با اعضای حزب خود در زمینهٔ سیاست خارجی و دفاعی فرانسه دچار اختلاف شد. رنو معمولاً در درخواست هایش برای تجدید قوا و مقاومت در برابر تبلیغات آلمان تنها بود. او حامی نظریه های شارل دو گل در مورد جنگ مکانیزه بود. این نظریه ها در تضاد با دکترین های دفاع ایستایی بودند که در آن زمان میان بسیاری از هموطنان او رواج
داشتند و نماد آن ها خط دفاعی ماژینو بود. هم چنین در زمینهٔ سیاست اقتصادی با حزب خود اختلاف داشت و حامی کاهش ارزش فرانک برای حل مشکلات اقتصادی فرانسه بود. بازگشت به دولت. رنو در ۱۹۳۸ به کابینه بازگشت و به عنوان وزیر دارایی در دولت ادوار دالادیه مشغول به کار شد. بحران سودتن دوباره اختلاف میان رنو و سایر اعضای ائتلاف دموکراتیک را نشان داد. رنو به شدت مخالف رها کردن چکسلواکی در دستان آلمان بود، در حالی که فلاندین (رهبر حزب) عقیده داشت موافقت با توسعهٔ آلمان به سوی شرق به ناچار باعث درگیری با شوروی و منجر به تضعیف هر دو می شود. فلاندین به دولت فشار می آورد که با خواسته های هیتلر موافقت کند. رنو حزب را ترک کرد تا فعالیت خود را به صورت مستقل ادامه دهد. البته رنو هم چنان از حمایت دالادیه برخوردار بود. رنو سیاست های اقتصاد لیبرالی رادیکال برای خروج اقتصاد فرانسه از رکود را تأیید می کرد. تمرکز این سیاست ها بر برنامهٔ گستردهٔ مقررات زدایی و از جمله حذف قانون چهل ساعت کار در هفته بود. مقررات زدایی در میان بازرگانان فرانسوی بسیار محبوب بود و رنو اعتقاد داشت بهترین راه برای جلب دوبارهٔ اعتماد سرمایه گذاران و خروج از رکود
است. سقوط دولت لئون بلوم در ۱۹۳۸، نتیجهٔ تلاش بلوم برای توسعهٔ تنظیم بازار توسط دولت فرانسه بود. در نتیجه حمایت های قابل توجهی از رویکردهای جایگزین مانند رویکرد رنو در دولت صورت گرفت. پل مارشاندیو که نخستین انتخاب دالادیه برای وزارت دارایی بود، برنامهٔ محدودی را برای اصلاحات اقتصادی پیشنهاد کرد که مورد رضایت دالادیه نبود؛ بنابراین رنو با اصلاحات آزادسازی رادیکال خود انتخاب شد. اصلاحات رنو با موفقیت اجرا شد و دولت اعتصاب یک روزهٔ مخالفان را فرونشاند. اصلاحات رنو با موفقیت قابل ملاحظه ای همراه بود. برنامهٔ ریاضت اقتصادی گسترده ای اجرا شد (هرچند که هزینه های تسلیحاتی کاهش نیافت) و خزانهٔ فرانسه از ۳۷ میلیارد فرانک در سپتامبر ۱۹۳۸ به ۴۸ میلیارد در آغاز جنگ جهانی دوم (سپتامبر ۱۹۳۹) افزایش یافت. مهم تر آن که تولیدات صنعتی فرانسه از اکتبر ۱۹۳۸ تا مهٔ ۱۹۳۹ از ۷۶ به ۱۰۰ واحد (پایه=۱۹۲۹) افزایش یافت. در پایان ۱۹۳۹ و اوایل ۱۹۴۰ راست گرایان فرانسه در مورد جنگ مردد بودند و احساس می کردند که تهدید بزرگتر، از ناحیهٔ شوروی است. جنگ زمستان تسکینی قوی برای این مشکلات بود. دالادیه از ارسال کمک برای فنلاندی ها در حالی که جنگ با
آلمان ادامه داشت، خودداری کرد. اخبار تسلیحات فنلاند و شوروی در مارس ۱۹۴۰ فلاندین و پیر لاوال را بر آن داشت تا جلسات مخفی مجلس را برای محکوم کردن فعالیت های دالادیه برگزار کنند. دولت در ۱۹ مارس سقوط کرد و دو روز بعد، رنو به عنوان نخست وزیر فرانسه معرفی شد. نخست وزیری، استعفا و دستگیری. با این که رنو از محبوبیت روزافزونی برخوردار بود، مجلس نمایندگان تنها با اختلاف یک رأی به او رأی اعتماد داد. بیشتر اعضای حزب او رأی ممتنع دادند، بیش از نیمی از آرای موافق رنو توسط اعضای شاخهٔ فرانسوی حزب بین المللی کارگران داده شد و بیشتر احزاب راستگرا با نخست وزیری رنو مخالفت کردند. با حمایت قابل توجه چپگرایان دولت رنو ناپایدار بود. بسیاری از راستگرایان از رنو می خواستند که به جای آلمان به شوروی حمله کند. هم چنین مجلس دالادیه را وادار کرد که وزارت دفاع ملی و جنگ را بپذیرد. یکی از نخستین فعالیت های رینو، امضای اعلامیه ای به اتفاق نویل چمبرلین نخست وزیر بریتانیا با مضمون عدم امضای پیمان صلح جداگانهٔ دو کشور بود. رنو هرگونه پیشنهاد برای جنگ فرسایشی را رد کرد. هم چنین با هدف دور کردن توجه آلمان از فرانسه، سرگرم پیشنهادهایی برای توسع
هٔ جنگ به بالکان یا شمال اروپا بود. نبرد نروژ با تلاش رنو شکل گرفت، ولی موفقیتی به همراه نداشت. تصمیم بریتانیا به عقب نشینی در ۲۶ آوریل، رنو را وادار کرد به لندن برود تا شخصاً برای ماندن و جنگیدن بریتانیایی ها در نروژ مذاکره کند. نبرد فرانسه کمتر از دو ماه پس از بر مسند نشستن رنو آغاز شد. با حملهٔ نخست در اوایل مهٔ ۱۹۴۰ فرانسه به شدت درهم شکست و پاریس مورد تهدید قرار گرفت. در ۱۵ مه، رنو با چرچیل تماس گرفت و گفت: «ما شکست خوردیم… نبرد را از دست دادیم… خط مقدم در نزدیکی سدان شکسته شد.» شارل دو گل که رنو از حامیان قدیمی او بود و یکی از معدود فرماندهان فرانسوی بود که در جنگ با آلمان در سال ۱۹۴۰ پیروزی هایی را کسب کرده بود، به درجهٔ سرتیپی ارتقا یافت و معاون وزیر جنگ شد. در ۱۸ مه رنو سردار موریس گاملین را برکنار کرد و ماکسیم ویگان را جانشین او کرد. وضعیت فرانسه روز به روز بدتر می شد. در ۱۴ ژوئن پاریس سقوط کرد و دولت به بوردو منتقل شد. رنو مارشال فیلیپ پتن را که یکی از کهنه سربازان جنگ جهانی اول بود، به عنوان وزیر خارجه پذیرفت. فشار فزاینده ای به رنو وارد شد تا راهی برای ترک مخاصمه با آلمان بیابد. پس از این که رنو
از واکنش خصومت آمیز کابینه نسبت به پیشنهادش و ترجیح کابینه برای ترک مخاصمه دلسرد شد و به این باور رسید که وزیرانش دیگر از او حمایت نمی کنند، در عصر ۱۶ ژوئن استعفا کرد. پتن رهبر دولت جدید شد و ترک مخاصمه را در ۲۲ ژوئن امضا کرد. رنو و معشوقه اش الن دو پورته هتل اسپلوندی بوردو را ترک کردند و به سوی جنوب شرقی، حرکت کردند تا پیش از مهاجرت به شمال آفریقا در ارو که استراحتگاه رنو بود، توقف کنند. در ۲۸ ژوئن خودروی آن ها در فاصلهٔ میان فرونتینیان و ست ناگهان از مسیر خارج شد و به چناری برخورد کرد. دو پورته کشته شد، ولی به رنو آسیب چندانی نرسید. رنو پس از بستری شدن در مون پلیه، در زمان ترخیص به فرمان پتن دستگیر و در قلعهٔ پورتاله زندانی شد. پتن با محاکمهٔ رنو در دادگاه ریوم در سال ۱۹۴۲ مخالفت کرد، ولی او را به آلمانی ها تحویل داد. او ابتدا به اردوگاه زاخسنهاوزن و سپس به قلعهٔ ایتر در اتریش در کنار بسیاری از زندانیان رده بالای فرانسوی منتقل شد و تا زمان آزادی توسط نیروهای متفقین در ۷ مهٔ ۱۹۴۵ در آنجا ماند. زندگی پس از جنگ. پس از جنگ، رنو در سال ۱۹۴۶ به نمایندگی مجلس نمایندگان انتخاب شد. او چند منصب دولتی را در دورهٔ پس ا
ز جنگ به عهده داشت و یکی از چهره های برجسته در سیاست فرانسه باقی ماند. تلاش های او برای تشکیل دولت در آشفتگی سیاسی جمهوری چهارم در سال های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳ به شکست انجامید. رنو مانند برخی از معاصران برجستهٔ خود، حامی ایدهٔ ایالات متحدهٔ اروپا بود. او ریاست کمیتهٔ مشورتی تدوین پیش نویس قانون اساسی جمهوری پنجم فرانسه را به عهده داشت. او در سال ۱۹۶۲ تلاش دو گل برای حذف سیستم کالج الکتورال و جایگزینی رأی مستقیم را محکوم کرد. رنو در همان سال بازنشسته شد و در ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۶ در نوی-سور-سن درگذشت. زندگی شخصی. رنو از نخستین ازدواجش در ۱۹۱۲ که یک سال دوام یافت، یک دختر با نام کولت داشت. هم چنین در ۱۹۴۹ با کریستیان مابیر ازدواج کرد که نتیجهٔ آن دو پسر و یک دختر بود.