Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دوگاه علویان دو دستگی وجود داشت. افول اقتدار مستقیم خلافت در شمال غرب فلات ایران و ظهور قدرت های محلی چون حکام ساجی در آذربایجان باعث شد که بسیاری از سران کوه نشین به سربازانی جویای نام و مدعیان حکومت تبدیل بشوند. از طرف دیگر درگیری داعی صغیر با سامانیان و کشمکش میان داعیان علوی و مخالفان گیلی و دیلمی آنها، مرگ ناصر کبیر در سال ۳۰۴ و مهم تر از اینها، خروج یوسف بن ابی الساج از ری، بستر قدرت گیری محمد را فراهم کردند. در دیگر سو، قتل داعی صغیر و فرار ماکان کاکی از ری، باعث تحول جدیدی در ساختار قدرت سیاسی شمال ایران شد؛ این تحول موجب شد قدرت دیلمی ها در مرکز و غرب ایران توسعه پیدا کند. مورخان، از این تحول با عنوان «انتقال قدرت از علوی ها به دیلمی ها» یادکرده اند. در میان تمام این قدرت های نوظهور، سه برادر بویی از دیلم موفق ترین بودند. خاندان های دیلمی که از ابتدا تا میانهٔ قرن چهارم هجری تأسیس شدند، عبارتند از سلاریان، فیروزانیان، زیاریان و آل بویه. کسروی، تمام این خاندان ها را به تعبیر خود «نهال های جدیدِ درختِ پوسیدهٔ جستانیان» دانسته است. در حالی که این سلسله های جدید دیلمی تأسیس می شدند، سلسلهٔ جستانی رو به ا
نحطاط و ضعف می رفت. پس از اسلام آوردن اکثریت مردم دیلم توسط داعیان علوی، جستانیان در جنگ های علویان با سامانیان، و حتی در کشمکش های داخلی میان آنها شرکت می کردند که این مسئله باعث تضعیف آنها شد. پیشینه طایفهٔ سلاریان در دیلم. سلاریان، از زمان دور در میان دیلمی ها خاندان مشهوری بودند، ولی نفوذ و قدرت سیاسی نداشتند؛ تا زمانی که قلعهٔ شمیران را تصرف کردند. آنها در مدت شکل گیری قدرتشان، به نام «لنکریان» شهرت داشتند. در دو قرن اول هجری، تنها سلسلهٔ شناخته شدهٔ دیلمی برای اعراب، جستانیان بود که سلاریان تحت نفوذ آنها بودند. ظاهراً در آن دوره در دیلم، حداقل دو طایفه با دو زبان یا لهجهٔ متفاوت حضور داشتند؛ طایفهٔ جستانیان و طایفه ای که سلاریان از میانشان برخاستند. از سلاریان، به این دلیل که در کوه ها و قلاع دورافتاده دیلم زندگی می کردند، اطلاعات خاصی در دست نیست. مقدسی نیز در مکتوبات خود از یک خاندان اشرافی دیلمی، موسوم به «سالاروند» نام برده است. نام و تبار. محمد بن مسافر، اولین فرد از سلاریان است که نامش در تاریخ آمده. نام اصلی محمد بن مسافر «سالار» بود و نام «سلّاریان» یا «سالاریان» از آنجا نشأت می گیرد. به نظر می
رسد نام «مسافر» نیز، معرب عبارت «اسوار» یا «اسفار» بوده است؛ نخستین بار مسعودی، مؤسس سلسله را «ابن اسوار» معروف به «سلار» معرفی می کند. ابن اثیر نام او را «احمد» ثبت کرده که غلط است. رسیدن به قدرت. تصرف قلعهٔ شمیران و وصلت با جستان سوم. ابوعلی حسن بن احمد، در نامه ای که به صاحب بن عباد راجع به قلعهٔ شمیران نوشت، چنین گفت که سلاریان خانواده ای گمنام بودند که فقط به دلیل تسلط بر قلعهٔ شمیران و متعاقباً برقراری رابطهٔ خویشاوندی با جستانیان، به قدرت رسیدند. به گفتهٔ اسماعیل شمس در "تاریخ جامع ایران" و همچنین کسروی، با وجود عدم قدرت سیاسی سلاریان تا پیش از تصرف قلعهٔ شمیران، نمی توان حرف ابوعلی را راجع به کوچک و بی اهمیت بودن سلاریان پذیرفت؛ زیرا اگر بی اهمیت بودند، پادشاهی همچون جستان سوم به وصلت با آنها راضی نمی شد. این ازدواج به محمد اجازهٔ دخالت در امور داخلی جستانیان را می داد؛ و تأثیر آن به حدی بود که سلاریان نام های مشخصی از جستانیان را بر فرزندان خود می گذاشتند؛ مانند وهسودان، جستان، مرزبان، و غیره. در این اوضاع، میان جستانیان اختلافات داخلی نیز پیش آمده بود و همین مسئله، دلیل دیگری بود که باعث تضعیف آنها
می شد. برای مثال، وقتی جستان سوم با پناه دادن به داعیان علوی در مقابل خلافت عباسی قرار گرفته بود، برادرش علی، کاملاً حامی خلافت بود و رهبری حامیان خلافت در میان دیلمی ها را برعهده داشت. او حتی ازسوی خلیفه مدتی به حکومت اصفهان منسوب شد، همچنین داعی صغیر را دستگیر کرد و قصد داشت وی را به بغداد بفرستد. مدتی بعد، احتمالاً در سال ۳۰۶، جستان سوم به قتل رسید. این رویداد باعث شد دودستگی میان جستانیان شدت بگیرد و طرفداران جستان، می خواستند انتقام او را از علی بگیرند. با مرگ جستان که مخالف عباسیان بود، علی، جانشین او شد. او برخلاف جستان، کاملاً حامی خلافت عباسی بود. در چنین شرایطی، محمد بن مسافر که داماد جستان بود، فرصت را برای رسیدن به کسب قدرت مناسب دید و از خونخواهان جستان حمایت کرد و در همین حال شرایط طبرستان، گیلان و دیلم نیز برای به قدرت رسیدن او مناسب بود. همچنین دو انگیزهٔ دیگر (غیر از رسیدن به قدرت) را می توان برای شورش محمد بن مسافر برشمرد؛ یکی خونخواهی پدرزن و دیگری تبعیت علی از خلافت عباسی. شورش علیه جستانیان. در آن هنگام، محمد بن مسافر سردسته آن گروه از دیلمی ها محسوب می شد که با خلافت عباسی مخالف بودند. ا
ز سوی دیگر، علی ازسوی خلیفه به مقام «عامل حرب» در مناطق ری، دماوند، زنجان، قزوین، و ابهر نیز منصوب شد. وی مدتی به این کار مشغول بود تا اینکه سرانجام در سال ۳۰۷ در قزوین و در رختخواب خود، به دست محمد بن مسافر کشته شد. علی شمس در "تاریخ جامع ایران" تاریخ تأسیس سلاریان را در سال ۳۰۶ نگاشته و سید مسعود شاهمرادی نیز زمان تأسیس سلاریان را (بدون اشاره به سال مشخصی) پس از کشته شدن علی و محمد بن مسافر را مؤسس این سلسله دانسته است. کسروی مؤسس این سلسله را شخصی نامعلوم، و محمد بن مسافر را «اولین شخص از این خاندان که نامش در تاریخ آمده» قلمداد می کند. پس از مرگ علی، خسروفیروز، دیگر حاکم جستانی که بر قسمتی از طارم حکومت داشت، علیه محمد بن مسافر شورش کرد؛ اما او نیز در جنگ با وی کشته شد. پس از وی، پسر خسروفیروز، مهدی به خونخواهی پدر و عمو به جنگ محمد بن مسافر رفت. او نیز شکست خورد به اسفار شیرویه پناهنده شد. این جنگ ها ۹ سال به طول انجامیدند و سرانجام محمد بن مسافر در سال ۳۱۶، بر اکثریت بلاد دیلم حاکم شد و جستانیان به هوسم و بخش محدودی از رودبار عقب رانده شدند. بدین ترتیب محمد بن مسافر قدرت و نفوذ جستانیان را به حد حاکمان
محلی تقلیل داد. اتحاد با مرداویج و ماکان کاکی. در سال ۳۱۶، اسفار شیرویه، ماکان کاکی را در ری شکست داد و بر آن شهر حاکم شد. در این زمان محمد بن مسافر قلعهٔ الموت را تصرف کرد و برادرزاده اش، مهدی بن مالک بن مسافر (مشهور به سیاه چشم) را بر آن قلعه گماشت. اسفار که درپی فتوحات بیشتر بود، تصمیم گرفت به رودبار و طارم حمله کند. اما فتح قلاع مستحکمی همچون شمیران و الموت با جنگ ممکن نبود، لذا اسفار ابتدا از درِ صلح و دوستی وارد شد و سپس در فرصتی مناسب، به الموت حمله کرد و سیاه چشم را به قتل رساند. محمد بن مسافر از بابت قتل برادرزاده اش از اسفار کینه به دل گرفت. پس از الموت، اسفار درصدد فتح شمیران برآمد و طبق معمول از راه مصالحه وارد شد و برادرش شیرزاد و مرداویج را با هدف اخذ مالیات یا کسب بیعت، به نزد محمد فرستاد و خودش با سپاهی بزرگ در نزدیکی منطقه آماده شد تا درصورت عدم اطاعت محمد، به وی حمله کند. اما محمد در مذاکره با مرداویج، ضمن یادآوری ستم های اسفار به مسلمانان، به او پیشنهاد داد درصورت ترک محاصره، کمک خواهد کرد تا اسفار را شکست دهد و به قدرت برسد. مرداویج این پیشنهاد را پذیرفت و با محمد بن مسافر و ماکان کاکی متح
د شد. مرداویج و پسران محمد بن مسافر، شیرزاد (برادر اسفار) و بیست و نه نفر از فرماندهان اسفار از طایفهٔ دیلمی «وروداوند» را غافلگیر کردند و کشتند. محمد بن مسافر و ماکان کاکی و مرداویج، در جنگی که در سال ۳۱۸ در اطراف قزوین یا در نزدیکی ری رخ داد، اسفار را شکست دادند. اسفار متواری شد و عمدهٔ سپاهیانش به مرداویج ملحق شدند. مدتی بعد در سال ۳۱۹، اسفار کشته شد. مشخص نیست که پس از این، محمد و فرزندانش در لشکرکشی های مرداویج در مرکز و غرب ایران شرکت کردند یا خیر، اما ابن مسکویه از حضور بلسوار بن مالک بن مسافر در سپاه وشمگیر در لشکرکشی وی به آذربایجان خبر می دهد. این مسئله نشان می دهد محمد و وشمگیر با یکدیگر در صلح بوده اند. هرچند از سرنوشت محمد بن مسافر درطی سال های ۳۱۹ تا ۳۳۰ اطلاعی در دست نیست، ولی واضح است که او دراین مدت درصدد تثبیت و تحکیم قدرت خود در شمیران و مناطق اطراف آن بوده است. سقوط و سرنگونی. حکومت ظالمانهٔ محمد بن مسافر، موجب شده بود تا او حتی در میان خانواده اش مورد استقبال قرار نگیرد. در سال ۳۳۰ ه .ق پسران محمد، مرزبان و وهسودان، با حمایت مادرشان خراسویه، علیه محمد توطئه، و او را سرنگون کردند. ابن مسکو
یه علت این توطئه را بدرفتاری و سخت گیری های دائمی محمد و ترس پسرانش از او عنوان کرده است. پس از دستگیری محمد، حکومت طارم به وهسودان رسید؛ وی محمد را در قلعه ای حبس کرد. در همان سال (۳۳۰ ه .ق) مرزبان به آذربایجان حمله و آن را فتح کرد. این واقعه سلاریان را به دو شعبه تقسیم کرد. با وجود حکومت وهسودان در طارم، حاکم اصلی مرزبان بود و وهسودان فقط نایب السلطنه و جانشین او محسوب می شد. بازگشت به قدرت و سرانجام. در سال ۳۳۸، مرزبان به ری حمله کرد. او پیش از حمله با پدر و برادرش مشورت کرده بود. محمد او را از این کار منع کرد، ولی مرزبان اهمیتی نداد. ری در آن زمان تحت تصرف رکن الدوله بویی بود. مرزبان از رکن الدوله فریب و شکست خورد و به زندان افتاد؛ پس از اسارت مرزبان، فرزندانش، برادرش وهسودان، آل بویه و دیسم الکُردی بر سر کنترل آذربایجان درگیر شدند. در چنین شرایطی، عده ای از سپاهیان مرزبان که از میدان جنگ گریخته بودند به فرماندهی جستان بن شرمزن و برخی دیگر، محمد بن مسافر را از طارم به اردبیل بردند و او را حاکم خود کردند. مرزبان، پیش از حمله، برادرش وهسودان را به نیابت از خودش به حکومت آذربایجان گماشته بود؛ اما وهسودان از
ترس پدر آذربایجان را رها کرد و به طارم بازگشت. اما محمد با سپاهیان آذربایجان نیز بدرفتاری می کرد و درنتیجه برای بار دوم، از حکومت سرنگون شد و بابت همین مسئله حتی جانش نیز به خطر افتاد؛ پس به طارم گریخت و وهسودان نیز دوباره او را حبس کرد. از زمان بازگشت محمد به قدرت تا سرنگونی مجددش، چند روز بیشتر طول نکشید. وی سرانجام مدتی پیش از ۹۵۳ میلادی (به هجری قمری، سالِ ۳۴۱) وفات یافت. خانواده. محمد بن مسافر سه پسر به نام های «مرزبان» و «وهسودان» و «صعلوک» داشت. صعلوک از سران سپاه دیسم الکردی بود ولی اطلاعات دیگری از وی در دست نیست. محمد برادری به نام «مالک» نیز داشت که از او نیز اطلاعاتی موجود نمی باشد. اما مالک پسری موسوم به بلسوار (پیلسوار) داشت که از فرماندهان سپاه وشمگیر، در زمان حملهٔ وشمگیر به آذربایجان بود. از میان پسران محمد بن مسافر، وهسودان دومین پسر، و مرزبان آخرین بود. از «مسافر»، پدر محمد بن مسافر، اطلاعی موجود نیست. محمد بن مسافر همچنین برادرزاده ای بنام «مهدی» داشت که فرزند مالک بود و به «سیاه چشم» شهرت داشت. او پس از اینکه الموت را تصرف کرد، مهدی را بر آن قلعه گماشت؛ ولی مهدی در حملهٔ اسفار شیرویه کشته
شد. به نوشتهٔ "مروج الذهب" محمد بن مسافر داییِ علی دیلمی بوده است؛ اما به اعتقاد کسروی نمی توان درنظر گرفت که او دایی جستان سوم هم محسوب می شده؛ چراکه محمد مسلمان بوده و دختر جستان سوم را به همسری داشته است. کسروی اینطور توضیح می دهد که احتمالاً علی و جستان از یک مادر نبوده اند. مذهب. به اعتقاد اسماعیل شمس در "تاریخ جامع ایران" خاندان سلاری پس از فتوحات اسلام همچنان زرتشتی ماندند. حال اینکه به گفتهٔ احمد کسروی در "شهریاران گمنام"، دیلمی ها هرگز شریعت زرتشتی را نپذیرفته بودند؛ کسروی معتقد بود دیلمی ها مردمی «اصولاً بی دین بوده اند». به نوشتهٔ ویلفرد مادلونگ در "دائرةالمعارف ایرانیکا"، عمدهٔ دیلمی ها مشرک بوده اند اگرچه تعدادی زرتشتی و مسیحی هم بین شان پیدا می شده. مسلمانان فتوحاتشان را تا دیلم ادامه دادند، اما هرگز موفق به ورود به جبال دیلم نشدند. بدین ترتیب، دیلمی ها همان استقلالی که قبل از اسلام داشتند را حفظ کرده و توسط سلسلهٔ مستقل خود اداره می شدند. اسلام به وسیله داعیان علوی به میان دیلمی ها راه پیدا کرد. پس از اینکه محمد بن زید در گرگان به دست سامانیان کشته شد، ناصر کبیر، به دیلم، نزد جستان سوم پناه بر
د. وی به جستان اطمینان داد که هدفش فقط تبلیغ اسلام است، و قصد کسب قدرت سیاسی ندارد. مدتی بعد، عده کثیری از دیلمی ها و حتی شماری از خانوادهٔ جستان سوم، مسلمان شدند. به نوشته مرعشی، داعی ۱۴ سال (۲۸۷–۳۰۱ ه .ق) در دیلم بود و همهٔ مردم گیل و دیلم به دستش مسلمان شدند. به نظر می رسد سلاریان نیز تا پیش از ۳۰۱ ه .ق به اسلام ایمان آوردند و به تبعیت از سایر دیلمی ها، مذهب زیدی داشتند. مذهب سلاریان شیعه اسماعیلی، و فرقهٔ آنها، قرمطی بود. آنها مانند سایر قرمطیان، از امامت خلفای فاطمی حمایت نمی کرده اند بلکه به غیبت محمد بن اسماعیل معتقد بودند. مع الوصف، عبدالحسین زرین کوب معتقد است گرایش این خاندان به مذهب اسماعیلیه بیش از آن که اعتقاد واقعی به مذهب باشد، بهانه ای برای مخالفت با خلافت عباسی بوده است. تغییر مذهب سلاریان از زیدیه به اسماعیلیه، درمیان سال های ۳۰۰ تا ۳۳۰ ه .ق، و توسط داعیان اسماعیلی ری و بالأخص ابوحاتم رازی اتفاق افتاد. ابوحاتم، تعدادی از سیاستمداران آن زمان را به مذهبش دعوت کرد و توانست خسروفیروز جستانی را هم جذب کند. در دوران حکومت سلاریان، مذهب اسماعیلی در مناطق تحت تصرفشان تبلیغ می شد. مع الوصف، گرایش خان
دان حکومتی سلاریان به مذهب اسماعیلیه و تبلیغات داعیان اسماعیلی در زمان آنها در دیلم (و بعدتر آذربایجان) باعث نشد عامهٔ مردم مناطق مذکور به آن مذهب گرایش پیدا کنند. خصوصیات اخلاقی و رفتاری و میراث. محمد بن مسافر فرمان روایی عاقل و آبادی دوست، ولی در عین حال بی رحم و بداخلاق بود. او قلعهٔ شمیران را پایتخت خود قرار داد و بناهای زیبایی که در آن ساخته بود، مورد تحسین یک سیاح موسوم به «ابودلف مسعر بن مهلهل خزرجی» قرار گرفت. به روایت وی، محمد بن مسافر هرکجا آثار هنری زیبا می دید، هنروران آن آثار را با پول زیاد به قلعه شمیران می آورد ولی زمانی که آنها وارد قلعه می شدند، دیگر هرگز اجازه خروج از قلعه را به آنها نمی داد. این سیاح از کوشک های قلعهٔ شمیران بسیار تعریف می کند. به گفته او، محمد بن مسافر حتی فرزندان رعایا را از خانواده هایشان جدا می کرد و به صنعتگران و هنروران می سپرد تا کار یاد بگیرند. پس از سقوط محمد، پسرانش مرزبان و وهسودان، این افراد را که تعدادشان حدود پنج هزار نفر بود، از قلعه آزاد کردند. ابودلف همچنین روایت می کند که درآمد محمد بن مسافر بالا و هزینه های او کم بوده است.
اهداف(مقاصد) کنترلی برای اطلاعات و فناوری های مربوطه(COBIT) یک چارچوب ایجاد شده توسط ISACA برای مدیریت فناوری اطلاعات(IT) و حاکمیت فناوری اطلاعات است. چارچوب مزبور بر کسب وکار سازمان متمرکز(متوجه) بوده و مجموعه ای از فرآیندهای کلی و عمومی برای مدیریت IT تعریف می کند که هرکدام از این فرآیندها همراه با ورودی ها و خروجی های فرآیند، فعالیتهای کلیدی فرآیند، اهداف و مقاصد فرآیند، سنجه های اندازه گیری کارایی فرآیند و یک مدل بلوغ اولیه از فرآیند می باشند. این چهارچوب، پشتیبانی مجموعه ابزارهایی است که به مدیران اجازه می دهد تا بین شکاف کنترل نیازها، مشکلات تکنولوژی و ریسک اقتصادی پلی بزنند. بررسی اجمالی. انجمن حسابرسی و کنترل سامانه های اطلاعاتی برای اولین بار کوبیت را در سال ۱۹۹۶ منتشر کرد. ویرایش کنونی[به روز رسانی] حاصل نسخه COBIT 5 در سال 2012. COBIT با هدف «تحقیق، توسعه، نشر و ترویج معتبر، به روز، مجموعه ای بین المللی که پذیرفته شده فناوری اطلاعات در کنترل اهداف برای روز به روز استفاده توسط مدیران کسب و کاری است که آن حرفه ای و تضمین حرفه ای». اجزاء. اجزاء کوبیت عبارتند از:
فیروز حریرچی (زادهٔ ۱۳۲۰ در تبریز - درگذشته ۲۲ خرداد ۱۳۹۵ در تهران) استاد زبان و ادبیات عربی در دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران بود. او در دوران تحصیل، رشتهٔ ادبیات فارسی را در دانشگاه تهران زیرنظر استادان نامدار، بدیع الزمان فروزانفر، محمدتقی مدرس رضوی، محمد معین، ذبیح الله صفا، پرویز ناتل خانلری و سید جعفر شهیدی آموخت. فیروز حریرچی که پس از بازنشستگی ریاست گروه عربی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات (تهران) را در کنار دیگر استادانی چون سید ابراهیم دیباجی برعهده داشت، هنگام تدریس در یکی از کلاس های این دانشگاه دچار سرگیجه و از دست رفتن تعادل شد و به بخش مراقبت های ویژه بیمارستان بهمن منتقل شد و در روز ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۵ تحت عمل جراحی قرار گرفت اما بر اثر عارضه مغزی به کما رفت؛ و سرانجام شامگاه روز شنبه ۲۲ خرداد ۱۳۹۵ در همان جا در ۷۴ سالگی درگذشت. سوابق علمی. در سال ۱۳۴۱، محمد معین او را برای همکاری علمی دعوت کرد حاصل این همکاری چندساله، مشارکت وی در تدوین بخشی از "فرهنگ فارسی معین" در کنار چهره های دیگری چون سعید نجفی اسداللهی بود. نام وی در جلد ششم فرهنگ یادشده ذکر شده است. فیروز حریرچی در س
ال ۱۳۴۳، با تشویق محمدتقی مدرس رضوی و با تصویب شورای دانشگاه تهران، به خاطرِ داشتن لیسانس ادبیات فارسی، در امتحان ورودیِ دکتریِ زبان و ادبیات عرب در دانشکدهٔ الهیات دانشگاه تهران، که در آن زمان «دانشکدهٔ معقول و منقول» نام داشت، شرکت کرد و رتبهٔ نخست را به دست آورد. او از سال ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۷ در پژوهشکدهٔ فرهنگ ایران به تدریس عربی در دوره های کارشناسی ارشد و دکتریِ رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی و نیز کارشناسی ارشد رشتهٔ تاریخ پرداخت. حریرچی از سال ۱۳۴۸ به عنوان مربی رسمی دانشگاه تهران مشغول به کار بود و پس از طی مراحل استادیاری و دانشیاری، در سال ۱۳۶۹ به درجهٔ استادی نایل آمد. وی پس از دو سال مطالعهٔ علمی، از سال ۱۳۶۷ به عضویت فرهنگستان بین المللی زبان و ادبیات عربی سوریه پذیرفته شد. همچنین او در چهارمین دورهٔ همایش چهره های ماندگار، در سال ۱۳۸۳ به عنوان "چهرهٔ ماندگارِ حوزهٔ ادبیات عربی" برگزیده شد.
لوبیای زینتی، لوبیای قرمز، لوبیای گل نام یک گونه از سرده لوبیا است. بوته ای است شبیه لوبیا با گل های قرمز درشت و بسیار زیبا و میوه ای ارغوانی یا قرمز با رگه ها و نقاط تیره که به عنوان گیاهی زینتی در ایران کاشته می شود.
نرگس درختی نام یک سرده از راسته گل سرخ سانان است. نحوه هرس: این درختچه ها معمولاً نیازی به هرس چندانی ندارد و تنها باید هر سه یا چهار سال یکبار در اوائل بهار یا پاییز تعدادی از ساقه های خیلی مسن را از قاعده قطع کنیم. همچنین هرس پنسمان یا چیدن نوک شاخه های تازه روئیده در تابستان باعث جلوگیری از حجیم شدن تاج شده و آن را متراکم تر می سازد.
دم گربه ای کوهسری نام یک گونه از سرده دم گربه ای است.
خیابان آرام () یک خیابان در شهر ایروان، ارمنستان است. این خیابان که در مرکز ناحیه کنترون قرار دارد در سال ۱۸۳۷ ساخته شده و دارای ۱.۲ کیلومتر طول و ۱۰ متر عرض می باشد. نام این خیابان برگرفته از نام آرام مانوکیان رهبر مقاومت وان و اولین رییس جمهور ارمنستان می باشد.
گوش بره درختچه ای نام یک گونه از سرده فتیله ای است.
خیابان آبوویان () یک خیابان در ناحیه کنترون در شهر ایروان، پایتخت جمهوری ارمنستان است. این خیابان در بین سال های ۱۸۶۸ تا ۱۹۲۰ میلادی خیابان آستافیان نامیده می شد. این خیابان در سال ۱۸۶۳ ساخته شده و دارای ۱٫۸ کیلومتر طول می باشد. نام این خیابان برگرفته از نام خاچاطور آبوویان نویسنده اهل ارمنستان است. این خیابان در مرکز شهر واقع شده است. تاریخچه. در سال ۱۸۵۵ میلادی فرمانداری روسی قفقاز طرح ریزی خیابان های ایروان را تأیید نمود تا متوسط عرض خیابان ها از ۶ تا ۲۰ متر باشد. عرض خیابان آستافایان ۲۰ متر باشد. خیابان آستافایان نخستین خیابانی بود در ایروان بود که با توجه به ... بتا شد. این خیابان در سال ۱۸۶۳ افتتاح شد و به نام میخائل آستافیان فرماندار (۱۸۶۰–۱۸۶۲) از به نامیده شد. در سال ۱۹۰۴ شروع به و در سال ۱۹۰۶ تکمیل شد. این سیستم تنها ۱۲ سال فعالیت نمود. نخستین تراموای ایروان در سال ۱۹۳۳ از خیابان آبوویان عبور می کرد. Shops. Abovyan Street is home to a number of luxury fashion brands including: Cop-Copine, Etam, Mango, Mexx, Motivi, Nougat London, Okaïdi, Olsen, Promod and Sinéquanone.
شرکت ریخته گری تراکتورسازی ایران، جهت دستیابی به فن آوری کامل صنعت تراکتور مقرر گردید تا پروژه ریخته گری که در طرح اولیه منظور نشده بود به عنوان پروژه مکمل مجتمع ایجاد شود. در سال ۱۳۶۶ شرکت ریخته گری به یک شرکت مستقل بدل گردیده است. این شرکت دارای سه خط قالب گیری تمام اتوماتیک برای تولید انواع قطعات چدنی در رنج کوچک، متوسط و بزرگ بوده و دارای یک خط ریخته گری به روش لاست فومی باشد. در این شرکت انواع قطعات چدنی، مانند قطعات تراکتور، موتور صنعتی، خودرو (پژو ،پراید، نیسان)، بدنه موتور شش سیلندر تراکتور، قطعات مخصوص کامیون، میل لنگ های کمپرسور، کلاهک مقره صنعت برق و غیره تولید می شود. در تاریخ ۸۹/۱۱/۲۰ کارگاه ریخته گری شرکت تراکتورسازی ارومیه نیز به این شرکت واگذار گردید که دارای یک خط قالب گیری خودکار و تجهیزات مربوطه می باشد . شرکت ریخته گری تراکتورسازی ایران اکنون به عنوان بزرگترین و یکی از اصلی ترین تولیدکنندگان قطعات ریخته چدنی تراکتور و خودرو در کشور ایران فعالیت می کند. تاریخچه. در چهارچوب مفاد همکاری های فنی و اقتصادی مورخ هشتم اوت ۱۹۶۶ (۱ مردادماه ۱۳۴۵) دولت های ایران و رومانی، طرح ایجاد تراکتور سازی ایرا
ن در منطقه صنعتی شهر تبریز به مرحله اجرا درآمد. بر پایه این موافقت نامه مقرر گردید ساخت انواع تراکتور ۶۵ اسب بخار تک دیفرانسیل و دودیفرانسیل و تراکتور ۴۵ اسب بخار در سه مرحله و با ظرفیت ۵۰۰۰ دستگاه در سال و سپس تا ۱۰۰۰۰ دستگاه در سال برای مدت ۱۰ سال به ایران واگذار گردد. جهت تکمیل فناوری تراکتور مقرر گردید کارخانه ریخته گری ویژه تراکتور نیز در مجموعه تراکتورسازی ایران احداث شود. حضور در بورس و سهامداران. شرکت ریخته گری تراکتورسازی یکی از شرکت های عرضه شده در بازار بورس تهران می باشد که سهام آن در گروه صنعت بخش خودرو و ساخت قطعات با نماد "ختراک" داد و ستد می شود. سهامدار عمده این شرکت، تراکتورسازی ایران است. مشخصات. شرکت ریخته گری تراکتورسازی ایران در زمینی به مساحت ۵۶۶۸۴۳ متر مربع و با دارا بودن فضای سرپوشیده به مساحت ۵۷۲۳۰ متر مربع و نیز برخورداری از کارگاه های ریخته گری، مدلسازی، تعمیرات، نوسازی، تمیزکاری و انبارهای مختلف قادر به تولید ۵۰٫۰۰۰ تن انواع قطعات پیچیده چدنی می باشد. ریخته گری پیشرفته لاست فوم در داخل کشور تنها توسط این شرکت انجام می پذیرد و در عرصه بین المللی این فناوری در اختیار کشورهای چین و آ
مریکا قرار دارد. تولید. شرکت دارای سه خط قالب گیری تمام اتوماتیک برای تولید انواع قطعات چدنی در رنج کوچک، متوسط و بزرگ بوده و دارای یک خط ریخته گری به روش لاست فوم است. شرکت ریخته گری تراکتورسازی در زمینه ساخت، تولید و طراحی قطعات ریخته چدنی وسائط نقلیه سبک، سنگین و نیز عمده قطعات اصلی تراکتور و قطعات اصلی انواع خودروهای داخلی نظیر بلوک سیلندر، بدنه موتور، پوسته موتور، قطعات ایمنی و ... فعالیت می کند. این شرکت سالانه بیش از ۵۰ هزار تن قطعه تولید می کند. تولید بیش از ۶۵ هزار تن انواع قطعات ریخته از جمله قطعات پیچیده داکتیل، توپی چرخ های خودروهای سنگین، قطعه بلوک سیلندر برای انواع خودروهای تولید داخل مانند نیسان، روآ، تولید بیش از ۲۰۰ هزار بلوک سیلندر خودروی ۲۰۶ ،۳۰۰ هزار قطعه بلوک سیلندر پراید و تأمین نیاز ایران خودرو در ریخته گری گروه صنعتی تراکتورسازی ایران انجام می پذیرد. صادرات. این شرکت سالانه دارای ۱۰ هزارتن صادرات، قطعات ساخته شده توسط این شرکت را به صورت ماشین کاری به کشورهای چین، ترکیه، هندوستان، ایتالیا، بلغارستان صادر و در داخل کشور قطعات چدنی کارخانجات خودروسازی سایپا و ایران خودرو در کنار کارخانه
تراکتورسازی تبریز را تأمین می کند. شرکت های فولاد و قطعه ساز ایتالیا مانند فیات، رویرو، پرآردی، او ام، آرجی، او ام آر و ایوکو به عنوان قطعه سازان معتبر خودروسازان سبک و سنگین اروپا و دنیا، قطعات ریخته مورد نیاز تولیدات خود را از طریق مجموعه ریخته گری تراکتورسازی ایران تأمین می کنند. پیوند به بیرون. نماد ختراک در بورس تهران
سه رنگ نام یک سرده از زیرخانواده بادامی واران است. این جنس قریب به ۴۰ گونه گیاه درختی یا درختچه ای همیشه سبز یا خزان کننده در جنوب و شرق آسیا دارد. امروزه گونه ای از آن به نام سه رنگ (گیاه) به خاطر زیبایی برگ هایش که دارای رنگ های گوناگون است در بعضی از نقاط ایران کاشته شده است.
بنگسر (به لاتین: Bangsar) یک منطقهٔ مسکونی در مالزی است که در Lembah Pantai واقع شده است.
کلانگ (به لاتین:Klang) با نام رسمی شهر سلطنتی کلانگ () یک شهر، شهر سلطنتی و نیز مرکز سابق ایالت سلانگور در مالزی است . خصوصیات. کلانگ سیتی ۵۷۳ کیلومترمربع مساحت و ۷۴۴٬۰۶۲ نفر جمعیت دارد.
توت پایابی (سرده) نام یک سرده از تیره شاه پسندیان است.
کلیسای کاتولیک (مریم مقدس) ایروان (Kat'oghike Surp Astvatsatsin yekeghetsi ) یک کلیسا حواری ارمنی واقع در ناحیه کنترون شهر ایروان، ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان ۱۲۶۴ به پایان رسید. این کلیسا که در اصل به عنوان نیایش گاه ساخته شده در ناحیه کنترون قرار دارد هم اکنون دارای ۷٫۵ متر طول و ۵٫۴ عرض می باشد، کلیسای سنت آنا در سال ۲۰۱۴ در کنار این کلیسا ساخته شده است.
خیابان ماشتوتس () یک خیابان در شهر ایروان ارمنستان است. این خیابان که در ناحیه کنترون قرار دارد در سال ۱۹۲۴ ساخته شده و دارای ۲٫۶ کیلومتر طول می باشد.
والیبال ۲۰۱۶ با نام دیگر والیبال مدرن یک بازی ویدئویی ایرانی در سبک ورزشی است. والیبال مدرن اولین بازی ورزشی تیمی ایرانی می باشد. این بازی در ۳ خرداد ۱۳۹۵ منتشر شد. گیم پلی بازی. کلیات. در طراحی بخش گیم پلی، مکانیک ها طوری طراحی شده است که امکان پیشرفت در آن ها وجود داشته باشد. به عبارت دیگر هرکس بیشتر تمرین کند قوی تر است. بخش تمرین بازی محل مناسبی برای تمرین کردن است و با انجام بازی دوستانه می توانید توانایی های خود را آزمایش کنید اگر با آمادگی بالایی رسیدید حالا وقت آن است که با تیم ملی خود جام ها را فتح کنید. در کل سعی این بازی بر این است تا رفت و برگشت های کم که یکی از ضعف های والیبال واقعی است اصلاح شود. در بازی والیبال مدن شاهد رفت و برگشت های بیشتری خواهیم بود، که به جذابیت بازی اضافه می کند. گزارش. کیومرث کرده کار گزارشگری بازی والیبال مدرن را انجام داده است. در شبیه سازی این گزارش اسامی تمام بازیکنان حاضر در بازی که شامل ۳۲ تیم ملی و تقریباً ۴۰۰ بازیکن می شود، با حالت های مختلف بیان شده است.
نقاشی ژاپنی یکی از قدیمی ترین انواع از هنر ژاپنی، شامل طیف گسترده ای از ژانرها و سبک های نقاشی است. زیبایی شناسی و طبیعت گرایی نقش محوری در نقاشی سنتی ژاپنی دارند. نقاشی ژاپنی تا پیش از سده ۱۶ از نقاشی چینی و سپس از هنر غربی تأثیر پذیرفته است. از مهم ترین سبک های نقاشی ژاپنی می توان به نقاشی های مذهبی بودایی، نقاشی با تغییر غلظت مرکب و خوشنویسی خط ژاپنی و از مهم ترین مکتب های هنر ژاپنی می توان به اوکی یوئه، کانو، توسا، کورین و توهاکُو اشاره کرد. تأثیرگذاری. برخی از مطرح ترین نقاشان غربی و شرقی ازجمله ونسان وَن گوگ، ادوار مانه، پل گوگن، ادگار دگا، جیمز مک نیل ویسلر، آلفرد استیونس، رابرت هنری، سهراب سپهری و پری یوش گنجی از مکتب های نقاشی ژاپنی در برخی از آثارشان تأثیر پذیرفته اند.
تولدت مبارک یک آهنگ است که به طور سنتی به عنوان آواز جشن تولد و سالگرد تولد یک فرد نواخته یا خوانده می شود، در سال ۱۹۹۸ و با توجه به کتاب رکوردهای جهانی گینس آهنگ و ترانهٔ «تولدت مبارک» به عنوان شناخته شده ترین آهنگ در زبان انگلیسی و پس از «» قرار دارد. شعر پایهٔ این آهنگ حداقل به ۱۸ زبان دنیا ترجمه شده، ملودی "تولد شما مبارک" از آهنگ «صبح بخیر به همه» گرفته شده که به طور سنتی به خواهران آمریکایی و در سال ۱۸۹۳ نسبت داده می شود. البته در مورد این ادعا که لحن ملودی از آنها است هنوز مناقشه وجود دارد. تولدت مبارک پرخوانده شده ترین ترانه تاریخ است. پتی هیل یک مدیر مهدکودک در لوییویل، کنتاکی بود که در آن زمان در حال توسعهٔ روش های مختلف تدریس در منطقه ای که امروزه به نام می شناسیم بود، خواهرش میلدرد یک پیانیست و آهنگساز بود، خواهران میلدرد به سرعت کشف کردند که بچه های کوچک و جوان ترانهٔ «صبح بخیر به همه» را به سادگی می توانند بخوانند، ترکیبی از ملودی و شعر در "تولدت مبارک" اولین بار در چاپ سال ۱۹۱۲ دیده شد و احتمال داده می شود حتی پیش از آن هم وجود داشته. در ابتدا هیچ کدام از ترانه های چاپ شدهٔ "تولد شما مبارک" شام