Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ها، باعث آشفته شدن شان نگردد. در واقع بسیاری از درمانگران بدون در نظر گرفتن چنین رویکردی، از روان درمانی وجودی استفاده می کنند. مفاهیم بنیادی. درمانگران وجودی به انسان ها به عنوان موجودی نگاه می کنند که سازندهٔ معنای زندگی خویش هستند. ما موجوداتی میرنده هستیم که به علت اینکه خود آگاهیم، از فرا رسیدن مرگ خود اطلاع داریم. تنها در انعکاس مرگ است که ما می توانیم یاد بگیریم چگونه زندگی کنیم. انسان ها از خود سؤالاتی می پرسند که دربارهٔ نگرانی های اساسی شان است: من کیستم؟ آیا زندگی ارزش زیستن دارد؟ آیا در زندگی معنایی هست؟ چگونه می توانم انسانیتم را تشخیص دهم؟. وجودی ها معتقدند که در نهایت هر یک از ما می بایست با این سؤالات مواجه شویم و همه ما در قبال آنچه هستیم و قرار است بشویم، مسئولیت داریم. به علت اینکه وجودی نگرها نسبت به روشی که در آن نظریه ها افراد را انسانیت زدایی می کنند و به آن ها در قالب موضوعاتی آبژکتیو می نگرند، حساسیت به خرج می دهند؛ تجارب واقعی و قابل اعتماد از تبیین های مصنوعی پیشی می گیرند. وقتی تجارب در قالب سایر مدل های نظری از پیش موجود ریخته می شوند، اعتبار و اصالت خود را از دست می دهند و از افر
ادی که آن ها را تجربه می کنند، جدا می شوند؛ بنابراین، روان درمانگران وجودی به جای توجه به طبقات تشخیصی عینی بر روی ذهنی بودن تجارب تمرکز می کنند. نگرانی های اصلی. شک درمانگران در این است که موضوعاتی از قبیل انتخاب، مسئولیت پذیری، مرگ و میر یا هدف در زندگی، نگرانی های اصلی بیماران هستند یا خیر؟. روز به روز، بیماران بیشتری با شکایت های عمده دربارهٔ فقدان هدف و معنا، وارد درمان می شوند. اغلب برای درمانگر راحت تر است تا این نگرانی ها را به عنوان یک سری علائم در نظر بگیرد و به جای چالش خلاقانه با آن ها به عنوان تابلویی از جستجو برای یافتن معنا؛ با بیماره دربارهٔ درمان دارویی آن ها صحبت کند یا یک سری تمرینات دارای راهنما را تجویز نماید. بسیاری از تشخیص ها ممکن است این بحران های وجودی را مخفی کند. تنگنا و دوراهی وجودی به دنبال این واقعیت وجودی می آیند که اگرچه ما آرزو داریم که گونه انسان ها تداوم پیدا کند، در عین حال موجودات محدودی هستیم که تنها در عالم وجود انداخته شده ایم بدون ساختار و مقصد زندگی از پیش تعیین شده؛ و این که هر یک از ما باید تصمیم بگیرد چگونه تا جایی که امکان دارد شاد، اخلاقی و پُر از معنا زندگی کند
. یالوم چهار طبقه از «نگرانی های اساسی» را تعریف می کند که دربرگیرندهٔ این چالش های بنیادی شرایط انسان است. این موارد عبارت اند از: آزادی، تنهایی، معنا و مرگ. بخش اول: مرگ. افراد به دنبال یافتن معنا در بافت تنهایی وجودی شان هستند و مسئولیت این انتخاب ها را می پذیرند و از آزادی انتخاب برخوردارند؛ اما با این وجود روزی از بودن در این جهان دست خواهند کشید. ما زندگی مان را با آگاهی از این سایه مرگ، زندگی می کنیم. از آنجایی که ما نمی توانیم در ترس زندگی کنیم، روشهایی را ایجاد می کنیم تا وحشت مرگ را تلطیف کنیم. ما این ترس را با فرافکنی خودمان در آینده از طریق فرزاندمان، تلاش برای شهرت و ثروت، بروز رفتارهای اجباری، ترویج کردن یک باور زوال نشدنی و تسخیر ناپذیر دنبال می کنیم. ترس ما از مرگ ترسی عمیق از نبودن و امکان احتمالات آینده است. با این وجود مواجه شدن با مرگ به ما این فرصت را می دهد با تمامیت بیشتر، ثروتمندتر و مشفقانه تر زندگی کنیم. هر چیزی بی رونق و کم رنگ خواهد شد. این یک حقیقت وجودی ناراحت کننده است. زندگی حقیقتاً طولی و برگشت ناپذیر است. این آگاهی می تواند ما را به این موضوع رهنمون شود که چگونه می توانیم از
زندگیمان تا سر حد امکان استفاده کنیم. بخش دوم: آزادی. اصطلاح آزادی در زمینه وجودی به آزادی سیاسی یا دامنه وسیع تری از امکانات در زندگی که ناشی از افزایش آگاهی روانشناختی فرد باشد، اشاره ندارد. در عوض، به این عقیده اشاره دارد که همه ما در جهانی بدون طرحی ماندگار زندگی می کنیم که در آن ما نویسندگان زندگی خودمان هستیم. زندگی بی اصل و اساس است و ما به تنهایی مسئول انتخاب های خودمان هستیم. این آزادی وجودی با مسئولیت ترساننده اش به دوش کشیده می شود و همیشه با ترس مرتبط است. اریک فروم«شهوت سلطه پذیری» را مطرح می کند که تلاش برای گریز از آزادی را همراهی می کند. سرانجام ما نسبت به آنچه در جهان تجربه می کنیم مسئولیت داریم. مسئولیت پذیری ارتباط تنگاتنگی با آزادی دارد زیرا که ما در قبال در قبال احساسی که از دنیای خود داریم و نسبت به تمامی اعمالمان و تمامی شکست هایمان مسئولیت داریم. اگر ما در اصطلاح سارتر «نویسنده بی چون و چرای هر آنچه تجربه کردی، این هستیم»؛ بنابراین اکثر ایده های تعلق داشتن ما، حقیقت های اصیل ما، پایه و اساس اعتقاد راسخ ما با آگاهی از اینکه همه چیز در دنیا احتمالی و عارضی است، دچار شک و تردید می شود. ما
مسئولیت آگاهی از اینکه مسئول همه تجربه هایمان هستیم را به دوش می کشیم. مکمل مسئولیت پذیری، اراده ما است. در حالی که این مفهوم اخیراً در علوم اجتماعی رو به زوال گذاشته است و با اصطلاحاتی از قبیل انگیزه جایگزین شده است، افراد هنوز در قبال تصمیم هایی که می گیرند، مسئولیت دارند. برای ادعای اینکه رفتار یک فرد به وسیله یک انگیزه خاص تبیین می شود، می بایست مسئولیت فرد برای برای رفتارش را انکار کرد. به علت ترس از آزادی اساسی مان، افراد تعداد زیادی از دفاعها را به کار می اندازند که در نهایت تعدادی از آن ها به سطح آسیب شناسی روانی می رسند. کار درمان عمدتاً دربارهٔ فرض مسئولیت پذیری در قبال تجارب است. در واقع اقدام مهم درمانی را می توان به این صورت تصور کرد که در آن مراجع فعالانه آزادی خود را افزایش می دهد و مستاقانه آن را می پذیرد: آزادی از عادت های مخرب، ناتوانی خود تحمیلی بابت اراده یا از باورهای محدودکننده خود. بخش سوم: تنهایی. افراد ممکن است از سایر افراد (انزوای بین فردی) یا قسمت هایی از خودشان (انزوا درون فردی) منزوی می شوند. اما شکل بنیادی تری از تنهایی وجود دارد که تنهایی وجودی نامیده می شود که به تنهایی ما در
جهان اشاره دارد. ما به صورت تنها وارد دنیا می شویم و تنها از آن خارج می شویم و می بایست دائماً تنش بین آرزو برای ارتباط با دیگران و آگاهی از تنهایی مان را حل و فصل کنیم. اریک فروم معتقد بود که تنهایی منبع اصلی اضطراب است. تنها بودن با انزوا تفاوت دارد، در حالی که موضوع همیشگی در درمان است. انزوا از عوامل اجتماعی، جغرافیایی و فرهنگی ناشی می شود که فروپاشی صمیمیت را موجب می شود. افرادا ممکن است فاقد مهارت های اجتماعی باشند یا سبک های شخصیتی مخالف صمیمیت داشته باشند. اما تنهایی وجودی عمیق تر از این مسائل است؛ این مسئله تنهایی بنیادی تری است که همچون میخی به جهان پرچ شده است و به جزیره ای غیرقابل دسترسی بین شخص و دیگران اشاره دارد. این موضوع عمدتاً در بازسازی مرگ شخص که اغلب در گوشه ای دور دست اتفاق می افتد (یک زمینه رایج در بین شاعران و نویسندگان)، تجربه می شود. اما بسیاری از افراد زمانی که با این احساس مواجه می شوند که لحظاتی وجود دارد که هیچ کس در دنیا به آن ها فکر نمی کند، ترس از تنهایی وجودی را لمس می کنند. بسیاری از افراد حاضرند با نارضایتی به یک رابطه بین فردی ادامه دهند، تنها به این دلیل که از آن رابطه ب
ه عنوان سپری در برابر تنهایی وجودی خود استفاده می کنند. در همین رابطه، پیشینه حرفه ای به حد و حدود رابطه درمانگر ـ درمانجو با بحث هایی پیرامون مواجهه کردن، اصالت و صداقت، همدلی صحیح و توجه مثبت نامشروط توجه کرده است. یالوم معتقد است که یک موضوع بسیار مهم در درمان، درک بیمار از این مسئله است که نقطه ای در درمان وجود دارد که بعد از آن درمانگر نمی تواند چیز بیشتری را پیشنهاد دهد. در درمان، همانند زندگی، واقعیت های غیرقابل گریزی از به تنهایی فعایت کردن و وجود داشتن اتفاق می افتد. برای گسترش این موضوع که فرد در قبال زندگی اش مسئولیت تام دارد، می بایست با احساس تنهایی وجودی مواجه شود. بخش چهارم: بی معنایی. همه انسان ها می بایست معنایی در زندگی شان را پیدا کنند، اگرچه هیچ قطعیتی وجود ندارد و هیچ تضمینی از بابت آن وجود ندارد. ما دنیای خودمان را می سازیم و مجبوریم به این سؤالات خود پاسخ دهیم که برای چه زندگی می کنیم و چگونه می خواهیم زندگی کنیم؟ یکی از کارهای اصلی دوران حیاتمان ایجاد یک معنی راسخ برای حمایت از زندگی است؛ ما اغلب حس اکتشاف یک معنارا داریم و در نتیجه اینگونه به نظر می رسد که چنین معنایی از قبل برای معنا
آماده است. اغلب جستجوی برای یافتن ساختارهای معنابخش زندگی ما را به یک بحران می کشاند. اغلب افراد بیش از آنچه درمانگران به آن پی ببرد به علت نگرانی برای معنای زندگی به دنبال درمان می آیند. حس معنا از غوطه ور شدن در تلاشی برای به تکامل رساندن نوعی از تعالی خود ظهور می یابد. کار درمانگر شناسایی و کمک برای از بین بردن موانع در راستای چنین درگیر شدنی است.
انسفالوپاتی کبدی یا یعنی حالتی که در آن عملکرد مغز به دلیل اختلال در کارکرد کبد دچار مشکل می شود. وقتی کبد نتواند مواد سمی مانند آمونیاک را از خون پاک کند، این مواد به مغز می رسند و باعث گیجی، فراموشی، تغییر رفتار، خواب آلودگی شدید یا حتی کما می شوند. این مشکل معمولاً در بیماران دچار بیماری مزمن یا نارسایی شدید کبد دیده می شود و اگر زود تشخیص داده نشود، می تواند خطرناک باشد. انسفالوپاتی کبدی طیف وسیعی از اختلالات دستگاه عصبی مرکزی را شامل می شود، این اختلال ها به دنبال آسیب های شدید کبدی، نارسایی های کبدی یا ورودی های های سیاهرگ باب کبدی رخ می دهد. علت این اختلال ناتوانی کبد در تولید و دفع اوره از آمونیاک است. آمونیاک بر دستگاه عصبی مرکزی اثر تضعیف کننده ای دارد. مراحل ابتدایی رنجوری کبدی با علایم کاهش هوشیاری، گیجی و بی قراری آغاز شده و در ادامه از دست دادن هوشیاری، تشنج و کُمای غیرقابل برگشت روی می دهد. علائم و نشانه ها. از ابتدایی ترین علائم در انسفالوپاتی کبدی می توان به تغییر جزئی در فعالیت های ذهنی و نیز اختلال حرکتی اشاره نمود. به طور کلی بیمار گیج به نظر رسیده و دچار تغییر در رفتار می شود. همچنین الگو
های خواب و بیداری در بیمار دچار دگرگونی می شوند به طوری که بیمار در طول روز خواب آلود و در شب دچار بی قراری و بی خوابی می شود. از دیگر علایم می توان به آستریکسی (لرزش و رعشه در دست) اشاره نمود که بیمار را با کارهای ساده ای همچون نوشتن دچار مشکل می سازد. میکروگرافی اولین علامت انسفالوپاتی کبدی تغییر الگوی خواب است سپس با پیشرفت بیماری به ترتیب بیمار دچار اختلال شخصیت و خلق و خو، بی قراری و در نهایت کاهش سطح هوشیاری می شود. نارسایی در کارکرد کبد، موجب ناتوانی کبد در دفع سموم می شود که می تواند منجر به تجمع سموم در مغز و در نتیجه، اختلال در عملکرد حافظه نیز بشود. رنجوری در کبد اغلب همراه دیگر علائم و نشانه های نارسایی کبدی شامل زردی (زرد شدن پوست و سفیدی چشم)، آسیت (تجمع مایع در حفره شکم)، و اِدِم محیطی (تورم پاها به علت تجمع مایع در زیر پوست) رخ می دهد. در مراحل ابتدایی رفلکس های وتری در زردپی بیمار بیش فعال بوده و پس از مدتی این رفلکس ها ناپدید می شوند. ملاحظات دارویی. در انسفالوپاتی پورتوسیستمیک یا کبدی، تجویز داروهای مخدر و آرام بخش خطرناک و ممنوع است. جستارهای وابسته. انسفالوپاتی
قاعده فِراغ عبارت است از: حکم ظاهری به صحّت عملی که شخص از انجام آن عمل، فارغ شده است؛ به عنوان مثال: اگر مکلّف نمازی خواند و بعد از اتمام نماز، در اجزاء یا شرائط آن نماز از نظر صحّت شکّ کرد، قاعده فِراغ، حکم ظاهری صحّت نماز را برای این شخص اثبات می کند. قاعده تجاوز عبارت است از: حکم ظاهری به اتیان جزء مشکوک پس از تجاوز از محلّ آن؛ به عنوان مثال: اگر مکلّف در سجده نمازش شکّ کند که آیا رکوع نماز را به جا آوره است یا نه؟ قاعدهٔ تجاوز، حکم ظاهری به اتیان رکوع را برای او جعل می کند. بنابراین، فرق اجمالی این دو قاعده، بنابر آن که دو قاعدهٔ مستقلّ باشند، آن است که مورد قاعده فراغ، شکّ در صحّت جزء آورده شده است، امّا مورد قاعده تجاوز، شکّ در اصل آوردن جزء است. منابع. http://www.fazellankarani.com/persian/works/book/6533-3/#22
امیر مسعود ملقب به وجیه الدین از قدرت مندترین حاکمان سربداران بود که مناطق میان خراسان تا طبرستان را تحت نظر گرفت. وی پس از کشته شدن برادرش عبدالرزاق، فرمانروایی دولت تازه تأسیس سربداران را به دست گرفت. مسعود به حسن تدبیر، شجاعت، مردانگی، عقل، صلاح و سواد، شهرت داشت و از فساد به دور بود. مسعود توانست قومس، گرگان و استرآباد را فتح کند. او پس از این فتوحات قصد کرد که به سوی طبرستان لشکرکشی کند. فخرالدوله حسن، اسپهبد باوندیان طبرستان، علی رغم آن که از تمایلات و مقاصد امیرمسعود آگاه بود، با او سازش نمود و مسعود با آرامش وارد شهر آمل شد ولی پس از ورود او به آمل، باوندیان با نقشه ای طراحی شده، بر او چیره شدند و به قتل رساندندش. امیرمسعود با این که در مردم داری و مبارزه با حاکمان مغول و تثبیت حکومت سربداران، دارای موفقیت های بالایی بود، لیکن به خاطر اختلاف با شیخ حسن جوری و توطئه در قتل او، پایگاه مردمی خویش را از دست داد و حکومتش به تدریج رو به ضعف نهاد. به همین جهت سپاهش در نبرد هرات متحمل شکست گردید.
اوپال زبان برنامه نویسی تابعی است که توسط دانشگاه فنی برلین ایجاد و توسعه یافت. مثال. مثال زیر نحوه محاسبه بزرگ ترین مقسوم علیه مشترک را به زبان اوپال پیاده می کند. فایل سیگنیچر: SIGNATURE GCD FUN GCD: nat ** nat -&gt; nat فایل پیاده سازی: IMPLEMENTATION GCD IMPORT Nat COMPLETELY DEF GCD(a,b) == IF a % b = 0 THEN b ELSE IF a-b &lt;b THEN GCD(b,a-b) ELSE GCD(a-b,b) FI FI
غراب جنگلی نام یک گونه از سرده کلاغ است، که معمولاً به عنوان کلاغ تاسمانی نیز شناخته می شود، یک پرنده رهگذر از خانواده کلاغان است که بومی تاسمانی و بخش هایی از جنوب ویکتوریا، مانند ویلسون پرومونتوری و پورتلند، ویکتوریا است. در بخش هایی از نیو ساوت ولز، از جمله دوریگو و آرمیدال، جمعیت هایی نیز یافت می شود. طول آن ۵۰ تا ۵۳ سانتی متر (۲۰ تا ۲۱ اینچ) است و دارای پر، منقار و پاهای کاملاً سیاه است.
کلاغ هاوایی نام یک گونه از سرده کلاغ ها است. گونه کلاغ هاوایی، در رده بندی انقراض موجودت به عنوان در معرض خطرترین گونه کلاغان در دنیا طبقه بندی شده و تنها گونه ای است که در هاوایی به جا مانده است. بر پایه قوانین فدرال ایالات متحده آمریکا که برای حمایت از گونه های در معرض خطر جدی قرار دارند وضع شده، آسیب رساندن به کلاغ هاوایی منع گشته است. تا سال ۱۹۹۴، جمعیت این گونه به تنها ۳۱ عدد رسید. ۸ الی ۱۲ عدد در حیات وحش و ۱۹ عدد دیگر تحت اسارت بودند. تا سال ۲۰۰۲ تنها دو عدد از این گونه در حیات وحش زندگی میکردند که پس از ناپدید شدنشان وضعیت این پرنده به عنوان گونه منقرض شده در حیات وحش طبقه بندی شد.
کلاغک گردن بور دائوری یا کلاغک دائوری نام یک گونه از سرده کلاغک است.
کلاغ نوک باریک نام یک گونه از سرده کلاغ است. پیوند به بیرون. کلاغ منقار باریک - فارسیلو
کلاغ نوک بزرگ، کلاغ نوک کلفت یا کلاغ جنگل که معمولاً با نام جدیدش کلاغ نوک بزرگ شناخته می شود، نام یک گونه از سرده کلاغ است که در آسیا زندگی می کند. این کلاغ توانایی سازش پذیری بالایی در آب و هوا و شرایط زیستی، محیطی و تغذیه ای متفاوت دارد.
کلاغ خوزی یا کلاغ میان رودان نام یک زیرگونه از زیرگونه کلاغ ابلق است. این گونه کلاغ بومی میان رودان و پیرامون آن در جنوب عراق و جنوب غربی ایران است. نام دیگر او کلاغ ابلق عراقی است و از پرهای دورنگ سیاه و سپیدش شناخته می شود.
کلاغ لاشه خوار خاوری نام یک زیرگونه از گونه کلاغ لاشه خوار است.
کلاغ نخلی یا کلاغ نخل نشین نام یک گونه از سرده کلاغ است.
کلاغ پیسه نام یک گونه از سرده کلاغ است. به کلاغ پیسه، کلاپیسه و کلاغ جاره هم گفته می شود.
رنه رودلف ژاک سدی یو روزنامه نگار و مورخ فرانسوی، در دوم نوامبر ۱۹۰۶ در اورلئان فرانسه متولد شد و تحصیلات خود را در رشته حقوق و علوم سیاسی و ادبیات در دانشگاه پاریس به پایان رساند و مدرک دکترا گرفت. از سال ۱۹۲۸ در روزنامه انفورماسون به عنوان خبرنگار به کار پرداخت و تا سال ۱۹۴۰ به این حرفه ادامه داد. آثار. آثار رنه سدی یو از جمله در کشورهای ایران،آلمان، انگلستان، آرژانتین، برزیل، کانادا، چین، دانمارک، اسپانیا، فنلاند، ایتالیا، نروژ و شوروی ترجمه و منتشر شده است. وی تا کنون بیست جلد کتاب تألیف کرده که از جمله آن ها می توان به آثار زیر اشاره کرد:
فیلیپ آنتونی هموند (؛ زادهٔ ۴ دسامبر ۱۹۵۵) سیاست مدار بریتانیایی و رئیس سابق خزانه علیاحضرت در دولت ترزا می بود. او که از سیاست مداران حزب محافظه کار بریتانیاست از ژوئیه ۲۰۱۴ تا ژوئیه ۲۰۱۶ پست وزارت خارجه بریتانیا را بر عهده داشت. هموند از اکتبر ۲۰۱۱ تا ژوئیه ۲۰۱۴ وزیر دفاع بریتانیا بود. هموند موضع سرسختی در قبال اتحادیه اروپا و عضویت بریتانیا در این اتحادیه دارد. وزارت امور خارجهٔ بریتانیا. در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۴ میلادی دیوید کامرون، نخست وزیر بریتانیا، فیلیپ هموند را که تا پیش از آن وزیر دفاع کابینه خویش بود به عنوان وزیر امور خارجه بریتانیا جایگزین ویلیام هیگ کرد. از این تاریخ، هموند رسماً در مذاکرات هسته ای ایران حضور یافت. مذاکراتی که در نهایت در ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۵ به انعقاد برنامه جامع اقدام مشترک میان ایران و گروه پنج بعلاوه یک منجر شد. سفر به ایران و بازگشایی سفارت بریتانیا. پس از انعقاد برنامه جامع اقدام مشترک در ۱ شهریور ۱۳۹۴، فیلیپ هموند در رأس یک هیئت بلندپایه از مقامات بریتانیایی، با حضور در سفارت انگلیس در تهران رسماً سفارت کشورش را پس از چهار سال بازگشایی کرد. هموند همزمان پس از ورودش به تهران در صفحهٔ تو
ییتر خود نوشت: «سفرم به ایران نخستین سفر در سطح وزیر به ایران از سال ۲۰۰۳ است.» وی افزود: «اکنون لحظه ای تاریخی برای روابط انگلیس و ایران است.» هموند اعلام کرد: همزمان سفارت ایران در لندن نیز بازگشایی خواهد شد. سفر هموند در سال ۲۰۱۳ میلادی، سفر عالی ترین مقام اجرایی بریتانیا از سال ۲۰۰۳ به مقصد ایران محسوب می شد. وی در این سفر با حسن روحانی، رئیس جمهور ایران، جواد ظریف، وزیر امور خارجه، بیژن نامدار زنگنه، وزیر نفت ایران و علی شمخانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران دیدار کرد. زندگی شخصی. هموند، دانش آموخته دانشگاه آکسفورد است. ثروت شخصی او در اکتبر ۲۰۰۹ در حدود ۹ میلیون پوند استرلینگ تخمین زده شده است.
دانش آسیب شناسی روانی یا سایکوپاتولوژی ، به علم مطالعه بیماری روانی گویند که با تمرکز بر ریشه های ژنتیکی، بیولوژیکی، عوامل اجتماعی به شیوه های درمان آن می پردازد که در آن از تکنیک های بیماری شناسی استفاده می شود. به عبارت بهتر، «آسیب شناسی روانی یا روان شناسی مرضی (Psychopathology) شاخه ای از روان شناسی است که رفتارهای بیمارگونه یا نابهنجار را بررسی می کند؛ به عبارت دیگر، آسیب شناسی روانی علم بررسی روان شناختی افراد مبتلا به اختلال روانی، بر اساس ناهنجاری های رفتاری یا رفتارهای ناسازگارانهٔ آن هاست. آسیب شناسی روانی به عنوان یکی از پایه های اصلی روان پزشکی و روان شناسی بالینی، دانشی است که اختلال های و بیماری های روانی را توصیف و طبقه بندی می کند و به سبب شناسی و بررسی علل ایجادکننده اختلال می پردازد.» آسیب شناسی روانی زیست شناختی (Biological psychopathology) مطالعهٔ سبب شناسی زیست شناختی ادراک ها، رفتارها و تجربیات غیرطبیعی است. آسیب شناسی روانی کودک (Child psychopathology) تخصصی است برای سبب کاوی در رفتار کودکان و نوجوانان. آسیب شناسی روانی جانوری (Animal psychopathology) تخصصی است برای سبب کاوی جانوران غیر
انسانی.
نظریه روان کاوانه یا تئوری روان کاوانه ، به ساختار شخصیت افراد و شیوهٔ برخورد فرد با روانکاوش می پردازد و روشی برای درمان آسیب شناسی روانی است. نخستین بار این تئوری را زیگموند فروید در اواخر قرن نوزدهم میلادی مطرح کرد. آسیب شناسی روانی مطالعه بیماری های روانی است. این شامل علائم و نشانه های تمام اختلالات روانی است. این زمینه شامل شناخت غیرعادی، رفتار ناسازگارانه و تجربیاتی است که بر اساس هنجارهای اجتماعی متفاوت است. این رشته نگاهی عمیق به علائم، رفتارها، علل، دوره درمان ها و موارد دیگر است. تاریخ توضیحات اولیه در مورد بیماری های روانی تحت تأثیر اعتقادات مذهبی و خرافات بود. شرایط روانی که اکنون به عنوان اختلالات روانی طبقه بندی می شوند، در ابتدا به ارواح و شیاطین نسبت داده می شد. این ایده تا قرن شانزدهم و هفدهم به طور گسترده پذیرفته شده بود.[1] بقراط پزشک یونانی یکی از اولین کسانی بود که این ایده را رد کرد که اختلالات روانی ناشی از تسخیر شیاطین است و در عوض به علل طبیعی توجه کرد. او اعتقاد راسخ داشت که علائم اختلالات روانی ناشی از بیماری هایی است که منشا آن مغز است. بقراط مشکوک بود که این حالت های جنون ناشی از
عدم تعادل مایعات در بدن است. او این مایعات را به طور خاص چهار مورد تشخیص داد: خون، صفرای سیاه، صفرای زرد و بلغم. این بعدها مبنای نظریه عدم تعادل شیمیایی شد که به طور گسترده در حال حاضر مورد استفاده قرار می گیرد. علاوه بر این، در فاصله نه چندان دور از بقراط، فیلسوفی به نام افلاطون ذهن، بدن و روح را به عنوان یک واحد استدلال کرد. هر گونه عدم تعادلی که در این ترکیبات فرد ایجاد شود می تواند باعث ناراحتی یا عدم هماهنگی در فرد شود. این ایده فلسفی تا قرن هفدهم در چشم انداز باقی ماند. بعداً توسط استرسون (1964) به چالش کشیده شد و خاطرنشان کردند که این محیط خانواده بود که منجر به شکل گیری استراتژی های انطباقی شد. در جنبشی که قرن هجدهم رخ داد، این ایده که روابط سالم والدین و فرزندان باعث سلامت عقل می شود، به یک ایده برجسته تبدیل شد. فیلسوف ژان ژاک روسو این مفهوم را مطرح کرد که تروما در دوران کودکی می تواند پیامدهای منفی بعداً در بزرگسالی داشته باشد. در دهه های 1600 و 1700، دیوانه خانه هایی برای اسکان افراد مبتلا به اختلالات روانی افتتاح شد.[2] آسایشگاه ها مکان هایی بودند که در آن ها می توان تکنیک ها و درمان های مهار را
روی بیماران محبوس آزمایش کرد. اینها پیش سازهای اولیه برای بیمارستان های روانی بودند. یک دیوانه خانه ایالتی در نوادا. رشته علمی آسیب شناسی روانی توسط کارل یاسپرس در سال 1913 تاسیس شد. از آن به عنوان "درک ایستا" یاد می شد و هدف آن بازآفرینی گرافیکی "پدیده ذهنی" تجربه شده توسط مشتری بود. چند سال قبل از آن، در سال 1899، کتاب آلمانی Lehrbuch der Psychopathologischen Untersuchungs-Methoden توسط رابرت سامر منتشر شد. روانکاوی زیگموند فروید روشی را برای درمان آسیب شناسی روانی از طریق گفتگو بین بیمار و روانکاو پیشنهاد کرد. گفتار درمانی از ایده های او در مورد تجربیات فرد و تلاش های طبیعی انسان برای معنا بخشیدن به جهان و زندگی سرچشمه می گیرد.[3] به عنوان مطالعه اختلالات روانپزشکی مطالعه آسیب شناسی روانی بین رشته ای است و مشارکت هایی از روان شناسی بالینی، روان شناسی غیرطبیعی، روان شناسی اجتماعی، و روان شناسی رشد، و همچنین روان شناسی عصبی و سایر زیرشاخه های روان شناسی انجام می شود. سایر رشته های مرتبط عبارتند از روانپزشکی، عصب شناسی، جرم شناسی، مددکاری اجتماعی، جامعه شناسی، اپیدمیولوژی و آمار.[4] آسیب شناسی روانی را می توا
ن به طور کلی به توصیفی و تبیینی تقسیم کرد. آسیب شناسی روانی توصیفی شامل دسته بندی، تعریف و درک علائمی است که توسط افراد گزارش شده و از طریق رفتار آنها مشاهده می شود که سپس بر اساس یک هنجار اجتماعی ارزیابی می شود. آسیب شناسی روانی تبیینی به دنبال یافتن توضیحاتی برای انواع خاصی از علائم با توجه به مدل های نظری مانند روان پویایی، رفتار درمانی شناختی یا از طریق درک چگونگی ایجاد آنها با استفاده از نظریه پایه سازه گرایانه (چارماز، 2016) یا تحلیل پدیدارشناختی (اسمیت و فلاورز) است. لارکین، 2013).[5] راه های مختلفی برای مشخص کردن حضور آسیب شناسی روانی در یک فرد به عنوان یک کل وجود دارد. یک استراتژی ارزیابی یک فرد در چهار بعد است: انحراف، پریشانی، اختلال عملکرد و خطر، که در مجموع به عنوان چهار Ds شناخته می شوند. مفهوم سازی دیگر، عامل p، آسیب شناسی روانی را ساختاری کلی و فراگیر می داند که بر علائم روانپزشکی تأثیر می گذارد. اختلالات روانی اختلالات روانی با مجموعه ای از ویژگی های مشخصه تعریف می شوند که بیش از یک علامت است. به منظور طبقه بندی برای تشخیص، علائم نمی توانند پاسخ مورد انتظاری را به استرس یا فقدان رایج مرتبط با
یک رویداد نشان دهند. سندرم ها مجموعه ای از علائم همزمان هستند که نشان دهنده یک اختلال هستند. اختلالات رایج سلامت روان شامل افسردگی، اختلال اضطراب فراگیر (GAD)، اختلال هراس، فوبیا، اختلال اضطراب اجتماعی، اختلال وسواس فکری-اجباری (OCD) و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) است.[6] افسردگی یکی از شایع ترین و ناتوان کننده ترین اختلالات روانی در سراسر جهان است.[7] این بر نحوه تفکر، احساس و عمل افراد تأثیر می گذارد. علائم بسته به هر فرد متفاوت است و شامل احساس غمگینی، تحریک پذیری، ناامیدی یا از دست دادن علاقه به فعالیت هایی است که زمانی از آن لذت می بردید. اختلال اضطراب فراگیر بیشتر از آنچه که با عوامل استرس زای زندگی واقعی مرتبط است، احساس نگرانی یا عصبی می کند. این بیماری در زنان شایع تر از مردان است و شامل علائمی مانند مشکل در کنترل نگرانی ها یا احساس عصبی بودن، یا احساس بی قراری و مشکل در آرامش است.[8] توصیف چهار D در هنگام تعریف ناهنجاری: انحراف از هنجارهای آماری منجر به درگیری با جامعه می شود. این اصطلاح این ایده را توصیف می کند که افکار، رفتارها و عواطف خاص زمانی انحراف تلقی می شوند که غیرقابل قبول باشند یا در
جامعه رایج نباشند. با این حال، پزشکان باید به خاطر داشته باشند که گروه های اقلیت همیشه منحرف تلقی نمی شوند، فقط به این دلیل که ممکن است با گروه های دیگر اشتراکی نداشته باشند. بنابراین، زمانی که رفتار یک فرد توسط فرهنگی که به آن تعلق دارند، غیرقابل قبول تلقی شود، ما اعمال یک فرد را به عنوان انحراف یا غیرعادی تعریف می کنیم. با این حال، بسیاری از اختلالات بین الگوهای انحرافی رابطه دارند و بنابراین نیاز به ارزیابی در یک مدل تشخیصی افتراقی دارند.[9] پریشانی مربوط به ناراحتی است که فرد مبتلا به این اختلال تجربه می کند. این اصطلاح احساسات منفی فرد مبتلا به این اختلال را نشان می دهد. آنها ممکن است عمیقاً از بیماری خود ناراحت و متاثر شوند. رفتارها و احساساتی که باعث ناراحتی افراد یا اطرافیانشان می شود، در صورتی که شرایط برای فرد تجربه کننده ناراحت کننده باشد، غیرطبیعی تلقی می شوند. پریشانی با داشتن یک دارایی مفید در درک دقیق اختلال در زندگی یک فرد، با اختلال در عملکرد مرتبط است. این دو همیشه به هم مرتبط نیستند زیرا یک فرد می تواند بسیار ناکارآمد باشد و در عین حال حداقل استرس را تجربه کند. ویژگی مهم پریشانی، اختلال در
عملکرد نیست. بلکه خود رویدادهای ناراحت کننده و نحوه واکنش ما به آنها است.[10] اختلال عملکرد شامل ناتوانی در رفتار ناسازگار است که توانایی فرد را برای انجام عملکردهای عادی روزانه مختل می کند. این شامل اختلال در فرآیندهای روانی، بیولوژیکی یا رشدی است که با عملکرد ذهنی مرتبط است.[11] این رفتار ناسازگار باید به اندازه کافی قابل توجه باشد تا به عنوان یک تشخیص در نظر گرفته شود. بسیار مورد توجه است که به دنبال اختلال در تجربه زندگی یک فرد باشید، زیرا این احتمال وجود دارد که اختلال عملکرد در نمای واضح قابل مشاهده و در مکان هایی که احتمال بروز آن کمتر است ظاهر شود.[9] چنین رفتارهای ناسازگاری فرد را از داشتن سبک زندگی عادی و سالم باز می دارد. با این حال، رفتار ناکارآمد همیشه ناشی از یک اختلال نیست. ممکن است داوطلبانه باشد، مانند شرکت در اعتصاب غذا. مدت زمان برای پزشکان به عنوان معیاری برای تشخیص مفید است. بیشتر علائم دارای مدت زمان مشخصی هستند که قبل از تشخیص باقی می مانند. می تواند مضر باشد زیرا تجربه همه افراد یکسان نیست.[12] عامل p بنجامین لاهی و همکارانش برای اولین بار یک "عامل آسیب شناسی روانی" کلی را در سال 2012