Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هاسلر () یک مجلهٔ پورنوگرافی ماهانه است که در آمریکا منتشر می شود. این مجله نخستین بار در سال ۱۹۷۴ به وسیلهٔ لری فلینت منتشر شد. ابتدا هدف او از چاپ این خبرنامه تبلیغ باشگاه استریپ خود بود. این مجله به در یک آغاز بی نظیر توانست به فروش ۳ میلیون نسخه ای دست یابد اما هم اکنون به ۵۰۰ هزار تقلیل پیدا کرده است. این مجله اولین مجله ای بود که در آن اندام جنسی زن را نشان داد برخلاف پلی بوی که حالت ملایمتری داشت. بنیان گذاری. لری فلینت و برادرش جیمی فلینت در سال ۱۹۶۹ یک مغازه در سینسیناتی باز کردند. لری برادر خود را در سال ۲۰۰۹ اخراج کرد و بدین ترتیب جیمی برای خودش کسب و کار جدیدی زد و سکسی گیفت استند را راه اندازی کرد.
جوسه فینا دِ لا توره (؛ ۲۰۰۲–۱۹۰۷) یک شاعر، رمان نویس، خواننده اپرا و هنرپیشه تئاتر، سینما و تلویزیون اهل اسپانیا بود. وی ارتباط نزدیکی با حلقهٔ ادبی نسل '۲۷ در اسپانیا داشت. جوسه فینا در سال ۱۹۳۴ برای کمپانی فیلم سازی «پارامونت»، صداپیشگی می کرد و از جمله به جای شخصیت مارلنه دیتریش و نیز در فیلم «بچهٔ خانم فِین دزدیده شده است» (۱۹۳۴) به کارگردانی الکساندر هال حرف زد. سپس در سال ۱۹۳۵ به مادرید بازگشت و تمرکزش را بر رپرتوارهای نمایشی و موزیکال خود گذاشت و به یک خواننده سوپرانوی موفق مبدل شد. در خلال جنگ داخلی اسپانیا، او به شهر زادگاهش برگشت و به کار نویسندگی پرداخت. در دههٔ ۴۰ میلادی، جوزفینا در کارِ بازیگری تئاتر هم، شهرتی به هم زد و در چند فیلم سینمایی نیز به کارگردانی برادرش «کلودیو دِ لا توره» ظاهر شد. در همان هنگام، وی علاوه بر بازیگری، به کار نویسندگی و سرودن شعر هم می پرداخت و دو رمانش در سال ۱۹۵۴ منتشر شد. با آنکه اشعار او در کشورهای اسپانیولی زبان معروف بود، ترجمهٔ انگلیسی این شعرها تا سال ۲۰۰۰ میلادی انجام نشده بود. جوسه فینا در سال ۲۰۰۲ میلادی در شهر مادرید درگذشت.
جایزه ونوس ()، جایزه ای است که به فیلم های حوزهٔ پورنوگرافی تعلق می گیرد. این جایزه از سال ۱۹۹۷ تاکنون و به صورت سالانه به فیلم های پورنوگرافی داده می شود. مقر این جایزه شهر برلین است. جوایز در سی دسته مختلف اهدا می شود و نمایش زنده رقص برهنه، سوارکاری تاپ لس روی گاو، کشتی روغنی و سکس به اجرا در می آید. ویژگی جایزه ونوس این است که کارگردانان، هنرمندان و فیلم ها با رقبایی از کشور خودشان وارد مسابقه می شوند نه کشورهای دیگر (آلمان با آلمان، فرانسه با فرانسه، الخ). از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ جوایز اروتیک لاین به جای جایزه ونوس برگزار شد و از سال ۲۰۱۰ مجدداً جایزه ونوس برگزار شد.
نامپو (به لاتین: Nampo) شهری در کره شمالی است که در استان پیونگان جنوبی واقع شده است.این شهر ۸۲۹ کیلومترمربع مساحت و ۳۶۶٬۸۱۵ نفر جمعیت دارد. نامپو چهارمین شهر پرجمعیت کره شمالی به شمار می رود.
راسون (به لاتین: Rason) یک شهر ویژه در کشور کره شمالی است. خصوصیات. راسون ۷۴۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۹۶٬۹۵۴ نفر جمعیت دارد و ۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گانگ گیه یا کانگ گیه (به زبان کره ای: 강계시) یک شهر در کره شمالی است که در استان جاگانگ واقع شده است. خصوصیات. گانگ گیه ۲۶۳٫۶۶۷ کیلومترمربع مساحت و ۲۵۱٬۹۷۱ نفر جمعیت دارد.
چونگجین (به لاتین: Chongjin) یک شهر در کره شمالی است که در استان هامگیونگ شمالی واقع شده است. خصوصیات. چونگجین ۲۶۹ کیلومترمربع مساحت و ۶۲۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و سومین شهر بزرگ کره شمالی بعد از پیونگ یانگ و هامهونگ است. خواهرخوانده. شهر خاباروفسک خواهرخواندهٔ چونگجین هست.
ساریوون (به لاتین: Sariwon) یک شهر در کره شمالی است که در استان هوانگهه شمالی واقع شده است.
هائجو (به لاتین: Haeju) یک شهر در کره شمالی است که در استان هوانگهه جنوبی واقع شده است. خصوصیات. هائجو ۲۰۶٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۲۷۳٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
ونسان به کره ای: 원산시) یک شهر و مرکز استان استان کانگوون می باشد که در کره شمالی واقع شده است. شهر ونسان، بندر اقتصادی-نظامیِ استراتژیکی می باشد که در ساحل شرقی شبه جزیره کره، بر روی دریای شرقی کره (ژاپن)، و در فاصله ای ۲۱۰ کیلومتری در شرق پایتخت، پیونگ یانگ، و فاصله ای ۱۲۰ کیلومتری در شمال مرز بین دو کره قرار دارد. شهر وون سان، با جمعیتی حدود ۳۶۰ هزار نفر (سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی)، پنجمین شهر بزرگ کره شمالی می باشد. موقعیت استراتژیک این شهر، دلیل هدف قرار گرفته شدن، حصر، و تخریب تقریبا کامل آن توسط قوای سازمان ملل متحد تحت رهبری ایالات متحده آمریکا در طول جنگ کره بود. در سال ۲۰۱۳ میلادی، اعلام شده که یکی از اهداف و پروژه های رهبر کره شمالی، کیم جونگ اون، اینست که با سرمایه گذاری و توسعه، شهر وون سال مبدل به یک شهر توریستی، با امکانات ساحلی تابستانی شود. در پی این هدف، فرودگاه و ایستگا ه های راه آهن این شهر، و مناطق گسترده ای از سواحل آن، توسعه یافته، و در سال ۲۰۲۵ میلادی، در منطقه ٔ شبه جزیرهٔ گالما، تفرجگاه توریستیِ جدید و وسیعی افتتاح شد. خصوصیات. وون سان ۳۱۴٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۳۶۳٬۱۲۷ نفر جمعیت دارد. خو
اهرخوانده. شهر ولادی وستوک خواهرخواندهٔ وون سان هست. تاریخ شهر. در پی تحمیل قرارداد نابرابر و شبه استعماری موسوم به پیمان جزیرهٔ گانگهوا در سال ۱۸۷۶ میلادی توسط امپراتوری ژاپن، سه منطقهٔ بندری در پادشاهی چوسان برای کشتی های ژاپنی آزاد اعلام شد. این ها شامل بوسان، اینچون، و وون سان بود. شهر امروزیِ وون سان، در سال ۱۸۸۰ میلادی، به دلیل گسترش تجارت و آمدوشد کشتی های ژاپنی تاسیس شد و گسترش یافت. دوران حاکمیت استعماری ژاپن بر کره (بین سال های ۱۹۱۰ و ۱۹۴۵ میلادی)، نقطه عطفی در توسعهٔ این شهر بود. موقعیت وون سان، آن را به یکی از اصلی ترین دروازهٔ دریایی ارتباطی بین ژاپن و اراضی تحت استعمار خویش تبدیل کرد. تحت استعمار ژاپن، این شهر با خطوط ریلی به سئول و پیونگ یانگ متصل شد، تاسیسات بندری و صنعتی متنوعی ساخته شد، و این شهر در نقش یک مرکز مهم توزیع و ترانزیت در امپراتوری گستردهٔ ژاپن حاضر شد. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور در طول مدار ۳۸ درجهٔ شمالی به دو نیمه تقسیم شد. در آن زمان، شهر وون سان در تابعیت استان هامگیونگ شمالی قرار داشت، و در تابعیت جمهوری دموکراتیک خلق کره قرار گرفت. در سپتامبر ۱۹
۴۶ میلادی، در تابعیت اداره مدنی شوروی، دولت کمیته خلق کره شمالی دست به اولین دور از اصلاحات تقسیماتی در کره شمالی زد. از آنجایی که استان گانگوون خود به دو نیم تقسیم شده بود، و در نیمهٔ شمالیِ آن، شهری که مرکزیت و اهمیتِ مورد نیاز برای استقرار مرکز اداری استان را داشته باشد وجود نداشت، شهر وون سان (و شهرستان های اطراف) از استان هامگیونگ شمالی جدا شده، و به عنوان مرکز اداری استان (شمالی) گانگوون، به آن ضمیمه شد. در طول جنگ کره، به دلیل موقعیت استراتژیک آن، شهر وون سان هم به طور تقریبا کامل توسط قوای ارتش کره جنوبی و سازمان ملل متحد تحت رهبری ایالات متحده آمریکا تخریب شد، و هم توسط قوای سازمان ملل متحد تحت طولانی ترین حصر دریایی در تاریخ قرار داشت. موقعیت این بندر در شرق کره، آن را تبدیل به معدود مناطقی می کرد که می توانست در صورت نیاز، کشتی های شوروی را میزبانی کند. شهر وون سان، بین اکتبر و دسامبر ۱۹۵۰ میلادی، توسط قوای ارتش کره جنوبی اشغال شد، و در طول این اشغال، قوای کرهٔ جنوبی سیاست تعقیب و اعدام صحرائیِ افراد و خانواده های مظنون به داشتن تعلق به حزب کارگران کره و ادارجات دولتی جمهوری دموکراتیک خلق کره زدند.
در پی ورود ارتش داوطلب خلق چین به جنگ و عقب نشینی قوای جنوبی و آمریکایی، به جهت جلوگیریِ کرهٔ شمالی و چین از بهره برداری نظامی از زیرساخت ها، شهر وون سان را تقریبا بطور کامل تخریب کردند. از فوریهٔ سال ۱۹۵۱ میلادی، به مدت دو سال نیم (تا ژوئیهٔ ۱۹۵۳)، وون سان در حصر کامل دریایی قرار داشت، و مانند سایر شهرها و شهرک های شمال و مرکز کره، تحت بمبارانِ فرشی دائم توسط قوای هوایی آمریکایی قرار داشت. تقسیمات اداری. شهر وون سان به ۴۵ ناحیه و ۱۴ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ تقسیماتی. استان قدیمی هامگیونگ جنوبی به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. «شهرستان دوگوون» [] در تابعیت این استان قرار گرفت. حاکمیت استعماری ژاپن بر کره. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، این استان، بدون تغییر خاصی، ادامه یافت. علاوه بر نام رسمی کره ای آن، «دوگوون»، نام ژاپنی آن نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه های چینی بازتاب دهندهٔ نام این استان)، شهرستان توکوگِن (به ژاپنی: 徳源郡، "برگردان به لاتین": Tokugen-gun) به رسمیت رسید. در سال ۱۹۱۲ میلادی، «ولایت [بوُ/فوُ] وون سان/گِنزان» [، ] از «شهرستان دوگوون/توکوگِن»
منفک و تاسیس شد، شامل ۶ قصبه: «بونه/فونای» [، ]، «جوکجون/سِکیدِن» [، ]، «چونبوک/سِنپوکُو» [، ]، «ریونگ سونگ/ریُوجو» [، ]، «شمالی (بوک/هوکُو)» [، ]، «هیون/کِن» [، ]. در سال ۱۹۱۴ میلادی، بیشتر «ولایت [بوُ/فوُ] وون سان/گِنزان» مجددا جذب «شهرستان دوگوون/توکوگِن» شد. تمامی قصبه ها جذب آن شهرستان شدند. به عبارتی، سیاست تقسیماتی ژاپن در آن دوران، کوچک تر کردن محدودهٔ اداری شهری به خود شهر (تحت عنوان «ولایت (بوُ/فوُ)»)، و جداسازی مناطق حومه ای و روستایی به عنوان «شهرستان (گوُن)». باقی ماندهٔ این ولایت، مشتمل از منطقهٔ شهری، ۱ ناحیه از «قصبهٔ جوکجون/سِکیدِن»: وائو/گاگیو [، ]؛ و ۱۳ ناحیه از «قصبهٔ هیون/کِن»: جانگچون/چوسون [، ]، ریونگ/ریو [، ]، سانجه/سانتئی [، ]، سانگ/جو [، ]، سوگو/سِکی گیو [، ]، شینهونگ/شینکو سفلی [، ]، شینهونگ/شینکو علیا [، ]، گوانگسوک/کوسِکی [، ]، گوان گیو/کان کیو [، ]، گیوها/کیوکا [، ]، میونگسوک/میوسِکی [، ]، نامچون/نانسون [، ]، نامسان/نانزان [، ]. در سال ۱۹۳۹ میلادی، اراضیِ بیشتری از «ولایت [بوُ/فوُ] وون سان/گِنزان» جدا شده و به «شهرستان دوگوون/توکوگِن» پیوستند، شامل سه ناحیه که با تقلیل به روستا،
به «قصبهٔ جوکجون/سِکیدِن» ضمیمه شده، و دو ناحیه که با تقلیل به روستا، به «قصبهٔ هیون/کِن» ضمیمه شد. در اکتبر سال ۱۹۴۳ میلادی، با انحلال شهرستان تاریخی «دوگوون/توکوگِن» [، ] و تقسیم اراضی آن بین دو شهرستان «مونچون/بونسِن» [، ] و «وون سان/گِنزان»، ۲ قصبهٔ این شهرستان ضمیمهٔ وون سان شدند، شامل: «جوکجون/سِکیدِن» [، ]، «هیون/کِن» [، ]. در ژوئیهٔ سال ۱۹۷۲ میلادی، شهرستان مونچون منحل شد، و اراضی تابعهٔ آن بین شهر وون سان و شهرستان چونّه تقسیم شد. در طول این پروسه، ۱۲ روستا و ۷ منطقهٔ کارگری ضمیمهٔ شهر وون سان شدند. این ۱۲ روستا شامل: و ۷ منطقهٔ کارگری شامل: در ماه مه ۱۹۷۴ میلادی، دو عدد روستای دیگرِ سابقا در تابعیتِ مونچون، از شهرستان چونّه جدا شده و ضمیمهٔ شهر وون سان شدند، شامل «دوکهونگ» [] و «سوکجون» []. در همان تاریخ، ۷ منطقهٔ کارگری فوق الذکر، به «ناحیه» در تابعیت وون سان ارتقاء یافتند؛ اوکپیونگ []، سونگمون []، گاپیونگ []، گائون []، گوئام []، مون پیونگ []، مونچون []. در ژوئن سال ۱۹۷۶ میلادی، مجدداً شهرستان مونچون در تابعیت استان گانگوون تأسیس شد. در طول این پروسه، از شهر وون سان ۷ ناحیهٔ فوق الذکر و ۱۱ روستا (ا
ز ۱۴ روستا)، به علاوهٔ تعدادی روستا از شهرستان چونّه ادغام شده و شهرستان مونچون را تشکیل دادند. ۲ ناحیهٔ «سونگمون» و «مونچون» ادغام شده و «شهرک مونچون»، مرکز این شهرستان جدیدالتاسیس، را تشکیل دادند. ۵ ناحیهٔ دیگر، یعنی «اوکپیونگ»، «گاپیونگ»، «گائون»، «گوئام»، و «مون پیونگ»، به سطح «منطقهٔ کارگری» برگشته و به مونچون پیوستند. ۱۱ روستا، شامل «بوبانگ»، «داپچون»، «دوکهونگ»، «ریونگتان»، «ریونگ جونگ»، «سامدونگ»، «سامیل»، «سوکجون»، «شینان»، «گیوسونگ»، و «نامچانگ» از شهر وون سان ضمیمهٔ این شهرستان جدیدالتاسیس شدند. از روستاهای سابقاً متعلق به مونچون، سه روستای «جوکسان»، «شین سوٰنگ»، و «یونگسام» در تابعیت شهر وون سان باقی ماندند.
شینویجو (به کره ای: 신의주시) یک شهر در کره شمالی است که در استان پیونگان شمالی واقع شده است. خصوصیات. شینویجو ۱۸۰ کیلومترمربع مساحت و ۳۵۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
پیونگسونگ (به لاتین: Pyongsong) یک شهر در کره شمالی است که در استان پیونگان جنوبی واقع شده است.
هیه سان (به کره ای: 혜산시) یک شهر در کره شمالی است که در استان ریانگ گانگ واقع شده است. شهر هیه سان در ساحل جنوبی رودخانه رود یالو و بر روی مرز بین المللی با چین می باشد. مرکز اداری شهرستان خودمختار چانگ بای کره ای در استان جی لین چین، «شهرک چانگ بای / جانگ بِک»، در ساحل شمالی این رود، روبروی شهر هیه سان قرار گرفته است. این دو شهر با پل ماشین رو موسوم به «پل بین المللی جانگ هیه» (کره ای: 장혜국제대교) به هم متصل اند. در طول جنگ کره، مخصوصا در فاز دوم آن، بین ماه های سپتامبر تا نوامبر ۱۹۵۰ میلادی، که قوای تحت لواء سازمان ملل متحد به رهبری آمریکا در تلاش برای اشغال نیمهٔ شمالی کره و «عقب گرداندن» حاکمیت مستقل کمونیستی در کره بودند، هیه سان شمالی ترین نقطه، و تنها نقطه با مرز با چین، در کره بود که به اشغال این قوا درآمد. البته این اشغال طول زیادی نکشید و پس از آن، قوای «ارتش داوطلب خلق» متعلق به چین در جنگ دخالت کرده و قوای تحت لواء سازمان ملل متحد را به جنوب راندند. در طول قرن ۲۰ و ۲۱ میلادی، این شهر، مرکزی مهم برای قاچاق و تبادل کالا بین دو کشور بوده. در سال ۲۰۲۰ میلادی، به طبع شیوع بیماری کووید-۱۹، دولت کره شمالی این
شهر را خانه نشین کرده و مرز را بست. پس از آن دوران، تدابیر و نظارت امنیتی بر روی مرز شدیدتر از گذشته شده است. خصوصیات. هیه سان ۲۷۷ کیلومترمربع مساحت و ۱۹۲٬۶۸۰ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. شهر هیه سان به ۲۵ ناحیه و ۴ روستای تابعه تقسیم شده است.
میهر (اساطیر ارمنی) که نام او از ایزد مهر ایرانی برگرفته شده مربوط به شکل هند و ایرانی میترا به معنی دوست، خیرخواه، عهد و پیمان است. میهر در مجموعه ایزدان ارمنی فرزند آرامازد است و قدیمی ترین ایزد خورشید و نور آسمانی در میان ارمنیان محسوب می شود. او را در دوران عصر هلنیستی که ایزد آهنگری و آتش بوده یکی دانسته اند و محتملاً معبد گارنی به او اهداء شده بود. پرستش میهر به عنوان ایزد خورشید، در میان ارمنیان بسیار گسترده بوده است. نام و کردار و منش میهر به قدری محبوب بوده که به نام «میهر بزرگ» و فرزندش «مهیر کوچک» وارد حماسه قهرمانی داوید ساسونی شده است. تاریخ. در زمان هخامنشیان، ساتراپ ارمنستان در جشن های مخصوص به میهر، برای شاه ایران بیست هزار کره اسب به عنوان هدیه فرستاده است. پرستش میترا-میهر از سده سوم قبل از میلاد در کشورهای آسیای صغیر از جمله در ارمنستان کوچک، (هایک کوچک) پس از تسلط روم بر این کشورها گسترش یافت. پرستش میهر در غرب با پرستش آن در زمان زرتشتی گری به طور محسوسی متفاوت بوده است. در غرب تکیه بر خصوصیات مهر از نظر نظم خورشیدی، جنگ آوری، به وجود آوردن نعمت های زمینی پس از کشتن گاو نر و همچنین اعمالی
در راستای نجات بشر بوده است و تمام این صفات بنابر آنچه در داوید ساسونی آمده، در پرستش میهر نزد ارمنیان نیز دیده می شود. در حماسه ارمنی، مهیر کوچک به عنوان ناجی جهان معرفی می شود که از صخره ای به نام «سنگ کلاغ وان» (در دین زرتشت کلاغ، پرنده حامی آتش مقدس است) خارج خواهد شد تا مردم زجر کشیده را از دست ارواح خبیث و شیاطین نجات دهد و پادشاهی پُر از سعادت و خوشبختی را بنا نماید. در این مورد روایتی است که در آن گفته شده که: «مهیر هنگام شکار، کلاغی را زخمی می کند و کلاغ وارد غاری در یک صخره می شود. مهیر به دنبال آن وارد غار شده ولی در غار بسته می شود و او در آنجا زندانی می شود تا روز قیامت از آنجا خارج شده و جهان را از شر و بدی نجات دهد.»
آستقیک (؛ Astłik) دومین ایزد بانوی ارمنیان پس از آناهید (اساطیر ارمنی) است که ایزد عشق، آب، غم و سهولت بوده است. واژه ارمنی «آستق» به معنی ستاره است. آناهید و آستقیک در ابتدا نام های مختلف یک ایزد بانوی مادر بوده است، سپس از هم جدا شده و نام دو ایزد بانو شده است. معبد اصلی و مهم او در شهر «آشتیشات» در نزدیکی مرز سوریه در کنار معبد واهاگن قرار داشته و به نام «اتاق واهاگن» نامیده شده است؛ لذا معبد او بنام عروس واهاگن نیز نامیده شده است. بنابر اسطوره ها، محتملاً او با معشوق خود یعنی واهاگن در آنجا ملاقات می کرده است. تاریخ. معبدی بر روی صخره ای بنام «خانه آرامازد و آستقیک» وجود داشته است که در آن معبد مراسم مربوط به جشنهای او انجام می گرفته است. معبد دیگر او در «آرتامت» در جنوب شهر وان قرار داشته است. در واسپوراکان و تارون (ارمنستان باستان) دو ولایت ارمنستان، تعدادی از محل ها چون تپه ها، کوه ها و دژها به نام او نامیده شده است. در روایتی گفته می شود که گل سرخ قبلاً به رنگ سفید بوده است، سپس روزی که خار گل سرخ پای آستقیک را زخمی کرد و خون او بر گل چکید، گل رنگ عوض کرد و دیگر همیشه به رنگ سرخ است. از پرندگان نیز کب
وتر به او منسوب بوده چون بنابر روایات کتبی در روز برگزاری جشن وارداوار که مخصوص اوست، عادتاً کبوتر هوا می کردند. در آن روز به او گل سرخ هدیه می کردند، و در آن روز مردم به همدیگر آب می پاشیدند.
نانه سومین ایزدبانو در مجموعه ایزدان ارمنی است. در اساطیر ارمنی خواهر آستقیک و دختر آرامازد است. او را «نانی» و «نان» هم می خوانده اند که به معنی مادر و مادربزرگ هم است. نانه الهه حکمت و فضیلت بود. برخی محققین الهه روح زایندگی و عروس جاودانگی نیز ملقب کرده اند. بنابر شواهد موجود پرستش او از سوریه وارد ارمنستان شده و به طور چشمگیری تحت تأثیر پرستش ایزد بانوی مادر یعنی آناهید (اساطیر ارمنی) قرار داشته است.
تیر (اسطوره ارمنی) در اسطوره های ارمنی باستان، تیر ایزد کتابت، سخنوری، علوم و هنر بوده است. او منشی و قاصد ایزد بزرگ آرامازد، تعبیرکننده خواب و پیشگوی سرنوشت، ثبت یادداشت کننده اعمال نیک و بد انسان ها و راهنمای ارواح مردگان در «دنیای زیرین» بوده است. معبد تیر، «یرازاموین» نامیده شده است که در نزدیکی آرتاشات پایتخت آن زمان ارمنستان قرار داشت که در سال ۳۰۱ میلادی به دست گریگور روشنگر ویران شد.
بانک اطلاعات اینترنتی فیلم بزرگسالان () پایگاه دادهٔ آنلاین مربوط به صنعت پورنوگرافی: بازیگران، کارگردانان و فیلم های پورنوگرافی است.
نقاش و مادرش نام اثری مشهور است از آرشیل گورکی نقاش سده بیستم اهل ارمنستان. تصویر زن روستایی (شوشان، مادر آرشیل) است که باوقار بر روی صندلی نشسته است و پسری نوجوان (خود هنرمند) با حالتی احترام آمیز و در حالی که گلی سرخ رنگ بدست دارد در کنارش ایستاده است. گلی که در تابلوی «نقاش و مادرش» بدست پسر نوجوان دیده می شود نماد آینده است. آنچه در نگاه اول در این نقاشی موج می زند و بیننده را با خود می برد، معصومیت آمیخته با حزنی است که بر چهره های مادر و پسر حک شده است. این اثر از روی تصویر واقعی خلق شده است.
آناهید (اسطوره اارمنی) ایزد بانوی باروری، رونق بخش میوه ها و همچنین زایمان بوده و هشیارترین مادر و نماد بهترین ارزش ها و از ارجمندترین الهه ها به شمار می رفت. دارای لقب هایی چون حیات بخش و افتخار ملت ارمنی، حامی و پشتیبان الهه عشق و آب و باروری نیز بوده است. معبد اصلی او در یرزنکا و معبد دیگر آن در شهر آرتاشات قرار داشت. پرستش آناهید تحت تأثیر فرهنگ ایرانی وارد ارمنستان شد. معنای لغوی آناهید (پاک و بی نقص) است. تاریخ. شاه «یرواند» پادشاه دودمان یرواندی مجسمه آناهید را به معبدی که در رود آخوریان در نزدیکی باگاران قرار داشت منتقل کرد، و نیز آرتاشس یکم آن مجسمه را از آنجا به پایتخت خود یعنی آرتاشات برد. پیرامون معابد رمه هایی از گوساله های ماده سه ساله که به آناهید اهدا شده بود، می چریدند و بر پیشانی آن ها علامتی به شکل مشعل، داغ کرده بودند که به نشانه قربانی مقدس بوده است. صدها مرد و زن به عنوان خادمان معبد به معبدها هدیه می شدند که «اهداییان مقدس» یا «مقدس پرستان» نامیده می شده اند. در گاه شماری باستانی ارمنی نوزدهمین روز هر ماه آناهید نامیده می شد. جشن های مربوط به آناهید در سال دو بار انجام می شد، یکی در اوا
یل ماه آوریل و دیگری در پایان تابستان یا آغاز پاییز، مطابق با تاریخ قدیم ارمنی یعنی پانزدهم «ناواسارد» و این جشن چند روزی ادامه داشت. در این جشن ها زائران تاج های بافته شده از شاخه های تازه را به معبد تقدیم می کردند. تمام این مراسم نشانگر آن است که ایزدبانو آناهید ایزد ثمره بخش محصولات و باروری نسل های انسانی و حامی آنان بوده است که این خصایص مخصوص تمام ایزدبانوان مادر است. پرستش های مربوط به آناهید، برگرفته از پرستش های ایزدبانوان مشرق زمین بود که با خصایص آناهید ایرانی، یکی شد و در سرزمین ارمنستان قدرت و اهمیت فوق العاده یافته بود و به واسطه و اهمیت پرستش از سرحدات ارمنستان نیز فراتر رفت و در کشورهای گوناگون آسیای صغیر جای خود را پیدا کرده بود.
لرزاننده یا ویبراتور گونه ای اسباب بازی جنسی است برای تحریک اعصاب بدن و پوست به جهت دست یابی به یک احساس لذت بخش. برخی لرزاننده ها تنها برای تحریک نواحی شهوانی به منظور دست یابی به برانگیختگی جنسی طراحی و ساخته می شوند. تاریخچه. پزشکان از زمان های دور برای درمان برخی بیماری های زنانه به آن ها انجام خودارضایی تجویز می کردند. در دوره ویکتوریا و در کشور انگلستان از «ماساژ لگن خاصره» به ویژه برای درمان هیستری زنانه بهره برده می شد و هدف از آن رسیدن بیمار زن به گونه ای «گه گیری (انقباض) هیستریایی» و اوج لذت جنسی بود. با این حال نه تنها آن ها «تحریک واژنی» را به این خاطر که هیچ ربطی به سکس نداشت، نادیده می انگاشتند، بلکه از نظر آن ها تحریک واژن برای زن امری وقت گیر و نیازمند کار زیاد به حساب می آمد. امروزه این ویبراتور ها بیشتر مواقع در فیلم های پورن تبلیغات میشوند و بین عامه مردم آشنا شده است و در هر کشوری قابل خرید است یکی از نخستین گونه های لرزاننده ها تریموسویر 'Tremoussoir' نام داشت که در کشور فرانسه و به سال ۱۷۳۴ اختراع شد. نخستین لرزاننده ای که با نیروی بخار کار می کرد منیپولِیتور "Manipulator"نام داشت که تو
سط پزشک آمریکایی جورج تیلور و به سال ۱۸۶۹ اختراع شد. اختراع تیلور یک دستگاه بی نظیر به حساب می آمد اما بیش تر توسط پزشکانی که دست و مچ دستشان دچار کوفتگی می شد، مورد بهره برداری قرار می گرفت. نزدیکی های ۱۸۸۰ دکتر جوزف مورتیمر گرانویل گونه ای ویبراتور برقی-حرکتی را ثبت اختراع کرد. فیلم سینمایی "هیستری" تاریخچه ای از ویبراتورها را با موضوع قرار دادن اختراع دکتر گانویل به نمایش می گذارد. بین سال های ۱۸۳۵ تا ۱۹۲۰ گوستاو زندر دستگاهی اختراع کرد که برای رسیدن به ارگاسم از آن بهره برده می شد اما این دستگاه نیز نخست برای یاری به افرادی که مشکل خوردن خوراک داشتند، تجویز می شد. این دستگاه هم اکنون در موزه بوئرهاو شهر لیدن هلند نگه داری و نمایش داده می شود. در سال ۱۹۰۲ شرکت آمریکایی همیلتون بیچ نخستین لرزاننده برقی را ثبت اختراع و روانه بازارها کرد. این دستگاه برخلاف استفاده پزشکی که برای آن ساخته شده بود، پس از چرخ خیاطی، فن مکانیکی، کتری و توستر، پنجمین ابزار خانگی شد که با نیروی برق، کار می کرد. این در حالی است که تنها یک دهه پس از آن جاروبرقی و اتو برقی شدند. این لرزاننده های که دیگر قابل استفاده در منازل بودند، به
شدت مورد توجه و استفاده قرار گرفتند. دلیل این امر هم تبلیغاتی بود که در برخی مجله های ویژه زنان چاپ می شد. از آنجا که از این لرزاننده ها در دهه ۱۹۲۰ در صنعت پورنو استفاده می شد، سبب شد تا اقبال عمومی جامعه نسبت به آن ها به سبب بار معنایی جنسی که داشتند کم تر شود. لرزاننده ها بار دیگر و به سبب انقلاب جنسی در دهه ۱۹۶۰ دوباره باب شدند. در ۳۰ ژوئن ۱۹۶۶ جان ایچ تاول درخواست ثبت اختراع برای گونه «لرزاننده های بی سیم برای استفاده بدن انسان» نمود که این امر سبب شد ویبراتورها پایشان به زندگی روزمره هم باز شود. لرزاننده بی سیم که در ۲۸ مارس ۱۹۶۸ ثبت اختراع شد، به سرعت آغاز به پیشرفت هایی همچون دارا شدن قابلیت چند سرعتی و سازه یک تکه ای کرد که این خود سبب ارزان تر شدن آن و تمیز کردن آسان تر آن شد. در دهه های ۱۹۸۰ و ۹۰ لرزاننده ها به طور وسیعی در فرهنگ عمومی پدیدار شدند. به ویژه پس از آن که در سال ۱۹۹۸ کانال اچ بی او سری فیلم های "سکس و شهر" را پخش کرد که در آن کاراکتر شارلوت به شدت به گونه ای از لرزاننده ها به نام رَبیت معتاد شد. دکتر لارا برمن در سری برنامه های "اپرا" به تاریخ مارس ۲۰۰۹، به مادران توصیه کرد که با تهیه
یک الت مصنوعی برای دختران ۱۵–۱۶ ساله خود، به آن ها نحوه ارضا جنسی را آموزش دهند. امروزه فروشگاه های زنجیره ای بزرگی همچون سی وی اس، والگرینز، کراگر، سیف وی، تارگت و والمارت در ایالات متحده آمریکا اقدام به فروش لرزاننده ها می نمایند. بر پایه پژوهشی که به سال ۲۰۰۹ و در "مجله پزشکی جنسی" منتشر شد، بیش از ۵۳٪ زنان ۱۸ تا ۶۰ سال از لرزاننده ها بهره برده اند. همچنین بر پایه تحقیقی که به سال ۲۰۱۰ در مجله سکس و زوج درمانی منتشر شد، ۴۳٫۸٪ از مردان دگرجنس خواه کمینه یک بار از لرزاننده ها بهره برده اند که ۹۴٪ این گروه از لرزاننده ها برای پیش نوازش شریکشان و ۸۲٪ نیزدر حین آمیزش از لرزاننده ها بهره برده اند. تا سال ۲۰۱۳ لرزاننده هایی ساخته شدند که با باتری قابل شارژ کار می کردند که این خود به پاک تر شدن محیط زیست یاری شایانی می رساند. == لرزاننده ها و اوج لذت جنسی درمانگران جنسی به برخی زنان که در رسیدن به اوج لذت جنسی از طریق خودارضایی یا آمیزش جنسی دچار مشکل هستند، بهره گیری از لرزاننده ها را توصیه می کنند. ممکن است زوجین تنها به قصد افزایش لذت جنسی خود یا شریک جنسیشان از لرزاننده ها بهره ببرند. گونه ای از لرزاننده ها تن
ها به این جهت طراحی شده اند تا زوجین بتوانند در هنگام آمیزش جنسی، دو نفری از آن ها بهره ببرند. گونه های لرزاننده های تحریک کننده. امروزه روش های مختلفی برای ماساژ وجود دارد و با پیشرفت علم دستگاه های لرزاننده به بازار آمده اند و توانسته اند ماساژ را ساده تر و در دسترس تر نمایند. این دستگاه ها انواع مکانیکی و الکترونیکی دارند که هر کدام کارایی مختلفی دارد. همواره باید به نسبت نیاز خود نوع لرزاننده را انتخاب نمایید لذا برخی گونه های لرزاننده ها در واقع «ورزماننده یا ماساژِر بدن» بوده و نه اسباب بازی جنسی. برخی لرزاننده ها با باتری کار می کنند و برخی دیگر با برق خانگی. حتی گونه ای لرزاننده نیز وجود دارد که با مکش جاروبرقی کار می کند و برای تحریک کلیتوریس به کار می رود. برخی لرزاننده های نوین قابلیت همسان سازی با موسیقی در حال پخش از پخش کننده های موسیقی یا تلفن های همراه را دارا هستند. برخی لرزاننده های تجملی حتی با گونه ای سیلیکن پزشکی ویژه و بدون هیچ دکمه مهار طراحی و ساخته می شوند. این گونه لرزاننده ها از آن جایی که تمیزتر از دیگر گونه ها هستند، قابلیت رشد میکروب ها را تا حد بسیاری کاهش می دهند. درحالی که برخ
ی شرکت ها تنها اقدام به ساخت و فروش لرزاننده و کیر مصنوعی با اندازه های بزرگ می کنند، بیش تر این محصولات که برای بهره گیری در کس و کون طراحی شده اند، داری سایز نرمال هستند. از گونه های لرزاننده ها می توان به موارد زیر اشاره نمود: لرزاننده های ویژه معلولین. معلولین به ۲ منظور از لرزاننده ها در رابطه جنسی بهره می برند: نخست اینکه ممکن است این تنها راه ارضاء میل جنسیشان باشد. برخی معلولین توانایی حرکت دادن دست و پا را ندارند دیگری اینکه برای برخی معلولین مرد بهره گیری از لرزاننده تنها راه به دست آوردن منی برای لقاح مصنوعی محسوب می شود. مسائل قانونی و اخلاقی. در قوانین برخی کشورها همچون هند دارا بودن و بهره برداری از لرزاننده ها جرم محسوب می شود؛ هرچند می توان از روی اینترنت آن ها را خریداری کرد. تا همین اواخر در برخی ایالت های جنوبی آمریکا و دشت های بزرگ این کشور خریدوفروش ویبراتورها زیر عنوان «ابزارهای قبیح» به طول کامل ممنوع بوده است. روز ولنتاین سال ۲۰۰۷ یک دادگاه ایالتی در آلاباما از قانون ممنوعیت فروش اسباب بازی های جنسی حمایت کرد. همچنین قانون «حمایت از مخالفین ضد قباحت» سال ۱۹۹۸ نیز در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۹ مور