Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۳۷۰۴ کیلومتر بر ساعت به حرکت درمی آورد و قابلیت اتصال به ماهواره را دارد. به گفته مسئولان ایرانی، سرعت این سامانه قابلیت افزایش تا ۵۰۰۰ کیلومتر بر ساعت نیز وجود دارد. این سامانه احتمالاً از ماهواره گلوناس روسیه برای هدف گیری و کنترل موشک هایش استفاده می کند. این سامانه به جهت سبک بودن، برای مناطق کوهستانی، بیابانی و شهری، سازگاری بالایی دارد و ۶ موشک را به طور همزمان پرتاب می کند. سامانه موشکی ذوالفقار. موشک های دزفول و ذوالفقار هر دو از یک پرتاب کننده شلیک می شوند. این موشک انداز بر روی شاسی ۸*۸ طراحی شده است و همزمان می تواند دو موشک را شلیک کند. سامانه شهاب ثاقب. سامانه شهاب ثاقب یکی از سامانه های پدافندی بومی است که به صورت کوتاه برد و ارتفاع کم مورد استفاده قرار می گیرد. این سامانه موشکی در سال ۱۹۹۹ رونمایی شد. این سامانه به طوری طراحی شده بود که بتواند با سایر سامانه ها ادغام گردد. این سامانه با توجه به سامانه پدافندی Thomson-CSF Airsys Crotale ساخت فرانسه ساخته شده است. این سامانه فرانسوی در جنگ ایران و عراق به تصرف ایرانیان درآمد. این موشک انداز بر روی یک کامیون نصب شده است و شامل دو لوله پرتاب موشک
و یک پایه حامل است. موشک های این سامانه قابلیت هدایت رادیویی دارند با سرعت ۲٫۲ ماخ حرکت می کنند. برد این موشک ۱۲۰ کیلومتر است. حداکثر ارتفاعی که این سامانه می تواند با هدف درگیر شود نیز ۵۵ کیلومتر عنوان شده است. عملیاتی شدن این سامانه ۵ دقیقه طول می کشد و در حال حرکت قابلیت عملیات ندارد. این سامانه دو موشک را حمل می کند که یکی از آنها ۸۰ درصد به هدف برخورد خواهد کرد و با احتساب موشک دوم، ۹۶ درصد، هدف منهدم می شود. این سامانه به مسافت یاب لیزری و سیستم الکترواپتیکی مجهز است. سامانه موشکی میثاق. میثاق یک موشک انداز زمین به هوا قابل حمل توسط فرد است که در سه کلاس ۱، ۲ و ۳ ارائه شده است. میثاق ۱ نخستین نسخه از این موشک انداز بود که از هدایت مادون قرمز استفاده می کرد. این موشک از روی مدل QW-1 Vanguard چینی ساخته شده است که خود نمونه کپی شده از روی SA-16 Gimlet 9K310 روسی است. انعطاف پذیری، حمل آسان و به سرعت عملیاتی شدن، از ویژگی های این سامانه عنوان شده است. میثاق ۲ با هدایت مادون قرمز کار می کند توسط مجتمع صنعتی شهید کاظمی تهران ساخته شده است. این موشک نوعی کپی شده از QW-2 Vanguard چینی است و نسبت به نسخه ۱، توس
عه یافته است. در سال ۱۳۸۵ این موشک به تولید انبوه رسیده است. این موشک می تواند تا ۶ کیلومتر برد عملیاتی داشته باشد. طراحی این سلاح به گونه ایست که حرارت بر روی آن تأثیر نگذارد و در شب و روز قابلیت استفاده با میزان بهره یکسان داشته باشد. این سامانه برای شلیک به هواپیماهای با سرعت کم، هلیکوپتر و هواپیماها مافوق صوت کاربرد دارد. دیگر راکت اندازها. به عقیده مسئولان ایران، این کشور در زمینه ساخت پهبادها، جزء پنج کشور اول جهان است. برای نخستین بار، متخصصان ایرانی توانستند تا بر روی پهبادها، موشک هایی را نصب کنند و در جنگ ایران و عراق از آنها استفاده کنند. سقف پروازی پهبادهای ایرانی، ۴۵۰۰ متر است که با سرعت ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت حرکت می کند. سامانه پدافندی مجید، یکی از پرتاب کنندگان موشک زمین به هواست که برای مقابله با اهداف در ارتفاع پایین و موشک های کروز است. این سامانه بر پشت خودروهای سبک تاکتیکی نصب شده است و برد موشک های آن ۸ کیلومتر است. این سامانه قابلیت لینک شدن با سامانه راداری کاشف ۹۹ رو داراست. حالت کلی این سامانه، مشابه با سامانه RIT-116 ساخت آمریکاست. ایران در زمینه ربات های موشک انداز نیز اقداماتی را داش
ته است. ربات موشک انداز نذیر از جمله ربات های با قابلیت پرتاب موشک ایرانی است. سامانه راکت انداز حدید اچ ام، دیگر سامانه نظامی ایران است که می تواند ۴۰ گلوله ۱۲۲ میلی متری را شلیک نماید. این سامانه بر پشت کامیون های مرسدس بنز LAK 2624 نصب شده اند که توانایی حرکت با سرعت ۹۵ کیلومتر بر ساعت را دارند. بر روی این سامانه می توان از سه نوع موشک غیر هدایت شونده استفاده کرد. نور که با نام آرش ۳ نیز شناخته می شود، آرش ۱ و آرش ۲. دیگر راکت انداز ایرانی، فلق است که می تواند دو موشک فلق ۱ و ۲ را شلیک کند. برد این سامانه با توجه به موشک هایش ۱۰ کیلومتر است. این سامانه بر روی خودرو سبک سفیر نصب شده است. در شهریور ۱۴۰۱ از پدافند هوایی جدیدی با نام قاسم سلیمانی رونمایی شد که برای انهدام اهداف پست در نظر گرفته شده است. این سامانه از دو موشک با جستجوگر حرارتی در طرفین ساخته شده است که یک مسلسل گاتلینگ را نیز به همراه دارد. از این سامانه به عنوان سامانه دفاع نقطه ای یاد شده است که برای دفاع هوایی از شناورها کاربرد دارد. این سامانه ساخته وزارت دفاع است. برنامه فضایی و موشک های فضایی ایران. تاریخچه. ایران از آغاز عصر فضا، اقدامات
ی را در راستای فضایی شدن خود انجام داد. نخستین گام در این راستا، عضویت در کوپوس — کمیته صلح آمیز از فضای ماورای جو سازمان ملل — در سال ۱۳۳۹ بود. گام بعدی ایران عضویت در اتحادیه جهانی مخابرات — موسوم به آی تی یو — در سال ۱۳۴۵ بود. امضای معاهده فضای ماورای جو نیز دیگر اقدام ایران در سال ۱۳۴۷ بود که سبب تأسیس مرکز سنجش از راه دور ملی ایران شد. از اقدامات این مرکز، تحقیق برای جایابی و راه اندازی بخش های مختلف فضایی همچون پایگاه های فضایی بود. این مرکز در سال ۱۳۵۶، نقاد مداری مشهور به زهره را به نام ایران در آی تی یو، به ثبت رساند. ایران همچنین پیش تر در سال ۱۳۵۲ از روس ها تقاضای ساخت ماهواره زهره را کردند که تا پیش از انقلاب سال ۱۳۵۷ به نتیجه ای نرسید. در سال ۱۳۵۵ نیز مرکز فضایی البرز شروع به ساخت کرد. این مرکز، برای دریافت اطلاعات ماهواره ای طراحی شده بود و در سال ۱۳۵۷ افتتاح شد. با انقلاب سال ۱۳۵۷ در ایران و آغاز جنگ بین ایران و عراق، فعالیت های فضایی ایران تا سال ۱۳۶۵ متوقف ماند. در این سال، شورای عالی امنیت، تصویب کرد تا از جانب ایران، سه ماهواره به صورت استیجاری در مدارهای متعلق به ایران قرار گیرند. این روند
تا سال ۱۳۸۷ ادامه داشت تا آنکه در نهایت مدار ایران به جهت فعال نبودن ماهوره آن، از ایران ستانده شد. در سال ۱۳۹۱ نیز مدار دیگری از ایران ستانده شد و تنها مدار ۲۶ درجه برای ایران باقی ماند که به صورت مشترک با امارات مورد استفاده قرار می گرفت. بعد از آن ایران درخواست رزو شدن ۱۳ نقطه برای ایران را نمود. در دهه ۷۰ شمسی، ایران با توجه به درخواست ایران از روس برای ساخت ماهواره زهره، فعالیت های مشترکی با این کشور در زمینه فضایی انجام دادند. ایران برای نخستین بار در سال ۱۳۷۵، موشکی آزمایشی را به سمت فضا شلیک کرد. بر طبق برنامه، این موشک باید به ارتفاع ۱۵۰ کیلومتری از سطح زمین می رسید و پس از آن با چتر به زمین بازمی گشت. این موشک حامل محموله ای آزمایشی بود که توسط وزارت علوم و وزارت دفاع طراحی شده بود. در سال ۱۳۸۴، ایران با همکاری روس ها ماهواره سینا را به فضا پرتاب کرد. با قرار گرفتن ماهواره سینا در مدار زمین و در ارتفاع ۷۰۰ کیلومتری از زمین، ایران چهل و سومین کشور دارنده ماهواره در جهان شد. این پروژه با همکاری مؤسسه هواپیمایی روسیه، شرکت پالیوت و آپتک روسی و مشارکت شرکت صنایع صا ایران، وزارت علوم و مؤسسه نقشه برداری
انجام شد. کاربرد این موشک، در ابتدا عکس برداری از سطح زمین برای یافتن منابع آبی عنوان شده بود، اما بعدها از قدرت جاسوسی این ماهواره گزارش هایی داده شد. البته با توجه به کیفیت پایین عکس های این ماهواره که با دقت ۵۰ متری گرفته می شد، مناسب مقاصد نظامی نبود. این ماهواره سه سال عمر داشت در نهایت در فضا گم شد. ماهواره مصباح، دومین ماهواره ساخت ایران بود که با مشارکت ایتالیایی ها ساخته شد. بنا بود تا این ماهواره توسط یک ماهواره بر روسی و از پایگاه پلیستسک در نزدیکی مسکو به فضا پرتاب شود. این ماهواره باید در مداری در ۱۰۰۰ کیلومتری از سطح زمین قرار می گرفت. اما با وجود تحریم ها علیه ایران، این ماهواره هیچگاه پرتاب نشد و توسط ایتالیایی ها بلوکه گردید. ایران با ساخت این ماهواره به جمع ۱۵ کشور صاحب فناوری ساخت ماهواره پیوست. در سال ۱۳۸۵، ایران موفق شد تا موشک شهاب ۴ را با سیستم ناوبری، به صورت آزمایشی شلیک کند. با آزمایش موفق این موشک، ایران اعلام کرد که به سیستم پرتاب ماهواره، دست یافته است. در همین سال، برنامه توسعه فعالیت های فضایی ایران در بازه ده ساله در دولت ایران به تصویب رسید. این برنامه با دو هدف ارسال ماهواره
به مدار ژنو و انسان به فضا تصویب شده بود. در بهمن ۱۳۸۶ نخستین موشک ماهواره بر ایرانی با نام کاوشگر برای شناسایی محیط پروازی برای ماهواره را انجام دهد. این پرتاب، بازتاب زیادی در جهان داشت و ایران را به جمع ۹ کشور دارنده چرخه کامل فناوری ماهواره وارد کرد. ماهواره امید نیز توسط شرکت صا ایران در ۱۴ بهمن ۱۳۸۷ ساخته شد. این ماهواره با پرتاب گر سفیر ۲ به فضا پرتاب شد و در مدار خود جای گرفت. این ماهواره که برای اهداف مخابراتی به فضا پرتاب شده بود توانست با موافقیت در زمینه ارتباط با ایستگاه فضایی، مطالعات مداری، بررسی ارتفاع ماهواره ها در مدارهای نزدیک به زمین، وظایف خود را انجام دهد و در نهایت در اردیبهشت ۱۳۸۸ عمر مداری آن به پایان رسید. این ماهواره به همراه پرتاب گر و ایستگاه فضایی آن، نخستین سامانه فضایی بومی در ایران بود. ایران همچنین توانست در سال ۱۳۸۸، سازمان همکاری های فضایی آسیا و اقیانوسیه را با عضویت کشورهای چین، اندونزی، پاکستان، مغولستان و تایلند، تأسیس نماید. در بهمن همین سال، پس از پرتاب کاوشگر ۲، ایران توانست موجود زنده را با کاوشگر ۳ به فضا پرتاب کند. بر اساس گزارشی که نیویورک تایمز منتشر کرده است،
آمریکا سعی دارد تا در برنامه فضایی ایران اخلال ایجاد کند. این دولت برای اخلال در برنامه های فضایی ایران، اقدام به معیوب سازی قطعات مورد نیاز این صنعت به واسطه دلالان قطعه کرده است تا ایران در پرتاب موفق در این زمینه باز بماند. با این وجود، در ۲۵ خرداد ۱۳۹۰، ماهواره رصد توسط ماهواره سفیر امید به فضا پرتاب شد و توانست در مدار لئو قرار بگیرد. مأموریت این ماهواره، برقراری ارتباط با ایستگاه فضایی، دریافت دستورها از ان، تصویربرداری از زمین و ارسال تصاویر به ایستگاه بود. در ۱۴ بهمن ۱۳۹۰، ماهواره دیگری با نام نوید توسط ماهواره بر سفیر در مدار لئو قرار گرفت. عمر این ماهواره همچون ماهواره رصد، دوماه بود. در بیستم بهمن ۱۳۹۰، رئیس جمهور وقت، سند سیاست گذاری هوا و فضای کشور را رونمایی کرد. در سال ۱۳۹۱، کاوشگر پیشگام، یک کپسول حیاتی حاوی یک میمون را تا ارتفاع ۱۲۰ کیلومتری زمین بالا برد و با موفقیت بازگشت. در سال ۱۳۹۲، آزمایشی مشابه صورت گرفت و کاوشگر پژوهش، دومین میمون فضایی را به ۱۲۰ کیلومتری زمین برد و پانزده دقیقه بعد، به صورت سالم بازگرداند. در بهمن ۱۳۹۷ آتش سوزی در مرکز تحقیقات فضایی ایران سبب شد تا سه محقق ایرانی کشت
ه شوند. این احتمال مطرح شده است که این اقدام، از تلاش های آمریکا برای جلوگیری از پیشرفت در صنعت موشکی ایران صورت گرفته است. علاوه بر آن، منابع از حملات سایبری متعددی علیه مراکز فضایی ایران خبر داده اند. در نوامبر ۲۰۲۲ ایران موشک قائم ۱۰۰ را آزمایش کرد. این موشک نخستین موشک پرتابگر سه مرحله ای ایران است که می تواند ماهواره ای با وزن ۸۰ کیلوگرم را در مدار ۵۰۰ کیلومتری زمین قرار دهد. پروژه استراتژیک مختلف برنامه موشکی ایران. پایگاه های موشکی زیرزمینی ایران. در اوت ۲۰۱۱ ایران از سیلوها و شهرهای زیرزمینی موشکی خود رونمایی کرد. این سیلوها قابلیت آماده شدن برای شلیک موشک از دورن زمین را دارند. در تصاویری که تلویزیون ایران از یکی از تونل های زیرزمینی موشکی ایران نشان می دهد، تعداد بسیاری از موشک ها در کنار واحدهای پرتابی آنان نشان داده می شود. به گفته مسئولان نظامی ایران، یک شهر موشکی ایران در استان سمنان واقع شده است که حدود ۵۰ سیلوی شلیک دارد. این مرکز تحت فرماندهی سپاه پاسداران جمهوری اسلامی ایران است. ناو و زیردریایی های ضربتی با قابلیت پرتاب موشک و اژدر. به گفته مسئولان ایرانی، زیردریایی های فاتح و غدیر، قابلیت
پرتاب موشک های کروز را دارا هستند. در این میان، زیردریایی غدیر در رزمایش هایی با پرتاب موشک کروز، در آزمون موفق بوده است. ربات های نظامی حامل یا پرتاب کننده موشک. در ۱۸ آوریل ۲۰۱۵، نیروهای ارتش جمهوری اسلامی ایران، در رژه خود، از رباتی نظامی با نام نذیر (UGV) رونمایی کردند. این ربات چهارچرخ، از راه دور کنترل می شود و برای مأموریت های شناسایی و درگیری جنگی در نظر گرفته شده است. برد این ربات ۲ کیلومتر عنوان شده است. این ربات شباهت زیادی به ربات Phantom 1 ساخت اوکراین دارد. این ربات، از ۲ پرتابگر مدل MANPADS بهره می برد. این ربات قادر است تا سیگنال های ویدیویی را از دوربین به سامانه هدایت خود ارسال کند و به گفته مسئولان ایرانی در آینده، مجهز به مسلسل و موشک انداز خواهد شد. بر روی این ربات، پنل های خورشیدی تعبیه شده است و قادر است تا ۶۰۰ کیلوگرم بار حمل کند. مسلسل نصب شده روی این ربات، مسلسل ۷٫۶۲ میلی متری تحلیل شده است. در اطراف این خودرو، سه نارنجک انداز کوچک نیز نصب شده است. سلاح های نصب شده بر روی این ربات قابلیت جداسازی و نصب سریع دارند. خرید و فروش تسلیحات موشکی. با وجود آنکه ایران از جانب شورای امنیت سازما
ن ملل به سال ۲۰۰۷ در خصوص خرید و فروش تسلیحات منع شده بود، اما سرآخر در سال ۲۰۲۰ این تحریم از جانب این شورا منحل شد. حسن روحانی، رئیس جمهور وقت در سخنرانی ای مدعی شد که از امروز، خرید و فروش تسلیحات برای ایران منعی قانونی ندارد. برخلاف تصور و گمانه زنی های رسانه های خارجی که نسبت به خرید تسلیحات از جانب ایران توقع داشتند، اما رسانه های ایرانی از فروش تسلیحات خبر می دادند. حاتمی، وزیر دفاع ایران در یک مصاحبه تلویزیونی مدعی شد که ایران بیش از آنچه تسلیحات وارد می کند، تسلیحات صادر خواهد کرد و مشتریان زیادی برای محصولات نظامی ایرانی، مدعی شد. او تأکید کرد که تسلیحات ساخت ایران، مقرون به صرفه و کارآمد هستند. تاریخچه خرید تسلیحات موشکی. پیش از انقلاب ۱۳۵۷، شاه ایران با توجه به روابطی که با غرب داشت، موشک هایی چون I-HAWK را از آمریکا خریداری کرد. از دیگر موشک هایی که ایران از آمریکا خریداری کرده است، موشک ایم-۵۴ فینیکس بوده است که در نیروی هوایی این کشور به کار بسته می شد. جمهوری اسلامی ایران در طی سال های جنگ ایران و عراق، در چندین مرحله موشک های متفاوتی را خریداری کرده است. در ابتدا این کشور از موشک های اسکاد بی
استفاده کردند. در اواخر ۱۹۸۹ میلادی، تعداد ۲۰۰ عدد موشک چینی سی اس اس ۸ و در سال ۱۹۹۵ میلادی تعدادی موشک سی اس اس ۷ خریداری شدند. پیش از این، در ژانویه ۱۹۸۶ ریگان، رئیس جمهور وقت آمریکا، برای مقاصدی سیاسی، دستور داد تا چهار هزار موشک تاو توسط سازمان سیا از وزارت دفاع آمریکا خریداری شده و از طریق اسرائیل به ایران فروخته شود. به گزارش تریتیا پارسی — رئیس سازمان نایاک — ایران در همین سال با میانجگری اسرائیل، از آمریکا تعدادی موشک ضد تانک بی جی ام-۷۱ تاو را خریداری کرده است. به گزارش ایرانیکا، ایران در مجموع طی ماجرای مک فارلین، ۲۰۰۴ موشک تاو، ۱۸ موشک هاوک و ۲۰۰ قطعه یدکی برای سکوی پرتاب هاوک از آمریکا دریافت کرد. ایران در طول جنگ ایران و عراق از سوئد نیز تعدادی موشک آربی اس ۷۰ را خریداری کرد. ایران همچنین خرید چند موشک کروز ابتدایی را در کارنامه خود دارد؛ موشک های روسی Styx در کلاس SS-N-2، موشک Harpoon در کلاس RGM-85، موشک اسرائیلی Gabriel و موشک ایتالیایی Seakiller و همین طور موشک چینی YJ-1/-2 از این دست موشک های خریداری شده است. کشور اوکراین در سال ۲۰۰۱ و به صورت مخفیانه تعدادی از موشک های کروز KH-55 LACM روسی
را در اختیار ایران قرار داد. ایران در سال ۲۰۰۲ تعدادی از موشک های ضد کشتی سری C-701 و TL-10 را از چین خریداری کرد. در کنار این موشک ها تعدادی از قایق های تندرو C-14 چینی نیز مورد معامله قرار گرفت. همچنین تخمین زده می شود که ایران تعدادی موشک C-704KD از چین تهیه کرده است اما معلوم نیست که این موشک ها برای نصب بر روی هواپیماهای بال ثابت خریداری شدند یا بر روی هلیکوپترها نصب شده اند. بر اساس اسناد منتشر شده در ویکی لیکس، ایران در سال ۲۰۱۰ تعداد ۱۹ موشک R-27 را از کره شمالی خریداری کرده است. ایران در دهه ۹۰ میلادی، از روسیه تعداد ۵۰۰۰ موشک ضد زره فاگوت، ۵۰۰۰ موشک ضد زره مالیوتکا، ۳۰۰۰ موشک ضد زره کنکور، ۱۵۰ موشک بی ام پی ۲ و تعدادی موشک و رادار دیگر خریداری کرده است. در سال ۲۰۰۵ میلادی، طی قراردادی بین روسیه و ایران، قرار شد تا ۵ سیستم موشکی اس ۳۰۰ به قیمت ۸۰۰ میلیون دلار را تا سال ۲۰۰۷ به ایران تحویل داده شود؛ اما پس از تعلل روسیه در تحویل این سامانه، دمیتری مدویدیف، رئیس جمهور وقت روسیه، در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۰، طی فرمانی هرگونه فروش و در اختیار قرار دادن تسلیحات نظامی و هسته ای به ایران را منع کرد. این اقدام در را
ستای تحریم های شورای امنیت صورت گرفته بود. ایران در این اقدام روسیه، درخواست غرامت ۴ میلیارد دلاری از این قرارداد را به دیوان بین المللی داوری ارائه کرد. طی این اقدام، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور بعدی روسیه اعلام کرد که ارسال سامانه موشکی اس ۳۰۰ به ایران، منعی ندارد و تا پایان سال ۲۰۱۵ این سامانه در اختیار ایران قرار خواهد گرفت. مقامات ایرانی از موافقت روسیه برای فروش سامانه اس ۴۰۰ به ایران و در مقابل عدم تمایل ایران برای خرید این سامانه خبر دادند. اما به گزارش منابع ایرانی، جمهوری اسلامی سامانه های اس ۳۰۰ و اس ۴۰۰ را از روسیه خریداری کرده است. این سامانه ها سرانجام در ۲۹ فروردین ۱۳۹۵ در رژهٔ روز ارتش جمهوری اسلامی ایران از مقابل جایگاه عبور کردند. در سال ۲۰۰۶ نیز ایران از روسیه، سامانه تور ام یک را خریداری کرد. تاریخچه فروش تسلیحات موشکی. ایران با ارسال موشک های کوتاه برد و توپخانه ای کمک زیادی به جبهه حماس و گروه های جهاد اسلامی فلسطین کرده است. همچنین راکت های بسیاری از جانب ایران به حزب الله لبنان داده شده است. موشک های فجر ۲، فجر ۳، فجر ۵، رعد و زلزال ۱ از جمله موشک هایی هستند که از جانب ایران به حزب الله
لبنان داده شده است. همچنین بر اساس تحلیل هایی، موشک کوثر از جمله موشک های کروزی است که ایران به حزب الله داده است. خبرهایی در خصوص انتقال سامانه سوم خرداد به سوریه توسط نیروهای نظامی ایرانی منتشر شده است. همچنین تعدادی از موشک های فاتح ۱۱۰ دراختیار روسیه قرار داده شد که منجر به طراحی موشک ام۶۰۰ در سوریه از روی این موشک شد. در اکتبر ۲۰۲۲، و بر اساس اطلاعات آمریکایی ها، خبرهایی مبنی بر قصد فروش موشک های فاتح ۱۱۰ و ذوالفقار از جانب ایران به روسیه منتشر شد. پیش از این نیز استفاده روسیه از پهپاد ایرانی شاهد ۱۳۶ در جنگ اکراین، خبرساز شده بود و نشانه ای از معامله تسلیحاتی ایران با روسیه داشت. سیاست، قوانین و واکنش ها. تحریم، قطعنامه های ۱۷۳۷، ۱۹۲۹ و ۲۲۳۱ و برجام. برنامه موشکی ایران، همواره مورد توجه رقبا و دشمنان جمهوری اسلامی بوده است. این توجه ها به برنامه موشکی ایران، از زمان شروع چالش هسته ای ایران، بیشتر شده است. به عقیده مخالفان هسته ای شدن جمهوری اسلامی، ایران به دنبال دستیابی به دستاوردهای نظامی هسته ایست و برنامه های موشکی ایران نیز، در این راستا توسعه یافته و می یابد. همین امر سبب شده است تا تحریم های بسی
اری از جانب مخالفان جمهوری اسلامی، نسبت به برنامه های موشکی این کشور صورت بگیرد. بر اساس قطعنامه های ۱۷۳۷ و پس از آن ۱۹۲۹ شورای امنیت، خرید سلاح برای ایران ممنوع اعلام شد. بر اساس قطعنامه ۱۹۲۹ مصوب در سال ۲۰۱۰ میلادی، هرگونه انتقال مستقیم و غیر مستقیم، فروش و عرضه کالاهای نظامی چون تانک، خودرو زرهی و هرگونه موشک و سیستم موشکی به ایران منع شد. همچنین در این قطعنامه تأکید شده است که کشورها باید محموله های نظامی مربوط به ایران را توقیف و امحا نمایند. طی توافق هسته ای ایران با گروه ۵+۱ موسوم به برجام، طرفین به این توافق رسیدند تا تحریم های موشکی ایران ۸ سال بعد از برجام، برداشته شود. این توافق منجر به صدور قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت شد که طی آن و برخلاف لحن دستوری قطعنامه ۱۹۲۹، از ایران درخواست شده بود تا در راستای توقف برنامه موشکی خود، اقدام نماید. در این قطعنامه، ایران از دستیابی به موشک با قابلیت حمل کلاهک هسته ای منع شده است. دولت آمریکا نیز پس از هر رزمایش موشکی ایران، آن را در تضاد با این قطعنامه می داند و بر همین اساس تحریم هایی را بر ایران وضع می کند. با به قدرت رسیدن ترامپ در آمریکا، توجه به برنامه موشکی
ایران بیشتر شد. ترامپ، برنامه موشکی ایران را از نواقص برجام دانست. دولت آمریکا در دوره ترامپ سعی می کرد تا برنامه موشکی ایران را امنیتی سازی کند. در این میان چین و روسیه، با آمریکا همراهی کمتری دارند. در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۰ تحریم های تسلیحاتی ایران از جانب سازمان ملل برداشته شد. آمریکا سعی داشت تا تحریم های تسلیحاتی ایران را تا مدت نامعلومی به جریان بیندازد اما طرح او با مخالفت قریب به اتفاق اعضاء شورای امنیت سازمان ملل، روبرو شد. دیدگاه ایالات متحده آمریکا و کشورهای اروپایی. نگرانی آمریکا از برنامه موشکی ایران، دو مقوله «برد موشکی» و «قابلیت حمل کلاهک هسته ای» است. آمریکا سعی دارد تا بر اساس تهدیدسازی برنامه موشکی ایران، اجماعی جهانی علیه ایران فراهم سازد و بتواند علیه ایران در شورای امنیت، پرونده ای جدید را به جریان درآورد. تهدیدسازی آمریکا در مورد برد موشکی موشک های ایرانی، مربوط به موشک های میان برد و بلندبرد است. دولت آمریکا بر این باور است که موشک های میان برد ایران، تهدیدی بالفعل برای منطقه و فرامنطقه است. بر این اساس، در تیررس بودن کشورهای متحد آمریکا، پایگاه های نظامی آمریکا در منطقه و خلیج فارس و باب المن
دب برای این کشور اهمیت دارد. همچنین به باور این دولت، موشک های بلندبرد ایرانی، گواهی بر تلاش ایران برای دستیابی به موشک های بلندبردتری است که صلح و امنیت بین المللی را هدف قرار داده است. آمریکا سعی دارد تا حملات موشکی یمنی ها به آرامکو در عربستان را به ایران نسبت دهد. باراک اوباما — رئیس جمهور وقت آمریکا — در نطقی می گوید: «زرادخانه موشکی تهران اکنون قادر است تا اروپا را بزند.» اوباما در دوره ریاست جمهوری خود توانست طرحی را در ناتو به تصویب برساند که بر اساس آن، اجماعی از جانب اروپایی ها و آمریکا برای مقابله با حملات احتمالی موشکی ایران علیه اروپا، اقدامات پیشگیرانه نظامی صورت بگیرد. بر اساس این طرح، تمام خاک اروپا تحت پوشش دفاع موشکی قرار گرفت. این اقدامات برای بی اثر سازی قدرت موشکی ایران صورت می گیرد. کشورهای اروپایی نیز نسبت به برنامه موشکی ایران، عکس العملی همچون آمریکا نشان داده اند. اتحادیه اروپا، با پیوند دادن بین حوادث منطقه، برنامه موشکی ایران را به عنوان عامل برهم زننده ثبات و تهدیدی علیه صلح منطقه مطرح کرده است. فرانسه نیز ایران را تهدید کرده است که در صورت عدم توافق بر سر مسائل موشکی، این کشور را
تحریم های بیشتری خواهد کرد. پیش از این نیز وزیر خارجه فرانسه نیز اقدامات موشکی ایران را عامل بی ثباتی منطقه می داند. پس از پرتاب ماهواره بر ظفر از سوی ایران، فرانسه و بریتانیا این اقدام ایران را خلاف قطعنامه ۲۲۳۱ دانسته اند. دیدگاه کشورهای منطقه. اسرائیل به عنوان یکی از متحدان آمریکا در منطقه که در تیررس موشک های ایران قرار دارد، توان موشکی ایران را تهدیدی علیه خودش و بخش هایی از اروپا قلمداد می کند. سران اسرائیل بر این باورند که تلاش های ایران برای دستیابی به صنعت فضایی، با هدف دستیابی به موشک های قاره پیماست تا تمام اروپا را در تیررس این کشور قرار دهد. عربستان نیز دیگر متحد آمریکاست که فعالیت های موشکی ایران را تهدیدی علیه جریان انرژی از عربستان به اروپا می داند. واکنش جمهوری اسلامی ایران. مسئولان جمهوری اسلامی ایران اما برنامه های موشکی خود را در راستای امور دفاعی می دانند. آنها مدعی هستند که تنها هدف از ساخت موشک در ایران، بازدارندگی در مقابل تهدیدات است. مسئولان جمهوری اسلامی هرگونه مذاکره بر سر توان موشکی ایران را رد می کنند. با این وجود مسئولان نظامی ایران، از محدودیت ۲۰۰۰ کیلومتری برد موشک های ساخته
شده در ایران خبر داده اند و تمرکز برنامه موشکی ایران را بر دقت موشک ها عنوان کرده اند. مسئولان جمهوری اسلامی ایران بر این باورند که هیچ معاهده الزام آوری برای منع گسترش سلاح های موشکی در ایران وجود ندارد. همچنین ایرانی ها، در خصوص دیدگاه های کشورهای اروپایی دربارهٔ برنامه موشکی ایران، گفته اند که اگر اروپایی ها یا هر کشور دیگری قصد خلع سلاح موشکی ایران را داشته باشند، ایران مجبور خواهد بود که به یک «جهش استراتژیک» روی آورد. حسین دلیران از کارشناسان نظامی ایران، با اشاره به اینکه ایران تنها کشور در جهان اسلام است که پهپاد و موشک های هدایت شونده و سامانه های دفاعی را می سازد، ارمنستان را یکی از بهترین گزینه های خرید تسلیحات نظامی از ایران دانست. واکنش تحلیلگران. برنامه موشکی ایران، به اعتقاد تحلیلگران نظامی، در زمره کشورهای برتر در حوزه فناوری موشکی توصیف شده است. ایران بیشترین ذخیره موشکی در خاورمیانه را داراست. پژوهشگران حوزه نظامی بر این باورند که موشک های به کار رفته توسط ایران در برنامه فضایی این کشور، از نوع SLVs است که در همه کشورهای جهان، کاربرد علمی دارد؛ این در حالیست که موشک های قاره پیما از نوع ICBM
هستند که قابلیت تبدیل به ماهواره بر را دارند اما به صورت بالعکس چنین فرایندی اتفاق نیافتاده است. برخی کارشناسان حوزه تسلیحات بر این باورند که تفاوت های بین این دو نوع موشک، از جهت نیروی بالابرنده، اندازه بخش های بار مفید و نوع دماغه سبب خواهد شد که قابلیت حمل کلاهک هسته ای برای این نوع موشک ها منتفی باشد. خبرگزاری اسپوتنیک در گزارشی که برای تشریح حمله موشکی ایران به مواضع داعش در سوریه انجام داده است، منتشر کرد؛ چنین نوشت که: «سیلی را داعش خورد تا صدایش را دیگران بشنوند. ایران با این اقدام خواسته است این پیام را بدهد که کشوری نیست که با تهدید عقب نشینی کند و از این پس تهدید را با تهدید پاسخ خواهد داد.» آنتونی کوردزمن — کارشناس مرکز مطالعات استراتژیک و بین الملل — در گزارشش دربارهٔ برنامه موشکی ایران می نویسد که برنامه موشکی ایران در حال پیشرفت است اما دقت توان موشکی آنان به اندازه کافی نیست و به همین جهت قابل اطمینان و اعتماد نخواهد بود. بر همین اساس، به عقیده او، موشک های کوتاه برد ایران، بیشتر جنبه تهدید و ارعاب دارند تا جنبه سلاح جنگی و در جنگ واقعی به کار نخواهند آمد. با این وجود او معتقد است که ایران در
حال توسعه سیستم هدایت گر موشک های خود است و برای تجهیز موشک هایش به کلاهک هسته ای، مطالعه و بررسی می کند. این کارشناس آمریکایی، هزینه سازی و تهدیدهایی که ایران به واسطه کمک های موشکی به مخالفان اسرائیل برای این کشور فراهم کرده است را متذکر می شود و گزارش می کند که سامانه های گنبد آهنین با وجود هزینه های زیادی که دارند در برابر تعداد زیاد موشک های شلیک شده از جانب مخالفان اسرائیل که هزینه به مراتب کمتری از گنبد آهنین داشته اند را به طور کامل دفع نکرده است. این تحلیلگر معتقد است که برای جبران کمبودها در نیروی هوایی فرسوده ایران، نیروی موشکی از اهمیت بالایی برخوردار است. وی بر این باور است که ایران برای پیشرفت در زمینه تخریب موشک هایش، باید از سیستم های هدایت گر دقیق و حس گرهای پیشرفته استفاده کند یا آنکه از کلاهک هسته ای یا سلاح شیمیایی و بیولوژی برای پیشبرد اهدافش بهره ببرد که خود او احتمال می دهد که ایران از راه حل دوم استفاده نکرده باشد. این تحلیلگر به طور کلی ایران را فاقد سیستم دفاع موشکی می داند و تمام سیستم های دفاعی موشکی ایران از جمله باور ۳۷۳ را خریداری شده از کشورهای چین و روسیه می داند. استفاده در