Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ید کردند که، نبود اراده خودآگاه در اوایل پتانسیل آمادگی (BP1 نام گذاری شده) اثباتی برای نبود اختیار نیست، همان طور که برنامه ریزی های ناخود آگاه ممکن است آزاد و نامعین باشد. طبق پیشنهاد آنها، انسان آزادی نسبی دارد، یعنی درجاتی از آزادی که می تواند در انتخابات عمدی که هم فرایند خودآگاه و هم فرایند ناخودآگاه را دخیل می کند، افزایش یا کاهش یابند. پیش بینی نورونی اختیار. علی رغم انتقادها، آزمایش ها هنوز در تلاش اند که اطلاعاتی جمع آوری کنند که این ایده را که " اراده " خودآگاه می تواند توسط فعالیت مغز پیش بینی شود را حمایت کند. یادگیری ماشین Fmri از فعالیت مغزی (آنالیز الگو چند متغیره) برای پیش بینی انتخاب یک دکمه (چپ یا راست) توسط یک کاربر تا ۷ ثانیه قبل از گزارش اراده برای انجام آن، استفاده می شد. نواحی ای از مغز که برای پیش بینی با موفقیت آموزش دیده اند شامل قشر پیشانی و قشر posterior cingulate cortex هستند. برای مطمئن شدن از گزارش زمان بندی اراده خودآگاه برای عمل، آنها به شرکت کنندگان دنباله ای از فریم ها از حروف تکی) با فاصله زمانی ۵۰۰ میلی ثانیه) نشان دادند و شرکت کنندگان موقع فشار دادن دکمه (راست یا چپ) بای
د اعلام می کردند که موقع تصمیم گیری برای فشار دادن چه حرفی را دیده اند. این مطالعه یک گزارش آماری قابل ملاحظه با دقت ۶۰٪ را ارائه داد، که ممکن است با محیط آزمایش، محدودیت داده های یادگیری ماشین (زمان صرف شده برای Fmri) و دقت وسایل محدود شده باشد. یک نوع دیگری از آزمایش آنالیز الگو چند متغیره Fmri با استفاده از یک مسئله انتزاعی تصمیم گیری ارائه شد، در تلاش برای حذف احتمال این که توانایی های پیش بینی محصولی از انگیزه حرکتی ایجاد شده باشد. هر فریم مانند قبل یک حرف مرکزی، و همچنین یک شماره مرکزی داشت و ۴ " شماره جواب ها " ممکن بود. شرکت کنندگان اول در ذهنشان انتخاب کردند که می خواهند عملیات جمع یا تفریق را انجام دهند، و موقعی که این تصمیم را می گیرند حرف مرکزی که موقع تصمیم گیری می بینند را به ذهن می سپارند. سپس شرک کننده یک عملیات ریاضی را بر پایه شماره دو فریم مرکزی بعدی که می بیند، انجام می دهد. شرکت کننده در فریم بعدی یک "شماره جواب " مرتبط با حاصل عملیات ریاضی انتخاب می کند. و سپس به شرکت کنندگان فریمی نشان داده می شد که به آنها اجازه می داد که حرف مرکزی را که موقع تصمیم گیری دیده اند، نشان دهد. این آزمایش ق
ابلیت پیش بینی مغز را تا ۵ ثانیه قبل از اراده خودآگاه برای عمل کشف کرد. آنالیز الگو چند متغیره با استفاده از نوار مغز نشان داد که یک مدل تصمیم گیری ادراکی که بر پایه مدرک است می تواند در تصمیم های اختیاری قابل استفاده باشد. متوجه شدند که تصمیمات می توانند توسط فعالیت مغزی بلافاصله بعد از محرک ادراکی، پیش بینی شوند. بعلاوه وقتی که شرکت کننده نمی توانست ذات محرک را تعیین کند تاریخچه تصمیمات اخیر، فعالیت نورونی را پیش بینی می کرد. نقطه شروع تجمع مدارک در واقع به سمت انتخاب قبلی تغییر یافته است. مطالعه دیگر نشان داده است که مقدمات اولیه یک شرکت کننده برای نتیجه تصمیم خاص (نشان دادن نشانه ای برای ۱۳ میلی ثانیه) می تواند برای تأثیر بر نتایج تصمیم گیری آزاد استفاده شود. همچنین، مشخص شده است که از تاریخ تصمیم گیری به تنهایی می توان برای پیش بینی تصمیمات آینده استفاده کرد. قابلیت پیش بینی سون و همکارانش در سال (۲۰۰۸) با استفاده از یک مدل خطی SVM که فقط بر اساس تاریخچه تصمیم گیری شرکت کننده بود (بدون هیچ گونه اطلاعاتی از فعالیت) با موفقیت تکرار شد. با وجود این، یک مطالعه اخیر تلاش کرده است تا کاربرد مدل تصمیم گیری ادرا
کی را در تصمیمات اختیاری تأیید کند. وقتی که یک محرک مخفی و در نتیجه نامرئی به شرکت کنندگان نشان داده شد، از آنها درخواست کردند که یا بین یک کتگوری حدس بزنند یا یک تصمیم آزاد برای کتگوری خاص بگیرند. آنالیز الگو چند متغیره با استفاده از Fmri می تواند اطلاعات " تصمیم آزاد" آموزش ببیند تا با موفقیت "تصمیم های حدسی " را پیش بینی کنند و درمورد اطلاعات حدسی آموزش ببیند تا " تصمیمات آزاد " را پیش بینی کنند. وظایف پیش بینی تصمیم داوطلبانه معاصر، بر پایه احتمالی امضاهای نورونی برای تصمیم های پیش آگاهی که می تواند مرتبط با فرایند پردازش آگاهی کمتر به جای فرایند ناخودآگاه باشد ، انتقاد شده است. افراد ممکن است قبل از تهیه گزارش از تصمیم خود آگاه باشند ولی در عین حال به چندین ثانیه برای اطمینان نیاز داشته باشند. با این حال، اگر همه چیز در مرحله ای به خودآگاهی برسد (و هدف از تعریف سیستم های جداگانه)، چنین مدلی توضیح نمی دهد که چه چیزی ناخودآگاه باقی مانده است. اما محدودیت ها در تحقیقات پیش بینی اختیار، تا به حال باقی مانده اند. به طور خاص، پیش بینی قضاوت هایی از فعالیت مغز که شامل فرایندهای فکری، که به جای ثانیه ها دقایقی ق
بل از اراده آگاهانه برای عمل شروع می شود، از جمله رد تمایلات متضاد. به طور کلی دیده می شود که اینها محصول توالی قضاوتهای جمع آوری شده شواهد هستند. پدیده های مرتبط دیگر. ساخت گذشته نگرانه. پیشنهاد شده که احساس نویسندگی توهم است. علت های ناخودآگاه تفکر و عمل باعث تفکر و عمل می شوند. در حالی که اختیار تفکرات و اعمال را به عنوان امری مرتبط با ارادهٔ آگاه تجربه می کند. ممکن است که برای اختیار به دلیل مزیت تکاملی که همراه با شک اینکه همیشه عاملی دارد کاری انجام می دهد تعیین تکلیف بیش از حد کنیم. ایده پشت ساخت گذشته نگر این است که، گرچه بخشی از احساس اختیار «بله، من این کار را کردم» به نظر در هنگام عمل رخ می دهد و همچنین این فرایند بعد از عمل نیز رخ می دهد تا احساس کامل اختیار را پی ریزی کند. پردازش اختیار ناخودآگاه حتی می تواند در لحظه نحوه درک زمان احساسات یا اعمال را نیز تغییر دهد. کون و برس از ساخت گذشته نگر برای توضیح دو قلهٔ زمان واکنش «تصمیم موفقیت آمیز» به کار گرفتند. آنها پیشنهاد دادند که آزمایشهای تصمیم با تأخیر در واقع عمدی بوده اند اما آزمایشهای تصمیم ناگهانی که باید برچسب «ناموفق در تصمیم گیری» بر آنها
زده می شد در طول فرایند اختیار ناخودآگاه به اشتباه گرفته شدند. آنها می گویند که «افراد به اینکه بر فرآیندهای شناختی خود دسترسی دارند پافشاری می کنند» در حالی که ما مقدار زیادی پردازش ناخودآگاه را قبل از اینکه درک آگاهانه رخ دهد به طور اتوماتیک انجام می دهیم. انتقاد به ادعاهای واگنر در مورد اهمیت توهم درون نگری برای مفهوم اختیار منتشر شده است. دستکاری انتخاب. تحقیقات نشان می دهد که درک احساس مبتکر یک انتخاب خاص بودن می تواند توسط TMS دستکاری شود. آزمایشها نشان می دهد که محرک های نورونی می توانند در حالی که نمونه ها ارادهٔ آزاد را به طور سالم تجربه می کنند روی اینکه کدام دست را بالا می برند تأثیر گذار باشد. یک مطالعه اولیه TMS نشان داد که فعال کردن یک طرف نئوکورتکس می تواند برای تعصب انتخاب دست طرف مقابل فرد در یک کار تصمیم گیری انتخاب اجباری استفاده شود. آمون و گاندویا متوجه شدند که ممکن است با تحریک کردن نواحی پیشانی با تحت تأثیر قرار دادن نیم کرهٔ چپ یا راست مغز توسط TMS می توانند در انتخاب دست (راست یا چپ) افراد تأثیر بگذارند. افراد راست دست به طور معمول تصمیم می گیرند که ۶۰٪ از اوقات دست راست خود را حرکت د
هند. اما وقتی نیمکره راست تحریک می شد، در عوض ۸۰٪ از اوقات دست چپ خود را انتخاب می کردند (به یاد بیاورید که نیمکره راست مغز مسئول سمت چپ بدن و نیمکره سمت چپ بدن مسئول راست است). علیرغم تأثیر خارجی در تصمیم گیری، افراد با ادامه این باور که انتخاب دستشان آزادانه انجام شده است، گزارش خود را دادند. در آزمایشی به دنبال آن آلوارو پاسکال-لیون و همکارانش به نتایج مشابهی دست یافتند و به علاوه متوجه شدند که محرک TMS باید در فاصله زمانی ۲۰۰ میلی ثانیه که با نتایج آزمایش لیبت همخوتنی دارد رخ دهد. در اواخر سال ۲۰۱۵، تیمی از محققان از انگلستان و ایالات متحده مقاله ای منتشر کردند که یافته های مشابهی را نشان می داد. محققان نتیجه گرفتند که «پاسخ های حرکتی و انتخاب دست را می توان با استفاده از tDCS تعدیل کرد». اگرچه تکرار دیگری توسط سون و همکارانش نتوانست نتایج مشابهی را بدست آورد. بعدها، جفری گری در کتاب خودآگاهی اش نوشت:نزدیک شدن به مشکل سختی که آزمایش ها مربوط که میدان های الکترومغناطیسی بر عملکرد مغز چه تأثیری دارند در جهان نتیجه منفی به همراه داشته است. دستکاری قصد درک شده برای حرکت. مطالعات مختلف نشان می دهد که می توان ق
صد درک شده (حرکت) را دستکاری کرد. مطالعات بر روی ناحیه حرکتی قبل از قشر حرکتی مغز (pre-SMA) متمرکز شده است، که در آن پتانسیل آمادگی نشانگر آغاز پیدایش حرکتی توسط نوار مغزی ثبت شده است. در یک مطالعه، تحریک مستقیم قبل از SMA باعث شد داوطلبان احساس قصد خود را گزارش دهند و تحریک کافی در همان منطقه باعث حرکت جسمی شود. در یک مطالعه مشابه، مشخص شد که افرادی که هیچ گونه آگاهی بصری از بدن خود ندارند، می توانند با تحریک نواحی پیش ازموتور، اندام های خود را بدون داشتن هیچ گونه آگاهی از این حرکت، تحریک کنند. هنگامی که parietal cortex آنها تحریک شد، آنها انگیزه (قصد) برای حرکت دادن یک اندام خاص را گزارش کردند (که آنها می خواستند این کار را انجام دهند). علاوه بر این، تحریک parietal cortices منجر به توهم حرکت بدون انجام این کار شد. این نشان می دهد که آگاهی از قصد حرکت به معنای واقعی کلمه "احساس" حرکت اولیه بدن است، اما مطمئناً علت آن نیست. مطالعات دیگر حداقل پیشنهاد کرده اند که "فعال شدن بیشتر SMA , SACC و مناطق جداری در حین و پس از اجرای اقدامات تولید شده در داخل نشان می دهد که یکی از ویژگی های مهم تصمیمات داخلی، پردازش نور
ونی خاص است که در حین و پس از اقدام مربوط انجام می شود؛ بنابراین، به نظر می رسد که آگاهی از زمان قصد، پس از اجرای اقدام مربوط، مطابق با دوره زمانی فعالیت نورونی مشاهده شده در اینجا، کاملاً ثابت شده است. " آزمایش دیگر شامل یک تخته الکترونیکی ویجا بود که در آن حرکات دستگاه توسط آزمایشگر انجام می شد، در حالی که شرکت کننده اعتقاد داشت که آنها کاملاً خود هدایت شده اند. آزمایشگر دستگاه را گاه به گاه متوقف می کرد و از شرکت کننده می پرسید که چقدر خودشان احساس می کنند می خواهند جلوی آن را بگیرند. شرکت کننده همچنین به کلمات موجود در هدفون گوش می داد و مشخص شد که اگر آزمایشگر در کنار جسمی که از طریق هدفون وارد می شود متوقف شود، احتمال اینکه بگویند می خواهد در آنجا متوقف شود، بیشتر است. اگر شرکت کننده فکر خود را در زمان عمل درک کند، آن را به عنوان عمدی تعیین می کنند. نتیجه گیری شد که یک توهم شدید از درک علیت مستلزم: اولویت (ما تصور می کنیم که فکر باید قبل از عمل باشد)، قوام (فکر در مورد عمل است) و انحصاریت (هیچ دلیل آشکار یا فرضیه دیگری) وجود ندارد. لاو و همکاران آزمایشی را طراحی کردند که در آن افراد به ساعت آنالوگی نگاه
می کنند و نقطه قرمز به دور صفحه حرکت کند. به افراد گفته شد هر زمان که قصد انجام این کار را داشتند، روی دکمه ماوس کلیک کنند. به یک گروه پالس تحریک مغناطیسی مغز (TMS) داده شد و به گروه دیگر TMS ساختگی داده شد. به افرادی که در شرایط قصد به عمل بودند گفته شد که نشانگر را هنگامی که تمایل به فشار دکمه را احساس کردند، به آنجا برسانند. در حالت حرکت، افراد با فشار دادن فیزیکی دکمه، مکان نما را به جایی که بود منتقل می کردند. نتایج نشان داد که TMS قادر بود قصد درک شده را ۱۶ میلی ثانیه به جلو منتقل کند و ۱۴ میلی ثانیه را برای شرایط حرکت به عقب منتقل کند. قصد ادراک شده می تواند تا ۲۰۰ میلی ثانیه پس از اجرای عمل خود به خودی دستکاری شود، این نشان می دهد که درک قصد پس از حرکات حرکتی اجرایی رخ داده است. غالباً تصور می شود که اگر اراده آزاد وجود داشته باشد، نیاز به قصد ایجاد علتی برای رفتار است. این نتایج نشان می دهد که قصد ممکن است منبع علیت همه رفتارها نباشد. مدل های مرتبط. ایدهٔ اینکه قصد همزمان با (به جای علیت بودن) حرکت رخ می دهد یادآور «مدل های پیشرو کنترل حرکت» است(FMMC)، که برای توضیح سخنرانی درونی (با خود حرف زدن) از
آن استفاده می شود. FMMCها برای توصیف جریان های موازی استفاده می شود:حرکت به صورت موازی با پیش بینی های دیگر حرکت پردازش می شود؛ اگر حرکت با پیش بینی همخوانی داشته باشد احساس اختیار رخ می دهد.FMMCها در آزمایشهای مرتبط دیگری نیز بکار می روند. متکالف و همکارانش از یک FMMC برای توضیح اینکه چگونه داوطلبان تعیین می کنند که در یک بازی کامپیوتری در کنترل هستند. از طرفی آنها فاکتورهای دیگری را نیز تصدیق می کنند. نویسندگان احساس اختیار را موصوف به مطلوبیت نتایج و پردازش از بالا به پایین می کنند (استدلال و استنباط در مورد شرایط). در این مورد به دلیل استفاده از مدل پیشرو است که یک نفر می تواند تصور کند که چگونه فرایندهای خود آگاهی می تواند نتیجهٔ فرایند پیش بینی باشد. اگر خود آگاه کپی وابسته به اعمال و رد کردن های (vetoes) اجرا شده باشد، در نتیجه خودآگاهی شبیه به یک راوی برای اتفاقاتی که در بدن می افتد، و یک راوی ناکامل است. هاگارد با خلاصه کردن اطلاعاتی که از ضبط فعالیت نورون ها بدست آورده می گوید «این داده ها این تصور را ایجاد می کنند که قصد آگاهانه فقط نتیجه ذهنی عملی است که در شرف وقوع است». پردازش موازی به ما کمک م
ی کند که توضیح دهیم چگونه نوعی اختیار خلاف علت(contra-causal free will) را حتی اگر تعیین شده باشد تجربه می کنیم. اینکه چگونه مغز آگاهی را تولید می کند هنوز مشخص نیست، و حل این مسئله تأثیر بسزایی روی مسئله اختیار می گذارد. مدل های متعددی پیشنهاد شده اند، برای مثال مدل پیش نویس های متعدد(multiple drafts model) که می گوید هیچ تئاتر دکارتی مرکزی ای وقتی که تجربهٔ خود آگاه به نمایش گذاشته می شود وجود ندارد، بلکه خودآگاهی در سرتاسر مغز موجود است. این مدل تأخیر بین تصمیم و متوجه شدن آگاهانه را به عنوان تجربهٔ همه چیز در پشت یک «نوار فیلم» پیوسته که از تصمیم آگاهانه می آید را توضیح می دهد. در مقابل، مدلهایی از ماتریالیسم دکارتی وجود دارد که توسط علوم اعصاب به رسمیت شناخته شده اند، که می گویند ممکن است قسمت های خاصی از مغز برای انبار کردن اطلاعات خودآگاهی موجود باشند؛ اما این امکان وجود ارادهٔ خود خودآگاهانه را حذف نمی کند. مدل های دیگری مانند epiphenomenalism می گویند که ارادهٔ آزاد توهم است، و این آگاهی یک محصول جانبی از حالتهای فیزیکی جهان است. کار در این بخش هنوز بسیار در حد حدس و گمان است و محققان هیچ مدل آگاهی ر
ا ترجیح نمی دهند. اختلالات مربوط به مغز. اختلالات مختلف مغزی نقش فرایندهای ناخودآگاه مغز را در کارهای تصمیم گیری دخیل می کند. توهمات شنوایی تولید شده توسط اسکیزوفرنی به نظر می رسد در اراده و رفتار آنها نمایان می شود. نیم کره چپ مغز افرادی که نیمکره آنها قطع شده است، برای اختراع توضیحاتی در مورد حرکت بدن که توسط نیمکره مخالف (راست) آغاز شده است مشاهده شده است، شاید بر اساس این فرضیه که اعمال آنها آگاهانه اراده می شود. به همچنی، افراد مبتلا به "سندرم دست بیگانه " به عنوان افرادی که برخلاف میل خود حرکت های پیچیده ای را انجام می دهند، شناخته می شوند. مدل های نورونی عملکرد ارادی. یک مدل نورونی برای اقدام ارادی ارائه شده توسط هاگارد شامل دو جریان اصلی است. اولین مورد شامل سیگنالهای مقدماتی اولیه، قصد و مشورت اولیه، پتانسیل آمادگی / آمادگی حرکتی، اجرای اعمال حرکتی است. دومین شامل جریان حرکت جداری برای اعمال هدایت شونده توسط اجسام(object-guided actions) است، برای مثال چنگ زدن به ریسمان. وی پیشنهاد کرد که اقدام داوطلبانه شامل ورودی محیط خارجی، انگیزه ها/دلایل برای انجام عملی،انتخاب عمل و وظیفه، یک بررسی پیش بینی نهایی
و اجرای عمل است. مدل عصبی دیگر برای اقدام داوطلبانه نیز شامل تصمیمات چه چیزهایی، چه زمانی و چه مواردی است و مولفهٔ «چه» تصمیمات به عنوان تابعی از anterior cingulate cortex که مشمول نظارت بر درگیری است در نظر گرفته می شود. زمانبندی تصمیمات به عنوان تابعی از preSMA and SMA که مشمول آمادگی حرکت است در نظر گرفته می شود. و در آخر مولفهٔ «چه مواردی» که به عنوان تابعی از dorsal medial prefrontal cortex در نظر گرفته می شود. چشم انداز. مارتین سلیگمن و دیگران از رویکرد کلاسیک در علم که حیوانات و انسان را «رانده شده توسط گذشته» می داند انتقاد می کنند و در عوض پیشنهاد می کنند که افراد و حیوانات برای ارزیابی چشم اندازهایی که با آنها روبرو هستند از تجربه استفاده کنند. ادعا می شود که این اقدام هدفمند شامل ارزیابی امکاناتی است که قبلاً هرگز رخ نداده اند و از نظر تجربی قابل تأیید است. سلیگمن و دیگران معتقدند که اختیار و نقش ذهنیت در خودآگاهی با اتخاذ دید «آینده نگرانه» به شناخت و اینکه «جمع آوری شواهد در طیف گسترده ای از تحقیقات نشان از تغییر در چارچوب دارد» قابل فهم تر است. جستارهای وابسته. نابهشیار تطبیق پذیر دیک Swaab کدگ
شایی عصبی سم هریس شناسایی فکر، با استفاده از فناوری ذهن ناهشیار منابع. __نمایه__
اثر ارلی (به انگلیسی: Early effect) که توسط یک مهندس آمریکایی به نام James M. Early کشف شد، بیان می کند که عرض لایه بیس در یک ترانزیستور دو قطبی، متناسب با تغییرات ولتاژ معکوس بیس-کلکتور تغییر می کند. هر چقدر که ولتاژ معکوس بیس-کلکتور زیاد باشد، عرض لایه سد مابین بیس و کلکتور بیشتر شده و در نتیجه عرض لایه بیس کمتر می شود. به این پدیده مدولاسیون پهنای بیس نیز گفته می شود. درواقع عرض مؤثر بیس کم می شود نه عرض واقعی آن، بر این مبنا، این وضعیت مدولاسیون پهنای بیس نام دارد، یعنی اینکه حامل ها ی جریان، عرض واقعی بیس را مدوله کرده و به کلکتور می رسند. توضیح پدیده. اگر یک دیود نیمه هادی در بایاس معکوس بایاس شود، عرض ناحیه تخلیه (لایه سد) نسبت به حالت بایاس مستقیم یا بدون بایاس، بیشتر می شود. در یک ترانزیستور BJT نیز به منظور عملکرد صحیح ترانزیستور (ناحیه فعال)، دیود بیس-کلکتور همیشه در بایاس معکوس قرار دارد؛ بنابراین عرض لایه سد دیود بیس-کلکتور افزایش می یابد. همانطورکه در شکل ۱ دیده می شود، لایه سد (قسمت هاشورخورده) در دیود بیس-کلکتور به درون هر دو لایه بیس و کلکتور نفوذ می کند اما از آن جایی که به هنگام ساخت ترانزی
ستور، پهنای ناحیه بیس را کمتر از ناحیه کلکتور انتخاب می کنند لذا افزایش عرض لایه سد باعت هرچه کمتر شدن پهنای ناحیه بیس می شود اما تأثیر زیادی بر روی عرض ناحیه کلکتور ندارد. اگر باز هم ولتاژ معکوس بیس-کلکتور افزایش یابد، لایه سد تمام پهنای ناحیه بیس را احاطه می کند و سبب می شود که الکترون ها از ناحیه امیتر مستقیم وارد ناحیه کلکتور شوند. عرض لایه سد در دیود بیس-امیتر کم است (به دلیل بایاس مستقیم) و تأثیری بر روی پهنای لایه بیس ندارد.
قضیهٔ اختیار جان هورتون کانوی و سیمون B. Kochen می گوید که، اگر ما دارای اختیار هستیم، به این معنایش که انتخابات ما تابعی از گذشته نیست، پس، طبق مفروضات خاصی، باید برخی ذرات بنیادی نیز دارای اختیار باشند. مقالهٔ کانوی و Kochen در "پایه های فیزیک (Foundations of Physics)" در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. آنها یک نسخهٔ قوی تر از قضیه را در سال ۲۰۰۹ منتشر کردند.
"اگر درختی در جنگلی بیفتد و هیچ کس در اطرافش نباشد که صدایش را بشنود، آیا صدایی تولید می کند؟" یک آزمایش فکری فلسفی است که پرسش هایی را در مورد مشاهده و ادراک پیش می کشد. مسئلهٔ اصلی در این پرسش چیستی مفهوم صدا است.
پاداش ویل آیزنر صنعت کمیک یا پاداش آیزنر شناخته شده است از آن دست پاداش هایی است که هر ساله به کدیوران باند دسینه (کمیک) برای کارهایی که در سال قبل در ایالات متحده پدیدار شده اند داده می شود. آن پاداشها توسط پیشه کاران (حرفه ای های) باند دسینهٔ آمریکایی اهدا شده و زمان جشنواره کمیک-کان در ساندیگو در کالیفرنیا ارزانی می شوند. جایزه های آیزنر که توسط داور اولبریچ در سال ۱۹۸۸ به دنبال درگیری وی با فانتاگرافیک دربارهٔ پدیدآورندگی جایزه جک کربی پدید آمد، این پاداش توسط سازمان کامیک کان بعد از مشکلاتی که منجر به کنسل شدن آن در سال ۱۹۹۰شده بود، دوباره از سر گرفته شد. جوایز توسط جکی استرادا گردانندگی می شود. با وجود شمار فراوان از این جایزه و دگرش های پیاپی نام، ولی این جایزه همچنان یکی از گرانمایه ترین پاداشها در ایالات متحده در کنار هارویز است. هیئت ژوری جایزه آیزنر مسئول تالار مشاهیر ویل آیزنر نیز هست که بزرگترین نامهای باند دسینه آمریکایی را نام نویسی می کنند که تا اندازه ای نمونه های بین المللی را نیز دربردارد. الان مور بریتانیایی که ۲۴ جایزه در طول پیشه خود به دست آورده است، نویسنده ای است که بیشترین آیزنر را گ
رفته است، و بعد از او کریس ویر با ۲۲ تندیس. تاد کلاین ۱۶ بار برنده جایزه بهترین بالون نویس، مرد رکورد برای یک دسته شده است. رابرت کرام ویژگی آن را دارد که هرگز آیزنر به دست نیاورده حال آنکه او جوانترین نویسنده ای است که در تالار مشاهیر نام نوشته است. جیل تامسون با ۱۰ آیزنر پُرپاداش ترین زن است که بعد وی فیونا استیپل کانادایی (با شش آیزنر) جای گرفته است.
صادق بازلی مدبر سیاستمدار اهل افغانستان و رئیس شورای رهبری حزب انسجام ملی افغانستان است. او برای هفت ونیم سال رئیس عمومی اداره امور و دارالانشاء (دبیرخانه) شورای وزیران در حکومت حامد کرزی بود. تولد و خانواده. صادق بازلی مدبر فرزند سلطان حسین خان در ۲۰ حوت ۱۳۳۸ خورشیدی در ولسوالی مرکز بهسود ولایت وردک دیده به جهان گشود. پدر آقای مدبر شغل معلمی داشت و پس از مدتی خدمت در نظام معارف افغانستان در اثر بیماریِ درگذشت. در این هنگام آقای مدبر چهار سال سن داشت. عموی آقای مدبر نیز مشاغل دولتی و خصوصی داشتند و به همین دلیل سطح فرهنگ و مطالعه در خانواده او متفاوت تر از دیگر خانواده ها بود. آقای مدبر ازدواج کرده و دو پسر و دو دختر دارد. یک پسر و یک دختر او تا مقطع ماستری و یک پسر دیگر او تا مقطع لیسانس تحصیل کرده است. فرزند چهارم آقای مدبر که یک دختر است، هنوز کوچک می باشد. تحصیلات. صادق مدبر با حمایت عمویش توانست دوره مکتب را در لیسه عالی راقول در زادگاهش به عنوان «شاگرد ممتاز» به پایان برساند. هم زمان، او علوم مقدماتی دینی همچون صرف، نحو و صمدیه را نزد عالمان منطقه آموخت و در زمستان های سال های ۱۳۵۴، ۱۳۵۵ و ۱۳۵۶ خورشیدی
به کابل می رفت و مضامین ساینسی و ریاضی را در مرکز آموزشی رهنمای علوم انجنیر عثمان واقع شهرنو کابل آموخت و خودش را برای عبور موفقانه از کنکور آماده کرد. او در ۱۸سالگی با عبور از امتحان کنکور در سال ۱۳۵۸ خورشیدی وارد دانشکده فارمسی (داروسازی) دانشگاه کابل شد و در سال ۱۳۶۱ از این رشته به سویه لیسانس (کارشناس) فراغت حاصل کرد. سهم گیری در جهاد مقدس مردم افغانستان. مدبر در بهار ۱۳۵۸، به کابل رفت و سرگرم فراگیری دروس دانشگاهی شد. این در حالی بود که جهاد مقدس مردم افغانستان آغاز شده و برخی حرکت های جدی در گوشه گوشه کشور از جمله پایتخت علیه حاکمیت حزب دمکراتیک خلق که وابستگی مفرط به اتحاد شوروی وقت داشت، راه اندازی می شد. آقای مدبر با درک شرایط و اوضاع نابسامان آن زمان و همچنین تهاجم ارتش سرخ در ۶ جدی ۱۳۵۸، به عضویت حرکت اسلامی افغانستان درآمد و در قیام سوم حوت چنداول حضور فعالانه داشت. همچنین وی در سازمان دهی تظاهرات ۱۳۵۹ دانشجویان دانشگاه کابل نقش داشت و در جریان تظاهرات توسط عمال حزب دمکراتیک خلق بازداشت و سه ماه را در زندان پلچرخی سپری کرد؛ اما به دلیل عدم وجود شواهد دوباره آزاد شد. وقتی او به دانشگاه بازگشت به سا
زمان دهی جوانان و فعالیت های چریکی در شهر کابل در تشکیل حرکت اسلامی افغانستان ادامه داد. پس از فراغت از دانشگاه در سال ۱۳۶۱ نیز فعالیت های مخفی او در کابل ادامه یافت؛ اما سرانجام با دستگیری حدود ۵۰ تن از همرزمانش و اعدام ۲۰ تن آنان، کابل را ترک کرد و به جبهه سیاه پیتاب پایگاه موسی بن جعفر استقرار یافت. پس از پیروزی مجاهدین در سال ۱۳۷۱، او پُست های ریاست دارالانشاء این حزب را به عهده داشت. وی در ۲۴ قوس (آذر) ۱۳۷۳ از کنار محمدآصف محسنی کنار رفت و جناح دیگری را با همان نام حرکت اسلامی افغانستان تشکیل داد. وی در این شاخه حزب وحدت سمت رئیس شورای اجرائیه را بر عهده داشت. تشکیل جبهه سیاه پیتاب پایگاه امام موسی بن جعفر. این جبهه در سال ۱۳۶۴ در مربوطات ولسوالی جلریز ولایت میدان وردک توسط آقای مدبر تأسیس شد. از این پایگاه به منظور تأمین روابط حسنه بین اقوام، ایجاد هماهنگی میان مجاهدین سایر مناطق با احزاب هفت گانه اهل تشیع، سازمان دهی مجاهدین حرکت اسلامی در کابل و حمایت از پایگاه های حرکت اسلامی در ولسوالی پغمان استفاده می شد. جبهه سیاه پیتاب بعدها به دُژ مستحکم جنگی تبدیل شد. در نتیجه فعالیت های این جبهه، حرکت اسلامی ا
فغانستان توانست در مدت بسیار اندک، فعالیت چشم گیری را در شهر کابل از خود نشان دهد و حاکمیت دولتی را در پایتخت به چالش بکشد. سهم گیری در تشکیل حزب وحدت. در سال ۱۳۶۸، او و جمع بزرگی از رهبران جهادی، برای تشکیل حزب وحدت اسلامی به منظور جلوگیری از تعدد احزاب و جریان های سیاسی کوشش های زیادی نمود و آن را یک فرصت تاریخی برای مردم محروم مناطق مرکزی می دانست. آقای مدبر پس از تشکیل این حزب، به عضویت شورای مرکزی و معاونیت کمیته سیاسی این حزب درآمد. عضویت در دولت مجاهدین. وی در کابینه حکومت مجاهدین نخست به عنوان معاون اول وزارت کار و امور اجتماعی و سپس به عنوان سرپرست این وزارت ایفای وظیفه کرد و به عنوان یک شخصیت فعال و تأثیرگذار برای جلوگیری از افروخته شدن شعله های جنگ بین گروه های جهادی در کابل تلاش نمود. همچنین دکتر مدبر به نمایندگی از حزب حرکت اسلامی عضو کمیسیون نظامی احزاب جهادی در وزارت دفاع ملی بود. مذاکره با طالبان. در سال ۱۳۷۳ خورشیدی، زمانی که گروه طالبان به دروازه های شهر کابل رسیده بودند؛ او چندین بار به نمایندگی از استاد عبدالعلی مزاری؛ رهبر فقید حزب وحدت اسلامی افغانستان، با نمایندگان طالبان از جمله ملا مح
مد ربانی که بعدها به ریاست شورای سرپرست طالبان (نخست وزیری) رسید، در چهارآسیاب در جنوب شرق کابل به مذاکره پرداخت تا راه تفاهم به منظور جلوگیری از خون ریزی های احتمالی هموار شود. اگرچه در نهایت استاد عبدالعلی مزاری و یاران اش به دست طالبان به صورت مظلومانه به شهادت رسیدند؛ اما از بسیاری پیامدهای ناگوار دیگر در کابل به ویژه غرب شهر جلوگیری شد. مسئولیت ها. آقای مدبر در سال ۱۳۸۱ در لویه جرگه اضطراری که اداره موقت تشکیل شد، به عنوان کمیشنر کمیسیون برگزاری این لویه جرگه انجام وظیفه نمود. این کمیسیون وظیفه داشت تا ساختار حکومت آینده را نیز ترسیم کند. همچنین در سال ۱۳۸۱ به عنوان رئیس عمومی انجوها، در سال ۱۳۸۲ رئیس ارتباط خارجه و سپس به حیث معین اول وزارت پلان تقرر حاصل نمود. طی این سال ها او به حیث رئیس مجتمع جامعه مدنی افغانستان نیز کار کرده است. مدبر در لویه جرگه قانون اساسی، نخست به عنوان مسئول بخش انتخابات دارالانشاء لویه جرگه قانون اساسی و سپس مسئول تشریفات این لویه جرگه وظیفه اجرا کرد. وی در سال های ۱۳۸۳ تا سال ۱۳۸۴ سمت معاونت دارالانشاء دفتر کمیسیون مشترک تنظیم انتخابات (JCMB) را به عهده داشت و نخستین انتخابات
ریاست جمهوری با مدیریت او و همکارانش برگزار شد. آقای مدبر، در نخستین حکومت انتخابی به حیث معاون پالیسی ریاست عمومی اداره امور و دارالانشاء شورای وزیران تقرر حاصل نمود و در سال ۱۳۸۶ با حفظ سمت پیشین به حیث معین وزارت دولت در امور پارلمانی تقرر یافت و یک سال بعد به ریاست عمومی اداره امور و دارالانشاء شورای وزیران رسید و این سمت را تا پایان حکومت حامد کرزی (میزان ۱۳۹۳) حفظ کرد. همچنین وی از سال ۱۳۸۷ الی ۱۳۹۳ عضویت شورای امنیت ملی؛ مهم ترین نهاد سیاسی ـ امنیتی کشور را داشت. او در سال ۱۳۸۶ معاونیت دارالانشاء کمیسیون برگزاری جرگه مشترک امن منطقه ای، در سال ۱۳۸۹ مسئولیت ریاست دارالانشاء کمیسیون برگزاری جرگه ملی صلح و در سال ۱۳۹۰ ریاست دارالانشاء کمیسیون لویه جرگه عنعنوی در سال ۱۳۹۲ ریاست دارالانشاء کمیسیون برگزاری لویه جرگه مشورتی و در سال ۱۳۹۳ ریاست کمیسیون روند انتقال قدرت سیاسی را به عهده داشت. پایه گذاری حزب انسجام ملی افغانستان. دکتر مدبر در سال ۱۳۸۶ خورشیدی با جمعی از افراد و شخصیت ها حزب انسجام ملی افغانستان را پایه گذاری کرد و این حزب در مدت نزدیک به یک دهه فعالیت، به عنوان یکی از احزاب مطرح سیاسی عرض اندام