Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لینو بروکا (؛ ۳ آوریل ۱۹۳۹ – ۲۱ مه ۱۹۹۱) کارگردان اهل فیلیپین بود. او موفق ترین فیلمساز فیلیپین و تنها چهرهٔ بین المللی سینمای کشور خویش است که فیلم هایش اغلب در زمینهٔ مسائل جنسی می باشد و آثارش مخصوصاً در اروپا با اقبال زیادی روبرو شده اند و حتی در فستیوال ها نیز جوایزی بدست آورده اند.
اولگا پرئوبراژنسکایا (؛ – ) یک کارگردان، و هنرپیشه اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال های ۱۹۱۳ تا ۱۹۶۱ میلادی فعالیت می کرد.
نادین ترنتینیان (؛ زادهٔ ) یک کارگردان، فیلم نامه نویس و تهیه کننده اهل فرانسه است.
دوروتی داونپورت (؛ – ) یک هنرپیشه، و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۵۶ میلادی فعالیت می کرد.
لوته راینیگر (؛ – ) کارگردان اهل آلمان و پیشگام سبک انیمیشن ضدنور بود. او نزدیک به چهل فیلم با روش ابداعی خودش ساخت، از جمله "ماجراهای شاهزاده احمد" (Die Abenteuer des Prinzen Achmed) که قدیمی ترین پویانمایی باقی مانده در تاریخ سینما به شمار می آید. لوته راینیگر از پیشگامان پویانمایی است.
مای زترلینگ (; – ) هنرپیشه و کارگردان اهل سوئد بود. او در فیلم "دستور کار مخفی" بازی کرده است.
یولیا سولنتسوا (؛ – ) یک کارگردان فیلم اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۷۹ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم های او می توان به "شعر دریا" و "وقایع نگاری سال های پرتب وتاب" اشاره کرد وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان لنین شده است.
لاریسیا افیموفنا شپیتکو (؛ – ) یک کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۷۹ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. لاریسیا شپیتکو در دوم ژوئیه ۱۹۳۹ در شهر کوچک آرتمیفسک در جمهوری سوسیالیستی شوروی اوکراین متولد شد او پس از فیلم سازانی همچون اسفیر شوب و یولیا سولنتسه وا جوانترین و موثرترین عنصر فیلم سازان زن شوروی بود. در مؤسسه سینمایی گراسیموف (V.G.I.K.) زیرنظر کارگردان بزرگ اوکراینی الکساندر داوژنکو تحصیل کرد. هنگامی که هفده ساله بود داوژنکو در حین ساختن فیلم «"سرود دریا"» درگذشت و همسرش یولیا سولنتسه وا به همراهی لاریسای جوان فیلم را در ۱۹۵۸ به پایان برد. شپیتکو از سن شانزده سالگی و زمان تحصیل در مسکو تا زمان مرگش یکی از قطب های مطرح شوروی بود معاصران مسن تر او همچون آندری تارکوفسکی و آندری کونچالوفسکی معتقدند که رسیدن به چنین مرحله ای کار آسانی نیست. در ۱۹۶۳ شپیتکو فیلم «"گرما"» را به عنوان رساله فارغ التحصیلی ارائه کرد. این اثر بر مبنای داستان کوتاهی از چنگیز آیتماتوف به نام «"چشم شتر"» ساخته شد. وی فیلم «"بال ها"» را در ۱۹۶۶ به پایان برد. شپیتکو فیلم «"تو
و من"» را در سال ۱۹۷۱ به اتمام رساند. این فیلم اولین فیلم رنگی شپیتکو بود که توسط الکساندر کنیاژینسکی فیلم برداری شد. فیلم در تورینسک و سیبری فیلم برداری شده بود. هنگامی که فیلم برای نمایش آماده شد ده دقیقه از آن را که در واقع اولین فیلم موج نوی شوروی بود سانسور کردند. فیلم «"عروج"» را بر اساس رمانی از واسیل بیکوف به نام «"سوتنیکوف"» ساخت. این فیلم در سال ۱۹۷۷ برنده جایزه خرس طلایی از ۲۷مین دوره جشنواره بین المللی فیلم برلین شد. شپیتکو در ۱۹۷۹ فیلم برداری از واپسین فیلمش «"وداع با ماتیورا"» را بر اساس کتابی از والنتین راسپوتین آغاز کرد اما هنگامی که در جستجوی لوکیش های تازه برای فیلم برداری بود در سن چهل و یک سالگی در نزدیکی مسکو به همراه چهار نفر از گروهش در تصادف اتومبیل کشته شد. بعد از مرگ، همسرش اِلِم کِلیموف فیلم را به پایان برده و نام "بدرود" را بر آن گذاشت. وی با دولت شوروی مشکلات زیادی داشت. آنتون کلیموف در پاسخ به سؤالی، احتمال ساختگی بودن این تصادف را بعید دانست. پس از مرگ شپیتکو، همسرش کلیموف با استفاده از تکنیک فتومونتاژ فیلم مستند کوتاهی دربارهٔ او تخت عنوان "لاریسا" در ۱۹۸۱ ساخت.
اسفیر ایلینچنا شوب (؛ ۱۶ مارس ۱۸۹۴ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۹) یک تدوینگر و کارگردان اهل اتحاد شوروی بود. زندگی نامه. نخستین کارگردان زن در سینمای شوروی و یکی از پیشگامان، و شاید هم بنیانگذاران یک مکتب سینمایی جدید - تألیف فیلم (Compilation Film) - است او که کارش را به عنوان پیوندگر فیلم آغاز کرده بود (که بعدها تدوین فیلم های خبری و مستند پس از انقلاب روسیه سهم عظیمی داشت) به این فکر افتاد که یک فیلم تاریخی دربارهٔ سقوط رژیم تزاری روسیه با استفاده از فیلم های خبری موجود در موزه ها و انبارهای فیلم مسکو بسازد. سرانجام او پس از مشکلات زیاد، اجازه گرفت این فیلم را برای نمایش در جشن دهمین سال انقلاب فوریه بسازد. حاصل این طرح عظیم «سقوط خاندان رومانوف» و به فاصله کوتاهی «جاده بزرگ» بود که این دومی می بایست در جشن سالروز انقلاب کبیر به نمایش درآید. این نخستین بار بود که یک فیلم با مضامین عاطفی بر اساس تصاویر کوتاه گرفته شده از وقایع حقیقی بازآفریده می شد. «شوب» در تکوین سینمای مستند نقش بسیار بااهمیتی دارد. در مقایسه با «رابرت فلاهرتی» که تماشاگر را با دیدگاه شخصی و ذهنی اول شخص مفرد آشنا کرد و گزارش های عینی - سوم شخص مفرد
- لومیر، فیلم های «شوب» به قصد درگیر ساختن تماشاکر با صحنه های مربوط به خودش - ایجاد وحدت بین بازیگر و تماشاگر - تألیف می گردد. فیلم های او از نظر تایخی ضرورتاً دقیق نبود و البته بیشتر با توجه به تماشاگر معاصر ساخته می شد. اما تأثیر کار او در سبک فیلمسازی خبری، فیلم های تبلیغاتی سیاسی و برنامه های تلویزیونی خارج از تصور اوست. چناچه ذکرش رفت او مونتاژگری چیرده دست بود. در این رابطه می توان به عنوان نمونه از فیلم «اسپانیا» (۱۹۳۹) نام برد که «شوب» با پیوند برگزیده ای از فیلم هایی که «رومن کارمن» و «ماکاسیف» فیلمبرداری مرده بودند ساخت که نتیجهٔ آن بسیار عالی بود. فیلمشناسی. همه فیلم های «شوب» مستند است:
سافی فیه (؛ زادهٔ زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۹۴۳ - درگذشته ۲۲ فوریه ۲۰۲۳)، کارگردان و انسان شناس اهل سنگال بود. وی از سال ۱۹۷۲ میلادی تا کنون مشغول فعالیت بوده است. سینمای "سنگال معتبرترین سینما در میان کشورهای آفریقائی محسوب می شود چرا که هنرمندان بزرگی چون "عثمان ثمبن" دارد که از شهرتی جهانی برخوردار است. ولی در سنگال او تنها نیست و سینماگران خوب دیگری نیز فعالیت می کنند که خانم "سافی فیه" یکی از آنهاست. او نخستین کارگردان زن سنگال می باشد که با ساختن فیلم های "عابر" (۱۹۷۲) و "نامه های روستائی" (۱۹۷۵) توجه منتقدان را به خود جلب کرده و موجب افتخار کشورش گردیده است.
لیلیانا کاوانی (؛ زادهٔ ) کارگردان و فیلم نامه نویس اهل ایتالیا است. "هتلبان شب" مشهورترین فیلم اوست. او زنی مهربان است که همواره در موئسسه های خیریه شراکت دارد و دوست دار کمک بچه های بی سرپرست و بد سرپرست است. کاوانی داوری منصف در امر قضاوت فیلم ها در جشنوارهٔ ونیز در سال ۲۰۰۹ بود.
شرلی کلارک (؛ ۲ اکتبر ۱۹۱۹ – ۲۳ سپتامبر ۱۹۹۷) کارگردان مستقل و تجربی و تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی نامه. شرلی کلارک با نام اصلی شرلی بریمبرگ فیلمساز مستقل زن آمریکایی متولد ۱۹۱۹ در نیویورک، بعد از آموزش رقص در دانشگاه و آموزش رقص مدرن با گروه مارتا گراهام، در سال ۱۹۵۳ از رقص به سینما روی می آورد. بعد از هفت سال تجربه اندوزی در زمینه های مختلف فیلمسازی، اولین فیلم بلند خود را در ۱۹۶۰ می سازد و به جمع فیلمسازان آن زمان در می آید. سپس با یوناس مکاس شرکت فیلمسازی خود را در ۱۹۶۲ به وجود می آورد و به کار فیلمسازی اش ادامه می دهد و آثار زیادی به وجود می آورد. تا اینکه در ۱۹۶۹ در فیلم عشق شیر اثر آنیس واردا به ایفای نقش می پردازد.
گریس کونارد (؛ ۸ آوریل ۱۸۹۳ – ۱۹ ژانویه ۱۹۶۷) یک هنرپیشه، فیلم نامه نویس، و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی نامه. گریس کونارد (نام اصلی: هریت میلدرد جفریس او ابتدا بازیگر کارش را در سینما آغاز کرد و بعد همکار فیلم نامه نویس و دستیار کارگردان "فرانسیس فورد" شد. سپس به کارگردانی فیلم پرداخت. لازم به تذکر است که فیلم های "کونارد" با شرکت خودش ساخته شده و محصول یونیورسال می باشد.
الینور گلین (؛ ۱۷ اکتبر ۱۸۶۴ – ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۳) یک رمان نویس، فیلم نامه نویس اهل بریتانیا بود. ابتدا کارش را با رمان نویسی آغاز کرد و بعداً در سال ۱۹۳۰ با ساختن دو فیلم بلند "شناختن مردها" و "بهای هر چیز" به سینما روی آورد و بی باکانه موجب ایجاد یک همبستگی بین ادبیات رومانتیک اوائل قرن بیستم انگلستان و سینمای انگلستان گردید. او در فیلم ساختن نیز در داستان نویسی سبکی گستاخ و طنزآمیز داشت بی آنکه سعی کند تاثیری جاودانی بر خواننده یا بیننده بگذارد.
آلیس گی-بلاشی (؛ – ) تهیه کننده، هنرپیشه و کارگردان اهل فرانسه بود. وی بین سال های ۱۸۹۴ تا ۱۹۲۲ میلادی فعالیت می کرد. او که نخستین کارگردان زن به شمار می آید، آثاری خیال انگیز پدید آورد و حتی استودیوی فیلم سازی خود را بنا نهاد. او اولین کارگردان زن سینما بوده، و از اولین کارگردانان سینما نیز محسوب می شود. برخی منابع ساخت اولین فیلم داستانی سینما را نیز به او نسبت می دهند. وی در آغاز منشیِ «لئون گومون» در «کمپانی فیلم سازی گومون» و بعدها مسئول بازاریابی و فروش در آنجا شد. او با دریافتِ اهمیت و نقش فیلم سازی، از اینکه ساخت فیلم تنها برای مقاصد تبلیغاتی یا علمی باشد، دلزده بود و به تکراری بودنِ فیلم ها اعتراض داشت و از گومون خواست تا به او فرصتی دهد، تا خودش فیلم بسازد. او عکاس، فیلمبردار، تدوینگر و کارگردان نیز بود. وی در سال ۱۹۰۸ گومون را ترک کرد و در سال ۱۹۱۰ همراه با همسرش هربرت بلاشی و جرج ای. مَژی (George A. Magie) استودیو سولاکس را تأسیس کردند. او در این استودیو فیلم های بسیاری کارگردانی کرد. متأسفانه فقط تعداد اندکی از فیلم های او باقی مانده است. آلفرد هیچکاک در مورد او می گوید:
مارتا مِساروش (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس مجار است. وی اولین زنی است که موفق به کسب جایزه خرس طلایی در جشنواره بین المللی فیلم برلین شده است. جوائز. فیلم "فرزندخواندگی" مساروش در بیست و پنجمین دوره جشنواره بین المللی فیلم برلین برندهٔ جایزه خرس طلایی شد. این فیلم به عنوان نماینده سینمای مجارستان در بخش بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان چهل و هشتمین دوره جوایز اسکار نیز معرفی شد ولی پذیرفته نشد. مساروش دریافت جوائزی مانند خرس نقره ای جشنواره برلین، صدف نقره ای جشنواره فیلم سن سباستین، جایزه بزرگ جشنواره کن، پلاک طلایی جشنواره فیلم شیکاگو، جایزه ویژه سازمان جهانی کاتولیک در جشنواره فیلم ونیز و جایزه شناخت ویژه جشنواره فیلم استونی بروک را در کارنامه خود دارد.
لوئیس وبر - یک هنرپیشه، تدوین گر، تهیه کننده فیلم، فیلم نامه نویس و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. او را مهمترین کارگردان زن در تاریخ صنعت سینما در آمریکا و یکی از پرکارترین کارگردانان فیلم در عصر فیلم های صامت می دانند. لوئیس وبر در سال ۱۹۱۶ (میلادی) بیش ترین دستمزد را در میان کارگردانان مرد و زن استودیویی در آمریکا می گرفت. او نخستین زنی است که فیلم بلند تاجر ونیزی (۱۹۱۴) را کارگردانی کرد. آغاز زندگی هنری. او در جوانی، در پنسیلوانیا در تبلیغ آموزه های مسیحیت به کلیسا خدمت می کرد و آوازهای مذهبی می خواند. اما پس از مدت کوتاهی برای رساندن پیام های دلخواه و مفید اجتماعی خود، سینما را برگزید. در زمانی که بازیگری حرفه ای برای زنان، کار آبرومندی انگاشته نمی شد در نمایش ها بازی می کرد. پس از ازوداج با فیلیپس اسمالی تئاتر را رها کرد و با یکدیگر به فیلم سازی رو آوردند. موضوع فیلم ها. فیلم های او موضوع های نامتعارف و بحث برانگیزی مانند برهنگی، سقط جنین، تن فروشی، و پیشگیری از بارداری داشتند. سرشناس ترین اثر او «بچه های من کجا هستند؟» اثری انتقادی در مورد تن فروشی، و پیشگیری از بارداری بود. برخی از آثار او به خ
اطر هنجارشکنی آن دوران هرگز به نمایش در نیامدند. مانند «بچه های من کجا هستند؟» درباره برهنگی و آخرین فیلم او «اوج التهاب» (۱۹۳۴) دربارهٔ دوستیِ یک زنِ سفیدپوست با یک مردِ سیاه پوست بود. گُم نامی. او در ۱۹۲۲ (میلادی) از اسمالی جدا شد و در ۱۹۲۶ (میلادی) با با هَری گَنتز ازدواج کرد. اما گنتز سرمایه او را بر باد داد. وبر در ۱۹۳۹ (میلادی) در تنهایی، ورشکستگی، و از یادها رفته، درگذشت.
لینا ورتمولر (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۹ دسامبر ۲۰۲۱) فیلم نامه نویس و کارگردان اهل ایتالیا بود. وی برنده جایزه اسکار افتخاری در سال ۲۰۲۰ بود و دو نامزدی اسکار در سال ۱۹۷۷ در کارنامه هنری وی دیده می شود. از فیلم های او می توان به "مارمولک ها"، "اغوای میمی"، "ریتا پشه"، "داستان بل استار"، "شبی پُرباران"، "بیش از حد عاشقانه"، "دختر زیبا"، "دشمنی خونین"، "هفت زیبا"، "شیفته"، "عشق و آشوب" و "فردیناند و کارولینا" اشاره کرد. ورتمولر در تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۲۱ و در ۹۳ سالگی درگذشت.
کونلون انرژی شرکت نفت و گاز هنگ کنگی است، که در زمینه سرمایه گذاری و تولید نفت خام، گاز طبیعی و ال ان جی، همچنین ارائه خدمات جهانگردی، فعالیت می کند. شرکت کونلون انرژی در سال ۱۹۹۴ توسط شرکت ملی نفت چین راه اندازی شد و در حال حاضر دارای عملیات در کشورهای قزاقستان، عمان، پرو، تایلند، جمهوری آذربایجان، میانمار، چین و اندونزی می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در هنگ کنگ قرار دارد و سهام آن () در بازار بورس اوراق بهادار هنگ کنگ معامله می شود.
پارک جی یون (؛ زادهٔ ۷ ژوئن ۱۹۹۳) که با نام هنری جی یون نیز شناخته می شود، خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او در ژوئیه ۲۰۰۹ به عنوان عضوی از گروه دخترانهٔ تی-آرا فعالیت خود را آغاز کرد. این گروه تبدیل به یکی از پرفروش ترین گروه های دخترانه در تمام دوران ها تبدیل شد. در کنار فعالیت های گروهی، او در مجموعه های تلویزیونی مانند "رؤیای بلند ۲" (۲۰۱۲) و "تقلید" (۲۰۲۱) ایفای نقش کرده است.
پتروقزاقستان شرکت نفت و گاز قزاقستانی است، که در زمینه اکتشاف و استخراج نفت خام، گاز طبیعی و تولید محصولات پتروشیمی فعالیت می نماید. این شرکت هم اکنون روزانه ۱۶۵ هزار بشکه نفت خام تولید می کند. شرکت پتروقزاقستان در سال ۱۹۸۶ راه اندازی شد و در سال ۲۰۰۵ با مبلغ ۴٫۱ میلیارد دلار توسط شرکت ملی نفت چین خریداری شد، در پی آن از فهرست بازارهای بورس تورنتو، بورس لندن، بورس فرانکفورت، بورس قزاقستان و بورس نیویورک خارج گردید. پتروقزاقستان هم اکنون زیرمجموعه ای از شرکت پتروچاینا می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر آلماآتی، قزاقستان قرار دارد و دفتر عملیاتی آن نیز در کلگری، کانادا مستقر می باشد.
امارت اسلامی افغانستان () یک حکومت اسلامی با رسمیت محدود بود، که در سپتامبر ۱۹۹۶ پس از سقوط کابل به دست طالبان ایجاد شد و تا سال ۲۰۰۱ در افغانستان حکومت کرد. امارت اسلامی افغانستان در اوج خود ۹۰ درصد از کشور را تحت کنترل داشت؛ مناطق باقیمانده در شمال شرقی تحت کنترل ائتلاف شمال بود، که به عنوان ادامهٔ دولت اسلامی افغانستان به رسمیت شناخته شد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر و متعاقباً اعلام «جنگ علیه تروریسم» از سوی ایالات متحده، مخالفت بین المللی با رژیم به شدت افزایش یافت و به رسمیت شناختن دیپلماتیک این حکومت توسط امارات متحده عربی و پاکستان لغو شد. این حکومت در ۱۷ دسامبر ۲۰۰۱ توسط ائتلاف شمال، که دو ماه قبل از سوی آیساف پس از حمله آمریکا تقویت شده بود، سرنگون شد. طالبان در ارتباطات رسمی اش در بین سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱ از امارت اسلامی افغانستان استفاده می کرد. تاریخ. ظهور طالبان و امارت اسلامی افغانستان معلول هرج و مرج و جنگ های داخلی در افغانستان پس از تهاجم شوروی بود. این جنبش به عنوان یک جنبش سیاسی-مذهبی اسلامی و پشتون گرایی متشکل از طلبه هایی در جنوب افغانستان آغاز شد. طالبان با پشتوانه قریب به اتفاق پشتون ها، رسو
م قبیلوی پشتونوالی را با عناصری از آموزه های سلفی در هم آمیختند تا یک ایدئولوژی اسلام گرایانه ضد غربی و ضد مدرن را شکل دهند و با آن در افغانستان حکومت کنند. این سازمان از همسایه خود، پاکستان، و همچنین از عربستان سعودی و امارات متحده عربی حمایت دریافت می کرد. درگیری های قومی. طالبان بسیاری از دیگر جوامع قومی افغانستان را بیگانه می دانستند. مردم پشتون بزرگترین گروه قومی در افغانستان هستند و اکثریت قریب به اتفاق اعضای طالبان را تشکیل می دادند. با پیشرویی طالبان از مناطق جنوبی و جنوب شرقی، پیشرویی آنها کندتر و با مقاومت بیشتری روبرو شدند. ایدئولوژی آنها اسلام دیوبندی، که با اصول قبیلوی پشتونالی ادغام شده بود، توسط سایر اقوام افغانستان به عنوان بیگانه تلقی شد. جنگ های طالبان با شبه نظامیان هزاره در مزارشریف نمونه ای از این تنش های قومی بود. حکومت. پس از گسترش قلمروی طالبان از قندهار، سرانجام کابل در سال ۱۹۹۶ توسط این گروه تصرف شد. در پایان سال ۲۰۰۰، طالبان ۹۰ درصد از کشور را در کنترل خود داشتند، به غیر از سنگرهای مخالفان (اتحاد شمالی) که عمدتاً در گوشه شمال شرقی ولایت بدخشان متشکل می شدند. مناطق تحت کنترل مستقیم ط
البان عمدتاً شهرها و شاهراه های مهم افغانستان بودند. خانها و جنگ سالاران قبیله عملاً بر شهرهای کوچک مختلف، روستاها و مناطق روستایی کنترل مستقیم داشتند. طالبان در صدد برقراری قانون و نظم و اعمال تفسیر دقیق از شریعت اسلامی و احکام شرعی ملا محمد عمر بر کل کشور افغانستان بودند. در طول تاریخ پنج ساله امارت اسلامی، رژیم طالبان شریعت را مطابق مکتب فقهی حنفی و احکام شرعی ملاعمر تفسیر کرد. طالبان گوشت خوک و مشروبات الکلی، بسیاری از فناوری های مصرف کننده مانند موسیقی، تلویزیون، و فیلم، و همچنین بیشتر انواع هنر مانند نقاشی یا عکاسی، مشارکت زنان و مردان در ورزش ها، از جمله فوتبال و شطرنج؛ ممنوع شد. فعالیتهای تفریحی مانند بادبادک بازی و نگهداری کبوتر یا سایر حیوانات خانگی نیز ممنوع شد و طبق حکم طالبان این پرندگان کشته می شدند. سالن های سینما تعطیل شدند و به عنوان مساجد مورد استفاده قرار گرفتند. جشن سال نو کریسمس و نوروز ممنوع بود. گرفتن عکس و نمایش تصاویر یا پرتره ممنوع بود، زیرا طالبان آن را نوعی بت پرستی می دانستند. زنان از کار کردن منع شدند، حضور دختران در مدارس یا دانشگاه ها ممنوع شد، برقع و چادر هم برای زنان اجباری ش
د و باید با همراهی یک مرد، از خانه خارج می شدند. کسانی هم که این محدودیت ها را نقض می کردند مجازات می شدند. تراشیدن ریش مردان ممنوع شد و مردان باید ریش خود را بر اساس میل طالبان رشد می دادند و آنها را بلند نگه دارند و در بیرون از خانه عمامه می پوشیدند. کمونیست ها به طور سیستماتیک اعدام می شدند. نماز اجباری شد و کسانی که بعد از اذان به وظیفه شرعی احترام نمی گذاشتند، دستگیر می شدند. قمار ممنوع شد، و سارقان با قطع دست یا پای خود مجازات می شدند. در سال ۲۰۰۰، ملا عمر رهبر طالبان رسماً کشت تریاک و قاچاق مواد مخدر را در افغانستان ممنوع کرد. طالبان تا سال ۲۰۰۱ تقریباً باعث از بین رفتن اکثریت تولید تریاک جهانی (۹۹٪) شدند. تحت حکومت طالبان در افغانستان، هم مصرف کنندگان و هم فروشندگان مواد مخدر تحت تعقیب شدید بودند. وزیران و معاونان کابینه ملاهایی با «تحصیلات مدرسه» بودند. تعدادی از آنها، مانند وزیر بهداشت و رئیس بانک دولتی، در درجه اول فرماندهان نظامی بودند که آماده بودند در مواقع لزوم پست های اداری خود را برای جنگ ترک کنند. عقب نشینی های نظامی که آنها را در پشت خطوط حبس یا منجر به مرگ آنها می شد، هرج و مرج را در دولت
ملی افزایش می داد. در سطح ملی، "همه بوروکرات های ارشد تاجیک، ازبک و هزاره " "با پشتون ها، اعم از واجد شرایط یا غیر واجد شرایط" جایگزین شدند. در نتیجه، وزارتخانه ها "عملا فعالیت خود را متوقف کردند". رشید حکومت طالبان را "یک جامعه مخفی مرموز و دیکتاتور با رهبری قندهاری هاً توصیف می کند. " همان طور که سخنگوی آنها توضیح داد، آنها انتخابات برگزار نمی کردند: آنها فرایند تصمیم گیری خود را بر اساس شورای قبیلوی پشتونی (جرگه)، همراه با الگوی اولیه اسلامی، اتخاذ کردند. پس از بحث، اجماع «مؤمنان» ایجاد شد. با افزایش قدرت طالبان، تصمیمات ملاعمر بدون مشورت با جرگه و بدون مشورت با دیگر نقاط کشور اتخاذ می شد. یکی از این موارد رد تصمیم لویه جرگه در مورد اخراج اسامه بن لادن است. ملاعمر تنها دو بار در زمان قدرت، از پایتخت کابل دیدن کرد. به جای انتخابات، مشروعیت رهبر آنها با بیعت گرفتن، با الهام از دوران پیامبر و چهار خلیفه اول، ناشی می شد. در ۴ آوریل ۱۹۹۶، ملا عمر، برای اولین بار در ۶۰ سال گذشته، عبایی منسوب به محمد به نام «خرقهٔ مبارک» را از حرم خرقه شریف برداشت و در حالی که آن را پوشیده بود بر پشت بام ساختمانی در مرکز قندهار ظ
اهر شد.هم زمان صدها آخوند پشتون در پایین، به عنوان بیعت و به رسمیت شناختن رهبری او، فریاد می زدند "امیر المومنین!". ملا وکیل، سخنگوی طالبان توضیح داد: طالبان چندان مایل به تقسیم قدرت نبودند و از آنجا که اعضای عمده آنها پشتون بودند، قوم آنها بر ۶۰ درصد اقوام دیگر افغانستان، به عنوان قوم حاکم، حکومت می کردند. بر تشکیلات محلی، مانند شورای شهر کابل یا هرات، وفاداران طالبان، و نه نخبگان محلی، تسلط داشتند، حتی زمانی که پشتو زبانان طالب نمی توانستند تقریباً با نیمی از جمعیت افغانستان، که به زبان فارسی یا سایر زبان های غیر پشتون صحبت می کردند، ارتباط برقرار کنند. منتقدان شکایت کردند که «عدم حضور نمایندگان محلی در مدیریت شهری باعث شد که طالبان به عنوان یک نیروی اشغالگر ظاهر و انگاشته شود». روابط بین الملل. امارت اسلامی افغانستان در مورد روابط خود با بقیه جهان، سیاست انزواطلبی را در پیش گرفت: «طالبان به عدم دخالت در امور دیگر کشورها اعتقاد دارند و به طور مشابه هیچ مداخله خارجی در امور داخلی کشورشان را نمی خواهند». تنها پاکستان، ترکمنستان، عربستان سعودی و امارات متحده عربی دولت طالبان را به رسمیت شناختند. سازمان ملل متح
د حاضر به رسمیت شناختن طالبان نشد و همچنان دولت اسلامی افغانستان را به عنوان دولت قانونی افغانستان به رسمیت می شناخت. روابط بین امارت اسلامی افغانستان و ایران در سال ۱۹۸۸، پس از تصرف کنسولگری ایران در مزارشریف و کشتار دیپلمات های ایرانی، بدتر شد. در پی این حادثه، ایران تهدید کرد که با تجمع نیروهای نظامی در نزدیکی مرز افغانستان به افغانستان حمله خواهد کرد. طالبان همچنین در زمینه نفت، برق و گاز با ترکمنستان به عنوان بخشی از خط لولهٔ ترکمنستان-افغانستان-پاکستان-هند وارد توافق شد. تخریب تندیس های بودا در بامیان. در سال ۱۹۹۹، ملا عمر فرمان حفاظت از تندیس های بودا در بامیان، که در قرن ۶ میلادی بر صخره ای در دره بامیان هزاره جات حک شده بودند، را صادر کرد. اما در مارس ۲۰۰۱، مجسمه ها توسط طالبان، با حکم شخص ملا عمر، تخریب شد. ملا عمر، رهبر عالی طالبان، علت دستور تخریب مجسمه ها را در مصاحبه ای توضیح داد: سپس سید رحمت الله هاشمی، سفیر سیار طالبان، نیز گفت که تخریب مجسمه ها پس از پیشنهاد یک متخصص سوئدی ترمیم بناهای تاریخی برای بازسازی سر مجسمه ها توسط شورای دانشمندان انجام شد. گزارش شده است که هاشمی می گوید:"هنگامی که شو
رای مرکزی افغانستان از آنها خواست تا به جای تعمیر مجسمه ها پول تغذیه کودکان را تأمین کنند، آنها نپذیرفتند و گفتند، "نه، این پول فقط برای مجسمه ها است، نه برای کودکان". در نتیجه، تصمیم به تخریب مجسمه ها گرفته شد". این امر موجب اعتراض بین المللی کشورهای مختلفی چون ژاپن، هند، سریلانکا، کره جنوبی، نپال، ایران، قطر و روسیه شد. حتی عربستان سعودی و امارات متحده عربی که هر دو جزء سه کشوری بودند که امارت اسلامی افغانستان را به رسمیت شناختند، این عمل طالبان را محکوم کردند. شاخه عربی یونسکو، این تخریب را «وحشیانه» نامید.
توک پیسین یکی از چهار نوع گویش مهم زبان های پیجین ملانزی است که در پاپوآ گینه نو گویشورانی دارد. توک پیسین در پاپوآ گینه نو زبان رسمی است و بسیاری ازمردمان آن سامان به ویژه در استان غربی، استان خلیج، استان مرکزی، استان خلیج میلنه بدین زبان سخن می رانند. با این همه این زبان پیشینهٔ تاریخی کوتاهی داشته و در میان سالمندترها فراگیری ندارد. توک پیسین برای بسیاری کاربردی به عنوان زبان دوم را دارد؛ به احتمال این زبان برای پیرامون یک میلیون تن زبان اول می باشد. نام این زبان ریشه در انگلیسی دارد و برساخته از دو واژهٔ "Talk" و "Pidgin" ("نیم زبان") است. منابع. Wikipedia contributors, "Tok Pisin," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tok_Pisin&amp;oldid=618605639 (accessed July 31, 2014).
رئیس تشریفات به میزبان و مجری یک رویداد رسمی، مراسم یا برنامه گفته می شود. تاریخچه. اولین کاربرد این لغت را می توان در کلیساهای کاتولیک پیدا کرد. جایی که در مراسم های مذهبی برگزار شده در کلیسا یک فرد که به آن MC گفته می شد وظیفهٔ کنترل و هدایت مراسم مذهبی را بر عهده داشت. معنای اصطلاحی. این لفظ اما در دنیای هیپ هاپ در معنای جدیدی بکار برده شد گرچه بین این معنای اصطلاحی و معنای لغوی ارتباط برقرار است و این ارتباط یکی از اصول ثابت در علم لغت است. در اواخر دههٔ هفتاد میلادی اصطلاح MC(در بعضی استعمالات M.C) به عنوان مخففی برای Master of ceremonies به کار می رفت و در حقیقت به عنوان جایگزینی برای لفظ Rapper استعمال شد. MC از ابیات ریتمیک و فری استایل(ad lib) برای معرفی دی جی، سرگرم نگه داشتن حضار یا به هیجان آوردن آن ها استفاده می کرد؛ لذا به صورت کلی در تعریف MC این طور گفته اند: «در موسیقی هیپ هاپ مراد از MC هنرمند و خواننده ای است که معمولاً خودش اقدام به تولید موسیقی برای اشعارش می کند و با دی جی که مسئولیت میکس کردن آهنگهای مختلف و اجرا کردن آن در مهمانی ها را دارد فرق می کند.» لذا لفظ MC در ابتدا به عنوان معا
دلی برای Rapper به کار می رفت که البته این کاربرد هنوز هم شایع ترین کاربرد این لفظ در دنیای هیپ هاپ است. اما چگونه این لغت در این معنای خاص وارد دنیای هیپ هاپ شد؟ همان طور که در معنای لغوی اشاره شد منظور از ام اسی کسی بود که مسئولیت ادارهٔ مراسم ها را بر عهده داشت. رفته رفته این لفظ به عنوان اشاره ایی به هنرمندی که توانایی خاص و متفاوتی در ادارهٔ مجالس دارد بکار رفت. و در دنیای هیپ هاپ هنرمندانی مثل Pitbull این عنوان را به خاطر اجرای خوبی که در کلاب های مختلف داشت به دست آورد. ولی بعدها به عنوان یک جایگزین نه تنها برای رپرهای قوی و مستعد در ادارهٔ مجالس بلکه برای هر رپری برای لفظ رپر شد. در کل تشریفات فرایند ارتباطات غیر کلامی است و حرکات اشارات و احساسات ماست که به عنوان پیام های غیر کلامی به تکمیل، تأیید یا جایگزینی پیام های کلامی می انجامد.
زبان تاهیتیایی (در تاهیتیایی:"Reo Mā'ohi" یا "Reo Tahiti") زبانی بومی است که در جزایر انجمن پلی نزی فرانسه بدان سخن می رانند. این زبان وابسته به زبان های پلی نزیایی خاوری است و با دیگر زبان های بومی ای که در پلی نزی فرانسه گویشورانی دارد بستگی تنگاتنگی دارد. این زبان در آغاز زبانی شفاهی بود تا آنکه در سدهٔ نوزدهم میلادی، مبلغان مسیحی سامانه ای نگارشی را برای آن تدوین نمودند. منابع. Wikipedia contributors, "Tahitian language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tahitian_language&amp;oldid=615874867 (accessed July 31, 2014).
میدان رمیله میدان نفتی، در جنوب عراق و در استان بصره، در ۳۲ کیلومتری از مرز کویت قرار دارد. ذخیره درجای نفت این میدان معادل ۱۷ میلیارد بشکه (۱۲٪ درصد ذخایر نفت عراق) برآورد شده است و میزان تولید نفت خام آن، به طور متوسط ۱٫۳۳۰٫۰۰۰ بشکه در روز می باشد. میدان رمیله در سال ۱۹۵۳ کشف شد و هم اکنون متعلق به شرکت بی پی (۳۸٪ درصد)، شرکت ملی نفت چین (۳۷٪ درصد) و وزارت نفت عراق (۲۵٪ درصد) می باشد.
زبان سوازی، سواتی یا سیسواتی (به انگلیسی: Swazi، به سوازی: siSwazi) از زبان های گروه نگونی از شاخه زبانهای بانتوست که مردم سوازی در سوازیلند و آفریقای جنوبی و چند جای دیگر بدان سخن گویند. شمار گویشوران این زبان در منطقه کم و بیش سه میلیون تن برآورده شده است. این زبان در برخی مدرسه های آفریقای جنوبی و سراسر سوازیلند آموخته می شود. سوازی یکی از دو زبان رسمی سوازیلند (در کنار انگلیسی) و یکی از یازده زبان رسمی آفریقای جنوبیست. این زبان بیش از همه به زبان های زولو و خوسا نزدیک است. منابع. Wikipedia contributors, "Swazi language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Swazi_language&amp;oldid=616405437 (accessed July 31, 2014).