Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میکل آرتتا آماتریاین (؛ زاده ) بازیکن سابق اهل اسپانیا و سرمربی کنونی باشگاه فوتبال آرسنال است. پست او در دوران بازی هافبک دفاعی و هافبک بود. زندگی حرفه ای. آرتتا که در سن سباستین، در ایالت خودمختار باسک در کشور اسپانیا به دنیا آمد. او فوتبال خود را در آنتیگوکو آغاز کرد و با هافبک و دوست خود، ژابی آلونسو، زمانی که هر آخر هفته با هم بازی می کردند، دوست شد. این دو اغلب در کنار سواحل و ناودان های سن سباستین فوتبال بازی می کردند و رؤیای بازی با هم در رئال سوسیداد را داشتند. بارسلونا. آرتتا در ۱۵ سالگی به تیم بارسلونا B رفت در حالی که آلونسو بعداً به رئال سوسیداد پیوست. آرتتا نتوانست به تیم اصلی بارسلونا راه پیدا کند و در دسامبر ۲۰۰۰ به صورت قرضی به باشگاه پاری سن ژرمن فرانسه رفت. در طول یک فصل و نیم در پاریس، آرتتا توسط سرمربی این تیم لوئیس فرناندز عمدتاً به عنوان یک بازی ساز استفاده شد. او اولین حضور خود را در لیگ قهرمانان اروپا در مرحله دوم گروهی فصل ۰۱–۲۰۰۰ انجام داد. PSG می خواست آرتتا را در پایان دوره قرضی حفظ کند و گزینه «بند خرید» را داشت. ولی آرتتا در مارس ۲۰۰۲، پس از اینکه رنجرز پیشنهاد مالی قوی تری به ب
ارسلونا ارائه کرد، با این باشگاه اسکاتلندی قرارداد امضا کرد و پس از پایان فصل ۲۰۰۱–۲۰۰۲، پاری سن ژرمن را ترک کرد. رنجرز. آرتتا در مارس ۲۰۰۲ با یک قرارداد ۶ میلیون پوندی با باشگاه رنجرز اسکاتلند قرارداد امضا کرد. او از یک فصل اول موفق در گلاسکو لذت برد و به سرعت خود را به عنوان بازیکن ثابت تیم اصلی ثابت کرد. رئال سوسیداد. آرتتا در سال ۲۰۰۴ با مبلغ ۵٫۲ میلیون یورو به رئال سوسیداد پیوست، با این ایده که آرتتا و ژابی آلونسو بتوانند هم تیمی شوند. با این حال، آلونسو به لیورپول رفت و آرتتا نتوانست خود را در این تیم تثبیت کند، و تنها سه بازی لیگ را در نیم فصلی که در سن سباستین گذراند، فیکس بود. اورتون. دیوید مویس، سرمربی اورتون، آرتتا را در پنجره نقل و انتقالات ژانویه ۲۰۰۵ به صورت قرضی با هدف انتقال دائمی در آخر فصل به خدمت گرفت. آرتتا که به عنوان جانشینی برای هافبک دانمارکی توماس گریوزن که به رئال مادرید نقل مکان کرده بود، دیده می شد. آرتتا نقشی حیاتی در کمک به اورتون برای دستیابی به سهمیه حضور در لیگ قهرمانان اروپا داشت. با این حال، آنها توسط ویارئال در آخرین مرحله مقدماتی حذف شدند و به مرحله گروهی نرسیدند. او اولین
گل خود را در اورتون در پیروزی ۴–۰ مقابل کریستال پالاس به ثمر رساند. او قراردادی دائمی پنج ساله در ژوئیه ۲۰۰۵ با مبلغ ۲ میلیون پوند با اورتون امضا کرد. آرسنال. آرتتا در ۳۱ اوت ۲۰۱۱ با آرسنال با قراردادی چهار ساله به مبلغ ۱۰ میلیون پوند قرارداد امضا کرد. او اولین بازی خود را در ۱۰ سپتامبر در برد خانگی ۱–۰ مقابل سوانسی سیتی انجام داد و اولین گل خود در لیگ برتر را برای آرسنال در باخت ۴–۳ مقابل بلکبرن روورز در ایوود پارک به ثمر رساند. آرتتا برای اولین با کاپیتانی توپچی ها را در پیروزی دور سوم جام حذفی مقابل لیدز یونایتد بر عهده گرفت. پس از جدایی کاپیتان اول آرسنال یعنی رابین ون پرسی، آرتتا به عنوان کاپیتان دوم آرسنال برای فصل ۲۰۱۲–۱۳ انتخاب شد. او توسط هواداران به عنوان چهارمین بازیکن برتر فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۳ در نظرسنجی بهترین بازیکن فصل آرسنال انتخاب شد، پس از اینکه تیم را برای هفدهمین بار متوالی در چهار تیم برتر رساند. او آغاز سال ۲۰۱۳–۲۰۱۴ را به دلیل مصدومیت از دست داد، اما در پایان سپتامبر و در مقابل کریستال پالاس به ترکیب بازگشت و در همان بازی گل زد و اخراج شد. آرسنال با کاپیتانی آرتتا در فینال جام حذفی ۲۰۱۴ مقابل
هال سیتی ۳ بر ۲ به پیروزی رسید تا آرتتا اولین جام خود را بدست آورد. آرتتا از فصل ۲۰۱۴–۱۵ کاپیتان اول باشگاه آرسنال شد. او اولین جام خود را به عنوان کاپیتان اول در پیروزی سه بر صفر آرسنال مقابل منچستر سیتی در جام خیریه ۲۰۱۴ به دست آورد و ۹۰ دقیقه کامل بازی کرد. علیرغم این کاپیتانی، او فقط ۱۱ بازی در کل فصل انجام داد و یک گل به ثمر رساند. آرتتا برای فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۶ قراردادش را به مدت یک سال با آرسنال تمدید کرد. خداحافظی از فوتبال و دستیاری در منچسترسیتی. آرتتا در آخرین بازی فصل ۲۰۱۵–۱۶ در مقابل استون ویلا که با پیروزی ۴ بر صفر آرسنال همراه بود یک گل به ثمر رساند و در پایان بازی با تشویق هواداران از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. آرتتا در سال ۲۰۱۶ دستیار اول پپ گواردیولا در باشگاه منچسترسیتی شد و تا سال ۲۰۱۹ در این سمت قرار داشت. مربیگری در آرسنال. در سال ۲۰۱۹ و پس از این که آرسنال اونای امری را به خاطر نتایج ضعیف اخراج کرده بود، با آرتتا وارد مذاکره شد و در دسامبر ۲۰۱۹، آرتتا با قراردادی ۳/۵ ساله سرمربی آرسنال شد و به تیم سابق خود اما در قامت سرمربی بازگشت. زندگی شخصی. آرتتا چندزبانه است. او به زبان های اسپانیایی، ب
اسکی، کاتالان و انگلیسی مسلط است و به فرانسوی، ایتالیایی و پرتغالی نیز صحبت می کند. ژابی آلونسو هم وطن اسپانیایی میکل آرتتا از دوستان قدیمی و صمیمی او محسوب می شود. او با مدل و مجری اسپانیایی-آرژانتینی لورنا برنال ازدواج کرده است و سه فرزند به نام های گابریل (زاده ۲۰۰۹)، دانیل (زاده ۲۰۱۲) و اولیور (زاده ۲۰۱۵) دارند. در ۱۲ مارس ۲۰۲۰، پس از فراگیری کروناویروس در انگلستان تست بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ وی مثبت اعلام شد. به عنوان سرمربی. او مدتی در منچستر سیتی به عنوان دستیار مربی زیر نظر پپ گواردیولا فعالیت می کرد. میکل در سال ۲۰۱۹ با آرسنال قرار داد ۵ ساله منعقد کرد و سرمربی این تیم شد. او در این تیم عملکرد نسبتاً ضعیفی داشت و اولین فصل حضورش را با قهرمانی در FA Cup و جام خیریه و البته رتبه ضعیف هشتم لیگ تمام کرد؛ و فصل بعد با قرارگیری دوباره در رتبه هشتم لیگ و به دست نیاوردن سهمیه هیچ یک از رقابت های اروپایی تا یک قدمی اخراج پیش رفت؛ اما در فصل ۲۰۲۱–۲۰۲۲ در پایان هفتهٔ هفتم به عنوان بهترین سرمربی ماه سپتامبر انتخاب شد و تیم را از آخر جدول رها کرد. و در فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۲ در حالی که هفته ها صدرنشین پریمیر لیگ بود اما در
نهایت منچستر سیتی قهرمان شد و فصل را با نایب قهرمانی به پایان رساند.
میلوا ماریچ (؛ زاده – درگذشته ) فیزیک دان اهل صربستان بود. او همچنین اولین همسر آلبرت اینشتین بوده است. ماریک و اینشتین هر دو در سال ۱۸۹۷ در مؤسسه فناوری فدرال زوریخ تحصیل می کردند. آن ها به هم علاقه مند شدند و حاصل رابطه آن ها دختری به نام لیزرل بود. جزئیات زندگی و فوت این فرزند نامعلوم است. ماریچ و اینشتین در ۶ ژانویه ۱۹۰۳ رسماً ازدواج کردند و بعدها صاحب دو پسر شدند. منابع. https://www.forbes.com/sites/quora/2016/08/01/did-albert-einstein-steal-the-theory-of-relativity-from-his-wife/
هنری ویلیام دالگلیش کویل (؛ زادهٔ ۵ مهٔ ۱۹۸۳) بازیگر بریتانیایی است. بیشتر شهرت او به خاطر بازی در نقش سوپرمن در دنیای توسعه یافته دی سی (۲۰۱۳–۲۰۲۳)، گرالت از ریویا در مجموعه فانتزی "ویچر" (۲۰۱۹–۲۰۲۳) و شرلوک هولمز در فیلم "انولا هولمز" (۲۰۲۰) است. کویل کارش را با ایفای نقش در اقتباس های سینمایی "کنت مونت کریستو" (۲۰۰۲) و "قلعه را تسخیر می کنم" (۲۰۰۳) آغاز کرد. او در چندین سریال تلویزیونی از جمله "آدمکشان میدسامر" (۲۰۰۳) نقش های مکمل ایفا کرد و بعدها در فیلم های دیگری مانند "تریستان و ایزولد" (۲۰۰۶)، "گرد ستاره" (۲۰۰۷) و "فناناپذیران" (۲۰۱۱) ظاهر شد. پس از کسب نقش برجسته اش یعنی سوپرمن، او در فیلم های جاسوسی "مردی از یو.ان.سی.ال.ای." (۲۰۱۵)، "" (۲۰۱۸)، "آرگایل" (۲۰۲۴) و "وزارت جنگ ناجوانمردانه" (۲۰۲۴) به ایفای نقش پرداخت. در رسانه ها. در دسامبر ۲۰۱۳، مجلهٔ بریتانیایی گلمور، کویل را « جذاب ترین مرد دنیا» معرفی کرد. در همان سال، مجلهٔ اِمپایر نیز رتبهٔ سوم فهرست «۱۰۰ بازیگر سکسی سال ۲۰۱۳» را به او اختصاص داد. در اوایل سال ۲۰۰۸، کویل به چهرهٔ عطر بریتانیایی دانهیل تبدیل شد. زندگی شخصی. کویل از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ ب
ا الن ویتاکر سوارکار انگلیسی رابطه داشت. در ماه مه ۲۰۲۱ رابطه خود را با ناتالی ویسکوزو اعلام کرد. در ۱۵ آوریل ۲۰۲۴ اعلام شد که آن ها در انتظار اولین فرزند خود هستند.
یان ماتیکو (؛ زاده درگذشته ) نقاش اهل لهستان بود. موضوعات سیاسی و تاریخی بن مایهٔ غالب آثارش را تشکیل می داد. از آثار مهمش "استانچیک" را می توان نام برد.
ایون آنتونسکو (۲ ژوئن ۱۸۸۲ – ۱ ژوئن ۱۹۴۶) یک نظامی و سیاست مدار اهل رومانی بود که در سال ۱۹۴۰، کارول دوم، پادشاه رومانی را مجبور به استعفا کرد و قدرت را در این کشور به دست گرفت. در جریان جنگ جهانی دوم، رومانی به رهبری او یک سال بعد در کنار آلمان علیه شوروی وارد جنگ شد. آنتونسکو در نهایت در ۲۳ اوت ۱۹۴۴ دستگیر و پس از جنگ به اتهام جنایات جنگی اعدام شد. سال های اولیه. ایون آنتونسکو دوم ماه ژوئن سال ۱۸۸۲ در خانواده ای از قشر متوسط در شهر پیتشت در جنوب رومانی متولد شد. پدر او به عنوان یک افسر نیروی زمینی که می خواست پسرش نیز قدم در راه او بگذارد، ایون را راهی مدارس اولیه و ثانویه نظامی در کرایووا نمود. پس از سپری کردن دو سال در دانشکده پیاده نظام و سواره نظام، یکم ژوئیه سال ۱۹۰۴، آنتونسکو خدمت خود را با درجه ستوان دوم در نیروی زمینی رومانی آغاز کرد. دو سال بعدی را دوره های دانشکده پیشرفته سواره نظام در تیرگوویشته گذراند. هنگام به پا شدن قیام رعایا در سال ۱۹۰۷، آنتونسکو فرمانده یک یگان سواره نظام در جنوب شرقی کشور بود. درایت و رفتار سازش کارانه او در این جایگاه، تحسین کارول یکم، پادشاه رومانی را برانگیخت تا فردینان
د، ولیعهد خود را جهت تقدیر از آنتونسکو، عازم گالاتسی سازد. دهم ماه مه سال ۱۹۰۸ درجه ستوان یکم به او اعطا گردید. بین سال های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳ در دانشکده پیشرفته جنگ در بخارست مشغول به تحصیل بود و در نهایت با درجه سروانی فارغ التحصیل شد. با آغاز جنگ دوم بالکان در سال ۱۹۱۳ به عنوان افسر ستاد عملیات های لشکر یکم سواره نظام به انجام وظیفه پرداخت. جنگ جهانی اول. پس از شروع جنگ جهانی اول، رومانی ۱۵ اوت سال ۱۹۱۶ با وعده دریافت اراضی جدید، در جانب متفقین وارد جنگ شد. روز بعد آنتونسکو به عنوان رئیس ستاد عملیات های ارتش شمال منصوب گشت و در طول جنگ رابطه نزدیکی با ژنرال کونستانتین پرزان، فرمانده این ارتش داشت. ماه نوامبر همان سال، در دفاع ناموفق از بخارست مشارکت نمود. با تصرف پایتخت توسط نیروهای آلمانی، نیروی زمینی رومانی از ۲۱ نوامبر شروع به عقب نشینی به جانب مولداوی کرد. در آغاز ماه دسامبر، با انتصاب ژنرال پرزان به مقام ریاست ستاد کل نیروی زمینی، آنتونسکو نیز هم اینک با درجه سرگردی، به ریاست ستاد عملیات های آن رسید. در این جایگاه نقش ویژه ای در اختصاص تدابیر لازم جهت مقاومت موفق در مقابل تهاجم نیروهای آلمانی به مولداوی ایف
ا نمود. روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۱۷ به درجه سرهنگ دومی ترفیع یافت. با انعقاد پیمان آتش بس بین روسیه و قوای مرکز در ماه نوامبر سال ۱۹۱۷، موقعیت رومانی به شدت تضعیف شد. در این شرایط، آنتونسکو اقدام کشورش در رسیدن به یک توافق آتش بس با قوای مرکز را «منطقی ترین راه حل» خواند. پس از بسته شده معاهده صلح در ماه مه سال ۱۹۱۸، پرزان بازنشسته شد و آنتونسکو به فرماندهی یک هنگ سواره نظام رسید. با ورود مجدد رومانی به جنگ، ماه نوامبر همان سال پرزان به فرماندهی نیروی زمینی منصوب گشت و آنتونسکو به ستاد عملیات ها بازگشت. دوران بین دو جنگ. پس از پایان جنگ جهانی اول، ماه مارس سال ۱۹۲۰، آنتونسکو یکی از سه گزینه دولت رومانی جهت برگزیده شدن به عنوان فرستاده نظامی این کشور به پاریس بود. در ابتدا فرد دیگری بدین منظور انتخاب شد اما پس از دو سال آنتونسکو جای او را گرفت. روز ۱ ژانویه سال ۱۹۲۳، لندن و بروکسل نیز به حوزه مسئولیت او افزوده شدند. با گسترده شدن حیطه فعالیت، حضور پر رنگ آنتونسکو در هر سه پایتخت کار دشواری بود؛ به خصوص با توجه به این که او بیشتر وقت خود را صرف انجام مذاکرات جهت دریافت اعتبار ۱۰۰ میلیون فرانکی تسلیحات فرانسوی می کرد
. ماه ژوئیه سال ۱۹۲۶ با احضار از فرانسه، فرماندهی دانشکده سواره نظام در سیبیو به او سپرده شد. برای مدتی در پاییز سال ۱۹۲۸، دبیرکل وزارت جنگ شد. سه سال بعد به درجه سرتیپی ترفیع یافت و در ۱۲ دسامبر سال ۱۹۳۳ به فرماندهی ستاد کل منصوب گشت. در این جایگاه اولویت او نوسازی نیروی زمینی رومانی بود. بدین منظور پیشنهاد خرید تسلیحات خارجی را به هیئت دولت ارائه کرد. در این مسئله با ژنرال پاول آنگلسکو، وزیر دفاع به اختلاف نظر برخورد. درحالیکه وزیر مورد نظر کیفیت تسلیحات سبک ساخت چکسلواکی را زیر سؤال می برد، آنتونسکو این ادوات را جهت اصلاحات خود حیاتی می خواند. با بی نتیجه دیدن تلاش در این مسیر، ۸ دسامبر سال ۱۹۳۴، استعفای خود را تقدیم گئورگ تاتارسکو، نخست وزیر رومانی، کرد. وزارت دفاع. با دریافت مشورت از سوی دو تن از دوستانش، آنتونسکو در سال ۱۹۳۶ برای نخستین بار با کورنلیو کودرانو، رهبر جنبش گارد آهنین دیدار کرد. این جنبش در انتخابات ماه دسامبر سال ۱۹۳۷ موفق به کسب ۶۶ کرسی مجلس و قرار گرفتن در رتبه سوم اکثریت در آن شد. کارول دوم، پادشاه رومانی، با بی توجهی به نتایج انتخابات، اوکتاوین گوگا از یک حزب کاملاً در اقلیت را مأمور ت
شکیل دولت کرد. گوگا به عنوان یکی از دوستان نزدیک آنتونسکو، پذیرش این جایگاه را مشروط به سپرده شدن وزارت دفاع به آنتونسکو کرد. این شرط از جانب هر دوی پادشاه و آنتونسکو رد شد. آنتونسکو می پنداشت گوگا سیاست خارجی رومانی را به سمت آلمان خواهد کشید. به هر صورت ۲۶ دسامبر آنتونسکو در نهایت متقاعد به پذیرش این پیشنهاد شد. کارول در نظر داشت آنتونسکو را به جای وزارت دفاع، در وزارت ارتباطات بگمارد. با این دخالت پادشاه، آنتونسکو با نوشتن نامه ای به گوگا، مجدداً پیشنهاد او را رد کرد. در این شرایط کارول وادار شد به شکل مستقیم در این ارتباط با آنتونسکو به مذاکره بپردازد. دعوت و مذاکره با او روز ۲۸ دسامبر در کاخ پادشاه، به نتیجه ای نرسید تا کارول روز بعد به عنوان یک نظامی به او دستور دهد که جایگاه وزارت ارتباطات را بپذیرد. آنتونسکو در پاسخ با اشاره به نابسامانی و فساد موجود در وزارت ارتباطات و بی ثمر بودن حضور او در این جایگاه، از پادشاه درخواست کرد از آن جایی که او یک نظامی است و ماموریت های مهمی برای به انجام رساندن در ارتش دارد، وزرات دفاع را به او بسپارد. در نهایت با وجود ناخوشنودی از سخنان آنتونسکو، پادشاه با این استدلا
ل موافقت نمود. بعدها به سفیر بریتانیا گفت اصلاً مایل نبوده به دولت گوگا بپیوندد اما چون در گذشته متهم به توطئه علیه پادشاه شده بود احساس کرده نپذیرفتن این عمل موجب تقویت چنین اتهاماتی می شود. با ورود به هیئت دولت، آنتونسکو از آرماند کالینسکو، وزیر امور داخلی، خواست رویکردی غیر تحریک آمیز در قبال جنبش گارد آهنین در پیش بگیرد. این جنبش در عوض وعده داد از هر گونه خشونت سیاسی اجتناب بورزد. آنتونسکو برای مقابله با تظاهرات های گروه های شبه نظامی، قانون حکومت نظامی تصویب شده در قانون اساسی سال ۱۹۲۳، را تمدید کرد. به هر صورت این اقدام نتوانست جلوی درگیری های خیابانی بین گروه های تندرو را بگیرد. در بستر فروپاشی نظم عمومی و محکومیت های بین المللی، پادشاه تلاش کرد دولتی فراگیر با حضور مخالفان تشکیل دهد. او از آنتونسکو خواست نقش میانجی را در مورد جنبش گارد آهنین ایفا کند که با مخالفت کودرانو مواجه شد. این پاسخ موجب برآشفتن پادشاه و دستور او به دستگیر کردن کودرانو و سرکوب جنبش گارد آهنین گشت. آنتونسکو با به کارگیری ارتش در این مسیر مخالف بود و خواهان اجرای قانون شد. کارول انتخاب دیگری به راه انداخت که در جریان تبلیغات آن
دو عضو جنبش گارد آهنین به ضرب گلوله کشته شدند. آنتونسکو به کودرانو نسبت به تلافی خشونت آمیز هشدار داد. کودرانو به شرط محافظت از او در صورت اقدام پادشاه علیه جنبش گارد آهنین وعده به پایبندی داد که با موافقت آنتونسکو همراه شد. کارول با عزل گوگا، روز ۲۰ فوریه سال ۱۹۳۸ قانون اساسی سال ۱۹۲۳ را لغو و با ایجاد دولتی دست نشانده به رهبری میرون کریستا، یک دیکتاتوری سلطنتی به پا کرد. آنتونسکو در این دولت نیز حضور داشت. با وجود در نظر داشتن خطر شوروی، تلاش آنتونسکو جهت تقویت ارتش به جهت مقابله با تهدیدات مرزی تجدیدنظرطلبانه مجارستان بود. روز ۱۲ مارس سال ۱۹۳۸ به ستاد کل دستور به آماده سازی به منظور بسیج جزئی در مرزهای غربی داد. با این وجود پس از اقدام پادشاه برای سرکوب و انحلال احزاب سیاسی و اقدام برای دستگیر کردن کودرانو، آنتونسکو اعتراض خود را در هیئت دولت مبنی بر «سوءاستفاده از قدرت» ابراز و روز بعد از مقام خود استعفا کرد. ادامه خدمت در ارتش. پس از دستگیر شدن کودرانو، به عنوان شاهد در دومین جلسه محاکمه او در یک دادگاه نظامی حاضر گشت. در این جلسه هنگامی که از آنتونسکو پرسیده شد آیا کودرانو را خائن می داند یا نه، تنها از
جای خود برخاست و دست کودرانو را فشرد. سپس اذعان داشت اگر چیز مشکوکی در او می دید با او سخن نمی گفت. آنتونسکو افزود با اطلاعاتی که در اختیار دارد نمی تواند باور کند کودرانو قادر به خیانت باشد. با این وجود کودرانو در نهایت به ۱۰ سال زندان محکوم گردید. آنتونسکو نیز به فرمان کارول در بازداشت خانگی قرار گرفت. به هر حال مدتی بعد به خدمت فعال فراخوانده و به ارتش سوم کیشینف در بسارابی منتقل شد. در نامه ای به پادشاه در ارتباط با رفتار مورد کودرانو توضیحاتی ارائه نمود. به او یادآور شد که با آگاهی پادشاه با کودرانو مذاکره کرده تا اوایل ماه فوریه از رقابت های انتخاباتی کنار بکشد. به کارول گفت به کودرانو وعده داده بود در صورت اقدام حاکمیت علیه او به یاریش برود. خصومت کارول نسبت به آنتونسکو به کینه توزی بدل گشت. ماریا، همسر آنتونسکو در گذشته با فردی در فرانسه ازدواج کرده و از او طلاق گرفته بود. با توطئه کارول و با هدف بی اعتبار ساختن آنتونسکو، این فرد با هزینه دولت از پاریس به رومانی آورده شد تا به ماریا انگ دو همسری زده شود. با ارائه مدرک اصلی فرانسوی طلاق توسط وکیل آنتونسکو این اقدام کار به جایی نبرد و موجب تقویت جایگاه
آنتونسکو به عنوان فردی شرافتمند در ارتش شد. پس از این حوادث آنتونسکو برای مدتی در سایه قرار گرفته بود. پس از ارسال ضرب الاجل توسط شوروی در ۲۷ ژوئن سال ۱۹۴۰ به رومانی مبنی تحویل بسارابی و بوکوفینای شمالی، آنتونسکو به پادشاه توصیه نمود از شوروی وقت بیشتری جهت عقب نشینی منظم نیروهای رومانیایی بگیرد تا هم روحیه آن ها تضعیف نشود و هم امکان انتقال تجهیزات بیشتری فراهم آید. او همچنین با نوشتن نامه ای از کارول خواست مشاوران بدخواه خود و نظام حکمرانی را تغییر دهد و دست از سیاست کنونی که به «فروپاشی» منجر خواهد شد، بکشد. پادشاه که احساس خطر شدیدی از جانب آنتونسکو می کرد، روز ۹ ژوئیه دستور به بازداشت او داد. حامیان آنتونسکو از فرستادگان آلمان در بخارست تقاضای مداخله نمودند. هرمان نویباخر، نماینده آلمان در مسائل اقتصادی به ارنست اوردارئانو، مشاور ارشد کارول هشدار داد «مرگ تصادفی» آنتونسکو سو ظن بسیار بدی در نزد آلمانی ها ایجاد خواهد کرد. تحت فشار آلمان، کارول روز ۱۱ ژوئیه فرمان به آزادی آنتونسکو داد اما به اتهام رابطه مخفیانه با گارد آهنین، سرویس اطلاعاتی را موظف به نگهداری او در در صومعه بیستریتسا در ولچا نمود. روز بعد
آنتونسکو از خدمت در نیروی زمینی استعفا کرد که پادشاه با آن موافقت نمود. بعدها فاش کرد در تمامی دوران بازداشت با آلمانی ها در ارتباط بوده و به آن ها وعده کرده است دست به اقدامی نزند که تولید نفت و گاز متان در رومانی را دچار اختلال کند. رسیدن به نخست وزیری. در پی پذیرش دومین حکمیت وین توسط کارول و الحاق شمال ترانسیلوانیا به مجارستان، آشوب و تظاهرات گسترده ای با سازمان دهی جنبش گارد آهنین در نقاط مختلف رومانی به پا شد. معترضان دست به اقدام مسلحانه زده و رادیو بخارست و مرکز اصلی تلفن را به اشغال خود درآوردند. در اثر این تحولات، آنتونسکو از بازداشت آزاد شد و به شهر پردا رفت. در ملاقاتی که در ۱ سپتامبر در پلوشتی با یولیو مانیا، رهبر حزب ملی دهقانان، داشت، مطلع گشت که پادشاه ممکن است از او برای تشکیل دولت دعوت کند. در این دیدار توافق شد آنتونسکو این پیشنهاد را به شرط کناره گیری کارول بپذیرد. والر پوپ، یکی از مشاوران پادشاه، از شخصیت های کلیدی بود که کارول را به برگزیدن آنتونسکو ترغیب می کرد. به نظر می رسد هم او نخستین بار سفیر آلمان را با تأکید بر جهت گیری آنتونسکو به سمت آلمان و تمایل به اجرای حکمیت وین، مایل به ن
خست وزیری آنتونسکو نمود. کارول روز ۳ سپتامبر آنتونسکو را به کاخ خود فراخواند. در دیداری پرتنش، پادشاه با توصیه های آنتونسکو موافقت نمود اما حاضر نبود قدرت را کاملاً به او بسپارد. از این رو آنتونسکو در پایبندی به قراری که با مانیو گذاشته بود، از پذیرش درخواست پادشاه برای تشکیل دولت سر باز زد. با ادامه اعتراضات خیابانی که خواهان کناره گیری کارول بود، پادشاه روز بعد از طریق گیگورتو، نخست وزیر، دستور به اعدام ۱۵ زندانی جنبش گارد آهنین داد اما گیگورتو با آگاهی از جو عمومی، با رد تبعیت از این دستور، استعفا نمود. کارول مجددا آنتونسکو را به کاخ دعوت کرد. آنتونسکو این بار به شرط دریافت «تمام قدرت لازم»، پذیرفت اقدام به تشکیل دولت نماید. کیفیت این مسئله، پس از مشورت پادشاه با مشاورانش و جهت بازیابی نظم عمومی و حفظ تاج او، در ۲۴ ساعت آینده مورد توافق قرار گرفت. با این حال حزب ملی دهقانان و حزب ملی لیبرال از مشارکت در دولت تا کناره گیری پادشاه امتناع نمودند. فابریکیوس، سفیر آلمان در دیدار صبح ۵ سپتامبر، پشتیبانی کشورش از آنتونسکو را منوط به عمل به حکمیت وین، حضور نمایندگان نظامی آن در رومانی و تقویت روابط اقتصادی با آلما
ن دانست که مورد پذیرش آنتونسکو واقع گشت. پادشاه با صدور فرمانی قانون اساسی ۱۹۳۸ را معلق و مجلس را منحل کرد و قدرت کامل جهت حاکمیت را به آنتونسکو سپرد. با این وجود، تظاهرات ها همچنان ادامه پیدا کرد. آنتونسکو شب ۵ سپتامبر به کاخ کارول رفت تا با دادن ضرب الاجل، به او اعلام کند قادر به تشکیل دولت نیست چرا که «همه خواهان استعفای عالی جناب هستند» و هشدار داد تمایلی به سرکوب معترضان و کشاندن «ملت به جنگ داخلی و باز کردن راه برای اشغال خارجی ندارد.» آنتونسکو به کارول تا ساعت ۴ بامداد فردا فرصت پاسخ داد. پادشاه مشاوران خود را جهت شور گرد آورد. با وجود این که بیشتر آن ها موافق کناره گیری او بودند، دو تن از ژنرال های ارتش پیشنهاد به پس گرفتن اختیارات آنتونسکو و حتی قتل او نمودند. با دریافت خبر این توطئه، آنتونسکو به پادشاه اطلاع داد می بایست تا پیش از ساعت ۶ صبح کناره گیری کند. در نهایت با مخالفت نظامیان در سرکوب معترضانی که مقابل کاخ تجمع کرده بودند و اعلام سفیر آلمان در عدم پشتیبانی از او، کارول دقایقی پس از ساعت ۶ صبح روز ۶ سپتامبر به نفع میهای، پسر ۱۹ ساله اش، از سلطنت کناره گیری کرد و همان روز به همراه جمعی از نزدی
کانش و مقادیر زیادی کالاهای قیمتی، از کشور خارج شد. با وجود باور برخی، در تمامی طول این تحولات هیچ فشار و درخواست رسمی از جانب آلمان برای کناره گیری کارول و رسیدن آنتونسکو به قدرت وجود نداشت. مسند قدرت. آنتونسکو با تفکرات یک ژنرال بر مسند نخست وزیری نشست و نظم را در راس اولویت های خود قرار داد. او می بایست به نابسامانی های داخلی پایان می داد و با تمام نیرویی که در اختیار داشت امنیت را برقرار می نمود. چنین شرایطی رومانی را در چارچوب «سیاست نظامی» قرار می داد. نمی توان گفت که او در این زمان پشتیبانی کامل ارتش را پشت سر خود داشت. خود او نیز از این مسئله آگاهی بود. برخی افسران ارشد از قصد او برای اجرای حکمیت وین ناراضی بودند و برخی حتی نقشه قتل او را کشیدند. جنبش گارد آهنین نفوذ زیادی در رده افسران میانی و پایینی رومانی داشت. میهای یکم، پادشاه جدید رومانی، روز ۶ سپتامبر با صدور حکمی قدرت نامحدود را به آنتونسکو به عنوان رئیس حکومت اعطا کرد و جایگاه خود را به یک مقام تشریفاتی تقلیل داد. آنتونسکو با عنوان «کوندوکاتور» (Conducător - رهبر) مخیر به صدور و ابلاغ هر گونه قانونی و تغییر تمامی قوانین پیشین شد. او مجاز به ا
نعقاد پیمان های خارجی و همچنین اعلان جنگ و صلح گردید. آنتونسکو در حقیقت به دومین "رهبر"، پس از حاکمیت دیکتاتور مابانه کارول از سال ۱۹۳۸ که خود را "رهبر" می نامید، بدل می شد. به هر صورت آنتونسکو ترجیح می داد «ژنرال» خوانده شود و به رسانه ها اعلام کرد او را چنین بخوانند. آنتونسکو در تلاش بود جایگاه سلطنت را به عنوان نشان ملی رومانی تقویت کند. او در یکی از نخستین اقدامات خود، النا، ملکه مادر را که توسط کارول از کشور بیرون رانده شده بود، به بوخارست دعوت کرد تا کنار پسرش باشد. پادشاه و مادرش نیز به اندازه کافی انتظارات آنتومسکو را برآورده می نمودند. اصلی ترین و فوری ترین اهداف سیاست خارجی آنتونسکو در این زمان بازگرداندن مرزهای رومانی به شرایط تابستان سال ۱۹۴۰ بود. این مسئله شامل پس گرفتن تمامی اراضی از دست رفته شامل بسارابی، بوکوفینای شمالی و ترانسیلوانی می شد و او آن را در جلسه روز ۲۱ سپتامبر هیئت دولت به صراحت بیان کرد. به هر صورت آنتونسکو همچنان به پایبندی سفت وسخت خود به نیروهای محور تأکید داشت.
HAMMER یک فایل سیستم نرم افزار آزاد با دسترس پذیری بالاست که با استفاده از ساختمان داده بی-تری توسط متیو دیلون نوشته شده است. این فایل سیستم قابلیت های مختلفی از جمله جلوگیری از ذخیره شده اطلاعات تکراری بر روی دیسک (بلاک هایی که یکسان هستند تنها یکبار ذخیره می شوند)، استفاده از checksum برای اطمینان از حفظ سلامت و آسیب ندیدن فایل ها، مونت کردن فایل سیستم بدون نیاز به اجرای برنامه fsck پس از بوقوع پیوستن یک حادثه مانند قطعی برق، توانایی عمل کردن در حال master-multislave (یک سرویس دهنده، چندین سرویس گیرنده)، پشتیبانی از تاریخچه به صورت تنظیم پذیر، پشتیبانی از اسنپ شات های به تعداد نامحدود و قابل export برای فایل سیستم شبکه ای و تعدادی قابلیت دیگر اشاره کرد. پورت کردن این سیستم فایل برای سیستم عامل لینوکس هم در جریان است و در حال حاضر تنها از دسترسی به فایل ها به صورت فقط-خواندنی پشتیبانی می کند. این فایل سیستم اختصاصاً برای سیستم عامل دراگون فلی بی اس دی طراحی شده است. در حال حاضر حداکثر اندازه ای که یک سیستم فایل از نوع HAMMER می تواند داشته باشد مقدار ۱ اگزابایت است.
اورنلا موتی (؛ زاده ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی فعالیت در دنیای سینما را از دهه هفتاد میلادی آغاز کرد و تا کنون در فیلم های متعددی با هنرپیشه های سرشناسی از جمله ژرار دوپاردیو و سیلوستر استالونه همبازی شده است. در سال ۲۰۱۰ او در کنسرتی که ولادیمیر پوتین در آن حضور داشت ضمن نشان دادن علاقه اش به موسیقی برای ستاره های سینما که تا پاسی از شب به طول انجامید شرکت کرد.
امیل چوران (؛ زاده – درگذشته ) فیلسوف و جستارنویس اهل رومانی بود. تحصیلاتش را در دانشگاه بخارست آغاز کرد و همان جا با اوژن یونسکو و میرچا الیاده آشنا شد که به دوستی تا پایان عمر انجامید. در ۱۹۳۳ برای ادامه تحصیل به برلین رفت و در آن دوران بیشتر از فلاسفه ای چون نیچه، شوپنهاور، کی یرکگور، کانت و شستوف تأثیر گرفت. از او آثاری به زبان رومانیایی و فرانسوی به جا مانده است. در آثار او موضوعاتی چون نیهیلیسم، پوچی، مرگ و خودکشی، یاس، بدبینی، رنج و عذاب محوریت دارند. از آثار اولیهٔ او می توان به بر قله های ناامیدی اشاره کرد که به رومانیایی منتشر شد و بسیار مورد استقبال قرار گرفت. از اولین آثار او به زبان فرانسه با عنوان " تاریخچه مختصر زوال (۱۹۴۹) " جایزه معتبر Rivarol را در سال ۱۹۵۰ از آن خود کرد، اما چوران پس از آن از پذیرش هر جایزه ای، سر باز زد. با این حال از آن پس آثارش را فقط به زبان فرانسه منتشر کرد. او در دوران نوجوانی به مدت چند سال دچار بی خوابی و شدیداً تحت تأثیر مسئله مرگ بود که اولین اثرش "بر قله های ناامیدی" را در اوج این تأثر نگاشت. وی از ۱۹۴۱ به فرانسه مهاجرت کرد و تا پایان عمر در آن کشور ساکن شد. امیل
چوران در سال ۱۹۹۵ درگذشت و مقبره وی در گورستان مون پارناس، پاریس است. کتاب "بر قله های ناامیدی" با ترجمهٔ سپیده کوتی به زبان فارسی ترجمه و در نشر پیدایش چاپ شده است. همچنین نسخه بدون سانسور این کتاب در دانمارک توسط فرناز ارشی به فارسی ترجمه شده و انتشارات آوای بوف آن را بصورت کتاب الکترونیکی و کتاب صوتی منتشر نموده است. از مهم ترین آثار چوران که شهرت بسیاری برای او به ارمغان آورد و برخی آن را شاهکار او خوانده اند کتاب "دردسر متولد شدن" است. این کتاب مجموعه ای از گزین گویه ها است که چوران آن ها را در دوران بلوغ فکری خود خلق و منتشر کرده است. این اثر را فرهاد کربلایی به فارسی ترجمه و نشر ثالث آن را منتشر کرده است.
آلفرد مواسیو (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل آلبانی است.