Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای تیغه به عنوان پایه ای برای دیوارها استفاده کرد. در یک ساختمان سنتی، که در آن یک قاب چوبی خانه را نگه می دارد، کاه عایقی بسیار عالی و مقاوم در برابر آتش می باشد. این دیوارهای ساخته شده از کاه، از لحاظ نگهداری انرژی حدود ۵۷٪ کارآمد تر از تیغه های استاندارد هستند. زیرا به هیچ وجه اکسیژن نمی تواند به دیواره ها نفوذ کند، پس آتش نمی تواند گسترش پیدا کند و هیچ شانسی برای احتراق وجود دارد. بامبو. در کشورهای آسیایی، بامبو در سازه هایی مانند پل ها و خانه ها استفاده می شود. بامبو به طور خارق العاده ای محکم است و دارای انعطاف پذیری خوبی است و فوق العاده سریع رشد می کند، و به همین دلیل به فراوانی یافت می شود. هر چند که قرار دادن گوشه های بامبو در کنار هم کار سختی است، اما در ساخت بناهای محکم می توانیم روی قدرت و استحکام آن حساب کنیم. ، ترکیبی از بقایای کوچک هیزم و سایر چوبهایی که معمولاً به هدر می روند است. این بلوکهای کوچک از چوب به راحتی می توانند در کنار یکدیگر قرار داده شوند و یک ساختمان را مانند بناهای سنگی، از لحاظ عایق بودن تأمین کنند درست مانند توده های حرارتی. این مواد نگاهی روستایی از کابین ورود بدون استفاده
از چوب را فراهم می کند. می توانید یک ساختمان کامل را تنها با استفاده از بسازید یا نهایتاً از سنگ برای پر کردن در و دیوارهایش استفاده کنید. زمین کوبیده. زمین کوبیده شده یک ماده بسیار فراوان است که می تواند به جای بتن و آجر استفاده شود. خاک کاملاً در قالب دیوار کوبیده می شود و بسیار سخت است که یک دیوار با دوام را از خاک، سنگ، و چوب ایجاد کنیم. زمین کوبیده شده همچنین یک توده بزرگ حرارتی را که به معنی صرفه جویی در مصرف انرژی می باشد، فراهم می کند. علاوه بر این، بسیار مقاوم در برابر نفوذ آب و به اندازه ای با دوام است که آن را در دیوار بزرگ چین مورد استفاده قرار داده اند. ، یک تکنیک ساختمانی منحصر به فرد است که در آن، ساختمان به طور کامل اما در حداقل یک طرف به شکلی از زمین ساخته می شود که ممکن است یک سقف چمنی، دیوارهای گلی، یا هر دو باشد. این سیستم منحصر به فرد معمولاً به دلیل مشکل درگیری در استفاده بیش از حد از برق در چنین خانه هایی، شامل مقدار زیادی پنجره است. این مورد بوسیله کاهش هزینه های روشنایی، بهره وری انرژی در خانه ها را افزایش می دهد. یک تکنیک ساختمانی منحصر به فرد است که در آن، ساختمان به طور کامل اما در
حداقل یک طرف به شکلی از زمین ساخته می شود که ممکن است یک سقف چمنی، دیوارهای گلی، یا هر دو باشد. این سیستم منحصر به فرد معمولاً به دلیل مشکل درگیری در استفاده بیش از حد از برق در چنین خانه هایی، شامل مقدار زیادی پنجره است. این مورد بوسیله کاهش هزینه های روشنایی، بهره وری انرژی در خانه ها را افزایش می دهد. ، ماده جالب و بسیار جدیدی است که می تواند جایگزین خوبی برای بتن باشد. ، ترکیبی از کاغذ خرد شده، شن و ماسه و سیمان است که با هم مخلوط شده اند و به شکل یک ماده مانند آجر بسیار با دوام درآمده اند. ساختمان هایی که از استفاده می کنند، دارای دیوارهای عایق گرمایی و مقاوم در برابر آتش می باشند. بسیار ارزان قیمت می باشد و هزینه هر فوت مربع آن حدوداً معادل ۱۳۳۷ دلار می باشد. خشت. خشت یک روش قدیمی است که در عین حال ارزان قیمت است، آسان به دست می آید، و ایده آل برای محیط های گرم است. مخلوطی از شن و ماسه، خاک رس، و آب است در یک قالب ریخته شده و در معرض آفتاب نگهداری می شود تا خشک شود. هنگامی که خشک شد، به ماده ای فوق العاده قوی و مقاوم در برابر حرارت تبدیل می شود. ادوبی اجازه نفوذ گرما را به داخل ساختمان نمی دهد، بنابرای
ن در طول تابستان عایق بسیار خوبی برای کاهش هزینه های انرژی است. اگر چه این مخلوط خاک رس عایق بسیار خوبی از گرما را فراهم می کند، با این حال به اندازه کافی ضد آب نیست و می تواند در مناطق مستعد زمین لرزه به خاطر تمایلش به ترک خوردن، خطرناک باشد. خاک اره. خاک اره ماده خوبی برای ترکیب شدن با مخلوط های خاک رس یا سیمان است و در دیوارها از آن استفاده می شود. این دیوارها فوق العاده محکم هستند. بسته به این که کدام نوع خاک اره (چوب جنگلی بهترین است) در تراشه های چوب در دیوار استفاده می شود، باعث جذب رطوبت شده و به جلوگیری از ترک خوردگی در طول یخبندان چرخه ذوب کمک می کند. خاک اره ممکن است با آب ترکیب شده و منجمد شود و موادی را تحت عنوان تولید کند که بسیار با استحکام است، و نسبت به یخ کمتر در معرض ذوب قرار می گیرد. نمونه ها. اگر چه این یک تکنولوژی جدیدتر می باشد، اما ساختمان هایی وجود دارند که در حال حاضر این مواد را به خوبی هرچه تمام تر به کار گرفته اند تا به عنوان ساختمان های سبز شناخته شوند. یکی از نمونه های طراحی شده، طرح پیشنهادی ساختمان در دبی در امارات متحده عربی است. در این طرح از پانل های خورشیدی و پنجره استفاده
شده است، تا علاوه بر دریافت مقدار زیادی نور طبیعی، حداکثر استفاده از نور خورشید را داشته باشد. این ساختمان (که به خاطر بحران مالی ۹۱۱۲ با تأخیر ساخته شد) از نوعی فولاد جایگزین استفاده می کند که طی فرآیندی تولید شده است که مواد شیمیایی نامطلوب را در اتمسفر آزاد نکند. مثال دیگر دانشکده هنر، رسانه، و طراحی می باشد که در سنگاپور واقع شده است. این مدرسه دارای سقفی است که به طور کامل از چمن ساخته شده است. (نمونه ای از این باعث می شود تا کمتر از بتن و سایر مواد) در سقف استفاده شود، همچنین ساختمان دارای تعداد زیادی پنجره برای استفاده از نور طبیعی می باشد.
جغرافیای خورشیدی سالانه، گرمایش غیرفعال خورشیدی را حتی در مناطق سرد و معتدل و مه آلود شمال نیز قابل استفاده می کند. این سیستم از زمین زیر یا اطراف ساختمان به عنوان یک توده گرمایی برای گرم و سرد کردن ساختمان استفاده می کند. پس از یک تأخیر حرارتی هدایتیِ طراحی شدهٔ شش ماهه، گرمای ذخیره شده به فضاهای مسکونی باز می گردد یا از آن ها خارج می شود. در آب و هوای گرم، قرار دادن کلکتور به سمت آسمان بسیار سردِ شب در زمستان، می تواند ساختمان را در تابستان خنک کند. تأخیر حرارتی شش ماهه به وسیله حدود سه متر (ده پا) خاک، فراهم شده است. یک دامنهٔ خاکی عایق با عرض شش متر (۰۲ فوت) در اطراف ساختمان، باران و برف ذوب شده در خاک را جمع آوری کرده و نگه می دارد، که معمولاً در زیر ساختمان قرار دارد. خاک، گرما و سرما را از طریق کف یا دیوار می تاباند. یک سیفون حرارتی، گرما را بین خاک و کلکتور خورشیدی انتقال می دهد. کلکتور خورشیدی، ممکن است یک محفظه ساخته شده با ورق فلز در سقف یا یک جعبه مسطح گسترده در کنار یک ساختمان یا تپه باشد. سیفون ها ممکن است از لوله های پلاستیکی ساخته شده باشند و حامل جریان هوا می باشند. استفاده از هوا مانع نشت آب
و خوردگی ناشی از آب می شود. لوله های پلاستیکی، مانند لوله های فلزی در زمین مرطوب پوسیده نمی شوند. سیستم های گرمایش معمولاً شامل موارد زیر است: فضای خورشیدی یا گلخانه ای، یا زمینی، صفحات تخت، سیفون جمع آوری کننده حرارت، یا دیگر دستگاه های جمع آوری حرارت خورشیدی. تنها پس از تأخیر زمانی تنظیم شده توسط عایق مناسب. معمولاً چندین سال طول می کشد تا توده زمین، به طور کامل از دمای موضعی در عمق خاک گرم شود و به دمای مطلوبی برسد که در آن ۰۲۲ درصد نیازهای گرمایشی فضای زندگی در زمستان را فراهم کند. (بسته به منطقه و جهت گیری سایت متفاوت است). این فناوری همچنان با طیف وسیعی از تنوع، به تکامل خود ادامه می دهد، (مانند دستگاه های بازگشت فعال). جایی که در آن این نوآوری اغلب مورد بحث قرار گرفته است، «معماری ارگانیک» در سایت یاهو است. این سیستم تقریباً به طور انحصاری در شمال اروپا مستقر شده است. یک سیستم نیز در «دریک فرود» در شمال آمریکا ساخته شده است.
در تاریخ ۲۵ ژانویه ۲۰۱۲ یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا با یورش تاکتیکی به ۲۰ کیلومتریِ شهر عدو واقع در شمال کشور سومالی، ۹ دزد دریایی سومالی را کشتند و با آزادی ۲ گروگان که شهروند ایالات متحده بودند عملیاتشان را به پایان رساندند. پیش زمینه. چهار ماه قبل از عملیات، در اکتبر سال ۲۰۱۱، زن و شوهری با نام های "جسیکا بیوکَنِن" و "پول هَگِن" که در حال انجام مأموریت مین روبی تحت نظر شعبه ای از سازمان پناهندگی دانمارک بودند و در شهر گالکایو واقع در سومالی توسط دزدان دریایی سومالی ربوده شدند. در ادامه، درخواست سازمان مذکور برای پادرمیانی ریش سفیدان و رهبران سنّتی سومالیایی با دزدان دریایی برای آزادسازی گروگان ها بی نتیجه بود و گروگان گیرها با اعلام مبلغ ۱٫۵ میلیون دلار، حاضر به آزادی گروگان ها شدند. با وخیم شدن وضعیت جسمانی جسیکا بیوکَنِن، مقامات اِمریکایی تصمیم گرفتند تا از طریق چند واحد عملیات ویژه، از جمله واحد «دوجره» ملقب به تیم شش نفره یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، اقدام به آزادسازی گروگان ها کنند. یورش. در اولین ساعات روز ۲۵ ژانویه سال ۲۰۱۲، دو گروه از تکاوران یگان ویژه نیروی دریایی متش
کل از ۲۴ نفر، از یک هواپیمای سی-۱۳۰ هرکولس در فاصله ۲۰ کیلومتری شمال شهر عدو، جایی که دزدان دریایی گروگان ها را نگه داشته بودند، پایین پریدند. سپس تکاوران یگان ویژه حدود ۲۰ کیلومتر را از نقطه فرود تا محل گروگانگیری طی کردند و با حمله به پایگاه دزدان دریایی هر ۹ نفر آنها را کشتند. پیامدها. بعد از حمله به پایگاه دزدان دریایی و آزادی گروگان ها، نیروها به کمپ خود در کشور جیبوتی بازگشتند. فرماندارِ منطقه "گالمودوگ" (یکی از استان های سومالی)، بخاطر این عملیات از ایالات متحده تشکر کرد. رئیس جمهور اِمریکا باراک اوباما قبل از سخنرانی خود در سال ۲۰۱۲ رسماً به وزیر دفاع ایالات متحده، لئون پانه تا تبریک گفت. جسیکا در اولین مصاحبه خود بعد از واقعه با مجله "۶۰ دقیقه" عنوان کرد که حین روزهای گروگانگیری، دائماً در این فکر بود که برای مردن زود است و هنوز بچه دار نشده و با عزیزان خود خداحافظی نکرده است. جسیکا به همراه همسرش از شرق آفریقا به ایالات متحده باز گردانده شد و در حال حاضر مادر یک پسربچه می باشد.
توحید الهی یا دین الهی نام آیینی بود که اکبر کبیر، پادشاه گورکانیان در هندوستان، با توجه به علاقه اش به ادیان و عقاید به صورت دینی تلفیقی و جدید در حدود ۱۵۶۰ میلادی ابداع کرد. این آیین آمیزه ای از ادیان اسلام، هندوئیسم، مسیحیت، جینیسم و مزدیسنا به شمار می رفت. دوران فرمانروایی اکبرشاه و جانشینانش، تنها حکومت اسلامی ثبت شده در تاریخ است که بدون فشار خارجی اتباع غیرمسلمان حقوقی برابر با مسلمانان داشتند. اکبرشاه پس از تعاملات، مباحثات و مجادله های بسیاری که با علمای ادیان مختلف در «عبادت خانه» انجام داد، برای اتحاد مذهبی مردم هندوستان و شاید ارتقای جایگاه مذهبی خود، این آیین نوین را بنیان گذاشت. اکبرشاه در راستای مفاهیم «صلح کل» و «عبادت خانه» که پیش تر مطرح کرده بود و با توجه به گذشت هزار سال از بعثت محمد، خود را مصلح دین اسلام و «هزاره» معرفی کرد و «توحید الهی» را مذهب خود دانست. توحید الهی احتمالاً در اثر اشتباه مترجمان انگلیسی زبان در دوره های بعدی، با نام «دین الهی» شناخته شد. اکبرشاه پس از ارائهٔ دین الهی، گاه شمار رسمی امپراتوری را نیز به «تقویم الهی» تغییر داد که همانند تقویم خورشیدی است که مبدأ آن از آغ
از دین الهی است. نشر این آیین توسط اکبرشاه مخالفت های بسیاری در میان علمای مسلمان اهل سنت به وجود آورد و عده ای از روحانیان او را به کفر و بدعت متهم کردند. احکام و عقاید دین الهی متأثر از ادیان پیشین بود و با تکیه بر این مسئله بود که چرا باید حقیقت را محدود به یک مذهب دانست، در حالی که حقیقتِ پشت تمامی ادیان واحد و یگانه است. دین الهی سیستمی اخلاقی است که نفس پرستی، شهوت، اختلاس، نیرنگ، افترا، ستم، ارعاب و غرور را نهی می کرد، کشتن و خوردن حیوانات را عملی قبیح می شمرد و آزادگی، بردباری، پرهیز و اجتناب از دلبستگی شدید به مادیات، تقوا، ایثار، دوراندیشی، نجابت و ملاطفت را از اصول کار خود قرار داده بود. این آیین نوزده عضو داشت که یکیشان پیشتر هندو بود. دین الهی پس از مرگ اکبرشاه هیچ پیروِ دیگری نیافت ولی تأثیرات عمیقی بر جامعهٔ هند بر جای گذاشت. پیش زمینه. اکبر از نسل چنگیزخان و تیمور گورکانی بود و سیاست تساهل دینی اسلافش بر او تأثیرگذار بوده است. بابُر، مؤسس پادشاهی مسلمان گورکانیان در هند که پدربزرگ اکبر بود، در وصیت نامه اش اخلاف خود را به اجتناب از «تعصب دینی» فراخواند و به رفتار بر مبنای عدالت و بر اساس آیین
هر دین، با پیروان ادیان توصیه کرد و فرزندانش را به تبلیغ اسلام با حجت، به جای شمشیر فراخواند. او همچنین اختلاف تسنن و تشیع را سبب ضعف اسلام و آسیب پذیری آن می دانست. اکبر نخستین شاهزادهٔ خاندان گورکانیان مغول بود که در هندوستان به دنیا آمده و مادر او «حمیده بانو» و پدرش «همایون شاه» هر دو دارای هویتی خارجی بودند. اعضای خانوادهٔ اکبر دارای مذهب تسنن حنفی بودند ولی پدر او، همایون شاه، که به همراه اعضای خانواده به دربار شاه طهماسب صفوی پناه برده بود، با امضای تعهدنامه ای قول داد که در طول مدت اقامتشان در ایران طبق تعالیم شیعه رفتار کند. در این دوره اکبر با مذهب تشیع آشنایی یافت و آثار این آشنایی در نام گذاری فرزندانش، حسن و حسین، نمایان است. اکبرشاه به کمک طهماسب یکم، پادشاه صفویان ایران، در سنین کودکی به حکومت گورکانیان دست یافت. او به دستور پدر، در سال ۹۶۳ هجری قمری به همراه بیرم خان راهی نبرد با اسکندرخان افغان شد و در میانهٔ راه خبر مرگ پدر را شنید. بیرم خان موافقت امرای لشکر را کسب کرد و او را رسماً در ۲۷ ربیع الاول ۹۶۳ هجری بر تخت سلطنت نشاند. بیرم خان پس از آن سپهسالار و پیشکار کل هند گردید و موانع بسیاری
که بر سر حکومت اکبرشاه وجود داشت را برطرف کرد و نهایتاً در ۹۶۸ هجری به قتل رسید. پس از مرگ بیرم خان، اکبرشاه سر رشته امور را به دست گرفت و خط مشی سیاست های بیرم خان را ادامه داد. اکبر پس از سنین بلوغ در هند بود و تحت تأثیر ادیان هندیان قرار گرفت. تأثیرات این دوره چنان است که نویسندگانی، همچون اسمیت، او را فردی «نیمه هندو» می دانند. همچنین معاشرت او با عارفان صوفیه در کابل و آشنایی او با مفهوم عرفان اسلامی «نیل به لقاءالله»، که پاکی قلب و روح را نسبت به اتکا و پیروی از دستورالعمل های خشک و ظاهرگرایانه دین دارای اولویت می داند، در شکل گیری دیدگاه های آزاداندیشانه اکبر نقش عمده ای داشتند. پس از ورود مسلمانان به شبه قارهٔ هند، که پیش از این نیز ادیان بسیاری در آن می زیستند، همواره طریقهٔ مواجهه و تعامل حاکمان مسلمان با پیروان دیگر ادیان مسئله ای برای آنان بوده است. نخستین فرمانروایان مسلمان در صدد مقابله با این واقعیت های جامعهٔ هند و گسترش اسلام بودند، اما تدریجاً به این نتیجه رسیدند که برای حفظ حکومتشان در برخی مقاطع مجبور به تعامل مسالمت آمیز با پیروان سایر ادیان هستند و این احوال عرصه را برای ارائهٔ دیدگاه ه
ای اصلاح گرایانه در خصوص دین می گشود. از دیگر موارد الهام بخش برای اکبرشاه، که در شکل گیری دین الهی نقش داشتند، انحطاط و فساد علمای معاصر او، اعتقادات مذهبی متنوع پیرامونش و تسامح او، شک گرایی او نسبت به ادیان و همچنین مصاحبت با وزیرش، ابوالفضل علامی، بودند. اکبر بیش از نیم قرن به سلطنت در هندوستان پرداخت و تا حد زیادی به هدف خود، که ایجاد دولتی یک پارچه و متحد در هند بود، دست یافت. عبادت خانه و فلسفهٔ صلح کل. هنگامی که اکبرشاه در ۱۳ سالگی بر تخت سلطنت نشست، کاملاً بی سواد بود. او تحت تأثیر مادرش فردی مذهبی و سنت گرا بار آمده بود و به عرفان و درویشی علاقه داشت. در دربار او تسلط مسلمانان سنت گرا بر امور مملکت غالب بود و در چنین فضایی تا حدود ۲۰ سالگی مسلمانی معتقد و مقید به آداب ظاهری دین بود. از سوی دیگر سرپرست او، بیرم خان، که در به سلطنت رسیدنش نقش بسزایی داشت و از نفوذ شدیدی در دربار برخوردار بود، مذهب تشیع داشت. بیرم خان آموزش های مذهبی اکبر را به شخصی به نام عبداللطیف سپرد و احتمالاً نخستین اشاره های اکبر به «صلح کل» در سن شانزده سالگی، تحت تأثیر تعالیم او بوده است. اندیشهٔ صلح کل که برگرفته از اندیشه ها
ی ابن عربی است، بالاترین جایگاه معنوی را «محبت کل» می نامد و وحدت را در این می بیند. یک پله پایین تر از محبت کل، «صلح کل» است که شامل پذیرش تنوع افراد است و از همگان می خواهد که خیرخواه همگان باشند. اکبر طبق این اندیشه، به همهٔ اندیشه های دینی، حتی اگر ظاهراً در تناقض با هم بودند، احترام می گذاشت. ذهن اکبرشاه در دوران جوانی تجربه های روحانی، اجتماعی و سیاسی خود را آغاز کرد و او شب ها دربارهٔ خدا و راه رسیدن به او تأمل می کرد و همواره در فاصلهٔ میان جنگ ها به مسائل دینی بازمی گشت. از نخستین اقدامات او، که نوعی تسامح و رواداری میان مذاهب به شمار می رود، بخشودن مالیات زائران هندو و جزیهٔ نامسلمانان بود. بسیاری از راجپوت ها در نتیجهٔ این اقدام به اکبرشاه پیوستند؛ حتی اکبر با زنی راجپوت ازدواج کرد و هندوان را نیز در ادارهٔ امور کشور به خدمت گرفت. این اقدام، انتقادات علمای مسلمان را برانگیخت ولی برخی اندیشه ورزان او را برای هدایت جامعهٔ هند به سوی «وحدت ملی» و حرکت در جهت استقرار اندیشهٔ «ملیت هندی» ستودند. چنانچه او را «پدر ملت» و «پدیدآورِ ملیتِ هندی» خواندند. گروه بسیاری از شاعران، اندیشه ورزان و دانشمندان ایران
ی به علت فشارهای متعصبانهٔ دینی دودمان صفویه به دربار همایون و اکبر پناه بردند و به گفته منوچهر پزشک، مورخ معاصر، غالب این افراد «متفکرانی آزاده با دیدگاه های نو و ضدسنتی» وصف شده اند. منتقدان اکبرشاه نفوذ این افراد و به ویژه شیخ مبارک و پسرانش، ابوالفضل علامی و فیضی دکنی، را موجب گرایش های او دانسته اند. یکی از مهم ترین اقدام های نخستین اکبرشاه برای گسترش روحیهٔ تسامح و عقل گرایی در جامعه، تأسیس «عبادت خانه» یا «انجمن آگاهی» بود. او در ۹۸۳ هجری قمری (۱۵۷۵ میلادی)، در پایتختش، فاتح پور سیکری، بنای ویژه ای برای این انجمن ساخت. او ابتدا تنها روحانیان اهل سنت را به این انجمن دعوت کرد و تدریجاً از عالمان تمامی ادیان، مذاهب، فرقه ها و ملل افرادی را گرد آورد که منجر به بحث و تبادل نظر در موضوعات گوناگون دینی و حتی حوزه هایی چون اعتبار قرآن و ماهیت خدا شد. فکر تأسیس عبادت خانه تا حدودی تحت تأثیر اقدامات شاهان همسایه، مانند سلیمان کررانی (در بنگال) و میرزا سلیمان شاه (در بدخشان)، بوده است. ابتدا هر جمعه شب پس از نماز، در عبادت خانه چندین حلقه تشکیل می شد و میان روحانیان دینی بحث و مجادله درمی گرفت و اکبر خود به حلقه
ها سر می زد و در بحث هایشان شرکت می کرد؛ بدین ترتیب نمایندگان ادیان و آیین ها در کنار هم جمع می شدند و به بیان آزادانهٔ عقاید و استدلال هایشان می پرداختند و به نظر منوچهر پزشک، مورخ معاصر، این چنین گونه ای از تسامح و آزاداندیشی مذهبی و عقلانیت را در هند به نمایش گذاشت. اندکی بعد، در رجب سال ۹۸۷ هجری، اکبر در طرح تازه ای، ظاهراً بنا بر درخواست روحانیان دینی به قضاوت میان آنان پرداخت. گویا این مسئله به اشارهٔ خود اکبرشاه صورت گرفته است و روحانیان مختلف سندی تهیه و تنظیم کردند که به او اختیار می داد از میان فتواهای مختلف دربارهٔ یک مسئله، حکم ارجح را برگزیند. احتمالاً پذیرش امضای این سند توسط علمای اهل سنت، نه به اجبار و فشار، بلکه برای مقابله با گسترش روزافزون تشیع بوده است. اکبر طبق این سند، مفسر معتبر شریعت شد و دیدگاه «صلح کل» خود را توسعه داد و نهایتاً در سال ۹۹۹ هجری (۱۵۹۰ میلادی) در یک فرمان آن را ابلاغ نمود. اکبرشاه بنا بر سندی که از روحانیان گرفته بود، می توانست علاوه بر قدرت سلطنت، در عمل به بالاترین مقام دینی کشور در میان تمامی مذاهب موجود تبدیل شود؛ به گونه ای که به بالاترین مجتهد مملکت بدل شد و کسی
را یارای مقابله با او نبود. در اقدامی دیگر، در سال ۱۵۸۲ میلادی رسم «خطبه» را نیز پایه گذاشت و سپس با تمامی امکانات تبلیغاتی اش آراء و نظرهای خود را می پراکند. وجود حکومت های قدرتمند صفوی، عثمانی و پاپ که در آنان پادشاه رهبری روحانی کشور را نیز در دست داشت، می توانست از انگیزه های تأسیس عبادت خانه باشد؛ چنان که حضور علمای مسلمان در دستگاه حکومت مانعی برای اختیارات اکبرشاه محسوب می شد. اکبر به بی دینی، شیعی گری و برهمنی متهم و تکفیر شد ولی این اتهام ها را انکار کرد و بر مسلمان بودن خود تأکید داشت. ابوالفضل علامی در کتاب "اکبرنامه"، می گوید شاه با همهٔ بدزبانان مدارا می کرد. موفقیت عبادت خانه دوام نیافت؛ زیرا هر کدام از روحانیان با متهم کردن دیگر ادیان ادعای برتری می کردند و با شدیدتر شدن بحث ها، برخلاف هدف مذکور، از یکدیگر رنجیدند و اختلافات شان فزونی یافت. این روند باعث شد در سال ۱۵۸۲ اکبرشاه عبادت خانه را ببندد. با این حال، تعاملات اکبرشاه با روحانیان دینی مذاهب گوناگون او را متقاعد کرد که تمامی ادیان نکات مثبتی دارند و بنابرین تصمیم به ادغامشان گرفت. پیدایش دین الهی. اکبرشاه پس از سرکوب شورش های قلمروش و تثب
یت موقعیت خود، سیاستی دوگانه در پیش گرفت و با چرخشی آرام به سوی روشنگری به گسترش نظریهٔ صلح کل خود پرداخت. در این دوره، اکبرشاه با تجربه ای که از ۲۰ سال آزمون و خطای مداخله در امور دینی داشت، اقدامات جدیدی آغاز کرد. رفتار او در زمینه های دین و مذهب شفاف نبود، اما در هر صورت سیاست هایش نه تنها در جهت افزایش نفوذ و قدرت شخصی، بلکه با توجه به سود و منافع ملی تمامی مردمان هند بود و در جهت اجرای عدالت عمومی طرح ریزی شده بود. پیش از آن اکبرشاه کوشیده بود با راهکارهای خود در جامعهٔ اسلامی موقعیت بهتری به دست آورد ولی همواره با مشکلِ نداشتنِ تسلط مذهبی بر غیرمسلمانان مواجه بود. با وجود ادیان بسیاری که در هندوستان وجود داشت، رؤیای ایجاد ملتی یگانه سال ها ذهن او را به خود مشغول کرده بود. اکبرشاه برای حل این مشکل یکی از بزرگ ترین اقدامات دوران حکومتش را انجام داد و آیین جدیدی ابداع کرد که به «توحید الهی» مشهور شد و محتوای آن با دیگر اندیشه هایش مانند تأسیس عبادت خانه، آزادی بیان و عقیده و ترویج فلسفهٔ صلح کل هماهنگی کامل داشت. به گفتهٔ ابوالفضل علامی، اکبرشاه همواره مایل بود کارهای سیاسی، اجتماعی و حکومتی را از سلطهٔ رو
حانیان بیرون آورد ولی تا زمانی که رهبری دینی جامعهٔ اسلامی برایش مسلم نشده بود، این قصد را پنهان نگه می داشت. او از حدود سال ۱۵۶۰ میلادی، ابداع آیین توحید الهی را آغاز کرده بود. اکبرشاه سرانجام در یکی از سال های ۹۸۸ هجری قمری (۱۵۸۰ م)،۹۸۹ هجری (۱۵۸۱ م)، یا ۹۹۰ هجری (۱۵۸۲ م)، با مطرح کردن «هزاره» خود را از قیود دین و روحانیان آزاد کرد. جنبش «اَلفی» یا «هزاره گرایی» نوعی جنبش بدعت گزار اسلامی در قرن دهم هجری بود که در هند گسترش یافته بود و حتی در میان مسلمانان متعصب طرفدار داشت. جنبش هزاره بر لزوم بازنگری و اصلاح در دین اسلام پس از گذشت هزار سال از ظهور پیامبر اسلام تأکید داشت و از آنجا که اکبرشاه هزار سال بعد از ظهور پیامبر به حکومت رسیده بود، خود را اصلاح گر اسلام معرفی کرد. در میان مخالفان، این مسئله شایعهٔ ادعای نبوت و حتی خدایی اکبرشاه را تقویت کرد، اما او این مسئله را تکذیب کرد و ضمن آن که خود را همچنان مسلمان می دانست، سعی در جمع بندی عقاید مختلف و نیل به خداباوری خالص داشت. در سال هزار هجری (۱۵۹۱ میلادی) اکبرشاه نماز و دیگر فروع دین را آیین هایی تشریفاتی دانست. ابهام هایی که دربارهٔ زمان آشکار شدن دین ا
لهی وجود دارد، نشان می دهد که دین الهی به یک باره معرفی نشده و ابتدا به شکل شایعه، اخبار نیمه رسمی یا در محافل خاص عنوان می شد و تدریجاً علنی شد. عباس امانت می گوید این اختلاف می تواند به خاطر نحوهٔ محاسبهٔ آغاز هزارهٔ یکم باشد؛ زیرا گاه شماری هجری قمری با هجرت محمد (۶۲۲ میلادی) آغاز می شود، در حالی که محمد مدعی پیامبری از روز مبعث (۶۱۰ میلادی) بود. در گزارشی از منابع اولیه آمده است که شیخ مبارک (یا شیخ پیر) پیش از اعلام علنی دین الهی، در اعلامیه ای رسمی به سراسر امپراتوری دستور داد تا خود را آماده کنند و آن چه به زودی ابلاغ می شود را محترم شمرده، به بهترین وجه اجرا نمایند. اما اطلاعات دربارهٔ چنین اعلامیه ای گنگ است و چیز زیادی در این باره در دست نیست. ضمن این که چنین روایتی با سیر اندیشه های اکبرشاه مطابقت ندارد. در "آیین اکبری" گفته شده که این سلسلهٔ سلطنتی در یک روز یکشنبه معرفی شد. در این روز ابتدا اکبرشاه به یکی از نوکیش ها نشان «شست» داد که بر آن عبارات ایهام انگیز «اسم اعظم، طلسم اقدس، الله اکبر» نوشته شده بود؛ عبارت "الله اکبر" می تواند به دو شکل ترجمه شود: «خدا بزرگ است» و «اکبر خداست.» پس از مراسم
اعطای نشان، پادشاه اکبر به عنوان مرشد، نصیحت هایی به "مرید" گوشزد کرد. وجه تسمیه. نامی که در زمان اکبرشاه برای این آیین به کار برده می شد، «توحید الهی» بود و این عبارت در آثار معاصر او به همین شکل ذکر شده است. عبارت «دین الهی» را مورخان بریتانیایی به اشتباه بدین شکل ترجمه کردند. گویا مورخان بریتانیایی، هاینریش بلوخمن و ویلیام هنری لووه، با تصور اشتباهی که از آیین اکبر داشتند، عبارت «دین» را برگزیدند؛ آن ها گمان می کردند این آیین با خروج از اسلام و ایجاد دین جدیدی همراه بوده است. پس از آن «دین الهی» به اشتباهی رایج تبدیل شد. منابع رسمی گورکانی - مانند "آیین اکبری"، "اکبرنامه" و "مجالس جهانگیری" - هیچگاه نام «دین الهی» را به کار نبرده اند؛ اما القابی همچون «ذات مقدس» و «مظهر کل دین» را به اکبرشاه نسبت داده اند و او را شخصی معرفی می کنند که از نفاقِ میانِ ادیان گریخته و دستورهای عالم معنوی را ترمیم کرده است. نخستین بار عبارت «دین الهی» در نوشته های "عبدالقدیر بدائونی" در "منتخب التواریخ" یاد شده است. وی در بیان اعلامیهٔ «میرزا جانی»، حاکم ارغون و ثاتا، که در حدود ۱۰۰۱ هجری (۱۵۹۳ میلادی) امضا شده، از زبان وی می ن
ویسد: «من… خود را از قید اسلام مجازی و تقلیدی آزاد می کنم… و وارد دین الهی اکبرشاه می شوم.» کلیات و اصول. دین الهی کتابی نداشت و مجموعه ای از عقاید و آداب و رسوم گوناگون بود و در واقع نوعی فلسفهٔ شیوهٔ زندگی به شمار می رفت که اکبرشاه از تلفیق بحث های عبادت خانه استنباط کرده و ایمان در آن، بر اصول و پیش فرض هایی که در قلب او تجلی کرده بود، استوار بود. پزشک در "دانشنامهٔ بزرگ اسلامی" می گوید این مجموعه را دیگران با مبالغه یک «دین» نامیده اند. اسمیت نیز معتقدست که بنیادهای نظام این دین به درستی تعریف نشده بود و در مورد معنای آن تا سال ۱۵۸۷ اطمینان وجود نداشت. فردریک آگاستس فن نوئر معتقدست از آنجا که دین الهی همچون فراماسونری و ایلومیناتی آیینی مخفی بود، نیازی به اعلام علنی عقایدش وجود نداشت. می توان گفت اصول صلح کل و دین الهی بیش از آن که دینی مستقل باشند، سیستمی بوده که با اهداف سیاسی و برای کنترل قلمرو گورکانیان به وجود آمد تا میان آحاد مردم وحدت ایجاد کندو همچنین پایه و اساس سیاست های اکبرشاه در مورد اعتقادات مذهبی را شکل می داد. در "دانشنامهٔ اسلام" دین الهی در جهت هژمونی اکبرشاه معرفی شده است و شخصیت پادشاه
در این ایدئولوژی مذهبی در برابر نخبگان پادشاهی، مشابه رابطهٔ پیر و مرید است. نصیحت های اکبر به مریدانش به طور عمده به اعمال جسمانی مربوط می شود؛ از قبیل گیاهخواری و اجتناب از همخوابی، که مورد اشتراک اکثر ادیان است و باور به مفهوم تولد دوبارهٔ روح و تناسخ. همچنین در "جهانگیرنامه" به موضوعات مراعات صلح کل و ستایش ستارگان نیز تأکید کرده است. برخی از محققان مدرن ادعا می کنند که اکبرشاه دین جدیدی نساخته است: اسکار ر. گومز اصلاحات اکبرشاه را مشابه باورهای تکثرگرایانه در بودیسم تبتی می داند. برخی دیگر، همچون شریرام شارما، دین الهی را گونه ای از تصوف می دانند. عبدالرحمن مصطفی، پژوهشگر معاصر، می گوید اکبر با کمک توجیه های مکتب صوفی اشراقیون و فلسفهٔ شیعی خواجه نصیرالدین توسی، توانست دین را تحت تسلط مقام پادشاهی درآورد. اکبر بنا بر تعالیم صوفیان، علی الخصوص ابن عربی، به بررسی باورهای مشترک ادیان بزرگ پرداخت و آن ها را از یک منشأ می دانست. این مسائل او را به این نتیجه رسانده بود که چرا باید حقیقت را در یک دین محدود کرد و به آن مختص دانست و چون حقیقت واحد است، پس وجه ترجیح چیست؟ دین الهی همچنین بیان می کند که چگونگی توس