Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دقیقه قبل از برخورد پرواز ۱۷۵ آغاز شد، برخورد این پرواز در ساعت ۰۹:۰۳ تنها مورد از چهار حمله ای بود که به طور زنده در سراسر جهان پخش شد. خسارت وارد شده به برج جنوبی در اثر برخورد هواپیما و آتش سوزی متعاقب آن، باعث ریزش برج، ۵۵ دقیقه بعد در ساعت ۰۹:۵۸ شد و همه کسانی که هنوز داخل برج مانده بودند، کشته شدند. در طول تلاش های بازیابی در محل مرکز تجارت جهانی، کارگران بقایای برخی از قربانیان پرواز ۱۷۵ را کشف و شناسایی کردند، اما بقایای بسیاری از قربانیان هنوز شناسایی نشده است. پیش زمینه. حملات. این پرواز به عنوان بخشی از حملات ۱۱ سپتامبر ربوده شد. تیم عملیات توسط اسامه بن لادن، رهبر القاعده، که حمایت مالی و لجستیکی عملیات را نیز انجام می داد، انتخاب و توسط خالد شیخ محمد که نقشه عملیات را طراحی کرد، رهبری می شد. انگیزه بن لادن و محمد، همراه با هواپیماربایان، احساسات ضد آمریکایی بود. تایید عملیات توسط بن لادن در اواخر سال ۱۹۹۸ یا اوایل سال ۱۹۹۹ انجام گرفت. مرکز تجارت جهانی به دلیل آن که در آن زمان، سمبل قدرت اقتصادی آمریکا به شمار می رفت، به عنوان یکی از اهداف انتخاب شد. هواپیماربایان. تیم هواپیماربایان پرواز شماره ۱۷
۵ یونایتد ایرلاینز توسط مروان شحی که اهل امارات متحده عربی بوده و مدتی نیز در هامبورگ آلمان دانشجو بود رهبری می شد. تا ژانویه ۲۰۰۱، هواپیماربایان خلبان آموزش خود را به پایان رساندند. شحی به همراه محمد عطا، هواپیماربای پرواز شماره ۱۱ امریکن ایرلاینز، و زیاد جراح هواپیماربای پرواز شماره ۹۳ خطوط هوایی یونایتد، در طول آموزش در فلوریدای جنوبی، گواهینامه خلبانی بازرگانی خود را دریافت کردند. هواپیماربایان پرواز ۱۷۵ شامل فایز بنی حماد (که او نیز اهل امارات متحده عربی بود)، و سه شهروند سعودی: برادران حمزه و احمد الغامدی، و همچنین مهند الشهری می شدند. هواپیماربایان در یک اردوگاه القاعده به نام مس عینک در کابل افغانستان در مورد سلاح و مواد منفجره آموزش دیدند. سپس در کراچی پاکستان با «فرهنگ غرب و مسافرت» آشنا شده و پس از آن، برای تمرینات امنیتی، حفاظتی و نظارتی فرودگاه به کوالالامپور مالزی رفتند. بخشی از آموزش در مالزی شامل سوار شدن بر پروازهای انجام شده توسط شرکت های هواپیمایی ایالات متحده بود تا بتوانند غربالگری های امنیتی قبل از سوار شدن، حرکت خدمه پرواز در اطراف کابین و زمان بندی خدمات کابین را مشاهده کنند. یک ماه قب
ل از حملات، مروان شحی دو چاقوی جیبی چهار اینچی (۱۰ سانتی متری) از یک فروشگاه اسپورتس آتوریتی در بوینتون بیچ، فلوریدا خریداری کرد، در حالی که بنی حماد یک جفت تیغ موکت بری از وال مارت و حمزه الغامدی یک چاقوی چندکاره لترمان خریدند. هواپیماربایان بین ۷ و ۹ سپتامبر از فلوریدا وارد بوستون شدند. پرواز. این پرواز توسط یک بوئینگ ۷۶۷–۲۰۰ با شماره ثبت N612UA انجام شد. این هواپیما اولین پرواز خود را در ۲۷ ژانویه ۱۹۸۳ انجام داد و در ۲۳ فوریه ۱۹۸۳ به یونایتد ایرلاینز تحویل شد. ظرفیت این هواپیما ۱۶۸ مسافر بود (۱۰ نفر در فرست کلاس، ۳۲ نفر در کلاس تجاری و ۱۲۶ نفر در کلاس اکونومی). در روز حملات، این پرواز تنها ۵۶ مسافر و ۹ خدمه را حمل می کرد که نشان دهنده ضریب بار ۳۳ درصدی بود - بسیار کمتر از میانگین ضریب بار ۴۹ درصدی در سه ماه قبل از ۱۱ سپتامبر. جوانترین فرد در پرواز ۱۷۵ کریستین هنسون، دو و نیم ساله، و مسن ترین فرد، دوروتی دی آرایو ۸۲ ساله از لانگ بیچ، کالیفرنیا بود. خلبان پرواز ویکتور ساراچینی ۵۱ ساله، یک خلبان جنگنده سابق نیروی دریایی بود که از سال ۱۹۸۵ برای یونایتد ایرلاینز کار می کرد. کمک خلبان این پرواز، مایکل هوراکس، ۳۸
ساله، قبلاً به عنوان خلبان جنگنده در سپاه تفنگداران دریایی خدمت کرده بود. خدمه کابین متشکل از صندوق دار کاترین لابوری و همین طور مهمانداران امی جرت، آلفرد مارچند، آلیشیا تایتس، امی کینگ، مایکل تارو و رابرت فنگمن بود. سوار شدن. دو ساعت قبل از سوار شدن، شحی در ساعت ۰۵:۰۱ با زیاد جراح تماس تلفنی ۵ دقیقه ای گرفت. جراح قرار بود پرواز شماره ۹۳ را از نیوآرک، نیوجرسی، در فاصله ای نه چندان دور از برج های دوقلو برباید. هدف از این تماس تأیید آمادگی آن ها برای انجام عملیات بود. حمزه الغامدی و احمد الغامدی از هتل خود خارج شدند و تاکسی گرفتند تا آنها را به فرودگاه بین المللی لوگان در بوستون برساند. آنها ساعت ۰۶:۲۰ به وقت منطقه زمانی شرقی به کانتر یونایتد ایرلاینز در ترمینال C رسیدند و احمد الغامدی دو چمدان را به عنوان بار تحویل داد. هر دو هواپیماربا، با این که دو هفته قبل از حملات، بلیت کاغذی خریده بودند، وانمود می کردند که می خواهند بلیط بخرند. آنها در پاسخ به سؤالات امنیتی استاندارد با مشکل مواجه بودند، بنابراین مسئول کانتر سؤالات را بسیار آهسته تکرار کرد تا اینکه از پاسخ های آنها راضی شد. مروان شحی، یک چمدان را در ساعت
۰۶:۴۵ تحویل بار داد و سایر هواپیماربایان، فایز بنی محمد و مهند الشهری، در ساعت ۰۶:۵۳ کارت پرواز خود را گرفتند. بنی حماد دو چمدان را تحویل بار داد. هیچ یک از هواپیماربایان پرواز ۱۷۵ برای بازرسی بیشتر توسط سیستم پیش غربال گری مسافر به کمک رایانه (CAPPS) انتخاب نشدند. در همین حین، شحی به تلفنی نزدیک شد و با تلفن همراه محمد عطا تماس گرفت. عطا در حال آماده شدن برای سوار شدن به پرواز شماره ۱۱ امریکن ایرلاینز از ترمینال دیگری در لوگان بود و ۱۷ دقیقه قبل از برخورد هواپیمای شحی به برج جنوبی، هواپیما را به سمت برج شمالی مرکز تجارت جهانی کوباند. مانند گفتگوی قبلی با جراح، هدف از این ارتباط نهایی تأیید این بود که هر دوی آنها آماده ادامه حملات هستند. شحی و سایر هواپیماربایان بین ساعت 07:23 تا 07:28 سوار پرواز 175 شدند. ابتدا بنی حمد سوار شد و در صندلی درجه یک 2A نشست، در حالی که مهند الشهری در صندلی 2B بود. ساعت 07:27، شهی و احمد الغامدی سوار شدند و به ترتیب روی صندلی های کلاس تجاری 6C و 9D نشستند. یک دقیقه بعد، حمزه الغامدی سوار شد و در صندلی 9C نشست. این پرواز قرار بود ساعت ۰۸:۰۰ به مقصد لس آنجلس حرکت کند. پنجاه و یک م
سافر و پنج هواپیماربا از طریق گیت ۱۹ ترمینال C سوار هواپیما شدند. هواپیما در ساعت ۰۸:۱۴، در حالی که پرواز شماره ۱۱ در حال ربوده شدن بود، از باند ۹ بلند شد. در همین زمان، خلبان و کمک خلبان از یک هواپیمای ناشناس پیغام هشداردهنده ای دریافت کردند، که حدس زدند صدای یک هواپیماربا باشد. بعداً معلوم شد که این ارتباط از کابین خلبان پرواز ۱۱ برقرار شده است. اگرچه خلبانان ترسیده بودند، اما ترجیح دادند فوراً این مورد را گزارش نکنند، در عوض منتظر بمانند تا برای جلوگیری از استراق سمع، از فرکانس های رادیویی مرکز بوستون به فرکانس های رادیویی مرکز نیویورک منتقل شوند. در ساعت ۰۸:۳۳، هواپیما به ارتفاع ۳۱۰۰۰ فوتی (۹۴۰۰ متری) رسید، که نقطه ای است که خدمات پذیرایی از مسافران معمولاً آغاز می شود. کنترلرهای ترافیک هوایی در حالی که به دنبال اطلاعات دربارهٔ موقعیت مکانی پرواز شماره ۱۱ بودند، از خلبانان پرواز ۱۷۵ پرسیدند که آیا می توانند هواپیمای ربوده شده را ببینند یا خیر. خدمه در ابتدا نتوانستند هواپیما را پیدا کنند، اما بلافاصله پس از اینکه متوجه شدند پرواز ۱۱ در ارتفاع ۲۹۰۰۰ فوتی (۸۸۰۰ متری) است، پیام خود را اصلاح کردند. سپس مرکز ک
نترل ترافیک هوایی به خلبانان دستور داد که بچرخند و از پرواز ۱۱ دوری کنند. تا ساعت ۰۸:۴۲، پرواز ۱۷۵ به حریم هوایی مرکز نیویورک منتقل شد و به خلبانان این امکان را داد که پیام مشکوکی را که هنگام بلند شدن از فرودگاه لوگان شنیده بودند را گزارش دهند. ساراچینی به دیو بوتیلیا، کنترلر مسئول پرواز ۱۱، گفت: "به نظر می رسد کسی دکمه میکروفون را فشار داده و گفته "همه در صندلی های خود بمانید". این آخرین پیام ارسالی از پرواز ۱۷۵ بود. ربایش. هواپیماربایان چند ثانیه بعد در ساعت ۰۸:۴۲ حمله خود را آغاز کردند و تا ساعت ۰۸:۴۶ کنترل کامل هواپیما را در دست گرفتند، همان زمانی که پرواز ۱۱ به برج شمالی برخورد کرد. محققان بر این باورند که برادران الغامدی با ترساندن آنها با چاقو و تهدید بمب، مسافران و خدمه هواپیما را به عقب هواپیما هل دادند و در عین حال به داخل کابین اسپری فلفل پاشیدند. چندین خدمه هواپیما با چاقو زخمی شدند، و هر دو خلبان توسط فایز بنی حماد و مهند الشهری به هنگام شکستن در کابین خلبان کشته شدند. این کار به مروان شحی اجازه داد تا کنترل پرواز را به دست بگیرد. اولین شواهد عملیاتی مبنی بر غیرعادی بودن چیزی در مورد پرواز ۱۷۵، چ
ند ثانیه پس از اصابت پرواز شماره ۱۱ به برج شمالی به دست آمد، زمانی که سیگنال تَراپاسخگر هواپیما در عرض یک دقیقه دو بار تغییر کرد و هواپیما شروع به انحراف از مسیر تعیین شده خود نمود. با این حال، بوتیلیا تا دقایقی بعد در ساعت ۰۸:۵۱ متوجه این موضوع نشد. برخلاف پرواز ۱۱، که فرستنده خود را خاموش کرده بود، اطلاعات پروازی پرواز ۱۷۵ هنوز به درستی مخابره می شد. در ساعت ۰۸:۵۱، پرواز ۱۷۵ تغییر ارتفاع داد. در طول سه دقیقه بعدی، کنترلر پنج تلاش ناموفق برای تماس با پرواز ۱۷۵ انجام داد و تلاش کرد تا هواپیماهای دیگر در مجاورت پرواز ۱۷۵ را از آن دور کند. در ساعت ۰۸:۵۵ یک ناظر در مرکز کنترل ترافیک هوایی نیویورک، ربوده شدن پرواز شماره ۱۷۵ را به مدیر عملیات مرکز اطلاع داد. بوتیلیا که اکنون وظیفه رسیدگی به پرواز ۱۷۵ را بر عهده داشت، گفت: «ممکن است در اینجا یک هواپیماربایی داشته باشیم، دو تا.» برخوردهای قریب الوقوع. در این زمان، هواپیما یک برخورد نزدیک به هوا با پرواز ۲۳۱۵ دلتا ایرلاینز که از هارتفورد به تامپا پرواز می کرد داشت و طبق گزارش ها، دو هواپیما تنها با فاصله ۲۰۰ فوت (۶۰ متر) از کنار یکدیگر رد شدند. بوتیلیا بر سر خلبان دل
تا فریاد زد تا مانورهای جلوگیری از برخورد انجام دهد، و افزود: «فکر می کنم [پرواز ۱۷۵] ربوده شده است. من از قصد او اطلاعی ندارم. هر گونه اقدام اجتنابی لازم را انجام دهید.» لحظاتی قبل از سقوط، پرواز ۱۷۵ به سختی از برخورد با پرواز شماره ۷ میدوی اکسپرس که از میلواکی به نیویورک در حال پرواز بود، جلوگیری کرد. تماس ها. مهماندار هواپیما رابرت فنگمن و مسافران پیتر هانسون و برایان دیوید سوینی با تلفن های GTE در عقب هواپیما تماس تلفنی برقرار کردند. سوابق هواپیما همچنین نشان می دهد که مسافر گارنت بیلی چهار بار تلاش کرد با همسرش تماس بگیرد. در ساعت ۰۸:۵۲، رابرت فنگمن با یک دفتر تعمیر و نگهداری یونایتد ایرلاینز در سان فرانسیسکو تماس گرفت و با مارک پولیکاسترو صحبت کرد. فنگمن از هواپیماربایی خبر داد و گفت که هواپیماربایان احتمالاً در حال پرواز و هدایت هواپیما هستند. او اشاره کرد که هر دو خلبان کشته و یک مهماندار با چاقو زخمی شده است. پس از یک دقیقه و ۱۵ ثانیه، تماس قطع شد. پولیکاسترو متعاقباً تلاش کرد تا با استفاده از سیستم پیام رسانی و گزارش دهی ارتباطی هواپیما (ACARS) با کابین هواپیما تماس بگیرد. او نوشت: «من از یک حادثه گ
زارش شده در هواپیمای شما مطلع شدم. لطفاً بررسی کنید همه چیز عادی است.» او پاسخی دریافت نکرد. برایان دیوید سوینی سعی کرد در ساعت ۰۸:۵۹ با همسرش جولی تماس بگیرد، اما در نهایت پیامی برای او فرستاد که به او اطلاع دهد هواپیما ربوده شده است. او سپس ساعت ۰۹:۰۰ با والدینش تماس گرفت و با مادرش لوئیز صحبت کرد. سوئینی به مادرش در مورد هواپیماربایی گفت و اشاره کرد که مسافران در نظر داشتند به کابین خلبان حمله کنند و کنترل هواپیما را در دست بگیرند. او که نگران بازگشت هواپیماربایان بود، به او اطلاع داد که ممکن است مجبور شود سریع تلفن را قطع کند. پس از خداحافظی، او تلفن را قطع کرد. در ساعت ۰۸:۵۲، پیتر هانسون با پدرش، لی هانسون، در ایستن، کنتیکت تماس گرفت. هانسون با همسرش سو و دختر دو ساله شان کریستین، کوچک ترین قربانی حملات ۱۱ سپتامبر، سفر می کرد. این خانواده در ابتدا در ردیف ۱۹، در صندلی های C, D، و E نشسته بودند. با این حال، پیتر از صندلی 30E با پدرش تماس گرفت. هانسون ب آهستگی صحبت کرد و گفت که هواپیماربایان کابین خلبان را به کنترل خود درآورده اند، یک مهماندار با چاقو زخمی شده بود و احتمالاً فرد دیگری در جلوی هواپیما کشته
شده است. او همچنین گفت که هواپیما به طور نامنظم پرواز می کرد. هانسون از پدرش خواست که با یونایتد ایرلاینز تماس بگیرد، اما لی نتوانست با کسی صحبت کند و در عوض با پلیس تماس گرفت. پیتر هانسون دومین تماس تلفنی خود را در ساعت ۰۹:۰۰ با پدرش برقرار کرد: هنگامی که تماس ناگهان به پایان رسید، پدر هانسون صدای جیغ زنی را شنید. او سپس تلویزیون را روشن کرد، درست مانند لوییز سوینی در خانه خود، و هر دو شاهد برخورد هواپیما به برج جنوبی بودند. سقوط. در ساعت ۰۸:۵۸، پرواز ۱۷۵ بر فراز نیوجرسی در ارتفاع ۲۸۵۰۰ فوتی (۸۷۰۰ متری) بود. در آن نقطه، شحی دودی را که از برج شمالی در دوردست بیرون می آمد، مشاهده می کرد. هواپیما در مدت زمان ۵ دقیقه و ۴ ثانیه بین ساعت ۰۸:۵۸ تا لحظه برخورد، با سرعت متوسط بیش از ۵۰۰۰ فوت (۱۵۰۰ متر) در دقیقه در یک شیرجه با قدرت پایدار بیش از ۲۴۰۰۰ فوت (۷۳۰۰ متر) بود. بوتیلیا بعداً گفت که او و همکارانش «در حال شمارش معکوس ارتفاع هواپیما بودند، و درست در پایان با سرعت ۱۰۰۰۰ فوت در دقیقه پایین می آمدند. این برای یک جت تجاری کاملاً بی سابقه است.» دو دقیقه قبل از برخورد، در حالی که شحی مسیر هواپیما را برای برخورد به بر
ج جنوبی تنظیم می کرد، مرکز نیویورک به مرکز ترافیک هوایی دیگری که مسئول کنترل هواپیماها با ارتفاع کم بود و می توانست مسیر پرواز ۱۷۵ را در حین پرواز بر فراز نیوجرسی، و به دنبال آن استتن آیلند و بندر نیویورک زیر نظر داشته باشد هشدار داد. هواپیما در آخرین لحظات خود در یک پیچ به چپ قرار داشت، زیرا به نظر می رسید هواپیما در غیر این صورت ممکن است از کنار ساختمان رد شود یا صرفاً بال هواپیما با برج برخورد کند؛ بنابراین، کسانی که در سمت چپ هواپیما بودند، دید واضحی از نزدیک شدن برج ها داشتند که یکی از آن ها نیز می سوخت. هواپیما با سرعت حدود با دماغه خود به طبقات ۷۷ و ۸۵ نمای جنوبی برج جنوبی برخورد کرد. در هنگام برخورد، هواپیما حدود سوخت جت با خود حمل می کرد. زمانی که پرواز ۱۷۵ در ساعت ۰۹:۰۳ به برج جنوبی برخورد کرد، چندین سازمان رسانه ای از قبل، اولین برخورد هواپیما در برج شمالی در ۱۷ دقیقه قبل را پوشش می دادند و میلیون ها نفر در سراسر جهان مشغول تماشای تصاویر برج بودند؛ بنابراین، فیلم برخورد پرواز ۱۷۵ از چندین نقطه توسط دوربین های تلویزیونی و آماتور ضبط شد، در حالی که نزدیک به صد دوربین عکاسی، تصویر پرواز ۱۷۵ را قبل از
سقوط ثبت کردند. فیلم های ویدیویی سقوط بارها در اخبار در روز حملات و روزهای بعد پخش شد، پیش از اینکه شبکه های خبری بزرگ محدودیت هایی را برای استفاده از فیلم اعمال کنند. فرض اولیه این بود که سقوط پرواز ۱۱ یک تصادف بوده است، یک باور اشتباه که همچنین مانع از روند تخلیه فوری برج جنوبی پس از برخورد اولین هواپیما به برج شمالی شد. هنگامی که پرواز ۱۷۵ به برج جنوبی برخورد کرد، این باور تغییر کرد. اداره بندرها و ترمینال های نیویورک و نیوجرسی، تخلیه فوری و کامل برج شمالی را لحظاتی پس از برخورد پرواز ۱۱ آغاز کرد. با این حال، در فاصله ۱۷ دقیقه ای بین دو برخورد، همین کار برای برج جنوبی انجام نشد. در عوض، اداره بندرها به کارمندان دستور داد که در محل خود بمانند. با وجود این موانع، تعداد افرادی که ممکن بود در برج جنوبی کشته شوند، پس از اولین برخورد هواپیما به میزان قابل توجهی کاهش یافت، و تخمین زده می شود ۲۹۰۰ نفر از طبقاتی که قرار بود به خاطر برخورد هواپیما آسیب ببیند، قبل از برخورد پایین آمدند. با این وجود، بیش از ۶۰۰ نفر هنوز در طبقات ۷۷ تا ۱۱۰ هنگام برخورد هواپیما حضور داشتند. این برخورد صدها نفر از جمله همه افراد حاضر در
هواپیما و بسیاری دیگر را در داخل برج جنوبی کشت. حدود ۳۰۰ نفر از برخورد هواپیما جان سالم به در بردند، اما به دلیل آسیب فاجعه بار وارده به آسمان خراش و همچنین گرما، آتش و دود که طبقات بالای آن را پر کرده بود، گرفتار شدند. با این حال، برخلاف برج شمالی، پس از برخورد پرواز ۱۷۵ به برج جنوبی، یک راه پله عمدتاً سالم مانده بود و از بالا به پایین قابل استفاده بود. در حالی که پرواز ۱۱ تقریباً مستقیماً در میانه راه به هسته مرکزی برج شمالی برخورد و همه راه های فرار از طبقه ۹۲ به بالا را قطع کرد، شحی هواپیما را به سمت نیمه شرقی نمای جنوبی برج جنوبی در نزدیکی گوشه جنوب شرقی کوبید و در حالی که با زاویه زیادی در حال چرخاندن هواپیما به سمت چپ بود، کاملاً تصادفی، راه پله A در گوشه شمال غربی برج را رد کرد. تنها ۱۸ نفر از طریق راه پله موجود از نقطه برخورد عبور کردند و قبل از فروریختن برج جنوبی به سلامت خارج شدند. یکی از این بازماندگان، استنلی پریمنات، هواپیما را دید که به سمت او می آمد. دود، آتش سوزی های جدا از هم و گازهای داغی که از طریق راه پله ها منتقل می شدند، افرادی را که به دام افتاده بوند مجبور کردند که یا به طور کامل از ا
ستفاده از پله ها خودداری کنند، یا به امید نجات از پشت بام، به سمت بالا حرکت کنند، در حالی که گفته می شود که در لحظه فروریختن برج در ساعت ۹:۵۸، احتمالاً افراد دیگری در پله ها مشغول پایین آمدن از طبقاتی که هواپیما به آن ها برخورد کرده بوده اند. در هر صورت، آنهایی که موفق به خروج از برج نشدند، تسلیم آتش و دود یا فروریختن نهایی برج شدند. سه نفر در حال سقوط از طبقات بالای برج جنوبی دیده شدند که دو نفر از آنها برای فرار از شرایط داخل، به بیرون پریده بودند. آتش نشان دانیل سوهر که به برج جنوبی اعزام شده بود، زمانی که یکی از این دو نفر بر روی او فرود آمد، کشته شد. برخورد پرواز ۱۷۵ همچنین آسیب جزئی به برج شمالی که در حال سوختن بود وارد کرد، زیرا برخی از پنجره ها در نمای شرقی که به برج جنوبی نزدیک بودند، در لحظه برخورد موج فشار ایجاد شده توسط گلوله آتشین، شکستند، و باعث گسترش آتش سوزی در برج شمالی شدند. پس از عبور هواپیما از برج، بخشی از ارابه فرود و بدنه هواپیما از سمت شمالی برج خارج شد و روی پشت بام و دو طبقه از ساختمان ۴۵–۴۷ پارک پلیس، بین خیابان برادوی شرقی و خیابان چرچ، شمال مرکز تجارت جهانی افتاد. ۳ تیرآهن کف طبقه
بالای این ساختمان نابود و باعث آسیب ساختاری عمده به این ساختمان شدند. عواقب بعدی. برخورد پرواز ۱۷۵ به برج جنوبی سریع تر و پایین تر از برخورد پرواز شماره ۱۱ به برج شمالی بود و به جای وسط سازه، نزدیک به یک گوشه برخورد کرد و یکپارچگی ساختاری آن را بیشتر به خطر انداخت؛ بنابراین، وزن ساختاری به مراتب بیشتری روی بخش نامتعادل و آسیب دیده ساختمان در حال سوختن فشار می آورد. برج جنوبی در ساعت ۰۹:۵۸:۵۹، پس از ۵۵ دقیقه سوختن فروریخت. با وجود این که برج جنوبی، دومین برجی بود که هواپیما به آن برخورد کرد و مدت زمانی که در آتش می سوخت، نصف برج شمالی بود، اولین ساختمانی بود که فروریخت. هیچ یک از افرادی که در هنگام فروریختن برج، داخل ساختمان حضور داشتند، زنده نماندند. جعبه سیاه پرواز ۱۷۵، مانند پرواز ۱۱، هرگز پیدا نشد. تعدادی از بقایای پرواز ۱۷۵ در همان نزدیکی پیدا شد، از جمله ارابه فرود در بالای ساختمانی در گوشه وست برادوی و پارک پلیس، یک موتور پیدا شده در خیابان چرچ و موری، و بخشی از بدنه که روی مرکز تجارت جهانی پنج افتاد. در آوریل ۲۰۱۳، قطعه ای از مکانیزم فلپ داخلی بال یک بوئینگ ۷۶۷ بین دو ساختمان در پارک پلیس کشف شد. در ط
ول فرایند بازیابی، قطعات کوچکی از برخی از مسافران پرواز ۱۷۵ شناسایی شد، از جمله یک قطعه استخوان متعلق به پیتر هانسون، و قطعات کوچک استخوان لیزا فراست. در سال ۲۰۰۸، بقایای آلونا آبراهام مسافر پرواز ۱۷۵ با استفاده از نمونه های DNA شناسایی شد. بقایای بسیاری از افراد دیگر در پرواز ۱۷۵ هرگز پیدا نشد. اندکی پس از ۱۱ سپتامبر، شماره پروازهای بعدی در همان مسیر از ۱۷۵ به ۱۵۲۵ تغییر کرد. از آن زمان، یونایتد ایرلاینز همه پروازهای بوستون به لس آنجلس را مجددا شماره گذاری و برنامه ریزی کرده است. پرواز شماره ۳۱۱ یونایتد ایرلاینز، اکنون در ساعت ۸:۳۰ در مسیر بوستون به لس آنجلس و توسط یک بوئینگ ۷۳۷ مکس انجام می شود. در ماه مه ۲۰۱۱ گزارش شد که یونایتد ایرلاینز در حال فعال کردن مجدد شماره پرواز ۱۷۵ و ۹۳ به عنوان یک پرواز codeshare توسط هواپیمایی Continental است. این موضوع باعث اعتراض برخی رسانه ها و اتحادیه کارگری به نمایندگی از خلبانان یونایتد ایرلاینز شد. با این حال، یونایتد گفت که فعال سازی مجدد اشتباه بوده و گفت که شماره ها «به طور سهوی بازگردانده شده اند» و دوباره فعال نمی شوند. نام قربانیان پرواز ۱۷۵ در بنای یادبود و موزه م
لی ۱۱ سپتامبر حک شده است. دولت فدرال کمک مالی - حداقل ۵۰۰۰۰۰ دلار - برای خانواده های قربانیانی که در این حمله جان باختند، ارائه کرد. افرادی که وجوهی را از دولت می پذیرفتند باید توانایی خود را برای شکایت از هر نهادی برای جبران خسارت از دست می دادند. بیش از ۷ میلیارد دلار توسط صندوق جبران خسارت قربانیان ۱۱ سپتامبر به قربانیان پرداخت شده است، اگرچه این رقم شامل خسارات وارده به کسانی است که در سایر پروازهای ربوده شده یا برج ها مجروح یا کشته شده اند. در مجموع به وکالت از ۹۶ نفر، علیه شرکت هواپیمایی و شرکت های وابسته به آن پرونده تشکیل شد. اکثریت قریب به اتفاق این پرونده ها، تحت شرایطی که علنی نشدند، خارج از دادگاه حل و فصل شد، اما کل غرامت حدود ۵۰۰ میلیون دلار تخمین زده می شود. فقط یک دعوی به یک دادگاه مدنی رسید: پرونده مرگ نادرست مارک باویس و شکایت توسط خانواده او علیه شرکت هواپیمایی، بوئینگ، و شرکت خدمات امنیتی فرودگاه. این پرونده در نهایت در سپتامبر ۲۰۱۱ حل و فصل شد. الن ماریانی، بیوه لوییس نیل ماریانی، مسافر پرواز ۱۷۵ نیز از جورج بوش، رئیس جمهور ایالات متحده، دیگر مقامات ارشد، و سازمان های دولتی مختلف شکایت کر
د. پرونده های او بیهوده تلقی و رد شد.
لیگ عدالت در برابر تیتان ها () یک فیلم ویدئویی پویانمایی در سبک ابرقهرمانی به کارگردانی سام لیو است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. خلاصه داستان. ترایگان (کمیک) کنترل ذهن لیگ عدالت را به دست می گیرد و آنها را تبدیل به شیاطین جامعه گریز می کند و این وظیفه ی تایتان های نوجوان است که با این شیاطین مبارزه کنند ...
تعطیلات پاندای کونگ فوکار () یک انیمیشن آمریکایی محصول سال ۲۰۱۰ است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;39496034&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-11-02T14:50:53Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Tinaziba&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;origin&gt;40549532&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; عفریت کلاه آبی نام یک گونه از راسته گنجشک سانان است. این پرنده مرموز یکی از سه سرده پرنده شناخته شده است که در پوست و پرهای خود نوعی سم محرک دارند. عفریت کلاه آبی در میان گروه کوچکی از پرندگان سمی هستند. گروه های دیگر شامل "سنگ چشم باسترک کوچک" و چندین عضو پیتویی همچنین از گینه نو هستند. عفریت ها، ماده batrachotoxin درون پرها و پوست خارج می کنند تا در برابر شکارگران از خود دفاع کنند. معمولا batrachotoxin جفت می شود و کانال های سدیم را در یاخته های عصبی باز می کند و فلج عصبی ایجاد می کند. تجمع سم در افراد متغیر است، بر اساس منطقه ای که آن ها یافت می شوند و این می تواند به دلیل سوسک های Choresine باشد که مظنون به ایجاد سم هستند.
قلهٔ سیاه کمان یکی از قله های بلند منطقهٔ کوهستانی تخت سلیمان در رشته کوه البرز است که در استان مازندران و شهرستان کلاردشت واقع شده است. این قله در در سمت شرقی علم کوه و در جناح شمالی منطقه تخت سلیمان در کنار سرچشمهٔ رودخانهٔ سرد آبرود کلاردشت واقع گردیده است. موقعیت جغرافیایی. سیاه کمان سمت شرقی قلهٔ علم کوه و جناح شمالی منطقهٔ کوهستانی تخت سلیمان قرار دارد که این منطقه با تعداد زیادی قله بالای ۴٬۰۰۰ متر، یکی از بلندترین ناحیه های البرز مرکزی است که از شمال به چالوس تا تنکابن، از غرب به درهٔ سه هزار تنکابن، از جنوب به طالقان و الموت و از شرق محدود به دره چالوس است. عارضه نگاری (توپوگرافی). سیاه کمان از مهم ترین و مرتفع ترین قله های خط الرأسی است که توسط گردنه ای مرتفع به همین نام به قلهٔ چالون از سمت جنوب متصل می شود. در جناح شرقی قله، یخچال کمان چال و در جناح غربی آن در رودخانهٔ نفت چاک (نفت چال) قراردارد. سیاه کمان از شمال با شیب بسیار تندی به درهٔ رودخانهٔ سردآبرود و بریر می رسد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;40721925&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-08T06:26:16Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Shenkesh&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;origin&gt;41574004&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; هافثور یولیوش پی یرشون (؛ ؛ زادهٔ ۲۶ نوامبر ۱۹۸۸) بازیکن پیشین بسکتبال، مرد آهنین و بازیگر اهل ایسلند است. او را یکی از برترین مردان آهنین تاریخ این ورزش می دانند. او اولین و تنها فردی است که در مسابقات آرنولد استرانگمن کلاسیک، عنوانِ قوی ترین مرد اروپا و قوی ترین مرد جهان را در یک سال تقویمی از آنِ خود کرد و دارای عناوین متعددی در چندین فدراسیون قدرتی جهان، از جمله چندین رکورد جهانی است. او با ۳۰ پیروزی در رقابت های بین المللی، سومین مرد قدرتمند تاریخ پس از ژیدروناس ساویتسکاس از لیتوانی و ماریوش پوجانوفسکی از لهستان است و از نظر قدرتِ محض، بسیاری از تحلیلگرانِ قدرتِ بدنی و متخصصان ورزش های قدرتی، هافثور را قوی ترین مردی می دانند که تا به حال زیسته است. هافثور همچنین به عنوان باز
یگر در تلویزیون ظاهر شده و به مدت پنج فصل در سریال بازی تاج وتخت در شبکه اچ بی او نقش شخصیت «کوه» سر گرگور کِلِگین را بازی کرد. لقب های او «ثور» و «کوه» است، که لقب دوم به دلیل ایفای نقش شخصیت عظیم الجثه و نیرومندی با همان لقب است. نام او در مارس ۲۰۲۳ در فهرست بین المللی مشاهیر ورزش قرار گرفت. رکوردهای رقابتی. مسابقات قوی ترین مردان مقام های به دست آمده: ۵۶ جایگاه نخست، ۱۲ جایگاه دوم و ۱۱ جایگاه سوم = از مجموعِ ۹۶ مسابقه، ۷۹ بار روی سکو رفت. درصد بُرد: ۴۶٫۱٪ در میدان های بین المللی و ۸۴٪ در رقابت های کشوری درصد قرارگیری روی سکو: ۷۵٫۴٪ در میدان های بین المللی و ۹۷٪ در رقابت های کشوری درصد قرارگیری جزء ۵ نفر اول: ۹۲٫۳٪ در میدان های بین المللی و ۱۰۰٪ در رقابت های کشوری
ایان وایت (؛ زادهٔ ) یک بازیکن حرفه ای و اسبقِ بسکتبال و بازیگر ولزی اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. ایان وایت در شهر برایتون بزرگ شد. وایت حرفه خود را به عنوان یک بازیکن حرفه ای بسکتبال آغاز کرد و در تیم هایی در چند کشور مختلف بازی کرد؛ از جمله در باشگاه اف سی پورتو، جایی که در فصل ۱۹۹۶–۱۹۹۷ قهرمان لیگ پرتغال شد. او دوران بازیگری اش را با شش سال حضور در تیم نیوکاسل ایگلز به اوج رساند. همچنین، وایت ۸۰ بازی ملی برای تیم ملی بسکتبال انگلستان انجام داد. پس از بازنشستگی از بسکتبال در سال ۲۰۰۳، او حرفه دوم خود را به عنوان بدلکار و بازیگر آغاز کرد. وایت بیشتر به خاطر ایفای نقش شخصیت های «پردیتور» در فیلم های "بیگانه علیه غارتگر" و "" شناخته می شود، به ویژه در نقش «وُلف» در فیلم دوم. در سال ۲۰۱۰، وایت نقش شیخ سلیمان را در فیلم "برخورد تایتان ها" ایفا کرد. او یکی از بیگانگان «مهندس» را در فیلم علمی تخیلی پرومتئوس به کارگردانی ریدلی اسکات در سال ۲۰۱۲ بازی کرد.
در مکانیک سیالات قوانین ترمودینامیک (با استفاده از معادلات مکانیک سیالات) بازنویسی شده اند و به صورت زیر بیان می شوند قانون اول ترمودینامیک (مکانیک سیالات). نحوه نمایش قانون اول ترمودینامیک در مکانیک سیالات به صورت زیر است: قانون اول ترمودینامیک در مکانیک سیالات (بر اساس آنتالپی ویژه). با استفاده از روابط مکانیک سیالات (که در زیر به صورت فهرست وار قید شده است) می توان معادله بالا را به شیوه دیگری نیز بازنویسی کرد، شیوه دیگر نمایش بر اساس آنتالپی ویژه: لیست معادلات و روابط ضروری. برای استخراج قانون اول ترمودینامیک بر اساس آنتالپی ویژه به معادلات زیر نیاز است: قانون دوم ترمودینامیک (مکانیک سیالات). نحوه نمایش قانون دوم ترمودینامیک در مکانیک سیالات به صورت نامساوی کلازیوس-دوئم است:
ماریو آمندولا (؛ – ) یک کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و نویسنده اهل ایتالیا بود.
برونو کوربوچی (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و تهیه کننده اهل ایتالیا بود. او برادر کوچک سرجو کوربوچی کارگردان فیلمهای وسترن اسپاگتی است.