Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جیانیانگ (به لاتین: Jianyang District) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در نانپینگ واقع شده است. خصوصیات. جیانیانگ ۳۳۸٬۶۹۹ نفر جمعیت دارد.
شاوو (به لاتین: Shaowu) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در نانپینگ واقع شده است. خصوصیات. شاوو ۲٬۸۳۷ کیلومترمربع مساحت دارد.
وایشان (به لاتین: Wuyishan, Fujian) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در نانپینگ واقع شده است.
جیاناو (به لاتین: Jian'ou) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در نانپینگ واقع شده است. خصوصیات. جیاناو ۴۵۲٬۱۷۴ نفر جمعیت دارد.
گوانگزی (به لاتین: Guangze County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در نانپینگ واقع شده است.
جانگپینگ (به لاتین: Zhangping) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در لانگیان واقع شده است. خصوصیات. جانگپینگ ۱۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
یانگدینگ (به لاتین: Yongding District, Longyan) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در لانگیان واقع شده است. خصوصیات. یانگدینگ ۴۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
فوان (به لاتین: Fu'an) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در نینگده واقع شده است. خصوصیات. فوان ۶۷٫۴۴ کیلومترمربع مساحت و ۵۹۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
چنگشیانگ (به لاتین: Chengxiang District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در پوتیان واقع شده است.
لودمیلا ساویلیوا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و بالرین اهل روسیه است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "جنگ و صلح"، "گل آفتابگردان" و "کبوتر وحشی" اشاره کرد.
نونا ماردوکووا (؛ – ) بازیگر اهل اوکراین بود. وی بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۹ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "جنگ و صلح"، "کمیسر"، "سی و سه"، "بازگشت واسیلی بورتنیکوف"، "نگهبان جوان" و "رئیس" اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی شده است.
ایرینا اسکوبتسوا (؛ زادهٔ – درگذشته ۲۰ اکتبر ۲۰۲۰) بازیگر اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "دوئل"، "جنگ و صلح"، "سی و سه" و "اتللو" اشاره کرد.
نرم افزار واژه پرداز مجموعهٔ لیبره آفیس که به زبان جاوا نوشته شده و از یونی کد و زبانهای راست به چپ از قبیل فارسی و عبری پشتیبانی می کند. اغلب فایل های متنی از قبیل فایل های مایکروسافت ورد با این نرم افزار قابل رؤیت و ویرایش هستند.
میخائیل کالاتازوف (؛ – ) یک کارگردان، و فیلم نامه نویس اهل گرجستان بود. وی بین سال های ۱۹۲۸ تا ۱۹۷۱ میلادی فعالیت می کرد. جایزه ها. وی برنده جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی و نخل طلا از جشنواره بین المللی فیلم کن در ۱۹۵۸ میلادی برای "درناها پرواز می کنند" شده است.
سانیوان (به لاتین: Sanyuan District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده است.
یانگان (به لاتین: Yong'an) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده است.
مینگشی (به لاتین: Mingxi County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده است. خصوصیات. مینگشی ۱٬۷۰۹ کیلومترمربع مساحت و ۱۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
کینگلیو (به لاتین: Qingliu County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده است.
نینگهوا (به لاتین: Ninghua County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده است. خصوصیات. نینگهوا ۲٬۳۸۱ کیلومترمربع مساحت دارد.
داتیان (به لاتین: Datian County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده است.
یواشی (به لاتین: Youxi County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده است. خصوصیات. یواشی ۳٬۴۲۵ کیلومترمربع مساحت و ۳۵۲٬۰۶۷ نفر جمعیت دارد.
شا کانتی (به لاتین: Sha County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده است.
تاینینگ کانتی (به لاتین: Taining County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده است. خصوصیات. تاینینگ کانتی ۱٬۵۳۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
جیانگل (به لاتین: Jiangle County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده است. خصوصیات. جیانگل ۲٬۲۴۷ کیلومترمربع مساحت و ۱۴۸٬۸۶۷ نفر جمعیت دارد.
لیچنگ (به لاتین: Licheng District, Putian) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در پوتیان واقع شده است.
شیویو (به لاتین: Xiuyu District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در پوتیان واقع شده است.
شیانیو (به لاتین: Xianyou County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در پوتیان واقع شده است.
مایلای (به لاتین: Meilie District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده است.
هانجیانگ (به لاتین: Hanjiang District, Putian) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در پوتیان واقع شده است.
شاوگوان (به لاتین: Shaoguan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. خصوصیات. شاوگوان ۱۸٬۶۴۵ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۲۶٬۲۴۶ نفر جمعیت دارد و ۵۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
جوهای (به لاتین: Zhuhai) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. خصوصیات. جوهای ۱٬۷۲۴٫۳۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۶۲٬۵۳۰ نفر جمعیت دارد و ۳۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای آتامی، شیزوئوکا، براونشوایگ، ردوود سیتی، کالیفرنیا، ریو برانکو، سوون، ویتوریا، اسپریتو سانتا و لا اسپتزیا خواهرخوانده های جوهای هستند.
جیانگ من (به لاتین: Jiangmen) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. شهر جیانگ من در استان گوانگ دونگ چین واقع شده و به عنوان یک شهر سطح فرمانداری شناخته می شود. این شهر از سه منطقهٔ شهری به نام های پِنگ جیانگ، جیانگ های و شینهویی تشکیل شده و همچنین شامل شهرهای تابعی مانند تای شان، کای پینگ، ان پینگ و هه شان است. جمعیت جیانگ من بر اساس سرشماری سال ۲۰۲۰ حدود ۴٫۸ میلیون نفر برآورد شده است. این منطقه به عنوان زادگاه بسیاری از چینی های مهاجر به خارج از کشور شناخته می شود. از نظر تاریخی، جیانگ من در سال ۱۹۰۴ به عنوان یک بندر معاهده ای برای تجارت با غرب باز شد. در سال ۱۹۲۵، این شهر تحت ادارهٔ مستقیم دولت استانی قرار گرفت و در سال ۱۹۵۱ به عنوان یک شهر رسمی اعلام شد. در سال ۱۹۸۳، جیانگ من به سطح شهر سطح فرمانداری ارتقا یافت. اقتصاد جیانگ من بر پایهٔ صنایع تولیدی مانند موتورسیکلت سازی، لوازم خانگی، الکترونیک، کاغذسازی، فرآوری مواد غذایی، الیاف مصنوعی، پوشاک و محصولات فولادی ضدزنگ استوار است. بندر جیانگ من دومین بندر بزرگ رودخانه ای در استان گوانگ دونگ محسوب می شود. از نظر فرهنگی، جیانگ من به
عنوان زادگاه حدود ۴ میلیون چینی مهاجر در سراسر جهان شناخته می شود. گویش محلی این منطقه یکی از لهجه های زبان کانتونی است. یکی از جشن های منحصربه فرد این شهر، رقص اژدها در آب است که در جشنواره فانوس در روستای پان در شهر کای پینگ برگزار می شود. در زمینهٔ حمل ونقل، جیانگ من از طریق بزرگراه ها به شهرهای گوانگ ژو، فوشان، ژوهای، ژونگ شان و یانگ جیانگ متصل است. ایستگاه راه آهن جیانگ من نیز در سال ۲۰۱۱ افتتاح شد و خدمات مسافربری و باری را ارائه می دهد. از جاذبه های گردشگری این شهر می توان به معبد کنفوسیوس در شینهویی، کتابخانه جینگ تانگ و منطقهٔ آبگرم گودو اشاره کرد. خصوصیات. ژیانگمن ۹٬۴۴۳ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۴۴۸٬۸۷۱ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای ریورساید، کالیفرنیا و کوتا کینابالو خواهرخوانده های ژیانگمن هستند.
ژانژیانگ (به لاتین: Zhanjiang) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. خصوصیات. ژانژیانگ ۱۲٬۴۹۰ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۹۹۴٬۸۳۲ نفر جمعیت دارد و ۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر کنز (استرالیا) خواهرخواندهٔ ژانژیانگ هست.
ماومینگ (به لاتین: Maoming) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. خصوصیات. ماومینگ ۱۱٬۴۲۴٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۸۱۷٬۴۹۴ نفر جمعیت دارد و ۲۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
جائوچینگ (به لاتین: Zhaoqing) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. خصوصیات. جائوچینگ ۱۴٬۸۹۱٫۲۳ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۹۱۸٬۴۶۷ نفر جمعیت دارد و ۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
هویژو (به لاتین: Huizhou) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. خصوصیات. هویژو ۱۰٬۹۲۲ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۵۹۸٬۴۰۲ نفر جمعیت دارد و ۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماوژوا (به لاتین: Meizhou) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. خصوصیات. ماوژوا ۱۵٬۸۶۴٫۵۱ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۳۲۸٬۴۶۱ نفر جمعیت دارد و ۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شانوی (به لاتین: Shanwei) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. خصوصیات. شانوی ۵٬۲۷۱ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۱۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
هیوان (به لاتین: Heyuan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. خصوصیات. هیوان ۱۵٬۶۵۳٫۶۳ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۹۵۰٬۱۹۵ نفر جمعیت دارد و ۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر کوتا کینابالو خواهرخواندهٔ هیوان هست.
یانگژیانگ (به لاتین: Yangjiang) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. خصوصیات. یانگژیانگ ۷٬۹۵۵٫۲۷ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۴۲۱٬۷۴۸ نفر جمعیت دارد و ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کینگوان (به لاتین: Qingyuan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. خصوصیات. کینگوان ۱۹٬۱۵۲٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۶۹۸٬۴۱۲ نفر جمعیت دارد و ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ژونگشان (به لاتین: Zhongshan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. خصوصیات. ژونگشان ۱٬۷۸۳٫۶۷ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۱۴۲٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر هونولولو، هاوایی خواهرخواندهٔ ژونگشان می باشد.
چاوژو (به لاتین: Chaozhou) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. خصوصیات. چاوژو ۳٬۱۱۰ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۶۶۹٬۸۴۴ نفر جمعیت دارد و ۰–۱٬۴۹۷٫۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر بانکوک خواهرخواندهٔ چاوژو هست.
یانفو (به لاتین: Yunfu) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ دونگ واقع شده است. خصوصیات. یانفو ۷٬۸۱۳٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۵۸۷٬۷۸۱ نفر جمعیت دارد و ۱۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تیانمن (به لاتین: Tianmen) یک subprefecture-level city و county-level city در جمهوری خلق چین است که در هوبئی واقع شده است. خصوصیات. تیانمن ۲٬۶۲۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۳۱٬۴۸۲ نفر جمعیت دارد و ۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گلمود (به لاتین: Golmud) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در Haixi Mongol and Tibetan Autonomous Prefecture واقع شده است. خصوصیات. گلمود ۱۲۴٬۵۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۸۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر کریات ملاخی خواهرخواندهٔ گلمود هست.
جیوان (به لاتین: Jiyuan) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در استان هنان واقع شده است. خصوصیات. جیوان ۱٬۹۳۱ کیلومترمربع مساحت و ۶۶۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شیهزی (به اویغوری: شىخەنزە شەھىرى)(به چینی: 石河子市، به پین یین: Shíhézǐ Shì) یک شهر در چین است که در سین کیانگ واقع شده است. از لحاظ اداری، این شهر، شهر در سطح شهرستان است، که تابع مستقیم منطقه خودمختار (به جای تابع ولایت بودن) می باشد. این شهر، یکی از شهرهای تحت کنترل ارگان بینگتوان می باشد. این شهر با جدا شدن از ولایت تارباغاتای در سپتامبر ۱۹۸۷ تاسیس شد. خصوصیات. شیهزی ۴۵۶٫۸۴ کیلومترمربع مساحت و ۶۳۵٬۵۸۲ نفر جمعیت دارد.
آرال (به اویغوری: ئارال شەھىرى) و یا آلار (به چینی: 阿拉尔市، به پین یین: Ālā'ěr Shì) شهری در جمهوری خلق چین است، که در منطقه سین کیانگ واقع شده است. از لحاظ اداری، این شهر، شهر در سطح شهرستان است، که تابع مستقیم منطقه خودمختار (به جای تابع ولایت بودن) می باشد. این شهر، یکی از شهرهای تحت کنترل ارگان بینگتوان می باشد. نام «آرال» از زبان اویغور و به معنی «جزیره» می باشد. خصوصیات. آرال ۵٬۲۶۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۹۰٬۶۱۳ نفر جمعیت دارد. تاریخچه. در ژانویه سال ۲۰۰۴، با جدایی از اراضی تحت مدیریت شهر آق سو، شهر آرال به عنوان شهر وابسته به بینگتوان و «شهر تابع مستقیم منطقه خودمختار» تاسیس شده، از تابعیت ولایت آق سو در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین کیانگ قرار گرفت. در اکتبر سال ۲۰۰۵، قصبه توقای از شهر آق سو جدا شده و به شهر آرال پیوست. در ژانویه سال ۲۰۱۳، اراضی از شهر آق سو به مساحت ۸۰۲ کیلومتر مربع، اراضی از شهرستان آوات به مساحت ۴۷۴ کیلومتر مربع، و اراضی از شهرستان کلپین به مساحت ۶۲ کیلومتر مربع، از تابعیت ولایت آق سو در آمده و ضمیمهٔ شهر آرال شدند.
ووجیاچو (به لاتین: Wujiaqu) شهری در جمهوری خلق چین است، که در منطقه سین کیانگ واقع شده است. از لحاظ اداری، این شهر، شهر در سطح شهرستان است، که تابع مستقیم منطقه خودمختار (به جای تابع ولایت بودن) می باشد. این شهر، یکی از شهرهای تحت کنترل ارگان بینگتوان می باشد. تاریخ. در سپتامبر ۲۰۰۲، با جدا شدن از «شهرهای در سطح شهرستان» سانجی و میچوان، «شهر در سطح شهرستان» ووجیاچو در ولایت خودمختار سانجی هوئی تاسیس شد. در ژانویه ۲۰۰۴، شهر ووجیاچو به عنوان شهر وابسته به بینگتوان و «شهر تابع مستقیم منطقه خودمختار» تاسیس شده، از تابعیت ولایت خودمختار سانجی هوئی در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین کیانگ قرار گرفت. در سال ۲۰۰۷، شهر میچوان نیز از ولایت خودمختار سانجی هوئی جدا شده. میچوان به تابعیت شهر اورومچی در آمده، منحل شده، و با ادغام با منطقهٔ کوکتاغ/دونگشان، به عنوان منطقه میچوان-کوکتاغ تاسیس شده. از آن تاریخ به بعد، شهر ووجیاچو و منطقه میچوان-کوکتاغ، از لحاظ جغرافیایی، ولایت خودمختار سانجی هوئی را به دو قسمت مجزای شرقی و غربی تقسیم کرده اند.
منطقه بینهای به چینی: 滨海新区، به پین یین: Bīnhǎi xīnqū) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر تیانجین و همین طور یک «منطقهٔ نو» تابع دولت مرکزی (به چینی: 国家级新区، به پین یین: Guójiā-jí xīn qū) در جمهوری خلق چین است. «مناطق نو» مناطق ویژهٔ اقتصادی هستند که حمایت های خاص اقتصادی، زیرساختی، یا توسعه ای دریافت می کنند. این حمایت ها در جمهوری خلق چین می توانند از جانب دولت مرکزی، دولت استانی، و یا مدیریت ولایتی، شهرستانی، یا قصبه ای داده شوند. منطقهٔ بینهای، تابع دولت مرکزی چین بوده و مستقیما از دولت مرکزی حمایت دریافت می کند. خصوصیات. بینهای ۲٬۲۷۰ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۰۶۷٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد. 2,067,300
ایوو (به لاتین: Yiwu) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در جینهوا واقع شده است. خصوصیات. ایوو ۱٬۱۰۵٫۴۸ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۳۴٬۰۱۵ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر بروکلین، نیویورک خواهرخواندهٔ ایوو هست.
چین یا شین (چینی: 秦؛ ویدجایلز: ch'in) ایالت تاریخی در چین طی حکومت دودمان ژو بود. طبق رسوم تاریخ این ایالت به سال ۸۹۷ پ. م، با بازپس گیری سرزمین های غربی که توسط رونگ اشغال شده بود، برمی گردد. جایگاه غربی این ایالت در تمدن چین به آن ها اجازه توسعه و پیشروی می داد؛ این توسعه و پیشروی برای ایالت های رقیب آن ها در دشت شمال چین امکان پذیر نبود. به دنبال اصلاحات قانون گرایی دامنه دار در قرن چهارم پیش از میلاد، این ایالت تبدیل به یکی از ایالت های برتر در میان هفت ایالت جنگ طلب شد و در نهایت چین شی هوآنگ همه این ایالت ها را در سال ۲۲۱ پ. م متحد کرد و دودمان چین را بنیان نهاد. این امپراطوری با وجود مدت فرمانروایی کمش، تأثیرات زیادی را بر تاریخ چین گذاشت. تاریخچه. بنیانگذاری. سیما چیان، تاریخ نگار قرن ۲ پ. م، در کتاب شیجی نوشته است که اصالت ایالت چین به جوان سیون، یکی از پنج امپراتور افسانه ای باستان، بازمی گردد. امپراتور شون به یکی از نوادگان جوان سیون به نام بویی، نام خانوادگی یینگ را اهدا می کند. طی دودمان شیا و دودمان شیانگ، طایفه یینگ به دو بخش تقسیم شد؛ بخش غربی آن در امتداد فلات اوردوس تا کوآنچیو (امروزه شهرستا
ن لی از استان گانسو) کوچیدند و بخش شرقی آن ها در شرق رودخانه زرد (امروزه شانشی) ساکن شدند. بخش شرقی اجداد پادشاهان ژائو خواهند بود. طایفه یینگ غربی فرمانروایان سرحدات ناحیه لیشیان بودند که نقش سپر دودمان شیانگ دربرابر وحشی های رونگ غربی داشتند. یکی از اعضای طایفه یینگ به نام فیزی، با مهارت های پرورش اسبش به قدری پادشاه شیائو ژو رو تحت تأثیر قرار داد که باعث شد پادشاه به وی زمین هایی جدا در دره چین (امروزه در شهرستان چینگشوی) به عنوان پاداش بدهد و بخش جدیدی در طایفه یینگ به وجود آید. مقر وی چین یی نام داشت. هر دو بخش غربی طایفه یینگ در میان قبیله های رونگ می زیستند؛ گاهی اوقات با رونگ ها می جنگیدند و گاهی نیز با آن ها ازدواج می کردند. در نظر برخی اندیشمندان، دلیل پرورش خوب اسب توسط یینگ ها، ارتباط اجداد آن ها با قبایل کوچروست. همین نزدیکی با اقوام کوچرو باعث می گردید تا دیگر ایالت ها نگاه تحقیرآمیزی به ایالت چین داشته باشند. در سال ۸۴۲ پ. م، اشراف علیه پادشاه لی فاسد در کودتایی معروف به «آشوب هم میهنان» شوریدند و او را در سال بعد سرنگون ساختند، در نتیجه کشور دچار هرج ومرج شد. قبایل رونگ از این آشوب استفاده کرد
ند، علیه ژو شوریدند و به شاخه اصلی طایفه یینگ در کوآنچیو یورش بردند و همهٔ طایفه را از دم تیغ گذراندند، در نتیجه تنها شاخه فرعی طایفه یینگ در چین یی از بخش غربی طایفه یینگ باقی ماند. پس از به تخت نشستن پادشاه شوآن ژو در سال ۸۲۷ پ. م، وی چین ژونگ، نواده فیزی، را فرمانده سپاهیان برای جنگ با رونگ ها کرد، دو سال بعد چین ژونگ در جنگ کشته شد و پسر بزرگش حاکم ژوانگ جانشینش شد. برای گرامیداشت وفاداری چین ژونگ، پادشاه شوآن حاکم ژوانگ و چهار برادرش را فراخواند و به آن ها هفت هزار سرباز داد. برادران یینگ باموفقیت رونگ را شکست دادند و زمین های از دست رفته شاخه اصلی طایفه یینگ را بازپس گرفتند؛ پادشاه شوآن نیز منطقه کوآنچیو را رسماً به آن ها پاداش داد. سپس حاکم ژوانگ مقرش را از چین یی به کوآنچیو تغییر داد؛ وی سه پسر داشت. پس از مرگش در سال ۷۷۸ پ. م؛ پسر بزرگش شیفو خواهان ادامه جنگ با رونگ و گرفتن انتقام پدربزرگش بود؛ برای همین جانشینی را رد کرد، در نتیجه پسر دوم حاکم شیانگ بر مسند رهبری طایفه یینگ می نشیند. دیری نپایید که برای برقراری صلح در سال ۷۷۷ پ. م؛ حاکم شیانگ، خواهرش، مو یینگ را به عقد یک رهبر رونگ، به نام پادشاه فِ
نگ درآورد. سال بعد، او پایتخت را از کوآنچیو را به شهر شرقی تر چیان (امروزه شهرستان لونگ) انتقال داد، ولی شهر دوباره بلافاصله پس از رفتنش به دست رونگ افتاد، برادر بزرگ ترش شیفو، که مسئول دفاع از کوآنچیو بود، اسیر شد ولی یک سال بعد آزاد شد. در سال ۷۷۱ پ. م، مرزبان شن با همکاری ایالت زنگ و قبایل چوانرونگ به پایتخت ژو، هائوجینگ، حمله و آن را تسخیر کرد؛ پادشاه یو ژو را کشت و به دودمان ژو غربی پایان داد. حاکم شیانگ به همراه سپاهش، پسر پادشاه یو، پادشاه پینگ را به لویی، پایتخت جدید ژو خاوری، همراهی کرد. پادشاه پینگ برای قدردانی از خدمات حاکم شیانگ، او را به یک فرمانروای مستقل ارتقا داد و چین را از یک ایالت وابسته به یک ایالت تبعه با اختیارات تام تبدیل کرد و قول سرزمین های غرب چیشان، که سرزمین اصلی سابق دودمان ژو بودند، را در صورت دفع اشغالگران رونگ به چین داد. فرمانروایان بعدی چین به این قول دلگرم بودند و چندین لشکرشی دربرابر رونگ انجام دادند؛ در نهایت چین سرزمین های فراتر از سرزمین های از دست داده ژو را به دست آورد. در نتیجه ایالت چین، پادشاه ون و وو از ژو را پیشینیان خودشان می دیدند و خود را جانشین برحق میراث آن ه
ا می پنداشتند. دوره بهار و پاییز. دغدغه ایالت چین، رونگ در غرب بود؛ بنابراین در دوره بهار و پاییز(۷۲۲–۴۸۱ پ. م) برخورد کمی با سایر ایالت های چین مرکزی داشتند، مگر با ایالت همسایه شرقی جین، که دست نشانده ایالت ژو بودند. چین به وسیله ازدواج های بین طایفه های سلطنتی روابط خوبش با ایالت جین حفظ می کرد، ولی روابطشان گاه به گاه توسط درگیری های مرزی خراب می شد. طی اوایل حکومت حاکم مو از چین، ایالت جین تحت حکومت حاکم شیان از جین به یک ایالت نیرومند تبدیل شده بود. بااین حال، پس از مرک حاکم شیان، جین به خاطر جنگ پسرانش برای جانشینی، دچار درگیری داخلی شد. یکی از این پسران درگیری را پیروز شد و تبدیل به حاکم هویی از جین شد. سپس جین وارد قحطی شد، درنتیجه حاکم هویی از چین درخواست کمک کرد. حاکم مو به خاطر خیرخواهی به سبب ازدواج با خواهر ناتنی حاکم هویی، به جین آذوغه و ابزار کشاورزی فرستاد. بااین حال سال بعد وقتی که چین دچار قحطی شد، حاکم هویی از ارسال تجهیزات برای جبران سرباز زد که باعث بدتر شدن روابط چین و جین شد و جنگی در سال ۶۴۵ پ. م درگرفت که نتیجه آن شکست جین و اسارت حاکم هویی بود. حاکم مو، یک سال بعد حاکم هویی را پس از
واگذاشتن چندین سرزمین و امضای قرارداد اتحاد آزاد کرد. حاکم مو، هنگام جنگ با جین اتفاقی دربارهٔ برادر تبعیدی حاکم هویی، چونگ، که به ایالت چو پناهنده شده بود، شنید. حاکم مو پس از مشورت با زیردستانش، فرستاده ای را برای دعوت از چونگ به ایالت چو فرستاد و از وی دربرابر برادرش حاکم هویی پشتیبانی کرد، پس از شکت حاکم هویی، برادرش با عنوان حاکم ون بر مسند قدرت نشست. حاکم ون قدردان حاکم مو بود برای همین روابط چین و جین بهبود یافت. با آرام شدن مرزهای شرقی، حاکم مو از فرصت استفاده کرد و شروع به جنگ با قبایل رونگ در غرب کرد. در سال ۶۳۰ پ. م، چین و جین برای جنگ با ایالت ژنگ، هم داستان شدند، ولی فرستاده ژنگ با رایزنی حاکم مو را از جنگ منصرف کرد. در سال ۶۲۷، نقشه ای پنهانی برای جنگ با ژنگ کشید ولی با ترفند ژنگ مبنی بر آماده بودنشان، از جنگ منصرف شد و دستور عقب نشینی داد. تا این زمان حاکم ون مرده بود و اتحاد او با حاکم مو دیگر ارزشی نداشت. جانشین حاکم ون، حاکم شیانگ، دستور داد برای ارتش درحال عقب نشینی چین کمین بگذارند. ارتش چین در نبرد شیائو (امروزه در شهرستان لوونینگ) با تلفات سنگینی شکست خورد و هر سه فرمانده اش اسیر شدند.
سه سال بعد، چین به جین حمله کرد و پیروزی بزرگی کسب نمود. حاکم مو پس از برگذاری خاکسپاری برای کشته شدگان نبرد شیائو لشکرکشی بیشتر به شرق را رد کرد و به سیاست مرسوم چین مبنی بر استوار کردن و توسعهٔ چین در غرب پرداخت. دستاوردهای حاکم مو در غرب و همچنین رسیدگی وی به روابط خارجی با جین باعث به دست آوردن جایگاهی برای او در میان پنج رهبر برتر دوره بهار و پاییز شد. در سال ۵۰۶ پ. م، پادشاه هلو از وو، ایالت چو را در نبرد باجو شکست داد و پایتخت چو، یعنی یینگ (امروزه جیانگژو) را به تصرف درآورد. وو زیژو، مشاور هلو، که توسط پادشاه فقط چو، پادشاه پینگ، تبعید شده بود و به دنبال انتقام برای مرگ دردناک پدر و برادرش بود، قبر پادشاه پینگ را نبش قبر کرد و به جنازه او شلاق زد. این یک تحقیر بزرگ برای ایالت چو بود، برای همین یکی از مقامات چو به نام شن بائوژو که دوست قدیمی وو زیژو بود به دربار چین سفر کرد و از حاکم آی از چین برای بازپسگیری پایتخت درخواست یاری کرد. در ابتدا حاکم آی درخواست را رد کرد، بنابراین شن بائوژو هفت روز در حیاط قصر به گریه و زاری پرداخت که باعث شد حاکم آی تحت تأثیر ازخود گذشتگی او قرار گیرد و سپاهی را برای کمک
به چو روانه کند. شعر معروف «بی جامه» در کتاب شی چینگ، یک آواز جنگی سروده حاکم آی برای بالا بردن روحیه سپاهیان چین است. در سال ۵۰۵ پ. م، نیروهای مشترک چو و چین در چندین نبرد، وو را شکست دادند، در پایان پادشاه ژائو از چو به پایتخت پس گرفته بازگشت. دوره ایالت های جنگ طلب. افول زودرس. در اوایل دوره ایالت های جنگ طلب که همسایگان چین در دشت های مرکزی به سرعت در حال توسعه و پیشرفت بودند، چین هنوز در وضعیت توسعه نیافتگی و افول قرار داشت. ایالت وی که از تقسیم جین تشکیل شده بود به قدرتمندترین ایالت در مرز شرقی چین تبدیل شد. چین بیشتر به موانع دفاعی طبیعی در شرق مانند گذرگاه هانگو (امروزه در شمال شرقی لینگبائو، هنان) و گذرگاه وو (امروزه در شهرستان دانفنگ) برای محافظت از سرزمین مرکزی گوانژونگ متکی بود. بین سال های ۴۱۳ تا ۴۰۹ پ. م در زمان حکومت حاکم جیان چین، ارتش وی به رهبری وو چی، با پشتیبانی ژائو و هان، به چین حمله کردند و برخی از مناطق چین در غرب رودخانه زرد را فتح کردند. اصلاحات قانون گرایان. پس از متحمل شدن شکست در نبردها با ایالت های رقیب مانند وی، حاکمان چین باپرکاری اصلاحات اجتماعی، قانونی و اقتصادی را دنبال کردن
د. هنگامی که حاکم شیائو به سلطنت رسید، اعلامیه ای صادر کرد که در آن از افراد با استعداد (شامل دانشمندان، مدیران، نظریه پردازان و نظامیان) از ایالت های دیگر دعوت کرد تا وارد چین شوند و در اصلاحاتش به او کمک کنند، او وعده پاداش مناصب و اراضی عالی در چین در قبال خدماتشان را داد. شانگ یانگ یکی از این استعدادهای خارجی بود که با وجود مخالفت شدید سیاستمداران محافظه کار چین، با حمایت حاکم شیائو، یک سری اصلاحات قانون گرایی را با موفقیت انجام داد. حق ارشدی لغو شد، به همه مردم عادی حقوق شهروندی داده شد. بسیاری از آنها در دسته های جدید برای افزایش تولید کشاورزی اسکان داده شدند. شایسته سالاری در سراسر کشور، به ویژه در ارتش برقرار شد، سربازان و افسران، با توجه به مشارکت خود، صرف نظر از گذشته شان، پاداش های کافی دریافت می کردند. با این حال، قوانین سخت و محکمی نیز وضع شد؛ مجازات های سختی برای کوچک ترین تخلف در نظر گرفته شد که حتی اشراف و خانواده سلطنتی نیز در امان نبودند. پس از چند دهه، این اصلاحات چین را از نظر اقتصادی و نظامی تقویت کرد و آن را به یک ایالت بسیار متمرکز با یک سیستم اداری کارآمد تبدیل کرد. پس از مرگ حاکم شیائ
و، پادشاه هوی ون فرمانروای جدید چین شد و شانگ یانگ را به اتهام خیانت با ارابه پاره کردند، برخی بر این باور بودند که پادشاه کینه شخصی نسبت به شانگ در دل داشت، زیرا او در نوجوانی تحت سیستم اصلاحات شانگ به دلیل یک تخلف جزئی مجازات شده بود. با این حال، پادشاه هوی ون و جانشینانش سیستم اصلاحات شانگ یانگ را حفظ کردند و به ایجاد پایه و اساس اتحاد نهایی چین تحت سلسله چین در سال ۲۲۱ پ. م کمک کردند. هان فی، که یک محقق قانون گرا بود؛ نظریه های شانگ یانگ را با ایده های شن بوهای و شن دائو ترکیب کرد و هستهٔ اصلی فلسفه های قانون گرایی را تشکیل داد. چین در اواخر سده سوم پ. م پس از این اصلاحات ترقی یافت و به عنوان یکی از ابرقدرت های هفت ایالت جنگ طلب پدیدار شد. سلطه. پس از اصلاحات شانگ یانگ، قدرت چین با سخت کوشی مردم چین در قرن بعدی به رشد خود ادامه داد. پادشاهان چین مجوز ساخت بسیاری از پروژه های آبادانی کشور، مانند آبراهه های آبیاری و سازه های دفاعی را صادر کردند. یکی از آشکارترین نتایج اصلاحات، تغییر در ارتش چین بود. پیش از این، ارتش تحت کنترل اشراف چین بود و شامل قشون فئودالی بود. پس از اصلاحات شانگ یانگ، سیستم اشرافیت منسو
خ و سیستم شایسته سالاری جایگزین آن شد، که در آن شهروندان عادی از فرصت های برابر با اشراف برای پیشرفت به درجات عالی برخوردار بودند. علاوه بر این، نظم و انضباط نظامی به شدت اعمال شد و نیروها برای سازگاری بهتر با موقعیت های مختلف جنگ آموزش داده می شدند. قدرت نظامی چین با حمایت کامل کشور تا حد زیادی افزایش یافت. در سال ۳۱۸ پ. م، ایالت های وی، ژائو، هان، یان و چو با هم متحد شده و به چین حمله کردند، ولی نتوانستند از گذرگاه هانگو عبور کنند و با ضدحمله نیروهای چین شکست خوردند. این ائتلاف به دلیل بی اعتمادی و سوء ظن و عدم هماهنگی بین پنج کشور فروپاشید. اصلاحات شانگ یانگ جدا از تأثیرات بر ارتش چین، نیروی کار را برای پروژه های کارهای عام المنفعه متعدد با هدف تقویت کشاورزی افزایش داد و این امکان را برای چین فراهم کرد که آذوغه سپاه بیش از یک میلیونی را نیز تأمین کند. این شاهکار را هیچ ایالتی به جز چو نمی توانست در آن زمان انجام دهد. چین با فتح ایالت های جنوبی با و شو در استان سیچوان امروزی نیز برتری های استراتژیک بزرگی را برای چین به ارمغان آورد. زمین های نواحی جدید بسیار حاصلخیز بودند و به عنوان «حیاط خلوت» برای تدارکات