Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
همکاری با سایفون برای عبور از فیلترینگ اینترنت در ایران، مشارکت در پروژهٔ توشه، و ایجاد ایستگاه های رادیویی از جمله اقدامات شبکهٔ ایران اینترنشنال برای رساندن محتوا به مخاطبانش در ایران است. از اردیبهشت ۱۳۹۸ تلویزیون یک بنا بر توافق نامهٔ دوجانبه متعهد شده است دست کم یک ساعت از برنامه های خبری تلویزیون ایران اینترنشنال را در سراسر افغانستان پخش کند. به تخمین ایران اینترنشنال، این همکاری تقریباً سه میلیون نفر به مخاطبان شبکه می افزاید. طبق بررسی روزنامهٔ "اعتماد"، تعداد دنبال کنندگان ایران اینترنشنال در شبکهٔ اجتماعی توئیتر نسبت به سایر رسانه های مطرح غربی فارسی زبان کمتر است. اما ایران اینترنشنال مدعی است دنبال کنندگان آن در شبکه های اجتماعی بسیار پرشمارتر از شبکه های رقیب هستند. با این حال، رشد تعداد دنبال کنندگان آن قابل توجه است. طبق بررسی ابوالفضل حاجی زادگان، پژوهشگر اجتماعی، تعداد دنبال کنندگان حساب توئیتر ایران اینترنشنال ظرف یک سال — از پاییز ۱۳۹۷ تا پاییز ۱۳۹۸ — چهارده برابر شده است. پوشش های خبرساز. شبکهٔ ایران اینترنشنال در تابستان ۱۳۹۷ و ۱۳۹۹ به خاطر پوشش زنده و گستردهٔ گردهمایی سازمان مجاهدین خل
ق مورد انتقاد قرار گرفت. مهدی جامی، روزنامه نگار، از وجود اختلاف های درونی دربارهٔ نفس این پوشش خبری در شبکه خبر داد که در نتیجهٔ آن شبکه همکاری اش را با او قطع کرد. یکی از کارمندان شبکه این پوشش خبری را شاهدی بر اثرگذاری سرمایه گذاران بر محتوای برنامه های شبکه دانست. ساعاتی پس از حملهٔ مسلحانه به رژهٔ نظامی در اهواز در ۳۱ شهریور ۱۳۹۷، شبکه با یعقوب حر التُستَری، سخنگوی جنبش مبارزهٔ عربی برای آزادی احواز که مسئولیت حمله را بر عهده گرفته بود، مصاحبه کرد. این اقدام از سوی سفارت ایران در بریتانیا به آفکام، نهاد ناظر بر رسانه های تصویری در بریتانیا، گزارش شد. فردای آن روز کاردار بریتانیا در تهران بابت این مصاحبهٔ تلویزیونی احضار شد. علی اصغر رمضان پور، سردبیر خبر تلویزیون، مصاحبه را بر اساس قواعد حرفه ای دانست و شکایت ایران از این شبکه را تلاش برای فشار بر شبکه و سانسور آن خواند که در پی افزایش بینندگانش صورت گرفته است. آفکام اعلام کرد که این مصاحبه از قوانین تخطی نکرده است. دست کم یک روزنامه نگار پس از حملهٔ اهواز شبکه را ترک کرد. شبکهٔ ایران اینترنشنال به خاطر حمایت مالی از جشنوارهٔ تیرگان ۱۳۹۸ در تورنتو و پوشش
مراسم آن از سوی برخی همچون آرزو خدیر، پزشک خانواده در مونترآل، به باهنرشویی متهم شد. به نوشته "هاآرتس"، موساد از ایران اینترنشنال به عنوان پایگاهی برای درز دادن اطلاعاتی استفاده می کند که نمی خواهد اثر انگشتش رویشان باشد. پوشش گستردهٔ شبکه از اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران، خشم مقامات ایرانی را برانگیخت. قوهٔ قضائیهٔ ایران در رویکردی جدید رسماً از وضع «محدودیت های قضایی و حقوقی» بر کارکنان شبکه خبر داد. پیشتر قوهٔ قضائیه ممنوع المعامله شدن کارکنان بی بی سی فارسی را نه تأیید و نه تکذیب می کرد. وزارت اطلاعات ایران شبکه را به بزرگنمایی بحران، دادن دستور آتش افروزی به معترضان خیابانی، و تحریک مخاطبان به اغتشاش متهم کرد. حمید بعیدی نژاد، سفیر ایران در لندن، از شکایت از سه شبکهٔ تلویزیونی لندنی از جمله ایران اینترنشنال به آفکام خبر داد. شبکه نیز متقابلاً از ایران به خاطر ارسال پارازیت مداری به سمت ماهوارهٔ هات برد به آفکام شکایت کرد. چهار دی ۱۳۹۸، منوچهر فرامرزی به اتهام ارتباط با شبکهٔ ایران اینترنشنال در ماهشهر دستگیر شد. مجید محمدی، جامعه شناس، پوشش ایران اینترنشنال از وقایع آبان را نسبت به سایر شبکه های تلویزیونی و
رادیویی فارسی زبان خارج ایران «موفق تر» دانست و نشانه رفتن «بیشترین حملات» به سمت این شبکه را شاهدی بر این مدعا ذکر کرد. صادق صبا عملکرد شبکه در پوشش این وقایع را «بسیار موفق» خواند و شبکه را «قربانی موفقیتش» دانست. بخش ورزشی. ایران اینترنشنال ورزشی از بخش های ایران اینترنشنال است که پوشش داخلی و خارجی ورزش را برای پخش تلویزیونی و آنلاین فراهم می کند. ایران اینترنشنال حق پخش چندین رویداد ورزشی را به صورت زنده از تلویزیون داراست. در کنار آن برنامه های تحلیلی مانند "هت تریک با مزدک میرزایی" و "چند چند" نیز پخش می شود. به نوشتهٔ "عرب نیوز"، ایران اینترنشنال در زمینهٔ ورزش برای مخاطبان جوانش قوی عمل کرده است و رویدادها و خبرهایی را پوشش می دهد که شبکه های ایرانی معمولاً پوشش نمی دهند. برای نمونه، در فروردین ۱۳۹۸، مسابقهٔ بوکس صدف خادم با حریف فرانسوی اش که اولین مبارزهٔ رسمی بین المللی یک بوکسور حرفه ای زن ایرانی بود، از شبکه به صورت زنده پخش شد. مهاجرت مزدک میرزایی، گزارشگر ورزشی باسابقهٔ صدا و سیما، از ایران و پیوستنش به شبکه در تابستان ۱۳۹۸ واکنش های فراوانی در شبکه های اجتماعی و رسانه ها برانگیخت. مالکیت و سر
مایه گذاری. مالک شبکهٔ ایران اینترنشنال شرکت ولنت مدیا و صاحب امتیاز آن در بریتانیا شرکت گلوبال مدیا است. در ابتدا فهد ابراهیم الدغیثر، رئیس سابق هیئت مدیره زین عربستان سعودی که سومین ارائه دهنده بزرگ خدمات مخابراتی در عربستان است ۷۵٪ از سهام ولنت مدیا را در تملک خود داشت. عادل عبدالکریم، اهل عربستان و شهروند بریتانیا، در سال ۲۰۱۸ سهام الدغیثر را در اختیار گرفت و مالک هر دوی آنها شد. عادل عبدالکریم سابقهٔ همکاری طولانی با غول های رسانه ای عربستان چون عبدالرحمن راشد، عضو هیئت مدیرهٔ گروه سعودی پژوهش و بازاریابی و مدیر کل پیشین شبکهٔ العربیه و سردبیر پیشین روزنامهٔ "الشرق الاوسط" را دارد. "اسوسیتد پرس" در فوریه ۲۰۲۳ گزارش کرد اکثریت سهام ولنت مدیا اکنون دیگر در اختیار یک شهروند عربستان سعودی نیست. اما در سپتامبر ۲۰۲۳، "نشنال" این شبکه را در مالکیت خصوصی افرادی از جمله یک شهروند بریتانیایی-عربستانی خواند. بر اظهارات فردی که پیشتر برای محمد بن سلمان کار می کرده است، بودجهٔ ۲۵۰ میلیون دلاری شبکه توسط دربار عربستان سعودی و از طریق شرکتی فراساحلی در جزایر کیمن تأمین می شود. این منبع ناشناس به چارچوب زمانی اشاره نکرد
ه است اما به نوشتهٔ "گاردین" با احتساب اجارهٔ دفتر و حقوق کارمندان، این بودجه برای ۵ سال کافی است. ترازنامهٔ مالی ولنت مدیا حاکی از ضرر ۲۶ میلیون پوندی شرکت در سال ۲۰۱۷ است. به نوشتهٔ "اکونومیست"، سرمایه گذاران این شبکه تبعهٔ عربستان سعودی هستند. "وال استریت جورنال" نوشت افراد مرتبط با دربار سعودی برای رقابت با نفوذ ایران در منطقه سرمایهٔ تلویزیون را تأمین و آن را راه اندازی کرده اند. صادق صبا تأیید کرد که بودجهٔ شبکه توسط یک شهروند بریتانیایی-سعودی تأمین می شود. منبعی ناشناس به "گاردین" گفته است که سعود القحطانی، تزار اطلاعاتی ولیعهد سعودی و یکی از دو مقام ارشدی که پس از ماجرای قتل جمال خاشقجی از سمتش برکنار شد، در تأمین سرمایه و بودجهٔ شبکه دخیل بوده است. او گفته است: «می توانید تصویر بزرگتری داشته باشید از اینکه چطور این بچه ها [غول های رسانه ای عربستان] با آن پول هنگفتی که [توسط محمد بن سلمان] ریخت وپاش می شود، سعی می کنند با خریدن رسانه ها، دنیا را تغییر دهند… با پولی که از دربار می آید». شبکهٔ ایران اینترنشنال مکرراً ارتباط با دولت ها را تکذیب کرده است: «مالک ایران اینترنشنال شرکت بریتانیایی وُلنت مدیا
است، شرکتی خصوصی و با مسئولیت محدود که دفتر آن در لندن است و سهامدارانش اشخاص حقیقی و مستقلند. این شرکت هیچ گونه ارتباطی با محمد بن سلمان یا دولت عربستان سعودی (یا هر دولت دیگری، از جمله دولت ایران) ندارد… دی ام اِی مدیا همچنین هرگونه تلاش جهت مخفی سازی هویت مالک ایران اینترنشنال را تکذیب می کند». خط مشی و استقلال تحریریه. شبکهٔ ایران اینترنشنال تبلیغات پخش نمی کند و نحوهٔ تأمین بودجهٔ آن شفاف نیست. همین امر باعث شده نسبت به استقلال تحریریهٔ شبکه اظهار تردید شود. راب بینون، مدیر موقت شبکه، بر استقلال تحریریه و حرفه ای بودن شبکه تأکید کرد. شبکه از سعید کمالی دهقان، روزنامه نگار "گاردین" که گزارش های افشاگرانه ای در این باره نوشته بود، برای شرکت در یک مناظرهٔ تلویزیونی دعوت کرد و گفت «محتوا و پوشش خبری این شبکه را معیارهای حرفه ای مندرج در منشور روزنامه نگاری ایران اینترنشنال» از جمله بی طرفی و بی نظری تعیین می کند. کمالی دهقان پس از انتشار توئیت هایی که در آن ها ادعا شده بود جمال خاشقجی به خاطر صحبت با او و درز اطلاعات دربارهٔ شبکهٔ ایران اینترنشنال به قتل رسیده، توسط "گاردین" از گزارش دربارهٔ ایران کنار گذاشت
ه شد. با این همه، "گاردین" مدارک به بیرون درز کرده ای را دیده است که نشان می دهد نبیل الخطیب، سرپرست شبکه یا نمایندهٔ سرمایه گذاران، دربارهٔ پوشش خبری شبکه راجع به حقوق بشر در عربستان سعودی از کارکنان سؤال هایی پرسیده و به آن ها اطلاعاتی ارائه داده است. او همچنین گزارش هایی خبری راجع به ایران و عربستان را برای پوشش دادن پیشنهاد کرده است. ادعا شده که از ملیت فلسطینی نبیل الخطیب برای سرپوش گذاشتن بر منابع مالی عربستانی شبکه استفاده شده است. هرچند الخطیب منکر این موضوع شده، می گوید مشاوری مستقل است که به شرکت های پخش برنامه در سرتاسر جهان مشاوره می دهد. الخطیب بعداً ابتدا به سمت مدیر کل العربیه و سپس مدیرکل تلویزیون الشرق، پروژهٔ مشترک گروه سعودی پژوهش و بازاریابی و بلومبرگ، منصوب شد. به گفتهٔ اسکندر صادقی بروجردی، پژوهشگر پسادکتری در زمینهٔ تاریخ مدرن ایران در دانشگاه آکسفورد، «به نظر می رسد که شبکهٔ ایران اینترنشنال جزء ضروری برنامهٔ شاهزاده بن سلمان در اتخاذ رویکردی خصومت ورزانه علیه ایران است. شکی نیست که دولت ترامپ، شاهزاده را در اقداماتش تشجیع کرده است». برخی کارمندان شبکه به "وال استریت جورنال" گفته اند م
دیریت شبکه مشی طرفداری از عربستان سعودی و ضدیت با ایران را تحمیل می کند. به گفتهٔ نگار مرتضوی، از کارمندان پیشین شبکه، «عربستان سعودی به صورت نظام مند و بسیار مجدانه در راستایی جدید در فضای رسانه ای تلاش می کند، چون دنبال نفوذ و اعتبار است و حاضر است پول زیادی هم بابتش بپردازد». به گفتهٔ یکی از کارکنان شبکه «تلویزیون ایران اینترنشنال به سکویی برای دامن زدن به تعصبات قومی و فرقه گرایی مبدل شده است». پرس تی وی، شبکهٔ انگلیسی زبان صداوسیما، دستور کار و هدف از تأسیس ایران اینترنشنال را پروپاگاندا ضد ایران، تحریک ایرانیان علیه نظام اسلامی، و هموار کردن مسیر براندازی و تغییر نظام می داند و این شبکه را «سخنگوی تروریست های ضدایرانی» خوانده است. ایران اینترنشنال نسبت به برداشت ها راجع به مخالفتش با حکومت ایران حساس است و می گوید که با حکومت ایران خصومتی ندارد. به گفتهٔ کریستینا میلمن، از اعضای دی ام اِی مدیا، شبکه مایل نیست نقش رسانهٔ اپوزیسیون را ایفا کند. هرچند به نوشتهٔ کوروش ضیابری، خبرنگار "فیر آبزرور"، شبکه مرتباً مهمانانی را روی آنتن می برد که شدیداً منتقد جمهوری اسلامی هستند و از اینکه خود را سازمان رسانه ای ا
پوزیسیون نشان دهد ابا نمی کند. روح الله فقیهی، روزنامه نگار، نیز شبکه را سکویی برای مخالفان ایران دانسته است. دربارهٔ گرایش های سیاسی شبکه نظرهای متفاوتی ابراز شده است. عبدی کلانتری، جامعه شناس، ایران اینترنشنال را به «رژیم چنجی های سلطنت طلب» نزدیک تر دانسته، ولی روزنامهٔ کیهان لندن نوشته است که «گروهی از اصلاح طلبان خارج کشور» از جمله علی اصغر رمضانپور، از مقامات وزارت ارشاد دولت خاتمی، در تحریریهٔ آن فعالند. نظرها دربارهٔ موفقیت شبکه یا عدم موفقیت آن، متفاوت است. صادق صبا، از خبرنگاران ارشد شبکه، علت موفقیت شبکه در جلب مخاطب را سیاست زدگی جامعهٔ ایران و تشنگی مردم برای دسترسی به اخبار سانسورنشده و اطلاع از مواضع اپوزیسیون دانست که شبکه توانسته این خلأ را پر کند. آرش عزیزی، روزنامه نگار "ایندیپندنت" فارسی، این شبکه را «سی ان ان ایرانی» خواند. به نوشتهٔ آرمین روزن، روزنامه نگار آمریکایی، شبکه خودش را در قامت «بی بی سی در تبعید ایرانی» می بیند. از آن طرف، علی دهباشی، سردبیر مجلهٔ "بخارا"، شبکه را در «اوج ابتذال» می بیند و آن را برای جوانان ایرانی «سم» می پندارد. او ضعف عملکرد صدا و سیمای ایران را علت افزایش گ
رایش به تماشای شبکه های ماهواره ای می داند. حسین جلوه، روزنامه نگار، به خاطر «صعود سریع و ناخوشایند شبکه به قله های بدنامی» آن را جدی نمی گیرد. در پی توافق ایران و عربستان سعودی برای برقراری مجدد روابط در اسفند ۱۴۰۱، وال استریت ژورنال گزارش کرد عربستان سعودی پذیرفته پوشش انتقادی ایران در این شبکه که توسط اهالی کسب وکار عربستانی تأمین مالی می شود، تعدیل شود. ایران اینترنشنال در پاسخ خود را رسانه ای مستقل خوانده که دستورالعمل های تحریریه ای اش هیچگاه تابع روابط ایران و عربستان سعودی نبوده است. کارکنان. ستاد شبکه در پارک اداری چیزیک در غرب لندن واقع است و چند دفتر در نقاط مختلف جهان دارد، اما در ایران دفتر ندارد و وبگاه آن نیز در این کشور فیلتر است. به گفتهٔ صادق صبا، شبکه به داشتن دفتر و خبرنگار در ایران مایل است، اما مقامات ایران این اجازه را به آنها نمی دهند. شبکه برای پوشش رویدادهای ایران از کمک شهروندخبرنگارها استفاده می کند که روزانه چند ده ویدئو کلیپ برایش می فرستند. شبکه توسط دی ام ای مدیا راه اندازی شد. استخدام کارکنان و گرداندن امور روزانهٔ شبکه نیز توسط همین شرکت خدمات خبری انجام می شود که در راه اندا
زی بی بی سی فارسی نیز دخیل بود. در ابتدا راب بینون، مدیرعامل دی ام ای مدیا، به صورت موقت مدیریت شبکهٔ ایران اینترنشنال را هم بر عهده داشت. از دی ۱۳۹۷ محمود عنایت مدیریت شبکه را بر عهده دارد. علی اصغر رمضانپور سردبیر و حسین رسام مدیر تأمین برنامه های شبکه است. شبکه تقریباً ۲۰۰ نفر از جمله ۱۴۰ روزنامه نگار را در استخدام دارد. برخی از چهره ها و کارمندان پیشین شبکه های من و تو، بی بی سی فارسی، صدای آمریکا، و صدا و سیمای ایران توسط شبکه جذب شده اند. ایران اینترنشنال شمار زیادی از ایرانیان مقیم خارج، از جمله فعالان حقوق بشر را استخدام کرده است و بنا بر گفتهٔ یکی از کارکنان، حقوق آنان دو برابر مبلغی است که شبکه های رقیب (من و تو و بی بی سی) حاضرند بپردازند. بسیاری از کارکنان شبکه تا همین دههٔ اخیر در ایران بوده اند. در فوریه سال ۲۰۲۳، این شبکه اعلام کرد به دلیل تهدیداتی که به گفته پلیس لندن ایمنی کارکنانش را تهدید می کند، پخش برنامه های خود را به واشینگتن منتقل می کند. در سپتامبر ۲۰۲۳، این شبکه پخش برنامه های خود از لندن را در یک استودیوی با امنیت بالا دارای موانع فولادی و نگهبانان مسلح در غرب این شهر از سر گرفت. فش
ار حکومت ایران. کارکنان شبکه و خانواده هایشان در ایران از سوی نیروهای امنیتی و قضایی ایران تحت فشار، آزار، تهدید، و ارعاب قرار دارند و از آن ها خواسته می شود که کارشان را رها کنند و به ایران برگردند. اعضای خانواده شان در ایران بازجویی می شوند و گذرنامه هایشان ضبط می شود تا نتوانند از کشور خارج شوند. پنج آذر ۱۳۹۸ در پی اعتراضات آبان، قوهٔ قضائیهٔ ایران برخی از اعضای شبکه را ممنوع المعامله کرد. چهار روز بعد وزارت اطلاعات ایران در بیانیه ای از شناسایی و دستگیری افرادی که اقدام به ارسال اطلاعات به شبکهٔ ایران اینترنشنال می کردند خبر داد و «اقدامات این شبکه و کارکنان آن را مصداق همکاری با دشمنان جمهوری اسلامی ایران در اقدامات تروریستی دانست» و وعدهٔ «تعقیب بین الملل» آنان را داد. ایران تهدید کرده است که در صورت عدم استعفا، کارکنان شبکه را در خاک بریتانیا خواهد ربود و به ایران باز خواهد گرداند. مجتبی پورمحسن از جمله کسانی بوده است که اعضای خانواده اش از جمله پدر ۷۵ ساله و خواهر مامایش تحت فشار قرار گرفته و احضار شده اند. برادر یکی از مجریان شبکه دستگیر شده و والدینش پنج بار در عرض یک ماه بازجویی شده اند. یکی از گزا
رشگران شبکه در یک بازهٔ ۱۰ روزه بیش از ۳۰۰ تماس از شماره های ناشناس و بیشتر در شب دریافت کرده است. آزاده شفیعی، پویا عزیزی، و ساناز قاضی زاده نیز از جمله دست کم بیست نفری از اعضای شبکه هستند که به نحوی مورد فشار قرار گرفته اند. در نتیجهٔ این تهدیدها شبکه ملاحظات امنیتی اش را ارتقا داده و با اسکاتلندیارد و پلیس ضدتروریسم بریتانیا هماهنگ شده است. همچنین نیروهای امنیتی با لباس شخصی برای مراقبت از دفتر تلویزیون گماشته شده اند و امکان دسترسی به روان شناس برای کسانی که مورد تهدید قرار گرفته اند فراهم شده است. شبکه به کارکنانش نیز توصیه کرده به ایران یا کشورهایی که ایران در آن ها نفوذ قابل توجه دارد، مانند عراق یا سوریه، سفر نکنند. هکرهایی که گمان می رود برای سپاه پاسداران کار می کنند، نسخه هایی بدلی از حساب های کاربری ایران اینترنشنال را در شبکه های اجتماعی ساخته اند تا به اعتبار گزارشگران شبکه خدشه وارد کنند و دنبال کنندگان این حساب های جعلی را شناسایی کنند. آگهی های کاریابی جعلی نیز در این دست صفحات برای اغوای دنبال کنندگان به فرستادن اطلاعات شخصی شان منتشر می شود که به عقیدهٔ کارشناسان چون مارک استیونز، رئیس ابت
کار شبکهٔ جهانی و وکیل شبکه، جانشان را به خطر می اندازد. استیونز اینستاگرام و مالکش فیس بوک را به خاطر قصور در این زمینه و میزبانی از این حساب ها و صفحات جعلی به نقض قانون بین المللی حقوق بشر متهم کرد. یک کانال جعلی ایران اینترنشنال در تلگرام ۶۰۰٬۰۰۰ مشترک داشته است. به دنبال خیزش ۱۴۰۱ ایران، ایران اینترنشنال در ۱۶ آبان ۱۴۰۱ اعلام کرد که دو نفر از خبرنگارانش از طریق شعبه ضد تروریست پلیس متروپولیتن مطلع شده اند که حکومت ایران و سپاه پاسداران آن ها و خانواده هایشان را به «خطر قریب الوقوعی» تهدید کرده است. این شبکه در ۲۵ آبان اعلام کرد که دولت قطر، میزبان جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲، ویزای خبرنگاران ایران اینترنشنال را تحت «فشار جمهوری اسلامی ایران» لغو کرده است، در حالی که فیفا حضور خبرنگاران این شبکه را تأیید کرده بود. دولت قطر به بیانیه این شبکه پاسخی نداد اما گفت ویزایی برای خبرنگاران ایران اینترنشنال صادر نکرده بود. برخی از رسانه های بریتانیا گفتند که دلیل لغو ویزای آن ها، درخواست وزارت اطلاعات و «تروریستی» نامیدن ایران اینترنشنال از سوی این وزارت خانه بوده است. اسماعیل خطیب وزیر اطلاعات ایران اعلام کرد علیه این
شبکه اقدام های تهاجمی امنیتی خواهد کرد و «هرجا و هر زمان تشخیص دهد» علیه این شبکه اقدام خواهد کرد. فشار مدیریت شبکه. یکی از کارکنان شبکه به "گاردین" گفته است به او به دروغ گفته بودند که حتی یک ریال سعودی به این شبکه تزریق نمی شود. اگر او واقعیت ماجرا را از اول می دانست به شبکه نمی پیوست. به گفتهٔ یکی از کارمندان پیشین شبکه، کارکنان شبکه در مخمصه گیر افتاده اند: «تازه فهمیده اند که حقیقت ماجرا را به آن ها نگفته اند، که نمی دانستند حقوقشان را در واقع سعودی ها می پردازند. اما در عین حال نمی توانند فوراً استعفا کنند یا کارشان را ترک کنند، چون بر پایهٔ قراردادهایشان باید غرامت بپردازند. برخی هم برای ادامهٔ زندگی در لندن، به روادید حمایت کارفرما نیاز دارند». شبکه در پاسخ به نوشته های "گاردین"، «هرگونه ادعا مبنی بر درخواست بازپرداخت هزینهٔ جابه جایی یا سایر هزینه ها از کارکنانش» را تکذیب کرد و حقوق های پرداختی به کارکنانش را منطبق بر استانداردهای بازار کار دانست. به گفتهٔ اتحادیهٔ ملی روزنامه نگاران بریتانیا و ایرلند و فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران در بلژیک، در حالی که «اکثریت قاطع» کارکنان تلویزیون ایران اینتر
نشنال از پیش، عضو اتحادیهٔ ملی روزنامه نگاران، بزرگ ترین تشکل صنفی روزنامه نگاران در بریتانیا، بوده اند، مدیریت ایران اینترنشنال رایزنی ها برای ایجاد شعبهٔ این اتحادیه در تلویزیون را به بن بست کشانده و در عوض با یک تشکل صنفی ناشناخته به نام انجمن روزنامه نگاران بریتانیا که هیچ یک از کارمندان شبکه پیشتر عضو آن نبوده اند، به صورت انحصاری به توافق رسیده است. به گفتهٔ اتحادیهٔ ملی روزنامه نگاران، مدیریت ایران اینترنشنال کارمندانش را برای پیوستن به انجمن روزنامه نگاران بریتانیا تحت فشار گذاشته و تا ژوئیه ۲۰۲۰ بیست کارمند شبکه به آن انجمن پیوسته اند. در پی رسانه ای شدن این ماجرا، انجمن روزنامه نگاران بریتانیا قرارداد انحصاری اش را با تلویزیون لغو کرد و به دنبال بستن قرارداد تازه ای به صورت غیر انحصاری است. حمله به پوریا زراعتی. پوریا زراعتی، مجری تلویزیون ایران اینترنشنال، روز جمعه ۱۰ فروردین ۱۴۰۳، هنگام خروج از خانه اش در لندن، با ضربات چاقو او را مجروح شد. در پی این حمله شماری از چهره های سیاسی و فعالان مدنی در پیام هایی حمله به زراعتی را محکوم کردند. دادستانی بریتانیا در ۱۵ آذرماه ۱۴۰۳، اعلام کرد عاملان حمله شهر
وند رومانی هستند و بازداشت شدند گاردین نوشت مظنونان احتمالاً برای انجام این حمله «اجیر» شده بودند و افراد پشت این حمله به نیابت از جمهوری اسلامی ایران مرتکب چنین حمله ای شده اند. جوایز و افتخارات. ایران اینترنشنال در کنار شبکه های سی ان ان، الجزیره، و الحره از سوی انجمن سخن پراکنی بین المللی نامزد دریافت جایزهٔ بهترین شبکهٔ بین المللی سال ۲۰۱۹ شد. مستند "بز عبدالمجید" از تولیدات شبکه به کارگردانی علیرضا میراسدالله نیز نامزد جایزهٔ بهترین اثر تولیدی در ردهٔ فرهنگ و هنر شد. این فیلم دربارهٔ نوجوانی مراکشی به نام عبدالمجید است که می کوشد پای شکستهٔ یکی از بزهایی را که برای خوردن ارقان از درخت بالا می روند درمان کند. در نهایت، شبکه و مستند موفق به کسب جایزه نشدند. در ۹ مه ۲۰۲۵، ایران اینترنشنال برنده جایزه «ای ای ام» شد. دلایل اعطای این جایزه «انتقال صدای مردم ایران»، «حفظ صداقت در انعکاس اخبار» و «پیوند دادن ایرانیان با جهان» اعلام شد.
لیگ قهرمانان اروپا ۰۷–۲۰۰۶ پنجاه و دومین دوره از مسابقات فوتبال باشگاه های برتر اروپا و پانزدهمین دوره لیگ قهرمانان اروپا بود. در فینال دو تیم میلان و لیورپول برابر هم قرار گرفتند که در پایان میلان با نتیجهٔ ۲–۱ لیورپول را شکست داد و برای هفتمین بار قهرمان شد. دو گل میلان را فیلیپو اینزاگی و تک گل لیورپول را درک کویت به ثمر رساند. بارسلونا مدافع عنوان قهرمانی در این رقابت ها بود که توسط لیورپول در مرحله یک هشتم حذف گردید. مسائل بعد. شبهه دربارهٔ بازی های خانگی در ایتالیا. در ۸ فوریه، دولت ایتالیا اعلام کرد که ورزشگاه سن سیرو میلان به دلیل شورش های انجام گرفته شده پس از یکی از دربی های سیسیل ناامن است. در نتیجه برگزاری بازی در این ورزشگاه برای بازی رفت میان اینتر و والنسیا در ۲۱ فوریه و بازی برگشت میان میلان و سلتیک در ۷ مارس به شک افتاده بود. پیشنهادهای زیادی از خارج از ایتالیا وجود داشت، اما سرانجام توافق شد که گنجایش سن سیرو برای بازی اینتر-والنسیا به ۳۶٬۰۰۰ نفر کاهش یابد. با تلاش سن سیرویی ها، مسئولان ایتالیایی و یوفا اعلام کردند که بازی میلان-سلتیک در استادیوم و با گنجایش کامل آن یعنی ۸۵٬۷۰۰ برگزار می شود
. ۴٬۵۰۰ صندلی هم برای هواداران سلتیک رزرو شده بود. راه یابی. ۷۳ تیم از پنجاه فدراسیون برای شرکت در لیگ قهرمانان اروپا ۰۷–۲۰۰۶ شرکت کردند. بر اساس ضریب یوفا هر اتحادیه ای تعداد معینی تیم در این رقابت ها دارد. این ضریب بر پایهٔ عملکرد تیم های اتحادیه ها در رقابت های اروپایی بین سال های ۰۱–۲۰۰۰ تا ۰۵–۲۰۰۴ محاسبه شد؛ اتحادیه هایی که ضریب بالاتری دارند می توانند تیم های بیشتری را نسبت به اتحادیه هایی که ضریب کمتری دارند وارد رقابت بکنند اما هیچ اتحادیه ای حق فرستادن بیشتر از ۴ تیم را ندارد. تمامی اتحادیه های یوفا حداقل ۱ سهمیه برای شرکت در مرحله مقدماتی دارند به جز لیختن اشتاین که در لیگ های سوئیس رقابت می کند اما در آن فصل هیچ تیمی در سوپر لیگ فوتبال سوئیس بازی نمی کرد. از آن جایی که بارسلونا مدافع قهرمانی مستقیماً از طریق لیگ داخلی به این رقابت ها راه یافت، باعث شد که تغییرات زیر در این لیست به وجود آید. مرحلهٔ مقدماتی. دور نخست مرحلهٔ مقدماتی. دور رفت این رقابت ها در روزهای ۱۱ و ۱۲ ژوئیهٔ و دور برگشت آن در ۱۸ و ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۰۶ برگزار شد. دور دوم مرحلهٔ مقدماتی. دور رفت این رقابت ها در روزهای ۲۵ و ۲۶ ژوئیهٔ و دور
برگشت آن در ۲ و ۳ اوت ۲۰۰۶ برگزار شد. دور سوم مرحلهٔ مقدماتی. دور رفت این رقابت ها در روزهای ۸ و ۹ اوت و دور برگشت آن در ۲۲ و ۲۳ اوت ۲۰۰۶ برگزار شد. تیم های حذف شده در این مرحله به دور نخست جام یوفا راه یافتند. مرحلهٔ گروهی. قرعه کشی این مرحله در ۲۴ اوت ۲۰۰۶ در موناکو انجام شد. نخستین سری بازی ها در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۶ انجام شد و نتیجهٔ آن ها تا ۶ دسامبر معلوم شد. دو تیم بالای هر جدول به مرحله حذفی راه یافتند و تیم سوم هر گروه نیز به دور ۳۲ام جام یوفا راه پیدا کرد. مرحلهٔ حذفی. تمامی بازی های این مرحله به جز بازی فینال به صورت رفت و برگشت انجام شد. اگر مجموع نتایج رفت و برگشت مساوی شد، قانون گل زده در خانه حریف به کار گرفته می شود. دور نخست مرحلهٔ حذفی. قرعه کشی این مرحله در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۶ در نیون سوئیس انجام گرفت. دور رفت بازی ها در روزهای ۲۰ و ۲۱ فوریه ۲۰۰۷ و دور برگشت در ۶ و ۷ مارس برگزار شد. یک چهارم نهایی. قرعه کشی مراحل یک چهارم نهایی، نیمه نهایی و فینال در ۰ مارس ۲۰۰۷ در آتن یونان انجام گرفت. این قرعه کشی توسط نایب رئیس موقت یوفا جانی اینفانتینو و همراهی فردریش استیکلر رئیس کمیته رقابت های یوفا انجام شد.
تئودوروس زاگوراکیس کاپیتان یونان در جام ملت های اروپا ۲۰۰۴ نیز به عنوان سفیر فیفا برگزیده شده بود. دور رفت این مرحله در ۳ و ۴ آوریل و دور برگشت آن در ۱۰ و ۱۱ برگزار شد. نیمه نهایی. دور رفت در روزهای ۲۴ و ۲۵ آوریل و دور برگشت در ۱ و ۲ مه ۲۰۰۷ برگزار شد. فینال. بازی فینال در ۲۳ مه ۲۰۰۷ در ورزشگاه المپیک آتن برگزار شد. برخلاف مراحل حذفی، تنها یک بازی برگزار شد و در صورت تساوی، وقت اضافه و ضربات پنالتی تعیین کنندهٔ نتیجهٔ بازی بود. میلان پیش از پایان نیمه نخست توسط اینزاگی به گل رسید. او گلی دیگر در نیمه دوم به ثمر رساند؛ همچنین درک کویت هم تک گل لیورپول را دقیقه ای پیش از پایان بازی به ثمر رساند. میلان به عنوان نماینده اروپا به جام باشگاه های جهان ۲۰۰۷ راه یافت. آمار. آمار دور مقدماتی دربرگرفته نمی شود. پاس گل دهندگان برتر. &lt;small&gt;Source:
«دختران / دختران / پسران» تک آهنگی از گروه موسیقی پاپ پانک پنیک ات د دیسکو است که در سال ۲۰۱۳ میلادی منتشر شد. این ترانه در چارت ترانه های راک آمریکا به رتبه ۳۱ رسید.
«هله لویا» تک آهنگی از گروه موسیقی پاپ پانک پنیک ات د دیسکو است که در منتشر شد. این تک آهنگ در چارت ترانه های راک آمریکا جزو ده ترانه اول قرار گرفت. همچنین در چارت آمریکا به رتبه ۴۰ رسید که پرفروشترین کار آنها از ترانه من گناهان را می نویسم نه تراژدی ها را است.
باشگاه ورزشی آ اس ترنچین () یک باشگاه ورزشی است که در ترنچین در اسلواکی پایه گذاری شده است.
ماریا واسیلیونا اوکتیابرسکایا (؛ – ) راننده تانک اهل شوروی در جریان جنگ جهانی دوم بود. زندگی نامه. ماریا اوکتیابرسکایا در خانوادهٔ اوکراینی فقیری در شبه جزیره کریمه متولد شد. او ۹ خواهر و برادر داشت. در سال ۱۹۲۵ با یک افسر ارتش سرخ ازدواج کرد. پیش از شروع جنگ جهانی دوم در جبهه شرقی، ماریا در یک کنسروسازی و همچنین به عنوان کارور (اپراتور) تلفن کار می کرد. او همچنین به عضویت «شورای همسران نظامی ها» درآمد و در ارتش سرخ پرستاری، کار با اسلحه، و راندن وسایل نقلیه را آموخت. زمانی که همسر جوان «ماریا»، که افسر شوروی بود، در اوت ۱۹۴۱ در مبارزه با نازی ها در نزدیکی کی یف کشته شد، ماریا سرمایه اش را برای ساخت و اهدای یک تانک تی-۳۴ به ارتش سرخ هزینه کرد. با مرگ همسرش خشم وجودش را فراگرفت و تصمیم گرفت که برای انتقام خون او به جنگ نازی ها برود. او در نامه ای به ریاست کمیتهٔ دفاع شوروی عنوان کرد که ۵۰ هزار روبل در یک بانک دولتی نهاده است. در این نامه درخواست کرد که این مبلغ جهت تهیهٔ تانک هزینه شود، نام آن تانک را «دوست دختر مبارز» بگذارند و خودش را به عنوان رانندهٔ تانک به جنگ بفرستند. مدتی بعد نامه ای از طرف استالین به د
ست ماریا رسید که در آن نوشته شده بود «درخواست شما پذیرفته شد، سلام مرا پذیرا باشید». ماریا که در این زمان ۳۸ ساله بود برای ۵ ماه دورهٔ راندن تانک را گذراند. در اولین نبرد در ۲۱ اکتبر ۱۹۴۳، اوکتیابرسکایا و همرزمانش با مانور تانک توانستند تیربارهای نازی ها را نابود کنند. زمانی که تانک آسیب می دید، ماریا در میان رگبار گلوله ها از تانک بیرون می رفت و آن را تعمیر می کرد. او به خاطر دستاوردهایش در این نبرد درجهٔ گروهبانی دریافت کرد. در یکی از نبردها زخمی شد، اما دو ماه بعد با تانکش وارد میدان نبرد شد. اما این بار زمانی که در حال تعمیر تانک بود، گلوله به سرش اصابت کرد. پس از نبرد اوکتیابرسکایا به یک بیمارستان نظامی شوروی در فاستیو منتقل شد و پس از دو ماه در کما بودن در ۱۵ مارس ۱۹۴۴ درگذشت. پس از مرگ وی جایزه قهرمان اتحاد شوروی به او اهدا شد. جوایز. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و قهرمان اتحاد شوروی شده است.