Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حاملگی مضاعف () به وقوع همزمانِ تشکیل جنین در دو مرحلهٔ تکاملی مختلف در یک حیوان گفته می شود. در پستانداران، حاملگی مضاعف بدان معناست که در همان حالی که یک جنین در رحم موجود است، حاملگی دیگری رخ دهد و جنین دیگری (از دورهٔ فحلی متفاوت) تشکیل شود. حاملگی مضاعف را نباید با «لقاح همزمان» اشتباه کرد که در آن، دو لقاح مختلف در یک چرخه قاعدگی واحد رخ می دهد. گفته می شود که حاملگی مضاعف در برخی جانوران شایع است، حال آنکه در انسان پدیده ای بسیار نادر است. در پستانداران، حامگی مضاعف تنها در شرایطی رخ می دهد که یا جانور ماده، دو رحم داشته باشد یا آنکه چرخهٔ فحلی در تمام دوران حاملگی ادامه داشته باشد. خطر حاملگی مضاعف در انسان آن است که جنین دوم، نارس به دنیا می آید و خطر وقوع نارسایی تنفسی در آن بالا می رود. حاملگی مضاعف در رنگین ماهیان پدیده ای عادی و معمول است.
ویولت براون (؛ ۱۰ مارس ۱۹۰۰ – ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷) ابرصدسالهٔ اهل جامائیکا بود. او در زمان مرگش کهنسال ترین انسان زندهٔ دنیا بود که در فهرست انسان های دارای طولانی ترین عمر تأیید شده در طول تاریخ قرار گرفت. ویولت براون پس از مرگ اما مورانو در ۱۵ آوریل ۲۰۱۷ به این عنوان دست یافت. او همچنین نخستین ابرصدسالهٔ تأییدشدهٔ جاماییکایی و پیرترین جاماییکایی در تمام تاریخ بود. وی در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۷ با ۱۱۷ سال و ۱۳۷ روز سن در رتبه پنجم فهرست مسن ترین انسانهای جهان قرار گرفت. ویولت براون، در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷ (جمعه ۲۴ شهریور ۱۳۹۶) در ۱۱۷ سالگی بر اثر بیماری و کهولت سن درگذشت. او ۱۱۷ سال و ۱۸۹ روز عمر کرد. بعد از مرگ براون، خانم نبی تاجیما (متولد ۴ اوت ۱۹۰۰) با ۱۱۷ سال و ۴۲ روز سن پیرترین انسان جهان شد، وی همچنین آخرین انسان زنده بازمانده از قرن ۱۹ میلادی است. زندگی نامه. ویولت براون زمانی به دنیا آمد که جاماییکا جزوی از امپراتوری بریتانیا بود. ویولت یکی از چهار فرزند جان موس و الیزابت ریلی است. وی در ۱۳ سالگی در کلیسای باپتیست غسل تعمید داده شد. الیزابت ریلی، مادر وی، در ۹۶ سالگی درگذشت. ویولت براون با آگوستوس براون ازدواج کرد و
صاحب شش فرزند شد که اکنون چهار فرزندش زنده هستند. نخستین فرزند او (هارلند) در ۱۹ آوریل ۲۰۱۷، چهار روز بعد از آنکه مادرش به عنوان پیرترین انسان جهان شناخته شد، در ۹۷ سالگی درگذشت. هارلند پیرترین انسان با پدر یا مادری زنده دانسته می شد. براون به مدت ۵ ماه پیرترین انسان جهان بود. وی سرانجام پس از ۱۱۷ سال و ۱۸۹ روز زندگی در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷ درگذشت.
بروم، استرالیای غربی (به انگلیسی: Broome) یک شهرک در استرالیا است که در استرالیای غربی واقع شده است.
بوندای بیچ (به انگلیسی: Bondi Beach) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است. بوندای بیچ به فاصلهٔ ۷ کیلومتری شرق مرکز کسب و کار مرکزی سیدنی و در منطقه دولت محلی وایرولی واقع می باشد. این منطقه از بخش شرقی، شمال و تقاطع اصلی به بوندای مشرف است، بوندای بیچ، یکی از مناطق پربازدید در استرالیا برای توریست ها است.
مسیحیت، بر اساس آخرین برآوردها در سال ۲۰۲۱، حدود ۲،۴۰۰،۰۰۰،۰۰۰ نفر پیرو داشته که به نسبت جمعیت ۸ میلیاردی جهان، یک چهارم جمعیت زمین را شامل شده و بزرگترین مذهب جهان است. این دین، سه گروه عمده از مسیحیت کاتولیک، پروتستان، و کلیسای ارتدکس شرقی را شامل می شود که بزرگترین آن کلیسای کاتولیک با ۱٬۰۹۰٬۰۰۰٬۰۰۰ تن پیروان است. و پس از آن شاخه های پروتستان و کلیسای ارتدکس شرقی هستند که سه انشعاب کامل مسیحیت را تکمیل می کنند. مسیحیت دین غالب در اروپا، روسیه، آمریکا، فیلیپین، تیمور شرقی، جنوب آفریقا، مرکز آفریقا، آفریقای شرقی و اقیانوسیه است. همچنین جوامع بزرگ مسیحی در دیگر نقاط جهان مانند اندونزی، آسیای مرکزی و شرق میانه، که در آن ها مسیحیت دومین دین بعد از اسلام است وجود دارد. ایالات متحده آمریکا دارای بزرگترین جمعیت مسیحی در جهان است، پس از آن برزیل و مکزیک قرار دارند. واتیکان تنها کشور جهان است که ۱۰۰ درصد جمعیت آن مسیحی هستند. کلیساهای مسیحی، شکل ها و شاخه های مختلفی نیز در برخی کشورها به خود گرفته است؛ که از جمله آن می توان به پانزده کشور اشاره کرد. آرژانتین (کلیسای کاتولیک روم)، ارمنستان (کلیسای حواری ارمنی)، تووال
و (کلیسای تووالو)، تونگا (کلیسای آزاد وسلی تونگا)، کاستاریکا (کلیسای کاتولیک رومی)، پادشاهی دانمارک (کلیسای ملی دانمارک)، انگلستان (کلیسای انگلستان)، یونان (کلیسای ارتدکس یونان)، گرجستان (کلیسای ارتدکس گرجی)، ایسلند (کلیسای ایسلند)، لیختن اشتاین (کلیسای کاتولیک)، مالت (کلیسای کاتولیک)، موناکو (کلیسای کاتولیک)، شهر واتیکان (کلیسای کاتولیک سن پیترو، بزرگترین کلیسای جهان)، و زامبیا. فهرست ها. برپایه کشورها. ده کشور اول. نکته: کشورهای ستون سمت راست، به ترتیب تعداد مسیحیان کشور و کشورهای ستون سمت چپ به ترتیب درصد جمعیت مسیحیان به کل جمعیت کشور است.
ویکتور هاربور (به انگلیسی: Victor Harbor) یک شهر در استرالیا است که در استرالیای جنوبی واقع شده است.
آرارات، ویکتوریا (به انگلیسی: Ararat) یک شهر در استرالیا است که در شهر روستایی آرارات واقع شده است.
پورت پیری (به انگلیسی: Port Pirie) یک شهرک در استرالیا است که در استرالیای جنوبی واقع شده است.
پورت هدلند، استرالیای غربی (به انگلیسی: Port Hedland) یک شهرک در استرالیا است که در استرالیای غربی واقع شده است.
دعا العدل کارتونیست مصری است که به خاطر کارتون های طنز خود با مفاهیم قوی سیاسی، اجتماعی یا مذهبی شناخته شده است. او را مشهورترین زن کارتونیست مصر می دانند. او اخیراً در روزنامه "المصری الیوم" کار می کند، کارهای وی در آنجا توجه زیادی را جلب کرده و موجب جنجال های زیادی شده است. پیش زمینه. العدل در مجله های الدوستور، رز الیوسف و صباح الخیر کار کرده و با مجلات قطر الندا و علاءالدین و باسم همکاری کرده است. وی اکنون در مجله المصری الیوم استخدام شده است و همان جا مورد توجه زیادی قرار گرفته است. در سال ۲۰۰۹ اولین زنی بود که جایزه روزنامه نگار برتر در زمینه کاریکاتور را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۶ یکی از ۱۰۰ زن بی بی سی شد. کارها. دعا العدل در دسامبر ۲۰۱۲ زمانی که در روزنامه المصری الیوم کاریکاتورش را چاپ کرد جنجال زیادی به وجود آمد. در آن کاریکاتور فرشته ای به آدم و حوا اطلاع می داد که در صورتی که به کاندیدای گروه راست رأی دهند می توانند در بهشت بمانند. گرچه او با این کار می خواست از استفاده سیاسی از مذهب انتقاد کند، به جرم توهین به مقدسات جریمه شد. سال بعد به خاطر کاریکاتوری که در ان اسلام گراها و نفوذشان در سیاست را مو
رد انتقاد قرار داده بود، توسط دادستان کل طلعت عبدالله مورد بازجویی قرار گرفت. کاریکاتوریست برزیلی کارلوس لاتوف با کشیدن کاریکاتوری از او دفاع کرد، در آن کاریکاتور العدل با مدادی شبیه نیزه در برابر اسلام گرایان از خود دفاع می کرد. در فوریه ۲۰۱۳، کاریکاتوری کشید که در آن ختنه زنان را مورد انتقاد قرار می داد، آن کاریکاتور مرد از کار افتاده ای را نشان می داد که از یک نردبان بالا رفته و با یک قیچی در دست تلاش می کرد گل قرمزی را که بین پاهای زن روییده ببرد. کاریکاتورهای او در مورد محاکمه پرزیدنت مبارک هم مشهور بودند.
باله دُن کیشوت، نمایشنامهٔ چهار پرده ای باله و بر اساس رُمان مشهور دُن کیشوت، اثر نویسندهٔ اسپانیایی میگل سروانتس است. باله دُن کیشوت توسط ماریوس پتیپا، طراحی و موسیقی آن در سال ۱۸۶۹ توسط لودویک مینکوس نوشته شده است. باله دُن کیشوت برای نخستین بار در ۲۱ نوامبر ۱۸۷۱ میلادی، توسط باله مارینسکی و در تئاتر بولشوی سن پترزبورگ، به روی پرده رفت.
جرج استیونز جونیور (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه پیبادی و جایزه اسکار افتخاری شده است. وی پسر جرج استیونز کارگردان مطرح آمریکایی است. از آثار وی می توان به فیلم "جدا اما برابر" و "ژست های مخاطره آمیز" اشاره کرد.
جدا اما برابر () یک فیلم به کارگردانی جرج استیونز جونیور است که در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به گراهام بکل و گلوریا فاستر اشاره کرد. این فیلم جایزه امی ساعات پربیننده برای مجموعه تلویزیونی کوتاه یا فیلم تلویزیونی شده است.
تحمل پذیری اشکال یا عیب تابی ویژگی ای است که سامانه را قادر می سازد تا با به وجود آمدن اشکال (یک یا چندین اشکال) در اجزایش، به صورت صحیح به کار خود ادامه دهد. در این دسته از سامانه ها در صورت بروز اشکال، در صورتی که کیفیت عملکرد کلی سامانه کاهش یابد، میزان این کاهش متناسب با میزان بزرگی شدت اشکال است، در حالی که در طراحی های ساده تر، این اشکال ها می توانند به طور کلی موجب از کار افتادن سامانه شوند. توجه به موضوع تحمل پذیری اشکال بعد از پیدایش سامانه های همیشه روشن و ایمن بحران اهمیت ویژه ای یافت. از ویژگی ادامهٔ کارکرد سامانه ها با وجود کارکرد ناصحیح بعضی از بخش های آن ها، تحت عنوان شکست امن یاد می شود. دلایل. دلایل نیاز به تحمل خطا دلایل به وجود آمدن خطا طراحی مقاوم در برابر خطا. طراحی مقاوم در برابر خطا به طراحی ای گفته می شود که به سامانه این امکان را می دهد در مواجه با خطا در بعضی از بخش هایش، کارکرد خود را در همان سطح یا در سطحی پایین تر ادامه دهد و از کار افتادن کلی سامانه جلوگیری کند. این طراحی در بحث های مربوط به معماری رایانه به طور معمول به این برمیگردد که در صورت کاهش عملکرد رایانه، با کاهش توان عم
لیاتی یا افزایش زمان پاسخ دهی به کار خود ادامه دهد. این طراحی در هر دو حوزهٔ سخت افزار و نرم افزار وجود دارد. روش های تحمل پذیری اشکال. به طور عمومی تحمل اشکال می تواند با دو روش عمومی حاصل شود: خود تثبیت. در این روش طراحان شرایطی را که ممکن است سامانه دچار خطا شود را تشخیص می دهند و سامانه را به گونه ای طراحی می کنند که از پس این شرایط بتواند برآید. در نهایت هدف اصلی طراحان در این روش رسیدن به یک سامانهٔ خود تثبیت است تا هیچ وقت دچار خطا نشود. "معایب:" مشکلات اصلی این روش وقتی است که سلسله ای از خطاهای حیاتی در سامانه رخ دهد یا هزینهٔ سامانه با ضریب اطمینان بالا خیلی زیاد شود. نسخه برداری. در این روش سامانه به صورتی طراحی می شود که در صورت بروز هر گونه خطای حیاتی بتواند به حالت ایمن قبلی بازگردد. راهبرد این روش به این گونه است که از حالت قبلی خود نسخهٔ ذخیره دارد و در صورت لزوم می تواند آن را بازیابی کند. این روش معایب کمتری نسبت به روش خودتثبیت دارد. روش های تحمل پذیری اشکال در نرم افزار. روش های تحمل اشکال در حوزهٔ نرم افزار به سه دستهٔ کلی تقسیم می شود: جلوگیری یا اجتناب از خطا این روش رویکردی شبه خودتثبی
ت دارد و نرم افزاری بدون خطا طراحی می شود. حذف خطا. این رویکرد به این صورت است که بعد از طراحی نرم افزار، آزمون های زیادی بر روی آن انجام می شود تا نرم افزار نهایی بدون هرگونه خطا شود. پیش بینی خطا. پیش بینی خطاهای احتمالی در نرم افزار و شرایط رخدادشان و خطرهای احتمالی ناشی از آن ها. تحمل خطا. در این روش طراحان با این تفکر که خطا وجود دارد سامانه را به گونه ای که بتواند در این شرایط هم عملکرد صحیح داشته باشد، طراحی می کنند. رویکرد تحمل پذیری اشکال. در زمان رخداد خطا دو راه حل وجود دارد: روش های تحمل پذیری اشکال در دیسک ها. اصلی ترین روش در این حوزه به کارگیری آرایه چندگانه دیسک های مستقل (به انگلیسی:&lt;bdi&gt;redundant array of independent disks&lt;/bdi&gt;) یا RAID است. از اصلی ترین اهداف این فناوری:
تئاتر ترسا کارنو بزرگ ترین مجموعه نمایش تئاتر، باله و اجراهای زنده در ونزوئلا است. این مجموعه در شهر کاراکاس واقع شده است. تئاتر ترسا کارنو، به افتخار ترسا کارنو، پیانیست برجستهٔ ونزوئلایی، نام گذاری شده است. جستارهای وابسته. فهرست تالارهای اپرای جهان
فدراسیون فوتبال کاستاریکا () نهاد اداره کننده مسابقات فوتبال و فوتسال در کشور کاستاریکا است. این فدراسیون که در سال ۱۹۲۱ تأسیس شده عضو کونکاکاف و فیفا نیز می باشد و مقر آن در شهر سان خوزه است.
فدراسیون فوتبال السالوادور () نهاد اداره کننده مسابقات فوتبال و فوتسال در کشور السالوادور است. این فدراسیون که در سال ۱۹۳۵ تأسیس شده عضو کونکاکاف و فیفا نیز می باشد و مقر آن در شهر سان سالوادور است.
فدراسیون فوتبال گواتمالا () نهاد اداره کننده مسابقات فوتبال و فوتسال در کشور گواتمالا است. این فدراسیون که در سال ۱۹۱۹ تأسیس شده عضو کونکاکاف و فیفا نیز می باشد و مقر آن در شهر گواتمالاسیتی است.
فدراسیون فوتبال نیکاراگوئه () نهاد اداره کننده مسابقات فوتبال و فوتسال در کشور نیکاراگوئه است. این فدراسیون که در سال ۱۹۳۱ تأسیس شده عضو کونکاکاف و فیفا نیز می باشد و مقر آن در شهر ماناگوئه است.
فدراسیون فوتبال پاناما () نهاد اداره کننده مسابقات فوتبال و فوتسال در کشور پاناما است. این فدراسیون که در سال ۱۹۳۷ تأسیس شده عضو کونکاکاف و فیفا نیز می باشد و مقر آن در شهر پاناماسیتی است.
فدراسیون فوتبال بلیز () نهاد اداره کننده مسابقات فوتبال و فوتسال در کشور بلیز است. این فدراسیون که در سال ۱۹۸۰ تأسیس شده عضو کونکاکاف و فیفا نیز می باشد و مقر آن در شهر بلیز سیتی است.
اهریمنِ درونِ دوشیزه جونز () فیلمی در ژانر پورنوگرافی به کارگردانی جرارد دامیانو است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به جورجینا اسپلوین، هری ریمز، و جرارد دامیانو اشاره کرد.
بی بی عایشه (نام قانونی در ایالات متحده: عایشه محمدزی) زنی از قوم پشتون است که چهره اش با بینی بریده در تابستان ۲۰۱۰ روی جلد مجله "تایم" ظاهر شد. بینی و گوش های وی توسط شوهرش بریده شده بود. وی توسط نیروهای آمریکایی در کوهستان اروزگان پیدا شد و برای درمان ابتدا به کابل و سپس به ایالات متحده انتقال داده شد. داستان او اولین بار در دسامبر ۲۰۰۹ در "دیلی بیست" ظاهر شد و در پی آن پزشکان پیشنهاد کمک رایگان به او را دادند. بنیاد "گروسمن برن" در کالیفرنیا متعهد شد که جراحی ترمیمی انجام دهد و سازماندهی ویزای عایشه را از اوایل بهار ۲۰۱۰ آغاز کرد. داین سایر ژورنالیستی از ای بی سی نیوز در ابتدا در مارس ۲۰۱۰ مشکلات عایشه را تحت پوشش قرار داد که در سال ۲۰۱۴ دوباره در مورد آن گزارش داد. زندگی در افغانستان. عایشه در افغانستان و در یک خانواده از قوم پشتونمتولد شد. او در آغاز زندگی رنج برد، مادر خود را از دست داد و در نوجوانی مجبور به ازدواج شد. پدر عایشه او را در ۱۲ سالگی به دلیل خسارت برای قتلی که یکی از اعضای خانواده اش مرتکب شده بود، به یک مبارز طالبان بد داد. وی در سن ۱۴ سالگی ازدواج کرد و مورد آزار و اذیت قرار گرفت. در ۱۸
سالگی گریخت اما توسط پلیس دستگیر شد و به مدت ۵ ماه در زندان به سر برد و سپس به خانواده اش بازگشت. پدرش او را به خانواده شوهرش برگرداند. پدر شوهر، شوهر و سه نفر دیگر از اعضای خانواده برای انتقام از فرار، عایشه را به کوهستان بردند، بینی و گوش های او را بریدند و او را به مرگ واگذار کردند. بعداً عایشه به یک پایگاه نظامی آمریکایی پناه برد و توسط سربازان آمریکایی نجات یافت. برخی منابع در مورد نقش اعضای طالبان در ختنه وی اختلاف نظر دارند. ظاهر شدن در مجلهٔ تایم. عایشه در جلد اوت ۲۰۱۰ "مجله تایم" و در مقاله مربوط به آن، «زنان افغان و بازگشت طالبان» حضور داشت. تصویر جلد، بحث و جدال زیادی ایجاد کرد. تصویر و عنوان جلد همراه، «چه اتفاقی می افتد اگر ما افغانستان را ترک کنیم»، بحث در مورد محاسن جنگ در افغانستان را افزایش داد. این عکس توسط عکاس اهل آفریقای جنوبی جودی بیبر گرفته شده که جایزه جهانی ورلد پرس فوتو را برای سال ۲۰۱۰ دریافت کرد. تصویر عایشه با تصویر "دختر افغان (شَربَت گُل زمانی)" که توسط استیو مک کوری گرفته شده، مقایسه می شود. زندگی در ایالات عمتحده. اندکی پس از "پخش" جلد "تایم" در اوت ۲۰۱۰، عایشه برای انجام جراح
ی ترمیمی رایگان به ایالات متحده انتقال داده شد. وی پس از ورود به کالیفرنیا، از نظر روانشناختی دچار تشنج غیر صرعی روانشناختی، حملات وحشت و خودزنی شد که نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشت. جراحان نتیجه گرفتند که وی «از نظر احساسی آماده نیست» تا مسئولیت های بیمار را در روند جراحی ترمیمی بر عهده بگیرد، و روان شناس وی، او را با اختلال شخصیت مرزی تشخیص داد. در حالی که جراحی ترمیمی وی به تأخیر افتاد، وی به پناهگاه زنان برای زنان افغان در کویینز، نیویورک تحویل داده شد، اما او مشکلات زیادی را برای کارمندان و سایر ساکنان، از جمله هم اتاقی هایی که در این پناهگاه برای زندگی با او استخدام شده بودند، ایجاد کرد. با تغییر در داروها، وضعیت عایشه بهبود یافت و تشنج متوقف شد. بعداً وضعیت روانی عایشه به اندازه کافی بهبود یافت تا جایی که وی توانست داروها را برای کنترل رفتار خود متوقف کند. از سال ۲۰۱۲، مقدمات انجام بازسازی چند مرحله ای صورت برای عایشه آغاز شد. طی چند ماه پیشانی او باز شد تا بافت کافی برای ساختن بینی جدید فراهم شود. ساختار بینی جدید او با استفاده از غضروف های بدنش و پوشش داخلی آن با استفاده از بافت دست راست او برنا
مه ریزی شد. عایشه در مجموع ۱۲ عمل جراحی کامل انجام داد. در سال ۲۰۱۴ ای بی سی نیوز مجدداً از عایشه گزارش نوشت و بینی جدید او را نشان داد که ظاهر او را تغییر داده بود. عایشه توسط یک زوج افغان-آمریکایی به فرزندی پذیرفته شده و در مریلند زندگی می کند. او انگلیسی و ریاضیات می خواند و آرزو دارد افسر پلیس شود.
کوزو کو یک نوع پودر نشاسته است که از ریشه گیاه تیریشه به دست می آید و در آشپزی ژاپنی و آشپزی چینی استفاده می شود.
هلنا مورنو (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، و سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
کوناشی یک نوع واگاشی یا شیرینی سنتی ژاپنی است که ماده اصلی آن شیروآن (پوره لوبیای سفید) است و شکر و آرد گندم به آن افزوده شده و سپس بخارپز می شود.
ویلیام نیکلسون (؛ ۱۳ دسامبر ۱۷۵۳ - ۲۱ مه ۱۸۱۵) شیمی دان در زمان خود نام دار انگلیسی، و نویسنده در فلسفه طبیعی و شیمی بود. او همچنین به عنوان یک مترجم، روزنامه نگار، ناشر، دانشمند، مخترع، عامل ثبت اختراع و مهندس عمران شناخته شده بود. آغاز زندگی. نیکلسون در یورکشایر به مدرسه رفت و پس از ترک آن، او در دو سفر دریایی به عنوان ناوآموز در کمپانی هند شرقی بریتانیا خدمت کرد. کشتی اول بنا به گزارش بوستون نامیده می شد و سفر دوم بر عرشهٔ کشتی گاتون بود. پس از آن، با آشنایی با جوزایا وج وود سفال گر در سال ۱۷۷۵، او به آمستردام، جایی که او زندگی را برای چند سال به عنوان عامل فروش سفالِ ساخته شده گذراند نقل مکان کرد. پس از بازگشت به انگلستان او در زمانی که توماس هال کرفت مترجم، شاعر و نویسنده را در برخی از نمایشنامه ها و رمان هایش یاری می داد توسط او ترغیب شد که توانایی هاو استعدادهای نوشتنی خود را به سوی تألیف نوشتنی های کمتر عمیق در چندگاهه ها معطوف کند. در همین حال، او مقداری از وقت خود را به آماده سازی مقدمه ای بر فلسفهٔ طبیعی، که در سال ۱۷۸۱ منتشر شد و از همان آغاز مورد استقبال قرار گرفت اختصاص داد. این، ترجمه ای از «عن
اصر» ولتر؛ «مقدمه ای بر فلسفهٔ طبیعی از فلسفه نیوتنی» را در پی داشت، و او از آن پس به طور کامل وقت خود را به حرفه های علمی و روزنامه نگاری فلسفی اختصاص داد. کارهای علمی. در ۱۲ دسامبر سال ۱۷۸۳، نیکلسون به عضویت «انجمن فلسفی فصل قهوه خانه» پذیرفته شد. عضویت او توسط ژان هیاسینت ماژلان پیشنهاد و توسط جان وایت هرست هورولوژیست (ساعت ساز؛ سازندهٔ ابزار علمی) تأیید شد. در سال ۱۷۸۹ انجمن سلطنتی نیکلسون در سال ۱۷۸۹ دو مقاله در مورد موضوعات الکتریکی را به انجمن سلطنتی داد. در همان سال او به بررسی اختلاف در بارهٔ مقالهٔ ریچارد کِروِن در مورد نظریه فلوژیستون به وجود آمده بود پرداخت، و نظریه های مخالف دانشگاهیان فرانسه (لاوازیه، گاسپار مونژ، برتوله، و لویی برنارد گیتون د موروو) را ترجمه و تفسیر و به عنوان یک تفسیر کناری در مقالهٔ فلوژیستون منتشر کرد، که به یادداشت اصلی ضمیمه شدند. در سال ۱۷۹۷ نیکلسون شروع به انتشار و نیز نوشتن در مجلهٔ «فلسفه طبیعی، شیمی و هنر» کرد، که عموماً به نام مجلهٔ نیکلسون شناخته شده، و نخستین کار علمی ماهانه در نوع خود در برتانیای کبیر بود- انتشار آن تا سال ۱۸۱۴ ادامه داشت. این مجله اولین توصیف های
جامع از آیرودینامیک همراه با «در ناوبری هوایی» جرج کایلی، که برادران رایت را صد سال بعد الهام بخشید. a hundred years later. سال های بعدی زندگی. در طول سال های بعدی زندگی، توجه نیکلسون عمدتاً به مهندسی پروژه های تأمین آب در پورتسموث، گاسپورت و در همرسمیت متوجه شده بود. ویلیام نیکلسون در سن ۶۱ سالگی در ۲۱ مه ۱۸۱۵ در بلومزبری لندن درگذشت.
شیروآن یک نوع پوره است که لوبیای سفید یا لوبیای آزوکی سفید پخته و له شده تهیه می شود و طعم آن با شکر یا شهد شیرین می شود. شیروآن در شیرینی سنتی ژاپنی استفاده می شود.
سویا سبز یا اِدامامِه (؛ ؛ تلفظ انگلیسی: ؛ اِدامامی) به سویای نارس پخته شده در داخل غلاف گفته می شود. این نوع لوبیای پخته شده در جمهوری خلق چین، ژاپن، کره (کشور) و هاوایی به عنوان پیش غذا، مخلفات مصرف می شود.
زوندا یک نوع خمیر به رنگ سبز است که از له کردن ادامامه (سویای نارس پخته شده) یا باقلای پخته شده به دست می آید. زوندا در تهیه واگاشی یا شیرینی سنتی ژاپنی به کار برده می شود.
کازونوکو به اشپل شاه ماهی آرام گفته می شود. کازونوکو نام یک نوع سوشی نیز هست که در آن از این نوع اشپل استفاده می شود.
هلن استلماخ ( زاده ۱۹۳۱ میلادی / ۱۳۱۰ خورشیدی - درگذشته ۲۰۱۷ میلادی / ۵ اردیبهشت ۱۳۹۶) تنها بازمانده لهستانی تبار از جنگ جهانی دوم در ایران بود. زندگی. هلن در شهر کراکوف، لهستان به دنیا آمد. در جنگ جهانی دوم و در فاصله سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ هزاران لهستانی به اسارت گاه های سرد سیبری تبعید شدند. هلن استلماخ یکی از آن ها بود که از اوان کودکی به همراه مادرش به سیبری تبعید شد. آن ها نزدیک به دو سال در اردوگاهی در سیبری بودند و پس از گذراندن دوران سخت در سیبری هلن به همراه مادر خود و جمعی دیگر از آوارگان لهستانی به ایران پناه آوردند. از آن پس هلن تمامی این سالیان در ایران زندگی کرد. اسارت و فرار از کمپ در ایران. به گفته هلن خانواده استلماخ مزرعه ای در شرق لهستان داشتند. پس از آغاز جنگ جهانی دوم که حمله آلمان به غرب لهستان را در پی داشت، گروه های بسیاری از آوارگان جنگ به مزرعه خانواده استلماخ پناه آوردند. وی دربارهٔ اسارت و تبعید به سیبری گفت: «نزدیک سپتامبر ۱۹۴۰، نیمه های شب، با ماشین سربازی، اهالی روسیه آمدند و گفتند آمده ایم شما را بگیریم. ملک ما تقریباً خراب شده بود. گفتند چون پدر تو افسر ارتش بود، شما را به مسکو
می بریم.» هلن و خانواده اش توسط ارتش سرخ دستگیر و به تبعیدگاه در سیبری برده شدند. پس از گذشت نزدیک به دو سال تبعیدیان را آزاد می گذارند که به جاهای دیگر بروند. هلن از ورودش به ایران گفت: «ایرانی ها خیلی محبت داشتند. این گیلک ها مرتب کلوچه و کشمش برای لهستانی ها می انداختند و با دیدن وضع ما همواره گریه می کردند. لهستانی ها هم گریه می کردند. عده ای زیاد مردند و آنهایی که زنده ماندند، سوار اتوبوس هایی شدند که راننده هایشان ایرانی بود. یکی از اتوبوس ها در مسیر رشت به تهران در رودخانه سپیدرود سقوط کرد و همه سرنشینان آن کشته شدند. انگار ما فقط برای گریستن و درد کشیدن خلق شده بودیم. امیدمان را اما از دست ندادیم، به ویژه آن که مادرم استوار و مصمم بود تا در برابر رنج ها پایداری کند. همه مان آرزوی بازگشت به کشورمان را داشتیم. سرانجام با همین اتوبوس ها به تهران رسیدیم.» وی دربارهٔ فرارش از کمپ مخصوص لهستانی ها در تهران در سال ۱۳۲۱ خورشیدی که منجر به ماندنش در ایران شد گفت: «مادرم تصمیم گرفت از کمپ فرار کنیم. او به من گفت اگر در ایران بمانیم این امیدواری هست که روزی به ورشو برگردیم…» کتاب از ورشو تا تهران. خاطرات هلن اس
تلماخ در کتاب "از ورشو تا تهران" با قلم همسرش به رشته تحریر درآمد. در این کتاب هلن داستان زندگی خود را اینگونه آغاز می کند: «امروز همه چیز برایم تمام شده و تبدیل به یک رؤیا گشته و جز حسرت و آه چیزی از گذشته نمانده است. اما می توانم داستان آن روزگار را قصه وار تعریف کنم». هلن در این کتاب می گوید هنگام تسخیر ورشو، پایتخت لهستان، توسط ارتش سرخ، او و خانواده اش در شهر کوچک «هرودنو» در صد کیلومتری ورشو زندگی می کردند. روزی سربازان شوروی آن ها را وادار می کنند که خانه و زندگی خود را رها کرده و به تبعیدگاه در سیبری بروند. این واقعه در شبی سرد و تاریک از ماه سپتامبر ۱۹۳۹ رخ داد و هلن می گوید: «باید آماده حرکت می شدیم. ماشین ها و کامیون های باری نظامی روس ها در بیرون خانه منتظر ما بودند و سربازان روس فرصت را تنگ کرده و فریاد می زدند که حرکت کنیم. نمی دانستیم به کجا و برای چه خواهیم رفت. همه چیز شبیه یک کابوس بود. هزاران سؤال که هرگز برای آن ها جوابی وجود نداشت، در سرم می پیچید. از خودم می پرسیدم آیا دوباره به خانه قشنگی که در آن به دنیا آمده بودم، باز خواهم گشت؟...» در راه نیمی از تبعیدیان می میرند و هلن می گوید: «همه
با خودشان می گفتند آن هایی که تلف شده اند، راحت شدند.» پدر هلن را دستگیر کردند و اموال خانواده اش را به غارت برده اند. آوارگان لهستانی را با قطار باری مخصوص حمل حیوانات در هوای ۴۰ درجه زیر صفر به سوی سیبری بردند. هلن و مادرش نزدیک به دو سال در سیبری در بازداشت به سر بردند. هلن می گوید «ما نام روزها و تاریخ را گم کرده بودیم و از پنجره تاریک و سیاه دود گرفته تنها نور و روشنایی را از بیرون می دیدیم… آرزوی همه ما مرگ بود. دلمان می خواست قبل از مردن یک وعده غذای گرم می خوردیم». پس از گذشت مدتی تبعیدیان را آزاد می گذارند که به جاهای دیگر بروند و فداکاری های مادر هلن که با زبان روسی آشنا بود، آن ها را نجات می دهد. آن ها وارد بندر انزلی می شوند و سپس به تهران منتقل می شوند و در کمپ های مخصوص لهستانی ها در تهران نگهداری می شوند. پس از مدتی صلیب سرخ تصمیم می گیرد که مهاجران را به کشورهای دیگر منتقل کند. در این وضعیت هلن و مادرش تصمیم می گیرند که از کمپ فرار کنند تا امیدهای بازگشت به لهستان را از دست ندهند. این تصمیم منجر به ماندگاری هلن در ایران می شود. هلن استلماخ می نویسد «ایران را دوست دارم. اگر قلبم متعلق به لهستا
ن است، اما تمامی وجودم به کشور ایران وابسته است و خود را یک ایرانی کامل می دانم و در وطن پرستی از دیگران کمتر نیستم». هلن خاطره آن روزهای تیره جنگ را اینگونه یاد می کند: «در این میان سهم ما چه بود و جریمه نابودی میلیون ها انسان، فلاکت و خفت ما اسیران لهستانی را چه کسی می داد؟» درگذشت. هلن استلماخ پس از گذراندن یک دوره بیماری سخت صبح روز سه شنبه ۵ اردیبهشت در بیمارستان مصطفی خمینی در تهران درگذشت؛ و طبق وصیت خود در کنار مزار مادرش امیلیا در گورستان دولاب و در جوار هموطنان لهستانی خود به خاک سپرده شد.
اِنگاوا به باله ماهی کفشک زیتونی یا کفشک ماهیان راست روی گفته می شود. اِنگاوا به صورت ساشیمی یا سوشی در آشپزی ژاپنی استفاده می شود.
محمدعارف رحمانی (زاده ۱۳۵۳ در غزنی) سیاستمدار، نماینده مردم غزنی در دور شانزدهم و هفدهم مجلس نمایندگان افغانستان و از اعضای شورای عالی جنبش روشنایی است. وی در دوره هفدهم مجلس نمایندگان معاون کمیسیون امور دفاعی است. زندگی نامه. محمدعارف رحمانی متولد ۱۳۵۴ از ولسوالی قره باغ ولایت غزنی است. وی تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته الاهیات و فلسفه از دانشگاه مرکز جهانی علوم اسلامی در رشتهٔ تعلیمات اسلامی و قانون بدست آورد. ایشان در سال های ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۴ در هفته نامه های فجر امید و آرمان ملی فعالیت داشت. همچنین ایشان در سمت مشاور ارشد وزارت حق و اوقاف و عضو شورای اجرایی شورای علمای شیعهٔ افغانستان نیز فعالیت داشته است. مجلس نمایندگان. دوره شانزدهم. وی در دوره شانزدهم شورای ملی افغانستان به نمایندگی از مردم ولایت غزنی به پارلمان راه یافت. وی در این دوره عضو کمیسیون تفتیش مرکزی و نظارت بر اجرای قانون بود. دوره هفدهم. در دوره شانزدهم مجلس نمایندگان تمامی سهمیه ولایت غزنی به مردم هزاره رسید. در این دوره از انتخابات مجلس نمایندگان، مردم پشتون ولایت غزنی دست به اعتراض زدند و خواهان تقسیم سهمیه ولایت غزنی بر اساس ولسوالی های ای
ن ولایت شد. به همین دلیل انتخابات مجلس نمایندگان در این ولایت برخلاف دیگر ولایت ها برگزار نشد و نمایندگان دوره قبل به کار خود تاکنون در مجلس ادامه دادند. محمد عارف رحمانی در این دوره پارلمان معاون کمیسیون امور داخلی مجلس است.