Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روسیه، بلکه منحصراً متضمن اجرای اصلاحات لازم برای خاتمه دادن به وضع غیرقابل تحملی بود که ارمنی ها در همه جا به ویژه در مناطق ارزروم و موش و وان داشتند. آنان خواستار اصلاح سیستم وصول مالیات و اجرای عدالت و ایجاد یک ژاندارمری مخلوط از تُرک و ارمنی بودند تا ارمنیان نیز در آن نقشی داشته باشند. به علاوه خواستار انتصاب حکام مسیحی برای مناطق خود شدند. «در خور تذکر است که نمایندگان ارمنی انجام اصلاحات و برقراری نظام مخصوصی را جزء برای مناطق شامل ایالات ارزروم و موش و وان برای جای دیگری نمی خواستند، چه در واقع درهمین منطقه بود که ارمنی ها تا سال ۱۸۷۶ اکثریت مطلق سکنه را تشکیل می دادند. در ۱۹۱۴ پس از قتل عام های ۱۸۷۷–۱۸۷۸ و ۱۸۹۴–۱۸۹۶، که قتل عام های اخیر ۱۵۰٬۰۰۰ قربانی یعنی بیش از نیمی از ساکنان ارمنی این منطقه را نابود کرد؛ و پس از مهاجرت مداوم ارمنیان به سوی قفقاز جنوبی و کشورهای بالکان و آمریکا، تنها در دوره بین سال های ۱۸۹۵–۱۸۹۶ شصت هزار ارمنی ساکن ارمنستان عثمانی به سرزمین ماورای قفقاز پناهنده شدند. و پس از استقرار عده زیادی مردم کرد که از جنوب کوه های توروس آمده بودند ارامنه اکثریت مطلق را از دست دادند، ولی در ا
ین منطقه هنوز اکثریت نسبی داشتند.» وقتی معاهده برلین در ۱۳ ژوئیه ۱۸۷۸ پس از یک ماه مذاکره به امضاء رسید مهم ترین تغییراتی که از نظر مسئله ارمنستان در قرارداد سان استفانو داده شد به شرح ذیل بود: در وهله اول، روسیه می بایست به باطوم و اردهان و قارص اکتفا کند و از تصرف بایزید و الشگرد چشم بپوشد. از طرف دیگر ماده ۱۶ قرار داد سان استفانو مربوط به انجام اصلاحات در مناطق ارمنی نشین تبدیل به ماده ۶۱ معاهده برلین شد و به شرح زیر تغییر یافت: «باب عالی متعهد می شود اقدامات مربوط به بهبودها و اصلاحاتی را که احتیاجات محلی ایالات ارمنی نشین اقتضاء می کند بی درنگ به مرحله اجرا درآورد و امنیت آنان را در برابر چرکسها و کُردها تضمین نماید. باب عالی متعهد است که هر چند وقت یک بار نتیجه اقداماتی را که در این زمینه معمول می دارد به دولت هایی که ناظر بر اجرای آن هستند اطلاع دهد.» ویژگی این ماده در مقایسه با ماده مشابه آن در قرارداد سان استفانو در این نکته است که اصلاحات مورد نظر لازم نشده است حتماً (پیش از تخلیه مناطق اشغالی به وسیله قوای روس بلکه پس از عقب نشینی آنان صورت بگیرد؛ و مسلماً) در این مورد اشتباه فاحشی روی داد. از طرف
دیگر ماده مورد بحث به تعهد دولت عثمانی دایر به اجرای اصلاحات جنبه یک تعهد بین المللی می داد که زیر نظارت همه دولت های بزرگ قرار می گرفت. این قرار دادن تضمین دولتهای بزرگ به جای تضمین تنها دولت متعهد لطمه دیگری بود که به اعتبار آن ماده وارد می آمد، زیرا به قول آرجیل به شرحی که در بیست سال بعد ادا کرد: «آنچه تکلیف همه است تکلیف هیچ کس نیست.» لیکن نمایندگان قدرت های بزرگ با عدم اطلاعی که از جغرافیای این قسمت از جهان داشتند به جای اینکه در ماده ۶۱ قرار داد از سرزمین هایی که اصلاحات می بایست در آن ها صورت بگیرد صریحاً نام ببرند به ذکر عبارت مبهم (ایالات مسکون به وسیله ارمنیان) اکتفا کردند؛ و چون ارمنی ها نه تنها در فلات مرتفع ارمنستان بلکه در ارمنستان صغیر (مناطق سیواس و ملطیه و الازیغ و دیاربکر) و در کیلیکیه و حتی در آسیای صغیر (تکت و آمازیا و یوزگت و آنکارا) نیز بودند، این عبارت مبهم نیمی از آسیای صغیر را دربر می گرفت. این گسترش بد فرجام بهانه ای به دست تُرکان و هواداران آنان داد و آنان از آن هنگام به بعد با اجرای اصلاحات مورد قرار داد بنای مخالفت را گذاشتند و متعذر به این بهانه شدند که اگر چنین اصلاحاتی به مرحل
ه اجرا درآید حاکمیت دولت عثمانی بر قسمت اعظم شرقی آن به خطر خواهد افتاد. سیاست قدرت های بزرگ ۱۸۷۸–۱۸۹۴. زمامداران مرتجع روس در عناد و خصومتی که با ارمنی های روسیه داشتند کم کم ترس برشان داشت که نکند اجرای اصلاحات اساسی موعود در شهرستان های ارمنستان عثمانی نخستین قدم به سوی خودمختاری ارمنستان باشد و بعداً به ایجاد یک دولت ارمنستان مستقل منجر شود، دولتی که خواه ناخواه روی ارمنیان روسیه تأثیر خواهد گذاشت و سدی در برابر نفوذ آینده روسیه در آسیای صغیر ایجاد خواهد کرد. این سمت گیری جدید سیاست روسیه از ۱۸۸۱ به بعد یعنی از حین روی کارآمدن تزار الکساندر سوم کم کم آشکار گردید و به مرز زمان به ویژه از ۱۸۹۰ به بعد به شکل خاصی علنی شد. انگلستان برعکس نظرش این بود که ملت های مسیحی خاورزمین همینکه از زیر یوغ ترکان آزاد شوند الزامی به اینکه تابع و فرمانبر روسیه باشند نخواهند داشت. انگلستان بی آنکه خط مشی خود را که ایجاد سدی محکم بین روسیه و راه هندوستان بود رها کند کم کم به این نتیجه رسید که اگر بخواهد از امپراتوری عثمانی در حال انحطاط چنین سدی بسازد کار عبثی است. تنها یک امپراتوری عثمانی احیا شده و تغییر سازمان داده می توان
ست چنین سد ضروری برسر راه هندوستان را برای انگلستان ایجاد نماید، و از اینجا به علت تلاش های مداوم آن دولت پی می بریم که چرا می خواست ترکیه را وادارد تا با انجام اصلاحات لازم تشکیلات داخلی خود را تقویت کند و به رژیم استبدادی و بی نظمی که خاص سلاطین عثمانی بود پایان دهد. مسئله ارمنستان از ۱۸۷۸ تا ۱۸۹۴ پس از امضاء معاهده برلین در ۱۸۷۸ انگلستان که به قراری که قبلاً شرح دادیم با تحمیل تخلیه ارمنستان ترکیه به قوای روس پیش از اجرای اصلاحات مسئولیت بزرگی به عهده گرفته بود. یکی از نخستین اقدامات انگلستان این بود که به تشکیلات کنسولی خود در آسیای صغیر و در ارمنستان عثمانی وسعت بخشید، بدین شرح که هشت کنسول نظامی به ترتیب تحت فرمان سرگرد تروتر سرکنسول ارزروم و سرگرد چارلز ویلسن سرکنسول سیواس به خدمت گماشت. مأموریت آن کنسول ها این بود که دولت متبوع خود را از وضع آن شهرستان ها و از وضع ارامنه مقیم آن ها آگاه سازند تا دولت انگلستان بتواند با علم و آگاهی از وضع محل تعهدات خود را انجام دهد. از طرفی هم به سرهنری له یارد سفیر بریتانیا در قسطنطنیه دستور داده شده بود با سلطان در تماس باشد و به مقتضای منافع خود دولت عثمانی به او ف
شار بیاورد تا اصلاحات پیش بینی شده در ماده ۶۱ پیمات برلین را در شهرستان های ارمنی نشین به مرحله اجرا درآورد. سالیسبوری یک طرح اصلاحی عرضه کرد که مسایل اداره پلیس و مالیات ها و اجرای عدالت در شهرستان های ارمنی نشین را با پیش بینی کنترل اروپایی دربر می گرفت. رابرت گاسکوین-سسیل با علاقه به اینکه رضایت سلطان را با طرح پیشنهادی خود جلب کند به فکرش رسید که پیشنهادی دایر بر اعطای یک وام شش میلیون لیره ای هم به طرح اضافه کند. در این فاصله زمانی، گزارش هایی که از کنسول های نظامی می رسید همه حاکی از وجود بی شک و شبهه یک نظام جور و تعدی در سرزمینی بود که ساکنان ارمنی آن دایم در معرض راهزنی و اجحاف و سوء قصد به سر می بردند. رابرت گاسکوین-سسیل به تلاش های خود ادامه داد ولی سلطان عبدالحمید دوم به اطمینان اینکه دیزرائیلی هنوز برسر کار است و از او حمایت می کند همچنان خودش را به نفهمی و نشنیدن می زد. در ماه مه ۱۸۸۰ ویلیام اوارت گلدستون به جای دیزرائیلی در راس دولت بریتانیا قرار گرفت. گلدستون برای مجبور کردن سلطان به ایفای تعهداتش اتمام حجتی به عثمانی داد و یک کشتی جنگی هم به ازمیر فرستاد با تهدید به اینکه گمرکات آن بندر را تص
رف خواهد کرد. برعکس در مورد مسئله ارمنستان تلاش های گلدستون برای مجبور کردن دولت عثمانی به ایفای تعهداتش چون از حمایت قدرت های بزرگ دیگر برخوردار نبود به جایی نرسید. گوشن سفیر بریتانیا در قسطنطنیه به دستور دولت متبوع خود به مذاکرات مربوط به اجرای اصلاحات موعود در ارمنستان ادامه می داد. وقتی مانند سابق با مخالفت دولت عثمانی در این زمینه برخوردار کرد نمایندگان قدرت های بزرگ دیگر در قسطنطنیه در یازدهم ژوئن ۱۸۸۰ یادداشتی شبیه به یادداشت سفیر بریتانیا به دولت عثمانی تسلیم کردند و ضمن آن وضع اسف انگیز ایالات ارمنی نشین را شرح دادند، و صریحاً اعلام داشتند که دولتهای متبوعشان، نمی توانند بپذیرند که مواد قرار داد برلین مربوط به این موضوع بیش از این بلا اجرا بماند. چون باب عالی در پاسخ مورخ ۵ ژوئیه خود بار دیگر سوءنیت خویش را در این باره نشان داد این بار قدرت های بزرگ یک یادداشت مهم و شدیداللحن دسته جمعی به تاریخ ۱۷ سپتامبر ۱۸۸۰ و پیرو یادداشت ۱۱ ژوئن به دولت عثمانی تسلیم و ضمن آن درخواست اجرای کامل و فوری ماده ۶۱ پیمان برلین را کردند؛ و چون بار دیگر ترک ها شانه خالی کردند و سوء نیت سلطان مسلم گردید لرد گرانویل وزیر خا
رجه بریتانیا در ۱۲ ژانویه ۱۸۸۱ دستورهایی به سفرای انگلستان در پاریس، برلین، وین ،سن پترزبورگ و رم فرستاد و از آنان خواست تا دولت های مقتدر نامبرده همه دست به یک اقدام مشترک بزنند و باب عالی را به اجرای تعهدات خود وادار سازند. لیکن این ابتکار با مخالفت بیسمارک مواجه شد. و اما روسیه که در آغاز استقبال خوبی از اقدامات انگلستان کرد بعداً (به دلایلی که قبلاً) به آن اشاره کردیم رویه ای منفی در پیش گرفت. دیری نگذشت که انگلستان نیز دیگر جزء به تحقق نظرات خود در مصر نپرداخت و مسئله اصلاحات ارمنستان برای او در درجه دوم اهمیت قرار گرفت. در نتیجه می توان گفت که از ۱۸۸۳ به بعد از تلاش های معمول برای اجرای اصلاحات پیش بینی شده در پیمان برلین صرف نظر شد، و تنها نتیجه ای که از همه آن مذاکرات به دست آمد این بود که توجه اروپا و خود دولت عثمانی به وجود مسئله ای به نام مسئله ارمنستان جلب شد. در واقع انگلستان که کنسول های نظامی خود را فراخوانده بود اکنون جدا از کنسولگری موجود در ارزروم و سیواس، کنسولهایی هم در وان و در دیاربکر نگاه داشت، و حضور این کنسول ها موجب شد که به وسیله چاپ کتاب آبی انگلستانی اطلاعاتی دربارهٔ اوضاع ارمنستا
ن عثمانی و رژیم جور و اجحاف حاکم برآن و تعدی ها و جنایت هایی که در آنجا صورت می گرفت به اروپا برسد. این بدرفتاری ها و جور و آزارها اعتراضاتی در بین افکار عمومی اروپائیان برمی انگیخت، ولی همان گونه که نانسن متذکر شده است: سیاست عثمانی. در ۱۸۶۳ دولت عثمانی فرمانی صادر کرده بود که به موجب آن به ارمنی ها آزادیهایی در چهارچوب (خط همایون) می داد. زمامداران عثمانی به ویژه در وجود ارمنیان تهدیدی نسبت به تمامیت ارضی کشور خود می دیدند، و ارمنستان به نظرشان بلغارستان دومی می آمد که می بایست به موقع کلکش را بکنند. از ۱۸۷۸ به بعد تمام سیاست عثمانی بیشتر در اطراف این نقشه دور می زد که پایه های خودمختاری آتی ملت ارمنی را خراب کند، و این کار را با تقلیل عمدی نفوس ارمنیان و تبدیل به یک اقلیت نژادی بسیار ناچیز انجام دهد. یکی از نخستین کارهای دولت عثمانی در اجرای آن نقشه دستکاری ارضی در شهرستان های ارمنی نشین بود. مرزهای تازه به نحوی تعیین شد که از اهمیت نسبی عنصر ارمنی می کاست. با جداکردن اراضی ارمنی نشین به اجبار و با الحاق زمین های تازه ای به آن ها که مسلمانان در آن ها اکثریت داشتند دولت عثمانی موفق شد ساختار نژادی بسیاری از
ولایات ارمنی نشین را تغییر دهد. «این نکته را نیز باید خاطرنشان نمود که قتل عام اکثر ساکنان ارمنی مناطق الشگرد و دغوبایزید در ۱۸۷۷–۱۸۷۸ قبلاً بین ارمنستان روسیه و مناطق موش و وان که در آن ها ساکنان ارمنی اکثریت زیادی داشتند، یک نوار ارضی با اکثریت کرد فاصله انداخته بود.» با این وصف ارمنی ها همچنان توده فشرده ای در اطراف دریاچه وان تشکیل داده بودند، و هنوز می شد روی نقشه منطقه ای در حدود پنجاه هزار کیلومتر مربع رسم کرد که در آنجا ارمنی ها اکثریت داشتند. سیاست عثمانی این هدف را برای خود تعیین کرد که این توده فشرده ارمنی را از هم جدا کند و از نیروی عددی عنصر ارمنی در مناطق همجوار آن خطه بکاهد. دولت نامبرده برای نیل به این هدف به روش های زیر متوسل گردید: «بدواً دولت قسطنطنیه عشایر چادرنشین کُرد را که در جنوب رشته کوه توروس ساکن بودند تحریک کرد به مناطق موش و وان و ارزروم بیایند و در اراضی متعلق به ارمنیان مستقر شوند، کاری که موجب شد در بسیاری از موارد از صاحبان ارمنی آن اراضی سلب مالکیت شود و از خانه و کاشانه خود رانده شوند. این تهاجم کُردها به ارمنستان که در دوره های پیش هم به وسیله ترکان تشویق شده بود از ۱۸۷۷ ب
ه بعد مداومت و شدت بیشتری پیدا کرد، چنان که عده کردهایی را که در فاصله بین سال های ۱۸۷۷ و ۱۹۱۴ در مناطق موش و وان و ارزروم ساکن شدند به حدود یکصد هزار نفر تخمین می زنند. بدین گونه "تیلر" کنسول انگلستان در ارزروم گزارش می داد که تقریباً همه کُردهای این ولایت اصلاً اهل دیاربکر بوده اند». باکستن در کتاب خود می نویسد: نتیجه مسلم این اقدام مسلح کردن کُردها به حد افراط دادن جنبه قانونی به تبهکاری های آنان و دادن ترتیب منظمی به عملیات رفع تصرف از اراضی ملکی ارمنیان و تحلیل بردن جمعیت ارمنی ها بود. بنابراین عثمانی همچنان به سیاست ضد ارمنی خود از طریق سرگرم کردن اروپا با حرف های یاوه و با قرار دادن معاذیر دیپلماسی کهنه خود در برابر سرزنش های قدرت های بزرگ ادامه داد. همچنین زمامداران ترکیه در طول این مدت دست به کار تقلب های آماری بودند به منظور اینکه نفوس ارمنیان را در شهرستان های ارمنستان به صورت یک اقلیت ناچیز جلوه بدهند. تا وقتی که مسئله ارمنستان مطرح نشده بود تخمین های نفوس و آمارهای رسمی عثمانی در مورد جمعیت امپراتوری نفوس زیادی برای ارمنیان قایل بود. برهمین مبنا کتاب رسمی ترکی اثر "صلاح الدین بیگ" ساکنان ارمنی ام
پراتوری عثمانی را در ۱۸۶۷ به ۲۴۰۰۰۰۰ نفر تخمین می زد. لیکن همینکه مسئله ارمنستان بر اثر جنگ ۱۸۷۸–۱۸۷۷ مطرح گردید دولت عثمانی در آمارهای ساختگی خود به کم کردن نفوس ارمنیان علاقه عجیبی نشان داد. در حین مذاکرات سال ۱۸۸۰ با قدرت های بزرگ صدراعظم عثمانی "عابدین پاشا" نفوس شش ولایت ارمنی ترکیه، را که بعداً "آدانه" و ترابزون را نیز به آن ها افزود به ۳٬۶۲۰٬۰۰۰ نفر مسلمان، شامل تٌرک و کُرد و عرب در برابر ۷۲۷٬۰۰۰ ارمنی و ۲۸۳٬۰۰۰ نفر مسیحی مانند آشوری ها و یونانیان عرضه کرد. این تقلب آماری، دولت عثمانی که همیشه مراقب بود که آمارهای خود را به مقتضای منظوری که داشت تنظیم کند. بر مبنای همین اصل، ارقام عرضه شده به وسیله "ویتال کوینه" که در خدمت دولت عثمانی بود، در اثر خود راجع به ترکیه آسیایی، منتشر در فاصله سال های ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۴، با کمال دقت تهیه و تنظیم شده اند تا ارمنیان را در همه شهرستان های ارمنی نشین به صورت یک اقلیت ناچیز جلوه بدهند. بر مبنای همین ارقام که در واقع به وسیله خود دولت عثمانی تهیه و تنظیم می شد، دولت نامبرده از آن پس برای ساختن افسانه لازم به منظور تبلیغات مورد نظرش استفاده کرد. تمام اعتراضاتی که تُرکان و
هوادارانشان در برابر خواسته های ارمنیان عرضه کرده اند برمبنای همین کار انجام شده به نفع عثمانی به وسیله بیگانه ای حقوق بگیر ازآن دولت بوده، آن هم درست در همان لحظه ای که مسئله ارمنستان همچون مترسکی مایه وحشت زمامداران قسطنطنیه بوده است. ارزیابی های انجام شده به وسیله غربیهایی که به خوبی با وضع کشور ترکیه آشنا بوده اند نتایجی کاملاً مغایر با آنچه خود ترک ها نوشته و گفته اند به دست داده است. نامه هیئت ارمنی. «هیئت نمایندگی ارمنی به خاطر عدم اجرای درخواست های متعادل و قانونی از سوی دولت عثمانی و کنگره متأسف است. ما فکر می کردیم که یک ملت چند میلیونی که تا به امروز اجازه نداده است به عنوان وسیله ای برای سیاست های خارجی درآید، صرف نظر ازاینکه خیلی بیشتر از سایر اقوام مسیحی ترکیه مورد استثمار قرار گرفته است، ملتی که هیچ گونه مشکلی برای دولت ترکیه فراهم نکرده و نه هم عقیده یک دولت بزرگ و نه هم نژاد آن است ولی به همان اندازه دیگر اقوام مسیحی ترکیه مسیحی است، در این قرن حق دارد به حمایت شدن امیدوار باشد. ما فکر می کردیم یک چنین ملتی که به هیچ مسلک سیاسی تعلق ندارد، قادر خواهد بود از حق حمایت مستقل و حق رهبری توسط مقا
مات ارمنی در اراضی ارمنستان برخوردار گردد. ارمنیان درک کردند که فریب خورده اند و حقوق آن ها شناسایی نشده است زیرا آنان صلح دوست بودند و با حفظ استقلال سازمان کلیسای قدیمی و روحیه ملی خود در عمل به چیزی نایل نشدند. هیئت نمایندگی ارمنی در مراجعت به شرق این درس را با خود به ارمغان خواهد برد. لیکن بدین وسیله این نظر را بیان می کند که ملت ارمنی تا اجابت درخواست هایش توسط اروپا هرگز از برآوردن ندای خود دست برنخواهد داشت.» برلین، ۱۳، ژوئیه ۱۸۷۸ کشتار حمیدیه. دولت عثمانی نیروی سواره نظام نامنظمی از کُردها، موسوم به هنگ حمیدیه را تشکیل داد. این هنگ ها متشکل از کُردهایی بودند از مناطق مرزی قفقازستان روسیه که تحت امر سلطان باقی مانده بودند. هدف واقعی این یگان ها ارمنی ها بودند. آرمینیوس وامبری، می گوید که هدف واقعی واحدها را سلطان به او گفته است: «بدان که بزودی آن ارمنیان را سر جای شان خواهم نشاند. چنان سیلی ای به گوششان خواهم زد که تا عمر دارند از درد به خود بپیچند و دیگر هموس خودمختاری نکنند.» در سال ۱۹۸۴، شورشی در دهکده ساسون رخ داد زیرا روستاییان ارمنی را وادار می کردند افزون بر مالیاتی که به حکومت می پرداختند، مبلغ
بیشتری را نیز به قبایل کُرد بدهند؛ زیرا بار این مالیات دوگانه کمر آن ها شکسته بود. روستاییان که از پرداخت این مالیات اضافی سر باز می زدند شکوه نامه ای رسمی را تسلیم استانبول و دادگاه نیز به نفع آن ها حکم دادند، لیکن فرماندار ولایت، که فردی نادان و خودسر بود، مسلمانان منطقه را علیه ارمنی ها تحریک کرد. شورش روستاییان سرکوب شد و قتل و غارت ادامه یافت. این قتل ها با یگان های نظامی همگام بود این یگان های نظامی دولت عثمانی برخورد وحشیانه ای با روستاییان داشتند و تعداد زیادی از آن ها قتل عام شدند. معاهده سور. معاهده سور (Treaty of Sèvres) در ۱۰ اوت ۱۹۲۰ برای تنبیه امپراتوری عثمانی که در جنگ جهانی اول در کنار امپراتوری آلمان و امپراتوری اتریش – مجارستان وارد جنگ شده بود، میان نیروهای پیروز متفق در جنگ جهانی اول (روسیه، بریتانیا و فرانسه)، و امپراتوری عثمانی امضا شد. در آن هنگام، بریتانیایی ها و فرانسوی ها تنگه های داردانل و بسفور و شهر استانبول را تصرف خود داشتند. پیمان سور موجب ظهور جنبش ملی گرایان ترک شد. ملی گرایان ترک و بخش اعظم نیروهای ارتش علیه سلطان محمد ششم دست به شورش زدند. در اوت ۱۹۲۰ معاهده تنبیهی بر امپر
اتوری بر اساس این معاهده بود: به اعتقاد حقوق دانان ۹۴ سال پس از انعقاد معاهدهٔ سِور این پیمان برای ارمنیان و ارمنستان دارای اهمیت تاریخی می باشد. نخست آنکه پس از استقلال اولین جمهوری ارمنستان در سال۱۹۱۸، برای اولین بار، دولت ترکیه، جمهوری ارمنستان را به رسمیت شناخت. اهمیت این موضوع بیشتر در این است که سه سال قبل از استقلال جمهوری ارمنستان، ترکیه به قصد امحاء کامل ارمنیان در۱۹۱۵ دست به نسل کشی ارمنی ها زده بود. با وجودی که مفاد معاهده کاملاً به اجرا گذارده نشد اما پیمان سِور می تواند در مذاکرات سیاسی آینده مورد استفاده قرار گیرد. شناسائی رسمی نسل کشی ارمنی ها. در نهم دسامبر ۱۹۴۸ کنوانسیون پیش گیری و مجازات نسل کشی را سازمان ملل متحد به تصویب رساند؛ ولی تا پیش از پذیرش اعلامیه ۱۹۴۸، سازمان ملل، شخصیت های سیاسی، مذهبی، فرهنگی، و روشنفکران بسیاری از ملیت های مختلف علناً اعلام کرده بودند که آنچه بر ملت ارمنی گذشت، تلاش هایی با حمایت حکومتی برای از میان برداشتن ملت ارمنی بوده است. فریادهای ملت ارمنی در راه شناساندن مصوبه نسل کشی در عرصه های بین المللی و مطالبه مجازات جنایتکار و جبران خسارت، سرانجام در سال ۱۹۶۵ به گ
وش جهانیان رسید، و آن هنگامی بود که ارمنیان در چهارگوشه جهان این بار به همراهی ارمنیان ارمنستان شوروی، که برای اولین بار با سردادن شعار «سرزمین های ما، سرزمین های ما» وارد خیابان های ایروان شده بودند، پنجاهمین سالگرد نسل کشی را برگزار کردند. با این مراسم مفهوم و محتوای واقعه نسل کشی نقطه عطف تازه ای یافت. پنجاهمین سالگرد نسل کشی به دوره عزاداری صرف پایان داد و دوره محکوم کردن و پیگیری احقاق حقوق آغاز گشت. دولت های ترکیه تا امروز حاضر به پذیرش نسل کشی نشده و صدمات وارده بر ملت ارمنی را جبران نکرده اند. امروزه همه با این گفته آدولف هیتلر آشنا هستند که قبل از حمله به کشور لهستان به اطرافیان خود گفته بود: در ۱۹۹۸–۱۹۹۹ در مجلس ملی استرالیا، بررسی هایی که از ۱۹۹۷ در زمینهٔ نسل کشی ارمنی ها آغاز شده بود سرعت بیشتری یافت و منجر به برپایی بنای یادبود قربانیان نسل کشی ارمنی ها در محوطهٔ مجلس شد. در فرانسه، نخستین پیامدهای سیاستی که در سطح دولتی پیگیری می شد شناسایی رسمی و محکوم سازی نسل کشی ارمنی ها از سوی مجلس فرانسه، در مه ۱۹۹۸ بود. نمایندگان در سخنرانی هایشان از جنایت های حاکمان تُرک سخن به میان آوردند و آن ها را به
شدت محکوم کردند و در رأی مصوب اعلام داشتند: در اکتبر ۲۰۰۰، با رأی قاطع مجلس سنای جمهوری شرقی اروگوئه، ۲۴ آوریل روز یادبود شهیدان ارمنی در آن کشور اعلام شد. در این زمینه یادآور شویم که در ۱۹۶۵، برای نخستین بار در جهان، مجلس اروگوئه اقدام به شناسایی نسل کشی ارمنی ها کرده و روز ۲۴ آوریل همان سال را روز یادبود قربانیان بی گناه نسل کشی ارمنی ها اعلام داشته بود اما لایحهٔ مصوب جدید جنبهٔ همیشگی داشت. در آوریل ۲۰۰۰ در مجلس نمایندگان ایتالیا، بررسی های لایحهٔ شناسایی نسل کشی ارمنی ها آغاز شد. در نوامبر همان سال، مجلس ایتالیا، با در نظر گرفتن مصوبهٔ همان ماه پارلمان اروپا در خصوص گزارش دوره ای کمیسیون پیشرفت ترکیه در مسیر عضویت در اتحادیه اروپا (در ۱۹۹۹)، با اکثریت آرا نسل کشی ارمنی ها را در۱۹۱۵ شناسایی کرد. از نظر شناسایی نسل کشی ارمنی ها پذیرش رسمی این واقعیت از سوی یکی از ابرقدرت های جهان، یعنی ایالات متحده آمریکا، به طبع دارای اهمیت بسیار است. باید یادآور شد که در نتیجهٔ تلاش هدفمند طرف ارمنی، درمقطع مورد نظر، در این زمینه نیز پیشرفت شایانی صورت گرفت. در اکتبر ۲۰۰۰، کمیسیون روابط خارجی مجلس نمایندگان کنگره ایالات
متحده آمریکا پیش نویس لایحهٔ شمارهٔ ۳۹۸ را دربارهٔ نسل کشی ارمنی ها تصویب کرد و آن را در دستور کار کنگره قرار داد. تصویب این قطعنامه از سوی کنگره در واقع می توانست به معنی شناسایی واقعیت نسل کشی ارمنی ها در ترکیه عثمانی، از سوی نهاد قانون گذاری ایالات متحده آمریکا، به شمار آید، اما بر اثر فشارهای علنی نهاد اجرایی آمریکا و با هدف به خطر نینداختن روابط با ترکیه قطعنامهٔ نژادکشی از دستور کار کنگره خارج شد. در ۱۸ ژانویه ۲۰۰۱، مجلس ملی فرانسه لایحهٔ شناسایی نسل کشی ارمنی ها را تصویب کرد و با تصویب آن نخستین کشوری شد که به طور قانونی نسل کشی ارمنی ها را به دست حکومت عثمانی در سال های نخست قرن بیستم میلادی شناسایی کرد. پس از استقلال ارمنستان تا پایان ۲۰۰۱، مجالس یونان، لبنان و بلژیک نیز در زمینهٔ نسل کشی ارمنی ها مصوباتی داشته اند. از دیگر پیامدهای حرکت بی سابقهٔ شناسایی نسل کشی ارمنی ها، در سراسر جهان، پیوستن فرهیختگان پیشتاز ترک به آن بود. آن ها به شیوه هایی که برایشان مقدور بود در جامعهٔ ترکیه دست به اقداماتی جدی زدند تا جامعهٔ تُرک را با گذشتهٔ خونین خود رو به رو کنند و فجایعی را که نیاکانشان مرتکب شده اند به آ
نان بقبولانند. در مقطع مورد نظر، ارمنستان نیز دست به اقدامات پیگیری برای پشتیبانی معنوی از حرکت شناسایی جهانی نژادکشی زد. چنان که به نشانهٔ عمیق ترین احساس قدردانی ملت ارمنی، مشتی خاک از آرامگاه حامیان بزرگ ارمنیان، یوهانس لپسیوس، جیمز برایس، فرانتس ورفل، هنری مورگِنتاو و دیگران در محفظه هایی در مجتمع یادبود نسل کشی ارمنی ها در ایروان گذاشته و لوح های یادبودی بر آن ها نصب شد.
پسر هیچ کس فیلمی آمریکایی محصول ۲۰۱۱ با موضوع حادثه ای - جنایی، نوشته دیتو مانتیل براساس کتابی به همین نام، نوشته آقای مونتیل می باشد. این فیلم سومین همکاری دیتو مونتیل با چانینگ تاتوم است. موضوع. احتمال لوث شدن فیلم. فیلمبرداری این فیلم در همان حوزه استحفاظی پلیس منطقه کویینز بین سال های ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۲ انجام می گیرد. در سال ۲۰۰۲ پلیس تازه کار جوانی بنام جاناتان وایت (چانینگ تاتوم)، زیر نظر کاپیتان ماریون مترز (ری لیوتا) در محله کوئینز در نیویورک، جایی که بزرگ شده بود انجام وظیفه می کرد. برای نشان دادن خود به همسرش کری (کتی هولمز) و دختر جوان بیمارش، او به سختی کار می کند تا زندگی معمول خود را حفظ کنداما، یک منبع ناشناس اطلاعات جدیدی را دربارهٔ دو قتل حل نشده در ۱۶ سال پیش فاش می کند. در سال ۱۹۸۶، جاناتان دو مرد را به خاطر دفاع از خودش می کشد. دوستان او، وینی و ویکی، کمک می کنند تا جنازه را دور نگهدارند و دخالت خودشان را در قتل از مقامات مخفی کنند، پس از آن کارآگاه استنفورد (آل پاچینو)، که دوست پدر مرحوم جانتان بود، پرونده را بست، اما از دست داشتن جاناتان آگاه بود. در حال حاضر، جاناتان با وینی (تریسی مورگان) که
بزرگ شده برای اولین بار بعد از سال ها ملاقات می کند. تماس های ناشناس به خانه جاناتان آغاز می شود، همسرش تماس ها را دریافت می کند. این امر باعث می شود روابط بین جاناتان و همسرش به طور فزاینده ای دشوار شود. او با لورن بریج (ژولیت بینوش), خبرنگاری که درتلاش است برای روزنامه خود داستانی جالب از اطلاعاتی که درز کرده بنویسد در تماس است. هنگام شام، جاناتان تلاش می کند تا او را متقاعد کند که داستان را منتشر نکند، اما نمی پذیرد و بیرون می رود. هنگاهی که او رستوران را ترک می کند، به وسیلهٔ ضاربی ناشناس تعقیب و کشته می شود. همچنین، همسر جاناتان تماس های زیادی دریافت کرده است، و جاناتان مجبور می شود اعتراف کند که مسئول این قتل ها بوده است. او صبح روز بعد از مرگ لورن اطلاع پیدا می کند. استنفورد جاناتان را از زمانی که بچه بود تا حالا ندیده بود. به جاناتان عکسی نشان می دهند، زمانی که او با لورن در رستوران بودند یعنی قبل از کشته شدنش. جاناتان به طور بالقوه قاتل خبرنگار قالب می شود، مگر اینکه با آن ها همکاری کند. جاناتان به سمت خانه می رود اما در مسیر دور می زند و به سمت آپارتمان وینی می رود و …
مارتین سیلوا (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
ماکسیمیلیانو پریرا (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
دیه گو گودین (؛ زاده ) بازیکن سابق فوتبال اهل اروگوئه است. او بخاطر سال های طولانی بازی در باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بسیار شناخته شده است همچنین وی سابقه بازی در اینتر میلان و ویارئال را نیز دارد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است. او در تیم ملی اروگوئه در ۴ جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ به میدان رفته و در جام جهانی ۲۰۱۸ و جام جهانی ۲۰۲۲ ، کاپیتان تیم ملی فوتبال اروگوئه بود. او همچنین از سال ۲۰۱۸ و با خداحافظی گابی به کاپیتان باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بدل شد. افتخارات. باشگاهی. اتلتیکو مادرید اینتر میلان اتلتیکو مینیرو ملی. اروگوئه
خورخه فوسیل (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
خوزه ماریا خیمنز دِ وارگاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است که در پست مدافع میانی برای باشگاه اتلتیکو مادرید بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
دیه گو پرز (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
کریستین گابریل رودریگز باروتی (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است. او که نام مستعار Cebolla را از روزهای پنیارول خود، از پدرش دریافت کرد، به دلیل سرعت و توانایی فنی خود به خوبی شناخته شده است. او چندین فصل را در پرتغال با بنفیکا و پورتو گذراند و همچنین به صورت حرفه ای در فرانسه، اسپانیا، ایتالیا، برزیل و آرژانتین شرکت کرد. رودریگز ۱۱۰ بازی ملی برای اروگوئه انجام داد و در دو جام جهانی و چهار تورنمنت کوپا آمه ریکا به عنوان نماینده این کشور حضور داشت و در سال ۲۰۱۱ با تیم ملی اروگوئه برنده شده است. افتخارات. پنارول اروگوئه لیگ برتر: ۲۰۰۳، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸ سوپرکاپ اروگوئه: ۲۰۱۸ پاری سن ژرمن کوپه فرانسه: ۲۰۰۵–۰۶ پورتو پریمیرا لیگا: ۲۰۰۸–۰۹، ۲۰۱۰–۱۱–۲۰۱۰، پرتغال ۲۰۱–۱۱–۲۰۱–۲۰۱ ۱۰، ۲۰۱۰–۱۱ سوپرتاسا کاندیدو د اولیویرا: ۲۰۱۰ لیگ اروپا: ۲۰۱۰–۱۱ نایب قهرمان سوپر جام یوفا: ۲۰۱۱ اتلتیکو مادرید لالیگا: ۲۰۱۳–۱۴ کوپا دل ری: ۲۰۱۲–۱۳ سوپرکاپ د Espa; نایب قهرمان سوپر جام یوفا ۲۰۱۳: ۲۰۱۲ ویرایش بین المللی اروگوئه کوپا آمریکا: ۲۰۱۱
آلوارو پریرا (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
اخیدیو رائول آروالو ریوس (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
آلوارو رافائل گونزالس (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
گاستون ازکویل رامیرس پریرا (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.