Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کهن ماران یا پیشین ماران یا هنوفیدیا ، نام یک بالاخانواده بزرگ از مارها است که زیرخانواده هایی مانند اژدرماران، پایتونان از زیرمجموعه های آن هستند. مارهای عضو مجموعهٔ کهن ماران نسبت به مارهای عضو خانوادهٔ کورماران و زنوفیدیا، به عنوان جانور اولیه و با دگرگونی کمتر دانسته می شوند. نام گذاری. عبارت "Henophidia" برگرفته از زبان یونانی است که "Heno" به معنی "یک" یا "اولیه" و "phidia" به معنی "مار" است. در نتیجه کل عبارت به معنی "مارهای اولیه" یا "مارهای کهن" است. (در مقابل واژهٔ نوماران "Caenophidia" که به معنی "مارهای اخیر" است). زیرخانواده ها. زیرخانواده های کوچک تر هنوفیدیا عبارتند از: منابع.
اولنکین () در مقیاس زمانی زمین شناسی، یک اشکوب یا عصر از ردیف یا دور تریاس پیشین به شمار می رود. اولنکین در ستون چینه شناسی پس از اشکوب ایندون و پیش از آسینین جای می گیرد. عصر اولنکین از حدود ۲۵۱٫۲ میلیون سال پیش آغاز شده و تا ۲۴۷٫۲ میلیون سال پیش ادامه یافت. شاه خزندگان شامل گروهی از کوروکودیل ها، پتروزارها، دایناسورها، خزندگان دسته ای از دوکمانان هستند که از طی عصر اولنکین از شاه سوسمارشکلان تکامل یافتند. نام گذاری. نام اولنکین از رود اولنیوک در سیبری گرفته شده است. این نام در سال ۱۹۵۶ توسط چینه شناسان روسی معرفی شد.
«تمرکز کن» تک آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا آریانا گراندی است که در منتشر شد. فوکس تک آهنگ اصلی آلبوم مهتاب اوست که قرار است عرضه شود. این آهنگ با واکنش های متفاوتی مواجه شد. این آهنگ با فروش ۱۱۳۰۰۰ دانلود در هفتهٔ اول در جایگاه هفتم ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد قرار گرفت. این تک آهنگ در چارت های کانادا، ایتالیا، اسکاتلند، اسپانیا، اتریش، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
سالاک گونه ای از درخت نخل است که در جاوه و سوماترا می روید. این گیاه در مناطق بالی، لومبوک، جزیره تیمور، مالزی، سولاوسی و در استان ملوک اندونزی به عنوان یک محصول غذایی کشت می شود. درخت سالاک، پوستی همانند فلس و قهوه ای رنگ شبیه پوست مار دارد و به همین دلیل مردم محلی آنجا آن را میوه مار یا میوه پوست مار نیز می نامند. میوه سالاک شبیه انجیری بزرگ است و پوست آن سفت و خشک و مانند فلس می ماند. میوه نرسیده سالاک ترش مزه است اما رسیده آن طعمی شیرین و مزه ای مانندآناناس دارد. انواع. در اندونزی بیش از سی نوع میوه سالاک کشت می شود که بیشتر آنها مزه ای گس و شیرین دارند. مشهورترین آنها سالاک پوندو ازاستان یوگیا کارتا در جزیره جاوا و از جزیره بالی است که هر دو نوع به دلیل عطر و طعمشان مورد علاقه مردم محلی و توریست ها هستند. این میوه معمولاً تازه مصرف می شود و می توان از آن ترشی نیز درست کرد. در بازارهای محلی تایلند این میوه را پوست کنده می فروشند و برای خوردن ابتدا آنرا در مخلوطی از شکر و نمک می زنند. ارزش غذایی. سالاک دارای پتاسیم و پکتین بالاست. همچنین میزان بالای بتا کاروتن این میوه زیاد است و در نتیجه برای سلامت چشم و
تقویت بینایی نقش بسزایی دارد. سالاک دارای کلسیم، فلاونوئید و املاح معدنی مختلفی است که به تقویت دستگاه گوارش کمک می کند و در بهبود بیماریهایی چون اسهال مؤثر است. این میوه همچنین سرشار از آنتی اکسیدان و ویتامین C می باشد که سبب جوانی و شادابی پوست و مو می گردد.
مدرسه مطالعات پیشرفته بین المللی پال ایچ. نیتس () (SAIS) شاخه ای از دانشگاه جانز هاپکینز مستقر در واشینگتن، دی.سی., ایالات متحده آمریکا است، که پردیس هایی نیز در بولونیا، ایتالیا; و نانجینگ، جمهوری خلق چین دارد. این مدرسه عموماً یکی از مدارس عالی برتر در زمینهٔ روابط بین الملل در جهان ارزیابی می شود. این نهاد مختص مطالعهٔ روابط بین الملل، علم اقتصاد، دیپلماسی، و خط مشی پژوهشی و آموزشی است. از جمله دانشمندان سیاسی و اقتصاددانان مستقر در این مدرسه عبارتند از فرانسیس فوکویاما; مشاور سابق امنیت ملی آمریکا زیبیگنیو برژینسکی; رئیس سابق بانک جهانی اقتصاددان ان کروگر; الیت کوئن مشاور حقوقی سابق وزارت خارجه آمریکا.
نبرد دوم تکریت، نبردی بود که در آن نیروهای عراقی، شهر تکریت (مرکزِ استانِ صلاح الدین) را از نیروهای دولتِ اسلامی (داعش) بازپس گرفتند. نیروهای عراقیِ شرکت کننده در این جنگ، شاملِ نیروهای امنیتیِ دولتِ عراق و بسیج مردمی عراق (نیروهای نظامیِ شیعه و عشایر سنی) با یاریِ مستشاریِ نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و آفندِ هواییِ نیروهای آمریکایی، بریتانیایی و فرانسوی بودند. بخش عمده نیروهای زمینی متشکل از بسیج مردمی عراق بوده است. این جنگ پس از ماه ها آماده سازی با هدفِ محاصره و بازپس گیریِ شهر در "دومِ مارسِ سالِ ۲۰۱۵" با پیروزیِ نیروهای دولتی به انجام رسید. این نبرد به بزرگ ترین گردهماییِ نیروها بر ضدِ داعش انجامید و پیرامونِ ۲۰ تا ۳۰ هزار نفر در آن شرکت جستند.
تالاب سد نوروزلو تالابی در شهرستان میاندوآب در استان آذربایجان غربی در ایران است که در نزدیکی سد نوروزلو قرار دارد. این تالای یک منطقهٔ حفاظت شده با مساحت ۸۲۶ هکتار است که در استان آذربایجان غربی در ایران قرار دارد. این منطقهٔ حفاظت شده طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۷۷۵ در تاریخ ۹۹/۱۱/۰۶ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت. پوشش گیاهی این منطقه شامل درختان گز، نی زارها و گونه های جانوری آن عبارتند از از گراز وحشی، روباه، گرگ، خرگوش. این تالاب همه ساله پذیرای پرندگانی نظیر سنقور، اردک، کاکایی و چنگر بوده و عبور زرینه رود از میان این تالاب باعث شده پس از بررسی و تحقیقات لازم از سوی کارشناسان مربوطه این تالاب به منطقه حفاظت شده تبدیل شود. این تالاب پیشتر در مالکیت امور آب میاندوآب بود و از چهار سو با روستاهای مشیرآباد، میرزانظام، آیدیشه و گوگجلو همجوار است. در گذشته از سوی عده ای از روستاییان تعارضاتی به این تالاب شده و بخشی از درختان و نیزارهای آن تخریب شده است. در دی ماه سال ۱۴۰۱ حفاظت محیط زیست و دستگاه های متولی نزدیک ۱۶۰ هکتار از اراضی این منطقه از متصرفان بازپس گرفته شد. این تالاب در ۸ کیلومتری م
رکز شهرستان باروق و در کنار روستاهای ایدیشه، میرزانظام و نوروزلو از توابع شهرستان باروق و روستاهای مشیرآباد و گوگجلو قرار دارد.
یو جنگ شنگ (; زاده آوریل 1945)از رهبران عالی رتبهٔ حزب کمونیست جمهوری خلق چین است. وی هم اکنون رئیس کنفرانس مشورتی حزب کمونیست است. یو جنگ شنگ، در دانشکده مهندسی نظامی هاربین تحصیل کرده و در رشته کنترل خودکار موشک بالستیک دارای مدرک کارشناسی است.
جانگ ده جیانگ (؛ زادهٔ ) سیاست مدار چینی و از مقامات عالی رتبهٔ حزب کمونیست چین است. او به عنوان رئیس کمیتهٔ دائمی کنگره ملی خلق، که مشابه رئیس مجمع ملی در دیگر کشورهاست مشغول به فعالیت است. او همچنین عضو رتبه سوم کمیته دائمی پلیتبوروی حزب کمونیست چین، معاون رئیس کمیسیون امنیت ملی و عالی ترین مقام مسئول امور هنگ کنگ و ماکائو است. جانگ فارغ التحصیل اقتصاد از دانشگاه کیم ایل سونگ کره شمالی است.
حادثه ۲۸ فوریه (که همچنین به کشتار ۲۸ فوریه نیز معروف است، حادثه ۲۲۸، یا کشتار ۲۲۸) یک قیام ضد دولتی در تایوان در سال ۱۹۴۷ بود که به شدت توسط دولت کومینتانگ که رهبری دولت ملی گرای چین در جمهوری چین بود، سرکوب شد. این قیام تحت هدایت چن یی فرماندار استان تایوان و رئیس جمهور چیانگ کای شک قرار داشت و هزاران غیرنظامی از ۲۸ فوریه به بعد کشته شدند. این حادثه به عنوان یکی از مهم ترین رویدادهای تاریخ مدرن تایوان محسوب می شود و محرک اساسی برای جنبش استقلال تایوان بود. در سال ۱۹۴۵، پس از تسلیم ژاپن در پایان جنگ جهانی دوم، متفقین کنترل اداری تایوان را به چین واگذار کردند و بدین ترتیب ۵۰ سال حکومت استعماری ژاپن به پایان رسید. ساکنان محلی از آنچه که به عنوان رفتارهای زورگویانه و فساد فراوان از سوی مقامات کومینتانگ (KMT) مشاهده می کردند، دلسرد شدند. نقطه انفجار این نارضایتی در ۲۷ فوریه ۱۹۴۷ در تایپه رخ داد، زمانی که مأموران دفتر انحصار دولتی به یک بیوه تایوانی که به فروش سیگارهای قاچاق مظنون بود، حمله کردند. سپس یک افسر به سوی جمعیت معترضان شلیک کرد و یکی از مردان را هدف قرار داد که فردای آن روز جان باخت. روز بعد، سربازان ب
ه معترضان شلیک کردند و پس از آن یک ایستگاه رادیویی توسط معترضان تصرف شد و اخبار شورش به تمام جزیره پخش شد. با گسترش قیام، فرماندار منصوب شده از سوی کومینتانگ چن یی درخواست نیروی نظامی تقویتی کرد و قیام به شدت توسط ارتش ملی گرایان چین سرکوب شد. دو سال بعد، و به مدت ۳۸ سال بعد از آن، جزیره تحت قانون نظامی قرار گرفت که به دوره ترور سفید معروف است. در طول دوران ترور سفید، حزب کومینتانگ مخالفان سیاسی خود را تحت پیگرد قرار داد و این حادثه به قدری تابو بود که نمی توانست مورد بحث قرار گیرد. رئیس جمهور لی تنگ-هویی در سال ۱۹۹۵ اولین رئیس جمهور شد که در سالگرد این حادثه علناً در مورد آن صحبت کرد. اکنون این رویداد به طور آزادانه مورد بحث قرار می گیرد و جزئیات آن به موضوع تحقیقات دولتی و دانشگاهی تبدیل شده است. ۲۸ فوریه اکنون یک تعطیلات رسمی عمومی به نام روز یادبود صلح است که در آن رئیس جمهور تایوان با سایر مقامات گرد هم می آیند و زنگ یادبودی را به یاد قربانیان به صدا درمی آورند. در چندین شهر تایوان یادبودها و پارک های یادبود برای قربانیان حادثه ۲۸ فوریه ساخته شده است. به ویژه، پارک قدیمی تایپه به نام تایپه نیو پارک به پا
رک یادبود صلح ۲۲۸ تغییر نام داده است و موزه ملی ۲۲۸ در ۲۸ فوریه ۱۹۹۷ افتتاح شد. موزه تاریخ کاوشیونگ نیز یک نمایشگاه دائمی دربارهٔ جزئیات این حادثه در کاوشیونگ دارد. در سال ۲۰۱۹، کمیسیون عدالت انتقالی افرادی را که در پی این حادثه محکوم شده بودند، تبرئه کرد. تعداد کشته ها در این حادثه و کشتار بین ۱۸٬۰۰۰ تا ۲۸٬۰۰۰ نفر برآورد شده است. سایر برآوردها بسیار کمتر است. یک کمیسیون دولتی تحت ریاست جمهوری لی تنگ-هویی که طرفدار استقلال تایوان بود، برای تعیین حقایق تشکیل شد. با استفاده از ثبت احوال که در دوره حکمرانی ژاپن برقرار شده بود و همه آن را بسیار کارآمد می دانستند، آن ها تعیین کردند که چه کسانی در زمان انتقال به مدیریت چینی زنده بودند. به کمیسیون اختیار داده شد تا به خانواده های کسانی که در دوره شورش و بازگشت حکومت ملی گرایان جان خود را از دست داده اند، مبلغ ۶٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار تایوان (تقریباً ۱۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا) اعطا کند. خانواده ها نیازی به اثبات ارتباط مرگ با این وقایع نداشتند. در مجموع ۸۰۰ نفر برای دریافت جوایز برای افرادی که در این دوره جان خود را از دست داده بودند، به کمیسیون مراجعه کردند. پس زمینه. در طول ۵۰ سال
حکمرانی ژاپن در تایوان (۱۸۹۵–۱۹۴۵)، تایوان شاهد توسعه اقتصادی و افزایش سطح زندگی بود و به عنوان یک پایگاه تأمین برای جزایر اصلی ژاپن عمل می کرد. پس از جنگ جهانی دوم، تایوان تحت کنترل اداری جمهوری چین قرار گرفت تا زمانی که ترتیبی دائمی برقرار شود، ثبات را فراهم کند. چن یی، فرماندارکل تایوان، در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۵ وارد شد و آخرین فرماندار ژاپنی، آندو ریکیچی، را که روز بعد سند تسلیم را امضا کرد، از تایوان خارج کرد. چن یی سپس روز را به عنوان روز بازگشت اعلام کرد تا تایوان را بخشی از جمهوری چین سازد. دیدگاه تایوانی ها نسبت به حکمرانی ژاپن نسبت به دیگر مناطق شرق و جنوب شرق آسیا که تحت سلطه ژاپن قرار گرفتند، مثبت تر بود. با وجود این، سربازان کومینتانگ از چین اصلی ابتدا با استقبال تایوانی ها مواجه شدند. رفتار سختگیرانه آن ها و فساد در اداره کومینتانگ باعث نارضایتی سریع تایوانی ها در دوره پس از جنگ شد. به عنوان فرماندارکل، چن یی سیستم انحصار دولتی ژاپنی در تنباکو، شکر، کافور، چای، کاغذ، شیمیاییها، تصفیه نفت، معدن و سیمان را به همان شیوه ای که ملی گرایان در دیگر مناطق تحت کنترل ژاپن با مردم برخورد می کردند، حفظ کرد (که به
همین دلیل چن یی به لقب غارتگر () شناخته شد). او حدود ۵۰۰ کارخانه و معدن متعلق به ژاپنی ها و همچنین خانه های ساکنان پیشین ژاپنی را تصاحب کرد. مدیریت اقتصادی نادرست منجر به ایجاد یک بازار سیاه وسیع، تورم شدید و کمبود غذا شد. بسیاری از کالاها به صورت اجباری با قیمت پایین از سوی دولت کومینتانگ خریداری و به چین اصلی ارسال می شدند تا کمبودهای جنگ داخلی را برطرف کنند، جایی که این کالاها با سود بسیار بالا به فروش می رسیدند، که باعث تشدید کمبود کالا در تایوان می شد. قیمت برنج بین زمانی که ملی گرایان حکومت را در دست گرفتند تا بهار ۱۹۴۶، ۱۰۰ برابر قیمت اولیه افزایش یافت و به تقریباً چهار برابر قیمت در شانگهای رسید. این قیمت در ژانویه ۱۹۴۷ به ۴۰۰ برابر قیمت اصلی رسید. کارتلهای آمده از چین اصلی تقریباً تمامی صنایع و همچنین مشاغل سیاسی و قضائی را در اختیار گرفتند و تایوانی هایی را که قبلاً مشغول به کار بودند، جابجا کردند. بسیاری از نیروهای گارنیزون جمهوری چین بسیار بی انضباط بودند و به غارت، دزدی و تخریب زیرساخت ها و خدمات عمومی کمک کردند. از آنجا که نخبگان تایوانی تحت حکمرانی ژاپن به برخی موفقیت ها در خودگردانی دست یافته
بودند، انتظار داشتند که حکومت ملی گرای چینی نیز همان سیستم را پیاده کند. با این حال، ملی گرایان چینی مسیر متفاوتی را در پیش گرفتند و به تمرکز قدرت دولتی و کاهش اقتدار محلی تمایل داشتند. تلاش های کومینتانگ برای ساخت کشور بر اساس این ایدئولوژی بود که ناشی از تجربیات ناخوشایند در برخورد با نیروهای مختلف در دوره جنگ های اربابان جنگی در ۱۹۱۶–۱۹۲۸ بود که دولت چین را پاره پاره کرده بود. کمونیست های چین اصلی حتی در حال آماده سازی برای سرنگونی دولت بودند، همان طور که در شورش ایلی این اتفاق افتاد. اهداف متفاوت ملی گرایان و تایوانی ها، به همراه سوءتفاهم های فرهنگی و زبانی، موجب شدت گرفتن تنش ها در هر دو طرف شد. شورش و سرکوب. در شب ۲۷ فوریه ۱۹۴۷، تیم اجرای قانون اداره انحصار توتون و تنباکو در تایپه به منطقه رفتند، جایی که سیگارهای قاچاق را از یک بیوه ۴۰ ساله به نام لین جیانگ مائی (林江邁) در چایخانه تیانما ضبط کردند. زمانی که او درخواست بازگرداندن سیگارها را کرد، یکی از مردان با دسته تفنگش به سر او زد، که موجب شد جمعیت تایوانی اطراف او به مأموران انحصار توتون و تنباکو اعتراض کنند. هنگامی که آنها فرار کردند، یکی از مأموران ب
ه سمت جمعیت شلیک کرد و یک تماشاچی را که روز بعد درگذشت، هدف قرار داد. عصبانیت جمعیتی که پیش از این احساس ناامیدی از بیکاری، تورم و فساد نسبت به دولت ملی گرایان داشتند، به نقطه اوج خود رسید. جمعیت به پلیس و ژاندارمری اعتراض کردند اما بیشتر نادیده گرفته شدند. اعتراض کنندگان صبح روز بعد در اطراف تایپه جمع شدند و خواستار دستگیری و محاکمه مأموران درگیر در تیراندازی روز قبل شدند و در نهایت به دفتر فرماندارکل رسیدند، جایی که نیروهای امنیتی سعی کردند جمعیت را پراکنده کنند. سربازان به جمعیت شلیک کردند و دست کم سه نفر را کشتند. در ۴ مارس، تایوانی ها کنترل اداره شهر و پایگاه های نظامی را در دست گرفتند و به زور وارد یک ایستگاه رادیویی محلی شدند تا خبر حادثه را پخش کرده و مردم را به شورش فراخوانند، که باعث بروز شورش هایی در سراسر جزیره شد. تا شب، اعلام حکومت نظامی شد و مقررات منع آمد و شد با دستگیری یا تیراندازی به هر کسی که مقررات منع آمد و شد را نقض می کرد، اجرا شد. برای چندین هفته پس از حادثه ۲۸ فوریه، غیرنظامیان تایوانی بخش عمده ای از تایوان را تحت کنترل داشتند. شورش های اولیه خودجوش و گاهی خشونت آمیز بودند، به طوری ک
ه چینی های سرزمین اصلی از سوی تایوانی ها مورد ضرب و شتم و قتل قرار گرفتند. بیش از ۱۰۰۰ نفر از مهاجران چینی کشته شدند. در عرض چند روز، تایوانی ها به طور کلی هماهنگ و سازماندهی شدند و نظم عمومی در مناطقی که تحت کنترل تایوانی ها بود توسط غیرنظامیان داوطلب سازماندهی شده توسط دانشجویان و سربازان پیشین ارتش ژاپن حفظ شد. رهبران محلی کمیته های اسکان (یا کمیته های حل و فصل) را تشکیل دادند که لیستی از ۳۲ درخواست برای اصلاحات در اداره استانی به دولت ارائه دادند. آنها خواستار خودمختاری بیشتر، انتخابات آزاد، تسلیم ارتش جمهوری چین به کمیته اسکان و پایان فساد دولتی شدند. انگیزه ها در میان گروه های مختلف تایوانی متفاوت بود؛ برخی خواستار خودمختاری بیشتر در درون جمهوری چین بودند، در حالی که برخی دیگر خواهان حمایت سازمان ملل یا استقلال کامل بودند. تایوانی ها همچنین خواستار نمایندگی در مذاکرات آینده معاهده صلح با ژاپن بودند، به امید برگزاری یک همه پرسی برای تعیین آینده سیاسی جزیره. خارج از تایپه، نمونه هایی از تشکل های شبه نظامی محلی وجود داشت. در چیای، اقامتگاه شهردار به آتش کشیده شد و شبه نظامی های محلی با پلیس نظامی درگیر شدن
د. دولت ملی گرایان تحت فرمانداری چن یی، زمان خرید تا نیروهای تقویتی از فوجیان فرا برسند. پس از رسیدن آنها در ۸ مارس، نیروهای جمهوری چین عملیات سرکوب را آغاز کردند. روزنامه "نیویورک تایمز" گزارش داد: یک آمریکایی که به تازگی از تایپه به چین آمده بود گفت که نیروهای مستقر در سرزمین اصلی چین در ۷ مارس وارد تایپه شده و در سه روز به طور غیرقانونی مردم را کشتند و دستگیر کردند. برای مدتی هر کسی که در خیابان ها دیده می شد هدف تیراندازی قرار می گرفت، خانه ها تخریب می شد و ساکنان دستگیر می شدند. در بخش های پایین تر شهر، گفته می شد که خیابان ها پر از اجساد بود. تا پایان مارس، چن یی دستور داد تا سازمان دهندگان تایوانی برجسته ای که شناسایی کرده بود را زندانی یا اعدام کنند. گفته می شود که نیروهای او طبق گفته یک هیئت تایوانی در نانجینگ بین ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ نفر را در سراسر جزیره اعدام کردند، هرچند که تعداد دقیق هنوز مشخص نشده است. گزارش های دقیق که توسط حزب کومیونیست تایوان نگهداری می شد، مفقود شده اند. برخی از قتل ها تصادفی بودند، در حالی که برخی دیگر سیستماتیک بودند. رهبران سیاسی تایوانی از جمله کسانی بودند که هدف قرار گرفتند و
بسیاری از تایوانی هایی که در دوران سلطنت ژاپن گروه های خودمختار تشکیل داده بودند نیز از قربانیان حادثه ۲۸ فوریه بودند. تعداد زیادی از قربانیان افرادی بودند که از ارتش امپراتوری ژاپن اخراج شده بودند و به خانه بازگشته و بیکار بودند. آنها در شورش ها و غارت ها مشارکت داشتند و مهاجران جدید از چین را کتک می زدند. آنها بیشترین ترس را برمی انگیختند، زیرا از نظر ظاهری تفاوتی با سربازان ژاپنی از سرزمین اصلی نداشتند. برخی از سازمان های سیاسی که در شورش شرکت داشتند، مانند اتحادیه خودمختاری دموکراتیک تایوان، به عنوان کمونیست اعلام شدند. بسیاری از اعضای آنها دستگیر و اعدام شدند. تا اواخر مارس ۱۹۴۷، کمیته اجرایی مرکزی حزب کوامینتانگ پیشنهاد کرد که چن یی به دلیل وحشیگری بی رحمانه ای که در سرکوب شورش از خود نشان داده بود، از مقام فرمانداری عزل شود. در ژوئن ۱۹۴۸، او به عنوان رئیس استانی ژجیانگ منصوب شد. در ژانویه ۱۹۴۹، او تلاش کرد به حزب کمونیست چین بپیوندد، اما چیانگ کای شک بلافاصله چن را از وظایفش عزل کرد. چن یی به تایوان منتقل شد و سپس در کیلانگ زندانی شد. در مه ۱۹۵۰، یک دادگاه نظامی تایوان چن یی را به جرم جاسوسی به اعدام م
حکوم کرد. در ۱۸ ژوئن، او در ماچانگدینگ، تایپه اعدام شد. تلفات انسانی. اگرچه ۱۸٬۰۰۰–۲۸٬۰۰۰ نفر به طور گسترده ای به عنوان تعداد تلفات ناشی از حادثه ذکر می شود، ارقام مختلفی در طول زمان ارائه شده است. بلافاصله پس از وقوع رویدادها، علاوه بر هیئت اعزامی مستقر در نانجینگ که ۳٬۰۰۰–۴٬۰۰۰ نفر را گزارش کرد، جورج کر تعداد ۱۰٬۰۰۰ نفر را به عنوان آمار ارائه شده توسط گروه های مستقر در خارج از کشور ذکر کرد، رقمی که او در کتاب "فورموسا خیانت کرد"، ذکر کرده است. دامنه ذکر شده ۱۸٬۰۰۰–۲۸٬۰۰۰ بر اساس برآوردی است که توسط کمیسیونی که در سال ۱۹۹۲ توسط نخست وزیر وقت هاو پی تسون تأسیس شد، انجام شده است، گزارشی که در سال ۲۰۰۷ توسط نخست وزیر سو سنگ شنگ به عنوان گزارش رسمی حادثه پذیرفته شد. دامنه ۱۸٬۰۰۰–۲۸٬۰۰۰ مورد انتقاد قرار گرفته است از جمله توسط هاو پی تسون که در نامه ای که در فوریه ۲۰۱۲ در روزنامه چینی زبان یونایتد دیلی نیوز منتشر شد، پرسید که آیا بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر در حادثه ۲۲۸ کشته شده اند یا نه؟. هاو نقد خود را بر اساس تعداد قربانیان و نسل های آنان که درخواست جبران خسارت کرده بودند، بیان کرد. تنها حدود ۱٬۰۰۰ نفر درخواست جبران خسا
رت به عنوان قربانیان حادثه داده بودند. با این حال، برخی دیگر استدلال کرده اند که پرده پوشی در دوران حکومت نظامی و تابو بودن بحث در این مورد باعث شده است که این عدد پایین باشد، به ویژه که بسیاری از نسل های قربانیان ممکن است از مرگ عزیزانشان بی خبر بوده باشند. انتقاد دیگری از رقم رایج از سوی ماروین سی.اچ. هو، رئیس مؤسسه زبان تایپه و یکی از اعضای کمیسیونی که گزارش را صادر کرده بود، مطرح شد. آقای هو اظهار داشت که در میان همکارانش که در حال نوشتن گزارش بودند، تعداد کمی از آنها از رقم بالاتر ۲۸٬۰۰۰ نفر حمایت می کردند. با این حال، در عین حال، او گزارش را برای محدود کردن خود به وقایع سال ۱۹۴۷ مورد انتقاد قرار داد. عضو دیگر کمیسیون، لای تسه هان، استاد تاریخ که مسئول نگارش گزارش بود، پیشنهاد کرد که گزارش از پوشش نقض گسترده حقوق بشر در دوره ای که خانواده چیانگ آگاهی و همکاری واضحی در آن داشتند، یعنی دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، اجتناب کرده است. پروفسور لای اظهار داشت که بسیاری از مردم اینجا از سرکوب های دهه های ۵۰ و ۶۰ اطلاعی ندارند… در آن زمان افراد بیشتری نسبت به حادثه ۲۲۸ کشته شدند. پلیس فقط در نیمه شب در خانه ها را می زد و
سپس افراد داخل آن فقط ناپدید می شدند. این دیدگاه مشابه دیدگاه جورج کر است که عدد ۱۰٬۰۰۰ نفر را ذکر کرد، اما اظهار داشت که بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۵، زمانی که کتاب "فورموسا خیانت کرد" منتشر شد، اگر هزاران نفری که از مارس ۱۹۴۷ به بهانه دخالت در این حادثه دستگیر و کشته شدند را به این عدد اضافه کنیم، ممکن است تعداد به ۲۰٬۰۰۰ نفر برسد که اغلب توسط نویسندگان فورموسا ذکر می شود. میراث. در جریان حادثه ۲۲۸، رهبران تایوانی کمیته های قطعنامه در شهرهای مختلف (با کمیته مرکزی در تایپه) تأسیس کردند و خواستار خودمختاری سیاسی بیشتر شدند. مذاکرات با جمهوری چین زمانی که نیروها در اوایل ماه مارس وارد شدند، پایان یافت. احساسات خیانت گونه ای که نسبت به دولت و چین به وجود آمد، به طور گسترده ای باور می شود که به جنبش استقلال تایوان پس از دموکراتیزاسیون کمک کرد. پاکسازی اولیه در ۲۲۸ با ۳۸ سال حکومت نظامی که به طور معمول به ترور سفید معروف است، که تا پایان سال ۱۹۸۷ ادامه داشت، دنبال شد و در این مدت بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر به دلایل سیاسی زندانی شدند که از این میان بیش از ۱٬۰۰۰ نفر اعدام شدند. در این دوران، بحث در مورد حادثه تابو بود. در دهه
۱۹۷۰، جنبش عدالت و صلح ۲۲۸ توسط چندین گروه شهروندی آغاز شد تا خواستار لغو این سیاست شود و در سال ۱۹۹۲، یوان اجرایی گزارش تحقیق حادثه ۲۲۸ را منتشر کرد. رئیس جمهور وقت و رئیس جمهور حزب کُومین تانگ لی تنگ هی، که خود در حادثه شرکت کرده بود و به عنوان تحریک کننده و هم پیمان کمونیست ها دستگیر شده بود، در سال ۱۹۹۵ از طرف دولت عذرخواهی رسمی کرد و ۲۲۸ فوریه را به عنوان روز یادبود قربانیان اعلام نمود. از دیگر یادبودهایی که نصب شدند، پارک یادبود ۲۲۸ در تایپه نامگذاری شد. در سال ۱۹۹۰، یوان اجرایی جمهوری چین یک گروه کاری برای تحقیق در مورد حادثه ۲۲۸ تشکیل داد. گزارش حادثه ۲۲۸ (二二八事件研究報告) در سال ۱۹۹۲ منتشر شد و در سال ۱۹۹۵ یک یادبود در پارک صلح ۲۲۸ در تایپه نصب شد. در اکتبر ۱۹۹۵، بنیاد یادبود ۲۲۸ (二二八事件紀念基金會) که از سوی دولت تأمین مالی می شد، تأسیس شد تا جبران خسارت دوباره انجام دهد و گواهی های بازتوانی را به قربانیان حادثه ۲۲۸ اعطا کند تا اعتبار آن ها بازگردانده شود. اعضای خانواده قربانیان کشته شده و مفقود، واجد شرایط دریافت تقریباً ۱۹۰٬۰۷۷ دلار آمریکا هستند. بنیاد ۲٬۸۸۵ درخواست را بررسی کرد که بیشتر آن ها پذیرفته شدند. از
این میان، ۶۸۶ مورد مرگ، ۱۸۱ مورد مفقود شدن و ۱٬۴۵۹ مورد زندانی شدن بودند. بسیاری از نسل های بعدی قربانیان از این که اعضای خانواده شان قربانی بوده اند، بی خبر هستند، در حالی که بسیاری از خانواده های قربانیان از چین اصلی از جزئیات بدرفتاری با بستگان خود در طول شورش اطلاعی نداشتند. افرادی که دوبار جبران خسارت دریافت کرده اند همچنان خواستار محاکمه سربازان و مقامات زنده ای هستند که مسئول زندانی شدن و مرگ عزیزانشان بودند. از سوی دیگر، برخی از بازماندگان معتقد بودند که بازداشت و بازجویی بیشتر به سرقت و مشارکت در شورش مربوط بوده است، چرا که بسیاری از شهروندان بیکار به تازگی از ارتش امپراتوری ژاپن در خارج از کشور اخراج شده بودند. در ۲۸ فوریه ۲۰۰۴، هزاران تایوانی در تجمع دست در دست ۲۲۸ شرکت کردند. آن ها یک زنجیره انسانی به طول از شمالی ترین شهر تایوان تا جنوبی ترین نقطه آن تشکیل دادند تا این حادثه را گرامی دارند، برای صلح درخواست کنند و به استقرار موشک هایی که توسط جمهوری خلق چین که به سمت تایوان در امتداد سواحل تنگه تایوان هدف قرار داده شده بود، اعتراض کنند. در سال ۲۰۰۶، "گزارش تحقیقاتی مسئولیت کشتار ۲۲۸" (二二八事件責任歸屬研
究報告) پس از سال ها تحقیق منتشر شد. گزارش ۲۰۰۶ به هیچ وجه قصد نداشت با گزارش قبلی (۱۹۹۲) که توسط یوان اجرایی جمهوری چین برای تحقیق در مورد کشتار ۲۲۸ سفارش داده شده بود، هم پوشانی داشته باشد. چیانگ کای شک در گزارش ۲۰۰۶ به طور خاص به عنوان فردی که بزرگ ترین مسئولیت را در این کشتار دارد، معرفی شده است. هنر. چندین هنرمند تایوانی از زمان رفع تابوی این موضوع در اوایل دهه ۱۹۹۰، به موضوع حادثه ۲۲۸ پرداخته اند. این حادثه موضوع موسیقی هایی توسط فن-لونگ کو و تایزن هسیاو و تعدادی آثار ادبی بوده است. فیلم. فیلم "شهر اندوه" (A City of Sadness) ساخته هو شیائو-شیان، اولین فیلمی بود که به این حوادث پرداخت و در جشنواره فیلم ونیز ۱۹۸۹ شیر طلایی را برنده شد. ادبیات. رمان "میراث ۲۲۸" (The 228 Legacy) نوشته جنیفر چو که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد، تأثیرات عاطفی این رویداد را بر کسانی که از آن گذشته اند و به دلیل ترس اطلاعات خود را سرکوب کرده اند، آشکار می کند. این رمان بر این موضوع تمرکز دارد که چطور این حادثه به قدری تأثیرگذار بوده که بر چندین نسل از یک خانواده تأثیر گذاشته است. رمان "جزیره سبز" (Green Island) نوشته شاون یانگ رایان که در
سال ۲۰۱۶ منتشر شد، داستان این حادثه را از دیدگاه سه نسل از یک خانواده تایوانی روایت می کند. در حالی که رمان "پسر سوم" (The Third Son) نوشته جولی وو (۲۰۱۳) این حادثه و پیامدهای آن را از دیدگاه یک پسر تایوانی روایت می کند. موسیقی. آلبوم "آینه انتقام" (Mirror of Retribution) از گروه متال تایوانی ختونیک (Chthonic) چندین ارجاع شعرآمیز به حادثه ۲۲۸ دارد.
دیکتاتوری دموکراتیک خلق نظامی سیاسی جمهوری خلق چین است که توسط مائو تسه تونگ، رهبر حزب کمونیست چین در قانون اساسی جمهوری خلق چین گنجانده شده است. این مفهوم و شکل حکومت، مشابه دموکراسی خلق است که در سایه هدایت اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی در اروپای شرقی پیاده شد. استدلال «دیکتاتوری دمکراتیک خلق» این است که حزب کمونیست چین و حکومت به نیابت از خلق عمل می کنند ولی علیه نیروهای ارتجاعی از قدرت دیکتاتوری برخوردارند و می توانند از آن استفاده کنند.
دارالکتابه یک زیر مجموعه از مرکز طبع و نشر قرآن جمهوری اسلامی ایران است که بر طبق نظر سید علی خامنه ای مبنی بر احیاء سنت کتابت قرآن کریم و با هدف «احیاء نهضت قرآن نویسی» در سال ۱۳۹۰ تأسیس شده است. این مجموعه ساختمانی را در ضلع شمالی محوطه مصلی امام خمینی در اختیار گرفته است.
مصحف بریل قرآنی است که توسط مرکز طبع و نشر قرآن جمهوری اسلامی ایران بر اساس رسم الخط قرآن ملی یا مصحف جمهوری اسلامی ایران به جهت استفاده افراد نابینا در خواندن قرآن به چاپ رسیده است. رسم الخط این مصحف نیز طبق استانداردهای بین المللی قرار دارد و بنابراین می تواند مورد استفاده تمامی نابینایان آشنا به خط بریل در سراسر دنیا قرار گیرد. تاریخچه مصحف بریل در جهان. قرآن کریم به خط بریل، تا کنون چند بار در جهان اسلام به چاپ رسیده است. برای مثال، در سال ۱۹۵۲ در اردن، در سال ۱۹۶۶ در مصر، در سال ۱۹۷۶ در عربستان، در سال ۱۹۸۸ در تونس، در سال ۲۰۰۵ در کویت و در سال ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ در لیبی به چاپ رسیده است. استفتائات. در مورد احکام اسلامی استفاده از مصحف بریل برخی از مراجع شیعه از جمله روح الله خمینی و سید علی خامنه ای نظراتی نیز دارند. پیوند به بیرون. سایت مرکز طبع و نشر قرآن جمهوری اسلامی ایران