Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خانواده سلطنتی یک نوع خانواده متشکل از بستگان نزدیک یک پادشاه است. یک خانواده سلطنتی معمولاً شامل پادشاه، ملکه، فرزندان و نوادگان آنهاست. همچنین در صورت وجود، ملکه های بیوه، برادران و خواهران پادشاه نیز از اعضای خانواده سلطنتی محسوب می شوند. در برخی موارد، عضویت در خانواده ممکن است تا نوادگان دور و زنده مانده یک پادشاه گسترش یابد. در در برخی سلطنت های خاص، مانند پادشاهی هلند که امکان کناره گیری داوطلبانه پادشاه وجود دارد، خانواده سلطنتی می تواند شامل یک یا چند پادشاه سابق نیز باشد. خانواده سلطنتی با خاندان سلطنتی (که متشکل از مجموعه ای از خانواده های سلطنتی تداوم یافته است) متفاوت است و با مرگ اعضای قدیم و تولد اعضای جدید، پیوسته در حال تغییر است. خانواده هایی به رهبری حاکمان غیرسلطنتی مثل خانواده دونالد ترامپ و خانواده اسد، خانواده سلطنتی نیستند. فهرست خانواده های سلطنتی. فهرست برخی از خانواده های سلطنتی جهان در به شرح زیر است:
انتگرال های فرینل، S(x) و C(x) دو تابع غیرجبری هستند که به نام اگوستن-ژان فرینل نام گذاری شده اند. این تابع با تابع خطا ارتباط نزدیکی دارد. این انتگرال ها در اپتیک (مثلاً تقریب فرینل) کاربرد دارند. تعریف. این انتگرال ها چنین تعریف می شوند: formula_1 ویژگی ها. یا
آرون هرناندز (; – ) بازیکن جنجالی فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا بود. هرناندز بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ یکی از ستاره های آینده دار NFL به شمار می رفت. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به نیو انگلند پتریوتس اشاره کرد. وی در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۲ در ساوت اند، بوستون با اسلحه به مردی که همراه خواهر همسرش بود و یکی از همراهان او حمله و هر دو را کشت و به زندان محکوم شد. این پرونده به دلیل نبود شواهد کافی و درگیری شدید دو طرف سال ها در جریان بود. درگذشت. دادگاه تجدیدنظر ایالتی آمریکا روز گذشته اعلام کرد آرون هرناندز به جرم قتل عمد به حبس ابد محکوم شده است. وی بعد از قطعی شدن حکم حبس ابد به جرم قتل عمد صبح روز ۱۹ آوریل ۲۰۱۷ ساعت ۳:۰۵ به وقت محلی در سن ۲۷ سالگی خودش را در لئومینستر، ماساچوست حلق آویز کرد.
این مقاله فهرستی از ستارگان کوتوله قهوه ای را نشان می دهد. کوتوله های قهوه ای ستارگان کوچکی هستند که جرم آنها بین جرم غول گازی و ستارگان کم جرم هستند. مرکز این ستارگان هنگام تشکیل شدن به اندازه کافی داغ نمی شود تا فرایند همجوشی هسته ای در آنها به وجود آید. آنها به ستارگان نورانی و گرم تبدیل نمی شوند و بعد از شکل گرفتن سرد می شوند و به سختی دیده می شوند.
شمارگان برگرفته از اعداد از زبان پیش-هندو-اروپایی (PIE)، توسط زبانشناسان نوین بر پایه شباهات یافت شده در میان زبان های هندو-اروپایی وجود دارد، شناسایی شده است. برخی از فرضیات این دانشمندان به شرح زیر است: شمارگان اصلی. برپایهٔ واپسین پژوهش های زبانشناختی؛ این شمارگان اینچنین هستند: دیگر بازشناخت ها معمولاً اندکی با بازشناخت زیهلر (Sihler) و بیکز (Beekes ) متفاوت است. در سدهٔ نوزدهم یک بازشناخت از دانشمندی بنام بروگمان (Brugmann) انجام پذیرفت که برای ریشهٔ واژهٔ هزار در زبان های ژرمنی (برای نمونه "thousand" در انگلیسی نو) بازشناخت پنداشته شد. در سال ۲۰۰۴ فورتسون نیز چنین نگرشی داشت. عنصر (در شمارگان «بیست» تا «نود») و (در «هزار») بر فرض این شمارگان برگرفته از "*deḱm̥(t)" به معنای«ده» بوده؛ بازشناخته شده است. لهمان (Lehmann ) بر این باور ست که اصل واژهٔ هزار که به دیسهٔ نمایان شده ؛ به معنای «یک شماره ی بزرگ» بوده و رفته رفته به معنای «یکهزار» تبدیل گشته است. جنسیت شمارگان. اعداد "سه" و "چهار" دارای ساخت های مونث با پسوند بوده که به اشکال و بازشناخته شده اند. شمارگان بعنوان پیشوند. اشکال ویژه ای از اعداد همچون
پیشوندهایی که معمولاً اشکال بهورهس (bahuvrihis) دانسته می شود. (مانند دوپا در فارسی و 𐬚𐬭𐬌𐬰𐬀𐬟𐬀𐬥𐬀 /θri-zafana/ «سه پوزه» در اوستایی) شمارگان ترتیبی. بازساخت شمارگان ترتیبیدر زبان های دختری بسیار سخت تر و دشوارتر از حالت شمارگان اصلی است زیرا از قواعد پیچیده تری بهره جسته شده است؛ برای نمونه: بازتاب ها. بازتاب های زبان پیش-هندو-اروپایی در زبان های دختری دیده می شوند: بازتاب شمارگان اصلی. پیرو این بازتاب ها؛ همین زبان های دختری، دارای انشعاباتی شده اند که برخی از آن ها به شرح زیر هستند:
چارلز کیندلبرگر (; – ) اقتصاددان، و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او برای نظریه اش در روابط بین الملل که به نظریه ثبات هژمونیک مشهور است شناخته می شود. کیندلگبرگر همچنین یکی از معماران اصلی طرح مارشال بود. کیندل برگر می گوید رشد اقتصادی فقط به معنای تولید بیشتر است ولی توسعه اقتصادی هم تولید بیشتر و هم پدید آمدن تحول در چگونگی تولید محصول را در بر میگیرد. هرچند که رشد هم به معنای کارایی بیشتر یعنی تولید محصول بیشتر با سرمایه ثابت است ولی مفهوم توسعه از این گسترده تر است زیرا شامل ایجاد تحول در چگونگی تولید و تخصیص مجدد منابع و نیروی کار در تولیدات گوناگون است.
مسیر سانتافه () یک مسیر حمل و نقل برجسته از قرن نوزدهم میلادی است که از طریق قسمت شمال مرکزی آمریکا به شکل مستقل از ایندیپندنس، میزوری به سانتافه، نیومکزیکو اتصال دارد. یکی از پیشگامان این مهم ویلیام بکنل بود که در سال ۱۸۲۱ به عنوان یک بزرگراه تجاری/حیاتی خدمات شایانی را به انجام رساند. خدمات وی مقدمه ای بود بر ایجاد راه آهن متصل به سانتافه در سال ۱۸۸۰. سانتافه در نزدیکی انتهای کامینو ریل دی تیرا آدنتورو قرار داشت که مسیر اصلی تجارت با مکزیکو سیتی بود.
مالیات بر ارزش زمین (یا به طور خلاصه، مالیات زمین) یکی از مالیات های مناسب برای کسب درآمد پایدار برای دولت های محلی یا مرکزی است. بر اساس آن، درصدی از ارزش فعلی زمین به عنوان مالیات، به صورت سالانه از مالک دریافت می شود. در این مالیات برخلاف مالیات بر دارایی، ارزش ساختمان، اموال منقول و سایر بهسازی ها و فعالیت هایی که روی زمین انجام شده یا نشده باشد در ارزیابی نهایی در نظر گرفته نمی شوند. در نتیجه اخذ مالیات از سوی دولت ها، با هدف کنترل سوداگری، تخصیص بهینه منابع، بهره وری اقتصادی و کسب درآمد صورت می گیرد. زمین و مسکن به عنوان یکی از مهم ترین عوامل تولید در کنار کار و سرمایه، همواره یکی از موضوعات مالیاتی برای بسیاری از دولت ها بوده است. بسیاری از اقتصاددانان طرفدار این مالیات هستند زیرا (بر خلاف سایر انواع مالیات) موجب کاهش بهره وری اقتصادی نشده و در عوض باعث کاهش نابرابری اقتصادی می گردد. اقتصاددانان از سدهٔ ۱۸ میلادی به مزیت های مالیات بر ارزش زمین پی برده بودند. بسیاری از آنها همچون آدام اسمیت و دیوید ریکاردو در خصوص مزیت های این مالیات سخن گفته اند اما بیش از همه هنری جرج در توضیح این مالیات کوشید. او مع
تقد بود از آنجا که عرضهٔ زمین ثابت است و ارزش مکانی آن توسط جوامع انسانی و کار ایشان مشخص می گردد، دریافت مالیات از رانت اقتصادیِ زمین منطقی ترین منبع درآمد عمومی است. مالیات بر ارزش زمین، مالیاتی تصاعدی است به این شکل که نسبت به میزان ارزش موقعیت محل متغیر و به صاحبان اسناد مالکیت تعلق واقعی می گیرد و از آنها دریافت می شود. این مالیات هم اکنون در استونی، تایوان، دانمارک، روسیه، سنگاپور و لیتوانی دریافت می شود. همچنین در بخش هایی از آلمان، آمریکا (پنسیلوانیا)، استرالیا و مکزیک (مخیکالی) مالیات بر ارزش زمین دریافت می گردد. شاخصه های اقتصادی. کارایی. بسیاری از مالیات ها تصمیم های فعالان اقتصادی را منحرف و فعالیت های اقتصادی سودمند را سرکوب می کنند. مالیات بر ارزش زمین فارغ از اینکه زمین به شکل مفید یا غیرمفید استفاده شده باشد، باید پرداخت شود. از آنجا که عرضهٔ زمین ذاتاً ثابت است، رانت زمین به جای آن که وابسته به هزینه های مالک باشد، وابسته به مقداری خواهد بود که مستأجرین توان پرداخت آن را داشته باشند. در این حالت مالکین نمی توانند مالیات بر ارزش زمین را به مستأجرین منتقل کنند. افرادی که از بهسازی تدریجی محیط ا
طراف یک محل بهرهٔ مستقیم می برند ساکنین (مستأجرین) آن هستند. این بهسازی ها باعث می شوند منحنی تقاضای مستأجران به سمت راست میل کند (یعنی تقاضا بیشتر می شود). از سوی دیگر موجرین از رقابت قیمتی میان مستأجران بهره می برند. در این حالت تنها تأثیر مستقیم مالیات بر ارزش زمین آن است که باعث کاهش سود اجتماعی می شود که مالکان به شکل پنهانی دریافت می کنند. گفته می شود مالیات بر ارزش زمین از این رو منصفانه است که موجب کاهش تولید، به هم ریختن بازارها و یا رفاه ازدست رفته نمی شود. این مالیات حتی می تواند موجب منفی شدن رفاه ازدست رفته شود بخصوص هنگامی که از زمین استفاده بهتری شود. ویلیام ویکری برنده جایزه نوبل بر این باور بود که: در تئوری و در عمل ارتباط مثبتی میان دریافت مالیات بر ارزش زمین و کارایی بازار مشاهده شده است. فِرِد فولدواری (اقتصاددان) گفته است که این مالیات باعث می شود مالکین زمین نسبت به ارتقای ملک خالی یا کم کاربرد خود تشویق شده یا در نهایت تصمیم به فروش آن بگیرند. او مدعی است چون مالیات بر ارزش زمین ضد احتکار زمین است موجب می شود مناطق مخروبهٔ درون شهری صاحب کاربرد مناسب شوند و با این کار فشارها بر ساخت وسا
ز در مناطق کم توسعه یافته کم شده و از گسترش بی رویهٔ شهر جلوگیری شود. برای مثال در شهر هریسبورگ پنسیلوانیا در آمریکا از سال ۱۹۷۵ مالیات بر ارزش زمین به میزان شش برابر بهسازی تعلق گرفته است. پیاده سازی این سیاست مدیون تلاش های شهردار استفان آر. رید بود که توانست با اعمال این مالیات سازه های خالی در مرکز شهر هریسبورگ را از ۴٬۲۰۰ عدد در سال ۱۹۸۲ به کمتر از ۵۰۰ عدد برساند. مسلماً مالیات بر ارزش زمین یک مالیات زیست محیطی است چون از هرز رفتن مناطق مهم که محدود هم هستند جلوگیری می کند. دریافت این مالیات آسان است چون زمین را بر خلاف کار یا سرمایه نمی توان پنهان یا جابه جا کرد. بسیاری از طراحان شهری بر این باورند که مالیات بر ارزش زمین روش مؤثری برای توسعه مبتنی بر ترابری همگانی است. ارزش مستغلات. ارزش یک قطعه زمین ذاتی نیست و در واقع وابسته به ارزشی است که در طول زمان کسب می کند. این ارزش را می توان با اندازه گیری رانت عرصه ای که یک زمین می تواند در بازار به دست آورد محاسبه کرد. پایهٔ قیمت زمین، از روی ارزش فعلی اجارهٔ عرصه به دست می آید. دریافت مالیات بر ارزش زمین باعث کاهش دریافت اجارهٔ عرصه توسط مالکین می شود و در
نتیجه موجب افت قیمت زمین می گردد. در این وضع همه چیز ثابت می ماند. اگر بتوان دلالان را از تلاش برای خرید و احتکار زمین های بلااستفاده باز داشت، اجاره بهایی که روی یک زمین گذاشته می شود حتی با وجود بهسازی روی ساختمانها یا دیگر فعالیت های روی زمین، کاهشی می شود. در حالت عادی حباب املاک و مستغلات، پس اندازها را به سمت فعالیت های رانت خواهانه هدایت می کند و می تواند باعث کسادی شود. شکستن این حباب ها می تواند باعث شود پس اندازهای یادشده به سمت سرمایه گذاری های بهتر هدایت شوند. طرفداران مالیات بر ارزش زمین بر این باور هستند که این مالیات، تأثیر سفته بازی و دلالی را در قیمت گذاری زمین کاهش می دهد و در نتیجه پول بیشتری برای سرمایه گذاری های تولیدی باقی می گذارد. مالیات بر ارزش زمین در سطح کلان موجب کاهش بهای املاک و مستغلات می شود چون اجاره بهای زمین از روی آنها حذف می شود در حالی که در غیر این صورت در قیمت ملک تجمیع می شدند. همچنین این مالیات باعث می شود مالکین نسبت به فروش یا ترک مالکیت مکان هایی که استفاده نمی کنند اقدام نمایند. این وضع موجب می شود که برخی ملاکین، بویژه آنها که ملّاک محض هستند، نسبت به پرداخت مال
یات های بالا مقاومت کنند. ملاکین غالباً نفوذ سیاسی بالایی در دستگاه های حاکمه دارند و از این رو می توان درک کرد چطور این مالیات هنوز در اقصی نقاط دنیا شایع نشده است. تعلق واقعی مالیات. مالیات بر ارزش زمین شکل تصاعدی دارد به این شکل که توسط مالکین زمین های مرغوب پرداخت می شود که بیشترشان ثروتمند هستند. از آنجا که اندازه زمین مشخص است، تعلق مالیات بر ارزش زمین را نمی توان با افزایش اجاره بها یا کاهش دستمزدها به دوش مستأجران، مصرف کنندگان یا کارگران انداخت. مسائل اجرایی. در پیاده سازی مالیات بر ارزش زمین چندین مسئلهٔ اجرایی وجود دارد که باید در نظر داشت. این مالیات بیش از هر چیز باید: وضع/ارزیابی. مالیات بستن بر ارزش زمین آسان است و تنها به ارزش گذاری زمین و سند ثبتی نیاز دارد اما ارزش یابی زمین در عمل می تواند کار سختی باشد. در سال ۱۷۹۶ میلادی دیوان عالی ایالات متحده در اظهار نظری توسط قاضی ویلیام پترسون اعلام کرد سپردن فرآیند ارزش گذاری زمین به ارزیاب های دولتی ما را گرفتار پیچیدگی های اداری کرده و وحدت رویه را از بین می برد. بعدها موری راتبارد در اظهار نظر مشابهی گفت هیچ دولتی نمی تواند ارزش زمین را به شکل عا
دلانه تعیین کند و این کار فقط از عهدهٔ بازار آزاد بر می آید. ارزشیابی زمین در مقایسه با ارزشیابی دارایی، متغیرهای کمتری دارد و نسبت به ارزشیابی هایی که شامل محاسبهٔ بهسازی هم می شوند گرادیان نرم تری دارد. دلیل این وضع، تنوع شکل سازه ها، کیفیت و اندازهٔ قطعات است. روش های آمارگیری مدرن این فرآیند را آسان کرده اند؛ در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی تحلیل چندمتغیری به عنوان یکی از ابزارهای ارزشیابی معرفی و استفاده شد. معمولاً این فرآیند ارزشیابی با اندازه گیری بالاترین و پایین ترین قیمت یک منطقهٔ مالیاتی آغاز می شود. سپس چند قطعه زمین با بهای میانگین مشخص شده و به عنوان راهنما (یا معیار) تعیین می گردند. سایر زمین ها نسبت به ارزش زمین های معیار در فهرست رده بندی می شوند. سپس این داده ها در یک پایگاه داده گردآوری شده و به یک شمارهٔ مرجع ملکی یکتا متصل می گردند و با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافیایی، نقشه کشی و اصلاح می شوند. از این رو هر چند ارزش گذاری اولیه سخت است اما به محض راه اندازی این نظام مالیاتی، ارزش گذاری های بعدی آسان تر می شوند. درآمد. برخی بر این باورند که اِعمال مالیات بر ارزش زمین و حذف سایر مالیات ها ن
می تواند درآمد مورد نیاز برای دولت را تأمین کند. در صورتی که وجود سایر مالیات ها می تواند باعث کاهش ارزش زمین و در عین حال کاهش میزان درآمدی که می توان از آنها داشت بشود. فیزیوکرات ها معتقدند که همهٔ مالیات ها در نهایت بر عهدهٔ ارزش استیجاری زمین خواهد افتاد. امروزه بسیاری از مناطقی که مالیات بر ارزش زمین وضع کرده اند از سایر مالیات ها نیز بهره می برند تا بدون حذف آنها از تأثیرشان کم کنند. اگر مالیات بر ارزش زمین بیشتر از مازاد اجاره (اجارهٔ کامل یک زمین برای یک دورهٔ زمانی خاص) باشد، منجر به رها کردن زمین توسط مالک خواهد شد. مالکیت. در برخی کشورها دریافت مالیات بر ارزش زمین غیرعملی است چون مالکیت اراضی به طور قطع مشخص نیست. برای مثال ممکن است یک بخش از یک چراگاه به طور عمومی در مالکیت ساکنان یک روستا باشد و توسط ریش سفیدان اداره شود. در این حالت زمین یادشده را باید به شکل یک اتحادیه یا یک نهاد مشابه درآورد تا بتوان مالیات آن را گرفت. اگر حکومت نتواند حدود مالکیت و صاحبان اصلی را مشخص کند، نمی تواند شخصی را که باید مالیات از او گرفته شود پیدا کند. در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، عدم وجود اسناد ملکی دقیق با
عث دردسر می شود. در کشورهای آفریقایی که ثبت املاک به شکل ناقص انجام می گیرد حدود ملک دقیقاً تعیین نمی شود و مالک اصلی نامشخص می ماند. طرفداران مالیات بر ارزش زمین بر این باورند که چنین مالکانی را می توان با تهدید به مصادرهٔ زمین هایشان مشخص کرد. انگیزه ها. جلوگیری از سفته بازی. در صورت پیاده سازی این مالیات، مالک یک قطعه زمین خالی در یک شهر رو به توسعه باید مالیات پرداخت کند و ملک مذکور را به عنوان یک دارایی که برایش تعهد مالی ایجاد می کند در نظر گیرد. در این صورت وی تشویق به استفاده از زمین می شود تا بتواند مالیات را از درآمد حاصل از زمین تأمین کند. مالیات بر ارزش زمین انگیزهٔ سفته بازان برای نگاه داشتن زمین به منظور افزایش قیمت را از بین می برد و بدین شیوه زمین های بیشتری برای اهداف تولیدی در دسترس قرار می گیرند. این مالیات انگیزهٔ لازم برای تبدیل چنین زمین هایی به اهداف کاربردی شخصی یا عمومی را افزایش می دهد. تعلق واقعی. قیمت فروش کالایی همچون زمین که میزان عرضهٔ آن لایتغیر است در صورت دریافت مالیات کاهش می یابد. این وضع برای کالاهای تولیدی برعکس است به این شکل که بهای کالاهای تولیدی در صورت افزایش مالیات
بیشتر می شود زیرا قیمت بالاتر، تعداد کالای تولیدی را به دلیل کم شدن تقاضا کاهش می دهد. در واقع افزایش قیمت راهی است که تولیدکننده برای انتقال بخشی از هزینهٔ مالیات به مصرف کننده بر می گزیند. با این حال اگر درآمد حاصل از مالیات بر ارزش زمین به منظور کاهش سایر مالیات ها گرفته شود یا برای سرمایه گذاری های ارزشمند عمومی به کار گرفته شود، می تواند باعث افزایش قیمت زمین شود چون در این حالت حاصلخیزی زمین به اندازه ای بیش از آنچه بواسطهٔ مالیات بر ارزش زمین حذف شده بود، افزایش یافته است. مالیات بر ارزش زمین تماماً و واقعاً به مالک تعلق می گیرد اما بخش هایی از کسب و کار که به مالک خدمات می دهند نیز به طور غیرمستقیم متأثر می شوند. در برخی از اقتصادها ۸۰ درصد از وام بانک ها به مستغلات تعلق می گیرد که بخش اعظم آن برای تأمین قیمت زمین است. یکی از فواید این مالیات آن است که با کاهش تقاضا برای سفته بازی زمین می تواند منجر به کاهش اعتبارات در گردش بانکی شود. هر چند مالکین نمی توانند هزینهٔ مالیات بر ارزش زمین را با افزایش اجاره بها جبران کنند، حذف سایر مالیات ها می تواند منجر به افزایش اجاره بها شود. کاربری زمین. با در نظر گ
رفتن وجود تقاضای دائمی، افزایش فضاهای ساخته شده باعث کاهش هزینه های نوسازی و بهسازی زمین بخصوص خانه ها می شود. کاهش یا حذف مالیات بر دارایی (در این مورد، ساختمان) و دریافت مالیات بر ارزش زمین باعث می شود مردم تشویق به توسعهٔ ساختمان ها شوند تا بتوانند از درآمد حاصله مالیات پرداخت کنند. با چنین سیاستی می توان فضاهای بلااستفاده یا کم کاربرد را در شهرها کاربردی کرد و با گسترش بی رویهٔ شهر مبارزه نمود. دریافت. فرار مالیاتی در مالیاتی که از ارزش زمین دریافت می شود کمتر ممکن است چون زمین را نمی توان پنهان کرد یا به خارج از کشور منتقل نمود. همچنین دسترسی به صاحب زمین از طریق اسناد به راحتی صورت می گیرد چون نام مالک در اسناد رسمی ثبت شده است. ارزیابی ملکی زمین نیز معمولاً جزو اطلاعاتی است که در دسترس همگان وجود دارد و در صورت درخواست ارائه می شود. به طور کلی، شفافیت موجب کاهش فرار مالیاتی می گردد. اخلاقیات. نیاز به جا و مکان باعث می شود زمین واجد ارزش کمیابی گردد. به طور کلی ارزش ذاتی یک قطعه زمین مدیون شخص و جایگاه مالک آن و چیزهای موجود در اطرافش نیست. طرفداران مالیات بر ارزش زمین مدعی هستند که ارزش زمین وابسته به
جامعه و ارزشی که فعالیت های اجتماعی به وجود می آورند می باشد. دین. در ادبیات دینی گفته شده که زمین هدیهٔ خداوند به بشریت است. برای مثال کلیسای کاتولیک روم در ذیل اصل «مقصد کلی ثمرات» می گوید: همچنین کلیسا بر این باور است که قدرت سیاسی حاکم با نیت حفظ مصالح عامه حق و وظیفه دارد تا مقررات لازم از جمله مالیاب بندی بر املاک را پیاده کند. برابری. مالیات بر ارزش زمین تأثیر موقعیت یک زمین، ترقی های زمین های اطراف و نزدیکی آن به راه ها و فواید عامه را در نظر می گیرد. این مالیات بهترین اقدام برای پیاده سازی اصل مهمی از مالیهٔ عمومی به نام حق مُشرفیت است. پروژه های فواید عامه می توانند منجر به افزایش ارزش زمین و در نتیجه درآمدهای حاصله از مالیات بر ارزش زمین شوند. مسلماً ترقی های زمین که حاصل از فواید عامه هستند باید توسط صاحب آن پرداخت شود. مالیات بر ارزش زمین بدین شیوه ارزش حاصل از تجمع جامعه را به نفع آن دریافت کرده و باعث می شود تا مالیات بر ثروت هایی که به شکل خصوصی (غیر از زمین) خلق شده اند کمتر شود. مالیات بر ارزش زمین تصاعدی است، یعنی هر که زمین و امکانات بیشتری دارد باید بیشتر پرداخت کند به این شکل که مالکیت ا
رتباط مستقیمی با درآمد دارد و موجرین نمی توانند تعلق مالیات را از خود برداشته و به دوش مستأجرین بگذارند. این مالیات عموماً نابرابری اقتصادی را کاهش داده و انگیزه برای سوءاستفاده از مستغلات را از بین می برد. همچنین این مالیات آسیب پذیری اقتصادها به حباب های املاک و انفجار آن ها را کم می کند. تاریخچه. پیشامدرن. مالیات بندی بر ارزش زمین با گسترش کشاورزی آغاز شد. در ابتدا این مالیات بر برداشت محصول مبتنی بود. در این نسخهٔ ابتدایی از مالیات بخشی از محصول در هنگام برداشت به طور سالانه در اختیار حاکم قرار می گرفت. حکمای آریایی در هند باستان بر این باور بودند که زمین باید به طور اشتراکی در اختیار مردم قرار گیرد و بر زمین کشت نشده باید به اندازهٔ زمین کشت شده مالیات بست. «زمین... میان همهٔ موجوداتی که از حاصل دسترنج خود لذت می برند مشترک است؛ زمین... به یک اندازه به همه تعلق دارد»؛ از این رو «باید برای همگی چیزی باقی بماند». آپاستامبا گفت: «اگر هر کس که مالک یک زمین است تلاشی نکند و هیچ محصولی به بار نیاورد، باید او را در صورتی که ثروتمند باشد، مجبور به پرداخت به همان اندازه ای کرد که مقرر بود از آن زمین برداشت شود.»
مِنسیوس، فیلسوفی چینی (در حدود ۳۰۰ پیش از میلاد) باور داشت که مالیات و تعرفه باید حذف شوند و به جای آن ها اجاره زمین های شهری گرفته شود: «در بازارها، اجارهٔ زمین بگیر و بر کالاها مالیات نبند.» در قرون وسطی نخستین نظام منضبط و ثابت مالیات زمین در غرب مبتنی بر واحدی به نام «هاید» بود. هاید در اصل به میزان زمینی گفته می شد که توانایی تأمین خوراک یک خانوار را داشت اما بعدها مشمول مالیات زمین شد که به آن «گِلد» می گفتند. فیزیوکرات ها. فیزیوکرات ها گروهی از اقتصاددانان بودند که باور داشتند ثروت ملل فقط از ارزش کشاورزی زمین یا توسعهٔ زمین به دست می آید. این فرض تا پیش از انقلاب صنعتی تقریباً قرین به واقعیت بود. فیزیوکراسی یکی از نخستین مکاتب اقتصادی مدرن اولیه به شمار می رود. فیزیوکرات ها معتقد به لغو همهٔ مالیات های موجود و برقراری تجارت آزاد و تعیین مالیات فقط برای زمین بودند. آنها ارزش ذاتی زمین و ارزش اجارهٔ عرصه را به صورت جداگانه در نظر نمی گرفتند. نظریه های ایشان از فرانسه نشأت می گرفت و در طول نیمهٔ دوم سدهٔ ۱۸ میلادی پرطرفدار بود. این جنبش را افرادی چون آن روبر ژاک تورگو (۱۷۲۷-۱۷۸۱) و فرانسوا کنه (۱۶۹۴-۱۷۷۴
) رهبری می کردند. نظریات این اقتصادان ها بر دولتمردان هم عصرشان نظیر شارل الکساندر دو کالون تأثیر گذاشت. فیزیوکرات ها تا حد زیادی در شکل گیری مالیات بر ارزش زمین در ایالات متحده مؤثر بودند. جنبش رادیکال. توماس پِین به عنوان یکی از پیشروان جنبش رادیکالیسم در جزوه ای تحت عنوان "عدالت ارضی" تصریح می کند هر شهروندی که به سن ۲۱ سالگی می رسد باید ۱۵ پوند استرلینگ دریافت کند «تا بخشی از ضرری که وی بخاطر از دست دادن ارث طبیعی خود پس از معرفی نظام مالکیت زمین داشته جبران شود». «انسان ها زمین را نساخته اند. مالکیت را تنها می توان به توسعه ای که یک نفر به زمین داده اطلاق کرد و نه به خودِ زمین. هر مالکی به اندازهٔ مقدار زمینی که در اختیار دارد اجارهٔ عرصه به جامعه بدهکار است.» این پیشنهاد مبنای سیاستی به نام سهم شهروندی شد که جئولیبرترینیست ها طرفدار آن بودند. توماس اسپنس نیز پیشنهاد مشابهی داده بود با این تفاوت که اجارهٔ زمین باید سالانه فارغ از سن مردم به طور برابر میان آنها توزیع شود. اقتصاددانان کلاسیک. آدام اسمیت در کتاب ثروت ملل (۱۷۷۶) ابتدا به دقت تأثیرات مالیات بر ارزش زمین را تحلیل کرده و نشان می دهد که این مالی
ات به چه شکل مانع اختلال در فعالیت های اقتصادی گردیده و موجب افزایش اجاره ها نخواهد شد. هنری جرج. هنری جرج (۱۸۳۹-۱۸۹۷) احتمالاً پرحرارت ترین طرفدار دریافت اجارهٔ زمین برای تأمین مقاصد عمومی بوده است. او که یک روزنامه نگار، سیاستمدار و اقتصاددان سیاسی اهل آمریکا بود، باور داشت که «مالیات واحد» روی زمین می تواند کشور را از سایر مالیات ها بی نیاز کند. هنری جرج در پرفروش ترین کتاب خود به نام "پیشرفت و فقر" (۱۸۷۹) می نویسد از آنجا که ارزش زمین وابسته به قابلیت های طبیعی آن در کنار فعالیت های اقتصادی مردم روی آن از جمله سرمایه گذاری عمومی است، رانت اقتصادی زمین بهترین منبع برای کسب درآمد مالیاتی است. این کتاب به شدت بر نظام مالیاتی زمین در ایالات متحده و سایر کشورها تأثیر گذاشت به طوری که دانمارک تاکنون «grundskyld» (مالیات زمین) را به عنوان یکی از اجزای کلیدی نظام مالیاتی خود حفظ کرده است. امروزه جرجیسم را به عنوان اصطلاحی برای اشاره به فلسفهٔ دریافت رانت (اجارهٔ) منابع طبیعی توسط جامعه استفاده می کنند. ارتباط این مالیات با مالیهٔ عمومی تحت عنوان قضیهٔ هنری جرج شهرت یافته است. اصلاحات میجی. در ژاپن پس از اصلاحات م
یجی در سال ۱۸۶۸، اصلاح مالیات زمین آغاز شد. در سال ۱۸۷۳ مالیات بر ارزش زمین از مالکین گرفته شد. تا سال ۱۸۸۰ حکومت توانست بر مشکلات اولیه در خصوص ارزش گذاری و اعتراضات روستاییان غلبه کند و روند صنعتی شدن با سرعت آغاز شد. احزاب لیبرال و کارگر در بریتانیا. مالیات بر ارزش زمین در بریتانیا یکی از مهم ترین بخش های مرامنامهٔ حزب لیبرال در اوایل سدهٔ بیستم میلادی بود: دیوید لوید جرج و هربرت هنری اسکویت پیشنهاد داده بودند «زمین باید آزاد شود چون تا همین ساعت توسط زنجیرهای فئودالیسم پابند زده شده است.» وینستون چرچیل هم در اوایل کار خود طرفدار این مالیات بود. حزب لیبرال فعلی (که نباید آن را با حزب لیبرال دموکرات اشتباه گرفت)، وارث همان حزب قدیمی است و تا حدودی از عقاید آن در خصوص دریافت این مالیات حمایت می کند. این حزب بر این عقیده است که باید نوعی مالیات بر ارزش زمین به شکل محلی دریافت شود و در این عقیده احزاب سبز انگلستان و ولز و حزب سبز اسکاتلند را همراه دارد. بودجهٔ ۱۹۳۱ که توسط حزب کارگر به تصویب رسیده بود، نوعی مالیات بر ارزش زمین در خود داشت اما به محض آنکه قرار شد به مرحلهٔ اجرا گذاشته شود توسط دولت محافظه کاری
که بتازگی بر سر کار آمده بود لغو گردید. تلاش دیگری توسط مقامات محلی شهرستان لندن به رهبری هربرت موریسون در پارلمان ۹-۱۹۳۸ صورت گرفت تا نوعی مالیات بر ارزش زمین در این حوزه پیاده شود. هر چند اجرای "طرح درجه بندی لندن (ارزش زمین)" با شکست مواجه شد اما موجب شد متن دقیقی مشتمل بر شیوهٔ اجرایی نظام مالیات بر ارزش زمین بر پایهٔ ارزیابی سالانه تهیه گردد. حزب کارگر پس از سال ۱۹۴۵ با وجود مخالفت های شدید، سیاست دریافت «ارزش توسعه» را پیاده کرد: منظور از ارزش توسعه میزان ترقی زمین بواسطهٔ طرح های توسعه ای بود. این مورد یکی از مواد مندرج در قانون برنامه ریزی شهر و شهرستان مصوب ۱۹۴۷ بود. این قانون هم پس از شکست حزب کارگر در انتخابات ۱۹۵۱ لغو گردید. اخیراً چندین شخصیت ارشد در حزب کارگر طرفداری خود از مالیات بر ارزش زمین را نشان داده اند. از میان آن ها می توان به اندی برنهم اشاره کرد که در کارزار انتخاباتی خود برای ریاست بر حزب از ایدهٔ مذکور دفاع کرد. همچنین جرمی کوربین رهبر حزب کارگر و جان مکدانل وزیر خزانه داری در سایه طرفدار این طرح هستند. تایوان. جمهوری چین (تایوان) یکی از نخستین حوزه هایی بود که مالیات بر ارزش زمین ر
ا که در قانون اساسی آورده شده بود پیاده سازی کرد. سون یات سن نخستین بار از طریق قلمرو اجاره ای خلیج کیاوتشو از وجود چنین مالیاتی آگاه شد. این مالیات در آن مستعمره منجر به افزایش ثروت و ثبات اقتصادی شده بود. تایوان در مرحلهٔ نخست مالیات بر ارزش زمین را بر اراضی کشاورزی اعمال کرد و پس از مشاهدهٔ موفقیت آن، به پیاده سازی این مالیات در مناطق شهری پرداخت. اقتصاددانان مدرن. آلفرد مارشال طرفدار دریافت «تعرفهٔ هوای تازه» بود. به نظر وی این مالیات باید از مالکین زمین های شهری و به واسطهٔ ارزشی که این زمین ها بخاطر تجمع جمعیت کسب کرده اند گرفته شود. این «تعرفهٔ کلی» باید «صرف توسعهٔ نقاط سبزی که در نواحی پرتراکم صنعتی هستند بشود و بخش دیگری از آن برای نگهداری از نواحی سرسبز گسترده ای که بین شهرهای مختلف و حومه های شهرها هستند بشود تا از گسترش شهرها جلوگیری شود.» این ایده جرقهٔ نظریهٔ مالیات بندی بر اثرات جانبی منفی را در ذهن آرتور پیگو، شاگرد مارشال زد. پل ساموئلسون نیز طرفدار مالیات بر ارزش زمین بود. «جامعهٔ ایده آل ما دریافت اجاره از زمین را به عنوان راهی برای به حداکثر رساندن کاربری آنچه در اختیار جامعه است لازم می