Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
"ورق بازی" عنوان فیلمی است فرانسوی در ژانر مستند، صامت، سیاه و سفید و کوتاه به کارگردانی لوئیس لومیر. این فیلم محصول سال ۱۸۹۵ میلادی است.
پرونده الکترونیک بیمار: پرونده الکترونیک بیمار یا پرونده الکترونیک سلامت مدرکی است که عمدتاً مراقبت های دوره ای ارائه شده به وسیلهٔ مراکز درمانی را توصیف می کند و در بیمارستان و سایر مراکز ارائه خدمات درمانی مثل واحدهای تخصصی یا مراکز بهداشتی نیز ایجاد می شود. پرونده الکترونیکی بیمار نوع الکترونیکی پرونده سلامت شخصی می باشد. ثبت الکترونیکی سلامت (EHR) و یا مدارک الکترونیکی پزشکی (EMR)، به مجموعه نظام مندی از اطلاعات سلامت بیمار و جامعه الکترونیکی ذخیره شده در فرمت دیجیتال دارد. این سوابق را می توان در سراسر مراکز بهداشتی درمانی مختلف به اشتراک گذاشت. سوابق از طریق، سیستم های اطلاعات سازمانی وسیع متصل به شبکه یا دیگر شبکه های اطلاعات و مبادله ای به اشتراک گذاشته می شود. EHRها ممکن است شامل طیف وسیعی از اطلاعات، از جمله جمعیت، سابقه پزشکی، دارو و آلرژی، وضعیت ایمن سازی، نتایج آزمایش ها، تصاویر رادیولوژی، علائم حیاتی، آمار شخصی مانند سن و وزن، و اطلاعات صورت حساب باشد. سیستم های EHR برای ذخیره داده ها با دقت بالا و برای ثبت حالات یک بیمار در طول زمان طراحی شده اند. این کار نیاز برای پیگیری سوابق کاغذی قبلی پزشکی
را از بین می برد و در تضمین اطلاعات دقیق و خوانا به بیمار کمک می کند. این کار می تواند خطر تکرار داده ها را کاهش دهد چون تنها یک فایل قابل تغییر وجود دارد، که بدان معنی است که فایل به احتمال زیاد به روز می باشد، و خطر از دست رفتن اطلاعات کاغذی را از بین می برد. از آنجا که اطلاعات دیجیتال قابل جستجو و در یک فایل مجرد می باشند، EMR در هنگام استخراج داده های پزشکی برای بررسی حالات ممکن و تغییرات دراز مدت در یک بیمار مؤثر باشند. مطالعات جمعیتی از مدارک پزشکی ممکن است با استفاده گسترده از EHR و EMR تسهیل گردد. واژگان. لغت EHR، پرونده الکترونیکی بیمار (EPR) و EMR اغلب به جای یکدیگر استفاده می شوند، اگر چه در حال حاضر تفاوت بین این مدل ها تعریف شده است. پرونده الکترونیکی سلامت (EHR) یک مفهوم در حال تحول تعریف شده به عنوان یک مجموعه طولی از اطلاعات الکترونیکی سلامت بیماران منفرد یا مجوعه آن ها است. (نگاه کنید به مرجع 1.) EMR، در مقابل، به عنوان پرونده بیمار که توسط ارائه دهندگان خاص در بیمارستان ها و محیط های سرپایی ایجاد شده تعریف می شود و می تواند به عنوان یک منبع اطلاعات برای یک EHR استفاده شود. در مقابل، یک پرون
ده سلامت شخصی (PHR) یک برنامه الکترونیکی برای ثبت اطلاعات پزشکی شخصی است که فرد بیمار آن ها را کنترل می کند و ممکن است در دسترس ارائه دهندگان خدمات سلامت قرار گیرد. مقایسه با پرونده های کاغذی. دولت های فدرال و ایالات، شرکت های بیمه و دیگر موسسات بزرگ پزشکی به شدت تصویب استفاده از سوابق پزشکی الکترونیکی را ترویج می دهند. کنگره آمریکا از یک فرمول شامل دو مشوق (تا ۴۴۰۰۰ $ برای هر پزشک به عنوان مدیکر، یا تا ۶۵۰۰۰ $ در طول شش سال به عنوان خدمات درمانی) و مجازات (یعنی بازپرداخت مدیکر و خدمات درمانی به پزشکانی که موفق به استفاده از EMRها تا سال ۲۰۱۵ نشده اند، برای بیماران تحت پوشش کاهش می یابد) برای اجرای قانون استفاده از EMR / EHR در مقابل ادامه استفاده از اسناد کاغذی به عنوان بخشی از فناوری اطلاعات سلامت برای بهداشت اقتصادی و بالینی (HITECH) مصوب بخش بازیابی و سرمایه گذاری مجدد آمریکا در سال ۲۰۰۹، استفاده می کند. یک مطالعه VA تخمین زده است که سیستم مدارک پزشکی الکترونیکی ممکن است بازده کلی را در هر سال ۶ درصد بهبود بخشد، و هزینه ماهانه یک EMR ممکن است (بسته به هزینه های EMR) به اندازه هزینه تنها چند آزمایش «غیر ضر
وری» یا پذیرش تفاوت کند. جروم گروپمن این نتایج را مورد ستیزه قرار داده، و به صورت عمومی پرسید «چگونه چنین ادعاهای چشمگیر صرفه جویی در هزینه ها و بهبود کیفیت می تواند درست باشد». در یک بررسی در سال ۲۰۱۴ با استفاده از پزشکان کالج آمریکایی به عنوان افراد نمونه، نشان داد که پزشکان خانواده در هنگام استفاده از EMRها روزانه ۴۸ دقیقه زمان بیشتر صرف می کنند. ۹۰٪ گزارش داده اند که حداقل ۱ عملکرد مدیریت داده پس از استفاده از EMRها کندتر بود، و ۶۴٪ گزارش شده داده اند که نوشتن گزارش زمان طولانی زمان بیشتری می گیرد. یک سوم (۳۴ درصد) گزارش داده اند که پیدا کردن و بررسی داده های مدارک پزشکی زمان طولانی تر می برد، و ۳۲٪ گزارش شده داده اند که خواندن یادداشت ها دیگر پزشکان کندتر می باشد. افزایش قابلیت حمل و دسترسی به سوابق پزشکی الکترونیکی نیز ممکن است باعث سهولت کار شود علاوه بر آن در مقایسه با مدارک پزشکی کاغذی این وسیله می تواند توسط افراد غیرمجاز یا کاربران سود جو دیده و به سرقت رود، که در قانون اطلاعات و دسترسی سلامت جهت افزایش الزامات امنیتی برای سوابق پزشکی الکترونیکی تأکید شده است و شاهد دیگر آن رخنه های بزرگی است که در
سوابق محرمانه توسط کاربران EMR گزارش شده است. نگرانی در مورد امنیت اطلاعات منجر به مقاومت در استفاده گسترده از آن ها شده است. سوابق پزشکی دست نویس کاغذی ممکن است به خوبی خوانا نباشند، که می تواند به خطاهای پزشکی شود. فرم های از پیش چاپ شده، استانداردسازی علایم اختصاری و استانداردهای لازم برای نوشتار به منظور بهبود قابلیت اطمینان سوابق پزشکی کاغذی استفاده شده اند. پرونده های الکترونیکی ممکن است با استانداردسازی فرم ها، اصطلاحات و داده های ورودی بهبود پیدا کنند. دیجیتال سازی فرم ها جمع آوری داده را برای مطالعه بیماری های واگیر و مطالعات بالینی تسهیل می بخشد. EMRها می توانند طور مداوم به روزرسانی شوند. (با برخی محدودیت های قانونی- پایین را ببینید). اگر توانایی تبادل سوابق بین سیستم های EMR مختلف کامل شد ("قابلیت همکاری") می تواند هماهنگی ارائه مراقبت های بهداشتی در مراکز غیر وابسته را تسهیل بخشد. علاوه بر این، داده های یک سیستم الکترونیکی می تواند به صورت ناشناس برای گزارش های آماری در مسائلی مانند بهبود کیفیت، مدیریت منابع و بهداشت عمومی نظارت بر بیماری های مسری استفاده شود. خدمات پزشکی اورژانسی (مراقبتهای پیش
از بیمارستان). خدمات آمبولانس در استرالیا و ایالات متحده از سیستم های EMR استفاده می کنند. اتفاقات اورژانسی در ایالات متحده در انطباق با استاندارد NEMSIS (سیستم اطلاعات اورژانس ملی) با سیستم عامل ها و برندهای مختلفی ثبت می شوند. مزایای پرونده الکترونیکی در آمبولانس عبارتند از: به اشتراک گذاری اطلاعات بیمار، پیشگیری از جراحت/ بیماری، آموزش بهتر برای امدادگران، بررسی استانداردهای بالینی، گزینه های تحقیقاتی بهتر برای مراقبت های پیش از بیمارستانی و طراحی گزینه های درمان آینده، بهبود نتایج بر اساس اطلاعات، و پشتیبانی تصمیم گیری بالینی. تشخیص خودکار دست خط از فرم های پزشکی آمبولانس نیز موفق بوده است. به عنوان مثال شرکت Intermedix TripTix پشتیبانی از دست خط را برای تمام عناصر استاندارد NEMSIS 3.3.4 و ۳٫۴٫۰ و همچنین فرم های سفارشی بر روی دستگاه های ویندوز ارائه می دهد. این سیستم ها اجازه می دهند اسناد پزشکی کاغذی مرسوم در زمان ورود با صرف هزینه سربار کمتر به دیجیتال تبدیل می شود. پس از آن اطلاعات می توانند به صورت مؤثری برای تجزیه و تحلیل بیماری های واگیر، از جمله باز شناسایی اطلاعات در سطح ملی استفاده شوند. ویژگی ه
ای فنی. استفاده از یک EMR برای خواندن و نوشتن رکورد بیمار نه تنها از طریق یک ایستگاه کاری ممکن است، اما، بسته به نوع سیستم و تنظیمات مراقبت های بهداشتی، ممکن است از طریق دستگاه های تلفن که قادر به خواندن دست خط، تبلت ها و گوشی های هوشمند همراه نیز ممکن است قادر به دسترسی باشد. پرونده الکترونیک پزشکی ممکن است شامل دسترسی به سوابق سلامت شخصی (PHR) که باعث می شود یادداشت های فردی از EMR به آسانی قابل مشاهده باشد و برای مصرف کنندگان قابل دسترسی است. برخی از سیستم های EMR به طور خودکار رویدادهای بالینی را با تجزیه و تحلیل داده های بیمار از طریق پرونده های الکترونیکی سلامت برای پیش بینی، شناسایی و به ویژه جلوگیری از عوارض جانبی نشان می دهند. این می تواند شامل ترخیص / دستور انتقال، سفارش های داروخانه، نتایج رادیولوژی، نتایج آزمایشگاهی و هر گونه اطلاعات دیگر از خدمات جانبی یا یادداشت ها ارائه دهد. این نوع از نظارت بر رویداد با استفاده از تبادل اطلاعات بهداشت عمومی لوئیزیانا، یک ارتباط بین اطلاعات سلامت عمومی گسترده ایالتی و پرونده های پزشکی الکترونیکی اجرا شده است. وضعیت سلامت عمومی گسترده ای با سوابق پزشکی الکترونیک
ی. این سیستم به ارائه دهندگان خدمات پزشکی زمانی که یک بیمار مبتلا به ایدز در بیش از دوازده ماه مراقبت دریافت نکرده باشد، هشدار می دهد. این سیستم تا حد زیادی فرصت های حیاتی از دست رفته را کاهش می دهد. دیدگاه های فلسفی از EHR. در یک بررسی پژوهشی سیستماتیک روایی در این زمینه، روش های فلسفی مختلفی برای EHR وجود دارد. ادبیات سیستم های اطلاعات سلامت، EHR را به عنوان یک حامل جهت نگهداری اطلاعات بیمار، و یک ابزار برای جمع آوری داده های بالینی برای استفاده ثانویه (صدور صورت حساب، حسابرسی و غیره) می بیند. با این حال، دیگر روش های مرسوم تحقیقاتی، EHR را به عنوان یک ابزار نوشتاری مصنوعی درون یک سیستم تکنیکی اجتماعی می بینند. به عنوان مثال، در نظریه بازی EHR را به عنوان یک شبکه actant مشاهده می کند، در حالی که تحقیقات در کار مشارکتی پشتیبانی شده توسط کامپیوتر (CSCW (EHR را به عنوان یک ابزار پشتیبانی از کارهای خاص می بیند. مزایای متعددی از EHRها نسبت به پرونده های کاغذی ارائه شده است، اما در مورد میزانی که این کار در عمل از خود نشان داده است بحث وجود دارد. پرونده الکترونیک سلامت چگونه می تواند مراقبت از بیمار را بهبود بخشد
؟. پرونده الکترونیک سلامت HER جهت سازماندهی اطلاعات سلامت بیمار و انتشار فوری آن در بین افرادِ دخیل در پروسه مراقبت از بیمار به وجود آمده است. پزشکان با استفاده از اعلان های EHR از مراجعات قبلی بیمار به پزشکان دیگر مطلع می شود و در صورتی که آن ها توصیه نامه ایی برای بیمار در سستم ثبت کرده اند، پزشک از آن ها مطلع خواهد شد. EHR سابقه جامع و به روز بیمار را در تیم درمان قرار می دهد. این موضوع مخصوصاً در بیمارانی که توسط چندین متخصص ویزیت شده اند، بیماران اورژانسی و بیمارانی که نیاز به انتقال از یک مرکز درمانی به مرکز درمانی دیگر دارند، بسیار کاربرد دارد. به طور کلی استفاده از پرونده الکترونیک سلامت در پروسه های درمانی مزایای زیر را در پی دارد: پیاده سازی، کاربر نهایی و ملاحظات بیمار. کیفیت. مطالعات متعددی به این پرسش پرداخته اند که آیا EHRها منجر به بهبود کیفیت مراقبت ها شده اند. در یک مطالعه در ۲۰۱۱ در رابطه با مراقبت از دیابت، که در مجله پزشکی نیوانگلند منتشر شده، شواهدی وجود دارد که مراقبت با EHR منجر به ارائه کیفیت بهتر شده است. EMR در نهایت ممکن است به بهبود هماهنگی مراقبت کمک کند. یک مقاله در یک مجله تجاری
نشان می دهد از آنجا که هر کسی می تواند با استفاده از EMR نمودار کامل بیمار را مشاهده کند، این امر منجر به کاهش خطا در حدس زدن تاریخچه، دیدن متخصصان متعدد، انتقال صاف و روان بین مراکز مراقبت می شود، و ممکن است در شرایط اضطراری مراقبت بهتری را ایجاد کند. EHRها نیز ممکن است با ارائه دسترسی بهتر به پزشکان و بیماران، نتایج آزمون، شناسایی اطلاعات از دست رفته بیمار، و ارائه توصیه های مبتنی بر شواهد برای خدمات پیشگیرانه، اقدامات پیشگیرانه را بهبود ببخشد. هزینه ها. هزینه زیاد EHR و عدم اطمینان ارائه دهنده در مورد ارزش آن ها در قالب بازگشت سرمایه گذاری تأثیر قابل توجهی در استفاده از EHR داشته است. در یک پروژه توسط دفتر هماهنگ کننده ملی اطلاعات سلامت (ONC)، نظر سنجی ها نشان داده اند که مدیران بیمارستان و پزشکان که از EHR استفاده کرده بودند ذکر کرده اند که هر گونه سود در بهره وری با کاهش بهره وری فناوری مورد استفاده، همراه با نیاز به افزایش اطلاعات فناوری کارکنان جهت استفاده از سیستم اجرا شده جبران شده است. ایالات متحده در دفتر بودجه کنگره به این نتیجه رسیدند که صرفه جویی در هزینه ممکن است تنها در موسسات بزرگ یکپارچه ما
نند قیصر Permanente Kaiser و نه در دفاتر پزشک کوچک رخ می دهد. آن ها تخمین شرکت رند از میزان صرفه جویی را به چالش کشیدند. «پزشکان در مطب به طور خاص ممکن است از خرید این محصول هیچ سودی نبرند و حتی ممکن است از آسیب مالی رنج ببرند. اگرچه استفاده از فناوری اطلاعات سلامت می تواند صرفه جویی در هزینه برای نظام سلامت در مقیاس بزرگ تولید کند که هزینه EHR را جبران می کند. بسیاری از پزشکان ممکن است قادر به کاهش هزینه های اداری خود یا افزایش درآمد خود به اندازه کافی برای پرداخت آن نباشند. به عنوان مثال، استفاده از سلامت فناوری اطلاعات می تواند تکرار تعدادی از تست های تشخیصی را کاهش دهد. با این حال، بهبود در بهره وری منجر به افزایش درآمد بسیاری از پزشکان نخواهد شد.» یکی از مدیر عامل های یک شرکت EHR استدلال کرده است که اگر یک پزشک در دفتر به انجام آزمایش بپردازد، ممکن است درآمد خود را کاهش دهد. شک و تردید در مورد صرفه جویی در هزینه از EHRها توسط محققان دانشگاه هاروارد، دانشکده وارتون دانشگاه پنسیلوانیا، دانشگاه استنفورد، و دیگران مطرح شده است. زمان. اجرای EMR به طور بالقوه می تواند باعث کاهش زمان و شناسایی بیماران برای بستر
ی در بیمارستان شود. یک تحقیق از سالنامه طب داخلی نشان داد که از زمان تصویب EMR کاهش نسبی ۶۵ درصد در زمان ثبت شده است (از ۱۳۰ ساعت به ۴۶ ساعت). کیفیت نرم افزار و قابلیت استفاده. اطلاعات بهداشت و درمان و جامعه سیستم های مدیریت (HIMSS)، یک گروه تجاری بسیار بزرگ صنایع بهداشت و درمان ایالات متحده، در سال ۲۰۰۹ مشاهده کرد که نرخ اجرای EHR «کندتر از چیزی است که در ایالات متحده انتظار می رود به ویژه در مقایسه با سایر بخش های صنعت، و دیگر کشورهای توسعه یافته. یک دلیل کلیدی، جدا از هزینه های اولیه و بهره وری از دست رفته در طول اجرای EMR، عدم کارایی و قابلیت استفاده از EMRهای موجود کنونی است.» مؤسسه ملی ایالات متحده استاندارد و فناوری وزارت بازرگانی قابلیت استفاده را در سال ۲۰۱۱ مورد مطالعه قرار داده و لیستی از تعدادی از مسائل خاصی که توسط کارکنان بهداشتی گزارش شده است تهیه کردند. EHR ارتش ایالات متحده، AHLTA، گزارش شده است که مشکلات قابل توجهی در رابطه با مسائل قابلیت استفاده دارد. مشاهده شد که تلاش برای بهبود قابلیت استفاده از EHR باید در زمینه ارتباط بین پزشک و بیمار قرار داده شود. با این حال، پزشکان به فناوری های تلف
ن همراه مانند گوشی های هوشمند و تبلت ها با سرعت سریع آغوش باز کرده اند. بر اساس یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۲ توسط پزشکان، ۶۲٫۶ درصد از پاسخ دهندگان (۱۳۶۹ پزشکان، مدیران عمل، و دیگر ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی) می گویند که از دستگاه های تلفن همراه برای عملکرد کار خود استفاده می کنند. دستگاه های تلفن همراه به طور فزاینده ای قادر به همگام سازی با سیستم های پرونده الکترونیک سلامت می باشد و در نتیجه به پزشکان اجازه می دهد به سوابق بیماران از مکان های از راه دور دسترسی داشته باشند. اغلب دستگاه ها گسترشی از سیستم دسکتاپ EHR هستند، و از انواع نرم افزارها برای برقراری ارتباط و دسترسی به فایل از راه دور استفاده می کنند. مزایای استفاده از دسترسی سریع به سوابق بیمار در هر زمان و هر مکان روشن است، اما میزبان زیادی نگرانی های امنیتی ایجاد می کند. هم زمان با اینکه سیستم های همراه بیشتر رایج شده است، عملکردها نیازمند شیوه های سیاست جامعی هستند که الزامات امنیتی و حریم شخصی بیمار را حفظ کند. عواقب ناخواسته. تحقیقات تجربی در انفورماتیک اجتماعی، تکنولوژی اطلاعات و ارتباطات (ICT) به هر دو عواقب خواسته شده و ناخواسته اشاره می کند.
در سال ۲۰۰۸ یک رویداد هشدار سنتینل از کمیسیون مشترک آمریکا، سازمانی که به بیمارستان های آمریکایی اعتبار ارائه خدمات بهداشت و درمان اعطا می کند، بیان می کند که «در فناوری اطلاعات سلامت (HIT) و تکنولوژی های همگرا ارتباط متقابل بین دستگاه های پزشکی و HIT به طور فزاینده ای توسط سازمان های مراقبت بهداشتی تثبیت می شود، کاربران باید در فکر خطرات ایمنی و پیشگیری از عوارض جانبی که این پیاده سازی می تواند ایجاد یا تداوم بخشد، باشند. عوارض جانبی وابسته به فناوری را می توان با همه اجزای سیستم فناوری جامع مرتبط دانست و ممکن است شامل اشتباهات مشترک یا حذف شدنی باشند. این عوارض جانبی ناخواسته معمولاً ناشی از ارتباط انسان و ماشین یا طراحی سازمان/ سیستم های بنیادی می باشد.» کمیسیون مشترک به عنوان مثالی یک پایگاه داده ایالات متحده فارماکوپه MEDMARX را ذکر کرده است که از ۱۷۶۴۰۹ سوابق خطا دارو برای سال ۲۰۰۶، حدود ۲۵ درصد (۴۳٬۳۷۲) شامل برخی از جنبه های تکنولوژی کامپیوتر به عنوان حداقل یک علت خطا می باشد. خدمات بهداشت ملی (NHS) در انگلستان گزارش نمونه های خاصی از عواقب ناخواسته ناشی از عواقب ناخواسته EHR در سال ۲۰۰۹ را در مدیریت
ریسک های بالینی مربوط به استقرار و استفاده از نرم افزارهای بهداشتی ذکر کرده است. در یادداشت اداره غذا و دارو ایالات متحده (FDA) در فوریه سال ۲۰۱۰، این سازمان به عواقب ناخواسته EHR شامل خطاهای پزشکی مربوط به EHR به علت (۱) خطاهای کمیسیون (EOC) (2) خطای حذف یا انتقال (EOT)، (۳) خطا در تجزیه و تحلیل داده (EDA)، و (۴) ناسازگاری بین برنامه های کاربردی چند فروشنده نرم افزار یا سیستم (ISMA) و نمونه های دیگر اشاره می کند. در این یادداشت FDA همچنین اشاره می کند که «عدم اجرای گزارش اجباری در مسائل ایمنی H-IT، تعداد گزارش دستگاه های پزشکی (MDRs) را محدود کرده است و مانع درک جامع تر از مشکلات واقعی و پیامدهای آن شده است.» گزارش مجمع عمومی انجمن انفورماتیک پزشکی آمریکا (AMIA) در سال ۲۰۱۰ شامل توصیه هایی در مورد ایمنی بیمار مرتبط با EHR، شفافیت، آموزش های اخلاق برای خریداران و کاربران، اعمال بهترین تمرین ها و باز تکرار تنظیم الکترونیکی نرم افزار بهداشت می شود. فراتر از مسائل اساسی همچون نگرانی در رابطه با تداخل علاقه و حفظ حریم خصوصی، پرسشی در مورد راه هایی که رابطه پزشک و بیمار بواسطه یک واسطه الکترونیکی تحت تأثیر قرار خو
اهد گرفت، مطرح شده است. در طول فاز پیاده سازی، حجم کار متخصصان مراقبت های بهداشتی ممکن است به علت روند آشنایی آن ها با سیستم جدید به طور قابل توجهی افزایش یابد. حریم خصوصی و محرمانه. در ایالات متحده در سال ۲۰۱۱ ،۳۸۰ نقض بزرگ داده وجود داشت که تعداد ۵۰۰ یا بیشتر از آن ها مربوط به پرونده بیماران ذکر شده در وب سایت وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده (HHS) جهت حقوق شهروندی وجود دارد. تا کنون، از ارسال اولین پست در سپتامبر ۲۰۰۹ تا آخرین پست در تاریخ ۸ دسامبر ۲۰۱۲، تعداد ۱۸۰۵۹۸۳۱ «مشکلات فردی»، و حتی تعداد گسترده بی شماری از مشکل نقض گزارش شده است. دفتر حقوق مدنی پرونده ده ها هزار مورد از نقضی که تحت گزارش فدرال ذکر شده را منتشر نکرده است که کمتر از ۵۰۰ بیمار را در هر مورد تحت تأثیر قرار داده است. مسائل دولتی، حریم خصوصی و حقوقی. نگرانی های حریم خصوصی. در ایالات متحده، بریتانیا، و آلمان، مفهوم مدل ملی سرور متمرکز داده های بهداشت و درمان به صورت ضعیفی پرداخته شده است. مسائل مربوط به حریم خصوصی و امنیت در چنین مدلی مورد نگرانی بوده است. نگرانی های حریم خصوصی در بهداشت و درمان در هر دو مورد پرونده های کاغذی و ال
کترونیکی وجود دارد. بر طبق گفته لس آنجلس تایمز، حدود ۱۵۰نفر (از پزشکان و پرستاران تا تکنسین و کارمندان صدور صورت حساب) به حداقل بخشی از سوابق بیمار در طول بستری شدن در بیمارستان دسترسی دارند، و ۶۰۰٬۰۰۰ پرداخت کننده، ارائه دهنده و سایر نهادهایی که مسئولیت رسیدگی به اطلاعات صدور صورت را دارند دسترسی به برخی از این اطلاعات دارند. افشاگری های اخیر از شکاف های «امنیتی» موجود در داده در سرورهای متمرکز اطلاعات، در بانکداری و دیگر موسسات مالی، در صنعت خرده فروشی، و در پایگاه داده های دولت، باعث نگرانی در مورد ذخیره سازی سوابق پزشکی الکترونیکی در یک سرور مرکزی شده است. پرونده ای که از طریق اینترنت رد و بدل می شود در معرض چنین نگرانی های امنیتی همانند هر نوع دیگری از داده های موجود بر روی اینترنت می باشد. قانون قابلیت حمل و پاسخگویی بیمه بهداشت و درمان (HIPAA) در ایالات متحده در سال ۱۹۹۶ برای ایجاد قوانینی برای دسترسی، احراز اصالت، ذخیره سازی و حسابرسی و انتقال سوابق پزشکی الکترونیکی به تصویب رسید. این استاندارد برای پرونده های الکترونیکی محدودیت دقیق تری نسبت به پرونده های کاغذی ایجاد می کند. با این حال، نگرانی در مور
د کفایت این استانداردها وجود دارد. در ایالات متحده، اطلاعات سوابق پزشکی الکترونیکی به عنوان اطلاعات سلامت حفاظت شده (PHI) اشاره شده و مدیریت آن به قانون بیمه حمل و پاسخگویی بهداشت (HIPAA) و همچنین بسیاری از قوانین محلی محول شده است. HIPAA اطلاعات بیمار را محافظت می کند؛ اطلاعاتی که تحت این عمل محافظت می شوند عبارتند از: اطلاعاتی که پزشکان و پرستاران در مدارک پزشکی الکترونیکی وارد می کنند، مکالمات بین یک پزشک و یک بیمار که ممکن است ثبت شود، و همچنین اطلاعات صدور صورت حساب. به موجب این قانون محدودیتی وجود دارد که چه مقدار اطلاعات را می توان افشا، کرد و همچنین چه کسی می تواند این اطلاعات را بیمار دریافت کند. بیماران همچنین اگر بخواهند به یک کپی از سوابق خود دسترسی خواهند داشت، و اگر اطلاعات آن ها با شخص ثالثی به اشتراک گذاشته شود مطلع خواهند شد. اشخاص تحت پوشش ممکن است اطلاعات سلامتی حفاظت شده خود را به مقامات مجری قانون جهت مقاصد اجرای قانون همانگونه که قانون لازم می داند (از جمله احکام دادگاه، مجوز اجرایی دادگاه، احضاریه) و درخواست های اداری فاش کنند؛ یا برای شناسایی یا پیدا کردن یک فرد مظنون، فراری، شاهد مواد
مخدر، یا شخص گم استفاده شود. ارائه دهندگان خدمات پزشکی و مراقبت های بهداشتی ۷۶۷ رخنه امنیتی را در اطلاعات سلامت ۲۳۶۲۵۹۳۳ بیمار در طول دوره ۲۰۰۶–۲۰۱۲ تجربه کرده اند. در اتحادیه اروپا (EU)، یک دستور اجرایی مستقیم جدید، از مقررات پارلمان اروپا و شورا، در سال ۲۰۱۶ به تصویب رسید که در سال ۲۰۱۸ برای محافظت از پردازش اطلاعات شخصی، از جمله آن هایی که به منظور مراقبت های بهداشتی، تحت عنوان مقررات عمومی حفاظت از داده ها به اجرا در خواهد آمد. تهدیدهای اطلاعات بهداشتی را می توان تحت سه عنوان طبقه بندی: این تهدیدات می تواند داخلی، خارجی، عمدی یا غیرعمدی باشد؛ بنابراین، هر فردی انتظار دارد برنامه نویسان از اطلاعات سیستم های این تهدیدات خاص را در هنگام بحث در مورد راه هایی برای محافظت از اطلاعات سلامت بیماران در ذهن داشته باشند. مشخص شده است که یک عدم آگاهی امنیتی در میان کاربران مراقبت های بهداشتی در کشورهایی مانند اسپانیا وجود دارد. قانون بیمه انتقال و پاسخگویی بهداشت (HIPAA) یک چارچوب را برای کاهش آسیب از این تهدیدها توسعه داده است که جامع هست اما برای محدود کردن گزینه های متخصصان مراقبت های بهداشتی که ممکن است به فناور
ی های مختلف دسترسی داشته باشند چندان خاص نیست. قانون حفاظت اطلاعات شخصی و اسناد الکترونیک (PIPEDA) در کانادا در تاریخ ۱۳ آوریل سال ۲۰۰۰ اختیار رویال یافت که قوانین در رابطه با استفاده، انتشار و جمع آوری اطلاعات شخصی ایجاد کند. اطلاعات شخصی شامل هر دو فرم غیر دیجیتال و الکترونیکی می باشد. در سال ۲۰۰۲، PIPEDA در مرحله ۲ از اجرای این قانون به بخش بهداشت و درمان افزایش یافته است. چهار استان ها وجود دارد که این قانون صدق نمی کند زیرا قانون حریم خصوصی آن ها شبیه به PIPEDA در نظر گرفته شده است: آلبرتا، بریتیش کلمبیا، انتاریو و کبک. یک مسئله عمده که در حفظ حریم خصوصی در شبکه آمریکا برای پرونده سلامت الکترونیکی نشات گرفته است، استراتژی برای تأمین امنیت حفظ حریم خصوصی بیماران است. رئیس جمهور سابق آمریکا بوش دستور ایجاد این شبکه را صادر کرد، اما بازرسان فدرال گزارش داده اند که هیچ استراتژی روشنی برای محافظت از حریم خصوصی بیماران در حالی که پرونده های پزشکی الکترونیکی در سراسر ایالات متحده در حال گسترش می باشد وجود ندارد. در سال ۲۰۰۷، دفتر پاسخگویی دولت گزارش داد که «آشفته بازاری از مطالعات و سیاست های مبهم وجود دارد اما
هیچ استراتژی کلی به منظور حصول اطمینان از حفظ حریم خصوصی در ارتباط شبکه های کامپیوتری بیمه گزاران، پزشکان، بیمارستان ها و دیگر ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی پی ریزی نشده است.» تهدید حریم خصوصی ایجاد شده توسط قابلیت همکاری شبکه ملی دارای نگرانی های کلیدی است. یکی از منتقدان شدید EMRها، استاد یعقوب م. اپل از دانشگاه نیویورک، ادعا کرده است که تعداد زیادی از مردم که نیاز به دسترسی به چنین سیستم ملی واقعاً سازگار دارند، که ۱۲ میلیون تخمین زده می شود، در مقیاس گسترده به نقض حریم خصوصی اجتناب ناپذیری منجر خواهد شد. اپل نوشته است که در حالی که "بیمارستان دقت می کنند که چه کسانی به بیماران VIP دسترسی دارند،" آن ها در برابر یک "یک داروساز فضول در آلاسکا " که" سم شناسی ادرار در نامزد دخترش در فلوریدا را بررسی می کند که شخص دارای معتاد به کوکائین باشد. " ناتوان خواهند بود. این یک مانع قابل توجهی برای تصویب EHR است. مسئولیت پذیری در میان همه کسانی که در پردازش معاملات الکترونیکی از جمله بیمار، کارکنان مطب پزشک، و شرکت های بیمه، یک عامل کلیدی برای پیشرفت موفقیت آمیز EHR در میان حامیان آمریکا EHR می باشد که آن ها استدلا
ل کرده اند که نیاز است یک تغییر اساسی در «نگرش، آگاهی، عادات، و قابلیت های در زمینه های امنیت و حریم خصوصی» پرونده سلامت فرد در صورت تصویب EHR رخ دهد. بر طبق گزارش مجله وال استریت، DHHS هیچ اقدامی در شکایت تحت HIPAA نکرده است، و پرونده های پزشکی تحت دستور دادگاه در اعمال حقوقی مانند ادعاهای ناشی از تصادفات خودرو فاش شده است. HIPAA دارای محدودیت های خاص بر روی پرونده های روان درمانی می باشد، اما به گفته این مجله سوابق روان درمانی همچنین می توانند بدون اطلاع مشتری یا مجوز فاش شوند. به عنوان مثال، پاتریشیا گالوین، یک وکیل در سان فرانسیسکو، یک روانشناس در بیمارستان و درمانگاه استنفورد دیدم که نامزدش خودکشی کرده بود. درمانگر خود به او اطمینان داده بود که پرونده او محرمانه خواهد ماند. اما پس از آنکه او برای مزایای از کارافتادگی اقدام کرد، استنفورد اطلاعات درمان او را در اختیار بیمه گر قرار داد، و بیمه گر منافع او را بر اساس یک سوء تعبیر از یادداشت گالوین تکذیب کرد. در بخش خصوصی، بسیاری از شرکت ها در حال حرکت رو به جلو در توسعه، استقرار و پیاده سازی مجموعه های مدارک پزشکی و تبادل اطلاعات سلامت می باشند. طبق قانون، ش
رکت ملزم به رعایت تمام استانداردهای HIPAA و اتخاذ همان شیوه هایی هستند که در دولت فدرال برای سال ها وجود داشته است. این شامل دو ایده، استانداردسازی قالب داده هایی که به صورت الکترونیکی رد و بدل می شوند و فدرال سازی شیوه های امنیت و حریم خصوصی در میان بخش خصوصی است. شرکت های خصوصی وعده داده اند که «سیاست های حفظ حریم خصوصی دقیق و روش» می باشد. اگر حفاظت و امنیت بخشی از توسعه سیستم ها نباشد، مردم نه به تکنولوژی اعتماد خواهند کرد و نه در آن مشارکت می کنند. همچنین بر سر مالکیت داده بحث وجود دارد، که در آن شرکت های خصوصی تمایل به ارزش و حفاظت از حقوق اطلاعات دارند، اما در این اسناد اشاره نشده است که بیماران اطلاع داشته باشند که اطلاعات آن ها برای اهداف تجاری استفاده شود. در سال ۲۰۱۳، گزارشی بر اساس اسناد منتشر شده توسط ادوارد اسنودن نشان داد که آژانس امنیت ملی آمریکا در شکستن کدهای رمزنگاری محافظت پرونده سلامت الکترونیکی، در میان دیگر پایگاه های اطلاعات موفق بوده است. در سال ۲۰۱۵، ۴٫۵ میلیون پرونده سلامت در دانشگاه پزشکی UCLA هک شد. مسائل حقوقی. بدهی. مسئولیت حقوقی در تمام جنبه های مراقبت های بهداشتی یک مشکل رو به