Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هوایی. هواکشت به طور چشمگیری تکنولوژی کشت بافت را پیشرفت داد. این روش می توانست گیاهان ها را در مدت کوتاهتری کلون کند و بسیاری از گام های کاری مرتبط با تکنیک های کشت بافت را کاهش داد. هواکشت می توانست مراحل ۱ و ۲ کاشت درون خاک را حذف کند (مایهٔ عذاب تمام پرورش دهندگان کشت بافت). گیاهان کشت بافت باید در بستری استریل (مرحله ۱) کاشته شوند و سپس برای گسترش درون خاک استریل کاشته شوند. (مرحله ۲). سپس اگر به اندازهٔ کافی مقاوم بودند می توانند مستقیماً درون خاک معمولی کاشته شوند. علاوه بر این پرکار بودن، تمام پروسهٔ کشت بافت مستعد بیماری، عفونت و خطا است. در حالیکه با استفاده از هواکشت، پرورش دهندگان می توانستند گیاهانی که ریشه شان در هوا قرار دارد را کلون کنند و مستقیماً به خاک معمولی منتقل کنند. ریشه های هواکشت مستعد پژمردگی و از دست دادن برگ یا فقدان های مربوط به شوک انتقال نبودند (چیزی که آب کشت هرگز نتوانست بر آن فائق آید). به دلیل سالم بودنشان، گیاهان با ریشهٔ هوایی کمتر در معرض ابتلا به عفونت توسط پاتوژن ها بودند. اگر RH محفظهٔ ریشه بالای ۷۰ درجهٔ فارنهایت برود، قارچ های جنتس، جلبک ها و باکتری های بی هوازی امک
ان رشد دارند. تلاش های Gti طلیعه ای شد برای حوزهٔ جدیدی از پشتیبانی حیات مصنوعی گیاهان قابل رشد طبیعی بدون استفاده از خاک یا آبکشت. Gti ثبت اختراعی را برای دستگاه و روش تمام پلاستیک هواکشت ، کنترل شده توسط میکروپردازنده در سال ۱۹۸۵ دریافت کرد. هواکشت به عنوان روشی که موجب صرفه جویی در زمان و هزینه می شود شناخته شده است. عوامل اقتصادی سهم هواکشت نسبت به کشاورزی در حال شکل گیری است. سیستم رشد جنسیس، ۱۹۸۵. تا ۱۹۸۵، جی تی ای سخت افزر هواکشت نسل دوم خود، معروف به سیستم رشد جنسیس را معرفی کرد. این دستگاه هواکشت نسل دو سیستمی حلقه بسته بود و از جریان بازیافت شده که توسط یک ریزپردازنده به دقت کنترل می شد بهره گیری می کرد. هواکشت مجهر به قابلیت جوانه زنی بذر شد، بنابراین جی تی ای اولین سیستم هواکشت کاشت و برداشت دنیا شد. بسیاری از این واحدهای حلقه باز و حلقه بسته امروزه همچنان در حال کار کردن هستند. تجاری سازی. هواکشت نهایتاً آزمایشگاه را ترک گفت و وارد عرصهٔ کشت تجاری شد. در سال ۱۹۶۶، ب. بریگس، پیش قراول هواکشت تجاری، موفق به القای ریشه در قلمهٔ چوب جنگلی توسط ریشه زنی هوایی شد. بریگش کشف کرد که قلمه های دارای ریشهٔ
هوایی نسبت به آنهایی که در خاک شکل گرفته اند سخت تر شده اند و نتیجه گرفت که اصل اولیهٔ ریشه زنی هوایی صدا است. او کشف کرد درختهای دارای ریشهٔ هوایی می توانند بدون مشکل شوک انتقال یا شکست به رشد طبیعی به خاک انتقال یابند. شوک انتقال معمولاً در سیستم ها آبکشت مشاهده می شود. در سال ۱۹۸۲، در اسرائیل، ال. نیر امتیازی را برای یک دستگاه هواکشت با استفاده از هوای کم فشار فشرده برای انتقال محلول مغذی به گیاهان معلق، که توسط پلی استیرن درون محفظه های بزرگ فلزی نگهداشته شده اند، ثبت کند. در تابستان ۱۹۷۶، محقق بریتانیایی، جان پرور یک سری آزمایش های هواکشت نزدیکی نیوپورت، جزیرهٔ وایت در بریتانیا انجام داد، که در آن کاهوها (واریته تام تامب) از بذرشان تا بلوغ در ۲۲ روز در لوله های فیلم پلی اتیلنی سخت شده توسط هوای فشرده عرضه شده توسط فن های تهویه رشد داده شده بودند. تجهیزات استفاده شده برای تبدیل محلول مغذی به قطرات مه مغذی توسط صنایع می کالیفرنیا تهیه شده بودند. در سال ۱۹۸۴، در ارتباط با جان پرور، یک پرورش دهنده در جزیرهٔ وایت – پرورشگاه کینگز- از طراحی متفاوتی از سیستم هواکشت برای رشد توت فرنگی استفاده کرد. گیاهان گل دادن
د و محصولات بسیار توت فرگی که توسط مشتریان چیده شدند را تولید کردند. سیستم محبوبیتش را ثابت کرد، به ویژه توسط مشتریان مسن تری که تمیری، کیفیت و طعم توت فرنگی ها را تحسین کردند و این حقیقت که مجبور نبودند برای برداشتن میوه خم شوند. در سال ۱۹۸۳، ار. استونر ثبت اختراعی برای اولین رابط ریزپردازنده برای انتقال آب و مواد مغذی به محفظهٔ بستهٔ هواکشت ساخته شده از پلاستیک را پرونده سازی کرد. استونر جلو رفت تا شرکت های متعددی برای تحقیق و توسعهٔ سخت افزارها، رابط ها، بیوکنترلرها و اجزاری تولید تجاری محصولات هواکشت را توسعه دهد. در سال ۱۹۸۵، شرکت استونر، جی تی ای، اولین شرکت ساخت، عرضه و پیاده سازی سیستم های حلقه بستهٔ بزرگ مقیاس در گلخانه ها برای تولید تجاری محصول بود. در سال ۱۹۹۰، ghe یا آبکشت جنرال، فکر کرد سعی کند هواکشت را به بازار سرگرمی آبکشت معرفی کند و نهایتاً وارد سیستم گلخانه های هوازی شد. هرچند، این نمی تواند به عنوان یک هواکشت حقیقی دسته بندی شود، چراکه گلخانه های هوایی از قطرات ریز محلول به جای غبار زیر محلول استفاده می کنند. غبار به منظور بازسازی بک باران حقیقی آمازون است. در هر حال، محصولی به بازار ارائه
شد و پرورش دهنده می توانست ادعا کند که آبکشتش هواکشت تولید می کند!! تقاضا برای هواکشت در بازار سرگرمی ایجاد شده بود و علاوه بر آن به عنوان تکنیکی کاملاً آبکشت شناخته می شد. تفاوت بین هواکشت ریزقطرهٔ حقیقی و هواکشت قطره درشت در چشمان بسیاری از مردم واضح نمی نمود. در انتهای دههٔ ۹۰، یک شرکت بریتانیایی، نوتریکالچر، با صحبت های تجاری تشویق شده بود که هواکشت حقیقی را تجربه کند، هرچند این آزمایش ها نتایج مثبتی را در مقایسه با تکنیک های قدیمی تر مانند nft و ebb &amp; flood نشان دادند، اشکالاتی وجود داشت، به نام هزینه و نگهداری. برای اجرای هواکشت حقیقی نیاز به استفاده از پمپ های بود که مشکلات اندازه ای داشتند. هواکشت قطره ای ساخت ساده تری داشت و نتایج قابل مقایسه ای نسبت به هواکشت غباری تولید می کرد، نوتریکالچر اقدام به توسعهٔ هواکشت قطره ای سهل الوصول و در مقیاس بزرگ کرد. از طریق آزمایش آن ها متوجه شدند که هواکشت برای تکثیر گیاهان ایدئال است، گیاهان می توانند بدون بستر تکثیر داده شوند و حتی می توانند همان جا رشد داده شوند. در نهایت، نوتریکالچر تصدیق کرد که نتایج بهتری می توانست گرفته شود اگر گیاهان در تکثیرگر هواکش
ت اکس-استریم تکثیر می شدند و سپس به سیستم رشد هواکشت قطره ای با طراحی مخصوص –آمازون- انتقال می یافتند. غذاهای هواکشت. در سال ۱۹۸۶، استونر اولین شخصی شد که غذای تازهٔ هواکشت را به زنجیرهٔ خواربار ملی عرضه کرد. او در مورد npr مصاحبه کرد و در مورد اهمیت مزایای حفظ آب هواکشت برای کشاورزی مدرن و فضایی بحث کرده است. هواکشت در فضا. گیاهان فضایی. گیاهان اولین بار در سال ۱۹۶۰ در دو مأموریت مجزای sputnik 4 و discover 17 به مدار زمین فرستاده شدند. (برای مروری بر ۳۰ سال رشد گیاه در فضا، به هالتستید و اسکات ۱۹۹۰ مراجعه کنید). در مأموریت اولیه، بذر گندم، نخود، ذرت، پیاز بهار و سیاهدانه دمشقی به فضا برده شدند و در مأموریت بعد سلول های پیرنودوزا کلرلا برده شدند. آزمایش های گیاهی بعدها روی انواعی از مأموریت های بنگلادش، چین و مشترک آمریکا و روسیه از جمله بیوستلایت ۲، اسکایلب ۳ و ۴، آپولو-سویوز، اسپوتنیک، وستوک و زند انجام شدند. برخی از نتایج اولین تحقیقات تأثیر جاذبهٔ پایین را بر گرایش های ریشه و ساقه نشان دادند. تحقیق های بعدی بر تأثیر جاذبهٔ کم روی گیاهان در مقیاس های اندامی، سلولی و زیرسلولی سرمایه گذاری کردند. در سطح اندا
می، برای مثال، انواعی از گونه ها از جمله کاج، جودوسر، ماش، کاهو، شاهی و آرابیدوپسیس تالیانا کاهش رشد جوانه، ریشه و ساقه را در جاذبهٔ کم نشان دادند، درحالیکه کاهوی رشد داده شده در کزمز تأثیر عکس را نشان داده بود. برای مثال، نخودهای رشد داده شده در فضا افزایش فسفر و پتاسیم و کاهش کلسیم ۲، منیزیم، روی، منگنز و آهن را نشان دادند. کنترلگرهای زیستی در فضا. سازمان NASA آمریکا در سال ۱۹۹۶ میلادی به حمایت از پژوهش های STONER در ارتباط با یک کنترلگر زیستی طبیعی مایع که با عنوان ODC (Organic Disease Control) شناخته می شود و می تواند باعث رشد گیاهان بدون نیاز به آفت کش ها (به عنوان کنترلگر پاتوژن ها) در یک سیستم بسته شود، پرداخت. ODC از مواد طبیعی آبی منشأ گرفته است. آزمایش های کنترل زیستی Stoner تا سال ۱۹۹۷ توسط NASA انجام و مدیریت می شد. تکنولوژی BioServe Space Technologies's GAP توسط ODC روی دانه های حبوبات (لوبیا) آزمایش شد(؟) آزمایش های سه گانه ODC در مرکز فضایی Kennedy و در دانشگاه ایالتی Colorado همهٔ گپ ها در تاریکی کامل قرار داده شده بودند تا نور به عنوان یک متغیر برای آزمایش به حساب نیاید. آزمایش ناسا فقط با هد
ف مطالعهٔ مزیت های کنترلگرهای زیستی بود. آزمایش های ناسا خارج از ایستگاه فضایی MIR و شاتل فضایی، تأیید کرد که ODC هنگامی که برای کشت لوبیا در محیط بسته استفاده شد، افزایش نرخ جوانه زنی، رویش بهتر، افزایش میزان رشد و فرایندهای طبیعی بیماری گیاه را دربرداشت. امروزه ODC به عنوان یک روش استاندارد برای هواکشت گیاهان، بدون نیاز به آفت کش و تولید ارگانیک محصولات گیاهی مطرح می باشد. پرورش دهندگان در محیط خاک یا شرایط آبکشت می توانند از ODC به عنوان بخشی از شیوهٔ کشتشان بهره ببرند.ODC دارای استانداردهای USDA NOP (National Organic Program) برای مزارع و کشتزارهای ارگانیک می باشد. هواکشت برای فضا و زمین. در سال ۱۹۹۸ استانر حمایت مالی ناسا را برای توسعه یک سیستم هواکشت با کارایی بالا برای زمین و فضا دریافت کرد. استانر ثابت کرد که می توان مقدار زی توده خشک کاهو را به روش هواکشت تا حد چشم گیری افزایش داد. ناسا پیشرفت های هواکشت که توسط استانر توسعه داده شده بودند را دفعات متعددی به کار گرفت. چکیده: هدف از پژوهش های انجام شده شناسایی و آزمایش فناوری های کارآمد مربوط و منجر به رشد گیاهان در محیط هایی با نیروی جاذبه مختلف بود.
به عنوان مثال: محیطی با نیروی جاذبه کم دارای مشکلاتی در تأمین مؤثر آب و سایر عناصر غذایی مورد نیاز گیاهان و ترمیم مداوم سیّال است. تولید مواد غذایی در محیط هایی با نیروی جاذبه کم در فضا درگیر جالش هایی مانند: به حداقل رساندن مصرف آب، تأمین و مدیریت نیاز آب(؟)، و وزن سیستم های هواکشت می باشد. تولید مواد غذایی در سطح سیاراتی نظیر ماه و مریخ نیازمند سنجش کامل شرایط جاذبه کم (hypogravity) است. به دلیل اثر فشار بر حرکت سیال در محیط های با جاذبه متفاوت، سیستم رساندن مواد غذایی به در بهینه سازی سیستم رشد گیاه بسیار مورد توجه می باشد. امروزه روش های مختلفی برای محیط های کم جاذبه و شرایط زمین جهت رساندن عناصر غذایی به گیاهان ابداع شده اند. روش های وابسته به پیش ماده شامل بسترکشت خاک سنتی، «زئوپونیک» یعنی «سیلیکات هیدراته مضاعف آلومینیم سدیم یا کلسیم یا پتاسیم» (zeoponics)، آگار و رزین های تبادل یونی عناصر غذایی می باشند. به علاوه در برخی از شیوه ها که از خاک بهره نمی گیرند، از شیوه های توسعه یافته ای نظیر تکنیک غشاء عناصر غذایی (nutrient film)، آیروپونیک و شیوه جزر و مدی (ebb &amp; flow) استفاده می کنند. بسیاری از سی
ستم های هیدروپونیک می توانند به نحو مؤثری گیاه تولید کنند. اما میزان دریافت محلول غذایی و نیاز به آب آن ها بسیار بالا می باد و کنترل این محلول نیز در شرایط کم جاذبه دشوار می باشد. در شیوه آیروپونیک (هواکشت)، آب حاوی عناصر غذایی را به صورت ذرات ریز اسپری می کنند لذا میزان مصرف آب کاهش ولی میزان اکسیژن رسانی به ریشه ها افزایش می یابد که منجر به رشد عالی گیاهان می شود. درحالیکه هم زمان رسیدن محلول مواد غذایی کم مورد استفاده(؟) بقیه سیستم ها برای عمل کردن در جاذبه کم توسعه یافتند. در شیوه آیروپونیک به حذف سوبسترات (بستر) اقدام می شود ولیکن برای کاهش بقایای مازاد حاصل از ذخیره مواد غذایی به انجام فرایندهایی توسط سایر سیستم های زنده نیازمندند. به علاوه نبود سوبسترا فرایندهای کاشت و برداشت را آسان می کند و فرصتی برای اتوماسیون (مجهزسازی به دستگاه های خودکار) فراهم می آورد. حجم و وزن مواد خرج شده(؟) را کاهش می دهد و نیز همچنین باعث حذف یکی از راه های انتقال بیماری زاها می شود. همهٔ این مزایا به علاوه نتیجه این تحقیق که موفقیت هواکشت در MICROGRAVITY را نشان می دهد، هواکشت را به یک انتخاب منطقی برای تولید به صرفه غذا د
ر فضا تبدیل می کند. هواکشت متورم ناسا. در سال ۱۹۹۹، استانر با حمایت ناسا یک سیستم هواکشت متورم کم حجم برای تولید غذا با عملکرد بالا در فضا و زمین به وجود آورد. چکیده: AI’S (هواکشت بین المللی) یک واحد تولید محصول خودکفا، خودپرداخت (در مورد هزینه ها) و قابل تورم هواکشت است که مجهز به سیستم های محیطی سراسری و یکپارچه برای کنترل و تحویل مواد غذایی و قطرات آب به ریشه ها می باشد. این سیستم هواکشت باد کردنی نیازهای فرعی [بنیان محافظ جان فضاپیما] به خصوص آب و تکنولوژی های سیستم های تحویل مواد غذایی برای تولید غذا را مورد توجه قرار می دهد ماهیت باد شدنی این نوآوری باعث می شود سبک وزن باشد و با خالی کردن باد آن حجم آن کاسته شده و فضای کمی حین حمل و نقل اشغال می کند. این باعث پیشرفت طراحی سیستم هواکشت که از ساختارهای سخت و محکم استفاده می کند که از مواد، فرایند تولید و انتقال گرانقیمت تری بهره می برد. به عنوان یک سیستم هواکشت غیرمتحرک این واحدهای سنگین موجود به خوبی عمل می کنند اما حمل و نقل و نگهداری آن ها می تواند با مشکلاتی همراه باشد. روی زمین، این مشکلات می توانند به لحاظ اقتصادی باعث بازداشتن تولیدکنندگان تجاری از
استفاده از سیستم های هواکشت به شوند. این دسته مشکلات به موانعی غیرقابل عبور برای استفاده از این سیستم ها برای مأموریت های طولانی مدت فضایی تبدیل می شوند به دلیل هزینه زیاد حمل و انتقال بار به هنگام پرتاب (ناشی از حجم و وزن زیاد آن) تلاش های ناسا منجر به توسعهٔ مواد پیشرفتهٔ متعددی برای هواکشت در فضا و زمین شد مزایای هواکشت برای زمین و فضا. هواکشت ویژگی های زیادی دارد که آن را به یک شیوهٔ مؤثر و به صرفه رشد و کشت گیاه تبدیل می کند. استفادهٔ کمتر از محلول مغذی. گیاهانی که توسط هواکشت رشد می کنند، ۹۹٫۹۸ درصد وقت را در هوا و ۰٫۰۲ درصد را در تماس مستقیم با محلول مواد غذایی آب-اتمیزه می گذرانند. زمان صرف شده بدون آب به ریشه اجازه می دهد تا به نحو مؤثرتری به دریافت اکسیژن بپردازد. به علاوه قطرات آب اتمیزه به شکل قابل توجهی به اکسیژن دار شدن مؤثر ریشه ها کمک می کنند. به طور مثال، NFT دریافت مواد غذایی معادل با ۱ لیتر در دقیقه دارد در مقایسه با آن سیستم هواکشت ۱٫۵ میلی لیتر در دقیقه دریافت دارد. کاهش دریافت مواد غذایی به کاهش مواد مورد نیاز برای رشد و توسعهٔ گیاهان می انجامد. مزیت دیگر آن، با اهمیت عمده در استفاده فض
امحور، کاهش در میزان حجم آب مصرفی است؛ که این کاهش حجم آب خود باعث کاهش حجم بافر نیز می شود که در نهایت این کاهش ها باعث سبک شدن چشم گیر وزن مورد نیاز برای حفظ رشد گیاه می شود. به علاوه، در هواکشت برون ریز گیاه و نیز مقدار آبی که باید قبل از مصرف دوباره تصفیه شود کاهش میابد. حجم نسبتاً کم محلول مصرفی در هواکشت پیوسته با حداقل زمانی که ریشه ها در معرض قطرات آب اتمیزه شده هستند ارتباط ریشه به ریشه گیاهان و انتقال بیماری زا بین آن ها را نیز به حداقل می رساند. کنترل بیشتر محیط گیاه. هواکشت امکان کنترل بیشتر محیط اطراف ریشه را فراهم می آورد در حالیکه در بقیه روش های کشت گیاهان ریشه ها به طور ثابت توسط محیط یکسان احاطه نشده اند. (مثلاً آنگونه که در آبکشت ریشه ها به طور ثابت در آب فرورفته اند) تغذیهٔ بهبود یافته. در هواکشت رنج مختلفی از محلول های تغذیه ای را می توان به می توان به محیط ریشه وارد کرد بدون اینکه به خروج محلولی که ریشه پیش ازین در آن قرار داشته نیازی باشد. این ارتقای سطح کنترل می تواند هنگام تحقیق تأثیر رژیم های تغذیه ای مختلف بر روی ریشه های گونه های مختلف گیاهان مفید باشد. همچنین به روش مشابهی هواکشت
نسبت به سیستم های دیگر رساندن مواد غذایی امکان استفاده از طیف بزرگتری از شرایط رشد را برای گیاه ایجاد می کند. به طور مثال فواصل میان دریافت مواد مغذی و مدت زمان دریافت را می توان بسیار خوب و به دقت تنظیم و هماهنگ کرد. همچنین بخش های هوایی گیاه می توانند در معرض محیطی کاملاً متفاوت با محیط اطراف ریشه ها باشند. کاربر پسندی بیشتر. طراحی سیستم هواکشت کار با گیاهان را بسیار آسان کرده است؛ که دلیل آن جداسازی گیاهان از یکدیگر است و این حقیقت که گیاهان در هوا معلق شده اند و ریشه ها در هیچ گونه ماده زمینه ای گیر نیفتاده اند. در نتیجه برداشت هر گیاه بسیار ساده و سرراست می باشد. همچنین در صورت آلوده شدن هر یک از گیاهان به انواع بیماریزاها خروج آن گیاه از سیستم بسیار آسان خواهد بود و ریسک از ریشه درآوردن یا آلوده کردن گیاهان مجاور برای آن مطرح نمی باشد. به صرفه تر بودن. سیستم های هواکشت مقرون به صرفه تر از بقیه روش های کشت گیاهان می باشند. دلیل آن میزان کاهش یافته محلول مواد مغذی مورد نیاز، میزان آب در سیستم نسبت به بقیه روش ها می باشد همچنین نیاز به سوبسترا نیز در آن حذف شده است استفاده از ذخایر دانه. با هواکشت، تأثیرات
منفی ذخایر دانه که با بیماری زاها آلوده شده اند را می توان به حداقل رساند. چنانچه پیشتر بحث شد این به دلیل جداسازی گیاهان از هم و عدم وجود ماده زمینه مشترک می باشد به علاوه به دلیل محیط محصور و کنترل شده، هواکشت به عنوان یک سیستم رشد ایدئال برای رشد دانه ها به دور از عوامل بیماری زا مطرح می شود. انحصار اتاق رشد، با جداکردن گیاهان از یکدیگر هم به پیشگیری از آلوده شدن اولیه گیاهان به عوامل بیماریزا از محیط بیرونی و هم به حداقل کردن انتشار هرگونه بیماری زای محتمل از گیاهی به گیاه دیگر کمک می کند. هواکشت قرن ۲۱. هواکشت یک پیشرفت در حمایت حیات مصنوعی بی آسیب گیاهان، جوانه زنی دانه ها ، کنترل محیطی و رشد نا محدود و سریع در مقایسه با آب کشت یا تکنیک های آبیاری قطره ای که ده ها سال مورد استفاده کشاورزان سنتی بود می باشد. هواکشت معاصر. تکنیکهای هواکشت معاصر در مرکز تحقیق و تجاری سازی BIOSERVE SPACE TECHNOLOGIES ناسا در پردیس دانشگاهی Colorado در کلرادو تحقیق و بررسی شده اند. بررسی های دیگر شامل سیستم حلقه بسته در Ames Research Center انجام شدند جایی که دانشمندان به بررسی شیوه های رشد گیاهان غذایی در شرایط کم جاذبه بر
ای اسکان در فضا در آینده می پرداختند. در سال ۲۰۰۰ به استانر جواز انحصاری تحقیق بر روی تکنولوژی کنترل زیستی بیماری ها که باعث رشد طبیعی بدون استفاده از آفت کش ها در هواکشت می شد داده شد. در سال ۲۰۰۴ اد هاروود مؤسس مزارع هوایی یک سیستم هواکشت ابداع کرد که در آن کاهو را روی میکرو کرک (پشم) پارچه رشد می داد. مزارع هوایی که از تکنولوژی هواکشت هاروود استفاده می کنند، در حال ساخت بزرگ ترین مزرعه عمودی سرپوشیده می باشند. زیست داروهای هواکشت. هواکشت زیست داروها برای رشد داروها در گیاهان استفاده می شود. تکنولوژی آن اجازه می دهد که برون ریز و فراورده های جانبی محصولات زیست دارو در حلقه بسته به سهولت باقی بماند. چنانچه اخیراً تحقیق GMO در South Dakota State university توسط دکتر نیل ریس از هواکشت برای رشد ذرت تغییریافته ژنتیکی استفاده کرد. طبق گفته ریس پرورش ذرت در یک سیستم هواکشت برای ایجاد زیست توده یک شاهکار تاریخی است. تلاش های گذشته دانشگاه برای کشت همه انواع گونه های ذرت در هیدروپونیک همگی به شکست منجر شدند. با استفاده از تکنیک های پیشرفته هواکشت برای پرورش ذرت تغییر یافته ژنتیکی، ریس خوشه کامل ذرت را برداشت کرد در
حالیکه شامل گرده ذرت و آب برون ریز مصرف شده بود و از ورود آن ها به محیط زیست جلوگیری کرد. محبوس کردن این محصولات جانبی تضمین می کند که محیط زیست از آلودگی های GMO ایمن بماند. ریس می گوید، هواکشت تولید زیست دارو را از لحاظ اقتصادی عملی می کند. ائتلاف هواکشت در مقیاس بالا. در سال ۲۰۰۶ مؤسسه بیوتکنولوژی در دانشگاه کشاورزی ویتنام در تلاش مشترک با استانر، برنامه دکترا در هواکشت را ایجاد کرد. مرکز تحقیقات بیوتک کشاورزی دانشگاه با سرپرستی پروفسور Nguyen Quang Thach در حال استفاده از لابراتوارهای هواکشت برای پیشرفت تولید سیب زمینی MINITUBER ویتنام برای تضمین تولید دانه سیب زمینی می باشد. اهمیت تاریخی هواکشت این است که این اولین باری است که یک ملت مشخصا (کالد اوت شدن ؟) برای هواکشت بیش از یک ناحیه کشاورزی (؟) برانگیختن اهداف اقتصادی مزرعه، پاسخ به افزایش نیازها، بهبود کیفیت غذا و افزایش تولید محصول. Thach تصدیق می کند: ما نشان داده ایم هواکشت می تواند تولید سیب زمینی ویتنام را بیشتر از هر روش کشت دیگری به طور چشمگیری بهبود دهد. ما زمین قابل کشت بسیار کمی داریم و هواکشت کاملاً از لحاظ اقتصادی برای ما به صرفه است. ویتنا
م در ژانویه ۲۰۰۷ به مرکز تجارت جهانی (WTO) پیوست. تأثیر هواکشت در ویتنام در سطح کشتگاه احساس خواهد شد. Thach می گوید: یکپارچه سازی هواکشت در کشاورزی ویتنام با تولید طبیعی، کم هزینه مینی تیوبرهای سالم و تضمین شده آغاز می شود؛ که سپس در اختیار کشاورزان محلی گذاشته می شود تا در زمین هایشان به کشت دانه های سیب زمینی و سیب زمینی های تجاری بپردازند. این به سود کشاورزان سیب زمینی خواهد بود زیرا سیب زمینی های آن ها عاری از بیماری بوده و به آفت کش نیز نیازی ندارند؛ و مهم تر از آن باعث کاهش هزینه های عمل آن ها و افزایش محصولاتشان می شود.
زخم لیپ شوتز () که با نام های اولکوس وولوا آکوتوم () یا زخم های حاد واکنشی تناسلی غیر مرتبط با بیماری های جنسی () هم شناخته می شود، یک بیماری نادر پوستی است که مشخصه اش، ظهورِ زخم های تناسلی دردناک، تب و لنفادنوپاتی است که بیشتر در دختران و زنان جوان شیوع دارد. در گذشته، تصور می کردند که این بیماری بیشتر در باکره ها رخ می دهد. زخم لیپ شوتز یک بیماری های آمیزشی نیست و اغلب آن را اشتباه تشخیص می دهند و آن را با زخم های بیماری بهجت اشتباه می گیرند. علت این بیماری هنوز مشخص نشده است، اما احتمال می دهند که با برخی از عفونت ها نظیر تب شبه حصبه (پاراتیفوئید) و همچنین سیتومگالوویروس، ویروس اپشتین–بار و مایکوپلاسما نومونیه در ارتباط باشد. این بیماری نام خود را میکروب شناس و متخصص پوست اتریشی «بنیامین لیپ شوتز» می گیرد که نخستین بار آن را در سال ۱۹۱۲ میلادی توصیف کرد. علائم و نشانه ها. شایعترین تظاهر این بیماری، یک زخم منفرد عمیق و بزرگ در سطح داخلی یک یا هر دو لبهٔ کوچک است (البته گاهی هم چند زخم کوچک، با هم دیده می شود). گاهی لبه بزرگ، مهبل و پیشاب راه هم درگیر می شود. بروز این زخم ها، ناگهانی و به یک باره است و معمو
لاُ پیش از بروز آن، علائمی چون تب و کسالت هم وجود دارد. تشخیص. تشخیص بیماری بیشتر بالینی و از طریقِ رد کردنِ سایر دلایلِ شایع تر زخم های تناسلی است. گفته می شود انجام واکنش زنجیره ای پلیمراز برای ردیابی ویروس اپشتین–بار، به تشخیصِ سریع تر بیماری کمک می کند. درمان. درمان این بیماری پوستی، علامتی است و تأثیر چندانی هم ندارد. در بیشتر بیماران، این زخم ها به طور خودبه خود و ظرف ۴ تا ۶ هفته برطرف می شود و گاهی از خود، اِسکارهایی به جا می گذارند. بی حس کننده ها و مسکن های موضعی و همچنین گندزداها و قابض های موضعی همچون پتاسیم پرمنگنات (استحمام نشیمن) در درمان این بیماری بکار رفته است. در موارد شدید بیماری، استفاده از گلوکوکورتیکوئیدهای سیستمیک و آنتی بیوتیک های گسترده اثر توصیه شده است. اپیدمیولوژی. زخم لیپ شوتز بیشتر در دختران جوان و نوجوان دیده می شود، اما مواردی از بیماری، در کودکان کوچک تر (تا حدِ ۱۷ ماهه) هم گزارش شده است. تاریخچه. این بیماری نخستین بار توسط میکروب شناس و متخصص پوست اتریشی-گالیسیایی «بنیامین لیپ شوتز» در ماه اکتبر ۱۹۱۲ میلادی گزارش شد که شرحی از بیماریِ ۴ دختربچهٔ ۱۴ تا ۱۷ ساله را منتشر کرد. وی
در آغاز، تصور می کرد که این زخم ها با «باسیلوس کراسوس» (که امروزه با نام «لاکتوباسیلوس اسیدوفیلوس» شناخته می شود) در ارتباط است.
ناحیه لادلو، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Ludlow Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه لادلو ۴٬۲۷۸ نفر جمعیت دارد و ۲۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه ماهومت، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Mahomet Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه ماهومت ۱۲٬۶۲۳ نفر جمعیت دارد و ۲۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه نیوکامب، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Newcomb Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه نیوکامب ۱٬۲۹۲ نفر جمعیت دارد و ۲۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه اگدن، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Ogden Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه اگدن ۱٬۶۸۰ نفر جمعیت دارد و ۲۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه پسوتوم، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Pesotum Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه پسوتوم ۸۴۵ نفر جمعیت دارد و ۲۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه رانتول، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Rantoul Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه رانتول ۱۱٬۲۷۳ نفر جمعیت دارد و ۲۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه فیلو، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Philo Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه فیلو ۱٬۹۵۴ نفر جمعیت دارد و ۲۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه ریموند، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Raymond Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه ریموند ۴۱۸ نفر جمعیت دارد و ۲۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه سادروس، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Sadorus Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه سادروس ۹۶۷ نفر جمعیت دارد و ۲۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه اسکات، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Scott Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه اسکات ۱٬۲۵۸ نفر جمعیت دارد و ۲۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه سیدنی، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Sidney Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه سیدنی ۱٬۷۳۳ نفر جمعیت دارد و ۲۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه سومر، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Somer Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه سومر ۱٬۲۶۸ نفر جمعیت دارد و ۲۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه سوث هومر، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: South Homer Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه سوث هومر ۱٬۶۰۱ نفر جمعیت دارد و ۲۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه سنت ژوسف، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: St. Joseph Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه سنت ژوسف ۵٬۸۷۶ نفر جمعیت دارد و ۲۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه استانتون، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Stanton Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه استانتون ۵۰۵ نفر جمعیت دارد و ۲۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه تولونو، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Tolono Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه تولونو ۵٬۲۷۰ نفر جمعیت دارد و ۲۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه اوربانا، شهرستان شمپین، ایلینوی (به انگلیسی: Urbana Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شمپین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه اوربانا ۷٬۴۵۱ نفر جمعیت دارد و ۲۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه بیر کریک، شهرستان کریستین، ایلینوی (به انگلیسی: Bear Creek Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کریستین، ایلینوی واقع شده است. ناحیه بیر کریک ۴۹۹ نفر جمعیت دارد و ۱۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.