Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کل از مستقل ها و کارآفرینان خرد بود، حضور داشتند. رهبری لوکه (۲۰۱۳–۲۰۱۵). در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۳، آاف د در انتخابات فدرال ۲۰۱۳ موفق شد ۴٫۷٪ از آرا را به دست آورد، و تنها اندکی کمتر از حد نصاب ۵٪ برای ورود به بوندستاگ کسب کرد. این حزب حدود دو میلیون رأی فهرستی و ۸۱۰٬۰۰۰ رأی حوزه ای به دست آورد، که معادل ۱٫۹٪ از کل آرا در آلمان بود. آاف د در انتخابات ایالتی باواریا (۲۰۱۳) که در ۱۵ سپتامبر برگزار شد، شرکت نکرد. این حزب نخستین حضور خود را در یک پارلمان ایالتی از طریق پیوستن یوشن پائولوس، نمایندهٔ منشعب از حزب دموکرات آزاد آلمان به آاف د در مهٔ ۲۰۱۳ تجربه کرد؛ وی در انتخابات بعدی موفق به راه یابی مجدد نشد و در ژانویهٔ ۲۰۱۴ از سمت خود کناره گرفت. در انتخابات ایالتی هسن (۲۰۱۳) که هم زمان با انتخابات فدرال در ۲۲ سپتامبر برگزار شد، آاف د با کسب تنها ۴٪ از آرا موفق به ورود به پارلمان ایالتی نشد. در اوایل ۲۰۱۴، دادگاه قانون اساسی فدرال آلمان قانون مربوط به حد نصاب ۳٪ برای ورود به پارلمان اروپا را مغایر با قانون اساسی اعلام کرد و بدین ترتیب انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۱۴ نخستین انتخاباتی در آلمان بود که بدون هیچ حد نصابی
برگزار شد. آاف د در ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۱۴ گردهمایی حزبی ای در ورزشگاه فرانکنشتولتز، واقع در آشافنبورگ در شمال غربی بایرن برگزار کرد. در این نشست، شعار جدید حزب "Mut zu Deutschland" («شهامت برای آلمان») جایگزین شعار قبلی "Mut zur Wahrheit" () شد. این تغییر موجب اختلاف نظر در میان هیئت فدرال شد، چرا که برخی نگران بودند حزب بیش ازحد ضد اروپایی دیده شود. در نهایت، توافق شد تا شعار «MUT ZU D*EU*TSCHLAND» استفاده شود، به گونه ای که «EU» در واژهٔ «DEUTSCHLAND» با دوازده ستارهٔ پرچم اروپا احاطه شده باشد. در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۴، حزب شش نامزد نخست خود را برای انتخابات پارلمان اروپا انتخاب کرد و در آخر هفتهٔ بعد، باقی نامزدهای لیست را نیز برگزید. نامزدهای ردهٔ ۷ تا ۲۸ در فهرست حزبی، در اول فوریه در برلین انتخاب شدند. برند لوکه به عنوان نامزد اول فهرست برگزیده شد. در فوریهٔ ۲۰۱۴، مقام های آاف د اعلام کردند که گفت وگوهایی دربارهٔ ائتلاف احتمالی با حزب استقلال پادشاهی متحد (UKIP)، حزب ضد اتحادیهٔ اروپا بریتانیا، داشته اند؛ اما برند لوکه و هیئت فدرال آاف د با این ائتلاف مخالفت کردند. آن ها همچنین دربارهٔ همکاری با گروه محافظه کاران و
اصلاح طلبان اروپا (ECR)، که حزب محافظه کار بریتانیا عضو آن است، وارد مذاکره شدند. در آوریل ۲۰۱۴، هانس-اُلاف هنکل، نامزد دوم آاف د در فهرست انتخابات پارلمان اروپا، تشکیل ائتلاف با حزب استقلال پادشاهی متحد را رد کرد، و حزب محافظه کار بریتانیا را شریک ترجیحی آاف د در پارلمان اروپا دانست. در ۱۰ مهٔ ۲۰۱۴، برند لوکه با احزاب چک و لهستانی عضو گروه محافظه کاران و اصلاح طلبان اروپا وارد گفت وگو شد. در انتخابات پارلمان اروپا در ۲۵ مهٔ ۲۰۱۴، آاف د در آلمان به رتبهٔ پنجم رسید و با کسب ۷٫۱٪ از آرای ملی (۲٬۰۶۵٬۱۶۲ رأی) توانست هفت نمایندهٔ پارلمان اروپا (MEP) به دست آورد. در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۴، اعلام شد که آاف د به گروه محافظه کاران و اصلاح طلبان اروپا در پارلمان اروپا پذیرفته شده است. نتیجهٔ رسمی رأی گیری اعلام نشد، اما گفته شد که ۲۹ رأی موافق در برابر ۲۶ رأی مخالف وجود داشته است. عضویت آاف د در گروه محافظه کاران و اصلاح طلبان اروپا تنش های خفیفی میان صدراعظم آلمان آنگلا مرکل و نخست وزیر بریتانیا دیوید کامرون ایجاد کرد. در ۳۱ اوت، آاف د در انتخابات ایالتی زاکسن (۲۰۱۴) موفق به کسب ۹٫۷٪ آرا شد، و ۱۴ کرسی در مجلس ایالتی زاکسن به د
ست آورد. در ۱۴ سپتامبر، آاف د در انتخابات ایالتی تورینگن (۲۰۱۴) به ۱۰٫۶٪ و در انتخابات ایالتی براندنبورگ (۲۰۱۴) به ۱۲٫۲٪ آرا دست یافت، و در هر دو پارلمان ایالتی ۱۱ کرسی به دست آورد. در ۱۵ فوریهٔ ۲۰۱۵، آاف د در انتخابات ایالتی هامبورگ (۲۰۱۵) توانست ۶٫۱٪ آرا را کسب کند و هشت کرسی در مجلس ایالتی هامبورگ به دست آورد، که نخستین حضور این حزب در یک ایالت غربی آلمان بود.در ۱۰ مهٔ ۲۰۱۵، آاف د در انتخابات ایالتی برمن (۲۰۱۵) با ۵٫۵٪ آرا و مشارکت ۵۰ درصدی، موفق به راه یابی به پنجمین پارلمان ایالتی خود شد. رهبری پتری (۲۰۱۵–۲۰۱۷). پس از ماه ها کشمکش درون حزبی و لغو نشست حزبی در ژوئن ۲۰۱۵، فراوکه پتری در ۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۵ با کسب ۶۰٪ آرای اعضا، در کنگرهٔ حزب در اسن به عنوان سخنگوی اصلی حزب به صورت "دفاکتو" جانشین برند لوکه شد. پتری عضو جناح ملی محافظه کار آاف د بود. رهبری او به طور گسترده به عنوان نشانه ای از چرخش بیشتر حزب به راست تفسیر شد، با تمرکز بر مسائلی چون مهاجرت، اسلام، و تقویت روابط با روسیه؛ تغییری که لوکه از آن به عنوان تبدیل شدن حزب به «حزبی مانند پگیدا» یاد کرد. در هفتهٔ پس از انتخاب پتری، پنج نمایندهٔ آاف د در پار
لمان اروپا در ۷ ژوئیه از حزب خارج شدند و تنها بئاتریکس فون شتورخ و مارکوس پرتسل باقی ماندند. لوکه نیز در ۸ ژوئیه اعلام کرد که از آاف د کناره گیری می کند، و دلیل آن را رشد گرایش های بیگانه هراسانه و طرفدار روسیه در حزب عنوان کرد. در گردهمایی گروه بیدارباش (Weckruf 2015) در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۵، برند لوکه و شماری از اعضای پیشین آاف د اعلام کردند که حزبی جدید با عنوان ائتلاف برای پیشرفت و نوسازی را با تکیه بر اصول بنیان گذاری آاف د تشکیل خواهند داد. این حزب تازه بعداً به اصلاح طلبان محافظه کار لیبرال تغییر نام داد، اما در انتخابات موفقیت چندانی نداشت. در فوریهٔ ۲۰۱۶، آاف د پیمان همکاری با حزب آزادی اتریش (FPÖ) بست. در ۸ مارس ۲۰۱۶، هیئت رئیسهٔ گروه محافظه کاران و اصلاح طلبان اروپا روند اخراج آاف د را از این گروه آغاز کرد، به دلیل پیوندهایش با حزب راست افراطی آزادی اتریش، و از دو نمایندهٔ باقی ماندهٔ آاف د در پارلمان اروپا خواست تا تا ۳۱ مارس به طور داوطلبانه گروه را ترک کنند. در غیر این صورت، قرار بود در ۱۲ آوریل رأی گیری برای اخراج رسمی آن ها صورت گیرد. بئاتریکس فون شتورخ در ۸ آوریل گروه محافظه کاران و اصلاح طلبان اروپ
ا را ترک کرد و به اروپای آزادی و دموکراسی مستقیم پیوست، و مارکوس پرتسل نیز در ۱۲ آوریل ۲۰۱۶ به صورت رسمی از گروه اخراج شد. با تداوم بحران ۲۰۱۵ مهاجران اروپا به عنوان مسئلهٔ غالب ملی، در ۱۳ مارس انتخابات در سه ایالت بادن-وورتمبرگ، راینلاند-فالتس و زاکسن-آنهالت برگزار شد و آاف د در هر سه ایالت توانست درصدی دورقمی از آرا را به دست آورد. در انتخابات ایالتی زاکسن-آنهالت (۲۰۱۶)، آاف د با کسب ۲۴٫۲٪ از آرا در رتبهٔ دوم مجلس ایالتی قرار گرفت. در انتخابات ایالتی بادن-وورتمبرگ (۲۰۱۶)، آاف د با ۱۵٫۱٪ رأی سوم شد. در انتخابات ایالتی راینلاند-فالتس (۲۰۱۶)، آاف د با ۱۲٫۶٪ رأی نیز رتبهٔ سوم را به دست آورد. در ایالت زادگاه آنگلا مرکل، یعنی مکلنبورگ-فورپومرن، اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان (CDU) با عملکرد قوی آاف د که برای نخستین بار در سطح ایالتی در این منطقه رقابت می کرد، به رتبهٔ سوم سقوط کرد. آاف د با کسب ۲۰٫۸٪ آرا در انتخابات ایالتی مکلنبورگ-فورپومرن (۲۰۱۶) در جایگاه دوم قرار گرفت. به نظر می رسد حمایت از آاف د در مکلنبورگ-فورپومرن از میان رأی دهندگان احزاب چپ و راست به دست آمده باشد؛ به طوری که حمایت از حزب سوسیال دموکرات آلم
ان ۴٫۹٪، اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان ۴٫۱٪، حزب چپ ۵٫۲٪، اتحاد ۹۰/سبزها ۳٫۹٪ کاهش یافت و حمایت از حزب دموکرات ملی آلمان (NPD) به نصف رسید و به ۳٪ سقوط کرد. رشد آاف د باعث شد که سبزها و حزب دموکرات ملی آلمان از عبور از آستانهٔ ۵٪ باز بمانند و کرسی های خود در مجلس ایالتی مکلنبورگ-فورپومرن را از دست بدهند. در انتخابات ایالتی برلین (۲۰۱۶)، که آاف د نیز برای نخستین بار در آن شرکت کرد، این حزب موفق شد ۱۴٫۲٪ رأی کسب کند و به عنوان پنجمین حزب بزرگ وارد مجلس ایالتی شود. به نظر می رسد این آرا به طور مساوی از سوی رای دهندگان حزب سوسیال دموکرات آلمان و اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان آمده باشد، که به ترتیب با کاهش ۶٫۷٪ و ۵٫۷٪ مواجه شدند. در کنگرهٔ حزبی برگزارشده بین ۳۰ آوریل تا ۱ مهٔ ۲۰۱۶، آاف د سیاست نامه ای با تمرکز بر مخالفت با اسلام تصویب کرد. در این سیاست نامه، خواستار ممنوعیت نمادهای اسلامی از جمله برقع، مناره و اذان شد و شعار «اسلام بخشی از آلمان نیست» را مطرح کرد. رهبری یورگ مویتن (۲۰۱۷–۲۰۲۲). در کنگرهٔ حزبی آوریل ۲۰۱۷، فراوکه پتری اعلام کرد که قصد ندارد به عنوان نامزد اصلی حزب در انتخابات فدرال ۲۰۱۷ شرکت کند. این تصم
یم در بستر رقابت های درون حزبی اتخاذ شد، چراکه حمایت از حزب در نظرسنجی ها از ۱۵٪ در تابستان ۲۰۱۶ به ۷٪ پیش از کنگره کاهش یافته بود. بیورن هوکه از جناح راست افراطی حزب و پتری تلاش می کردند یکدیگر را از حزب کنار بزنند. تصمیم پتری تا حدی تلاشی برای پرهیز از رأی گیری دربارهٔ نامزدی اش در کنگره تلقی شد. حزب الکساندر گاولند، محافظه کاری سرسخت و عضو پیشین اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان را برای رهبری در انتخابات برگزید. گاولند از باقی ماندن هوکه در حزب حمایت می کرد. آلیس وایدل، که دیدگاه هایی معتدل تر و نئولیبرال تر دارد، به عنوان معاون و همراه انتخاباتی او برگزیده شد. حزب در این کنگره سیاست نامه ای را تصویب کرد که بنا به گزارش "وال استریت ژورنال"، خواستار بسته شدن مرزهای آلمان بر روی پناه جویان، پایان تحریم ها علیه روسیه، و خروج از اتحادیه اروپا در صورت عدم بازگرداندن حاکمیت ملی از بروکسل به برلین بود. همچنین این سیاست نامه خواستار اصلاح قانون اساسی برای سلب تابعیت آلمانی از افرادی بود که از والدینی غیرآلمانی زاده شده اند و مرتکب جرایم سنگین شده اند. در انتخابات فدرال ۲۰۱۷، آاف د موفق به کسب ۱۲٫۶٪ آرا و ۹۴ کرسی در بوند
ستاگ شد؛ این نخستین حضور این حزب در پارلمان فدرال بود. حزب همچنین سه کرسی حوزه ای را مستقیماً به دست آورد، که طبق قانون قدیمی، برای دریافت کرسی های نسبی کافی بود؛ بر اساس این قانون، هر حزبی که دست کم سه کرسی حوزه ای کسب کند، بدون در نظر گرفتن حد نصاب ۵٪، مستحق دریافت سهمیهٔ کرسی های نسبی است. در کنفرانس خبری روز بعد از انتخابات، فراوکه پتری اعلام کرد که به عنوان نمایندهٔ مستقل وارد بوندستاگ خواهد شد. او این تصمیم را به دلیل اظهارات افراطی برخی اعضا عنوان کرد که به گفتهٔ او، امکان ایفای نقش اپوزیسیون سازنده را از حزب گرفته بود و هدفش را شفاف سازی وجود اختلافات داخلی در آاف د دانست. پتری همچنین اعلام کرد که در آینده از حزب کناره گیری خواهد کرد. پتری در سپتامبر ۲۰۱۷ حزب آبی را بنیان گذاشت. چهار تن از اعضای آاف د در مجلس ایالتی مکلنبورگ-فورپومرن نیز، از جمله برنهارد ویلد، از حزب جدا شدند و گروه شهروندان برای مکلنبورگ-فورپومرن را تشکیل دادند، که در دسامبر ۲۰۱۸ منحل شد. در ۶ نوامبر ۲۰۱۹، پتری اعلام کرد که حزب آبی تا پایان سال منحل خواهد شد. در سال ۲۰۱۸، آندره پوگن بورگ، رهبر منطقه ای آاف د در ایالت شرقی زاکسن-آنهال
ت، پس از بیان اظهارات نژادپرستانه علیه ترک ها و مهاجران دارای تابعیت دوگانه از سمت خود استعفا داد. او در سال ۲۰۱۹ حزبی راست افراطی به نام "Aufbruch deutscher Patrioten – Mitteldeutschland" (جنبش پیشرفت میهن پرستان آلمانی – آلمان میانه، به اختصار ADPM) تأسیس کرد، اما در اوت همان سال، پس از آن که درخواستش برای انحلال حزب و حمایت مجدد از آاف د در انتخابات ایالتی پاییز ۲۰۱۹ رد شد، از حزب جدید نیز کناره گیری کرد. در آستانهٔ انتخابات فدرال آلمان (۲۰۲۱)، آاف د با شعار «آلمان. اما نُرمال» به کارزار انتخاباتی وارد شد و با مخالفت با قرنطینه های بیشتر در پاسخ به دنیاگیری کووید–۱۹ در آلمان موضع گیری کرد. با وجود تلاش هایی برای عادی سازی چهرهٔ حزب، آاف د از نظر اقتصادی به سمت راست متمایل تر شده و در مسائل فرهنگی و اجتماعی همچنان راست گرای شدید باقی ماند. به همین دلیل، برنامهٔ انتخاباتی حزب برای مشارکت در دولت، هنوز بسیار رادیکال ارزیابی شد. در انتخابات فدرال، سهم آاف د از آرا کاهش یافت و به ۱۰٫۳٪ رسید (در مقایسه با ۱۲٫۶٪ در سال ۲۰۱۷)، اما این حزب به بزرگ ترین حزب در ایالت های زاکسن و تورینگن تبدیل شد و در ایالت های تازه ن
یز عملکرد خوبی داشت. نتایج حزب با تحلیل های متفاوتی از سوی اعضای آاف د و مفسران سیاسی روبه رو شد. مفسران، کاهش اندک آرا را ناشی از درگیری های درونی دانستند، در حالی که نامزدهایی چون آلیس وایدل رسانه ها را به جانبداری علیه حزب متهم کردند. کای آرتسهایمر، دانشمند علوم سیاسی، اظهار داشت که این نتیجه «نه پیشرفتی چشمگیر بود و نه فاجعه آمیز» و نشان داد که آاف د جایگاه خود را در سیاست ملی آلمان تثبیت کرده، اما فراتر از پایگاه اصلی خود نرفته است. تینو کروپالا و وایدل، دو نامزد اصلی، نتیجه را «محکم» خواندند، در حالی که سخنگوی حزب، یورگ مویتن، خواهان بازنگری در عملکرد حزب و حرکت به سمت «ارسال سیگنال های قوی به مرکز» برای جذب رأی دهندگان جدید شد. مویتن در ژانویهٔ ۲۰۲۲ از حزب کناره گیری کرد. رهبری کروپالا و وایدل (۲۰۲۲–تاکنون). آاف د توانست سه کرسی خود را در انتخابات ایالتی زارلند (۲۰۲۲) حفظ کند. هم زمان، این حزب در انتخابات ایالتی اشلسویگ-هولشتاین (۲۰۲۲) تمام کرسی هایش را از دست داد. در انتخابات ایالتی نیدرزاکسن (۲۰۲۲) که در اکتبر برگزار شد، آاف د در مقایسه با سال ۲۰۱۷، ۹ کرسی بیشتر به دست آورد و به مجموع ۱۸ کرسی رسید. د
ر انتخابات ایالت برلین (۲۰۲۳)، آاف د با چهار کرسی بیشتر نسبت به انتخابات ۲۰۲۱، افزایش اندکی در آرای خود ثبت کرد. اما در انتخابات ایالتی برمن (۲۰۲۳)، این حزب به دلیل اختلافات داخلی و ارائهٔ دو فهرست جداگانهٔ نامزدها، از سوی کمیتهٔ انتخاباتی ایالتی رد صلاحیت شد و نتوانست شرکت کند. در عوض، حزب راست گرای دیگر یعنی شهروندان خشمگین شرکت کرد و موفق شد با جهشی قابل توجه از یک کرسی در سال ۲۰۱۹ به ۱۰ کرسی در مجلس ایالتی برمن برسد. در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۳، هم زمان با افزایش محبوبیت آاف د در نظرسنجی ها، شاخهٔ آاف د در تورینگن موفق شد در شهرستان زون نبرگ برای نخستین بار پیروزی در انتخابات منطقه ای را به دست آورد. در دور دوم نظام انتخاباتی دومرحله ای که در ۲ ژوئیه برگزار شد، نامزد آاف د، ، رقیب سیاستمدار مستقل خود نیلس ناومن را شکست داد، و بدین ترتیب، به نخستین شهردار رسمی آاف د در آلمان تبدیل شد. در ۸ اکتبر، در جریان انتخابات ایالتی در هسن، آاف د با کسب ۹ کرسی بیشتر، به دومین حزب بزرگ در این ایالت بدل شد و در انتخابات ایالتی بایرن (۲۰۲۳) نیز با ۱۰ کرسی افزوده، به جایگاه سوم رسید. ناظران این افزایش حمایت از آاف د را محدود به سطح م
حلی ندانستند. نظرسنجی انتخابات فدرال آلمان (۲۰۲۵) که در اوایل ژوئیهٔ ۲۰۲۳ انجام شد، نشان داد که آاف د با پیشی گرفتن از حزب سوسیال دموکرات آلمان، در جایگاه دوم پس از ائتلاف حزب اتحادیه قرار گرفته است. یکی از رهبران حزب سوسیال دموکرات آلمان اظهار داشت که اگر آاف د از سوی اداره فدرال نگهبانی از قانون اساسی به عنوان «گروهی متشکل از راست گرایان افراطی اثبات شده» طبقه بندی شود، باید احتمال ممنوعیت آن را بررسی کرد. فریدریش مرتس، رهبر اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان، در واکنش گفت: «ممنوع کردن احزاب، هرگز واقعاً مشکلات سیاسی را حل نکرده است.» مردم آلمان در این باره دچار دوگانگی اند: ۴۷ درصد موافق ممنوعیت و ۴۷ درصد مخالف آن هستند؛ این ممنوعیت در غرب آلمان و میان طرفداران اتحاد ۹۰/سبزها از محبوبیت بیشتری برخوردار است. در دسامبر ۲۰۲۳، تیم لوخنر از آاف د در انتخابات شهرداری پیرنا (در زاکسن) پیروز شد و نخستین شهردار عضو این حزب در شهری با بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت لقب گرفت. در سال ۲۰۲۳، بیش از ۸۶ مورد خشونت سیاسی علیه نمایندگان حزب آاف د گزارش شد که بیشتر از هر حزب آلمانی دیگر بود. نشست ۲۰۲۳ و اعتراضات پس از آن. در ژانویهٔ ۲۰۲۴،
پایگاه خبری کارکتیو گزارش داد که اعضایی از آاف د در نوامبر ۲۰۲۳ در نشستی محرمانه با چهره هایی از راست افراطی آلمان و اتریش شرکت کرده اند. بنا بر این گزارش، در این نشست طرحی موسوم به «بازمهاجرت» برای اخراج مهاجران—شامل شهروندان آلمانیِ تابعیت گرفته—مورد بحث قرار گرفته است. از جمله حاضران در نشست، فعال جنبش هویت خواهی، مارتین زلنر بود. آاف د از محتوای این نشست فاصله گرفت و اعلام کرد که مسئول آنچه در آن جا مطرح شده نیست و اعضایش در ظرفیت شخصی در نشست شرکت کرده اند. آلیس وایدل همکاری خود را با رولاند هارتویگ، مشاور حاضر در این نشست، قطع کرد. سیاست مداران آلمانی، از جمله صدراعظم اولاف شولتس، این طرح را محکوم کردند. این افشاگری موجب اعتراضات گسترده ای در سراسر آلمان علیه آاف د شد و معترضان خواهان ممنوعیت این حزب شدند. در پی این رخدادها و نیز جنجال های پیرامون ماکسیمیلیان کراه، آاف د از گروه هویت و دموکراسی در پارلمان اروپا اخراج شد. حزب محافظه کار خلق استونی (EKRE) از اخراج شخص کراه حمایت کرد، اما با حذف کل هیئت آاف د مخالفت نمود. در مقابل، حزب آزادی اتریش نیز با اخراج آاف د مخالفت کرد. ۲۰۲۴. در ۹ ژوئن ۲۰۲۴، آاف د
با کسب ۱۶٪ از آرا در انتخابات پارلمان اروپا، پس از حزب اتحادیه در جایگاه دوم قرار گرفت و نسبت به انتخابات ۲۰۱۹، نزدیک به پنج درصد افزایش رأی داشت. آاف د در هر پنج ایالت آلمان شرقی پیشین پیروز شد. تینو کروپالا، از رهبران حزب، این نتایج را «تاریخی» توصیف کرد. در تلاش برای بازگشت به گروه هویت و دموکراسی، آاف د رنه اوست را جایگزین ماکسیمیلیان کراه به عنوان رئیس هیئت خود در پارلمان اروپا کرد. با این حال، آاف د نتوانست به گروه هویت و دموکراسی—که اکنون با عنوان میهن پرستان برای اروپا شناخته می شود—بپیوندد. در عوض، این حزب گروه جدیدی به نام گروه ملت های حاکم در اروپا (ESN) را تشکیل داد که عمدتاً از اعضای آاف د و چند حزب قوم محور دیگر از سراسر اروپا تشکیل شده است. انتخابات ایالتی در آلمان شرقی سابق. در انتخابات ایالتی تورینگن (۲۰۲۴)، آاف د به نخستین حزب راست افراطی در آلمان پس از حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان تبدیل شد که در یک انتخابات ایالتی، اکثریت نسبی کرسی ها را به دست می آورد. آاف د همچنین در براندنبورگ و زاکسن عملکرد قوی ای داشت. ۲۰۲۵. در ۲۳ فوریه ۲۰۲۵، آاف د در انتخابات فدرال آلمان (۲۰۲۵) با کسب ۲۰٫۸٪ ا
ز آرا، پس از حزب اتحادیه در جایگاه دوم قرار گرفت و نسبت به انتخابات ۲۰۲۱، ۱۰٫۴ درصد رشد داشت. این حزب در ایالت های آلمان شرقی پیشین نزدیک به یک سوم آرا را کسب کرد؛ کمترین میزان در براندنبورگ با ۳۲٫۵٪ و بیشترین در تورینگن با ۳۸٫۵٪ بود. آاف د در تمامی حوزه های انتخابیهٔ آلمان شرقی سابق به جز پوتسدام، ارفورت و یکی از دو حوزهٔ لایپزیگ، برنده شد. در آلمان غربی سابق نیز این حزب با اختلاف کمتر از نیم درصد از حزب سوسیال دموکرات آلمان پیشی گرفت و در دو ایالت جنوب غربی زارلاند (۲۱٫۶٪) و راینلاند فالتس (۲۰٫۱٪) بیش از ۲۰٪ رأی به دست آورد. در آوریل ۲۰۲۵، آاف د برای نخستین بار در نظرسنجی های انتخاباتی جایگاه نخست را به خود اختصاص داد. دیدگاه های سیاسی. فراوکه پتری رئیس وقت حزب، خواهان آن بود که جلوی ورود بیشتر پناهجویان به آلمان گرفته شود. وی گفته بود: پلیس باید اجازه داشته باشد در مواقع ضروری به پناهجویانی که بدون نام نویسی قصد ورود به خاک آلمان را دارند شلیک کند. پتری پس از آن اظهار داشت که او از این اصطلاح شلیک استفاده نکرده است؛ اما پلیس مرزی باید برای حفظ تمامیت مرزهای اروپا از قانون پیروی کند. اسلام ستیزی. رهبران حزب
آلترناتیو برای آلمان از اسلام با عنوان امپریالیسم دینی سخن می گویند. برنامه انتخاباتی این حزب روشن است؛ بزرگ نمایی خطر اسلام و ایجاد وحشت ناشی از بر باد رفتن آزادی های فردی در بین مردم این کشور. دو موضوع در کارزار انتخاباتی حزب آلترناتیو برای آلمان نقش مهمی ایفا می کنند. این دو موضوع عبارتند: از «اسلام» و «امنیت داخلی». هر دو رهبر این حزب در سخنرانی های خود و در کارزار انتخاباتی این دو موضوع را اساس تبلیغات حزبی خود قرار داده اند؛ دو موضوعی که به باور آن ها به یکدیگر مربوط هستند. از آن گذشته، حزب آلترناتیو برای آلمان تصمیم دارد فعالیت پارلمانی خود را پس از ورود به بوندس تاگ بر این دو محور تنظیم کند. موضوع اصلی حزب آلترناتیو برای آلمان کماکان موضوع پناهندگی و پناهجویی در این کشور است. اما با کاهش شمار تقاضای پناهندگی در آلمان، آن ها همان موضوع را به طور غیرمستقیم و با جلوه ای جدید در پوشش دو موضوع «اسلام» و «امنیت داخلی» عرضه می کنند. شعار و محور اصلی تبلیغ حزب این است: «امنیت داخلی در آلمان در حال محو شدن است و این یکی از پیامدهای مستقیم سیاست مرزهای باز است.» می توان گفت دو چهره اصلی حزب آلترناتیو برای آلما
ن، یعنی آلکساندر گاولند و آلیس وایدل به تقسیم کاری بین خود رسیده اند. درحالی که آلیس وایدل به گونه ای مداوم نسبت به از بین رفتن امنیت در جامعه آلمان هشدار می دهد، وظیفه آلکساندر گاولند تبلیغ پیرامون زیان های برخاسته از اسلام و باورهای اسلامی است. ضدیت با مهاجرین به خصوص پناهندگان. حزب آلترناتیو برای آلمان نخستین و اصلی ترین حزب مخالف سیاست های مهاجرتی دولت آلمان و ورود مهاجرین به این کشور است. موفقیت های این حزب ظرف سال گذشته عمدتاً برخاسته از نارضایتی عمومی مردم آلمان از سیاست مهاجرپذیری آنگلا مرکل بوده است، به ویژه گشودن درهای کشور بر روی پناهجویان سوری و دیگر کشورهای عربی باعث نارضایتی مردم شده است. از سال ۲۰۱۵ تا کنون بیش از یک میلیون و ۵۰۰ هزار نفر مهاجر وارد آلمان شده اند. حزب آلترناتیو برای آلمان خواستار بستن مرزهای اتحادیه اروپا و کنترل کامل مرزهای آلمان است. این حزب در ضمن خواهان آن است تا با ایجاد کمپ های پناهندگی در خارج از مرزهای کشور، از ورود پناهجویان به آلمان جلوگیری شود. این حزب خواستار اخراج فوری همه کسانی است که درخواست پناهندگی سیاسی آن ها رد شده است. حزب آلترناتیو برای آلمان در عین حال مای
ل است که با پشتیبانی مالی، خارجیان ساکن آلمان را به ترک این کشور و بازگشت به کشور خود ترغیب کند. این حزب معتقد است که آن دسته از خارجیانی که اجازه سکونت در آلمان را دریافت می کنند، می باید کاملاً به وظیفه همگرایی در جامعه آلمان پایبند باشند. از این رو، فراگیری زبان آلمانی و آشنایی با فرهنگ بومی آلمان از نظر آنان، برای زندگی در این کشور الزامی است. به باور این حزب، اسلام بخشی از جامعه و فرهنگ آلمان نیست. ضدیت با اتحادیه اروپا. زمانی که حزب آلترناتیو برای آلمان در سال ۲۰۱۳ تأسیس شد، از اخراج همه کشورهای مقروض اتحادیه اروپا، مثل یونان دفاع می کرد. یکی از پایه گذاران این حزب، برند لوکه، این حزب را حزب جدیدی می دانست که نه گرایش به راست دارد و نه گرایش به چپ. در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۱۳ آلمان، حزب آلترناتیو برای آلمان موفق نشد شرط به دست آوردن حداقل ۵ درصد آرا برای ورود به مجلس را تأمین کند. اما یک سال بعد، در سال ۲۰۱۴، همین حزب موفق شد در انتخابات پارلمان اروپا، بیش از ۷ درصد رای بیاورد. این نخستین پیروزی انتخاباتی حزب آلترناتیو برای آلمان به شمار می آمد. این حزب مخالفت ایده «دولت های متحده اروپا» بوده و مایل ا
ست که اعضای قدرتمند اتحادیه اروپا با تغییر رویکرد خود به سطح ملی پیشین بازگردند. از این رو حزب آلترناتیو برای آلمان مخالف یورو به عنوان واحد پولی مشترک اتحادیه اروپاست. سیاست پوپولیسم راست. حزب آاِف د، به رغم ویژگی های غیرحزبی اولیه خود، به مرور زمان بدل به یک حزب راستگرا شده است که عملاً از سیاستی راست تر در قیاس با احزاب محافظه کار این کشور، یعنی دو حزب دموکرات مسیحی و سوسیال مسیحی پیروی می کند. این حزب هم خواستار جذب نیروهای راست افراطی آلمان است و هم مایل است تا آن دسته از مردمی را که از سیاست جاری و حاکم آلمان ناراضی هستند، به سوی خود جلب کند. برخی از صاحبنظران از «رادیکالیزه شدن هسته مرکزی» این حزب می گویند. به باور آن ها این حزب در بین مردم ساکن ایالت های شرقی کشور که پیش از این آلمان دموکراتیک را تشکیل می دادند، از محبوبیت بیشتری برخوردار است. مطالعات صورت گرفته نشان می دهد که حزب آاِف د از همه احزاب تثبیت شده آلمان نیرو جذب کرده و شمار اعضای آن به ۲۳ هزار نفر رسیده است. بسیاری از مفسران، رشد نفوذ و قدرت این حزب را جلوه دیگری از قدرت گیری پوپولیستها می دانند، یعنی همان روندی که باعث خروج بریتانیا از ا
تحادیه اروپا شد یا پیروزی دونالد ترامپ را در انتخابات آمریکا رقم زد. نتایج انتخاباتی. حزب آلترناتیو برای آلمان از سال ۲۰۱۶ به بعد در بسیاری از مناطق آلمان به رقیب سیاسی احزاب سنتی این کشور مبدل شد. در سال ۲۰۱۹ این حزب در پارلمان های ده ایالت از ۱۶ ایالت آلمان حضور داشت. حضور این حزب در پارلمان های ایالت های شرقی آلمان به نسبت پررنگ تر است. در انتخابات ایالتی سال ۲۰۱۶ در ایالت زاکسن-آنهالت، این حزب موفق شد بیش از ۲۴ درصد آرا را از آن خود کند؛ پدیده ای که ائتلاف سه حزب دموکرات مسیحی، سوسیال دموکرات و سبزها را الزامی ساخت. یا در انتخابات پارلمان ایالت مکلنبورگ فورپومن که در سپتامبر سال ۲۰۱۶ صورت گرفت، این حزب نزدیک به ۲۱ درصد آرا را به دست آورد و حتی از حزب دموکرات مسیحی، یعنی حزب صدراعظم آلمان، آنگلا مرکل نیز پیشی گرفت. در ماه آوریل سال ۲۰۱۷ نیز، حزب آلترناتیو موفق شد با کسب بیش از ۶ درصد آرا، وارد پارلمان ایالت زارلند شود. در انتخابات ایالتی فوریه سال ۲۰۲۰ مجلس هامبورگ این حزب ۵٫۲ درصد کل آرا را به دست آورد که ۰٫۸ درصد نسبت به دوره قبل کاهش داشته است. اگرچه بعد از چند سال اقبال برای این حزب، انتخابات دو ایالت
بادن وورتمبرگ و راینلند فالتس در سال ۲۰۲۱ با شکست برای این حزب همراه بود. انتخابات فدرال. در انتخابات ۲۰۱۷ پارلمان آلمان، بیش از ۱۲ درصد کل رأی دهندگان به حزب آلترناتیو برای آلمان رای دادند. برای نخستین بار در تاریخ جمهوری فدرال آلمان، یک حزب راستگرا به پارلمان این کشور راه یافت. این حزب با ۹۴ کرسی از ۷۰۹ کرسی پارلمان آلمان، سومین حزب پرقدرت مجلس پس از احزاب متحده (دموکرات مسیحی و سوسیال مسیحی) و سوسیال دمکرات است. پیروزی حزب آلترناتیو برای آلمان ظاهراً این تصور را تغییر داده که آلمان در برابر خطر راست افراطی مصون است و سیستم های کنترل سیاسی برای مهار آن را در اختیار دارد. گویا آلمان هم دیگر در برابر راست افراطی مصونیت ندارد. رای دادگاه قانون اساسی آلمان. در روز ۳ مارس ۲۰۲۱ دادگاه قانون اساسی آلمان، حزب آلترناتیو را یک حزب مظنون به گرایش های راست افراطی نامید و آن را به دلیل به زیر سؤال بردن نظم دموکراتیک و گرایشهای راست افراطی و خلاف قانون اساسی، تحت مراقبت و نظارت های امنیتی قرار داد. رهبران حزب این اتهامات را رد کردند. یک سال پیش از آن، شاخه جوانان این حزب تحت نظر قرار گرفته بود.
فرایند هال–هرولت که با نام فرایند هال نیز شناخته می شود، فرایندی صنعتی جهت تولید انبوه فلز آلومینیم به روش الکترولیز است. این روش نخستین بار توسط دو دانشمند به نام های چارلز مارتین هال و پائول هرولت در سال ۱۸۸۶ میلادی ابداع گردید. این فرایند از طریق انتشار کربن دی اکسید در واکنش الکترولیتی به تغییرات آب و هوایی کمک می کند. در حالت معمول آلومینیم اکسید که ماده اولیه تولید فلز آلومینیم است در دمای ۲۰۷۲ درجه سانتی گراد ذوب می شود که تأمین این دما از نظر اقتصادی بسیار گران است. ایده هال و هرولت این بود که در صورت افزودن مقداری کریولیت به مواد الکترولیت، می توان دمای ذوب مخلوط را تا ۹۶۰ درجه سانتی گراد تقلیل داد. واکنش کلی که منجر به تخلیص آلومینیم در فرایند هال می شود به شرح زیر است: تولید. مشکلات. آلومینیوم اولیه را نمی توان با الکترولیز نمک آبی آلومینیوم تولید کرد، زیرا یون های هیدرونیوم به راحتی آلومینیوم اولیه را اکسید می کند. اگرچه به جای آن می توان از نمک آلومینیوم مذاب استفاده کرد، اکسید آلومینیوم دارای نقطه ذوب ۲۰۷۲ سلسیوس است، بنابراین الکترولیز آن غیر عملی است. در فرایند هال هرولت، آلومینا،Al2O3 در کرول