Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن دائمی آن از دولت قرار داد. او اعتقاد داشت که کلیسا و دولت باید در هماهنگی و در عین حال جدا از یکدیگر کار کنند. وی تصریح کرد که «دو شمشیر اقتدار وجود دارد، یکی معنویت و دیگری سکولاری» و «اسقف اعظم از تزار بالاتر است». او همچنین به دنبال سازماندهی کلیسا تحت کنترل کامل پدرسالار با سلسله مراتبی مشابه دولت بود. در یادداشت شخصی، نیکون و الکسی پیوند خود را به رسمیت شناختند، زیرا تزار پدرخوانده پاتریارک را پدرخوانده همه فرزندانش کرد. نیکون به ویژه در سال ۱۶۴۹ به "قانون کلیسای جامع" اعتراض کرده بود؛ قانونی که طبق آن جایگاه روحانیت کاهش می یافت، مالیات از اراضی خانقاه ها به نفع دولت استفاده می شد و کلیسا را عملاً مطیع دولت می کرد. اقدامات نیکون انبوهی از دشمنان را علیه اش برانگیخت و تا تابستان ۱۶۵۸، آنها الکسی را متقاعد کردند که «پاتریارک مقتدر» در حال تحت الشعاع قرار دادن «تزار مستقل» است. الکسی از آن وقت نسبت به نیکون که او را دوست صمیمی صدا می کرد، سرد شد. نیکون در سال ۱۶۵۸، شاید به این امید که اهمیت و ضرورت وجود خود را نشان دهد، مقام پدرسالاری اش را علناً کنار گذاشت و به صومعه اورشلیم جدید رفت که خودش آن را در ۴۰
کیلومتری غرب مسکو تأسیس کرده بود؛ اما او در واقع به طور رسمی از سمت خود استعفا نداد. سقوط. برای نزدیک به دو سال، تزار الکسی و نیکون بیگانه ماندند و اخلاف میان آنها حل نشد. در فوریه ۱۶۶۰، مجمعی در مسکو برگزار شد تا یک پاتریارک جدید برای دولت انتخاب شود که در آن حال تقریباً دو سال بود که متصدی نداشت. مجمع تصمیم گرفت نه تنها یک پدرسالار جدید منصوب شود، بلکه پاتریارک نیکون نیز، هم رتبه اسقف نشینی و هم فرمان های کشیشی خود را از دست بدهد. با این حال، اپیفانیوس اسلاوینتسکی، کارشناس بزرگ کلیسایی، علیه بخش دوم تصمیم مجمع، جداً اعتراض کرد و در نهایت کل تحقیق به هم ریخت. تزار تمایلی به اجرای احکام «مجمع عمومی» نداشت؛ زیرا از اعتبار کلیسایی آن مطمئن نبود. برای شش سال دیگر کلیسای ارتدکس روسی بدون پاتریارک باقی ماند. هر سال مسئله نزول نیکون پیچیده تر و گیج کننده تر می شد. تقریباً با تمام محققان ارتدوکس شرقی آن دوره در مورد این موضوع مشورت شد و هیچ دو تن آنها با یکدیگر موافق نبودند. سرانجام این موضوع به یک کلیسای پان-ارتدکس سپرده شد. در دسامبر ۱۶۶۷، نیکون توسط مجمعی از مقامات کلیسایی معروف به «سینود بزرگ مسکو» محاکمه شد که
ریاست آن را گروهی عظیم از پاتریارک ها و اسقف های روسی و خارجی بر عهده داشتند. به گفته رابرت ماسی، نیکون در طول این دادرسی قاطعانه از اعتقاد خود مبنی بر اینکه اقتدار و قدرت کلیسا تعالی است و باید باشد، دفاع کرد. با این حال، نیکون اصرار داشت که این قدرت کلیسا فقط در مسائل کلیسایی باید عالی باشد. در ۱۲ دسامبر ۱۶۶۷، سینود نیکون را به دلیل توهین به تزار و کل کلیسای مسکووی، برکناری غیرقانونی پاول، اسقف کلومنا و ضرب و شتم و شکنجه وابستگانش، مجرم اعلام کرد. حکم او محرومیت از تمام فعالیت های مقدسش بود. از آن پس، او صرفاً به عنوان «راهب نیکون» شناخته می شد. در همان روز، او را در سورتمه سوار کردند و به عنوان زندانی به صومعه شمالی فراپونتوف فرستادند. با این همه، همان شورایی که او را برکنار کرده بود تمام اصلاحات او را تأیید کرد و همه کسانی مانند آواکوم را که از پذیرش آنها امتناع کردند، تحقیر کرد. نیکون از سوی تزار الکسی که چیزی از صمیمیت قدیمی با او در سال ۱۶۷۱ از سر گرفته شده بود، جان سالم به در برد. در سال ۱۶۸۱، تزار جدید فیودور سوم، با شنیدن این خبر که نیکون در حال مرگ است، به او اجازه داد که به مسکو بازگردد و با عفو
جزئی در خانه سابق خود، صومعه اورشلیم جدید، دفن شود. اما سرانجام نیکون در طول مسیر، در ۱۷ اوت ۱۶۸۱ و پس از عبور از رودخانه کوتوروسل، در یاروسلاول درگذشت. ارزیابی. برای سال های متمادی، پاتریارک نیکون غالباً یک شخصیت سیاسی مسلط بود که قدرتش با تزار برابری می کرد یا قادر به تحت الشعاع قرار دادن او بود. اصلاحات نیکون دین در روسیه را برای همیشه تحت تأثیر قرار داد و باعث شد مردمی که مخالف دستاوردهای او بودند باورمندان کهن نام بگیرند که تا امروز در جایگاه یک اقلیت مذهبی وجود دارند. فعالیت های او باعث شد تا به عنوان یکی از مشهور ترین و تأثیرگذار ترین پاتریارک های تاریخ روسیه ماندگار شود. تندیس یادبودی از نیکون در بنای هزاره روسیه در ولیکی نووگورود قرار دارد.
میمون شیوا نام یک سرده از تیره انسانیان است. کپیِ سنگواره ای "میمون شیوا" از خویشاوندان نزدیک نیاکان اورانگوتان ها است. این جانور هم اندازه ی اورانگوتان بود، اما اندامی شبیه شامپانزه داشت و بیشتر عمرش را روی زمین می گذراند، نه مثل اورانگوتان ها روی درخت. "میمون شیوا" دندان های نیش بزرگ و آسیاهای سنگینی داشت که نشان می دهد رژیم غذاییش شامل غذاهای سختی مثل دانه ها و علف های گرم دشتی بوده است. گونه ها: (?Pongo brevirostris)S. brevirostris S. punjabicus S. parvada S. indicus "میمون راما"، دیگر سرده ی کپی منقرض شده، را از قسمتی از آرواره ی پایینش که شبیه آرواره ی انسان تباران اولیه (اعضای خانواده ی انسان) به نظر می رسد شناخته ایم. این کشف مبنای نظریه ای شد که می گفت انسان تباران ۱۲ میلیون سال پیش در آسیا پدیدار شده اند، اما نمونه های سنگواره ای جدیدتر نشان می دهند که "میمون راما" در واقع گونه ی کوچک تر "میمون شیوا" بوده است.
گیگانتوپیتکوس یا غول میمون، بزرگ ترین میمون سان شناخته شده تاریخ می باشد. نخستین بار نزدیک به ۸۰ سال پیش، یک انسان شناس هلندی به نام گوستاو هاینریش رالف، دندانی غول آسا و مشابه دندان های انسان را در داروخانه ای در هنگ کنگ کشف کرد، و جانوری را که روزگاری صاحب آن دندان بود، گیگانتوپیتکوس نامید. از آن روز تاکنون، هزاران دندان بزرگ تر و همچنین سه استخوان فک در آسیای جنوبی پیدا شده است. این مدارک نشان می دهند که وقتی گیگانتوپیتکوس سر پا می ایستاد، قدش به سه متر می رسید، و وزنی بالغ بر ۵۰۰ کیلوگرم داشته (قد و قواره ای که آن را تبدیل به بزرگ ترین میمون تاریخ کرده است). اما کسی به درستی نمی داند که چرا نسل این غول میمون ها که احتمالاً هم خانواده اورانگوتان بوده، منقرض شده است. آخرین فسیلها و استخوان های این موجود در ۱۰۰٬۰۰۰ سال پیش کشف شده است. پس می توان او را هم دوره با انسان های خردمند یا انسان های امروزی دانست. محل زندگی این موجود در چین بوده و غذای اصلی آن گیاهان و بامبو بوده است. دلیل انقراض این موجود کاملاً معلوم نیست اما بعضی از دانشمندان آن را تغییر اب و هوا و تغییر مواد غذایی می دانند تشابه با یتی. بعضی ها
او را به دلیل قد وزن و اندازه مشابه یتی و او را هم خانواده با یتی می دانند که در هیمالیا زندگی می کند، هر چند مدرک موثقی برای اثبات یتی وجود ندارد و غیرممکن است که این موجود با این اندازه و وزن در کوه های هیمالیا که مواد غذایی کافی ندارد، زنده مانده باشد.
رنسانس سنتر، آسمان خراش ۷۳ طبقه، که شامل ۴ برج ۳۹ طبقه و ۲ برج ۲۱ طبقه نیز می باشد، به ارتفاع ۵۷ متر، (برج مرکزی) با کاربری اداری-تجاری، فروشگاه و هتل است، که در شهر دیترویت، میشیگان، ایالات متحده آمریکا مستقر می باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۱۹۷۳ آغاز شد و در سال ۱۹۷۷ فاز نخست آن تکمیل شد و در مجموع در ۱۹۸۱ افتتاح گردید. این ساختمان در سال ۲۰۰۴ یک بار بازسازی شد. جان پورتمن معماری این سازه را انجام داده است. رنسانس سنتر هم اکنون ساختمان دفتر مرکزی شرکت خودروسازی جنرال موتورز بشمار می آید. این شرکت مالک رنسانس سنتر می باشد.
رابرت کلایو (; – ) سیاست مدار اهل بریتانیا بود که به عنوان کلایو هند نیز شناخته می شود و اولین فرماندار بریتانیایی بنگال بود. کلایو عموماً به دلیل پایه گذاری حکومت شرکت بریتانیایی هند شرقی در بنگال شناخته می شود. کلایو فرزند یک خانواده روستایی پرجمعیت از شروپشایر انگلستان بود. او به عنوان دبیر برای کمپانی هند شرقی در سال ۱۷۴۴ شروع کرد و پس از پیروزی در نبرد پلاسی در سال ۱۷۵۷، حکومت شرکت را در بنگال تأسیس کرد.در ازای حمایت از نواب میر جعفر به عنوان حاکم دست نشانده بنگال، به کلایو ۳۰٬۰۰۰ پوند (معادل ۴٬۳۰۰٬۰۰۰ پوند در سال ۲۰۲۱) در سال اعطا شد که اجاره ای بود که کمپانی هند شرقی در غیر این صورت به میرجعفر برای امتیاز کشاورزی مالیاتی خود می پرداخت. وقتی کلایو در ژانویه ۱۷۶۷ هند را ترک کرد، ۱۸۰۰۰۰ پوند (معادل ۲۵۷۰۰۰۰۰ پوند در سال ۲۰۲۱) ثروت داشت که از طریق شرکت هند شرقی هلند حواله کرد. کلایو با جلوگیری از تسلط قریب الوقوع فرانسه بر هند، یک حرکت نظامی را در سال ۱۷۵۱ طراحی کرد که در نهایت کمپانی هند شرقی را قادر ساخت تا استراتژی فرانسه را برای حکومت غیرمستقیم از طریق دولت دست نشانده اتخاذ کند. کلایو برای تأمین منافع ت
جاری شرکت برای سرنگونی حاکم بنگال ثروتمندترین ایالت هند توطئه کرد. او از ۱۷۶۰ تا ۱۷۶۵ در انگلستان از ثروت انباشته شده از هند استفاده کرد تا یک بارونی ایرلندی از نخست وزیر وقت توماس پلهام هولز، و یک کرسی در پارلمان از هنری هربرت بخرد. اقدامات کلایو برای کمپانی هند شرقی او را به یکی از جنجالی ترین چهره های استعماری بریتانیا تبدیل کرده است. دستاوردهای او شامل محدود کردن جاه طلبی های امپریالیستی فرانسه در ساحل کروماندل و ایجاد کنترل کمپانی هند شرقی بر بنگال و در نهایت تأسیس راج بریتانیا بود. اگرچه او فقط به عنوان عامل شرکت هند شرقی کار می کرد، نه برای دولت بریتانیا توسط رقبای سیاسی مورد انتقاد قرار گرفت و در (۱۷۷۲ و ۱۷۷۳) در پارلمان محاکمه شد. البته مبری شد. مورخان از مدیریت کلایو در بنگال در دوران تصدی وی در کمپانی هند شرقی انتقاد کرده اند، به ویژه در رابطه با مسئولیت در مشارکت در قحطی بزرگ بنگال در سال ۱۷۷۰، که بین یک تا ده میلیون نفر کشته شدند. جستارهای وابسته. کمپانی هند شرقی انگلستان راج بریتانیا هندوستان استقلال هند
روبرتو کلمنته (؛ – ) یک بازیکن بیس بال اهل پورتوریکو بود.
ساموئل راوسون گاردینر (؛ – )، یک تاریخ نگار انگلیسی سده ۱۹ میلادی بود. او در روپلی، همپشایر متولد شد و در کالج وینچستر و کلیسای مسیح، آکسفورد تحصیل کرد، جایی که در رشته ادبیات انسانی رتبه اول را کسب کرد. چندین سال استاد تاریخ مدرن در کالج کینگ لندن بود و زندگی خود را وقف این موضوع کرد. در سال ۱۸۹۶، او برای ارائه اولین سری از سخنرانی های فورد در دانشگاه آکسفورد انتخاب شد. او در سن ۷۲ سالگی در سون اوکس درگذشت.
شتِفان سوم مولدووا (؛ ۱۴۳۳ – ) شاهزاده ای اهل مولدووا بود. وی همچنین از قدیسان به شمار می رود.
اورانوسور نام یک گونه از راسته (زیست شناسی) ایگوآنادندانان است.
ویتائوتاس (؛ ; 1350 – )همچنین شناخته شده به عنوان ویتائوتاس بزرگ، حاکم دوک نشین بزرگ لیتوانی بود، که به طور عمده بر روتنیایی ها و لیتوانیایی ها حکومت می کرد. او همچنین حاکم گرودنو و لتوسک نیز بود. او به عنوان پادشاه فرض شده هوسی ها نیز شناخته می شد. امروزه در لیتوانی، ویتائوتاس به عنوان یک قهرمان ملی و یک چهره مهم در احیای فرهنگی لیتوانی در سده نوزدهم میلادی به شمار می رود. ویتائوتاس یک نام مرد پرطرفدار در لیتوانی است. به مناسبت سالگرد ۵۰۰ سالگی درگذشت او، دانشگاه ویتائوتاس مگنوس پس از او نامگذاری شد. برای قدردانی او، مجسمه ها و بناهایی در سرار شهرهای لیتوانی میان سال های ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۹ ساخته شد. باور بر این است که خود ویتائوتاس به زبان لیتوانیایی سخن می گفته است. کشمکش برای قدرت. ۱۳۷۷–۱۳۸۴. عموی ویتائوتاس، آلگیرداس تا زمان مرگش حاکم دوکنشین بزرگ لیتوانی بود. آلگیرداس و پدر ویتائوتاس، کشتوتیس، به صورت دوگانه بر لیتوانی حکومت می کردند، آلگیرداس بر شرق حکومت و کشتوتیس بر غرب حکومت می کردند و کشتوتیس، وظیفه دفاع ضد شوالیه های تتونیک را بر عهده داشت. پسر آلگیرداس، یوگایلا تاج و تخت پدرس را به ارث برد. در سال ۱۳۸۰ م
یلادی، یوگایلا با شوالیه های توتنیک علیه کشتوتیس قرارداد بست. زمانی که کشتوتیس این را فهمید، ویلنیوس را تصاحب کرد و یوگایلا را زندانی کرد. هرچند یوگایلا فرار کرد و یک ارتش ضد کشتوتیس آماده کرد. هر دو طرف با یکدیگر مقابله کردند ولی هیچ وقت نبرد واقعی صورت نگرفت. کشتوتیس آمادگی خود را برای مذاکره اعلام کرد اما او و ویتائتوس زندانی شدند و به دژ کروا منتقل شدند. یک هفته پس از آن، به دلایل نامشخصی کشتوتیس کشته شد. در سال ۱۳۸۲ میلادی، ویتائوتاس از دژ فرار کرد و از شوالیه های تتونیک درخواست کمک کرد همزمان که شوالیه ها در حال مذاکره با یوگایلا بودند. یوگایلا و شوالیه ها قرارداد دوبیستا را پذیرفتند، که با توجه به آن، یوگایلا مسیحی شدن را پذیرفت و با شوالیه ها متحد شد و قسمتی از ژمایتیا تا رود دوبیسا را به دست شوالیه ها سپرد. با این حال، این قرارداد با شوالیه ها هرگز تصویب نشد و سال پس از آن در تابستان ۱۳۸۳ میلادی جنگی دوباره بین شوالیه ها و یوگایلا درگرفت. ویتائوتاس به آیین مسیحیت غسل داده شد و در یورش های مختلفی ضد یوگایلا شرکت کرد. در ژانویه ۱۳۸۴ میلادی، ویتائوتاس پذیرفت که بخشی از ژمایتیا تا رود نویژس را به دست شوا
لیه ها در عوض به رسمیت شناختن او به عنوان دوک بزرگ، سپرد. هرچند، در ژوئیه همان سال، ویتائتوس قرارداد را با شوالیه ها به هم زد و با یوگایلا صلح کرد. به جز تراکای، او تمامی سرزمین های از دست رفته کشتوتیس را پس گرفت و سه دژ مهم تتونیک را آتش زد. ۱۳۸۵–۱۳۹۲. در سال ۱۳۸۵ و یوگایلا با لهستان اتحادیه کروو با تشکیل داد، که او با یادویگا از لهستان، و با نام ولادیسلاو یاگیلون دوم، پادشاه لهستان شد. ویتائوتاس نیز در اتحادیه شرکت کرد و دوباره به آیین مسیحیت غسل کرد و نامش به الکساندر تغییر کرد. یوگایلا برادرش را، اسکیرگایلا به عنوان نماینده پادشاه در لیتوانی قرار داد. هرچند، اسکیرگالا بین مردم لیتوانی بسیار منفور بود و ویتائوتاس این را فرصتی برای حاکم شدن دید. در سال ۱۳۸۹ میلادی، او به ویلنیوس یورش برد ولی شکست خورد. در اوایل دهه ۱۳۹۰ میلادی، او باری دیگر با شوالیه های تتونیک متحد شد و با توجه به قرارداد کونیگسبرگ، ویتائوتاس باید قراردادی که در سال ۱۳۸۴ میلادی را باید می پذیرفت و ژمایتیا را به دست شوالیه ها بسپرد. ارتش او هم اکنون لیتوانی را فتح کرد. اشراف لهستانی با این موضوع که پادشاه نو آن ها زمان بسیاری برای کارهای لی
توانی می گذاشت، چندان خوشحال نبودند. این واضح بود که جنگ می توانست چندین سال به طول می انجامد و هیچ سودی برای لهستان به بار نیاورد. در سال ۱۳۹۲ میلادی، یوگایلا هنری از مازوویا را برای پیشنهاد به ویتائوتاس فرستاد که او به جای اسکیرگایلا نماینده پادشاه در لیتوانی بشود. ویتائوتاس پذیرفت و باری دیگر قول خود را با شوالیه های تتونیک به هم زد. او سه دژ تتونیک را آتش زد و به ویلنیوس بازگشت. یوگایلا و ویتائوتاس قرارداد آستراوا را بستند که با توجه به آن، ویتائوتاس تمامی سرزمین های از دست رفته کشتوتیس، شمال تراکای را پس می گیرد. ویتائوتاس به نام یوگایلا بر لیتوانی حکومت می کرد. پس از مرگ ویتائوتاس، تمامی سرزمین ها و قدرت وی به یوگایلا می رسید. حاکم دوک نشین بزرگ لیتوانی. سیاست شرقی. ویتائوتاس بینش آلگیرداس را ادامه داد و سرزمین های روتنیایی بیشتری فتح نمود. پیش از این بیشتر این سرزمین ها هنوز در دست دوک نشین ها بود اما بقیه شان در دست مغول ها بود. در سال ۱۳۹۵ میلادی، توقتمش، خان اردوی زرین، پس از شکست از تیمور و از دست دادن تاج و تختش، از ویتائوتاس درخواست کمک کرد. آنها به توافقی رسیدند که بر اساس آن، ویتائوتاس کمک می ک
ند توقتمش تاج. تختش را پس بگیرد اما او باید سرزمین هایی را به دست لیتوانی می سپرد. در سال ۱۳۹۸، ارتش ویتائوتاس به بخشی از کریمه یورش برد و در آنجا دژی ساخت. هم اکنون لیتوانی از دریای بالتیک تا دریای سیاه گسترده شده بود. شماری از اسیران تاتار به سرزمین های قومیتی لیتوانی نیز آورده شدند. تلاشهای مستمر از طرف لهستان برای تابع لیتوانی، ویتائوتاس را برای سومین بار سمت شوالیه های تتونیک برد و در عوض فتح پسکوف و ولیکی نووگورود، سرزمین اجدادی لیتوانی یعنی ژمایتیا را به دست شوالیه ها سپرد. با توجه به پیروزی او ضد تیمور، ویتائوتاس و یوگایلا از طرف پاپ بونیفاس نهم نیز برای یک جنگ دینی ضد مغول ها حمایت شدند. این حرکت سیاسی نشان می داد که لیتوانی به صورت کامل آیین مسیحیت را پذیرفته بود و شوالیه های تتونیک دیگر مبنا و اساس خاصی برای جنگ با لیتوانی نداشتند. لشگرکشی آنها با نبرد رود ورسکالا شکست سنگینی خورد. بیش از ۲۰ حاکم شامل ۲ تا از برادرهای یوگایلا در این نبرد کشته شدند و خود ویتائوتاس به سختی از نبرد فرار کرد. شماری از شورش ها ضد ویتائوتاس صورت گرفت. اسمولنسک توسط حاکم ارثی آن، یوری از اسمولنسک باز پس گرفته شد و تا سال
۱۴۰۴ میلادی به دست لیتوانی بازنگشت. ویتائوتاس بین سال های ۱۴۰۶–۱۴۰۸ ضد پسرخوانده خود، واسیلی یکم مسکو و اشویتریگایلا، یکی از برادران یوگایلا که با شوالیه های تتونیک متحد شده بود و خود را ولیعهد بزرگ خواند. یک ایستادگی میان دو ارتش در نبردی به پایان رسید و با توجه به قرارداد صلح اوگرا، که با توجه به آن، ولیکی نووگورود، به برادر یوگایلا لنگونیس و شهر با ارزش پسکوف به نماینده یوگایلا، یرزی نوس سپرده شد. جنگ با مسکوی در سال ۱۴۰۸ به پایان رسید و به جنگ رفتن با تتونیک ها را غیرممکن کرده بود. جنگ های ضد شوالیه های تتونیک. در قرارداد سالیناس، ویتائوتاس ژمایتیا را به دست شوالیه های تتونیک سپرده بود. ژمایتیا برای شوالیه ها بسیار مهم و با ارزش بود چون شوالیه های تتونیک که در پروس بودند را از برادران لیوونی شمشیر که در لاتویا بودند جدا می کرد. هر دو شوالیه ها می خواستند که متحد شوند و قدرتی متحد تشکیل دهند اما تتونیک ها ژمایتیا را فقط برای ۳ سال حکم رانی کردند، چون در ۱۳ مارس ۱۴۰۱ میلادی، مردم ژمایتیا که توسط ویتائوتاس حمایت می شدند ضد شوالیه های تتونیک شورش کردند و دو دژ تتونیک را آتش زدند. شوالیه ها از اشویتریگایلا، بر
ادر یوگایلا که خواستار غضب کردن عنوان ویتائوتاس بود کمک گرفتند. در سال ۱۴۰۴ میلادی بین لیتوانی و تتونیک ها صلح شد و لیتوانی باید ژمایتیا را به دست شوالیه ها می سپرد. لهستان مشخص کرد که از لیتوانی در جنگ دیگری حمایت نمی کند. شوالیه ها هم مشخص کردند که از ویتائوتاس به عنوان حاکم دوک نشین بزرگ لیتوانی حمایت می کنند. هرچند این قرارداد مانع جنگ های دیگری میان لیتوانی و شوالیه ها نشد. در سال ۱۴۰۸ ویتائوتاس در شرق به صلح رسید و آماده جنگی دوباره با شوالیه ها شد. در سال ۱۴۰۹ دومین شورش ژمایتایی ها ضد شوالیه های تتونیک آغاز شد و شورشیان دژ اسکیرسنمونه را به آتش کشیدند. هردوی لهستان و لیتوانی از شورشیان حمایت کردند. ویتائوتاس ارتشی بزرگ درست کرد و همراه با نیروهای لهستانی، به سوی پایتخت تتونیک، به سوی دژ مارینبرگ (مالبورک کنونی) پیشروی کردند. در سال ۱۴۱۰، خود ویتائوتاس بر ارتشش در نبرد گرونوالد یا نبرد ژالگیریس را رهبری کرد. این نبرد یک برد قاطع برای لهستان و لیتوانی بود. از آن زمان به پس شوالیه ها هرگز قدرت پیشین خود را پس نگرفتند و دیگر تهدید جدی ای برای لهستان و لیتوانی نبودند. از آن پس، لهستان-لیتوانی در شرق اروپا
یک قدرت به حساب می رفتند و ویتائوتاس با کوریا در روم از اعتبار بالایی برخوردار بود. در نتیجه صلح سال ۱۴۱۱، ویتائوتاس ژمایتیا را برای همیشه باز پس گرفت. هرچند هیج طرفی نتوانست بر روی مرزشان موافقت کنند. زیگیزموند، امپراتور مقدس روم بر این موافقت کرد که اختلاف نظر را مراقبه کند. در سال ۱۴۱۳ میلادی، از طرف لیتوانی اعلام شد که تمامی سرزمین های غرب رود نمان جزو خاک ژمایتیا هستند پس باید به لیتوانی داده شود. شوالیه ها نپذیرفتند و جنگی دیگر در سال ۱۴۱۴ میلادی آغاز گشت. این جنگ فقط چند ماه طول کشید و اختلاف نظر به شورای کنستانس برده شد. با این که اختلاف نظر هیچ وقت حل نشد، ژمایتایی ها شانسی برای نشان دادن نظر خود مقابل حاکم های اروپایی داشتند. این واقعه به عنوان اتفاق مهمی در تاریخ دیپلماتیک لیتوانی به شمار می رود. چندین تلاش دیگر برای صلح شکست خوردند و دوباره در سال ۱۴۲۲ میلادی جنگی دیگر دربر گرفت. پس از چندین ماه جنگیدن، قرارداد دریاچه ملنو بسته شد. تمامی خاک ژمایتیا تا همیشه به لیتوانی سپرده شد هرچند که شهر ممل (کلایپدای امروزی) در دست شوالیه ها ماند. این مرز ساخته شد ۵۰۰ سال تا سال ۱۹۲۳ با اختلاف نظری که آن موقع
سر منطقه کلایپدا به وجود آمد، ماندگار بود. هم اکنون که صلح به وجود آمد، ویتائوتاس می تواند بر رابطه با لهستان و اصلاحات تمرکز کند. روابط با لهستان. در سال ۱۳۹۹، یادویگا از لهستان و فرزند تازه به دنیا آمده اش از دنیا رفتند. قدرت یوگایلا در لهستان در خطر بود چون به جز همسرش رابطه دیگری با تاج و تخت لهستان نداشت. همچنین، پس از شکست در نبرد ورسکلا یک شکاف بین روابط لهستان و لیتوانی به وجود آورد. ویتائوتاس خودمختاری بسیار بالایی داشت اما پس از مرگ او تمامی اموال و نشانش به پادشاه لهستان رفت. در صورتی که اول یوگایلا بدون هیچ وارثی از دنیا برود، بدون مشاوره ویتائوتاس پادشاه جدیدی انتخاب نکنند. دوک نشین بزرگ لیتوانی، کشور خود و پارلمان خود باقی ماند. در همان زمان اشراف لیتوانیایی و لهستانی با یکدیگر موضوعات را بحث می کردند. در ژانویه ۱۴۲۹ میلادی، کنگره لوتسک، زیگیزموند، امپراتور مقدس روم، پیشنهاد داد که ویتائوتاس پادشاه لیتوانی بشود. این تبدیل به مشکل بزرگی میان ویتائوتاس، یوگایلا و اشراف لهستانی به وجود آورد. ویتائوتاس در دژ جزیره تراکای همان سال جان سپرد. او در کلیسای جامع ویلنیوس به خاک سپرده شد. اصلاحات. ویتائوتا
س از رشد اقتصادی لیتوانی بسیار حمایت کرد و اصلاحات بسیاری انجام داد. در دوران حکومت او دوچی بزرگ لیتوانی مرکزی تر شد، همانا که حاکم های محلی از سلسه دوک بودند با حاکم های وفادار به ویتائوتاس عوض شدند.
ویلیام ویلبرفورس (; – ۲۹ ژوئیهٔ ۱۸۳۳) یک سیاستمدار اهل بریتانیا و رهبر جنبش لغو برده داری در این کشور بود. ویلبرفورس کار سیاسی را در سال ۱۷۸۰ آغاز کرد و از ۱۷۸۴ تا ۱۸۱۲ نمایندهٔ مستقل حوزهٔ انتخابیهٔ یورکشایر در مجلس عوام بود. او در سال ۱۷۸۵ به مسیحیت انجیلی گروید که باعث شد تغییرات عمده ای در سبک زندگی و دغدغه اش نسبت به اصلاح امور ایجاد شود. ویلبرفورس در سال ۱۷۸۷ با توماس کلارکسون و گروهی از فعالان مدنی مخالف با تجارت برده آشنا شد از جمله گرانویل شارپ، هانا مور و چارلز میدلتون. آن ها ویلبرفورس را متقاعد کردند که آرمان لغو برده برداری را راهبری کند و ویلبرفورس مدت کوتاهی پس از آن رهبر جنبش لغو برده داری در بریتانیا شد. او سرپرست کارزاری در پارلمان بریتانیا بود که به مدت ۲۰ سال با تجارت برده مخالفت کرد و تلاش های مستمر آن ها نهایتاً به تصویب قانون لغو برده داری در سال ۱۸۰۷ انجامید. ویلبرفورس معتقد بود مذهب، اخلاق و آموزش اهمیت بسیار بالایی دارند. او حامی آرمان ها و کارزارهایی مانند «انجمن سرکوب گناه»، اقدامات میسیونری در هندوستان، ایجاد مستعمرهٔ آزاد در سیرالئون، تأسیس جامعهٔ هیئت های تبلیغی کلیسا و «جامعهٔ پ
یشگیری از بی رحمی با حیوانات» بود. محافظه کاری ویلبرفورس باعث می شد او از برخی قوانین که از نظر سیاسی و اجتماعی جنجالی و مورد اختلاف بودند حمایت کند و همین امر باعث می شد این انتقاد را نسبت به او مطرح کنند که بی عدالتی را در وطن خود نادیده می گیرد اما برای حمایت از بردگان کشورهای دیگر مبارزه می کند. طی سالیان بعد، ویلبرفورس از کارزار لغو کامل برده داری حمایت کرد تا سال ۱۸۲۶ که به خاطر بیماری از پارلمان استعفا داد. این کارزار نهایتاً منجر به تصویب قانون لغو برده داری ۱۸۳۳ شد که برده داری را در بخش اعظم امپراتوری بریتانیا لغو می کرد. ویلبرفورس تنها سه روز پس از شنیدن این خبر که تصویب قانون مذکور در پارلمان قطعی شده، از دنیا رفت. پیکر او را در کلیسای وست مینستر، نزدیک به دوستش ویلیام پیت جوان تر، به خاک سپردند.
معاون دبیرکل سازمان ملل متحد در امور بشردوستانه و امدادرسانی از مقامات عالی رتبه سازمان ملل متحد و رئیس سازمان امور بشردوستانه سازمان ملل متحد می باشد. منصب دار این سمت، از جانب دبیرکل سازمان ملل متحد انتخاب می گردد. وظیفه این مقام، رسیدگی به موقعیت های اضطراری بوجودآمده دست ساز بشر یا طبیعی می باشد. این سمت از سال ۱۹۹۱ (میلادی) و در پی قطعنامه ۴۸/۱۶۲ مجمع عمومی سازمان ملل متحد، بنیان گذاری شد. در حال حاضر، خانم والری آموس، منصب دار این سمت می باشد. وی دارای ملیتی بریتانیایی است و از سال ۲۰۰۱ (میلادی) به این سمت انتخاب شد.
چربی تک سیرنشده یا اسید چرب تک سیرنشده که به صورت مخفف MUFAs نیز شناخته می شود، گونه ای از اسیدهای چرب هستند که دارای یک پیوند دوگانه در زنجیره اسید چرب خود هستند و مابقی کربن ها همگی با پیوند یگانه به یکدیگر متصل هستند. این مواد در دمای اتاق حالت مایع داشته و در دمای یخچال به حالت جامد یا نیمه جامد تبدیل می شوند. پالمیتولئیک اسید و اولئیک اسید دو نمونه از این دسته اسیدهای چرب هستند.
ابراهیم شیبانی (زاده ٢٦ مهر ١٣٥٩، تهران) کارگردان، دستیار کارگردان و بازیگر ایرانی است. وی فارغ التحصیل رشته کارگردانی از دانشکده سینما تئاتر است. شروع فعالیت سینمایی او در مقام دستیاری کارگردان از سال ۱۳۷۶ با درخت گلابی آغاز شد.
«زاده شده برای مردن» دومین تک آهنگ از دومین آلبوم استودیویی لانا دل ری به همین نام (۲۰۱۲) است. موضوع این ترانه دربارهٔ فناپذیری عشق است. در بریتانیا، زایشی برای مرگ، دومین ترانه لانا دل ری لقب گرفت که با قرار گرفتن در رتبه نهم، جزو ده ترانه پرفروش سال بود. این ترانه با ویدئویی ساخته «یوئن لموین» تبلیغ شد. در این ویدئو، لانا دل ری در رابطه ای گسستنی با دوست خود (بازی شده توسط یک مدل) به سر می برد. آن ها به سفری با ماشین شخصی می روند که در طی آن لانا دل ری کشته می شود. این نماهنگ در «جشنواره نماهنگ بریتانیا» در سال ۲۰۱۲، عنوان بهترین نماهنگ پاپ بین المللی را کسب کرد.
در هندسه، به مجموعه ای از نقاط که بر روی یک دایره یاشند، هم دایره (concyclic) گویند. عمود منصف. عمود منصف پاره خط بین دو نقطه روی یک دایره از مرکز دایره می گذرد. برای n نقطه روی یک دایره اگر به صورت متوالی نقاط را به هم وصل کنیم "n"("n" − ۱)/۲ پاره خط و بالتبع همین تعداد عمود منصف گذرنده از مرکز دایره داریم. چند ضلعی محاطی. همهٔ مثلث ها محاطی اند، به همین علت از این لحاظ دسته بندی نمی شوند. به دایره ای که رئوس مثلث بر آن واقع اس، محیطی گویند و رابطهٔ شعاع آن با اضلاع مثلث به صورت زیر است: formula_1 وقتی رئوس چهار ضلعی'ABCD' هم دایره باشند، به این چهارضلعی محاطی گویند. این شرایط زمانی وقتی رخ می دهد که formula_2 (قضیه زاویه محاطی) و زاویه های متقابل مکمل باشند. همچنین اگر "s"= ("a"+"b"+"c"+"d")/2 نمایندهٔ نصف محیط چهار ضلعی باشد خواهیم داشت: formula_3 که پارامشوارا ریاضی دان هندی در قرن ۱۵ آن را بدست آورد. همچنین بر اساس قضیه بطلمیدوس اگر قطرهای چهارضلعی را داشته باشیم، چهارضلعی محاطی است، اگر و تنها اگر: formula_4 همچنین اگر قطرها یکدیگر را در نقطهٔ X قطع کنند. چهارضلعی محیطی است، اگر و تنها اگر همچنین یک چها
رضلعی محاطی است، اگر و تنها اگر عمود منصف اضلاع همرس باشند. وردش. برخی بر این باورند که نقاط هم راستا هم هم دایره اند بر روی دایره ای با شعاع بی نهایت. دیگر خصوصیات. یک چند ضلعی محاطی است، اگر و تنها اگر هر ۴ راس آن یک چهارضلعی محاطی باشد.
پانیکوم ویرگاتوم (به انگلیسی: "Panicum virgatum") معمولاً به عنوان گیاه شناخته می شود.گیاهی مقاوم، ریشه دار، دارای ساقه های ریشه مانند زیرزمینی و چند ساله که رشد آنها در اواخر بهار آغاز می شود. این گیاه می تواند تا ۲٫۷ متر رشد می کنند،این گیاه با استفاده از تثبیت کربن C4، به آن یک مزیت در شرایط خشکسالی و درجه حرارت بالا است که باعث مقاومت علف در مقابل گرما و خشکسالی می باشد. این گیاه یکی از گونه های غالب در آمریکای شمالی در دشت مرکزی است و می تواند در چمن زار باقی بماند، که در مراتع چمن های بومی و در امتداد کنار جاده ها رشد می کند. این در درجه اول برای حفاظت خاک، علوفه، پوشش بازی، به عنوان چمن زینتی مفید می باشد و اخیراً به عنوان یک محصول زیست توده برای اتانول و بوتانول، در پروژه های گیاه درمانی ، فیبر، برق و تولید گرما و برای biosequestration یا ترسیب زیستی کربن (تبدیل انتشارات دی اکسیدکربن به مواد جامد) از دی اکسید کربن موجود در جو استفاده می شود.