Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کرچک نام یک گونه از تیره فرفیونیان است. از این گیاه روغن کرچک به دست می آید. کرچک ها گیاهانی یک پایه بوده و روی گل آذین خوشه، به رنگ سبز و در بعضی از انواع گل های یک پایه قرمز بدون گلبرگ. گل های نر به رنگ زرد مایل به سبز با پرچم خامه ای و روغن دار برجسته در خوشه ای تخم مرغی شکل به طول حداکثر ۱۵ سانتی متر. گل های ماده، در قسمت فوقانی خوشه به رنگ قرمز و برجسته قرار گرفته اند. میوه کرچک به صورت کپسول کروی و خاردار متمایل به سبز (یا قرمز-ارغوانی) می باشد که در هنگام رسیدن سخت و شکننده می شود و دانه ها به شکل بیضوی پهن و و به شکل دانه های لوبیا و دارای پوسته براقی می باشند؛ که درون آن ها یک مغز کرم یا سفید بسیار روغنی قرار دارد. دانه گیاه متمایل به رنگ قهوه ای و تا حد زیادی سمی بوده، رایسین یک پروتئین بسیار سمی است که در دانه های کرچک وجود دارد. پوست این دانه ها حاوی این سم است که یکی از کشنده ترین سموم طبیعی دنیا است. دانه های کرچک دارای یک زائده زگیل مانند به نام Caruncle هستند، که نوعی از Elaiosome است. ترویج و پراکندگی دانه های Caruncle توسط مورچه ها صورت می پذیرد. نام. نام ریسینوس (Ricinus) بر گرفته از یک اصط
لاح لاتین به معنای "کنه سگی" می باشد. علت این نامگذاری شباهتی بود که میان دانه این گیاه و کنه هایی که معمولاً در سگها دیده می شود. در واقع این اسم به دانه ها نسبت داده شده چون دانه ها در این گیاه بخش مهمتری هستند. اسم عام و متعارف "روغن کرچک – Castor oil" احتمالاً جایگزینی برای نام Castoreum می باشد؛ که یک ماده اصلی در صنعت عطرسازی و همچنین به عنوان طعم دهنده استفاده می شود که از غدد ترشحی مقعد و مثانه خشک شده سگ های آبی گرفته می شود. کرچک یک نام متعارف دیگر به نام "دستان حضرت مسیح" یا “Palm of Christ” دارد که برگرفته از شهرت و توانایی روغن کرچک در شفای زخم و درمان درد می باشد در ایران به آن کرچک، بیدانجیر و در گناباد بزانجیز گفته می شود دانه های سمی. مقدار سمیت دانه های کرچک خام به درصد و اندازه سم ریسین بستگی دارد. اگر چه مقدار دوز کشندگی سم برای بزرگسالان در حدود ۴ تا ۸ دانه هسته شناسایی شده، اما در حقیقت گزارشات ناشی از مسمومیت افراد از این دانه ها بسیار نادر می باشد. بر اساس گزارشهای کتاب گینس در سال ۲۰۰۷، این گیاه سمی ترین گیاه در جهان محسوب شده بود. با وجود این، خودکشی از طریق بلعیدن دانه های کرچک در ک
شورهایی مانند هندوستان که این گیاه به صورت خودرو در کنار جاده ها می روید هیچ وقت گزارش نشده. چرا که مسمومیت با ریسین بسیار دردآور و نامطبوع بوده و در عین حال همراه با تهوع، اسهال، تپش قلب، کاهش شدید فشار خون و حملات شدید می باشد. هر چند، سم حاصل از کرچک طی فرایندهایی خاص با غلیظ نمودن عصاره آن بسیار شباهت به عمل عصاره گیری در بادام دارد. اگر ریسین بلعیده شود نشانه های آن حدوداً تا ۳۶ ساعت بعد نمایان می شود اما در عرض ۲ تا ۴ ساعت بعد اثر گذاشته و فرد را به کشتن می دهد؛ که این علایم با احساس برافروختگی در دهان و حنجره آغاز و شامل دردهای شکمی، اسهال خونی (که خود به تنهایی در طی چند روز متوالی تمام آب بدن فرد را کشیده و باعث مرگ می گردد) و کاهش شدید فشار خون می باشد؛ که پس از گذشت ۳ تا ۵ روز شخص می میرد مگر اینکه قبل از بروز و گسترش علائم فوق به طور کامل شستشو داده و سم زدایی شود. مسمومیت زمانی رخ می دهد که دانه های کرچک توسط حیوانات یا حتی انسان ها شکسته و جویده شوند، به طوری که دانه های سالم و نجویده شده بدون خارج نمودن سم از سیستم دستگاه گوارشی عبور و دفع می شود.
گل قاصدک یا شیرمال نام یک گونه از سرده قاصدک است. این گیاه از تیره آفتابگردان (کاسنی) Astraceae می باشد. اندام گیاه شیرابه سفید رنگ دارد. برگ ها ساده با حاشیه چاکدار، گل آذین کپه ای، زرد رنگ، گل ها دو جنسی، نا منظم، پنج پر، پیوسته گلبرگ، کاسه کرک مانند، پرچم ها از ناحیه بساک به هم پیوسته، تخمدان غیر آزاد، میوه فندقه گل آذینی(مجتمع) شامل تعداد زیادی فندقک های منتهی به کرک است. فصل گلدهی اوائل بهار می باشد. قاصدک رایج در نواحی معتدل جهان، در مناطقی با خاک مرطوب رشد می کند. این گیاه بسیار مقاوم است و توانایی رشد در محیط های گوناگون را دارد. همچنین به خوبی تراکم گیاهان اطراف، دماهای شدید و کم آبی را تحمل می کند. به دلیل همین مقاومت بالا و توانایی زیاد در تکثیر سریع، قاصدک که در اصل بومی اوراسیا بوده، اکنون با دخالت مستقیم یا غیرمستقیم انسان در گستره وسیعی گسترش یافته و در سراسر قاره های آمریکا، آفریقای جنوبی، هند، استرالیا و نیوزیلند نیز یافت می شود. گرچه اغلب به عنوان علف هرز، به ویژه در چمنزارها شناخته می شود، اما در مناطق بومی خود به تدریج جایگاه آن به عنوان یک گل وحشی ارزشمند برای جذب حشرات گرده افشان و پرندگ
انی که از دانه های آن تغذیه می کنند، بیشتر شناخته می شود. در یکی از پژوهش ها، قاصدک پس از بید، پنیرک و تمشک، به عنوان چهارمین منبع مهم گرده شناسایی شد. برگ ها، گل ها و ریشهٔ این گیاه گاهی به عنوان خوراک یا در گیاه درمانی استفاده می شوند. توصیف. "Taraxacum officinale" از ریشه عمقی (عموماً بدون انشعاب) رشد می کند و چندین ساقهٔ گل دار توخالی و بدون برگ تولید می کند. ارتفاع این ساقه ها معمولاً است، اما گاهی به نیز می رسد. ساقه ها می توانند ته رنگ بنفش داشته باشند، ایستاده یا خمیده باشند، و گل آذین هایی تولید می کنند که هم ارتفاع یا بلندتر از برگ ها قرار دارند. برگ ها می توانند رشد عمودی یا گسترده داشته باشند؛ دمبرگ ها یا بدون بال یا دارای بال باریکی هستند. ساقه ها ممکن است بی کرک یا دارای پوششی پراکنده از کرک های کوتاه باشند. گیاه دارای لاتکس شیری است و برگ ها همگی برگ پایه هستند؛ هر ساقهٔ گل دار بدون براکته است و فقط یک گل آذین دارد. گل آذین های زردرنگ فاقد براکتهٔ بستری هستند و همهٔ گل ها که گلچه نام دارند، زبانه ای و دوجنسی هستند. در بسیاری از دودمان ها، بذرها بیشتر از طریق تکثیر غیرجنسی تولید می شوند، با این
که گل ها میزبان انواع مختلفی از حشرات گرده افشان هستند. برگ ها دارای طولی بین و عرضی بین هستند، و به شکل واژنیزه، دراز یا واژتخم مرغی اند، با قاعده هایی که به تدریج به سمت دمبرگ باریک می شوند. کنارهٔ برگ ها معمولاً دارای بریدگی های کم عمق تا عمیق اند و اغلب دندانه دار یا پاره پاره با دندانه های تیز یا کند هستند. کاسبرگک ها (براکته های فنجانی شکل که گلچه ها را دربر می گیرند) از ۱۲ تا ۱۸ قطعه تشکیل شده اند؛ هر قطعه برگشته و گاهی با پوشش مومی است. براکته های باریک، نوک تیز و به صورت دو ردیف مرتب شده اند. پوشش گل آذین (involucre) به قطر ، به رنگ سبز تا سبز تیره یا سبز مایل به قهوه ای است، و نوک آن ها خاکستری تیره یا مایل به بنفش است. تعداد گلچه ها از ۴۰ تا بیش از ۱۰۰ عدد در هر گل آذین متغیر است، که دارای جام هایی به رنگ زرد یا زرد-نارنجی هستند. میوه که به آن cypsela گفته می شود، از رنگ سبز زیتونی یا قهوه ای زیتونی تا رنگ کاهی تا خاکستری متغیر است، به شکل واژنیزه و به طول با منقارهای باریک. این میوه ها دارای ۴ تا ۱۲ خط برجسته اند. پرچمک های ابریشمی که چترهای پرواز را شکل می دهند، به رنگ سفید تا سفید نقره ای اند و
حدود ۶ میلی متر قطر دارند. گیاه معمولاً دارای ۲۴ یا ۴۰ جفت کروموزوم است، در حالی که برخی نمونه ها ۱۶ یا ۳۲ جفت دارند. شیمی. تاراکسالیسین یک پروتئیناز سرین است که در لاتکس ریشهٔ قاصدک یافت می شود. رودنسکایا و همکارانش (۱۹۹۸) دریافتند که تاراکسالیسین هیدرولیز یک زیرلایه پپتیدی کروموژنیک به نام Glp-Ala-Ala-Leu-pNA را در pH 8.0 به طور بهینه انجام می دهد. فعالیت بیشینهٔ این پروتئیناز در ریشه ها در ماه آوریل، در آغاز رشد گیاه پس از دورهٔ زمستان، به دست می آید.
کاملیا سیننسیس (نام علمی: "Camellia sinensis") نام یک گونه از سرده کاملیا است. از برگ های این گیاه چای درست می کنند. چای سیاه نام یک نوشیدنی است که از گیاهی به نام کاملیا سیننسیس (Camellia sinensis) به دست می آید. لفظ «چای» کلمه ای چینی بوده که در قدیم در چین و شمال هند به کار برده می شد و ما دقیقاً همان کلمه را به زبان فارسی وارد کرده ایم. بوته چای برای اولین بار در چین و در حدود پنج هزار سال پیش شناخته شد که به تدریج علاوه بر دارا بودن خاصیت درمانی، برای مصرف رنگ آمیزی نیز به کار رفت. چای که در چین به صورت خودرو و طبیعی یافت می شود، بعد از مدتی به عنوان دم کرده، مفرح و باز آورنده سلامتی برای بدن به دربار پادشاهان راه یافت و حتی تا اواخر قرن گذشته، چای سیاه و چای سبز از نوشیدنی های تجملی و گران قیمت بوده است. دربارهٔ تاریخ کشف چای، افسانه های زیادی گفته اند. ازجمله می گویند که یکی از امپراتوران چین دستور داد تا فردی را برای تنبیه از شهر بیرون کنند. آن شخص مدتی را در کوه و بیابان و در جنگل ها سرگردان بود و به همین خاطر بسیار ضعیف و ناتوان شده بود. در همین میان درختی را دید و از شدت گشنگی برگ آن را به عنوان غذ
ا خورد و بعد از مدتی رنگ و رخسارش کاملاً زیبا به حالت اولیه برگشت. به طور مخفیانه وارد شهر شد و با یکی از نزدیکان امپراتور احوال خود را بازگو کرد. در نهایت امپراتور او را احضار کرد و از اینکه او صحیح و سلامت برگشته است متعجب شد. بعد از این ماجرا امپراتور، عده ای از طبیبان را برای تحقیق دربارهٔ خواص این گیاه مأمور کرد. همچنین در افسانه ای دیگر گفته اند که روزی عده ای برای شکار به جنگل رفته بودند. گوشت یکی از شکارهای خود را در ظرفی ریختند و روی آن را با شاخه های چای پوشاندند. دوباره به شکار رفتند و بازگشت. چیزی که مشاهده کردند آن ها را بسیار متعجب زده کرده بود. گوشت ها کاملاً له شده بودند. نتیجه این مشاهده را به طبیبان اطلاع دادند و آن ها دریافتند که گیاه چای برای هضم غذا و زود پختن گوشت و حبوبات بسیار مؤثر است. سابقه مصرف چای در ایران از قرن هفدهم میلادی گزارش شده که جهانگردان از چایخانه هایی گزارش داده اند که رجال و افراد ثروتمند در آنجا جمع شده و چای می نوشیدند. در ضمن در همان قرن هفدهم میلادی تاجری اصفهانی که دامنه تجارتش تا هندوستان می رسیده و اجناس این نواحی را به اروپا می برد و می فروخت، برای اولین بار چ
ای را به اروپا برد و به عنوان نوشیدنی مفرح جدیدی که در هندوستان به آن «تِی» می گفتند، به اروپاییان چشاند. زراعت چای بعد از چین، در هند و ژاپن و از قرن نوزدهم میلادی به تمامی نقاط مختلف و مستعد دنیا توسعه راه یافت. در روسیه و در سال ۱۸۸۵ به دستور دولت وقت، «پرنس-ورنتسف» در نواحی قفقاز شروع به کشت چای کردند. ژاپن در قرن نهم، در کشورهای آفریقایی و عثمانی در قرن نوزدهم به چای کاری پرداختند. نهال های چای در زمینی که خاک قرمز و مقداری آهن و هوای آن رطوبتی باشد و سرمای شدید کمتر از منهای ده درجه نباشد، به عمل می آید. البته شرایط دیگری مثل وجین مناسب و تقویت خاک و هرس هم جز عوامل مهم در این زراعت می باشد.
موش آبی (نام علمی: "Ondatra zibethicus") نام یک گونه از تیره همسترهای دم کوتاه است. این حیوان بومی آمریکای شمالی است اما از اوایل قرن بیستم برای تجارت خز به اروپا و روسیه و آمریکای جنوبی هم آورده شده است. موش آبی در محیط های آبی زندگی می کند و عاداتی شبیه به سگ آبی دارد اما بسیار کوچکتر از آن است. وزن این حیوان ۶۰۰ گرم تا ۲ کیلو یعنی حدود ۴ برابر موش صحرایی قهوه ای است اما طول آن فقط کمی بیشتر از موش صحرایی قهوه ای است. این جونده بزرگ همه چیزخوار است اما ۹۵ درصد غذای آن را منابع گیاهی تشکیل می دهد.
سقوط در بی نهایت چهارمین آلبوم استودیویی گروه موسیقی پراگرسیو متال آمریکایی دریم تیتر است. این آلبوم در ماه سپتامبر ۱۹۹۷ منتشر شد. درباره آلبوم. مراحل ساخت و پیش تولید آلبوم "سقوط در بی نهایت" برای اعضای گروه پر استرس بود. ضبط آلبوم در ژوئن ۱۹۹۷ در استودیوهای پاور استیشن انجام شد. به دنبال کنار رفتن کوین مور از گروه، مایک پورتنوی و دیگر اعضای گروه در ترانه سرایی آهنگ ها مشارکت بیشتری کردند. این آلبوم از لحاظ تجاری برای گروه یک شکست بود و منجر شد که گروه در آلبوم های بعدی خواهان آزاد بودن از دخالت های ناشرش در ساخت آلبوم باشد.
ستاد ارتباطات دولت با سرواژه GCHQ یک سازمان اطلاعاتی و امنیتی با هدف شنود الکترونیک و تضمین اطلاعات به نیروهای مسلح بریتانیا و دولت بریتانیا است. ستاد این سازمان دولتی در ساختمان دونات در شهر چلتنهام در استان گلاسترشر در جنوب غربی انگلستان است. مسئول ستاد ارتباطات دولت، وزیر امور خارجه و مشترک المنافع بریتانیا است. اما بخشی از وزارت امور خارجه بریتانیا نیست و اداره کننده آن ، جایگاه دبیر دائمی دارد. ستاد ارتباطات دولت، پس از جنگ جهانی اول با نام مدرسه کد و سایفر دولت با سرواژه GC&amp;CS بنیان گذاری شد و تا سال ۱۹۴۶ (میلادی) با همین نام شناخته می شد. در هنگام جنگ جهانی دوم، ستاد آن در بلچلی پارک بود و مسئولیت رمزگشایی کدهای ماشین انیگمای آلمان نازی را بر عهده داشت. ستاد ارتباطات دولت، دو بخش اصلی دارد. یکی، سازمان سیگنال های ترکیبی است که مسئولیت گردآوری اطلاعات را بر عهده دارد و دیگری، مرکز ملی امنیت سایبری است که کار برقراری امنیت ارتباطات در خود بریتانیا را انجام می دهد. سرویس زبان حرفه ای مشترک، اداره کوچک و منبع مشترک بین دولتی است که بیشتر، مسئول پشتیبانی از زبان حرفه ای و برگردان و تفسیر خدمات بین بخش ه
ای دولتی است. ستاد این واحد، برای مدیریت بهتر، در همان دفتر ستاد ارتباطات دولت است. در سال ۲۰۱۳ (میلادی) ستاد ارتباطات دولت به دلیل افشاگری های جاسوسی گسترده کارمند پیشین آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا ادوارد اسنودن مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. ادوارد اسنودن فاش کرد که ستاد ارتباطات دولت، در حال گردآوری همه ترافیک اینترنتی و تماس های تلفنی در بریتانیا از طریق برنامه تمپورا است. افشاگری ادوارد اسنودن به مجموعه گسترده ای از افشاگری ها درباره نظارت جهانی انجامید. در نهایت، به دلیل تهدید دولت بریتانیا مبنی بر طرح دعوی در دادگاه، روزنامه "گاردین" مجبور شد همه پرونده هایی را که اسنودن به آنها داده بود نابود کند. ساختار. ستاد ارتباطات دولت را اداره کننده آن، و یک هیئت همکار، تشکیل یافته از اداره کنندگان اجرایی و غیر اجرایی، اداره می کنند. گزارشی که به هیئت همراه ارائه می شود موارد زیر را در بر می گیرد: تاریخچه. مدرسه کد و سایفر دولت. در هنگام جنگ جهانی اول، نیروی زمینی بریتانیا و نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا سازمان های شنود الکترونیک جداگانه داشتند. سازمان شنود الکترونیک نیروی زمینی MI1 و برای نیروی دریایی NI
D25 (که در آغاز «اتاق ۴۰» نامیده می شد) نام داشت. در سال ۱۹۱۹ (میلادی) و پس از پایان جنگ، کمیته سرویس مخفی کابینه، به ریاست جرج کرزن پیشنهاد کرد که در دوران صلح نیز، یک سازمان رمزگشایی برقرار شود و این کار را به اداره کننده اطلاعات دریایی، هیو سینکلر سپرد. سینکلر، کارمندان NID25 و MI1 را در سازمان تازه ای ادغام کرد که در آغاز، از ۲۵ تا ۳۰ افسر و شمار مشابهی کارمند دفتری تشکیل می شد. ویکتور فوربِز از وزارت امور خارجه، این سازمان را «مدرسه کد و سایفر دولت» نامید که در اصل، یک نام صوری بود. آلیستر دنینستون که عضو NID25 بود به عنوان رئیس عملیاتی آن، برگزیده شد. در آغاز، مدرسه کد و سایفر دولت، زیر نظر فرماندهی نیروی دریایی بریتانیا آدمیرالتی (دریاسالار) و ستاد آن در واترگیت هاوس در آدلفی لندن بود. کارکرد عمومی آن "مشاوره امنیتی کد و رمزهای مورد استفاده در همه سازمان های دولتی و کمک به تهیه آنها" بود. اما ماموریت پنهانی آن "بررسی روش های ارتباطات رمزنگاری استفاده شده توسط قدرت های خارجی" بود. مدرسه کد و سایفر دولت به صورت رسمی در ۱ نوامبر ۱۹۱۹ بنیان گذاری شد در حالیکه نخستین کار رمزگشایی خود را پیش از آن و در ۱۹ اک
تبر انجام داده بود. تا پیش از جنگ جهانی دوم، مدرسه کد و سایفر دولت، سازمانی تقریبا کوچک بود. در سال ۱۹۲۲ (میلادی) تمرکز اصلی آن، پیام های دیپلماتیک بود و "به پیام های خدماتی که ارزش بخشنامه کردن نداشتند کاری نداشت". بنابراین به ابتکار جرج کرزن، مدرسه کد و سایفر دولت، از آدمیرالتی به وزارت امور خارجه منتقل شد. مدرسه کد و سایفر دولت، زیر نظر هیو سینکلر در آمد که در ۱۹۲۳ (میلادی) همزمان رئیس مدرسه کد و سایفر دولت، و سرویس اطلاعات مخفی ("اس آی اس " یا "ام آی۶" یا "MI6") بود. در سال ۱۹۲۵ (میلادی) هر دو سازمان در دو طبقه جداگانه ساختمان برادوی، روبری سنت جیمز پارک جا داده شدند. پیام های رمزگشایی شده توسط مدرسه کد و سایفر دولت، در پرونده های آبی رنگ، توزیع می شدند. در دهه ۱۹۲۰ (میلادی) مدرسه کد و سایفر دولت، به صورت موفقیت آمیز رمزهای دیپلماتیک اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی را می شکست. بااینحال در مه ۱۹۲۷ در هنگام پشتیبانی سری شوروی از اعتصاب عمومی در بریتانیا و پخش پروپاگاندای مخرب، نخست وزیر آن دوره بریتانیا استنلی بالدوین، جزئیات پیام های پنهانی را به اطلاع عموم رساند. در طول جنگ جهانی دوم، مدرسه کد و سایفر دولت،
بیشتر در بلچلی پارک در میلتون کینز امروزی مستقر بود و به شکستن کدهای لُرِنز و ماشین انیگما می پرداخت. در سال ۱۹۴۰ (میلادی) مدرسه کد و سایفر دولت، روی ۱۵۰ شیوه رمزنگاری دیپلماتیک از ۲۶ کشور کار می کرد و کارمندان ارشد آن شامل آلیستر دنیستون، الیور استرچی، دیلی ناکس، جان تیلتمن، ادوارد ترَویس، ارنست فترلین، جاش کوپر، دونالد میچی، آلن تورینگ، گوردن ولچمن، جون کلارک، مکس نیومن، ویلیام توماس تات، آی. جِی. گود، پیتر کالوُکُرِسی، و هیو فاس بودند. در سال ۱۹۳۵ (میلادی) یک ایستگاه در خاور دور در هنگ کنگ با نام دفتر ترکیبی خاور دور برپا شد و در ۱۹۳۹ (میلادی) به سنگاپور منتقل شد. با پیشروی ژاپن به سوی جنوب شبه جزیره مالایا، رمزگشایان نیروی زمینی و نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا به مرکز آزمایش بی سیم در دهلی هند رفتند. رمزگشایان نیروی دریایی در دفتر ترکیبی خاور دور به کلمبو در سری لانکا و سپس بندر کیلیندینی در نزدیکی مومباسا در کنیا رفتند. در ژوئن ۱۹۴۶ "مدرسه کد و سایفر دولت" به "ستاد ارتباطات دولت" تغییر نام داد. پس از جنگ جهانی دوم. ستاد ارتباطات دولت در آغاز کار در پایگاه نیروی هوایی ایستکوت لندن قرار داشت. اما در سال ۱۹۵
۱ (میلادی) در ۲ سایت اُوکلی و بِنهال در حومه های چلنتهام منتقل شد. در سال ۱۹۷۶ (میلادی) دانکن کمپبل و مارک هوزنبال در جستاری در مجله "تایم اوت" وجود ستاد ارتباطات دولت را فاش کردند. در پیامد آن، هوسنبال از بریتانیا اخراج شد. تا سال ۱۹۸۳ (میلادی) چیز زیادی در رابطه با ستاد ارتباطات دولت در رسانه ها گفته نمی شد. اما دادگاه جفری پرایم (یک نفوذی کاگ ب در ستاد ارتباطات دولت) باعث توجه چشمگیر رسانه ها به این سازمان شد. آمریکا و بریتانیا اطلاعات خود را از هنگام جنگ جهانی دوم با یکدیگر همرسانی می کردند. برای ستاد ارتباطات دولت، این به معنی داد و ستد اطلاعات با آژانس امنیت ملی آمریکا است. جنجال های سندیکای کارگری. در سال ۱۹۸۴ (میلادی) هنگامیکه دولت محافظه کار مارگارت تاچر عضویت کارمندان خود در اتحادیه های کارگری را منع کرد ستاد ارتباطات دولت در یک بحران سیاسی قرار گرفت. ادعا شده بود که پیوستن به اتحادیه های کارگری، برخلاف امنیت ملی است. چندین اعتصاب یک روزه گسترده در اعتراض به این تصمیم برپا شدند. زیرا این تصمیم دولت، به عنوان گام نخست در ممنوعیت گسترده اتحادیه های کارگری انگاشته می شد. درخواست ها به دادگاه های بریتان
یا و کمیسیون حقوق بشر اروپا ناموفق بودند. دولت مارگارت تاچر به کارمندان ستاد ارتباطات دولت، پیشنهاد کرد که در برابر مقداری پول از عضویت در اتحایه کارگری منصرف شوند. ارائه دادخواست به سازمان بین المللی کار باعث شد دولت محافظه کار، کنوانسیون آزادی اجتماعات و حفاظت از حق سازماندهی را زیر پا بگذارد. در نهایت، این ممنوعیت با به قدرت رسیدن حزب کارگر در سال ۱۹۹۷ (میلادی) برداشته شد. این کار با بنیان گذاری گروه ارتباطات دولت در اتحادیه خدمات اقتصادی و دولتی انجام شد تا پاسخگوی منافع کارکنان در همه سطوح باشد. در سال ۲۰۰۰ (میلادی) دولت بریتانیا به گروهی از ۱۴ کارمند پیشین ستاد ارتباطات دولت که به خاطر رد درخواست دولت محافظه کار، در جدایی از اتحادیه کارگری، از کار اخراج شده بودند پیشنهاد بازگشت به کار داد که ۳ تن از آنان این پیشنهاد را پذیرفتند. پس از جنگ سرد. دهه ۱۹۹۰: بازسازی پس از جنگ سرد. لایحه سازمان های اطلاعاتی ۱۹۹۴ برای نخستین بار به کار سازمان های اطلاعاتی، مشروعیت قانونی داد، اهداف آنها را تعریف کرد و کمیته امنیت و اطلاعات مجلس بریتانیا اجازه یافت که هزینه ها، مدیریت، و سیاست های سه سازمان دولتی را بررسی کند.
آرمان های ستاد ارتباطات دولت به صورت کار برای "برآوردن نیازهای امنیت ملی، با اشاره ویژه به سیاست های دفاعی و خارجی دولت بریتانیا؛ به نفع رفاه اقتصادی بریتانیا؛ و پشتیبانی از پیشگیری و کشف بزه های جدی" تعریف شدند. در هنگام ارائه این لایحه به مجلس، در اواخر سال ۱۹۹۳ (میلادی) نخست وزیر آن دوره بریتانیا جیمز کالاهان، ستاد ارتباطات دولت را "دیوان سالاری تمام عیار" توصیف کرد و افزود: قرار است در آینده، نهادهایی ایجاد شوند که امکان بازرسی سازمان های اطلاعاتی را فراهم کنند و "بررسی کنند که آیا هنوز به کارهایی که ستاد ارتباطات دولت، امروز هم انجام می دهد نیازی هست یا نه". در سال ۱۹۹۳ به دنبال افشای مسئله "اسکوئیدی گیت"، ستاد ارتباطات دولت، گزارش ها درباره "شنود، ضبط، یا افشای تماس های تلفنی" خانواده سلطنتی بریتانیا را رد کرد. در اواخر سال ۱۹۹۳ کارمند دولت، مایکل کوییلان به دنبال نتیجه گیری از گزارش خود به نام "بازبینی منابع و نیازهای اطلاعاتی" و قطع ٪۳ بودجه سازمان، پیشنهاد بازبینی موشکافانه کارهای ستاد ارتباطات دولت را کرد. به دنبال آن دبیر ارشد وزار خزانه داری، جاناتان آیتکن گفتگویی رو در رو با اداره کنندگان ستاد ار
تباطات دولت داشت تا بر پایه گزارش کوییلان، قطع بیشتر بودجه، بررسی کند. در سال ۲۰۱۰ (میلادی) ریچارد آلدریچ اعلام کرد که جان آدیه، اداره کننده ستاد ارتباطات دولت در دوره جاناتان آیتکن، در جلسه با آیتکن، عملکرد خوبی نداشته و باعث شده آیتکن نتیجه بگیرد که "ستاد ارتباطات دولت از روش های مدیریتی ضعیف، و روش های کهنه ارزیابی اولویت ها رنج می برد". بودجه ستاد ارتباطات دولت که در ۱۹۹۳، ۸۵۰ میلیون پوند استرلینگ (برابر ۱/۷۴ میلیارد پوند سال ۲۰۱۹) بود که با بودجه ۱۲۵ میلیون پوندی ام آی۵ و سرویس اطلاعات مخفی (MI6) مقایسه می شد. در دسامبر ۱۹۹۴ یک بازرگان به نام راجر هورن به سِمَتِ بازبین ستاد ارتباطات دولت گماشته شد که گزارش خود را در مارس ۱۹۹۵ ارائه کرد. گزارش هورن، پیشنهاد قطع ۱۰۰ میلیون پوند از بوجه ستاد ارتباطات دولت را کرد. این کاهش، چشمگیر بود و هیچ سازمان اطلاعاتی دیگر بریتانیا از هنگام پایان جنگ جهانی دوم چنین چیزی را تجربه نکرده بود. جِی. دیویدسون که کار شنود الکترونیک از روسیه را انجام می داد پس از قطع بودجه، به سرعت این سازمان را ترک کرد. در سال ۲۰۰۰ و پس از تهدیدها از سوی عاملان بدون تابعیت خشونت، و افزایش ریسک
تروریسم، جرائم سازمان یافته، و دسترسی غیر قانونی به جنگ افزارهای هسته ای، شیمیایی، و بیولوژیک باعث لغو قطع بودجه شد. دیوید اوماند در سال ۱۹۹۶ (میلادی) به ریاست ستاد ارتباطات دولت رسید و تغییر گسترده ای را برای مقابله با اهداف تازه و در حال تغییر، و تغییرات سریع فناوری ایجاد کرد. اوماند مفهوم تازه ای را به نام "Sinews" یا "SIGINT New Systems" به معنی سامانه های تازه شنود الکترونیک معرفی کرد که اجازه استفاده از روش های کاری انعطاف پذیرتری را می داد، و با ایجاد چهارده زمینه، از موزای کاری جلوگیری می کرد. دامنه کار هر یک از این چهارده زمینه، به خوبی تعریف شده بود. همچنین در دوره کار اوماند، برای ساخت ساختمان دونات برنامه ریزی شد. این ساختمان با زیربنای ۱۷۶ هکتار در بنهال در نزدیکی چلنتهام، بزرگترین ساختمان ساخته شده برای یک سازمان اطلاعاتی در خارج از آمریکا بود. عملیات شنود الکترونیک ستاد ارتباطات دولت در ایستگاه چانگ هوم کوک هنگ کنگ در سال ۱۹۹۴ (میلادی) به پایان رسید. شنود الکترونیک ستاد ارتباطات دولت از این پایگاه، برای حفظ ارتباط با آژانس امنیت ملی، بسیار مهم بود که در سرمایه گذاری و تجهیزات نصب آن ایستگاه، ه
مکاری کرده بود. با پیش بینی انتقال حاکمیت هنگ کنگ از بریتانیا به دولت چین در ۱۹۹۷ تجهیزات ایستگاه های شنود الکترونیک هنگ کنگ به ایستگاه ارتباطات ماهواره های دفاعی استرالیا در نزدیکی جرالدتون در استرالیای غربی منتقل شدند. در دهه ۱۹۹۰ (میلادی) عملیاتی که از اطلاعات گردآوری شده ستاد ارتباطات دولت استفاده می کردند شامل نظارت بر سربازان عراقی در جنگ خلیج فارس، مخالفان جمهوری خواه تروریست و ارتش واقعی جمهوری خواه ایرلند، جنگ های یوگسلاو، و بزهکاری های کنت نوی بودند. در میانه دهه ۱۹۹۰ ستاد ارتباطات دولت، شروع به همکاری در زمینه جرایم سایبری کرد. دهه ۲۰۰۰: مقابله با اینترنت. در پایان سال ۲۰۰۳ (میلادی) ستاد ارتباطات دولت به ستاد تازه خود در ساختمان دونات منتقل شد. در آن هنگام، این ساختمان، دومین ساختمان بزرگ بخش دولتی در اروپا با هزینه ساخت ۳۳۷ میلیون پوند بود. ساختمان تازه که شرکت گنسلر آنرا طراحی کرده و شرکت کاریلیون ساخته بود پایگاه ستاد ارتباطات دولت برای همه عملیات های چلتنهام شد. توجه عمومی به ستاد ارتباطات دولت، بار دیگر در اواخر سال ۲۰۰۳ و اوایل سال ۲۰۰۴ (میلادی) و به دنبال اخراج کاترین گان جلب شد. زیرا او یک
ایمیل محرمانه آژانس امنیت ملی آمریکا به ستاد ارتباطات دولت را به مجله "آبزرور" درز داده بود که در آن از ماموران ستاد ارتباطات دولت خواسته شده بود ارتباطات بازرسان سازمان ملل متحد را که به جنگ عراق انجامید شنود کنند. ستاد ارتباطات دولت، اطلاعات خود را با نظارت بر طیف گسترده ای از ارتباطات و دیگر سیگنال های الکترونیک بدست می آوَرَد. برای این کار، چندین ایستگاه شنود در داخل و خارج از بریتانیا برپا شدند. ایستگاه های شنود در خود چلتنهام، بیود، اسکاربرا، جزیره اسنشن، و با همکاری آمریکا در آرای اف من وید هیل هستند. ایستگاه نیکولاس آییوس در قبرس را نیروی زمینی بریتانیا به نیابت از ستاد ارتباطات دولت اداره می کند. در مارس ۲۰۱۰ کمیته امنیت و اطلاعات از ستاد ارتباطات دولت به خاطر مشکلات در شیوه های امنیت فناوری اطلاعات، و شکست در برآوردن اهداف خود برای مقابله با حملات سایبری انتقاد کرد. بر پایه آنچه ادوارد اسنودن در روزنامه "گاردین" فاش کرد ستاد ارتباطات دولت، ایمیل، تماس های تلفنی، و رایانه های سیاستمداران خارجی را که در اجلاس گروه ۲۰ سال ۲۰۰۹ (میلادی) در نشست لندن گرد آمده بودند شنود می کرده است. این نظارت حتی در برخی
موارد با نصب کی لاگرهایی که در هنگام اجلاس بر روی رایانه های آنها نصب شده بود پس از پایان نشست نیز ادامه داشت. بر پایه ادوارد اسنودن، ستاد ارتباطات دولت، ۲ برنامه چتری اصلی برای گردآوری اطلاعات دارد: ستاد ارتباطات دولت دستکم از ژوئن ۲۰۱۰ به برنامه نظارت بر اینترنت آمریکا به نام پریزم دسترسی داشته است. گفته می شود که پریزم به آژانس امنیت ملی آمریکا و اداره تحقیقات فدرال (اف بی آی) دسترسی آسانی به داده های ۹ شرکت اصلی اینترنت در جهان می دهد که گوگل، فیس بوک، مایکروسافت، اپل، یاهو!، و اسکایپ را دربرمی گیرد. دهه ۲۰۱۰. در فوریه ۲۰۱۴ روزنامه "گاردین" بر پایه اسناد ادوارد اسنودن فاش کرد که ستاد ارتباطات دولت، بدون جداسازی افراد، تصاویر ۱/۸ میلیون دوربین کاربران یاهو در سراسر جهان را ضبط می کند. در همان ماه، شبکه ان بی سی و مجله "اینترسپت" بر پایه اسناد ادوارد اسنودن از گروه اطلاعات تحقیقی تهدید مشترک و واحدهای بهره برداری از شبکه های رایانه ای در ستاد ارتباطات دولت، پرده برداشتند [که بر ایران نیز نظارت می کردند]. ماموریت آنها عملیات سایبری بر پایه "حقه های کثیف" بود تا ارتباطات دشمن را از کار بیاندازند، بی اعتبار ک