Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مجلهٔ تصویری جنگ نام یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی به کارگردانی سعید کلاهی است که در سال ۱۳۶۷ تهیه و از شبکه ۱ سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش گردید. خلاصه داستان. پیرمردی، مسئول رساندن نامه ها به رزمندگان در خط مقدم جبهه ها است و با اینکارش، خود در شادی آنان سهیم می شود. در دوران جنگ ایران و عراق که هشت سال بطول انجامید، مهربانی و ازخودگذشتگی و همدلی، مضامینی بود که در زیباترین شکل خود دیده می شد و این مجموعه تلویزیونی، گوشه ای از این روابط عالی انسانی را به تصویر می کشید.
الواتورهای کاسه ای یا بالابرهای کاسه ای (BUCKET ELEVATOR) شامل انتقال دهنده های سقفی الوارهای قفسه ای همگی انتقال دهنده هایی هستند که دارای باند کششی می باشند و برای حمل بار به صورت عمودی یا شیبدار به کار می روند. و مخصوص حمل مواد مختلف از جمله مواد پودری دانه ای و کلوخه ای مانند سنگ خرد شده سیمان. گندله آهن. کلینکر شن زغال سنگ مواد شیمیایی حبوبات آرد و غیره می باشند. بالابر کاسه ای به طور وسیعی در حمل مواد ساختمانی مراکز صنعتی شیمیایی مراکز تولیدی کارگاه های ذوب فلزات و مراکز صنعتی غذایی و… بکار برده می شوند. الواتورها قادرند مواد را تا ارتفاع بالای ۵۰ متر منتقل کنند و تا ظرفیت ۴۵۰متر مکعب بر ساعت می توانند مواد را حمل نمایند. حساسیت ویژه الواتورها در بارگذاری بیش از حد مجاز آنها است که نتایج مضری به بار می آورد. از نقاط ضعف آن ها اینست که بارگذاری باید به روش یکنواخت در آن ها صورت گیرد. قسمتهای تشکیل دهنده الواتور. براساس متد بارگذاری الواتورها به چند نوع تقسیم بندی می شوند: تقسیم بندی کاسه الواتور. مدل عمیق برای مواد خشک با سیالیت خوب کاربرد دارد. لبه کاسه در این مدل دارای زاویه ۶۵ درجه می باشد. مدل کم عمق
برای مواد تر و موادی که سیالیت کمی دارند به کار می رود زاویه لبه کاسه در این مدل ۴۵ درجه می باشد باکتهای کم عمق فقط در الواتورهایی که دارای فاصله بین باکتها می باشند استفاده می شود باکتهای Vشکل فقط در الواتورهای پیوسته برای حمل مواد کلوخه ای حجیم و مواد ساینده استفاده می شوند. جنس کاسه الواتور می تواند فلزی یا پلاستیکی باشد. کاسه های فلزی نیز بنابر شرایط کاری و در تماس با مواد ساینده می توانند از ورق های فولادی ضد سایش ساخته شوند که عمر کارکرد آن ها را بالا می برد. همچنین در مواردی که قاشقک الواتور با مواد اسیدی و خورنده در تماس است از انواع ورق استیل ساخته میشوند. قسمت کششی در الواتور. تسمه یا زنجیر قسمت کششی یک الواتور می باشد تسمه های منسوج لاستیکی که در نوار نقاله های لاستیکی کاربرد دارند در الواتورها نیز استفاده می شوند باکتها توسط پیچ های با سر مخصوص به تسمه بسته می شوند سر پیچها پایین تر از سطح تسمه قرار می گیرد تا هنگام عبور از روی پولی با آن تماس پیدا نکنند پهنای تسمه باید ۳۵ تا ۴۰ میلی متر از پهنای باکت بیشتر باشد. به منظور افزایش طول عمر سرویس یک لایه از مواد فشرده باید بین باکت وتسمه قرار گیرد تا
محل تماس آن ها را افزایش داده و تنش اعمالی کاهش یابد. همچنین وجود این لایه از قرار گرفتن هر قطعه سخت و ساینده در بین باکت و تسمه که هنگام عبور از دور پولی در بین ان فشرده می گردد جلوگیری می کند. پهنای تسمه از بین مقادیر ۱۵۰-۲۰۰-۲۵۰-۳۰۰-۴۰۰-۵۰۰ انتخاب می شود تسمه های از نوع تقویت شده با کابل های فولادی نیز استفاده می شود. زنجیرهایی که در الواتورهای زنجیری استفاده می شوند از نوع Round Link Chainبرای ظرفیت های بالا و معمولی و Flat Link Chainمی باشند. در نوع زنجیری باکتها توسط گیره ها وکرپی های مخصوص پیچ و مهره یا توسط پرچکاری بسته به نوع زنجیر متصل می گردند. برای پهنای بالای ۳۲۰ میلی متر از دورشته زنجیر به موازات هم که می تواند به دیواره پشت باکت یا به دیواره های کناری باکتها متصل شود استفاده می شوند. انتخاب وسیله کشش (تسمه یا زنجیر) بستگی به ظرفیت الواتور ارتفاع و ماهیت مواد حمل و دمای محیط دارد. تسمه های منسوج لاستیکی باکتها را با استحکام کمتری نگاه می دارد و دارای تحمل کمتری نسبت به زنجیر دارد ولی دارای قابلیت سرعت بیشتری بوده و سایش و استهلاک کمتری نسبت به حالتی که با زنجیر مواد حجیم وساینده را حمل می کنیم
دارا می باشد. بنا به دلایل بالا تسمه ها اصولاً در الواتورهای با سرعت بالا و ظرفیت های کم یا متوسط تا ۸۰ متر مکعب بر ساعت و تا ارتفاع ۲۵ تا ۴۰ متر کاربرد دارند. این نوع الواتورها برای حمل مواد پودری کلوخه ای ریز و با سنگینی متوسط و کم استفاده می شوند. زنجیرها در ظرفیت های بالا و برای حمل مواد کلوخه ای درشت و سنگین و مواد داغ که ممکن است به تسمه های لاستیکی صدمه بزنند استفاده می شود سرعت الواتورهای تسم های بین 0.8-2.5 m/sec و برای زنجیری بین 0.4-1.25 m/secمی باشد. محفظه الواتور. شامل قسمت های فوقانی – تحتانی وبدنه میانی می باشد واحد محرک ودستگاه های متعلق به آن در قسمت بالای الواتور جای می گیرند. محفظه می تواند به صورت کششی یا فشاری در نظر گرفته شود در نوع فشاری کلیه نیروها که شامل وزن محفظه و واحد محرک و نیروهای وارد بر یاتاقان ها می گردد بر قسمت تحتانی محفظه وارد می گردد. در نوع کششی یاتاقان ها و واحد محرک توسط پایه هایی از قسمت فوقانی آویخته قرار می گیرند محفظه پایینی الواتور شامل ناودانی تغذیه می باشد برای مواد نمناک در وضعیت بالاتری قرار گرفته و دارای شیب ۶۰ درجه می باشد و برای مواد با سیالیت زیاد ناودانی
در قسمت پایینتر و با شیب ۴۵ درجه در نظر می گیرند. در دیواره های پایین محفظه دریچه هایی تعبیه می گردد تا امکان تعمیر و بازدید الواتور فراهم گردد قسمت میانی محفظه از ورقه های آهنی با ضخامت ۲ تا ۶ میلی متر تشکیل می یابد و دارای لبه هاییست که امکان اتصال پیچ ومهره ای را به قسمت های دیگر فراهم می کند قسمتهای متعدد محفظه دارای ارتفاع ۲تا۲/۵ متر می باشد وبا پیچ بهم وصل می شوندبخش میانی دارای رولیک های راهنما می باشد که تسمه یا زنجیر را هدایت کرده از حرکت موجی آن ها جلوگیری می نماید. عمل Take Up که برای کشش اولیه الواتورها انجام می شود به صورت پیچی ویا وزنه ای ویا هردو با هم صورت می گیرد سیستم Take Up درکناره های پایین محفظه قرار می گیرد. این عمل از سرخوردن تسمه روی پولی یا زنجیر روی چرخ زنجیر و حرکت موجی قسمت کششی جلوگیری می کند. واحد محرک. که شامل الکترو موتور و کوپلینگ می باشد کوپلینگ ها در الواتورها کاربرد مهمی دارند مسئله حادی که در الواتورها وجود دارد مصرف جریان برق زیاد در هنگام راه اندازی سیستم می باشد انتخاب کوپلینگ هیدرولیکی برای الواتورها مشکل بالا را برطرف می نماید. استفاده از کوپلینگ های هیدرولیک دارای م
زایای زیر است:
ماه پنهان است نام یک مجموعهٔ نمایشی تلویزیونی (تله تئاتر) به کارگردانی «خسرو شایسته» است که در سال ۱۳۶۲ تهیه و از شبکه ۱ پخش گردید. خلاصه داستان. هنگام اشغال کشور بلژیک توسط ارتش آلمان نازی، مردم در یک شهر کوچک به کمک شهردارشان، نیروهای دشمن را شکست می دهند؛ اما این پیروزی آسان به دست نمی آید و شهردار و عده ای از مبارزان اعدام می شوند.
فهرست بزرگترین شرکت های هواپیمایی آسیا، فهرستی بر پایه اندازه ناوگان و مجموع مسافرهای منتقل شده در بازه های ۱۲ ماهه می باشد، که در فاصله سال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ رتبه بندی شده اند. در لیست زیر در ستون سال ۲۰۱۴، اطلاعات درج شده، تنها متعلق به ۴ ماه نخست این سال (تا ماه آوریل) محاسبه شده، که قاعدتأ در رتبه بندی شرکت ها، دخالت مستقیم نداشته است. کلیه اعداد زیر ستون های سال ها، بر پایه میلیون درج شده اند.
محمدحسین صفای فریدنی معروف به صفای اصفهانی از شاعران فارسی سرای ایران در قرن سیزدهم هجری و از اهالی منطقهٔ فریدن در غرب استان اصفهان می باشد. هم اینک نام یکی از خیابان های اصفهان در شمال غرب این شهر، حکیم صفایی می باشد. زندگی نامه. صفای اصفهانی در سال ۱۲۶۹ در فریدن متولد شد. تحصیلات ابتدایی را در فریدن و اصفهان فرا گرفت و سپس به همراه برادرش علیمحمد متخلص به حکیم به تهران رفت و در تهران به تحصیل مشغول گشت، در این ایام به عرفان و تصوف گرائیده و در سال ۱۳۰۹ به مشهد رفت و با عنایات میرزا محمدعلی مؤتمن ملقب به مؤتمن السلطنه، وزیر خراسان در مشهد ساکن شد. او در مشهد با چند تَن از فضلای معروف خراسان از جمله ادیب نیشابوری معاشرت داشت. محمدحسین صفای فریدنی در سال ۱۳۲۲ هجری قمری از دنیا رفت. اشعار. دیوان اشعار او شامل ۵٬۶۹۱ بیت است. از اشعار اوست: شعری دیگر:
احمد اقتداری (۳ خرداد ۱۳۰۴ – ۲۷ فروردین ۱۳۹۸) که با نام احمدخان اقتداری نیز شناخته می شود ایران شناس، پژوهشگر خلیج فارس و جغرافیای تاریخی و فرهنگی مناطق جنوبی ایران و استاد دانشگاه ایرانی بود. او از خاندان خوانین گراش در دوران قاجار بود و منصب هایی چون ریاست ادارهٔ فرهنگ لارستان و شهرداری لار را در جوانی بر عهده داشت. همچنین سابقهٔ نامزدی برای نمایندگی مجلس شورای ملی از حوزهٔ لارستان، تدریس در دانشگاه تهران و ریاست دفتر مطالعات خلیج فارس در مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی از دیگر سِمَت هایی است که در زندگینامهٔ اقتداری به چشم می خورد. عمدهٔ شهرت اقتداری به علت پژوهش در حوزهٔ خلیج فارس است و به همین علت به «پدر مطالعات خلیج فارس» مشهور است. او سواحل خلیج فارس و دریای عمان را برای فعالیت های پژوهشی اش با پای پیاده طی کرده بود. اقدامات وی به همراه دو دوستش، ایرج افشار و منوچهر ستوده، باعث شد که جلال آل احمد به آن ها لقب «سه تفنگدارِ گورنگار» بدهد؛ چرا که این سه نفر با همراهی همدیگر بسیاری از اسناد تاریخی و بناهای کهن ایران را معرفی می کردند. او به علت پژوهش ها و مطالعاتش در زمینهٔ ایران شناسی، موفق به دریافت مدرک
دکترای افتخاری تاریخ از دانشگاه تهران شده است. اقتداری ده ها کتاب و صدها مقاله نگارش و منتشر کرده است. او در آثارش به موضوعات گسترده ای در زمینه های مختلف ایران شناسی می پردازد. کتاب "خلیج فارس از دیرباز تا کنون" به قلم اقتداری، جایزهٔ ویژهٔ یونسکو در ایران را به خود اختصاص داده و کتاب "تاریخ مسقط و عمان، بحرین و قطر و روابط آن ها با ایران" نیز مورد تقدیر قرار گرفته است. همچنین، او برای نخستین بار شخصیت محمدعلی سدیدالسلطنه را معرفی کرده و به تصحیح و انتشار آثار او اقدام کرده است. اقتداری آثار منتشرنشده ای نیز دارد که موضوعات مهمی دربارهٔ تاریخ و فرهنگ مناطق جنوبی ایران را در بر می گیرند. کتابخانهٔ اقتداری با نام «کتابخانهٔ خلیج فارس» به مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی اهدا شده است. فیلم مستند "به ایرانِ جاودانی ام" دربارهٔ زندگی علمی و تلاش های اقتداری ساخته شده و علاوه بر نمایش در جشنواره های داخلی، چندین بار از صدا و سیما پخش شده است. همچنین کتاب "مروارید خلیج فارس" که حاوی مقاله های ایران شناسانه است، به احمد اقتداری تقدیم شده است. احمد اقتداری در فروردین ۱۳۹۸ و در سن ۹۳ سالگی دچار شکستگی استخوان لگن شد و بر
اثر عوارض ناشی از آن، در تهران درگذشت. پیکر او طبق وصیت نامه اش پس از تشییع در تهران، به گراش منتقل و در آرامگاه اختصاصی خاندان دَهباشی به خاک سپرده شد. زندگی و تحصیلات. تبار. پدر احمد اقتداری، مرتضی قلی خان فرزند حسنعلی خان و مادرش انیس خانم اقتداری فرزند محمدجعفرخان، هر دو از شهر گراش و از نوادگان فتحعلی خان بیگلربیگی گراشی، حاکم لارستان و بنادر خلیج فارس در دورهٔ قاجار، بودند. نسب او از طریق یکی از اجداد مادری اش، به امام قلی خان، سردار عصر صفوی، می رسد. سال های کودکی و نوجوانی. احمدخان اقتداری در ۳ خرداد ۱۳۰۴ خورشیدی در شهر لار در استان فارس به دنیا آمد. احمد کودکی خود را در لار گذراند. کودکی اش مصادف بود با آغاز سلطنت پهلوی بود. در این دوره مبارزه دولت با قیام های پراکندهٔ اقوام، موجب کاهش قدرت و نفوذ خانواده اش گردید. او تحصیلاتش را در سنین ۵ تا ۶ سالگی از مکتب خانه ای در لار آغاز کرد و در سال ۱۳۱۱ با افتتاح مدرسهٔ دولتی در لار توسط علی اصغر حکمت، مکتب خانه را ترک کرده و به مدرسهٔ دولتی رفت. در پایهٔ ششم ابتدایی در استان فارس شاگرد اول شد و یک جلد دیوان صحبت لاری از طرف احمد آرام، رئیس کل فرهنگ فارس، ج
ایزه گرفت. سه سالِ تحصیل در مقطع متوسطهٔ اول را نیز در لار گذراند و سپس برای تحصیل در دانش سرای مقدماتی به شیراز رفت. به نوشتهٔ خودش، پس از آن سه سال هم در دانش سرای شیراز زیر نظر اساتیدی همچون مهدی حمیدی شیرازی و سلطان مراد بختیار آموزگاری آموخت و در تیر ۱۳۲۲ دیپلم گرفت. سپس به عنوان معلم به لار بازگشت و به تدریس در مقاطع ابتدایی مشغول شد. سال های جوانی. او در سال ۱۳۲۳ در گراش با دخترخالهٔ خود، قمرخانم اقتداری فرزند قهرمان خان اقتداری، ازدواج کرد. حاصل این ازدواج، پنج فرزند به نام های افشین، پروانه، میترا، امید و آرزو بود که از این بین، پروانه در خردسالی درگذشت و چهار فرزند دیگر در قید حیات می باشند. به نوشتهٔ اقتداری در "کاروان عمر"، او در مهر ۱۳۲۵ به دانشکدهٔ افسری رفت و در رستهٔ توپخانه، به خدمت سربازی مشغول شد. از مشهورترین فرماندهان او در این دوره می توان هوشنگ حاتم، چنگیز وشمگیر و خسرو روزبه را نام برد. در همان روزها بود که ارتش شاهنشاهی ایران برای مبارزه با حکومت خودمختار آذربایجان، به مناطق شمال غربی ایران اعزام شد. اقتداری و دیگر دانشجویان دانشکدهٔ افسری نیز در شُرُف اعزام به آن مناطق بودند که فرار
سید جعفر پیشه وری به شوروی در ۲۱ آذر ۱۳۲۵، موجب عدم اعزام دانشجویان شد. او در این دوره موفق به دریافت تقدیرنامه ای از وزارت جنگ و شخص حاجعلی رزم آرا شد. پس از پایان دورهٔ آموزشی در دانشکدهٔ افسری، اقتداری در فروردین ۱۳۲۶ با درجهٔ ستوان سومیِ توپخانه و به عنوان فرمانده دستهٔ توپخانه، مشغول خدمت در لشکر باغشاه تهران و سپس لشکر جمشیدیه شد و در سال ۱۳۲۷ خدمت سربازی خود را به اتمام رساند. ورود به عرصهٔ سیاست. وی پس از اتمام دورهٔ سربازی، در تهران با عبدالرحمان فرامرزی آشنا شد. فرامرزی که می خواست برای انتخابات دورهٔ شانزدهم مجلس شورای ملی از حوزهٔ لارستان نامزد شود، در صدد بود تا در دربار برای اقتداری شغلی پیدا کند و از این طریق نفوذ خود را افزایش دهد. به همین جهت، او را به حسین علاء، رئیس کل وقت دربار، معرفی کرد؛ اما اقتداری این شغل را نپذیرفت و در نهایت با حکم ریاست فرهنگ لارستان و بنادر خلیج فارس در مهر ۱۳۲۷ به لار بازگشت. او در دورهٔ کوتاه یک و نیم سالهٔ تصدی ریاست فرهنگ، ۲۳۶ مدرسه را در لارستان و بنادر و جزایر جنوبی ایران راه اندازی کرد. همچنین در این دوره، نامهٔ تندی به علی اکبر سیاسی، وزیر وقت فرهنگ، نوشت و
از وضعیت اسفناک زندگی مردم در لارستان و هرمزگان شکایت کرد. سیاسی نیز هیئتی شامل یدالله سحابی، محمد قریب و چند تن دیگر از استادان دانشگاه تهران را برای بررسی موضوع به لار فرستاد. از سویی، اقتداری در سال ۱۳۲۴ در خانه اش در لار از فریدون توللی و رسول پرویزی که از جمله مسئولان حزب توده در شیراز بودند، میزبانی کرده بود. آن ها که جهت تأسیس شعبهٔ حزب توده در لار به آن جا سفر کرده بودند، در خانهٔ اقتداری ساکن شده و آن محل را به عنوان دفتر حزب و محل نام نویسی افراد جهت پیوستن به حزب توده تعیین کرده بودند. آن نامه و آن میزبانی، باعث شد به اقتداری اتهام وابستگی به حزب توده زده شود و همین امر باعث انتقال وی به تهران در سال ۱۳۲۸ شد. زمانی که اقتداری در تهران بود، انتخابات مجلس ملی شانزدهم در لار برگزار شد و حادثهٔ قتل اعضای هیئت نظارت بر انتخابات در لار رخ داد. او به اتهام همدستی در این حادثه، چند روز در تهران بازداشت شد. سپس به لار بازگردانده شده و به اعدام محکوم شد و پس از لغو حکم اعدام دوباره به تهران برگشت. با انتخاب محمد مصدق به نخست وزیری و تصویب اولین قانون انتخابات شهرداری ها، پس از چندی احمد اقتداری به عنوان دوم
ین شهردار لار در اردیبهشت ۱۳۳۲ انتخاب شد. او ابتدا این پیشنهاد را رد کرد و سپس با درخواست شخص مصدق و حکم غلامحسین صدیقی این مقام را پذیرفت. در آن دوران، لارستان را قحطی فرا گرفته بود و چالش بزرگ اقتداری به عنوان شهردار، تهیهٔ گندم و آب برای لار بود. او گندم را از طریق ادارهٔ غله و ادارهٔ اصل چهار تهیه کرد و برای رفع مشکل بی آبی، اقدام به حفر چندین فقره چاه نمود. وی در پی کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و سرنگونی دولت مصدق، در بهمن ۱۳۳۲ از شهرداری لار استعفا داد و به تهران بازگشت. احمد اقتداری در سال ۱۳۴۲ برای بیست ویکمین دورهٔ مجلس شورای ملی از حوزهٔ لارستان نامزد شد و با اقبال مردم مواجه شد. او که از سوی کنگرهٔ آزادزنان و آزادمردان برای نامزدی حوزهٔ لارستان انتخاب شده بود، در لار، گراش و اوز سخنرانی کرد. با این حال نامزدی او مورد اعتراض جامعهٔ اهل تسنن لارستان قرار گرفت. از طرف دیگر، باقر پیرنیا که استانداری فارس را برعهده داشت، بیم وقوع اتفاقات ناگوار در لارستان، در صورت انتخاب اقتداری را به تهران گزارش داد. در نتیجه، اقتداری در حین سفرهای انتخاباتی اش با هواپیما به استانداری برده شد. به پیشنهاد پیرنیا و تأیید محمدرضا
شاه پهلوی، حسین خطیبی به جای احمد اقتداری نامزد نمایندگی لارستان در مجلس بیست ویکم شد. خطیبی که سابقهٔ ریاست جمعیت شیر و خورشید سرخ ایران را در کارنامه داشت و نقش پررنگی در ایجاد شهر جدید لار پس از زمین لرزهٔ سال ۱۳۳۹ ایفا کرده بود، به لار رفت و مورد استقبال مردم قرار گرفت. نهایتاً، خطیبی با پیروزی تشریفاتی بر کاظم پزشکی که دیگر نامزد این دوره بود، وارد مجلس شده و به سمت نایب رئیسی مجلس رسید. ادامهٔ تحصیل و تدریس. اقتداری در سال ۱۳۲۸ که نخستین دورهٔ کنکور دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی و اقتصادی دانشگاه تهران برگزار می شد، به پیشنهاد عبدالحمید زنگنه کنکور داد و در آن دانشگاه پذیرفته شد. وی زیر نظر اساتیدی چون سید علی شایگان، سید حسن امامی و موسی عمید به تحصیل علوم قضایی پرداخت. او علاوه بر تحصیل، به تدریس دروس تاریخ و زبان فرانسه در دبیرستان های تهران نیز اشتغال داشت. وی در سال ۱۳۳۱ دورهٔ دانشکده را به پایان رساند و در سال ۱۳۳۲ دورهٔ کارآموزی را آغاز کرد. در تیر ۱۳۳۴ نیز موفق به اخذ پروانهٔ وکالت پایهٔ یکم دادگستری شد تا علاوه بر سی سال معلمی، چهل سال هم در شغل وکالت دادگستری فعالیت کند. او تا سال ۱۳۷۰ در حرفهٔ و
کالت اشتغال داشت. پس از انتشار کتاب "خلیج فارس" در سال ۱۳۴۵، اقتداری به تدریس در دانشگاه تهران دعوت شد. وی در مهر ۱۳۴۸ از وزارت آموزش و پرورش بازنشسته شد و به پیشنهاد حمید عنایت، از سال ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۶ به تدریس درس «مسائل خلیج فارس» در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد در دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران پرداخت. پس از آن دوره، بنا به درخواست احسان اشراقی، رئیس گروه تاریخ دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران و تأیید صلاحیت علمی اقتداری، وی ضمن دریافت مدرک دکترای افتخاری تاریخ از دانشگاه تهران، برای تدریس «تاریخ تمدن در خلیج فارس» در مقطع دکترای تاریخ فراخوانده شد اما این امر هیچگاه اجرایی نشد. فعالیت های ایران شناسی. اقتداری در سال ۱۳۲۹ و در جریان چند برنامهٔ کوهنوردی با ایرج افشار، منوچهر ستوده، مصطفی مقربی و چند تن دیگر از نویسندگان و محققان آشنا شد و دوستی ای که بین او و افشار شکل گرفت، تا آخر عمر ادامه یافت. او در آن سال ها کتاب های "فرهنگ لارستانی" و "لارستان کهن" را در دست نگارش داشت که هر دو را در سال ۱۳۳۴ به چاپ رساند. وی سپس به عضویت انجمن اطلس زبان شناسی ایران و انجمن تحقیق لهجه ها و فولکلور
ایران درآمد. این آشنایی ها و تألیفات، دروازهٔ ورود اقتداری به دنیای ایران شناسی بود. او در مهر ۱۳۴۱ در سمیناری با نام «سمینار خلیج فارس» که به همت سید محمد محیط طباطبایی و ریاست سعید نفیسی برگزار می شد، شرکت کرد. وی مقاله ای با عنوان «زبان های محلی و فولکلور خلیج فارس» ارائه کرد و به سخنرانی در باب موضوعات مرتبط با فرهنگ عامهٔ خلیج فارس پرداخت. او در این جلسه به رومن گیرشمن، مورخ و باستان شناس مشهور فرانسوی، که در باب جزیرهٔ خارگ به زبان فرانسوی سخنرانی می کرد، یادآور شد که چندین بار در سخنرانی اش به جای «خلیج فارس»، به گفتن «خلیج» اکتفا کرده و برای نام بردن از اسکندر مقدونی، از عبارت «اسکندر کبیر» استفاده نموده است؛ در حالی که ایرانیان او را «اسکندر گُجَستَک» می نامند. این هوشیاری منجر به عذرخواهی گیرشمن از حاضران و مردم ایران شد. اقتداری در دههٔ ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ در دوره های مختلف کنگرهٔ ایران شناسی که به همت سید حسین نصر و ریاست ایرج افشار برپا می شد، شرکت کرد. همچنین در سال ۱۳۵۶ در کنگرهٔ باستان شناسی و هنر ایران که در مونیخ برگزار می شد نیز حضور یافت. اقدامات وی به همراه دو دوستش، افشار و ستوده، باعث شد که جل
ال آل احمد به آن ها لقب «سه تفنگدارِ گورنگار» بدهد؛ چرا که این سه نفر با همراهی همدیگر بسیاری از اسناد تاریخی و بناهای کهن ایران را معرفی می کردند. افشار با تقسیم فارس شناسان معاصر به سه نسل مختلف، اقتداری را از پیشگامان نسل سوم برمی شمارد. او با اشاره به استنادهای شرق شناسانی چون مینورسکی، فلور و اوبن به کتاب لارستان کهن، انتقال میراث علمی سدیدالسلطنه به کتابخانهٔ ملی و تألیفات متعدد اقتداری در حوزهٔ جنوب ایران، این جایگاه را شایستهٔ او دانسته است. تلاش های احمد اقتداری به مکتوبات و پژوهش های زیادی در حوزهٔ زبان شناسی و تاریخ مردم جنوب ایران انجامیده است. همچنین وی مقاله های متعددی در خصوص زبان لارستانی و قواعد آن منتشر کرده است. بخش زیادی از آثار محمدعلی سدیدالسلطنهٔ بندرعباسی، "دیوان شیدای گراشی"، منظومهٔ عرفانی "باغستان" و تفسیر "گل و برگ" از منابعی محسوب می شوند که نخستین بار اقتداری آن ها را یافته و تصحیح و منتشر کرده است. فعالیت در سازمان جلب سیاحان. طبق نوشتهٔ اقتداری در "کاروان عمر"، یک سال بعد از تشکیل سازمان جلب سیاحان، در سال ۱۳۴۳، اقتداری به عضویت در این سازمان دعوت شد. سپس در قالب هیئتی به منظور
مطالعهٔ سواحل جنوبی خلیج فارس به شیخ نشین های دبی، ابوظبی و قطر سفر کرد و با راشد بن سعید آل مکتوم و شخبوط بن سلطان آل نهیان دیدار کرد. او به دستور امیرعباس هویدا، نخست وزیر وقت، و به عنوان کارشناس جاذبه های گردشگری در سال ۱۳۴۶ به عربستان سعودی، عراق و لبنان رفت و به تحقیق در صنعت گردشگری این کشورها پرداخت. وی در این سفرها ضمن زیارت مسجدالحرام، مسجدالنبی، حرم امام علی و حرم امام حسین، از آثار تاریخی لبنان بازدید نموده و با برخی از روزنامه نگاران و فعالان فرهنگی آن کشورها نیز دیدار کرد. اقتداری در سفرهایِ خارجیِ گسترده ای که در فاصلهٔ سال های ۱۳۴۳ تا ۱۳۵۶ به کشورهایی چون امارات متحدهٔ عربی، عراق، لبنان، قبرس، اسرائیل، فرانسه، انگلستان، آمریکا، سوئیس، مصر و آلمان انجام داد، موفق به بازدید از آثار برجسته ای چون کعبه، موزهٔ ملی عراق، مسجدالاقصی، کوه صهیون، موزهٔ لوور، موزهٔ بریتانیا و اهرام جیزه شد و با استادان دانشگاه های اورشلیم، لندن، کمبریج و کالیفرنیا گفتگو کرد. همچنین به اتفاق ایرج افشار، محمدابراهیم باستانی پاریزی و عباس زریاب خویی، به دیدار محمدعلی جمال زاده در ژنو رفت. این سفرها موجب آشنایی بیشتر او با
محققان خارجی و آثار آن ها دربارهٔ موضوعات ایران شناسی و اقدام به ترجمهٔ برخی از آن آثار به زبان فارسی شد. وی در سال ۱۳۶۵ نامه ای از فلورانس به ایرج نبوی، سردبیر مجلهٔ "راه و بار" نوشت که این نامه در شمارهٔ هفتم آن مجله در شهریور ۱۳۶۶ منتشر شد. او در این نامه از غربت و بی کسی ایرانیان خارج از کشور گله می کند و سرتاسر آن نامه را با یاد ایران و ایرانی درمی آمیزد. علاوه بر سفرهای خارجی، احمد اقتداری به عنوان کارمند سازمان جلب سیاحان، به سفرهای متعدد داخل ایران نیز پرداخت. از جمله، به سفارش فرج الله آق اولی، رئیس وقت انجمن آثار ملی، برای نگارش دورهٔ کتاب های مربوط به مناطق ساحلی جنوب ایران، سواحل و جزایر خلیج فارس و دریای عمان از بندر دیلم تا بندر چابهار را با پای پیاده در مدت سه ماه و نیم طی کرد و ضمن عکس برداری و نقشه برداری از آثار تاریخی آن مناطق، مشاهداتش را در کتاب "آثار شهرهای باستانی سواحل و جزایر خلیج فارس و دریای عمان" شرح داد. او در سال ۱۳۴۸ طی مشاجره ای با قاسم رضایی که ریاست سازمان جلب سیاحان را به عهده داشت، از آن سازمان جدا شده و پس از بازگشت به وزارت آموزش و پرورش، بازنشسته شد. وی در دوران بازنشستگ
ی، سفرهایش را با جدیت بیشتری ادامه داد. این مسافرت ها باعث به وجود آمدن و نگارش کتاب هایی همچون "دیار شهریاران" و خوزستان و کهگیلویه و ممسنی و نیز تهیهٔ بیش از چهار هزار قطعه عکس از آثار تاریخی نواحی و سواحل جنوبی ایران شد که در شناختن و شناساندن تاریخ و فرهنگ آن قسمت ها حائز اهمیت است. حیات مذهبی. اقتداری در سال ۱۳۳۶ با مطهرعلیشاه، که بعدها به عنوان قطب سلسلهٔ خاکساریه انتخاب شد، آشنا شد. این اتفاق سبب رفت وآمد مداوم اقتداری به خانقاه دراویشِ خاکساریه در تهران و نیز همراهی اش با مطهرعلیشاه در سفرهای او شد. اقتداری او را برای خود چون «معلم» و «پدر» می دانست. با درگذشت مطهرعلیشاه در سال ۱۳۶۱، اقتداری سوگ نامه ای برای او نوشت و در مجلّهٔ "آینده" منتشر کرد. وی پس از این اتفاق، ترک خانقاه کرد. فعالیت ها و موضع گیری های ملی گرایانه. در دهه چهل، اقتداری جدایی بحرین از ایران را بر مبنای یک «رفراندوم ساختگی و کاملاً صوری» دانسته و از همان زمان تا پایان عمر این اقدام را «گناه نابخشودنی شاه ایران و دولت ایران» نامید. او این گناه نابخشودنی را مستقیماً متوجه محمدرضا پهلوی می دانست. به گفتهٔ اقتداری، ۸۰ درصد مردم بحرین ای
رانی و اهل لارستان، بلوچستان، هرمزگان، خوزستان، دشتستان و سایر مناطق جنوبی ایران و شیعه بودند؛ لذا امکان نداشت علیه جدایی از ایران رأی بدهند. او در این باب در جلسهٔ هیئت دولت به امیرعباس هویدا، نخست وزیر وقت، گفته بود: «به عرض اعلی حضرت برسانید آنچه را که مرحوم احمدشاه با همهٔ ضعفش و مرحوم پدرتان رضاشاه با همهٔ قدرتش اجازه ندادند، شما هم اجازه نفرمایید که بحرین از ایران جدا شود». او همچنین فردای روز رفراندوم در دفتر وزیر وقت امور خارجه، اردشیر زاهدی، حاضر شد و کتاب "آثار شهرهای باستانی سواحل و جزایر خلیج فارس و دریای عمان" را برای او برد. زاهدی از ملاقات با اقتداری خودداری کرد و در همان روز به مجلس شورای ملی رفت و جدایی بحرین از ایران را اعلام کرد. به گزارش اقتداری در "کاروان عمر"، او در همان سال طی سفری که به درخواست حسنعلی منصور، نخست وزیر وقت، به کویت داشت و مأمور حل اختلافات سیاسی به وجود آمده بین ایران و کویت بود، با صباح احمد جابر صباح که سِمَت وزارت خارجهٔ کویت را بر عهده داشت دیدار نمود و آن جا نیز بر جعلی بودن نام خلیج عربی و لزوم استفادهٔ دولت کویت از نام خلیج فارس تأکید کرد. او دربارهٔ تحریف نام خل
یج فارس و نامیدن آن به «خلیج عربی» معتقد است که این مشکل، صرفاً یک مشکل سیاسی است که به علت اختلافات سیاسی ایران و مصر، توسط جمال عبدالناصر به وجود آمده است. اقتداری که در مهر ۱۳۵۰ در جشن های ۲۵۰۰ سالهٔ شاهنشاهی ایران شرکت کرده بود، تخت جمشید را «سرزمینی مقدس» می نامید و از حضور خود در آن جشن ها با «غرور و شادمانی» یاد می کرد. او در مورد نکوهش و نقد جشن های ۲۵۰۰ ساله پس از وقوع انقلاب اسلامی، در خاطراتش نوشته است: «چون انقلاب اسلامی واقع شد و چون مسائل ملی تحت الشعاع مسائل مذهبی قرار گرفت، با کمال تعجب دیدم همان ها که خود دست اندرکار برگزاری جشن ها یا برگزاری مجامع علمی و جلسات سخنرانی علمی بودند، دست به آسمان برداشتند و از بیهودگی آن جشن و آن مراسم داد سخن دادند». به اعتقاد وی، کاری که هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان در پاسداری از ایران انجام دادند، همان کاری است که رزمندگان ایران در جنگ ایران و عراق انجام دادند و هر دوی این ها ستودنی و قابل تقدیر است. اقتداری تمام ناآرامی های خاورمیانه و خلیج فارس را نتیجهٔ سیاست ها و دخالت های سیاسی اسرائیل می داند. او در مصاحبه با مجلهٔ "بندر و دریا" در سال ۱۳۹۷ گفت: «برهم