Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آرماند پیر فرناندز معروف به آرمان (۱۷ نوامبر ۱۹۲۸ – اکتبر ۲۲، ۲۰۰۵) هنرمند آمریکایی است که در نیس، فرانسه متولد شد و به آمریکا مهاجرت کرد. او به عنوان یکی از مهم ترین هنرمندان شی گرای بین المللی و عضوی از نئورئالیسم (نوواقع گرایی) شناخته می شود. او یک هنرمند تجربی و پرکار بود. شهرت آرمان بیشتر به خاطر هنر اوست هرچند او یک زمانی استاد جودو، ماهیگیر با نیزه و یک گردآورنده اشیاء عتیقه نیز بود. آرمان مانند خیلی ها، در مورد نظریه های سنتی دربارهٔ هنر به تحقیق پرداخت. همه کارهای او خیالی و صنعتی است. او خیال پرداز بود و به طور خستگی ناپذیری روی آثارش کار می کرد. او همهٔ شیوه ها را به کار می برد، از جمع آوری گرفته تا طراحی، نقاشی، مجسمه، ریخته گری و حتی چیدمان ها و پیشامدها. او از دادا تأثیر پذیرفت و روی هنر مردمی یا پاپ آرت تأثیر گذاشت. زندگی. پدر آرمان، آنتونیو فرناندز یک دلال اشیاء عتیقه در نیس بود. او همچنین یک هنرمند آماتور بود و به عکاسی و نوازندگی ویولون سل می پرداخت. آرمان عکاسی و نقاشی رنگ روغن را از پدرش آموخت. در سال ۱۹۶۴، آرمان بعد از دریافت درجهٔ لیسانس در فلسفه و ریاضیات، در مدرسه هنر ملی واقع در نیس م
شغول به تحصیل شد. او همچنین آموزش جودو را در مدرسهٔ جودوی پلیس در نیس آغاز کرد که در آنجا با ایو کلین و کلود پاسکال آشنا شد؛ که هر سه در یک دوره مسابقات ملت های اروپا ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر پیدا کردند. آرمان در سال ۱۹۴۹ تحصیلاتش را به پایان رساند و سپس در مدرسه لوور پاریس ثبت نام کرد؛ که در آنجا روی مطالعه باستان شناسی و هنر آسیایی متمرکز شد. در ۱۹۵۱، آرمان مربی مدرسهٔ جودی بوشیدو کای شده و در همین زمان نیز به استخدام ارتش فرانسه درآمد و دورهٔ خدمتش را در جنگ هندوچین به عنوان یک دستیار پزشک، کامل کرد. سال های اولیه. در اوایل کار حرفه ای، معلوم بود که هدف آرمان از جمع آوری تعداد زیادی از اشیاء مشابه، مانند: تیوب های رنگ، ساچمه ها (توپ های فلزی)، قطعات یدکی اتوموبیل، ادوات موسیقی، قلم موهای نقاشی، طرح های مهرخورده، این بود که به عنوان بخشی معنادار از هنرش باقی بمانند. در ابتدا بیشتر توجه آرمان به نقاشی های انتزاعی حاصل از جمع آوری مهرهای پستی بود و تنها زمانی که عکس العمل مخاطبان را نسبت به مجموعه جمع آوری شده اش مشاهده کرد، به قدرت چنین کارهایی کاملاً پی برد. الهام و تغییر نام. در ۱۹۵۴، یک نمایشگاه از دادائ
یست آلمانی، کورت شویترس الهام بخش آرمان شد تا کار کردن روی مهرها را آغاز کند که اولین تعهد هنرمندانه عمده او بود. در نخستین نمایشگاه انفرادی اش که در گالری هاوت-پاو و در پاریس برگزار شد، آرمان قطعات جمع آوری شده اش را به نمایش گذاشت. این مهرهای روی کاغذ و پارچه، نمودار یک موفقیت بودند و البته نشان دهنده تغییری مهم در حرفهٔ این هنرمند جوان. در ۱۹۵۸ تغییرات مهم دیگری برای آرمان پیش آمد، زمانی که به خاطر یک خطای چاپی در آگهی یک نمایشگاه، او نامش را از آرماند به آرمان تغییر داد. تحول کاری. از سال ۱۹۵۹ تا سال ۱۹۶۲ آرمان بیشترین سیر تکامل جدی اش را شروع کرد؛ که این آغاز با دو مفهوم (کانسپت) معروف وی: انباشت و پاوبل . انباشت ها مجموعه هایی از اشیاء روزمرهٔ یکسان بودند که در جعبه های پلکسی گلاس یا شیشه قرار داشتند؛ و پابل مجموعه هایی از زباله های دور ریخته شده بودند. او در ۱۹۶۰، در آلمان گالری ایریس کلرت را از زباله ها انباشته کرد و آن را «لی پلین» به معنی کاملاً پر نام نهاد که به عنوان نقطه مقابل نمایشگاهی با عنوان «لی واید» بود که دو سال قبل در همان گالری و توسط دوستش ایو کلین برگزار شده بود. این کارها آغازی بود بر
ای جلب توجه جامعه هنر اروپایی. در اکتبر ۱۹۶۰ به همراه آرمان، ایو کلین ، فرانسوا دیفرن ، ریموند هینس ، مارشال ریس ، دانیل اسپوری ، ژان تینگلی ، ژاک ویلگلی و فیلسوف و منتقد پیر رستنی ، گروه نوواقع گرایی یا نُوُ رئالیسم را تأسیس کردند که بعدها سزار بالداچینی ، میمو روتلا ، نیکی دسان فال ، جرارد دشام و کریستو ولادیمیروف جاواچف به آن ها پیوستند، گروهی از هنرمندان جوان که خودشان را به عنوان حاملان نظریه مشترک «منظری نوین برگرفته از واقعیت» معرفی کردند. آن ها با بررسی آرمان های بشردوستانه در سیمای توسعهٔ صنعتی، مفهوم هنر و هنرمند را برای یک مصرف کننده قرن بیستمی ارزیابی کردند. بعدها هنرمندان آمریکایی پاپ آرت، از طریق بیانات هنری و با ترفیع اشیاء پیش پا افتاده و معمولی به رمزی و محرمانه، به نظام در آغوش گرفتن اشیاء روزمره، ادامه دادند. در ۱۹۶۱ آرمان برای نخستین بار به ایالات متحده وارد شد، کشوری که می بایست خانهٔ او باشد. در این دوره، آرمان به دنبال خلق هنر از طریق تخریب بود. آرمان و وارهول. آرمان در ۱۹۶۴ در فیلمی مستند از اندی وارهول با عنوان «شام در دیلیز» حضور یافت. او دو اثر از کارهای وارهول را خریداری کرد که آن
ها را در ساتبیز، حراجی مجموعهٔ اندی وارهول در می ۱۹۸۸ به فروش گذاشت. نقل مکان به نیویورک. آرمان درست بعد از اولین نمایشگاهش در کوردیر اکسترم، شیفتهٔ مناظر نیویورک شد و در آنجا اقامت گزید. در ۱۹۷۳ او یک شهروند آمریکایی شد. آرمان در نیویورک، ابتدا در هتل چلسا و سپس در استودیوهای رسمی اش، جمع آوری هایش را آغاز کرد، که محتوای آن ها شامل ابزار، ساعت های مچی و دیواری، مبلمان، قطعات یدکی اتومبیل، جواهرات، و البته ادوات موسیقی در قطع های گوناگون بود. ادوات موسیقی به ویژه برنجی و زهی، به یک جزء اصلی در کارهای عمدهٔ آرمان تبدیل شدند. شاید به خاطر علاقهٔ پدرش به ویولون سل بود که او را مورد تأثیر قرار داده بود، یا علاقهٔ شخصی خودش به اشکال مغلوب نشدنی ادوات موسیقی بود که وی را به ایجاد کارهای بیشماری با زمینهٔ موسیقی و در رسانه های گوناگونی مانند مرکب و برنز سوق داد.
ووجیمیش چیموشویتس (؛ ، زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل لهستان است که از فوریه ۱۹۹۶ تا اکتبر ۱۹۹۷ نخست وزیر این کشور بود. وی همچنین در کابینه لشک میلر و مارک بلکا وزیر امور خارجه بود.
ووادیسواف بارتوشوسکی (؛ – ) یک روزنامه نگار، سیاست مدار، دیپلمات، تاریخ نگار، استاد دانشگاه و نویسنده اهل لهستان بود. وی وزیر امور خارجه لهستان در کابینه های یوزف اولکسی و جرزی بوزک بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون لژیون دونور (فرمانده) و جایزه صلح کتاب فروشان آلمان شده است.
برونیسواف گرمک (؛ – ) یک سیاست مدار و تاریخ دان اهل لهستان و از اکتبر ۱۹۹۷ تا ژوئن ۲۰۰۰ وزیر امور خارجه این کشور بود. وی در ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۸ در یک حادثه رانندگی درگذشت.
داویت چاکوتادزه (به ، به ؛ زادهٔ ۱۸ اکتبر ۱۹۹۲) کشتی گیر گرجستانی-روسیه ای در دستهٔ میان وزن کشتی فرنگی است. او برندهٔ مدال طلای المپیک ۲۰۱۶ ریو و مدال طلای بازی های اروپایی ۲۰۱۵ است المپیک ۲۰۱۶ ریو. چاکواتزه در سال ۲۰۱۶ میلادی در المپیک ریو در وزن ۸۵ کیلو حاضر بود که سامان طهماسبی از آذربایجان، حبیب الله اخلاقی از ایران، دنیس کودلا از آلمان و ویکتور لورینس از مجارستان را شکست داد و به مرحله فینال رسید. در مرحله نهایی توانست با غلبه بر ژان بلنیوک اوکراینی، مدال طلا را بدست آورد.
مارک-آنتونی الیویه (؛ زادهٔ ) یک شناگر اهل فرانسه است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز ۱۰ کیلومتر آب های آزاد در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ اشاره کرد.
یوزف اولکسی (؛ – ) یک سیاست مدار اهل لهستان و از مارس ۱۹۹۵ تا فوریه ۱۹۹۶ نخست وزیر این کشور بود. وی در ۹ ژانویه ۲۰۱۵ در ورشو بر اثر سرطان درگذشت.
هانا سوخوتسکا (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل لهستان است. وی از ژوئیه ۱۹۹۲ تا اکتبر ۱۹۹۳ نخست وزیر این کشور بود.
ماری ریچاردسون (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل سوئد است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به "چشمان کاملاً بسته"، "در حضور یک دلقک"، "بی وفا" و "بهترین نیات" اشاره کرد.
یان فردیناند اولشفسکی (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۷ فوریه ۲۰۱۹) یک سیاست مدار و وکیل اهل لهستان بود. وی از دسامبر ۱۹۹۱ تا ژوئن ۱۹۹۲ نخست وزیر این کشور بود. وی در نوجوانی از نیروهای مقاومت لهستانی در جنگ جهانی دوم بوده و در قیام ورشو نیز شرکت داشته است.
یان کشیشتوف بیلتسکی (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار و اقتصاددان اهل لهستان است. وی از ژانویه تا دسامبر ۱۹۹۱ نخست وزیر این کشور بود. وی همچنین از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۰ رئیس بانک پکااو بود.
«دوستت دارم… من هم نه» () تک آهنگی است که سرژ گنزبور برای بریژیت باردو نوشته بود. او در سال ۱۹۶۹ میلادی، بهترین نسخهٔ شناخته شده از این ترانه را که اجرایی دوصدایی با جین برکین بود، منتشر کرد. این ترانه دو صدایی در بریتانیا به رتبهٔ نخست جدول موسیقی و در ایرلند به رتبه دوم دست یافت، اما در برخی کشورها به سبب محتوای آشکار جنسی آن ممنوع شد. در سال ۱۹۷۶، گنزبور فیلمی به همین نام با بازی جین برکین کارگردانی نمود. تاریخچه. سرژ گنزبور این ترانه را، نخستین بار در سال ۱۹۶۷ میلادی، برای دوست دختر خود بریژیت باردو نوشت. بریژیت باردو از گنزبور خواسته بود زیباترین ترانهٔ عاشقانه ای را که به ذهنش می رسد، بنویسد و گنزبور همان شب، این ترانه و ترانهٔ «بانی و کلاید» را ساخت. باردو و گنزبور، تنظیمی از این آهنگ را با میشل کولومبی و در یک جلسهٔ ۲ ساعته در یک اتاقک شیشه ای، در استودیویی در پاریس اجرا کردند. مهندس صدا «ویلیام فلاژوله» گفت که نتیجهٔ نهایی «صدای ناله های سنگین عشق بازی» بود. به هر حال، خبر این اجرا به مطبوعات راه یافت و به گوش شوهر بریژیت باردو، «گونتر زاکس» رسید که او را به شدت عصبانی کرد و درخواست نمود که این ترانه
هرچه زودتر جمع آوری شود. باردو از گنزبور خواهش کرد که این اجرا را منتشر نکند. گنزبور پذیرفت اما اظهار داشت: «این موسیقی بسیار ناب است. برای اولین بار در زندگی ام، یک ترانهٔ عاشقانه نوشتم و چنین برخورد بدی با آن شد.» در سال ۱۹۶۸، گنزبور و بازیگر بریتانیایی جین برکین، سرِ صحنهٔ فیلم «شعار» با هم آشنا شدند که به رابطهٔ عاشقانه ای منجر شد. پس از پایان فیلم برداری، گنزبور از برکین خواست که این ترانه را با او اجرا و ضبط کنند. برکین نسخهٔ اولیه با بریژیت باردو را شنیده بود و معتقد بود که ترانه ای «بسیار داغ و شهوانی» است. او گفت: «فقط به این دلیل آن را می خوانم، چون نمی خواهم کس دیگری آن را بخواند»، که به خاطر حسادت زنانه نسبت به اجرای گنزبور با شخص دیگری بود. گنزبور از برکین خواست ترانه را یک اُکتاو بالاتر از آن چیزی که بریژیت باردو اجرا کرده بود، بخواند؛ «جوری که صدایت شبیه یک پسربچه شود.» این ترانه در ماربل آرچ با تنظیمی از آرتور گرینسلید، اجرا شد. برکین گفت که «کمی کنترلم را روی نفس های سنگین از دست دادم، تا حدی که، در واقع به من گفتند که آرام باش و من در جایی از ترانه، نفسم را به کلی در سینه حبس کردم. اگر شما
به ترانه دقت کنید، آن توقف کوتاه را متوجه خواهید شد.» رسانه های خبری همچون نسخهٔ اولیه با باردو، کنجکاو بودند که بدانند آیا هنگام ضبط این ترانه، نزدیکی جنسی هم صورت گرفته یا نه. گنزبور به برکین گفت که «خدا رو شکر چنین چیزی نبود، وگرنه آهنگ خیلی طولانی می شد». نسخهٔ جدید ترانه سرانجام در فوریه ۱۹۶۰ منتشر شد. این تک آهنگ یک جلد ساده داشت که روی آن نوشته شد بود: «برای زیر ۲۱ سال، ممنوع». شرکت ضبط کننده موسیقی نیز برچسب را از «فیلیپس»، به «فونتانا» (که شرکت زیرمجموعه اش بود) تغییر داد. گنزبور از مرین فیث فول هم خواست ترانه را با او بخواند. مرین گفت: «دِکی! [مثل اینکه] داره به همه رو می زنه». آن چند نفر دیگر که پیشنهادِ اجرا دریافت کردند و قبول نکردند، عبارت بودند از والری لاگرانژ و میری دارک. بریژیت باردو بعدها پشیمان شد که نسخهٔ اولیه خودشان را منتشر نکردند و یکی از دوستانش به نام «ژان-لویی رِمیلو» به او پیشنهاد کرد که مجدداً با گنزبور تماس بگیرد. نسخهٔ آنها سرانجام در سال ۱۹۸۶ میلادی منتشر شد. موسیقی و شعر متن. نامِ ترانه، طعنه آمیز است. نفر اول با طعنه می گوید: «دوستت دارم» (و در واقع منظورش این است که «دوستت
ندارم») و نفر دوم که متوجهٔ منظورِ او شده است، پاسخ می دهد: «من هم نه!» (من هم دوستت ندارم). عنوانِ ترانه از عبارتِ مشهوری از سالوادور دالی الهام گرفته شده است که گفته بود: «"پیکاسو اسپانیایی است. من هم همین طور. پیکاسو نابغه است. من هم همین طور. پیکاسو کمونیست است. من هم نه"». گنزبور در مصاحبه ای اظهار داشت که این ترانه در واقع «ضد آمیزش جنسی» و دربارهٔ لاعلاجی، درماندگی و عدم امکانِ عشقِ جسمانی است. اشعار ترانه، گفتگویی است مابین یک عاشق و معشوق در حینِ عشق بازی. بخشی از این گفتگو چنین است: "Je vais et je viens, entre tes reins" ("می روم و می آیم، در میان کمر و پاهای تو") "Tu es la vague, moi l'île nue" ("تو چونان موجی و من، چون جزیره ای متروک، عریان و بی درخت") "L'amour physique est sans issue" ("عشق جسمانی، ناتوان و بیهوده و بی روح است") این ترانه در گام «دو ماژور» و بر روی زمینه ای از نوایِ ارگِ باروک و گیتار، زمزمه، دکلمه و خوانده می شود و «ملودیِ آهسته و بسیار زیبا و شیرینی» دارد. در نسخه ای که گروه پت شاپ بویز اجرا کرده، نام ترانه را به «دوستت دارم… من دیگر نه» تغییر دادند. بازخورد. تن کامگیِ ترانه، ن
اخوشایند و زننده تلقی شد. عقیدهٔ عمومی بر آن است که اشعارِ این ترانه، به تابویِ «سکسِ بدون عشق» اشاره دارد و با شیوه ای عشوه گرانه و وسوسه انگیز اجرا شده است. ماهنامهٔ «آبزروِر مانثلی میوزیک» نوشت: «این ترانه، ورژن موسیقایی فیلم "امانوئل" است.» هنگامی که نسخهٔ اولیه با باردو ضبط شد، مطبوعات فرانسه نوشتند که این صداها واقعی و تدوین نشده است. مجلهٔ «فرانس دیمانش» دربارهٔ آن نوشت: «آه و ناله های باردو در حین اجرای ترانه، به شنونده این احساس را می دهد که گویی مشغول شنیدنِ عشق بازی دو نفر است.» نخستین باری که گنزبور آن را در یک مکان عمومی منتشر کرد، در رستورانی در پاریس، بلافاصله پس از پایان ضبط موسیقی بود. برکین اظهار داشت: «به محض آنکه ترانه پخش شد، می شد بشنوی که ملت کارد و چنگال هایشان را روی میز گذاشتند و گنزبور گفت: به نظرم یک ترانه بسیار موفق ساختیم.» نقطهٔ اوج ترانه آنجایی است که صدا و اجرای جین برکین به گونه ای است که برای شنونده «اوج لذت جنسی» تداعی می شود. دقیقاً بخاطرِ همین بخش بود که پخشِ ترانه، از رادیوهای اسپانیا، سوئد، برزیل، بریتانیا، ایتالیا و پرتغال قدغن شد. در فرانسه هم پخش رادیویی آن قبل از سا
عت ۱۱ شب ممنوع بود. در ایالات متحده آمریکا هم بسیاری از ایستگاه های رادیویی آن را بخاطر پرمخاطره بودنش پخش نکردند. کلیسای مرکزی واتیکان و روزنامهٔ رسمی آن «لوسِرواتوره رومانو»، آن را تقبیح کرد و حتی بنا بر گزارشی، کلیسای واتیکان، مدیرِ اجرایی انتشار ترانه در ایتالیا را تکفیر کرد. جین برکین بخاطر دارد که سرژ گنزبور اظهار داشت «پاپ، بهترین مدیر روابط عمومی و مبلغ ترانه ما بود.» جین برکین در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۴ اظهار داشت که «این ترانه به هیچ وجه گستاخانه نبود. من نمی فهمم این همه هیاهو برای چه بود. انگلیسی زبان ها، معنای آن را نفهمیدند و هنوز هم مطمئن نیستم که مفهوم آن را درک کرده باشند.» زمانی که گنزبور به جامائیکا رفت تا با گروه دونفری «اسلای و رابی» برنامه اجرا کند، در آغاز روابط صمیمانه ای با هم نداشتند. این دو به گنزبور گفته بودند که «ما فقط یک آهنگ فرانسوی شنیدیم که اسمش "دوستت دارم… من هم نه" است و یه دختره توش آخ و اوخ می کنه». گنزبور جواب داد «اون [که توی آهنگ می خونه] منم!» و از این لحظه حس و حال شان به سرعت تغییر کرد. موفقیت تجاری. این ترانه در سرتاسر اروپا به موفقیت تجاری دست یافت. تا سال ۱۹۸۶ میل
ادی، چهار میلیون نسخه از آن به فروش رفته بود. در بریتانیا که ترانه با برچسب شرکت فونتانا عرضه شد، تا رتبه دوم بالا رفت، اما بعد از بازار جمع شد. گنزبور این بار با شرکت ایرلندی «میجر ماینور رکوردز» به توافق رسید و ترانه مجدداً منتشر شد که به رتبه اول بریتانیا رسید؛ که نخستین ترانه ممنوع شده ای بود که به صدر جدول تک آهنگ های بریتانیا دست یافت و همچنین اولین ترانه خارجی بود که به این رتبه رسید. این ترانه به مدت ۳۱ هفته در جدول موسیقی بریتانیا باقی ماند و حتی در ایالات متحده آمریکا جزء ۱۰۰ آهنگ برتر بود و به رتبهٔ ۵۸ در ۱۰۰ تک آهنگ داغ بیلبورد رسید. مرکوری رکوردز که پخش کننده موسیقی در آمریکا بود با انتقادهایی مواجه شد که این ترانه «قبیح» است و بدین ترتیب، پخش آن محدود شد و تنها در حدود ۱۵۰٬۰۰۰ نسخه از آن در آمریکا فروش رفت. این ترانه بار دیگر در سال ۱۹۷۴ در بریتانیا توسط «آنتیک رکوردز» (از زیرمجموعه های آتلانتیک رکوردز) منتشر شد و این بار به رتبه ۳۱ رسید و ۹ هفته در جدول باقی ماند. اجراهای دیگر. این ترانه بارها و بارها توسط هنرمندان دیگر بازخوانی شده که برخی جدی و برخی طنزآمیز بوده است. در سال ۱۹۶۹ میلادی، «ارکس
تر ۱۰۱ ساز زهی هالیوود» یک صفحهٔ گرامافون ۷ دور منتشر کرد که دو نسخه داشت: روی اول (A) یک نسخهٔ بی کلام و روی دوم (B) آن، صداسازی سکسی و وسوسه آمیزی با اجرای «ببه باردون» بود. به طور کلی، نسخه های اولیه ای که از این ترانه بازاجرا شد، بیشتر بی کلام بودند. نسخه ای به نام «عشق در نگاه اول» که به دنبال ممنوعیت نسخهٔ اصلی به بازار آمد، اجرایی توسط گروه بریتانیایی «ساوندز نایس» بود که «تیم مایکرافت» را به عنوان نوازندهٔ کیبوردز در اختیار داشت و جزء ۲۰ آهنگ برتر شد. نام این گروه موسیقی که در لغت به معنای «به نظر خوب میاد» است، در واقع اظهار نظر پل مک کارتنی پس از شنیدن نسخهٔ بی کلام یادشده است که به آنها گفته بود: «sounds nice» (به نظر خوب میاد). نخستین تقلید طنزگونه اتفاقاً توسط خودِ گنزبور و «مارسل می توآ» با نام «نهاد» نوشته شده و توسط بورویل و ژاکلین مایان اجرا شد. این ترانه، آخرین اجرای بورویل پیش از مرگش بود. نسخه های طنزآمیز دیگر توسط فرانکی هاوارد و جون وایتفیلد؛ جاج درید و همچنین گوردن کی و ویکی میشل که از ستارگان برنامهٔ طنز «الو! الو!» در بی بی سی بودند، اجرا شد. این ترانه، الهام بخش ترانهٔ کلاسیک دیسکوی
«عاشق اینم که عاشقت باشم عزیزم» در سال ۱۹۷۵ بود که توسط جورجو مورودر تهیه شد و دانا سامر آن را اجرا کرد. ماجرا از این قرار بود که «ای.جی. سروانتس» که کارمند «کازابلانکا رکوردز» بود، طی یادداشتی به نیل بوگارت ایدهٔ خام و اولیه ای از دانا سامر را بیان کرد که در آغاز به مذاق بوگارت خوش نیامد و آن را رد. کمپانی سروانتس که «باترفلای رکوردز» نام داشت، نسخهٔ دیسکویی از این ترانه را با اجرای گروه موسیقی دخترانهٔ «سن تروپه» و در آلبومی به نام «دوستت دارم» در اوت ۱۹۷۷ منتشر کرد که نخستین نسخهٔ دیسکوی این ترانه محسوب می شد. به دنبال موفقیت مختصر آن و حدود یک سال بعد، «کازابلانکا رکوردز» نسخهٔ دوصدایی جورجو مورودر و دانا سامر را که ۱۵ دقیقه بود، در فیلم «"خدا رو شکر جمعه است"» منتشر کرد. این نسخه توسط جورجو مورودر و پیت بلات تهیه شده بود. به تکه هایی از این ترانه توسط هنرمندان دیگری در ترانه هایشان اشاره شده یا در آنها به کار رفته است که از آن میان، می توان به «میستی اولدلند»، «تگزاس» و کایلی مینوگ در اجرای زنده اش در همرسمیت آپولوی لندن اشاره کرد. اِوا پولنا خواننده روس هم ترانه ای دارد به عنوان «من هم (دوست ندارم) تو ر
و».
لشک بالتسروویتس (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار و اقتصاددان اهل لهستان است. وی تاکنون سمت های مهمی از جمله معاونت نخست وزیری و وزارت دارایی در کابینه های تادوش مازویچی، یان کشیشتوف بیلتسکی و جرزی بوزک را بر عهده داشته است. وی را بیشتر به دلیل اجرای یک طرح تحول اقتصادی در لهستان در دهه ۱۹۹۰ میشناسند.
رابطه علم و دین از دوران باستان مورد پژوهش بوده و مورد نظر فیلسوفان، الهیدانان، دانشمندان و دیگران بوده است. علم تجربی به عقل، تجربه گروی و شواهد علمی اذعان و اعتراف می کند درحالی که دین شامل وحی، ایمان و امر مقدس است و به تبیین های فلسفی و متافیزیکی که نظر به تحقیق در عالم دارند نیز توجه و اذعان می کند. نه دین و نه علم بی تغییر، بی زمان یا ثابت نیستند چرا که هردوی علم و دین تلاش های فرهنگی و اجتماعی هستند در فرهنگ ها و زبان های گوناگون در طول زمان دچار تغییر شده اند. بیشتر نوآوری های فنی و علمی قبل از انقلاب علمی توسط جوامعی صورت گرفته اند که توسط سنت های دینی سازمان یافته بودند. پیشرو عناصر روش علمی، بی دینان باستان، محققان مسلمان و مسیحی بوده اند. راجر بیکن که اغلب به عنوان کسی ارج نهاده می شود که روش علمی را صورت بندی کرده است، یک برادر روحانی فرانسیسی بود حوادثی که در اروپا اتفاق افتاد همچون مورد گالیله، که همراه با انقلاب علمی و دوره روشنگری بود محققانی چون ویلیام دراپر را به فرض نظریه تعارض رهنمون کرد که بر اساس آن علم و دین به لحاظ روشی، واقعیت و سیاسی در سرتاسر تاریخ با هم در تعارض بوده اند. نظریه تع
ارض علم و دین باور بسیاری از دانشمندان معاصر همچون ریچارد داوکینز، استیو واینبرگ است و برخی از خلقت گرایان نیز به نظریه تعارض گرایش دارند. درحالی که نظریه تعارض در میان عموم مردم مشهور و معروف مانده است در میان بیشتر مورخان علم وجهه خود را از دست داده است. پذیرش عام واقعیت های علمی ممکن است تحت تأثیر دین باشد. بسیاری در ایالات متحده ایده تکامل را از طریق انتخاب طبیعی رد کرده اند خاصه زمانی که انسان را مد نظر قرار می دهیم. با این وجود آکادمی ملی علوم آمریکا می نویسد که قرینه و شاهد تکامل می تواند کاملاً یا ایمان دینی سازگار افتد دیدگاهی رسمی که بیشتر نمایندگان دینی به حمایت از آن برخاسته اند. تاریخچه مفاهیم دین و علم. مفاهیم «علم» و «دین» تقریباً مفاهیم تازه ای هستند. دین در قرن هفدهم میلادی در میانهٔ استعمارگری و جهانی سازی و نهضت پروتستان ظهور یافت «علم» در قرن نوزدهم در اثنای تلاش برای تعریف عمل کسانی که طبیعت را مطالعه می کردند پدیدار شد و عبارت «دین و علم» در قرن نوزدهم به سبب به وجود آمدن هر دو مفهوم ظاهر شد. در قرن نوزدهم بود که عبارت های بودیسم، هندوئیسم، تائوئیسم و کنفوسیونیسم پدیدار شد. در دوران باست
ان و در قرون وسطی، ریشه های لاتینی علم و دین به عنوان کیفیات درونی فرد یا فضائل فهمیده می شدند و هیچ گاه به عنوان دکترین ها، اعمال یا منابع واقعی معرفت ملاحظه نشده اند. بهائیت. تطابق علم و دین یکی از آموزه های اساسی آئین بهائی است. بر طبق این آموزه علم و دین مکمل یکدیگرند و انسان برای پیشبرد تمدن و درک حقیقت به هر دو نیازمند است. دین بدون علم به سرعت به خرافات و افراطی گری تنزل پیدا می کند و علم بدون دین تنها به ابزاری در خدمت ماده گرایی خشک تبدیل خواهد شد. در این رابطه عبدالبهاء می نویسد: «دیگر آن که دین باید مطابق با عقل باشد، مطابق با علم باشد؛ زیرا اگر مطابق با علم و عقل نباشد اوهام است. خداوند قوهٔ عاقله داده تا به حقیقت اشیا پی ببریم و حقیقت هر شیء را ادراک کنیم. اگر مخالف علم و عقل باشد شبهه ای نیست که اوهام است». دیدها. انواع تعاملاتی که می تواند بین علم و دین به وجود بیاید دسته بندی شده اند، و بنا به گفته عالمان الهیات، کشیش انگلیکان و فیزیک دان جان پولکینگورن این ها هستند: (۱) هم ستیزی و منافات زمینه ها، (۲) استقلال زمینه ها، (۳) هم کلامی بین دو زمینه در جاهایی که هم پوشانی دارند و (۴) ادغام هر دو د
ر یک زمینه. این سنخ شناسی مشابه آن هایی است که توسط عالمان الهیات Ian Barbour, و John Haught استفاده شده اند. سنخ شناسی های بیشتری را که این رابطه را دسته بندی می کنند، می توان میان کارهای دیگر دیگر محققان علم و دین مانند الهی شناس و زیست شیمی دان Arthur Peacocke یافت. ناسازگاری. بنا به گفته Guillermo Paz-y-Miño-C و Avelina Espinosa، ستیز تاریخی بین فرگشت و دین، ذاتاً به علت ناسازگاری بین خردگرایی/تجربه گرایی علمی و اعتقاد به سبب فراطبیعی است؛ این نویسندگان رسماً فرضیه ناسازگاری را (به انگلیسی: Incompatibility hypothesis، مخفف: IH) ارائه دادند تا "ever-lasting-conflict-science-and-faith" را تبیین کنند. به گفته جری کوین، نگرش ها به فرگشت و سطوح تدین در بعضی کشورها، در کنار وجود کتاب هایی که مصالحه بین فرگشت و دین را توضیح می دهند، نشان دهنده این است که مردم در باور هم زمان به هر دو مشکل دارند، بدین ترتیب ناسازگاری را نشان می دهد.
چسواف یان کیشچاک (؛ – ) یک سیاست مدار و نظامی اهل لهستان و از دوم تا نوزدهم اوت ۱۹۸۹ نخست وزیر جمهوری مردمی لهستان بود. چسواف کیشچاک در ۵ نوامبر ۲۰۱۵ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
پیوتر یاروشویتس (؛ ۸ اکتبر ۱۹۰۹ – ) یک آموزگار، سیاست مدار و نظامی اهل لهستان و از دسامبر ۱۹۷۰ تا فوریه ۱۹۸۰ نخست وزیر جمهوری خلق لهستان بود.
یوزف زگمونت چیرانکیویتس (؛ ۲۳ آوریل ۱۹۱۱ – ) یک سیاست مدار اهل لهستان و از فوریه ۱۹۴۷ تا نوامبر ۱۹۵۲ و دوباره از مارس ۱۹۵۴ تا دسامبر ۱۹۷۰ نخست وزیر جمهوری خلق لهستان بود. وی در ۲۰ ژانویه ۱۹۸۹ و چند ماه قبل از سقوط رژیم کمونیستی لهستان درگذشت.
اسپیریدون یانیوتیس (؛ زادهٔ ) یک شناگر اهل یونان است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره ۱۰ کیلومتر آب های آزاد در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ اشاره کرد.
بولسواف بیروت (; زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار کمونیست اهل لهستان و از فوریه ۱۹۴۷ تا نوامبر ۱۹۵۲ رئیس جمهور جمهوری خلق لهستان بود. وی همچنین از نوامبر ۱۹۵۲ تا مارس ۱۹۵۴ نخست وزیر این کشور بود.
فری ویرتمن (؛ زادهٔ ) یک شناگر اهل هلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برنده ۴ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است. از افتخارات ویترمن میتوان به کسب مدال طلا ۱۰ کیلومتر آب های آزاد در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ اشاره کرد.
ناردن (به هلندی: Naarden) یک شهر در هلند است که در هلند شمالی واقع شده است. خصوصیات. ناردن ۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر Uherský Brod خواهرخواندهٔ ناردن هست.
ولاادیسلاف سیکورسکی ؛ ؛ – ) یک سیاست مدار اهل لهستان بود.وی از دسامبر ۱۹۲۲ تا مه ۱۹۲۳ نخست وزیر جمهوری دوم لهستان و از سپتامبر ۱۹۳۹ تا ژوئیه ۱۹۴۳ نخست وزیر دولت در تبعید لهستان در زمان جنگ جهانی دوم بود. وی در ۴ ژوئیه ۱۹۴۳ در یک سانحه هوایی درگذشت.
یندری موراچفسکی (؛ – ) یک سیاست مدار اهل لهستان و اولین نخست وزیر جمهوری دوم لهستان بود.
لئوپولد اسکولسکی (؛ – ) یک شیمی دان، سیاست مدار و دیپلمات اهل لهستان بود.وی از دسامبر ۱۹۱۹ تا ژوئن ۱۹۲۰ نخست وزیر جمهوری دوم لهستان بود. وی در هنگام اشغال لهستان در جنگ جهانی دوم توسط NKVD در شهر پینسک دستگیر شد و کمی پس از آن در زندانی در برست درگذشت.
وادیسواو دومنیکو گراپسکی (؛ – ) یک اقتصاددان، سیاست مدار، تاریخ نگار و کشاورز اهل لهستان بود.وی از ژوئن تا ژوئیه ۱۹۲۰ و دوباره از دسامبر ۱۹۲۳ تا نوامبر ۱۹۲۵ نخست وزیر جمهوری دوم لهستان بود.
استانیسلاو کانیا (؛ زادهٔ – درگذشته ۳ مارس ۲۰۲۰) یک سیاست مدار کمونیست اهل لهستان بود. وی از سپتامبر ۱۹۸۰ تا اکتبر ۱۹۸۱ دبیر اول حزب کارگران متحد لهستان بود. استانیسلاو کانیا در ۳ مارس ۲۰۲۰ پنج روز پیش از ۹۳ سالگی اش بر اثر سینه پهلو و نارسایی قلبی درگذشت.
ادوارد اوکساپ (؛ ۱۶ اوت ۱۹۰۶ – ۱ مه ۱۹۸۹) یک سیاست مدار اهل لهستان و از مارس تا اکتبر ۱۹۵۶ دبیر اول حزب کارگران متحد لهستان بود.
ریشارت کاچوروفسکی ( ؛ – ) یک سیاست مدار اهل لهستان و آخرین رئیس جمهور دولت در تبعید لهستان بود. وی در ۱۰ آوریل ۲۰۱۰ در سانحه توپولف-۱۵۴ نیروی هوایی لهستان به همراه لخ کاچینسکی رئیس جمهور لهستان کشته شد. وی هنگام مرگ ۹۰ سال داشت.
کاژیمیش الکساندر سابات (؛ ؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل لهستان و از آوریل ۱۹۸۶ تا ژوئیه ۱۹۸۹ رئیس جمهور دولت در تبعید لهستان بود.
لیست رایج ترین نام خانوادگی ها در آلمان فامیلی ها. 1-Müller به معنی آسیابان2-Schmidt به معنی آهنگر (همراه دیکته های متفاوت رتبه یک)3-Schneider به معنی خیاط 4-Fischer به معنی ماهی گیر5-Weber به معنی بافنده6-Meyer به معنی شهردار یا کدخدا (همراه دیکته های متفاوت رتبه دوم)7-Wagner به معنی واگن ساز8-Becker به معنی نانوا9-Schulz به معنی داروغه10-Hoffmann به معنی چیزی تغریبا معادل وکیل الرعایا تفاوت های منطقه ای. اگر چه "مولر" رایج ترین نام در سرزمین های آلمانی زبان است در برخی مناطق دیگر نام های خانوادگی رایج تر هستند. نام های Schmidt و Schmitz در مناطق مرکزی و شرقی که به لهجه دیگری از آلمانی تکلم می کنند پرکاربرد تر است. فامیلی Meyer نیز در این مناطق و به ویژه در منطقه ساکسونی جنوبی (Lower Saxony) بسیار محبوب است. نام های ترکی. تعداد زیاد مهاجران ترک به آلمان منجر به استفاده زیاد از نام های ترکی شده
بکیل المیر یک ناحیه در یمن است که در استان حجه واقع شده است. خصوصیات. بکیل المیر ۲۱٬۷۰۱ نفر جمعیت دارد.
ووادیسواف راچیکیویچ (؛ ؛ ۲۸ ژانویه ۱۸۸۵ – ) یک سیاست مدار و وکیل اهل لهستان و اولین رئیس جمهور دولت در تبعید لهستان بود.
ناحیهٔ اسلم یک ناحیه در یمن است که در استان حجه واقع شده است. ناحیهٔ اسلم ۴۹٬۲۲۷ نفر جمعیت دارد.