Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ب می شد. از بیست و نهمین دوره جوایز اسکار به بعد، جایزهٔ بهترین فیلم خارجی زبان برای فیلم های غیر انگلیسی زبان ایجاد گردید که از آن به بعد این جایزه هر سال اهدا می شود. بر خلاف سایر جایزه های اسکار، جایزه بهترین فیلم زبان خارجی به یک فرد خاص داده نمی شود. این جایزه توسط کارگردان فیلمِ برنده، دریافت می شود، اما به عنوان یک جایزه برای کشور ارسال کننده تلقی می شود. ، آکادمی قوانین خود را تغییر داد تا نام کارگردان علاوه بر کشور ارسال کننده فیلم، بر روی تندیس هک شود. لازم به ذکر است که کارگردان تندیس را نگه می دارد. در طی اهدای این جایزه، اسکار بهترین فیلم خارجی زبان تقریباً به فیلم های اروپایی داده شده است: از میان ۶۸ جایزه اهدا شده از زمان بیستمین دوره جوایز اسکار به فیلم هایی که زبان خارجی دارند، ۵۶ مورد به سینمای اروپا ، ۶ مورد به سینمای آسیا ، ۳ مورد به سینمای آفریقا و ۳ مورد به سینمای قاره آمریکا تعلق گرفته است. فدریکو فلینی، کارگردان ایتالیایی، ۴ بار توانسته این جایزه را دریافت کند که بیشترین تعداد برای یک کارگردان تاکنون است. اگر جایزه اسکار افتخاری هم در نظر گرفته شود، ویتوریو دسیکا، دیگر کارگردان ایتالیا
یی نیز ۴ جایزه دارد. فیلم "جنگ و صلح" از سینمای اتحاد جماهیر شوروی طولانی ترین فیلمی است که اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان را برده است. این فیلم در بین سال های ۱۹۶۲ و ۱۹۶۶ فیلم برداری شد و زمان آن بیش از ۷ ساعت است. نامزدی ها و برندگان. در جدول زیر سال های متناظر به هر فیلم به شیوه آکادمی علوم و هنرهای سینما آورده شده اند و به طور کلی به سال اکران شدن فیلم اشاره دارند؛ مراسم اهدای جایزه همیشه در سال بعدی برگزار می شود. فیلم های با عنوان پررنگ و با پس زمینه آبی تیره جایزه اسکار افتخاری را دریافت کرده اند؛ مواردی که به رنگ زرد و پررنگ هستند نیز برنده جایزه اسکار معمول شده اند. فیلم هایی که نه برجسته و نه به صورت پررنگ هستند، تنها نامزد درافت جایزه شده اند. هنگامی که جدول به ترتیب زمانی مرتب شود، همیشه در ابتدای فهرست، فیلم برنده و سپس چهار نامزد دیگر فهرست می شوند. ستون "کشور ارسال کننده" نشان دهنده کشورهایی است که فیلم را به طور رسمی به آکادمی ارائه کرده اند و لزوماً نشانگر کشور اصلی تولیدکننده فیلم نیست. عناوین اصلی فیلم نیز در کنار نام کارگردان(ها) و زبان های مورد استفاده در فیلم ذکر شده است، با اینکه هی
چ یک از این عناصر به طور رسمی در نامزدی ذکر نمی شود. هنگامی که چندین زبان در یک فیلم استفاده شده باشد، زبان غالب در ابتدا آورده شده و زبان های دیگر به شکل کوچکتر نوشته و در براکت قرار گرفته اند. هنگامی که عنوان اصلی فیلم به زبانی است که از الفبای غیرلاتین استفاده می کند، ابتدا به الفبای لاتین نویسه گردانی شده و سپس به صورت خط اصلی خود نوشته شده است. فیلم های جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی سابق هم به صورت لاتین و هم به الفبای سیریلیک نوشته شده اند، زیرا زبان رسمی سابق این کشور (زبان صربی کرواتی) از هر دو الفبا استفاده می نمود. نام های فیلم های چینی نیز طبق روش پین یین لاتین نویسی شده و به کمک کارکترهای مورد استفاده در کشور ارسال کننده نوشته شده اند؛ بنابراین نویسه های چینی سنتی برای فیلم های ارسال شده از هنگ کنگ و تایوان، و نویسه های چینی ساده شده برای فیلم های ارائه شده توسط چین استفاده شده است. برندگان چندباره. فیلم سازانی که بیش از یک بار برنده شده اند:
نبرد باکو نبردی است که از ۲۶ اوت ۱۹۱۸م تا ۱۴ سپتامبر ۱۹۱۸م به طول انجامید. این جنگ میان نیروهای ائتلاف امپراتوری عثمانی-جمهوری دمکراتیک آذربایجان یا موسوم به اردوی اسلام قفقاز و گروه هایی از داغستان به فرماندهی نوری پاشا و مورسل بِی با نیروهای ائتلاف بلشویک به فرماندهی :گریگوری کورگانوف - ارتش باکو که (از افسرها و سربازان ارمنی تشکیل شده بود) به فرماندهی ژنرال "داکوچایف" و سرهنگ "آوتیسوف" و نیروهایی که در طول جنگ به آنان اضافه شد (نیروهای امپراتوری بریتانیا (که از سربازان نیوزیلندی، کانادایی و استرالیایی تشکیل شده بود) به فرماندهی :لیونل دانسترویل و ارتش سفید) انجام گرفت و در نهایت موجب شکست نیروهای نوری پاشا شد. این نبرد به عنوان بخشی از یک رشته عملیات جنگی در قفقاز که به مدت چهار سال به طول انجامید و آغاز :جنگ ارمنستان–جمهوری آذربایجان که به مدت دو سال به طول انجامید می باشد. هدف از جنگ، اشغال باکو و پاکسازی مسیحیان و رسیدن به آرمان پان تورانیسم توسط دولتمردان عثمانی و نیروهای تحت امر آنان، اردوی اسلام قفقاز بود. سقوط باکو. در دوران اولیه دفاع باکو، پس از نبردهای سختی که در روزهای ۲۷–۳۰ ژوئن نزدیک شهرستان گ
وی چای روی داد، ارتش باکو در «نبرد کاراماران» (۱۶–۱۷ ژوئن) که از افسرها و سربازان ارمنی تشکیل شده بود، به دلیل اشتباهات فرمانده قوا در عملیات جنگی و همچنین ضد حملات ارتش عثمانی به رغم ادامه نبردهای تدافعی مجبور به عقب نشینی به باکو شد. این امر تأثیر سویی در عملیات آتی گذاشت و موجب عدم موفقیت برنامه های تدافعی شد. با عقب نشینی ارتش باکو، ارمنیان ساکن بخش های گوی چای و شهرستان شماخی نیز کوچ و به باکو مهاجرت کردند. در اوایل سپتامبر، قشون عثمانی با پیشروی به سوی باکو، روستاهای پیشرو خود را یکی پس از دیگری تصرف کرد. بدین ترتیب باکو از طرف خشکی به طور کامل محاصره شد و ارتباط خود را با دنیای خارج فقط از طریق دریای خزر حفظ کرد. روزهای پایانی دفاع از شهر نزدیک می شد (۱۴ سپتامبر)، زمانی که همانند مسئله دفاع از شهر، سرنوشت آینده صد هزار ارمنی ساکن در شهر نیز باید حل و فصل می شد. ایشخانیان می نویسد: صبح روز ۱۳ سپتامبر، پیاده نظام عثمانی که جوخه هایی از داغستان نیز به آن ها پیوسته بودند در منطقه سوراخانی دست به حمله زدند و تا نیمه شب سعی داشتند خط دفاع باکو را بشکنند. نبرد تا ساعت ۳ بامداد روز ۱۴ سپتامبر ادامه یافت. اگر چ
ه نیروهای باکو از شهر دفاع می کردند و سعی داشتند مانع از پیشروی تٌرک ها شوند، ولی با این وجود به دلیل برتری نیروهای دشمن از نظر نفرات موفق به متوقف کردن حملات دشمن نشدند و با مبارزه ای بی امان شروع به عقب نشینی کردند. شرایط هنگامی بغرنج شد که ساعت ۲ بعدازظهر در لحظه های اوج جنگ در جناح راست، جوخه های "بیچراخوف" و جوخه های انگلیسی که از شمال ایران برای کمک به نیروهای باکو آمده بودند (به فرماندهی کاپیتان بولینگتن) به فرمان سرهنگ "استوکس" فرمانده ستاد ارتش باکو بدون اطلاع قبلی، سنگرهای خود را رها و به قصد ترک باکو به سمت بندر حرکت کردند. این اقدام غیرمنتظره و غیرقابل توجیه تأثیر سویی بر روحیه رزمندگان مستقر در سنگرها گذاشت. در دفاع از شهر باکو فرماندهی انگلیس در پی رسیدن به اهداف سیاسی و منافع اقتصادی خود بود و در وهله اول نگران مسئله تأمین سوخت ارتش انگلیس در میان رودان، از طریق بندر انزلی بود. موفقیت های موقتی حاصل از نبردهای چهاردهم سپتامبر موجب گردید تا مدافعان موفق شوند تصرف باکو را متوقف کنند و آن ساعات گرانبها و ضروری را برای خروج ساکنان ارمنی از شهر فراهم آوردند. هنگامی که جوخه های انگلیسی که از ایران بر
ای کمک به مدافعان باکو آمده بودند و ژنرال بیچراخوف سنگرها را ترک کردند و ساعت ۵ به قصد ایران سوار کشتی شدند، اضطراب و هراس بر ساکنان ارمنی مستولی شد. ارمنیان برای نجات از کشتار ناگهانی، شتابزده برای سوار شدن به کشتی به قصد مهاجرت به کشورهای همجوار به سوی بندرگاه حرکت کردند. کشیش ارمنیان باکو "یغیشه گغامیانس" می نویسد: مهاجرت ارمنیان باکو. در جلسه هیئت مدیره خزر مرکزی و استپان زوریان از فدراسیون انقلابی ارمنی تصمیم متوقف کردن عملیات دفاعی و تسلیم شهر به نیروهای دشمن اتخاذ گردید. اعضای کمیته "ایلیوچگین" و "لئونتویچ" موظف شدند به همراه سفرای ایران و سوئد مستقر در باکو با نماینده دشمن ملاقات کرده و در مورد شرایط تسلیم شهر به نیروهای دشمن مذاکره کنند. هم زمان تصمیم تخلیه شهر از مردم و سربازان گرفته شد و به این منظور ۶۰ کشتی بخار در اختیار آنان قرار گرفت که ۲۰ فروند آن را به سربازان و ۴۰ فروند به مردم اختصاص یافت. به منظور استفاده بهینه از ساعات باقی مانده برای ترک شهر و فرار، قبل از شروع بمباران دشمن به دستور هیئت مدیره خزر مرکزی کشتی ها می بایست تا سحر باکو را به قصد باتومی و ایران ترک کنند. شاهدان عینی این مهاجر
ت چنین می نویسند: ساعت ۶ بامداد ۱۵ سپتامبر تمامی ۶۰ کشتی به سوی مقاصد پیش تعیین شده حرکت کردند. از ۱۰۰ هزار ارمنی ساکن در باکو، امکان جابجایی تنها ۵۰ هزار نفر میسر شد. ۷۰ هزار نفر نیز از ساکنان روس همچنان در باکو باقی ماندند. چهار کشتی ای که راهی بندر انزلی شده بودند، در سپیده دم روز ۱۶ سپتامبر به نزدیکی بندرگاه رسیدند. اما این بار نیز فرماندهی نظامی انگلیس مستقر در شهر موانعی ایجاد کرد و با شلیک توپ به سوی کشتی ها به آن ها اجازه ورود به بندرگاه را نداد. اعضای شورای ملی ارمنیان به قصد اخذ مجوز ورود به شهر با قایق رهسپار بندرگاه شدند. پس از مذاکره با ژنرال دانسترویل به شرط خلع سلاح نظامیان ارمنی به ۱۰ هزار نفر از مهاجران اجازه ورود به شهر داده شد. قتل عام ارمنی های باکو. انور پاشا به فرمانده نیروهای عثمانی نوری پاشا دستور داد به منظور دست یافتن به پیوستگی و یکدستی اقلیمی جمهوری آذربایجان را از روس ها و ارمنیان پاک کند. در پانزده سپتامبر باکو سقوط کرد. ارتش عثمانی تحت فرماندهی نوری پاشا، برادر زاده (اسماعیل انور) قرار داشت. انور از سازمان دهندگان نسل کشی ارمنیان بود. این نیروها در ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۸ وارد شهر باکو
شدند و در پی آن به مدت سه روز پیاپی قتل عام ارمنی های این شهر به مورد اجرا گذاشته شد که منجر به کشتار حدود سی هزار نفر از ارمنیان گردید. "سرگئی رافالوویچ"، نویسنده و از شاهدان این قتل عام، در مقاله (حقیقت دربارهٔ حوادث باکو) نوشته است: ارمنی های باکو در ایران. کمیته مهاجران ابتدا به سازماندهی وضع جا و مکان و خوراک ۶۰۰ نفر از کودکان بی سرپرست مشغول شد. ۱٬۰۰۰ نفر از مهاجران به همراه کودکان بی سرپرست در مقر ماهیگیران، متعلق به یکی از خانواده های ارمنی اسکان داده شدند. برای ۲٬۵۰۰ نفر ۴۰ اتاقک موقتی ساخته شد. ۲٬۰۰۰ نفر از مهاجران در کلبه های ساحلی اسکان داده شدند و بقیه مهاجران در ساختمان های مدرسه، کلیسا و آمفی تئاتر ارمنیان در رشت اسکان یافتند. به دلیل شرایط ناشی از جا به جایی، تراکم جمعیت و کمبود امکانات ضد عفونی در انزلی و رشت در مناطق مسکونی مهاجران، شیوع بیماری های مسری ۱۸۱۸ نفر فوت کردند. بازگشت مهاجران به باکو. در ۲۳ اکتبر ۱۹۱۸م. پیشوای کلیسای باکو، «جاثلیق باگرات وارطانیان» گزارشی برای رئیس دولت موقت در باکو «فتحعلی خان خویسکی» فرستاد و با توصیف شرایط بسیار سخت و نامساعد ارمنیان مهاجر در انزلی خواستار تهی
ه امکاناتی برای ساماندهی بازگشت فوری مهاجران به باکو شد. بازگشت مهاجران به باکو تنها پس از جنگ میسر گردید، وقتی که نظامیان مغلوب ترکیه، قفقاز جنوبی را ترک کردند. رفتار انگلیسی ها در مقابل مهاجران ارمنی هنگام بازگشت به باکو نیز همچنان ناجوانمردانه بود، به طوری که از آنان خواسته شد تا در ازای سوار شدن به کشتی، پول بپردازند. بیمارانی که در بیمارستان انزلی تحت مداوا بودند و کودکان بی سرپرست اولین گروه مهاجرانی بودند که از انزلی به باکو بازگشتند.
دختری در شب تنها به خانه می رود فیلمی به کارگردانی و نویسندگی آنا لیلی امیرپور است. این فیلم را به عنوان «نخستین فیلم ایرانی در ژانر ترسناک وسترن» می شناسند دربارهٔ فیلم. داستان فیلم به شکل حداقلی روایت می شود و فرم بصری فیلم نمود چشمگیری دارد. فیلمبرداری سیاه و سفید با نورپردازی ، لوکیشن های را در آمریکا به ایران شبیه می کند تا در تصاویری تاثیرپذیرفته از بزرگان سینما، همه چیز برای یک فیلم مفرح که رفته رفته لایه های متعددی می یابد، فراهم شود.فیلمساز به مدد فرمش، دنیای دیگری بنا می کند که هیچ شباهتی به واقعیت ندارد، اما باورپذیر است. ما همه آدم های داستان ساده فیلم را حس می کنیم و با آنها همراه می شویم. داستان فیلم. این فیلم داستان چند شخصیت را در شهری تخیلی در ایران به نام «شهر بد» روایت می کند. آرش که پدر معتادی دارد با دختری که خون آشام است برخورد می کند و عشقی میان آنها شکل می گیرد. نظر منتقدان. پرویز جاهد یکی از منتقدان سینما نیز در انتقاد به انتخاب ایران برای شهر بد در فیلم می گوید:به شدت معتقدم که فیلم ساختن در مورد ایران امروز در خارج از کشور تقریباً کوشش بیهوده ای است (فیلم خانم امیرپور در صحرای کالیف
رنیا فیلمبرداری شده). بد سیتی (شهر بد) خانم امیرپور با فاحشه ها، جاکش ها، معتادهای تزریقی و زن چادری خون آشامش، می توانست هرجا باشد اما ایشان به خاطر ایرانی بودنش، این شهر خیالی و تمثیلی را که در خوابش دیده (در جواب سؤال من در جلسه پرسش و پاسخ که بد سیتی کجاست؟ گفت در خواب من)، ایران انتخاب کرده است. او در ادامهٔ انتقاداتش آمریکا را محل بهتری برای بیان داستان فیلم می داند: من واقعاً تصمیم فیلمساز برای بیان چنین قصه ای با شخصیت های ایرانی در یک ناکجا آباد ایرانی را نمی فهمم. به نظر من اگر ایشان این فیلم را در مورد آمریکا و شخصیت های آمریکایی می ساخت، مشکلاتی که الان در فیلمش می بینیم کمتر می بود. بد سیتی (شهر بد) آنالیلی، به رغم برخی شباهت هایش به شهرهای جنوبی ایران (بیشتر آبادان دوره شاه)، به شهرهای کوچک غرب آمریکا که عموماً در فیلم های مستقل آمریکایی (از جمله لینچ و جارموش) می بینیم، بیشتر شبیه است اگرچه آدم هایش، هیچ ربطی به آدم های آن نوع فیلم ها ندارند
رافی خاچاطوریان (۱۳۲۷ – ۱۰ آبان ۱۳۹۸) هنرپیشه و مجری ایرانی ارمنی تبار بود. کارهای او بیشتر در زمینهٔ طنز انتقادی، سیاسی و اجتماعی بود. پیش از انقلاب. رافی خاچاطوریان در سال ۱۳۲۷ در خانواده ای ارمنی زاده شد. پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران با سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران همکاری می کرد. از جمله کارهای او در این دوره، بازی در مجموعهٔ طنز اجتماعی آقای مربوطه به کارگردانی بهزاد اشتیاقی بود. پخش این مجموعه از نیمهٔ دوم سال ۱۳۵۳ از تلویزیون ملی ایران آغاز شد و تا چند ماه پیش از انقلاب ادامه داشت. پس از انقلاب. او چندی پیش از انقلاب، ایران را ترک و به همراه خانواده به کالیفرنیا مهاجرت کرد. خاچاطوریان در ایالات متحده آمریکا در برنامه های طنز سیاسی ـ اجتماعی شبکه های گوناگون فارسی زبان به عنوان مجری و بازیگر ظاهر شد و در این زمینه بی پروا سخن می گفت وی در طول سال های فعالیت خود، بارها از سوی نیروهای وابسته به جمهوری اسلامی تهدید به مرگ شد. در تیر ۱۳۶۷ خاچاطوریان در یک گردهمایی اعتراضی علیه حملهٔ ناو آمریکایی به پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر هواپیمای مسافربری ایران شرکت کرد و مورد حملهٔ یک چریک لبنانی و چند ایرانی هوادار جمهور
ی اسلامی قرار گرفت. در این حمله، خاچاطوریان شدیداً از ناحیهٔ سر و صورت آسیب دید و یک چشم خود را نیز ازدست داد. وی پس از این حمله، در نخستین مصاحبه با تلویزیون های فارسی زبان گفت: خاچاطوریان در سال های پایانی زندگی خود کم کار بود. وی در مهر ۱۳۹۳ در برنامهٔ در تبعید تلویزیون من و تو حضور یافت و به شرح کارهای خود پرداخت. درگذشت. وی پس از مبارزه طولانی با بیماری قند، ۱۰ آبان ۱۳۹۸ در سن ۷۱ سالگی در کالیفرنیا درگذشت.
ده نامه نوعی منظومهٔ مثنوی در شرح عشق و عاشقی است. این نوع منظومه در قرن هشتم هجری رایج شد. از هفت منظومه ای که هم اکنون به نام ده نامه شناخته و در دست است، شش منظومه در قرن هشتم و یکی از آن ها در قرن نهم سروده شده است. شش منظومه متعلق به قرن هشتم در بحر هزج و یک منظومه مربوط به قرن نهم در بحر خفیف است. این منظومه ها آرایش خاصی دارند. در متن آن غالباً پنج نامه از سوی عاشق به معشوق و پنج نامه از معشوق در پاسخ نامه های عاشق رد و بدل می شود؛ به علاوه، مقدمه و مؤخره نیز دارد. محتوا. هریک از نامه ها نیز با مقدمات و مؤخراتی همراه است و در متن هر نامه هم غزلی بر وزن منظومه با رعایت قافیه سروده شده است. نامه بر دست یکی از عناصر طبیعت مانند باد و آفتاب یا مصنوعات بشری همچون شانه و آینه فرستاده می شود. در متن نامه عاشق دلداگی خود را به معشوق شرح می دهد و معشوق نیز با سنگدلی تمام پاسخ می گوید ولی سرانجام در نتیجه پایداری عاشق و زاری های او معشوق بر سر مهر می آید و از سخنان پایانی او معلوم می شود که آن همه ناز برای آزمودن عاشق بوده است نه آزار وی، و چون عاشق از بوتهٔ آزمون شایسته درآمده معشوق او را لایق عشق خود دیده و پذ
یرفته است؛ کهن ترین ده نامه ای که با آرایش یاد شده در دست است «منطق العشاق» از اوحدی مراغه ای (۷۳۸–۶۷۳ه .ق) است. از سخن خود اوحدی بر می آید که ده نامه او تازگی داشته و ده نامه های سابق طرز و روش او را نداشته است. تاریخچه. شاید منبع ده نامه ها همان نامه های ده گانه ای باشد که فخرالدین گرگانی (درگذشته در حدود۴۴۶ه .ق) در منظومهٔ «ویس و رامین» آورده است. در این منظومه مشکین دبیر به خواست ویس ده نامهٔ پیاپی به رامین می نویسد. اگر دلیلی موجود نباشد که این ده نامه را خود فخرالدین افزوده است، می توان سابقهٔ ده نامه را بسیار به عقل برد و از آنجا که تا حدی ثابت شده است داستان ویس و رامین مربوط به دورهٔ اشکانی است. به فرض اتفاق افتادن ماجرا این منظومه در اواخر عهد اشکانیان (حکومت از ۲۴۷ پیش ازمیلاد تا ۲۲۴ میلادی) سابقهٔ ده نامه نویسی حداقل به هجده قرن پیش برد. اما تصریح اوحدی به اینکه پیش از ده نامه او ده نامه ای بوده و «دلها از خوندن آن ها سیر است» می رساند که منظور وی فقط نامه های دهگانه ویس نبوده و باید در میانهٔ سروده شدن "ویس و رامین" و "منطق العشاق" منظومه هایی شبیه به ده نامهٔ اوحدی وجود داشته باشد تا اوحدی «قلم
در آن ها بکشد» و «محبت را جامه ای نو بسازد». ذبیح الله صفا معتقد است که روش عراقی در ساختن "عشاق نامه" که به ده نامهٔ عراقی نیز معروف است منشأ ایجاد «ده نامه» شده است. عشاق نامهٔ عراقی منظومه ای است با ۱۰۶۳ بیت در بحر خفیف (مخبون مقصور یا محذوف) که عراقی آن را به نام صاحب دیوان شمس الدین محمد جوینی سروده و به وی تقدیم کرده است. این منظومه شامل مقدمه ایست در توحید، جوهرانسان، تصفیهٔ نهاد، نعت پیامبر و خلفای راشدین، نصیحت، سبب نظم کتاب، مدح صاحب دیوان، نصیحت ملوک، حکایت و ابتدای کتاب که با این بیت متن اصلی منظومه آغاز می شود: منظومه ده فصل دارد و هر فصل مشتمل بر مثنوی و غزل است. عراقی در این منظومه در هر قسمت مبحثی از مباحث عرفانی را مطرح کرده و آن را همراه با تمثیل و حکایت به پایان رسانده است. بنا به تحقیق صفا این منظومه در فاصلهٔ سال های ۶۸۰ تا ۶۸۳ه .ق سروده شده است. یکی دیگر از منظومه هایی که احتمالاً منظور نظر اوحدی بوده، می تواند «صحبت نامه» همام تبریزی باشد. اگرچه این منظومه به طرز ده نامهٔ اوحدی یا نظایر آن نیست ولی از نظر مضمون و موضوع شباهت نزدیکی به منطق العشاق و منظومه های نظیر آن دارد. صحبت نامه یک
مثنوی در بحر هزج (مسدس مقصور یا محذوف) شامل ۳۸۳ بیت است. نخست ابیاتی در توحید و ستایش پیامبراکرم و یاران وی و سپس مطالبی ست در زمینه های مختلف بدین شرح: در سبب نظم کتاب، در حقوق صحبت، در وفا، در غنیمت دانستن جوانی، در غنیمت دانستن صحبت یاران، در مدح خواجه هارون، در مراتب خاصان و تقریر حال ایشان، درستایش معشوق، در وصف محبوب، در غیرت معشوق، در فراق محبوب و شکایت روزگار، لابه کردن عاشق با معشوق دارد. چهار غزل نیز در ضمن مطالب مزبور آمده است. با توجه به این که همام صحبت نامه را پیش از ۶۸۲ ه .ق سروده است. می توان گفت که این مثنوی پیشتر از عشاق نامهٔ عراقی هم گفته نشده باشد دست کم هم زمان با آن می تواند باشد. چنان که گفته شد این منظومه عنوان ده نامه نداشته است. ذبیح الله صفا نیز دربارهٔ صحبت نامه چنین نوشته است: شایستهٔ توضیح است که ده نامه ای که بلوشه یاد کرده ارتباطی به همام ندارد. بلوشه در توصیف نسخهٔ دیوان همام می نویسد که این نسخه خطی (دیوان همام) به ده تایی ختم می شود و آن ده نامهٔ عارفانه یی است در مثنوی که عاشقی برای معشوق خود سروده و در زمینهٔ عشق الهی است و سپس می گوید که این ده نامه را کسی نوشته است که ن
امش معلوم نیست. ولی مطالب آن نظیر «در وصف محبوب و لابه کردن با معشوق…» شباهت تام به مطالب ده نامه دارد و از لحاظ آرایش نیز با غزل هایی که در مطاوی مثنوی آمده شباهت آن به ده نامه ها تردید ناپذیر است. پیش از آغاز به بررسی ده نامه های موصوف موجود شایسته است از ده نامه ای دیگر نیز یاد شود و آن معرفی مختصر ده نامه های موجود. منطق العشاق. منطق العشاق منظومه ایست که اوحدی مراغه ای در زمانی که در آتش تب می سوخته در پانصد بیت در بحر هزج مسدس (مقصور یا محذوف) ساخته و شب شنبه بیستم رجب ۷۰۶ ه .ق به پایان برده و نام آن را «منطق العشاق» نهاده است. عشاق نامه. عشاق نامه منظومه ایست در بحر هزج مسدس (مقصور یا محذوف) که نظام الدین عبید زاکانی (متوفی ۷۷۱ه .ق) در هفتصد بیت در دو هفته سروده و آن را در دوم رجب سال ۷۵۱ه .ق به پایان آورده است. تحفة العشاق. ده نامه ای است که رکن صاین هروی از شاعران مشهور قصیده سرا و غزل گوی قرن هشتم به تقلید از منطق العشاق اوحدی ساخته است. این منظومه نیز مانند ده نامه های موجود در بحر هزج مسدس (مقصور یا محذوف) است و شاعر آن را در ماه شوال سال ۷۵۱ درپانصد بیت به انتها رسانیده و نام آن را «تحفة العشاق»
نهاده است، موضوع این مثنوی نیز در وصف عشق و راز و نیازی است که شاعر با معشوق خود در عالم خیال داشته. محبت نامه. منظومه ایست کوچک، در بحر هزج مسدس (مقصور یا محذوف) در حالات عاشق و معشوق از سروده های خواجه فضل الله بن نصوح شیرازی استاد قرن هشتم هجری در قصیده و غزل. این مثنوی به ترتیب حاوی توحید، نعت و سبب نظام کتاب است و بعد وصف حالات عاشق ومعشوق ضمن ده نامه از طرف عاشق و معشوق به همدیگربیان می شود. روضة المحبین. ده نامه ایست از ابن عماد از شاعران قرن هشتم (متوفی ۸۰۰ه .ق). این منظومه در ۷۶۰ بیت در ماه ربیع الاول سال ۷۹۴ه .ق به پایان رسیده و شاعر نام آن را «روضة المحبین» نهاده است. وزن این منظومه اندک اختلافی با ده نامه های دیگر دارد. با آنکه در بحر هزج مسدس (محذوف یا مقصور) است. نخستین «مفاعلین» آن اخرب یعنی «مفعول» است. روضة العاشقین. ده نامه ایست از عزیز بخاری. در بحر خفیف مخبون اصلم مسبغ در حالات عاشق و معشوق و دارای یک هزار بیت است. شاعر در این منظومه صنعت تجنیس را در کلیهٔ ابیات التزام کرده است. محبوب القلوب یا ده نامه حریری. محبوب القلوب یا ده نامهٔ حریری ده نامه ایست که فعلاً بیش از این شناخته نیست و در
هیچ جا نشانی از آن نداده اند و آن ده نامه ایست عارفانه در مثنوی که عاشقی برای معشوق خود سروده و دربارهٔ عشق الهی است. این ده نامه را کسی نوشته است که نامش معلوم نیست. اما در خود منظومه شاعر نام خود را «حریری» یاد کرده است می توان گفت که اغلب احتمال نام و نشان گویندهٔ ده نامهٔ مورد بحث «شیخ سعد الدین حریری» است و او شاگرد عصار تبریزی و احتمالاً خود اهل تبریز بوده است. نظم این منظومه در سلخ شوال سال هشتصد هجری قمری به پایان رسیده است، و مجموع ابیات آن یک هزار بیت است. محب و محبوب. ده نامه منظوم که توسط سراینده ای ناشناس با تخلص اختیار به شیوه ده نامه های ادب فارسی در سال ۸۳۰ هجری قمری سروده شده است. این اثر مانند ده نامه های دیگری که از عهد مغول به بعد رایج گردیده، منظومه ای عاشقانه است در بیان حالات عشق و نامه هایی که میان عاشق و معشوق مبادله گردیده است. در متن داستان به شیو ه ده نامه های دیگر ادب فارسی، پنج نامه از سوی عاشق به معشوق و پنج نامه از معشوق در پاسخ نامه های عاشق رد و بدل گردیده است. هر یک از ده نامه ها، مطابق سنت ده نامه نویسی، مذیّل به ابیاتی است که در متن هر نامه با مقدمه و مؤخراتی به کار رفته و
آن غزلی است بر وزن منظومه با رعایت قافیه و نیز حکایت، مصدوقه حال و تمامی سخن. داستان این ده نامه به شیوه اکثر ده نامه های فارسی، بسیار ساده و روشن و عبارت از آن است که شخصی عاشق زیبارویی شده و شدت اشتیاق او را وادار به نامه نگاری به معشوق می نماید و پاسخ معشوق در نامه های نخستین، استنکاف و سرباز زدن و اظهار بیزاری است ولی سرانجام در آخرین نامه، معشوق به جهت پایداریهای عاشق و زاریهای او سر تسلیم فرود آورده و در پایان نیز به وصال یکدیگر می رسند. دو نسخه خطی از این اثر تاکنون یافت شده است. یکی نسخه ای است که در کتابخانه توبینگن و دیگری در کتابخانه افندی پاشای ترکیه نگهداری می شود. این اثر را نخستین بار احمدرضا یلمه ها در سال۱۳۹۱ چاپ و منتشر کرد. دیگر ده نامه ها. ده نامهٔ عماد فقیه. مجموعه ای ست از نامه های منظومی که در بحرهای مختلف سروده شده و نامه هایی ست که در ایام مختلف برای افراد یا فرمانروایان عصر به نظم آورده است، سپس در پایان عمر آن ها را در مجموعه ای فراهم آورده است و همراه با یک مقدمه و مدح شاه شجاع مظفری آن را ده نامه نامیده است. ده نامهٔ ختایی. ده نامه ای سرودهٔ شاه اسماعیل یکم است. این منظومه نخستین
مثنوی ایست که به زبان ترکی آذربایجانی نوشته شده است. این مثنوی شامل ده نامه بین عاشق و معشوق است و شامل ۱۵۳۲ بیت است.
جیمز رایزن (زاده ۱۹۵۵ میلادی) نویسنده، روزنامه نگار روزنامه نیویورک تایمز آمریکا و تحلیل گر امریکایی و برنده جایزه پولیتز است. رایزن پس از دریافت جایزه ویژه روزنامه نگاری در کالج کولبی ایالت مین در سخنرانی خود گفت: «من فکر می کنم که اوباما از رسانه ها متنفر است و به هیچ عنوان تمایل ندارد که اخبار به بیرون درز کند.» وی در سال ۲۰۰۶ کتاب دولت جنگ را درباره برنامه های خرابکارانه سازمان سیا علیه برنامه هسته ای ایران به رشته تحریر درآورده است. گفته شده که وی اطلاعات خود در این کتاب را از جفری استرلینگ دریافت کرده که ظاهراً افسر بخش عملیات های ویژه سیا در ایران بوده است. رایزن به خاطر این کتاب بارها به زندان کشیده شده است و گفته شده سال ها زندان در انتظار او است. منابع. مشارکت کنندگان در ویکی پدیای انگلیسی
بازی ویدیویی گروهی که اغلب به اختصار کو-آپ نامیده می شود، یک بازی ویدئویی است که به بازیکنان اجازه می دهد تا معمولاً در برابر یک یا چند شخصیت غیرقابل بازی حریف به عنوان هم تیمی با هم کار کنند. "اجرا بازی گروهی" نوعی گیم پلی است که در بعضی از بازی های ویدئویی وجود داشته و با استفاده از آن می توان همه یا بخشی از مراحل بازی را به صورت گروهی انجام داد. این ویژگی در بازی های ویدئویی اجازه می دهد تا چند بازیکن با همکاری یکدیگر به عنوان هم تیمی در مقابل دشمنان خود در بازی قرار بگیرند. این ویژگی با حالت های دیگر چند نفره، مانند حالت چند نفره رقابتی میان خود بازیکنان متفاوت است. این نوع گیم پلی اجازه می دهد تا بازیکنان با یکدیگر در بسیاری از بخش های بازی مانند به دست آوردن انواع سلاح ها یا عبور از مراحل بازی همکاری کنند. در بعضی بازی ها بخش گیم پلی گروهی نسبت به گیم پلی انفرادی تفاوت های دارد و ممکن است دارای مراحل متمایز یا پایان متفاوت باشد.
لاک پشت ستاره دار آفریقایی نام یک گونه از سرده لاک پشت ستاره دار است.
دولت جنگ کتابی است نوشتهٔ جیمز رایزن نویسنده، روزنامه نگار و تحلیل گر آمریکایی. کتاب دولت جنگ دربارهٔ برنامه های خرابکارانه سازمان سیا علیه برنامه هسته ای ایران است. کتاب در ۱۰ فصل عملکرد دولت بوش و سازمان های امنیتی آمریکا را به نقد می کشد و مشکلات بروز حوادث یازدهم سپتامبر را متوجه دولتمردان آمریکایی می داند. از نگاه نویسنده، وقوع حملات یازدهم سپتامبر بارزترین نشانه ضعف دستگاه اطلاعاتی- امنیتی ایالات متحده است. رایزن به سیاست های جنگ طلبانه و دخالت جویانه سازمان های جاسوسی و سیا اشاره می کند و تمامی مباحث و اطلاعات را در قالبی روایی و داستان گونه در اختیار مخاطب قرار می دهد. این کتاب مباحث را با سند مطرح می کند تا آنجا که بسیاری از فیلم ها و کتاب های تألیفی دیگر با استناد به این منبع، به انتقاد از دولت بوش پرداختند. بخش دیگری از کتاب به عملیات فریب علیه ایران و پرونده هسته ای و همچنین مشکلات دستگاه های امنیتی آمریکا می پردازد. پانویس. مشارکت کنندگان در
کینِـتوکور (؛ "تلفظ انگلیسی:" ؛ ) یک ساختار پروتئینی نوع سوم است که روی کروماتید ها قرار دارد؛ جایی که رشته های دوک تقسیم هنگام تقسیم سلولی برای کشیدن کروماتیدهای خواهری به سمت خود به آن متّصل می شوند.
گربه وحشی آفریقایی نام یک زیرگونه از گونه گربه وحشی است.