Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مزروعی برادران گراکی برپایه خدمت وظیفه عمومی رومی بنا نهاده شده بود؛ که کسانی از طبقهٔ پنجم اقتصادی جامعه که جواز داراییشان کمتر از حداقلِ تعیین شده می بود را از خدمت معاف می کرد. یکی از بحث های اساسی این اصلاحات مزروعی همانا بازسازی نیروی انسانی لژیون ها بود. با وجودی که گراکی ها تلاش نمودند رضایت خُرده زمینداران را جلب کنند قانون ارضی آنان تنها به میزان کمی توانست کمبود رو به تزاید نیروی انسانی را ــ که مجال بروز به قانون مذکور داده بود ــ جبران کند. ظاهراً حداقل دارایی لازم برای جواز خدمت نظامی طبقات پنجم اقتصادی جامعه (حداقل مقداری که یک شخص را مشمول خدمت نظام وظیفه می کرد) از ۱۱٬۰۰۰ به ۳٬۰۰۰ سسترتیوسکاهش یافت؛ و کنسولها عملاً در ۱۰۹ قبل از میلاد (ق. م) مجبور شدند محدودیت های تحمیل شده از سوی گایوس گراکوس بر خدمت وظیفه را تعلیق کنند. در ۱۰۷ ق. م به خاطر جنگ بر ضد ژوگورتا به ماریوس اختیار داده شد که شرط جواز خدمت را نادیده بگیرد و باز هم، با تهدید کیمبری ها به وی آزادی عمل دیگری نیز دادند. پس از تهدیدی که کیمبری ها ایجاد کردند، نیاز به نیروی انسانی حادتر شد. زیرپاگذاشتن موقتی شرط دارایی بدل به یک نیاز دائ
می برای مقابله با دشمنان روم شد. نیاز ماریوس و معاصرینش به سربازان سبب جهشی مثال زدنی از ارتش های برپایهٔ رویکرد «دهقان سرباز» اواسط جمهوری به سوی سربازگیریِ بازشد؛ بنابراین، به زودی لژیون های رومی از شهروندان فقیری تشکیل شدند که آینده [ی زندگی] آنان پس از پایان خدمت تنها در صورتی تأمین می شد که ژنرال آنان به تقسیم اراضی [ــِـ تصرف شده] و پرداخت دستمزد آنان اقدام کند. همین تکیه بر مردان تهی دست سبب شد سربازان نه به سنا یا مردم روم بلکه (قویاً) به ژنرال های خود وابسته شوند، کسانی که همچون دوست، رفیق، خیرخواه، و سرپرست سربازان دیده می شدند. ماریوس در دوران کنسولی پیاپی خود، بر سازمان آموزشی و لجستیکی مردانش نظارت می کرد. به جای استفاده از خدمه و ملتزمین، ماریوس سربازان را وادار کرد سلاح ها، پتوها، البسه و جیره غذاییخود را حمل کنند. همین سبب شد به سربازان رومی آن زمان لقب «قاطرهای ماریوس» بدهند. وی همچنین "پیلوم" را بهبود داد، به طوری که پس از زخمی کردن دشمن دیگر قابل استفاده نبود. باوجودی که ماریوس به خاطر بسیاری از اصلاحات نظامی در زمان خودش شناخته شده است امّا شواهدی دال بر این ادعا وجود ندارد که وی کسی بوده
که واحد تاکتیکی ارتش را از "maniple" به "cohort" تغییر داده باشد. نبرد با قبایل ژرمنی. مجمع مردمی به قدری از تهدید کیمبری ها و ناهماهنگی در فرماندهی خشمگین بود که ماریوس را برای پنج مرتبهٔ پیاپی به عنوان کنسول برگزید (از ۱۰۴ق. م تا ۱۰۰ق. م) در ۱۰۲ ق. م، کیمبری ها از هیسپانیا بازگشتند و با برخی قبایل بربری، می خواستند به ایتالیا هجوم ببرند. توتون ها و و متحدین شان آمبرون هامی خواستند روانه جنوب شوند و از طریق سواحل مدیترانه به سوی ایتالیا حرکت کنند، کیمبری ها نیز قصد داشتند با گذر از گذرگاه برنر وارد شمال ایتالیا شوند، و تیگورینی ها هم می خواستند از شمال شرقی، آلپ را رد کنند. این تصمیم ثابت کرد که اشتباهی مرگبار بوده است. جنگجویان ژرمن نیروهای خود را تقسیم کردند، و رومیان هم توانستند از خطوط ارتباط و پشتیبانی کوتاه تر خود برای متمرکز نمودن نیروهایشان استفاده کنند. در ابتدا ماریوس مجبور بود با توتون ها و متحدشان آمبرون ها مواجه شود، کسانی که در ایالت ناربونی در حال پیشروی به سوی آلپ بودند. رومیان در ابتدا با تلفاتی اندک آمبرون ها را شکست دادند. همین موجب شد توتون ها از پیشروی دست بکشند و در نزدیک آکوای سکستیای
منتظر ارتش ماریوس باشند. از آنجا که حریفان وی منتظرش بودند، وی فرصت آنرا داشت که منطقه را مورد سنجش قرار داده و مکان مناسبی برای نبرد پیش رو انتخاب کند. چهار روز پس از کشتار آمبرون ها، ماریوس ارتش خود را بر روی یک بلندی جای داد. وی به لژیون های خود آموخته بود که چگونه موضع خود را بر روی تپه حفظ کنند، زوبینها را پرتاب کنند، شمشیر بکشند، با سپرهایشان از خود مراقبت کنند و دشمن را به عقب پس بزنند. وی به افرادش اطمینان داد که چون بربرها مجبور خواهند بود به بالای تپه حرکت کنند، راه رفتن آنان نامطمئن خواهد بود و آسیب پذیر می شوند. ماریوس به خدمتکاران کمپ و تمامی مردان غیرجنگی دستور داد همراه با ارتش پیشروی کنند. همچنین دستور داد که حیوانات باربر همچون اسب های سواره نظام آرایش شوند. همگی این ها برای این بود که این تصور موهوم را ایجاد کند که نیروهایش بزرگتر از آن هستند که دشمن می پندارد. آمبرون های باقی مانده و توتون ها، مشتاق برای انتقام گیری، منتظر ظهور دشمن بودند و زمانی که رومیان بالأخره خود را در جلگهٔ آکوای سکستیای ظاهر کردند به بالای تپه هجوم بردند. رومیان سیلی از زوبین را بر سر آنها خالی کردند، بسیاری از آنان
را کشته یا ناقص کردند، سپس شمشیرها را کشیدند و در بالای تپه منتظر دشمن ماندند. استراتژی رومی، دیسیپلین و آموزش خود را ثابت کرد، و مردان قبیله ای از خارج کردن رومیان از موضع برترشان ناتوان بودند. نبرد بیشتر صبح را دربر گرفت و هیچ یک از طرفین برتریی به دست نیاورد. به هر حال، لژیون های بامهارت به تدریج و با نظمْ تودهٔ قبایل را وادار به پس روی کردند تا اینکه رومیان و بربریان در زمین مسطح قرار گرفتند. اینجا بود که کلاودیوس مارسلوسو ۳٬۰۰۰ نفر از مردانش غرّش کنان به عقبهٔ دشمن یورش بردند. آمبرون ها و توتون ها اکنون از دو جهت مورد یورش قرار گرفته و سردرگم بودند، آنان خطوط را شکسته و پابه فرار گذاشتند، امّا جایی نبود که به آنجا پناه ببرند. رومیان با بیرحمی آنان را تعقیب کردند. در پایان عصر، بیشتر جنگجویان بربری مرده یا اسیر شده بودند. تخمین کشتگان یا اسیران از ۱۰۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ برآورد شدند. تویتوباد، پادشاه توتون ها، و ۳٬۰۰۰ نفر از مردانش از جنگ گریختند امّا توسط سکوآنیها دستگیر شده و به ماریوس تحویل داده شدند. ماریوس هم ماریوس آکوئیلیوس را با گزارشی به رُم فرستاد؛ گزارشی که می گفت ۳۷٬۰۰۰ رومیِ کاملاً آموزش دیده با م
وفقیّت بر ۱۰۰٬۰۰۰ ژرمن ضمن دو درگیری پیروز شده اند. کنسولِ همکار ماریوس در سال ۱۰۲ق. م، کوئینتوس لوتاتیوس کاتولوس، برخلاف وی از عهدهٔ وظایفش برنیامد. وی در یک نبرد کوچک در یکی از دشت های کوهستانی نزدیک تریدنتوم شکست خورد. کاتولوس عقب نشینی کرد و کیمبری ها وارد ایتالیای شمالی شدند. آنان در شمال ایتالیا توقف کردند تا خود را سازمان دهند و منتظر فرارسیدن نیروهای کمکی از دیگر گذرگاه های آلپ باشند. ماریوس در ۱۰۱ق. م به چهارمین کنسولی پیاپی خود نائل شد. پس از انتخاب، وی برگزاری جشن تریومف به خاطر پیروزی در نبرد آکوای سکستیای را رد کرد، و با سپاهش به شمال ایتالیا رفت تا به نیروهای کاتولوس ملحق شود و با کیمبری ها مقابله کند. پس از آنکه نابودی متحدینِ کیمبری ها را به اطلاعشان رساند طرفین برای جنگ آماده شدند. روم نبرد سرنوشت ساز ورچلی (یا نبرد دشت رودین) را پیروز شد. قتل عام کیمبری ها به راه افتاد و بازماندگان نیز اسیر شدند. بار دیگر، دیسیپلین رومی بر شمار بزرگتر بربرها پیروز شد. بیش از ۱۲۰٬۰۰۰ کیمبری کشته شدند. تیگورینی ها نیز از برنامه خود برای رخنه به شمال ایتالیا دست کشیدند و به خانه خود بازگشتند. پس از پانزده روز ن
یایش، کاتولوس و ماریوس یک تریومف مشترک را جشن گرفتند، امّا افکار عمومی تمامی پیروزی را به حساب ماریوس نوشت، کسی که همچون «سومین مؤسس روم» تحسین شد. با حفظ جمهوری از نابودی و نگه داشتن آن در میان قدرت های سیاسی، ماریوس باز هم به عنوان کنسول برای سال ۱۰۰ق. م برگزیده شد و همکارش لوسیوس والریوس فلاکوس شد. یادداشت. . Cimbric wars . Jugurthine wars . marian reforms . farmer soldier . professional soldier . pilum . property qualification . smallholders . sesterce یا sestertius سکّه رایجی در جمهوری روم بود. . open recruitment . baggage train به عده ای از ملتزمین و مستخدمین می گویند که وظیفهٔ حمل اثاث و بار جنگی سربازان در طول قشون کشی را دارند. . rations . Marius' mules . pilum در روم باستان نوعی زوبین بود که بدنه ای محکم اما نوک نرمی داشت و این سبب می شد پس از زخمی کردن دشمن قابل استفادهٔ دوباره نباشد. . واحدی از ارتش روم باستان بود که از ۱۲۰ نفر تشکیل می شد."" . واحدی از ارتش روم باستان بود که ده تای آن (در مجموع ۵٬۰۰۰ نفر) یک لژیون را تشکیل می داد. . ambrones . tigurini . Aquae sextiae . Claudius Marcellus . Teuto
bod . Sequani . Heinrich Leutemann . Battle of Vercelae . Battle of Raudian Plain
الینیا (به فرانسوی: Alénya) یک کمون در فرانسه است که در Canton of La Côte Radieuse واقع شده است. خصوصیات. الینیا ۵٫۳۴ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۰۲۰ نفر جمعیت دارد و ۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
الاپه (به لاتین: Alépé) یک منطقهٔ مسکونی در ساحل عاج است که در Lagunes Region واقع شده است. خصوصیات. الاپه ۲٬۷۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۱۰۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
الاریا (به فرانسوی: Aléria) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Moïta-Verde واقع شده است. خصوصیات. الاریا ۵۸٫۳۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۹۵۷ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
علی ترم (به ایتالیایی: Alì Terme) یک شهرداری در ایتالیا است که در استان مسینا واقع شده است. خصوصیات. علی ترم ۶٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۶۰۹ نفر جمعیت دارد و ۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تعقیب تا الجزیره نام دوازدهمین فیلم از مجموعه فیلم های شرلوک هولمز با بازی بازیل رتبون و نایجل بروس می باشد. این فیلم از هیچ کدام از داستان های آرتور کانن دویل اقتباس نشده، ولی شخصیت ها و ایده ها از داستان "ماجرای دایره قرمز" نوشته این داستان گرفته شده اند. این فیلم در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم ها نمره ۷٫۲ از ۱۰ را دارد. "تعقیب تا الجزیره" در سال ۱۹۴۵ توسط روی ویلیام نیل کارگردانی، توسط هاوارد بندیکت تهیه، و توسط لئونارد لی نوشته شد. در این فیلم بازیل رتبون در نقش شرلوک هولمز و نایجل بروس در نقش دکتر واتسن ایفای نقش کردند. این فیلم ۶۵ دقیقه ای، در تاریخ ۲۶ اکتبر ۱۹۴۵ میلادی به نمایش درآمد. خلاصه داستان. داستان فیلم دربارهٔ کارآگاه معروف شرلوک هولمز است. او مأموریت پیدا می کند وارث تاج و تخت یک امپراتوری اروپایی را پس از ترور پدر او همراهی کند و او را صحیح و سالم به موطن اش بازگرداند.
ولادیمیر ژیرینفسکی (؛ زادهٔ – ) سیاست مدار اهل روسیه بود. وی از سال ۲۰۰۰ تا زمان مرگ نائب رئیس دوما بود. ولادیمیر ژیرینفسکی در سال ۱۹۸۹ حزب لیبرال دموکرات روسیه را بنا نهاد. اظهارات ملی گرایانه او در مورد آسیای میانه و و قفقاز بارها مورد انتقاد بوده اند. ژیرینفسکی از اولین شخصیت های سیاسی روسیه بود که به پیروزی منیژه سنگین در مسابقه یوروویژن ۲۰۲۱ واکنش نشان داد و گفت: «مطمئن نیستم که این ترانه برای بالا بردن آبرو و اعتبار یک زن روس و در کل روسیه خوب باشد. آهنگی در این جایگاه باید روحیهٔ مثبت ایجاد کند؛ مردم را خوشحال کند. چه کسی آن را انتخاب کرده؟ این آهنگ به درد که می خورد؟» وی در ششم آوریل ۲۰۲۲ پس از یک دوره بیماری سخت در سن ۷۵ سالگی درگذشت. او در اوایل فوریه ۲۰۲۲ به علت ابتلا به کووید ۱۹ در بیمارستان بستری شده بود. گفته های جنجالی. برخی گفته های جنجالی ولادیمیر ژیرینفسکی:
الاس دو بالاگوئر (به اسپانیایی: Alòs de Balaguer) یک شهرستان در اسپانیا است که در کاتالونیا واقع شده است. خصوصیات. الاس دو بالاگوئر ۶۸٫۷۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۵۳ نفر جمعیت دارد و ۲۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
الورن، گاماشاسیکوی (به لاتین: Alören, Gümüşhacıköy) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان آماسیه واقع شده است.
علی آباد (به لاتین: Alīābād) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان یاردیملی واقع شده است.
علی بیلی (به لاتین: Alıbəyli) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آقدام واقع شده است. خصوصیات. علی بیلی ۳٬۳۶۶ نفر جمعیت دارد.
اریتسوانک (، علی بیلی) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است و ۲۴۱ نفر جمعیت دارد.
علی جان () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
الیسیک، مرزیفان (به لاتین: Alıcık, Merzifon) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان آماسیه واقع شده است.
ماتّی وانهانِن (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل فنلاند است که بین سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۰ نخست وزیر فنلاند بود. وی پسر تاتو وانهانن جامعه شناس فنلاندی است.
الیکیخالی (به لاتین: Alıkeyxalı) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده است.
الینسا، پزاریری (به لاتین: Alınca, Pazaryeri) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان بیله جک واقع شده است. خصوصیات. الینسا ۴۰ نفر جمعیت دارد.
ماری کیوینیمی (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل فنلاند است. او به عنوان دومین نخست وزیر زن فنلاند خدمت کرده است.
الینسالی (به لاتین: Alıncalı) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ساموخ واقع شده است.
الیوشاگی (به لاتین: Alıuşağı) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ساموخ واقع شده است. خصوصیات. الیوشاگی ۱٬۶۷۲ نفر جمعیت دارد.
الیس، گلپزاری (به لاتین: Alıç, Gölpazarı) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان بیله جک واقع شده است. خصوصیات. الیس ۷۴ نفر جمعیت دارد.
الیسلی، بوسنی (به لاتین: Alıçlı, Besni) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان آدیامان واقع شده است.
الیسلی، کازلوک (به لاتین: Alıçlı, Kozluk) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان باتمان واقع شده است. خصوصیات. الیسلی ۱٬۰۵۹ نفر جمعیت دارد.
الیسلی، یولاس (به لاتین: Alıçlı, Ulus) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان بارتین واقع شده است. خصوصیات. الیسلی ۹۶ نفر جمعیت دارد.
مانفرد آلبراخت فریهرر فون ریشتهوفن ("به آلمانی:" Manfred Albrecht Freiherr von Richthofen؛ زادهٔ ۲ مه ۱۸۹۲†– درگذشتهٔ ۲۱ آوریل ۱۹۱۸) که با نام های بارون فون ریشتهوفن یا بارون سرخ نیز شناخته می شود، خلبان جنگنده نیروی هوایی آلمان در طول جنگ جهانی اول بود. او با ۸۰ پیروزی در نبردهای هوایی رسماً به عنوان خلبان تک خال جنگ شناخته می شود. ریشتهوفن که در اصل یک سواره نظام بود، در سال ۱۹۱۵ به بخش خدمات هوایی منتقل شد و یکی از اولین اعضای اسکادران جنگنده جاگدستافل ۲ در سال ۱۹۱۶ شد. او به سرعت توانایی های خود را به عنوان خلبان جنگنده اثبات کرد و در سال ۱۹۱۷ رهبر جاستا ۱۱ شد. بعدها او بال (یگان نظامی) بزرگتر جاگدگشوادر ۱ را رهبری کرد که به دلیل رنگ های روشن (قرمز) هواپیماها و شاید به دلیل نحوه انتقال یگان از یک منطقه فعالیت هوایی متفقین بیشتر با نام «سیرک پرواز» یا «سیرک ریشتهوفن» شناخته می شود. در سال ۱۹۱۸، ریشتهوفن به عنوان یک قهرمان ملی در آلمان شناخته می شد و مورد احترام دشمنانش بود. ریشتهوفن در ۲۱ آوریل ۱۹۱۸ در نزدیکی واوکس سور، سومه در نبرد هوایی سرنگون شد و کشته شد. در مورد جنبه های حرفه ای او، به ویژه مرگش، بحث
های قابل توجهی صورت گرفته است. او یکی از شناخته شده ترین خلبان های جنگنده در تمام دوران است و سوژه بسیاری از کتاب ها، فیلم ها و رسانه های دیگر بوده است. ریشتهوفن هرگز ازدواج نکرد و هیچ فرزند شناخته شده ای نداشت. نام و القاب. ریشتهوفن یک "فریهر" (به معنای واقعی «ارباب آزاد») بود. این یک عنوان اشرافی است که اغلب به «بارون» ترجمه می شود. بارون یک نام خاص یا یک عنوان ارثی نیست، چرا که همه اعضای مذکر خانواده، حتی در زمان حیات پدرشان، از آن برخوردار بودند. ریشتهوفن هواپیمای خود را با رنگ قرمز رنگ آمیزی می کرد، که در ترکیب با عنوان اشرافی او، لقب «بارون سرخ» را ایجاد کرد. () نامی که در داخل و خارج آلمان برای ریشتهوفن رایج است. او در طول زندگی اش، بیشتر به آلمانی به عنوان "Der Rote Kampfflieger" توصیف می شد. این نام به عنوان «فلایر نبرد قرمز» یا «خلبان جنگنده سرخ» ترجمه شد و کتاب زندگی نامه ریشتهوفن در سال ۱۹۱۷ نیز به همین نام منتشر شد. زندگی. کودکی و نوجوانی. ریشتهوفن در ۲ مه ۱۸۹۲ در کلینبورگ، نزدیک برسلاو (اکنون بخشی از شهر وروتسواف، لهستان) در یک خانواده اشرافی برجسته پروس (نام قدیم آلمان) به دنیا آمد. او دومین فر
زند از چهار فرزند افسر سوارکار، آلبرشت فریهرر فون ریشتهوفن (۱۸۵۹–۱۹۲۰) و همسرش کونیگونده بود. خواهران و برادران او لوتار (۱۹۲۲–۱۸۹۴)، خلبان جنگنده، بولکو (۱۹۷۳–۱۹۹۳) و الیزابت (۱۹۶۳–۱۸۹۰) به نام ایلزه بودند. او سالهای اولیه زندگی خود را در املاک پدربزرگش شلوس رومبرگ گذراند، اما مشکلات اقتصادی پدربزرگش را مجبور به اجاره دادن و سرانجام فروختن املاک خود کرد. زمانی که مانفرد چهار ساله بود، به همراه خانواده اش به شوایدنیتس (شویدنگتسا کنونی، لهستان) نقل مکان کرد. او از اسب سواری و شکار و همچنین ژیمناستیک در مدرسه لذت می برد در این رشته جوایز متعددی را در مدرسه کسب کرد. او تا ۹ سالگی شهریه خصوصی می گرفت. مانفرد جوان به مدت یک سال در مدرسه شویدنیتس تحصیل کرد. مانفرد در برنامه های بزرگ شکار شرکت می کرد. جایی که او و برادرانش لوتار و بولکو گراز وحشی، گوزن، پرندگان و آهو را شکار می کردند. سپس مانفرد به درخواست پدرش در مدرسه ای در شوایدنیتس حضور یافت. و سپس در ۱۱ سالگی آموزش کادت را در مدرسه نظامی Wahlstatt (در حال حاضر لگنگتسکیه پوله، لهستان) آغاز کرد. پس از تحصیل در خانه، او به مدت یک سال در مدرسه ای در شوایدنیتس شرکت
کرد پس از تکمیل آموزش کادت در لایشترفلده در سال ۱۹۰۹، به یکی از واحدهای سواره نظام اولان پیوست". پس از حضور در مدرسه جنگ؛ در ۱۹ نوامبر ۱۹۱۲، درجه ستوانی گرفت و به فرماندهی دسته ۳ در استروو منصوب شد." شروع جنگ جهانی اول. در آغاز جنگ جهانی اول، ریشتهوفن و گروهانش ابتدا در مرز روسیه مستقر و پس از چند روز به جبهه غرب منتقل شدند. هنگ او با استفاده از منطقه مرزی دیدنوفن به لوکزامبورگ عبور کرده و سپس از این طریق به بلژیک لشکر کشید. وی در طی این مدت سوار برگشتی های شناسایی مشغول جمع آوری اطلاعات از خطوط پشتی دشمن بود. در اول سپتامبر ۱۹۱۴، پس از نبردهای مرزی در وردون به عنوان افسر اطلاعات به ارتش چهارم منتقل شد. ریشتهوفن در اول ژانویه ۱۹۱۵ برای فرار از یکنواخت بودن جنگ موضعی، درخواست انتقال خود را داده و در تاریخ ۱۵ ژانویه به عنوان یک افسر منظم به تیپ ۱۸ پیاده منتقل شد. از آنجایی که فعالیتهای جدید او در منطقه پشت جبهه و به دور از خطوط مقدم انجام می شد، وقت بیشتری داشت که مشغول شکار باشد. در آنجا نیز او احساس می کرد که فعالیتهایش هیچ چالش و هیجانی ندارد. عطش او برای عمل سرانجام او را بر آن داشت تا به نیروی هوایی منتقل
شود. در تاریخ ۳۰ مه ۱۹۱۵، آموزش خود را به عنوان ناظر در یک دوره در بخش ۷ جایگزینی هواپیمایی در کلن آغاز کرد. ابتدا یک دوره ۳۰ روزه را در کُلن و سپس یک دوره عملی ۱۴ روزه را در (Grossenhain) نزدیک درسدن گذراند. در ۲۱ ژوئن ۱۹۱۵، ریشتهوفن به عنوان افسر (Feldflieger -teilung 69) که در جبهه شرقی در نزدیکی لمبرگ مستقر بود منصوب شده و وظیفه انجام پروازهای شناسایی، بیش از حرکات نیروهای روسی در لهستان و گالیسیای روسیه را داشت. در طول پروازهای شناسایی ریشتهوفن با چندین سرباز جبهه روسی در مواضع خود جنگید. در آغاز جنگ جهانی اول، ریشتهوفن و گروهانش ابتدا در مرز روسیه مستقر و پس از چند روز به جبهه غرب منتقل شدند. هنگ او با استفاده از منطقه مرزی دیدنوفن به لوکزامبورگ عبور کرده و سپس از این طریق به بلژیک لشکر کشید. وی در طی این مدت سوار برگشتی های شناسایی مشغول جمع آوری اطلاعات از خطوط پشتی دشمن بود. در اول سپتامبر ۱۹۱۴، پس از نبردهای مرزی در وردون به عنوان افسر اطلاعات به ارتش چهارم منتقل شد. ریشتهوفن در اول ژانویه ۱۹۱۵ برای فرار از یکنواخت بودن جنگ موضعی، درخواست انتقال خود را داده و در تاریخ ۱۵ ژانویه به عنوان یک افسر منظم
به تیپ ۱۸ پیاده منتقل شد. از آنجایی که فعالیتهای جدید او در منطقه پشت جبهه و به دور از خطوط مقدم انجام می شد، وقت بیشتری داشت که مشغول شکار باشد. در آنجا نیز او احساس می کرد که فعالیتهایش هیچ چالش و هیجانی ندارد. علاقه او به خدمات هوایی با بررسی یک هواپیمای نظامی آلمانی در پشت خطوط برانگیخته شده بود و این اشتیاق سرانجام او را بر آن داشت تا به نیروی هوایی منتقل شود. او در درخواست انتقال خود نوشته بود: «من برای جمع آوری پنیر و تخم مرغ به جنگ نرفته ام، بلکه برای هدف دیگری به جنگ رفته ام.» درخواست او پذیرفته شد، و ریشتهوفن در پایان می ۱۹۱۵ به خدمات پرواز ملحق شد. در تاریخ ۳۰ مه ۱۹۱۵، آموزش خود را به عنوان ناظر در یک دوره در بخش ۷ جایگزینی هواپیمایی در کلن آغاز کرد. ابتدا یک دوره ۳۰ روزه را در کُلن و سپس یک دوره عملی ۱۴ روزه را در (Grossenhain) نزدیک درسدن گذراند. در ۲۱ ژوئن ۱۹۱۵، ریشتهوفن به عنوان افسر (Feldflieger -teilung 69) که در جبهه شرقی در نزدیکی لمبرگ مستقر بود منصوب شد و وظیفه انجام پروازهای شناسایی، بیش از حرکات نیروهای روسی در لهستان و گالیسیای روسیه را به عهده گرفت. او در طول پروازهای شناسایی با چندی
ن سرباز جبهه روسی در مواضع خود جنگید. در اوت ۱۹۱۵، از جبهه شرقی به جبهه غربی منتقل شد و به بخش کبوتران حامل اوستنده منصوب شد. این واحد در واقع اولین اسکادران رزمی (OHL) بود که هدف آن پرواز و بمباران مواضع انگلیس بود. در آنجا او با دوست خلبانش، گئورگ زئومر پرواز کرد که بعداً به او پرواز انفرادی را آموزش داد. از آنجا که دامنه پرواز بمب افکن های AEG G کافی نبود، انجام عملیات محدود به کانال و مناطق داخلی فرانسه شده بود. در سپتامبر ۱۹۱۵، ریشتهوفن درخواست انتقال به بخش کبوتران حامل متس را داد. او در قطار به مقصد متس، در واگن ناهارخوری اسوالد بوئلکه را ملاقات کرد. کسی که بعدها فرمانده و همکار او شد. ریشتهوفن آموزش خلبانی خود را در متس، به پایان رسانده و سومین تلاش را پشت سر گذاشت و در ۲۴ دسامبر سال ۱۹۱۵ مجوز پرواز را دریافت کرد. او گفته است که در همین زمان (سپتامبر ۱۹۱۵)، پس از انتقال به اوستنده در جبهه "شامپاین" در یک نبرد هوایی توانسته است یک هواپیمای مهاجم فرانسوی فارمان را با مسلسل خود سرنگون کرد. اما چون این اتفاق در خاک فرانسه رخ داده بود هرگز تایید نشد. ریشتهوفن اول مارس ۱۹۱۶ به عنوان عضو اسکادران ۸ از اسکادر
ان دوم رزمی درعملیات وردون بازگشت. در سپتامبر ۱۹۱۶ به یگان جاستا ۲ که تحت فرماندهی اسوالد بوئلکه بود، پیوست و در ۱۷ سپتامبر ۱۹۱۶ اولین موفقیت پروازی خود را در جنگ علیه کامبری به دست آورد. برای تقدیر، بزرگداشت و غسل تعمید خلبانان با آتش، بوئلکه به هر یک از خلبانان موفق خود یک جام افتخاری اهدا کرد. ریشتهوفن پس از هر پیروزی هوایی، یک جام نقره ای کوچک خریداری و روی آن تاریخ و نوع هواپیمای ساقط شده را حک می کرد. بعدها او این جام ها را به همراه یک جواهر مشهور در برلین تحویل داد. خلبانی. ریشتهوفن یک کاربَلد ماهر بود که اصول مندرج توسط معلم خود (Dicta Boelcke) را به دقت رعایت می کرد و معمولاً قبل از جنگ سگها تمام مزایای طرف خود را به ارمغان می آورد. بوئلکه در ۲۸ اکتبر ۱۹۱۶ در یک مأموریت رزمی و در حین مانور فرار، با هواپیمای دوستش اروین برخورد کرد که این تصادف باعث آسیب رساندن به بال هواپیمای بوئلکه و در نهایت منجر به سقوط و کشته شدن وی می گردد. در ۲۳ نوامبر ۱۹۱۶، ریشتهوفن مأموریت دیگری را با سایر خلبانان انجام داد. در طی عملیات با (جاستا ۲) که توسط اسکادران (Le Sars) انجام می شد، با خلبان مشهور انگلیسی (Lanoe Hawker)
مواجه می شود و باعث وقوع یک جنگ منحنی بین دو خلبان می گردد. ریشتهوفن سوار بر یک هواپیمای دوطرفه (Albatros D.II) با هاوکر که سوار بر یک فروند(Airco D.H.2)بود درگیر می شود. باد غربی این دو را بر فراز خاک آلمان سوق می دهد؛ به همین دلیل هاوکر تلاش می کند تا خود را به صورت زیگزاگ به سرزمین های تحت تصرف متفقین برگرداند، اما تلاشهایش ثمری نداشت و در نهایت ریشتهوفن هواپیمای هاوکر را (که سرعت آن از آلباتروس کندتر بود) هدف قرار داد که باعث سرنگونی و کشته شدن هاوکر گردید. ریشتهوفن در ۱۲ ژانویه ۱۹۱۷؛ پس از شانزدهمین پیروزی هوایی خود، نشان افتخار (Pour le Mérite) را که بالاترین نشان در پروس بود، دریافت کرد. در ژانویه ۱۹۱۷، فرماندهی (Jagdstaffel 11) به ریشتهوفن داده شد. وی از برادرش لوتار، که در سال ۱۹۱۵ به عنوان خلبان نظامی درخواست انتقال کرده بود، خواست که به (Jagdstaffel 11) بپیوندد و در ۲۴ مارس اولین مأموریت رزمی مشترک با برادرش را انجام داد. در ۲۲ مارس ۱۹۱۷، ریشتهوفن به درجه ستوان یکمی و در ۶ آوریل ۱۹۱۷ به ریتمیستر ارتقا یافت. اعطای درجات به دلیل شایستگی های خاص وی سریعتر از حد معمول انجام شد. پس از مرگ ماکس ایملمان
در ۱۸ ژوئن ۱۹۱۶ و اسوالد بوئلکه در ۲۸ اکتبر ۱۹۱۶، ریشتهوفن موفق ترین خلبان جنگنده آلمانی بود. این قدرت و محبوبیت باعث شده بود انگلیسی ها برای خلبانانی که بتوانند ریشتهوفن را سرنگون یا اسیر کنند، پاداشی شامل: مدال صلیب ویکتوریا، یک جایزه تبلیغاتی، یک هواپیمای شخصی به عنوان هدیه، ۵۰۰۰ پوند پول نقد و یک جایزه ویژه از کارخانه هواپیماسازی در نظر بگیرند. اما این موضوع کاملاً بحث برانگیز است؛ چرا که هنوز مشخص نیست تبلیغات کدام طرف، آلمانی یا انگلیسی باعث به وجود آمدن «اسکادران ضد ریشتهوفن» که رسماً هرگز وجود نداشت، شده است. در ماه هایی که ریشتهوفن (Jasta 11) را هدایت می کرد، این یگان تبدیل به یک واحد نخبه شده بود. وی در این مدت بیش از ۲۰ هواپیمای انگلیسی را سرنگون کرد و افرادش نیز تعداد بسیار زیادی کشتار داشتند. این فصل از جنگ نقش مهمی در تخریب روحیه انگلیسی ها داشت و به همین دلیل، آوریل ۱۹۱۷ را " (آلمانی: ") نامیدند. در این دوره، میانگین امید به زندگی یک خلبان در (Royal Flying Corps نیروی هوایی سلطنتی) و (Royal Naval Air Service خدمات هوایی نیروی دریایی سلطنتی) به پایین ترین حد خود رسیده بود و میزان ساعات پروازی از
۲۹۵ ساعت به ۹۲ ساعت کاهش یافته بود. ریشتهوفن به مناسبت موفقیت در سرنگونی پنجاهمین هواپیمای دشمن، توسط ویلهلم دوم پذیرفته و قیصر شخصاً به وی تبریک گفت. ریشتهوفن در میان جمعیت غیرنظامی آلمان هم بسیار محبوب بود. با این حال، در این مدت، وی به طور فزاینده ای توسط تبلیغات جنگی مورد استفاده و ستایش قرار می گرفت. در ژوئن ۱۹۱۷، (Jagdgeschwader 1) شامل اسکادران های جنگنده ۴، ۶ ، ۱۰ و ۱۱ تشکیل شد. هر چهار اسکادران تحت فرماندهی ریشتهوفن فعالیت داشتند. در ژوئیه ۱۹۱۷ در یک نبرد هوایی از ناحیه سر به شدت زخمی و مجبور به فرود اضطراری می گردد؛ این جراحت باعث کوری موقت وی شده و پس از طی دوره نقاهت بهبودی نسبی پیدا می کند اما این زخم به طور کامل بهبود نمی یابد. در دوران نقاهت، زندگینامه ریشتهوفن(Der Rote Kampfflieger)توسط (Ullsteinverlag Berlin) منتشر شد. در این دوران پزشکان به او توصیه می کردند کارهای سبک انجام دهد و تمرکزش بر روی بازیابی سلامتی اش باشد. وی به همراه برادرش لوتار فون ریشتهوفن در ۲۶ دسامبر ۱۹۱۷ به عنوان ناظر در مذاکرات صلح به برست-لیتوفسک احضار شد. از آنجا که مذاکرات زودهنگام قطع شد، فرمانده ارشد منطقه شرق (جبهه
ضد روسیه) به برادران اجازه داد تا در جنگلهای بیالوویینا، شکارگاه شخصی تزار، شکار کنند. پس از از سرگیری مذاکرات، هر دو برادر تا اواسط ژانویه ۱۹۱۸ در برست-لیتوفسک ماندند. پس از آن به مانفرد فون ریشتهوفن دستور بررسی نمونه های اولیه جدید در مرکز آزمایشگاه نگهداری هواپیماها داده شده بود و همزمان در برخی از وقایع تبلیغاتی کارخانه های تسلیحات سازی برلین شرکت می کرد. منابع. مارکت کنندگان ویکی پدیا آلمانی: (())
الیسلیک، بایبرت (به لاتین: Alıçlık, Bayburt) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان بایبورت واقع شده است. خصوصیات. الیسلیک ۹۷ نفر جمعیت دارد.
الیسورن، بالو (به لاتین: Alıçören, Bolu) یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان بولی واقع شده است. خصوصیات. الیسورن ۷۹۲ نفر جمعیت دارد.
آلیشانلی (به لاتین: Alışanlı) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ماساللی واقع شده است. خصوصیات. آلیشانلی ۹۲۴ نفر جمعیت دارد. دین. در مسجد جامع روستای آلیشانلی یک هیئت مذهبی وجود دارد.
نوردوم سیهامونی (؛ زاده ) پادشاه کنونی کامبوج است که این سمت را از ۲۰۰۴ تاکنون عهده دار است.
الیسار، آذربایجان (به لاتین: Alışar, Azerbaijan) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شرور واقع شده است. خصوصیات. الیسار ۵٬۰۷۷ نفر جمعیت دارد.
التانا (به لاتین: Alțâna) یک منطقهٔ مسکونی در رومانی است که در commune of Romania واقع شده است. خصوصیات. التانا ۸۳٫۳۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۲۱ نفر جمعیت دارد.
ام دافک (به لاتین: Am Dafok) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آفریقای مرکزی است که در Vakaga واقع شده است.