Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آینزاتس گروپن B به تاریخ ۹ اکتبر ۱۹۴۱ یک نمونه از این نوع اعدام های در ملاًعام ذکر شده است. به دلیل شک آلمان ها به انجام فعالیت های پارتیزانی در نزدیکی شهر دمیدوف، تمامی ساکنان مرد بین ۱۵ تا ۵۵ سال در کمپی در برابر دید عموم قرار داده شدند. ۴۰۰ نفر از ساکنان شهر برای تماشای اعدام گردآوری شده بودند. ۵ نفر از افراد داخل کمپ به دار آویخته شدند و باقی با شلیک گلوله اعدام شدند. بابی یار. بزرگ ترین کشتار انجام شده به دست آینزاتس گروپن در ۲۹ و ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۱ در دره بابی یار در شمال غرب کیف اتفاق افتاد. کیف در ۱۹ سپتامبر سقوط کرد و به دست آلمان ها افتاد. چند واحد از وافن اس اس شامل آینزاتس گروپن C تحت فرماندهی اتو راش، اعضای زوندرکماندو 4a تحت فرماندهی فریدریش یکلن و افرادی از پلیس محلی اوکراین در این کشتار شرکت داشتند. در ۲۹ سپتامبر یهودیان کیف را جمع آوری کردند. اخبار کشتارها هنوز به کیف نرسیده بود و یهودیان فکر می کردند که قرار است با خطوط راه آهن به محلی دیگر فرستاده شوند. پس از یک راه پیمایی دو مایلی به سمت شمال غرب شهر، قربانیان با سیم های خاردار و چند پلیس اوکراینی و نیروهای آلمانی روبه رو شدند. این افراد قرب
انیان را برهنه و به داخل دره روانه کردند. سپس قربانیان از ناحیه پشت سر یا گردن توسط جوخه های مرگ هدف گلوله قرار گرفتند. کشتار دو روز به طول انجامید و ۳۳٬۷۷۱ کشته برجای گذاشت. لباس های قربانیان نیز برای استفاده شهروندان آلمانی از آن جا برده شد. نیروهای یکلن تا پایان ماه اکتبر ۱۰۰٬۰۰۰ یهودی را قتل عام کردند. کشتارها در کشورهای حوزه دریای بالتیک. آینزاتس گروپن A در کشورهای استونی، لتونی و لیتوانی فعالیت می کرد. برطبق گزارش هایی که این گروه به هیملر فرستادند، در پنج ماهه اول حمله به بالتیک تقریباً ۱۴۰٬۰۰۰ نفر کشته شدند که از این میان ۱۳۶٬۴۲۱ نفر یهودی، ۱۰۶۴ نفر کمونیست، ۶۵۳ بیمار ذهنی، ۵۶ پارتیزان، ۴۴ لهستانی، پنج کولی و یک ارمنی بودند که مرگ آن ها بین ۲۲ ژوئن تا ۲۵ نوامبر ۱۹۴۱ گزارش شده است. با ورود نیروهای آلمانی به شهر کاوناس در لیتوانی در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۱، آینزاتس گروپن زندانیان شهر را آزاد کرد و آن ها را تشویق کرد تا در پوگروم به آن ها بپیوندند. بین ۲۳ تا ۲۷ ژوئن ۱۹۴۱، ۴۰۰۰ یهودی در خیابان های کاوناس به قتل رسیدند. آینزاتس گروپن A در لیتوانی گروه های محلی ناسیونالیستی و گروه های ضدیهودی را استخدام می کردند. در ی
ک پوگروم در اوایل ژوئیه در شهر ریگا ۴۰۰ یهودی کشته شدند. ویکتورس آرایس ملی گرای لتونیایی و هوادارانش کمپینی برای آتش زدن کنیسه ها تشکیل دادند. در دوم ژوئیه ۱۹۴۱ فرانتس اشتالکر فرمانده آینزاتس گروپن A آرایس را به فرماندهی گروه آرایس کماندو گماشت. این گروه زوندرکماندو که از ۳۰۰ مرد عمدتاً دانشجو تشکیل شده بود، در کنار آینزاتس گروپن A ۲۳۰۰ یهودی را در ۶ و ۷ ژوئیه در ریگا کشتند. در طول ۶ ماه، آرایس و افرادش در حدود نیمی از جمعیت یهودیان لتونی را قتل عام کردند. مقامات محلی و پلیس های کمکی (که به آن ها شوتزمانشافت می گفتند) در جمع آوری و کشتار یهودیان در استونی، لتونی و لیتوانی نقشی کلیدی را ایفا می کردند. این گروه ها به واحدهای آینزاتس گروپن به شناسایی هرچه سریع تر یهودیان کمک می کردند. شوتزمانشافت که شامل پلیس های کمکی استخدام شده توسط آلمان ها و افسران پلیس و ارتش لتونی، گروه های شبه نظامی و ملی گرا و دانشجویان بود، در کشتار شهروندان یهودی لتونی مشارکت داشتند. با شکل گیری واحدهایی از آرایس کماندو و گروه هایی مانند رول کماندوهامان در لیتوانی، فعالیت های آن ها از پوگروم به روی کشتارهای دسته جمعی متمرکز شد. با کمک
این گروه ها، آینزاتس گروپن A اولین گروه آینزاتس گروپن بود که تلاش کرد تا تمام یهودیان این مناطق را به طور سیستماتیک نابود کند. تاریخ نگار مودریس اکستینس دراین باره می نویسد: در اواخر سال ۱۹۴۱ گروه های آینزاتس کماندو در قرارگاه هایشان در کاوناس، تالین و ریگا مستقر شدند. آینزاتس گروپن A به دلیل نفرات کم برای ادامه عملیات با مشکلاتی روبه رو شده بود آلمانی ها پس از آن برای ادامه کشتارها بیشتر به آرایس کماندو و گروه های شبه نظامی دیگر متوسل شدند. این همکاری گسترده و مشتاقانه و وسیع ساکنان کشورهای حوزه دریای بالتیک با آلمان ها به چند فاکتور مربوط می شد. از زمان انقلاب ۱۹۰۵ روسیه مرز کرسی میان لهستان و روسیه و مرزهای دیگر کانون خشونت های سیاسی بود. هم چنین دوره حکمرانی شوروی بر این مناطق برای ساکنان آن عمیقاً دردناک بود. ساکنان این مناطق از طرف حکمرانان شوروی مورد اذیت و آزار قرار می گرفتند و ساختارهای اساسی موجود در جامعه از بین رفته بود. با حمله آلمان ها در سال ۱۹۴۱، بسیاری توانستند خود را با رژیم توتالیتر جدید مطابقت دهند و بسیاری وفاداری خود را به رایش سوم اعلام کردند. بسیاری از کسانی که در رژیم قبل با روس ها هم
کاری کرده بودند، حال توجه ها را از خودشان به یهودیان منحرف می کردند و در کشتار آن ها مشارکت می کردند. کشتار رومبولا. در نوامبر ۱۹۴۱، هیملر از سرعت نابودی ها ناراضی بود. وی به فردریش یکلن دستور داد تا گتو ریگا را پاکسازی کند. یکلن مکانی را در حدود ۱۰ کیلومتری جنوب شرق ریگا و نزدیک به ایستگاه راه آهن رومبولا انتخاب کرد و ۳۰۰ زندانی روسی را به کار گماشت تا گودال هایی را در آن جا حفر کنند. با این که رومبولا در مسیر خطوط راه آهن قرار داشت، اما یکلن دستور داد قربانیان راه را با پای پیاده از ریگا تا محل از پیش آماده شده طی کنند.کامیون ها و اتوبوس هایی نیز برای حمل کودکان و افراد مسن تعبیه شده بود. به قربانیان گفته شده بود که باید به محل دیگری منتقل شوند و تا ۲۰ کیلوگرم اجازه دارند که با خودشان وسیله حمل کنند. روز اول اعدام ها، ۳۰ نوامبر ۱۹۴۱، با جمع آوری قربانیان در ساعت ۴ صبح آغاز شد. قربانیان در صف های هزار نفری به محل از پیش آماده شده برده شدند. همراه با آنان چندین سرباز اس اس نیز بودند که به هر فردی که توانایی ادامه راه را نداشت یا قصد فرار داشت شلیک می کردند. محل اعدام جایی در نزدیکی ۲۷۰ متری از جاده به طرف جنگ
ل بود. در اینجا قربانیان به گروه های پنجاه نفری تقسیم شدند و کمی بیشتر به داخل جنگل و به نزدیکی گودال ها برده شدند. ابتدا برهنه شدند، سپس به داخل گودال برده شدند، به روی زمین خوابانده شدند و در آخر توسط افراد یکلن با شلیک گلوله ای در پشت سر یا گردن کشته شدند. در آن روز در حدود ۱۳٬۰۰۰ یهودی از ریگا و هزار یهودی آلمانی که با قطار به آن جا آورده شده بودند کشته شدند. در روز دوم عملیات، ۸ دسامبر ۱۹۴۱، ۱۰٬۰۰۰ یهودی باقی مانده از ریگا نیز به همین طریق کشته شدند. در حدود هزار نفر نیز در خیابان های شهر یا در میانه راه کشته شدند. در مجموع ۲۵٬۰۰۰ نفر در این کشتار کشته شدند. پاکسازی دوم. آینزاتس گروپن B و C و D همیشه از روش های آینزاتس گروپن A در کشتارها پیروی نمی کردند. فرماندهان آینزاتس گروپن تا پاییز ۱۹۴۱ به این نتیجه رسیده بودند که از بین بردن تمامی جمعیت یهودیان شوروی در یک مرحله پاکسازی ممکن نیست و فکر می کردند که کشتارها باید متوقف شود. یک گزارش از نیروهای آینزاتس گروپن به تاریخ ۱۷ سپتامبر نشان می دهد که آلمان ها استفاده از یهودیان به عنوان کارگر را به کشتن آن ها ترجیح می دادند؛ بنابراین وقفه ای بین موج کشتارها به
وجود آمد. موج اول کشتارها تابستان و پاییز ۱۹۴۱ و موج دوم به گفته تاریخ نگار آمریکایی رائول هیلبرگ از ۲ دسامبر ۱۹۴۱ تا تابستان ۱۹۴۲ رخ داد. در طی وقفه بین این دو موج یهودیان به گتوها فرستاده می شدند. آینزاتس گروپن A توانست که تقریباً تمامی یهودیان مناطق تحت کنترل خود را از بین ببرد بنابراین به کمک آینزاتس گروپن B در بلاروس شتافت. در فوریه ۱۹۴۲ در دنیپرو آینزاتس گروپن D توانست جمعیت یهودیان این شهر را در عرض ۴ روز از ۳۰٬۰۰۰ نفر به ۷۰۲ نفر کاهش دهد. موج دوم کشتارها در شوروی با مقاومت مسلحانه در برخی مناطق روبه رو شد هرچند که شانس آن ها برای موفقیت کم بود. اسلحه ها اکثراً ابتدایی و خانگی بودند. ارتباط بین گتوها در شهرهای مختلف غیرممکن بود بنابراین امکان ایجاد یک استراتژی مشخص وجود نداشت. استفاده از گاز. پس از مدتی، هیملر دریافت که روش های کشتار استفاده شده توسط آینزاتس گروپن ناکافی هستند. این روش ها هزینه بر بودند، باعث تضعیف روحیه نیروها می شدند و گاهی با سرعت کافی انجام نمی شدند. هم چنین بسیاری از نیروها دچار مشکلات روحی و روانی می شدند. هیملر در جریان بازدیدی از شهر مینسک در اوت ۱۹۴۱، شاهد اعدام دسته جمعی یهو
دیان به دست نیروهای آینزاتس گروپن بود و دریافت که این کار برای این نیروها بسیار سخت و پراسترس است. تا نوامبر وی ترتیبی داد تا هر عضو اس اس که از مشکلات روحی رنج می برد تحت مراقبت قرار گیرد. وی هم چنین تصمیم گرفت تا استفاده از گاز را برای کشتن قربانیان، خصوصاً زنان و کودکان آغاز کند. هر چهار گروه اصلی آینزاتس گروپن از سال ۱۹۴۲ استفاده از ون های گاز را که سابقاً برای کشتار بیماران ذهنی استفاده می شد، شروع کردند. هرچند استفاده از این ون ها برای نیروهای آینزاتس کماندو چندان خوشایند نبود زیرا آن ها مجبور بودند پس از اتمام کار اجساد را از ون خارج و به طرز وحشتناکی دفن کنند بنابراین از زندانیان برای این کارها استفاده می کردند. نقشه ها برای ریشه کن کردن جمعیت یهودیان در اروپا - ۱۱ میلیون نفر - در تاریخ ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲ در کنفرانس وانزه ریخته شد. تعدادی از آن ها باید از طربق کار اجباری کشته می شدند و باقی آن ها در جریان اجرای راه حل نهایی. اردوگاه هایی مانند آشویتس، بلزک، سوبیبور، تربلینکا و اردوگاه های دیگر جایگزین جوخه های مرگ سیار شدند. نیروهای آینزاتس گروپن نیز فعالیت خود را در قالب نبرد با گروه های پارتیزانی ادامه
دادند. پس از سقوط استالینگراد در فوریه ۱۹۴۳، هیملر دریافت که آلمان احتمالاً جنگ را خواهد باخت و بنابراین دستور ویژه ۱۰۰۵ را به پاول بلوبل داد. واحدها به گورهای دسته جمعی شرق فرستاده شدند تا گورها را نبش قبر کنند و اجساد را بسوزانند تا اسناد نسل کشی را از بین ببرند. این مأموریت ناتمام ماند و بسیاری از گورها تا پس از جنگ باز نشده باقی ماندند. در سال ۱۹۴۴ و با پیشروی ارتش سرخ به داخل خاک رایش سوم، نیروهای آینزاتس گروپن نیز همراه با ورماخت عقب نشینی می کردند. در اواخر سال ۱۹۴۴ بیشتر اعضای آینزاتس گروپن برای ادامه خدمت به واحدهای وافن اس اس یا اردوگاه های مرگ فرستاده شدند. هیلبرگ تخمین می زند که بین سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ نیروهای آینزاتس گروپن و نیروهای وابسته به آن بیش از ۲ میلیون نفر (شامل ۱٬۳ میلیون یهودی) را کشته بودند. کل جمعیت یهودیان کشته شده در جنگ بین ۵٬۵ تا ۶ میلیون نفر تخمین زده می شود. نقشه ها برای خاورمیانه و بریتانیا. براساس تحقیقات دو تاریخ نگار آلمانی به نام های مارتین کوپرس و کلاوس-میشائیل مالمان، در سال ۱۹۴۲ یک واحد آینزاتس گروپن برای کشتن نیم میلیون یهودی ساکن فلسطین بریتانیا و ۵۰٬۰۰۰ یهودی مصر تش
کیل شد. آینزاتس گروپن مصر در آتن حاضر شدند تا همراه با ارتش آلمان به فلسطین بروند. رهبری این واحد را والتر راوف برعهده داشت. این واحد که در ابتدا تنها ۲۴ نفر نیرو داشت، مجبور شد تا از ساکنان محلی و سپاه آفریقا کمک بگیرند. والتر راوف قرار بود که با اروین رومل فرمانده سپاه آفریقا ملاقات کند تا از آن ها پشتیبانی بخواهد اما این ملاقات میسر نشد و پس از پیروزی متفقین در نبرد دوم العلمین، نقشه های آینزاتس گروپن مصر نیز به کنار گذاشته شد. هنگامی که نقشه عملیات شیر دریایی در آلمان ریخته می شد، ۶ گروه آینزاتس گروپن برای همراهی با ارتش آلمان برای ورود به بریتانیا آمده شدند. آن ها لیستی از افراد مورد نظرشان تحت عنوان کتاب سیاه داشتند که شامل نام ۲٬۳۰۰ نفر از افرادی بود که بایستی بلافاصله پس از تصرف بریتانیا توسط گشتاپو دستگیر می شدند. در این لیست نام وینستون چرچیل، اعضای کابینه او، روزنامه نگاران و نویسندگان مشهور و اعضای دولت در تبعید چکسلواکی به چشم می خورد. گزارش یگر. نیروهای آینزاتس گروپن گزارش بسیاری از اعمالشان را با جزئیات ثبت و ضبط می کردند و به مافوق های خود می فرستادند. گزارش یگر که به تاریخ ۱ دسامبر ۱۹۴۱ توسط
کارل یگر به مافوق خود فرانتس اشتالکر (فرمانده آینزاتس گروپن A) فرستاد، عملکرد گروه آینزاتس کماندو III در لیتوانی را از تاریخ ۲ ژوئیه تا ۲۵ نوامبر ۱۹۴۱ نشان می دهد. گزارش یگر گزارش پاکسازی ۱۳۷٬۳۴۶ نفر در لیتوانی را نشان می دهد که عمدتاً یهودی بودند. گزارش شامل تاریخ و محل دقیق کشتارها، شمار قربانیان و علت کشتن (یهودی بودن، کمونیست بودن، مجرم بودن و غیره) است. در مجموع گزارش نشان دهنده انجام بیش از ۱۰۰ مورد اعدام در ۷۱ محل متفاوت است. یگر نوشت: در فوریه ۱۹۴۲ گزارش ادامه کشتارها به گزارش ضمیمه شد و تعداد قربانیان به ۱۳۸٬۲۷۲ نفر رسید. از این میان ۴۸٬۲۵۲ نفر مرد، ۵۵٬۵۵۶ نفر زن و ۳۴٬۴۶۴ نفر کودک بودند. تنها ۱۸۵۱ نفر از قربانیان یهودی نبودند. یگر در پایان جنگ از اسارت متفقین فرار کرد. وی تحت نام واقعی خودش در هایدلبرگ زندگی کرد تا مارس ۱۹۵۹ که گزارش وی کشف شد و دستگیر شد. وی در ۲۲ ژوئن ۱۹۵۹ در زندان هوهناسپرگ خودکشی کرد. مشارکت ورماخت. کشتارها در شرق با اطلاع و حمایت ارتش آلمان صورت می گرفت. در دستوری به تاریخ ۱۰ اکتبر ۱۹۴۱ که فیلد مارشال والتر فون رایشناو آن را برای ارتش ششم خواند و به دستور رایشناو معروف است آمده:
فیلد مارشال گرد فون روندشتت از گروه ارتش جنوبی بیان کرد که با این دستور کاملاً موافق است و این دستور را به تمامی ژنرال های تحت فرمان خود فرستاد.هرچند که در جریان دادگاه های نورنبرگ وی گفت که تا قبل از دستگیری هیچ اطلاعی از این دستور نداشته است، گرچه وی تأیید کرد که ممکن است این دستور به اداره دفتر گروه ارتش رفته باشد. ژنرال اریش فن مانشتاین در دستوری به نیروهایش به تاریخ ۲۰ نوامبر بیان کرد: مانشتاین در نامه ای که به اوتو اولندرف فرمانده آینزاتس گروپن دی فرستاد از این که اس اس تمامی ساعت های مچی یهودیان کشته شده را برای خود برمی دارد و آن ها را ارتش تقسیم نمی کند شکایت کرده بود. گذشته از این شکایت جزئی، ارتش و نیروهای آینزاتس گروپن با یکدیگر ارتباط نزدیکی داشتند. در ۶ ژوئیه ۱۹۴۱ آینزاتس کماندو 4b و آینزاتس گروپن سی گزارش دادند که نیروهای ارتش به طور حیرت آوری با یهودیان با خصومت برخورد می کنند. در ۸ سپتامبر آینزاتس گروپن دی گزارش دادند که ارتباط آن ها با ارتش آلمان عالی است. در همان ماه فرانتس اشتالکر فرمانده آینزاتس گروپن آ نوشت که گروه ارتش شمالی الگوی همکاری کردن در نابودی ها هستند و هم چنین روابط آن ها با
ارتش چهارم زرهی به فرماندهی ژنرال اریش هوپنر بسیار نزدیک و تقریباً از ته قلب است. در جنوب، ارتش رومانی در کشتار یهودیان اوکراین با آینزاتس گروپن دی همکاری نزدیکی داشت. تاریخ نگار آلمانی پتر لونگریش معتقد است این احتمال وجود دارد که ارتش در کنار سازمان ملی گرایان اوکراینی (OUN) در به راه انداختن پوگروم های لووف و کشتار ۸٬۵۰۰ تا ۹٬۰۰۰ یهودی ساکن این شهر دست داشته و با آینزاتس گروپن C و مردم شهر همکاری کرده است. دادگاه آینزاتس گروپن. پس از پایان جنگ جهانی دوم، ۲۴ رهبر ارشد نیروهای آینزاتس گروپن در دادگاهی با نام دادگاه آینزاتس گروپن که در سال های ۱۹۴۷–۴۸ به دست ارتش ایالات متحده آمریکا برگزار شد محاکمه شدند. آن ها به جنایت علیه بشریت، جنایت جنگی و عضویت در اس اس (به عنوان یک سازمان جنایت کار) متهم شدند. ۱۴ حکم مرگ و ۲ حکم حبس ابد صادر شد که البته تنها ۴ مورد از اعدام ها انجام شد (در ۷ ژوئن ۱۹۵۱). باقی افراد احکام سبک تری دریافت کردند. برخی از رهبران آینزاتس گروپن نظیر اوتو اولندرف در دادگاه گفتند که پیش از عملیات بارباروسا به آن ها دستور داده شده بود که خود را برای کشتار یهودیان شوروی آماده کنند. امروزه هیچ مدر
کی وجود ندارد که نشان دهد چنین دستوری داده شده است. بازرس آلمانی آلفرد اشترایم می گوید که اگر چنین دستوری صادر شده بود دادگاه های پس از جنگ تنها می توانستند رهبران آینزاتس گروپن را به عنوان همدست در کشتار جمعی بشناسند. در هر حال اگر ثابت شود که نیروهای آینزاتس گروپن بدون دستور دست به کشتار زده اند، می توان آن ها را به عنوان عامل کشتار جمعی محکوم نمود؛ و بنابراین می توان آن ها را با مجازات سخت تر، از جمله اعدام روبه رو کرد. اشترایم فرض را بر این گرفت که وجود یک دستور جامع در جلسه دفاع اولندرف یک مسئله ساختگی بوده است. امروزه این تئوری توسط بیشتر تاریخ نگاران پذیرفته شده است. لونگریچ می نویسد بیشتر دستورهایی که رهبران آینزاتس گروپن دریافت می کردند - مخصوصاً آن هایی که مربوط به انجام اعمال مجرمانه است - مبهم اند و در ادبیات رژیم آلمان معنای وسیعی را در بر می گیرند. رهبران آینزاتس گروپن رهنمودهایی دریافت می کردند دربارهٔ این که باید خشن و محکم باشند؛ همه یهودیان به عنوان دشمنان بالقوه شناخته می شدند که باید با آن ها با بی رحمی رفتار شود. یان کرشاو تاریخ نگار بریتانیایی معتقد است که اظهارات هیتلر پیش از عملیات بار
باروسا دربارهٔ ضرورت یک جنگ بدون هیچ رحمی برای نابودی نیروی یهود-بلشویسم، از طرف رهبران آینزاتس گروپن این طور تفسیر می شد که آن ها اجازه انجام هر عمل خشن یهودستیزانه ای را دارند. بسیاری از عاملان جنایات جنگی هیچ گاه محاکمه نشدند و پس از جنگ به زندگی عادی خود بازگشتند. بعدها آلمان غربی تنها حدود صد عضو سابق این نیروها را محاکمه کرد. با گذشت زمان کار دادگاه ها نیز سخت تر می شد. شاهدان پیرتر می شدند و شهادت آن ها اعتبار خود را کم کم از دست می داد. بودجه دادگاه ها کافی نبود و دولت های آلمان و اتریش تمایل کمی برای برگزاری دادگاه های مربوط به حوادث زمان جنگ داشتند.
دفاع از رایش بخشی از نبردهای هوایی در جنگ جهانی دوم بود که توسط "لوفت وافه" در مناطق تحت سلطه آلمان به منظور دفاع از مردم و مراکز صنعتی انجام می شد. این مجموعه نبرد یکی از طولانی ترین جنگ هوایی در طول تاریخ است که نیروهای طرفین شب و روز در حال درگیری بودند. نیرو و راهبرد دفاعی آلمان. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ آلمان با بیش از ۱۰۰۰ جنگنده تک موتوره ب اف ۱۰۹ و ۲۰۰ جنگنده سنگین دوموتوره ب اف ۱۱۰ و همچنین ۱۹۷ توپ ضدهوایی سنگین و حدود ۱۵۰۰ توپ ۸۸ میلی متری ضدهوایی از حریم هوایی خود محافظت می کرد. آلمان و فیلدمارشال هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت وافه" به اتکای این نیروی قدرتمند اطمینان بالایی از مصونیت در مقابل حملات هوایی دشمنان داشتند. به هر صورت ابتدا تصور می شد تنها لهستان در مقابل آلمان است و ۳۶ بمب افکن متوسط نیروی هوایی آن قابل چشم پوشی است. پس از ورود فرانسه و بریتانیا به جنگ با آلمان این تصورات دست خوش تغییر شد. به هر صورت ناوگان بمب افکن های منسوخ نیروی هوایی فرانسه، با وجود فاصله اندک پایگاه های آن با مراکز حساس در آلمان از جمله ناحیه صنعتی رور، نیز خطر قابل توجهی به حساب نمی آمد.
با این حال نیروی هوایی بریتانیا با بهره گیری از حدود ۳۰۰ بمب افکن نوین همپدن و ولینگتون و ۱۰۰ بمب افکن قدیمی تر ویتلی در کنار ۳۰۰ بمب افکن متوسط بلنهیم، تهدید جدی تری بود. مقابله با بمب افکن های بریتانیا (۱۹۴۱–۱۹۳۹). رزم شبانه. به منظور اجتناب از گرفتار شدن به اقدامات تلافی جویانه "لوفت وافه" در اثر واردن آمدن تلفات غیرنظامی به آلمان، عملیات بمب افکن های بریتانیایی علیه آلمان از روز ۴ سپتامبر سال ۱۹۳۹ با هدف گرفتن کشتی های جنگی "کریگس مارینه" در دریای شمال آغاز شد. این حملات با وارد آوردن خسارت به ناوگان بمب افکن های بریتانیا به نتیجه خاصی نرسیدند. آلمانی ها در ابتدا در مقابله با این حملات تعدادی از هواگردهای تک موتوره ب اف ۱۰۹ خود را در در نقش جنگنده شبانه به کار گرفتند. این جنگنده ها در همکاری با نورافکن های خودی عمل می کردند. نخستین حمله هوایی علیه یک هدف در خاک آلمان شب ۱۹ مارس سال ۱۹۴۰ صورت گرفت. پنجاه بمب افکن ویتلی و همپدن بریتانیا پایگاه هواگردهای دریایی "لوفت وافه" در هورنوم در جزیره زیلت را بمباران کردند. در چند هفته آتی الگوی حملات تغییری نکرد. در نهایت در پی بمباران روتردام در هلند در میانه ماه مه
توسط "لوفت وافه"، بریتانیایی ها نیز به دستور روز ۱۵ مه وینستون چرچیل، نخست وزیر این کشور دست از اجتناب از آسیب رساندن به غیرنظامیان آلمانی در حملات هوایی خود کشیدند. بدین شکل، همان شب ۹۹ بمب افکن بریتانیایی راهی هدف گرفتن تأسیسات نفتی و راه آهن در ناحیه رور شدند تا بمباران راهبردی آلمان توسط متفقین رسماً آغاز شود. درحالی که با وجود خوشبینی ابراز شده از جانب فرماندهی نیروی بمب افکن های بریتانیا، بمباران های راهبردی هنوز سال ها با تصوری که از آن ها وجود داشت، فاصله داشتند. این بمب افکن ها در عملیات های شبانه مسیر خود را به درون اراضی آلمان را با ستارگان و اهدافشان را با نور ماه می یافتند. شرایط مناسب جوی هم لازمه این روش بود که البته به نفع اقدامات مقابله ای آلمانی ها نیز تمام می شد. آتشبارهای سنگین ضدهوایی آلمان در ارتفاع کمتر از سه هزار متر و آتشبارهای سبک خودکار ۳۷ و ۲۰ میلی متری آن در ارتفاع های پایین تأثیر بالایی علیه هواگردهای دشمن به نمایش گذاشتند. بمب افکن های بریتانیایی برای در امان ماندن از آتش این تسلیحات اقدام به پرواز در ارتفاع های بسیار بالا، حرکات زیگ زاگ یا عمل در شب های غیر مهتابی می کردند. در
نتیجه این بمباران ها به اندازه ای بدون دقت صورت می گرفت که آلمانی ها را در شناسایی اهداف مورد نظر بریتانیایی ها به زحمت می انداخت. در چهارماهه نخست تهاجم هوایی علیه آلمان، نیروی هوایی بریتانیا ۴۰۰۰ سورتی اجرا کرد که در جریان آن ۱۶۳ هواگرد خود را از دست داد. تا این زمان توپ های ضدهوایی سنگین آلمان به حدود ۴۵۰ عدد رسیده بود. با وجود بدون تأثیر بودن یا اثر ناچیز این بمباران ها بر روحیه آلمانی ها یا بر ظرفیت تولید تسلیحات آن ها و با مشاهده اثر مشابه بمباران های دشمن بر خود، رهبران بریتانیا همچنان بر نقش تعیین کننده آن اصرار داشتند. به کارگیری تجهیزات راداری. با وقوع تقریباً هر شب حملات هوایی بریتانیایی ها، آلمانی ها به باور لزوم تشکیل یک نیروی جنگنده شبانه سازمان بافته رسیدند. به دستور رایشس مارشال گورینگ یگانی متشکل از جنگنده های سنگین دو موتوره که بدین منظور مناسب تر بودند، ایجاد شد. این آرایش غالباً با هواگردهای ب اف ۱۱۰، جناح ۱ شکاری شبانه نام گرفت و در ابتدا توسط سرگرد ولفگانگ فالک فرماندهی می شد. با توجه به این که گاهی آتش ضدهوایی آلمان به اشتباه جنگنده های خودی را که توسط نورافکن ها روشن می شدند هدف می گرف
ت، به ابتکار سرهنگ یوزف کامهوبر نورافکن ها به خارج از شهرها منتقل و در یک خط دفاعی بین شلسویگ-هولشتاین تا لیژ، دقیقاً در مسیرهاق ورود بمب افکن های بریتانیایی، مستقر گشتند. ورود شب هنگام هر هواگرد دیگری از "لوفت وافه" به این منطقه ممنوع بود تا جنگنده های شبانه بتوانند با هر پرنده ناشناس درگیر شوند. این ابتکار بلافاصله موجب افزایش اثرگذاری جنگنده های شبانه آلمانی شد. به هر صورت در این تاکتیک هواگرد مهاجم ابتدا می بایست با نورافکن ها روشن می شد و سپس مورد حمله قرار می گرفت؛ این موضوع وابستگی زیادی به شرایط آب وهوایی داشت و ابری بودن آسمان خلل جدی در آن ایجاد می کرد. به منظور حل این مشکل، سرهنگ کامهوبر توصیه به استفاده از رادار "فْرِیا" برای هدایت هواگردهای رهگیر شبانه کرد. بدین شکل عوامل مخابراتی "لوفت وافه" یک پایگاه راداری با تأسیسات اولیه ارتفاع یابی در جانب شرقی خلیج زایدرزی در هلند ایجاد نمودند. پس از مجموعه ای کارآزمایی های عملیاتی، نخستین مورد از رهگیری شبانه به کمک رادار در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۰ اتفاق افتاد که در آن یک هواگرد دورنیه دو ۱۷ توانست با دریافت جهت دهی از پایگاه زمینی، یک بمب افکن ولینگتون را سرنگون ک
ند. به هر صورت رادار "فریا" قدت زیادی نداشت و موفقیت رهگیری تا حدود زیادی به اقبال جنگنده ها مربوط بود. برای بهود عملکرد سامانه های راداری، چند رادار "وورتسبورگ" به نیری جنگنده شبانه تعلق گرفت. در کارآزمایی با این رادار الگوی عملیاتی آینده نیروی جنگنده شبانه تکامل یافت. هر پایگاه هدایت جنگنده سه سامانه راداری مجزا داشت. یک رادار "فریا" برای نظارت عمومی بر ناحیه و دو رادار "وورتسبورگ" یکی برای ردیابی هواگرد هدف و دیگری برای پیگیری حرکات جنگنده های شبانه بود. با این تجهیزات ترکیبی هدایت گران زمینی خلبانان جنگنده ها را به سمت اتصال بصری با قربانی سوق می دادند. این تجهیزات نوآورانه بودند اما برد کوتاه ۴۰ کیلومتری "وورتسبورگ" اغلب موجب قطع رهگیری پیش از برقراری اتصال بصری بین جنگنده شبانه با بمب افکن می شد. بر مبنای نیاز به راداری با برد حداقل ۸۰ کیلومتری، شرکت "تلفن کن" رادار "وورتسبورگ" را با یک بشقاب بازتاب گر بسیار بزرگ تر اصلاح کرد. نتیجه "وورتسبورگ-ریزه" ("وورتسبورگ" غول پیکر) بود که وارد تولید شد. تحت نظارت کامهوبر، آلمان پایگاه هایی راداری خود را در طول خط دفاعی در فواصل ۳۰ کیلومتری برقرار کرد. این خط دفاع
ی به شکل یک داس ترسیم گشت که «دسته» آن از دانمارک از شمال به جنوب و «تیغه» آن به صورت یک منحی از شمال آلمان از طریق هلند، بلژیک و شمال فرانسه تا مرز سوئیس کشیده می شد. در صورت موفقیت این تاکتیک پیش بینی می شد حملات هوایی به شب های تاریک تر کشیده شود. بدین خاطر، لازم بود جهت دهندگان زمینی جنگنده های شبانه را به فاصله بسیار کمتری تا اهداف هدایت کنند تا برد مشاهده آن برسند. از این رو نمونه سبک وزنی از دستگاه رادار برای نصب بر روی جنگنده ها سفارش داده شد. حمله به پایگاه های بمب افکن ها. همزمان، "لوفت وافه" جنگنده های شبانه برد بلند خود را برای حمله پایگاه های بمب افکن های بریتاینایی به کارگرفت. گروه ۱ جناح ۲ شکاری شبانه با عمل از خیلزه ان رین در هلند، هواگردهایی را در مأموریت گشتزنی بر فراز پایگاه های دشمن می فرستاد تا هواگردهای آن را هنگام برخاستن یا نشستن شکار کنند. این هواگردها در این حال امکان گریز نداشتند و طعمه راحتی بودند. تأثیر روانی این کار بر روحیه خدمه بمب افکن های بریتانیایی بیشتر بود. بریتانیایی ها مجبور می شدند روشنایی پایگاه ها را کاهش دهند که در اثر آن چندین هواگرد در اثر فرود سخت آسیب دید یا به ک
لی منهدم شد. نتایج دفاع و حملت هوایی اولیه. در نهایت با آغاز یورش آلمان به شوروی در جریان عملیات بارباروسا، بریتانیا دیگر نمی توانست بی تأثیر بودن کارزار بمباران های خود را انکار کند. به شکلی که آمار ارائه شده توسط سخنگوی دولت این کشور نشان گر نرسیدن ۸۰ درصد از این بمب افکن ها به منطقه ای به مساحت ۲۰۰ کیلومتر مربعی حول هدف مورد نظر بود. این بمب افکن ها بمب های خود در مزارع و جنگل ها فرومی ریختند. در ده تهاجم هوایی که بین ماه های ژوئن تا نوامبر سال ۱۹۴۱ علیه برلین صورت گرفت تنها ۱۳۳ آلمانی کشته شدند؛ درحالیکه این عدد در تلفات خدمه بمب افکن های بریتانیایی تقریباً به سه برابر می رسید. در مجموع در این سال بیش از هزار خدمه بمب افکن های بریتانیایی در عملیات های بمباران علیه آلمان جان خود را از دست دادند که در مقایسه با سال قبل از آن دو برابر شده بود. تهدید بمب افکن های بریتانیایی تا اوایل سال ۱۹۴۲ به اندازه ای برای آلمانی ها پایین بود که "لوفت وافه" تنها دو جناح شکاری برای محافظت از حریم هوایی تمامی اروپای غربی به کار گرفته بودند.
پل رئیس جمهور کوستا سیلوا که معمولاً به نام پل ریو-نیتروی شناخته می شود یک پل شاه تیری جعبه ای است که از فراز خلیج گوانابارا در ایالت ریو د ژانیرو در برزیل می گذرد و شهرهای ریو دو ژانیرو و نیتروی را به هم متصل می کند. در حال حاضر این سازه طولانی ترین پل بتن پیش تنیده در نیمکره جنوبی و از لحاظ طول ششمین پل طولانی در جهان است. این پل از زمان اتمام پروژه در سال ۱۹۷۴ تا سال ۱۹۸۵ رتبه دوم طولانی ترین پل جهان را پس از پل میان گذر دریاچه پونچاترین داشت. ساخت این پل به صورت نمادین در ۲۳ ماه اوت سال ۱۹۶۸ در حضور ملکه الیزابت دوم (ملکه انگلستان) و شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرا در زمان بازدید اول و آخرشان از برزیل آغاز شد. اما کار اصلی ساخت در ماه ژانویه سال ۱۹۶۹ آغاز و در تاریخ ۴ مارس سال ۱۹۷۴ به اتمام رسید. نام اولیه و رسمی این پل «پل رئیس جمهور کوستا سیلوا» به افتخار رئیس جمهور وقت که دستور ساختش را صادر کرده بود نامیده شده بود؛ که بنا به مناطق ارتباطی توسط این پل نام «ریو-نیتروی» بیشتر بر سر زبان ها جای گرفت و تقریباً نام رسمی آن به فراموشی سپرده شد به طوری که این روزها به سختی کسی نام رسمی آن را می شناسد. در سال ۲۰۱۶
گوگل ۴۲مین سالگرد گشایش این پل را با تغییر گوگل دودل گرامی داشت.
ایبنزی یک شهرک در اتریش است که در ایالت اوبراسترایش واقع شده است. خصوصیات. ایبنزی ۱۹۴٫۵ کیلومترمربع مساحت دارد ۴۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای Zawiercie و پراتو خواهرخوانده های ایبنزی هستند.