Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دیوید ساتکلیف (زاده ۸ ژوئن ۱۹۶۹) بازیگر کانادایی است. از فیلم هایی که او در آن بازی کرده است، می توان به "کیک"، "پایان خوش" و "روز بد در بلوک" اشاره کرد.
سازمان هرمسی پگاه زرین (انگلیسی: Hermetic Order of the Golden Dawn) یا به صورت خلاصه پگاه زرین (انگلیسی: Golden Dawn)، سازمانی بود که در قرن ۱۹ و ۲۰ به مطالعه متافیزیک و علوم خفیه می پرداخت. این سازمان که به عنوان یک سازمان سحرآمیز شناخته می شد در انگلستان فعال بود. بسیاری از فلسفه های مدرن سحر نظیر تلما و ویکا از نوشتارهای پگاه زرین ناشی شده اند. سه مؤسس این سازمان ویلیام رابرت وودمن، ویلیام وین وستکات و ساموئل لیدل مکگرگور مترز فراماسون بودند و در سازمان مخفی رز-صلیب عضو بودند. وستکات نیروی اصلی ایجادکننده این سازمان بود. پگاه زرین مانند لژهای فراماسونری عمل می کرد با این تفاوت که زنان نیز مانند مردان اجازه عضویت داشتند. سازمان در ابتدا سه مرحله داشت، مرحله اول به قبالای هرمسی و خودسازی از طریق اخترشناسی، تاروت، پیشگویی و رمل می پرداخت. مرحله دوم که مرحله درونی نام داشت به تدریس سحر عملی نظیر خواندن ارواح، مسافرت فضایی و کیمیا می پرداخت. مرحله سوم که مرحله مخفی نام داشت دو مرحله پایینتر را مدیریت می کرد و با ارواح رئیس دو مرحله پایینتر در ارتباط بود. ریشه. ریشه این سازمان در تداریس عرفان مسیحی، قبالا، کابال
ا، هرمسیسم، دین مصر قدیم، فراماسونری، کیمیا، تئوسوفی، اخترشناسی، جادونامه ها، سیستم انوشی جان دی و ادوارد کلی بود. تاریخچه. اولین نوشتار پگاه زرین به نام متن کلید در زمان تأسیس آن به توصیف آیینهای قبالای هرمسی، اخترشناسی، تاروت، رمل و کیمیا می پردازد. این متن به دست ویلیام وین وستکات که فراماسون بود رسید و او موفق شد آن را درک کند. او به دوست خود ساموئل لیدل مکگرگور مترز پیشنهاد کرد که با هم لژی برای این سیستم ایجاد کنند. مترز به ویلیام وودمن دوست خود پیشنهاد کرد که به آن ها ملحق شود. اولین آیینهای پگاه زرین توسط این سه نفر ایجاد شد. اولین معبد پگاه زرین به نام معبد آیسیس-اورانیا در لندن در سال ۱۸۸۸ تأسیس شد. از ابتدا به زنان نیز اجازه داده شد که در این معبد عضو شوند. در اولین معبد آیینهای پگاه زرین شکل گرفت. در این معبد به سحر توجه زیادی نشد. بعد از این سه معبد دیگر به نام های معبد اوسیریس در وستون سوپر مار، معبد هوروس در برادفورد، معبد آمن-را در ادینبورگ ایجاد شدند. چند سال بعد مترز معبد اهاتور را در پاریس ایجاد کرد. روسای مخفی. در این زمان ارتباط با ارواحی به نام روسای مخفی آغاز شد. مترز این آیینها را بر ا
ساس نوشتارهای کریستین روزنکراز ایجاد کرد. دوران طلایی. در سال های ۱۸۹۰ پگاه زرین در انگلستان قدرت زیادی یافته بود و بیش از ۱۰۰ عضو داشت. بسیاری افراد مشهور در انگلستان نظیر فلورنس فر، مود گون، ویلیام باتلر ییتز، آرتور ماچن، اولین آندرهیل و آلیستر کراولی در آن عضو بودند. در سال ۱۸۹۶ وستکات ارتباط خود را با سازمان قطع کرد و آن را به مترز سپرد. در سال ۱۸۹۹ معبدهای آیسیس-اورانیا و آمن را با ریاست مترز و دوستی بیش از حد او با آلیستر کراولی مشکل پیدا کردند. عضویت کراولی در لندن تأیید نشد ولیکن مترز او را فوراً در معبد اهاتور در پاریس عضو کرد. بعد از اینکه مترز متوجه شد که طرفداران او بسیار کم هستند ادوارد بریج را به جانشینی خود منصوب کرد. بر اساس نوشته های اسرائیل ریگاردی پگاه زرین از سال های ۱۹۰۰ به آمریکا نیز کشیده شد و معبد توث-هرمس در شیکاگو تأسیس گردید. تا زمان جنگ جهانی اول حدود سه معبد در آمریکا تأسیس گردیدند. کارهای معبدها تا حدود سال ۱۹۷۰ ادامه داشتند تا اینکه بیشتر آن ها در اواخر دهه ۷۰ تعطیل شدند.
عرفان کولودوم تودی (زاده ۸ فوریه ۱۹۹۰ میلادی) ورزشکار رشته پیاده روی اهل هندوستان است. وی رکورددار رشته پیاده روی ۲۰ کیلومتر در هند است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ مقام دهم را کسب کرد.
سوناکشی سینها (زاده ۲ ژوئن ۱۹۸۷) بازیگر، خواننده و مدلینگ هندی است.همچنین او فرزند بازیگر پیشکسوت شاتورگان سینها میباشد. از جمله فیلم هایی که او در آن بازی کرده است می توان به بازی در پسر سردار، آکیرا، ، راجکومار، نترس و عملیات مریخ اشاره کرد. سوناکشی سینها از یک خانواده هنری بوده و فعالیت خود را در سینما به عنوان یک طراح صحنه و لباس آغاز نمود و اولین نقش بازیگریش را سال ۲۰۱۰ در یک فیلم دراماتیک با نقش همسر سلمان خان اجرا کرد که با بازی در این فیلم توانست جایزه فلیم فیر سینمای هند را کسب نماید. او در زمینه های هنری دگر همچون خوانندگی و نقاشی نیز فعالیت می کند. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که سوناکشی سینها در آن ها به ایفای نقش پرداخته است:
Ɓ ، ɓ یا B قلاب دار یکی از حروف الفبای لاتین و الفبای آفریقا می باشد . ɓ در الفبای آوانگاری بین المللی نشانهٔ همخوان مکشی دولبی واک دار می باشد. از این حرف در زبان هایی مانند فولا و هوسه استفاده می شد و در گذشته نیز در زبان های خوسایی و زولو کاربرد داشته است. منابع. Wikipedia contributors, "Ɓ," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ɓ&amp;oldid=597289145 (accessed July 24, 2014).
سوسک های شب رو (علمی: "Tenebrionidae") خانواده ای از قاب بالان هستند که شامل حدود ۲۰/۰۰۰ گونه زیستی می باشند. سوسک های شب رو در سراسر جهان دیده شده اند و اکثرشان دارای بال پوش تیره یا سیاه هستند.
مگس های لاشه نام یک تیره از زیرراسته کوتاه شاخکان است.
لاشه مگسیان نام یک زیرخانواده از تیره مگس های لاشه است.
مگس شیشه سبز نام یک سرده از تیره مگس های لاشه است.
مگس بطری فیروزه ای نام یک گونه از سرده لاشه مگس است. این گونه تقریباً در سرتاسر جهان زندگی می کند. مگس بزرگسال از شهد گل ها و لارو این مگس از لاشه جانوران مرده تغذیه می نماید. مگس بطری فیروزه ای در گردافشانی برخی گل ها نیز مشارکت می کند. طول این مگس کمی بزرگتر از مگس خانگی و بین ۱۰ تا ۱۴ میلی متر است. رنگ بخش شکمی این مگس آبی متالیک با نواحی سیاه رنگ است.
مگس شیشه سبز معمولی نام یک گونه از تیره مگس های لاشه است.
مگس شیشه سبز مکزیکی نام یک گونه از سرده شیشه سبز است.
تام و ویو نام فیلم درامی است که در سال ۱۹۹۴ به کارگردانی برایان گیلبرت و بر پایهٔ نمایش نامه ای با همین نام از مایکل هستینگز ساخته شد. میراندا ریچاردسون موفق شد برای بازی در این فیلم در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش اول زن نامزد دریافتِ جایزه اسکار شود. "تام و ویو" داستانِ رابطهٔ تی. اس. الیوت، شاعر آمریکایی، و همسرِ اولش، ویوین هی وود الیوت را روایت می کند.
خَرنوب نام یک گونه گیاه دارویی از سرده خرنوب است. میوه ای است که از ۵۰۰۰ سال پیش شناخته شده است. چند صد سال پیش از این، به جای شکر در پخت شیرینی ها از آن استفاده می شد یا به جای شکر خورده می شد. نام این گیاه از واژه اکدّی خَروبو گرفته شده و در آرامی به صورت کروبو درآمده است. خرنوب از میان کشورهای حاشیه دریای مدیترانه، در ایتالیا، اسپانیا و ترکیه به مقدار فراوان پرورش می یابد. نزدیک به ۳۵٪ از مواد موجود در خرنوب، کربوهیدرات های با ساختار مولکولی ساده می باشند و باز نزدیک به ۴۰٪ آن از نشاسته با ساختار مولکولی پیچیده تشکیل یافته است. میزان چربی آن بسیار کم و در حدود ۱٪ است. بهترین جایگزین برای استفاده به جای کاکائو می باشد. دارای کافنوئیدهای کاکائو نمی باشد. خواص آن را به این صورت ذکر کرده اند: علیه تنگی نفس· علیه تنگی نفس آلرژیک· علیه آلرژی های حاصل از سردی هوا· علیه ناتوانی جنسی· از بین برنده تورم ریه ها· خلط آور· پیشگیری کننده سرطان ریه· افزایش دهنده تعداد اسپرم متحرک· علیه آسم· علیه اسهال· علیه یبوست. ریخت شناسی. درختی است به بزرگی درخت گردو؛ برگ آن همیشه سبز است و دارای گل های زرد و طلایی است. میوه آن حدودا
ً یک وجب است، رنگ آن سیاه و ضخیم است، دانه های آن شبیه به باقلا است و تا اندازه ای طعم شیرین دارد که در ۱۵ سال اول زندگی اش هیچ میوه ای نمی دهد. ارتفاع خرنوب به ۸ تا ۱۰ متر می رسد. شاخه های گره دار و برگ هایی مرکب از ۸ تا ۱۰ برگچه دارد. گل های آن عاری از گلبرگ و مجتمع به صورت خوشه است. میوه اش نیام و ناشکوفا به طول متفاوت ۱۰ تا ۳۰ سانتی متر به عرض ۲ تا ۳ سانتی متر و دارای وضع آویخته و کاملاً مشخص بر روی شاخه هاست. رنگ میوه قهوه ای شفاف و سطح خارجی آن مسطح و قوسی شکل است. میان بر میوه طعم بسیار شیرین شبیه عسل دارد؛ و در داخل آن ۱۲ تا ۱۶ دانه بسیار سخت شبیه عدس دیده می شود. درخت خرنوب دیکلین است یعنی دارای پایه های نر و ماده است و گاهی بر حسب سنین مختلف جنس خود را تغییر می دهد. درخت خرنوب را می توان از طریق دانه ها تکثیر کرد اما حدود ۸ سال میوه نخواهد داشت. در اینصورت برای آنکه بتوانند از آن به عنوان علوفه ای استفاده کنند باید آن ها را پیوند بزنند. معمولاً درخت خرنوب در هر جایی که درختان مرکبات وجود داشته باشد به خوبی می روید. پراکنش. خرنوب گیاهی است بومی شرق مدیترانه، احتمالاً شرق میانه، که کشت آن حداقل مربوط
به مدت ۴۰۰۰ سال قبل بوده است، این گیاه را به یونانیان باستان، که دانه های این گیاه را در یونان و ایتالیا کاشته اند نسبت داده اند، در ایران نیز درختان کهن سال آن در غار شاهپور نزدیک کازرون وجود دارد و احتمال می رود که بذر آن زمان حمله اسکندر به ایران از یونان وارد شده باشد؛ و به جای این درخت علوفه ای، متقابلاً یونجه را به کشور خود برده باشند. توصیفات در متون قدیم. در تحفهٔ حکیم مؤمن آمده: خرنوب بستانی و بری می باشد و بستانی دو قسم است یکی را خرنوب شامی گویند و درخت او بقدر درخت گردکان با برگش مستدیر و با غلظت و گلش ذهبی و غلاف او بقدر شبری و کوتاه تر و سیاه و ضخیم و دانه های او شبیه بباقلی و از آن در شام و مصر رب می سازند و در اسهال استعمال می کنند و با وجود شیرینی از سایر شیرینیها ابرد است و قسمی درختش خار دارد برگش نرم و مایل بتدویر و غلاف ثمرش شبیه بباقلی و از آن رقیق تر و دانه های او بقدر ترمس و شیرین طعم و در تنکابن کرات گویند و در مازندران و گیلان لالکی نامند. تازه هر دو قسم مسهل بوده و مدر بول و خشک او در حرارت و برودت معتدل و در دوم خشک و شیرینی او مایل به حرارت و دانهٔ او سرد و خشک و بسیار قابض و مقوی
بدن و مدر بول و ضماد پختهٔ او جهت صدمه و سقطه و امثال آن تازهٔ خرنوب شامی که از سال نگذشته باشد دیرهضم و بعد از انهضام مولد خلط صالح و با دانه جهت فتق و تسمین بدن و چون داخل شیر کنند شیر را لذیذ کند و اشتها آورد و جهت سرفهٔ مزمن مجرب دانسته اند. تخمش محلل اورام و جهت بروز مقعد و نزف الدم نافع مضر معده و مخفف اعصاب و مصلحش بهدانه و نبات و بدلش بوزنش از هر یک از قرظ و طراثیث و عفص شربتش تا پنج درهم است. صاحب برهان قاطع گوید: خرنوب چند قسم می باشد: نبطی، شامی، هندی. نبطی را به فارسی کَبَر خوانند و آن رستنی باشد خاردار که پرورده کنند و خورند، آن را کَوَر نیز گویند و به عربی ینبوت و قضم قریش خوانند، و شامی را به فارسی کورزه و به شیرازی کورک کازرونی گویند، و مصری همان نبطی باشد که گفته شد، و هندی خیارچنبر است و آن دوایی باشد معروف. در منتهی الارب آمده: درختی است بری خاردار ثمر آن مانند سیب لیکن بدمزه باشد و قسم دیگر آن شامی است ثمر آن مانند خیار شنبر است مگر نسبت به خیارشنبر اندک عریض باشد و از آن رب گیرند و پست سازند. خارسم. فش.
درخت دم اسبی نام یک گونه از سرده دم اسب درختی است.
گیاه پارچ ها (نام علمی: Nepenthes) سرده ای از گیاه کوزه دار گوشت خوار گرمسیری از خانواده تک گونه ای پارچ گیاهان است. بیشتر گونه ها به صورت خزنده یا بوته های کم رشد می کنند. آنها با شهد خود حشرات و طعمه های دیگر را به دام های خود می کشانند، تله هایی که روی زمین دراز می کشند یا در هوا آویزان می شوند. هنگامی که حیوانات روی لبه پارچ فرود می آیند، به راحتی روی سطح لغزنده لیز می خورند و داخل پارچ می افتند. پارچ پر از مایع چسبناک و پر از آنزیم های گوارشی است که توسط غدد داخلی آن تولید می شود. بسیاری از گیاه پارچ ها در همزیستی با سایر موجودات زندگی می کنند که بسیاری از آنها کاملاً وابسته به گیاه هستند. بیشتر گونه های این جنس بومی منطقه خود هستند. منطقه پراکنش آن تا حد زیادی در جنوب شرقی آسیا و بیشترین تنوع زیستی در بورنئو، سوماترا و فیلیپین است. تعداد کمی از گونه های بسیار فراتر از جمله در سریلانکا، ماداگاسکار و سیشل یافت می شوند. شیوه زندگی گوشت خواری آنها به گیاهان اجازه می دهد در خاک فقیر از مواد مغذی رشد کنند. بیشتر گونه ها در جنگل های شیب استوایی با اختلاف دمای زیاد رشد می کنند. از سوی دیگر، تعداد کمی از گیاهان
در مناطق پست مرطوب رشد می کنند، جایی که هم در روز و هم در شب گرم است. از زمان اولین توصیفات در قرن هفدهم، طبقه بندی این جنس مرتباً تجدید نظر شده است. بیش از ۱۶۰ گونه و تعداد زیادی جوره و دورگه توصیف شده است. بسیاری از گونه ها و ارقام با موفقیت پرورش یافته اند. به لطف دانش روزافزون فیزیولوژی گیاه، کاربردهای زیست تقلید مختلفی توسعه یافته است. شرح. گونه های گیاه پارچ معمولاً از یک سیستم ریشه ای کم عمق و یک ساقه سرپایی یا بالارونده، اغلب با چندین متر طول تا ۱۵ متر یا بیشتر و معمولاً ۱ سانتی متر قطر یا کمتر تشکیل شده اند، اگرچه ممکن است در چند گونه ضخیم تر باشد مانند گیاه پارچ دودندان. از ساقه ها، برگ های متناوب و شمشیری شکل با تمام حاشیه برگ ها بیرون می آیند. امتداد نوار میانی (پیچک)، که در برخی گونه ها به بالا رفتن کمک می کند، از نوک برگ بیرون زده است. در انتهای پیچک، پارچ تشکیل می شود. پارچ به عنوان یک جوانه کوچک شروع می شود و به تدریج گسترش می یابد و یک تله کروی یا لوله ای شکل را تشکیل می دهد. این اشکال می توانند فلوت شامپاین یا کاندوم مورد استفاده نادرست را تداعی کنند. تله حاوی مایعی از تولید خود گیاه است که
ممکن است آبکی یا چسبناک تر باشد و برای غرق کردن طعمه استفاده می شود. این مایع حاوی زیست بسپار گران روکشسان است که ممکن است برای نگهداری حشرات در تله های بسیاری از گونه ها حیاتی باشد. مایع گران روکشسان موجود در پارچ ها به ویژه در نگهداری حشرات بالدار مؤثر است. راندمان به دام انداختن این سیال، حتی زمانی که به طور قابل توجهی توسط آب رقیق می شود، بالا باقی می ماند، همان طور که به ناچار در شرایط مرطوب اتفاق می افتد. قسمت پایینی تله شامل غده هایی است که مواد مغذی را از طعمه های گرفته شده جذب می کند. در امتداد قسمت داخلی بالای تله یک پوشش صاف و مومی شکل وجود دارد که فرار طعمه را تقریباً غیرممکن می کند. اطراف ورودی تله ساختاری به نام پریستوم () است که لغزنده و اغلب کاملاً رنگارنگ است و طعمه را به خود جذب کرده اما جای پای ناایمنی ارائه می دهد. اثربخشی گرفتن شکار در پریستوم در محیط های مرطوب بیشتر می شود، جایی که تراکم ممکن است باعث ایجاد یک لایه آب نازک بر روی سطح پریستوم شود. سطح لغزنده پریستوم باعث می شود حشرات به آب پیمایش یا لغزش و سقوط به داخل پارچ افتند. در بالای پریستوم یک کلاهک وجود دارد. در بسیاری از گونه ها
این امر مانع از رقیق شدن مایعات درون پارچ توسط باران می شود، زیرا سطح زیرین آن ممکن است حاوی غدد شهد باشد که طعمه را جذب می کنند. گونه های گیاه پارچ معمولاً دو نوع پارچ تولید می کنند که به دوشکلی برگ معروف است. تله های بزرگ و پایینی که معمولاً روی زمین می نشینند در نزدیکی پایه گیاه ظاهر می شوند. پارچ های بالایی یا هوایی معمولاً کوچکتر و رنگ های متفاوتی دارند و دارای ویژگی های متفاوتی با پارچ های پایینی دارند. پارچ های بالایی معمولاً با رسیدن گیاه به بلوغ و بلندتر شدن گیاه شکل می گیرند. برای ثابت نگه داشتن گیاه، پارچ های بالایی اغلب یک حلقه در پیچک تشکیل می دهند و به آن اجازه می دهند تا به اطراف تکیه گاه نزدیک خود بپیچند. در برخی گونه ها مانند گیاه پارچ رافلز، طعمه های مختلف ممکن است توسط دو نوع پارچ جذب شود. این ریخت شناسی متنوع نیز اغلب شناسایی گونه ها را دشوار می کند. طعمه معمولاً از حشرات تشکیل شده است، اما بزرگ ترین گونه ها همچون گیاه پارچ راجا و گیاه پارچ رافلز ممکن است گاهی مهره داران کوچکی مانند موش و مارمولک را بگیرند. سوابقی از گیاهان زراعی که پرندگان کوچک را به دام می اندازند، ساخته شده است. گل ها د
ر نژادها در گل آذین خوشه ای یا به ندرت در پانیک () با گل های نر و ماده روی گیاهان جداگانه دیده می شوند. سه گونه دارای روابط همزیستی با حشره خواران درختی هستند که شهد تولید شده توسط گیاه را می خورند و در پارچ ها مدفوع می کنند و مواد مغذی ارزشمندی را فراهم می کنند. گیاه پارچ ها توسط حشرات گرده افشانی می شوند، عوامل اصلی آن مگس ها (از جمله مگس های لاشه، مگس ریزه و پشه ها)، بیدها، زنبورها و پروانه ها هستند. بوی آنها می تواند از شیرین تا کپک زده یا قارچ مانند باشد. بذر معمولاً در یک کپسول چهار طرفه تولید می شود که ممکن است حاوی ۵۰ تا ۵۰۰ بذر توزیع شده در باد باشد که از یک رویان مرکزی و دو بال (در هر طرف یک بال) تشکیل شده است (اگرچه گیاه پارچ پرویلی متفاوت است). این جنس از نظر زیست شناسی سلولی دیپلوئید است و همه گونه های مورد مطالعه دارای تعداد کروموزوم ۲n=۸۰ هستند. تصور می شود که این عدد بالا منعکس کننده پالئوپلوئیدی () است (احتمالاً 8x یا 16x). طبقه بندی. در حال حاضر حدود ۱۷۰ گونه از گیاه پارچ معتبر هستند. این تعداد در حال افزایش است و هر ساله چندین گونه جدید توصیف می شود. ریشه شناسی نام جنس گیاه پارچ برای اولین
بار در سال ۱۷۳۷ در "هورتوس کلیفورتینوس" () اثر کارل لینه منتشر شد. این به قسمتی از ادیسه هومر اشاره می کند که در آن معجون () نپنتس فارماکون (Nepenthes pharmakon) توسط یک ملکه مصری به هلن داده شده است. «نپنته» در لغت به معنای «بدون غم» (ne = نه، پنتوس = اندوه) است و در اساطیر یونانی دارویی است که با فراموشی همه غم ها را فرومی نشاند. لینه توضیح داد: اگر این نپنتس هلن نیست، قطعاً برای همه گیاه شناسان خواهد بود. کدام گیاه شناس اگر پس از یک سفر طولانی، این گیاه شگفت انگیز را بیابد، تحسین برانگیز نخواهد بود. در حیرت او، با مشاهده این کار تحسین برانگیز خالق، بیماری های گذشته فراموش می شود! [ترجمه از لاتین توسط هری ویچ ()گیاه توصیف شده لینه، گیاه پارچ تقطیرکن گونه ای از سریلانکا بود. نپنتس به طور رسمی به عنوان یک نام عمومی در سال ۱۷۵۳ در کتاب "گونه های گیاهان" معروف لینه منتشر شد، که نامگذاری گیاه شناسی را به شکل امروزی ایجاد کرد. گیاه پارچ تقطیرکن گونه ای از این جنس است. نام «فنجان میمون» در شماره مه ۱۹۶۴ نشنال جئوگرافیک مورد بحث قرار گرفت که در آن "پل آ. زال" (Paul A. Zahl) نوشت:حاملان آنها را «لیوان میمون» می نامی
دند، نامی که در جاهای دیگر در اشاره به نپنتس شنیده بودم، اما این مفهوم که میمون ها مایع پارچ را می نوشند دور از ذهن به نظر می رسید. بعداً ثابت کردم حقیقت دارد. در "ساراواک"(Sarawak)، اورانگوتانی را پیدا کردم که به عنوان حیوان خانگی بزرگ شده بود و بعداً آزاد شده بود. همان طور که در جنگل به آن نزدیک شدم، یک پارچ نیمه پر به آن پیشنهاد دادم. در کمال تعجب، میمون آن را پذیرفت و با ظرافت یک خانم در چای ریختن، یک پایین به بالا را ظریف اجرا کرد.این گیاهان اغلب در اندونزی "کانتونگ سمار" (kantong semar) (جیب سمار) و در فیلیپین "ساکو نی هداس" (کیسه پول یهودا) نامیده می شوند. نام گونه ها. بسیاری از گونه های این جنس دارای نام های علمی هستند که به منطقه پراکنش (انحصاری) آنها اشاره دارد. به عنوان مثال، نام های، گیاه پارچ ماسوالا، گیاه پارچ خاسیانا، گیاه پارچ لیته، گیاه پارچ سیبویان به ترتیب به پارک ملی ماسوالا در ماداگاسکار، تپه های خاسی در هند و جزایر فیلیپین لیته و سیبویان اشاره دارد. نام گونه های دیگر ادای احترام به افراد است. به عنوان مثال، گیاه پارچ ویچی از خاندان ویچ که نهالستان "ویچ و پسرها" () را اداره می کردند نامگذ
اری شده است[۶] و گیاه پارچ اتنبرا به افتخار سر دیوید اتنبرا، یکی از دوستداران گیاه پارچ ها نامگذاری شده است. تعداد قابل توجهی از نام های گونه ها به یکی از ویژگی های گیاه، به ویژه فنجان های به دام انداختن آن اشاره دارد. به عنوان مثال، نام گونه گیاه پارچ توالت فرنگی در اندونزیایی به معنای توالت است و به شکل فنجان ها اشاره دارد.[۸] گیاه پارچ زرآوندی نام خود را مدیون شباهت فنجان ها با گل های سرده زرآوندی است.[۹] اسامی توصیفی مشابه، گیاه پارچ دودندان («دوخار»)، گیاه پارچ قلمی («لاغر»)، گیاه پارچ کوچک زبان («زبان کوچک»)، گیاه پارچ خون سرخ («قرمز خونی»)، گیاه پارچ پرزدار («مودار») و گیاه پارچ برهنه پارچ («پارچ برهنه») نیز به کار می روند. تکامل و تبارزایی. فقدان شواهدی از گونه های میانی، فسیلی یا زنده (یعنی یک حلقه مفقوده)، اجازه نمی دهد تا یک جدول زمانی تبارزایی برای توسعه ویژگی های متمایز گیاه پارچ مدرن، که شامل پارچ های نسبتاً نادر دوپایه جنسی سخت و گوشت خوار آن است تشکیل شود. اگرچه گیاه پارچ با فاصله دور با چندین جنس مدرن مرتبط است، در این میان، حتی خویشاوندان گوشت خوار (ژاله پوش، ونوس مگس خوار، چرخ آب و ژاله پوش
پرتغالی)، همگی فاقد آن صفات هستند. در میان گیاه پارچ های شناخته شده، هیچ ویژگی اولیه یا تغییرات بزرگی یافت نمی شود که نشان دهد همه گونه های موجود از یک نیای نزدیک منفرد منشعب می شوند که همه ویژگی های مدرن را دارد. مقایسه های تبارزایی توالی های ژن کلروپلاست () بین گونه های گیاه پارچ با گونه های مرتبط این نتیجه گیری را تأیید می کند، فاصله ژنتیکی طولانی بین گیاه پارچ و دیگران، و گروه بندی ناگهانی گونه های گیاه پارچ. گرده فسیل شده گیاهان شبه پارچ که در شمال دریای تتیس از ۶۵ تا ۳۵ میلیون سال پیش زندگی می کردند، نشان می دهد که اروپای گرمتر در آن زمان ممکن است جایی بوده باشد که گیاه پارچ های اولیه توسعه یافته اند و سپس با برخورد آفریقا با اروپا و اروپا به آسیا و هند رهایی یافتند. تغییرات آب و هوایی متعاقب آن گونه های اجدادی را در زیستگاه اصلی از بین برد. حدود ۲۰ میلیون سال پیش، بورنئو، سوماترا، و سولاوسی و احتمالاً حتی فیلیپین به سرزمین اصلی آسیا متصل شدند و پلی برای توسعه بیشتر مناطق انشعاب گونه های گیاه پارچ فراهم کردند. پل های زمینی گسترده در این منطقه ۲۰۰۰۰ سال پیش در عصر یخبندان، دسترسی به مکان های باقی مانده
از جمعیت گیاه پارچ در اقیانوسیه را فراهم می کرد. عارضه اصلی این فرضیه وجود گیاه پارچ در جزایر دوردست سیشل و ماداگاسکار است. تصور می شد که این بذرها توسط پرندگان دریایی و پرندگان ساحلی منتقل شده اند که در طول مهاجرت خود در زیستگاه های باتلاقی استراحت می کنند و ممکن است به طور ناخواسته بذرها را برداشته باشند. این فرضیه احتمالاً با موفقیت گیاه پارچ تقطیرکن ساکن در باتلاق های زمین های پست و استعمار بسیاری از مکان ها، تقویت می شود. پراکندگی و زیستگاه. جنس گیاه پارچ بیشتر در مجمع الجزایر مالایی یافت می شود، با بیشترین تنوع زیستی در بورنئو، سوماترا، و فیلیپین، به ویژه در جنگل های بارانی کوهستانی بورنئو (). طیف کامل این جنس شامل ماداگاسکار (گیاه پارچ ماداگاسکاری، گیاه پارچ ماسوالا)، سیشل (گیاه پارچ پرویلی)، سریلانکا (گیاه پارچ تقطیرکن) و هند (گیاه پارچ خاسیانا) در غرب تا استرالیا (گیاه پارچ شگرف، گیاه پارچ رووانیا، گیاه پارچ سرسخت) و کالدونیای جدید (گیاه پارچ پیرمرد) در جنوب شرقی است. بیشتر گونه ها به مناطق بسیار کوچک محدود می شوند، از جمله برخی فقط در کوه های منفرد یافت می شوند. این توزیع های محدود و غیرقابل دسترس ب
ودن مناطق، اغلب به این معنی است که برخی از گونه ها چندین دهه بدون کشف مجدد در طبیعت می گذرند (مانند گیاه پارچ دینیانا که ۱۰۰ سال پس از کشف اولیه اش دوباره کشف شد). حدود ۱۰ گونه دارای توزیع جمعیتی بزرگتر از یک جزیره یا گروهی از جزایر کوچکتر هستند. گیاه پارچ شگرف پراکنده ترین گونه در این جنس است که از هندوچین و در سراسر مجمع الجزایر مالایی تا استرالیا را شامل می شود. به دلیل ماهیت زیستگاه هایی که گونه های گیاه پارچ اشغال می کنند، بسته به ارتفاع آن ها از سطح دریا تا ۱۲۰۰ متر به عنوان گونه های پست یا مرتفع طبقه بندی می شوند. گونه هایی که در ارتفاعات پایین تر رشد می کنند به آب و هوای دائمی گرم با تفاوت کمی بین دمای روز و شب نیاز دارند، در حالی که گونه های کوهستانی زمانی که روزهای گرم و شب های بسیار خنک تری دریافت نمایند رشد می کنند. گیاه پارچ لامی در ارتفاعات بالاتر از هر جنس دیگر، تا ارتفاع ۳۵۲۰ متری رشد می کند. بیشتر گونه های گیاه پارچ در محیط هایی رشد می کنند که رطوبت و بارندگی بالا و سطوح نور متوسط تا زیاد را فراهم می کنند. تعداد کمی از گونه ها از جمله گیاه پارچ قمقمه ای، جنگل های انبوه و سایه دار را ترجیح می
دهند، اما بیشتر گونه های دیگر در حاشیه اجتماعات درختی بوته ای یا پاکسازی شده رشد می کنند. برخی از گونه ها مانند گیاه پارچ شگرف در مناطق جنگلی پاک تراشی، کنار جاده ها و مزارع آشفته رشد می کنند. گونه های دیگر با رشد در جوامع چمن مانند گرم دشت سازگار شده اند. خاک هایی که گونه های گیاه پارچ در آن رشد می کنند معمولاً اسیدی و کم مغذی هستند و از پوده، ماسه سفید، ماسه سنگ یا خاک های آتشفشانی تشکیل شده اند. استثناهای این کلیات شامل گونه هایی است که در خاک هایی با محتوای بالای فلزات سنگین (مانند گیاه پارچ راجا) و منطقه اسپری دریا () در سواحل شنی (مانند گیاه پارچ یقه سفید) رشد می کنند. گونه های دیگر روی تک صخره ها و به صورت سنگ رست رشد می کنند، در حالی که گونه های دیگر مانند گیاه پارچ بی دفاع می توانند به صورت گیاه هوازی بدون تماس با خاک رشد کنند.
گیاه پارچ باله دار نام یک گونه از سرده گیاه پارچ ها است.
گیاه پارچ خوشه افشان ، نام یک گونه از سرده گیاه پارچ ها و احتمالا بومی کوه "دورمن تاپ" (Doorman Top)، کوهی در گینه نو (03°28′01″S 138°26′59″ شرقی) است. در زمان های اخیر از جنگل خزه ای در بالای خط الراس در ارتفاع ۱۴۶۰ متری ثبت شده است. هیچ گونه یا جوره ای از این گونه توصیف نشده است. ممکن است هیبریدهای طبیعی با گیاه پارچ پاپوانا تشکیل دهد. در سال ۱۹۹۴، ای.ویستوبا (A. Wistuba)، بی. کیستلر (B. Kistler)، اچ. ریشر (H. Rischer)، بی. بومگارتل (B. Baumgartl) در جستجوی گیاه پارچ خوشه افشان به کاوش در کوه "دورمن تاپ" پرداختند اما هیچ گیاه پارچ دیگری به جز گیاه پارچ لامی (در آن زمان با نام گیاه پارچ وایلاردی شناخته می شد) و گیاه پارچ والا پیدا نکردند. با این حال، آنها از شیب متفاوتی به سمت شیبی که گیاه پارچ خوشه افشان در ابتدا از آن جمع آوری شده بود صعود کردند. در آگوست ۲۰۱۳، این گونه توسط تیمی متشکل از هولگر گوسنر (Holger Gossner)، توماس گرون مایر (Thomas Gronemeyer)، دیوید ماروینسکی (David Marwinski)، استوارت مک فرسون ()، ماریوس میشلر (Marius Micheler)، یواخیم نرز ( )، آندریاس ویستوبا () و اورس زیمرمن (Urs Zimmermann)
دوباره کشف شد. این اولین سفری بود که پارچ های پایینی را که ظاهراً شبیه پارچ های گیاه پارچ مریلیانا و گونه های مرتبط با آن از فیلیپین است ثبت کرد.
فونت های نوتو فونت هایی از خانواده فونت های گوگل هستند که با هدف پشتیبانی از تمام زبان های دنیا و در واقع تمام نویسههای یونی کد و به کمک متخصصان و گویندگان بومی هر زبان طراحی شده اند. کوشش شده است که فونت های نوتو زیبایی بصری متناسب با رسم الخط هر زبانی را فراهم کند. این فونت ها تحت مجوز SIL Open Font License می باشند. ریشه یابی کلمه نوتو. زمانی که یک متن توسط رایانه رندر می شود، گاهی کاراکترهایی در متن قرار دارند که به دلیل نبود فونتی که از آن ها پشتیبانی کند، نمی توانند نمایش داده شوند. در چنین حالتی، مستطیل های کوچکی به جای آن کاراکترها نشان داده می شود. به طور عامیانه به این مستطیل ها "توفو (به انگلیسی: tufo)" گفته می شود. نوتو برداشته شده از ابتدای جمله no tufo، به معنای "بدون توفو" می باشد. در فارسی. تا کنون چهار عدد از فونت های این خانواده بزرگ فونتی متناسب خط فارسی - عربی هستند و به طور کامل و با زیبایی منحصر به فردی رسم الخط را نمایش می دهند. البته فونت «نوتو نسخ عربیک» برای متون فارسی بسیار کارا، قدرتمند و زیباست. به نظر می رسد این فونت اصلاح شده فونت «Droid Arabic Naskh» باشد که در سیستم عامل اندرو
ید استفاده می شود.
حشره خوار درختی دم مدادی نام یک گونه از راسته حشره خواران درختی است.
حشره خواران درختی سنجابی نام یک تیره از راسته حشره خواران درختی است.
حشره خوار درختی مدرس نام یک گونه از تیره حشره خوار درختی سنجابی است.
نرم دم ها نام یک سرده از تیره حشره خوار درختی سنجابی است.
حشره خوار درختی نرم دم بورنئو نام یک گونه از سرده نرم دم ها است.
حشره خوار درختی نرم دم شمالی نام یک گونه از سرده نرم دم ها است.
حشره خوار درختی شمالی نام یک گونه از تیره حشره خوار درختی سنجابی است.
حشره خوار درختی شکم طلایی نام یک گونه از تیره حشره خوار درختی سنجابی است.