Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زیردریایی یو-۶۶۲ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۶۳ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۶۴ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۶۶۵ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
او-۶۷ یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۹سی بود. تاریخچه عملیاتی. گشت نخست. او-۶۷ به فرماندهی گونتر مولر-اشتوکهایم روز ۲۴ سپتامبر سال ۱۹۴۱ کاروان بریتانیایی اس ال ۸۷ را از جانب غرب مورد حمله قرار داد. او-بوت به منظور مخفی ماندن، تمامی چهار اژدر خود را از فاصله مطمئن به صورت تصادفی به سمت این کاروان شلیک کرد. سه اژدر به خطا رفتند. اژدر چهارم به "سن کلِر ۲"، کشتی باری ۳٬۷۵۳ تنی ساخت فرانسه در خدمت بریتانیا حامل هسته خرما، اصابت کرد و موجب غرق شدن آن در عرض چند دقیقه شد. پس از این حمله او-۶۷ خواهان بازگشت بلافاصله به پایگاه بود. او-بوت یک خدمه بیمار درون خود داشت. این فرد یکی از بیسیم چی ها بود که دچار یک بیماری واگیردار شده بود. با این حال با توجه به این که او-۶۷ تنها ۱۲ روز بود که گشت رزمی خود را آغاز کرده بود، فرماندهی عالی تمایلی به موافقت با این درخواست نداشت. از این رو قرار ملاقاتی بین او-۶۷، او-۶۸ و او-۱۱۱ در خلیج ترفال در کیپ ورده گذاشته شد تا فرد بیمار توسط پزشک او-۶۸ درمان شود یا در صورت نیاز این شخص با او-۱۱۱ به خانه بازگردد. پیام رادیویی رد و بدل شده با شکسته شدن رمز دستگاه انیگما، توسط بریتانیایی ها ر
هگیری شد. طبق برنامه او-۶۷ می بایست یک روز پس از دو او-بوت دیگر، روز ۲۸ سپتامبر سال ۱۹۴۱ خود را به موقعیت می رساند. او-۶۸ حدود ساعت ۳:۳۰ بامداد ۲۸ سپتامبر در محل مورد نظر حضور یافت. در این حال ناگهان با اچ ام اس "کلاید"، زیردریایی بریتانیایی که روز پبش با دو او-بوت دیگر آلمانی درگیر شده و آن ها را فراری داده بود، مواجه شد. با توجه به فاصله اندک بین دو شناور، او-۶۷ اقدام به کوبیدن خود به زیردریایی دشمن کرد. با یک برخورد او-بوت از زیر زیردریایی بریتانیایی عبور کرد و از محل دور شد. آسیب وارد آمده به "کلاید" جزئی بود و اما او-۶۷ به شدت خسارت دید. با کاهش قابلیت رزمی او-بوت، فرماندهی دستور بازگشت او-۶۷ به پایگاه را صادر کرد. در راه بازگشت به سمت شمال، قرار ملاقات دیگری بین او-۶۷ و او-۶۸ برای روز ۲ اکتبر در نزدیکی ساحل مراکش فرانسه گذاشته شد تا او-۶۷ بیشتر اژدرها و سوخت خود را به او-۶۸ منتقل کند. دو او-بوت در محل مورد نظر در میانه شب با یکدیگر ملاقات کردند و هفت اژدر و ۵۵ متر مکعب سوخت دیزل از او-۶۷ به او-۶۸ منتقل شد. او-۶۷ پیش از سپیده دم روز ۳ اکتبر به حرکت به سمت لوریان ادامه داد. گشت دوم. در جریان کارزار حمله ب
ه تأسیسات پالایشگاهی متفقین در دریای کارائیب موسوم به «عملیات "نوی لانت"»، او-۶۷ وارد بندرگاه ویلمستات در کوراسائو شد و چهار اژدر به سمت دو تانکر لنگر انداخته در آن شلیک کرد اما هیچ یک منفجر نشد. به هر صورت مولر-اشتوکهایم توانست تانکر کوچک هلندی "رافائلا" را به آتش بکشد.
او-۶۸ یک او-بوت اقیانوس پیمای "کریگس مارینه" از نوع ۹سی بود. این او-بوت در جریان جنگ جهانی دوم ده مأموریت گشت زنی رزمی در اقیانوس اطلس شمالی و جنوبی به انجام رساند و ۳۲ کشتی تجاری و یک شناور رزمی متفقین با مجموع تناژ ۱۹۷٬۹۹۸ تن را غرق کرد. این او-بوت در نهایت روز ۱۰ آوریل سال ۱۹۴۴ در اثر حمله هواگردهای آمریکایی در نزدیکی جزیره مادیرا به همراه ۵۵ تن از خدمه آن غرق شد. ساخت و آماده سازی. کار ساخت او-۶۸، یک او-بوت نوع ۹سی، در کارخانه کشتی سازی آگه ویزر در برمن انجام گرفت. این او-بوت به فرماندهی ناخدا سوم کارل-فریدریش مِرتِن روز ۱۱ فوریه سال ۱۹۴۱ وارد خدمت در "کریگس مارینه" گردید. او-بوت های هم نوع او-۶۸ به جهت ماموریت های راهبردی همچون شناسایی، مین ریزی و فرماندهی تاکتیکی طراحی گشته بودند اما با آغاز جنگ جهانی دوم، با توجه به ظرفیت زیاد سوخت و بر بلند، در وظایف تهاجمی به صورت انفرادی به کار گرفته شدند. او-۶۸ چهار و نیم ماه آینده را در دریای بالتیک گذراند و دوره کارآزمایی دریایی و تمرینات را طی کرد. با توجه به نیاز فوری آلمان به او-بوت های بیشتر، این دوره حدود ۲۰ روز کمتر از میانگین استاندارد پیشین بود. تاریخچه ع
ملیاتی. گشت نخست. او-۶۸ به عنوان بخشی از ناوگان دوم او-بوت، روز ۳۰ ژوئن سال ۱۹۴۱ گشت رزمی نخست خود را از کیل آغاز کرد و راهی اقیانوس اطلس شد. این او-بوت غروب روز ۲۶ ژوئیه کاروان او جی ۶۹ بریتانیایی شامل ۱۷ کشتی تجاری و ۱۳ شناور حفاظتی را شمال غربی دماغه فینیستر در شمال غربی اسپانیا شناسایی کرد. با گزارش این مسئله به فرماندهی عالی، او-۶۸ مأمور به تعقیب کاروان در فاصله ای امن و ارسال پیام به سایر او-بوت ها جهت گرد آمدن گردید. بین ساعات ۱۹:۳۰ تا ۲۰:۴۰ او-۷۹، او-۳۷۱ و او-۵۶۱ به او-۶۸ پیوستند و حالت تهاجمی گرفتند. در حالی که دیگر او-بوت ها حمله را آغاز کرده بودند، او-۶۸ فاصله خود را حفظ نمود تا طبق فرمان موقعیت را گزارش کند. نهایتاً نیمه شب مجوز ملحق شدن این او-بوت به حمله صادر شد؛ درحالیکه مزیت غافلگیری از دست رفته بود و شناورهای محافظ کاروان کاملاً هوشیار بودند. او-۶۸ درحالیکه برای شلیک نخستین اژدرهای خود آماده می شد، بلافاصله شناسایی گشت و اچ ام اس "رودودِندرون"، ناوچه سبک بریتانیایی با سرعت رو به آن آورد. او-۶۸ بدون هدف گیری اژدرهایش را با زاویه ای فراخ شلیک و اقدام به شیرجه ناگهانی کرد اما فاصله چندانی با سطح
نداشت که چهار سری شش تایی خرج عمقی که توسط "رودودِندرون" پرتاب شده بود، اطراف آن منفجر شد. او-بوت موفق به گریز گردید اما آسیب شدیدی متحمل گشت. مرتن به فرماندهی گزارش کرد که "رودودِندرون" را غرق نموده است درحالیکه در حقیقت چنین نشده بود. با آسیب دیدن پمپ آب اصلی آن ظرفیت او-۱۸ برای شیرجه محدود شده بود. پیش از آن که او-بوت به پایگاه برسد موتور دیزل سمت راست آن از کار افتاد. او-۶۸ روز ۱ اوت خود را به لوریان در شمال غربی فرانسه رساند و هفت هفته آینده را در حال تعمیر بود. گشت دوم. او-۶۸ گشت رزمی دوم خود را روز ۱۱ سپتامبر سال ۱۹۴۱۱ از لوریان آغاز کرد و راهی ناحیه جزایر قناری شد. روزهای نخست حرکت عموماً صرف تمرین شدید شیرجه و تیراندازی گردید. او-بوت ۹ روز بعد در جنوب ناحیه مقصد بود و به دنبال طعمه می گشت. بعد از ظهر روز ۲۱ سپتامبر مشاهده یک کاروان در حدود ۷۰۰ کیلومتری شمال کیپ ورده به او-۶۸ گزارش و از آن خواسته شد خود را به این هدف برساند. مرتن ساعت ۲۱ شب به فرماندهی عالی اعلام کرد به موقعیت رسیده است؛ به هر صورت تا ساعت ۲ بامداد روز بعد به طول انجامید تا او-بوت در موضع مناسبی قرار گیرد و آماده حمله شود. او-۶۸ چندی
ن اژدر به طرف کاروان دشمن شلیک کرد اما با وجود ادعای اصابت به سه شناور، تنها یکی از اژدر به "سیلوِربِل"، کشتی تجاری ۵۳۰۲ تنی بریتانیایی با ۶۰۰۰ تن بار فسفات، مس، دانه کاکائو و روغن پالم، برخورد نمود. این خسارت وارده به قسمت موتور این کشتی را غرق نکرد اما موجب توقف و جا ماندن آن از کاروان شد. "سیلوربل" برای مدتی به سمت جزایر قناری یدک کشی شد اما در نهایت روز ۲۳ سپتامبر رها و غرق گردید. او-۶۸ همان شب به این موقعیت بازگشت تا دومین حمله را صورت دهد. او یک کشتی باری و یک تانکر آسیب دیده را در محل مشاهده نمود اما تصمیم گرفت به یک «ناوشکن» حمله کند. او دو اژدر به سمت هدف شلیک نمود که هیچ یک به آن اصابت نکرد. با کمبود ظرفیت باتری امکان شیرجه برای او-۶۸ وجود نداشت تا مرتن تصمیم به عقب نشینی و شارژ مجدد باتری بگیرد. تا این زمان در طول دو گشت رزمی ۱۷ اژدر توسط او-۶۸ شلیک اما تنها یک شناور دشمن غرق شده بود. به هر صورت شاید این مسئله بیش از آن که مربوط به مهارت خدمه او-۶۸ بوده باشد به نامناسب بودن او-بوت های نوع ۹سی برای حمله به کاروان ها برمی گشت. پایداری خدمه او-بوت برای ۵۰ ساعت در حالت رزمی مداوم هنگام تعقیب و حمله به
کاروان انگلیسی می تواند گواه این مسئله باشد. در ادامه با توجه به اتمام ذخیره اژدرها و رو به اتمام بودن سوخت، او-۶۸ از فرماندهی عالی خواهان دریافت مجوز بازگشت به پایگاه شد. با توجه به این که او-۶۸ تنها برای ۱۲ روز بود که مأموریت گشت کنونی خود را آغاز کرده بود، دریاسالار کارل دونیتس، فرمانده ناوگان او-بوت ها تمایلی به پذیرش این درخواست نداشت. بدین ترتیب، در عوض، قرار ملاقاتی برای روز ۲۷ سپتامبر بین او-۶۸، او-۶۷ و او-۱۱۱ در خلیج ترافال در کیپ ورده گذاشته شد تا او-۱۱۱ که در حال بازگشت به پایگاه بود، بخشی اژدرهای باقی مانده و سوخت مازاد خود را به او-۶۸ منتقل نماید و پزشک او-۶۸ خدمه بیمار او-۶۷ را درمان کند. بریتانیایی ها با شکستن رمز دستگاه انیگما و رهگیری پیام های رد و بدل شده بین فرماندهی عالی و این او-بوت ها، از موضوع این گردهمایی مطلع گشتند. او-۶۸ به عنوان نخستین او-بوت، مدت کوتاهی پس از طلوع خورشید به موقعیت مذکور رسید. او-۱۱۱ نیز یک ساعت بعد وارد خلیج شد. دو او-بوت در فاصله ۲۰۰ متری از ساحل کنار یکدیگر پهلو گرفتند. در هنگام انتقال اژدرها به او-۶۸ صحنه توسط پرتغالی ها مشاهده می شد اما به جهت پایبندی این کشور
به بی طرفی دخالتی از طرف آن ها انجام نگرفت. عملیات انقال به صورت دستی بسیار کند و به سختی انجام می شد. پس از انتقال چهار اژدر فرمانده او-۱۱۱ دستور به توقف کار داد؛ چرا که از پر خطر بودن این کار نگران بود و تصمیم به نگاه داشتن تعدادی از اژدرها به جهت امکان برخورد با دشمن در مابقی مسیر گرفت. خدمه دو او-بوت شب را کنار یکدیگر سپری کردند. اچ ام اس "کلاید"، زیردریایی بریتانیایی بعد از ظهر همان روز از راه رسیده بود اما به جهت شرایط آب وهوایی و جغرافیایی موقتاً اقدامی صورت نداد. به جهت تاریکی هوا و عدم تحرک او-بوت ها "کلاید" از مکان دقیق او-بوت ها اطلاع نداشت. حدود ساعت چهار بامداد دو او-بوت آلمانی بدون اطلاع از حضور زیردریایی دشمن قصد خروج از خلیج را داشتند تا مدت انتظار برای او-۶۷ را در آب های آزاد بگذرانند. "کلاید" در این حال او-۶۸ را شناسایی کرد و قصد حمله به آن را داشت که در فاصله نزدیک تری با او-۱۱۱ مواجه گشت. زیردریایی بریتانیایی موقتا او-۶۸ را رها و اقدام به کوبیدن خود دیگر او-بوت نمود اما موفق نشد. با گریختن او-۱۱۱، "کلاید" مجدداً رو به او-۶۸ کرد. زیردریایی بریتانیایی رد او-۶۸ را گم کرده بود اما با تلاش این
او-بوت که هنوز از وجود دشمن مطلع نشده بود، برای برقراری ارتباط رادیویی با او-۱۱۱ موفق به یافتن آن گردید. سه اژدر از فاصله ۱۳۰۰ متری به طرف او-۶۸ شلیک شد. مرتن با مشاهده رد مسیر اژدرها یک تغییر مسیر شدید ۱۸۰ درجه ای داد و دوباره رو به درون خلیج کرد که در اثر آن اژدرها به آن اصابت ننمود. سه اژدر دیگر به نیز به سمت این او-بوت رها شد که با حرکت زیگ زاگ او-۶۸ مجدداً خطا رفت. با رفتن "کلاید" به عمق جهت بارگزاری مجدد و متعاقباً درگیری آن با او-۶۷ که به موقعیت رسیده بود، این فرصت را به او-۶۸ داد که از خلیج خارج شود. او-۱۱۱ به اشتباه به فرماندهی عالی گزارش کرد که زیردریایی دشمن احتمالا او-۶۸ را غرق نموده است. با این حال، او-۶۸ در گزارش خود به فرماندهی عالی اعلام کرد در این حادثه آسیبی به آن نرسیده و قصد ادامه عملیات در اقیانوس اطلس جنوبی را دارد. در ادامه به درخواست مرتن، قرار ملاقات دیگری بین او-۶۸ و او-۶۷ که در درگیری با دشمن آسیب دیده بود و به خانه بازمی گشت، برای روز ۲ اکتبر در نقطه ای دور افتاده در ۴۳۰ کیلومتری شمال داکار در نزدیکی ساحل مراکش فرانسه گذاشته شد تا او-۶۷ اژدرها باقیمانده و سوخت مازاد خود را به او-۶۸
منتقل کند. در جریان ملاقات شبانه هفت اژدر و ۵۵ متر مکعب گازوئیل از او-۶۷ به او-۶۸ منتقل گشت. پیش از طلیعه روز ۳ اکتبر او-۶۸ شروع به حرکت به جنوب کرد. او-۶۸ به تنهایی مأمور به پیشروی به سمت جزیره اسنشن و قرار گرفتن در موقعیت حمله به شناورهای منفرد بدون محافظ در تردد بین فری تاون و دماغه امید نیک بود. اگر این مسئله ثمربخش بی فایده می بود، او-بوت می بایست به دنبال هدف مشابهی به سنت هلن در نواحی جنوبی تر می رفت. بدین شکل او-۶۸ نخستین او-بوتی می شد که از خط استوا عبور می نمود. آب های اطراف جزیره اسنشن خالی از هر گونه کشتی یافت شد تا پس جست وجوی بی ثمر چند روزه اطراف آن، او-۶۸ قصد سنت هلن در فاصله هزاران کیلومتری از خشکی های عمده، کند. اندکی بیش از نیمه شب ۲۰ اکتبر او-۶۸ به نزدیکی سنت هلن رسید. مرتن تصمیم به انتظار تا سپیده دم جهت کم تر کردن فاصله گرفت. او-بوت حدود ساعت/ ۵ بامداد در عمق پریسکوپ در فاصله حدوداً ۲ کیلومتری جیمزتاون، سکونتگاه اصلی سنت هلن، قرار داشت. پس از انجام عمل شناسایی و مشاهده یک شناور تانکر پر از سوخت، با توجه به تهدید جدی تسلیحات دفاعی در ساحل، او-۶۸ عقب نشینی کرد تا منتظر تاریکی بماند. او-بو
ت شب هنگام با احتیاط و آهستگی به شناور مذکور نزدیک شد. این شناور "دارک دِیل"، تانکر بریتانیایی ۸۱۴۵ تنی مسلح حامل حدود ۷۳۵۰ تن سوخت بود. ساعت ۰۰:۴۳ نیمه شب از فاصله ۵۰۰ متری هر چهار اژدر جلویی او-بوت به سمت این هدف شلیک شد. او-۶۸ به سرعت چرخش کرد و به عمق اقیانوس رفت. سی و دو ثانیه بعد هر چهار اژدر شلیک شده به هدف اصابت نمود و انفجارهای حاصل از آن شناور را طعمه حریق بزرگی کرد. "دارک دیل" چند ساعت بعد به همراه ۴۱ خدمه آن غرق شد. با توجه به عدم شناسایی او-۶۸، غرق شدن این شناور در ابتدا به اشتباه به یک حادثه درون کشتی نسبت داده شد. بعداً با عملیات غواصی علت واقعی این اتفاق مشخص گردید و رهگیری پیام رادیویی او-۶۸ در این رابطه به فرماندهی عالی نیز آن را تأیید کرد. بدین شکل او-۶۸ نخستین او-بوتی شد که یک کشتی متفقین را در نیم کره جنوبی غرق کرده است. پس از اتمام کار در سنت هلن، او-۶۸ طبق فرمان دریافت شده به حرکت به سمت جنوب در جهت ناحیه والویس بی در ۱۲۰۰ کیلومتری شمال کیپ تاون، ادامه داد. حدود ساعت ۳ بامداد روز ۲۸ اکتبر در ۱۲۰۰ کیلومتری غرب والیس بِی یک کشتی در مسیر جنوب شناسایی گردید. او-۶۸ سرعتش را افزایش داد و به د
نبال این شناور افتاد. این شناور "هِیزِل ساید"، کشتی تجاری ۵۲۹۷ تنی بریتانیایی حامل تدارکات نظامی بود. بیشتر خدمه خارج از شیفت این کشتی به تصور امن بودن آب های منطقه، در خواب بودند. او-۶۸ ساعت ۳:۴۳ بامداد از فاصله ای مطمئن، شناور دشمن را با یک اژدر هدف قرار داد. دو تن از خدمه کشتی در اثر انفجار کشته شدند. پیش از آن که برخورد اژدر بعدی موجب غرق شدن شناور شود، مابقی خدمه به کمک قایق های نجات از آن تخلیه گردیدند. این افراد بعدا توسط "مالاین پرنس"، دیگر کشتی تجاری بریتانیایی از آب گرفته شدند. او-۶۸ به کاوش در عرض جغرافیایی والویس بی پرداخت و به ساحل نزدیک تر شد. سه روز بعد در سپیده دم ۱ نوامبر، "بردفورد سیتی"، کشتی تجاری ۴۹۵۳ تنی بریتانیایی حامل ۹۵۰۰ تن شکر، رو به شمال مشاهده شد. او-۶۸ به عمق پریسکوپ رفت و منتظر موقعیت مناسب ماند. ساعت ۶:۴۵ صبح سه اژدر به سمت شناور شلیک شد که یکی از آن ها به وسط آن اصابت نمود. هنگامی که کشتی دشمن در حال غرق شدن بود و خدمه آن به قایق های نجات تخلیه می شدند، او-۶۸ خود را به آن ها نزدیک تر کرد. با خارج شدن هدایت او-بوت از دست فرمانده، او-۶۸ به زیر "بردفورد سیتی" شیرجه زد. دو شناور با
یکدیگر برخورد کردند اما جز یک فرورفتگی در دماغه او-۶۸ آسیب دیگری به آن وارد نشد. او-بوت در فاصله ۱۰ متری آن سوی کشتی به سطح آمد. او-۶۸ به نزد خدمه کشتی بازگشت و پس از انجام بازجویی، مقداری آب آشامیدنی به آن ها داده شد و مسیر نزدیک ترین خشکی مشخص گردید. دو قایق حامل تمامی ۴۵ خدمه کشتی بریتانیایی ده روز بعد به ساحل آفریقای جنوب غربی رسید. او-۶۸ به کاوش در نزدیکی ساحل آفریقای جنوبی ادامه داد. به هر صورت با مطلع شدن بریتانیایی ها از مضمون ارتباطات رادیویی او-بوت و منحرف شدن کشتی رانی به مسیری دیگر، او-۶۸ دیگر با هیچ طعمه ای برخورد نکرد. در این هنگام او-۶۸ برای ۵۱ روز در دریا حضور داشت و ذخیره سوخت آن رو به پایان بود. با توجه به نزدیک نبودن هیچ بندر بی طرفی جهت سوخت گیری، روز ۱۱ نوامبر به دستور فرماندهی عالی عملیات در ناحیه کیپ تاون به پایان رسید و یک قرار ملاقات بین ناو پشتیبانی "آتلانتیس" که دماغه جنوب آفریقا را دور زده بود و رو به شمال می آمد، با او-۶۸ در ۸۰۰ کیلومتری جنوب سنت هلن ترتیب داده شد تا سوخت کافی به او-۶۸ به منظور بازگشت به اروپا، منتقل گردد. با چرخش بی نتیجه او-۶۸ به سمت والویس بی، این ملاقات به تأ
خیر افتاد. دو شناور روز ۱۳ نوامبر به یکدیگر رسیدند. با توجه به متلاطم بودن دریا تدارکات رسانی صورت نپذیرفت. دو شناور کنار هم باقی ماندند تا شرایط آب وهوایی بهبود یابد. در نهایت روز ۱۴ نوامبر با آرام گرفتن دریا، انتقال سوخت و سایر اقلام تدارکاتی از جمله غذا و آب آشامیدنی انجام گرفت. بدین شکل او-۶۸ حرکت به سمت شمال از طریق فری تاون را آغاز نمود. در مسیر بازگشت او-۶۸ مجدداً به سوخت نیاز پیدا کرد. این بار قرار به دریافت سوخت از "پیتون"، دیگر کشتی تدارکاتی آلمانی شد. بریتانیایی ها با رهگیری پیام های رادیویی مبادله شده از این قرار ملاقات نیز مطلع شدند و ناو سنگین "دورستشایر" را مأمور به مداخله کردند. روز ۳۰ نوامبر او-۶۸ به همراه او-آ، یک او-بوت دیگر، در حال سوخت گیری از "پیتون" بود که "دورستشایر" از راه رسید. با مشاهده ناو دشمن دو او-بوت با عجله از تانکر جدا شدند و به عمق آب شیرجه زدند. یکی از دریچه های او-۶۸ هنگام شیرجه شتابان بازماند و نزدیک بود موجب غرق شدن آن شود. در این حال "پیتون" به دست خدمه خود غرق شد. به هر صورت اژدرهای شلیک شده از او-آ موجب دفع ناو متخاصم گردید. دو او-بوت سپس در کنار بازماندگان "پیتون" به
سطح آمدند تا آن ها را از آب بگیرند. به هر او-بوت ۱۰۰ نفر تعلق گرفت و هر یک پنج قایق نجات حامل افراد باقی مانده را به دنبال خود کشید. به دستور فرماندهی عالی او-۱۲۴ و او-۱۲۹ نیز به آن ها ملحق گشتند. روز ۵ دسامبر با فرا رسیدن این او-بوت ها افراد درون قایق های نجات به آن ها منتقل گشتند. مجموع ۴۱۴ سرنشین این کشتی که شامل ۲۳۰ بازمانده ناو پشتیبانی غرق شده "آتلانتیس" نیز می شد، بین او-بوت ها تقسیم گردید. هر او-بوت از جمله او-۶۸، حدود ۵۰ نفر را درون بدنه و ۵۰ نفر دیگر را بر روی عرشه خود جای داد. افراد روی عرشه بر دینگی پلاستیکی بودند تا در صورت نیاز به شیرجه ناگهانی او-بوت روی آب معلق بمانند. در ملاقات ترتیب داده شده توسط فرماندهی عالی با چهار زیردریایی ایتالیایی در روزهای ۱۶ تا ۱۸ دسامبر در نقاط مختلف در نزدیکی کیپ ورده، او-بوت ها مقداری سوخت و غذا دریافت کردند و افراد قرار گرفته در عرشه به زیردریایی های ایتالیایی منتقل شدند. او-۶۸ هفتاد تن از سرنشینان خود را به زیردریایی "انریکو تاتزولی" انتقال داد تا بتواند زیر سطح حرکت آهسته و طولانی به سمت فرانسه را ادامه دهد. با صورت گرفتن یک حمله ایذایی موفق از جانب او-۱۲۴ به
جزیره اسنشن و منحرف شدن توجه کشتی های دشمن به جنوب، این او-بوت در مسیری نسبتاً امن، اواخر ماه دسامبر به خلیج بیسکی رسید. او-۶۸ بازماندگان را روز کریسمس در سن-نزر تخلیه نمود و خود روز بعد وارد لوریان شد. این اقدام به طولانی مسافت ترین عملیات نجات در جنگ جهانی دوم بدل گشت. گشت سوم. او-۶۸ در سومین گشت رزمی خود روز ۱۱ فوریه سال ۱۹۴۲ راهی ناحیه فری تاون شد. برای حفظ سوخت او-بوت با یک موتور دیزل حرکت می کرد. این-بوت در مسیر هیچ شناوری را پیدا نکرد. او-۶۸ در نهایت در ناحیه فری تاون تعداد زیادی از کشتی های منفرد را یافت. این او-بوت قادر به غرق کردن دو کشتی باری بزرگ بریتاینایی با مجموع تناژ ۱۴٬۴۰۰ شد. یکی از این طعمه ها "هلنوس" ۷۳۶۶ تنی و دیگری "بلوکیستِن" (بلوچستان) ۶۹۹۲ تنی بود که به ترتیب روزهای ۳ و ۶ مارس به کف اقیانوس فرستاده شدند. او-۶۸ به یک زیردریایی بریتانیایی نیز حمله برد اما اژدر شلیک شده به سمت آن به خطا رفت. در این هنگام ده اژدر برای او-۶۸ باقی مانده بود. با صورت گرفتن تمهیدات احتیاطی توسط بریتاینایی ها، او-۶۸ چند روز بعد گزارش از نبود هیچ تردد دیگری در این ناحیه کرد و از فرماندهی عالی درخواست نمود در آ
ن سوی اقیانوس به سمت برزیل برود. با توجه به ملاحظات سیاسی و فاصله زیاد، با این درخواست مخالفت شد. کارل دونیتس، فرمانده ناوگان او-بوت ها، او-۶۸ را موظف به حرکت به سمت لاگوس در نیجریه نمود. او-بوت در حال حرکت به سمت جنوب در نزدیکی دماغه پالماس در لیبریا، با تعداد دیگری از کشتی های منفرد برخورد کرد. او-۶۸ در عرض ۲۴ ساعت در روزهای ۱۶ و ۱۷ مارس، چهار کشتی باری بریتانیایی با مجموع تناژ ۱۹۱۰۰ تن را با اژدر و آتش توپ خود غرق نمود. این کشتی ها شامل "بَرِن نیولَندز" (۳۳۸۸ تن) از کاروان آیی یو۸۱ در روز ۱۶ مارس و "آیل دو باتس" (۵۷۵۵ تن)، "اسکاتیش پرِنس" (۴۹۱۷ تن) و "آیِنده" (۵۰۸۱ تن) از کاروان آیی یو۸۵ در روز ۱۷ مارس می شد. با وجود باقی ماندن تنها سه اژدر برای آن، او-۶۸ به دستور فرماندهی عالی، به سمت لاگوس در نیجریه حرکت کرد. او-بوت روز ۲۵ مارس یک کاروان با پنج کشتی و سه شناور محافظ را مشاهده نمود. به هر صورت با شناسایی او-۶۸ توسط یک هواگرد، حمله به جایی نرسید. در مواجهه با کمبود سوخت او-۶۸ قصد بازگشت به خانه را کرد. پس از دور زدن دماغه پالماس روز ۳۰ مارس یک کاروان دیگر با پنج کشتی مشاهده شد. او-۶۸ با آخرین اژدرهای خود "
مونکَستر کَسِل" کشتی باری ۵۸۵۳ تنی بریتانیایی را نیز غرق کرد تا مجموع شکارهایش در این گشت رزمی را به هفت مورد برساند. او-۶۸ روز ۱۳ آوریل در لوریان لنگر انداخت. گشت چهارم. او-۶۸ در چهارمین گشت رزمی خود روز ۱۴ مه از اوریان برای نخستین بار، به همراه هفت او-بوت دیگر، عازم آب های قاره آمریکا گشت. این او-بوت در کنار دو او-بوت دیگر شروع به کاوش در ناحیه کانال پاناما کرد. او-۶۸ موظف به حفاظت از کشتی "مونسترلانت" که از سد محاصره دریایی آلمان گذشته بود، به سمت بوردو گردید. الحاق به این کشتی و یک او-بوت محافظ دیگر، او-۴۳۷، روز ۱۵ مه در جنوب غربی خلیج بیسکی صورت گرفت. فرا رسیدن هواگردهای دشمن موجب گریختن او-۶۸ در جهت فرول در اسپانیا شد. در این مکان تعمیری بر روی یکی از دریچه های اگزوز آن انجام پذیرفت. این مشکل توسط خدمه آلمانی یک کشتی ایستگاه مستقر در این محل حل شد. "مونسترلانت" به تنهایی خود را به بوردو رساند. پس از انجام تعمیر و سوخت گیری، او-۶۸ پس از چند ساعت مجدداً به دریا بازگشت و به سمت جزایر کارائیب رفت. او-بوت هفته نخست ماه ژوئن به ترینیداد رسید. روزهای ۵ و ۶ ژوئن دو تانکر بزرگ، "ال. جِی. درِیک" ۶۶۹۳ تنی آمریکایی
و "استیلمَن" ۱۳٫۰۰۶ تنی پانامایی، توسط او-۶۸ غرق شدند. او-بوت سپس در جهت پاناما به سمت غرب حرکت نمود. او-۶۸ روز ۱۰ ژوئن با دو او-بوت همراه خود در مسیر کشتیرانی منتهی به کانال پاناما قرار داشت که یک ناوگان بزرگ کشتی های جنگی ایالات متحده از آن ناحیه عبور کرد. همان شب دو کشتی باری بزرگ در راه پاناما شناسایی شدند. او-۶۸ به این شناورها نزدیک شد و پنج اژدر به طرف آن ها شلیک نمود. دو اژدر خطا رفت اما دو اژدر دیگر به "آردنوور"، کشتی باری ۵۰۲۵ تنی بریتاینایی اصابت کرد که به سرعت موجب غرق شدن آن گشت. اژدر آخر به "ساری"، کشتی باری ۸۵۸۱ تنی بریتاینایی برخورد نمود که مدت بعد به غرق شدن آن انجامید. سرنشینان "ساری" سوار قایق های نجات شدند. او-۶۸ به موقعیت نزدیک شد و یکی از این افراد که جا مانده بود، را برداشت و مورد بازجویی قرار داد. این فرد به مرتن اطلاع داد که کشتی باری حامل ۵٬۰۰۰ تن دینامیت بوده است. انفجار این دینامیت ها زیر آب موجب ایجاد موج بزرگی شد و او-بوت را کاملاً از روی آب بلند کرد. او-بوت مجدداً آن چنان با شدت به سطح آب برخورد نمود که تصور شد اژدر به آن اصابت کرده است. این حادثه قطب نمای گردش سنج و دو موتور دی
زل او-۶۸ را از کار انداخت و درجات و ظروف را در درون آن شکست. در حالیکه خدمه سعی در تعمیر او-بوت داشتند، دیده بان گزارش از مشاهده یک کشتی دیگر داد. با شروع به کار مجدداً موتورها توسط مهندس، او-بوت به صورت عقب عقب به دنبال هدف افتاد. با دریافت این مسئله که او-بوت پیش فرا رسیدن روشنایی نخواهد توانست به شناور مذکور برسد، یک اژدر از فاصله بسیار زیاد به طرف آن شلیک شد که به هدف اصابت نمود و موجب غرق شدن "پورت مونترال"، کشتی باری ۵۸۸۲ تنی بریتاینایی حامل ادوات جنگی گشت. با ابلاغ گزارش غرق شدن پنجمین شناور دشمن در سومین گشت رزمی خود، نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین از طرف دریابد دونیتس به مرتن اعطا گردید. او-۶۸ با اتمام ذخایر اژدر خود به سمت ناحیه آروبا-کوراسائو بازگشت. او-۶۸ در این ناحیه نیز دو تانکر دیگر شامل "آریاگا" ۲۴۶۹ تنی پانامایی و "فریمِیر"، کشتی ۹۲۴۲ تنی متعلق به فرانسه ویشی که در کرایه پرتغالی ها بود، را غرق نمود. فرماندهی عالی برای کشتی آخر مشخصا درخواست گذر امن نموده بود. با وجود اعتراض شدید به این اقدام، دونیتس از مرتن که اصرار داشت هیچ نشانی از فرانسه ویشی و پرتغال بر آن نبوده است، حمایت کرد. این موفقیت ها
شمار قربانیان او-۶۸ در گشت رزمی چهارم را به هفت مورد رساند. بدین شکل این گشت او-۶۸ به موفق ترین عملیات او-بوت ها در دریای کارائیب از منظر تناژ غرق شده در تمامی طول جنگ بدل گشت. او-۶۸ در گشت چهارم خود ۲۱ اژدر شلیک کرد که ۱۵ مورد آن به هدف اصابت نمود. او-۶۸ روز ۱۰ ژوئیه به پایگاه بازگشت. گشت پنجم. به منظور گشت رزمی پنجم، او-۶۸ به فرمان روز ۱ اوت دریابد دونیتس به گروه "آیس بِر" متشکل از چهار او-بوت نوع ۹سی دیگر و یک او-بوت تدارکاتی، جهت حمله به کشتیرانی متفقین در آب های حوالی آفریقای جنوبی ملحق گشت. حرکت به سمت این مقصد ۱۰٬۰۰۰ کیلومتری از روز ۲۰ اوت آغاز شد. او-۶۸ پس از گذر از خط استوا، روزهای ۱۲ و ۱۴ سپتامبر، به شکل جداگانه دو کشتی تجاری را غرق کرد. این کشتی ها شامل "ترِویلی" کشتی ۵۲۹۶ تنی بریتانیایی از کاروان اف اف۸۵ و "بریدِیک" کشتی ۶۸۶۱ تنی هلندی از کاروان اف اف۸۴ می شد. ناخدا و مهندس ارشد مورد نخست، در جریان ملاقات برای سوخت گیری در روز ۲۲ سپتامبر در جنوب غربی والویس بی، به او-۴۵۹، او-بوت تدارکاتی تحویل داده شدند. در ادامه او-۶۸ به همراه او-۱۷۲ روز ۶ اکتبر وارد ناحیه کیپ تاون گردید اما بر خلاف انتظار با فض
ای تقریباً خالی از کشتیرانی مواجه گشت. به هر صورت با دریافت آزادی عمل از طرف فرماندهی عالی در روز ۸ اکتبر، او-۶۸ در عرض کمتر از ۲۷ ساعت شش شناور را غرق کرد. این کشتی ها شامل "کوموندوروس"، کشتی ۳۵۹۸ تنی یونانی از کاروان جی آر۵۶ و "خاستِرکِرک" کشتی ۸۵۷۹ تنی هلندی، "سوئیف شور"، کشتی ۸۲۰۷ تنی آمریکایی، "سارت"، کشتی ۵۲۷۱ تنی بریتانیایی، "اگزامِلیا"، کشتی ۴۹۸۱ تنی آمریکایی و "بلجیِن فایتِر" کشتی ۵۴۰۳ تنی بلژیکی از کاروان جی آر۵۹ می شد. اگر وضعیت آب وهوایی اجازه می داد احتمالاً این مقدار بیشتر می شد. او-۶۸ روز ۱۴ اکتبر در میانه یک طوفان گرفتار گردید که تکان های حاصل از آن موجب شکستن تمام ظروف درون او-بوت گشت. او-۶۸ با مقداری حرکت به سمت غرب به آب های آرام تری رسید اما قادر به یافتن طعمه نشد تا در نهایت روز ۳۰ اکتبر راه خانه را در پیش بگیرد. در مسیر بازگشت به فرانسه، "سیتی آو کایرو"، کشتی ۸۰۳۴ تنی بریتانیایی، شب ۸ نوامبر در ۸۰۰ کیلومتری جنوب سنت هلن با دو اژدر غرق شد. با مشاهده تعداد زیاد سرنشینان و وجود زنان و کودکان در میان آن ها، خدمه او-۶۸ متوجه شدند که یک کشتی مسافربری را غرق کرده اند. امکان حمل این افراد برای ا
و-۶۸ میسر نبود اما به هر صورت او-بوت خود را به میان کشتی های نجات رساند و در یافتن مابقی بازماندگان از درون آب به آن ها کمک کرد. او-۶۸ با نشان دادن مسیر دقیق به سمت سنت هلن این افراد را ترک نمود. حدود ۲۰۰ تن از مجموع ۳۰۰ سرنشین "سیتی آو کایرو" از این حادثه جان به در بردند و بیشتر آن ها ۱۳ روز بعد در نزدیکی سنت هلن از آب گرفته شدند. به جهت تمامی این موفقیت ها روز ۱۷ نوامبر برگ های بلوط به نشان صلیب شوالیه ناخدا سوم مرتن، فرمانده او-۶۸ افزوده گشت. غرق کردن ۲۷ کشتی دشمن با مجموع تناژ حدود ۱۷۰ هزار تن در پنج گشت رزمی با او-۶۸ مرتن را در میان شش فرمانده برتر ناوگان او-بوت ها قرار داد. او-بوت روز ۶ دسامبر در لوریان پهلو گرفت. او-۶۸ در گشت پنجم خود ۱۹ اژدر شلیک کرد که ۱۴ مورد آن به هدف اصابت نمود. ماه ژانویه سال ۱۹۴۳، درحالیکه تعمیرات اساسی گسترده ای بر روی او-۶۸ در حال انجام بود، ناخدا سوم مرتن جایگاه فرماندهی این او-بوت را ترک کرد. ناوبان یکم آلبرت لاوتسمیس، افسر نخست او-بوت، فرماندهی او-۶۸ را بر عهده گرفت. گشت ششم. او-۶۸ گشت رزمی هفتم خود را روز ۳ فوریه سال ۱۹۴۳ از لوریان آغاز کرد. او-۶۸ در جریان این گشت دو کشتی