Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دیوید بلور (زاده ۱۹۴۲) فیلسوف انگلیسی، استاد دانشگاه ادینبورا است. بلور چهره سرشناس مکتب ادینبورا است. وی بنیانگذار برنامهٔ قوی در جامعه شناسی معرفت علمی است. زندگی. دیوید بلور در سال ۱۹۴۲ در دربی در کشور انگلستان به دنیا آمد. در دانشگاه فلسفه و روانشناسی خواند. در دهه ۷۰ میلادی به همراه بری بارنز، برنامه قوی را بنیانگذاری و هدایت کردند، که در این برنامه هدف اصلی آن ها مقابله با رویکردهای پیشینی به معرفت علمی بود. این رویکرد که در فلسفه علم مشهور است، تلاش دارد نشان دهد که معرفت علمی بدون آزمون تجربی نمی تواند ادعای عقلانی بودن داشته باشد. بلور در سال ۱۹۹۶ جایزه جان دسموند برنال را به خاطر خدمات ارزشمند به فلسفه دریافت کرد. نظرات. بلور در کتاب "معرفت و تصورات اجتماعی" که اولین بار در سال ۱۹۷۶ به چاپ رسید تلاش کرد ماهیت تجربی ریاضیات را نشان دهد. به تمایز جامعه شناسی ریاضی دانان و جامعه شناسی ریاضی اشاره می کند، اولی به بررسی مسائلی مانند نحؤه استخدام ریاضی دانان، مشکلات اشتغال و از این قبیل مسائل می پردازد که تقریباً کسی در امکان آن شکی ندارد، در حالی که دومی یعنی جامعه شناسی ریاضی به دنبال بررسی جامعه شناختی
معرفت ریاضیاتی است یعنی تلاش دارد ضرورت منطقی در اثبات های ریاضیاتی را نشان دهد یا اینکه چرا ثابت کردن یک مسئله در ریاضیات اثبات به حساب می آید. در حالی که بلور به دشواری این امر اذعان دارد ولی آن را غیرممکن نمی داند. در واقع ریاضیات مقاوم ترین شاخهٔ معرفت در مقابل با تجربه گرایی است، که اگر سد مقاومت ریاضیات در برابر آن ها فرو بریزد، تجربه گرایی می توانند ادعا کنند که تمام عرصه های معرفت را فتح کرده و مورد بررسی قرار می دهند. بلور عنوان می کند که اثبات های ریاضیاتی به نظر حاوی حقایقی هستند که ما را مجبور به پذیرش خود می کنند مانند حقیقت اشیای فیزیکی و مواردی که در طبیعت با حواس پنج گانه مشاهده می کنیم، با این تفاوت که حواس پنج گانه امکان خطا دارند در حالی که اثبات ریاضیاتی دارای هیچ گونه خللی نیستند. این امر باعث شکل گیری این باور شده است که واقعیتی وجود دارد که گزاره های ریاضی آن ها را توصیف می کنند و صدق گزاره های ریاضی را تعیین می کنند، علاوه بر اینها این نکته که ریاضی جایگزینی برای آنچه که داریم وجود ندارد، برخلاف فیزیک یا هندسه که جایگزین هایی برای آن ها در طول تاریخ معرفی شده است. بلور یکی از نقاط قوت
رویکرد طبیعت گرایانه به ریاضیات، مطالعهٔ روانشناختی چگونگی یادگیری ریاضی است. از نظر بلور با مطالعهٔ روانشناختی یادگیری ریاضی می توان به ریاضیات به عنوان بدنه ای از مهارت ها، باورها و افکاری نگاه کرد که افراد باید به آن ها آشنا شوند و در موارد ممکن است افراد به درجه ای از مهارت و تسلط دست یابند که بتوانند در ریاضی نوآوری هایی به وجود بیاورند که برای دیگران نیز قابل استفاده باشد. از نظر بلور باورهای نهادینه شده هستند، چرا که روانشناختی نیستد یعنی هر فردی یک جور آن را نمی فهمد، و نه یک ابژه واقعی است که افراد بتوانند آن را ببینند یا حسش کنند، بنابراین عینی بودن یک باور به نهادینه شدن آن بستگی دارد، باوری که پذیرفته می شود و از فردی به فرد دیگری قابل انتقال است. بلور در آثاری دیگر مانند "ویتگنشتاین، قواعد و نهادها" با دفاع از تفسیر اجتماع گرا از پیروی از قواعد در مقابل تفسیر فردگرا، تلاش دارد نشان دهد که قواعد (به عنوان مثال قواعد ریاضی یا اخلاقی) استعلایی و عینی به معنای کلاسیک نیستند و باورهایی نهادینه شده هستند که قابل تغییر هستند و می توان در آن ها نوآوری ایجاد کرد، هرچند نباید این توصیف را با دل به خواهی ب
ودن یا باری به هر جهت بودن قواعد در نظر گرفت. دیوید بلور، تفسیر سول کریپکی از پیروی از قواعد لودویگ ویتگنشتاین، موضع توماس کوهن در فلسفهٔ علم را حمایت کرده و بسط داده است. همچنین وی از منتقدان سرسخت کارل پوپر به حساب می آید.
«دلیل» تک آهنگی از هنرمند اهل کانادا سلین دیون است که در منتشر شد.
«جاودانگی» تک آهنگی از هنرمند اهل کانادا سلین دیون با همراهی گروه بی جیز برای آواز پس زمینه است که در منتشر شد.
«وقتی بهت احتیاج داشتم» تک آهنگی از لیو سایر است که در سال ۱۹۷۷ میلادی منتشر شد.
«مایل ها باید طی کنم (قبل از اینکه بخوابم)» تک آهنگی از هنرمند اهل کانادا سلین دیون است که در منتشر شد.
نظریه انتقادی روابط بین الملل، مجموعه متنوعی از مکاتب فکری در روابط بین الملل است که وجوه نظری، فرانظری و/یا وضع موجود سیاسی را در نظریه روابط بین الملل و سیاست بین الملل با رویکردی اثبات گرایانه یا پسااثبات گرایانه، مورد نقد قرار می دهد. نقدهای اثبات گرایانه شامل رویکردهای مارکسیستی و نئو مارکسیستی و زمینه های مشخصی از سازه انگاری اجتماعی می باشد. نقدهای پسااثبات گرایانه شامل رویکردهای پساساختاری، پسااستعماری، سازه انگاری انتقادی، نظریه انتقادی (استفاده شده توسط مکتب فرانکفورت)، نئوگرامشیانی، بیشتر رویکردهای فمینیستی و برخی از رویکردهای مکتب انگلیسی می باشد که هم در مبانی معرفت شناختی و هم در مبانی هستی شناختی متفاوت از واقع گرایی و لیبرالیسم می باشد.
نظریه صلح دموکراتیک یا (صلح دموکراتیک) نظریه ای است که فرض می کند دموکراسی ها از درگیرشدن در منازعات مسلحانه با دیگر دموکراسی های شناخته شده خودداری می کنند. در مقابل نظریه هایی که توضیح دهنده جنگ هستند، نظریه صلح دموکراتیک یک «نظریه صلح» است که انگیزه های بازدارنده خشونت دولتی را ترسیم می کند. موافقان نظریه صلح دموکراتیک معتقدند که هر دو شکل دموکراسی انتخاباتی و جمهوری خواهانه در درگیری مسلحانه با دیگر دموکراسی های شناخته شده مردد هستند. طرفداران مختلف این نظریه بیان می کنند که عوامل متعددی در ایجاد صلح میان دولت های دموکراتیک نقش دارند. نظریه پردازان مختلف، شکل های متفاوتی از این نظریه را مطرح می کنند: شکل «مونادیک» (monadic) (دموکراسی ها به طور کلی در روابط بین الملل خود صلح جوتر هستند)؛ شکل «دایادیک» (dyadic) (دموکراسی ها با سایر دموکراسی ها وارد جنگ نمی شوند)؛ و شکل «سیستمیک» (systemic) (افزایش تعداد دولت های دموکراتیک در نظام بین الملل، نظام بین الملل را صلح آمیزتر می کند). از نظر هنجارهاهنجارها و هویت ها، این فرض مطرح است که افکار عمومی در جوامع دموکراتیک در تعامل با دیگر دموکراسی ها تمایل بیشتری به صل
ح طلبی دارند و رهبران منتخب دموکراتیک نیز احتمال بیشتری دارد که در مناقشات (چه در سیاست داخلی و چه در سیاست بین الملل) به راه حل های مسالمت آمیز متوسل شوند. از نظر محدودیت های ساختاری یا نهادی، این فرض وجود دارد که سازوکارهای بازداری و توازن، پاسخگویی رهبران در برابر مردم و وجود ائتلاف های برنده گسترده تر، آغاز جنگ توسط رهبران دموکراتیک را دشوارتر می کند، مگر آنکه نسبت منافع به هزینه ها به طور آشکاری به نفع آنان باشد. این محدودیت های ساختاری، همراه با ماهیت شفاف دولت های دموکراتیک، بسیج برای جنگ و آغاز حملات غافلگیرانه را برای رهبران دموکراتیک دشوارتر می کند و این امر موجب کاهش ترس و جلوگیری از تشدید ناخواسته تنش ها تا حد جنگ می شود. ماهیت شفاف نظام های سیاسی دموکراتیک و همچنین مباحثات مشورتی (که شامل احزاب مخالف، رسانه ها، کارشناسان و بوروکرات ها می شود) این امکان را فراهم می کند که دولت های دموکراتیک مقاصد خود را به طور معتبر اعلام کنند. مفهوم «هزینه مخاطب» بیان می کند که تهدیدهایی که توسط رهبران دموکراتیک مطرح می شود جدی تر تلقی می شود، زیرا اگر رهبران دموکراتیک از تهدیدات خود عقب نشینی کنند، از سوی مردم د
ر انتخابات مجازات خواهند شد. این امر خطر سوء برداشت و محاسبات اشتباه توسط دولت ها را کاهش می دهد. رابطه میان صلح و دموکراسی مدت هاست که مورد توجه قرار گرفته است، اما نظریه پردازان دربارهٔ جهت علیت اختلاف نظر دارند. نظریه صلح دموکراتیک بر این باور است که دموکراسی موجب صلح می شود، در حالی که «نظریه صلح سرزمینی» ادعا می کند که صلح موجب دموکراسی می شود. نظریه های دیگری نیز وجود دارند که معتقدند متغیرهای نادیده گرفته شده بهتر از نظریه صلح دموکراتیک می توانند این همبستگی را توضیح دهند. توضیحات جایگزین برای همبستگی صلح میان دموکراسی ها شامل استدلال هایی دربارهٔ نهادها، تجارت، وابستگی متقابل اقتصادی، اتحادها، اسلطه جهانی آمریک و ثبات سیاسی می شود. تاریخچه. اگرچه نظریه صلح دموکراتیک تا دهه ۱۹۶۰ به طور دقیق و علمی مورد مطالعه قرار نگرفت، اما اصول اساسی این مفهوم از قرن هجدهم در آثار فیلسوف ایمانوئل کانت و نظریه پرداز سیاسی توماس پین مطرح شده بود. کانت در رساله خود با عنوان «» که در سال ۱۷۹۵ نوشته شد، این نظریه را پیش بینی کرد، هرچند او معتقد بود که جهانی متشکل از جمهوری های قانون اساسی تنها یکی از چندین شرط لازم برای ت
حقق صلح پایدار است. در آثار قدیمی تر اما کمتر مورد استناد، توماس پین ادعاهای مشابه یا حتی قوی تری دربارهٔ ماهیت صلح جویانه جمهوری ها مطرح کرد. پین در رساله عقل سلیم در سال ۱۷۷۶ نوشت: «جمهوری های اروپا همگی (و می توان گفت همواره) در صلح هستند.» او استدلال کرد که پادشاهان از روی غرور وارد جنگ می شوند، در حالی که جمهوری ها در همان شرایط چنین نمی کنند. تاریخ نگار و جامعه شناس فرانسوی الکسی دو توکویل نیز در کتاب "دموکراسی در آمریکا" (۱۸۳۵–۱۸۴۰) بیان کرد که ملت های دموکراتیک کمتر تمایل به جنگ دارند. هربرت اسپنسر نیز رابطه ای میان دموکراسی و صلح مطرح کرد. از زمان این آثار پیشگام، مطالعات فراوانی در این زمینه انجام شده است. بیشتر این پژوهش ها به این نتیجه رسیده اند که نوعی از صلح دموکراتیک وجود دارد، هرچند اختلاف نظرهای روش شناختی و موارد مشکوک همچنان به طور کامل حل وفصل نشده اند. تعاریف. تحقیق در مورد نظریه صلح دموکراتیک باید «دموکراسی» و «صلح» (یا اغلب «جنگ») را تعریف کند. تعریف دموکراسی. دموکراسی توسط نظریه پردازان و پژوهشگران مختلف به شیوه های متفاوتی تعریف شده است و این موضوع تا حدی دلیل تفاوت نتایج آنان است. بر
خی نمونه ها: اسمال و سینگر دموکراسی را به عنوان کشوری تعریف می کنند که (۱) انتخابات دوره ای برگزار می کند که در آن احزاب مخالف به اندازه احزاب حاکم آزادانه می توانند رقابت کنند، (۲) دست کم ۱۰ درصد جمعیت بزرگسال حق رأی داشته باشند و (۳) مجلسی داشته باشد که یا بر قوه مجریه کنترل داشته باشد یا با آن برابری کند. دویل معتقد است که «نظام های لیبرال» باید (۱) اقتصادی مبتنی بر بازار یا مالکیت خصوصی داشته باشند، (۲) از نظر سیاست گذاری دارای حاکمیت داخلی باشند، (۳) شهروندان دارای حقوق قضایی باشند و (۴) حکومت نمایندگی داشته باشند. طبق تعریف او، یا ۳۰ درصد مردان بالغ باید حق رأی داشته باشند یا امکان کسب حق رأی از طریق مالکیت کافی وجود داشته باشد. او نسبت به سایر پژوهشگران قدرت بیشتری برای پادشاهان موروثی قائل است؛ برای مثال، حکومت لوئی فیلیپ فرانسه را یک رژیم لیبرال محسوب می کند. ری شرط می گذارد که دست کم ۵۰ درصد جمعیت بزرگسال حق رأی داشته باشند و حداقل یک انتقال قدرت اجرایی به طور مسالمت آمیز و قانونی از یک حزب مستقل به حزب دیگر از طریق انتخابات انجام شده باشد. این تعریف دوره های طولانی را که اغلب دموکراتیک تلقی می شوند
، کنار می گذارد؛ برای مثال ایالات متحده تا سال ۱۸۰۰، هند از زمان استقلال تا ۱۹۷۹ و ژاپن تا ۱۹۹۳ همگی تحت سیستم تک حزبی غالب بوده اند و بر اساس این تعریف دموکراتیک محسوب نمی شوند. رامل دموکراسی را «دموکراسی لیبرال» تعریف می کند که در آن صاحبان قدرت از طریق انتخابات رقابتی با رأی مخفی و حق رأی گسترده (به طور کلی شامل دست کم دو سوم مردان بالغ) انتخاب می شوند؛ آزادی بیان، مذهب و تشکل وجود دارد؛ و چارچوب قانونی مشروطه ای برقرار است که دولت تحت آن تابع قانون است و حقوق برابر را تضمین می کند. طبقه بندی های غیر دوگانه. تعاریف فوق به صورت دوگانه هستند و کشورها را یا در دسته دموکراسی ها قرار می دهند یا در دسته غیر دموکراسی ها. بسیاری از پژوهشگران به جای این روش، از مقیاس های دقیق تر استفاده کرده اند. یکی از این نمونه ها مجموعه داده های پلیتی است که از سال ۱۸۰۰ هر کشور را هر ساله در دو مقیاس امتیازدهی می کند: یکی برای دموکراسی و دیگری برای خودکامگی؛ همچنین نمونه های دیگری نیز وجود دارد. استفاده از داده های پلیتی متفاوت بوده است: برخی پژوهشگران همبستگی بین مقیاس دموکراسی و جنگ طلبی را بررسی کرده اند؛ برخی دیگر، همانند سا
زندگان این داده ها، کشورهایی را که امتیاز دموکراسی بالا و امتیاز خودکامگی پایین دارند، دموکراسی می نامند و به صورت دودویی طبقه بندی می کنند؛ و گروهی دیگر تفاوت این دو امتیاز را محاسبه کرده و گاهی دوباره آن را به طبقه بندی دودویی تبدیل کرده اند. دموکراسی های جوان. چندین پژوهشگر مشاهده کرده اند که بسیاری از استثناهای احتمالی بر نظریه صلح دموکراتیک زمانی رخ داده اند که دست کم یکی از دموکراسی های درگیر بسیار جوان بوده است. به همین دلیل، بسیاری از آنان شرطی را اضافه کرده اند که معمولاً بیان می کند صلح طلبی فقط دربارهٔ دموکراسی های بالای سه سال صدق می کند. رامل استدلال می کند که این مدت برای «پذیرفته شدن رویه های دموکراتیک و نهادینه شدن فرهنگ دموکراسی» کافی است. علاوه بر این، این مدت ممکن است فرصت لازم را فراهم کند تا کشورهای دیگر، آن کشور را به عنوان یک دموکراسی به رسمیت بشناسند. مانسفیلد و اسنایدر ضمن تأیید اینکه بین دموکراسی های لیبرال بالغ هیچ جنگی رخ نداده، بیان می کنند که کشورهایی که در حال گذار به دموکراسی هستند به طور ویژه درگیر جنگ می شوند. آن ها دریافتند که کشورهای در حال دموکراتیزه شدن حتی جنگ طلب تر از
دموکراسی های پایدار، خودکامگی های پایدار یا حتی کشورهایی هستند که در حال گذار به خودکامگی اند؛ بنابراین، آن ها توصیه می کنند که حذف این جنگ ها از تحلیل ممکن است جنبه منفی فرایند دموکراتیزه شدن را پنهان کند. بازتحلیل نتایج آماری مطالعه پیشین تأکید می کند که رابطه میان دموکراتیزه شدن و جنگ فقط در مورد کشورهایی صادق است که قوه مجریه در آن ها قدرت، استقلال و استحکام نهادی کافی ندارد. یک مرور ادبیات دیگر چندین مطالعه را نقل می کند که نشان می دهد افزایش خطر جنگ در کشورهای در حال دموکراتیزه شدن تنها زمانی رخ می دهد که بسیاری از کشورهای اطراف غیر دموکراتیک باشند. اگر جنگ های میان دموکراسی های جوان در تحلیل گنجانده شود، چندین مطالعه و مرور همچنان شواهد کافی برای تأیید ادعای قوی تر مبنی بر اینکه همه دموکراسی ها، چه جوان و چه تثبیت شده، کمتر با یکدیگر وارد جنگ می شوند ارائه می دهند؛ هرچند برخی این نتیجه را رد می کنند. تعریف جنگ. پژوهش های کمی دربارهٔ جنگ های بین المللی معمولاً جنگ را به عنوان یک درگیری نظامی با بیش از ۱۰۰۰ کشته در نبرد در طول یک سال تعریف می کنند. این همان تعریفی است که در پروژه «همبستگی های جنگ» (Corre
lates of War Project) استفاده می شود و این پروژه داده های بسیاری از مطالعات دربارهٔ جنگ را تأمین کرده است. در عمل، بیشتر درگیری های نظامی مورد نظر به وضوح بالاتر یا پایین تر از این آستانه قرار می گیرند. برخی پژوهشگران از تعاریف متفاوتی استفاده کرده اند. برای مثال، وئارت جنگ را به عنوان بیش از ۲۰۰ کشته در نبرد تعریف می کند. روسِت هنگام بررسی یونان باستان، تنها وجود درگیری واقعی نظامی را کافی می داند، مشروط بر اینکه نیروهای درگیر در هر دو طرف تحت اختیار دولت باشند. «اختلافات بین دولتی نظامی شده» "Militarized Interstate Disputes" (MIDs) در طبقه بندی پروژه «همبستگی های جنگ» درگیری هایی سبک تر از جنگ هستند. چنین درگیری ای ممکن است چیزی بیش از نمایش قدرت نظامی بدون کشته شدن در نبرد نباشد. MIDs و جنگ ها با هم «درگیری های بین دولتی نظامی شده» (MICs) را تشکیل می دهند. MIDs شامل درگیری هایی هستند که مقدم بر جنگ هستند؛ بنابراین تفاوت میان MIDs و MICs ممکن است کمتر از آن چیزی باشد که به نظر می رسد. تحلیل های آماری و دغدغه های مربوط به «درجه آزادی» دلایل اصلی استفاده از MIDs به جای جنگ های واقعی هستند. جنگ ها نسبتاً نادرن
د. میانگین نسبت ۳۰ MID به یک جنگ، محیط آماری غنی تری برای تحلیل فراهم می کند. صلح مونادیک در برابر صلح دایادیک. بیشتر پژوهش ها بر «صلح دایادیک» متمرکز است، یعنی اینکه دموکراسی ها با یکدیگر وارد جنگ نمی شوند. تعداد کمی از پژوهشگران از «صلح مونادیک» حمایت کرده اند، یعنی این فرض که دموکراسی ها به طور کلی صلح طلب تر هستند. مقالات اخیر اندکی اثر مونادیک را نشان می دهند. مولر و وولف در فهرست کردن این مقالات تأیید می کنند که «به طور میانگین، دموکراسی ها ممکن است اندکی، اما نه به طور قابل توجهی، کمتر جنگ طلب باشند» اما توضیحات کلی مونادیک را «نه ضروری و نه قانع کننده» می دانند. آن ها خاطرنشان می کنند که دموکراسی ها در جنگ طلبی علیه غیر دموکراسی ها تفاوت های زیادی داشته اند. آغاز درگیری. طبق یک مطالعه مروری در سال ۲۰۱۷، «شواهد کافی وجود دارد که نشان دهد دموکراسی دست کم بین دموکراسی ها موجب صلح می شود و همبستگی مشاهده شده میان دموکراسی و صلح، ساختگی نیست.» بیشتر پژوهش ها فقط به بررسی طرف های درگیر پرداخته اند و سؤالِ اینکه چه کسی درگیری را آغاز کرده است را نادیده گرفته اند. در بسیاری از درگیری ها، هر دو طرف ادعا می کنن
د که طرف مقابل آغازگر بوده است. چندین پژوهشگر استدلال کرده اند که مطالعه آغاز درگیری ارزش محدودی دارد، زیرا داده های موجود در این زمینه به ویژه غیرقابل اعتماد هستند. با این حال، چندین مطالعه به این موضوع پرداخته اند. رایتر و استام استدلال می کنند که خودکامگی ها بیشتر از دموکراسی ها علیه دموکراسی ها درگیری آغاز می کنند. کوکن بوش و رودی، ضمن تأیید نتایج رایتر و استام، دریافتند که دموکراسی ها بیشتر از غیر دموکراسی ها علیه غیر دموکراسی ها جنگ آغاز می کنند. چندین مطالعه بعدی بررسی کرده اند که انواع مختلف خودکامگی ها با نهادهای متفاوت چگونه از نظر آغاز درگیری تفاوت دارند. دیکتاتوری های شخصی محور و نظامی در مقایسه با سایر انواع خودکامگی ها مانند دولت های تک حزبی، بیشتر مستعد آغاز درگیری هستند، اما همچنین بیشتر هدف حملات آغاز شده توسط سایر بازیگران قرار می گیرند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ نشان داد که دموکراسی ها در حل وفصل مسالمت آمیز اختلافات مرزی موفق تر از غیر دموکراسی ها نیستند. خشونت داخلی و نسل کشی. بیشتر این مقاله به پژوهش های مربوط به روابط بین دولت ها می پردازد. با این حال، شواهدی نیز وجود دارد که نشان می دهد دم
وکراسی ها دارای خشونت سیستماتیک داخلی کمتری هستند. برای مثال، یک مطالعه نشان می دهد که دموکراتیک ترین و خودکامه ترین دولت ها کمتر شاهد وقوع جنگ داخلی هستند، در حالی که رژیم های میانی بیشترین میزان جنگ داخلی را دارند. احتمال وقوع جنگ داخلی همچنین با تغییرات سیاسی افزایش می یابد، چه این تغییرات به سمت دموکراسی بیشتر باشد و چه به سمت خودکامگی بیشتر. رژیم های میانی فارغ از مدت زمان سپری شده از تغییرات سیاسی، همچنان بیشترین آمادگی را برای جنگ داخلی دارند. در بلندمدت، چون رژیم های میانی از خودکامگی ها و خودکامگی ها از دموکراسی ها بی ثبات ترند، دموکراسی پایدار محتمل ترین نقطه پایان فرایند مردم سالاری شدن است. مطالعه آبادیه نشان می دهد که دموکراتیک ترین کشورها کمترین میزان تروریسم را دارند. هارف نشان می دهد که نسل کشی و پاک سازی سیاسی جمعیت (politicide) در دموکراسی ها نادر است. رامل نیز نشان می دهد که هرچه یک رژیم دموکراتیک تر باشد، میزان مردم کشی (Democide) آن کمتر است. او دریافته است که مردم کشی شش برابر نبردها انسان کشته است. داونپورت و آرمسترانگ دوم چندین مطالعه دیگر را مرور کرده و می گویند: «بارها نشان داده شده
است که نظام های سیاسی دموکراتیک ممنوعیت های سیاسی، سانسور، شکنجه، ناپدیدشدن ها و کشتار جمعی را کاهش می دهند و این امر به طور خطی در میان سنجش ها، روش شناسی ها، دوره های زمانی، کشورها و زمینه های متنوع صادق است.» آن ها نتیجه می گیرند: «در میان انواع شاخص ها و تکنیک های روش شناختی، مشخص شده است که زیر سطح معینی، دموکراسی تأثیری بر نقض حقوق بشر ندارد، اما بالاتر از این سطح، دموکراسی به طور منفی و تقریباً خطی بر سرکوب تأثیر می گذارد.» آن ها همچنین بیان می کنند که سی سال پژوهش آماری نشان داده است که تنها دو متغیر نقض حقوق بشر را کاهش می دهند: دموکراسی سیاسی و توسعه اقتصادی. ابولوف و گلدمن یک نکته احتیاطی را مطرح می کنند و بر خاورمیانه و شمال آفریقا (MENA) تمرکز دارند. از نظر آماری، یک دموکراسی در منطقه منا باعث می شود کشور هم بیشتر مستعد شروع و هم وقوع جنگ داخلی باشد و هرچه یک کشور در منا دموکراتیک تر باشد، احتمال درگیری خشونت آمیز درون کشوری در آن بیشتر است. علاوه بر این، بی سالاری چه در سطح جهان و چه در MENA ظاهراً مستعد جنگ داخلی نیستند. در جستجوی علیت فراتر از همبستگی، آن ها پیشنهاد می کنند که اثر آرامش بخش دم
وکراسی تا حدی از طریق پذیرش اجتماعی حق تعیین سرنوشت و حاکمیت مردم میانجی گری می شود. این امر ممکن است «ناسیونالیسم دموکراتیزه شونده» را به پیش شرط بلندمدت و نه فقط مانعی فوری برای صلح و دموکراسی تبدیل کند.
آلن پل (؛ زاده ) یک تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است.
ریک کلیولند (؛ زاده) یک فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
فردی رودریگز (؛ زاده ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "شش فوت زیر زمین"، "سربازان ثروت"، "رؤیاپردازان"، "فورت بلیس"، "شوک بطری"، "نمی توانم صبر کنم" و "تقاص" اشاره کرد.
متیو سنت پاتریک (؛ زاده ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به خوابگردی، شش فوت زیر زمین، جنگ و دروغ نگو توپ اشاره کرد.
سیمون لوک هیلدبرت مینیوله (، ؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که برای باشگاه کلوب بروخه بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده است. او قرار است کمک سرپرست تیم کلوپ بروخه شود. او ۲ گل زده است
کوئن کاستلز (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که برای تیم القادسیه عربستان و تیم ملی فوتبال بلژیک بازی می کند.
سباستین پوکونیولی (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده است.
آنتونی فندن بور (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده است.
نیکولاس روبرت کریستین لومبارتس (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده است.
لوران سیمان (؛ زاده ) بازیکن فوتبال پیشین اهل بلژیک است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده است.
راجا ناینگولان (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال دورگه اهل بلژیک و اندونزی است.هواداران اس رم به او بخاطر روحیه ی جنگندگی و علاقه به ماسک نینجا به او لقب《نینجا》دادند.همچنین او استعداد بالایی در زدن گل های بیرون محوطه دارد و در تکل زدن هم ماهر است که اورا تبدیل به یک هافبک دفاعی تمام عیار و درجه یک و مهره ی قابل اعتماد در تیم اسپالتی تبدیل کرده بود.همچنین او علاقه ی زیادی به سیگار دارد و در همین ایام بود که یک جنجال جدید برایش درست کردند.در یک عکس او در حال سیگار کشیدن روی نیمکت ذخیره ی تیم فعلی اش است اما این جنجال ها فعلا برای او مشکلی ایجاد نکرده است.
دریس مرتنز (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. مرتنز با مبلغی بالغ بر ۱۳ میلیون یورو به آیندهوون منتقل شد و جام های کی ان وی بی و یوهان کرایف شیلد را در سال ۲۰۱۲ برنده شد سپس به ناپولی پیوست. او در مجموع ۳۹۷ بازی برای این باشگاه انجام داد و با ۱۴۸ گل بهترین گل زن تاریخ این باشگاه به شمار می رود. او در سال ۲۰۱۴ قهرمان کوپا ایتالیا و سوپرکاپ ایتالیا شد و در فصل ۲۰۱۶ به عنوان عضوی از تیم منتخب سری آ انتخاب شد.وی در سال ۲۰۲۲ به گالاتاسرای پیوست.
کریستین بنتک (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که برای باشگاه دی سی یونایتد بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی بلژیک بازی می کند.
فوزی غلام (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل الجزایر است که برای باشگاه ناپولی بازی می کند.
عیسی ماندی (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است .وی برای باشگاه فوتبال لیل در لیگ فرانسه بازی می کند.
یاسین نصرالدین ابراهیمی (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.وی در لیگ قهرمانان اروپا با زدن 8 گل جز گلزن ترین بازیکنان الجزایری است
اسحاق سلیمانی (زاده ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است که به عنوان مهاجم بازی می کند. جام جهانی ۲۰۱۴. سلیمانی در در دیدار تیم های الجزایر - کره جنوبی به عنوان بهترین بازیکن تیم الجزایر در این دیدار انتخاب شد. وی همچنین پس از به ثمر رساندن گل صعود الجزایر به دیدار مرحله یک هشتم نهایی جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل از طرف کمیته برگزارکننده رقابتها به عنوان برترین بازیکن دیدار تیم های الجزایر - روسیه انتخاب شد.
یوری ولادیمیروویچ لودیگین (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
سرگی ویکتوروویچ ریژیکوف (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل روسیه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
واسیلی ولادیمیروویچ برزوتسکی (؛ زاده ) بازیکن فوتبال پیشین اهل روسیه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است. برادر دوقلوی او الکسی برزوتسکی نیز بازیکن فوتبال است و سابقهٔ بازی برای زسکا مسکو را دارد.
آندری یشچنکو (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل روسیه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
فرانسین هاینریش دیپلمات سابق و مجموعه دار فرانسوی است. وی چندین سال سفیر جامعه اروپایی در هند و سفیر فرانسه در کشورهای مصر، تونس، نپال، بوتان و سریلانکا بوده است. این سیاستمدار اسبق اکنون بیشتر شخصیتی فرهنگی هنری دارد که در باغ-موزه شخصی اش در نورماندی، دو هزار قطعه اثر نقاشی و مجسمه نگهداری می کند. هاینریش در موزه خود آثار بسیاری از عمرالنّجدی هنرمند فقید مصری نگهداری می کند؛ تا جایی که مهم ترین مجموعه از آثار نجدی در موزه او قرار دارد. باغ-موزه فرانسین هاینریش در گاسنی نورماندی واقع در ساحل شرقی رودخانه سن و در ۸۵ کیلومتری پاریس قرار دارد که در آن نقاشی ها و مجسمه هایی از هنرمندان آشنا و ناآشنای جهان نگهداری می شود. چند تندیس از رضا یحیایی، نقاش و مجسمه ساز ایرانی، در وسط مجموعه نصب شده است که «شقایق» نام دارد. آثاری از سعید خاورنژاد، دیگر هنرمند ایرانی هم در این موزه نگهداری می شود.
الکسی آناتولیویچ کوزلوف (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل روسیه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
گئورگی شنیکوف (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل روسیه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
یِوگِنی ولادیمیروویچ ماکیف (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
ویکتور ایگورویچ فایزولین (؛ زاده ) بازیکن فوتبال پیشین اهل روسیه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
الکساندر الکساندروویچ ریازانتسف (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
اولگ الکساندروویچ شاتوف (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
الکسی یونوف (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل روسیه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
فیودور میخایلوویچ اسمولوف (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
جونگ سونگ-ریونگ (زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است.
کیم سونگ گیو (؛ ؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است.که در باشگاه فوتبال الشباب عربستان سعودی و تیم ملی فوتبال کره جنوبی در پست دروازه بان بازی می کند.
کیم جین-هیون (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال کره جنوبی کره جنوبی کره جنوبی بازی کرده است.
هونگ جئونگ-هو (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است.
پارک جو-هو (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی سابقه بازی در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ و جام ملت های آسیا ۲۰۱۵ را دارد.
کیم جین سو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است.که در باشگاه فوتبال چونبوک هیوندای موتورز در پست مدافع بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است.
هوانگ سئوک-هو (زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال کره جنوبی کره جنوبی کره جنوبی بازی کرده است.