Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سینمای بلژیک، دولت یارانه ثابتی را برای آن در نظر می گیرد که برنامه ای موفقیت آمیز است. در این سالها آندره دلوو با اقتباس از رمان های مشهور بلژیکی و کارگردانی ۲ فیلم "مردی که موهایش را کوتاه کرده بود" و "یک شب… یک قطار،" رهبری نسل جوان سینمای بلژیک را به عهده می گیرد. آثار آندره دلوو به عنوان یک هلندی زبان، دارای تعصب زبانی و قومی نبود و فیلم هایش برای بلژیکی ها تقریباً ملی جلوه گری می کرد. در حال حاضر به سبب همین آثار آندره دلوو به او لقب پدر سینمای ملی بلژیک داده شده است. همچنین وی از اولین سینماگرانی بود که آثار نویسنده مهم فلاندری زبان بلژیک فلیکس تیمرمانس را به زبان فیلم برگرداند. ژاک برل نیز در دهه ۷۰ وارد بدنه سینمایی بلژیک شد. برل به عنوان یک خواننده، نویسنده، بازیگر و کارگردان بلژیکی سهم زیادی در شناساندن سینمای این کشور ایفا کرد. دهه ۸۰ و ۹۰ آغاز عصر طلایی سینمای بلژیک. از ابتدای دهه ۸۰ پشتیبانی مالی دولت از سینمای بلژیک شدت می گیرد. در این دهه دیگر از نسل قدیم بدنه سینمای بلژیک خبری نیست؛ و کارگردانان جوانی مطرح می شوند. مارک دیدن با فیلم های "بروکسل کنار شب" محصول ۱۹۸۳و "استانبول" محصول ۱۹۸۵و راب
ی دی هرت با فیلم هایی مانند "تپه زغال اخته" محصول ۱۹۸۹از این دسته هستند. در دهه ۹۰ سینمای بلژیک به استقلال مالی می رسد. بازیگران جهانی معرفی می کند و در فستیوال های معتبر سینمایی حضور مداوم دارد. دهه ۹۰ آغاز عصر طلایی سینمای بلژیک است. در این دهه اولین فیلم مهم "انسان سگ را گاز می گیرد" محصول ۱۹۹۲ به کارگردانی رمی بلوو است. "داینز" محصول ۱۹۹۲ ساخته استین کانینکس نیز فیلم مهم این دهه است. چرا که در اسکار ۱۹۹۲ نامزد بهترین فیلم خارجی زبان شده بود. در اواخر دهه ۹۰ برادران داردن در سینمای بلژیک تثبیت می شوند. فیلمسازانی که اعتبار فراوانی برای سینمای بلژیک بدست آوردند. برادران داردن در سال ۱۹۹۹ با کاگردانی "رزتا" به نخل طلا جشنواره کن رسیدند. سال های اخیر. آغاز هزاره سوم با پویایی بیشتر برای سینمای بلژیک همراه است. "همه مشهورند" محصول ۲۰۰۰ ساخته دومینیک درودیه نامزد دریافت اسکار بهترین فیلم خارجی زبان می شود و داردن ها نیز دوباره در سال ۲۰۰۵ در فستیوال فیلم کن با فیلم "بچه" به نخل طلا می رسند. سینمای بلژیک در سال های اخیر نیز فیلمسازان مطرحی مانند فردریک دو شو، ژاکو فان دورمال، لوکاس بلوایوکس و بولی لنر را معرفی ک
رده است. مهمترین موفقیت سینمای بلژیک در سالهای اخیر اکران فیلم "کله شق" ساخته مایکل روسکم است که در هشتاد و چهارمین دوره جوایز اسکار نامزد بهترین فیلم خارجی زبان شده بود. همچنین باید از ۲ روز و یک شب ساخته برادران داردن نام برد که در کن ۶۷ در بخش مسابقه قرار داشت. جدای از فیلمسازان و نویسندگان بلژیکی، بدنه سینمای این کشور بازیگران سرشناسی را نیز به صنعت سینما معرفی کرده است. پس از ژاک برل که مربوط به دهه های گذشته است، ژان کلود ون دام شناخته شده ترین بازیگر سینمای این کشور است. او که با فیلم های اکشن و ماجراجویانه رزمی به سینمای آمریکا آمد، با فیلم "سرباز جهانی" محصول ۱۹۹۲ چهره شد.آن پترسون، آنی کوردی، ژان دکلر، پاسکال دوکن، امیلی دوکن، ماتیاس اسخونارتس و فرانسیس دامینز از دیگر چهره های سینمای بلژیک به شمار می آیند. جشنواره های سینمایی. با توجه به تعدد زبان در بلژیک سینمای بلژیک از دهه ۶۰ بدینسو جشنواره های فیلم داخلی و خارجی زیادی را برگزار کرده است. جشنواره هایی عمدتاً کوچک و منطقه ای که به لحاظ زبانی سرو شکل یافته اند. از این میان جشنواره بین المللی فیلم های مستقل بروکسل (Brussels International Independent
Film Festival) مشهور است. این جشنواره که به نمایش فیلم های مستقل اختصاص دارد، همه ساله در بروکسل پایتخت بلژیک برگزار می شود. جشنواره بین المللی فیلم های مستقل بروکسل از سال ۱۹۷۴ میلادی آغاز به کار کرد و در ابتدا، تمرکزش بر فیلم های مستقل ۸ میلیمتری بود. جشنواره بین المللی فیلم فلاندرز نیز از مهمترین رویدادهای سینمایی این کشور محسوب می شوند. جوایز سینمایی. جایزه ماگریت توسط «آکادمی آندره دِلوو» به برترین های صنعت سینمای بلژیک اهدا می شود. این جایزه به عنوان برجسته ترین جایزه سینمایی این کشور از «جایزه سزار» در فرانسه الگوبرداری شده است و در سال ۲۰۱۱ میلادی پایه گذاری شد. انجمن منتقدان فیلم بلژیک نیز از سال ۱۹۷۶، هر ساله جایزه آندره کاونس را به بهترین فیلم برگزیده کشور اهدا می کند. یکی دیگر از جوایز سینمایی بلژیک، جایزه ژرژ دلرو است که برای بهترین موسیقی فیلم در نظر گرفته شده است. اهدای این جایزه برای نخستین بار در سال ۱۹۸۵ در جشنواره بین المللی فیلم فلاندرز صورت گرفت. آمار و ارقام. در حال حاضر بیش از ۴۶۰ سالن سینما در بلژیک وجود دارد. جمعیت سینماروی این کشور سالیانه بیش از ۲۲ میلیون نفر برآورد گردیده است. تعد
اد فیلم های تولید شده در این کشور نیز سالیانه ۳۶ فیلم سینمایی، ۴ فیلم انیمیشن و ۷ اثر مستند گزارش شده است.
سینمای اتریش به صنعت فیلم مستقر در اتریش اشاره دارد. اتریش از ابتدای قرن بیستم و زمانی که امپراتوری اتریش-مجارستان بر این سرزمین حکومت می کرد، در صنعت فیلم سازی فعال بوده و این جریان تا به امروز ادامه داشته است. از پیشگامان فیلم سازی در اتریش می توان به کارگردانانی چون مایکل کورتیز و الکساندر کوردا اشاره کرد. برخی از کارگردانان اتریشی هم کار خود را در سینمای جمهوری وایمار پی گرفتند که از آن میان می توان به فریتس لانگ، گئورگ ویلهلم پابست، جوزف فون اشترنبرگ، بیلی وایلدر، فرد زینمان و اتو پرمینگر اشاره کرد. در میانه دو جنگ جهانی، کارگردانی چون هنری کاستر، که بعدها از اتریش مهاجرت کرد، نمونه هایی از فیلم کمدی اتریشی را عرضه کردند. در همان زمان، ویلی فرست و والتر رایش گونه فیلم وینی را بنیان نهادند. پس از آن که اتریش در ۱۹۳۸ بخشی از آلمان نازی شد، کمپانی وین فیلم، مبدل به استودیوی مهمی برای فیلم های به ظاهر غیرسیاسی شد. در دوران پس از جنگ جهانی دوم، تولید فیلم در اتریش، به سرعت و با کمک متفقین از سر گرفته شد. کارگردانان قدیمی و تازه کار اتریشی مانند ارنست ماریشکا و فرانز آنتل، سینمای کمدی را احیا کرده و گونه جدیدی
از حماسه های مربوط به امپراتوری را ایجاد کردند.
«آدبال» () فیلمی استرالیایی است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به شین جاکوبسون اشاره کرد. این فیلم از روی یک داستان واقعی ساخته شده است. موضوع فیلم. سگی به نام «آدبال» مأمور می شود تا از پنگوئن های یک جزیره در برابر حملهٔ روباه ها محافظت کند.
قتل عام بروانه () به کشتار ۷۰ نفر از غیرنظامیان سنی ساکن روستای بروانه به دست شبه نظامیان ناشناس شیعه یا داعش گفته می شود.
دی شاون دوپری هالتون ملقب به پروف یک خواننده هیپ هاپ آمریکایی بود که برای کمپانی دی ۱۲ فعالیت می کرد. او هم محلی و دوست صمیمی امینم بود. وی بر اثر اصابت چهار گلوله که دوتا از آنها به سر و دو تای دیگر به سینهٔ او اصابت کرد کشته شد . این اتفاق هنگام بازی بیلیارد در یک کلوپ افتاد. اوایل زندگی. دی شانون دوپری هولتون در تاریخ ۲ اکتبر سال ۱۹۷۳ بدنیا آمد. پدرش ، مک کینلی جکسون ، یک تهیه کننده موسیقی بود که قبل از تولد هولتون برای کار حرفه ای خود را ترک کرد. او از جوانی با امینم دوست صمیمی بود. حرفه موسیقی. هولتون که در اصل به عنوان حداکثر شناخته می شد ، تحت عنوان پروف شناخته می شود ، ابتدا به عنوان بخشی از گروه رپ دی ۱۲ ، یک گروه هیپ هاپ که در شکل گیری وی نقش مهمی داشت ، به شهرت رسید. موفقیت های اولیه فردی شامل برجسته شدن در ستون "The Unsigned Hype" ستون The Source در سال ۱۹۹۹ و تقریباً پیروزی در نبرد Blaze 1998 است. اولین حضور تلویزیونی وی در ویدئوی آلیا با عنوان "Age Ain't Nothing But a Number" بود. در سال ۲۰۰۰ ، پروف با تورهای Up In Smoke تور با Eminem ، Dr. او در سال ۲۰۰۱ با انتشار شب شیطان ، اولین آلبوم D12 در
Interscope Records ، بیشتر در معرض دید قرار گرفت. سال بعد ، پروف در "Promatic" با Dogmatic همکاری کرد و برای حمایت از اکران به تور "مدیریت خشم" امینم پیوست. [4] او در فیلم 8 مایل به همراه امینم و Xzibit ظاهر شد. Proof در نقش Lil 'Tic ، یک رپ سبک آزاد ظاهر شد که با شخصیت اصلی ، بی-ربیت ، با بازی امینم مبارزه می کند. [5] برای استفاده از تبلیغات فیلم ، پروف یک EP شش آهنگی به نام Electric CoolAid: Testing Acid منتشر کرد. پروفایل همچنین در فیلم The Longest Yard در کنار دیگر اعضای دی ۱۲ (به غیر از امینم) در یک نقش پرفروش بازی کرد و در طول اعتبارات به عنوان "محکومین بسکتبال" ظاهر شد.
داویت بک (; درگذشته ۱۷۲۸) یک فرمانده نظامی اهل ارمنستان و یکی از چهره های شاخص نظامی در جنبش آزادی بخش ملی ارمنی در سده ۱۸ میلادی بر ضد قوای امپراتوری عثمانی و صفویان بود.
تووما آرتسرونی (؛ تاریخ دقیق تولد و مرگ نامعلوم) تاریخ نگار ارمنی بود که در سده های نهم تا دهم میلادی می زیست. وی مؤلف «"تاریخ دودمان آرتسرونی"» () می باشد. او کتابی جامع در ۴ جلد دربارهٔ تاریخ ارمنستان نوشت که تاریخ دودمان آرتسرونی را نیز شامل می شود. وی نگارش این اثر را در حدود دهه ۷۸۰ آغاز نموده بود. این کتاب در سال ۱۸۵۲ میلادی در کنستانتینوپل به زبان ارمنی به چاپ رسید. در سال ۱۸۶۲ ماری-فلیسیته بروسه این کتاب را به زبان فرانسه ترجمه کرد.
هوهان مامیکونیان (؛ ) تاریخ نگار و نجیب زاده ارمنی از خاندان مامیکونیان که در سده دهم میلادی می زیست. وی مؤلف «تاریخ تارون» (Patmutium Tarono) می باشد که دنباله کار زنون گلاک می باشد.
وارطان آرولتسی () تاریخ نگار، جغرافی دان، فیلسوف و مترجم ارمنی که در سده سیزدهم میلادی می زیست وی در :گوشاوانک در نزد مخیتار گش تحصیل نموده است.
کومیتاس یکم آغتسه تسی (؛ درگذشته ۶۲۸ میلادی) اسقف کلیسای ارمنی در منطقه تارون بین سال های ۶۱۵ تا ۶۲۸ میلادی بود. وی همچنین موسیقی دان و شاعر نیز بوده است.
خسروی دُخت ( به معنی دختر خسرو) نجیب زاده، آهنگساز، نویسنده سرودهای مذهبی و شاعر ارمنی که در سدهٔ هشتم میلادی می زیسته است. وی بود.
منوچهر شیبانی (زادهٔ ۳۱ شهریور ۱۳۰۳ کاشان – درگذشتهٔ ۲۰ آبان ۱۳۷۰) شاعر، نقاش و سینماگر ایرانی بود. او نوه فتح الله خان شیبانی شاعر مشهور دوره بازگشت بود. شیبانی نخست به هنرستان نساجی رفته و کار با رنگ ها را در آنجا آموخته بود. بعد ها به هنرستان هنرپیشگی رفته بود و غیر از بازیگری، طراحی لباس و دکور نیز آموخته بود. پس از اتمام هنرستان هنرپیشگی، برای تحصیل در رشته نقاشی به دانشکده هنر های زیبا رفته بود. دیگر فعالیت ها. در ایام جوانی به واسطهٔ احسان طبری با نیما یوشیج آشنا شد و این آشنایی زمینه ساز پیشرفت او در شاعری گشت. در نخستین کنگرهٔ نویسندگان ایران در سال ۱۳۲۵، وی جوان ترین شاعر شرکت کننده بود. وی ۵۲ نمایشگاه نقاشی در ایران و دیگر کشورها برگزار کرد و نیز چندین اُپرا و فیلم را کارگردانی نمود. مرگ. شیبانی در ۲۰ آبان ۱۳۷۰ بر اثر ابتلا به سرطان در سن ۶۷ سالگی درگذشت و در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد. او از اعضای دوره نخست نشریه خروس جنگی بود. شیبانی چندین نمایشگاه در داخل و خارج از کشور برگزار کرد و چندین اپرا را نویسندگی و کارگردانی کرد. در چهارم آبان سال ۱۳۴۶، اپرای تهران که به نام تالار رودکی نام گذاری
شد، با اپرای «ایران جاودان» نوشته منوچهر شیبانی افتتاح شد که شامل تاریخ ایران در زمان کوروش و داریوش بود.
شهرستان چوروون (به کره ای: 철원군) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. این شهرستان، شهرستانی تقسیم شده می باشد. منطقه غیرنظامی کره که در عمل مرز بین دو کره می باشد، از میان این شهرستان عبور کرده. برای همین در کره جنوبی نیز نیمهٔ جنوبی این شهرستان در تابعیت نیمهٔ جنوبی استان گانگوون وجود دارد. از زمان پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۲ به این سو، مرز هر دو شهرستان تغییرات گسترده ای کرده. اهم این تغییرات شامل جذب اراضی قصبه ها و روستاها و شهرک هایی می باشد که به دلیل عبور مرز، به دو نیم تقسیم شده و به عبارتی یتیم مانده اند. به طور مثال، در کره شمالی اراضی شهرستان یونچون (از استان گیونگ گی) را که در سمت شمالی مرز قرار گرفته بود در حوزهٔ مدیریت شهرستان (شمالی) چوروون قرار گرفت. یا اینکه در سال ۱۹۶۳ میلادی، شهرستان (جنوبی) گیم هوا به دلیل اینکه عمدهٔ اراضی آن یا در کره شمالی بوده یا به دلیل نزدیکی به منطقه غیرنظامی کره، خالی از سکنه باقی مانده بود، منحل شده و به شهرستان (جنوبی) چوروون پیوست. تقسیمات اداری. شهرستان چوروون به ۱ شهرک و ۳۶ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ.
در آوریل سال ۱۹۳۱ میلادی، «قصبهٔ چوروون» شهرک ارتقاء یافت. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. تمامی اراضی این شهرستان و همین طور شهرستان (تاریخی) گیم هوا، در شمال این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (شمالی) گانگوون قرار گرفت. در همین زمان، «شهرک چوروون» از این شهرستان مستقل شده و به «شهر در سطح شهرستان» ارتقاء یافت. دلیل این ارتقاء، این بود که شهر چوروون به عنوان مرکز استان (شمالی) گانگوون انتخاب شد. شهرهای اصلی استان تاریخی گانگوون، منجمله دو مرکز اداری سنتی آن (شهرهای وون جو و چونچون)، در جنوب مدار ۳۸ درجه و در کره جنوبی قرار گرفته بودند. یک سال بعد، در سپتامبر سال ۱۹۴۶ میلادی، با ضمیمه شدن شهر وون سان و تعداد دیگری شهرستان از استان هامگیونگ جنوبی و انتقال مرکز استان به وون سان، شهر چوروون به «شهرک» تقلیل درجه یافته و ضمیمهٔ شهرستان چوروون شد. در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، با قطعی شدن مر
ز بین دو کره، و در ماه های آخر جنگ کره، در کره شمالی، «قصبه» به عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در طول این پروسه، بخش هایی از اراضی این شهرستان در تابعیت کره شمالی ماند، و بخش های بزگرتری از آن، منجمله «شهرک چوروون» به تابعیت کره جنوبی در آمد. «قصبهٔ ماجانگ» []، بیشتر نیمی از «قصبهٔ این موک» []، بیشتر «قصبهٔ بوک (شمالی)» []، بخشی از «قصبهٔ میوجانگ» []، و بیشتر «قصبهٔ نه مون» [] در تابعیت کره شمالی قرار گرفتند. البته که این قصبه ها به تبعیت از تغییرات اداری فوق الذکر، منحل شدند. در همان تاریخ و در طول این پروسه، از شهرستان ایچون دو قصبهٔ (سابق) «آن هیوپ» [] و «دونگ (شرقی)» [] و بخش هایی از «قصبهٔ (سابق) سو (غربی)» [] به شهرستان چوروون ضمیمه شدند. بخش کوچکی از «قصبهٔ سابق سو (غربی)» از شهرستان پیونگ گانگ نیز ضمیمهٔ این شهرستان شد. از شهرستان ریونچون، دو قصبه تابعهٔ آن توسط مرز تقسیم شده بودند. بخش هایی از قصبه های
«ساکنیونگ» [] و «سونام (جنوب غربی)» [] که در شمال مرز بودند ضمیمهٔ این شهرستان شدند (در کره جنوبی، «قصبهٔ سوک نیونگ» منحل شده و به «قصبهٔ جونگ (مرکزی)» در شهرستان ریونچون ضمیمه شده، و «قصبهٔ سونام (جنوب غربی)» به «قصبهٔ وانگ جینگ»). در همان تاریخ و در طول این پروسه، در استان هوانگهه، همزمان با تقسیم شهرستان گومچون به دو نیم و تاسیس شهرستان توسان، مناطق کوچکی در منتهی الیه شرق شهرستان تازه تاسیس توسان که در شرق رود ریمجین قرار داشتند (بخشی از «قصبهٔ (سابق توسان») به استان (شمالی) گانگوون و به تبعیت این شهرستان منتقل شدند. در طول این پروسه، همانطور که ذکر شد، به دلیل موقعیت جغرافیایی این منطقه و تقسیم شدن آن توسط مرز بین دو کره، اراضی و قصبه های متعددی از شهرستان های مختلفی جذب شهرستان چوروون شدند. قصبه ها و شهرستان ها، و روستاهای تابعهٔ آنان شامل موارد زیر می باشند: به دلیل اینکه مرکز این شهرستان (یعنی «شهرک چوروون») در جنوب مرز و در کره جنوبی واقع شده بود، مناطق شهری اصلیِ مرکز اداری قصبهٔ «ماجانگ»، شامل چهار روستا، ادغام شده و به «شهرک چوروون» تغییر نام داده و به عنوان مرکز این شهرستان انتخاب شد. آن روستاها
ی فوق الذکر، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۴۰ روستای نهائی تبدیل شدند: در سال ۱۹۵۳ میلادی، پس از امضاء پیمان آتش بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، و قطعی شدن مرز بین دو کره، سه روستای دیگر از قصبهٔ منحل شدهٔ «سونام (جنوب غربی)» []، شهرستان (منحل شدهٔ) ریونچون به شهرستان چوروون پیوستند. این روستاها شامل: «اوتان» []، «گاچون» []، و «گویجون» []. (۱ شهرک و ۴۳ روستا) در سال ۱۹۵۶ میلادی، روستای «یوچوک» منحل شده و اراضی آن ضمیمهٔ روستای «سانگنیونگ» شد. (۱ شهرک و ۴۲ روستا) در سال ۱۹۶۱ میلادی، ۶ روستا در غرب رود ریمجین، که سابقا تابعهٔ «قصبهٔ این موک» [] و «قصبهٔ ماجانگ» [] بودند، به شهرستان جانگ پونگ، که در آن زمان تابع شهر سطح ویژهٔ که سونگ (و امروزه شهر ویژه که سونگ) بوده، منتقل شدند. این روستاها به این شرح بودند: جانگهاک []، رِنگ جونگ []، سوکدون []، سولهیون []، گاچون []، گویجون [] در همین تاریخ، «شهرک چوروون (ماجانگ)» به نام سابق خود برگشته و به روستا تقلیل درجه داده شد: «روستای ماجانگ». بجای آن، «روستای اومنه» [] (مرکز «قصبهٔ (سابق) آن هیوپ» در شهرستان ایچون) به «شهرک چوروون» تغییر نام داده و به عنوان م
رکز این شهرستان انتخاب شد. (۱ شهرک و ۳۶ روستا) در سال ۱۹۹۱ میلادی، روستای «وانگپی» به «شین جین» [] تغییر نام یافت. در سال ۱۹۹۶ میلادی، روستای «سانگنیونگ» به «شین جین» [] تغییر نام یافت.
شهرستان چونه (به کره ای: 천내군) یک شهرستان در شرق کره شمالی (شرق شبه جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان چونّه به ۱ شهرک، ۳ منطقهٔ کارگری، و ۱۵ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. تا پیش از تأسیس این شهرستان: تا پیش از سال ۱۹۴۶ میلادی، اراضی این شهرستان در شهرستان مونچون، استان قدیمی هامگیونگ جنوبی قرار داشت. در اکتبر ۱۹۴۲ میلادی، «قصبهٔ دوچو» [] به شهرک ارتقاء یافت و نام آن به «چونّه» [] تغییر کرد. در دوران حاکمیت استعماری ژاپن بر کره پیش از سال ۱۹۴۵ میلادی، و پس از تغییر فوق الذکر، شهرستان مونچون/بونسِن شامل ۱ شهرک و ۷ قصبه به شرح زیر بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. استان هامگیونگ جنوبی و شهرستان مونچون در کره شمالی قرار گرفتند. در سپتامبر ۱۹۴۶ میلادی، در تابعیت اداره مدنی شوروی، دولت کمیته خلق کره شمالی، اراضی شهرستان مونچون را (به همراه شهر وون سان و شهرستان آن بیون) از استان هامگیونگ جنوبی به استان گانگوون منتقل کرد. در همان تاریخ، با ادغام بخش هایی از شهرک «چونّه» و قصبه های «مونچون» و «میونگ گو»، مشتمل ۲۰ روستا، ادغام
شده و قصبهٔ جدید «مونسونگ» [] را تشکیل دادند. در همان تاریخ، شهرک «چونّه» [] به قصبه تقلیل درجه یافت. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، اراضی قصبهٔ «چونّه» و بیشتر اراضی قصبه های منحل شدهٔ «اولّیم» و «میونگ گو» ادغام شده و شهرستان چونّه را تشکیل دادند. در طول این پروسه، روستاهای مختلف این شهرستان، به شرح زیر ادغام شدند. ۵۳ روستا (۲۰ از «قصبهٔ چونّه»، ۱۳ از «قصبهٔ اولّیم»، ۲۰ از «قصبهٔ میونگ گو») ادغام شده و به ۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، و ۱۸ روستای نهائی تبدیل شدند: در سال ۱۹۵۳، روستای «گودوک» منحل شده و ضمیمهٔ «هوبوک» شد. (۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، و ۱۷ روستا) در سال ۱۹۶۱، روستای «شین سان» به منطقهٔ کارگری [] ارتقاء یافت. (۱ شهرک، ۲ منطقهٔ کارگری، و ۱۶ روستا) در ژوئیهٔ سال ۱۹۷۲، با انحلال شهرستان مونچون، ۵ روستا
از این شهرستان، به شهرستان چونّه ضمیمه شدند، شامل: (۱ شهرک، ۲ منطقهٔ کارگری، و ۲۱ روستا) در نوامبر سال ۱۹۷۲، روستای «ریونگدام» به منطقهٔ کارگری [] ارتقاء یافت. (۱ شهرک، ۳ منطقهٔ کارگری، و ۲۰ روستا) در ماه مه ۱۹۷۴ میلادی، همزمان با انحلال شهرستان سودونگ و ادغام آن در شهرستان گوون (در استان هامگیونگ جنوبی)، ۴ روستا از شهرستان گوون به شهرستان چونّه پیوستند، شامل: در همان زمان، دو روستا از شهرستان چونّه جدا شده و به شهر وون سان پیوستند، شامل «دوکهونگ» و «سوکجون». (۱ شهرک، ۳ منطقهٔ کارگری، و ۲۲ روستا) در ژوئن ۱۹۷۶، با تأسیس مجدد شهرستان مونچون، سه روستای باقی مانده نیز («سامهوا»، «سونگجوک»، «شین سونگ») از چونّه جدا شده و به این شهرستان برگردانده شدند.(۱ شهرک، ۳ منطقهٔ کارگری، و ۱۹ روستا) در اوت ۱۹۸۱ میلادی، چهار روستای «پونگنام»، «جونتان»، «سونگهونگ»، «وون بونگ»، به شهرستان گوون، استان هامگیونگ جنوبی برگردانده شدند.(۱ شهرک، ۳ منطقهٔ کارگری، و ۱۵ روستا) در نوامبر سال ۱۹۹۱، روستای «سوچی» به «ده یانگ» [] تغییر کرد.
شهرستان هه یانگ (به کره ای: 회양군، تلفظ: [hwejaŋ] یا [højaŋ]) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان هوئیانگ به ۱ شهرک و ۲۳ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. استان گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. شهرستان هوئیانگ در تابعیت این استان قرار گرفت. این شهرستان متشکل از ۸ قصبه بود، به این شرح: آنپونگ []، ایدونگ []، بونه []، جانگ یانگ []، چوبوک علیا (سانگ چوبوک) []، چوبوک سفلی (هاچوبوک) []، سادونگ []، نان گوک []. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، این استان، بدون تغییر خاصی، ادامه یافت. علاوه بر نام رسمی کره ای آن، «پیونگ گانگ»، نام ژاپنی آن نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه های چینی بازتاب دهندهٔ نام این استان)، شهرستان وای یو (به ژاپنی: 淮陽郡، "برگردان به لاتین": Waiyō -gun) به رسمیت رسید. در سال ۱۹۱۴ میلادی، قصبهٔ «ایدونگ/نیتو» [، ] منحل شده و ضمیمهٔ شهرستان «بونه/فونای» [، ] شد در سال ۱۹۱۷ میلادی، نام سه قصبهٔ تابعهٔ این شهرستان، به شرح زیر تغییر کردند: در سال ۱۹۳۷ میلادی، قصبهٔ «جانگ یانگ/جویو» [،
] به «نه گومگانگ/نای کونگو» [، ] تغییر کرد. در سال ۱۹۴۵ میلادی، در سال آخر دوران حاکمیت ژاپن بر کره، این شهرستان شامل ۷ قصبه به شرح زیر بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور و همین طور استان گانگوون به دو نیمه تقسیم شد. شهرستان پیونگ گانگ در کره شمالی و در نیمهٔ شمالی استان گانگوون قرار گرفت. در پاییز سال ۱۹۴۵ میلادی، قصبهٔ «شینان» [] از قصبهٔ «هوئیانگ» جدا شده و تأسیس شد. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، بخش هایی از این شهرستان، از هوئیانگ جدا شده و شهرستان های موجود همسایه یا شهرستان های جدیدالتأسیس پیوستند، شامل موارد زیر: در طول این پروسه، روستاهای مختلف این شهرستان، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۲۸ روستای نهائی تبدیل شدند:
شهرستان ایچون (به کره ای: 이천군) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان ایچون به ۱ شهرک و ۲۲ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. استان گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. شهرستان ایچون در تابعیت این استان قرار گرفت. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، این استان، بدون تغییر خاصی، ادامه یافت. علاوه بر نام رسمی کره ای آن، «ایچون»، نام ژاپنی آن نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه های چینی بازتاب دهندهٔ نام این استان)، شهرستان ایسِن (به ژاپنی: 伊川郡، "برگردان به لاتین": Isen-gun) به رسمیت رسید. در آن دوران، شهرستان ایچون/ایسِن متشکل از یازده قصبه بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور و همین طور استان گانگوون به دو نیمه تقسیم شد. شهرستان ایچون در کره شمالی و در نیمهٔ شمالی استان گانگوون قرار گرفت. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف ادا
ری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، ۳ قصبهٔ منحل شدهٔ «بانگ جانگ» []، «پان گیو» []، «راگیانگ» [] از شهرستان ایچون، و بخش هایی از قصبه های منحل شدهٔ همسایه، ادغام شده و شهرستان پان گیو را تشکیل دادند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، قصبهٔ منحل شدهٔ «اونگتان» [] نیز، به همراه دو قصبهٔ منحل شده از شهرستان مونچون، قصبه های «پونگ سانگ» [] و «پونگهوا» []، ادغام شده و شهرستان بوپدونگ را تشکیل دادند. در همان تاریخ، دو قصبهٔ منحل شدهٔ «آنهیوپ» [] و «شرقی (دونگ)» [] و بخش هایی از قصبهٔ «غربی (سو)» []، از شهرستان ایچون جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان چوروون شدند. در طول این پروسه، روستاهای مختلف قصبه های این شهرستان (۱۴ روستا از قصبهٔ «ایچون»، ۶ تا از قصبهٔ «سانّه»، ۵ تا از قصبهٔ «غربی (سو)»، ۱۳ تا از قصبهٔ «هاکبوک»، ۶ تا از قصبهٔ «یونگپو»)، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۲۱ روستای نهائی تبدیل شدند: در سال ۱۹۵۴ میلادی، روستای «شینهونگ» [] مجددا تأسیس شد. این روستا شامل بخشی از اراضی شهرک «ایچون» و بخشی از روستا
ی «شیمدونگ» بود. (۱ شهرک، ۲۲ روستا)
شهرستان گومگانگ یا کومگانگ به کره ای: 금강군) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون و در شمال مرز با کره جنوبی قرار دارد. در سال ۱۹۵۲ میلادی، از بخشی از شهرستان هویانگ و بخش هایی از شهرستان یانگگو و شهرستانهای رینجه که پس از آتش بس تحت کنترل شمال باقی ماندند ، شکل گرفت. این شهرستان نام خود را از کوه گومگانگ گرفته است که بخشی آن کوه در قسمتی از شهرستان واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان گومگانگ به ۱ شهرک و ۲۶ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. تا پیش از تأسیس این شهرستان در سال ۱۹۵۲ میلادی، اراضی تابعهٔ شامل تمامی قصبه های قصبهٔ «نه گومگانگ» []، بخش هایی از قصبهٔ «آنپونگ» []، بخش هایی از قصبهٔ «سادونگ» [] در شهرستان هوئیانگ، بخشی از قصبهٔ «سوهوا» [] در شهرستان رینجه و بخشی از قصبهٔ «سوئیپ» [] از شهرستان یانگ گو قرار داشتند. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقس
یمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در همین ماه های آخر از جنگ کره بود که این موضوع قطعی شده بود که بیشتر اراضی دو شهرستان رینجه و یانگ گو در کره جنوبی قرار گرفتند. در نتیجه این دو شهرستان، در تابعیت کرهٔ شمالی منحل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب پروسهٔ اصلاحات تقسیمات اداری، اراضی قصبه های فوق الذکر ادغام شده و شهرستان جدید گومگانگ را تشکیل دادند. (مجموعا ۵۸ روستا، ۱۶ روستا از قصبهٔ «آنپونگ»، ۱۱ روستا از قصبهٔ «سادونگ»، ۲۷ روستا از قصبهٔ «نه گومگانگ» (شهرستان هوئیانگ)، ۱ روستا از قصبهٔ «سوهوا» (شهرستان رینجه)، ۳ روستا از قصبهٔ «سوئیپ» (شهرستان یانگ گو)) در طول این پروسه، این روستاهای مختلف، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۲۵ روستای نهائی در تابعیت شهرستان جدید التأسیس گومگانگ تبدیل شدند: در سال ۱۹۷۷ میلادی، روستای «شینپونگ» به «دانپونگ» [] تغییر نام یافت. در سال ۱۹۸۷ میلادی ،دو روستای سان وول [] و گوکسان [] از این شهرستان جدا شده و به شهرستان چانگدو پیوستند. (۱ شهرک، ۲۴ روستا) در سال ۱۹۹۹ میلادی، دو روستای «بیونگمو» [] و «نه گانگ» [] ادغام شده و به «نه گومگانگ» [] تبدیل شدند. (۱ شهرک، ۲۳ ر