Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی که ۱۰ درصد جمعیت تهران مربوط به جابجایی های درون استانی است. راهکارهای جلوگیری از مهاجرت بی رویه. ازجمله راهکارهای جلوگیری از مهاجرت آن است که امکانات تفریحی و بهداشتی که در روستاها کم است، باید بیشتر فراهم شوند. بهترین روش این است که دولت را مجاب باشد بخشی از مالیات محلی را به صورت هدفمند و با تعریف وظایف مشخص در اختیار مدیریت شهری قرار دهد، هم اکنون این دیدگاه در دولت وجود دارد تا برای افزایش کیفیت زندگی شهروندان و ایجاد درآمد پایدار، این اتفاق به وجود آید. همچنین مسئولان شهری شهر تهران نیز می بایست مقررات قانونی قوی داشته باشند تا از افزایش مهاجرت و جمعیت و ترافیک در تهران بکاهند.
زندان انفرادی یا حبس مجرد نوعی زندان است که در آن زندانی هیچ گونه تماسی با دیگران مگر با کارکنان زندان ندارد. گاهی از زندان انفرادی برای محافظت از شخص در برابر آسیب هایی که ممکن است به خود وارد کند، استفاده می شود و گاهی به عنوان تنبیه یا مجازات تخطی از مقررات زندان استفاده می شود. کاربرد. زندان انفرادی وقتی به کار می رود که احساس شود، زندانی برای خود یا دیگران خطرناک است یا زندانی در فعالیت های غیرقانونی خارج از زندان دخالت دارد یا زندانی به علت شرایط خاصی مانند شاهد بودن یا نوع بزه ارتکابی مانند کودک آزاری در معرض خطر حمله از سوی دیگر زندانیان باشد. در قوانین ایران. در قانون مجازات اسلامی ایران به طور مشخص در مورد زندان انفرادی سخنی گفته نشده اما در فصل مربوط به تقصیرات مقامات و مأموران دولتی مقرراتی وضع شده که براساس آن مقررات، هر گونه اذیت و آزار بدنی متهم توسط مستخدمان و مأموران قضایی و غیر قضایی دولتی و به قصد مجبور کردن او به اقرار جنبه مجرمانه داشته و قابل پیگرد قانونی و مجازات کیفری است. همچنین مأمورانی که محکومی را سخت تر از مورد حکم یا آنچه که مورد حکم نبوده مجازات کنند مرتکب جرم شده اند و مستحق مج
ازات می باشند. ضمناً در قانون مجازات اسلامی سلب آزادی افراد برخلاف قانون و محروم کردن اشخاص از حقوق مقرر در قانون اساسی واجد جنبه مجرمانه بوده و قابل پیگرد قانونی است. بر همین اساس دیوان عدالت اداری ضمن ابطال بند ۴ ماده ۱۷۵ آیین نامه اجرایی سازمان زندانها که در آن استفاده انضباطی از زندان انفرادی به مدت یک ماه مجاز شناخته شده بود، با صدور رأی وحدت رویه نگهداری متهمان را در سلول انفرادی از مصادیق بارز شدت عمل و مخالف اصل ۳۹ قانون اساسی یعنی برخلاف حیثیت و کرامت انسانی متهمان قلمداد کرده است.
ویلر تکستون (به انگلیسی: Wheeler M. Thackston, Jr.) زادهٔ ۱۳۲۳ هجری خورشیدی (۱۹۴۴ میلادی) شرق شناس برجسته و مترجم منابع ادبی و تاریخی متعدد از زبان عربی و فارسی است. او فارغ التحصیل دانشکدهٔ شرق شناسی دانشگاه پرینستون است و عضو باشگاه شرق شناسی آن دانشگاه و هم چنین دارای دکترای مطالعات خاور نزدیک دانشگاه هاروارد است. بیشترین آثار او دربارهٔ زبان فارسی و دستور زبان عربی قرآنی است. او هم چنین دستور زبان کردی سورانی را نیز تألیف نموده است.
سید محمد فرزان (۱۲۷۳ در سندادان بیرجند – ۲۳ فروردین ۱۳۴۹) قرآن پژوه، استاد دانشگاه و نقاد ادبی اهل ایران بود. زندگی نامه. سید محمد فرزان در سال ۱۳۱۲ قمری (۱۲۷۳ شمسی) در روستای سندادان واقع در ۸ فرسخی بیرجند متولد شد. نام پدرش سید علی اکبر و مادرش بی بی بزرگ بود. محمد فرزند ارشد خانواده بود و یک برادر به نام سید حسن و یک خواهر به نام بی بی فاطمه داشت. محمد ۱۰ سال بیشتر نداشت که پدرش در سفر کربلا درگذشت. محمد برای کمک به معاش خانواده در کنار تحصیل در مکتب نزد مادر قالی بافی می کرد. محمد چهارده ساله بود که دروس دورهٔ مکتب در قریهٔ سندادان را به پایان رساند و به همراه خانواده برای ادامهٔ تحصیل به بیرجند نقل مکان کرد که مصادف شد با تأسیس مدرسهٔ نوبنیاد شوکتیه توسط امیر شوکت الملک در بیرجند. بی بی بزرگ به توصیهٔ روحانیان و علمای شهر، محمد را برای فراگیری علوم جدید در مدرسهٔ شوکتیه و حسن را برای فراگیری علوم قدیم در مدرسهٔ معصومیه ثبت نام کرد. حسن نیز در فقه و اصول به اجتهاد رسید و بعداً به نام «آیت الله تهامی» مشهور شد. محمد ۱۸ سال داشت که دورهٔ مدرسهٔ شوکتیه را تمام کرد و همراه مادر به زیارت مکه و مدینه رفت. مادرش
در همین سفر که ۱۳ ماه طول کشید در حلب درگذشت. محمد پس از بازگشت به ایران با دختر سید علی آقا که با او همسفر مکه بود ازدواج کرد و ازو صاحب دختری به نام رخشنده خانم شد. جلالی نائینی مدعی است فرزان خود به او گفته بود که بر اثر مطالعهٔ فرضیه های علمای طبیعی در نحوهٔ پیداش عالم و عالمیان نسبت به اسلام دچار شک و تردید گشته بود لذا ۵ سال شب و روز به تحصیل زبان و ادب عربی پرداخت و تفاسیر مختلف و احادیت و اخبار نبوی را پژوهید تا شکش را به یقین مبدل کند و به تعبیری مسلمانی را به ارث نبرد بلکه از راه تحقیق و مجاهده کسب کرد. فرزان مدتی را در مشهد به حضور در حلقهٔ ادیب نیشابوری گذراند، البته به گفتهٔ خود نه برای کسب علم که تنها برای یادگیری شیوهٔ سخنوری و طرز بیان. در سال ۱۲۹۷ امیر شوکت الملک، امیر قائنات و سیستان و بلوچستان، فرزان را مأمور کرد تا مدارس جدیدی به سبک شوکتیه در زابل و زاهدان تأسیس کند. فرزان در میان مردمان آن دیار به محبوبیتی دست یافت چندانکه در سال ۱۳۰۷ تا یک قدمی نمایندگی مردم زابل در مجلس شورای ملی رفت اما درست سر بزنگاه با تلاش شماری از عالمان و سرداران متعصب، از زابل به مشهد تبعید شد. در سال ۱۳۰۹ از س
وی وزارت معارف و اوقاف به ریاست ادارهٔ معارف بنادر جنوب منصوب شد و مأمور شد مدارس جدیدی در آن دیار تأسیس کند. در حین همین مأموریت بود که به بیماری مالاریا مبتلا شد و تا آخر عمر از آن رنج کشید. او در سال ۱۳۱۴ به ریاست فرهنگ شاهرود و یک سال بعد به معاونت فرهنگ بیرجند و سیستان و بلوچستان برگزیده شد. در سال ۱۳۱۷ به تدریس در دبیرستان های مشهد مشغول شد و از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۱ در سمت ریاست فرهنگ بیرجند خدمت کرد و تقریباً ۳۰ دبستان را در نقاط مختلف قائنات بنیان گذاشت. در همین زمان بود که وزارت فرهنگ طی بخش نامه ای از همهٔ آموزگاران خواست تا نظرهایشان دربارهٔ کتب درسی را بنویسند و حسن تقی زاده که مأمور بررسی آن نظریات بود کلیهٔ پیشنهادهای فرزان را مفید و ضروری دانست به گونه ای که گفت: «همان طور که کریستف کلمب کاشف آمریکاست، من هم کاشف جهان علم و ادب سید محمد فرزان هستم». فرزان در سال ۱۳۳۱ به دعوت دانشگاه تهران به تدریس در دانشکدهٔ الهیات و سپس ادبیات مشغول شد. فرزان ساعت ۱۰ یکشنه شب ۲۳ فروردین ۱۳۴۹ شمسی درگذشت. جسدش را در رواق ابوالفتح رازی در کنار حرم شاه عبدالعظیم به خاک سپردند. فرزان بهترین دوران زندگی خود را زمانی م
ی داند که همراه محمد محیط طباطبایی و مجتبی مینوی، مأمور تهیهٔ کتب درسی به صورت موقت شده بودند. نقادی ادبی. او تصدیق و دیپلم دانشگاهی نگرفت و دانش او خودساخته بود. مجتبی مینوی فرزان را در زمرهٔ کسانی می بیند که «دانش را برای دانش، و فرهنگ را برای فرهنگ می خواستند نه از برای گرفتن تصدیق و رسیدن به مرتبه و مواجب». فرزان به زبان و ادبیات عربی و تاریخ اسلام کاملاً مسلط بود و در تفسیر و فقه و حدیث و حکمت تبحر و احاطه داشت. زبان و ادبیات فرانسه را خوب می دانست و با زبان و ادبیات انگلیسی آشنا بود. از همین رو بود که به دعوت دانشگاه تهران در دانشکدهٔ معقول و منقول و دانشکدهٔ ادبیات به تدریس پرداخت و علی الظاهر به مرتبهٔ استادی دست یافت. به نوشتهٔ مجتبی مینوی «بی پروایی مرحوم فرزان در بیان آنچه در چشم و ذهن او صحیح می آمد، و در نوشتن نقد سخت بر آنچه آن را نادرست و غلط می شمرد» باعث شد از همان اوان زندگی با دشمنان سرسختی مواجه شود که بر سر راه او مدام سنگ می انداختند. احمد اداره چی گیلانی مجموعه مقالات فرزان را تحت عنوان «مقالات فرزان» گردآوری و منتشر کرده است. فرزان خود کتاب یا اثری تألیف نکرد. به گفتهٔ مینوی «کثرت وسوا
س او در صحیح بودن نوشته ها مانع از این شده است که تألیف و تصنیفی بکند» ولی فراوان مورد استشارهٔ بسیاری از مؤلفان و مصححان قرار می گرفت که برخی دین خود را بدو اذعان کرده و برخی فرصت را غنیمت شمرده و فضل و علم او را به خود منتسب کرده اند. حبیب یغمایی به مناسبت ۷۰ سالگی فرزان قصیده ای سروده است که یکی از ابیات آن چنین است: محمدعلی اسلامی ندوشن در مقاله ای در شماره ۲۲۰ مورخ آبان ۱۳۴۵ در مجله یغما در خصوص او چنین می نویسد: این مرد که عنوان استاد و مرد آزاده بتمام معنی شایسته اوست، با بزرگواری، لطف محضر، ظرافت طبع و اطّلاعات بسیار وسیعی که در معارف اسلامی و ادب ایران دارد، هر جا که باشد به مجلس گرمی و غنای خاصّی می بخشد. دقّت نظر و وسعت معلومات استاد فرزان از مقاله های مختلفی که در مجله یغما و بعضی مجلّه های دیگر انتشار داده آشکار می شود؛ فرزان که مردی است معتقد و دیندار، حتی یک بی دین در بحث با او احساس تنگ حوصلگی نمی کند و او نیز با گشاده روئی به سخن دیگران، چه مخالف و چه موافق، گوش فرا می دهد. فرزان یکی از افراد معدودی است که چون بروند دیگر جانشین نخواهد داشت.»
باشگاه فوتبال القبائل () یک باشگاه فوتبال در شهر تیزی وزو، الجزایر است. این باشگاه که در سال ۱۹۴۶ تأسیس شده است سابقه ۱۴ قهرمانی در لیگ حرفه ای فوتبال الجزایر، ۵ قهرمانی در جام حذفی فوتبال الجزایر، ۱ قهرمانی در جام اتحادیه فوتبال الجزایر، ۱ قهرمانی در سوپر جام فوتبال الجزایر، ۲ قهرمانی در لیگ قهرمانان آفریقا، ۱ قهرمانی در جام برندگان جام آفریقا و ۳ قهرمانی در جام آفریقا را در کارنامه دارد.
باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر () یک باشگاه فوتبال در شهر الجزیره، الجزایر است. این باشگاه که در سال ۱۹۲۱ تأسیس شده است سابقه ۸ قهرمانی در لیگ حرفه ای فوتبال الجزایر، ۸ قهرمانی در جام حذفی فوتبال الجزایر، ۱ قهرمانی در جام اتحادیه فوتبال الجزایر، ۳ قهرمانی در سوپر جام فوتبال الجزایر و ۱ قهرمانی در لیگ قهرمانان آفریقا در سال ۱۹۷۶ را در کارنامه دارد.
باشگاه فوتبال وفاق سطیف () یک باشگاه فوتبال در شهر سطیف، الجزایر است. این باشگاه که در سال ۱۹۵۸ تأسیس شده است، سابقه ۸ قهرمانی در لیگ حرفه ای فوتبال الجزایر، ۸ قهرمانی در جام حذفی فوتبال الجزایر، ۲ قهرمانی در سوپر جام فوتبال الجزایر، ۲ قهرمانی در لیگ قهرمانان آفریقا، ۱ قهرمانی در سوپر جام آفریقا و ۲ قهرمانی در جام قهرمانان باشگاه های عربی را در کارنامه دارد.
باشگاه فوتبال شباب بلوزداد () یک باشگاه فوتبال در شهر بلوزداد، الجزایر است. این باشگاه که در سال ۱۹۶۲ تأسیس شده است، سابقه ۱۰ قهرمانی در لیگ حرفه ای فوتبال الجزایر و ۹ قهرمانی در جام حذفی فوتبال الجزایر، ۱ قهرمانی جام اتحادیه الجزایر و دو قهرمانی سوپر جام الجزایر را در کارنامه دارد.
بمب گذاری های آنکارا ۲۰۱۵ در روز ۱۰ اکتبر سال ۲۰۱۵ میلادی در ساعت ۱۰:۰۵ به وقت محلی در آنکارا پایتخت ترکیه رخ داد، ۲ بمب توسط ۲ بمب گذار انتحاری در میان انبوه راهپیمایان «صلح برای دموکراسی» در مقابل ایستگاه راه آهن آنکارا منفجر شدند. تا اکتبر ۲۰۱۶ تعداد کشتگان ۱۰۲ نفر بوده است. از این انفجارها به عنوان مرگبارترین حملات در ترکیه یاد می شود، راه پیمایی که در آن انفجار رخ در اعتراض به درگیری بین دولت و نیروهای کرد، به وجود آمده بود. احمد داود اوغلو، نخست وزیر ترکیه در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۵ اعلام کرد که مظنون اصلی این بمب گذاری ها، گروه موسوم به داعش است. احتمال دخالت آ.ک. پ. پایگاه خبری احوال در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۸ گزارش داد که گزارشی «فوق محرمانه» در اختیار دارد که نشان می دهد حزب عدالت و توسعه برای انجام این حملهٔ تروریستی به اعضای داعش فرمان داده است. این پایگاه خبری مدعی شده که این گزارش را مرکز وضعیت و امنیت امنیت اتحادیهٔ اروپا (EUINTCEN) چند روز پس از حادثه تهیه کرده و به مقامات عالی اتحادیهٔ اروپا ارائه کرده است. در این گزارش همچنین به شباهت این حمله با حملهٔ سوروچ نیز اشاره شده و خاطرنشان شده است که حزب سوسیالیست ستمد
یدگان (اُ.س. پ) در هر دو عملیات هدف حمله قرار داشته است؛ بنابراین گزارش اگرچه انتحاری بودن عملیات انتساب آن را به داعش را شدت می بخشد، اما مسائلی از قبیل عدم حضور مأموران پلیس در هر دو تظاهرات و عدم کنترل اتوبوس های تظاهرکنندگان حاکی از همکاری آن ها با مقامات حزب حاکم عدالت و توسعه است.
باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر () یک باشگاه فوتبال در شهر الجزیره، الجزایر است. این باشگاه که در سال ۱۹۳۷ تأسیس شده است سابقه ۸ قهرمانی در لیگ حرفه ای فوتبال الجزایر، ۸ قهرمانی در جام حذفی فوتبال الجزایر، ۲ قهرمانی سوپر جام الجزایر، ۱ قهرمانی جام کنفدراسیون آفریقا، ۱ قهرمانی سوپر جام آفریقا و همچنین یک نایب قهرمانی لیگ قهرمانان آفریقا در سال ۲۰۱۵ را در کارنامه دارد.
بهیمراو رامجی آمبدکار (، ) متولد ۱۴ آوریل ۱۸۹۱ – درگذشته ۶ دسامبر ۱۹۵۶)، حقوق دان، اقتصاددان، سیاست مدار و اصلاح گر اجتماعی هندی است. او به باباصاحب مشهور است چراکه الهام بخش جنبش مدرن بودایی و کارزار مخالفت با تبعیض های اجتماعی علیه دالیتها (نجس ها) و همچنین حمایت از حقوق زنان و کارگران بوده است. او اولین وزیر قانون هند استقلال یافته و معمار اصلی قانون اساسی هند است. آمبدکار دانشجویی پرتلاش بود و از این طریق توانست مدرکی در رشته حقوق و چندین دکترا از دانشگاه کلمبیا و مدرسه اقتصاد لندن به دست بیاورد و به خاطر تحقیقات اش در حقوق، اقتصاد و علوم سیاسی، به عنوان محقق شناخته شود. او در ابتدا یک اقتصاددان، استاد دانشگاه و وکیل بود اما پس از آن، بیشتر به خاطر فعالیت های سیاسی اش شناخته می شود؛ او درگیر کارزار و مذاکرات استقلال هند شد، به انتشار مجلاتی پرداخت که حقوق سیاسی دالیت ها و آزادی اجتماعی برای آن ها را مطالبه می کرد و کمک قابل توجهی به تأسیس دولت هند کرد. در ۱۹۵۶ بودایی شد که شروعی بود برای تغییر دین توده های دالیت. در ۱۹۹۰، جایزه بهارات راتنا که بالاترین جایزه غیرنظامی هند محسوب می شود، سال ها پس از مرگش به
نام او اعطا شد. میراث آمبدکار شامل بناهای یادبود و اشاره های بی شماری به او در فرهنگ عامه است. زندگی و تحصیلات. آمبدکار در شهرک و اردوگاه نظامی مهو در ایالت مرکزی (در حال حاضر مادیا پرادش) متولد شد. او آخرین و چهاردهمین فرزند رامجی مالوجی ساکپال، افسر ارتش بود. پیشینه خانواده اش به مردمان مرآتی می رسید از ایالت مهاراشترا. در نتیجه آمبدکار در طبقه ای فرودست به دنیا آمد (دالیت) جایی که نجس قلمداد شد و در معرض تبعیض های اجتماعی - اقتصادی قرار گرفت. اجداد آمبدکار برای زمانی طولانی در ارتش کمپانی هند شرقی بریتانیا خدمت می کردند و پدر او نیز در ارتش هندی- بریتانیایی مستقر در اردوگاه مهو خدمت می کرد. اگرچه آن ها به مدرسه می رفتند اما آمبدکار و دیگر کودکانی که از طبقه فرودست (نجس) بودند، از بقیه جدا می شدند و بهره کمی از توجه و کمک معلمان می بردند. آن ها مجاز نبودند در کلاس درس بنشینند. وقتی تشنه می شدند، باید کسی از طبقه اجتماعی فراتر آب را از بالا در دهان شان می ریخت چراکه آنان مجاز نبودند آب یا ظرفش را لمس کنند. مرگ. از سال ۱۹۴۸، آمبدکار دچار دیابت شد. او به علت عوارض جانبی دارو و ضعف بینایی از ماه ژوئن تا اکتبر
در سال ۱۹۵۴ در رختخواب بود. او به طور فزاینده ای از مسائل سیاسی دلسرد شده بود، که باعث فرسایش در او شد. سلامت او در طول سال ۱۹۵۵ بدتر شد. سه روز پس از اتمام مقاله نهایی خود به نام بودا و دشمن او، آمبدکار در ۶ دسامبر ۱۹۵۶ دربستر در خانه خود در دهلی درگذشت.
چی زیت 452 یک تفنگ خفیف چکی ساخت شرکت اسلحه سازی چک در اوهرسکی برود است که در چهار کالیبر (.22 Long Rifle, .22 WMR, .17 HMR, and .17 HM2) طراحی و تولید می شود.این سلاح با نام تجاری BRNO 2 یک سلاح بسیار با کیفیت و شناخته شده در ایران و جهان است از ویژگیهای این سلاح تعداد خان این اسلحه است که دارای 12 خان راست گرد میباشد.دقت و کیفیت ساخت بالای این سلاح باعث شده هنوز هم شرکت CZ چک این سلاح را تولید و در دسترس علاقه مندان به تمرین تیراندازی قرار دهد.
سرود ملی هندوراس () در سال ۱۹۱۵ رسمیت یافت. متن آن نوشته آگوستو کنستانسیو کوئلو و آهنگ ساز آن کارلوس هارتلینگ است. متن. همسرایی
جام جهانی فوتسال ۲۰۱۶ هشتمین دوره مسابقات جام جهانی فوتسال است که از ۲۵ شهریور تا ۱۰ مهر ۱۳۹۵ زیر نظر فدراسیون بین المللی فوتبال نهاد اداره کننده ورزش فوتبال در کلمبیا برگزار شد. انتخاب میزبان. دو کشوری که پیشنهاد خود را ارائه دادند: چهار کشوری که عقب نشینی کردند: بالاخره توسط سازمان اجرایی فیفا در تاریخ ۷ خرداد ۱۳۹۲ کشور کلمبیا به عنوان میزبان این رقابت ها انتخاب شد. مرحله مقدماتی. کل تیم های واجد شرایط ۲۴ تیم هستند که ۲۳ تیم به صورت مسابقات مقدماتی صعود می کنند و یک تیم میزبان که تیم کلمبیا صعود می کنند. سید بندی. قرعه کشی رسمی رقابت ها در تاریخ ۹۱ bمه ۲۰۱۶ در مرکز کنفرانس پلازا مایور شهر مدئین برگزار شد. جایگاه تیم ها در گلدان ها بر اساس آخرین رده بندی تیم ها در فدراسیون جهانی فوتبال، فیفا در همان سال تعیین شد. البته تیم میزبان یعنی کلمبیا جایگاهش مشخص و تیم اول گروه اول تعیین شد. همچنین نوع جایگاه بر اساس اینکه از یک کنفدراسیون نمی شود بیشتر از دو تیم در یک گروه حضور داشته باشد تنظیم شد که در نهایت گلدان ها بر اساس جدول زیر چینش شد: مرحله گروهی. گروه A. (م) میزبان جوایز. جوایزی که در این مسابقات اهدا خواه
د شد به شرح زیر است:
تفنگ بی بی نوعی اسلحه بادی است که گلوله های فلزی گرد شلیک می کند. این سلاح ها که ممکن است به شکل پیستول، ششلول و تفنگ و نیز فلزی یا پلاستیکی باشند، نمونه بدلی سلاح های آتشین واقعی هستند. گلوله های تفنگ بی بی. گلوله های ایرسافت از جنس فولاد و روکش روی یا مس و معمولاً به قطر ۴.۵ میلی متر هستند.
باشگاه فوتبال نصر حسین دای یک باشگاه فوتبال در شهر الجزیره، الجزایر است. این باشگاه که در سال ۱۹۴۷ تأسیس شده است سابقه یک قهرمانی در لیگ حرفه ای فوتبال الجزایر و یک قهرمانی در جام حذفی فوتبال الجزایر را در کارنامه دارد.
اتو شرایر (زاده ۳ مارس ۱۹۰۱ در وین-درگذشته ۲ ژوئن ۱۹۲۹ در هامبورگ) ریاضیدان اهل اتریش بود. شرایر از سال ۱۹۲۰ در دانشگاه وین آغاز به تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۳ زیر سرپرستی فیلیپ فورتوِنگلر درجه دکتری ریاضی را با رساله ای با نام «درباره توسیع گروهها» به دست آورد. سپس در نزد امیل آرتین در دانشگاه هامبورگ درجه شایستگی را کسب نمود. سپس به استادی دانشگاه روستوک رسید. شرایر با تشویق کورت رایدمایستر به نظریه گروهها دلبسته شد و کارهای ماکس دن در این زمینه را مورد مطالعه قرار داد. وی در سال ۱۹۲۷ ثابت نمود که گروه بنیادی گروههای کلاسیک لی گروهی آبلی است. او همچنین قضیه ژردان-هولدر را ارتقا داد و نیز در هامبورگ با همکاری امیل آرتین قضیه نامبردار به آرتین-شرایر را به اثبات رساند. امانوئل اشپرنر در سال ۱۹۲۸ در هامبورگ با سرپرستی شرایر درجه دکتری را دریافت نمود.
سینمای نیجریه که اغلب بدان نالیوود گفته می شود، متشکل از فیلم هایی است که در نیجریه ساخته می شوند. تاریخ سینمای نیجریه تا اواخر قرن نوزدهم و تا دوره مستعمراتی در اوایل دهه ۱۹۰۰ قدمت دارد. سینمای نیجریه که اغلب به شکل غیررسمی به عنوان نالیوود شناخته می شود، شامل فیلم های تولید شده در نیجریه است. تاریخچه آن به اواخر قرن نوزدهم و به دوران استعمار در اوایل قرن بیستم بازمی گردد. تاریخچه و توسعه صنعت سینمای نیجریه به طور کلی در چهار دوره اصلی طبقه بندی می شود: دوران استعمار، عصر طلایی، عصرفیلم ویدئویی و سینمای نوظهور نیجریه. فیلم به عنوان یک رسانه برای اولین بار در اواخر قرن ۱۹ به نیجریه وارد شد؛ به شکل کینتوسکوپ و به زودی در اوایل قرن بیستم با دستگاه های پیشرفته ای برای نمایش فیلم جایگزین شدند و اولین مجموعه از فیلم ها در سالن یادبود گلوور در لاگوس از ۱۲ تا ۲۲ اوت ۱۹۰۳ به نمایش درآمد. اولین فیلم بلند ساخته شده در نیجریه فیلم "پالاور" در سال ۱۹۲۶ به کارگردانی جفری بارکاس است که اولین فیلمی بود که بازیگران نیجریه ای را در نقش های مهم جلوی دوربین برد. از سال ۱۹۵۴، ون های سیار سینما برای حداقل ۳٫۵ میلیون نفر در نیجریه
فعالیت می کردند و فیلم های تولیدشده توسط واحد فیلم نیجریه به صورت رایگان در ۴۴ سینمای موجود نمایش داده می شدند. اولین فیلمی که به طور کامل متعلق به واحد فیلم نیجریه است، "فینچو" (۱۹۵۷)ساخته سام زبا است که همچنین اولین فیلم نیجریه ای است که به صورت رنگی فیلمبرداری شده است. پس از استقلال نیجریه در سال ۱۹۶۰، تجارت سینما به سرعت گسترش یافت و خانه های سینمایی جدید تأسیس شد. در نتیجه، فیلم های نیجریه ای در سینماها در اواخر دهه ۱۹۶۰ تا دهه ۱۹۷۰ افزایش یافتند، به ویژه تولیدات نیجریه غربی، به دلیل اینکه بازیگران سابق تئاتر مانند هوبرت اوگاندو موزس اولایا به پرده بزرگ راه یافتند. در سال ۱۹۷۲، فرمان بومی سازی توسط یعقوب گون صادر شد که خواستار انتقال مالکیت حدود۳۰۰ سالن سینما از صاحبان خارجی آنها به نیجری ها شد که منجر به ایفای نقش های فعال نیجری در سینما و فیلم شد.رونق نفت از سال۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸ نیز کمک زیادی به تقویت خود به خود فرهنگ سینما در نیجریه کرد؛ زیرا افزایش قدرت خرید در نیجریه باعث شد طیف وسیعی از شهروندان درآمد خوبی داشته باشند تا برای سینما و تلویزیون خانگی خرج کنند. پس از چند فیلم با اجرای متوسط، "پاپا آجاسکو"
(۱۹۸۴) ساخته ویل آدنوگا اولین فیلم پرفروش شد و در مدت سه روز تقریباً ۶۱۰۰۰ پوند (تقریباً ۲۱۵۵۲۶۷۳ ₦ ۲۰۱۵) به دست آورد. یک سال بعد، "موسی بولاتان" (۱۹۸۵) اثر موسی اولایا نیز در مدت پنج روز به ۱۰۷۰۰۰ پوند (تقریباً ۲۰۱۵ ₦۴۴۱۸۰۴۹۹) رسید. پس از افول دوران طلایی، صنعت فیلم نیجریه دومین رونق بزرگ را در دهه ۱۹۹۰ تجربه کرد که ظاهراً با اکران فیلم ویدیویی "زندگی در اسارت" (۱۹۹۲) آغاز شد. این صنعت در اواسط دهه ۲۰۰۰ به اوج خود رسید و به دومین صنعت بزرگ فیلم در جهان از نظر تعداد تولیدات سالانه تبدیل شد و آن را بالاتر از سینمای آمریکا و پس از هند قرار داد. این فیلم کم کم پرده های سینما در سراسر قاره آفریقا و در نتیجه کارائیب و دیاسپورا را اشغال کرد، با تأثیرگذاری چشمگیر فیلم ها بر فرهنگ ها و بازیگران فیلم در سرتاسر این قاره به نام های معروف تبدیل شدند. این رونق همچنین منجر به واکنش شدید علیه فیلم های نیجریه ای در چندین کشور شد که با تئوری هایی مانند «نیجری سازی آفریقا» همراه بودند. از اواسط دهه ۲۰۰۰، در دوران افول دوران فیلم های ویدئویی، سینمای نیجریه برای ارتقای کیفیت و حرفه ای شدن تولیدات و صنعت خود، دستخوش تغییر ساختار
ی شده است، فیلم "ارقام پنهان" (۲۰۰۹) که به طور گسترده ای به عنوان نماد چرخش اصلی سینمای نیجریه معاصر شناخته می شود. از آن زمان تاکنون یک تجدید حیات در موسسات سینمایی و بازگشت مداوم فرهنگ سینما در نیجریه رخ داده است. از سال ۲۰۱۳، سینمای نیجریه بر طبق ارزش و درآمد حاصل از آن به عنوان سومین صنعت فیلم با ارزش در جهان رتبه بندی شده است.
سینمای بلغارستان به صنعت فیلم در بلغارستان اشاره دارد. سینمای بلغارستان در ژانویه ۱۹۱۵ با نمایش نخست فیلم بلند "بلغار زن نواز" آغاز شد. فرهنگ و هنر در بلغارستان برخاسته از هنر تاریخی اسلاوها و رومانیایی است. این روند هم به لحاظ جغرافیایی و هم به دلیل مناسبات تاریخی روی داده است. بلغارستان تا پایان جنگ جهانی دوم رژیم سلطنتی داشت. پدیده نوظهور سینما نیز مانند بسیاری دیگر از کشورهای پادشاهی، ابتدا به دربار وارد شد و پس از آن با تأسیس دفتری کوچک در صوفیه در فاصله سال های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰ فیلمسازی ابتدایی در این کشور پا گرفت. پیشینه. سینمای بلغارستان بین سالهای ۱۹۱۰ تا ۱۹۳۹ یک مقطع تاریخی را سپری کرد. از ۱۹۴۶ با تثبیت رژیم کمونیستی در این کشور اوضاع و احوال فرهنگ و هنر دقیقاً شبیه بقیه کشورهای بلوک شرق بود. فرهنگی سفارشی و منطبق با آرمان های حزب کمونیست که هیچ خلاقیتی در آن بروز و ظهور نمی یافت. عمده تولیدات سینمای بلغارستان در این دوره ثبت رخدادهای روز یا ساخت مستندهای تبلیغاتی و گزارشی بود. البته با ورود ادبیات ملی بلغارستان به سینمای این کشور در سال های دهه ۳۰ تولیداتی داستانی بر مبنای داستان ها و تاریخ شفاهی فرهنگ
بلغاری کم کم به رونق رسید. ورود بازیگران و کارگردان تئاتر صوفیه به سینمای این کشور نیز از دهه ۳۰ شروع گردید. با این همه تمام تولیدات سینمایی بلغارستان تا قبل از شروع جنگ جهانی دوم حقیقتاً آثاری نیمه حرفه ای محسوب می شدند. از ۱۹۴۵تا ۱۹۸۹. از سال ۱۹۴۶دوره دوم سینمای بلغارستان شکل می گیرد. دولت با کنترل ایدئولوژی فرهنگی، سینما و تتاتر را قبضه می کند و در این مسیر بودجه مناسبی نیز برای ساخت فیلم های تبلیغاتی حزب کمونیست و آثار داستانی از همین دست نیز در اختیار هنرمندان قرار می گیرد. از اواخر دهه ۴۰، برای آموزش علاقمندان به کارگردانی و سایر رشته های فنی سینما، بحث اعزام به کشورهایی نظیر اتحاد جماهیر شوروی، چکسلواکی و لهستان مورد توجه جدی کمیته فرهنگی حزب کمونیست قرار می گیرد و دراوایل دهه ۶۰ تقریباً اولین گروه از سینماگران بلغاری که از این مدارس فارغ التحصیل شده بودند جذب بدنه سینمایی این کشور شدند. فیلمسازانی مانند کریستو کریستوف، لودمیل کرکوف، نیکولا کورابوف، ولو رادف، پیتر واسیلیف، متودی آندونوف، گئورگی دولگروف، رادوسلاو اسپاسوف و لودمیل استایکوف در دهه ۶۰ و۷۰ از مطرح ترین سینماگران بلغاری برشمرده می شدند. در
دهه ۶۰ فعالیت برای سینماگران زن نیز مهیا شد و بیانکا ژلوازکووا به عنوان اولین کارگردان زن تاریخ سینمای بلغارستان با ساخت آثاری مانند "ما جوان بودیم" ۱۹۶۱ و "بادکنک بسته" ۱۹۶۷ بسیار مورد استقبال قرار گرفت. با اینهمه باید در نظر داشت دوره دوم فیلمسازی در بلغارستان بین سالهای ۱۹۴۶ تا ۱۹۸۹ اگرچه از نظر کمیت با تولید سالیانه ۲۵ فیلم به نظر قابل قبول جلوه گری می کند اما کیفیت آثار سینمای بلغارستان در این دهه های سرشار از خفقان و سانسور پلیسی عمدتاً حرفی برای گفتن نداشت. در این سالها البته چند فیلم خوب مانند "سفرهای خشمگین" ساخته نیکولا کورابوف ۱۹۷۱ ،"آخرین تابستان" ساخته کریس کریستوف ۱۹۷۴، "تعادل" ساخته لودمیل کرکوف محصول ۱۹۸۳ نیز تولید شدند. یکی از موفق ترین فیلم های این دهه با نام "تفوق" (Advantage) ساخته گئورگی دولگروف محصول ۱۹۷۷ بود. فیلمی که در جشنواره برلین همان سال موفق شد به خرس نقره ای این فستیوال معتبر سینمایی برسد و سینمای بلغارستان را در آن سوی پرده آهنین نیز معرفی نماید. پیش از این نیز در سال ۱۹۷۲ فیلم "شاخ بز" ساخته متودی آندونوف موفق شده بود جایزه ویژه فستیوال فیلم کارلووی واری را تصاحب کند. از دهه ۹
۰ تاکنون. دوره سوم سینمای بلغارستان از سال ۱۹۸۹ و با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی آغاز می گردد. نبود منابع مالی تا سال ۱۹۹۲ چنان شدت گرفت که بیش از نیمی از بدنه سینمای بلغارستان عملاً جذب تلویزیون و تئاتر شدند و یا اینکه به کشورهای مجاور رفتند. اگرچه وضع سینمای رومانی و یا حتی مجارستان و حوزه بالکان نیز بهتر از آنها نبود. در سال ۱۹۹۲ با سرمایه گذاری برخی از تجار بلغاری چند استودیوی خصوصی در صوفیه تأسیس گردید. یک دهه بعد بودجه دولتی نیز وارد بدنه سینمای بلغارستان شد و سینماگران قدیمی و چندین چهره جوان مانند ماریوس کورکینسکی و تونیسلاو هریستوف سینمای بومی این کشور را راهبری کردند. ضمن اینکه بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ استفان دنیلوف بازیگر پیشکسوت این کشور به عنوان وزیر فرهنگ در کابینه دولت بلغارستان حضور داشت. از آثار شاخص این دهه، ۲ فیلم از سینماگران کهنه کار بلغاری "لیدی زی" ساخته گئورگی دولگروف و "چشمان دزدیده" ساخته رادوسلاو اسپاسوف هر دو فیلم محصول ۲۰۰۵ قابل ذکرند. همچنین در سال ۲۰۰۸ فیلم "رستگاری در گوشه ای از دنیای بزرگ" ساخته اسنفان کوماندارف به عنوان یکی از شانس های نامزدی اسکار بهترین فیلم خارجی زبان مطرح
بود که البته در مرحله نهایی بین ۵ نامزد قرار نگرفت. از بازیگران سرشناس سینمای بلغارستان نیز افرادی مانند گِئورگی چِرْکِلُف، ایتسخاک فینتسی، ویکتوریا کولوا، تودور کولف، استویانکا موتافووا، استفان دنیلوف، نیکلای بینف، یوسیف سورچادژیف، نونا کوکانووا، کریل گوسپودینوف و کاتیا پاسکه لوا قابل اشاره هستند. جشنواره های سینمایی. جشنواره بین المللی فیلم صوفیه (انگلیسی: Sofia International Film Festival) از جشنواره های مهم فیلم در اروپا به شمار می رود که اولین دوره آن در سال ۱۹۹۷ برگزار شد. این جشنواره در ماه مارس هر سال برگزار می شود. آمار و ارقام. طبق آمار سال ۲۰۱۱ در بلغارستان ۱۳۸ سالن سینما وجود دارد و جمعیت سینماروی این کشور سالیانه ۴ میلیون و ۷۲۲ هزار نفر برآورد شده است. سرانه تولید فیلم در بلغارستان سالیانه ۹ فیلم سینمایی و ۶ فیلم مستند است.