Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دنیس تومالا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هافنهایم، لخ پوزنان، آر.بی. لایپزیگ و باشگاه فوتبال هایدنهایم اشاره کرد.
توماس شاف (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است، می توان به وردر برمن و تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلمان اشاره کرد.
بندیکت روکر (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در پست مدافع بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اشتوتگارت و گروتر فورث اشاره کرد.
ترزا اسکانلان (زاده ۶ فوریه ۱۹۹۳) وکیل، مدل و ملکه زیبایی اهل آمریکا است. او در سال ۲۰۱۱ به نمایندگی از نبراسکا برنده دوشیزه آمریکا شد. زندگی نامه. اسکانلان از نژاد کروات است. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او ، فرانک و نیوز ژلیچ (جلیچ) ، از ایلوویک ، کرواسی به ایالات متحده مهاجرت کردند. اسکانلان تا سال اول دبیرستان در خانه تحصیل می کرد ، قبل از اینکه نیمی از سال اول را به صورت نیمه وقت در دبیرستان گرینگ بگذراند. او پس از گذراندن دو برابر کلاس در کل دبیرستان ، در بهار 2010 از دبیرستان اسکاتسبلوف زود فارغ التحصیل شد. ترزا به عنوان یک سلامکار برای کلاس اسکاتسبلوف در سال 2010 انتخاب شد. او در دبیرستان اسکاتسبلوف ، نقش اصلی شارپای ایوانز را در صحنه موسیقی موزیکال دیزنی بازی کرد. او همچنین در گروه کر ، گروه نمایشی و سخنرانی شرکت کرد. در سال 2012 ، وی به عنوان دانشجو در کالج پاتریک هنری ثبت نام کرد. در سال 2018 ، اسکانلان اعلام کرد که در حالی که تحصیلات خود را در دانشکده حقوق UC Berkeley ادامه می دهد ، به عنوان درجه یک هواپیمایی به گارد ملی هوایی پیوسته است. وی به عنوان عضوی از گارد ملی هوایی وایومینگ در 153 اسکادر پشتیب
انی نیرو خدمت می کند. اسکلان از کلاس آموزش مقدماتی جنگ خود در 10٪ برتر فارغ التحصیل شد. زندگی خصوصی. در تاریخ 6 سپتامبر 2015 ، codice_1 پس از هشت ماه نامزدی با codice_2 ، فروشنده اتومبیل کانتیکت ، ازدواج کرد، موکادلو و اسکانلان به طور رسمی برای سازمان بورس تحصیلی میس کانتیکت در برنامه دوشیزه آمریکا خدمت کردند. در سال 2016 ، اسکانلان و همسرش صاحب یک پسر شدند و بعداً در همان سال طلاق گرفتند.
یوزف پوتینگر (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بایرن مونیخ و تیم ملی فوتبال آلمان اشاره کرد.
قالی سخن گو یک فیلمِ مستندِ کوتاهِ شاعرانه از بهرام بیضایی است که سالِ ۱۳۸۵ در ایران ساخته شد. «قالی سخن گو» خود بخشِ سوّم است از فیلمِ "فرش ایرانی" که حاصلِ همکاریِ پانزده فیلم ساز است. ساخت. "قالی سخنگو" به سفارشِ مرکزِ ملّیِ فرشِ ایران ساخته شد. فیلمبرداری در موزهٔ فرشِ ایران، کاخِ سعدآباد و استودیو فرهنگ سرگرفت. برخوانی. روی تصویر فرش ها و بافنده ابیاتی از "شاهنامه"ٔ فردوسی با آوای مژده شمسایی می شنویم. نمایش. جز جشنوارهٔ فیلمِ فجرِ ۱۳۸۵ و شبکهٔ نمایشِ خانگی، این فیلم به مناسبت های گوناگونی در ایران یا خارج از ایران به نمایش درآمده است؛ از جمله در بزرگداشتِ فردوسی در اردیبهشتِ ۱۳۸۷ و نشست های تخصّصیِ گوناگون. اخبارِ جنبی. در پخشِ شبکهٔ نمایشِ خانگیِ فیلمِ "فرش ایرانی" نامِ بیضایی از فهرستِ پانزده سازندهٔ این فیلم حذف شد.
کریستین دوفرین (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل بلژیک است.
دودمان لنکستر () نام دو شاخه از دودمان پلانتاژنه بود، اولین خاندان زمانی تأسیس شد که هنری سوم عنوان را به وجود آورد و رسمیت بخشید و در سال ۱۲۶۷ از عنوان نام آن خاندان برای فرزند دوم خود موسوم به ادموند کروچ بک استفاده کرد، ادموند نیز در سال ۱۲۶۵ بشخصه عنوان را رسمیت بخشید و زمین و امتیازاتی فراخور این عنوان را به سیمون دو مونتفورد، ششمین ارل لستر تفویض کرد، پس از مرگ مونتفورد در نبرد ایوشام که در جریان دومین نبرد بارون ها رخ داد، تمامی حقوق مدنی نیز از وی سلب شد، فرزند ادموند موسوم به توماس، دومین ارل لنکستر املاک و عنوان های پدرش را به ارث برد. دومین خاندان لنکستر به نام و توسط جان گونت، فرزند ادوارد سوم تأسیس شد.
مارسین دولگا (؛ زادهٔ ) یک وزنه بردار اهل لهستان است.
انجمن جهانی فولاد () سازمان غیرانتفاعی بین المللی است که به عنوان بزرگترین انجمن تجاری صنعت فولاد در جهان شناخته می شود. این انجمن در زمینه معرفی بزرگترین شرکت های تولیدکننده فولاد و سنگ آهن فعالیت می کند. انجمن جهانی فولاد فعالیت خود را از سال ۱۹۶۷ آغاز نمود و هم اکنون شرکت های عضو این انجمن بالغ بر ۸۵٪ درصد از ظرفیت تولید جهانی فولاد را در اختیار دارند. مرکز انجمن جهانی فولاد در شهر بروکسل، بلژیک قرار دارد. هم اکنون بیش از ۱۵۰ شرکت فولادسازی از سراسر جهان عضو این انجمن می باشند، که شرط نخست برای عضویت در این انجمن، در اختیار داشتن ۲ میلیون تن در سال ظرفیت تولید می باشد. انجمن جهانی فولاد هر ساله بزرگترین شرکت های فولاد جهان را بر پایه میزان تولید، رتبه بندی می نماید.
مارگو در مراسم عروسی فیلمی است محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی نوآ بامباک است. در این فیلم بازیگرانی همچون نیکول کیدمن، جنیفر جیسن لی، جک بلک، جان تورتورو، کیران هایندز، هالی فایفر و فلورا کراس ایفای نقش کرده اند.
استرالیا در جنگ جهانی دوم یکی از اعضای کشورهای متفقین بود. استرالیا پس از مدت کوتاهی از حمله آلمان به لهستان و اشغال لهستان، علیه آلمان اعلام جنگ کرد. تا پایان جنگ، تقریباً یک میلیون استرالیایی جنگیدند که اغلب در جبهه های اروپا، شمال آفریقا و جنوب غرب اقیانوس آرام خدمت کردند. در این جنگ استرالیا علی رغم دوری از مناطق اصلی جنگ، مورد حمله قرار گرفت و این اولین حمله به استرالیا پس از استعمار این کشور بود. در طول جنگ جهانی دوم ۲۷٬۰۷۳ استرالیایی جان خود را از دست دادند و ۲۳٬۴۷۷ نفر نیز مجروح شدند.
دیدیه ریندرز (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل بلژیک است. وی همچنین برنده جوایزی همچون لژیون دونور (فرمانده) شده است.
مرکز پژوهش و آموزش مستندسازی هند (DRTC) یک مرکز تحقیقاتی (و یک «دپارتمان» یا گروه آموزشی) برای علوم کتابداری و اطلاع رسانی و رشته های مرتبط است، که در محل شعبهٔ مؤسسهٔ آمار هند در شهر بنگلور قرار دارد. این مرکز در آوریل ۱۹۶۲ میلادی توسط پروفسور رانگاناتان (ریاضیدان و کتابدار، پدر علوم مدرن کتابداری و اطلاع رسانی هند) و با تشویق پروفسور ماهالانوبیس در مؤسسهٔ آمار هند ایجاد شد. این مرکز، برگزارکنندهٔ دوره های کارشناسی ارشد «علوم کتابداری و اطلاع رسانی» برای مؤسسهٔ آمار هند است و همچنین مرکزی آموزشی و پژوهشی برای دانشجویان مقطع دکترا در رشتهٔ علم اطلاع رسانی به شمار می رود. این مرکز را شاید بتوان یگانه «مدرسهٔ اطلاع رسانی» (iSchool) قوی و معتبر هند دانست. پژوهش های این مرکز، عموماً در حیطهٔ کاربرد فناوری اطلاعات در علوم کتابداری و اطلاع رسانی است. مرکز پژوهش و آموزش مستندسازی هند به عنوان بهترین مرکز پژوهشی هند در زمینه های علم کتابداری و علم اطلاع رسانی شناخته می شود. این مرکز دارای برنامهٔ پژوهشی بسیار قوی است و در برگزاری دوره های دکتری نیز با دانشگاه ترنتو ایتالیا همکاری می کند. در سال ۲۰۱۲ میلادی، پنجاهمین
سالگرد تأسیس این مرکز با برگزاری «کنفرانس بین المللی رویکردهای جدید در دینامیک دانش و اطلاعات» (ICTK 2012) جشن گرفته شد.
دورگ کوئه ماها (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل کامرون است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به غازی عینتاب اسپور، کلوب بروژ، اینتراخت فرانکفورت، باشگاه فوتبال ام اس وی دویسبورگ، باشگاه فوتبال دبرسنی، آریس سالونیک، کایزرسلاوترن، آریس سالونیک، باشگاه فوتبال فولاد خوزستان و تیم ملی فوتبال کامرون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کامرون بازی کرده است.
گسکونی () که گاهی گسکون هم نامیده می شود، منطقه ای است در جنوب غربی فرانسه که جزو بخش استان های تاریخی فرانسه یعنی گوین و گسکونی می باشد، قبل از انقلاب فرانسه حدود این منطقه مبهم بود چرا که هم در بخش هایی از گوین و هم گسکون سهم مشترک داشت، برخی مواقع در همین دو بخش همپوشانی می گردید در حالی که بسیاری دیگر گسکونی را سهم گوین بشمار می آوردند، به طور کلی و مشخص در اغلب منابع ناحیه ای در شرق و جنوب بوردو می باشد. اقتصاد. عمده فعالیت های اقتصادی عبارتند از:
شاندونگ استیل () شرکت فولادسازی چینی است، که در زمینه تولید فولاد، آهن، میل گرد، فولاد ضد زنگ و محصولات نیمه ساخته فولاد فعالیت می کند. شرکت شاندونگ استیل در سال ۲۰۰۸ راه اندازی شد و در حال حاضر ظرفیت تولیدی در حدود ۲۳ میلیون تن فولاد و آهن در سال را دارا می باشد. شاندونگ هم اکنون دوازدهمین تولیدکننده بزرگ فولاد جهان به شمار می آید. دفتر مرکزی این شرکت در شهر شاندونگ، جمهوری خلق چین قرار دارد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42114334&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-06-14T04:16:59Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;واگردانی خودکار به دلیل مشکوک بودن به بر پایه هوش مصنوعی. واگردانی اشتباه ربات را همراه با در اعلام کنید. همچنین توصیه می شود &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42114337&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; با وجود اعلام بی طرفی از جانب بلژیک و مستعمرات آن، این کشور در ۱۰ می ۱۹۴۰ توسط آلمان نازی اشغال شد. بعد از ۱۸ روز مقاومت، نیروهای بلژیکی به منطقهٔ کوچکی در شمال شرق این کشور رانده شدند و مجبور به تسلیم گشتند. تصمیم ترک مخاصمه توسط لئوپولد سوم پادشاه وقت بلژیک و بدون مشورت با دولت وی امضا شد. اشغال بلژیک تا سال ۱۹۴۴ ادامه داشت. با وجود تسلیم شدن دولت مرکزی، بسیاری از بلژیکی ها موفق به فرار به انگلستان شدند و در آنجا یک دولت و ارتش در تبعید به حمایت از متفقین تشکیل دادند. کنگو که آن زمان مستعمره بلژیک بود، پس از
اشغال بلژیک همچنان به دولت در تبعید بلژیک مستقر در لندن وفادار ماند و نقش مهمی را در تأمین نیروی انسانی و مواد اولیه برای متفقین ایفا کرد. پس از اشغال بلژیک، بسیاری از بلژیکی ها به نیروهای مقاومت پیوستند اگرچه برخی نیز به همکاری با آلمان ها پرداختند. بیشتر خاک بلژیک بین سپتامبر تا اکتبر ۱۹۴۴ به دست متفقین آزاد شد. اگرچه برخی قسمت های شرقی تا ابتدای سال ۱۹۴۵ در اشغال آلمانی ها باقی ماند. در این جنگ حدود ۸۸٬۰۰۰ بلژیکی کشته شدند. پیش زمینه. در دههٔ ۱۹۳۰ بلژیک در دوران نقاهت پس از جنگ جهانی اول بود. بلژیک نرخ بالای بیکاری ۲۳٫۵ درصد را پس از دوران رکود بزرگ داشت. هرچند پس از نیو دیل (برنامه اقتصادی و اجتماعی فرانکلین روزولت برای نجات اقتصاد نظام سرمایه داری)، نرخ بیکاری به ۱۵ درصد کاهش یافت. در جنگ جهانی اول، هنگامی که بلژیک تحت تصرف آلمان بود، با تشویق متفقین، مردم بلژیک تلاش زیادی برای مقابله با آلمانی ها کردند که نتیجه اش پاسخ سخت گیرانه و خشونت آمیز آلمانی ها بود. برای همین بلژیکی ها از درگیری جدید به شدت اجتناب می کردند. با وجود تنش های سیاسی بسیار در سال های منتهی به جنگ جهانی دوم در اروپا، بلژیک همواره تلاش
می کرد به عنوان کشوری بی طرف در این تنش ها باقی بماند. بلژیک نیروهای دفاعی خود را سازماندهی کرد و از چندین معاهدهٔ نظامی که پس از جنگ جهانی اول امضا کرده بود، خارج شد. بلژیک شروع به ساخت استحکامات دفاعی در مرز خود با آلمان در شرق کرد. بی طرفی. در بلژیک که آسیب های زیادی را در نخستین جنگ جهانی دیده بود، تمایل بسیار کمی برای درگیر شدن در نبردهای آینده وجود داشت. در اکتبر سال ۱۹۳۶ میلادی لئوپولد سوم پادشاه بلژیک اعلام کرد که بلژیک در صورت بروز جنگ دیگری در اروپا به عنوان بخشی از آنچه که او یک سیاست مستقل نامید، بی طرف باقی می ماند. دولت بلژیک پیمان لوکارنو را ترک کرد و پیمان دفاعی را که با فرانسه در سال ۱۹۲۰ بسته بود را لغو کرد. در سال ۱۹۳۷ بلژیک ضمانت نامهٔ بی طرفی را از آلمان نازی دریافت کرد. در طی این مدت، ارتش بلژیک به عنوان یک نیروی دفاعی دوباره سازمان دهی شد و شروع به ساخت استحکامات دفاعی در مناطق مختلف کشور به ویژه نزدیک مرز آلمان کرد.با اعلام جنگ بریتانیا و فرانسه به آلمان در سپتامبر ۱۹۳۹، بلژیک که خود را در معرض خطر جنگ دیگری می دید، شروع به تقویت دوباره جنگ افزارها و استحکامات دفاعی کرد. یکی از مهم تر
ین این اقدامات، ایجاد خط دفاعی K-W در نزدیکی شهر آنتورپ بود. استحکامات دفاعی شهر لیژ که در زمان جنگ جهانی اول برای جلوگیری از جملهٔ آلمانی ها از طریق فرانسه به بلژیک ساخته شده بودند نیز دوباره بازسازی شدند. البته بلژیک در عین حال بی طرفی خود را اعلام کرد. آغاز جنگ. حملهٔ آلمان نازی به بلژیک در ۱۰ مهٔ ۱۹۴۰ و با رمز موقعیت زرد "Fall Gelb" آغاز شد. در واقع این حمله، بخشی از هجوم آلمان به فرانسه، لوکزامبورگ و هلند بود. استحکامات دفاعی بلژیک که از به روزترین استحکامات در اروپا بود، تقریباً هیچ سودی برای بلژیک نداشتند. در نبرد ابن ایمائیل ۵۰۰ چترباز آلمانی توانستند منطقه ای را که توسط ۱٬۲۰۰ سرباز بلژیکی حفاظت می شد، تصرف کنند. آلمان ها به این تاکتیک بلیتسکریگ می گفتند. تقریباً تمامی جنگنده های پیشرفته هاوکر هاریکن نیروی هوایی بلژیک در روز اول جنگ منهدم شدند. تصرف شهر سدان که به علت وجود خط دفاعی K-W ناممکن پنداشته می شد، نیروهای بلژیکی را در ۱۶ مه به عقب نشینی وادار ساخت. در ۱۱ ماه مه، جمعیت آوارگانی که به سمت مناطق غربی بلژیک در حرکت بودند، منجر به مسدود شدن جاده ها شد و این امر مانع حرکت نیروهای متفقین شد. تخمین
زده می شود حدود دو میلیون شهروند بلژیکی خانه های خود را در طول جنگ ترک کردند. سیاست های بی طرفانه بلژیک موجب پیدایش یک ارتش منسوخ و غیر مجهز شده بود. این ارتش تنها ۱۶ تانک داشت. این ضعف ناشی از این بود که بلژیک این ارتش را بیش از حد تهاجمی برای یک قدرت بی طرف می دانست. نیروی هوایی هم که با عجله در ماه مهٔ ۱۹۴۰ ساماندهی شد، تنها قادر به سرویس دهی به ۱۸۰ جنگنده از مجموع ۲۴۰ جنگندهٔ ارتش بود. نظامیان ارتش ۱۸ روز در برابر آلمان مقاومت کردند؛ ولی پس از شکست های متمادی، مجبور به عقب نشینی شدند. بعد از سقوط مناطق مختلف و تلاش ناموفق برای میانجی گری آتش بس، پادشاه بلژیک و ارتش بدون قید و شرط تسلیم شدند. تلفات بلژیکی ها در جنگ ۶٬۰۰۰ نفر کشته و ۱۵٬۸۵۰ زخمی گزارش شد. ۱۱۲٬۵۰۰ سرباز بلژیکی و فرانسوی از طریق دونکرک موفق به فرار به انگلستان شدند. اما بیشتر بازماندگان، اسیر شدند و بسیاری از آن ها تا پایان جنگ آزاد نشدند. با تسلیم بلژیک، دولت در تبعید در شهر بوردو فرانسه تشکیل شد. با تسخیر فرانسه، دولت در تبعید به لندن نقل مکان کرد. تسلیم لئوپولد سوم. لئوپولد سوم پادشاه و فرمانده کل ارتش بلژیک در بیست و هشتم ماه مه برخلاف توص
یه های دولت پیرلو، شخصاً تصمیم به تسلیم ارتش گرفت. تصمیم او به شدت توسط پل رینو نخست وزیر وقت فرانسه مورد انتقاد قرار گرفت و پیرلو در یک برنامه رادیویی در تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۴۰ تصمیم پادشاه را «یک تصمیم بی سابقه در تاریخ» عنوان کرد. پادشاه در بلژیک باقی ماند و تا آخر جنگ اسیر آلمانی ها بود، در حالی که پیرلو به فرانسه رفت و در آن جا دولت در تبعید را تشکیل داد و به کمک متفقین به مبارزه با آلمان ادامه داد. برخلاف هلند و لوکزامبورگ که حکومت آنان بعد از اشغال از بین رفت یا به دولت در تبعید پیوست، لئوپولد سوم بعد از اشغال کشورش نیز در بلژیک باقی ماند و حتی ضرب سکه و تمبر به نام او ادامه یافت. پادشاه برای ادامه مقاومت باقی ماند و این شعار را سر می داد: «بلژیک اسیر است! زنده باد بلژیک! پادشاه اسیر است! زنده باد شاه!» وی در زمانی که زندانی بود نامه ای به آدولف هیتلر فرستاد و باعث نجات ۵۰۰٬۰۰۰ زن و کودک بلژیکی از کار در کارخانه های مهمات سازی شد. در نوامبر ۱۹۴۰ وی با هیتلر در اقامتگاه برگهوف دیدار کرد و خواستار آزادی اسیران بلژیکی شد. پس از جنگ، به لئوپولد این اتهام وارد شد که تسلیم شدن وی در واقع یک نوع همکاری با دشمن بو
ده است. این اتهام موجب عنوان شدن سؤالی شد که آیا وی می تواند دوباره به تاج و تخت بازگردد؟ در نهایت وی پاسخ این سؤال را با کناره گیری از سلطنت داد. حکومت آلمان بر بلژیک. بلژیک اشغالی توسط یک دولت نظامی آلمانی به فرماندهی ژنرال الکساندر فون فالکنهاوسن و اگرت ریدر تا ژوئیه ۱۹۴۴ و پس از آن تا زمان آزادسازی توسط رایش گروهه اداره می شد. دولت آلمان مالیات هایی را به عنوان حق اشغال یا «مسئولیت ضد بلشویکی» وضع کرد که از هزینه های آن برای جنگ در سایر مناطق استفاده می کرد. در مجموع بلژیک نزدیک دو سوم درآمد خود، رقمی نزدیک به ۵٫۷ میلیارد رایش مارک را به آلمان پرداخت. همان طور که در تمام کشورهای تحت اشغال در اروپا، غذا، سوخت و لباس به شدت توسط مقامات آلمانی سهمیه بندی می شد، در بلژیک نیز این سهمیه بندی ها اعمال شدند. حتی با وجود سهمیه بندی دقیق، این مواد همواره در دسترس نبودند و این مشکل موجب پیدایش بازارهای سیاه شد که مواد غذایی را با قیمت های زیاد به ثروتمندان می فروختند. اطلاعات و مطبوعات به شدت توسط آلمان ها محدود می شد؛ هرچند روزنامه های طرفدار آلمانی ها فروش بالایی داشتند. با این وجود روزنامه های زیر زمینی نیز در بل
ژیک تهیه و توزیع می شدند. این روزنامه ها در اختیار جریان های مقاوم داخلی بودند. یکی از این روزنامه ها بلژیک آزاد (به فرانسوی: La Libre Belgique) بود که تا شمارگان ۳۰٬۰۰۰ نسخه هم چاپ و توزیع می شد. بلژیک همچنین توسط هواپیماهای نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا و نیروی هوایی آمریکا بمباران می شد. این سیاست موجب تلفات زیاد غیرنظامی در بمباران هایی که مناطق مسکونی به طور اشتباهی مورد هدف قرار می گرفتند می شد. یکی از حملات بمب افکن بوئینگ بی-۱۷ آمریکایی در شهر مرتزل، موجب کشته شدن ۹۴۶ غیرنظامی و زخمی شدن بیش از ۱٬۶۰۰ نفر تنها در ۸ دقیقه شد. حدود ۳۷۵٬۰۰۰ بلژیکی نیز در برنامه های کار در آلمان در طول جنگ مشغول بودند. بیشتر آنان در مشاغل دستی در صنعت یا کشاورزی کار می کردند. حدود ۱۸۰٬۰۰۰ بلژیکی هم به خدمت ارتش آلمان درآمدند و کار اجباری خود را به عنوان سرباز وظیفه انجام دادند. ۲۰۰٬۰۰۰ زندانی نظامی بلژیکی از جنگ، که در سال ۱۹۴۰ دستگیر شده بودند نیز به آلمان منتقل شدند و اغلب در آلمان به کار اجباری با دستمزد پایین پرداختند. حدود ۸۰٬۰۰۰ زندانی (به طور عمده فلاندرز) در اواخر ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ به بلژیک بازگردانده شدند. اما بسیاری دیگر
تا پایان جنگ در اسارت ماندند. آنان در شرایط فقیرانه ای می زیستند و حدود ۲٬۰۰۰ نفر از آنان درگذشتند. هولوکاست. هولوکاست در بلژیک به معنای قتل عام و آزار یهودیان و کولی ها در بلژیک توسط ارتش آلمان نازی می باشد. در آغاز جنگ، بیشتر جمعیت بلژیک مسیحی کاتولیک بودند. یهودیان بزرگ ترین اقلیت غیر مسیحی بلژیک را تشکیل می دادند. در اواسط سال ۱۹۴۰ نزدیک به ۵۶٬۰۰۰ یهودی در بلژیک زندگی می کردند. این در حالی بود که کل جمعیت بلژیک حدود ۸ میلیون نفر بود. برخی از یهودیان نیز از آلمان و سایر نقاط برای فرار از آزار نازی ها به بلژیک گریخته بودند. بیشتر جمعیت یهودیان بلژیک در دو شهر بروکسل و آنتورپ متمرکز بودند. قوانین ضد یهود نورنبرگ و ویشی چند ماه پس از اشغال بلژیک توسط آلمانی ها به تصویب رسیدند. چندین پوگروم (کشتار قومی مذهبی) در سال ۱۹۴۱ به ویژه در آنتورپ رخ داد و دارایی های متعلق به یهودیان کشف و ضبط شد. در ماه مه ۱۹۴۲ پوشیدن نشان زرد برای یهودیان در بلژیک اجباری شد. بین اوت ۱۹۴۲ و ژوئیه ۱۹۴۴ ۲۵٬۰۰۰ یهودی و ۲۵۰ کولی از بلژیک به شرق اروپا اخراج شدند. بیشتر آنان به اردوگاه آشویتس فرستاده شدند. باقی آنان نیز به اردوگاه اجباری ب
رگن بلزن فرستاده شدند. از جمعیت ۲۵٬۰۰۰ نفری تبعید شده، بیش از ۲۴٬۰۰۰ نفر کشته شدند و کمتر از ۱٬۰۰۰ نفر تا زمان آزادسازی توسط متفقین زنده ماندند. همکاری های داخلی. در طول اشغال بلژیک، برخی از بلژیکی ها با آلمانی ها همکاری می کردند. حزب های طرفدار نازیسم در هر دو بخش فلاندر و والونی وجود داشتند. مهم ترین آنان شامل گروه کاری آلمان-فلاندر، اتحادیهٔ همبستگی ملی و عهد ملی فلاندر در فلاندر و جنبش کاتولیک رکس در والونی بودند. هر کدام از این گروه ها دارای تفاوت اندک ایدئولوژیکی نیز بودند. آنان نیروی نظامی و روزنامهٔ مخصوص خود را داشتند. این سازمان ها همچنین مشوق بلژیکی ها برای کمک به ارتش آلمان بودند. برخلاف شیوه ملی گرایی سوسیالیستی گروه کاری آلمان-فلاندر، اتحادیهٔ همبستگی ملی فلاندر شیوه جدایی طلبی را در پیش گرفت. هرچند که این کار دلیل اصلی محبوبیت این حزب نبود. همچنین این گروه ها به خصوص گروه کاری آلمان-فلاندر و اتحادیهٔ همبستگی ملی فلاندر منازعات داخلی قابل توجهی نیز داشتند. سیستم اداری بلژیک نیز بسیار مطیع آلمانی ها بود و ابزار همکاری می کرد. در گزارش سال ۲۰۰۷ مؤسسه تحقیقات بلژیک، گروهی از تاریخ نگاران اظهار کردن
د که بلژیک حداکثر همکاری اداری را با نیروهای اشغالگر آلمان کرده بود. در همین گزارش مشخص شد که تلاش هایی برای پیوستن فلاندر به آلمان صورت گرفته است. شهرهای بروکسل و لیژ قاطعانه به مبارزه با آلمان پرداختند و کمترین میزان همکاری با آلمانی ها را نشان دادند. همچنین این گزارش نشان داد که بسیاری از مقامات بلژیک حتی در تبعید یهودیان نیز فعال بوده اند. پس از پایان جنگ، ۴۰۰٬۰۰۰بلژیکی به اتهام همکاری با نیروی اشغالگر مورد بازخواست قرار گرفتند. از این تعداد حدود ۵۶٬۰۰۰ نفر محاکمه شدند. اکثراً به زندان افتادند. صدها نفر از آنان نیز اعدام شدند. مقاومت پس از اشغال. نیروهای آلمانی در دهم ماه مه ۱۹۴۰ به بلژیک حمله کردند. پس از ۱۸ روز جنگ، بلژیک در ۲۸ ماه مه تسلیم شد. در طول جنگ بین ۶۰۰٬۰۰۰ تا ۶۵۰٬۰۰۰ مرد بلژیکی (نزدیک به ۲۰ درصد کل جمعیت مردان بلژیک) در جبهه ها جنگیدند. با وجود تصرف سریع این کشور، تعداد زیادی از بلژیکی ها توانستند به بریتانیا بگریزند. در آن جا متفقین برای آنان یک دولت و ارتش در تبعید تشکیل دادند. بسیاری از بلژیکی ها نیز در کشورشان ماندند و با آلمانی ها درگیر شدند. اولین جرقه های مقاومت توسط سربازان سابق و سرب
ازان آزاد شده از زندان های آلمان زده شد. گسترش مقاومت در ابتدا بسیار کند بود؛ زیرا پیروزی مقتدرانه آلمان مردم را حیرت زده کرده بود. شکست آلمان در حمله به بریتانیا، سیاست های سخت گیرانهٔ آلمان در بلژیک، خدمت اجباری سربازی برای شهروندان بلژیکی، برنامه های کار اجباری، آزار و اذیت یهودیان و زمینه های لیبرال و کاتولیک، سبب گرایش مردم به مقاومت شد. بعد از عملیات بارباروسا طی حمله آلمان به روسیه در ژوئن ۱۹۴۱، حزب کمونیست بلژیک به طور دسته جمعی به مقاومت بلژیک پیوستند. آنان با تشکیل گروه های جداگانه ای خواستار «مقاومت ملی» علیه حکومت نازی ها شدند. بلژیک در جنگ جهانی اول نیز ۴ سال توسط آلمان اشغال شده بود و مقاومت های صورت گرفته در آن زمان الهام بخش گروه های مقاومت بلژیکی بود. بیشتر مقاومت توسط فرانسوی زبان های بلژیک انجام می گرفت، هرچند فلاندری ها نیز نقش به سزایی در این حرکت داشتند. حدود ۷۰ درصد روزنامه های زیرزمینی فرانسوی بودند و حدود ۶۰ درصد زندانیان بلژیکی نیز فرانسوی زبان بودند. مقاومت در برابر اشغال آلمان از تمام سطوح و مناطق بلژیک، اما بسیار پراکنده و موضعی بود. برخی گروه ها مانند پارتیزان های کمونیست بسیار چ
پ گرا بودند. برخی گروه ها مثل سلطنت طلب ها و فاشیست ها راست گرا بودند و برخی مانند گروه G گرایش سیاسی آشکاری نداشتند. مقاومت در برابر اشغال گران غالباً توسط کمک های هوایی متفقین صورت می گرفت. آنان خط دفاعی را با نام ستاره دریایی ساختند که متشکل از خانه هایی امن در سراسر بلژیک بود که سربازان متفقین با لباس غیرنظامی در آن جا رفت وآمد می کردند و به حمایت از نیروهای پارتیزان می پرداختند. با این وجود، شهروندان بلژیکی معمولاً قربانی درگیری های آلمانی ها و شبه نظامیان طرفدارشان با نیروهای مقاومت بلژیک بودند. در اوت ۱۹۴۴، ۲۰ غیرنظامی توسط شبه نظامیان رکسیست وابسته به آلمان در پاسخ به حمله ای به یکی از سیاستمدارانشان در کورسل کشته شدند. دولت و ارتش بلژیک در تبعید. پس از شکست بلژیک، تعداد قابل توجهی از سربازان و غیرنظامیان بلژیکی به انگلستان فرار کردند و در آن جا به کمک مهاجرانی که از قبل از بلژیک آمده بودند، دولت در تبعید را تشکیل دادند. این دولت موقت تحت نظارت پیرلو از وزرای کاتولیک، سوسیالیست و احزاب لیبرال تشکیل شده بود و همراه با دولت های در تبعید سایر کشورهای اشغال شده (از جمله هلند و لوکزامبورگ) تا پایان جنگ و آ
زادسازی بلژیک در انگلیس باقی ماند. دولت در تبعید ادعا کرد که قدرت و اختیارات لازم برای نمایندگی کل بلژیک را دارد. وزیر امور خارجه دولت در تبعید، پل هنری اسپاک در اظهار نظری گفت که «تمام آنچه که از بلژیک قانونی و آزاد مانده است، اینجا در لندن است.» در یک برنامه رادیویی در رادیو فرانسه، پیرلو خواستار ایجاد ارتش در تبعید برای مبارزه شد: در سال ۱۹۴۴، حدود ۴٬۵۰۰ نیروی ارتش آزاد بلژیک در انگلستان حضور داشتند. سربازان پیشین تیپ یکم پیاده ارتش بلژیک تحت فرماندهی ژان باپتیست پیرون درآمدند و پس از آن معمولاً به عنوان تیپ پیرون شناخته می شدند. تیپ پیرون در نبردهای نرماندی، فرانسه و هلند شرکت داشتند. برخی از بلژیکی ها هم به خدمت نیروهای ویژه ارتش بریتانیا درآمدند و در عملیات های مختلفی از جمله نبرد ایتالیا شرکت داشتند. سرویس هوایی ویژه پنجم بریتانیا کاملاً از نیروهای بلژیکی تشکیل شده بود و اولین گروه از متفقین بود که در سپتامبر ۱۹۴۴ به بلژیک وارد شدند. ۴۰۰ خلبان بلژیکی در نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا خدمت می کردند. ۲ اسکادران ۲۴۹ و ۳۵۰ ارتش در تبعید بلژیک در جبهه های اروپا وارد جنگ شدند. اسکادران ۳۵۰ ادعا کرد که از شکل گی
ری تا پایان جنگ، ۵۱ سرباز دشمن را کشته است. در مجموع ۱٬۲۰۰ بلژیکی در نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا خدمت کردند که بیشترشان در خدمت اسکادران های بریتانیا یا ارتش آزاد هلند بودند. ۲ ناوچه سبک و کشتی مین روب در نبرد آتلانتیک توسط بلژیکی ها هدایت می شدند. تا سال ۱۹۴۳، ۳۵۰ بلژیکی به عنوان ملوان در نبردها شرکت حضور داشتند. کنگو بلژیک. با وجود اشغال بلژیک، کنگو که مستعمره بلژیک بود به دولت در تبعید بلژیک وفادار ماند و خود را در اختیار متفقین قرار داد و سهم قابل توجهی را در اقدامات متفقین ادا کرد. سربازان کنگویی در درگیری های شرق آفریقا شرکت داشتند و نقش مهمی در بیرون راندن قوای ایتالیا از آفریقای شرقی ایتالیایی ایفا کردند که البته ۵۰۰ نفر تلفات هم متحمل شدند. حدود ۱۳٬۰۰۰ سرباز کنگویی در ارتش بریتانیا در نیجریه خدمت کردند. دسته هایی از سربازان کنگو نیز در خاورمیانه و برمه خدمت کردند. در کل ۴۰٬۰۰۰ سرباز کنگویی در جنگ شرکت داشتند. اما تبعیض نژادی آشکاری نیز وجود داشت، چون سیاه پوستان نمی توانستند افسران جنگی شوند و همواره توسط سفید پوستان فرماندهی می شدند. در سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۴، دو اعتصاب بزرگ در شهرهای سراسر کنگو در اع
تراض به سختگیری مقامات استعماری و فشار زیاد کار بر روی کارگران صورت گرفت. این اعتصاب ها توسط نظامیان به طرز خشونت باری سرکوب شدند. کنگو یک دارایی اقتصادی ارزشمند برای متفقین بود. کنگو ۲۸٫۵ میلیون دلار به متفقین کمک کرد. صادرات کنگو عمدتاً لاستیک، اورانیوم و مواد اولیه بودند و نقش به سزایی در تأمین مالی جبهه متفقین داشتند. بیشتر اورانیوم کنگو توسط یک شرکت بلژیکی در کاتانگا به آمریکا داده شد. آمریکا از این اورانیوم ها در پروژه منهتن (که شامل ساخت سلاح هسته ای برای بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی بود) استفاده کرد. آزادسازی. بلژیک در اواخر سال ۱۹۴۴ توسط نیروهای متفقین از بریتانیا، کانادا و ایالات متحده و تیپ پیرون آزاد شد. بروکسل در ۳ سپتامبر ۱۹۴۴ آزاد شد. بلافاصله پس از آزادسازی بلژیک، مردم بروکسل مراسم تشییع جنازه نمادینی برای هیتلر برگزار کردند. بندر آنتورپ یک هدف استراتژیک برای متفقین بود. زیرا خطوط تدارکاتی متفقین نیاز به یک بندر در آب های عمیق و نزدیک به خطوط مقدم جبهه داشتند. ارتش دوم بریتانیا شهر آنتورپ را به کمک نیروهای مقاومت محلی در ۶ سپتامبر آزاد کرد. با وجود آزادسازی شهر، بندر آنتورپ همچنان در اختیا