Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این شرایط به عمق شیرجه زد و به دریا بازگشت. به هر صورت این حمله ایذایی ثمر بخش بود و تمامی کشتی های جنگی بریتانیایی به سمت آسنسیون کشیده شدند تا راه او-بوت های حامل بازماندگان به سمت شمال باز شود. در نهایت در غالب یکی از بزرگ ترین عملیات های نجات جنگ جهانی دوم، او-۱۲۴ اواخر ماه دسامبر بازماندگان در عرشه خود را در سن-نزر تخلیه کرد. گشت دهم. او-۱۲۴ به فرماندهی ناوسروان یوهان مور، در جریان دهمین گشت رزمی خود در آب های شرقی قاره آمریکا، روز ۲۸ دسامبر سال ۱۹۴۲ در هشتاد کیلومتری شرق ترینیداد یک کشتی تجاری بزرگ در حال حرکت منفرد آهسته به سمت این جزیره را شناسایی کرد. این کشتی "ترورلس"، آزادپیمای ۴۶۹۲ تنی بریتانیایی بود که ۳٬۰۰۰ تن بار سنگ منگنز حمل می کرد. یک اژدر از فاصله نزدیک به سمت آن شلیک شد. کشتی بریتانیایی در اثر اصابت اژدر در عرض تنها ۶۰ ثانیه به عمق دریا رفت. تنها ۹ تن از مجموع ۴۷ سرنشین آن نجات پیدا کردند. حدوداً در همین موقعیت حدود ساعت ۳ بامداد روز بعد یک کاروان کوچک شامل سه تانکر با یک ناوچه سبک محافظ در حال حرکت با سرعت ۱۱ گره مشاهده شدند. تمامی اژدرهای بارگذاری شده به سمت این اهداف شلیک شدند که هیچ یک
اصابت نکرد. با این حال حضور و حمله او-بوت مورد شناسایی کاروان قرار نگرفت. به هر صورت هنگام سپیده دم یک هواگرد نیروی دریایی ایالات متحده او-۱۲۴ را در فاصله ۱۰ کیلومتری کاروان شناسایی کرد و به ناوچه محافظ اطلاع داد. پیش از آن که ناوچه خود را به موضع برساند او-بوت به عمق شیرجه زد و خرج های عمقی شلیک شده آسیبی به آن نرساند. با پایان تعقیب کاروان مذکور گزارش این حادثه به لوریان مخابره و دستور باقی ماندن در ناحیه دریافت شد. او-۱۲۴ آب های جنوب ترینیداد را گشت زد اما چیزی نیافت. اواخر روز ۸ ژانویه سال ۱۹۴۳ در حدود ۸۰ کیلومتری شمال پاراماریبو در گویان هلند یک کاوران مشاهده شد. این کاوران تی بی ۱ متشکل از دوازده کشتی عمدتاً آمریکایی با حفاظت چهار قایق گشتی نیروی دریایی ایالات متحده بود که از ترینیداد به باهیا می رفت. او-۱۲۴ به سادگی در محدوده کاوران رخنه و حدود ۳۰ دقیقه پس از نیمه شب ۹ ژانویه با سه اژدر به آن حمله کرد. یکی از اژدرها به "برود اَرو"، تانکر ۷٬۷۱۳ تنی آمریکایی با محموله ۸٬۲۰۷ تن سوخت دیزل و نفت برخورد و انفجار بزرگی ایجاد کرد که پشت کشتی را از هم گسیخت. هفت تن از هشت توپچی کشتی در دم کشته شدند. اژدر دوم ه
م به قسمت پیشین "برود اَرو" خورد و ناخدا و تمامی حاضران در اتاقک فرماندهی را کشت. از مجموع ۴۷ خدمه کشتی تنها ۲۶ نفر زنده از آن خارج شدند و پی سی-۵۷۷، یکی از قایق های حفاظت آن ها را از آب گرفت. دو تن از آن ها هم بعداً جان باختند. "برود اَرو" در حال غرق شدن بود که اژدر سوم او-۱۲۴ به کشتی پشت سر آن، "بیرمنگام سیتی"، کشتی باری ۶٬۱۹۴ تنی آمریکایی حامل ۱۰٬۰۰۰ بار متفرقه، اصابت کرد. قایق های نجات سمت چپ کشتی منهدم شدند. اژدر یک شکاف بزرگ در یکی از دیواره های ضدآب کشتی باز کرد که موجب غرق شدن آن در عرض تنها سه دقیقه شد. خدمه با دو قایق نجات سمت راست کشتی تخلیه شدند. یکی از قایق ها واژگون شد و ده نفر را غرق کرد. پی سی-۵۷۷ چهل وشش بازمانده این کشتی را نیز از آب برداشت. او-۱۲۴ حدود ساعت ۱ بامداد برای حمله دیگری به کاروان، بازگشت. مور سه اژدر به سمت دو کشتی که در دید او هم پوشانی داشتند شلیک کرد. اژدر نخست با فاصله چند متری به خطا رفت اما دومی به "کالینگزوورث"، کشتی باری ۵٬۱۰۱ تنی آمریکایی با بار ۸٬۰۰۰ تن زغال سنگ، ریل فولادی و روغن بونکر، خورد. اژدر سوم به موقع شناسایی شد و کشتی با فاصله حدوداً سه متری از پیش روی آن کنا
ر رفت. به هر صورت آسیب اژدر اصابت کرده کافی بود تا "کالینگزوورث" به همراه ۱۲ تن از خدمه آن از جمله ناخدا را در تنها چند دقیقه غرق کند. پی سی-۵۷۷ سی وچهار تن از بازماندگان را نجات داد. کشتی دیگری هم ۲۱ تن باقی مانده را از آب گرفت. اژدر سومی که به "کالینگزوورث" نخورد، از آن گشت و پشت سرش به "ماینوتور"، کشتی باری ۴٬۵۵۴ تنی آمریکایی با حدود ۸٬۰۰۰ کالای متفرقه اصابت کرد. انفجار حاصل یک سوراخ بزرگ در بدنه ایجاد کرد و کشتی را در عرض چهار دقیقه با سر در آب فرو برد. شصت خدمه با دو قایق نجات از کشتی خارج شدند. هر دو قایق دچار حادثه شد اما فقط شش نفر جان باختند. مابقی را پی سی-۵۷۷ نجات داد. بدین ترتیب او-۱۲۴ در یک شب با شلیک ۶ اژدر توانست ۲۳٬۵۶۷ تن کشتی و ۳۲٬۰۰۰ تن از محموله های آن ها را راهی کف اقیانوس کند.
او-۱۲۶ یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۹سی بود که در جریان جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. این او-بوت در شش گشت رزمی خود ۲۵ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۱۱۱ هزار تن را غرق کرد. تاریخچه عملیاتی. گشت نخست. او-۱۲۶ به فرماندهی ارنست باوئر در نخستین گشت رزمی خود، در قالب تاکتیک ولف پک به همراه او-بوت های دیگر، شب ۲۸ ژوئیه سال ۱۹۴۱ کاروان او جی ۶۹ بریتانیایی را در شمال غربی دماغه فینیستر مورد حمله قرار داد. در جریان این حمله "اراتو"، کشتی ۱۳۳۵ تنی بریتاینایی و "اینگار یکم"، کشتی ۱۳۰۰ تنی نروژی توسط این او-بوت غرق شد. "اینگار یکم" حامل ۱۶۷۰ تن زغال سنگ بود و غرق شدن آن منجر به مرگ ۳ تن از سرنشینانش گشت. گشت دوم. او-۱۲۶ گشت رزمی دوم خود را اواخر ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱ از لوریان آغاز کرد. مأموریت این او-بوت عملیات علیه کاوران های دشمن در مسیر شمال و جنوب از فری تاون در غرب آفریقا بود. در مسیر به سمت جنوب او-۱۲۶ با هیچ طعمه ارزشمندی برخورد نکرد. او-۱۲۶ به موقع برای حمله به کاروان بریتانیایی اس ال ۸۷ به موقعیت نرسید و نتوانست در حلقه محافظان آن رخنه کند. پس از چندین تلاش ناموفق علیه این کاروان، او-۱۲۶ تصمیم به نزدیک تر شدن به
ساحل آفریقا گرفت. در این مکان با فاصله اندکی بخش اصلی کاروان بریتانیایی او اس ۷ را نیز از دست داد اما غروب روز ۹ اکتبر در ۴۰۰ کیلومتری شمال شرقی کیپ ورده با سه کشتی جامانده از این کاروان و یک شناور محافظ آن ها برخورد و شروع به تعقیب آن ها کرد. ساعت ۲:۴۵ بامداد ۱۰ اکتبر او-۱۲۶ با قرار گرفتن در موقعیت مناسب چند اژدر جلویی خود را به سمت این اهداف شلیک کرد. یکی از این اژدرها با "نِیل سی منور"، کشتی باری ۴۹۲۶ تنی بریتانیایی حامل ۵۰۰۰ تن ادوات نظامی از جمله مقادیر زیادی مهمات و یک ناوچه آب خاکی، اصابت نمود که در نهایت به غرق شدن آن انجامید. تمامی ۴۲ سرنشین این کشتی سوار قایق های نجات و توسط شناور محافظ از آب گرفته شدند. با نزدیک بودن شناور حفاظتی، او-۱۲۶ بدون شلیک تیر خلاص که می توانست باعث انفجار بزرگی شود و تمامی خدمه "نِیل سی منور" را به کشتن دهد، با عجله از موقعیت عقب نشست. او-۱۲۶ سپس در غرب فری تاون موضع گرفت. صبح روز ۱۹ اکتبر یک کشتی باری در ۱۳۰ کیلومتری غرب فری تاون شناسایی گشت. باوئر بعداً مدعی شد در ابتدا تصور کرده است کشتی مذکور یک شناور یونانی است؛ درحالیکه در واقع این کشتی "لیهای"، کشتی باری ۴۹۸۳ تنی آم
ریکایی بود. اژدر شلیک شده از او-۱۲۶ به پشت این کشتی برخورد و در عرض ۳۵ دقیقه شروع به غرق شدن کرد. تمامی ۴۴ سرنشین "لیهای" سوار قایق های نجات گردیدند. این افراد دو روز بعد توسط کشتی های نیروی دریایی بریتانیا از آب گرفته شدند. او-۱۲۶ روز بعد، ۲۰ اکتبر، با یک کاروان کوچک شامل دو تانکر نفت به همراه یک شناور محافظ مواجه شد. از دو اژدر شلیک شده یکی به "بریتیش مارینر"، کشتی باری بریتاینایی اصابت کرد. موتورخانه این کشتی از کار افتاد و سه تن از خدمه آن کشته شدند. سرنشینان "بریتیش مارینر" را ترک کردند. به هر صورت این کشتی غرق نشد و به عنوان «از دست رفته کامل» به فری تاون منتقل گشت. او-۱۲۶ در ادامه آب های سیرالئون را بدون حاصل گشت زد. در این زمان یکی از موتورهای دیزل او-بوت دچار مشکل گشت که خارج شدن دود از آن موجب پیدایی موقعیت آن در سطح می شد. مهندسان قادر به تعمیر آن نبودند. او-۱۲۶ با حضور دو ماه در دریا نیازمند یک تعمیر اساسی بود. پس از دریافت فرمان برای مقالات با ناو پشتیبانی "آتلانتیس" جهت دریافت سوخت، از فرماندهی لوریان درخواست شد او-بوت به سمت خانه بازگردد که با آن موافقت شد. او-۱۲۶ و "آتلانتیس"، طبق برنامه، روز
۲۲ نوامبر در آب های جنوب آسنسیون با یکدیگر دیدار کردند. در حین انتقال سوخت، فرمانده او-بوت و هفت تن دیگر از خدمه آن به عرشه کشتی پشتیبانی دعوت شدند. در این هنگام فرماندهی موقت بر عهده ناوبان یکم کورت نویبرت قرار گرفت. مسائل امنیتی با شدت پیشین ادامه داشت و دیده بانان در حال رصد افق برای تهدیدات بودند. به هر صورت تنها دو روز پیش هواگرد شناسایی "آتلانتیس" آسیب دیده بود و قادر به پرواز نبود. این مسئله برد مراقبت را کاهش می داد. در همین حال با رهگیری و رمزشکنی پیام های او-۶۸ به لوریان و آگاهی از قرار سوخت گیری این او-بوت، ناو سنگین بریتاینایی "دوونشایر" مأمور به رساندن خود به آن محل شد. حدود ساعت ۷ صبح بدون مطلع شدن آلمانی ها، هواگرد شناسایی برخاسته از کشتی بریتاینایی شناورها را مشاهده کرد و ناو مادر را به سمت آن فراخواند. حدود ساعت ۸:۱۵ "دوونشایر" خود را به موقعیت رساند. ناو دشمن در ابتدا توسط دیده بان دکل "آتلانتیس" شناسایی شد. متعاقبا او-۱۲۶ با باقی گذاشتن فرمانده خود در عرشه کشتی پشتیبانی، به عمل آب شیرجه زد. "آتلانتیس" مدت کوتاهی بعد در اثر آتش توپ های ناو بریتانیایی غرق و ۳۵۰ تن از سرنشینان آن از جمله فرمان
ده و هفت خدمه او-۱۲۶ بر روی آن معلق شدند. "دوونشایر" با احساس خطر از حضور او-بوت آلمانی، بدون جمع آوری بازماندگان، بلافاصله محل را ترک کرد. او-۱۲۶ به محل بازگشت و فرمانده خود را از آب گرفت. نویبرت به جهت استفاده نکردن از فرصت شلیک اژدر به سمت ناو دشمن مؤاخذه شد. به هر صورت او مدعی هنگامی که به عمق پریسکوب آمده تا چنین کند چند گلوله شلیک شده از ناو بریتانیایی در نزدیکی او-بوت فروده آمده است و او با نگرانی از مورد حمله قرار گرفتن با خرج عمقی مجدداً به عمق شیرجه زده است. در تلاش برای نجات بازماندگان "آتلانتیس" حدود ۲۳۰ نفر از آن ها از آب گرفته شدند. با وجود جای گرفتن حداکثری درون آن، بسیاری از آن ها به صورت فشرده ای بر سطح بیرونی او-بوت سوار مستقر گشتند. نه قایق نجات حامل سایر افراد به دنبال او-بوت به مقصد ساحل برزیل در ۲۰۰۰ کیلومتری غرب کشیده می شد. باوئر با فرستادن پیامی به لوریان، ضمن تشریح شرایط، درخواست کمک کرد. مقرر شد ملاقاتی با کشتی پشتیانی "پیتون" صورت گیرد و بازماندگان بدان منتقل شود. این ملاقات روز ۲۴ نوامبر اتفاق افتاد و تمامی ۳۵۰ بازمانده منتقل گشتند. سپس هر دو شناور راه خانه را پیش گرفتند.
او-۱۳۰ یک او-بوت گونه ۹سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۱ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. در جریان کارزار حمله به تأسیسات پالایشگاهی متفقین در دریای کارائیب موسوم به «عملیات "نوی لانت"»، او-۱۳۰ به فرماندهی ناوسروان ارنست کالس، اوایل صبح روز ۱۹ آوریل سال ۱۹۴۲ در نزدیکی تاسیسات ذخیره نفت بولن بای در کوراسائو بر روی آب آمد و با توپ کالیبر ۸۸ م م خود به سمت مخازن نفت آتش گشود. به هر صورت هیچ یک از گلوله های شلیک شده به اهداف اصابت نکرد. آتش پاسخ دفاع ساحلی او-۱۳۰ را وادار به عقب نشینی کرد.
زیردریایی یو-۱۳۰۸ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
او-۱۳۴ یک او-بوت اقیانوس پیمای "کریگس مارینه" از نوع ۷سی بود.
زیردریایی یو-۱۵ (۱۹۳۶) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۶ ساخته شد.
او-۱۵۶ یک او-بوت گونه ۹سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۱ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. پس از آغاز کارزار حمله به تأسیسات پالایشگاهی متفقین در دریای کارائیب موسوم به «عملیات "نوی لانت"»، او-۱۵۶ به فرماندهی ناوسروان ورنر هارتنشتاین نخستین ضربه را وارد آورد. او-۱۵۶ روز ۱۳ فوریه سال ۱۹۴۲ به آروبا رسید. هارتنشتاین دو روز را صرف ارزیابی شرایط در ساحل جزیره کرد و متوجه شد تمهیدات خاصی در برابر حمله در آن وجود ندارد. او-بوت بامداد روز ۱۶ فوریه در نزدیکی پالایشگاه لاگو در سان نیکولاس بر روی آب آمد. دو کشتی تانکر هر دو با پرچم بریتانیا در لنگرگاه بودند. او-۱۵۶ جلوتر رفت و با اژدر "پدرنالِس"، کشتی ۴۳۱۷ تنی را مورد اصابت قرار داد. کشتی آتش گرفت و هشت تن از خدمه آن کشته شدند. "اورانیِستاد"، کشتی ۲۳۹۶ تنی با مشاهده این اتفاق اقدام به گریز از بندرگاه کرد؛ البته پیش از آن که بتواند چنین کند او-۱۵۶ با اژدر دیگری آن را نیز هدف قرار داد که به مرگ ۱۵ تن از خدمه منجر شد. انفجار دو تانکر آتش بزرگی ایجاد و آسمان نیمه تاریک را روشن کرد. وزش باد باعث پخش شدن آتش در ناحیه وسیعی شد. او-۱۵۶ سرخو
ش از این موفق به داخل بندرگاه رخنه بیشتری کرد و اژدری هم به تانکر ۶٬۴۵۲ تنی آمریکایی "آرکانزاس" زد. به هر صورت "آرکانزاس" در این زمان خالی بود. تلفاتی به بار نیامد و کشتی شناور باقی ماند. بدون مواجهه با هیچ اقدام تلافی جویانه از طرف مقابل، هارتنشتاین به توپچی های خود دستور داد با توپ ۱۰۵ م م روی عرشه پالایشگاه ساحلی را بکوبند. این جا بود که خدمه توپ فراموش کردند پیش از شلیک درپوش دهانه توپ را بردارند. نخستین شلیک لوله توپ را منهدم کرد و هاینریش بوسینگر، یکی از خدمه توپ را به کشتن داد و دیتریش فون دِم بورنه، افسر توپخانه را به شدت زخمی کرد. خدمه او-بوت سعی کردند در عوض توپ ۳۷ م م ضدهوایی را به کارگیرند که البته گلوله های کوچک آن تأثیر چندانی بر هدف نداشت. پس از شلیک شانزده گلوله، او-۱۵۶ اژدر دیگری به "آرکانزاس" زد و بندرگاه را ترک کرد. هارتنشتاین پس از دور شدن از ساحل، شرایط توپ روی عرشه را بررسی کرد. مشخص شد اگر قسمتی از سر لوله بریده شود همچنان امکان استفاده محدود از توپ وجود دارد.
او-۱۶۱ یک او-بوت گونه ۹سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۱ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. در جریان کارزار حمله به تأسیسات پالایشگاهی متفقین در دریای کارائیب موسوم به «عملیات "نوی لانت"»، او-۱۶۱ به فرماندهی ناوسروان آلبرشت آخیلیس، اندکی پس از نیمه شب ۱۸ فوریه سال ۱۹۴۲ به شکل مخفیانه وارد بندرگاه پورت آو اسپین در ترینیداد شد و هر چهار اژدر جلویی خود به سمت کشتی های لنگر انداخته شلیک کرد. یکی از اژدرها به "موکیهانا"، کشتی بخار آمریکایی اصابت کرد. کشتی در آب کم عمق غرق شد. اژدر دیگری به "کنسول"، تانکر ۶٬۹۴۰ تنی بریتانیایی خورد. کشتی آتش گرفت و به کف دریا رفت. به هر صورت هیچ تلفاتی در این دو مورد اتفاق نیفتاد. او-۱۶۱ بدون این که با هیچ گونه اقدام مقابله ای مواجه شود، بندرگاه را ترک کرد.
زیردریایی یو-۱۷۱ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۸ (۱۹۳۵) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۵ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۹ (۱۹۳۵) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۵ ساخته شد.
او-۲ یک او-بوت نوع ۲آ "کریگس مارینه" در دوره رایش سوم بود. ساخت. کار ساخت او-۲ از نوع ۲آ در کارخانه کشتی سازی "دویچه ورکه" در کیل از روز ۱۱ فوریه سال ۱۹۳۵ آغاز و شناور در روز ۱ ژوئیه همان سال به آب انداخته شد.
زیردریایی یو-۲۰ (۱۹۳۶) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۶ ساخته شد.
او-۲۰۳ یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۷سی بود. تاریخچه عملیاتی. گشت دوم. او-۲۰۳ به فرماندهی رولف موتسنبورگ در دومین گشت عملیاتی خود، در قابل تاکتیک ولف پک به همراه او-بوت های دیگر، شب ۲۸ ژوئیه سال ۱۹۴۱ کاروان او جی ۶۹ بریتانیایی را در شمال غربی دماغه فینیستر مورد حمله قرار داد. در جریان این حمله "هاوکینج"، کشتی ۲۴۷۵ تنی بریتاینایی به همراه دو کشتی تجاری "لاپلند" و "نوریتا" توسط این او-بوت غرق شدند.
"او-۲۰۶"' یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۷سی بود. تاریخچه عملیاتی. گشت دوم. او-۲۰۶ به فرماندهی هربرت اوپیتس، روز ۲۲ اکتبر سال با دریافت فرمان از طرف فرماندهی عالی، در قالب گروهی با اسم رمز "برسلاو" متشکل از پنجم او-بوت دیگر، در آب های غرب جبل الطارق در کمین کاروان بریتانیایی اچ جی ۷۵ نشسته بود. با توجه به این که ارتباطات رادیویی بین او-بوت ها و فرماندهی عالی با شکسته شدن رمز ماشین انیگما توسط بریتانیایی ها رهگیری می شد، حضور او-بوت ها در محل به اطلاع دشمن رسیده بود؛ از این رو حضور پررنگ هواگردهای گشتی خشکی پایه و همچنین حلقه تنگ شناورهای محافظ حول کاروان امکان نزدیک شدن به آن را از او-بوت می گرفت؛ به گونه ای که فرمانده او-۲۰۶ در گزارش به فرماندهی عالی اذعان داشت او-بوت «توسط هواگردها زیر آب مانده است». در نهایت شب ۲۳ اکتبر با دور شدن کاروان از خشکی و با پوشش تاریکی هوا، او-۲۰۶ به همراه گروه او-بوت ها به این کاروان نزدیک تر شد.
زیردریایی یو-۲۱۹ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۲۲ (۱۹۳۶) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۶ ساخته شد.
زیردریایی یو-۲۳ (۱۹۳۶) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۶ ساخته شد.
زیردریایی یو-۲۳۳۶ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۲۴ (۱۹۳۶) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۶ ساخته شد.
او-۲۵ یک او-بوت نوع ۱آ در خدمت "کریگسمارینه" بود. او-۲۵ پنج گشت رزمی به انجام رساند و هشت شناور دشمن را با مجموع تناژ ۵۰۲۵۰ تن غرق کرد. این او-بوت در مجموع پنج بار راهی گشت زنی شد و در این دفعات توانست هشت کشتی دشمن با مجموع تناژ ۵۰ هزار تن را غرق کند. تاریخچه عملیاتی. گشت نخست. نخستین فرمانده این او-بوت ناوسروان ابرهارت گوت بود. پس از او ناوسروان ویکتور شوتسه فرماندهی این او-بوت را عهده دار گردید. با آغاز جنگ جهانی دوم، او-۲۵ روز ۱۸ اکتبر سال ۱۹۳۹، به همراه دو او-بوت دیگر، برای حمله به کاروان های دشمن راهی ناحیه تنگه جبل الطارق شد تا با رخنه به مدیترانه کشتیرانی دشمن در آن را مورد حمله قرار دهد. این او-بوت که زودتر از او-بوت های دیگر را افتاده بود، جنوب شرقی ایرلند منتظر آن ها بود که فرمان به تهاجم به یک کاروان در شمال غربی لیسبون گرفت. با ناکامی در یافتن این هدف، فرماندهی عالی آن را به سمت کاروان بدون حفاظت فرانسوی 20K فرستاد که او-۲۵ آن را شمال دماغه اورتگال در شمال اسپانیا شناسایی کرد. این هدف روز ۳۱ اکتبر مورد حمله قرار گرفت. چهار اژدر تماسی به سمت کشتی بخار "بائوله" شلیک شد اما هیچ انفجاری مشاهده نگردید
. او-۲۵ به روی سطح آمد و با توپ کالیبر ۱۰٫۵ سانتیمتری خود شروع به شلیک به سمت این کشتی بخار کرد که موجب غرق شدن آن گشت. به هر صورت موج این شلیک ها موجب شکسته شدن قسمتی از بدنه خود او-بوت در ناحیه دهانه بارگزاری اژدر شد و مقدار زیادی آب وارد آن گردید. او-بوت که نمی توانست به عمق برود و در این وضعیت به شدت در معرض حمله دشمن قرار داشت، پیش از آن که مقصد اصلی خود برسد، تصمیم به بازگشت به آلمان گرفت. سرنوشت. او-۲۵ در نهایت روز ۳ اوت سال ۱۹۴۰ در حال گذر از آب های به تازگی مین ریزی شده، در اثر برخورد با یک مین دریایی دشمن به همراه تمامی خدمه غرق شد.
زیردریایی یو-۲۵۰ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
شمال شرقی ویتنام () یکی از مناطق کشور ویتنام است. این منطقه که شامل ۹ استان می شود مساحت آن در حدود ۵۰٬۷۰۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن در سال ۲۰۰۹ میلادی ۸٬۱۲۳٬۰۰۰ نفر بوده است.
زیردریایی یو-۲۵۸ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
او-۲۶ یک او-بوت نوع ۱آ در خدمت "کریگسمارینه" بود. او-۲۶ هشت بار به گشت زنی فرستاده شد. نخستین مرتبه آن صرف مین ریزی گردید که باعث غرق شدن سه کشی تجاری و آسیب دیدن یک ناو جنگی بریتانیایی گشت. در مرتبه دوم به عنوان نخستین او-بوت در دوران جنگ وارد دریای مدیترانه شد که اتفاق خاصی در جریان آن نیفتاد. مرتبه سوم در سفری کوتاه راهی اقیانوس اطلس گردید و سه کشتی تجاری را غرق کرد. مرتبه چهارم در جابه جایی نیروها در عملیات در نروژ، به کار گرفته شد. هنگام بازگشت از یکی از این ماموریت های ترابری، یک کشتی تجاری ۵۲۰۰ تنی را غرق کرد. پس سه سفر گشتی بی حادثه دیگر، روز ۲۰ ژوئن سال ۱۹۴۰ عازم هشتمین مأموریت خود گشت. پس غرق کردن سه کشتی تجاری در ۳۰ ژوئن و وارد آوردن آسیب به یک کشتی تجاری در روز بعد، اصابت دو اژدر از دو کشتی جنگی بریتانیایی، آن را مجبور به آمدن به سطح کرد. در این شرایط پس از تحمل حمله هوایی یک بمب افکن دشمن، خدمه او-بوت را به دست خود غرق کرده و بیشترشان به اسارت درآمدند. تاریخچه عملیاتی. گشت دوم. با آغاز جنگ جهانی دوم، او-۲۶ به فرماندهی ناوسروان کلاوس اِوِرت ماه اکتبر سال ۱۹۳۹، به همراه دو او-بوت دیگر، برای حمله به
کاروان های دشمن راهی ناحیه تنگه جبل الطارق شد تا با رخنه به مدیترانه کشتیرانی دشمن در آن را مورد حمله قرار دهد. این او-بوت می بایست دهانه بندر بریتانیایی جبل الطارق را مین ریزی می کرد. به جهت نگرانی از افتادن این اقلام در آب های کم عمق به دست دشمن، تمامی کتاب ها و دستگاه های رمزنگاری به جز ضروری ترین آن ها از او-بوت خارج شد. بدین شکل قابلیت او-۲۶ در برقراری ارتباط با فرماندهی عالی و دیگر او-بوت ها تا حدودی کاهش یافت. بر خلاف دو او-بوت دیگر، او-۲۶ طبق برنامه خود را به تنگه رساند اما بدی آب وهوا، نورافکن ها و گشتی های ضد زیردریایی دشمن امکان مین ریزی را برای آن فراهم نیاورد. از این رو با بارگزاری اژدر وارد مدیترانه گشت. پس از مدتی گشت زنی در این دریا و برخورد اندک با شناورهای دشمن، از طریق تنگه جبل الطارق از آن خارج شد و به آلمان بازگشت. او-۲۶ تنها او-بوت آلمانی در طول جنگ جهانی دوم بود که وارد مدیترانه شد و سپس با موفقیت آن را ترک کرد. این او-بوت رو ۵ دسامبر وارد بندر ویلهلمس هافن گردید. گشت پنجم. او-۲۶ روز ۱ ژوئیه سال ۱۹۴۰ در درگیری با اچ ام اس "گلادیولوس" و اچ ام اس "فلاگبوت"، دو ناوچه سبک بریتانیایی در اقی
انوس اطلس شمالی غرق شد.
او-۲۹ یک او-بوت "کریگسمارینه" از نوع ۷آ بود. تاریخچه عملیاتی. گشت نخست. او-۲۷ به فرماندهی ناوسروان اتو شوهارت، روز ۱۷ سپتامبر سال ۱۹۳۹ ناوهواپیمابر بریتانیایی "کوریجوس" را منتهی الیه غربی کانال مانش شناسایی کرد. پس از پنج ساعت تعقیب، این کشتی جنگی ۲۲٬۵۰۰ تنی ساعت ۷:۵۰ عصر با اصابت دو اژدر غرق شد. این نخستین کشتی جنگی بریتانیایی بود که در جریان جنگ جهانی دوم توسط "کریگس مارینه" غرق می شد.
او-۳ یک او-بوت نوع ۲آ "کریگس مارینه" در دوره رایش سوم بود.
او-۳۰ یک او-بوت "کریگسمارینه" از نوع ۷آ بود که ماه آوریل سال ۱۹۳۵، در جریان تسلیح مجدد آلمان با نقض مفاد پیمان ورسای، سفارش داده شد و ماه اوت سال ۱۹۳۶ وارد خدمت گردید. با آغاز جنگ جهانی دوم، این او-بوت کشتی مسافربری اس اس "آتنیا"، نخستین کشتی قربانی بریتانیا در مقابل آلمان، را در اقیانوس اطلس غرق کرد. این او-بوت، پیش از بازنشستگی در ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰، در مجموع ۱۷ کشتی دشمن را غرق نمود. تاریخچه عملیاتی. او-۳۰ با تکمیل ساخت در پاییز سال ۱۹۳۶، یکی از نخستین او-بوت های نوع ۷ بود که وارد خدمت در "کریگسمارینه" شد. این او-بوت به فرماندهی ناوبان یکم فریتس-یولیوس لمپ، جزو هجده او-بوتی بود که ماه اوت سال ۱۹۳۹ فرمان به استقرار در نزدیکی آب های بریتانیا گرفت. گشت نسخت. پس آغاز جنگ جهانی دوم و اعلان جنگ بریتانیا به آلمان در روز ۳ سپتامبر سال ۱۹۳۹، او-۳۰ بعد از ظهر همان روز در حال گشت زنی در سطح، اس اس "آتنیا"، کشتی مسافربری بریتانیایی را در جنوب روکال در ۲۰۰ کیلومتری غرب جزیره بریتانیا، در مسیر لیورپول به مونترال، شناسایی کرد. او-۳۰ به زیر سطح رفت تا کشتی بریتانیایی را مورد حمله قرار دهد. با فرض لمپ بر مسلح بودن کشتی د
شمن، بر خلاف معاهدات بین المللی، بدون اخطار قبلی، حدود ساعت ۷:۳۰ یک اژدر به سمت آن شلیک شد. پس از اصابت اژدر، "آتنیا" چند ساعت بعد کاملا غرق شد و ۱۱۲ تن از خدمه و مسافران آن جان باختند. لمپ مدتی بعد از طریق مخابره رادیویی بی بی سی متوجه شد اقدام به غرق کردن یک کشتی مسافربری نموده است. او از گزارش این اتفاق به پایگاه فرماندهی اجتناب کرد. با اطلاع فرماندهی عالی از این مسئله، روز بعد، در فرمانی سری حمله او-بوت های آلمانی به کشتی های مسافربری منع شد. پس از بازگشت او-۳۰ به آلمان، لمپ جهت توضیح به برلین فراخوانده شد اما در نهایت عمل او "اشتباه حاصل از سردرگمی میدان نبرد" تلقی و از محاکمه نظامی او اجتناب گشت. گشت سوم. او-۳۰ ماه نوامبر سال ۱۹۳۹، شمال ایرلند، با شلیک یک اژدر، به اچ ام اس "برهم"، نبردناو بریتانیایی آسیب وارد کرد. گشت ششم. پس از تسخیر فرانسه به دست آلمان، او-۳۰ روز ۷ ژوئیه سال ۱۹۴۰ به عنوان نخستین او-بوت وارد بندر لوریان در غرب این کشور در کرانه اقبانوس اطلس شد.
او-۳۰۲ یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۷سی بود که سال ۱۹۴۱ برای رایش سوم ساخته شد.
زیردریایی یو-۳۱۷ یک زیردریایی آلمانی به طول بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۳۲۲ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
او-۳۳ یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۷آ بود. تاریخچه عملیاتی. جنگ داخلی اسپانیا. او-۳۳ مدت کوتاهی پس از آغاز دخالت نظامی آلمان در جنگ داخلی اسپانیا، در عملیاتی با عنوان پوششی «رزمایش آموزشی "اورزولا"»، به آب های این کشور فرستاده شد. ناوسروان کورت فرای والت فرماندهی این او-بوت در این مأموریت را بر عهده داشت. او-۳۳ بدین منظور روز ۲۰ نوامبر سال ۱۹۳۶، در همراهی با او-۳۴، از ویلهلمس هافن شروع به حرکت کرد و پس از عبور از کانال مانش در سکوت رادیویی، شب ۲۷ نوامبر با گذر از تنگه جبل الطارق وارد مدیترانه شد. به این او-بوت گفته شده بود در صورت برخورد با کشتی های جنگی جمهوری خواه خود را بریتانیایی معرفی کند. به هر صورت نیاز به چنین اقدامی پیش نیامد. گشت زنی او-۳۳ در آب های شرقی اسپانیا از روز ۳۰ نوامبر آغاز شد. خط فرضی نصف النهار ۰ درجه و ۴۴ دقیقه غربی ناحیه مربوط به این او-بوت را از او-۳۴ جدا می کرد. او-۳۳ در شرق این خط عمل می نمود. فرمان اکید بر درگیر شدن تنها با کشتی های جنگی جمهوری خواه بود که آن هم می بایست به تأیید فرماندهی عالی می رسید. عملیات او-۳۳ موفقیت خاصی در برنداشت و چند اقدام او علیه کشتی های جمهوری خواه،
از جمله ناو مندز نونز، به نتیجه ای نرسید. روز ۱۰ دسامبر به فرمان فیلدمارشال ورنر فن بلومبرگ، وزیر دفاع رایش، عملیات این او-۳۴ در آب های اسپانیا متوقف و دستور به بازگشت آن به آلمان صادر شد. او-۳۳ تا پایان ماه خود را به ویلهلمس هافن رساند.
او-۳۳۱ یک او-بوت "کریگسمارینه" از نوع ۷سی بود. تاریخچه عملیاتی. گشت دوم. در پی صدور فرمان پیشوا در روز ۱۷ سپتامبر سال ۱۹۴۱ مبنی بر اعزام او-بوت های "کریگس مارینه" به مدیترانه در جهت پشتیبانی از نیروهای ورماخت در شمال آفریقا و حمله به کشتیرانی تدارکاتی بریتانیا، او-۳۳۱ به فرماندهی ناوبان یکم فرایهر هانس-دیتریش فون تیزنهاوزن، شب ۲۹ سپتامبر از تنگه جبل الطارق گذشت. روز ۱۰ اکتبر سه دوبه بریتانیایی در حال بکسل شدن توسط یک یدک کش در نزدیکی ساحل خلیج السلوم شناسایی شدند. با توجه به آبخور کم عمق دوبه ها اصابت اژدر به آن ها تقریباً غیرممکن بود. از این رو او-۳۳۱ به روی سطح آمد و با توپ کالیبر ۸٫۸ سانتی متری خود به آن ها حمله برد. در اثر درگیری شدید بین دو طرف ناوچه آب خاکی تانک بر "ال سی تی ۱۸" آسیب دید و طعمه حریق شد اما آتش پاسخ به او-۳۳۱ نیز صدمه زد و یکی از خدمه توپ را کشت و دیگری را زخمی کرد. به دستور فون تیزنهاوزن او-بوت عقب نشینی نمود و به زیر سطح رفت. او-۳۳۱ مجدداً به سطح آمد تا برای کشته نبرد تدفین در دریا صورت دهد. این او-بوت در نهایت وارد پایگاه دریایی آلمان در جزیره سالامیس در یونان شد.