Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خاندا بیانگر اصل دیگ و تیغ و فتح در دین سیک است که به شکل یک نشان واره نمایش داده شده است. این نماد در نشان صاحب که از پرچم های مقدس دین سیک هاست نیز آمده است. این نشان واره مجموعه ای از نماد سه چیز مختلف است: گفته می شود که این نشان واره بدست "گورو نانک" (۱۵ آوریل ۱۴۶۹–۲۲ سپتامبر ۱۵۳۹) ساخته شده است. صحبت هایی مبنی بر شباهت این آرم با نشان رسمی جمهوری اسلامی ایران در پرچم جمهوری اسلامی ایران مطرح است. این نشان واره در یونیکد در گسترهٔ سمبل های متفرقه با کدپوینت U+262C (☬) قرار گرفته است.
هاینریش بولینگر (ژولای ۱۵۰۴-۱۷ سپتامبر ۱۵۷۵) اصلاحگر پروتستان سوئیسی و سر اسقف و جانشین اولریش تسوینگلی در کلیسای گروس مونستر زوریخ در قرن ۱۶ میلادی. وی یکی از تأثیرگذارترین اصلاح گران مسیحی بود. شرح حال. وی هفتمین و جوانترین فرزند خانواده بود و در ۱۸ ژوئیه ۱۵۰۴ در روستای برمگارتن ایالت آرگاو سوئیس زاده شد. پدرش کشیش کلیسای محلی بود. زبان لاتین را در شهر خود فراگرفت و ۱۵ ساله بود که برای ادامه آموزش خود به شهر امه ریش در آلمان رفت و پس از چندی تحصیل خود را در دانشگاه کلن ادامه داد. در ۱۵۲۰ خود را متمایل به عقاید مارتین لوتر میدید و با مطالعه رساله های لوتر و فیلیپ ملانشتین، هرچه بیشتر نظریات و عقاید لوتر در او تقویت می یافت. در ۱۸ سالگی و پس از اخذ مدرک دانشگاهی به زادگاه خود بازگشت درحالیکه بتدریج موعظه و نشر عقاید متفاوت وی در ارتباط با موضوع عشای ربانی و پدران کلیسا و قربانی مقدس موجب اعتراض و مخالفت رم و کشیشان دیگر قرار گرفته بود. در این زمان در صومعه ای در منطقه کاپل در جنوب غربی زوریخ مشغول به کار شد و تلفیق افکار انسانگرایانه با آموزه های دینی را تبلیغ می کرد. در این زمان با اولریش تسوینگلی آشنا گردید
و افکار و عقاید خود را بسیار با وی نزدیک یافت. پس از شکست تسوینگلی در جنگ با کاتولیک ها در جنگ کاپل و کشته شدن او، بولنیگر مجبور به ترک آرگاو شد و به زوریخ رفت در این حال بواسطه ابراز عقاید اصلاحگرانه خود در بین جامعه دینی مشهور شده بود. در سال ۱۵۳۱ درخواست های متعددی از برن، بازل و زوریخ برای سرپرستی کلیساهای آن مناطق دریافت کرد و در آخر زوریخ را انتخاب نمود. پس از جنگ کاپل و شکست پروتستان ها فقط جهار ایالت زوریخ، برن، بازل و شافهاوزن پروتستان باقی ماندند در این زمان بولینگر سراسقف کلیسای گروس مونستر بود و از فعالیت های سیاسی دست کشید و به کمک به اسکان پروتستان ها و سرپرستی آموزشگاه ها و دستگیری از نیازمندان پرداخت او به آزادی و احترام به همه ادیان و مذاهب اعتقاد داشت. آثار. یکی از آثار مهم او جمع آوری و تدوین دومین اعترافنامه سوئیسی است که با همکاری و کمک لئو یود در سال ۱۵۳۱ میلادی نوشته شده است.
یونایتد ایرکرفت کورپوریشن شرکت صنایع هوافضایی و صنایع جنگ افزاری روسی است، که در زمینه طراحی، توسعهٔ فناوری و تولید هواپیماهای جت مسافربری، هواپیماهای ترابری و هواگردهای نظامی فعالیت می نماید. شرکت یونایتد ایرکرفت در ماه فوریه ۲۰۰۶ توسط ولادیمیر پوتین تأسیس شد و اکنون مالک شرکت های ایلیوشین، توپولف، سوخو، میگ، یاکوولف، ایرکوت، میاسیشف و برییف می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر مسکو قرار دارد و سهام آن در بازار بورس مسکو معامله می شود. از تولیدات کنونی یونایتد ایرکرفت می توان به: میگ-۳۵، سوخو-۳۵، ایلیوشین ایل-۷۶، توپولف تو-۲۰۴، ایلیوشین ایل-۹۶، سوخو سوپرجت ۱۰۰، یاکوولف ام اس-۲۱ و یاکوولف یاک-۱۳۰ اشاره نمود.
شِش ولایت ارمنی ترکیه یا شِش استان ارمنی نشین ترکیه (به زبان انگلیسی Six vilayets یا Six provinces - به زبان ترکی عثمانی ولایت سته)، شهرهای باستانی و تاریخی ارمنستان می باشند که بعد از نبردهای طولانی بین امپراتوری عثمانی و حکومت صفویان در اوایل قرن هفدهم، قسمت غربی ارمنستان تحت سلطهٔ عثمانی و قسمت شرقی آن به حکومت صفوی رسید. تاریخ. ساختار اداری ارمنستان غربی متأثر از تشکیلات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی امپراتوری عثمانی دستخوش تحولات فراوانی شد و وضعیت خاصی برای ساکنان این سرزمین به وجود آمد. بر اساس این تغییرات سرزمین ارمنستان غربی به پاشانشین های مختلفی تقسیم و در رأس تمامی این تقسیم ها فردی با عنوان پاشا تعیین شد که مسئولیت ادارهٔ این بخش ها را به طور رسمی بر عهده می گرفت. بر مبنای این تقسیم ها از نیمهٔ نخست سده ۱۹ (میلادی) تا ۱۸۳۰م شهرها و روستاهای ارمنستان غربی و برخی شهرهای ارمنی نشین در محدودهٔ پاشانشین های ارزروم، دغوبایزید، قارص، وان، دیاربکر، قیصریه، سیواس و آخالتسیخه قرار می گرفت و برخی مناطق ارمنی نشین نیز در حدود پاشانشین ترابوزان واقع می شد. شهرها و روستاهای ارمنی نشین کیلیکیه (پادشاهی ارمنی کیلیکیه
) نیز درمحدودهٔ پاشانشین های آدانا و قهرمان مرعش قرار گرفتند. این تقسیم ها از ۱۸۳۶م به بعد تا پایان قرن نوزدهم میلادی با تغییر و تحولات فراوانی همراه بود. پاشانشین ها به ولایت ها تبدیل شدند و در محدودهٔ جغرافیایی آن ها تغییراتی به وجود آمد که بارها حدود مرزهای نواحی مختلف ارمنستان غربی، اعم از شهرها و روستاها، را در محدودهٔ ولایت های مختلف تغییر داد. بر اساس منابع تاریخی درسال های نخست قرن نوزدهم میلادی در ارمنستان غربی و برخی از نواحی هم جوار آن حدود چهل شهر ارمنی نشین وجود داشته که بخشی از جمعیت ارمنیان غرب را در خود جای می داده است. ظاهراً، تعداد شهرها در نیمهٔ دوم این سده تغییری نیافته لیکن شمار جمعیت ارمنی ساکن در برخی از این شهرها با نوسان رو به رو بوده و به دلایلی کم یا زیاد شده است. وقتی معاهده برلین در ۱۳ ژوئیه ۱۸۷۸ پس از یک ماه مذاکره به امضاء رسید مهم ترین تغییراتی که از نظر مسئله ارمنستان در قرارداد سان استفانو داده شد به شرح ذیل بود: در وهله اول، روسیه می بایست به باطوم و اردهان و قارص اکتفا کند و از تصرف بایزید و الشگرد چشم بپوشد. از طرف دیگر ماده ۱۶ قرار داد سان استفانو مربوط به انجام اصلاحات د
ر مناطق ارمنی نشین تبدیل به ماده ۶۱ معاهده برلین شد و به شرح زیر تغییر یافت: «بابعالی متعهد می شود اقدامات مربوط به بهبودها و اصلاحاتی را که احتیاجات محلی ایالات ارمنی نشین اقتضاء می کند بی درنگ به مرحله اجرا درآورد و امنیت آنان را در برابر چرکسها و کُردها تضمین نماید. بابعالی متعهد است که هر چند وقت یک بار نتیجه اقداماتی را که در این زمینه معمول می دارد به دولتهایی که ناظر بر اجرای آن هستند اطلاع دهد.» ویژگی این ماده در مقایسه با ماده مشابه آن در قرارداد سان استفانو در این نکته است که اصلاحات مورد نظر لازم نشده است حتماً (پیش از تخلیه مناطق اشغالی به وسیله قوای روس بلکه پس از عقب نشینی آنان صورت بگیرد) و مسلماً در این مورد اشتباه فاحشی روی داد. از طرف دیگر ماده مورد بحث به تعهد دولت عثمانی دایر به اجرای اصلاحات جنبه یک تعهد بین المللی می داد که زیر نظارت همه دولتهای بزرگ قرار می گرفت. سیاست عثمانی. در ۱۸۶۳ دولت عثمانی فرمانی صادر کرده بود که به موجب آن به ارمنی ها آزادیهایی در چهارچوب تنظیمات (خط همایون) می داد. زمامداران عثمانی به ویژه در وجود ارمنیان تهدیدی نسبت به تمامیت ارضی کشور خود می دیدند، و ارمنستان
به نظرشان بلغارستان دومی می آمد که می بایست به موقع کلکش را بکنند. از ۱۸۷۸ ببعد تمام سیاست عثمانی بیشتر در اطراف این نقشه دور می زد که پایه های خودمختاری آتی ملت ارمنی را خراب کند، و این کار را با تقلیل عمدی نفوس ارمنیان و تبدیل به یک اقلیت نژادی بسیار ناچیز انجام دهد. یکی از نخستین کارهای دولت عثمانی در اجرای آن نقشه دستکاری ارضی در شهرستان های ارمنی نشین بود. مرزهای تازه به نحوی تعیین شد که از اهمیت نسبی عنصر ارمنی می کاست. با جداکردن اراضی ارمنی نشین به اجبار و با الحاق زمین های تازه ای به آن ها که مسلمانان در آن ها اکثریت داشتند دولت عثمانی موفق شد ساختار نژادی بسیاری از ولایات ارمنی نشین را تغییر دهد. دولت نامبرده برای نیل به این هدف به روش های زیر متوسل گردید: "بدواً" دولت قسطنطنیه عشایر چادرنشین کُرد را که در جنوب جبال توروس ساکن بودند تحریک کرد به مناطق موش و وان و ارزروم بیایند و در اراضی متعلق به ارمنیان مستقر شوند، کاری که موجب شد در بسیاری از موارد از صاحبان ارمنی آن اراضی سلب مالکیت شود و از خانه و کاشانه خود رانده شوند. این تهاجم کُردان به ارمنستان که در دوره های پیش هم به وسیله تُرکان تشویق شد
ه بود از ۱۸۷۷ ببعد مداومت و شدت بیشتری پیدا کرد، چنان که عده کُردهایی را که در فاصله بین سال های ۱۸۷۷ و ۱۹۱۴ در مناطق (موش و وان و ارزروم) ساکن شدند به حدود یکصد هزار نفر تخمین می زنند. بدین گونه تیلر کنسول انگلیس در ارزروم گزارش می داد که تقریباً" همه کُردهای این ولایت اصلاً" اهل دیاربکر بوده اند". باکستن در کتاب (سفرها و سیاست ها در ارمنستان) خود می نویسد: «تُرکان معتقد بودند که اگر کُردها از لحاظ مالیات دهی و حتی به عنوان سرباز هم قابل استفاده نباشند لااقل می توانند از آنان برای تصرف آن سرزمین بیگانه نشین که ارمنستان باشد استفاده کنند. هر چند سطح فرهنگ کُردها پایین تر از سطح فرهنگ ترک ها است، مع هذا ممکن است برای از بین بردن ارمنیان که تُرکان نمی توانند برتری تحول آنان را تحمل کنند مورد استفاده واقع شوند.» نتیجه مسلم این اقدام مسلح کردن کُردان به حد افراط دادن جنبه قانونی به کشتار ارمنیان (کشتار حمیدیه) و دادن ترتیب منظمی به عملیات رفع تصرف از اراضی ملکی ارمنیان و تحلیل بردن جمعیت ارمنیان بود. بنابراین عثمانی همچنان به سیاست ضد ارمنی خود از طریق سرگرم کردن اروپا با تضمین های بی اساس و با قرار دادن معاذیر د
یپلماسی کهنه خود در برابر سرزنش های قدرت های بزرگ ادامه داد. همچنین زمامداران ترکیه در طول این مدت دستبکار تقلب های آماری بودند به منظور اینکه نفوس ارمنیان را در شهرستان های ارمنستان به صورت یک اقلیت ناچیز جلوه بدهند. تا وقتی که مسئله ارمنستان مطرح نشده بود تخمین های نفوس و آمارهای رسمی عثمانی در مورد جمعیت امپراتوری نفوس زیادی برای ارمنیان قایل بود. برهمین مبنا کتاب رسمی ترکی اثر "صلاح الدین بیگ" ساکنان ارمنی امپراتوری عثمانی را در ۱۸۶۷م به ۲۴۰۰۰۰۰ نفر تخمین می زد. لیکن همینکه مسئله ارمنستان بر اثر جنگ ۱۸۷۸–۱۸۷۷ مطرح گردید دولت عثمانی در آمارهای ساختگی خود به کم کردن نفوس ارمنیان علاقه عجیبی نشان داد. در حین مذاکرات سال ۱۸۸۰ با قدرت های بزرگ صدراعظم عثمانی "عابدین پاشا" نفوس شش ولایت ارمنی نشین امپراتوری یعنی "ارزروم، وان، بتلیس، دیاربکر، خارپرت و سیواس" را که بعداً" آدانا و ترابزون را نیز به آن ها افزود به ۳۶۲۰۰۰۰ نفر مسلمان، شامل ترک و کُرد و عرب در برابر ۷۲۷۰۰۰ ارمنی و ۲۸۳۰۰۰ نفر مسیحی مانند آشوری ها و یونانیان عرضه کرد. این تقلب آماری، دولت عثمانی که همیشه مراقب بود که آمارهای خود را به مقتضای منظوری که
داشت تنظیم کند. ارزیابی های انجام شده به وسیله غربی هایی که به خوبی با وضع کشور ترکیه آشنا بوده اند نتایجی کاملاً مغایر با آنچه خود ترک ها نوشته و گفته اند به دست داده است. ترکیب جمعیتی. ترکیب جمعیتی ارمنیان بر طبق آمار پاتریارک وارجابدیان: «ارزروم ۲۸۰٬۰۰۰، وان ۴۰۰٬۰۰۰، بیتلیس ۲۵۰٬۰۰۰، الازیغ ۲۷۰٬۰۰۰، سیواس ۲۸۰٬۰۰۰ نفر.» ژان هنری مورخ فرانسوی جمعیت ارمنیان در دولت عثمانی را ۲٬۴۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد کرده است، ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر در شش ولایت شرق ترکیه و مابقی آن در قسطنطنیه زندگی می کردند. ساموئل کوکس سفیر آمریکا در قسطنطنیه بین سال های ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۶ جمعیت ارمنیان در امپراتوری عثمانی را ۲٬۴۰۰٬۰۰۰ نفر ذکر کرده است. پروفسور جاستین مک کارتی در کتاب (مسلمانان و اقلیتها) مهاجرین ارمنیان از ارمنستان غربی به کشورهای دیگر را ۸۱۰٬۸۸۰ نفر تخمین زده است. بر اساس سند وزارت امور خارجه آمریکا جمعیت کل ارمنیان جهان در سال ۱۹۲۲ را ۵٬۰۰۴٬۰۰۰ نفر تخمین زده شده است و در این آمار قید شده است که در طول کشتار ارمنیان از ۱۸۹۴م تا ۱۹۲۱م، ۸۱۷٬۸۷۳ نفر مجبور به مهاجرت و فرار از ارمنستان غربی به کشورهای دیگر شدند. «جمعیت ارمنیان در قسطنطنیه و منطقه
آناتولی ۲۸۱٬۰۰۰ نفر، در اولین جمهوری ارمنستان ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ نفر، در گرجستان ۴۰۰٬۰۰۰ نفر، در جمهوری آذربایجان ۳۴۰٬۰۰۰ نفر، در روسیه و مناطق دیگر قفقاز ۲۵۵٬۰۰۰ نفر، در ایران ۵۰٬۰۰۰ نفر، در هند و آسیای شرق و استرالیا ۱۲٬۰۰۰ نفر، در کشورهای عربی مانند سوریه، مصر، فلسطین ۱۳۲٬۰۰۰ نفر، در اروپا ۲۰۶٬۰۰۰ نفر، در قاره آمریکا ۱۲۸٬۰۰۰ نفر تخمین زده شده است.» کتاب رسمی تُرکی اثر (صلاح الدین بیگ) در نمایشگاه بین المللی تاریخ، در فرانسه ساکنان شرق امپراتوری عثمانی را در ۱۸۶۷م را این گونه نوشته است: «۱٬۹۰۶٬۰۰۰ نفر در (وان، ارزروم، خارپرت و منطقه کردوئنه) زندگی می کردند که ۱٬۳۰۰٬۰۰۰ نفر ارمنی، ۶۰٬۰۰۰ نفر دیگر اقوام مسیحی، ۵۴۶٬۰۰۰ نفر تُرک، کُرد، تُرکمن، چرکس و غیره بودند.» ویتال کوینت، جغرافیدان فرانسوی در کتاب (ترکیه آسیایی، موقعیت جغرافیایی وآمار)، به بررسی مناطق و تعداد جمعیت ساکنین تحت کنترل امپراتوری عثمانی پرداخت ولی به دلایل زیر موفق به تکمیل کردن تحقیق خود نشد. «۱:محدودیت های اعمال شده توسط مقامات ترکیه تحقیقات او ناتمام ماند. ۲:به دلیل عدم کنترل مقامات ترکیه برای استانهای دورتر، برای تکمیل کردن تحقیقات خود غیرممکن بود.»
کتاب ویتال کوینت، منتقدانی هم داشته و منتقدان کتاب ویتال کوینت، ادعا می کردند آمار تهیه شده توسط او آمار درستی نمی باشد. ویتال کوینت جمعیت ارمنی های شرق آناتولی را در سال ۱۸۹۱–۹۲ را ۸۴۰٬۰۰۰ نفر و کل جمعیت ارمنیان را ۱٬۴۷۵٬۰۱۱ نفر برآورد کرده است. ویتال کوینت در تحقیقات مستقل خود ارمنیان شش ولایت را در سال ۱۹۱۴م ۱٬۴۷۵٬۰۰۰ نفر برآورد کرده است. پروفسور آلمانی هرمان وامبری، جمعیت ارمنیان شش ولایت را در سال ۱۸۹۶، ۱٬۱۳۰٬۰۰۰ نفر برآورد کرده است. هنری لینچ، محقق انگلیسی جمعیت ارمنیان شش ولایت را در سال ۱۹۰۱، ۱٬۳۲۵٬۰۰۰ نفر برآورد کرده است. هنری لینچ به مانند جغرافیدان فرانسوی ویتال کوینت تحت فشار شدید مقامات دولت عثمانی قرار داشت. دولت عثمانی سعی داشته است که با فریب دادن هنری لینچ مناطقی که ارمنیان و مسلمانان در کنار هم زندگی می کردند ارمنیان آن مناطق را هم به عنوان مسلمان شمارش قرار بگیرند. مارسل لیرت مورخ فرانسوی جمعیت ارمنیان آناتولی شرق را در سال ۱۹۱۲م این گونه سرشماری کرده است: «ارمنی ها در ارزروم ۲۱۵٬۰۰۰ نفر در مقابل تُرکها ۲۴۰٬۰۰۰ نفر، ارمنی ها در وان ۱۸۵٬۰۰۰ نفر در مقابل تُرکها ۴۷٬۰۰۰ نفر، ارمنی ها در بیتلیس
۱۸۰٬۰۰۰ نفر در مقابل تُرکها ۴۰٬۰۰۰ نفر، ارمنی ها در خارپرت ۱۶۸٬۰۰۰ نفر در مقابل تُرکها ۱۰۲٬۰۰۰ نفر، ارمنی ها در دیاربکر ۱۰۵٬۰۰۰ نفر در مقابل تُرکها ۴۵٬۰۰۰ نفر، ارمنی ها در سیواس ۱۶۵٬۰۰۰ نفر در مقابل تُرکها ۱۹۲٬۰۰۰ نفر می باشند در مجموع ارمنیان در شش ولایت ۱٬۰۱۸٬۰۰۰ نفر و تُرکها ۶۶۶٬۰۰۰ نفر برآورد شده اند. در این آمار قزلباش ۱۴۰٬۰۰۰ نفر، کُردها ۴۲۴٬۰۰۰ نفر، مردم زازا ۷۷٬۰۰۰ نفر، یزیدیان ۳۷٬۰۰۰ نفر برآورد شده اند.» سرشماری جمعیت ارمنستان غربی بر اساس داده های آرنولد جی. توینبی در سال ۱۹۱۲م. شش ولایت ارمنی ترکیه. شِش ولایت (تقسیمات کشوری) ارمنی ترکیه شامل: واسپوراکان موقعیت جغرافیائی آن در ارمنستان غربی در اطراف دریاچه وان و شهر وان ترکیه امروزی می باشد. واسپوراکان هشتمین ایالت ارمنستان بزرگ که بعدها به پادشاهی مستقلی به نام پادشاهی واسپوراکان در قرون وسطی تبدیل شد. شهر "کارین" یا ارزروم در متون تاریخی به صورت ارض روم، ارزهٔ الروم و ارزنهٔ الروم نیز آمده است. از لحاظ رونق و شکوفایی اقتصادی در میان شهرهای ارمنستان غربی می توان رتبهٔ نخست را برای شهر "کارین" در نظر گرفت، شهری که دارای قلعه ها و استحکامات متعددی بو
د که از گذشته های دور نقش حفاظتی برای آن داشت. در نیمهٔ نخست قرن نوزدهم میلادی بیشترین جمعیت ارمنیان شهرنشین را در خود جای داده بود. ارمنیان کارین بخش اعظمی از تجارت و صنعت این شهر را در انحصار خود داشتند و نقش مؤثری در روابط اقتصادی حاکم بر آن ایفا می کردند. متعاقب جنگ های روس و عثمانی و در فاصلهٔ ۱۸۲۹–۱۸۳۰م بخش اعظمی از جمعیت ارمنی این شهر ناگزیر به ارمنستان شرقی یا گرجستان مهاجرت کردند. این امر سبب شد تا اقتصاد کارین تضعیف شود. نام اصلی شهر "خاربرد" یا "خارپرت" بوده به معنی (قلعه سنگی) می باشد. هنر مسگری یکی از مهم ترین مشاغل ارمنیان ساکن این شهر محسوب می شد و تولید انواع اشیاء و ظروف آشپزخانه که حکاکی های زیبایی بر روی آن ها نقش بسته بود از هنرهای مختص استادان مسگر اهل خاربرت محسوب می شد. آهنگری نیز یکی از مهم ترین حرفه های رایج در این شهر بود و به حدی شهرت داشت که نام برخی از استادان آن، که از تبحر و مهارت خاصی در این حرفه برخوردار بودند. پارچه بافی نیز از حرفه های رایج در میان ارمنیان ساکن در خاربرت بود که کارگاه های متعددی در این شهر داشت. در سال های پایانی قرن نوزدهم میلادی، کارخانه ای نیز به دست یکی
از خانواده های ثروتمند ارمنی احداث شد که بیش از یک صد کارگر را از میان ساکنان ارمنی شهر جذب کرد. نام اصلی شهر "آغزنیک" می باشد که یک نام ارمنی است. در متون ارمنی، با موضوع جغرافیای تاریخی به صورت "باقاقش" یا "باقش" نیز ذکر شده و در منابع عثمانی به صورت "بیدلیس" و "بیتلیس" نیز آمده است. "سیواس" در گذشته و در متون تاریخی یونانی، رومی و ارمنی "سباستیا" نامیده می شده. در مورد تاریخ دقیق تغییر نام شهر اطلاع چندانی در دست نیست ولی آنچه مسلم است نام آن از قرن سیزدهم میلادی، در متون تاریخی، با عنوان سیواس آمده و در تقسیمات امپراتوری عثمانی و به طور دقیق، در ۱۸۶۴م، استانی به نام سیواس با مرکزیت این شهر تشکیل شد. سرشماری۱۹۱۴م کارگزاران دولت عثمانی نشان می دهد که در این تاریخ اکثر جمعیت ارمنی ساکن سیواس کاتولیک مذهب بوده اند. مکتب کاتولیک در ۱۸۵۸م رسماً از سوی برخی ارمنیان ساکن سیواس به منزلهٔ مذهب رسمی پذیرفته و به تدریج، بر تعداد پیروان آن افزوده شد. نخستین نشانه های موجود از حیات سیواس به سده ۱ (پیش از میلاد) بازمی گردد. در این زمان، شهر در قلمرو حکومت کاپادوکیه بود و "کاپارا" نامیده می شد اما پس از مدتی به تصرف پُنت
وس ها درآمد و مهرداد، از پادشاهان پنتوس، استحکامات نظامی، قلعه ها و ساختمان های متعددی در آن بنا کرد. رونق و شکوفایی این شهر سبب شد تا مورد توجه رومیان قرار گیرد و خیلی زود، پمپئوس آن را تصرف کرد. کاپارا در دوران سلطهٔ او بسیار رونق یافت و به تئوسوپولیس تغییر نام داد اما اندکی بعد ملکهٔ "پُنتوس" برای حمایت هرچه بیشتر این شهر از آماج تهاجمات رومیان به احترام قیصر روم، آگوستوس شهر را سباستیا نامید. در زمان حکومت تئودئوس یکم سباستیا درمحدودهٔ سرزمین ارمنستان کبیر قرار داشت و یکی از شهرهای مهم آن به شمار می رفت. براساس روایتی تاریخی، در اواخر قرن سوم میلادی، پس از پذیرش مسیحیت از سوی تیرداد سوم ارمنستان، گریگور روشنگر به منظور انجام برخی مراسم دینی به سباستیا رفت و در شمال شهر کلیسایی بنا نهاد که بعدها به "سورپ گریگور" شهرت یافت. این شهر در زمان امپراتوری بیزانس در حوزهٔ تقسیمات مختلفی قرار گرفت و بارها دستخوش تغییر و تحول شد. سرانجام ژوستینین یکم در ۵۳۶م، با ایجاد تقسیماتی نوین آن را مرکز ارمنستان کوچک یا صغیر قرار داد. با آغاز قرن دهم میلادی تعداد کلیساهای ارمنیان در این شهر، که روحانیان درجه بالایی در آن ها حض
ور داشتند، به تدریج افزایش یافت و تقریباً نیمی از جمعیت سباستیا را ارمنیان تشکیل می دادند. در نیمهٔ نخست قرن یازدهم میلادی، "سنه کریم"، پادشاهی از خاندان ارمنی "آردزرونی"، که حکومت نواحی وسیعی از واسپوراکان را در دست داشت، پس از حملات سلجوقیان مجبور به عقب نشینی شد. وی که توان مقابله با سپاهیان سلجوقی را نداشت و امید خود برای حفظ قلمرواش را از دست داده بود، به منظور صیانت از تاج و تخت پادشاهی و خاندانش راه حلی پیدا کرد. او نامه ای به "واسیلی دوم"، حاکم یونانی، نوشت و به او پیشنهاد حکومت واسپوراکان را داد و در عوض از او خواست تا مالکیت سباستیا و نواحی اطراف آن را، که در این زمان تحت سلطهٔ وی بود، به او واگذارد. واسیلی با این پیشنهاد موافقت کرد و سنه کریم، پس از امضای پیمانی که طی آن مالکیت ده شهر، ۴٬۴۰۰ روستا و ۷۵ قلعه به او واگذار کرده بود، مقر حکومت خود را به سوی سباستیا ترک کرد. سنه کریم به همراه اعضای خانواده اش در سباستیا اقامت گزید و به هریک از اُمرای خویش حکومت ناحیه ای را، در اطراف آن شهر، واگذار کرد. او درسباستیا کلیسایی به نام "سورپ نشان" بنا نهاد و به اُمرای خود دستور داد تا هر یک در ناحیهٔ خود کلیس
ایی احداث کنند و ساختمان های متعدد دیگری نیز در سباستیا ساخت که معماری آن ها بی نظیر بود. در میان این بناها دِیر سورپ نشان، که تاریخ بنای آن به قرن دوازدهم میلادی بازمی گردد، از اهمیت خاصی در معماری بناهای این شهر برخوردار است. تا قبل از جنگ جهانی اول این دِیر مخزن نگهداری نسخه های خطی ارمنی بود و ظاهراً کتابخانه ای غنی با حداقل ۲۸۳ نسخهٔ خطی داشت که در حال حاضر شماری از آن ها در برخی از موزه های مهم دنیا نگهداری می شوند. سنه کریم شش سال در سباستیا در آرامش حکومت کرد و پس از او "داویت"، فرزند ارشدش، حکومت را در دست گرفت اما پس از ده سال درگذشت و حکومت به برادرش، "آتُم"، رسید. او برادر دیگرش، "آبوساهل"، را در حکومت شریک ساخت. "آتُم" پادشاهی نیکو و عادل بود و در طی دوران حکومتش مردم سباستیا در رفاه و آسایش بسر می بردند. "آتُم" برای آبادانی سباستیا دست به کارهای فراوانی زد و برای تأمین مواد غذایی مورد نیاز مردم شهر دستور داد تا در مراتع اطراف آن زمین های زراعی به وجود آورند. به این ترتیب، سباستیا به شهری زیبا و پررونق تبدیل شد. عظمت و شکوه سباستیا سبب شد تا پادشاه حکومت یونانی وقت "میکائیل سوم" به آتُم بدگمان شو
د و برای جلوگیری از توسعهٔ قدرت او سپاهی پانزده هزار نفری به سباستیا گسیل دارد. جنگ سختی درگرفت که در پایان آن پیروزی ازآن سپاه یونانی بود. آتُم و برادرش اسیر شده و به نزد میکائیل برده شدند. در دربار میکائیل، با سیاست و درایت سردار کهنسال ارمنی، "شابوح"، که پیمان واگذاری سباستیا به دست واسیلی، پادشاه پیشین، را به همراه داشت مسائل حل و فصل شد و میکائیل رسماً حکومت آتُم را در سباستیا به رسمیت شناخت. تاریخ دقیق مرگ آتُم و برادرش معلوم نیست اما با توجه به حوادث بعدی باید در اواخر قرن یازدهم بوده باشد. با مرگ آن ها یکی از امرای خاندان آردزرونی قدرت را در سباستیا در دست گرفت. وی، که در منابع ارمنی به "دانیشمان" شهرت دارد، در اوایل قرن دوازدهم میلادی عنوان رسمی امارت را در سباستیا از سلجوقیان دریافت کرد و در مدت زمانی کوتاه موفق شد یونانی ها را وادار به خروج از سباستیا و مناطق اطراف آن کند. پس از مرگ او بین دوازده فرزندش، بر سر تصاحب قدرت، اختلاف به وجود آمد و از این پس تا اوایل قرن سیزدهم میلادی حکومت سباستیا دستخوش تحولاتی فراوان شد و به سیواس تغییر نام داد. در ۱۲۰۴م، تاتارها به آسیای صغیر راه یافتند و سیواس را، ک
ه در آن زمان امیرنشینی کوچک بود، تصاحب کردند. تقریباً تا اواخر قرن چهاردهم میلادی تسلط تاتارها بر سیواس ادامه داشت و در تمام این مدت این شهر یکی از امیرنشین های حکومت آن ها محسوب می شد. از آثار تاریخی این دوره می توان به کلیسای "سورپ آناپات" اشاره کرد. در اواخر قرن چهاردهم و آستانهٔ قرن پانزدهم میلادی، سیواس شاهد حملهٔ تیمور لنگ بود. او در ادامهٔ فتوحاتش، در ۱۴۰۵م، به همراه سپاهی عظیم به سوی سیواس حرکت کرد. امیر شهر تمام قوای خود را برای مقابله با سپاهیان تیمور به کار گرفت اما پس از هجده روز محاصره تیمور و لشگریانش وارد شهر شدند. بر اساس منابع تاریخی ارمنی ورود تیمور به سیواس با کشتاری وسیع همراه بود. او چهار هزار سرباز را زنده به گور کرد و کودکان و زنان را در دشتی با دست های بسته به روی زمین خواباند و به سوارانش دستور داد تا از روی آن ها رد شوند. بعدها این ناحیه به زمین های سیاه معروف و به یکی از قبرستان های ارمنیان سیواس تبدیل شد. تقریباً از آستانهٔ قرن پانزدهم میلادی سیواس شاهد ورود ترکان عثمانی بود و جزو قلمرو امپراتوری مذکور قرار گرفت. این شهر در آغاز قرن هفدهم میلادی خاستگاه مکتب دینی نوینی شد. آغاز این
قرن با ورود مبلغان کاتولیک مذهب به سیواس همراه بود و این امر سبب گرایش بسیاری از ارمنیان سیواس به مذهب کاتولیک شد. تقریباً از اواسط قرن هفدهم میلادی به بعد اطلاعات بسیار اندکی در مورد ساکنان ارمنی سیواس در منابع تاریخی وجود دارد. آنچه مسلم است در این قرن ارمنیان ساکن این ناحیه هنوز بسیاری از مراکز دینی، دِیرها و کلیساهای مخصوص به خود را حفظ کرده بودند و ارمنیان کاتولیک و پروتستان نیز کلیساهای مخصوص به خود داشتند. در سیواس، روستاهای فراوانی وجود داشت و برخی متون تاریخی نزدیک به ۴۶ روستای ارمنی نشین را به ثبت رسانده اند که از میان آن ها می توان به روستای ارمنی نشین "برگنیک"، زادگاه شاعر بزرگ ارمنی، دانیل واروژان، اشاره کرد. این روستا در اواخر قرن هجدهم میلادی به وجود آمد و اکثر ساکنان آن ارمنیان کاتولیک مذهب بودند. کاپیتان برنابی در قسمتی از یادداشت های خود در کتابی تحت عنوان "سوار بر اسب" از طریق آسیای صغیر، در ۱۸۷۷م، می نویسد: «در سیواس در خانه ای تمیز و زیبا که به یک خانوادهٔ ارمنی تعلق داشت اقامت گزیدم. بازرگانان این شهر بیشتر ارمنی اند و بر نوسانات قیمت کالاها کاملاً آگاه هستند. آن ها از قدرت خرید بسیار ب
الایی برخوردارند و توان خرید و اندوختن مقادیر زیادی طلا را دارا هستند.» دربخشی از متن کتابی، از مشاهدات یکی از سیاحان، مطالب جالبی در مورد آداب غذا خوردن ارمنیان این ناحیه آورده شده: «خانواده های ارمنی با هم و دور یک میز گرد کوچک غذا می خورند. برای هر فرد یک قاشق چوبی و یک تکه نان قرارداده می شود. غذای اصلی در یک ظرف بزرگ، در وسط میز، قرار می گیرد. ظرف مذکور مشترک بوده و همهٔ اعضای خانواده از آن غذا می خورند. اگر غذاها متنوع باشند، ظرف ها به ترتیب بعد از پایان هر غذا بر روی میز قرار می گیرند. همیشه آخرین غذا برنجی پخته شده است که آن را "پلاف" می نامند. در کنار میز تنوری قرار دارد که به صورت حفرهای در زمین است و حرارت آن با زغال تأمین می شود. آن ها شیرینی هایی را که خود می پزند در آن تنور نگه می دارند تا گرم بماند و در پایان غذای روزانهٔ خود از آن شیرینی ها نیز می خورند». مسلماً جملگی این مطالب و یادداشت هایی از این دست در ثبت بخش هایی از حیات ارمنیان سیواس از اهمیت ویژهای برخوردار است و منبعی مهم برای روشن شدن بخش هایی از زندگی ارمنیان این ناحیه، به ویژه، درطی قرن نوزدهم میلادی محسوب می شود. بر طبق یکی از این
نظریه ها و برخی متون ارمنی شهر "آمید" (کارا - آمید) که از قرن هفتم میلادی به دیاربکر معروف بوده، به منزلهٔ تیگراناکرت معرفی شده. لیکن، بر پایهٔ آخرین تحقیقات و نظریه ها احتمالاً محل شهر باستانی تیگراناکرت در شرق دیاربکر و در نزدیکی شهر سیلوان ترکیهٔ کنونی قرار داشته. آنچه مسلم است در متون ارمنی سدهٔ نوزدهم همواره نام تیگراناکرت برای شهر دیاربکر به کار رفته و ساکنان ارمنی این شهر خود را تیگراناکرتسی یعنی (اهل تیگراناکرت) می نامیدند. این شهر از موقعیت جغرافیایی مطلوبی برخوردار بود و دشت های حاصلخیز مجاور آن سهم فراوانی در آبادانی آن داشتند. نیز، به سبب قرار گرفتن در مسیر عبور و مرور کاروان ها در طی قرن نوزدهم میلادی محلی برای رفت وآمد اقوام مختلف و ارتباط آن ها محسوب می شد و به تبع آن شهری تجاری نیز بود.
حمیدرضا (فرهاد) اسماعیلی نژاد ساکن نوشهر، مربی بین المللی کشتی و سرمربی پیشین تیم های ملی کشتی فرنگی نوجوانان وجوانان ایران و مربی تیم ملی بزرگسالان ایران از سال ۱۳۶۰ شمسی (۱۹۸۱ میلادی) == سوابق مربیگری حمیدرضا اسماعیلی نژاد (فرهاد اسماعیل نژاد) در کشتی و تیم های ملی فرنگی ایران: حمیدرضا اسماعیلی نژاد که بیشتر در مطبوعات ورزشی و کشتی ایران با نام فرهاد اسماعیل نژاد شناخته شده، متولد ۲۸ فروردین ۱۳۳۹ در شهرستان نوشهر می باشد، هر چند او با قاطعیت به نقل از مادرش می گوید متولد ۸ آبان ماه ۱۳۳۹ هستم که شناسنامه اش را بخاطر یکسال زودتر به مدرسه رفتن در ۲۸ فروردین ۱۳۳۹ گرفتند. وی دارای مدرک لیسانس تربیت بدنی و دکترای افتخاری تربیت بدنی با سابقه ۲۸ سال تدریس در آموزش و پرورش شهرستان نوشهر، متأهل و دارای دو فرزند پسر بنام های فرشاد متولد ۱۳۶۷ دارای مدرک فوق لیسانس معماری (نیازمند منبع) و فوق دیپلم فن آوری و اطلاعات و شایان متولد ۱۳۷۲ فارغ التحصیل رشته مهندسی معماری از دانشگاه شمال آمل می باشد. اسماعیل نژاد از دی ماه ۱۳۶۰ مربیگری کشتی را در رده های سنی نونهالان و نوجوانان در زادگاهش نوشهر در رشته آزاد در زمان ریاست شادر