Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در فیزیک نیمه هادی ها، ناحیه تخلیه، لایه سد، لایه تخلیه، ناحیه پیوند و یا ناحیه بار فضایی، یک ناحیه عایق مابین دو ناحیه نیمه هادی است که همه حامل های بار آزاد (الکترون و حفره) را از خود به بیرون می راند. تنها ذره های باقی مانده در درون این لایه، اتم های یونیزه شده ناخالصی دهنده و گیرنده است. علت نامگذاری ناحیه تخلیه بدین اسم اینست که این منطقه از یک ناحیه نیمه رسانا تشکیل شده است که تمامی حامل های بار (جریان الکتریکی) از درون آن تخلیه شده است. درک مفهوم ناحیه تخلیه یا لایه سد، کلیدی برای توضیح ادوات نیمه هادی مدرن مانند دیود، ترانزیستور دو قطبی، ترانزیستور اثر میدان و غیره است. شکل گیری ناحیه تخلیه در یک پیوند P-N. لایه سد بلافاصله بعد از تشکیل پیوند p-n به وجود می آید. فرض کنید درون کاسه ای پر از آب، یک قطره جوهر آبی رنگ بچکانیم. در این صورت، جوهر شروع به پخش شدن در سراسر کاسه آب می کند به طوری که بعد از گذشت زمان مشاهده می شود که آب درون کاسه به رنگ آبی کم رنگ درآمده است. علت این پدیده، فرایند "نفوذ (دیفوژن)" است. موقع اتصال دو نوع نیمه هادی نوع n و نیمه هادی نوع p، الکترون ها و حفره ها مانند جوهر و نیمه ها
دی های n و p مانند کاسه آب عمل می کند. در نیمه هادی نوع n، تعداد الکترون ها بسیار بیشتر از تعداد آن ها در نیمه هادی نوع p است (حامل اکثریت) و همچنین در نیمه هادی نوع p، تعداد حفره ها بسیار بیشتر از تعداد آن ها در نیمه هادی نوع n است. به همین دلیل در زمان اتصال دو نوع نیمه هادی n و p به یکدیگر، الکترون ها به داخل نیمه هادی p و حفره ها به داخل نیمه هادی n نفوذ می کنند. (درست مانند نفوذ مولکول های جوهر در بین مولکول های آب) نفوذ یک الکترون از ناحیه n به ناحیه p سبب به وجود آمدن یک یون مثبت دهنده در نیمه هادی n و همچنین به طور مشابه، نفوذ یک حفره سبب پیدایش یک یون منفی پذیرنده در ناحیه p می شود پس از نفوذ الکترون به ناحیه p، این الکترون با یکی از حفره های موجود در طرف p، بازترکیب (خنثی) می شود. این فرایند در مورد حفره های نفوذ کرده به ناحیه n نیز صادق است. همان طور که در بالا اشاره شد، هر الکترون و حفره نفوذ کرده به سمت مقابل، یک یون باردار در نزدیکی مرز نیمه هادی n و p بر جای می گذارد. این یونها دارای بار مثبت در طرف نیمه هادی n و بار منفی در طرف نیمه هادی p هستند و به علت جرم بسیار بالا نسبت به الکترون و حفره (
هسته اتم هزاران بار سنگین تر از الکترون است)، نمی توانند حرکت کرده و یکدیگر را خنثی سازند و در نتیجه یک ناحیه با بارهای مثبت و منفی جدا از هم و در کنار هم به وجود می آید. این حالت سبب تشکیل یک میدان الکتریکی در این ناحیه (ناحیه تخلیه) می شود. این میدان الکتریکی از ادامه نفوذ الکترون ها و حفره ها به طرف مقابل جلوگیری می کند. جهت این میدان الکتریکی از سمت ناحیه n به سمت ناحیه p است. در لحظه ای که شدت میدان الکتریکی به اندازه ای برسد که نفوذ الکترون ها و حفره ها را متوقف کند، حالت تعادل به وجود می آید و به ولتاژ به وجود آمده در دو سر لایه سد (ناحیه تخلیه)، ولتاژ اتصال یا پتانسیل سد گفته می شود. (این ولتاژ در دیود سیلیسیوم معمولی حدود ۰٫۷ ولت است) به طور کلی، حرکت الکترون و حفره در درون نیمه هادی از دو عامل "جریان نفوذ" و "جریان رانش" تشکیل می شود. به جریان نفوذ در قسمت های بالا اشاره شد اما علت به وجود آمدن جریان رانش، همان میدان الکتریکی تشکیل شده در لایه سد است. جهت این میدان از ناحیه N به سمت ناحیه P است. در نیمه هادی ها، اگر الکترون یا حفره ای وارد ناحیه تخلیه شود، توسط پتانسیل میدان الکتریکی به سمت مقابل را
نده می شود که به این جریان، جریان رانش (دریفت) گفته می شود. می دانیم که جهت حرکت بار مثبت (حفره) موافق با جهت میدان الکتریکی و جهت حرکت بار منفی (الکترون)، مخالف جهت میدان الکتریکی است بنابراین جهت جریان رانش همیشه از نیمه هادی n به طرف p است. در یک پیوند p-n همواره جریان نفوذ و رانش در خلاف جهت هم در حال جریان هستند. اگر مقدار این دو جریان برابر باشد، حالت تعادل برقرار می شود و جریانی در دیود برقرار نمی شود. هنگامیکه دیود بایاس می شود، تعادل این جریان ها بهم خورده و یکی از آن ها بر دیگری غلبه می کند و جهت جریان غالب دیود تعیین می شود. بایاس مستقیم. در بایاس مستقیم (P مثبت و N منفی منبع تغذیه)، میدان الکتریکی باتری متصل به دیود در خلاف جهت میدان الکتریکی لایه سد است (میدان باتری از ناحیه p به n است) و در نتیجه سبب تضعیف میدان الکتریکی داخلی دیود (ناحیه تخلیه) می شود. اگر ولتاژ خارجی را تا حدود ۰٫۶۵ ولت افزایش دهیم در اینصورت عرض لایه سد به قدری نازک می شود الکترون ها و حفره ها به راحتی از آن عبور کرده و به طرف مقابل نفوذ می کنند. در این حالت، اندازه جریان نفوذ بر جریان رانش غلبه کرده است و جریان دیود به شدت ا
فزایش پیدا می کند. پس از این لحظه، با افزایش ولتاژ منبع تغذیه، جریان دیود نیز افزایش پیدا می کند. بایاس معکوس. در بایاس معکوس (P منفی و N مثبت باتری)، میدان الکتریکی باتری با میدان الکتریکی لایه سد هم جهت شده و آن را تقویت می کند. با شدیدتر شدن میدان در ناحیه تخلیه، عرض لایه سد بیشتر شده و جریان نفوذ به شدت کاهش می یابد اما جریان رانش ثابت است. علت ثابت ماندن جریان رانش اینست که مقدار این جریان به پتانسیل لایه سد بستگی ندارد چراکه بارهای مثبت یا منفی تشکیل دهنده این جریان (الکترون و حفره) از حامل هایی اقلیتی هستند که درون هر دو نوع نیمه هادی به آرامی حرکت می کنند و به محض ورود به ناحیه تخلیه، به طرف مقابل رانده می شوند. این فرایند به شدت و ضعف میدان الکتریکی ارتباطی ندارد. از آنجا که جریان رانش از حامل های اقلیت تشکیل شده است لذا مقدار این جریان، ناچیز است. در بایاس معکوس، اندازه جریان رانش بر جریان نفوذ غلبه کرده و یک جریان معکوس در دیود جاری می شود. به این جریان معکوس که از سمت نیمه هادی n به طرف نیمه هادی p جاری می شود، جریان اشباع معکوس دیود گفته می شود.
در معماری کامپیوتر تغییر نام ثبات یک تکنیک محسوب می شود. وابستگی های نادرست داده که ناشی از استفاده مجدد از ثبات های معماری است را می توان در دستورالعمل های پی در پی حذف نمود به گونه ای که وابستگی های واقعی بین داده ها وجود نداشته باشد. حذف این وابستگی های نادرست داده بیشتر در دستورها در سطح موازی در یک جریان از دستورالعمل آشکار می شود. با استفاده از تکنیک های مختلف و مکمل مانند سوپراسکالر و اجرای خارج از ترتیب، عملکرد بهتری را دارا می باشد. تعریف مسئله. در یک دستگاه ثبات، برنامه ها از دستورالعمل هایی تشکیل شده است که با مقدار کار می کنند. دستورالعمل ها باید این مقادیر را نام گذاری کنند تا از یکدیگر تشخیص داده شوند. یک نمونه دستورالعمل ممکن است بگوید X و Y را اضافه کن و نتیجه را در Z قرار بده. در این دستور X, Y و Z اسامی مکان های ذخیره سازی هستند. به منظور داشتن یک کدگذاری مختصر از دستورالعمل، بیشتر مجموعه دستورالعمل های پردازنده مجموعه ای از مکان های خاص دارند که می توان به طور مستقیم آن ها را نام گذاری کرد. برای مثال معماری مجموعه دستورالعمل x86 دارای ۸ ثبات برای اعداد صحیح، x86-64 دارای ۱۶ ثبات و بسیاری از
دستورالعمل های RISC دارای ۳۲ ثبات و IA-64 دارای ۱۲۸ عدد ثبات هستند. در پردازنده های کوچکتر نام این مکان ها مستقیماً مربوط به عناصر از یک فایل ثبات می باشد. دستورالعمل های مختلف ممکن است به زمان های مختلفی نیاز داشته باشند؛ به عنوان مثال یک پردازنده ممکن است قادر به اجرای صدها دستورالعمل باشد در حالی که در همین زمان مشغول به اجرای خواندن از حافظه اصلی باشد. هنگامی که بار سیستم به تعویق افتاده باشد، ابتدا دستورالعمل های کوتاه تر اجرا می شوند، در نتیجه دستورالعمل ها به صورت غیر از ترتیب برنامه اصلی اجرا می شوند. اجرای خارج از ترتیب در بیشتر پردازنده های با کارایی بالا استفاده می شود تا به بهره سرعت مورد نظر دست یابند. این قطعه کد در حال اجرا در پردازنده ای با ویژگی اجرای خارج از ترتیب را در نظر بگیرید: دستورالعمل های ۴, ۵ و ۶ مستقل از دستورالعمل های ۱, ۲ و ۳ هستند اما پردازنده نمی تواند ۴ را پایان دهد تا زمانی که ۳ انجام شده باشد، در غیر این صورت دستورالعمل ۳ مقدار غلطی را می نویسد. این محدودیت می تواند با تغییر نام برخی از ثبات ها حذف شود: در حال حاضر دستورالعمل های ۴, ۵ و ۶ می توانند به صورت موازی با دستورالع
مل های ۱, ۲ و ۳ اجرا شوند، به طوری که برنامه می تواند سریع تر اجرا شود. زمانی که ممکن باشد، کامپایلر دستورالعمل های مشخص را شناسایی و سعی می کند ثبات مختلفی را به آن ها اختصاص دهد. اگرچه تعداد محدودی از نام های ثبات وجود دارد که می توان از آن ها در کد اسمبلی مورد استفاده قرار داد. بسیاری از پردازنده های با کارایی بالا ثبات های فیزیکی بیشتری نسبت به ثبات هایی که به طور مستقیم در این مجموعه دستورالعمل نام گذاری شده اند، دارند؛ بنابراین با تغییر نام ثبات ها در سخت افزار می توان به موازی سازی بیشتری دست یافت. مخاطرات داده. هنگامی که بیشتر از یک دستور ارجاع به یک مکان خاص برای یک عملوند یا با خواندن آن (به عنوان ورودی) یا با نوشتن در آن (به عنوان یک خروجی) وجود داشته باشد، در صورت اجرای این دستورها با ترتیبی غیر از برنامه اصلی سه نوع مخاطره داده ممکن است رخ دهد: به جای به تأخیر انداختن نوشتن تا زمانی که همه عملیات خواندن تکمیل شود، دو نسخه مقدار قدیمی و مقدار جدید از این محل می تواند حفظ شود. خواندن هایی که مقدم در ترتیب برنامه هستند، می توان نوشتن مقدار جدید را با مقدار قدیم فراهم کرد، حتی اگر خواندن های دیگر در
ادامه عملیات نوشتن باشند با مقدار جدید این کار فراهم می شود. وابستگی نادرست شکسته شده است و فرصت های اضافی برای اجرای خارج از ترتیب نیز ایجاد شده است. زمانی که همه خواندن هایی که نیاز به مقدار قدیمی دارند براورده شده باشد می توان آن را نادیده گرفت. این مفهوم ضروری برای تغییر نام ثبات به حساب می آید. هر چیزی را که خوانده و نوشته می شود را می توان تغییر نام داد. در حالی که ثبات های همه منظوره و ممیز شناور بیشتر مورد بحث قرار گرفته اند، پرچم و وضعیت ثبات ها یا حتی وضعیت هر تک بیت معمولاً تغییر نام می یابند. مکان های حافظه نیز می توانند تغییر نام داده شوند، اگر چه این عمل بسیار معمول نمی باشد. در پردازنده Transmeta Crusoe بافر ذخیره ساز یک فرم از تغییر نام حافظه می باشد. اگر برنامه از استفاده مجدد از ثبات بلافاصله خودداری کند، دیگر نیازی به تغییر نام ثبات وجود ندارد. برخی از مجموعه دستورالعمل ها (به عنوان مثال، IA-64) تعداد بسیار زیادی از ثبات ها را به طور خاص برای این دلیل مشخص می کنند. اگرچه محدودیت هایی در این روش وجود دارد: افزایش سایز کد مهم است زیرا زمانی که کد برنامه بزرگتر می شود، دستورالعمل حافظه نهان بی
شتر دچار اشتباه می شود و پردازنده برای دستورالعمل های جدید منتظر باقی می ماند. ثبات های معماری در مقابل ثبات های فیزیکی. برنامه های ماشین زبان، خواندن و نوشتن را به مجموعه ای محدود از ثبات ها به نام مجموعه دستورالعمل معماری (ISA) محدود می کنند. مثلاً در آلفا ISA تعداد ۳۲ ثبات عدد صحیح، که هر یک ۶۴ بیت پهنا دارد و ۳۲ ثبات ممیز شناور دارد که هر یک ۶۴ بیت می باشد. این ثبات ها، ثبات های معماری نامیده می شوند. برنامه های نوشته شده برای پردازنده هایی که مجموعه دستورالعمل آلفا را اجرا می کنند، عملیات خواندن و نوشتن در ۶۴ ثبات گفته شده انجام می شود. اگر یک برنامه نویس برنامه اش را در یک دیباگر متوقف کند، می توان محتویات این ۶۴ ثبات (و چند ثبات وضعیت) را مشاهده کرد و میزان پیشرفت ماشین را تعیین کرد. یک پردازنده خاص که مجموعه دستورالعمل آلفا ۲۱۲۶۴ را پیاده سازی کرده است، دارای ۸۰ ثبات فیزیکی عدد صحیح و ۷۲ ثبات فیزیکی ممیز شناور می باشد. در یک تراشه آلفا ۲۱۲۶۴ ،۸۰ مکان فیزیکی جداگانه وجود دارد که می تواند نتایج عملیات صحیح را ذخیره کند و ۷۲ مکان نیز می تواند نتایج حاصل از عملیات ممیز شناور را ذخیره کند. (در واقع مکان ها
ی بیشتری وجود دارد، اما این مکان های اضافه وابسته به عملیات تغییر نام ثبات نیستند) در ادامه مقاله دو سبک تغییر نام ثبات وجود دارد، که با مداری که داده ها را برای اجرا نگه می دارد، مشخص می شود. در تمام شمای تغییر نام، ماشین، ثبات های معماری در جریان دستورالعمل را به برچسب هایی ارجاع می دهد؛ که در آن ثبات های معماری ممکن است ۳ تا ۵ بیت مشخص شوند، این برچسب ها معمولاً ۶ تا ۸ بیت عدد هستند. فایل تغییر نام یافته باید پورت خواندن برای هر ورودی از هر دستورالعمل تغییر نام یافته در هر چرخه را دارا باشد، و پورت نوشتن برای هر خروجی از هر دستورالعمل تغییر نام یافته در هر چرخه را مشخص می کند. به دلیل افزایش سایز یک فایل ثبات با مربع تعداد پورت، فایل تغییر نام یافته معمولاً از لحاظ فیزیکی بزرگ و توان مصرفی قابل توجهی نیز دارد. در سبک "فایل ثبات اندیس گذاری با برچسب،" یک ثبات فایل بزرگ برای مقادیر داده ها وجود دارد که شامل یک ثبات برای هر برچسب می باشد. برای مثال اگر دستگاه دارای ۸۰ ثبات فیزیکی باشد، سپس از ۷ بیت برچسب استفاده می کند. ۴۸ مقدار ممکن در این حالت استفاده نشده باقی می ماند. در این سبک هنگامی که دستورالعمل به وا
حد اجرا صادر می شود، برچسب های ثبات های مقصد به فایل ثبات فیزیکی فرستاده می شود، که مقادیر متناظر با برچسب ها خوانده و به واحد اجرا ارسال می شود. در سبک ایستگاه رزرواسیون فایل های ثبات انجمنی وجود دارد، که معمولاً یک ورودی به هر واحد اجرا وارد می شود. هر عملوند از هر دستور در یک موضوع صف، یک محل برای یک مقدار در یکی از این فایل های ثبات دارد. در این سبک، هنگامی که دستورالعمل به واحد اجرا صادر می شود، ورودی های فایل ثبات مربوط به موضوع صف ابتدا خوانده می شوند و سپس به واحد اجرا ارسال می شوند. معماری فایل ثبات یا بازنشستگی فایل ثبات (RRF) حالت ثبات، متعهد به ماشین است. حافظه با دسترسی تصادفی با اعداد ثبات منطقی اندیس گذاری می شود. به طور معمول نتایج نوشته شده کناره گیری شده اند یا از مرتب کردن بافر متعهد است.آینده فایل بیشترین حالت پیش بینی از حالت ثبات مربوط به ماشین است. حافظه با دسترسی تصادفی نیز با اعداد ثبات منطقی برچسب گذاری شده است. فایل ثبات فعال عبارت گروه اینتل P6 برای فایل آینده است. تاریخچه بافربه طور معمول در ترکیب با یک فایل آینده استفاده می شود. شامل «مقادیر قدیمی» از ثبات ها است که دوباره بازنوی
سی شده است. اگر تولیدکننده ای هنوز هم در حالت پرواز باشد ممکن است حافظه با دسترسی تصادفی، با تاریخچه اعداد بافر اندیس گذاری شوند. پس از یک پرش غیرقابل پیش بینی باید از نتایج موجود در تاریخچه بافر استفاده کند—یا از آن ها کپی شده یا مراجعات فایل آینده غیرفعال می شود و تاریخچه بافر CAM، اندیس گذاری با اعداد ثبات منطقی شده است. دوباره مرتب کردن بافر(ROB) یک ساختار متوالی (حلقوی) است که در هر پایه عملیات برای دستورالعمل های در پرواز اندیس گذاری شده است. از سابقه بافر متفاوت است زیرا مرتب کردن بافر به طور معمول پس از فایل آینده (در صورت وجود) و قبل از فایل ثبات معماری می آید. دوباره مرتب کردن بافر می تواند منجر به داده های کمتر یا از دست رفتن اطلاعات می شود. در مرتب کردن بافر Willamette، ورودی های مرتب کردن بافر به ثبات های موجود در فایل ثبات فیزیکی (PRF) اشاره می کند. این نیز اولین طراحی خارج از ترتیب توسط Andi Glew در Illinios با HaRRM محسوب می شود. دوباره مرتب کردن P6، ورودی های بافر مرتب شده شامل داده هستند؛ هیچ فایل ثبات فیزیکی جداگانه ای وجود ندارد. مقادیر داده ها از راب کپی شده و به فایل ثبات فیزیکی منتقل می
شود. یکی از جزئیات کوچک: اگر محلیت زمانی در ورودی راب وجود داشته باشد (یعنی اگر دستورالعمل ها نزدیک به توالی دستورالعمل ها در ون نیومن باشد، می توان بازپس نویسی نزدیکی در زمان به کار برد، همچنین ممکن است با ترکیب نوشتن در ورودی های راب این کار را فراهم کرد و بنابراین پورت کمتری نسبت به ROB/PRF دارد). اگر تفاوتی داشته باشد واضح نیست، زیرا PRF باید مرتب شود. معمولاً مرتب کردن بافرها منطق انجمنی ندارد، و قطعاً هیچ یک از راب ها توسط اندی Glew طراحی نشده است. Keith Diefendorff اصرار داشت که مرتب کردن بافر منطق انجمنی پیچیده دارد. اولین مرتب کردن بافر پیشنهاد شده ممکن است CAM داشته باشد. جزئیات: فایل ثبات اندیس گذاری شده با برچسب. این سبک تغییر نام در MIPS R10000، آلفا ۲۱۲۶۴ و در قسمت FP از بخش AMD Athlon مورد استفاده قرار می گیرد. در مرحله تغییر نام هر ارجاع ثبات معماری (برای خواندن یا نوشتن) به فایل نگاشت اندیس گذاری شده معماری اشاره می کند. این فایل یک برچسب و یک بیت آماده را برمی گرداند. تگ های غیر آماده در صورت وجود صف دستورالعمل که عمل نوشتن در آن انجام می شود و به طوری که تاکنون اجرا نشده اند. برای خواندن ع
ملوند، این برچسب مکان ثبات معماری در دستورالعمل را برمی دارد. برای هر نوشتن ثبات، یک برچسب جدید از یک تگ خالی FIFO کشیده می شود و نگاشت جدید به فایل نوشته شده است، بنابراین دستورالعمل های آینده که از ثبات های معماری خوانده می شود که به این برچسب جدید ارجاع داده می شود. این برچسب به عنوان غیر آماده مشخص شده است، زیرا این دستورالعمل هنوز اجرا نشده است. ثبات فیزیکی قبلی برای ثبات معماری اختصاص داده شده است که با دستورالعمل بافر مرتب شده ذخیره شده است، در واقع یک FIFO است که دستورالعمل ها را در ترتیب برنامه بین رمز گشایی و مراحل پایانی نگه می دارد. سپس دستورالعمل ها در مسئله صف قرار داده می شوند. هنگامی که دستورالعمل ها اجرا می شوند، برچسب ها برای نتایجشان ارسال می شود، و طبق مسئله صف این برچسب ها را با برچسب های عملوندهای منابع غیر آماده مقایسه می کند. یک تطبیق به این معنی است که عملوند آماده است. فایل Remap همچنین این برچسب ها را مقایسه می کند، بنابراین ثبات فیزیکی متناظر را به عنوان آماده علامت گذاری می کند. زمانی که همه عملوندهای یک دستورالعمل در یک صف آماده هستند، آن دستورالعمل آماده می باشد. موضوع صف دستورا
لعمل های آماده را انتخاب می کند و به بخش های مختلف کاربردی در هر چرخه ارسال می کند. دستورالعمل های غیر آماده در صف منتظر می مانند. این حذف نامرتب دستورالعمل ها از صف منجر به بزرگ شدن و مصرف توان می شود. دستورالعمل ها از فایل ثبات فیزیکی اندیس گذاری شده با برچسب خوانده می شوند (فقط با دور زدن-پخش عملوند) و سپس اجرا می گردند. نتایج اجرایی در فایل ثبات فیزیکی اندیس گذاری شده با برچسب نوشته می شود و همچنین به دور زدن شبکه قبل از هر واحد کاربردی پخش می شود. مقادیر نهایی مقادیر قبلی برچسب را برای ثبات های معماری در صف خالی می نویسد به طوری که می توان آن را مورد استفاده مجدد برای رمزگشایی دستورالعمل جدید قرار داد. یک استثنا یا پرش غیرقابل پیش بینی باعث بازگشت فایل remap فایل به حالت remap در آخرین مقدار معتبر دستورالعمل می شود که از طریق ترکیب حالت فوری و چرخه از برچسب های قبلی در صف به ترتیب به دست می آید. به دلیل اینکه این سازوکار مورد نیاز است و می توان هر حالت remap را بازیابی کرد (و نه فقط حالت قبل از دستورالعملی که در حال حاضر در حال اتمام است)، پرش های غیرقابل پیش بینی می تواند قبل از اتمام پرش کنترل شود، به
طور بالقوه تأخیر غیرقابل پیش بینی پنهان می شود. جزئیات: ایستگاه های رزرواسیون. این سبک مورد استفاده در بخش عدد صحیح از طراحی های AMD K7 و K8 است. در مرحله تغییر نام، هر ثبات معماری برای خواندن هم به فایل آینده اندیس گذاری شده معماری و هم به فایل تغییر نام اشاره می کند. اگر هیچ دستورالعمل برجسته ای برای نوشتن وجود نداشته باشد (یعنی آماده است) خواندن فایل آینده مقادیر آن ثبات را برمی گرداند. زمانی که این دستورالعمل در صف قرار داده شده باشد، مقادیر خوانده شده از فایل آینده به ورودی های ایستگاه های رزرواسیون نوشته می شود. نوشتن ثبات در این دستورالعمل منجر به نوشته شدن برچسب جدید، غیر آماده به فایل تغییر نام می شود. عدد برچسب معمولاً به ترتیب دستورالعمل اختصاص یافته است که هیچ تگ خالی FIFO لازم نیست. فقط با طرح اندیس گذاری با برچسب، صف منتظر عملوندهای غیر آماده برای دیدن تطابق پخش برچسب می ماند. بر خلاف طرح اندیس گذاری با برچسب، تطبیق برچسب ها منجر به پخش مقادیر نوشته شده در ایستگاه رزرواسیون است. دستورالعمل ها با خواندن آرگومانشان از ایستگاه رزرواسیون، عملوندها دور زده می شوند و سپس اجرا می شود. همان طور که قبلاً
ذکر شد، فایل های ثبات ایستگاه رزرواسیون معمولاً کوچک هستند و شاید هشت ورودی داشته باشند. نتایج اجرایی در بافرهای مرتب شده در ایستگاه های رزرواسیون (اگر در صف ورود تطبیق برچسب وجود داشته باشد)، و به فایل آینده نوشته می شوند. اگر هدف این آخرین دستورالعمل ثبات معماری باشد (در این حالت ثبات به عنوان آماده مشخص شده است). در مرحله نهایی مقدار از بافر مرتب شده به فایل ثبات معماری کپی می شود. تنها استفاده از فایل ثبات معماری بازیابی از استثنا و پرش غیرقابل پیش بینی است. استثناها و پرش های غیرقابل پیش بینی در مرحله نهایی شناخته شده و منجر به کپی شدن فایل معماری در فایل آینده می شود و تمام ثباتها به عنوان آماده در فایل تغییر نام علامت گذاری می شوند. معمولاً راهی برای بازسازی فایل آینده برای بعضی از دستورها میانی بین رمز گشایی و مرحله نهایی وجود ندارد، بنابراین معمولاً راهی برای بازیابی زود در پرش غیرقابل پیش بینی وجود ندارد. مقایسه بین طرح ها. در هر دو طرح، دستورالعمل ها به ترتیب صف وارد می شوند، ولی حذفشان خارج از ترتیب است. اگر در صف ها قسمت های خالی وجود داشته باشد، ورودی های استفاده نشده بسیاری نیز دارد، یا نیاز ب
ه نوعی رمزگذاری متغیر برای چند دستورالعمل هم زمان آماده برای اجرا را دارد. صف هایی که سوراخ دارند دارای رمزگذاری با اولویت ساده تری هستند، اما نیازمند به مدار ساده ولی بزرگ برای پیشبرد دستورالعمل از طریق صف می باشد. ایستگاه های رزرواسیون تأخیر بهتری نسبت به تغییر نام برای اجرا دارد، زیرا مرحله تغییر نام مقادیر ثبات را به طور مستقیم می یابد، نسبت به پیدا کردن اعداد ثبات فیزیکی، و سپس با استفاده از آن مقدارش را پیدا می کند. این تأخیر به عنوان عضوی از پرش غیرقابل پیش بینی نشان می دهد. ایستگاه های رزرواسیون نیز تأخیر بهتری از دستورالعمل تا اجرا دارد، زیرا هر فایل ثبات محلی کوچکتر از فایل مرکزی بزرگ که با برچسب اندیس گذاری شده است، می باشد. نسل برچسب و پردازش استثنا نیز در ایستگاه رزرواسیون ساده تر است، همان طور که در ادامه بحث می شود. فایل های ثبات فیزیکی معمولاً توسط ایستگاه های رزرواسیون استفاده می شوند که ورودی های غیرقابل استفاده به صورت موازی در صف خدمت می گیرند، که باعث می شود این فایل های ثبات بزرگ تر شده، مصرف توان بیشتر شود و پیچیده تر از فایل های ثبات ساده مورد استفاده در طرح اندیس گذاری شده با برچسب هس
تند. هر ورودی در هر ایستگاه رزرواسیون می تواند با هر نتیجه گذرگاه نوشته شود، بنابراین ماشین ایستگاه رزرواسیون با مثلاً ۸ ورودی صف در هر واحد کاربردی به طور معمول ۹ برابر دور زدن شبکه معادل با ماشین اندیس گذاری شده برچسب می باشد. در نتیجه، نتایج، توان مصرفی و مساحت بیشتری در طراحی اندیس گذاری شده با برچسب دارند. همچنین طرح ایستگاه رزرواسیون چهار مکان دارد (فایل آینده، ایستگاه رزرواسیون، مرتب کردن بافر و فایل معماری) که در آن یک مقدار نتیجه ذخیره می شود، در حالی که طرح اندیس گذاری شده با برچسب فقط یک مکان دارد (فایل ثبات فیزیکی). به علت ارسال نتایج از واحدهای کاربردی به تمام مکان های ذخیره سازی، که باید تعداد مکان های بیشتری در ماشین را طی کند، این تابع توان و مساحت و زمان بیشتری را مصرف می کند. هنوز در ماشین های مجهز به طرح بسیار دقیق پرش با پیش بینی می باشد و اگر تاخیرهای اجرا یک نگرانی عمده باشد، ایستگاه های رزرواسیون می توانند به خوبی کار کنند. تاریخچه. یک IBM System/360 مدل ۹۱ ماشین اولیه ای بود که از اجرای دستورالعمل های خارج از ترتیب پشتیبانی می شود، از الگوریتم Tomasulo برای تغییر نام ثبات استفاده می کن
د. POWER1 اولین ریزپردازنده ای است که از تغییر نام ثبات و اجرای خارج از ترتیب در سال ۱۹۹۰ استفاده می کند. طراحی اصلی R10000 مسئله صف یا رمزگذاری اولویت متغیر دچار سقوط می شود و مسئله گرسنگی به عنوان نتیجه به دست می آید- گاهی اوقات قدیمی ترین دستور در صف صادر نمی شود تا زمانی که رمزگشایی دستورالعمل به طور کامل برای کمبود تغییر نام ثبات ها متوقف شود و هر دستورالعمل دیگر قبلاً صادر شده باشد. نسخه های بعدی از این طرح با R12000 از رمزگذار متغیر با اولویت استفاده کرده است تا این مشکل را حل کند. اوایل ماشین های خارج از ترتیب، تغییر نام و توابع ROB/PRF جداگانه نیستند. برای همین منظور، برخی از قدیمی ترین مانند Sohi را RUU یا Metaflow DCAF از زمان بندی ترکیب شده، تغییر نام و ذخیره سازی در همان ساختار استفاده می کنند. بیشتر ماشین های امروزی تغییر نام را با اندیس گذاری RAM انجام می دهند که یک جدول نگاشت با اعداد ثبات منطقی می باشد. P6 و فایل های آینده این عملیات را انجام می دهند و داده ها در یک ساختار ذخیره می شوند. اگرچه ماشین های ابتدایی از حافظه با محتوای آدرس دهی در تغییر نام دهنده استفاده می کند (یک نوع از سخت افزار
است که قابلیت های یک آرایه انجمنی را فراهم می کند). درHPSM RAT یا جدول مستعار ثبات، از یک CAM در تعدادی ثبات منطقی در ترکیب با نسخه های متفاوت از ثبات استفاده می شود. در بسیاری از راهکارها، داستان معماری میکرو خارج از ترتیب که چگونه CAMها حذف شده اند. CAMهای کوچک مفید هستند و CAMهای بزرگ غیر عملی هستند. معماری میکرو P6 اولین معماری میکرو است که توسط اینتل با اجرای خارج از ترتیب و تغییر نام پیاده سازی شده است. معماری میکرو P6 در Pentium Pro, پنتیوم II, Pentium III, Pentium M Core و Core 2 استفاده شده است. در Cyrix M1 که در اکتبر ۲ سال ۱۹۹۵ منتشر شده برای اولین بار پردازنده x86 از تغییر نام ثبات و اجرای خارج از ترتیب استفاده می کند. دیگر پردازنده های x86 (مانند NexGen Nx686 و AMD K5) در سال ۱۹۹۶ منتشر شدند که از ویژگی های تغییر نام ثبات، اجرای خارج از ترتیب معماری ریسکμ-عملیات بهره می برد (به جای دستورالعمل های بومی x86).
سیاره زمین دو (به انگلیسی: "Planet Earth II") یک مستند در مورد طبیعت است که در سال ۲۰۱۶ تولید شده و توسط BBC به عنوان یک دنباله برای "سیاره زمین" که محصول سال ۲۰۰۶ بود پخش می شود. این مجموعه با گویندگی دیوید اتنبرو و با تم اصلی موسیقی توسط هانس زیمر روایت می شود. اولین تریلر در ۹ اکتبر ۲۰۱۶ منتشر شد و سریال برای اولین بار در ۶ نوامبر ۲۰۱۶ در انگلستان در شبکه های BBC One و BBC One HD به نمایش درآمد. "سیاره زمین دو" اولین سریال تلویزیونی تولید شده توسط بی بی سی با کیفیت (Ultra-high-definition (4K است. تولید. این سریال توسط بی بی سی در سال ۲۰۱۳ با عنوان تنها" سیاره اعلام شده بود ولی مدتی بعد به سیاره زمین دوم تغییر کرد". در فضای بین الملل. این سریال به صورت بین المللی از کانال بی بی سی ارث پخش خواهد شد، در حالی که ممکن است برای برخی از کشورها استثنا وجود داشته باشد. این سریال در ایالات متحده از شنبه ۲۸ ژانویه ۲۰۱۷ به صورت هفتگی در بی بی سی آمریکا به روی آنتن رفت. پیوند به بیرون. سیاره زمین ۲ در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم ها (IMDb) سیاره زمین ۲ در راتن تومیتوز
نخست وزیر فرانسه () در جمهوری پنجم فرانسه، رئیس دولت و رئیس شورای وزیران فرانسه می باشد. در طول جمهوری سوم و چهارم، رئیس دولت با نام رئیس شورای وزیران () یا به صورت خلاصه رئیس شورا () شناخته می شد. نخست وزیر وظیفه دارد لیست پیشنهادی وزیران را به رئیس جمهور تقدیم کند. فرمان ها و تصمیمات نخست وزیر مانند تمام تصمیم های اجرایی توسط سیستم دادگاه اداری نظارت می شود. برخی از احکام اجرایی پس از مشورت با شورای دولت () اتخاذ می شود. تمام نخست وزیران از برنامه های دولت خود دفاع می کنند و بودجه تخصیصی را تعیین می کنند. میزان دخالت نخست وزیر در تصمیم گیری ها بستگی به هم حزبی بودن او با رئیس جمهور دارد. پس از پیروزی امانوئل مکرون در انتخابات ۲۰۱۷، ادوار فیلیپ توسط او به عنوان نخست وزیر جدید انتخاب شد. در پی کناره گیری ادوار فیلیپ در سوم ژوئیه ۲۰۲۰ ژان کاستکس از سوی امانوئل مکرون به عنوان نخست وزیر جدید فرانسه و دومین نخست وزیر وی در جمهوری پنجم فرانسه معرفی شده است.