Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نی می دانستند که بر ضد اقتدار قانونی خلفا بپا خاسته بودند، و روی هم رفته در نظر آن ها صفاریان فراتر از راهزنان نبوده اند. ظاهراً امرای نخستین صفاری شخصاً احساسات مذهبی شدیدی نداشتند، اگر چه شواهدی در دست است که آن ها از ضرورت جلب رضایت طبقات مذهبی سنت بی خبر نبوده اند. با وجود این، مورخان بارها آن ها را به رفض و مهمتر از همه به همدلی با خوارج متهم کرده اند، زیرا فرقه خارجی در سیستان مدتی درازتر از بیشتر بلاد شرقی اسلام دوام آورده بود. در اینکه صفاریان دارای اعتقادات خارجی بوده اند، جای تردید است، اما نمی توان انکار کرد که یعقوب افواج خارجی را داخل سپاه خود کرده و از قابلیت های جنگی آن ها بهره برده بود. نظام الملک که دل مشغولی تهدید فدائیان غلات شیعه به ساختمان امپراتوری سلجوقی بوده، یعقوب را حتی اسماعیلی می داند. تنها در نوشته های مسعودی که با شیعیان همدلی داشت، قابلیت های تردیدناپذیر یعقوب به عنوان یک رهبر نظامی مشفقانه ارزیابی می شود. خوشبختانه در تاریخ سیستان که بخش عمده آن را مؤلف سیستانی گمنامی در سال های سده پنجم هجری/یازدهم میلادی نوشته است، مطالبی آمده است که دشمنی منابع سنی را بسیار تعدیل می کند. مؤل
ف کتاب وطن پرستی محلی زیادی نشان می دهد و در دست آوردهای یعقوب و عمرو با غرور می نگرد. زیرا این امیران، ولایت دوردست و نسبتاً بی اهمیت سیستان را برای مدتی مرکز امپراتوری پنهاوری کردند که بر طاهریان غالب آمده و بر خلفای عباسی ترس انداخته بود. تاریخ سیستان از صفاریان در طی دو قرن حیاتشان چنان به تفضیل سخن می گوید که می توان آن را منحصراً تاریخ صفاریان نامید. تقریباً یک سوم کتاب به تاریخ سیستان و امیرهای صفاری در طی کمابیش ۱۴۰ سال میان به قدرت رسیدن یعقوب و تصرف سیستان به دست غزنویان در سال ۳۹۳ ق / ۱۰۰۳ م اختصاص دارد. گرایش نویسنده ناشناخته این کتاب، خنثی کننده سودمند نگرش دشمنانه تقریباً همه منابع دیگر است. این منابع دیگر که در محیط های اشرافی و سنی دودمان هایی چون سامانیان، غزنویان و سلجوقیان کار می کردند، صفاریان را راهزنانی می دانستند که درازدستی هایی آنان، دودمان محبوبی چون طاهری را در خراسان برانداخت، بنیاد قدرت خلافت در جنوب ایران را سست و لرزان کرد و تنها تلاش بلندپروازانه ایشان برای براندازی دولت سامانیان در ماوراءالنهر پیشروی آنان را متوقف ساخت. نویسندگان سنی وابسته به دستگاه خلافت اتهام همدلی صفاریان
با خوارج و استفاده آن ها از سپاهیان خارجی را بارها گفته اند. اما دست کم، این اتهام دومی راست است. وزیر بزرگ، نظام الملک توسی که ذهنش را اندیشه تهدید اسماعیلیان و فدائیان ایشان به چهارچوب امپراتوری سلجوقی پر کرده بود، گام را فراتر نهاده حتی یعقوب را از پیروان مذهب اسماعیلی می خواند. اما تاریخ سیستان صفاریان را تجسم غرور و میهن دوستی محلی می بیند، رهبرانی که برای مدتی کوتاه سیستان را مرکز امپراتوری پهناوری کردند که گستره آن از کابل در شرق تا مرزهای عراق در غرب می رسید.
ناحیه ماگوای (, , سابقا Magway Division) یک ناحیه در کشور میانمار است که در مرکز آن واقع شده است. مرکز این ناحیه شهر ماگوای است. خصوصیات. ناحیه ماگوای ۴۴٬۸۱۹ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۹۱۲٬۷۱۱ نفر جمعیت دارد.
کتابخانه بازار کتابخانه ای است واقع در خانه فرهنگ بازار تهران. تعداد کتاب های این کتابخانه حدود ۶۰۰۰ جلد بوده مه محوریت اصلی آن موزه و بازار است. آدرس کتابخانه. این کتابخانه بازار با نام قدیم ناصر خسرو نیز خوانده می شود در میدان توپخانه، خیابان امیرکبیر، خیابان ناظم الاطبا جنوبی، کوچه حشمتی، کوچه شهید کمالی، پلاک ۲۰ قرار دارد. پیشینه. خانه فرهنگ بازار پیش از این، خانه متعلق به خانم سلطان بیگم شجاعی بود. این خانه با قدمت ۱۵۰ سال به مساحت ۸۰۰ متر مربع سال ها در اختیار خانواده نیرنما بود و در حال حاضر به عنوان خانه فرهنگ بازار و زیر نظر سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران فعالیت می کند. واقع شدن کتابخانه بازار در خانه تاریخی و زیبای سلطان بیگم از نزدیکان ناصرالدین شاه که یک تالار آینه زیبا در آن وجود دارد باعث شد تا این کتابخانه به انتخاب فدراسیون بین المللی انجمن ها و مؤسسات کتابداری (IFLA) در فهرست ۱۰۰۱ کتابخانه جهان که پیش از مرگ باید دید قرار گیرد. منابع. خبرگزاری مهر: ایفلا انتخاب کرد: کدام کتابخانه ایران را باید قبل از مرگ دید؟. یکشنبه ۴ آبان ۱۳۹۳.
گلیکوژنوز نوع سه که بیماری کوری- فوربس Cori- Forbes Disease، بیماری کوری و همچنین بیماری ذخیرهٔ گلیکوژن نوع سه نیز خوانده می شود، نوعی بیماری ذخیرهٔ گلیکوژن است. این بیماری مشابه گلیکوژنوز نوع یک، اما خفیف تر از آن است. نقص آنزیمی. نقص در آنزیم شاخه شکن گلیکوژن (آمیلو ۶-۱ گلوکوزیداز) توارث ژنتیکی. اتوزوم مغلوب. میزان بروز. نادر. درمان. تغذیهٔ مکرر با مقادیر زیاد کربوهیدرات، تجویز نشاسته ذرت، رژیم غذایی پُر پروتئین و مصرف روزانهٔ آلانین اضافی به میزان ۰٫۲۵ تا ۲ گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بیمار. عوارض. سیروز، آدنوم کبدی و سندرم تخمدان پلی کیستیک. آزمون تشخیص قبل از تولد. بررسی آنزیم در آمنیوسیت ها یا نمونه گیری از پرزهای جفتی
شرکت فرودگاه ها و ناوبری هوایی ایران (سرنام: IAC) شرکت هلدینگ و بهره برداری فرودگاه های غیرنظامی و مدیریت ناوبری هوایی در ایران است. دفتر مرکزی آن در فرودگاه بین المللی مهرآباد تهران جای دارد و در همه فرودگاه های ایران دفترهایی دارد. پیشینه. این شرکت که در سال ۱۳۷۰ بنیان گذاری شده، در آذر ۱۳۸۳ با اصلاح اساسنامه از طریق هیئت وزیران، در قالب شرکت مادر تخصصی ساماندهی شد و در ۱۳۹۴/۱۱/۰۴ با تصویب هیئت دولت و تأیید شورای نگهبان بر پایه وظائف و مسئولیت های مترتب به شرکت فرودگاه ها و ناوبری هوایی ایران تغییر نام داد. این شرکت هم اکنون دارای: اهداف راهبردی شرکت فرودگاه ها و ناوبری هوایی ایران بیانیه ماموریت های اصلی شرکت فرودگاه ها و ناوبری هوایی ایران وظیفه ها. شرکت فرودگاه ها و ناوبری هوایی ایران در اجرای هدف ها و وظیفه های خود، ارائه خدمات تخصصی در بخش های خدمات فنی و مهندسی، آموزشی و مشاوره ای به شرح ذیل را داراست: خدمات فنی و مهندسی X-Ray, Gate way و شبکه دوربین های مداربسته حفاظتی و… آموزش و پژوهش. ارائه دوره های آموزشی تخصصی مراقبت پرواز، الکترونیک هواپیمایی و مخابرات هواپیمایی و ایمنی زمینی و آتش نشانی فرودگاه
ی فرودگاه ها. فرودگاه ۵ فرودگاه در دست مطالعه و ساخت پیوند به بیرون. [[رده:بنیان گذاری های ۱۳۷۰ در ایران]] [[رده:بنیان گذاری های ۱۹۸۸ (میلادی) در ایران]] [[رده:شرکت های بنیان گذاری شده در ۱۹۸۸ (میلادی)]] [[رده:شرکت های ترابری بنیان گذاری شده در ۱۹۸۸ (میلادی)]] [[رده:شرکت های گرداننده فرودگاه ها]] [[رده:شرکت های مادر تخصصی ایران]] [[رده:فرودگاه بین المللی مهرآباد]] [[رده:هوانوردی در ایران]]
ماگوای () یکی از شهرهای میانمار است که مرکز ناحیه ماگوای می باشد. جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۱ میلادی ۸۰٬۰۱۶ نفر بوده است.
برنارد کپلر (؛ زادهٔ) یک شیمی دان در زمینه شیمی معدنی زیستی اهل آلمان است. او همچنین رئیس گروه شیمی دانشگاه وین اتریش می باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه هاینتس مایر لایبنیتس شده است.
گلیکوژنوز نوع چهار که بیماری آندرسن Andersen Disease , بیماری ذخیره گلیکوژن نوع چهار, آمیلوپکتینوز Amylopectinosis و نقص آنزیم شاخه ساز نیز خوانده می شود نوعی بیماری ذخیره گلیکوژن است. نقص آنزیمی. نقص در آنزیم آمیلو ۴-۱ ← ۶-۱ ترانس گلوکوزیلاز یا آنزیم شاخه ساز. توارث ژنتیکی. اتوزوم مغلوب. میزان بروز. نادر. درمان. پیوند کبد. آزمون تشخیص قبل از تولد. ندارد.
ضریح سازی یکی از صنایع دستی است و جنبه مذهبی دارد. ضریح سازی نوعی فلزکاری محسوب می شود. برای ساخت درهای اماکن متبرکه هم از ضریح سازی استفاده می شود. در بیشتر مواقع برای درست کردن ضریح، تیمی از فلزکاران با هم همکاری می کنند. زرگران، قلمزنان، مشبک کاران، میناکاران در این گروه هستند. در ضریح سازی نباید آیات قرآن و نام بانی را ذکر کرد. اجزاء تشکیل دهنده ضریح به ترتیب بدنه و اسکلت، پیکره های سنگی، ستون ها، پایه ستون، گوی ماسوره ها، لچکی ها، ترنج ها، کتیبه های نقره، حواشی برجسته کاری، کتیبه های طلا مشبک های طلایی، زهوارها، میخ های تزیینی، گلدان ها، نقاشی های داخل ضریح و پارچه روی سقف مزار می باشد.
دشت ری یکی از دشت های استان تهران و ناحیه ای مسکونی با زمین های گسترده زراعی است که در جنوب شهر تهران قرار دارد. شهر تهران برخاسته از ناحیه موسوم به دشت ری در سایه جنوبی رشته کوه های البرز میانی است. در این دشت چندین پژوهش باستان شناسی صورت گرفته است. به طور کلی شهرستان ری در ناحیه دشتی استان تهران واقع شده و تنها کوه بی بی شهربانو در شمال شرقی و کوه آزاد در ۲۱ کیلومتری جنوب باختری آن قرار گرفته است. اقوام آریایی مهاجر با ورود به ایران هنگامی که به دشت ری رسیدند، شهر ری را جهت قلعه سازی انتخاب کرده میدانی بزرگ را در آن بنا نهادند. دشت ری یکی از غنی ترین دشت های منطقهٔ جنوبی البرز بوده، و از خصوصیات منحصربه فرد آن قرار داشتن در مسیر مهم ترین راه تجاری تاریخ منطقه، راه ابریشم بوده است.
ریم یک بازی ویدئویی در سبک سکوبازی ماجراجویی است که توسط تکیلا ورکس ساخته شده است و به وسیلهٔ گری باکس منتشر شده است. "ریم" در تاریخ ۲۶ مه ۲۰۱۷، در پلت فرم های پلی استیشن ۴، اکس باکس وان، و مایکروسافت ویندوز و نوامبر ۲۰۱۷ برای کنسول نینتندو سوئیچ عرضه شد.
اگزمپل (؛ زادهٔ ) یک موسیقی دان اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است و از معروفترین کارهای وی نحوه بوسیدنت را عوض کردی است.
«نحوه بوسیدنت را عوض کردی» تک آهنگی از هنرمند اهل بریتانیا اگزمپل است که در سال ۲۰۱۱ میلادی منتشر شد. این تک آهنگ در چارت های اسکاتلند و بریتانیا در رتبه اول و در چارت های ایرلند، لهستان، آلمان جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
آلبرتین گمشده جلد ششم از در جستجوی زمان از دست رفته نوشته مارسل پروست است که نخست با نام گریخته در سال ۱۹۲۵ به چاپ رسید. چکیده داستان. بخش نخست. دربخش نخست راوی بیهوده می کوشد به روش های گوناگون آلبرتین را به خانه برگرداند. از سوی دیگر، آلبرتین از اسب می افتد و جان می سپارد. بخش دوم. در بخش دوم راوی پس از دیداربا دلباخته پیشین خود ژیلبرت سوان که اینک با نام فرزند خواندگیش دوشیزه فورشویل شناخته می شود، آلبرتین را از یاد می برد تا آزاد و رها به ونیز برود. متن نخستین داستان. در سال ۱۹۸۶ دست نوشته نخستین داستان که مارسل پروست بر آن پی نویسی و کاستی و افزون هایی می کرده، یافت شد. این متن در چاپ ۱۹۹۲ گارنیه ـ فلاماریون و چاپ ۱۹۹۳ لیور دو پوش (کتاب جیبی) به متن ۱۹۲۵ افزوده شد.
سدوم و عموره جلد چهارم از در جستجوی زمان از دست رفته نوشته مارسل پروست است که جلد نخست آن در ۱۹۲۱ و سپس دومین آن در ۱۹۲۵ از سوی انتشارات گالیمار به چاپ رسید. چکیده داستان. در این جلد راوی از همجنس گرا بودن شارلوس آگاه می شود. برگردان چکیده. دلباختگی سبب زیر و رو شدن بستر خاکی اندیشه می شود. در اندیشه آقای شارلوس که، چند روز پیش، به دشتی بسیار هموار و یکدست می مانست و او در دوردست هایش هم از فرود تا فراز اندک گمانی را نمی توانست به چشم ببیند، ناگهان رشته کوههای بلند و استواری به سختی سنگ، و از سنگی تراشی خورده، سر بر داشته بود، چنان که گویا پیکرتراشی، به جای بردن سنگ مرمر از کوه، آن را در جا تراشیده، و پیکره های بسیار بزرگی تنگانگ در کنار هم ایستاده از ترس، رشک بری، کنجکاوی، هوس، بیزاری، رنج، غرور، ترسناکی، و دلباختگی بر جای گذاشته باشد.
سوابق مدیریتی. مدیر کل شهری و روستایی استانداری اردبیل رئیس مدرسه موسیقی صدا و سیما مدیر کل سیاسی وزارت کشور دبیر ماده 10 احزاب وزارت کشور مشاور رئیس ستاد حقوق بشر قوه قضائیه استاندار ایلام عضو هیئت مدیره مجمع استانداران کشور موفقیت ها و افتخارات. تصویب طرح تدریس زبان های محلی در مدارس که نهایتاً به ابلاغیه دولت بعد از شش سال مبنی بر تدریس زبان های محلی در دانشگاه ها گردید. وجود رشته آموزش زبان و ادبیات ترکی آذری در دفترچه های کنکور کارشناسی رشته آموزش زبان و ادبیات ترکی آذری از برکات مصوب شدن همین قانون است. کسب رتبه اول برای استان ایلام در زمینه جذب تسهیلات کشاورزی و مشاغل روستایی کم بهره در بین تمامی استانهای کشور باز کردن راه زمینی مرز مهران به روی زائران پیاده عتبات عالیات که حاصل آن پروژه های متعدد رفاهی، خدماتی، امنیتی و زیرساختی در استان ایلام بوده است. مرز مهران به دلایل امنیتی و با مصوبه شورای عالی امنیت ملی سالها بر روی زائران پیاده حرم حضرت امام حسین بسته بود ولی عباس زاده مشکینی توانست با تغییر مصوبه شورای عالی امنیت ملی مرز مهران را برای تردد زوار ایرانی باز کند. دریافت لوح زرین استاندارن کشور ه
عنوان استاندار نمونه کشور. عباس زاده مشکینی از جملهه مسئولان ایرانی است که صراحتاً به اشغال سرزمین اسلامی قره باغ توسط ارمنستان اعتراض کرده است. جمله معروق وی در این باره «روز قدس، روز قره باغ هم هست» می باشد.
ویکتور زابکوف (زاده ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۱) کارآفرین، سیاست مدار و مدیر ارشد اجرایی روس است، که اکنون به عنوان رئیس هیئت مدیره شرکت گازپروم فعالیت می کند. وی در فاصله سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸ نخست وزیر روسیه بود و از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ نیز به عنوان معاون اول نخست وزیر روسیه فعالیت نمود.
نبرد ساردارآباد نبردی است که در سال ۱۹۱۸م از ۲۱ تا ۲۷ مه بین ارمنستان و دولت عثمانی در نزدیکی روستای ساردارآباد، ۴۰ کیلومتری غرب شهر ایروان صورت گرفت و با پیروزی ارتش ارمنستان خاتمه یافت، و در ۲۸ مه ۱۹۱۸ کشور ارمنستان اعلام استقلال نمود و اولین جمهوری ارمنستان تشکیل شد. زمینه نبرد. با پیشامد انقلاب مارس ۱۹۱۷ روسیه، در موازنه قدرت های جهانی و به ویژه در عرصه رویارویی های نظامی در آن مقطع، دگرگونی مهمی صورت گرفت که پی آمدهای آن فقط به تدریج روشن شد. هنوز هیچ یک از طرفین و به ویژه قدرت های مرکز که می توانستند طرف منتفع از این دگرگونی باشند مطمئن نبودند که آیا تحولات جاری در روسیه به کناره گیری قطعی آن از جنگ و در نتیجه تضعیف نیروهای متفقین منجر خواهد شد یا خیر. از این رو دولت عثمانی نیز از این فرصت بهره برداری کردند در حالی که ارمنی ها، نگران از تحولات جاری در جبهه قفقاز از حکومت کرنسکی خواستند که برای تقویت جبهه های جنگ اقدامی جدی به عمل آورد در نوامبر ۱۹۱۷، در تفلیس پایتخت اداری قفقاز تشکیلاتی به نام کمیساریای ماوراء قفقاز برپا شد تا بلکه تا روشن شدند تکلیف امپراتوری روسیه بعد از تشکیل مجلس مؤسسان در سن پترزبو
رگ، زمام امور را در دست نگهدارد. اگرچه در ۱۵ دسامبر ۱۹۱۷ بین دولت عثمانی و کمیساریای ماوراء قفقاز یک معاهده ترک مخاصمه به امضاء رسید ولی تحولات جاری هم از لحاظ آشوب و اغتشاش حاکم بر حوزه های مرزی که با کشتارهای متقابل قومی توأم شده بود و هم از نظر وسوسه ای که برای بهره برداری از این وضعیت دامنگیر تُرک ها شد، باعث گردید که این ترک مخاصمه عمری کوتاه بیابد. دولت عثمانی در یک دور جدید از تلاش و تکاپو بر آن شدند نخست موجبات جدایی قفقاز را از روسیه فراهم آورده، سپس بر این اساس با فتح کل آن سامان راه خود را برای دستیابی بر توران حوزه های مسلمان نشین روسیه، آذربایجان و آسیای مرکزی باز کنند. در تدارک مرحله اول این طرح یعنی واداشتن کمیساریای قفقاز به جدایی از روسیه یا به عبارت دقیق تر عناصر پراکنده ای که از آن برجای مانده بودند، رشته مذاکراتی میان وهیب پاشا و ژنرال اودیشلیدزه (فرمانده سپاه قفقاز) آغاز شد و در کنار این گفتگوی دیپلماتیک، واحدهای نظامی عثمانی با نادیده گرفتن عهدنامه ترک مخاصمه در اوایل فوریه ۱۹۱۸ به سمت ارزنجان پیشروی کردند. با توجه به اغتشاش حاکم بر کل روسیه، بروز یک جنگ داخلی گسترده میان بلشویک ها و مجم
وعه ای از نیروهای ضدانقلاب و مقامات قفقاز، حتی برای از سرگیری مجدد مذاکرات نیز می بایست ترتیب جدیدی اتخاذ کنند که با تشکیل سئیم-مجلس- قفقاز جنوبی این ترتیب نیز اتخاذ شد. در اوایل مارس نیز برای جلوگیری از پیشروی های دیگر عثمانی ها هیئتی به ترابزون اعزام شد. ارمنیان و گرجی ها استقلال سرزمین قفقاز جنوبی را نمی خواستند بلکه برای ولایات خود طلب یک خودمختاری بودند. ارتش روسیه قفقاز که ارمنستان غربی را اشغال کرده بود در آن زمان در حال تفرقه و متلاشی بود و سربازان برای بازگشت به روسیه واحدهای خود را ترک می گفتند. نخستین تلاش سئیم این شد که با امکانات خود لشکری تشکیل دهد که قادر باشد جبهه ترکیه را نگاه دارد. جمهوری آذربایجان (مساوات) از جنگیدن با برادران تُرک خویش خودداری می کردند و حزب سوسیال دموکرات گرجی نیز که در این میان خود را به متحد عثمانی یعنی امپراتوری آلمان نزدیک کرده بودند با مذاکرات صلحی که با ژنرال "فریق وهیپ محمد"، فرمانده کل نیروهای عثمانی جریان داشت امید بسیار داشتند. می ماند ارمنی ها (حزب داشناکسوتیون) که جز اتکا به عزم و توانایی خود هیچ گزینه دیگری در پیش رو نداشتند. ولی با این حال نیروهایی که خود را
مجاز به تصمیم گیری در مورد مقدرات قفقاز می دانستند، فقط به خود مردمان قفقاز محدود و منحصر نبودند، در مذاکراتی که در همان ایام میان بلشویک ها و نمایندگان قدرت های مرکز در برست لیتوفسک جریان داشت استرداد ایالات قارص، اردهان و باتومی به عثمانی ها از جمله امتیازاتی بود که بدون مشورت با ارمنستان و مردمان آن نواحی به تُرک ها واگذار شد. لیکن وقتی مذاکرات صلح در باتوم با دولت عثمانی و با قدرت های مرکز در آغاز ماه مه ۱۹۱۸ شروع شد دولت عثمانی شرایطی عرضه کردند که بسیار سنگین تر از شرایط عهدنامه برست-لیتوفسک بود از جمله آن شرایط تجزیه آنچه از ارمنستان روسیه باقی مانده بود به نفع عثمانی و ورود آنان به شهر باکو بود. ارمنیان که گرجی ها و آذربایجانی ها آنان را رها کرده بودند و موجودیت ملی خود را در خطر می دیدند به ناچار برای حفظ آن به نبرد روی آوردند. در اواسط مارس ۱۹۱۸ ارزروم سقوط کرد و به تدریج دامنه فتوحات عثمانی حوزه های دیگر را نیز فرا گرفت، از جمله اردهان و باتومی. در کنار این نابرابری نظامی اختلافات و رقابت های داخلی میان مردمان قفقاز نیز مزید بر علت شد. دژ قارص و یک رشته استحکاماتی که با توجه به تدارکات و مهمات گرد
آمده در آن می توانست حداقل چند ماه در برابر عثمانی ها مقاومت کند. اما گرجی ها در رشته مذاکرات و معاملات پشت پرده که در پیش گرفته بودند بدون آنکه منتظر کسب توافق با دیگر طرف ذی نفع یعنی ارمنی شوند، در ۲۳ آوریل ۱۹۱۸ برتسلیم استحکامات قارص تصمیم گرفتند. سقوط بی دردسر قارص با انبوه تجهیزات و تدارکات انبار شده در آن موقعیت عثمانی ها را بیش از پیش تقویت کرد. ترک ها که تا پیش از سقوط قارص از حد و حدود مقرر در عهدنامه برست لیتوفسک می گفتند اینک با نادیده گرفتن آن توافق در پی توسعه قلمرو خود به دیگر نقاط قفقاز بودند. در کنار شروع دور جدیدی از مذاکرات بین عثمانی ها و حکومت ماوراء قفقاز در اواسط مه ۱۹۱۸، مرحله جدیدی از تعرضات نظامی تُرک ها در امتداد محور قارص- جلفا با هدف دستیابی بر بخش های شمال غرب ایران نیز آغاز شد. نیروهای ارمنی مستقر در گیومری که تقریباً غافلگیر شده بودند، پس از یک زدوخورد سنگین عقب نشسته و قوای تحت فرمان :توماس نازاربکیان نیز در دره وانادزور مستقر شدند. ترک ها با تمرکز بخش اصلی نیروهای خود در گیومری در ۲۲ مه از سه قسمت دست به پیشروی زدند، نخست نیروهای ناظاربگیان در وانادزور هدف حمله قرار گرفت و او
مجبور شد به دیلیجان عقب بنشیند. در این میان در حالی که قوای ناظاربگیان در اطراف دیلیجان موضعی دفاعی اختیار کرده بودند قوای تحت فرمان مؤسس سیلیکیان که مسئولیت دفاع از ایروان را برعهده داشتند برای مقابله با حمله تُرک ها دست به کار شدند. نخست از نیروی تحت فرمان درو خواسته شد که در آپاران مانع از پیشروی تُرک ها شود و خود ژنرال سیلیکیان نیز در ساردارآباد نه فقط تعرض تُرک ها را درهم شکست بلکه موفق شد آن ها را حدود پنجاه کیلومتر نیز به عقب براند. تهاجم نیروهای عثمانی. در عرض چند ماه بعد از انقلاب اکتبر، نیروهای نظامی روسیه به تدریج از مواضع پیش رفته خود در جبهه جنگ آناتولی و قفقاز عقب نشستند و برای نیروی مقابل عملاً مانعی در کار نبود. تا مارس ۱۹۱۸ سپاهیان ترکیه تمامی مناطق از دست رفته خود را مسترد داشته و به مرزهای قبل از جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷-۱۸۷۸) رسیدند. تنها نیرویی که در سر راه آنان مقاومت کرد، چند واحد داوطلب ارمنی بود. نیروهای تُرک که تحت فرماندهی "یعقوب شوقی" قرار داشتند به رغم آب و هوای نامناسب و خطوط ارتباطی به هم ریخته کماکان به پیشروی سراسری خود ادامه و در طول راه بر مقادیری از تسلیحات و تجهیزات برجای
مانده از ارتش روسیه دست یافتند. سرفرماندهی عثمانی سرمست از خواب و خیال های پان تورانیسم اسماعیل انور به پیشروی خود ادامه می دادند. بعد از تسلیم قارص در ۲۵ آوریل ۱۹۱۸ و سقوط گیومری در ۱۵ مه همان سال، لشکرهای سی و ششم و پنجم اردوی اسلام قفقاز عثمانی تمرکز خود را بر جبهه وانادزور نهادند. در اینجا بود که ژنرال تُوْماس ناظاربگیان، فرمانده سپاه ارمنی سعی داشت راه تُرک ها را سد کرده و مسیر مستقیم به تفلیس را محافظت کند. در آغاز تُرک ها توانستند مقاومت ناظاربگیان را در وانادزور درهم شکنند. فقدان قوای ذخیره، کمبود مهمات، نرسیدن قوای کمکی از جانب آندرانیک اوزانیان یا مقر سرفرماندهی در تفلیس و برتری کمی تُرک ها وهیب پاشا سپاه نهم قفقازی را برای جبران تلفات وارده بر لشکرهای پنجم و سی و ششم قفقازی اعزام کرده بود. از جمله عواملی بودند که ناظاربگیان را به عقب نشینی از وانادزور واداشتند؛ ولی وی توانست در حوالی روستای "نیکیتینو" واقع در حدود ۱۶ کیلومتری غرب دیلیجان جلوی پیشروی تُرک ها را گرفته و یک خط دفاعی جدید را ایجاد کند. همزمان با رخدادهای وانادزور، سه لشکر دیگر تُرک نیز در قسمت ایروان مشغول عملیات بودند. لشکر نهم پیاده
از منطقه مابین دره "الشکرد" و رود ارس گذشته و ایغدیر را اشغال کرد. دو لشکر دیگر، لشکرهای سوم و یازدهم قفقازی روی به همان سمت نهاده در امتداد شاهراه گیومری به ایروان و خط آهن جلفا پیش آمدند. از این قوا در حالی که لشکر سوم آپاران را گرفته و به سمت آشتاراک پیش می رفت، لشکر یازدهم جاویدبِی نیز در امتداد خط آهن پیشروی کرد و به جلگه آرارات رسید. جناح راست این لشکر تحت پوشش نیروی سوار چریکی قرار داشت که از نیروهای کُرد تشکیل شده بود. در برابر لشکر نهم پیاده که از سمت ایغدیر پیش می آمد، دو هنگ از نیروهای داوطلب منطقه وان قرار داشت که می بایست به کمک روستائیان محلی مسیرهای جنوبی ایروان را تحت پوشش قرار دهد. در بخش آپاران نیز لشکر سوم پیاده تُرک ها نیروهای درو را در برابر داشتند. نیروهای تحت فرمان او عبارت بودند از نیمی از هنگ ششم تفنگدار، یک آتشبار توپخانه و حدود هزار پارتیزان کارآزموده و تک تیرانداز. این نیروی نه چندان چشمگیر توانست در تنگه ای مابین آپاران و آشتاراک حدود پنجاه کیلومتری ایروان راه را بر پیشروی تُرک ها ببندد. پس از عقب نشینی ناظاربگیان در وانادزور، مرکز ثقل تحولات به حوزه ایروان منتقل شد و در اینجا بو
د که درگیری های تعیین کننده نهایی صورت گرفت. دفاع از ایروان به ژنرال سیلیکیان واگذار شد. کلنل کریستوپور آراراتوف که واحدهایی از نیروی تحت فرمانش تیپ دوم توپخانه در نقاط مختلفی میان آشتاراک، واغارشاپات و ساردارآباد مستقر شده بود نیز در صحنه حاضر بود. دانیل پیرومیان فرماندهی گروهی را برعهده داشت که در اطراف ساردارآباد مستقر بودند. کلنل "بوغوس پیرومیان" پسر عموی او نیز در مقام فرمانده هنگ پنجم تفنگدار ارمنی افسر ارشد آن ناحیه بود. در ۱۵ مه ۱۹۱۸ موج بی پایانی از پناهندگان دره آلاشگرد و منطقه وان از ایروان گذشتند. بیش از ۳۰۰۰۰۰ نفر بودند. خسته و مانده در توده ای از گرد و غبار برآمده از گاری ها و ردپاهایشان، منظره رقت باری را تشکیل می دادند. عقب نشینی آن ها به سمت نواحی کوهستانی اطراف دریاچه سوان نیز خود مزید بر نگرانی مردم شهر بود. مقامات نظامی ایروان توصیه کرده بودند که جاثلیق اچمیادزین به جای مطمئن تری نقل مکان کند ولی گورگ پنجم به هیچ وجه زیر بار نرفت. هزاران آواره در کوی و بازاری که زیر دیوارهای این صومعه کهن قرار داشت و همچنین بقایای کاروان سرایی در مقابلش پناه گرفته بودند. همگی آن ها از روستاهایی که اخیراً ب
ه اشغال تُرک ها درآمده بود بدآنجا آمده بودند و هر لحظه آمادگی آن را داشتند که از نو دستخوش بیم و وحشت گردند. نبرد ساردارآباد و پیروزی نیروهای ارمنی. نیروهای ارمنی حدود ۱۰۰۰۰ نفر که شامل:هنگ چهارم و پنجم تفنگدار ارمنی ۲۳۰۰نفر. هنگ اول و هنگ سوار پارتیزان ۲۰۰۰نفر. هنگ ارزنجان ۷۰۰نفر. هنگ ماکو ۳۰۰نفر. گردان سرفرماندهی ۲۰۰نفر. هنگ های اول و دوم تفنگدار وان ۲۵۰۰ نفر. هنگ دوم سوار ۷۰۰ نفر. هنگ سوار زیتون ۵۰۰نفر. هنگ سوار مخصوص ۵۰۰ نفر. ۴ آتشبار مرکب از ۱۶ عراده توپ ۵۰۰ نفر. حال آنکه ترک ها آن هم با صرف احتساب نیروهای خط مقدم آن ها، پنج لشکر در میدان داشتند. لشکرهای سوم، پنجم، نهم، یازدهم و سی و ششم که پنجاه گردان شامل می شد با قوایی معادل ۵۰۰۰۰ نفر و به علاوه ۱۵۰۰ تا ۳۰۰۰ سواره نظام کُرد شامل می شد. «همزمان با عملیات ضد ایغدیر، نیروهای تُرک ایستگاه راه آهن ارس را که به سمت ساردارآباد می رفت را در ساعت پنج بعدازظهر مورد حمله قرار داد. نیروهای ارمنی زیر فشار شدید تُرک ها به محوری در امتداد روستاهای اچمیادزین عقب نشسته و بدین ترتیب اچمیادزین را تحت پوشش قرار دادند. فرماندهی نیروهای ارمنستان به این نتیجه رسید وقت آن اس
ت که آخرین قوای ذخیره نیز به صحنه نبرد گسیل شود. تمام واحدهای موجود به منطقه اعزام شدند. فرماندهی بر یک نبرد نهایی تصمیم گرفته بود. هنگ پنجم تفنگدار ارمنی دستور گرفت روستای ساردارآباد را ترک کرده و در چند کیلومتری غرب آبادی موضع بگیرد. نقشه نبرد به طور خلاصه چنین بود:(گروه ساردارآباد با فشاری که وارد می آورد تُرک ها را در مواضعشان میخکوب کرده و بدین ترتیب واحد خیزناوس فرصت می یافت که به عقبه آن ها رخنه کند و خطوط مواصلاتی پشت جبهه تُرک ها را قطع کند. تنها در یک چنان شرایطی بخش اصلی قوای ساردارآباد می توانست از مواضع خط مقدم خود به یک حمله سراسری دست بزند) «دامنه جنگ بالا گرفت، نیروهای ارمنی دستور گرفتند دشمن را هدف حمله قرار دهند این حمله می بایست با زمان رسیدن واحد خیزناوس به پشت تُرک ها توأم گردد. برشدت زد و خوردها افزوده شد. حدود ساعت یک بعدازظهر نیروهای خیزناوس از پشت خطوط دشمن گذشت و ساعت ۲ بعدازظهر صدای آتشبار توپخانه شنیده شد. در این بین هرگاه که تُرک ها سعی کردند حمله کنند، نیروهای جناح راست ما دو گروهان و دو عراده توپ همراهشان از پهلو آتش گشوده و تُرک ها مجبور می شدند که از نو در مواضع خود پنهان شوند
. حال فاصله نیروهای ما با تُرک ها حدود یک کیلومتر رسیده بود.» «بدین ترتیب ژنرال دانیل بک پیرومیان فرمان حمله را صادر کرد نیروهای ما از مواضعشان به پا خاسته و گلوله ها و خمپاره ها را به دست فراموشی سپرده و با فریادهای (هورا) به پیش شتافتند. صدای آتشبار توپخانه از عقب برخاست. یک گروه از تُرک ها محاصره شده ولی بخش اصلی آن ها با برجای گذاشتن همه چیز به سمت ارتفاعات گریختند. نیروی سوار ما آن ها را تعقیب کرد. تعدادی از تُرک ها اسیر و ستون تدارکات آن ها نیز به غنیمت گرفته شد. تُرک ها سراسیمه می گریختند و از آنجایی که واحد پاشیان و هنگ ارزنجان در پشت خطوط آن ها بودند هر یک بیراهه ای را در پیش گرفته بودند. نبرد بُرده شد. ارمنستان نجات یافت.» وانادزور توسط هنگ اول و یک هنگ پیاده و چند آتشبار آزاد شد و مقاومت دشمن درهم شکسته شده و مواضعشان را ترک کردند. چنین معلوم شد که هنگ صد و هشت تُرک ها در برابر ساردارآباد به کار گرفته شده بود. تلفات ارمنیان زیاد نبود. تلفات ارمنیان بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ نفر و نیروهای عثمانی حدود ۶۵۰۰ نفر بوده است. ترک ها به عقب نشینی از ایستگاه ارس واقع در منطقه ساردارآباد دست زدند، ارمنی ها در کل جبهه