Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به سمت راشیا پیشروی کرد. اگرچه نیروهای اسرائیلی در کف دره متوقف شدند، اما نیروهای سوری را از شرق و غرب در محاصره داشتند. سوری ها مقاومت حداقلی از خود نشان دادند و فقط با توپخانه حملات ایذایی انجام دادند. در پایان روز اول، عملیات تقریباً به طور کامل طبق برنامه پیش رفته بود، هرچند که پیشروی در امتداد جاده ساحلی با تأخیر همراه بود. با وجود تأخیرها، پیشروی اسرائیل در امتداد جاده ساحلی به طور پیوسته ادامه یافت. این پیشروی با حملات هوایی سنگین علیه مواضع سازمان آزادی بخش فلسطین که شامل استفاده از بمب های خوشه ای نیز می شد، پشتیبانی می شد. قایق های موشکی اسرائیلی نیز از توپ های ۷۶ میلی متری برای نابودی اهداف در امتداد ساحل استفاده کردند و در ده روز جنگ ۳٬۵۰۰ گلوله شلیک کردند. زره پوش های اسرائیلی به پیشروی به سمت صیدا ادامه دادند، در حالی که پیاده نظام های اسرائیلی به سه اردوگاه پناهندگان فلسطینی در منطقه که به عنوان پایگاه های سازمان آزادی بخش فلسطین استفاده می شدند، یعنی الرشیدیه، برج الشمالی و الباس، حمله کردند. همه اردوگاه ها با شبکه ای از سنگرها، خندق ها و مواضع تیراندازی در هم تنیده بودند. اسرائیلی ها هر بخش ا
ز اردوگاه را با استفاده از یک روش مشابه به تصرف درآوردند: ابتدا هشدارهایی از طریق بلندگوها پخش می شد که از غیرنظامیان می خواستند منطقه را ترک کنند، سپس بمباران هوایی و توپخانه ای آغاز می شد و پس از آن حمله پیاده نظام صورت می گرفت. پیاده نظام های اسرائیلی مجبور به درگیری در نبردهای شدید شهری در خیابان های باریک بودند. مدافعان سازمان آزادی بخش فلسطین مقاومت شدیدی از خود نشان دادند و گاهی از غیرنظامیان به عنوان سپر انسانی استفاده می کردند. چهار روز درگیری برای تأمین امنیت الرشیدیه و سه روز برای تأمین امنیت دو اردوگاه دیگر طول کشید. هم زمان، یک عملیات آبی-خاکی توسط اسرائیل در شمال صیدا انجام شد که با یک بمباران انحرافی از اهداف دور از منطقه فرود توسط قایق های موشکی و هواپیماها آغاز شد. سپس دو گروه از کماندوهای یگان دریایی شایتت ۱۳ به ساحل آمدند تا دفاع دشمن را بررسی کرده و محل ورود را تأمین کنند؛ یکی از آن ها به دهانه رودخانه اولیه شنا کرد و دیگری با قایق های لاستیکی به ساحل رفت. پس از یک تبادل آتش کوتاه با فلسطینیان مسلح، فرود اصلی آغاز شد، با چتربازانی که با قایق های لاستیکی به ساحل آمدند تا یک سرپل ایجاد کنند
و پس از آن سه قایق فرود، نیروها و زره پوش ها را پیاده کردند. در روزهای بعد، سه کشتی فرود بین اسرائیل و لبنان دررفت وآمد بودند و نیروها و زره پوش های بیشتری را به سرپل منتقل کردند. پاسخ سازمان آزادی بخش فلسطین به شلیک های بی اثر خمپاره محدود بود، در حالی که قایق های موشکی و هواپیماهای اسرائیلی به مواضع فلسطینیان حمله می کردند. در مجموع، حدود ۲٬۴۰۰ سرباز و ۴۰۰ تانک و نفربر زرهی پیاده شدند. از ساحل، این نیروها به سمت صیدا پیشروی کردند و توسط آتش توپخانه دریایی از قایق های موشکی پشتیبانی می شدند. هم زمان، نیروهای اسرائیلی در بخش مرکزی به سمت جِزین پیشروی کردند، در حالی که نیروهای بخش شرقی در جای خود باقی ماندند، اما شروع به برپایی مواضع توپخانه سنگین کردند که واحدهای موشکی زمین به هوای سوریه را در برد توپخانه ای قرار می داد. در همین حال، نیروهای اسرائیلی در حال پیشروی در امتداد جاده ساحلی به حومه صیدا رسیدند، اما به دلیل مقاومت شدید در خیابان های اصلی و اردوگاه آوارگان عین الحلوه در لبه جنوب شرقی شهر، متوقف شدند. پس از اینکه تلاش چتربازان برای تصرف مرکز شهر و تأمین مسیر شمال-جنوب از طریق شهر ناکام ماند، شهر از طر
یق یک مسیر انحرافی در میان تپه های شرقی دور زده شد. پس از ارتباط با نیروهایی که در شمال صیدا پیاده شده بودند، نیروی دیگری از چتربازان و زره پوش ها با پشتیبانی هوایی و توپخانه ای سنگین از طریق مرکز صیدا پیشروی کرده و در نبردی شدید یک مسیر شمال-جنوب را در داخل شهر پاکسازی کردند. یک لشکر اسرائیلی دیگر از طریق شهر عبور کرد تا با نیروهای شمال صیدا ارتباط برقرار کند. در مرکز، بیشتر نیروهای اسرائیلی که به سمت جزین پیشروی می کردند، از شهر عبور کردند تا به پیشروی به سوی بزرگراه اصلی در منطقه ادامه دهند، و یک نیروی بازدارنده را در منطقه باقی گذاشتند که به زودی یک تیپ زرهی نیز به آن پیوست. درگیری بین اسرائیلی ها و نیروهای سوری که شهر را در اختیار داشتند، در جزین آغاز شد. در نبرد جزین، نیروهای اسرائیلی شامل دو گردان تانک که توسط یک گروهان شناسایی و یک گروه مهندسی پشتیبانی می شدند، در یک نبرد شدید یک روزه علیه یک گردان سوری، جزین را به تصرف درآوردند، سپس یک ضدحمله شدید توسط ده ها کماندوی سوری در طول شب را دفع کردند که تا سپیده دم ادامه یافت. در همین حال، نیروهای اسرائیلی به پیشروی در امتداد جناح راست سوری ها ادامه دادند.
نیروهای اسرائیلی در امتداد ساحل نیز تصرف صیدا را تکمیل کردند. چتربازان به قصبه (بخش قدیمی شهر) حمله کردند، در حالی که نیروی ترکیبی از پیاده نظام تیپ گولانی و تانک ها به عین الحلوه حمله کردند. قصبه در سه روز امن شد؛ چتربازان با احتیاط پیشروی کردند و موفق شدند آن را بدون تلفات تصرف کنند. با این حال، نبرد در عین الحلوه یکی از شدیدترین نبردهای کل جنگ بود. این اردوگاه به شدت مستحکم شده بود و توسط رزمندگان سازمان آزادی بخش فلسطین و بنیادگرایان اسلامی دفاع می شد. مدافعان با سرسختی بر سر هر کوچه و خانه ای می جنگیدند، و بنیادگرایان به غیرنظامیانی که می خواستند تسلیم شوند، شلیک می کردند. پیشروی اسرائیل کند بود و با بمباران گسترده هوایی و توپخانه ای پشتیبانی می شد. نیروهای دفاعی اسرائیل از تاکتیک قبلی خود مبنی بر درخواست از غیرنظامیان برای ترک منطقه با بلندگو، قبل از حمله به آن، استفاده کردند. حدود هشت روز طول کشید تا اردوگاه سقوط کند، و نبرد با آخرین مقاومت مدافعان در مسجد اردوگاه به اوج خود رسید که توسط نیروهای دفاعی اسرائیل منفجر شد. در تلاش برای برقراری برتری هوایی و آزادی عمل بیشتر، نیروی هوایی اسرائیل در ۹ ژوئن عم
لیات «ملخ کریکت ۱۹» را آغاز کرد. در طول این عملیات، نیروی هوایی اسرائیل با ساقط کردن ۲۹ هواپیمای سوری و همچنین انهدام ۱۷ سامانه موشکی ضدهوایی سوری، یک پیروزی چشمگیر را به دست آورد. در این عملیات از روش های جنگ الکترونیک برای گیج کردن و اخلال در رادارهای سوریه استفاده شد. تنها تلفات شناخته شده اسرائیلی ها یک پهپاد سرنگون شده و دو جنگنده آسیب دیده بود. در اواخر همان شب، یک حمله هوایی اسرائیل یک تیپ زرهی سوری را که از بعلبک به سمت جنوب در حرکت بود، نابود کرد و نیروی هوایی اسرائیل روز بعد شش سامانه موشکی زمین به هوای سوری دیگر را هدف قرار داد و منهدم کرد. شرقی ترین نیروی اسرائیل که ثابت مانده بود، پیشروی خود را در دره بقاع از سر گرفت. در مرکز، نیروهای اسرائیلی با نزدیک شدن به عین الزحلطه توسط سوری ها کمین خوردند و با آتش نیروهای سوری که از مواضع برتر شلیک می کردند، زمین گیر شدند. اسرائیلی ها کند شدند و یک گردان پیاده نظام با هلیکوپتر برای تقویت آن ها فرستاده شد. شهر تنها پس از دو روز نبرد زرهی و پیاده نظام تصرف شد. این نبرد برای اسرائیلی ها ۱۱ کشته و ۴ تانک هزینه داشت، در حالی که سوری ها حدود ۱۰۰ کشته و ۳۵ تانک ا
ز دست دادند. پس از سقوط عین الزحلطه، اسرائیلی ها به سمت شهر عین داره که مشرف به بزرگراه بیروت-دمشق بود، پیشروی کرده و ارتفاعات مشرف به شهر را تصرف کردند. در امتداد جاده به سوی عین داره، اسرائیلی ها با واحدهای تانک و کماندوی سوری مواجه شدند و به دلیل بهره برداری سوری ها از زمین، زمین گیر شدند. اسرائیلی ها درخواست پشتیبانی هوایی کردند و هلیکوپترهای تهاجمی اسرائیلی که از دره ها برای پرواز در ارتفاع پایین تر از اهداف خود برای کسب عنصر غافلگیری استفاده می کردند، به ویژه علیه تانک های سوری مؤثر بودند. پس از یک نبرد یک روزه، اسرائیلی ها عین داره را محاصره کردند و در موقعیتی قرار گرفتند که می توانستند به بزرگراه حمله کنند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۸۲، نیروی هوایی اسرائیل یک ستون از نیروهای تیپ نهال خودی را با یک واحد کماندوی سوری اشتباه گرفت. یک جنگنده F-4 فانتوم نیروی هوایی به گردان ۹۳۱، که با نفربرهای زرهی روباز در جنوب شرقی لبنان پیشروی می کرد، با مهمات خوشه ای حمله کرد. از این واحد ۲۴ کشته و ۱۰۸ زخمی و ۳۰ سرباز دیگر دچار شوک ناشی از انفجار شدند. در شرق، نیروهای اسرائیلی در امتداد چهار مسیر اصلی به سوی جوب جنین، در امتداد هر
دو طرف مخزن قراون پیشروی کردند. سوری ها به شدت مقاومت کردند. پیاده نظام های سوری مسلح به سلاح های ضدتانک علیه تانک های اسرائیلی کمین کردند و هلیکوپترهای گازل سوری مسلح به موشک های HOT علیه زره پوش های اسرائیلی مؤثر بودند. با این حال، اسرائیلی ها موفق به تصرف کف دره شدند و سوری ها عقب نشینی کردند. اسرائیلی ها راشیا را تصرف کردند، از کفرقوق عبور کرده و حومه یانتا را گرفتند. جوب جنین نیز به دست اسرائیلی ها افتاد. دامنه پیشروی اسرائیل تضمین کرد که نیروهای کمکی سوریه از استقرار در غرب مخزن قراون مسدود شوند. سپس یک گردان زرهی اسرائیلی به سمت جوب جنین و شهر سلطان یعقوب پیشروی کرد و در کمین نیروهای سوری قرار گرفت. در نبرد سلطان یعقوب، اسرائیلی ها به شدت جنگیدند تا خود را از مخمصه نجات دهند و درخواست نیروی کمکی و آتش توپخانه برای پوشش عقب نشینی کردند. پس از شش ساعت، اسرائیلی ها موفق به عقب نشینی شدند و ۱۰ تانک و ۳ نفربر زرهی را از دست دادند. علاوه بر این، یک نبرد هوایی بزرگ دیگر رخ داد که در آن نیروی هوایی اسرائیل ۲۵ هواپیمای جت و ۴ هلیکوپتر سوری را ساقط کرد. در غرب، در حالی که نیروهای دفاعی اسرائیل مقاومت باقیمانده د
ر صور و صیدا را پاکسازی می کردند، پیشروی اسرائیل به سوی بیروت ادامه یافت و واحدهای تانک و کماندوی سوریه به جنوب بیروت اعزام شدند تا سازمان آزادی بخش فلسطین را تقویت کنند. وقتی اسرائیلی ها به حومه بیروت یعنی کفر سیل رسیدند، برای اولین بار با نیروی مشترک سوریه و سازمان آزادی بخش فلسطین روبرو شدند و نبرد دشواری برای تصرف آن انجام دادند. نیروهای دفاعی اسرائیل موقتاً پیشروی خود را در بخش غربی در کفر سیل متوقف کردند. در ۱۱ ژوئن، اسرائیل و سوریه اعلام کردند که در ظهر به یک آتش بس توافق کرده اند، که شامل سازمان آزادی بخش فلسطین نمی شد. آتش بس قرار بود در ظهر به اجرا درآید. درست قبل از به اجرا درآمدن آتش بس، سوری ها یک ستون از تانک های تی-۷۲ را به گونه ای حرکت دادند که در مقابل نیروهای اسرائیلی در دره قرار گیرند. تیم های پیاده نظام اسرائیلی مسلح به موشک های ضدتانک بی جی ام-۷۱ تاو در ستون سوری کمین کردند و ۱۱ تانک را منهدم کردند. یک نبرد هوایی دیگر نیز رخ داد که در آن اسرائیلی ها ۱۸ هواپیمای جت سوری دیگر را ساقط کردند. پیشروی اسرائیل به سوی بیروت در غرب، در ۱۱ ژوئن به خلده رسید. این شهر در شش مایلی جنوب بیروت، آخرین مو
ضع سازمان آزادی بخش فلسطین در مقابل فرودگاه بیروت بود. رزمندگان سازمان آزادی بخش فلسطین، به رهبری عبدالله صیام، یک عملیات عقب دارنده را انجام دادند که پیشروی اسرائیل را برای شش روز متوقف کرد. صیام در این درگیری ها کشته شد. اسرائیلی ها که در حومه بیروت ایستاده بودند، به سمت فرودگاه پیشروی کردند و درگیری های مکرری با واحدهای سازمان آزادی بخش فلسطین و سوریه داشتند، در حالی که هواپیماهای جنگی اسرائیل به بمباران مواضع سازمان آزادی بخش فلسطین در بیروت ادامه می دادند. وضعیت سازمان آزادی بخش فلسطین به تدریج بدتر شد، زیرا پیشروی اسرائیل باعث تهدید به محاصره سازمان آزادی بخش فلسطین و یک تیپ سوری مستقر با آن ها در شهر می شد. با پیشروی اسرائیلی ها از جنوب و بخش شرقی بیروت که در دست نیروهای مسیحی لبنانی بود، تنها راه خروج، بزرگراه بیروت-دمشق بود و اسرائیلی ها در حال تقویت نیروهای خود در عین داره در بخش شرقی بودند، که در موقعیتی قرار داشتند تا به بزرگراه حمله کرده و هرگونه تلاش سازمان آزادی بخش فلسطین برای فرار را مسدود کنند. در ۱۲ ژوئن، آتش بس اسرائیل و سوریه به سازمان آزادی بخش فلسطین نیز گسترش یافت. با توقف پیشروی اسرائ
یل، اسرائیلی ها توجه خود را به منطقه ای که در جنوب لبنان اشغال کرده بودند معطوف کردند و سیاستی را برای ریشه کن کردن هرگونه بازمانده از سازمان آزادی بخش فلسطین آغاز کردند. سربازان اسرائیلی شروع به جستجو برای انبارهای اسلحه کردند و اعضای مشکوک به عضویت در سازمان آزادی بخش فلسطین به طور سیستماتیک دستگیر و غربالگری شدند و به یک اردوگاه بازداشت در ارتفاعات اَمون منتقل شدند. در ۱۳ ژوئن، کمتر از دوازده ساعت پس از به اجرا درآمدن آتش بس اسرائیل و سازمان آزادی بخش فلسطین، این توافق از هم پاشید و درگیری های سنگینی در اطراف خلده درگرفت. در حالی که درگیری ها ادامه داشت، یک واحد زرهی نیروهای دفاعی اسرائیل به سمت شمال شرقی حرکت کرد تا از خلده عبور کرده و به سمت بعبدا پیشروی کند، که مشرف به فرودگاه بود و می توانست به عنوان یک نقطه استقرار دیگر برای قطع بزرگراه بیروت-دمشق استفاده شود. تا ۱۴ ژوئن، نیروهای سوری در حال استقرار در خلده بودند. واحدهای سوری در بیروت و سه گردان کماندوی مسلح به سلاح های ضدتانک، مواضع دفاعی را در جنوب غربی فرودگاه اتخاذ کردند تا هرگونه تلاش اسرائیل برای تصرف آن را مسدود کنند. اسرائیلی ها تلاش کردند با
عبور از جادهٔ کنار شویفات و عبور از جاده ای باریک، شیب دار و پر پیچ و خم به سمت بعبدا، از این استحکامات عبور کنند، اما توسط یک گردان کماندویی سوری غافلگیر شدند. سوری ها با نارنجک های راکتی و موشک های ضد تانک از فاصلهٔ نزدیک به زره پوش های اسرائیلی حمله کردند. پیاده نظام اسرائیلی پیاده شد و با سوری ها درگیر شد. نبرد شدیدی درگرفت و اسرائیلی ها از فاصلهٔ بسیار نزدیک توپخانه را فراخواندند. اسرائیلی ها بی وقفه پیشروی کردند و پس از چهارده ساعت نبرد شدید که در عین عنوب و سوق الغرب شدت گرفت، مواضع سوری ها را شکستند و وارد بعبدا شدند. نیروهای دفاعی اسرائیل فوراً نیروی کمکی به ستون در بعبدا فرستادند تا آن را قادر به انجام عملیات های بعدی کنند. از بعبدا، نیروی اسرائیلی به سه ستون تقسیم شد، که یکی از آنها از بزرگراه عبور کرده و وارد منطقه کوهستانی شمال شرقی شد، دیگری به سمت غرب چرخید و در تپه های شیب دار غرب بیروت موضع گرفت، و یکی به سمت کحاله، که در ادامه بزرگراه قرار داشت، چرخید. در جنوب، نیروهای دفاعی اسرائیل، نیروهای سازمان آزادی بخش فلسطین را از شویفات بیرون راندند، اما نبرد مهمی رخ نداد. اسرائیلی ها اکنون بزرگراه
بیروت-دمشق را قطع کرده بودند و تمام نیروهای سازمان آزادی بخش فلسطین و سوریه را در شهر به دام انداختند. در ۱۵ ژوئن، اسرائیل به تمام نیروهای سوری در بیروت، در صورتی که از شهر به دره بقاع در شرق عقب نشینی کنند، عبور آزاد پیشنهاد داد، اما دولت سوریه این پیشنهاد را رد کرد و نیروهای کمکی بیشتری را به واحدهای خود در امتداد بزرگراه و شمال آن در نزدیکی بیروت فرستاد. اسرائیلی ها در تمام طول بزرگراه با سنگرهای مستحکم سوری تقویت شده با زره پوش و توپخانه روبرو شدند. با این حال، بین ۱۶ ژوئن و ۲۲ ژوئن، درگیری ها به تبادل آتش توپخانه و زد و خوردهای کوچک بین نیروهای اسرائیلی و سوری محدود شد، زیرا هر دو طرف نیروهای خود را تقویت می کردند. نبردهای بزرگراه بیروت-دمشق. در حالی که دو طرف برای نبرد آماده می شدند، نیروهای دفاعی اسرائیل، تصرف بزرگراه بیروت-دمشق را حیاتی می دانستند. با کنترل سوری ها بر بیشتر بزرگراه، که شهرها را در امتداد بزرگراه و در شمال آن اشغال کرده بودند، اسرائیلی ها نمی توانستند از فرار نیروهای سوری و سازمان آزادی بخش فلسطین جلوگیری کنند یا عملیات های بیشتری را در بیروت آغاز نمایند، بدون اینکه خطر حمله جناحین سور
یه را بپذیرند. اسرائیلی ها همچنین به دنبال یک مسیر ترانزیتی مشخص به بخش شرقی بیروت که در اختیار مسیحیان بود، بودند. در ۲۲ ژوئن، نیروهای دفاعی اسرائیل عملیاتی را برای تصرف بزرگراه آغاز کردند. نیروی هوایی اسرائیل مأموریت های بسیار مؤثری را علیه مواضع و خودروهای سوری انجام داد، به طوری که خلبانان اسرائیلی گزارش دادند که تنها در یک حمله هوایی، ۱۳۰ خودروی دشمن منهدم شده است. توپخانه دوربرد اسرائیل سنگرهای مستحکم سوری را در شمال هدف قرار داد. نیروهای زرهی اسرائیل با پشتیبانی توپخانه به مواضع سوری در امتداد بزرگراه حمله کردند، با هدف راندن آن ها از بزرگراه تا لب دره بقاع. با توجه به اینکه پشتیبانی هوایی و توپخانه ای عمدتاً به اهداف شمالی بزرگراه محدود بود، درگیری ها، به ویژه در جنوب، شدید بود. در پایان روز، اسرائیل درخواست آمریکا برای آتش بس را پذیرفت و حمله خود را متوقف کرد، اما آتش بس روز بعد فروپاشید و درگیری ها از سر گرفته شد. با پیشروی اسرائیلی ها، که موفق به به دام انداختن یک نیروی بزرگ سوری شدند، دفاع سوریه شروع به فروپاشی کرد. برای اولین بار در جنگ، سربازان سوری شروع به فرار کردند. در عالی، که دفاع از آن بر
عهده داوطلبان ایرانی در کنار سازمان آزادی بخش فلسطین بود، اسرائیلی ها با مقاومت شدیدی روبرو شدند. اسرائیلی ها موفق به پیشروی به سمت شرق دره بقاع شدند و در ۲۴ ژوئن، گلوله باران حومه شتوره را آغاز کردند، که در دهانه شمالی دره بقاع قرار داشت و به عنوان مقر تمام نیروهای سوری در آنجا به حساب می آمد. همچنین این منطقه آخرین مانع اصلی قبل از مرز سوریه و پایتخت آن، دمشق بود. اسرائیلی ها موفق به رسیدن به گذرگاه کوهستانی در نزدیکی روستای ظهرالبیدار شدند، که آخرین مانع قبل از شتوره بود. سوری ها برای نگه داشتن گذرگاه به شدت جنگیدند و پیشروی اسرائیل متوقف شد، به طوری که اسرائیلی ها مواضع خود را حفظ کردند و سوری ها را با آتش توپخانه مورد آزار قرار می دادند. تا ۲۵ ژوئن، با توجه به اینکه مواضع باقی مانده سوری در بزرگراه و شمال آن دیگر قابل دفاع نبود، سوری ها عقب نشینی کردند. اسرائیلی ها اجازه دادند عقب نشینی صورت گیرد اما به آزار توپخانه ای ادامه دادند و حومه شتوره را گلوله باران کردند. سوری ها در نیمه شب سعی کردند یک سامانه موشکی زمین به هوا را در دره بقاع مستقر کنند، اما اطلاعات اسرائیل این اقدام را شناسایی کرد و سامانه در
یک حمله هوایی اسرائیل منهدم شد. در پایان روز، آتش بس اعلام شد. اسرائیلی ها در مواضع فعلی خود متوقف شدند. محاصره بیروت. محاصره بیروت در ۱۴ ژوئن ۱۹۸۲ آغاز شد؛ نیروهای اسرائیلی احاطه شهر را روز قبل تکمیل کرده بودند. اسرائیلی ها تصمیم گرفتند به جای تصرف اجباری شهر، آن را تحت محاصره نگه دارند، زیرا حاضر به پذیرش تلفات سنگین ناشی از نبردهای شدید خیابانی که برای تصرف شهر لازم بود، نبودند. نیروهای اسرائیلی اهداف درون بیروت را از طریق زمین، دریا و هوا بمباران کردند و تلاش کردند تا رهبران فلسطینی را از طریق حملات هوایی ترور کنند. نیروی دریایی اسرائیل با یک حلقه از قایق های موشکی و قایق های گشتی که توسط زیردریایی ها پشتیبانی می شدند، بندر بیروت را مسدود کرد. این محاصره تا اوت به طول انجامید، زمانی که در اوت ۱۹۸۲ یک توافق حاصل شد. بیش از ۱۴٬۰۰۰ رزمنده سازمان آزادی بخش فلسطین در اوت و سپتامبر، تحت نظارت نیروی چندملیتی در لبنان، یک نیروی حافظ صلح بین المللی با سربازانی از ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه و ایتالیا، کشور را ترک کردند. حدود ۶٬۵۰۰ رزمنده فتح از بیروت به اردن، سوریه، عراق، سودان، یمن شمالی و جنوبی، یونان و تونس
منتقل شدند — که دومی به مقر جدید سازمان آزادی بخش فلسطین تبدیل شد. اسرائیل در ۲۹ سپتامبر نیروهای خود را از غرب بیروت خارج کرد و رسماً به عملیات صلح برای جلیل پایان داد. فیلیپ حبیب، فرستاده رونالد ریگان به لبنان، به سازمان آزادی بخش فلسطین این اطمینان را داد که به غیرنظامیان فلسطینی در اردوگاه های پناهندگان آسیبی وارد نخواهد شد. با این حال، افزایش خصومت ها علیه ایالات متحده منجر به بمب گذاری در سفارت ایالات متحده در آوریل ۱۹۸۳ شد. در پاسخ، آمریکا برای متوقف کردن خصومت ها بین اسرائیل و لبنان، پیمان ۱۷ مه را میانجیگری کرد. اما این توافق در نهایت عملی نشد و خصومت ها ادامه یافت. این حملات به شبه نظامیان اسلام گرای تحت حمایت ایران نسبت داده شد. پس از این حادثه، نیروهای حافظ صلح بین المللی از لبنان خارج شدند. درگیری بیشتر و عقب نشینی اسرائیل. پس از خروج سازمان آزادی بخش فلسطین و نیروهای حافظ صلح بین المللی، شبه نظامیان اسلام گرا حملات چریکی خود را علیه نیروهای اسرائیلی آغاز کردند. عملیات های انتحاری تاکتیک محبوبشان بود که جدی ترین آن ها بمب گذاری مقر صور بود که دو بار مقر نیروهای دفاعی اسرائیل در صور را ویران کرد و
۱۰۳ سرباز اسرائیلی، مأمور پلیس مرزی و نیروهای شین بِت، و همچنین ۴۹ تا ۵۶ لبنانی را به کام مرگ کشاند. پس از این حملات، نیروهای دفاعی اسرائیل از کوهستان های شوف عقب نشینی کردند اما به اشغال لبنان در جنوب رودخانه اولی ادامه دادند. تعداد فزاینده ای از شبه نظامیان اسلامی در جنوب لبنان شروع به فعالیت کرده و حملات چریکی علیه مواضع اسرائیل و شبه نظامیان لبنانی طرفدار اسرائیل را آغاز کردند. نیروهای اسرائیلی اغلب با تدابیر امنیتی بیشتر و حملات هوایی به مواضع شبه نظامیان پاسخ می دادند و تلفات در هر دو طرف به طور پیوسته افزایش یافت. در خلأیی که با ریشه کن شدن سازمان آزادی بخش فلسطین ایجاد شده بود، شبه نظامیان اسلامی بی نظم در جنوب لبنان شروع به سازماندهی مجدد کردند. حزب الله، که به زودی به سازمان شبه نظامی برجسته اسلامی تبدیل شد، در همین دوره شکل گرفت. با این حال، محققان در مورد اینکه چه زمانی حزب الله به عنوان یک موجودیت متمایز شناخته شد، اختلاف نظر دارند. با گذشت زمان، تعدادی از اعضای گروه های شیعه، مانند اعضای جهاد اسلامی، سازمان مستضعفین روی زمین و سازمان عدالت انقلابی، به تدریج جذب این سازمان شدند. در فوریه ۱۹۸۵، اس
رائیل از صیدا عقب نشینی کرد و کنترل آن را به ارتش لبنان سپرد، اما در حین عقب نشینی با حملاتی روبرو شد: ۱۵ اسرائیلی کشته و ۱۰۵ نفر زخمی شدند. همچنین ده ها نفر از شبه نظامیان لبنانی طرفدار اسرائیل ترور شدند. از اواسط فوریه تا اواسط مارس، اسرائیلی ها ۱۸ کشته و ۳۵ زخمی دادند. در ۱۱ مارس، نیروهای اسرائیلی به شهر زراریه حمله کردند، ۴۰ رزمنده گروه امل را کشتند و مقادیر زیادی سلاح به غنیمت گرفتند. در ۹ آوریل، یک دختر شیعه با یک خودروی بمب گذاری شده به کاروان نیروهای دفاعی اسرائیل حمله کرد و روز بعد، یک سرباز با یک مین زمینی کشته شد. در همان دوره، نیروهای اسرائیلی ۸۰ چریک لبنانی را در پنج هفته کشتند. ۱٬۸۰۰ نفر از شیعیان نیز به اسارت گرفته شدند. اسرائیل در ۲۴ آوریل از دره بقاع و در ۲۹ آوریل از صور عقب نشینی کرد. در ژوئن ۱۹۸۵، نیروهای دفاعی اسرائیل به طور یکجانبه به یک منطقه امنیتی در جنوب لبنان در امتداد مرز، به همراه متحد اصلی لبنانی خود، ارتش جنوب لبنان، عقب نشینی کردند و در ۵ ژوئن خروج نیروهای خود از منطقه امنیتی را تکمیل نمودند. با وجود اینکه این پایان جنگ تلقی می شد، درگیری ادامه یافت. حزب الله تا زمان خروج نهایی
اسرائیل از لبنان در سال ۲۰۰۰، به مبارزه با ارتش اسرائیل و ارتش آزادی بخش لبنان در درگیری جنوب لبنان ادامه داد. تحلیل نظامی. در طول عملیات های نظامی، نیروی هوایی اسرائیل حملات موفقیت آمیز زمینی علیه اهداف سوری و سازمان آزادی بخش فلسطین انجام داد و هلیکوپترهای تهاجمی اسرائیلی تلفات سنگینی به زره پوش های سوری وارد کردند. جت های اسرائیلی در نبردهای هوایی بین ۸۲ تا ۸۶ هواپیمای سوری را بدون هیچ تلفاتی ساقط کردند. تنها یک هواپیمای اسرائیلی A-4 اسکای هاوک و دو هلیکوپتر با آتش ضدهوایی و موشک های زمین به هوا سرنگون شدند. این بزرگ ترین نبرد هوایی عصر جت ها بود که در آن بیش از ۱۵۰ جنگنده از هر دو طرف درگیر بودند. ادعاهای سوریه مبنی بر پیروزی های هوایی حتی از سوی شوروی متحدشان نیز با تردید مواجه شد. شوروی از تلفات فجیع متحدان خود چنان به لرزه درآمد که معاون فرمانده نیروی پدافند هوایی خود را به سوریه فرستاد تا بررسی کند که چگونه اسرائیلی ها این چنین مسلط بوده اند. نیروی هوایی اسرائیل همچنین حملات زمینی انجام داد، به ویژه اکثریت سامانه های موشکی ضدهوایی سوری مستقر در لبنان را نابود کرد. هلیکوپترهای تهاجمی AH-1 کبرا علیه زره
پوش ها و استحکامات سوری به کار گرفته شدند. هلیکوپترهای کبرای نیروی هوایی اسرائیل ده ها خودروی زرهی سوری را منهدم کردند، از جمله برخی از تانک های اصلی جنگی مدرن شوروی، تی-۷۲. این جنگ همچنین شاهد اولین حضور تانک مرکاوا اسرائیلی در نبرد بود که در مقابل تانک های تی-۷۲ سوریه قرار گرفت. در طول این درگیری ها، اسرائیلی ها ادعا کردند که مرکاوا نسبت به تی-۷۲ برتری داشته و تعدادی از آنها را بدون متحمل شدن حتی یک مورد آسیب در برابر آتش تانک های تی-۷۲ نابود کرده است. داوید ایفری، فرمانده سابق نیروی هوایی اسرائیل، بعدها جلسه ای را با یکی از اعضای عالی رتبه پیمان ورشو به یاد می آورد که در آن به او گفته شده بود تسلط فناوری و تاکتیک های اسرائیل و آمریکا در طول جنگ یکی از عواملی بود که طرز فکر شوروی را تغییر داد و منجر به گلاسنوست و در نهایت سقوط اتحاد جماهیر شوروی شد. با این حال، تحلیلگران دفاعی و سوری ها خلاف این را ادعا کردند و گفتند که تانک های T-72 آن ها بسیار مؤثر بودند و هیچ کدام از آن ها از بین نرفتند. به گفته منابع سوری تانک های T-72 لشکر دوم زرهی سوریه علاوه بر متوقف کردن پیشروی یک تیپ زرهی اسرائیلی به سمت راشیا در
۱۰ ژوئن، موفق به عقب راندن آن ها نیز شدند. آن ها انهدام ۳۳ تانک و به غنیمت گرفتن یک تانک ام۶۰ پاتون را گزارش کردند که به دمشق و سپس به مسکو فرستاده شد. تانک های سوری موفقیت های مشابهی را علیه زره پوش های اسرائیلی در عین الزحلطه و سلطان یعقوب در نبردهای ۸ تا ۱۰ ژوئن به دست آوردند و پیشروی آنها برای تصرف بزرگراه بیروت-دمشق را متوقف کردند. نیروهای درگیر. جنگ لبنان در سال ۱۹۸۲ در ابتدا یک جنگ کلاسیک بود تا زمانی که سازمان آزادی بخش فلسطین از بیروت بیرون رانده شد. این جنگ توسط اسرائیل و سوریه محدود نگه داشته شد، زیرا هر دو مصمم بودند که درگیری ها را محدود کرده و از تبدیل شدن آن به یک جنگ تمام عیار جلوگیری کنند. نیروهای اسرائیلی از نظر عددی برتر بودند و این امر به اسرائیل اجازه می داد هم ابتکار عمل و هم عنصر غافلگیری را حفظ کند. ارتش سوریه شش لشکر و ۵۰۰ هواپیما داشت، در حالی که اسرائیل از پنج لشکر و دو تیپ، به علاوه ۶۰۰ هواپیما استفاده کرد. چندین جناح دیگر نیز در این جنگ دخیل بودند. اسرائیل و متحدانش. اسرائیل. نیروهای دفاعی اسرائیل در مجموع ۷۸٬۰۰۰ نفر، ۱٬۲۴۰ تانک و ۱٬۵۰۰ نفربر زرهی داشتند. سربازان نیروهای دفاعی اسر
ائیل در پنج لشکر و دو واحد در مقیاس تیپ تقویت شده مستقر شده بودند. نیروهای دفاعی اسرائیل نیروهای اضافی را در بلندی های جولان به عنوان یک ذخیره منطقه ای نگه داشته بودند. نیروهای دفاعی اسرائیل به سه محور اصلی پیشروی تقسیم شده بودند که به آنها سکتور گفته می شد: سوریه، سازمان آزادی بخش فلسطین و متحدانش. نیروهای مسلح سوریه. ارتش سوریه در ژوئن ۱۹۸۲ بیش از ۳۰٬۰۰۰ سرباز در لبنان مستقر کرده بود. بیشترین تمرکز در دره بقاع بود، جایی که لشکر ۱ زرهی متشکل از تیپ ۵۸ مکانیزه و تیپ های ۷۶ و ۹۱ زرهی حضور داشت. تیپ ۶۲ زرهی مستقل و ده گردان کماندو نیز به این لشکر اختصاص داده شده بودند. سوریه حدود ۴۰۰ تانک در دره بقاع مستقر کرد. ۱۹ سامانه موشکی زمین به هوا، از جمله موشک های SA-6، نیز در دره بقاع مستقر شده بودند. در بیروت و کوهستان های شوف، تیپ ۸۵ پیاده نظام، ارتش آزادی بخش فلسطین، الصاعقه و ۲۰ گردان کماندو مستقر بودند. سوریه حدود ۲۰۰ تانک در این منطقه مستقر کرده بود. مأموریت اصلی آن ها حفاظت از بزرگراه بیروت-دمشق بود، که خط تدارکاتی اصلی سوریه در منطقه به شمار می رفت. فلسطینی ها. سازمان آزادی بخش فلسطین. نیروهای سازمان آزادی بخش