Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چتان آناند (؛ – ) یک تهیه کننده، کارگردان، هنرپیشه، و فیلم نامه نویس اهل هند بود. از فیلم های مشهور او می توان به شهر بی قانون برنده نخل طلایی جشنواره فیلم کن ۱۹۴۶ اشاره کرد.
نقطه بازگشت () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی فردریک ارملر است که در سال ۱۹۴۵ منتشر شد. این فیلم برنده نخل طلایی جشنواره فیلم کن ۱۹۴۶ است. پیوند به بیرون. نقطه بازگشت (1945) در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم ها (IMDb)
فردریک ارملر (؛ – ) یک هنرپیشه، کارگردان، و فیلم نامه نویس اهل لتونی بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان لنین و جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی شده است. فیلم او نقطه بازگشت، برنده نخل طلایی ۱۹۴۶ جشنواره فیلم کن شده است.
جنبش های همجنس گرایان مرد، همجنس گرایان زن، دوجنس گرایان و ترنس ها (ال جی بی تی) نوعی از جنبش اجتماعی هستند که برای احقاق حقوق ال جی بی تی در جامعه و بدست آوردن حقوق اجتماعی و شهروندی برابر با دیگران تلاش می کنند. افراد ال جی بی تی و دیگر اعضای جنبش های ال جی بی تی پیشینه ای طولانی در مبارزه برای کسب حقوق ال جی بی تی دارند. گرچه یک سازمان مرکزی برای نمایندگی ال جی بی تی و حقوق قانونی آنان وجود ندارد اما سازمان های حقوق ال جی بی تی متعددی در سطح جهان وجود دارد. نخستین سازمان ها در چهارچوب حمایت از حقوق ال جی بی تی در سال ۱۹۲۴ میلادی به وجود آمدند.
سمفونی پاستورال () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی ژان دولانوا است که در سال ۱۹۴۶ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به پیر بلانشار، مونا دل، میشله مورگان و جین دسایی اشاره کرد. این فیلم برنده جایزه بزرگ جشنواره فیلم کن ۱۹۴۶ شده است. پیوند به بیرون. لینک IMDB
کامرانو (به ایتالیایی: Camerano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آنکونا واقع شده است. خصوصیات. کامرانو ۱۹٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۲۰۷ نفر جمعیت دارد و ۲۳۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کمپی بیسنتزیو (به ایتالیایی: Campi Bisenzio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان فلورانس واقع شده است. خصوصیات. کمپی بیسنتزیو ۲۸٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۳۹٬۷۹۳ نفر جمعیت دارد و ۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای اورلی، Tipitapa، Bir Lehlou و لانارکشر شمالی خواهرخوانده های کمپی بیسنتزیو هستند.
کامیناتا (به ایتالیایی: Caminata) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پیاچنزا واقع شده است. خصوصیات. کامیناتا ۳٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۳۰۹ نفر جمعیت دارد.
کامپلی (به ایتالیایی: Campli) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تیرامو واقع شده است. خصوصیات. کامپلی ۷۳ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۵۲۲ نفر جمعیت دارد و ۳۹۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کامپولاتارو (به ایتالیایی: Campolattaro) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بنونتو واقع شده است. خصوصیات. کامپولاتارو ۱۷٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۱۰۱ نفر جمعیت دارد و ۴۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کانالونیا (به ایتالیایی: Cannalonga) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سالرنو واقع شده است. خصوصیات. کانالونیا ۱۷ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۱۴۴ نفر جمعیت دارد و ۵۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کاپیتینیانو (به ایتالیایی: Capitignano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لاکویلا واقع شده است. خصوصیات. کاپیتینیانو ۳۰٫۶۲ کیلومترمربع مساحت و ۶۷۶ نفر جمعیت دارد و ۹۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کاپوزله (به ایتالیایی: Caposele) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آولینو واقع شده است. خصوصیات. کاپوزله ۴۱٫۵۰ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۶۳۲ نفر جمعیت دارد و ۴۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کاپریاتی وولتورنو (به ایتالیایی: Capriati a Volturno) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کسرتا واقع شده است. این شهر در ۷۰ کیلومتری شهر ناپل ایتالیا می باشد. از این شهر به یکی از شهر های ساحلی ایتالیا می توان نام برد. خصوصیات. کاپریاتی وولتورنو ۱۸٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۸۹ نفر جمعیت دارد و ۲۲۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کاپریلیو (به ایتالیایی: Capriglio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آسته واقع شده است. خصوصیات. کاپریلیو ۵٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۳۰۸ نفر جمعیت دارد.
مزدور () فیلمی به کارگردانی الن بریجز است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به رابرت شاو، سارا مایلز و الیزابت سلرز اشاره کرد. فیلم در همین سال برنده نخل طلایی جشنواره فیلم کن شده است.
چترهای شربورگ () فیلمی در ژانر موزیکال به کارگردانی ژاک دمی است که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به کاترین دنو و ژاک دمی اشاره کرد. این فیلم در همین سال، برنده نخل طلایی جشنواره فیلم کن شده است.
درخت چوب سندل () که در ایران با نام درخت تنگدستی هم شناخته می شود، فیلمی به کارگردانی ارمانو اولمی است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به برگامو و کارلو روتا اشاره کرد. این فیلم در همین سال برنده نخل طلایی جشنواره فیلم کن شده است. در جشنواره بنیاد فیلم آمریکا در سال ۲۰۰۷ آل پاچینو از این فیلم به عنوان یکی از بهترین فیلم های عمرش یاد کرد. داستان. روایت فیلم «درخت صندل» حول محور چهار خانواده دهقانی می چرخد که در مزارع برای یک ارباب کار می کنند و در تلاشند تا در حومه برگامو در سال ۱۸۹۸، معیشت ناچیز خود را حفظ کنند. در طول یک سال، این فیلم چرخه های زندگی را به تصویر می کشد. با وجود توجه به جریان های پنهان انقلاب، زندگی دهقانان تا حد زیادی از ناآرامی های سیاسی جدا می ماند. یک مبلغ کمونیست در یک نمایشگاه محلی سخنرانی می کند و یک زوج تازه ازدواج کرده در طول بازدید از میلان، شاهد دستگیری زندانیان سیاسی هستند. با فرا رسیدن بهار، پدر یکی از خانواده ها درختی را قطع می کند تا کفش های چوبی (درخت توسکا، که در عنوان به آن اشاره شده است، زیرا چوب آن به طور سنتی برای این منظور استفاده می شد) را برای پسرش که به
مدرسه می رود، بسازد. این عمل خشم صاحب زمین را برانگیخته و منجر به اخراج خانواده می شود. خانواده های باقی مانده، رفتن آنها را تماشا می کنند، دعا می کنند و در مورد شرایط دشوار خود تأمل می کنند.
شریف گورِن ( به ) (۱۴ اکتبر ۱۹۴۴ – ۸ دسامبر ۲۰۲۴) کارگردان اهل ترکیه بود. او برای فیلم جاده برنده نخل طلایی جشنواره فیلم کن ۱۹۸۲ شد. او ابتدا تدوین گر و دستیار کارگردان بود و سپس اولین فیلم اش را در سال ۱۹۷۴ کارگردانی کرد. او بیش از سی فیلم ساخته است.
لائو لائوریتسن (؛ – ) یک هنرپیشه، کارگردان، فیلم نامه نویس، فیلم بردار، و تهیه کننده اهل دانمارک بود. فیلم او و بودیل ایپسن، مرغزار سرخ در ۱۹۴۶ برنده جایزه بزرگ جشنواره فیلم کن شده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آژیر اشاره کرد.
سکاها گروهی از مردمان ایرانی شرقی کوچ نشین بودند که در استپ اوراسیا و حوضه تاریم از سده ۹ پیش از میلاد تا سده ۵ پس از میلاد زندگی می کردند. سکاها ارتباط نزدیکی با اسکیث ها داشتند، و هر دو گروه بخشی از فرهنگ های سکایی گسترده تر را تشکیل می دادند. با این حال، آن ها از اسکیث ها با ویژگی های جغرافیایی و فرهنگی خاص خود متمایز می شوند. زبان های سکایی بخشی از شاخه سکایی، شاخه ای از زبان های ایرانی شرقی را تشکیل می دادند. سکاها که از فرهنگ آندرونوو، فرهنگ سینتاشتا و فرهنگ گورالواری پیشین مشتق شده بودند، بعدها تحت تأثیر تمدن باختر-مرو و هجوم ژنتیکی عصر آهن آسیای شرقی قرار گرفتند. ایرانیان باستان، یونانیان باستان و بابلیان باستان به ترتیب از نام های "سکا"، "سکایی" و "کیمری ها" برای تمام کوچ نشینان استپ استفاده می کردند. با این حال، نام "سکا" به طور خاص برای کوچ نشینان باستانی استپ شرقی استفاده می شود، در حالی که "اسکیث ها" برای گروه مرتبطی از کوچ نشینان ساکن در استپ غربی به کار می رود. بقایای باستان شناسی برجسته سکاها شامل فرهنگ ارژن، توننوگ، گورهای پازیریک، کورگان ایسیک، مقبره های کورگان سکایی، تپه های تاسمولا و احتما
لاً طلا تپه هستند. در سده ۲ پیش از میلاد، بسیاری از سکاها توسط یوئه چی از استپ به سغد و باختر و سپس به شمال غربی شبه قاره هند رانده شدند، جایی که به عنوان سکاهای هند شناخته می شدند. سکاهای دیگر به امپراتوری اشکانی حمله کردند و در نهایت در سیستان ساکن شدند، در حالی که برخی دیگر ممکن است به پادشاهی دیان در یون نان، چین مهاجرت کرده باشند. در حوضه تاریم و بیابان تکله مکان در سین کیانگ امروزی، آن ها در ختن، یارکند، کاشغر و جاهای دیگر ساکن شدند. منبع شناسی. اصلی ترین مرجع مربوط به سکاهای باستان کتاب تاریخ هرودوت است. در پرتو نتایج حاصله از کندوکاوهای باستانشناسی می توان بر توضیحات هرودوت مهر تأیید زد. با این حال، به نظر می رسد که وی اطلاعات کمی از بخش شرقی سرزمین سکاها داشته است. وی غالباً کلی گویی از وقایع استثنائی دارد و گویا بعضی از وقایع را که در یک منطقه ولی در دوره های مختلف رخ داده است، به طور خلاصه بیان می کند. نظریه مورد علاقه هرودوت عقیده مبهم در مورد اقوام باستان ساکن در سرزمین سکاها و نظر نادرست وی در مورد وسعت و وضع کشور اغلب مورد بحث و نقد بوده است. نام. ریشه شناسی. زبان شناس اسوالد سمرنیی مترادف های
با ریشه های گوناگون برای واژهٔ "سکایی" را بررسی کرد و اصطلاحات زیر را متمایز ساخت: , , , و . اصطلاح از ریشهٔ فعلی ایرانی ، به معنای «رفتن، سرگردان شدن» (مرتبط با «جستجو کردن») گرفته شده و بنابراین به معنای «کوچ نشین» بود، که نام های زیر از آن مشتق شده اند: از ریشه هندواروپایی '، به معنای «راندن، پرتاب کردن» (که واژهٔ انگلیسی نیز از آن مشتق شده است)، که ' شکل درجه صفر آن است، نام خود سکاها که توسط سِمِرِنی به صورت (تقریباً به معنای «کماندار») بازسازی شده است، مشتق شده است. نام های بیگانه زیر از آن مشتق شده اند: تغییر صوتی دیرهنگام سکایی از /δ/ به /l/ منجر به تحول به شد. واژهٔ یونانی از این مشتق شده است که به گفتهٔ هرودوت، نام خودخواندهٔ سکاهای شاهی بود. تغییرات صوتی دیگر را به وجود آورده اند. اگرچه سکاها، سکاها و کیمری ها مردمان کوچ نشین ایرانی نزدیک به هم بودند، و بابلیان باستان، ایرانیان باستان و یونانیان باستان به ترتیب از نام های «کیمری»، «سکا» و «سکایی» برای تمام کوچ نشینان استپ استفاده می کردند، و مورخان اوایل دوران مدرن مانند ادوارد گیبون از اصطلاح سکایی برای اشاره به انواع مردمان کوچ نشین و نیمه کوچ نش
ین در سراسر استپ اوراسیا استفاده می کردند، شناسایی. نام توسط ایرانیان برای اشاره به تمام قبایل کوچ نشین ایرانی که در شمال امپراتوری آن ها زندگی می کردند، از جمله کسانی که بین دریای خزر و میرزاچول و کسانی که در شمال دانوب و دریای سیاه زندگی می کردند، استفاده می شد. در همین حال، آشوری ها این کوچ نشینان را ایشکوزای (اکدی: ) یا آسکوزای (اکدی: , , ) می نامیدند، و یونانیان باستان آن ها را سکوتای (یونانی باستان: , , ) می خواندند. کتیبه های هخامنشی در ابتدا یک گروه از را فهرست می کردند. با این حال، پس از لشکرکشی داریوش یکم در سال های ۵۲۰ تا ۵۱۸ پیش از میلاد علیه کوچ نشینان آسیایی، آن ها به دو گروه متمایز شدند که هر دو در آسیای مرکزی در شرق دریای خزر زندگی می کردند: نام سومی پس از لشکرکشی داریوش در شمال دانوب اضافه شد: یک اصطلاح اضافی در دو کتیبه دیگر یافت شده است: علاوه بر این، کتیبه های سوئز داریوش بزرگ به دو گروه سکا اشاره می کنند: شاه هخامنشی خشایارشای یکم سکاها را همراه با مردم () آسیای مرکزی فهرست کرده است، که احتمالاً با یکی بوده اند. اصطلاحات مدرن. اگرچه ایرانیان باستان، یونانیان باستان و بابلیان باستان به ترت
یب از نام های «سکا»، «سکایی» و «کیمری ها» برای تمام کوچ نشینان استپ استفاده می کردند، اما پژوهشگران مدرن اکنون از اصطلاح سکا به طور خاص برای اشاره به مردم ایرانی که در شمال و شرق استپ اوراسیا و حوضه تاریم ساکن بودند، استفاده می کنند؛ و در حالی که کیمری ها اغلب توسط معاصران به عنوان از نظر فرهنگی سکایی توصیف می شدند، ممکن است از نظر قومی با سکاهای واقعی، که کیمری ها با آن ها مرتبط بودند و همچنین کیمری ها را جابجا و جایگزین کردند، متفاوت بوده باشند. قلمرو. قدمت سکاها، به سده هشتم پیش از میلاد مسیح برمی گردد. سکاها از سده هشتم پیش از میلاد تا آغاز عصر مسیحیت، بر دشت های اوراسیا مسلط بودند و در قلمرو وسیعی از سواحل شمالی دریای سیاه در غرب، تا مرزهای شمالی چین در شرق، به زندگی چادرنشینی روزگار می گذراندند. سکاهای سیستان و داخل فلات ایران. برخی از طوایف سکایی به درون پهنه مرکزی ایران روی آورده بودند و در کنارهٔ برخی مکانهای با طوایف ماد و پارس همسایه شدند. این تیره های سکایی «به صورت قبیله ای در ارتفاعات بالای جیحون نیز سکنی داشتند». این طایفه های سکایی در جنوب شرقی ایران نیز در منطقه ای به نام «زرنگ» و «زرنج» حضور
داشتند و فرماندهی آن ناحیه را نیز در دست داشتند. زرنگ به دلیل بودن سکاها «سکستان» (سکستان، سجستان، سیستان امروزی) نیز نام داشت. آن دسته از سکاهای داخل فلات ایران، مانند سیستان و… در مقابل هجوم و ورود ترکان، به فلات ایران تا مدتها سدّ محکمی در شرق ناحیهٔ اصلی ایران ایجاد کرده بودند و در برابر تجاوزات آنها به حدود شرقی ایران پایداری داشته اند که در بخش پهلوانی شاهنامه (یعنی داستانهای مربوط به رستم) نیز این موضوع منعکس است. برخی احتمال داده اند که خاندان سام و زال و رستم مذکور در شاهنامه فردوسی در واقع همان سکاهای سکنی گزیده در پهنه ایران هستند که در ساتراپ «زرنگا» نیز زندگی می کرده اند. تاریخچه. سکاها در آغاز همراه دیگر مردم هندواروپایی در یک جا می زیستند و بعدها به نقاط دیگر مهاجرت کردند. مهاجرت اقوام سکایی در دوران مهاجرت های بزرگ آریایی ها انجام شد. بعضی از قبایل آریایی، جلگه های جنوب سیبری را ترک گفته، گروهی به طرف رشته کوه اورال و گروهی به سمت سیردریا و آمودریا رفتند، آن ها پس از گذشتن از کوه های تیان شان وارد سرزمین کاشغر شده، از آنجا سراسر ترکستان شرقی و دره های کوتچه و قره چار و دون هوانگ را تا گانسو ب
ه تصرف درآوردند و با خاک چین همسایه شدند. پیش از آشورها. تا آن جا که مربوط به سکاهاست، آغاز تاریخ آنان را شاید بتوان حدود ۱۷۰۰ پیش از میلاد دانست، و آن هنگامی است که نخستین طوایف هندواروپایی به رود ینی سئی رسیدند. این مهاجران از ینی سئی به غرب رشته کوه آلتای و به سوی قفقاز رفتند. آن ها اقتصادی ویژه خویش به وجود آوردند، برخی از آن ها به صورت کشاورز در دره های حاصلخیز سکونت اختیار کردند و گروهی دیگر به صورت شکارچی و بدویان گله دار، در دشت ها اقامت گزیدند. این مهاجران تازه وارد، تا آن زمان، هنر ریخته گری و استفاده از مس را به خوبی فرا گرفته بودند. بعضی از کوره های ریخته گری آن ها که در ژرفای زمین فرورفته با قالب هایی که برای ساختن داس مورد استفاده قرار گرفت کشف شده است. آنان ظروفی با رنگ متمایل به قهوه ای می ساختند و بر روی آن ها طرح های هندسی می کشیدند، و برای قطع درختان از ابزار و و تبرهای برنزی استفاده می کردند. دوران آشور و مادها. کتیبه های آشوری مربوط به ۷۵۰–۷۰۰ پیش از میلاد از سکاها یاد کرده اند. آن ها در آن زمان در استپ های آسیای میانه زندگی می کردند و از تأثیر تمدن های میان رودان بابل و آشور به دور بودند
. آن ها تا حد زیادی تحت تأثیر تمدن برادران یکجانشین خود یعنی مادها و پارس ها قرار داشتند که در نواحی جنوب آن ها در فلات ایران زندگی می کردند. سکاها مانند قوم خویشاوند خود سرمتی ها از جنبش های مزدایی و زردشتی که سرانجام توانست اعتقادات مادها و پارس ها را دگرگون کند، بدور بودند. در اواخر قرن ۸ پیش از میلاد دستجاتی از قبایل سکایی به نام های اسکیت (اشکیدا) و کیمری (گومری) در یک موج نوین هجرت قبایل آریایی با گذشتن از سرزمین های شمال دریای خزر به نواحی قفقاز رسیدند. کیمری ها از قفقاز راهی آسیا صغیر شده و در سال ۶۷۹ پیش از میلاد کوشیدند که وارد خاک آشور شوند، ولی اسرحدون با آن ها مقابله کرد وبه دلیل اینکه راه حرکت به شرق (یعنی درون ماد) نیز بر آنها بسته بود، به ناچار به طرف نقاط مرکزی آسیای صغیر حرکت کردند. در این هنگام پادشاه کیمری ها فردی به نام تئوشپا (تی اَسپ) بود. اسکیت ها وارد قفقاز شرقی شده و در سرزمینی که اکنون کشور جمهوری آذربایجان است در ناحیه گنجه تا رود کورا جاگیر شدند. یک سند آشوری خبر از آن می دهد که اسپَکه پادشاه اسکیت ها در دهه سوم قرن هفتم پیش از میلاد با شاه ماننا متحد بوده است. اسپَکه (اسپه کایه)
یک لفظ ایرانی می باشد که تلفظ کهن واژه سگ است. اسکیت ها در زمینی اسکان یافتند که مورد ادعا اورارتویی ها بود، مانناها نیز از مدتی پیشتر از طرف اورارتویی ها مورد تهدید قرار گرفته بودند. آن ها می توانستند به کمک هم با اورارتویی ها مقابله کنند و حکومت آشور نیز متوجه اهمیت این اتحاد شده بود و درصدد نزدیک شدن به شاه اسکیت ها برآمد و اسرحدون به شاه اسکیت ها پیشنهاد دوستی داد. هرودوت در کتاب چهارم در مورد این مردمان می نویسد: هرودوت در انتهای این گفتار از تهاجم سکاها به ایران در دوران خشتریته مادی یاد کرده؛ در حالی که سپاه ماد نینوا پایتخت آشور را محاصره کرده بود. خبر تهاجم سکاها در سال ۶۳۳ پ.م به آذربایجان خشتریته را ناچار کرد از نینوا بازگشته تا از کشور خود دفاع کند، شکست مادها در جنگی که در نزدیکی دریاچه ارومیه واقع شد، موجب شد سکاها به قدرت اول آسیا بدل شوند. از تاخت و تاز و غارت های آنان در کتاب ارمیا از کتب مذهبی یهودیان نیز یاد شده است. ۹ سال بعد در سال ۶۲۴ پ.م فرزندش هووخشتره با کشتن رهبران آنان موفق به شکست شان شد. سکاها در روزگار مادها بارها به مرزهای ایران تاختند. آن ها گاه با آشور هم پیمان می شدند و زمانی
به همراه مادها با آشوریان می جنگیدند. به دنبال حملهٔ مجدد آشور به مادها، هووخشتره برای پایان دادن به حملات آشور با ماننا و سکاها پیمان دوستی بست و عملاً با آشور وارد جنگ شد. بعد از سکاها، کیمری ها (یکی دیگر از قبایل صحرانشین شمال قفقاز) به منطقهٔ شمال غرب ایران حمله کردند و در سر راه خود، دولت اورارتو در باختر دریاچهٔ ارومیه و خاور آناتولی را نابود کردند. هووخشتره بزرگ ترین پادشاه ماد در ده سال اول حکومتش موفق شد که رابطهٔ خوبی با پروتوثیس پادشاه سکاها برقرار کند. هووخشتره ارتشش را به دو بخش پیاده نظام مجهز به نیزه و سواره نظام تیرانداز (شکلی که از سکاها آموخته بود) تقسیم کرد و دولت نیرومندی در ماد تشکیل داد. هووخشتره پس از انقیاد سکاها در ماد، گروهی از سکاها را به غرب ماد کوچ داد و این سرزمین را به نام آنان سکزی یا ساکز خواندند که اکنون به سقز معروف است. گیرشمن می نویسد: سکاها در زمان اشغال ایران، سَقِز، ناحیه ای از کردستان را پایتخت خود قرار دادند، که الان نیز، با قدمتی ۳۰۰۰ ساله، یکی از قدیمی ترین شهرهای جهان به شمار می آید؛ چنان که آثاری از ایشان در آن حوالی پیدا شده؛ و گویند که کلمهٔ «سقز»، مشتق اسم «سَ
کا» است. هخامنشیان. در اویل دوران هخامنشیان، درگیری های مرزی با سکاها ادامه داشت. در سال ۵۲۹ پ.م کوروش به قبایل سکاها در آسیای مرکزی (شمال شرق ایران) حمله کرد و در جنگ با ماساگت ها کشته شد. وی را در پاسارگاد دفن کردند.. داریوش دیگر پادشاه هخامنشی در سال ۵۱۲–۵۱۴ پ.م به سکاها در ناحیه شمال قفقاز و دریای سیاه حمله می کند. . و برای تنبیه سکاها تا مرکز اروپا و بسارابیا پیشروی کرد. هرودوت نقل می کند که سکاها از راهکار کوچ نشینان استفاده نمودند و به جای رویارویی و جنگیدن با سپاه هخامنشی، گریختند و سپاه داریوش را تا داخل اعماق سرزمین های خود کشاندند. هرچند لشکرکشی داریوش نتوانست سکاها را زیر یوغ هخامنشیان درآورد؛ ولی آسیای غربی را برای سه قرن از حملات چادرنشینان سکایی در امان نگاه داشت. بابل هخامنشی. برخی اسناد تجاری بابل، مربوط به دوران نبوکدنصر دوم و نبونئید نشان می دهد که کیمریان و اسکیت ها، حتی پیش از فتح میان رودان به وسیله پارس ها، بر ابزارهای نظامی بابلی ها اثر گذاشته بودند. سکاها در سده پنجم پیش از میلاد مسیح، آداب و رسوم بابلی را پذیرفته بود. همه می دانند که مردمان قبیله های سکایی، در سپاه هخامنشی شرکت داشتن
د و با زندگی نظامی آشنایی داشتند. بیشتر آنها، در زیرمجموعه «سوارکار تیرانداز» به هخامنشیان خدمت می کردند. در یک سند بابلی به سال ششم پادشاهی کمبوجیه دوم (۵۲۴ پ. م) که در اوروک کشف گردید، اشاره شده که عده ای از سکاها به عنوان سرباز در بابل خدمت می کنند. گروهی از سربازان سکایی، مأمور حفاظت از قایق های باری (مواد غذایی) بودند که به فرمان دربار شاه، ارسال می گشت. در یکی از گزارش های اسناد بابلی، بار قایق حاوی مواد غذایی به وسیله معبد اثانا ارسال شده بود. همین متن نیز به مترجمانی اشاره می کند که خدمات آن ها برای ایجاد ارتباط میان سکاها و بابلی ها ضروری بوده است. سکاها در نبردهای هخامنشی. سکاها در نبرد هخامنشیان و یونانیان شرکت داشتند و به همراه کادوسیان و مادها در یک جناح قرار داشتند و تحت فرماندهی آتروپات بودند. آریان مورخ یونانی ترکیب سپاه هخامنشی در جنگ گوگمل را چنین آورده است: باختری ها، سغدی ها و هندی های مجاور باختر به فرماندی بسوس والی باختر بودند. ساک ها که از سکاهای آسیایی و مستقلند ولی متحد داریوش می باشند و تحت فرماندهی ماباسس هستند. هندی های کوهستان تحت فرماندهی برسائت والی رخج بودند. سوارهای پارتی، هی
رکانی و تپوری تحت فرماندهی فراتافرن بودند. مادی ها، کادوسیان و سکاها تحت فرماندهی آتروپات بودند. سکنه دریای سرخ را اُرُن توبات و آریوبرزن و اکسی نِس اداره می کردند. بر شوشی ها و اوکسیان اُگزاتر پسر آبولیتاس ریاست داشت و بر بابلی ها، سی تاکیان و بر کاریان، بوپار ریاست داشت. ارمنی ها به سرداری اُرونت و میثروس تِس بودند و کاپادوکی ها به سرداری آری آرسِس بودند و سل سوریان و بین النهرینی ها به فرماندهی مازه والی بابل بودند. آریان در مورد آرایش جنگی چنین آورده است: در جناح چپ سواره نظام غربی و دهایی و رخجی صف بسته بودند و نزدیک آن سواره نظام و پیاده نظام پارسی که با هم مخلوط بودند. در جناح راست سل سوریان، اهالی میانرودان، مادی ها، پارتی ها، سکاها و پس از آن تپوری ها و هیرکانی ها ایستاده بودند. در قلب، داریوش با تمام خانواده و نجبای ایران قرار گرفته بود و هندی ها و کاریان و آناپاست ها و تیراندازان آمارد در اطراف او بودند. اشکانیان. بنیانگذاران امپراتوری اشکانی، گروهی از قبایل سکایی موسوم به پرنی بودند، که با یورش به منطقه پارت، و تحمیل شکست های سنگین بر یونانیان دولت خود را پایه ریزی کردند. خاستگاه اولیه پرنی ها احت
مالاً جنوب روسیه بوده است. در زمان اشکانیان و در حدود اواخر قرن دوم پیش از میلاد سکاهای کوچ نشین در مرزهای شرقی اشکانیان پیشروی کردند و نواحی قندهار و سیستان امروزی را تسخیر نمودند. سکاها از آنجا به کابل و پنجاب نیز نفوذ کردند. تسخیر سیستان دائمی بود، چنانچه نام سیستان در واقع به نام این اقوام برمی گردد. آن ها در این دوره مشکلات بزرگی برای اشکانیان به وجود آوردند و اشکانیان را تا سراشیبی سقوط پیش بردند. چنانچه فرهاد دوم (ح۱۳۸ یا ۱۳۷- ح۱۲۸ ق. م) در نبرد با سکاها کشته شد و جانشین او اردوان دوم (ح۱۲۸- ح۱۲۳ ق. م) نیز در نبرد با آنان به طرز مرگباری زخمی گردید. تنها در زمان مهرداد دوم بود (ح۱۲۳–۸۷ ق. م) که اشکانیان توانستند بر سکاها غلبه یابند و مهرداد دوم سکاهای سیستان را تحت فرمان اشکانیان درآورد. در سال ۴۷ میلادی گندفر از پادشاهان پارتی هند، سکاهای شمالی را از گنداره اخراج کرد. ساسانیان. سیستان، بعد از ناپدید گشتن سکاها، جزئی از امپراتوری ساسانیان شد. در زمان شاپور یکم، این منطقه، با نام کاملش، سَکِستان، تورستان () و هند، تا کناره های دریا، استان (به فارسی میانه: شَهر) امپراتوری بود و گاهی به فرزند شاهنشاه واگذا
ر می شد. در یک چهارم (کوست) شرقی این استان، اداره هر دو منطقه زرنج و هرات را به پایتخت اداری خود در زرنج منتقل کرد و آتشکده ایالتی زرتشتیان در آنجا پابرجا بود. هنگامی که پای اعراب در قرن اول هجری / هفتم میلادی بدانجا رسید، مهاجمان با موبد موبدان و رئیس هیربد مواجه گشتند. آتشکده کرکویه بعد حمله اعراب دست نخورده باقی ماند. با این حال، در گزارش های تاریخی، وجود کلیسای نسطوری با اسقف آن، مکتوب گشته است. زبان و ادبیات. از زبان سکاها در دوره باستان هیچ اثر مکتوبی در دست نیست. گزارش های هرودوت از افسانه ها و داستان های اسکیتی و به وجود ادبیات بسیار غنی و به ویژه، حماسی زبان سکایی باستانی گواهی می دهد. به روایت هرودوت، پس از پیروزی سومین شاه ماد (هووخشتره) بر سکاهای غاصب (اسکیتی ها) و بازستانی امپراتوری ماد، با آن ها با مهربانی رفتار کرد و «پسرانی را بدیشان سپرد تا به زبان خود و هنر تیراندازی را بدان ها بیاموزد». به اعتقاد دیاکونوف زبان اسکیت ها و زبان مادها بقدری بهم نزدیک بود که تفاهم میان ساکنان پادشاهی ماد و پادشاهی اسکیت را مقدور می ساخت. تنها آثار بازمانده از زبان سکایی باستان، برخی اسامی افراد، قبیله ها و مکان
ها در کتیبه های یونانی منطقه پنتوس و در آثار یونانی است، که بر اساس آن ها و به کمک زبان های ایرانی باستان (اوستایی و فارسی باستان) و نام چند مکان (تپه، رودخانه در اوکراین و جنوب روسیه)، می توان برخی از واژه های این زبان را بازسازی کرد. رضایی باغ بیدی، ۲۳ واژه را گردآوری کرده است: زبان سکایی باستان، گویش های مختلفی داشته که دو تا از آنها، اسکیتی و سرمتی بودند. به روایت هرودوت، زبان سرمت ها اسکیتی است، اما به اصالت باستانی اش صحبت نمی شود. شواهد نشان می دهد که دست کم در برخی از گویش های اسکیتی-سرمتی باستان xv ایرانی باستان به f و d ایرانی باستان در میان دو مصوت به l (یعنی d &lt; δ &lt; l) تبدیل گشته است. مانند farna* به معنی «فر، فره» از xvarnah و skula* (نام یکی از شاهان اسکیتی) از skuda. زبان و ادبیات سکایی میانه (ختنی و تمشقی). زبان سکایی میانه، یا زبان ختنی از زبان های ایرانی میانه است آثاری که به زبان سکایی در اواخر سده نوزدهم میلادی و اوایل سده بیستم میلادی در تُمشُق، نزدیک مارال باشی واقع در شمال شرقی کاشغر و در ختن، در جنوب شرقی همان شهر به دست آمده است. همهٔ این آثار متعلق به بودایی هاست و حتی آثار غی
ردینی سکایی نیز رنگ و صبغهٔ بودایی دارد. آثار غیردینی بخشی شامل نامه های خصوصی و بخشی شامل مکاتبات دیوانیِ ختن است. آثار سکایی را به دو دستهٔ سکاییِ ختنی (یا ختنیِ مطلق) و سکایی تمشُق تقسیم می کنند. آثار تمشقی از نظر زبانی کهنه تر هستند. ژنتیک. براساس پژوهش های ژنتیکی صورت گرفته بر اسکلت های باقی مانده از سکاها در منطقه سیبری، کشور روسیه، هاپلوگروپ بخش عمده مردان سکایی متعلق به هاپلوگروپ R1a-z93 است، که این هاپلوگروپ عموماً در مردمان هندواروپایی رایج بوده و طی مهاجرت آریایی ها پخش شده است. این هاپلوگروپ بیشتر در نواحی شرقی ایران رایج است. میراث. ریشه تمدن ها و مردمان بسیاری به سکاهای باستان مرتبط دانسته می شود. اَلان ها. آلانان مردمی ایرانی احتمالا مرتبط با ماساژت ها (سکاهای تیزخود) بودند که به قفقاز کوچیدند و برخی از آنها مهاجرتشان را به اروپا و حتی به شمال آفریقا ادامه دادند. عموماً آنها به عنوان بخشی از اتحادیه بزرگی از قبایل کوچ نشین ایرانی باستانی یعنی سرمتیان در نظر گرفته می شوند که از سده سوم پیش از میلاد تا سده چهارم میلادی بر استپ پونتیک تسلط داشتند. تاریخ آلان ها را می توان به ۳ دوره، «مهاجرت گسترده
تا پیش از مسیحیت»، «آغاز مسیحیت تا هجوم مغول»، «پسا حمله مغول» تقسیم کرد.
اپرویز سکستانی یا اپرویز سیستانی از اشراف ایرانی بود که در قرن هفتم به عنوان مرزبان سکستان فرمان راند. نام او نخستین بار در سال ۶۵۰/۱ در هنگام حمله اعراب به ایران ذکر شده است و گفته شده که تسلیم اعراب شده است. وقتی که او با افسر نظامی ارتش اعراب، ربی ابن زیاد حریثی مذاکره می کرد، ربی ابن زیاد از جسد دو سرباز مرده به عنوان صندلی استفاده کرد. این باعث ترسیدن اپرویز شد که به منظور راحت کردن مردم سکستان، صلحی با اعراب برقرار کرد که هزینهٔ آن خراجی سنگین بود. دو سال بعد، مردم سکستان در برابر اعراب شورش کردند، لیکن از اپرویز سخنی به میان نیامده است.
آناهید آباد (سارگیسان) ( (متولد ۱۳۴۱ تهران) کارگردان، دستیار کارگردان و برنامه ریز ایرانی ارمنی تبار است. زندگی هنری. آباد فارغ التحصیل رشته زبان ارمنی است. او با گذراندن دوره فیلمسازی در مرکز اسلامی آموزش فیلمسازی و دستیاری کارگردان و برنامه ریز در فیلم «خلع سلاح» به کارگردانی محمدرضا داوودنژاد فعالیت سینمایی را آغاز کرد. آباد که سابقه سال ها دستیاری چهره هایی چون بهرام بیضایی، واروژ کریم مسیحی، علیرضا داوودنژاد و احمدرضا درویش را در کارنامه دارد. وی با ساخت فیلم «کارواجار» در سال ۱۳۹۴ اولین تجربه کارگردانی خود را در سینما پشت گذاشته است. آناهید آباد قبلا رئیس کانون برنامه ریزان و دستیاران کارگردان بوده است.