Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ٔ آن ها در لیبی انجام دادند. در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۵، یک دستهٔ دو فروندی اف-۱۵ئی، ابونبیل الانباری، رهبر دولت اسلامی عراق و شام در لیبی را در حمله ای در نزدیکی درنه در شرق لیبی کشتند. در ۲۰ فوریهٔ ۲۰۱۶، اف-۱۵های ئی نیروی هوایی ایالات متحده به یک کمپ آموزشی داعش در نزدیکی صبراته که در آن جنگجویان خارجی مستقر بودند، حمله کردند و طبق گزارش ها، نورالدین چوچان، یک جهادگر تونسی ۳۶ ساله مرتبط با حملات سوس در سال ۲۰۱۵ کشته شد. منابع اعلام کردند که در این حمله ۴۹ نفر کشته و ۶ نفر زخمی شدند. بر پایهٔ گزارش ها دو صربستانی که در سال ۲۰۱۵ توسط داعش ربوده شده بودند نیز کشته شدند. در ۸ ژوئن ۲۰۱۷، یک فروند اف-۱۵ئی یک پهپاد متعلق به متحدان رژیم بشار اسد را در نزدیکی تنف سوریه در نزدیکی محل استقرار نیروهای آمریکایی سرنگون کرد. این پهپاد احتمالاً شاهد ۱۲۹ بوده است. در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۷، دومین شاهد-۱۲۹ توسط یک اف-۱۵ئی در نزدیکی منطقهٔ ممنوعه ۵۰ مایلی در اطراف تنف سرنگون شد. در ۲۱ اوت ۲۰۲۱ یک فروند اف-۱۵ئی آمریکایی، یک پهپاد ناشناس را با موشک ایم-۹ایکس سایدوایندر در حالی که این پهپاد به نیروهای آمریکایی در شرق سوریه نزدیک می شد، سرنگون کرد.
کاربران. محمد رضا شاه نیز تعدادی اف 15 ایگل را به زور و چالش سفارش داده بود که بعد از انقلاب به دستور مهدی بازرگان سفارشات لغو شد
مک دانل داگلاس اف۴ فانتوم ۲ در خدمت استرالیا یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است .
مک دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ در خدمت بریتانیا یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۶۶–۱۹۶۹ ساخته شد. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. مک دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ یکی از هواپیماهای اصلی رزمی بریتانیا از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۲ بود. بریتانیا نخستین مشتری صادراتی این جنگنده ساخت آمریکا بود، که در شرایطی از مشکلات سیاسی و اقتصادی پیرامون طرح های داخلی بریتانیا برای هواپیماهای مشابه، سفارش داده شد. فانتوم برای خدمت در هر دو نیروی هوایی سلطنتی (RAF) و بازوی هوایی ناوگان (Fleet Air Arm) در چندین نقش از جمله دفاع هوایی، پشتیبانی نزدیک هوایی، حمله در ارتفاع پایین و شناسایی تاکتیکی خریداری شد. بیشتر فانتوم هایی که توسط بریتانیا به کار گرفته شدند، به صورت یک سری ویژه تولید شده بودند که شامل میزان قابل توجهی فناوری بریتانیایی بود. این اقدام به منظور حمایت از صنعت هوافضای بریتانیا پس از لغو چند پروژه مهم داخلی صورت گرفت. دو مدل اولیه مخصوص بریتانیا ساخته شد: مدل F-4K که از ابتدا برای رهگیری و دفاع هوایی طراحی شده بود و قرار بود توسط نیروی دریایی سلطنتی ا
ز روی ناوهای هواپیمابر عملیاتی شود، و مدل F-4M که در نیروی هوایی سلطنتی برای نقش های تهاجمی تاکتیکی و شناسایی به کار گرفته شد. در میانه دهه ۱۹۸۰، مدل سومی نیز وارد خدمت شد، زمانی که پانزده فروند هواپیمای F-4J دست دوم برای تقویت دفاع هوایی بریتانیا پس از جنگ فالکلند خریداری گردید. فانتوم در سال ۱۹۶۹ وارد خدمت در هر دو نیروی دریایی سلطنتی و نیروی هوایی سلطنتی شد. در خدمت نیروی دریایی، نقش اصلی آن دفاع هوایی از ناوگان بود و نقش های ثانویه شامل حملات متعارف و هسته ای نیز به آن محول شده بود. در نیروی هوایی، فانتوم به زودی در وظایف اولیه خود با هواپیماهایی که به طور خاص برای حمله، پشتیبانی نزدیک و شناسایی طراحی شده بودند جایگزین شد و به جای آن به مأموریت های دفاع هوایی منتقل گردید. تا اواسط دهه ۱۹۷۰، فانتوم به رهگیر اصلی بریتانیا تبدیل شد و در این نقش تا سال ۱۹۹۲ به خدمت ادامه داد، زمانی که در پی کاهش های دفاعی پس از پایان جنگ سرد، از خدمت خارج شد.
مک دانل داگلاس کی سی-۱۰ اکستندر یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مک دانل داگلاس ام دی-۹۴ایکس یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است .
مک دانل داگلاس تی-۴۵ گوسهاوک یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مک دانل داگلاس وای سی-۱۵ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است . این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مک دانل داگلاس سی اف-۱۸ هورنت یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل داگلاس و بوئینگ در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی سلطنتی کانادا بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مک دانل داگلاس ای-۱۲ اونجر ۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل داگلاس و جنرال داینامیکس در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بوده است.
مک دانل ۱۱۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل در کشور ایالات متحده آمریکا است . این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مک دانل سی اف-۱۰۱ وودوو یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی سلطنتی کانادا بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مک دانل اف۲اچ بانشی یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مک دانل اف۳اچ دمون یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مک دانل تی دی۲دی کاتیدید یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل در کشور ایالات متحده آمریکا است .
مک دانل ایکس اف-۸۸ وودوو یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مک دانل ایکس اف-۸۵ گابلین یک هواپیمای جنگنده پیش نمونه بود که شرکت مک دانل در خلال جنگ جهانی دوم طراحی و تولید آزمایشی کرد. این هواپیما برای رهاسازی از دریچه بمب هواپیماهای بمب افکن کانویر بی-۳۶ به عنوان یک هواپیمای انگل طراحی شده بود. وظیفه در نظر گرفته شده برای ایکس اف-۸۵ها، دفاع از هواپیماهای بمب افکن در برابر هواپیماهای رهگیر دشمن بود که نیاز به آن در طول جنگ جهانی دوم احساس شده بود. تا پیش از این که نیروهای هوایی ایالات متحده این پروژه را لغو کند، شرکت مک دانل دو پیش نمونه از این هواپیما تولید کرده بود. ایکس اف-۸۵ به منظور رفع نیاز نیروهای هوایی ایالات متحده به جنگنده ای با قابلیت حمل شدن به وسیله نورثروپ وای بی-۳۵ و بی-۳۶ طراحی شد و توسعه پیدا کرد. در آن زمان بمب افکن هایی با برد بلند طراحی شد که هواپیماهای شکاری-رهگیر موجود در آن زمان برد عملیاتی لازم برای پشتیبانی از آنها را نداشتند. ایکس اف-۸۵ یک موتور جت کوچک داشت و ویژگی منحصر به فرد طراحی آن، بدنه تخم مرغی شکل و پایدارکننده افقی چنگال مانند آن بود. پیش نمونه های این جنگنده، در سال ۱۹۴۸ تولید شد آزمایش شد. آزمایش پرواز نشان داد که هواپیما از طراحی
خوبی بهره برده است اما در مقایسه با دیگر شکاری هایی که احتمال برخورد هوایی با ایکس اف-۸۵ را داشتند، عملکرد ضعیفی نشان داد. فرایند اتصال به بدنه هواپیمای مادر نیز با اشکالاتی مواجه بود. درنتیجه، این پروژه سریعاً لغو و پیش نمونه های تولیدی نیز به موزه منتقل شدند. در سال ۱۹۴۷ نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا (USAF) که جانشین نیروهای هوایی ایالات متحده (USAAF) شده بود، به آزمایش طرح مفهومی هواپیمای انگل طی پروژه های ام ایکس-۱۰۶ تیپ تاو، فیکان و تام-تام ادامه داد که این پروژه ها نیز بعدها لغو شدند. پیش زمینه. ایده اولیه طرح هواپیمای انگل به سال ۱۹۱۸ بر می گردد؛ زمانی که نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا امکان رهاسازی یک هواپیمای کمل از زیر کشتی هوایی ۲۳-کلاس را آزمایش کرد. در خلال دهه ۱۹۳۰ میلادی، نیروی دریایی آمریکا نوعی هواپیمای انگل کوتاه برد به نام اف۹سی اسپاروهاوک در اختیار داشت که از طریق کشتی های هوایی یواس اس اکرون (زدآراس-۴) و یواس اس مکون (زدآراس-۵) پرواز می کرد. در اوایل سال ۱۹۳۱ میلادی، یک طراح هواپیما به نام ولادیمیر وخیمستروف بر روی پروژه ای با نام پیوند در اتحاد جماهیر شوروی کار می کرد که طی آن تا ۵ فروند
هواپیما از گونه های مختلف را دو بمب افکن پولیکارپوف تی بی-۲ و توپولف تی بی-۳ حمل می کردند. تنها نبردی که هواپیماهای انگل انجام دادند، در اوت ۱۹۴۱ بود که طی آن، یک بمب افکن شیرجه ای آی-۱۶ به وسیله یک بمب افکن توپولف تی بی-۳ حمل می شد و باراندازهای شهر کنستانتسا و پل آنجل سالیگنی در رومانی را هدف قرار می داد. پس از این حمله، این اسکادران که مقر آن در کریمه قرار داشت به مواضع تحت کنترل نیروی های پیشروی آلمان یک حمله تاکتیکی انجام داد و پل واقع بر روی رودخانه دنیپر در زاپروژیا را بمباران کرد. پس از آن در طی جنگ جهانی دوم نیروی هوایی آلمان نازی آزمایشی بر روی مسرشمیت ام ئی ۳۲۸ به عنوان هواپیمای انگل انجام داد، اما مشکلات موتور پالس جت این هواپیما قابل حل نبود. پروژه های دیگر هواپیماهای انگل مانند آرادو ئی. ۳۸۱ و سامبولد سو ۳۴۴ که بر پایه پیشران جت بوده و در اواخر جنگ در جریان بود، صرفاً پروژه های بر روی کاغذ بودند که قابلیت درک اجرایی نداشتند. در خلال جنگ جهانی دوم، بمب افکن های آمریکایی همچون بوئینگ بی-۱۷ فلایینگ فورترس، کانسالیدیتید بی-۲۴ لیبراتور و بوئینگ بی-۲۹ را جنگنده های برد بلند ریپابلیک پی-۴۷ تاندربولت و
نورث امریکن پی-۵۱ ماستنگ حفاظت می کردند. برد این جنگنده ها برای بمب افکن های نسل بعدی نیروهای هوایی ایالات متحده (USAAF)؛ یعنی بی-۳۵ و بی-۳۶، مناسب نبودند. از طرفی، طراحی یک جنگنده برد بلند هزینه بالایی داشت و سوخت گیری هوایی نیز هنوز فناوری پیچیده و پر خطری بود. به علاوه، خستگی خلبانان جنگنده در خلال ماموریت های حفاظت بمب افکن ها در اروپا و اقیانوسیه از عواملی بود که عزم طراحان را برای رسیدن به یک ایده خلاقانه جزم کرد. در آن زمان، گزینه های مختلفی در ذهن طراحان نیروی هوایی آمریکا بود. از جمله استفاده از یک جنگنده بدون خلبان و قابل هدایت از راه دور، که پیش از ایده هواپیمای انگل، قابل اعتمادترین روش دفاع از بی-۳۶ها بود. طراحی و توسعه. در ۳ دسامبر ۱۹۴۲ نیروی هوایی وقت آمریکا فراخوانی جهت ارائه پیشنهادهایی برای طراحی یک جنگنده کوچک با موتور پیستونی اعلام کرد. فرماندهی تجهیزات هوایی پیشنهادهای رسیده را تا ژوئیه ۱۹۴۴ ارزیابی و انتخاب کرد. در ژوئیه ۱۹۴۵ مشخصات فنی درخواستی بازبینی شد و MX-472 که طرح یک جنگنده با موتور جت بود، ارائه شد. هر چند شرکت های هوافضای مختلف مطالعات امکان سنجی متعددی برای این جنگنده انجام دا
دند، اما تنها شرکت مک دانل توانست طرح پیشنهادی برای درخواست اولیه سال ۱۹۴۲ – و پس از آن درخواست بازبینی شده – ارائه کند. طرح پیشنهادی این شرکت با نام مدل-۲۷ کاملاً بازبینی شده بود تا بتواند مشخصات فنی درخواستی جدید را ارائه کند. طرح مفهومی اولیه مدل-۲۷ عبارت بود از جنگنده ای که به صورت نیمه پنهان در زیر هواپیماهایی چون بی-۲۹، بی-۳۵ و بی-۳۶ حمل می شد. نیروی هوایی وقت آمریکا این طرح را به دلیل افزایش نیروی پسار و ایجاد محدودیت در پیکربندی اتصال بدنه جنگنده-بمب افکن رد کرد. در مارس ۱۹۴۵، تیم طراح شرکت مک دانل به سرپرستی هرمان دی. بارکی، طرح بازبینی شده ای با نام مدل-۲۷دی ارسال کردند که در آن، مدل قبلی کاملاً بازطراحی شده بود. در این طرح، جنگنده کوچک دارای بدنه تخم مرغی شکل همراه با یک پایدار کننده عمودی سه شاخه چنگال مانند، یک پایدار کننده افقی با زاویه رو به بالا و یک بال متحرک با قابلیت تغییر زاویه ۳۷ درجه بود که به آن امکان قرارگیری در محفظه بمب یک بمب افکن را می داد. این جنگنده کوچک ۴٫۵۲ متر (۱۴ فوت و ۱۰ اینچ) طول و بال های آن در حالت باز شده ۶٫۴ متر (۲۱ فوت) اندازه داشت. محدودیت ذخیره سوخت آن که ۴۲۰ لیتر (۱
۱۲ گالن آمریکایی) بود، موجب می شد که تنها ۳۰ دقیقه زمان مداومت پروازی برای آن در نظر گرفته شود. در مرکز ثقل این جنگنده یک چنگک قرار داده شد که در حین پرواز جمع می شد و به صورت هم سطح با قسمت بالایی دماغ هواپیما قرار می گرفت. وزن خالی این هواپیما ۱٫۸ تن (۴۰۰۰ پوند) بود. همچنین برای کاهش وزن، این هواپیما مجهز به ارابه فرود نبود. در طی پروازهای آزمایشی و برای شرایط فرود اضطراری، یک چرخ و میله ثابت فولادی در زیر بدنه و یک پایه فرود فنری در زیر نوک بال ها تعبیه شده بود. با وجود تنگی فضا، خلبان به صندلی پران مجهز به باروت بی دود، کپسول تنفسی اضطراری و چتر نجات مجهز بود. همچنین این جنگنده به وسیله ۴ تیربار ۱۲٫۷ میلی متری در نوک دماغه مسلح شده بود. در حالت عملیاتی ممکن است هواپیمای انگل به وسیله یک ترپیز (شبیه به طناب بندبازی) رهاسازی و مجدداً بازیابی شود. با بازشدن ترپیز، موتور جنگنده روشن می شد و خلبان می توانست با کشیدن دماغه هواپیما به عقب، از قلاب رها و از هواپیمای مادر جدا شود. در مرحله بازیابی، جنگنده از زیر به هواپیمای مادر نزدیک می شد و به وسیله چنگک جمع شونده در دماغه هواپیما، مجدداً به ترپیز متصل می شد. طر
ح هایی وجود داشت که طی آن در هر دسته ۲۴ تایی از بمب افکن های بی-۳۶، تعدادی به ایکس اف-۸۵ مجهز شوند و در هر بمب افکن، یک تا چهار جنگنده جاسازی شود. بنابراین حدود ۱۰ درصد از بی-۳۶های سفارش داده شده، به جای مخزن بمب، به حمل کننده جنگنده مجهز شدند که می توانست بین ۳ تا ۴ فروند اف-۸۵ را در هر بمب افکن جای دهد. در اکتبر ۱۹۴۵ نیروی هوایی آمریکا قیمت طرح توسعه یافته این دو پیش نمونه ساخته شده (به شماره سریال های ۵۲۳/۴–۴۶) را استعلام کرد. این در حالی بود که قرارداد ساخت این جنگنده تا فوریه ۱۹۴۷ نهایی نشده بود. بعد از موفقیت و تأیید پرسنل فنی نیروی هوایی وقت آمریکا از دو مدل چوبی ساخته شده در سال های ۱۹۴۶ و ۱۹۴۷، شرکت مک دانل اقدام به تولید ۲ پیش نمونه در اواخر سال ۱۹۴۷ کرد. مدل ۲۷ دی به ایکس پی-۸۵ تغییر نام داد اما در ژوئن ۱۹۴۸ به ایکس اف-۸۵ تغییر داده شد و نام مستعار «گابلین» بر آن نهاده شد. برنامه بر آن بود که درخواست سفارش ۳۰ فروند پی-۸۵ داده شود اما نیروی هوایی وقت آمریکا رویکرد محتاطانه ای اتخاذ کرد؛ اگر نتیجه آزمایش های دو پیش نمونه ساخته شده رضایت بخش بود، سفارش ۱۰۰ فروند از این هواپیما در مرحله بعد قرار داشت.
تاریخچه کاربری. در آزمایش تونل باد در فرودگاه صحرایی فدرال موفت واقع در کالیفرنیا، نمونه اول ایکس اف-۸۵ به طور ناگهانی از جرثقیل در ارتفاع ۱۲ متری سقوط کرد که باعث خسارات قابل توجه به زیر و جلوی بدنه و همچنین ورودی هوای موتور شد. پیش نمونه دوم می بایست جهت مابقی آزمایش های تونل باد و آزمایش های اولیه پرواز، جایگزین می شد. پس از عدم امکان استفاده از بمب افکن های بی-۳۶، تمامی پروازهای آزمایشی ایکس اف-۸۵ به بمب افکن های اصلاح شده بوئینگ بی-۲۹ به عنوان هواپیمای مادر انتقال یافت. در این بمب افکن ها، دریچه رهاسازی بمب و ترپیز برای این هواپیما مناسب سازی شده بود و همچنین از چند سری تجهیزات و وسایل فیلم و عکس برداری استفاده شده بود. از آنجایی که بی-۲۹ها — که به مانتسترو (هیولا) شناخته می شدند — از بی-۳۶ها کوچکتر بودند، می بایست پروازهای آزمایشی ایکس اف-۸۵ها به صورت نیمه جاسازی شده در زیر بمب افکن انجام می شد. جهت بارگیری ایکس اف-۸۵ها در هواپیمای میزبان، یک گودال بارگیری ویژه آسفالتی در بخش جنوبی پایگاه نیروی هوایی ادواردز جایی که کلیه پروازهای آزمایشی در آن انجام می شود، حفر شده بود. در ۲۳ ژوئیه ۱۹۴۸ ایکس اف-۸۵ یکی ا
ز ۵ پرواز خود با بی-۲۹ را انجام داد، این پرواز برای آزمایش پرواز هواپیمای مادر به صورت جفت شده با هواپیمای انگل طراحی شده بود. ایکس اف-۸۵ به صورت جاسازی شده در محفظه بمب هواپیما حمل می شد، اما برخی اوقات برای ایجاد حس پرواز در خلبان، هواپیما با موتور خاموش به صورت نیمه یا تمام در معرض جریان هوا قرار می گرفت. شرکت مک دانل، خلبان آزمایشی ادوین شوخ را برای آزمایش ایکس اف-۸۵ در نظر گرفت. وی پیش از نخستین پرواز مستقل این هواپیما در ۲۳ اوت ۱۹۴۸، در آزمایش های حمل هواپیما در بمب افکن بی-۲۹ نیز در هواپیما مستقر بود. شوخ پس از جدا شدن از بمب افکن در ارتفاع ۲۰۰۰۰ فوت (۶۰۰۰ متر) به مدت ۱۰ دقیقه و با سرعتی بین ۱۸۰ تا ۲۵۰ مایل بر ساعت (۲۹۰ تا ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت) پرواز کرد و کنترل و مانورپذیری هواپیما را آزمایش کرد. هنگامی که شوخ سعی داشت تا مجدداً به بمب افکن متصل شود، مشخص شد گابلین به شدت نسبت به جریان های آشفته اطراف بمب افکن و همچنین اثر زمین ایجاد شده در نزدیکی بدنه آن، هنگامی که دو هواپیما در نزدیکی هم هستند، حساس است. برای غلبه بر این اثرات به تنظیم دائم اما بسیار ملایم قدرت موتور نیاز بود. پس از سه بار تلاش برای
نزدیک شدن قلاب به ترپیز، شوخ دچار اشتباه محاسباتی در نزدیک شدن به ترپیز شد و کاناپی جنگنده به شدت آسیب دید و پاره شد و کلاه ایمنی و ماسک شوخ نیز آسیب دید. وی توانست هواپیمای پیش نمونه را طی یک فرود بدون چرخ در دریاچه خشک نزدیک پایگاه ادواردز به زمین بنشاند. کلیه پروازهای آزمایشی ایکس اف-۸۵ جهت تعمیر و اصلاحات به مدت ۷ هفته به حالت تعلیق درآمد. شوخ از زمان ایجاد شده استفاده کرد و به شبیه سازی و تمرین اتصال با استفاده از جنگنده لاکهید پی-۸۰ شوتینگ استار مشغول شد. پس از تقویت ۵۰ درصدی قدرت تریم، بهبود وضعیت آیرودینامیک و چند اصلاح دیگر، دو پرواز متصل دیگر با هواپیمای مادر انجام شد تا در ۱۴ اکتبر ۱۹۴۸ شوخ مجدداً توانست عملیات جدایش و رهاسازی از قلاب را انجام دهد. در خلال پنجمین پرواز آزمایشی مستقل در ۲۲ اکتبر ۱۹۴۸، شوخ مجدداً متوجه دشواری در فرایند اتصال دوباره به ترپیز هواپیمای مادر شد. ۴ بار تلاش ناموفق برای اتصال به ترپیز صورت گرفت و نهایتاً قلاب متصل بر روی دماغه ایکس اف-۸۵ شکست و هواپیما، یک بار دیگر، به ناچار، فرود اضطراری موفق در پایگاه ادواردز انجام داد. پس از تعمیر پیش نمونه اول، این هواپیما نیز به برنام
ه پروازهای آزمایشی پیوست تا پروازهای همراه با هواپیمای مادر تکمیل شود. در هنگام پرواز، گابلین از پایداری خوبی برخوردار بود و در ضمن به سادگی پرواز می کرد و از قلاب رها می شد. همچنین پیش بینی های اولیه نشان می داد که در حالت خوش بینانه، حداکثر سرعت آن به ۱۰۴۳ کیلومتر بر ساعت (۶۴۸ مایل بر ساعت) می رسد. پروازهای آزمایشی نخست نشان داده بود که در هنگام نزدیک شدن گابلین به بی-۲۹، آشفتگی جریان قابل توجهی رخ می دهد. این اتفاق موجب شد تا تیغه هایی به قسمت بالا و پایین انتهای بدنه و تیغه هایی نیز به انتهای نوک بال افزوده شود تا بی ثباتی در هدایت و جهت دهی هواپیما در هنگام عملیات اتصال مجدد به هواپیمای مادر، جبران شود. در نسخه های اولیه، قلاب اتصال در جای خود به صورت ثابت قرار داشت؛ اما پس از آن به شکل جمع و باز شونده تغییر داده شد. این اصلاحات نه تنها مشکل را بر طرف نکرد، بلکه مشکل اتصال مجدد دوچندان افزایش یافت. برای حل این مشکل پسارگیرهایی کوچک به قلاب اتصال اضافه شدند که موجب کم شدن ارتعاشات در هنگام باز و بسته شدن قلاب اتصال می شد. پس از ازسرگیری پرواز آزمایشی در ۱۸ مارس ۱۹۴۹، شوخ باز هم با مشکلاتی در اتصال مجدد هو
اپیما روبرو شد و پس از آسیب دیدن جدی قسمت پایدار کننده نوک ترپیز، ناچار به فرود اضطراری شد. پس از تعمیر ترپیز، شوخ در ۸ آوریل ۱۹۴۹ با پیش نمونه اول پرواز کرد. وی پرواز آزمایشی ۳۰ دقیقه ای خود را به اتمام رساند و پس از سه بار تلاش برای اتصال، ناچار به فرود اضطراری مجدد در پایگاه ادواردز شد. مک دانل با آگاهی از مشکلات ایجاد شده حین پروازهای آزمایشی، طرح توسعه یافته ای ارائه کرد که در آن بال های متحرک ۳۵ درجه ای و دلتا شکل جایگزین شده بود و نوید سقف سرعت ۰٫۹ ماخ را می داد. همچنین مک دانل در نظر داشت تا یک ترپیز جمع شونده تلسکوپی اضافه کند که می توانست در هوای آشفته زیر هواپیمای مادر باز شود. پیش از هرگونه کار بر روی ترپیزها و دیگر اصلاحات بر روی ایکس اف-۸۵ یا پیگیری مطالعات طراحی در دست بررسی، نیروی هوایی آمریکا پروژه ایکس اف-۸۵ را در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۹ لغو کرد. دو دلیل اصلی در لغو این پروژه وجود داشت؛ یکی عملکرد ضعیف ایکس اف-۸۵ در مقایسه با هواپیماهای جت متداول زمان خود که در تست های پروازی آشکار شد و دیگری وابستگی زیاد به مهارت فردی خلبان در هنگام اتصال به هواپیمای مادر که این کاستی ها هیچ گاه به طور کامل اصلاح نشد
ند. توسعه عملیاتی سوخت گیری هوایی برای جنگنده های متداول در اسکورت بمب افکن ها، از دیگر عوامل مؤثر در لغو این پروژه بود. دو فروند گابلین تولید شده ۷ بار و مجموعاً به مدت ۲ ساعت و ۱۹ دقیقه پرواز کردند که تنها سه پرواز با اتصال موفق به هواپیمای مادر خاتمه یافت. همچنین شوخ تنها خلبانی بود که با این هواپیما پرواز کرد. توسعه های بعدی. با وجود لغو شدن پروژه ایکس اف-۸۵، نیروی هوایی آمریکا به آزمایش در مورد طرح مفهومی هواپیمای انگل به عنوان جنگنده پدافندی طی چند پروژه ادامه داد. این پروژه ها عبارت بودند از ام ایکس-۱۰۶ "تیپ تاو"، فیکان و "تام-تام" که طی آن هواپیمای جنگنده انگل بر روی نوک بال هواپیمای بمب افکن نصب شده بود. اگر چه پروژه فیکان ترکیب مؤثری از ریپابلیک اف-۸۴اف تاندراستریک و کانویر بی-۳۶ به عنوان جنگنده-بمب افکن-رهگیر از خود نشان داد، اما هدف این پروژه به یک هواپیمای شناسایی راهبردی تغییر یافت. در پروژه فیکان از داده های پروژه ناتمام ایکس اف-۸۵ و توصیه های شرکت مک دانل در طراحی ترپیز مناسب بسیار بهره گرفته شد. در مجموع تعداد ۱۰ فروند از بمب افکن های تغییر یافته بی-۳۶ و ۲۵ فروند هواپیمای شناسایی را در سال ها
ی ۱۹۵۵–۱۹۵۶ فرماندهی هوایی راهبردی (SAC) به صورت محدود به خدمت گرفت تا نهایتاً سیستم های ماهواره ای و هواپیماهای مؤثرتر جایگزین آنها شدند. در نمایشگاه ها. پس از پایان پروژه، ۲ فروند پیش نمونه تولید شده انبار شدند و سپس برای نمایش عمومی در سال ۱۹۵۰ به موزه سپرده شد.
مک دانل ایکس اچ-۲۰ لیتل هنری یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مک دانل ایکس اچ جی اچ ویرلاوی یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل در کشور ایالات متحده آمریکا است . این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مک دانل ایکس پی-۶۷ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک دانل در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
کولیسئوم لندن () یک سالن تئاتر در شهر وست مینستر، لندن است. این سالن که در سال ۱۹۰۴ میلادی ساخته شده مابین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ بازسازی شده است، ظرفیت سالن کولیسئوم ۲٬۵۵۸ نفر است.
پوبلیوس نیگیدیوس فیگولوس ستاره شناس رومی و پس از وارو، دانشمندترین فرد عصر خویش بود. او معاصر و دوست سیسرون بود که در سال ۵۹ امپراتور شد و در ۴۴ ق م در تبعید مرد. تنها قطعاتی از آثارش به جای مانده است، به نام های دربارهٴ ایام، فال نامه، پیش گویی سعد و نحس ایام، دربارهٴ علایم تفأل از روی امعا و احشا، دربارهٴ خواب گزاری، دنیای یونانی و خارجی، دربارهٴ بادها، در طبیعت انسان، دربارهٴ جانوران، و غیره.
پیروزی یک فیلم زندگینامه ای فرانسوی به کارگردانی گزاویه دوراژه که در ۱۸ مه ۲۰۱۱ برای اولین بار در جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد. این فیلم در مورد نیکولا سارکوزی و قدرتش پس از انتصاب در پست وزیر کشور در سال ۲۰۰۲ و رسیدنش به ریاست جمهوری فرانسه در سال ۲۰۰۷ است. در واقع این فیلم بیننده را به دنیای سیاست می برد تا شاید رمز و رازش؛ تعهدات، استراتژی، خیانت، دوستی و گاهی عشق را در این دنیای پیچیده نشان دهد. خلاصه داستان. در ۶ مه ۲۰۰۷ نیکولا سارکوزی بین دو تماس تلفنی از همسرش، سیسیلیا به یاد پنج سال گذشته می افتد و آن را مرور می کند. در سال ۲۰۰۲ و با انتصابش در پست وزارت کشور توسط ژاک شیراک در دولت ژان پیر رافارن به خط مقدم دنیای سیاست وارد می شود. به تدریج نامش بر سرزبان ها می افتد و تصمیم می گیرد تا خود را برای ریاست جمهوری آماده کند تا پس ازژاک شیراک، جایش را در کاخ الیزه بگیرد. اما او مجبور به مواجهه با چالش هایی چون رقابت با وزیر امور خارجه دومینیک دو ویلپن یا عاشقانه مخفی اش با سیسیلیا یا تبلیغات ریچار آتیاس و از همه سخت تر روزنامه نگار سمجی چون آن فولدا شود. فروش. پنج روز پس از انتشارفیلم در فرانسه ۲۲۰هزار نف
ر در ۲۸۱ سینما به تماشای آن نشستند. در &lt;time class="nowrap date-lien" datetime="2011-06-09"&gt;&lt;/time&gt;، تماشاگران این فیلم به بیش از ۵۶۱هزارنفر رسید رقمی که با توجه به تبلیغات این فیلم چشم گیر نبود. تعداد کل پذیرش در فرانسه: ۷۱۸٫۶۴۱ نفر.
تئاتر هیمارکت () یک سالن تئاتر در شهر وست مینستر، لندن است. این سالن که در تاریخ ۴ ژوئیه ۱۸۲۱ تأسیس شده در سال های ۱۸۷۹، ۱۹۰۴ و ۱۹۹۴ مورد بازسازی قرار گرفته است، ظرفیت این سالن ۸۸۸ نفر است.
سیل ۱۳۱۳ تبریز، سیلی بود که در ۸ مرداد ۱۳۱۳ خورشیدی در تبریز رخ داد. سیل تبریز تلفات جانی گسترده ای نداشت؛ ولی از لحاظ مالی با تخریب حدود ۱۳۰۰ خانه و مغازه و بر جای گذاشتن انبوهی از شن و لای و تخته سنگ های بزرگ که می بایست تخلیه شود، خسارات چشمگیری به بار آورد. شرح واقعه. در پی بارندگی هایی در ارتفاعات و نواحی شرقی حومه تبریز در بعد از ظهر روز هشتم مرداد ۱۳۱۳، در حالی که در خود شهر، نشانه ای مبنی بر احتمال بروز یک چنین واقعه ای داده نمی شد، سیل در مسیر رودهای قوری چای و میدان چای سرازیر شده و بعد از تخریب موانعی چون پایه های پل ها و سدها و دیواره های مسیل، در امتداد خیابان پهلوی که از خیابان های عمده شهر محسوب می شد، جریان یافته و تمام ساختمان های اطراف آن را در خود گرفت. این سیل که حدود دو ساعت جریان داشت و سه ساعت نیز طول کشید که به تدریج فروکش کند، در ادامه به سمت نقاطی چون ایستگاه راهﺁهن و قسمت هایی از محله های باغ گلستان، اهراب، شاه آباد و کوچه باغ سرازیر شده و به غیر از تخریب منازل و انبارهای کالا همچون سرای امیر، برخی از مراکز اداری از قبیل ساختمان های نظمیه، عدلیه، بلدیه، و ایالتی را نیز مختل کرد. گفت
ه می شود، سیل پس از تخریب سد، به خیابان پهلوی جاری و از همان ابتدا شروع به خرابی خانه ها و عمارات و مغازه های اطراف خیابان نموده، با سرعت، تا جلوی مسجد کریمخان رسیده، در آنجا دو قسمت شده، قسمتی به خیابان کهنه هجوم آورده و بازارچه خیابان، اداره مالیه شهر و دخانیه را فرا گرفت. اداره چراغ برق، میدان شاهپور، اداره آمار، اداره معارف، ادارات شهربانی، عدلیه، اداره بلدیه، اداره نظمیه، عمارت ایالتی (عالی قاپو) و سرای امیر از جمله مکان هایی بودند که در اثر سیل بخش هایی از آن ها تخریب یا به طور کامل در آب محاصره شدند. این سیل سراسر خیابان پهلوی را مبدل به یک رودخانه لجن زار نمود و در شهر صدای ریزش و خرابی خانه ها، عمارت های پر از آب و ناله های سیل زدگان، شنیده می شد. خسارات. سیل تبریز تلفات جانی گسترده ای نداشت، ولی از لحاظ مالی با تخریب حدود ۱۳۰۰ خانه و مغازه و بر جای گذاشتن انبوهی از شن و لای و تخته سنگ های بزرگ که می بایست تخلیه شود، خسارات چشمگیری به بار آورد. در گزارش منشی کمیسیون سیل زدگان، میزان تقریبی این خسارات به غیر از خساراتی که به خیابان های شهر و ادارات و مؤسسات دولتی وارد آمده بود، از حیث تخریب ساختمان ها