Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر اشتراکی الزاماً برای استارتاپ ها ساخته نمی شوند؛ ولی معمولاً توسط آن ها استفاده می شوند. با توجه به اینکه الزامات فیزیکی اساسی کار کردن در این فضاها فراهم می شود در برخی موارد شتاب دهنده های کسب و کار یا مراکز تحقیق و توسعهٔ شرکت های بزرگ نیز ممکن است در این فضاها مستقر شوند. همچنین این فضاها ممکن است با توجه به شرایط محلی برای تمرکز بر موضوعی خاص راه اندازی شوند، مثلاً برای توسعهٔ گردشگری، یا توسعهٔ بازی سازی. اما این فضاها غالباً امکاناتی را فراهم می آورند که شامل میزکاری، اتاق جلسات، برق، اینترنت پرسرعت، چای و قهوه رایگان است. تاریخچه. از سال ۲۰۰۶ برخی مطالعات نشان داده است که تعداد فضاهای کار اشتراکی و مراکز قابل استفاده تقریباً هرسال دو برابر شده اند. سانفرانسیسکو در حال تلاش برای داشتن جایگاه بزرگ در جامعه (اجتماع) کار اشتراکی است؛ و البته منزلگاهی برای رشد کمی مراکز کار اشتراکی است. همچنین Anca Mosoiu, Tech Liminal را که یک مرکز کار اشتراکی مستقر در اوکلند، کالیفرنیا است، در خلیج سان فرانسیسکو تأسیس کرد. در میامی نیز محیط های جدیدی افتتاح شد که City Desk یکی از آنهاست. همچنین کار اشتراکی در بسیاری از
مناطق وابسته به شهرهایی همچون سیاتل، واشینگتن، پورتلند، اورگن، و ویچیتا، کانزاس گسترش یافت که هم اکنون چندین مکان سازماندهی شدهٔ کو ورکینگ را عرضه می کنند. جامعه کار اشتراکی نیویورک نیز به سرعت در مکان هایی تحت عنوان Regus و Rockefeller Group Business Centerگسترش یافت. همچنین چندین شرکت نوپا جدید همچون WeWork در سراسر این شهر توسعه یافته است. در همسایگی بروکلین به دلیل رشد کارمندان نسل وای در خواست برای کار اشتراکی هرگز تمام نمی شود. به عبارت دیگر در منطقه Gowanus تقریباً از هر ده نفر، یک نفر دورکاری انجام می دهد. منطقه صنعتی Gowanus, Brooklyn که ساختمان های قدیم را به فضاهای کاری مشترک مجدداً طراحی می کنند همانند کارمندان شاغل در مراکز کار اشتراکی شاهد تغییراتی در استارتاپ های جدید هستند. بسیاری از محیط های کار اشتراکی توسط کارآفرینان اینترنتی که دور کاری انجام می دهند و در جستجوی جایگزینی برای کار کردن به صورت مستقل و ایزوله در کافی شاپ ها یا فضای خانه بودند گسترش یافته است. بررسی سال ۲۰۰۷ نشان داد که بسیاری از کارمندان دورکار، از انزوا و ازدست دادن تعامل انسانی هنگام کار در خانه احساس نگرانی می کنند. همچن
ین یک سوم کارکنان بخش خصوصی و دولتی اعلام کرده اند که نمی خواهند در طول کار خود در منزل باشند. در اروپا. فرانسه اولین مرکز کار اشتراکی خود را تحت عنوان la Boate, در سال ۲۰۰۷ در مکان مارسی افتتاح کرد. در سال ۲۰۰۷ نیز دو مرکز جدید به نام های و la Ruche را در پاریس بازگشایی نمود. امروزه انگلستان به مرکزیت لندن از جمله پاسخگوترین کشورهای اروپایی در زمینه ایده کار مشترک است. لندن نه تنها به دلیل تعداد زیاد مراکز کار اشتراکی که ارائه می دهد، بلکه بخاطر تنوع مراکزی که به تناسب نیازهای مختلفی که در میان استارتاپ ها، کار آفرینان و فریلنسرها وجود دارد، رهبری و هدایت بازار کار اشتراکی را برعهده دارد. Camden Collective یک پروژه بازسازی و ترمیم در لندن، که ساختمان ها و زمین های خالی و بلا استفاده را تغییر کاربری می دهد، اولین مرکز کار اشتراکی خود را با اسم ‘wire-less wall-less’ در سال ۲۰۰۹ افتتاح کرد. دولت انگلستان در ژوئن ۲۰۱۳ اعلام کرد که کار اشتراکی به صورت یک طرح آزمایش جدید به منظور استفاده در استراتژی تحت عنوان 'One Public Sector Estate' (که ۱۲ مرجع عمومی در انگلستان را تحت پوشش قرار می دهد) به کار برده می شود. این
کار شوراها را به همکاری با مراکز دولتی و دیگر نهادها جهت اشتراک گذاری ساختمان ها بین کارکنان تشویق خواهد کرد. همچنین مقامات را به استفاده مجدد از زمین های بلا استفاده، کاهش هزینه و آزاد کردن زمین ها برای توسعه شهری قادر خواهد ساخت. کار اشتراکی در قاره اروپا بیشتر رایج شده است که شرکت نوپا کلان شهر برلین، حامی و تقویت کننده اصلی این پروژه بوده است. چندین پیشنهاد متفاوت کار اشتراکی، از جمله Factory Berlin در این شهر می توان یافت. این محیط های کاری مشترک فقط منحصر به شهرهای بزرگ نیست، شهرهای کوچک نیز ممکن است در صورت داشتن افراد جوان و خلاق مخصوصاً شهرهای دانشگاهی نیز مراکز کار اشتراکی را ارائه دهند. "گرایفسوالد" نمونه ایست در آلمان که به همکاری بین مراکز کار اشتراکی و محیط های آکادمیک توجه می شود. در آسیا. از زمان محدود شدن فضاها در کشورهای بزرگ مثل چین، هند، ایران، سنگاپور، فیلیپین، هنگ کنگ و تایوان محیط کار اشتراکی در آسیا بسیار پر طرفدار شده است. به طور مثال برای توسعه جامعه در حال رشد شرکت نوپا، ده ها مراکز کار اشتراکی در هنگ کنگ ساخته شد که با توجه به گفته فوربز هنگ کنگ در کنار دره سیلیکون و نیویورک جزو بخ
ش های پیشرو تکنولوژی در جهان است. درحالی که اکثر مراکز کار اشتراکی در جزیره هنگ کنگ و به طور برجسته در Central و Sheung Wan هستند، ولی به دلیل گسترش در سراسر مناطق، این مراکز می توانند در هر مکانی یافت شوند. قیمت گذاری متناسب با میزان انعطاف پذیری فضا هاست به همین دلیل اکثر فضاها به صورت روزانه، هفتگی و ماهانه میزها را اجاره می دهند و همچنین مجموعه اتاق هایی با سایزهای متفاوت (به طور مثال: ۲، ۳، ۶ کارگاه) و همچنین اتاق ها خصوصی برای قیمت های بالاتر ارائه می دهند. با وجود قیمت های سرسام آور تجهیزات و اجاره ها، مراکز کار اشتراکی گزینه ای بسیار خوب برای شرکت نوپا های کوچک و منحصر به فرد است تا کسب و کارشان را ارتقا دهند. بسیاری از شهرها مراکز کار اشتراکی را با مرکز رشد استارتاپ ها، شتابدهنده ها، صندوق های سرمایه گذاری، و حمایت مربیان همراه می کنند. همچون استارتاپ های حوزهٔ تکنولوژی، کار اشتراکی نیز در بین دورکارها بسیار رواج دارد. یک بررسی در سال ۲۰۱۱ نشان می دهد که اکثر کارمندان کار اشتراکی در اواخر دهه بیست تا سی سالگی و با میانگین سنی ۳۴ سال می باشند که دو سوم مردان و یک سوم بانوان هستند همچنین چهار پنجم کارم
ندان کار اشتراکی حرفهٔ خود را با یکی از مدارک دانشگاهی آغاز کرده اند. بیشتر از نیمی از شاغلان در محیط کار اشتراکی کار مزدی (فریلنسر) هستند و اکثر شاغلان در محیط کار اشتراکی در حوزه صنایع خلاق یا new media فعالیت می کنند. در ایران. در ایران فضاهای کار اشتراکی در کنار شتاب دهنده ها و اکوسیستم استارتاپی در حال توسعه هستند. این فضاها معمولاً برای رشد و توسعهٔ استارتاپ ها شکل گرفته اند و میزبان استارتاپ ها، کارمزدی ها و دیگر افرادی که نیاز به فضای کاری دارند هستند. نمونه های متعددی در تهران، کرج، اصفهان، تبریز، مشهد، زنجان و کرمان شکل گرفته اند. در فضاهای کار مشترک، صندلی ها به صورت اختصاصی و اشتراکی و اتاق های اختصاصی اجاره داده می شود. در این فضاها، امکاناتی مانند اتاق های جلسه، سالن کنفرانس، مینی کافه و اتاق استراحت برای خدمت رسانی به مشترکین موجود می باشد. انواع. محور اصلی کسب و کار مراکز کار اشتراکی اجاره میزهاست و در ادامه ساختن یک جامعه همکاری می باشد. افراد اصلی برای حضور در این مراکز کارمزدیهای حرفه ای، دورکارها و مؤسسین شرکت های کوچک و متوسط هستند که در جستجوی یک جامعه ای با روح همکاری می باشند. همچنین ا
غلب مشتریان از دیگر سرویس های فضای کار مشترک مثل پرینت، همکاری و مشاوره بهره مند می شوند. به دلیل تفاوت شیوه مدیریتی فضای کار اشتراکی که به جای مدیریت و کنترل به جنبه همکاری اهمیت می دهد، مدل کار اشتراکی؛ از شتابدهنده ها، مراکز رشد و Executive suite مجزا می باشد و با هم ترکیب نمی شوند. اکثر مشترکان محیط کار اشتراکی در unconference مثل BarCamp و دیگر رویدادهای فناوری نیز شریک هستند.
کیساکو شیمادا (زاده ) بازیگر ژاپنی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم هیچ راهی برای بازگشت نیست اشاره کرد.
رودی هرینگتون (؛ زادهٔ ) کارگردان و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. از آثار سینمایی اش می توان فاصله قابل توجه (۱۹۹۳) را نام برد.
هولر یا هولر سنگین (Heavy hauler) یک ماشین بسیار بزرگ (یا دراز) است که ویژه ترابری بارهای بسیار سنگین یا خارج از اندازه معمول می باشد و به همین جهت برای حرکت در جاده نیاز به اسکورت و مجوز ویژه دارد. کاربردهای هولر. بارهایی که به طور معمول توسط هولرها تحت اسکورت در بزرگراه ها منتقل می شوند عبارتند از: دیگ های بخار یا بویلرهای عظیم الجثه و مخازن تحت فشار مورد استفاده در صنایع شیمیایی، ماشین آلات کارخانه های صنعتی، قطعات پیش ساخته برای پروژه های ساخت و ساز، ترانسفورماتورهای غول پیکر، توربین ها و خانه ها (عموماً ساخته شده از چوب). اصطلاح "هولر سنگین" همچنین ممکن است برای اشاره به کامیون های کمپرسی آف رود و نیز تریلی های غول پیکر حمل کننده سنگ معدن با ظرفیت 400 تن که در معدن کاوی و نیز ساخت و ساز کاربرد دارند مورد استفاده قرار گیرد. ناگفته نماند که در صنعت هوایی، به هواپیماهای باری ویژه ای که مخصوص جابه جایی مواد و وسایل سنگین می باشند نیز هولر گفته می شود.
برونو لارنس (زاده -درگذشته) بازیگر انگلیسی-نیوزیلندی بود. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم اسپاتسوود اشاره کرد.
لَیلی (همچنین بَهیگ یا بَویگ) یک عروسک مفصلی رقصنده است که به طور سنتی در میان مردم لرتبار (غالباً بختیاریها و لرهای جنوبی)ایران مرسوم بوده است. این عروسک طی گذر زمان و شهرنشینی گسترده جوامع روستایی و عشایری در حال فراموشی بود ولی اخیراً حرکتهایی برای احیای آن آغاز شده است، واج ریشه. منشأ نام لیلی مورد سؤال است و نظریه های گوناگونی دربارهٔ آن وجود دارد. نام بَویگ (بَهیگ) در لُری به معنای عروس است. این واژه به زنانگی، جوانی و نشاط این شخصیت عروسکی اشاره دارد. ساختار و کارکرد. کودکان می توانند این عروسک را با کشیدن رشته نخی که به دستشان می بندند به رقص درآورند. ساختار این عروسک مفصلی ساده و جالب است. مواد طبیعی ترکیب اصلی ساختار عروسک هستند و در کنار آن سکه و پولک، مهره های شیشه ای و همچنین نوارهای رنگی برای تزئین بکار گرفته می شوند. عروسکها و ماسکها در واقع اجازه بروز فعالیت هایی را فراهم می کنند که در عالم واقع امکان آن وجود ندارد. برای مثال در دوره قاجار، یکی از شیوه های ابراز ناخشنودی مردم از شرایط جامعه در سایه خفقان و ترس از انتقاد، گسترش عروسک و خیمه شب بازی بود که در ضمن آن مردم بدون ترس از حاکمان و شرا
یط جامعه، حرفهای خود را منتقل می کردند. عروسک لیلی به علاوه نقشی مهم در نمایش و ماندگاری سنتهای فرهنگی ایفا می کند که بتدریج در جامعه شهری در حال کمرنگ شدن هستند. در واقع همگام با جابجایی روستاییان به شهرها برای بهبود شرایط زندگی، زنان بتدریج شروع به پوشیدن پوشش متداول شهری ایرانی (چادر و مانتو) با دامنه نقش و طرح و رنگ اندک کردند. این تمایل به پوشش یکسان شهری سبب کمرنگ شدن تنوع، نقش و نگار و الگوهای لباس محلی لری شده است. لیلی تداعی کننده پوشش سنتی زنان لر در گذشتهای نه چندان دور است.
گردآوری اعانه یا جذب و جمع آوری کمک های مالی به روند جمع آوری کمک های داوطلبانه نقدی یا غیر نقدی گفته می شود. این کار با درخواست از افراد، شرکت ها و مشاغل، مؤسسات خیریه یا حتی سازمان ها و ادارات دولتی به جهت اعطای کمک های مالی انجام می پذیرد. اگر چه جمع آوری کمک های مردمی به طور معمول اشاره به تلاش برای جمع آوری پول برای سازمان های غیرانتفاعی دارد، گاهی از این کار برای شناسایی و درخواست کمک از سرمایه گذاران یا سایر منابع تأمین سرمایه به منظور تأمین مالی شرکت های انتفاعی نیز استفاده می شود. به طور سنتی، جمع آوری کمک های مردمی عمدتاً شامل درخواست برای کمک های مالی در خیابان یا دم در منازل مردم می شود و این نوع جمع آوری اعانه که به شکل رو در رو انجام می شود رشد بسیار زیادی را در حال تجربه کردن است، با این حال اشکال جدیدی از جمع آوری کمک های مالی از قبیل جمع آوری آنلاین در سال های اخیر پدیدار شده اند، هر چند اغلب این روش های جدید بر اساس روش های قدیمی تر مانند جمع آوری کمک های انتخاباتی بنیان نهاده شده اند.
سه رقص فوق العاده ، اپوس شماره ۵، جزو اولین آثار پیانو نوشته شده توسط دیمیتری شوستاکویچ است که در سال ۱۹۲۲ و در حالی که شوستاکویچ تنها ۱۶ سال سن داشت نوشته شدند.
بوسوواچا () یک منطقهٔ مسکونی در بوسنی و هرزگوین است که در استان بوسنی مرکزی واقع شده است. بوسوواچا ۱۵۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸٬۴۸۸ نفر جمعیت دارد.
کیسه لیاک (به لاتین: Kiseljak) یک منطقهٔ مسکونی در بوسنی و هرزگوین است که در استان بوسنی مرکزی واقع شده است. کیسه لیاک ۱۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱٬۹۱۹ نفر جمعیت دارد.
فرناندو چالانا (, ؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱۰ اوت ۲۰۲۲) ورزشکار اهل پرتغال بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بنفیکا، بوردو، بلننسس، بنفیکا و بنفیکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تیم ملی فوتبال پرتغال بازی کرده است.
ابلسکیور () یا "کلوچه خمیر هزار لا" یا "آپلزکایوز" یک پنکیک سنتی است که به صورت گرد درست می شود. معنی اسم این پنکیک به زبان دانمارکی یعنی برش های سیب، با اینکه در نسخه امروزی وجود سیب در این پنکیک ضروری نیست. ابلسکیور از نضر بافت تاحدی شبیه به پنکیک های اروپایی است مانند پوپوفر و پودینگ یورکشایر، ابلسکیور مانند پنکیک جامد است اما سبک تر و نرم تر است. قالب ابلسکیور. ابلسکیور به صورت تنوری کردن در قالبی مخصوص که دارای چند دندانه نیم کره است درست می شود. این قالب مخصوص استفاده در گاز و اجاق های الکتریکی است. این قالب معمولاً از چدن ساخته می شود زیرا چدن دما را به خوبی انتقال می دهد. نسخه های سنتی آن از مس درست می شود اما در درجه اول جنبه تزئینی دارد. آماده سازی. خمیر ابلسکیور معمولاً از آرد گندم تهیه می شود و سپس با آب دوغ، شیر یا خامه، تخم مرغ، شکر و مقداری کمی نمک ترکیب می شود. در بعضی از دستورهای پخت برای بهتر شدن طعم از چربی (معمولاً کره), هل و خلال لیمو نیز استفاده می کنند و عامل ورآورنده این پنکیک در بیشتر مواقع بیکینگ پودر است اما بعضی مواقع از مخمر نیز استفاده می شود. خمیر ابلسکیور در روغن ریخته می شود ب
عد از پف کردن به اشکال مختلف در می آید (معمولاً گرد). در سنت های قدیم درون ابلسکیور تکه های سیب یا پوره سیب ریخته می شود اما در خانواده های امروزی آلمانی کمتر این سنت پیدا می شود و به جای سیب در آن از تمشک، توت فرنگی، انگورفرنگی سیاه یا مربای تمشک استفاده و در آن کمی شکر قنادی نیز می پاشند. ابلسکیور را نیز می توان به صورت آماده نیز خرید. سنت ها. در دانمارک ابلسکیور را در کریسمس درست می کنند و در طول شب از آن مصرف می کنند. در ماه دسامبر، آن ها همچنین با ابلسکیور شراب نیز مصرف می کنند، در اسکاندیناوی ها با شراب گرم مصرف می کنند. در نروژ وافل هایی درست می کنند که بسیار شبیه به ابلسکیور است.
پرداختن پول از راه اینترنت و بدون حضور فیزیکی پول نقد یا کارت بانکی را پرداخت برخط می نامند. با گسترش اینترنت در بین مردم و پذیرش امنیت پرداخت با استفاده از اینترنت، پرداخت برخط در حال گسترش است. یک راه بهره بردن از پرداخت برخط برای فروشنده (دریافت کنندهٔ پول) به این شکل است که مدیران درگاه های اینترنتی با بانک ها قراردادی می بندند و به این ترتیب پول با همکاری بانک از طریق اینترنت از حساب مشتری به حساب مدیر درگاه واریز می شود.
ترکمن سازی سیاستی بود که دولت ترکمنستان میان سال های ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۶ به منظور تحمیل فرهنگ ترکمن به اقلیت های ناترکمن پی گرفت. افرادی که در برابر این سیاست مقاومت می کردند اغلب نفی بلد می شدند. در این فاصله بر استفاده از پوشش و زبان ترکمنی نظارت می شد. مواردی از اخراج زنان ازبکی که با مردان ترکمن ازدواج کرده بودند به همراه فرزندانشان گزارش شده است. منابع. Wikipedia contributors, "Turkmenization," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Turkmenization&amp;oldid=692979887 (accessed May 21, 2017).
جان لیب (; – ) دانشمند اهل ایالات متحده بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال ادیسون انجمن مهندسان برق و الکترونیک شده است.
ویلیس ویتنی (؛ ۱۱ اوت ۱۸۶۸ – ) شیمی دان اهل ایالات متحده آمریکا و بنیان گذار آزمایشگاه کمپانی جنرال الکتریک بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال ادیسون انجمن مهندسان برق و الکترونیک شده است.
گانو دان (; زاده – درگذشته ) مهندس و مدیر ارشد اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال ادیسون انجمن مهندسان برق و الکترونیک شده است.
جرج اشلی کمبل (؛ تلفظ: ؛ – ) مهندس برق و الکترونیک و مخترع اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال ادیسون انجمن مهندسان برق و الکترونیک و مدال افتخار آی تریپل ئی شده است.
جوزف سلپیان (؛ مهندس برق، ریاضی دان و مخترع اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال ادیسون انجمن مهندسان برق و الکترونیک شده است.
چارلز واگنر (۳ ژانویه ۱۸۵۲ ویبرزویل، آلزاس - ۱۲ مه ۱۹۱۸) یک کشیش اصلاح شده فرانسوی بود که نوشته هایش الهام بخش و در شکل گیری الهیات اصلاح شده در زمان خود بسیار تأثیرگذار بود. زندگی نامه. واگنر در ویبرزویلر، موصل متولد شد، جایی که پدرش کشیش کلیسای لوتران بود. وی در سن ۱۴ سالگی برای تحصیل در پاریس اعزام شد و در ۱۸۶۹ با درجه لیسانس از سوربن فارغ التحصیل شد. او سپس برای یک درجه کلامی به استراسبورگ رفت اما تحصیلات خود را در گوتینگن ادامه داد. تا این زمان انجمن های وی با کلیسای لوتری بوده است، اما در سال ۱۸۷۸، او آلمان را ترک کرد و در رابطه با جناح لیبرال کلیسای پروتستان فرانسه، وزیر امور خارجه را آغاز کرد. وی تا سال ۱۸۸۲ که به پاریس رفت، کشیش یک کلیسای کوچک در Remiremont، Vosges بود. او با همسر جوان خود زندگی در پاریس را به شیوه ای بسیار متواضعانه آغاز کرد. او در یک آپارتمان سه اتاقه در یک خیابان فقیر در نزدیکی شهر دلا باستیله زندگی می کرد و در طول هفته سخت در دانشگاه کار می کرد و گهگاه یکشنبه ها به عنوان واعظ مهمان موعظه می کرد. اما خیلی زود پی برد که تمامی منبرهای ارتدوکس به او بسته شده است. در واکنش به این امر،
تحت نظارت کلیسای پروتستان فرانسه، او روز یکشنبه مدرسه ای را در محلهٔ باستیل افتتاح کرد این جوانه نخستین کلیسای او و بعداً کلیسای جدید "" ("معبد پروتستان پورتال روح") بود. هزینه کلیسا برابر است با ۶۰٬۰۰۰ دلار که کمی کمتر از یک چهارم آن توسط آمریکایی ها تأمین شده است. فلسفهٔ او عشق به مسیحی بدون تعصب بود، و از زندگی ساده و عشق به طبیعت حمایت می کرد. انتشار کتاب " "Jeunesse" " ("جوانان") در سال ۱۸۹۱ او را به عنوان رهبر جنبش اخلاقی در فرانسه معرفی کرد و تأثیر او به طور مداوم افزایش یافت. وی علاوه بر خدمت به عنوان کشیش در یک جماعت بزرگ، در بسیاری از مشاغل خیرخواهانه و خیرخواهانه مشارکت فعال داشت و در این کار با مردان از همه سایه های اعتقادی مذهبی روابط صمیمانه برقرار کرد. از میان نشریات وی، "زندگی ساده" توجه خاصی به ایالات متحده کرد و مورد استقبال گسترده رهبران مذهبی و اخلاقی قرار گرفت. در سال ۱۸۹۵، واگنر و پل دژاردینز تأسیس "روحیه L'Union par l'action" ("اتحادیه برای عمل اخلاقی") را تأسیس کردند، سازمانی که در آن سعی داشت تا در کارهای عملی که مردانی را اختصاص داده بود در بین نژاد Agnostics، کاتولیک رومی، پروتستان
و یهودی گرد هم آورد. وی در کمیته نخستین "جمعیت دانشگاهی" موسوم به "Coopération des Idées" بود که توسط Georges Deherme تأسیس شد و هدف آن تهیه کلاسهای عصرگاهی برای آموزش مرد کارگر بود. در پاییز سال ۱۹۰۴، واگنر به ایالات متحده سفر کرد. از تئودور روزولت که "زندگی ساده" روی آنها تأثیر ماندگار گذاشته بود، به موعظه در کاخ سفید دعوت شد. واگنر آدرسهای متعددی را ایجاد کرد و برای کتاب خود " "برداشت های آمریکا"" (۱۹۰۶) مطالبی کسب کرد. کتابشناسی - فهرست کتب. انگلیسی. بسیاری از کتابهای وی به انگلیسی ترجمه شده است. فرانسوی. بسیاری از آثار او اکنون چاپ نشده است اما احکام آمپلوس در سال ۲۰۰۶ شروع به انتشار آثارش کرد. همچنین "Manuel de bonne vie" (1905) توسط Mme Brandon-Salvador وجود دارد که از آثار وی گردآوری شده است. زندگینامه "Un Homme" توسط برادرزاده اش آلفرد Wautier d'Aygalliers اغلب به خاطرات خود که اکنون گم شده است اشاره می کند که حاوی اطلاعاتی در مورد زندگی و اندیشه واگنر بود. بیوگرافی اخیر، "چارلز واگنر و لو فویر د لمی" توسط پیر ژان راف، داستان چارلز واگنر و فویر د لمی را روایت می کند. "L'Homme est une espérance de Di
eu" گلچینی از نوشته های واگنر است که توسط آن پن پنسکو انتخاب شده است و Geoffroy de Turckheim توسط Van Dieren itediteur منتشر شده است.
بیل پیکرینگ (; – ) سیاست مدار و دانشمند اهل نیوزیلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال ادیسون انجمن مهندسان برق و الکترونیک و نشان ملی علوم شده است.
کریستن ویزبال (؛ زادهٔ ) مجسمه ساز اهل ایالات متحده آمریکا است. مجسمهٔ "دختر بی پروا" از آثار اوست.
فوتبال برای دوستی یک برنامه بین المللی اجتماعی برای کودکان می باشد که سالی یکبار توسط پی جی اس سی (PJSC) گازپرام تطبیق می گردد. هدف از ترویج این برنامه ورزشی برای نسل جوان آشنای آن ها با ارزش های مهم زندگی و انتخاب یک سبک سالم زندگی می باشد. در چارچوب این برنامه بازیکنان که سن شان ۱۲ سال می باشد از سراسر جهان در جام جهانی فوتبال برای دوستی در روزی بین المللی فوتبال برای دوستی اشتراک می کنند. این برنامه توسط فیفا، یوفا، سازمان ملل متحد، کمیته های المپیک و پارالمپیک، سران کشورها، دولت ها و فدراسیون های فوتبال کشورهای مختلف، سازمان های بین المللی خیریه، سازمان های عمومی و باشگاه های پیشرو فوتبال جهان حمایت می شود. برگزارکننده جهانی این برنامه ای جی تی (AGT) مخابرات گروپ (روسیه) می باشد. تاریخچه. فوتبال برای دوستی سال ۲۰۱۳. نخستین انجمن بین المللی کودکان فوتبال برای دوستی در تاریخ ۲۵-۰۵-۲۰۱۳ در لندن برگزار گردید. ۶۷۰ کودک از ۸ کشور اشتراک کرده بودند؛ که عبارت اند از: بلغارستان، انگلستان، مجارستان، آلمان، یونان، روسیه، صربستان و اسلوانی. روسیه با ۱۱ تیم از ۱۱ شهر مختلف اشتراک کرده بود؛ و در سال ۲۰۱۸ میزبان این باز
ی ها در جام جهانی فوتبال برای دوستی می باشد. تیم های فوتبال جوانان زینیت (Zenit), چیلسی (Chelsea), شالکه ۰۴(Shalke 04), کروینه زویزده (Crvena Zvezda), برنده های روزی ورزشی کودکان گازپروم، و برنده های فستیوال فیکل همچنان از جمله اشتراک کننده گان این انجمن بودند. در این جریان کودکان با همسالان خود از کشورهای مختلف و با ستاره های مشهور فوتبال ملاقات ها و صحبت های داشند؛ و همچنان در مسابقه نهایی یا فینال لیگ قهرمانان اروپا سال ۲۰۱۲/۲۰۱۳ در ورزشگاه ویمبلی (Wembley Stadium) حضور یافتند و مسابقه را از نزدیک تماشا کردند. دست آورد و برداشت از این برنامه قرار ذیل است: دوستی، برابری، عدالت، صحت، صلح، وفا داری، پیروزی، رسوم و سنت ها ارزش های اند که توسط کودکان تنظیم و در یک نامه سرباز به عنوانی لیگ قهرمانان اروپا و فیفا (UEFA, FIFA) فرستاده شد. در جلسه ماه سپتامبر ۲۰۱۳ میان رئیس جمهور روسیه ولادیمر پوتین، ویتلی موتکو معاون نخست وزیر روسیه و رئیس فدراسیون فیفا سیپ بلاتتر برگزار شده بود. رئیس فدراسیون فیفا از دریافت نامه تصدیق کرد اظهار داشت که همیشه حاضر بوده تا از فوتبال برای دوستی حمایت کند. فوتبال برای دوستی سال ۲۰۱۴.
فصل دوم فوتبال برای دوستی در تاریخ ۲۳-۰۵-۲۰۱۴ برگزار گردید که اضافه تر از ۴۵۰ نوجوان از ۱۶ کشور اشتراک کرده بودند که قرار ذیل اند: بلاروس، بلغارستان، انگلستان، مجارستان، آلمان، ایتالیا، هلند، لهستان، پرتغال، روسیه، صربستان، اسلوانی، ترکیه، اوکراین، فرانسه و کرواسی. بازی کنان یا فوتبالرهای جوان در انجمن بین المللی فوتبال برای دوستی در یک مسابقه فوتبال خیابانی سهم گرفتن و همچنان در مسابقه نهایی یا فینال قهرمانان اروپا در سال ۲۰۱۳/۲۰۱۴ حضور داشتند. تیم جوانان بیفیکه (Benfica) کشور پرتغال برنده مسابقات بین المللی فوتبال خیابانی سال ۲۰۱۴ شد. نتیجه دور دوم این برنامه انتخاب رئیس جنبش فوتبال برای دوستی محسوب می شود، که فیلیپ سواریز (Felipe Suarez) از کشور پرتغال است. در ماه ژوئن ۲۰۱۴ به حیث رهبر جنبش از نهمین مسابقه بین المللی فوتبال جوانان به یادبود از یوری اندریویچ مروزوف (Yuri Adndreyevich Morozov) دیدن کرد. فوتبال برای دوستی سال ۲۰۱۵. فصل سوم انجمن بین المللی فوتبال برای دوستی در ماه ژوئن ۲۰۱۵ در برلین برگزار شد. اشتراک کننده گان از قاره آسیا – تیم فوتبال کودکان از جاپان، چین و قزاقستان برای نخستین بار در این بر
نامه اشتراک کرده بودند. در مجموع ۲۴ باشگاه فوتبال از ۲۴ کشور اشتراک کرده بودند. بازیکنان یا فوتبالران جوان صحبت های داشتند با ستاره های فوتبال جهان و با هم سالان خود از کشورهای مختلف، به شمول آقای فرنز بیسکینبویر (Franz Beckenbauer) سفیر برنامه های جهانی (Global ambassador of the program), وی همچنان در مسابقات بین المللی فوتبال خیابانی در میان تیم های جوانان سهم گرفت و از مسابقات دیدن کرد. برنده مسابقات بین المللی فوتبال خیابانی سال ۲۰۱۵ تیم جوانان رپید (Rapid) از کشور اتریش گردید. رویدادهای فصل سوم فوتبال برای دوستی توسط ۲۰۰ ژورنالیستان از انتشارات پیشتاز جهان تحت پوشش قرار گرفته بود، و در ضمن ۲۴ خبرنگار جوان از آسیا و اروپا که عضوی مرکز مطبوعاتی بین المللی کودکان داشتند فعال بودند. اساس ترین نقطه اوج سال ۲۰۱۵ مرا سم اهدای جام ناین ولیوز (Nine Values Cup) بود، که باشگاه بارسلونا از کشور اسپانیا برنده شده بود [۱۴]. برنده توسط کودکان که در رأی دهی جهانی در ۲۴ کشور اشتراک کرده بودند انتخاب شد. در آخر تمام اشتراک کننده گان طبق معمول در بازی نهایی یا فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۴/ ۲۰۱۵ در میدان ورزشی المپیک استاد
یوم (Olympic Stadium) درشهر برلین حضور پیدا کردند و مسابقه را از نزدیک مشاهده کردند. فوتبال برای دوستی سال ۲۰۱۶. شروع برنامه بین المللی اجتماعی کودکان فوتبال برای دوستی در ۲۰۱۶ به کنفرانس مطبوعاتی آنلاین داده شده بود، که در ۲۴ مارچ در شهر مونیخ با اشتراک آقای فرنز بیسکینبویر (Franz Beckenbauer) سفیر برنامه های جهانی (Global ambassador of the program) برگزار گردید در برنامه فصل چهارم، ۸ تیم جوان از کشورهای: آذربایجان، الجزیره، آرمانیا، آرژانتین، برزیل، ویتنام، قرقیزستان و سوریه پیوستند؛ که مجموع کشورهای اشتراک کننده به ۳۲ کشور می رسد. تاریخ ۵ آوریل ۲۰۱۶ رأی دهی جایزه جام ناین ولیوز (Nine Values Cup) آغاز گردید. علاقه مند از سراسر جهان اشتراک نمودند تا برنده را انتخاب کنند، اما فیصله نهایی به رأی اشتراک کنندگان برنامه فوتبال برای دوستی صورت گرفت. برنده باشگاه فوتبال بایرن (Bayern FC) مونیخ گردید. اشتراک کننده گان فوتبال برای دوستی اشاره کردند که فعالیت های باشگاه در عرصه های حمایت از کودکان نیازمند در کشورهای مختلف و فراهم ساختن ضروریات ابتدای از قبیل درمان و معالجه می باشد. چهارمین انجمن بین المللی کودکان فوتب
ال برای دوستی و بازی نهایی مسابقه بین المللی فوتبال خیابان کودکان از تاریخ ۲۷–۲۸ ماه مه ۲۰۱۶ در شهر میلان برگزار گردید. برنده این مسابقه باشگاه مریبور (Maribor) کشور اسلوانی شد؛ و در آخر طبق سنت معمول اشتراک کننده گان در مسابقه نهایی و فینال لیگ قهرمانان اروپا اشتراک کردند. رویدادهای انجمن توسط بیش از ۲۰۰ روزنامه نگاران پیشتاز رسانه های جهان و مرکز مطبوعاتی بین المللی کودکان تحت پوشش قرار گرفت، به شمول روزنامه نگاران جوان از کشورهای اشتراک کننده. در فصل چهارم فوتبال برای دوستی اشتراک بازیکنان جوان باشگاه الوحده کشور سوریه کاملاً بی سابقه بود. شمول باشگاه الوحده در فصل چهارم این برنامه دید وا دید بازیکنان جوان از رویدادهای ورزشی شهر میلان یک قدم بسیار مهم جهت همکاری های بشردوستانه و نشان دادن همبستگی کشورهای جهان با جمعیت سوریه محسوب می شود. هیٔت مخصوص ورزش های عربی در شبکه بین المللی روسیه امروزی (رشیه تودی) یک فیلم مستند به عنوان &lt;سه روز دور از جنگ&gt; را دربارهٔ کودکانی که در این پروژه شرکت کرده بودند تهیه کرد. در ۱۴ ماه سپتامبر سال ۲۰۱۶ بیش از ۷۰۰۰ بیننده از پخش اول این فیلم در شهر دمشق دیدن کردند. فوتب