Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پال استنلی (؛ ۱۹۲۲–۲۰۰۲) کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ویرجینیایی" و "موبی دیک" اشاره نمود. منابع. Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Paul Stanley »
کلو گولگر (؛ ؛ زادهٔ - درگذشته ۵ اوت ۲۰۲۲) بازیگر و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "پیرانا سه بعدی دی"، "قاتلان"، "ویرجینیایی ها"، "آخرین نمایش فیلم"، "بازگشت مردگان زنده"، "در دل شب"، "تیپهدس"، "لمس عشق" و "آن سوی نیمه شب" اشاره کرد.
پل بزرگ هرازدان () که در بین عام با نام پل کیِویان () شناخته می شود یک پل قوسی بر روی رود هرازدان است. این پل "خیابان کیِویان" در ناحیه آرابکیر را به "خیابان لنینگرادیان" در ناحیه مالاتیا سباستیا متصل می کند. این پل توسط معمار گریگور آقابابایان طراحی شده و مابین سال های ۱۹۴۹ و ۱۹۵۶ ساخته شده است. پل هرازدان دارای ۳۳۵ متر طول، ۲۶ متر عرض و ۶۰٫۵ متر ارتفاع می باشد. پارک تومانیان و مجموعه کارن دمیرچیان در اطراف پل هرازدان واقع شده اند. منابع.
پدرو پیرس () (زاده ۲۹ آوریل ۱۹۳۴) یک سیاست مدار اهل کیپ ورد است.
خوزه ماریا نوس (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل کیپ ورد است. وی به عنوان نامزد حزب آفریقا برای استقلال کیپ ورد (PAICV) در انتخابات ریاست جمهوری کیپ ورد (۲۰۲۱) با ۵۱/۷ درصد آرا نسبت به رقیب خود کارلوس ویگا از حزب جنبش برای دموکراسی (MpD) با ۴۲/۴ درصد آرا به پیروزی رسید.
آریستیدس پریرا (؛ – ) یک سیاست مدار اهل کیپ ورد بود. آریستیدس پریرا در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۱ در سن ۸۷ سالگی درگذشت.
آنتونیو ماسکارنهاس مونتیرو (؛ زادهٔ – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل کیپ ورد بود.
پرسی فیث (؛ ۷ آوریل ۱۹۰۸ – ) موسیقی دان، آهنگساز، رهبر ارکستر و ارکستراتور اهل کانادا و ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ویرجینیایی" اشاره نمود. او به همراه الویس پرسلی و بیتلز، تنها هنرمندانی هستند که در عرض یک سال، موفق شده اند ۲ مرتبه تک آهنگ پرفروش سال را ارائه کنند. وی در سال های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۹ میلادی، برندهٔ جایزه گرمی شد.
فلیکس هوفویت-بوینی (; – ) یک سیاست مدار اهل ساحل عاج بود. وی از ۳ نوامبر ۱۹۶۰ تا هنگام مرگ رئیس جمهور این کشور بود. فلیکس هوفویت-بوینی در ۷ دسامبر ۱۹۹۳ در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
استنلی ویلسن (؛ – ) یک موسیقی دان، آهنگساز، رهبر ارکستر و تنظیم کننده موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۰ میلادی فعالیت می کرد. ویلسون «واقعاً برجسته ترین و به حق محبوب ترین رهبران موسیقی در بین تمام رهبران موسیقی فیلم» محسوب می شود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ویرجینیایی ها" اشاره نمود.
داودا جاوارا (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۷ اوت ۲۰۱۹) یک سیاست مدار اهل گامبیا و اولین رئیس جمهور این کشور بود.
بنجامین اچ. کلاین (؛ ۱۸۹۴–۱۹۷۴) یک کارگردان و فیلم بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ویرجینیایی"، "میان بر"، "آژیر کاذب"، "گرداب" و "آسمان بلند" اشاره نمود.
پاکالیتا موسیسیلی (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل لسوتو است.
میدان آزادی () که تا سال ۱۹۹۱ میلادی میدان تئاتر و میدان اپرا (, "T'aterakan hraparak") نیز نامیده می شد یکی از میدان های شهر ایروان، ارمنستان است. این میدان که در ناحیه کنترون قرار دارد و میدان بخشی از مجموعه تالار اپرای ایروان محسوب می شود. میدان آزادی توسط چهار خیابان محصور شده است که عبارتند از: خیابان تومانیان، خیابان تریان، خیابان سایات نووا و خیابان ماشتوتس تندیس های هوهانس تومانیان (نویسنده) و آلکساندر اسپندیریان (آهنگساز) در این میدان نصب شده است. در حیطه سیاست. در ارمنستان این میدان «سمبل آزادی» نامیده می شود. و برآورد می شود بتواند ۴۲٬۰۰۰–۴۵٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ نفر. را در خود جای دهد.
نیتن پارسونز یک هنرپیشهٔ آمریکایی زادهٔ استرالیا است. او بیشتر برای ایفای نقش جیمز کنت در سریال درام خون حقیقی (شبکهٔ اچ بی او) و جکسون کنر در سریال اصیل ها (شبکهٔ سی دابلیو) شناخته شده است.
جری راولینگز (؛ زادهٔ – درگذشته ۱۲ نوامبر ۲۰۲۰) یک سیاست مدار اهل غنا بود.
سیسلتنیا (، ، ، ، ، ، ، ، ، و نویسه گردانی: Tsysleitàniia)؛ یک عضو عادی ولی در عین حال هنوز به صورت غیررسمی بخش شمالی و غربیِ پادشاهی اتریش-مجارستان بود. پادشاهی دوگانه ای که در جریان سازش ۱۸۶۷ میلادی تأسیس شده بود. از نویسه گردانیِ واژهٔ (Tsysleitàniia) استنباط می شود: زمینِ مجارستانیِ تاج وتختِ سنت استفان در شرق ("فراتر") از رودخانهٔ لِیتا. پایتخت سیسلتنیا محل اقامت امپراتور اتریش یعنی شهر وین بود. در سال ۱۹۱۰ میلادی قلمرو این امپراتوری ۲۸٬۵۷۱٬۹۰۰ نفر جمعیت داشت. گسترهٔ آن از فورآرلبرگ در غرب تا پادشاهی گالیسیا و لودومریا و قلمرو دوک نشین بوکووینا (امروز بخش هایی از لهستان، اوکراین و رومانی) در شرق، و همچنین از پادشاهی بوهم در شمال تا پادشاهی دالماتیا (امروز بخشی از کرواسی) در جنوب بود. این قلمرو؛ ایالت های اتریش امروز (به جز بورگن لاند)، و همچنین بیشتر منطقه های جمهوری چک و اسلوونی (به جز پکموریا)، و بخش هایی از ایتالیا (تریست، گوریزیا و ترنتینو آلتو آدیجه، کرواسی (ایستریا، دالماسی) و مونته نگرو (خلیج کوتور) را در بر می گیرد.
اِکو کِلوم یک نویسنده، تهیه کننده، بازیگر و کمدین اهل ایالات متحده آمریکا است.
خیابان مارشال باقرامیان () یک خیابان در شهر ایروان پایتخت جمهوری ارمنستان است که در مرکز ناحیه آرابکیر و شمالغربی ناحیه کنترون واقع شده است. این خیابان به احترام فرمانده نظامی ارمنستان شوروی و مارشال اتحاد شوروی ایوان باقرامیان نامگذاری شده است. این خیابان در بین سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۵ میلادی با نام «خیابان بارکاموتیون» (به زبان ارمنی به معنی "میدان دوستی") شناخته می شد. خیابان مارشال باقرامیان به طول ۲٫۲ کیلومتر از "Place de France" در شرق آغاز و در "میدان بارکاموتیون" در غرب به پایان می رسد. ساختمان های مهم. مجموعه ای از ساختمان ها و سازه های مهم در خیابان باقرامیان واقع شده اند.
وینستن میلر (؛ – ) یک فیلم نامه نویس، تهیه کننده فیلم و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۷۴ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "ویرجینیایی"، "رشته کوه راکی" و "ماردی گرا" اشاره نمود.
وارن بی. داف (؛ – ) تهیه کننده فیلم و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ویرجینیایی" و "محکم گام بردار" اشاره نمود.
روی هاگینز (؛ ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۱۴ – ۳ آوریل ۲۰۰۲) رمان نویس، تهیه کننده فیلم و تلویزیون و فیلم نامه نویس آمریکایی بود. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "یک میلیون جرینگی"، "ویرجینیایی"، "کارآگاه راکفورد"، "ماوریک"، "ایستگاه اتوبوس"، "فراری" و "مجرم" اشاره نمود. جوایز. او برندهٔ جوایزی همچون «چکمهٔ زرین»، «گلدن لورل» و جایزهٔ انجمن تهیه کنندگان آمریکا شده بود.
مورتون فاین (؛ – ) یک فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. او دانش آموختهٔ کالج سینت جان و دانشگاه پیتسبرگ بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "گروبردار" و "ویرجینیایی" اشاره نمود. مورتون بابت نگارش فیلم نامهٔ گروبردار، به همراه «دیوید فریدکین» در سال ۱۹۶۵ میلادی، برندهٔ «جایزهٔ انجمن نویسندگان آمریکا» شدند.
وارد هاوکینز (؛ ۱۹۱۲–۱۹۹۰) رمان نویس و مؤلف اهل ایالات متحده آمریکا بود. او به همراه برادرش «جان هاوکینز» نویسندگی می کرد و در دانشگاه اورگن مجموعه ای از دست نوشته های این دو برادر موجود است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "ویرجینیایی" اشاره نمود.
روبرتا شُر (؛ زادهٔ ) بازیگر و صداپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ویرجینیایی" اشاره کرد.
دایان روتر (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان، روزنامه نگار و آموزگار اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "ویرجینیایی" اشاره کرد.
رندی بون (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده و ترانه سرا اهل ایالات متحده آمریکا است. او دانش آموختهٔ دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ویرجینیایی" اشاره کرد.
نیلوفر محمودی (زاده در تهران) بازیگر سینمای ایران است. وی تنها فرزند خانواده است و دوره دو ساله بازیگری تئاتر در مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما را گذراند، و پس از فارغ التحصیلی کارشناسی در رشته اقتصاد دانشگاه علامه طباطبائی، به بازیگری در سینما روی آورد. او پس از وقفه ای نسبتاً طولانی (۱۳ سال)، با پرواز مرغابی ها ساخته علی شاه حاتمی در سال ۱۳۸۸ دوباره به عرصه سینما بازگشت. دو فیلم بایک بلیت یکی دیگر از آثار سینمایی ایشان است…
پرویز مینا در فروردین ۱۳۰۶ در تهران متولّد شد. پس از پایان دوره متوسطه در کنکور آموزشگاه فنی نفت آبادان شرکت کرد و در سال ۱۳۲۶ موفق به اخذ دیپلم با درجه عالی شد. به همین سبب، شرکت نفت او را برای ادامه تحصیل به انگلستان فرستاد. مینا در سال ۱۳۳۰ از دانشگاه بیرمنگام لیسانس مهندسی شیمی گرفت و پس از یک دوره کوتاه در ایران، برای تحصیلات عالی دوباره به بیرمنگام مراجعت کرد و در ۱۳۳۶ موفق به اخذ درجه دکترا در رشته مهندسی شیمی شد. پس از بازگشت به ایران، وی در شرکت ملی نفت کش ایران، در بخش اکتشاف و تولید به کار مشغول شد. "شام مینا" از اصطلاحاتی بود که بین رجال اقتصادی و سیاسی زمان پهلوی دوم رایج بود. هر هفته میهمانی شبانه ای به میزبانی پرویز مینا برگزار می شد که نمایندگان کارتل های اقتصادی و به خصوص شرکت های نفتی بین المللی در آن شرکت می کردند و با استفاده از روابط ایجاد شده در این جلسات، بر سیاستگذاری اقتصادی کشور تاثیر می گذاشتند. سوابق کاری. سال ۱۹۶۰ هنگامی که سازمان اوپک تأسیس شد، پرویز مینا به عنوان رئیس بخش تولید در دبیرخانه اوپک، مسئول جمع آوری و توزیع اطلاعات و آمار در زمینه فعالیت های اکتشاف و توسعه و تولید در
کشورهای عضو اوپک گردید. یک سال بعد، در ۱۳۴۰، به ایران بازگشت و به عنوان مسئول بخش مهندسی و تولید نفت برگزیده شد. از ۱۳۴۳ تا ۱۳۴۷ به عنوان رئیس قسمت شرکت های وابسته شرکت ملی نفت ایران، مسئولیت فعالیت های مربوط به مذاکره، تهیه و اجرای قرارداد با شرکت های خارجی را در زمینه اکتشاف، توسعه و تولید نفت در ایران به عهده داشت. وی در ۱۳۴۷ به معاونت امور بین المللی و عضویت علی البدل هیئت مدیره و سپس در سال ۱۳۵۳ به مدیریت امور بین المللی و عضویت هیئت مدیره شرکت ملی نفت ایران منصوب شد. در همان حال او از ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۳ رئیس هیئت مدیره شرکت سیربپ (SIRIP)، از ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۷ عضو هیئت مدیره شرکت ملی نفت کش ایران، و از ۱۳۵۵ تا ۱۳۵۷ رئیس هیئت مدیره شرکت نفت ایران در انگلیس "Iranian Oil Company (UK) Ltd" بود. پس از انقلاب اسلامی، پرویز مینا در فرانسه سکنی گزید. او از ۱۹۸۰ تاکنون مشاور بین المللی در امور مربوط به نفت است.
تاتیانا چرنووا ورزشکار روس در رشته هفتگانه است. او مدال برنز بازی های المپیک سال ۲۰۰۸ را بدست آورد و در سال ۲۰۱۱ در مسابقات قهرمانی جهان با بهترین نتیجه شخصی اش و کسب ۶۸۸۰ امتیاز مدال طلا گرفت.
استیو آنتین (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از فیلم هایی که او در آن بازی کرده است، می توان به "آخرین باکره آمریکایی"، "تا تو بودی"، "این مهمونی منه" و "گونیز" اشاره کرد.
جو روبو (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم آخرین باکره آمریکایی اشاره کرد.
نبرد ایوشام () نبردی است که در چهارم اوت ۱۲۶۵ و در جریان دومین نبرد بارون ها درگرفت. جنگ بارون ها بخشی از تاریخ قرن سیزدهم انگلستان است که از دو بخش عمده تشکیل گردیده. در این نبرد سیمون دو مونتفورد، به همراه بارون های شورشی، توسط پرنس ادوارد که بعدها ملقب به ادوارد یکم گردید شکست سختی خوردند. پرنس ادوارد که نیروهای نظامی پدرش هنری سوم را رهبری می کرد در چهارم اوت ۱۲۶۵ توانست این منطقه را که در نزدیکی شهر ایوشام ووسترشایر قرار داشت را تصرف نماید. پس از نبرد لوئس، مونتفورد توانسته بود که کنترل دولت سلطنتی را در دست بگیرد اما پس از فرار برخی از متحدین نزدیکش و همین طور فرار پرنس ادوارد از اسارت، ناخواسته در موضع دفاعی قرار گرفت و به ناچار پایش به جنگ ایوشام کشیده شد که فرجام کارش کشته شدن و قطع اعضایش بود. در این نبرد مونتفورد به تقریب با نیرویی کاملاً آزموده و به میزانِ دو برابر نیروی خودش مواجه گردید. نبردی که به زودی و پس از آغاز تبدیل به یک قتل عام گردید. هر چند نتیجهٔ این نبرد به طور موقت باعث ترمیم اقتدار سلطنتی گردید اما سایر بازماندگان بارون ها و شورشی ها باقی ماندند تا زمانی که در تاریخ ۱۲۶۷ حکم کنیل وو
رث امضا گردید. پیش زمینه. سیمون دو مونتفورد، ششمین ، پس از پیروزی در نبرد لوئس که در حدود یک سال قبل رخ داده بود موضعی غالب در پادشاهی انگلستان به دست آورده بود، او همچنین پادشاه، شاهزاده ادوارد، و برادر پادشاه ریچارد، ارل کورن وال را در اسارت نگه داشته بودبا همه این احوال، مونتفورد حوزهٔ نفوذش را به سرعت و به دلیل فاسد شدن متحدان کلیدی اش از دست می داد، در ماه فوریه، ششمین ، دستگیر و در برج لندن زندانی شد مهم تر اینکه در همان زمان متحد اثرگذار مونتفورد، گیلبرت دو کلر، هفتمین ارل گلاستر در ماه مه همان سال، اردو را ترک کرد و به سمت پادشاه رفت. با کمک گیلبرت که هفتمین ارل گلاستر بود پرنس ادوارد توانست از اسارت مونتفورد بگریزد. با همراهی لردهای که در شورش حضور داشتند، مونتفورد خواستار کمک و حمایت شاهزادهٔ ولز بود، لیولن پذیرفت و در ازای اجابت درخواست مونتفورد خواهان به رسمیت شناختن کامل عنوان خود و همچنین حفظ تمامی دستاوردهای نظامی و غنایم شد، آنچه که مصالح این پیمان برای مونتفورد به ارمغان می آورد چیزی نبود به جز رساندن او به خانه و سرزمینش، در همین حال ادوارد دست به محاصرهٔ شهر گلاستر زد که در تاریخ ۲۹ ماه ژوئ
ن عَلَم شورش و طغیان برافراشته بود. هدف او در حال حاضر اتحاد با نیروهای فرزندش سیمون و تعامل با ارتش سلطنتی بود اما سیمون جوان از لندن نقل مکان کرد و به آرامی و بدون دغدغه به سمت غرب رفت، سرانجام، سیمون قلعهٔ کنیلورث را در منطقهٔ کنیل وورث احداث نمود. اما ادوارد توانست ضربات بسیاری را بر پیکره دشمنش وارد سازد که بسیاری از آنها خارج از دیوارهای قلعه پناه گرفته بودند. پرنس ادوارد از آنجا به سمت جنوب نقل مکان کرد که در آن تاریخ یعنی چهارم اوت، با استفاده از آگهی های بسیار به دروغ اعلام نمود که در کنیل وورث اسیر گشته تا مونتفورد را فریب دهد و به این تفکر بیندازد که نیروهایش را در هنگام رسیدن تقویت نکند، پرنس در حال مدیریت نقشه و تله ای بود در جهت کشاندن مونتفورد به سمت رودخانهٔ آون تا به وسیلهٔ مسدود کردن تنها پل رودخانه، مونتفورد را وادار کند که بدون کمک گرفتن از نیروهای فرزندش سیمون، تن به نبرد دهد. نبرد. با توجه به درس هایی که از نبرد لوئس به دست آمده بود، اعضای ارتش سلطنتی اقدام به گرفتن مواضعی در قسمت بالای جبهه نمودند، درست در امتداد خط الراس ناحیه ای به نام در شمال ایوشام، ادوارد نیروهایش را در سمت چپ قرار
داد، و فرماندهی نیروهای سمت راست را به گلاستر سپرد. در حدود ساعت ۸ صبح، مونتفورد شهر ایوشام را با خشم و غضب بسیار رها کرد و به سمت جبههٔ نبرد شتافت، در لوئس نیروی بارون ها اعتماد به نفس خود را با احساس پیروزی توسط سرنوشت و مشیت الهی به دست آورده بودند در حالی که نقش صلیب سفید را بر لباس های خود داشتند. اما ارتش سلطنتی در این زمان، رهبر خودش را بازیافته بود و لباس های یک دست با صلیب قرمز کاملاً مشخص به تن کرده بود که علامت متمایز کنندهٔ آنها بود، با توجه به کتاب وقایع نگاری کشیش هنگامی که مونتفورد پیشروی ارتش سلطنتی را دید گفت: آنها هرگز چنین چیزی را به دست نمی آوردند و یادنمی گرفتند، بلکه تنها به خاطر من آموختند. نیروهای مربوط و شرکت کننده در این نبرد از ارتش سلطنتی و ارتش بارون ها به ترتیب بین ۱۰ هزار و ۵ هزار نیروی سنگین اسلحه برآورد شده است، مونتفورد به سرعت متوجهٔ این اختلاف فاحش گردید به همین جهت دست به تاکتیک تمرکز نیروها و هجوم به قلب خطوط دشمن زد، به امید اینکه بتواند شکاف و رخنه ای را در صفوف آنها ایجاد کند، اگر چه این تاکتیک در ابتدا موفقیت آمیز نشان می داد اما نیروهای بارونی به دلیل از دست دادن ای
ن ابتکار مدتی پس از شروع آن سست شدند چرا که حرکات غیرقابل اعتماد نیروی پیاده نظام ولزی که مواضع اولیه خود را ترک کرده بودند باعث تردید آنها شد و ابتکار عمل را از دست دادند، جناحین ارتش سلطنتی، مونتفورد را در محاصره قرار داد، در زمینی نامطلوب از لحاظ اجرای تاکتیک نظامی، نبرد به سرعت تبدیل به یک قتل عام گردید. شکست در نبرد لوئس، خاطره ای بد، همراه با خشم و غضب در وجود سربازان سلطنت طلب گذاشته بود که انگیزه ای برای جنگیدن با یک حس قوی و تلخ از خشم و نفرت شده بود، در نتیجه، حتی با وجود تلاش بسیاری از سربازان مونتفورد برای تسلیم شدن، بسیاری از شورشیان بارونی در میدان جنگ به جای اینکه به اسیری گرفته شوند و زندانی شوند تا فدیه ای در جهت آزادی آنها قبول شود که از رسوم مرسوم در آن زمان بود، به شکلی فجیع کشته شدند. در آنچه که به عنوان بخشی از خونریزی و رگ زنی نجیب زادگان از زمان پیروزی باید نام برد، در ابتدا، ، فرزند مونتفورد کشته شد، بعد از آن خود مونتفورد در حالی که در ابتدا اسبش را از دست داد در مبارزه کشته شد، بدن او مثله و قطعه قطعه شد، سر، دست، پا و بیضه ها قطع می شوند. عواقب بعدی نبرد ایوشام. اعضای خاندان سلطنتی
پس از پایان نبرد بسیار مشتاق به حل و فصل و همچنین رسیدگی به دستاوردهای پس از جنگ بودند، در سپتامبر همان سال پارلمان انگلستان در وینچستر پیرامون همین موضوع تشکیل جلسه داد، همهٔ کسانی که در شورش شرکت داشتند و به طریقی زنده ماندند به حکم پادشاه از ارث محروم گشتند، هر چند هنوز طغیان و سرکشی فرزند جوان سیمون در لینکلن شر پایان نیافته بود و تا کریسمس ادامه داشت، هنوز هم در برخی نقاط مقاومت هایی به صورت پراکنده وجود داشت، مشکل اصلی آنجا بود که پادگان و قلعهٔ کنیلورث نیوجرسی تقریباً تسخیرناپذیر می نمود، محاصره کنیل وورث در تابستان سال ۱۲۶۶ آغاز گردید ولی بیهوده به نظر می رسید و حاصلی در پی نداشت. در پایان اکتبر، اعضای خاندان سلطنتی در حال تنظیم پیش نویس قراردادی به نام حکم کنیل وورث بودند که به موجب آن به شورشیان اجازه می داد تا زمین ها و املاک خود را بتوانند با قیمت مرسوم قبل از دوران شورش و سرکشی به فروش برسانند، مدافعان قلعه در ابتدا این پیشنهاد را رد کردند چرا که در آن زمان توانسته بودند اغلب حملات علیه قلعه را دفع کنند اما در پایان همان سال، شرایط به گونه ای غیرقابل تحمل شده بود، در سال ۱۲۶۷ سرانجام با این حکم
موافقت شد. سرانجام این درگیری ها که رو به گسترش می نهاد، نبرد ایوشام و عواقب پس از آن بود که می توان گفت به پایان مخالفت و شورش بارون ها در زمان سلطنت هنری سوم انجامید، پس از این وقایع، پادشاهی، به یک دوره ای از وحدت و پیشرفت وارد شده بود که تا اوایل ۱۲۹۰ میلادی به طول انجامید.
آمازون استودیوز () یک شرکت فیلم سازی است در زمینه تهیه و توزیع فیلم در سینما و تلویزیون فعالیت می کند. این شرکت که متعلق به شرکت Amazon.com است در سال ۲۰۱۰ تأسیس شده است.
مالام باکای سانها (؛ – ) یک سیاست مدار اهل گینه بیسائو بود.
لاوباگس گروه موسیقی سوئیسی است. آن ها در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۰۹ نماینده صربستان بودند.
مسابقات جهانی تنیس روی میز ۱۹۳۱ () پنجمین دوره مسابقات جهانی تنیس روی میز است که در شهر بوداپست، مجارستان برگزار شده است. این مسابقات از ۱۰ تا ۱۵ فوریه ۱۹۳۱ در دو بخش تیمی و انفرادی انجام شده است.
جوردن پرینتیس (زاده ) بازیگر کانادایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم در بروژ، ۱۱ ساعت اشاره کرد.
مسابقات جهانی تنیس روی میز ۱۹۳۲ () ششمین دوره مسابقات جهانی تنیس روی میز است که در شهر پراگ، چکسلواکی برگزار شده است. این مسابقات از ۲۵ تا ۳۰ ژانویه ۱۹۳۲ در دو بخش تیمی و انفرادی انجام شده است.
مسابقات جهانی تنیس روی میز ۱۹۳۳ () هشتمین دوره مسابقات جهانی تنیس روی میز است که در شهر پاریس، فرانسه برگزار شده است. این مسابقات از ۲ تا ۱۰ دسامبر ۱۹۳۳ در دو بخش تیمی و انفرادی انجام شده است.
مسابقات جهانی تنیس روی میز ۱۹۳۵ () نهمین دوره مسابقات جهانی تنیس روی میز است که در شهر لندن، انگلستان برگزار شده است. این مسابقات از ۸ تا ۱۶ فوریه ۱۹۳۵ در دو بخش تیمی و انفرادی انجام شده است.
مسابقات جهانی تنیس روی میز ۱۹۳۶ () دهمین دوره مسابقات جهانی تنیس روی میز است که در شهر پراگ، چکسلواکی برگزار شده است. این مسابقات از ۱۲ تا ۱۸ مارس ۱۹۳۶ در دو بخش تیمی و انفرادی انجام شده است.
مارکو پانِلا ( – ) یک روزنامه نگار، مبارزِ حقوقِ مدنی و سیاست مدار اهلِ ایتالیا بود. پانلا، رهبرِ تاریخیِ حزب رادیکال این کشور و مبارزِ حقوقِ مدنی بود. او حزبِ رادیکالِ ایتالیا را در سالِ ۱۹۵۵ پایه گذاری کرد. پانلا هرگز در دولت عضویت نداشت اما با اینحال، یکی از برجسته ترین چهره های سیاسی ایتالیا بود. کارها. او در خطِ مقدمِ همهٔ مبارزات مدنی و حقوقِ بشری از جمله مبارزه برای حقِ طلاق در دههٔ ۱۹۶۰، مبارزه برای حقِ سقطِ جنین در دههٔ ۱۹۷۰، کارزار مبارزه بر ضدِ شکار، لغوِ حبسِ ابد و مبارزه علیه همجنسگراستیزی شرکت داشت. پانلا همچنین در خط مقدم کارزارهای موفقی مانندِ پایان دادن به "نظام انتخاباتی تناسبی محض" در ابتدای دهه ۱۹۹۰ و "لغوِ تولیدِ انرژی هسته ای" در ایتالیا در سال ۲۰۱۱ فعالیت کرد. مبارزهٔ غیرِ متعارف. شیوهٔ مبارزاتِ غیرمتعارفِ او از جمله استفاده از ابزارِ اعتصاب غذا در ۸۱ سالگی بر ضدِ "ازدحامِ بیش از حدِ زندان ها" او را در معرضِ توجهِ عموم قرار داد و به بهای جراحیِ عضو برای او تمام شد. او در طول فعالیت های سیاسی اش با چپ و راست در ایتالیا ائتلاف کرده بود. حمایتِ سیاسی از بازیگرِ پورنو. پانلا وقتی از نظرِ بی
ن المللی شهرت پیدا کرد که در دههٔ ۱۹۸۰ ایونا استلر، بازیگر فیلم های پورنو را واردِ حزبِ رادیکال کرد و این بازیگر توانست در انتخاباتِ پارلمانی ۱۹۸۷ ایتالیا واردِ پارلمان شود. پانلا چهار بار به عنوان نماینده در پارلمان اروپا از ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۴ خدمت کرد. زندگی شخصی. پانلا هرگز ازدواج نکرد و فرزندی هم نداشت. او چندین دهه با دوست دختر خود، میرلا پاراچینی زندگی کرد. پانلا در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۰ میلادی اعلام کرد که رابطهٔ او و پاراچینی یک رابطه باز «بدون حسادت» بوده است. پانلا در همان مصاحبه اعلام کرد که دوجنس گرا می باشد و «سه یا چهار» رابطهٔ جدی با مردان داشته است. پانلا آتئیست بود.
امپراتور اتریش ، ، یک عنوان و موقعیت ارثی امپراتوری است که در سال ۱۸۰۴ توسط فرانتس دوم، امپراتور مقدس روم، یکی از اعضای خاندان هابسبورگ-لورن اعلام شد، و به طور مستمر توسط او و ورثه او تا امپراتور کارل یکم که قدرت را در سال ۱۹۱۸ واگذار کرد، ادامه یافت. از آن پس عنوان آرشیدوک نشین اتریش برای امپراتوران باقی ماند. همسران امپراتوران با عنوان «ملکه» خطاب می شدند، در حالی که سایر اعضای خانواده عنوان آرشیدوک یا دوشس بزرگ را داشتند.
اتحاد عاقل و معقول، اصطلاحی در فلسفه است؛ که به کیفیت ادراک مربوط می شود. قاعده «اتحاد عقل و عاقل و معقول» از ابتکارات فلسفی ملاصدرا، فیلسوف ایرانی سده ۱۱ هجری، است. وی معتقد است در تکوین شناخت، قوه شناخت و شخص ادراک کننده (مدرِک) و موضوع ادراک شونده (مدرَک)، سه چیز مستقل از یکدیگر نیستند. در هر عمل شناخت، وجودی پدید می آید که در همان حال که نوعی وجود شیء ادراک شونده است در ظرف ادراک، نوعی وجود برای نفس ادراک کننده هم هست. نفس ادراک کننده این وجود را، که فعل خویش است، به وسیله قوّه فاعله ادراکی خویش آفریده است. این قوّه ادراکی، در حقیقت، خود نفس در مرتبه فعل و تأثیر است. تاریخچه. در فلسفه یونان باستان. به طور کلی دو نظر دربارهٔ تاریخچه این قاعده وجود دارد. برخی معتقدند که این قاعده نزد افلاطون و ارسطو مطرح شده است. اما برخی معتقدند که این قاعده نزد یونانیان مطرح نبوده است. اما برخی دیگر همچون ابراهیمی دینانی بر این باورند این قاعده از دوران باستان مطرح بوده است و فرفوریوس آن را به صورت مبسوط مطرح کرده است. افلاطون بر این باور است که عقل نمی تواند جدا از معقول تحقق داشته باشد، بلکه عقل و معقول یک چیز هستند. هر
چند که افلاطون آشکارا نظریه خود را در این باره بیان نکرده است، اما به نظر شرف الدین خراسانی می توانیم با کنار هم قرار داد گفته های افلاطون به نظریه وی دست یابیم. افلاطون اتحاد عاقل و معقول را در پیوند با مسائلی همچون ایده ها (مُثُل)، سازنده جهان و روان (نفس) مطرح کرده است. برخی از پرسش های اساسی افلاطون ناظر به ارتباط روح و ایده است و این که آیا این دو یک چیز هستند؟ آیا روح همان یک ایده است؟ آیا سازنده جهان در ساختن عالم تابع ایده های خودش است یا ایده ها در واقع همان اندیشه ها هستند؟ افلاطون ایده و روح را از جهت عدم ترکیب، نادیدنی بودن، عدم تغییر و ثابت بودن یکسان می داند. افلاطون در کتاب جمهور بیان می کند که روح همیشه سعی می کند تابع معقولات باشد و مثل آن ها عمل کند. در مسئله سازنده جهان با وجود عدم آشکارگی نظر افلاطون می توان گفت که سازنده جهان پدیدآورنده جهان و معقولاتی است که اندیشه های او به شمار می روند و نیز در هماهنگی و اتحاد با آن ایده هاست. این نظریه به طور واضح و مشخص نزد ارسطو مطرح شده است. ارسطو در دو کتاب دربارهٔ نفس و متافیزیک دربارهٔ این قاعده سخن رانده است. از سوی دیگر برخی بر این باورند که
در دوران کلاسیک مشکل رابطهٔ میان عالم و معلوم یا همان عقل و معقول مطرح نبوده است. فرض بر این بوده است در ان دوران –دست کم پس از افلاطون- که یک رابطه ای میان عالم و معلوم وجود دارد. سقراط، آن گونه که افلاطون به ما می گوید علم را از طریق دیالکتیک استنباط می کرده است؛ چیزی که به ان نیاز داشته اند همان روش مامائی سقراط بوده است. عالم در مرکز و ثقل معلوم است. رابطه میان عالم و معلوم تاقرن هفتم ادامه داشت تا این که گالیله روشی را بیان کرد که تجربه گرایی نام داشت. در تجربه گرایی عالم از معلوم دور شد. در فلسفه اسلامی. ملاصدرا بیان کرده است که این مسئله اتحاد عقل و عاقل و معقول اولین بار توسط فرفوریوس حکیم مشایی مطرح شده است. فرفوریوس این مسئله را در مورد چگونگی علم خداوند به موجودات بکار برده است. این مسئله در عین اهمیت، معرکهٔ آراء و نظرهای گوناگون بوده است. این مسئله هر چند برای اولین بار در مورد علم خداوند مطرح شده است ولی پس از آن برای علوم مجردات همچون عقول و نفوس نیز مطرح شد. افلاطون آن چیزی را که خداوند به وسیله آن عالم است مثل نوری می دانسته است و آن چیزی که انسان به واسطه آن عالم می شود را افاضاتی می دانسته
است که از جانب مثل است. اخوان صفا بر این باورند که معقول یا معقول ها، اموری صوری روحانی هستند که نفس انسان در خوداش می تواند آن ها را ببیند که پس از مشاهده ای است که نفس ابتدا آن ها را در هیولی از طریق حواس خود مشاهده نموده است. اخوان صفا همچنین علم را به عنوان صورتی معلوم می دانند که در نفس عالِم است. سید جعفر سجادی اصل نزاع و منشأ اختلاف در این مسئله را همان علم خداوند به جزئیات و امور تغییرپذیر می داند. بر اساس نظر فارابی و بوعلی و بهمنیار، علم خداوند به اشیاء، عبارت است از این که صورت های امور ممکن در ذات خداوند نقش ببیندند اما این حصول به صورت کلی و ذهنی است. محقق طوسی و قطب الدین شیرازی نیز بر این باور بوده اند که خداوند از طریق وجود صورت های اشیا در خارج به آن ها علم دارد. به بیان ساده آن ها می پنداشتند که نفس وجود خارجی خود اشیاء متعلق علم خداوند قرار می گیرد. قطب الدین شیرازی در این باره چنین نوشته است: «به درستی شناختی که وجود مجرد از ماده محتجب نباشد از ذات پس نفس در این هنگام معقولیت اوست ذات خود را و عقلیت اوست ذات خود را و وجود او عقل باشد و عاقل و معقول و چون تعقل ذات خود می کمند و چون لوازم ذا