Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارمنی ها متوفی باید به جامعه ارمنی انتقال یابد. در اواسط سده هجدهم میلادی، ارمنی ها در جامعه تجاری بنگال بسیار فعال شدند. در ۱۷۵۸ میلادی ارمنی ها، «کلیسای مریم مقدس» را در بازار «خان صیدآباد» بنا نمودند. ارمنی ها در جمهوری هند. ارمنی ها بعد از تأسیس جمهوری هند نیز به حضور خود در هند ادامه دادند. معروف ترین مؤسسه ارمنی در هند «کالج و آموزشگاه خیریه ارمنی» است که بیشتر به عنوان کالج ارمنی شناخته می شود که مقر آن در کلکته بوده و توسط خیرین و بخشندگان تأسیس شده است که مدیریت آن چند سال پیش به حوزه اسقف نشین اچمیادزین در ارمنستان واگذار شد. حدود ۱۲۵ کودک از جمهوری ارمنستان، ایران، عراق و جمعیت ارامنه محلی در این کالج مشغول تحصیل هستند. «کلوپ ورزشی ارمنی ها» نیز در هند هنوز فعال است. نشان همکاری اعطا شده به شهر چنی هنوز وجود دارد. «ووسکان» که یک تاجر ارمنی بود ثروت زیادی را از تجارت با "Nawab of Arcot" از طریق سرمایه گزاری عظیم در بخش ساختمان سازی به دست آورد. «پل مارمالونگ» با طاقهایش در عرض «رودخانه آدیار» به وسیلهٔ او ساخته شد و او برای ساخت این پل مبالغ هنگفتی به مقامات محلی پرداخت نمود. او در کنار ساختن خانه ه
ای استراحت برای زوار، «چاپل بانوی معجزه ها» (مریم مقدس) را هم ساخت. تنها جیزی که از آن دوره باقی مانده کلیسای مریم مقدس ۱۷۷۲ میلادی است که در «خیابان ارمنستان» در جنوب «بلک تاون» واقع است. (این منطقه امروزه «جورج تاون» نامیده می شود) روابط ارمنستان و هند. لوون تر-پتروسیان در سال ۱۹۹۵ میلادی از هند دیدن نموده و پیمان دوستی و همکاری با این کشور امضا کرد و وارطان اوسکانیان وزیر خارجه وقت نیز در سال ۲۰۰۰ میلادی به هند سفر کرد. آقای «دیگویجی سینگ» وزیر امور خراجه هند نیز در ژوئیه ۲۰۰۳ میلادی از ارمنستان دیدن نمود. روبرت کوچاریان نیز از اکتبر تا نوامبر ۲۰۰۳ میلادی به همراه چندین وزیر و یک هیئت تجاری نیرومند از هند دیدن نمود. سه توافق نامه امضا گردید و هند پنج میلیون دلار به ارمنستان اعطا نمود. در «جاندیگار»، رئیس جمهور ارمنستان، اولین «مرکز مطالعات قفقاز» را برپا نمود. «بایرون سینگ شخاوات» معاون رئیس جمهور هند در اکتبر ۲۰۰۵ میلادی از ارمنستان دیدن نمود. در طی این ملاقات، یادداشت تفاهمی در زمینه همکاری های پارلمانی امضا گردیده و اسناد مربوط به پیمان دوستی و همکاری بین ارمنستان و هند مبادله گردید. چندین موافقت نامه د
وجانبه بین ارمنستان و هند امضا شده است. این توافق نامه ها شامل پروتکل هایی در زمینه برپایی روابط دیپلماتیک و یک پروتکل در زمینه برقراری روابط کنسولی (اوت ۱۹۹۲) یک توافق نامه در زمینه همکاری تجاری و اقتصادی (مارس ۱۹۹۳) یک توافق نامه همکاری در زمینه علم و تکنولوژی (مارس ۱۹۹۴) و یک پیمان دوستی و همکاری (دسامبر ۱۹۹۵) می باشد. «انجمن دوستی ارمنستان و هند» (انجمن ارمنی ها برای دوستی و روابط فرهنگی با کشورهای خارجی) به جمهوری هند و روز استقلال این کشور توجه دارد.
ناشناخته () فیلمی در ژانر ترسناک به کارگردانی تاد براونینگ است که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به لان چینی، جوآن کراوفورد، نورمن کری و فرانک لنینگ اشاره کرد.
مایکل ئی. براینت (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، تهیه کننده و کارگردان اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به طنجه ها، ارتش سری و دکتر هو اشاره نمود.
تله کابین بال های تاتِو ( "Tatevi tever"; ) طولانی ترین تله کابین کابلی بدون توقف جهان به طول می باشد. این تله کابین از روستای «هالیدروز» (در نزدیکی آزادراهی در ایروان) در آغاز شده و تا روستای تاتو در جنوب ارمنستان امتداد پیدا می کند. مشخصات و تاریخچه. این خط می تواند دسترسی به صومعه تاتو، یکی از مهمترین مراکز مذهبی کشور ارمنستان و اصلی ترین جاذبه توریستی این کشور را تسهیل بخشد. این تله کابین از مناطقی بسیار زیبا و دیدنی عبور می کند این منطقه یکی از ۱۵ منطقه باستانی از قلمرو سلطنت ارمنستان به شمار می رفته است. تله کابین بال های تاتو در تاریخ ۱۶ اکتبر ۲۰۱۰ راه اندازی شده است و یکی از بزرگترین جاذبه های منطقه قفقاز و از پروژه های بنیاد توسعه ارمنستان به شمار می رود. تله کابین «بال های تاتِو» در واقع راه دستیابی فوری به کلیسای تاریخی «تاتو»، به عنوان صومعهٔ یکی از حواریون ارمنی است. کلیسا در روستا و منطقه ای به همین نام، در ارتفاعات پوشیده از درخت قرار دارد. این تله کابین در تاریخ ۲۳ اکتبر ۲۰۱۰ رسماً در کتاب رکوردهای گینس نیز ثبت شده است. سرژ سرکیسیان رئیس جمهور ارمنستان اولین مسافر طولانی ترین تله کابین جهان بو
ده است. پیش از ساخت تله کابین بال های تاتو، «تله کابین ساندیا پیک» (Sandia Peak) در ایالت نیومکزیکو ایالات متحده آمریکا با طول ۴٫۳ کیلومتر عنوان طولانی ترین تله کابین جهان را به خود اختصاص داده بود. مجموعهٔ تفریحی-تاریخی تاتِو، یکی از پروژه های بنیاد توسعهٔ ارمنستان بوده که با سرمایه ای حدود ۲۰ میلیون دلار، به عنوان یک سرمایه گذاری بخش خصوصی و با به کارگیری متخصصان سوئیسی به سرانجام رسیده است. راه اندازی این خط تله کابین هزینه ای ۱۸ میلیون دلار (۱۳ میلیون یورو) دربرداشته که بیشترین بخش آن توسط کمک های مالی از جانب بخش های خصوصی تأمین شده است. در این خط دو کابین ۲۵ نفره حرکت خواهند کرد که استفاده از آنها برای بومیان منطقه رایگان خواهد بود. سرعت حرکت کابین ها بر ساعت بوده و با این سرعت سفری یک طرفه ۱۰ دقیقه به طول خواهد انجامید. در مرتفع ترین موقعیت ممکن نیز فاصله کابین ها از سطح زمین خواهد بود. به گفته سرگئی تنتوشیان معاون بنیاد توسعه ارمنستان بر اساس گزارش AFP، راه اندازی این خط تله کابین بخشی از پروژه ای ۵۰ میلیون دلاری با هدف توسعه صنعت توریسم در روستای تاتو و مناطق اطراف آن بوده است.
جریان کانال باز ()، نوعی جریان است که مایع در حال حرکت، در تمام مرزهای در تماس با جدار جامد نمی باشد بلکه یک مرز جریان در تمام مسیر در معرض فشار اتمسفر قرار دارد و لایه جدایی محیط مایع با فضای اطراف در تعادل با این فشار ثابت عمل می کند. از نمونه های این جریان می توان به آبراهه های طبیعی نظیر رودخانه ها و نهرها، آبراهه های مصنوعی نظیر کانال های آبرسانی و کانال های آبیاری و زهکشی، شبکه های جمع آوری و انتقال فاضلاب، جریان در آبروهای جاده ها یا حاشیه خیابان اشاره کرد.
آمیگا ۲۰۰۰ یا به اختصار A2000 یک رایانه شخصی است که در مارس ۱۹۸۷ توسط شرکت کمودور تولید گردید. این محصول ابتدا به عنوان یک آمیگا ۱۰۰۰ با قابلیت ارتقاهای متفاوت معرفی شد، اما بلافاصله توسط شرکت کمودور و جهت کاهش هزینه ها و هماهنگی با مدل آمیگا ۵۰۰ دوباره طراحی شد. قابلیت های گسترش سیستم آمیگا ۲۰۰۰ شامل دو محل برای گرداننده فلاپی دیسک ۳٫۵ اینچ (که یکی از آن ها هنگام تولید بر روی دستگاه نصب می شد) و یک محل برای قرارگیری گرداننده فلاپی ۵٫۲۵ اینچ (جهت هماهنگی با رایانه های سازگار با آی بی ام)، یک دیسک سخت یا سی دی رام که قابل تهیه می باشند. آمیگا ۲۰۰۰ اولین مدل از سری آمیگا می باشد که اجازه اضافه کردن بردهای ارتقاء سیستم را به صورت داخلی به کاربران می دهد. آداپتورهای SCSI، کارت های شبکه، کارت های حافظه، کارت های ارتقاء سی پی یو، کارت های گرافیک، کارت های افزایش درگاه سریال و کارت های سازگاری با پی سی از جمله موارد قابل دسترس این سیستم هستند که به طور هم زمان قابل استفاده در سیستم هستند و برخلاف آمیگا ۱۰۰۰ نیازی به محل اضافی برای ارتقاء را ندارد. آمیگا ۲۰۰۰ نه تنها پنج اسلات خالی برای قرار دادن کارت «زورو ۲» در اخت
یار کاربر می گذارد، بلکه مادربورد این سیستم چهار اسلات برای PC ISA دارد که دو عدد از آن ها به صورت داخلی با اسلات های «زورو ۲» در ارتباط می باشند تا به این ترتیب و با استفاده از برد A2088 Bridge سیستم آمیگا ۲۰۰۰ را با رایانه شخصی آی بی ام اکس تی سازگار نماید. آمیگا ۲۰۰۰ یکی از قابل ارتقاءترین و چندکاره ترین مدل های تولید شده آمیگا بود و به مدت چهار سال که «آمیگا ۳۰۰۰ تی» معرفی شد این عنوان را در اختیار داشت. ویژگی ها. مدل های جدید آمیگا ۲۰۰۰ با طراحی تازه سخت افزاری از چیپست های سازگار با آمیگا ۵۰۰ بیشتری استفاده می کرد به اضافه یک کنترلر باس با نام "باستر" که با سیستم فرعی کارت های «زورو» هماهنگی کامل دارد. این قابلیت همچنین باعث فعال شدن کنترل سیستم بر روی اسلات کمک پردازنده و امکان اضافه نمودن دستگاه های ویدئویی اضافه شونده را می دهد. آمیگا ۲۰۰۰ مانند آمیگا ۱۰۰۰ و بسیاری از رایانه های سازگار با آی بی ام زمان خود و برخلاف آمیگا ۵۰۰، به صورت یک بدنه جدا از صفحه کلید و به شکل رومیزی تولید گردید. به جهت هماهنگی با کارت های ارتقاء، دو گرداننده ۳٫۵ و یک گرداننده ۵٫۲۵ اینچ که در داخل دستگاه نصب می شوند، بدنه آمیگ
ا ۲۰۰۰ بلندتر از مدل آمیگا ۱۰۰۰ طراحی شده. بدنه آمیگا ۲۰۰۰ برخلاف آمیگا ۱۰۰۰ جایی برای قرار گرفتن صفحه کلید در مواقع بیکاری ندارد، اما فضای کافی برای پنج اسلات «زورو ۲»، دو اسلات ۱۶ بیت و دو اسلات ۸ بیت ISA، یک اسلات ارتقاء سی پی یو و یک اسلات ویدئو را دارا می باشد. برخلاف آمیگا ۱۰۰۰، مادربورد آمیگا ۲۰۰۰ مجهز به یک باتری برای نگهداری زمان به صورت واقعی می باشد. آمیگا ۲۰۰۰ رایانه ای بود که در دوره خودش یکی از قدرتمندترین گرافیک های زمان خود را ارائه می داد و تنها رایانه «مکینتاش ۲» بود که با قیمتی حدود دو برابر از نظر گرافیکی بر آمیگا ۲۰۰۰ برتری داشت، ضمن اینکه آمیگا ۲۰۰۰ دارای یک برد Bridge سازگار با رایانه های شخصی آی بی ام بود و یک گرداننده فلاپی دیسک ۵٫۲۵ اینچ داشت. آمیگا ۲۰۰۰ نیز مانند آمیگا ۱۰۰۰ فقط در فروشگاه های مخصوص عرضه کامپیوتر فروخته می شد. قیمت این سیستم به صورت اورجینال ۱۴۹۵ دلار آمریکا بود. راه موفقیت آمیز آمیگا ۲۰۰۰ در سال ۱۹۹۰ و با عرضه آمیگا ۳۰۰۰ ادامه یافت. آمیگا ۳۰۰۰ ویژگی های کمتری برای ارتقاء شخصی کاربران نسبت به آمیگا ۲۰۰۰ داشت، به همین دلیل شرکت کمودور در سال ۱۹۹۱ رایانه «آمیگا ۳۰۰۰ تی
» را برای تکمیل توانایی های آمیگا ۳۰۰۰ عرضه نمود. مدل های مختلف. ساختار آمیگا ۲۰۰۰ در اصل به صورت «معماری باز» طراحی شده بود. مهندسان شرکت کمودور متوجه شده بودند در صورتی که بخواهند سیستم های بسته ارائه نمایند به احتمال زیاد موفق نخواهند بود، به همین دلیل تصمیم به ارائه یک سیستم با ساختار واحد گرفتند که بتوان با توسعه و ارتقاء قطعات آن، مدل های مختلفی را ایجاد کرد. براساس اظهار نظر مجله «Info»، آمیگا ۲۰۰۰ در این را موفق بود و این سیستم تا پایان قرن گذشته همچنان فعال و به روز بود. طراحی نهایی سیستم، نتیجه کشمکش داخلی در شرکت کمودور بود. بخش آمریکایی این شرکت طرح ساخت یک سیستم شبیه آمیگا ۳۰۰۰ و (آمیگا ۱۰۰۰) را داشت در حالیکه بخش آلمانی شرکت کمودور، ساخت و طراحی اولین رایانه کمودور سازگار با «پی سی» را مد نظر داشتند و قصد داشتند این توانایی را از ابتدا روی آمیگا ۲۰۰۰ پیاده کنند. و در نهایت ایده و طرح بخش آلمانی به طور عملی اجرا گردید و سیستم آمیگا ۲۰۰۰ علاوه بر داشتن اسلات «زورو ۲» جهت ارتقاء سی پی یو، مجهز به اسلات استاندار «پی سی» (اسلات های ISA) نیز بود. این ساختار یک بازبینی بزرگ در سری آمیگا بود، مادربورد «
B2000-CR» اولین اصلاحیه بزرگ سخت افزاری بود که عرضه شد. این مادربورد توسط «دِیو هاینی» و «تری فیشر» طراحی گردید (البته نام هایشان نیز بر روی مادربورد چاپ شده بود) و در واقع یک مادر بورد اصلاح شده با استفاده از بعضی تکنولوژی های پیشرفته آمیگا ۵۰۰ بود که نتیجه آن منجر به کم شدن قیمت تمام شده مادربورد گردد. (پسوند CR در نام مادربورد اشاره به Cost Reduction دارد به معنی کاهش هزینه) آمیگا ۲۰۰۰ در ابتدا با یک گرداننده فلاپی دیسک عرضه شد که بعد از مدت کوتاهی توسط «آمیگا ۲۰۰۰/اچ دی» ادامه پیدا کرد. این باندل شامل کنترلر دیسک سخت آمیگا ۲۰۹۰ و یک دیسک سخت بر پایه SCSI بود. در سال ۱۹۸۵ میلادی کمودور رایانه «آمیگا ۲۵۰۰/۲۰» را عرضه کرد که شامل کارت ارتقاء سی پی یو آمیگا ۲۶۲۰، یک سی پی یو ۶۸۰۲۰ با سرعت ۱۴٫۳ مگاهرتز، یک کمک پردازنده ریاضی ۶۸۸۸۱، و یک پردازنده واحد مدیریت حافظه ۶۸۸۵۱ به علاوه ۲ مگابایت حافظه ۳۲ بیتی بود که به آمیگا ۲۰۰۰ اصلی اضافه شده بود. سی پی یو اصلی آمیگا ۲۰۰۰ (موتورولا ۶۸۰۰۰) همچنان بر روی مادربورد نصب شده بود ولی استفاده نمی گردید. در سال ۱۹۸۹ این سیستم با مدل «آمیگا ۲۵۰۰/۳۰» جایگزین گردید که شامل کارت
سی پی یو ۲۶۳۰ (موتورولا ۶۸۰۳۰ با سرعت ۲۵ مگاهرتز) و کمک پردازنده ریاضی ۶۸۸۸۲ با ۴ مگابایت حافظه ۳۲ بیتی بود. کارت ۲۶۳۰ همچنین قابلیت افزایش حافظه رَم را بر روی خود کارت دارا بود که حداکثر ۶۴ مگابایت حافظه را پشتیبانی می کرد. البته شرکت کمودور این مدل را به صورت پیش تولید طراحی نموده بود ولی هرگز آن را عرضه نکرد. آمیگا ۱۵۰۰. در سال ۱۹۹۰ کمودور یک مدل از آمیگا ۲۰۰۰ را با عنوان آمیگا ۱۵۰۰ و به قیمت ۹۹۹ پوند عرضه نمود. طراحی این مدل توسط شرکت کمودور اینترنشنال مورد حمایت قرار نگرفت. آمیگا ۱۵۰۰ همراه با دو گرداننده فلاپی دیسک و یک مگابایت چیپ رَم استاندارد عرضه شد. این محصول با «کیک استارت» ۱٫۳ (و البته سیستم عامل آمیگا او اس ۱٫۳) همراه بود. تولیدات اولیه این محصول به صورت باندل با یک نمایشگر 1084SD1 به فروش می رفت. در تولیدات بعدی این سیستم با چیپست «ایی سی اس» و آمیگا او اس ۲٫۰۴ عرضه شد. فلاپی دیسک دوم این سیستم با یک هارد سخت جایگزین شد، این در حالی بود که آمیگا ۱۵۰۰ اولیه دارای دیسک سخت نبود. آمیگا ۱۵۰۰ به راحتی و با اضافه کردن یک کنترلر دیسک سخت و برداشتن لیبل آمیگا ۱۵۰۰ قابل تبدیل به مدل آمیگا 2000 HD بود (
در زیر لیبل A1500، لیبل A2000) قرار داشت. تنها دلیلی که این مدل فقط در انگلستان عرضه شد، بنا به اظهار نظر «Checkmate Digital» شاید وجود یک کیت قابل آپگرید برای آمیگا ۵۰۰ بود که اتفاقاً با نام A1500 شناخته می شد و کمودور سعی داشت این نام را برای خودش محفوظ نگه دارد. آمیگا ۲۵۰۰. آمیگا ۲۵۰۰ یا A2500 یک مدل مجزا و متفاوت نبود، در واقع فقط یک نام بازاریابی برای باندل آمیگا ۲۰۰۰ بود که به همراه یک کارت شتاب دهنده موتورولا ۶۸۰۲۰ یا ۶۸۰۳۰ عرضه می شد. کارت های شتاب دهنده ای که توسط آمیگا ۲۵۰۰ استفاده می شدند، به صورت جداگانه هم برای استفاده در آمیگا ۲۰۰۰ قابل تهیه بودند. آمیگا ۲۵۰۰هایی که با کارت ۶۸۰۳۰ عرضه می شدند، در بازار با نام A2500/30 به فروش می رسیدند.&lt;ref name=" Amiga2500/30 "&gt;&lt;/ref&gt; به دلیل اینکه آمیگا ۲۵۰۰ها همراه با یک پردازنده غیرفعال موتورولا ۶۸۰۰۰ عرضه می شدند، تأثیری بر قیمت نهایی نداشت و به همین علت پروژه ای جهت جایگزینی پردازنده ۶۸۰۲۰ بر روی مادربورد و به جای ۶۸۰۰۰ آغاز شد که در آینده به یک سیستم با کارت «زورو ۲» برپایه ۶۸۰۲۰ تبدیل شود، اما در نهایت هنگامی که «دِیو هاینی» تولیدات جدید باس
«زورو ۳» را دید، این پروژه تبدیل به طرح تولیدی آمیگا ۳۰۰۰ گردید. آمیگا ۲۵۰۰ پس از تولید آمیگا ۳۰۰۰ همچنان در خط تولید باقی ماند و تنها دلیل آن عدم قرار گرفتن کارت های «ویدئو توستر» (کارت های مخصوص ویرایش ویدئو در حالت ان تی اس سی) در بدنه تغییر یافته آمیگا ۳۰۰۰ بود. تا زمان عرضه «ویدئو توستر ۴۰۰۰» دستگاه آمیگا ۲۵۰۰ سریعترین رایانه جهت استفاده از کارت های «توستر» بود. اطلاعات فنی. اکثر سیستم های آمیگا ۲۰۰۰ با چیپست «او سی اس» و یک مگابایت حافظه رَم (۵۱۲ کیلوبایت چیپ رَم و ۵۱۲ کیلوبایت رَم اضافه شونده) و سیستم عامل آمیگا او اس ۱٫۲ یا ۱٫۳ عرضه گردیدند. بعد از مدتی در سیستم های بازبینی شده، تراشه «او سی اس» جای خود را به تراشه های جدیدتری با نام «ایی سی اس» (ECS یا Enhanced Chip Set) دادند و حافظه رَم سیستم به طور یکپارچه دارای یک مگابایت چیپ رَم و سیستم عامل آمیگا او اس ۲٫۰ گردید. آمیگا ۲۰۰۰ با یک ریزپردازنده موتورولا ۶۸۰۰۰ به عنوان پردازنده مرکزی و در سرعت های ۷٫۱۶ مگاهرتز (ان تی اس سی) یا ۷٫۰۹ مگاهرتز (پال) عرضه می گردید که قابلیت ارتقاء با پردازنده ۶۸۰۱۰ به صورت جایگزینی مستقیم را داشت. شرکت های سخت افزاری تو
لیدکننده کارت های ارتقاء دهنده، همچنین اقدام به عرضه کارت های ارتقاء سی پی یو با استفاده از پردازنده های ۶۸۰۲۰، ۶۸۰۳۰، ۶۸۰۴۰ یا ۶۸۰۶۰ نمودند که در شیارهای موجود بر روی مادربورد نصب می گردید. این ارتقاءها محدود به سی پی یو نبود و دامنه تولید آن ها به حافظه های رَم، کمک پردازنده ها و حتی کنترل کننده های SCSI می شد. تفاوت ظرفیت حافظه های این مدل بستگی به نسخه های اصلاح شده سیستم داشت. تعدادی از نسخه های اصلاح شده خاص آمیگا ۲۰۰۰ جهت هماهنگی با یک مگابایت چیپ رَم خود، قابلیت ارتقاء به وسیله نصب کردن چیپست «8372A آگنس» را داشت. علاوه بر این حافظه ۲ مگابایت نیز قابل سازگاری با اضافه نمودن چیپست «8372B آگنس» بود. در عمل و با توجه به توانایی آدرس دهی «سی پی یو» اورجینال آمیگا ۲۰۰۰ (موتورولا ۶۸۰۰۰)، این سیستم توانایی حداکثر داشتن ۸ مگابایت حافظه رَم را دارد. آمیگا ۲۰۰۰ یک قابلیت جدید به سری رایانه های آمیگا اضافه نمود و آن باس «زورو ۲» بود. این گذرگاه باس جدید اجازه نصب سخت افزارهای سازگار با استاندارد «کانفیگ خودکار» آمیگا را می داد، از جمله این سخت افزارها می توان به کارت های گرافیک، صدا، شبکه، درگاه موازی، SCSI و کن
ترلرهای یواس بی را نام برد. «ایزا اسلات ها» با استفاده از یک bridgeboard قابلیت فعال شدن را داشتند، این بردها امکان ارتباط بین گذرگاه های باس «زورو ۲» و «ایزا» را فراهم می کرد. وجود bridgeboardها به صورت استاندارد که شامل سخت افزار سازگار با رایانه های آی بی ام (از جمله اینتل ۸۰۲۸۶، ۸۰۳۸۶ یا ۸۰۴۸۶) بودند، این امکان را به آمیگا می دادند که کل سیستم «آی بی ام» را به صورت سخت افزاری شبیه سازی کند. بقیه اسلات های ایزا می توانستند توسط سخت افزارهای استاندارد آن زمان شامل کارت های شبکه، کارت های گرافیک و کنترل کننده های دیسک سخت، استفاده شوند. علاوه بر موارد بالا در بعضی از مدل های آمیگا ۲۰۰۰ دو عدد اسلات ایزای ۸ بیتی، قابل ارتقاء به اسلات ۱۶ بیت بودند. نکته. مدل A (اصلاح شده ۳٫۰ و ۴٫۰) سال ۱۹۸۶ مدل B (اصلاح شده ۳٫۰ و ۴٫۰) سال ۱۹۸۶ مدل C (اصلاح شده ۴٫۱ و ۵٫۰) سال ۱۹۹۱
انجمن مالی اسلامی ایران (به انگلیسی: Iranian Association of Islamic Finance)، به منظور گسترش و پیشبرد و ارتقای علمی دانش مالی اسلامی و توسعه کیفی نیروهای متخصص و بهبود بخشیدن به امور آموزشی و پژوهشی در زمینه مالی اسلامی تشکیل شده است. به منظور نیل به هدف های مذکور، انجمن اقدامات زیر را به عمل خواهد آورد: عضویت سازمان ها و اشخاص حقوقی. انجمن مالی اسلامی ایران، به منظور گسترش و پیشبرد و ارتقای علمی دانش مالی اسلامی و توسعه کیفی نیروهای متخصص و بهبود بخشیدن به امور آموزشی و پژوهشی در زمینه مالی اسلامی تشکیل شده است. به منظور نیل به هدف های مذکور، انجمن اقدامات زیر را به عمل خواهد آورد: اهداف. هدف اصلی از تشکیل انجمن مالی اسلامی، عبارت است از: همایش های مالی اسلامی. انجمن مالی اسلامی ایران در راستای اهداف خود و همچنین در جهت تبیین جایگاه موضوع مالی اسلامی و نقش و کارکرد آن در توسعه اقتصادی کشور، همایش های مالی اسلامی سالانه را با همکاری مراکز دانشگاهی و حوزوی، بانک ها، بیمه ها و ارکان بازار سرمایه کشور برگزار می کند. در این همایش ها پژوهشگران به ارائه آخرین دستاوردهای خود در حوزه مالی اسلامی از منظر بانک، بیمه و
بورس می پردازند و همچنین مسئولین ارشد اقتصادی جمهوری اسلامی ایران ایراد سخنرانی می نمایند.
دارن "داز" سَمپسون (؛ زادهٔ ) یک موسیقی دان، خواننده، تهیه کننده و گویندهٔ اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی در استاک پورت منچستر در انگلستان به دنیا آمد. پس از آسیب دیدگی جدی در فوتبال حرفه ای، در سن ۱۷ سالگی به عنوان گوینده، به رادیو روی آورد. او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۰۶ نماینده بریتانیا بود.
هجدهمین انتخابات فدرال آلمان به منظور انتخاب اعضای مجلس فدرال آلمان (بوندستاگ) در روز ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۳ برگزار شد. تعداد کرسی های انتخاب شوندهٔ این مجلس ۶۳۲ کرسی بود. در این انتخابات اتحادیه دمکرات مسیحی به رهبری صدراعظم آنگلا مرکل، با کسب ۴۲٪ آرا و حدود ۵۰٪ کرسی های مجلس (که تنها ۵ کرسی با کسب اکثریت ساده فاصله داشتند)، بهترین نتیجه انتخابات را از سال ۱۹۹۰ کسب کردند. البته حزب دموکرات آزاد که در دولت قبلی شریک دولت ائتلافی با دموکرات مسیحی ها بود با کسب بدترین نتیجه در انتخابات از زمان تأسیس خود، برای اولین بار از کسب حد نصاب حداقل ۵٪ آرای لازم برای ورود به بوندستاگ بازماند. حزب اتحادیه دموکرات مسیحی به رهبری آنگلا مرکل، با حزب سوسیال دموکرات که در دورهٔ قبلی مجلس اپوزیسیون اصلی حزب حاکم بود به تشکیل یک ائتلاف بزرگ دست زد که سومین ائتلاف این دو حزب بزرگ آلمان بعد از جنگ جهانی دوم بود. البته رهبران حزب سوسیال دموکرات قبل از تشکیل دولت ائتلافی با اتحادیه دموکرات مسیحی، برای اطمینان از موافقت اعضای حزب، از آنان در این مورد نظرسنجی به عمل آوردند. پیش زمینه. در آخرین انتخابات فدرال آلمان (انتخابات سال ۲۰۰۹)، حزب دم
وکرات مسیحی آلمان به همراه حزب خواهر خود، اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن بیشترین کرسی های بوندستاگ را بدست آوردند و با ائتلاف با حزب دموکرات آزاد توانستند دولت ائتلافی را تشکیل بدهند. در این ائتلاف آنگلا مرکل به عنوان رهبر حزب اکثریت در دولت ائتلافی، مقام صدراعظمی آلمان را به عهده گرفت و گیدو وستروله از حزب دموکرات آزاد به مقام معاون صدراعظم رسید. تاریخ انتخابات. قانون اساسی جمهوری فدرال آلمان و قانون فدرال انتخابات، زمان انتخابات فدرال آلمان را تعیین کرده است. مادهٔ ۳۹ قانون اساسی تصریح می کند که مجلس جدید باید بین ۴۶ تا ۴۸ ماه پس از شروع مجلس قبلی کار قانون گذاری خود را آغاز کند. از آنجایی که هفدهمین دورهٔ بوندستاگ در روز ۲۷ اکتبر ۲۰۰۹ تشکیل شد، زمان تقریبی انتخابات دورهٔ هجدهم بین روزهای ۲۷ اوت تا ۲۷ اکتبر ۲۰۱۳ برنامه ریزی شد. برای جلوگیری از تقارن روز انتخابات با تعطیلی مدراس، معمولاً یک روز انتهای سپتامبر برای انتخابات تعیین می شود که محتمل ترین روزها، ۱۵ یا ۲۲ سپتامبر هستند. بنابر پیشنهاد دولت فدرال، رئیس جمهور آلمان روز ۲۲ سپتامبر را به عنوان روز انتخابات فدرال معین کرد. شعبه های رای گیری در این روز، از سا
عت ۸ صبح تا ۶ عصر فعال بودند. نظام انتخاباتی. بنابر مادهٔ ۱۸ قانون اساسی جمهوری فدرال آلمان، هر شخص که به سن هجده سال تمام رسیده باشد حق دارد که در انتخابات شرکت کند. نمایندگان بوندستاگ بر اساس نظام انتخاباتی تناسبی انتخاب می شوند. هر رای دهنده می تواند دو رای بدهد: با رای اول یک نماینده مورد نظر خود در مجلس را انتخاب می کند و با رای دوم به یک حزب رای می دهد. یک حزب برای ورود به پارلمان باید حداقل ۵٪ از آرا یا حداقل ۳ کرسی پارلمان را به خود اختصاص دهد. بر طبق قانون، نسبت کرسی های پارلمان به احزاب بر اساس رای دوم واجدین شرایط (رای به حزب مورد نظر) تعیین می شود. کاندیداهای پست صدراعظمی. با اینکه تعیین کاندیدای احتمالی پست صدراعظمی (Kanzlerkandidaten) از سوی هر حزب اهمیت ویژه ای دارد، اما این مورد در قانون اساسی آلمان پیش بینی نشده است. با این وجود حزب های بزرگ آلمان قبل از برگزاری انتخابات به معرفی کاندیدای صدراعظمی از سوی حزب خود اقدام می کنند. حزب های دمکرات مسیحی و اتحادیهٔ سوسیال مسیحی و نیز حزب سوسیال دمکرات قبل از انتخابات کاندیدای این پست را اعلام می کنند. البته احزاب کوچکتر همانند حزب دموکرات آزاد، حزب
سبز و حزب چپ با اطلاع از شانس کم رسیدن به اکثریت پارلمان، به ندرت به این کار اقدام می کنند. با این وجود این حزب ها یک یا دو عضو خود را به عنوان چهرهٔ شاخص یا Spitzenkandidaten برای کمپین های انتخاباتی اعلام می کنند. در این انتخابات از آن جایی که آنگلا مرکل به عنوان رهبر اتحادیهٔ دمکرات مسیحی پست صدراعظمی را از هشت سال پیش از آن به عهده داشت، این حزب با چالش چندانی برای معرفی کاندیدای پست صدراعظمی مواجه نبود اما شرایط برای حزب سوسیال دموکرات به گونهٔ دیگری بود. در بحث های درون حزبی چهار نفر دارای بخت بیشتری برای رسیدن به این پست بودند: دبیر کل این حزب، زیگمار گابریل؛ رهبر کمیته پارلمانی این حزب و وزیر خارجهٔ سابق آلمان، فرانک-والتر اشتاین مایر؛ و وزیر سابق اقتصاد و نخست وزیر سابق ایالت نوردراین-وستفالن و رهبر این حزب، پر اشتاینبروک. البته در این حزب هانه لوره کرافت، نخست وزیر وقت ایالت نوردراین وستفالن از کاندیداتوری برای این پست امتناع کرد. گابریل، اشتاین مایر و اشتاین بروک هر سه سوابق نه چندان درخشانی از انتخابات های گذشته در حزب سوسیال دموکرات کسب کرده بودند. گابریل و اشتاین بروک در سال های ۲۰۰۵ پست نخست وز
یر ایالت های خود را از دست داده بودند و اشتاین مایر در انتخابات سال ۲۰۰۹ از رسیدن به پست کاندیدای صدراعظمی در حزب سوسیال دموکرات باز مانده بود. سرانجام در روز ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۲، حزب سوسیال دموکرات پر اشتاینبروک را به عنوان کاندیدای صدارت اعظم از سوی خود انتخاب کرد. کمپین های انتخاباتی. بعد از علنی شدن طرح های نجات اقتصادی کشورهای اروپایی از بحران اقتصادی بحث های داغی در محافل داخلی آلمان بالا گرفت. در آن هنگام وزیر خارجه وقت دولت مرکل، ولفگانگ شویبله خاطر نشان کرد که یونان به سومین بسته طرح نجات اقتصادی نیاز دارد. این اظهارنظر در تضاد شدید با همکارانش بود که از صحبت در چنین مواردی در دورهٔ انتخابات اجتباب می ورزیدند که به طور مشخص از سیاست های مرکل برای عدم اجرای چنین طرح نجاتی ناشی می شد. در واکنش به این اظهارات، پیر اشتاینبروک از حزب سوسیال دموکرات گفت که وقت آن رسیده که خانم مرکل حقیقت را به مردم بگوید. یورگن تریتین از حزب سبزها نیز مرکل را در این خصوص به چالش کشید. مرکل اولین صدراعظم آلمان بود که از اردوگاه کار اجباری داخائو بازدید کرد. او که توسط ماکس مانهایمر، زندانی پیشین این اردوگاه دعوت شده بود گفت: چی
زی که در اردوگاه های کار اجباری اتفاق افتاد غیرقابل درک بوده و هست. او همچنین نسبت به افزایش یهودی ستیزی و نژادپرستی به عنوان خطری برای دموکراسی در اروپا هشدار داد. بازدید او مورد استقبال ساکنین محلی قرار گرفت، اما در محافل سیاسی به عنوان تبلیغ انتخاباتی مورد نقد واقع شد. مرکل همچنین از رکورد کمترین میزان بیکاری در دو دهه گذشته و به توازن بودجه و مزایای افزایش صادرات آلمان به حوزهٔ اروپا که در دورهٔ او اتفاق افتاده بود یاد کرد. مناظره های تلویزیونی. یک مناظره تلویزیونی بین دو رقیب اصلی از حزب های سوسیال دموکرات و دموکرات مسیحی در روز ۱ سپتامبر ۲۰۱۳ انجام شد. کاندیداهای پیشرو از احزاب کوچکتر، راینر برودرله از دموکرات های آزاد، یورگن تریتین از حزب سبز و گریگور گیسی از حزب چپ در یک مناظره جداگانه در ۲ سپتامبر با هم روبرو شدند. نتایج. اتحادیه دموکرات مسیحی و اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن مجموعاً ۴۲٪ از آرا را بدست آوردند که بهترین نتایج بعد از انتخابات ۱۹۹۰ برای این حزب بود. در آن سال این اتحادیه موفق به کسب ۴۴٪ آرا شده بود. با این رای اتحادیه دمکرات و سوسیال مسیحی فقط ۵ کرسی برای رسیدن به اکثریت مطلق در بوندستاگ فا
صله داشت. حزب دمکرات آزاد که در دولت قبلی شریک دولت ائتلافی با اتحادیه دمکرات مسیحی بود، در این انتخابات از رسیدن به حداقل آرای ۵٪ بازماند و نتوانست به بوندستاگ راه یابد. این حزب موفق نشد هیچ کدام از کرسی های بودنستاگ را بدست بیاورد. حزب ضد اروپایی و جدیدالتاسیس جایگزین برای آلمان توانست چند کرسی بدست آورد اما به دلیل نرسیدن به حد نصاب ۵٪ از ورود به مجلس باز ماند. نتایج این انتخابات حاکی از این بود که برای اولین بار از انتخابات فدرال ۱۹۸۷ تنها چهار حزب وارد بوندستاگ می شوند. نتایج ایالتی. درصد بر اساس رای برای لیست حزب ها تشکیل دولت. یکی از گزینه های تشکیل دولت غیر از ائتلاف دو حزب بزرگ، ائتلاف سوسیال دموکرات ها با حزب چپ بود. اما بسیاری از اعضای حزب سوسیال دموکرات نمی خواستند با حزب چپ وارد ائتلاف شوند. یک روز بعد از انتخابات مرکل در اظهارنظری اعلام کرد که با حزب سوسیال دموکرات وارد مذاکره شده، اما سایر گزینه ها را نیز رد نکرد. یک نظرسنجی کمی بعد از انتخابات نشان داد که ۶۵٪ اعضای حزب سوسیال دموکرات مخالف وارد شدن به یک ائتلاف بزرگ با حزب مرکل بودند. با وجود این هیئت رئیسه حزب سوسیال دموکرات با این شرط به شرو