Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. اولین درمانگاه پیشگیری از بارداری. در دورهٔ سخنرانی های سال ۱۹۱۶، سنگر به ترویج درمانگاه های پیشگیری از بارداری بر مبنای شیوهٔ هلندی پرداخت که پیش تر و در طول مسافرتِ سال ۱۹۱۴ به اروپا آن ها را دیده بود. با وجود آن که وی مشوقِ بسیاری از جوامع محلی در زمینهٔ افتتاح یک سازمان پیشگیری از بارداری شده بود، اما هیچ درمانگاهی تأسیس نشد. به همین دلیل او تصمیم گرفت که یک درمانگاه پیشگیری از بارداری را در نیویورک و با هدف ارائه خدمات رایگان پیشگیری از بارداری تأسیس نماید. قانون ایالت نیویورک، توزیع ابزار و حتی اطلاعات مربوط به پیشگیری از بارداری را ممنوع کرده بود. اما سنگر امیدوار بود بتواند با کمک بخش هایی از قانون که اجازهٔ تجویز پیشگیری از بارداری را به پزشک در جهت جلوگیری از بیماری ها می داد، برای پیش بردن اهداف خود استفاده نماید. در ۱۶ اکتبر ۱۹۱۶ وی یک درمانگاه در براونزویل بروکلین افتتاح نمود که با بیش از ۱۰۰ مراجعه کنندهٔ زن در اولین روز افتتاحش یک موفقیت زودهنگام را به دست آورد. چند روز پس از بازگشایی این درمانگاه، یک پلیس مخفی زن با خرید یک کلاهک دهانهٔ رحم در درمانگاهش، وی را بازداشت کرد. با مقاومت از همرا
هی با پلیس، سنگر و یکی از همکارانش به بیرون از درمانگاه کشانده شدند. درمانگاه تعطیل شد و دیگر هیچ درمانگاه دیگری تا سال ۱۹۲۳ در ایالات متحده باز نشد. دادگاه محاکمهٔ سنگر در ژانویهٔ ۱۹۱۷ آغاز گردید. گروه بزرگی از زنان ثروتمند و بانفوذ با هدف تشکیل گروهی به نام «کمیتهٔ صد نفره» که جنبشی پیشرو بود، در کنار یکدیگر جمع شدند تا برای سنگر و ان بی سی ال کمک مالی جمع آوری نمایند. این کمیته همچنین شروع به انتشار ماهانهٔ "برث کنترل ریویو" و تأسیس شبکه ای از ارتباطات با سیاستمداران قدرتمند، کنشگران و چهره های مطبوعاتی نمود. با وجود حمایت های بسیار، سنگر محکوم شد و قاضی یک حکم ملایم را پیشنهاد داد، مشروط به اینکه سنگر اقدام به شکستن دوبارهٔ قانون ننماید. اما سنگر پاسخ داد که «من نمی توانم به قانون، به گونه ای که امروز وجود دارد، احترام بگذارم.» او حکم خود را با سپری کردن ۳۰ روز در زندان گذراند. دیگر کنشگران نیز جهت پیشبرد جنبش فعالیت می کردند. اما گلدمن در ۱۹۱۶ به دلیل پخش و توزیع اطلاعات دربارهٔ پیشگیری از بارداری بازداشت شد. آبراهام جکوبی نیز تلاش های ناموفقی انجام داد تا جامعهٔ پزشکی نیویورک را متقاعد نماید که قانون را
تغییر داده و به پزشکان اجازه دهد تا به توزیع اطلاعات دربارهٔ پیشگیری از بارداری بپردازند. پذیرش و مقبولیت (۱۹۱۷–۱۹۲۳). تبلیغاتی که از محاکمهٔ سنگر به وجود آمد، اشتیاق زیادی را ایجاد کرد به طوری که به موجب آن، تا پایان سال ۱۹۱۷ میلادی، بیش از ۳۰ سازمان پیشگیری از بارداری در ایالات متحده وجود داشت. سنگر همواره نسبت به روابط عمومی هوشیار بود و از علنی بودن محاکمهٔ خود برای پیشبرد دلایل و اهداف خود استفاده می کرد. پس از محاکمه، او به عنوان شاخص ترین و قابل رؤیت ترین رهبر جنبش ظاهر شد. دیگر رهبران ازجمله ویلیام جی رابینسون، مری دنت و بلانش ایمز ایمز نمی توانستند با کاریزما، جذبه و شوری که او به پا کرده بود رقابت کنند. جنبش پیشگیری از بارداری از یک جنبش رادیکال با ریشهٔ طبقهٔ کارگر، به کمپینی ارتقا یافته بود که توسط اجتماع زنان و لیبرال ها حمایت می شد. سنگر به اتفاق همکاران و طرفدارانش از شعارهای رادیکال کاستند و به جای آن بر روی مزایای اجتماعی–اقتصادی پیشگیری از بارداری تأکید بیشتری ورزیدند، سیاستی که موجب افزایش مقبولیت جنبش میان عامهٔ آمریکاییان شد. پوشش رسانه ای بیشتری شکل گرفت و چندین فیلم صامت در سال های ۱۹۱
۰ با موضوع پیشگیری از بارداری — ازجمله فیلم پیشگیری از بارداری، ساختهٔ سنگر که وی نقش خود را در آن بازی می کند — تولید شد. اما مخالفت با پیشگیری از بارداری همچنان به قوت خود باقی ماند. قوهٔ مقننهٔ ایالتی از قانونی کردن پیشگیری از بارداری و توزیع اطلاعات مربوط به جلوگیری از بارداری خودداری کرد. رهبران دینی سخنرانی کردند و زنانی را که «راحتی و مد» را بر مادر بودن ترجیح می دادند، مورد حمله و سرزنش قرار دادند. طرفداران ایدهٔ به نژادی نیز نگران آن بودند که پیشگیری از بارداری، موجب افزایش تفاوت تعداد تولد آمریکایان «سفیدپوست قدیمی» با مهاجران و «رنگین پوست ها» شود. سنگر شرکت انتشارات زن نیویورک را در سال ۱۹۱۸ پایه گذاری نمود. با نظارت وی این شرکت انتشار "برث کنترل ریویو" را بر عهده گرفت.کیتی ماریون، کنشگر بریتانیایی سافراجت، به دلیل ایستادن در خیابان های نیویورک و فروش ماهنامهٔ برث کنترل ریویو، و فروختن آن به ارزش ۲۰ سنت برای هر نسخه، با تهدیدات زیادی ازجمله تهدید به مرگ، طعنه، آب دهان انداختن، آزار فیزیکی و همین طور آزار و اذیت توسط پلیس مواجه شد. در طول مدت زمان ۱۰ سال، او ۹ مرتبه به دلیل طرفداری از پیشگیری از با
رداری بازداشت شد. پیروزی قانونی. سنگر درخواست تجدید نظری را برای محکومیتش در سال ۱۹۱۷ ارائه نمود و در سال ۱۹۱۸ موفق به کسب پیروزی نسبی مورد مختلف برمبنای تصمیمی متفق القول و هماهنگ توسط دادگاه تجدیدنظر نیویورک شد که به دست قاضی فردریک ای.کرین نوشته شد. دادگاه محکومیت وی را تأیید نمود اما در عین حال عنوان کرد که در صورت تجویز پزشکان، اجازه پیشگیری از بارداری را صادر خواهد نمود. این تصمیم تنها مربوط به منطقهٔ نیویورک بود، جایی که درهای خود را برای تأسیس درمانگاه پیشگیری از بارداری تحت نظارت پزشک باز کرده بود. اما سنگر بلافاصله از این فرصت استفاده نکرد و با گمان اینکه حرفهٔ پزشکی در این امر پیشتاز خواهد بود، تمرکز خود را بر روی نوشتن و تدریس و سخنرانی گذاشت. جنگ جهانی اول و کاندوم. جنبش پیشگیری از بارداری، در نتیجهٔ بحرانی که برای ارتش ایالات متحده در رابطه با ابتلای گستردهٔ سربازان آمریکایی به بیماری های سیفلیس و سوزاک در دوران جنگ جهانی اول به وجود آمد، موفقیت غیرمنتظره ای را به دست آورد. ارتش متعهد شد کارزارِ آموزشی گسترده ای با تأکید بر پرهیز جنسی تشکیل داده و جهت پیشگیری از بارداری، راهنمایی های لازم را ارا
ئه نماید. البته ارتش تحت فشارِ طرفدارانِ جنبش پاکی، از توزیع یا حتی تأیید کاندوم خودداری کرد، و بدین شکل به تنها ارتش حاضر در جنگ جهانی اول مبدل شد که برای نیروهایش کاندوم عرضه نکرد. زمانی که سربازان ایالات متحده در اروپا حضور داشتند، دسترسی به کاندوم های لاستیکی به آسانی فراهم بود و هنگامی که به آمریکا بازگشتند، به استفاده از کاندوم به عنوان روش ترجیحی خود برای پیشگیری از بارداری ادامه دادند. جنبش ضد بیماری های مقاربتیِ ارتش، یک نقطهٔ عطف بود. این نخستین مرتبه ای بود که یک سازمان دولتی درگیر بحثی عمومی و ادامه دار دربارهٔ مسایل جنسی شده بود. این گفتمان عمومی دولتی، آمیزش جنسی را از موضوعی مخفی به یک موضوع قانونی پژوهش علمی تغییر داد، و پیشگیری از بارداری را از موضوعی اخلاقی به مسئلهٔ بهداشت عمومی تبدیل کرد. تلاش های قانونی. در طول جنگ جهانی اول، مری دنت تلاش های خود را بر روی جنبش صلح متمرکز کرد؛ اما در سال ۱۹۱۸ به فعالیت هایش در زمینهٔ جنبش پیشگیری از بارداری بازگشت. او به رهبری خود، در سازمان ملی پیشگیری از بارداری، ادامه داد و با شرکت انتشارات زن نیویورک متعلق به سنگر هم همکاری کرد. در سال ۱۹۱۹ دنت رساله
ای آموزشی به نام "سکس ساید آو لایف" (یا جنبهٔ جنسی زندگی) را به طور گسترده منتشر کرد. این جزوه به سکس، به عنوان یک امر طبیعی و لذت بخش می پرداخت. با این حال در همان سال دنت خسته از کمبود همیشگی منابع مالی در سازمان ملی پیشگیری از بارداری، از این شرکت جدا شد و سازمان والنتری پرنتهود لیگ را تشکیل داد. دنت و سنگر هر دو تغییراتی قانونی را جهت پیشگیری از بارداری پیشنهاد دادند، اما هر یک رویکرد متفاوتی را پی گرفتند. سنگر به پیشگیری از بارداری تنها تحت نظارت پزشک معتقد بود، اما دنت برای پیشگیری از بارداری بدون محدودیت تلاش می کرد. سنگر که طرفدار روش دیافراگم بود، نگران آن بود که دسترسی نامحدود، منجر به تولید دیافراگم های نامناسب شده و به سودجویی پزشکی منتهی شود. اما دنت نگران آن بود که ملزم کردن زنان به گرفتن نسخه از پزشک، باعث شود که زنان فقیر از دریافت خدمات پیشگیری از بارداری محروم بمانند. او همچنین از بابت وجود تعداد کافی پزشکان در حوزهٔ پیشگیری از بارداری نیز نگرانی داشت. تلاش های قانونی هر دوی آن ها به شکست انجامید. بخشی از دلایل شکست به این سبب بود که بعضی از قانونگذاران فکر می کردند که ترس از بارداری تنها عا
ملی است که زنان را پاکدامن نگهداشته است. در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ نقش رهبری سنگر در جنبش تثبیت شد؛ به دلیل این که در مجامع عمومی سخنرانی می کرد، و برای حذف دنت از جلسات و رخدادها قدم هایی برداشت. سازمان پیشگیری از بارداری آمریکا. هرچند که سنگر با انتشار ماهنامهٔ "برث کنترل ریویو" بین سال های ۱۹۲۰–۱۹۱۹ در زمینهٔ پیشگیری از بارداری فعال بود، اما در آن زمان با هیچ یک از دو سازمان اصلی پیشگیری از بارداری یعنی سازمان ملی پیشگیری از بارداری و سازمان فرزندپروری داوطلبانه به طور رسمی همکاری و وابستگی نداشت. او در سال ۱۹۲۱ متقاعد شد که برای به دست آوردن حمایت افراد حرفه ای و جامعهٔ علمی نیازمند همکاری با یک گروه رسمی است. اما به جای پیوستن به یکی از سازمان هایی که در آن زمان وجود داشت، خود تصمیم به تشکیل یک سازمان جدید گرفت. در گام نخست، او به سازماندهی اولین کنفرانس پیشگیری از بارداری آمریکا که در نوامبر ۱۹۲۱ در شهر نیویورک برگزار شد، پرداخت. در شب پایانی کنفرانس، در حالی که سنگر آماده می شد در تاون هال نیویورک که مملو از جمعیت بود سخنرانی کند، پلیس به این جلسه یورش برد و او را به دلیل رفتار اخلالگرانه بازداشت کرد. او از ر
وی صحنه فریاد زد: «ما طبق قانون اساسی حق داریم تا این کنفراس را برگزار کنیم… بگذارید (آن ها) اگر می خواهند ما را با چماق بزنند.» او خیلی زود آزاد شد. روز بعد مشخص شد که پاتریک جوزف هیز، کاردینال اسقف نشین نیویورک کلیسای کاتولیک، به پلیس فشار آورده تا کنفرانس را تعطیل کنند. یورش به سیتی هال نقطهٔ عطفی برای جنبش بود: مخالفت های پزشکی و دولتی کم رنگ شد، و کلیسای کاتولیک به عنوان تنها صدای قدرتمندِ مخالف ظاهر شد. پس از پایان کنفرانس، سنگر و حامیانش سازمان پیشگیری از بارداری آمریکا را تأسیس کردند. دومین درمانگاه پیشگیری از بارداری. چهار سال پس از آن که دادگاه تجدید نظر نیویورک اجازهٔ پیشگیری از بارداری توسط پزشکان را صادر نمود، سنگر دومین درمانگاه پیشگیری از بارداری را افتتاح کرد، او هم زمان پزشکانی را نیز به استخدام درآورد تا در چارچوب حکم دادگاه به آن جنبهٔ رسمی ببخشد (اولین درمانگاه پیشگیری از بارداری، پرستاران را به کار گرفته بود). این درمانگاه که دومین درمانگاه بود، با نام دفتر تحقیقات بالینی، در دوم ژانویه ۱۹۲۳ افتتاح شد. برای جلوگیری از آزار و اذیت پلیس، ماهیت آن تبلیغ نگردید و مأموریت اصلی آن انجام تحقیقات
علمی بود، و فقط به زنان متأهل خدمات ارائه می کرد. ماهیت اصلی این درمانگاه سرانجام در دسامبر سال ۱۹۲۳ اعلان عمومی شد؛ اما این بار هیچ گونه دستگیری یا بحثی وجود نداشت. این موضوع باعث شد تا کنشگران متقاعد شوند که پس از گذشت یک دهه درگیری، نهایتاً پیشگیری از بارداری در ایالات متحده مورد پذیرش قرار گرفته است. دفتر تحقیقات بالینی اولین درمانگاه قانونی پیشگیری از بارداری در ایالات متحده بود و به سرعت به پرچمدار مرکز تحقیقات پیشگیری از بارداری در جهان بدل شد. پیشرفت ها و عقب نشینی ها (۱۹۲۰–۱۹۴۰). گسترش مقبولیت و پذیرش. پس از گشایش دفتر تحقیقات بالینی در سال ۱۹۲۳، بحث عمومی دربارهٔ پیشگیری از بارداری عادی تر و معمول تر شد و اصطلاح «پیشگیری از بارداری» در زبان عامه و محاورهٔ کشور تثبیت شد. از صدها مجله و روزنامهٔ دههٔ ۱۹۲۰ که به مسئله پیشگیری از بارداری پرداخته بودند، بیش از دو سوم آن ها به نفع پیشگیری از بارداری و در طرفداری از آن بودند. در دسترس بودن لوازم پیشگیری از بارداری، نشانگر پایان دوران سختگیرانهٔ اخلاقی دورهٔ ویکتوریا بود و باعث ظهور جامعه ای انعطاف پذیرتر نسبت به مسائل جنسی شد. از دیگر عواملی که باعث ایجاد
هنجارهای جدید جنسی گردید، می توان به افزایش جابه جایی — که توسط اتومبیل میسر شده بود — و زندگی شهری ناشناس و همچنین رضایت و شادی پس از جنگ اشاره کرد. در سال ۱۹۲۵ گروهی از جامعه شناسان بر پایهٔ نظرسنجی ای که از زنان در شهر مونسی، ایندیانا انجام گرفته بود، دریافتند که تمامی زنان طبقه فرادست و بیش از ۸۰ درصد زنان طبقه کارگر پیشگیری از بارداری را تأیید و از آن حمایت می کنند. نرخ تولد در آمریکا در بین سال های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، غالباً به خاطر استفاده از ابزار پیشگیری از بارداری، ۲۰ درصد کاهش یافت. مخالفت ها. هرچند که درمانگاه های پیشگیری از بارداری در سال های پایانی دههٔ ۱۹۲۰ رواج بیشتری پیدا کردند، اما جنبش هنوز با چالش های عمده ای روبه رو بود: هنوز بخش عظیمی از جامعهٔ پزشکی در مقابل پیشگیری از بارداری مقاومت نشان می دادند؛ حمایت و طرفداری از پیشگیری از بارداری، در فهرست سیاه صنعت رادیو قرار گرفته بود؛ قوانین ایالتی و فدرال با وجود آن که اجرا نمی شدند، اما همچنان پیشگیری از بارداری را غیرقانونی می شمردند. اصلی ترین نیروی مخالف با پیشگیری از بارداری، کلیسای کاتولیک بود که به بسیج مخالفان و انجام تظاهرات بسیار علیه پیشگ
یری از بارداری در چندین محل مختلف در طی دههٔ ۱۹۲۰ دست زد. کاتولیک ها، شورای شهر سیراکیوس را متقاعد کردند تا سنگر را از انجام سخنرانی در سال ۱۹۲۴ منع کند. شورای ملی رفاه کاتولیک ها علیه پیشگیری از بارداری به مذاکره و لابی پرداخت. سازمان برادری کاتولیک، شوالیه های کلمبوس، هتل هایی را که میزبان مناسبت ها و کنفرانس های پیشگیری از بارداری بودند، تحریم کرد. رئیس پلیس کاتولیک آلبانی سنگر را از سخنرانی در آنجا منع کرد. شهردار کاتولیک بوستون جیمز کرلی سنگر را از سخنرانی در انظار عمومی منع کرد. چندین شرکت خبری نیز تحت فشار کاتولیک ها از انتشار مقالات مرتبط با پیشگیری از بارداری سر باز زدند. اما سازمان پیشگیری از بارداری آمریکا با دعوت خبرنگاران و رسانه ها برای بیان دلایلش از تحریم ها به نفع خود استفاده می کرد و از این طریق همدردی عموم جامعه را دریافت می نمود. با این حال قدرت لابی کاتولیک ها در قوهٔ مقننه زیاد بود و با استدلال آن که پیشگیری از بارداری غیرطبیعی، مضر، غیرقابل قبول و خارج از نجابت است، باعث منع چندین طرح از جمله طرح پیشنهادی مری دنت در سال ۱۹۲۴ در راستای ممانعت از قوانین پیشگیری از بارداری شد. در دههٔ ۱۹۲۰
و در ایالات متحده، ده ها درمانگاه پیشگیری از بارداری افتتاح گردید که هیچ یک از آن ها بدون حادثه و درگیری نبود. در سال ۱۹۲۹ پلیس نیویورک به یک درمانگاه در آن شهر یورش برد و دو پزشک به همراه سه پرستار را به جهت ارائه اطلاعات پیشگیری از بارداری بدون ارتباط با پیشگیری از بیماری دستگیر کردند. در این محاکمه، سازمان ملی پیشگیری از بارداری آمریکا پیروزی بزرگی را به دست آورد؛ براساس حکم قاضی، پیشگیری از بارداری در راستای ایجاد فاصله بین یک بارداری تا بارداری دیگر، امری قانونی و از دیدگاه پزشکی برای سلامتی مادر مفید بود. در این دادگاه بسیاری از پزشکان برجسته به عنوان شاهد و برای دفاع حاضر شدند و بخش عظیمی از جامعهٔ پزشکی را به سمت طرفداری از پیشگیری از بارداری سوق دادند. به نژادی و نژاد. پیش از ظهورِ جنبش پیشگیری از بارداری، اصلاح نژاد در اروپا و ایالات متحده محبوبیت زیادی کسب کرده بود و این موضوع به طور گسترده در مقالات، فیلم ها و سخنرانی ها مورد بحث قرار می گرفت. به نژادها احساسات چندگانه ای نسبت به پیشگیری از بارداری داشتند: آن ها نگران بودند که این امر باعث تشدید تفاوت نرخ تولد میان نژاد «برتر» و «پست تر» بشود. ام
ا در عین حال متوجه ارزش این ابزار جهت «بهبود نژاد» نیز بودند. رهبران جنبش پیشگیری از بارداری هیچ گاه به نژادی را هدف اصلی خود قرار ندادند و به جای آن، بر روی آزادی بیان و حقوق زنان تمرکز داشتند؛ اما حدود سال ۱۹۲۰، آن ها در اندیشهٔ یافتن دلایل یکسانی برای ایدهٔ به نژادی بودند به این امید که با گره زدن این موضوع به به نژادی، حمایت گسترده تری را برای پیشگیری از بارداری به دست آورند. با پیوند خوردن ایدهٔ به نژادی با جنبش پیشگیری از بارداری از طریق دلایلی همچون مرتبط بودن تولد بیش از حد با فقر و همینطور جرم و بیماری، به نژادی توانست به جنبش پیشگیری از بارداری کمک نماید. سنگر دو کتاب در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ با نام های «"زن و نژاد جدید"» و «"محور تمدن"» انتشار داد که به تأیید به نژادی می پرداختند. سنگر و دیگر طرفداران به نژادی به تأیید به نژادی منفی — که باززایی افراد «پست» را تقبیح می کرد — می پرداختند. اما از مرگ آسانی یا به نژادی مثبت — که "افراد برتر" را به باززایی تشویق می کرد — حمایتی نمی کردند. بسیاری از طرفداران به نژادی از حمایت از جنبش پیشگیری از بارداری خودداری کردند، چرا که سنگر، اعتقاد داشت «وظیفهٔ اصلی زن د
ر قبال خودش است، نه در قبال دولت» و بر این اصل پافشاری می نمود. مانند بسیاری از آمریکاییان سفیدپوست، در دههٔ ۱۹۳۰، برخی از رهبران جنبش پیشگیری از بارداری بر این باور بودند که نژاد افرادِ دارای پوست روشن تر، برتر از نژاد افرادِ دارای پوست تیره تر است. آن ها معتقد بودند که سیاه پوستان آمریکا عقب ماندهٔ ذهنی هستند و در مدیریت سلامت خود نسبتاً ناکارآمد هستند و احتیاج به نظارت خاص سفیدان دارند. به دلیل تسلط و حضور اکثریت سفیدپوست در مقام رهبری و کادر پزشکی، جنبش پیشگیری از بارداری از طرف سیاهان مورد اتهام نژادپرستی قرار گرفت و این شبهه را به وجود آورد که پیشگیری از بارداری در مقیاس گسترده به «خودکشی نژادی» بینجامد. این سوءظن ها و برداشت های بد باعث شد تا برخی از سفیدپوستان این موضوع را به معنی عدم تمایل سیاهان برای پیشگیری از باردای بدانند. علیرغم این سوءتعبیرات، بسیاری از رهبران آفریقایی-آمریکایی از تلاش جهت عرضهٔ ابزار پیشگیری از بارداری در میان جامعهٔ سیاه پوستان آمریکا پشتیبانی کردند. در سال ۱۹۲۹ جیمز اچ.هیوبرت یک مددکار اجتماعی سیاه پوست و رئیس سازمان اتحادیه ملی شهری از سنگر درخواست کرد تا یک درمانگاه در هار
لم افتتاح کند. سنگر هزینهٔ مالی را از مؤسسه مالی روزنوالد تأمین و درمانگاه را در سال ۱۹۳۰ بازگشایی کرد که کارکنان و پزشکان آن سیاه پوستان آمریکایی بودند. این درمانگاه توسط هیئت مشاور ۱۵ نفره ای متشکل از پزشکان، پرستاران، روحانیون، روزنامه نگاران و مددکاران آفریقایی-آمریکایی هدایت می شد. این موضوع در رسانه ها و کلیساهای آفریقایی-آمریکایی ها انتشار یافت و تاییدهٔ ویلیام دوبوآ، بنیان گذار انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان، را دریافت کرد. در اوایل دههٔ ۱۹۴۰ فدراسیون فرزندپروری تنظیم شده برنامه ای را با نام پروژهٔ نگرو که توسط بخش خدماتی سیاه پوستان مدیریت می شد، آغاز کرد. مانند درمانگاه هارلم، هدف اصلی دی ان اس و برنامه های آن، بهبود سلامت مادران و نوزادان بود. براساس تجربیاتی که سنگر در درمانگاه هارلم داشت، وی به دی ان اس پیشنهاد کرد که امکان آن که آمریکاییان سیاه پوست از یک پزشک هم نژاد خود حرف شنوی داشته باشند و مشاوره بگیرند بیشتر است، اما رهبران دیگر مخالفت کردند و اصرار داشتند که برای کمک رسانی بایستی نیروهای سفید استخدام شوند. اظهارات و اقدامات تبعیض آمیزی که توسط رهبران جنبش بین دههٔ ۱۹۲۰ تا دههٔ ۱۹۳۰ انجام م
ی شد، باعث ادامهٔ اتهام نژادپرستانه بودن جنبش شد. گسترش دسترسی. دو تصمیم قانونی مهم در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی باعث گسترش دسترسی به ابزار پیشگیری از بارداری گردید؛ در سال ۱۹۳۰ دو تولیدکنندهٔ کاندوم علیه یکدیگر در پرونده ای با نام "یانگز رابر" شکایت کردند و قاضی حکم بر آن داد که تولید ابزار پیشگیری از بارداری یک حرفهٔ قانونی است. او پا را از این فراتر گذاشته و اعلام داشت؛ قانون فدرال که به منع ارسال پستی کاندوم می پردازد وجههٔ قانونی ندارد. سنگر برای تسریع در روند دومین جنگ دادگاهی، سفارش یک دیافراگم را در سال ۱۹۳۲ از ژاپن داد، با امید آن که دست برتر را در جنگ تعیین کنندهٔ دادگاه ها داشته باشد. دیافراگم توسط دولت ایالات متحده توقیف شد و پس از آن چالشی که سنگر ایجاد کرده بود، موجب تشکیل پرونده ای به نام بستهٔ الحاقی در سال ۱۹۳۰ شد که قاضی آن آگوستوس هند بود. تصمیم وی، یک مادهٔ قانونی مهم بود که منع پزشکان از دسترسی به ابزار پیشگیری از بارداری را لغو کرد. این پیروزی دادگاهی باعث تشویق انجمن پزشکی آمریکا شد تا نهایتاً در سال ۱۹۳۷ پیشگیری از بارداری را به عنوان خدمات معمول پزشکی و به عنوان یک جزء اصلی از برنامه درسی دانش
کده پزشکی قرار دهد. با این حال جامعهٔ پزشکی برای پذیرش این مسئولیت به کندی عمل می کرد و زنان همچنان تا دههٔ ۱۹۶۰ به روش های غیرایمن و بی اثر و مشاورهٔ نادرست پیشگیری از بارداری از منابع اطلاعات غلط اعتماد می کردند. تا سال ۱۹۳۸ بیش از ۴۰۰ برند تولیدکنندهٔ ابزار پیشگیری از بارداری در بازار وجود داشتند، و بیش از ۶۰۰ برند پیشگیری از بارداری زنانه در دسترس بود، و درآمد صنعت آن بالغ بر ۲۵۰ میلیون دلار در سال بود. کاندوم از طریق دستگاه فروش خودکار موجود در برخی از دستشویی های عمومی به فروش می رفت. مردان بیش از دوبرابر هزینه ای که برای اصلاح انجام می دادند، خرج کاندوم می کردند. باوجود آن که کاندوم در دههٔ ۱۹۳۰ معمول شد، فمینیست های حاضر در جنبش احساس کردند که پیشگیری از بارداری بایستی از امتیازات زنان باشد؛ بنابراین به گسترش ابزار پیشگیری از بارداری تحت کنترل زنان ادامه دادند. کارزاری که در نهایت موجب پیداش قرص ضدبارداری در دهه های بعد شد. برای افزایش دسترسی به ابزار پیشگیری از بارداری با کیفیت بالا طرفداران پیشگیری از بارداری شرکت هلند-رنتوس را جهت تولید ابزار پیشگیری از بارداری تأسیس کردند، که به تولید دیافراگم که
شیوهٔ پیشنهادی سنگر بود، می پرداخت. در دههٔ ۱۹۳۰ استفاده از دیافراگم همراه با اسپرم کش به رایج ترین روش تجویزی تبدیل شده بود. که در سال ۱۹۳۸ میلادی، ۸۵ درصد فروش سالانهٔ پیشگیری از بارداری زنانه را به خود اختصاص داده بود. فرزندپروری تنظیم شده. پروندهٔ بستهٔ الحاقی دادگاه ۱۹۳۶ مشهور به "وان پکیج" موجب شد تا دو سازمان پیشگیری از بارداری و درمانگاه تحقیقات بالینی با یکدیگر متحد شوند تا بتوانند دفاعیه موفقیت آمیزی داشته باشند. رهبران هر دو گروه آن را موقعیت مساعد جهت ادغام دو سازمان یافتند؛ بنابراین در سال ۱۹۳۷ شورای پیشگیری از بارداری آمریکا (BCCA) تحت رهبری سنگر تأسیس شد تا این اتحاد را شکل دهد. این تلاش ها موجب شد تا نهایتاً دو سازمان در سال ۱۹۳۹ تحت عنوان فدراسیون پیشگیری از بارداری آمریکا ادغام بشود. با وجود آن که سنگر همچنان نقش رهبر را داشت اما دیگر قدرت پیشین سال های ابتدایی جنبش را نداشت و در سال ۱۹۴۲ نیروهای محافظه کاری که اکثریت را در سازمان داشتند، نام این سازمان را به فرزندپروری تنظیم شده تغییر دادند نامی که سنگر به دلیل دارا بودن حسن تعبیر زیاد، به آن اعتراض داشت. جنبش قانونی کردن پیشگیری از بارداری
هم زمان با تأسیس سازمان فرزندپروری تنظیم شده به آهستگی به نتیجه رسید. در سال های ۱۹۴۲ بیش از ۴۰۰ سازمان پیشگیری از بارداری در آمریکا وجود داشت. پیشگیری از بارداری کاملاً توسط حرفهٔ پزشکی مورد پذیرش قرار گرفته بود و قوانین ضد پیشگیری از بارداری کامستاک — که همچنان کتبی باقی مانده — وجود داشت، اما به ندرت اجرا می شد. تحولات بعدی و پیامدهای جنبش. پس از جنگ جهانی دوم، رهبری سازمانِ فرزندپروری تنظیم شده، از تأکید بر فمینیسم رادیکال کاست و تمرکز خود را بیشتر بر زمینه های معتدل تری مانند تنظیم خانواده و سیاست تنظیم جمعیت تغییر داد. از این زمان، طرفداران حقوق فرزندپروری بر روی سقط جنین، بودجهٔ عمومی و پوشش بیمه گذاری تمرکز کردند. طرفداران پیشگیری از بارداری همچنین در پی همکاری های مشترک و افتتاح سازمان های پیشگیری از بارداری در سرتاسر جهان، دارای یک وجههٔ شناخته شدهٔ بین المللی گشتند. سنگر کمک کرد تا کمیتهٔ بین المللی فرزندپروری تنظیم شده ایجاد شود که بعدها به فدراسیون بین المللی فرزندپروری تنظیم شده، تغییر نام داد. این سازمان خیلی زود به بزرگترین سازمان مردم نهاد بین المللی فرزندپروری تنظیم شده تبدیل شد. در سال ۱۹۵
۲ جان. دی راکفلر سوم سازمان اثرگذاری به نام شوررای جمعیت را تأسیس کرد. ترس از ازدیاد جمعیت جهانی به یک مسئلهٔ مهم در سال های ۱۹۶۰ تبدیل شده بود که کانون توجهات را به سمت آلودگی، کمبود غذا و کیفیت زندگی جلب کرد و باعث ایجاد کارزارهای انسجام یافتهٔ پیشگیری از بارداری در سرتاسر جهان شد. در سال ۱۹۹۴ کنفرانس بین المللی جمعیت و توسعه و در سال ۱۹۹۵، چهارمین کنفرانس جهانی زنان، ضمن اشاره به اعلامیهٔ حقوق بشر در همین زمینه، اختیار زن در قبال بدن و جسمش را به عنوان حقوق زنان مورد تأیید قرار دادند. در سال های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ و با طغیان اقدامات قانونی در ایالات متحده، چشم انداز حقوق باروری تغییر کرد: در سال ۱۹۶۵ دیوان عالی ایالات متحده آمریکا در پروندهٔ گریزولد در برابر کنتیکت حکمی را صادر کرد که به موجب آن هر اقدام دولتی که باعث منع استفادهٔ پیشگیری از بارداری برای زوج های متأهل شود، خلاف قانون اساسی خواهد بود. در سال ۱۹۶۷ کنشگری به نام بیل بیرد به دلیل توزیع ابزار پیشگیری از بارداری همانند فوم و کاندوم در میان دانش آموزان و در حین درس دربارهٔ پیشگیری از بارداری و سقط جنین در دانشگاه بوستون بازداشت شد. درخواست دادگاه تجدید
نظر او باعث ایجاد پرونده ای با نام آیزن اشتات-بیرد در سال ۱۹۷۲، در دیوان عالی ایالت متحده آمریکا شد که موجب بسط حکم دادگاه پیشین برای زوج هایی شد که ازدواج نکرده بودند. در نتیجه پیشگیری از بارداری را به یک حق قانونی برای تمامی آمریکایی ها بدل ساخت. کنگره ایالات متحده در سال ۱۹۷۰، اقدام به پاک نمودن ارجاعات به منابع قانونی قوانین فدرال ضد-مستهجن نمود. و در سال ۱۹۷۳ حکم دادگاه در پروندهٔ رو در برابر وید، سقط جنین را در ۳ ماههٔ اول بارداری قانونی ساخت. در همین دوران صنعت داروسازی پیوسته در حال توسعهٔ روش های پیشگیری از بارداری بود. در اوایل سال های ۱۹۵۰ یک بشردوست، به نام کاترین دکستر مک کورمیک، منابع مالیِ زیست شناسی به نام گریگوری گودوین پینکوس را فراهم نمود تا وی بتواند به گسترش قرص های ضدبارداری بپردازد که در سال ۱۹۶۰ نیز این داروها توسط سازمان غذا و دارو آمریکا مورد تأیید قرار گرفت. این قرص ها محبوبیت بسیاری پیدا کردند و تأثیر شگرفی بر جامعه و فرهنگ آن گذاشتند. قرص های پیشگیری از بارداری باعث افزایش چشمگیر تعداد محصلین و فارغ التحصیلان زن شد. شکل های جدیدی از ابزار آی یودی در سال های ۱۹۶۰ به بازار معرفی شد
و محبوبیت شیوه های پیشگیری از بارداریِ درازمدتِ قابل بازگشت را افزایش داد. در سال ۱۹۸۲ و در اروپا، داروی میفپریستون تولید شد که ابتدا جهت پیشگیری از بارداری بود، اما در حال حاضر به همراه پروستاگلاندین تجویز می شود تا باعث سقط جنین در زنان باردار بالای چهار ماه شود. برای احتراز از تحریم شدن توسط مصرف کنندگانی که با کمک سازمان های ضد سقط جنین سازماندهی و بسیج شده بودند، تولیدکننده، حق تولید آمریکایی آن را به "لابراتوار دنکو" اهدا کرد که توسط طرفداران سقط جنین تأسیس شده بود. هدف کلی، درامان ماندن از تحریم و امکان ادامهٔ توزیع داروی میفپریستون در ایالات متحده بود. در سال ۱۹۹۷ سازمان غذا و داروی آمریکا، تجویز پیشگیری اضطراری از بارداری را — که با نام قرص صبح روز بعد هم شناخته می شود — تأیید کرد که در سال ۲۰۰۶ به عنوان داروی بدون نسخه در دسترس قرار گرفت. در سال ۲۰۱۰ میلادی، الا وان، که یک ابزار مؤثرتر برای پیشگیری از بارداری اضطراری تا پنج روز پس از آمیزش جنسی محافظت نشده بود، تأییدیه گرفت. پنجاه تا شصت درصد مراجعین سقط جنین در شرایطی باردار شده بودند که امکان استفاده از ابزار ضدبارداری اضطراری فراهم بوده است. این