Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
استدی کم وسیله ای است که برای تثبیت تصویر و حذف حرکات ناخواسته دوربین های فیلم برداری مورد استفاده قرار می گیرد. حذف لرزش دوربین در این وسیله به صورت مکانیکی صورت می گیرد و حرکت دوربین از حرکت فیلم بردار، مستقل می شود. با استفاده از استدی کم می توان هنگام حرکت سریع حتی روی سطوح ناهموار، تصاویر بسیار نرم و بدون لرزشی ثبت کرد. استدی کم با توجه به نوع دوربین و محیطی که از آن استفاده می شود می تواند شکل های گوناگونی داشته باشد. گرت براون، فیلم بردار آمریکایی، این وسیله را در سال ۱۹۷۵ اختراع کرده است. از زمان اختراع تاکنون استدی کم نقش پررنگی در فیلم سازی و دنیای ورزش داشته است. تاریخچه. گرت براون که در فیلادلفیا به ساخت فیلم و تبلیغات مشغول بود، به دلیل این که از کار کردن با دالی و دوربین های بزرگ و حجیم خسته شده بود به دنبال راهی می گشت تا بتواند آزادانه همراه با دوربین حرکت کرده و در عین حال تصاویر نرم و بدون لرزشی را ثبت کند. او دوربین را به یک لوله با میله ای به شکل t متصل کرد؛ با این کار می توانست مرکز ثقل وسیله را در اختیار داشته باشد. سال ۱۹۷۳ این وسیله ی میله ای شکل به مینی کرینی به شکل متوازی الأضلاع تبد
یل شد. گرت برای دیدن صحنه، یک منظره یاب اپتیکی فیبری را از دوربین به چشم خود وصل کرد. این ابزار وزن زیادی داشت بنابراین گرت براون سیستم پشتیبانی اختراع کرد که از یک ریسمان کشسان به طول تقریبی ۳ متر و چند قرقره درست شده بود. در نهایت ت ـثبی ــت-کننده ی براون (Brown Stabilizer) یا همان استدی کم امروزی اختراع شد. گرت براون «۳۰ نمای غیرممکن» را به عنوان یک حلقه فیلم کوتاه ایجاد کرد؛ او به این دلیل نام آن را غیرممکن گذاشت چون صحنه های گرفته شده در آن با تکنولوژی هالیوود قابل دست یابی نبود. این فیلم کوتاه اولین استفاده ی سینمایی از استدی کم بود که در آن از شنای یکی از دوستان خود داخل استخر و دویدن همسرش در یک پارک و موزه ی هنر فیلادلفیا تصویربرداری کرده بود. او این قطعه فیلم ها را به EdDiGiulio (شرکت محصولات سینما) نشان داد. یک سال بعد، استدی کم برای اولین بار در یک فیلم سینمایی مورد استفاده قرار گرفت؛ فیلم در راه افتخار که هسکل وکسلر، مدیر فیلم برداری آن جایزه ی اسکار بهترین فیلم برداری را به دست آورد. مدت کوتاهی بعد از این فیلم، استدی کم در فیلم های ماراتن من و راکی مورد استفاده قرار گرفت. به اشتباه تصور می شود ک
ه راکی نخستین فیلمی است که در آن از استدی کم استفاده شده است در حالی که این فیلم بعد از در راه افتخار و ماراتن من، سومین فیلم استفاده کننده از این وسیله است. بعد از ثبت اختراع، در سال ۱۹۷۸ آکادمی علوم و هنرهای سینما به گرت براون و شرکت محصولات سینما به خاطر کار برجسته ی آن ها در ساخت استدی کم، جایزه ی اسکار اعطا کرد. به دنبال آن سال ۱۹۸۸ جایزه امی از طرف آکادمی علوم و هنرهای تلویزیون به آن ها اعطا شد. کاربرد. قبل از این که سیستم های تثبیت کننده ی دوربین همانند استدی کم به وجود آیند، کارگردانان برای صحنه هایی که در آن دوربین باید حرکت می کرد، دو انتخاب داشتند: تکنیک های بالا هنوز هم مورد استفاده قرار می گیرند ولی استدی کم بُعد تازه ای را در عرصه ی فیلم بردای ایجاد کرده است. می توان استدی کم را آمیزه ای از تصاویر بدون لرزش سه پایه ی فیلم برداری، حرکت روان دالی و انعطاف فیلم برداری با دست دانست. واژه شناسی. با وجود این که کلمه ی «Steadicam» نام یک برند تجاری است، تا حدودی می توان آن را کلی در نظر گرفت و به هر نوع برند استدی کم اطلاق کرد. در ایران. متأسفانه با وجود این که حدود ۴۰ سال از اختراع استدی کم می گذرد، ا
ستفاده از آن در ایران بسیار کم و محدود است.
خاطرات استارداست () یا خاطرات هتل استارداست فیلمی کمدی-درام به کارگردانی وودی آلن است که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد. این فیلم، نخستین فیلم شارون استون است. همچنین وودی آلن خودش این فیلم را به همراهِ "رز ارغوانی قاهره" و "امتیاز نهایی"، یکی از بهترین آثارش می داند. "خاطرات استارداست" که تقلیدِ طنزگونه ای از "۱/۲ ۸" فدریکو فلینی است، همانند آن فیلم، به طریق سیاه و سفید تصویربرداری شد. این فیلم نامزد دریافتِ جایزهٔ انجمن نویسندگان آمریکا برای «بهترین فیلم نامهٔ کمدی» بود. خلاصه فیلم. اندی بیتز فیلمسازی موفق اقدام به برگزاری فستیوالی به افتخار کارهایش می کند. در طول تعطیلات آخر هفته او به زندگی و عشق گذشته خود رجوع می کند و…
امیر یاوری (۱۰ آذر ۱۳۱۰ – ۲۰ آبان ۱۳۹۹) یک بوکسور اهل ایران بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ در وزن ۶۳٫۵–۶۷ (سبک وزن) شرکت کرده که پس از استراحت در دور نخست مبارزات خود بوکسور اهل شیلی را شکست داد اما در دور دوم با شکست برابر حریف لهستانی از دور رقابت ها کنار رفت و در جایگاه نهم مشترک قرار گرفت. جام امیر یاوری. «جام کاپیتان امیر یاوری» برای نخستین بار در مرداد ۱۳۹۷ با حضور قهرمانان این رشته و به منظور تجلیل از کاپیتان امیر یاوری با حضور ۱۴ تیم در سالن شهید شیرودی( امجدیه)و با حضور ملی پوشان این رشته پیش از اعزام به مسابقات آسیایی جاکارتا برگزار گردید که با پیگیری های رییس وقت هیات بوکس استان تهران بنا بود ادوار بعدی این جام به صورت بین المللی برگزار گردد که پس از برکناری مصطفی نکو لعل آزاد از سکان داری بوکس استان تهران، برگزاری این جام نیز مسکوت ماند.
آب را نخورید () یک فیلم تلویزیونی (تله فیلم) به کارگردانی وودی آلن است که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ نمایشنامه ای از خودش با عنوان این آب آشامیدنی نیست که در سال ۱۹۶۶ در برادوی به روی صحنه رفت، ساخته شده است. این دومین اقتباس سینمایی از نمایشنامهٔ مذکور است. نسخهٔ سینماییِ نخستِ این نمایشنامه در ۱۹۶۹ میلادی، به کارگردانی هاوارد موریس و با بازی جکی گلیسون، موجب ناخرسندی وودی آلن شده بود. همچنین این دومین فیلمی است که وودی آلن برای پخش در تلویزیون نوشت و کارگردانی کرد و قرار بود از شبکهٔ پی بی اس پخش شود.
شاهکار () رمانی است از نویسنده، روزنامه نگار و نمایش نامه نویس فرانسوی، امیل زولا، که در فاصله سال های ۱۸۸۵ تا ۱۸۸۶ به چاپ رسید. این کتاب چهاردهمین جلد از مجموعهٔ ۲۰جلدی روگن ماکار است. عنوان کتاب به معنای واقعی کلمه به شکل «کار: به عنوان اثری هنری» ترجمه شده اما اغلب در زبان انگلیسی و بیشتر زبان های دیگر با عنوان "شاهکار" ترجمه و مشهور گشته، کتاب بیانگر داستان یک نقاش مستعد به نام "کلود لانتیر" می باشد که زولا شخصیت دو نقاش معاصر خودش یعنی مانه و سزان را در وی، به نوعی متجلی ساخته. در همان سال ۱۸۸۶، زولا نسخه ای از کتاب را به دوست نقاش خودش «سزان» تقدیم کرد. خط داستانی کتاب مربوط به زندگی هنری پاریس در دورهٔ امپراتوری دوم فرانسه می باشد که بخش هائی از زندگی خود زولا را هم به نوعی آشکار می سازد. شاهکار به نوعی پایان دهندهٔ دوران دوستی زولا و سزان نقاش هم بود و در مقالات منتسب به کتاب که بعدها ضمیمه گردید مشاهده شد که زولا در این داستان از دل نگرانی های سزان پرده بر می دارد و بیم او را از ناکامی هایش در تلاش برای به تصویر کشیدن آثارش نشان می دهد. گفته می شود که سزان، تابلوی دو مرد ورق باز را در حقیقت در جواب و
کنایه ای خطاب به این اثر زولا طراحی کرده است.
روی گوئرا (؛ زادهٔ ) یک کارگردان، فیلم نامه نویس، تدوین گر، و هنرپیشه اهل برزیل است. او کارگردان فیلم آشفتگی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آگیره، خشم پروردگار اشاره کرد.
آب را نخورید () فیلمی کمدی به کارگردانی هاوارد موریس است که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ نمایش نامه ای از وودی آلن با عنوان این آب آشامیدنی نیست که در سال ۱۹۶۶ در برادوی به روی صحنه رفته بود، ساخته شده است. در سال ۱۹۹۴ میلادی، وودی آلن نسخهٔ جدیدی از این فیلم را برای پخش تلویزیونی ساخت و خودش نقشِ جکی گلیسون را بازی کرد.
توت فرنگی و شکلات () یک فیلم به کارگردانی توماس گوتییرز آلئا و خوان کارلوس تابیو است که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به خورخه پروگوریا اشاره کرد. این فیلم برنده جایزه ویژه هیئت داوران از چهل و چهارمین جشنواره بین المللی فیلم برلین شد. همین طور نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان نیز شده است.
زنی دیگر () فیلمی درام به کارگردانی وودی آلن است که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. برخی از مضامین و مفاهیم این فیلم، از فیلم های کارگردانِ محبوبِ وودی آلن، یعنی اینگمار برگمان (بویژه "توت فرنگی های وحشی") وام گرفته شده است. این فیلم هنگام اکران با بازخوردهای متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شد. در وب سایت بازبینی جمعی راتن تومیتوز، ۵۹٪ از ۲۷ نقد ثبت شده مثبت هستند و میانگین امتیاز فیلم ۶.۵ از ۱۰ است. خلاصه داستان. «ماریون» زنی است که یادگرفته از خود در برابر احساساتش محافظت کند. او آپارتمانی برای کار بر روی کتاب جدیدش اجاره می کند اما برحسب اتفاقات می تواند صدهای آپارتمان کناری اش که مطب یک روانپزشک است را بشنود. وقتی صدای زنی را می شوند که با دکتر صحبت می کند وارد ماجرای پیچیده ای می شود و…
خوان کارلوس تابیو کارگردان و فیلم نامه نویس کوبایی است. فیلم اش توت فرنگی و شکلات (۱۹۹۴) به کارگردانی او و توماس گوییرز آلئا، برنده خرس نقره ای، جایزه ویژه هیئت داوران چهل و چهارمین جشنواره فیلم برلین شده است. فیلم دیگر او لیست انتظار در سال ۲۰۰۰، در بخش جایزه برای کارهای نو و نگاهی نو در جشنواره فیلم کن نمایش داده شده است.
پرنده رنگین () رمانی است از یرژی کوشینسکی داستان نویس لهستانی-آمریکایی یهودیتبار، داستان از دید پسری یهودی و تنها و سرگردان در دوران جنگ جهانی دوم روایت می شود، پرندهٔ رنگین داستان زجر و شکنجهٔ یک کودک است، ولی این داستان غم انگیز، پر از حماسهٔ بردباری و مقاومت نیز هست، این کودک مقاومت می کند. هم در برابر جهل و خرافات روستائیان، و هم در برابر تجاوزهای نازیسم، کتاب در سال ۱۹۶۵ منتشر شد. شرح کوتاهی بر کتاب. در بین رمان های مربوط به حوادث جنگ جهانی دوم، رمان پرندهٔ رنگین از پرفروش ترین آن ها می باشد و بیش از هر رمان دیگری بعد از جنگ در آمریکا، به زبان های دیگر ترجمه شده است، خواننده خواهد دید که قسمت عظیمی از ظلمی که بر شخصیت اصلی داستان می رود از نازیها نیست، بلکه از طرف مردمی جاهل و عقب مانده است که خود اسیر نازیها هستند، کودکی بیگناه، در عبور از دهی به دهی دیگر، به ندرت از کسی مهر و شفقت می بیند، بارها به سرش می زند که از دست به اصطلاح حامیانش به دشمنان خود پناه ببرد. بخشی از زندگی این کودک از کودکی خود کوشینسکی به عاریت گرفته شده است و به راستی که فقط زجر شخصی و تجربه شده است که یک نویسنده را به خالق آثار بز
رگ تبدیل می کند. منتقدان ادبی، کتاب های حضور، پرنده رنگین و گام ها را جزو بزرگ ترین کارهای کوشینسکی ارزیابی کرده اند. چاپ فارسی کتاب. این کتاب با عنوان «پرواز را به خاطر بسپار» توسط انتشارات هاشمی و به ترجمه ساناز صحتی در ۲۹۸ صفحه از روی متن تجدید نظر شده و کامل «The Painted Bird» چاپ سال ۱۹۷۸ برگردانده شد، خود کتاب برای اولین بار در سال ۱۹۶۵ در آمریکا چاپ شد و از آن زمان تاکنون میلیون ها نسخه از آن فقط در زبان انگلیسی به فروش رفته است، مترجم فارسی این اثر در مقدمه کتاب نوشته: عنوان کتاب را نمی شد به "پرنده رنگ شده" یا "پرنده رنگین" ترجمه کنم، چرا که به نظرم معنای مطلب اصلی را نمی رساند، پس عنوان را از شعری از فروغ فرخزاد وام گرفتم. دیدگاه ها. الی ویزل نویسنده و فعال سیاسی در مقاله ای دربارهٔ کتاب نوشت «یکی از بهترین کتاب ها … که با صداقت و صمیمت تمام نوشته شده» مناقشه در مورد صحت کتاب. بنابر گفته های الیوت واینبرگر نویسنده، مقاله نویس و ویراستار معاصر آمریکایی کوشینسکی نویسنده واقعی کتاب نبوده است و در مجموعه خود "اثرات کارمیک" بیان کرد که کوشینسکی در زمان انتشار کتاب دانش اندکی در مورد زبان و ادبیات انگلیسی
داشته است. منابع. http://www.complete-review.com/quarterly/vol2/issue1/ffakes.htm
آلن الکان، (زاده ۲۳ مارس ۱۹۵۰) رمان نویس و از اصحاب رسانه ای ایتالیایی است. او همچنین راهنما، مشاور و از مدیران سرشناس برنامه های فرهنگی تلویزیونی ایتالیا است. نوشته های او نیز بیشتر رنگ تاریخی و مذهبی-یهودی دارند و تمرکز رمان های او بیشتر بر تاریخ یهودیت در ایتالیا و تأکید بر محوریت یهودیت در تاریخ ایتالیا است. او هم چنین برای مجله فرانسوی لا رگل دو ژو، مجله ایتالیایی نووی آرگومنتی، مجلهٔ آ، و مجله یهودی شالوم مقاله می نویسد. زندگی نامه. الکان در نیویورک و در یک خانواده سرمایه دار و اشرافی یهودی به دنیا آمد. پدر او سرمایه دار فرانسوی و رئیس سابق انجمن مرکزی اسرائیلیان فرانسه و مسئول انتخاب حاخام های اعظم فرانسه، ژان-پل الکان بود و مادرش کارلا اواتزا نیز، از خانواده بانکداران یهودی و مشهور ایتالیایی و برادر زاده اتوره اواتزا، فاشیست نامی ایتالیایی و حامی اقتصادی بنیتو موسولینی بود. خانواده الکان پس از تولد او به ایتالیا بازگشتند. البته مدت زیادی از تولد او نگذشت که پدر و مادر او از همدیگر جدا شدند و پدرش به سبب نقش های حساس خود بیشتر اوقات سال را در پاریس می گذراند و در همان جا با فرانسوا شول ازدواج کرد. ورود
در خانواده آنیلی. در سال ۱۹۷۵، الکان با مارگریتا آنیلی، دختر جیانی آنیلی، سرمایه دار سرشناس ایتالیایی و صاحب شرکت بزرگ سرمایه گذاری اکسور و مجموعه فیات، ازدواج کرد و حاصل آن تولد دو پسر جان الکان، لاپو الکان و یک دختر، جینورا الکان بود. الکان ها، وارث اموال خاندان آنیلی. پس از مرگ ناگهانی ادواردو آنیلی، تنها پسر جیانی آنیلی که مسلمان شیعه شده بود.(شیعیان این مرگ را قتل شمرده و آلکان را مسبب آن می دانند) ، تمام میراث خانواده آنیلی به جان الکان، پسر آلن الکان رسید. الکان شش سال بعد از همسر اولش جدا شد و در سال ۲۰۰۲، با روزی گرکو ازدواج تا سال ۲۰۰۹ با او زندگی کرد. تحصیلات و نویسندگی. الکان تحصیلات خود را در دانشگاه ژنو در رشته حقوق به پایان رساند. او همواره در کنار نویسنده های نامی ایتالیایی مانند آلبرتو موراویا و ایندرو مونتانلی قلم می زد، گاهی مقالات یا آثار مشترک با آن ها ارائه می داد و در یکی از رمان های خود، با همکاری حاخام اعظم رم، الیو تواف یک رمان مشترک را به تألیف درآورد. او آثار زیادی را با محوریت تاریخ یهود از خود ارائه کرده است. فعالیت های فرهنگی. او همواره در پست های فرهنگی دولت ایتالیا در نقش مشا
ور یا مدیریت حاضر بوده است. او به مدت پنج سال مشاور جولیانو اوربانی، وزیر سابق فرهنگ ایتالیا و در سال ۲۰۰۸ نیز به عنوان مشاور رویدادهای فرهنگی و روابط خارجی وزارت فرهنگ دولت سیلویو برلوسکونی گماشته شد. در سال ۲۰۰۷ به ریاست بنیاد چیتاایتالیا درآمد و هم اکنون نیز رئیس اتحادیه فرانسوی زبانان تورین است. همچنین ریاست کمیته علمی ساختمان میراثی ته در منتووا و ریاست بنیاد فرهنگ و هنر ایتالیا در نیویورک را نیز بر عهده دارد. او نائب رئیس بنیاد روسلی و عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد زبان و ارتباطات میلان است و در آنجا به تدریس در زمینه ادبیات و هنر می پردازد. عضو هیئت مدیره موزه مگا در گالاراته، عضو هیئت داوران مسابقه بین المللی موندلو ی پالرمو و همچنین جایزه رم و مشاور هنری و پیکرشناسی شهرداری میلان است. گرایش او به مصر شناسی. گرایش او تنها به تاریخ یهودیت نبود و گرایش زیاد او به تاریخ مصر باستان سبب شد که ریاست موزه مصرشناسی تورین را در سال ۲۰۰۴ بپذیرد.
سینمای کوبا () به صنعت فیلم در کوبا اشاره دارد. سینما در اوایل قرن بیستم به وارد کوبا شد. پیش از انقلاب کوبا در ۱۹۵۹، حدود ۸۰ فیلم بلند در کوبا ساخته شد که بیشترشان ملودرام بودند. به دنبال انقلاب، کوبا وارد دوره طلایی سینمای خود شد. از فیلم سازان مطرح کوبایی می توان به اومبرتو سولاس و خوان کارلوس تابیو اشاره کرد. از فیلم های مطرح کوبایی می توان به شام آخر، ماداگاسکار، آموزگار، مادریگال، مرگ یک بوروکرات، من کوبا هستم، ونیز، توت فرنگی و شکلات و لیست انتظار اشاره کرد. جشنواره فیلم هاوانا در کوبا برگزار می شود.
مالاریا فیلمی به کارگردانی و نویسندگی پرویز شهبازی و تهیه کنندگی مسعود ردایی محصول سال ۱۳۹۴ است. این فیلم در هفتاد و سومین دوره جشنواره بین المللی فیلم وِنیز در بخش رسمی مسابقه افق ها پذیرفته شد. خلاصه داستان. این فیلم داستان دختر و پسری است که عاشق یکدیگر هستند و برای نجات جان دختر از محل زندگیشان فرار می کنند و در همین راه رفتن به تهران با پسری آشنا می شوند که او را درگیر ماجرای خودشان می کنند.
چیزی غیر از این () یک فیلم کمدی رمانتیک به کارگردانی وودی آلن است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. تهیه کنندهٔ این فیلم، خواهرِ وودی آلن، لتی آرونسون بود. "چیزی غیر از این" فیلمِ منتخبِ شب افتتاحیهٔ شصتمین دوره جشنواره فیلم ونیز بود. خلاصه فیلم. جری فالک (بیگز) و دیوید دابل (آلن)، زوج نویسنده ناشی و بی تجربه قطعات کمیک هستند. البته فالک، بیست و خرده ای ساله، آتیه خوشی پیش رو دارد حال آن که دابل، شصت و خرده ای ساله، هنوز اجباراً به کار تدریسش در یکی از مدارس نیوجرسی چسبیده است…
آبنبات چوبی فیلمی به کارگردانی محمدحسین فرحبخش، نویسندگی علی اصغری و تهیه کنندگی عبدالله علیخانی محصول سال ۱۳۹۴ است. این فیلم برای نمایش در بخش سودای سیمرغ سی و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر پذیرفته شده است. این فیلم در تاریخ ۲۷ مرداد ۱۳۹۵ در سینماهای ایران اکران شده است. خلاصه داستان. مارال (با بازی هنگامه حمیدزاده) قصد دارد با دوست پسرش مهرداد (با بازی میلاد کی مرام)، به خارج از کشور برود. خانواده مارال تفکری سنتی دارند و برادرش مرتضی (با بازی کریم امینی) هم که فردی خشن هست با او در تعارض است. این موضوع باعث می شود که مارال از خانه فرار کند. مرتضی در همین زمان به کمک داماد خانواده فرهاد (با بازی رضا عطاران) که شوهر دختر خاله اوست، در تلاش پیدا کردن مارال هستند. آنها نخست به سراغ همکلاسی قدیمی وی و سپس به سراغ مهرداد می روند و متوجه می شوند مهرداد از چهار سال گذشته از مارال بی خبر است. در همین زمان مارال وقتش را با دوست خیابانیش نگین (با بازی سحر قریشی) سپری می کند که و با او به پارتی های شبانه می رود. در این بین مارال و نگین ناپدید می شوند. مرتضی از طریق مادر نگین (با بازی شقایق فراهانی) به مرگ او پی می برد
. در همین زمان پیامکی به مرتضی ارسال می شود که گویا شخصی از مارال خبر دارد. او این پیام را به فرهاد نشان می دهد و سپس تنهایی به محل قرار می رود. در آنجا نگین سوار ماشین می شود و مرتضی می فهمد که مرگ نگین صحنه سازی خود او بوده. نگین به مرتضی می گوید که مارال به قتل رسیده است. در آخر مشخص می شود مارال که با فرهاد رابطه پنهان داشته، از او باردار شده و توسط او به قتل می رسد. نگین به فرهاد می گوید اگر پولی به قیمت خون مارال به او ندهد، او را با فیلمی که از صحنه قتل مارال گرفته به پلیس لو می دهد. فرهاد پول را می دهد، زمانی که نگین خارج می شود، مرتضی، مادرش و مریم (زن فرهاد) به خانه فرهاد می روند و او را می کشند.
ماریا کاندلاریا فیلمی تولید شده در ۱۹۴۴، در سبک درام به کارگردانی امیلیو فرناندز است. از بازیگران آن می توان به دولورس دل ریو و پدرو آرمنداریز اشاره کرد. این فیلم در جشنواره فیلم کن نمایش داده شد و برنده نخل طلا شد.
بوتی (کومونه) (به ایتالیایی: Buti) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پیزا واقع شده است. خصوصیات. بوتی ۲۳٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۷۷۸ نفر جمعیت دارد و ۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کایاتسو (به ایتالیایی: Caiazzo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کسرتا واقع شده است. خصوصیات. کایاتسو ۳۶ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۸۳۶ نفر جمعیت دارد و ۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر Ochtendung خواهرخواندهٔ کایاتسو هست.
بوسی سول تیرینو (به ایتالیایی: Bussi sul Tirino) یک شهرستان در ایتالیا است که در استان پسکارا واقع شده است. خصوصیات. بوسی سول تیرینو ۲۶٫۲۹ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۳۸ نفر جمعیت دارد و ۳۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کالنتزانو (به ایتالیایی: Calenzano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان فلورانس واقع شده است. خصوصیات. کالنتزانو ۷۶٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۱۵٬۵۵۷ نفر جمعیت دارد و ۱۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کالوانیچو (به ایتالیایی: Calvanico) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سالرنو واقع شده است. خصوصیات. کالوانیچو ۱۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۳۳ نفر جمعیت دارد و ۶۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر Gresse-en-Vercors خواهرخواندهٔ کالوانیچو هست.
کالوی ریسورتا (به ایتالیایی: Calvi Risorta) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کسرتا واقع شده است. خصوصیات. کالوی ریسورتا ۱۵٫۸۸ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۸۵۷ نفر جمعیت دارد و ۱۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
محمدعلی سبحان الهی نماینده دوره های اول تا چهارم تبریز در مجلس شورای اسلامی، استاندار آذربایجان شرقی از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۴ و رئیس سابق دانشگاه خوارزمی (از ۱۳۹۲ تا اسفند ۱۳۹۶) است. تحصیلات. محمدعلی سبحان الهی در سال ۱۳۵۲ مدرک لیسانس خود را در رشتهٔ ریاضی از دانشگاه تبریز دریافت کرد و در سال ۱۳۵۴ موفق به اخذ فوق لیسانس خود در همین رشته و همین دانشگاه گردید. وی در سال ۱۳۷۰ موفق به کسب مدرک فوق لیسانس مدیریت دولتی از مرکز آموزش مدیریت دولتی شد و در سال ۱۳۷۵ دکتری مهندسی صنایع را از دانشگاه صنعتی سوئین برن استرالیا کسب کرد.
کایرانو (به ایتالیایی: Cairano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آولینو واقع شده است. خصوصیات. کایرانو ۱۳٫۸۳ کیلومترمربع مساحت و ۳۷۹ نفر جمعیت دارد و ۷۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مارتین شکرلی (، متولد ۱ آوریل ۱۹۸۳) کارآفرین و مدیر اجرایی/مالی شرکت دارویی است. او هم-مؤسس یک صندوق پوشش ریسک و هم-مؤسس و مدیر عالی اجرایی سابق شرکت زیست فناوری رتروفورین و مؤسس و مدیرعامل شرکت دارویی تورینگ بود. در سپتامبر ۲۰۱۵ شکرلی بابت افزایش قیمت داروی پادانگل با نام پیریمتامین مورد انتقاد قرار گرفت. شرکت او پس از کسب امتیاز این دارو قیمت آن را از قرصی ۱۳٫۵۰ به ۷۵۰ دلار افزایش داد. در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۵ شکرلی توسط اف بی آی به جرم تخلفات بورس بازداشت شد و با قرار وثیقه آزاد شد. در پی این حوادث او از مدیریت عاملی شرکت تورینگ استعفا داد و ران تایلز به جانشینی اش منصوب شد. افزایش قیمت داروی پیریمتامین که از داروهای مورد استفاده بیماران مبتلا به ویروس اچ آی وی است، موجب اعتراض شدید بیماران شد. محاکمه و محکومیت. شکرلی مدیرعامل سابق شرکت داروسازی تورینگ به علت ارسال گزارش های مالی جعلی به سرمایه گذاران و پنهان نگه داشتن زیان های هنگفت دو شرکت سرمایه گذاری تحت مدیریتش، در دادگاه نیویورک مجرم شناخته شد و به ۷ سال زندان محکوم شد. وی در سال ۲۰۲۲ پس از سپری کردن پنج سال از دوران محکومیت خود و براساس گذراندن دوره های با
زپروری کامل در زندان، دو سال زودتر در معرض آزادی کامل قرار گرفت.او در یک مرکز انتقالی که مرحله ای بین زندان و آزادی کامل است،به سر می برد.
جشنواره بین المللی فیلم گوادالاخارا () مراسمی یک هفته ای است که از سال ۱۹۸۶ مارس هر سال در شهر مکزیکی گوادالاخارا برگزار می شود. این جشنواره، معتبرترین جشنواره آمریکای لاتین و یکی از معتبرترین جشنواره های اسپانیایی زبان است. این جشنواره مکانی برای نمایش کارهای تازه و فیلم های مستقل جهان است. حضور نمایندگان دیگر جشنواره های سراسر جهان در گوادالاخارا، به فیلم های مکزیکی کمک کرده تا حضوری قوی در سال های پایانی قرن بیستم داشته باشند. این جشنواره موقعیت کاری ستاره های بسیاری از جمله گابریل فیگوئرا، ماریا فلیکس، سیلویا پینال و کتی هورادو را در دنیای اسپانیایی و انگلیسی زبان، تثبیت کرده است. هیئت بین المللی داوران، جایزه مایاهوئل را به برندگان در زمینه های مختلفی اهدا می کنند.
سینمای مکزیک به صنعت فیلم در مکزیک اشاره دارد. تاریخ سینمای مکزیک از اواخر سده ۱۹ میلادی آغاز می شود. زمانی که برخی از علاقه مندان این رسانه اتفاقات تاریخی، به خصوص انقلاب مکزیک، را مستند کردند و فیلم هایی ساختند که به تازگی کشف شده اند. جشنواره بین المللی فیلم گوادالاخارا که معتبرترین جشنواره فیلم آمریکای لاتین است، در مکزیک برگزار می شود. جشنواره دیگر سینمای مکزیک، جایزه آریل است. سینمای مکزیک دو بار برنده نخل طلایی جشنواره فیلم کن شده است؛ یکی برای فیلم "ماریا کاندلاریا" در ۱۹۴۶ و دیگری برای "ویریدیانا" در ۱۹۶۱ که مکزیک را صاحب بیشترین نخل طلا در آمریکای لاتین می کند. سینمای مکزیک، چهارمین صنعت فیلم آمریکای شمالی و اولی در آمریکای لاتین است.
ورزشگاه پاناتینایکو () یک ورزشگاه چند منظوره در شهر آتن، یونان است. این ورزشگاه که از دوران یونان باستان از مکان های مهم برای انجام مسابقات ورزشی بوده برای بازی های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ مورد بازسازی قرار گرفته و ورزشگاه اصلی این مسابقات بوده است. مسابقات تیراندازی با کمان بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ در ورزشگاه پاناتینایکو برگزار شده است.
سر هربرت ادوارد رید ، (۴ دسامبر ۱۸۹۳-۱۲ ژوئن ۱۹۶۸) مورخ تاریخ هنر، شاعر، منتقد ادبی و فیلسوف انگلیسی بود که به خاطر کتاب های فراوانی که در مورد هنر نوشته، از جمله کتاب های مؤثری در مورد نقش هنر در آموزش و نقد هنری شناخته شده است. رید از بنیان گذاران موسسه هنرهای معاصر بود. او یکی از اولین نویسندگان انگلیسی بود که به اگزیستانسیالیسم توجه داشت. زندگی اولیه. رید که پسر یک کشاورز بود، در ماسکوتس نزدیک نانینگ تون حدود چهار مایلی جنوب کیربیمورساید در نورث رایدینگ آو یورکشایر به دنیا آمد. تحصیلاتش در دانشگاه لیدز به خاطر جنگ جهانی اول نیمه تمام ماند. در طی جنگ او با گرین هواردز در فرانسه خدمت کرد. او درجه های مختلفی را دریافت کرده و به مقام کاپیتانی رسید. در طی جنگ رید به همراه فرانک راتر مجله هنر و ادبیات را تأسیس کرد که یکی از اولین نشریات دوره ای بود که کار تی. اس. الیوت را منتشر کرد. از پیتر کروپوتکین، میخائیل باختین، ویلیام موریس، ماکس اشتیرنر، جان راسکین، ویلیام گودوین، جرج اورول و تی. اس. الیوت تاثیر پذیرفت. کارهای اولیه. اولین کتاب اشعار رید در سال ۱۹۱۵ با هزینه خودش منتشر شد. دومین مجموعه شعرهایش با نام «جن
گجویان برهنه» که تجاربش از جنگ در سنگرهای جنگ جهانی اول بود در سال ۱۹۱۹ به چاپ رسید. شعرهایش که نشانگر تأثیر مکتب شعر جدید و شاعران متافیزیکی است به صورت شعر سپید سروده شده بود. اشعار منتخبش در سال ۱۹۴۶ منتشر شد. به عنوان یک منتقد ادبی، بیشتر به کار شاعران رمانتیک انگلیسی می پرداخت (برای مثال، صدای واقعی احساس: مطالعاتی در شعر رمانتیک انگلیسی، ۱۹۵۳) ولی ناظر نزدیک مکتب شعر جدید هم بود. او رمان «کودک نارس» را منتشر کرد. بین سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۹ با مجله کرایترین همکاری کرد و سال ها به طور منظم منتقد هنری مجله لیسنر بود. در سال ۱۹۳۶ در حالی که ویلیام باتلر ییتس شاعرانی از نسل جنگ بزرگ را برای «کتاب شعر نوآکسفورد» انتخاب می کرد رید به طور پرسش برانگیزی با گزیدهٔ ۱۷ صفحه ای (تقریباً نیمی از کار اصلی) «پایان جنگ» او از دیگر همکارانش متمایز شد. (فابر و فابر، ۱۹۳۳) رید به هنر نویسندگی علاقه داشت. او عمیقاً به سبک و ساختار توجه می کرد و نظراتش را در «سبک نثر انگلیسی»(۱۹۲۸) خلاصه کرد که نخستین کتاب در این موضوع و فلسفهٔ خوب نوشتن بود. این کتاب به عنوان یکی از بهترین کتاب ها در مورد چگونگی پایه های زبان انگلیسی و استفاد
ه از آنها برای نگارش انگلیسی ظریف و متمایز مورد توجه قرار گرفت. منتقد هنری. رید بیشتر به خاطر منتقد هنری بودن شناخته شده بود (و شناخته شده باقی ماند). او قهرمان هنرمندان مدرن بریتانیایی مانند: پاول نش، بن نیکلسون، هنری مور و باربارا هپ ورث بود. او با گروه واحد هنرهای معاصر نش همراه شد. رید از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ در دانشگاه ادینبورگ استاد هنرهای زیبا و از ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۸ سردبیر صفحه آرایی مجله برلینگتون بود.
جامعه شناسی اسپرانتو، شاخه ای از علم جامعه شناسی می باشد که به بررسی علمی ساختار، کارکرد و تحول جوامع اسپرانتوزبان می پردازد. آثار علمی شاخص. از جمله آثار علمی شاخص در حوزه جامعه شناسی اسپرانتو می توان به کتاب های "حلقهٔ خانواده" به قلم "نیکولا راشیچ" به سال ۱۹۹۴، "پژوهشی جامعه شناختی بر جنبش اسپرانتو" به قلم "زبیگنیو گالور" به سال ۲۰۱۰ و همچنین کتاب "جنبش اسپرانتو" به قلم "پیتر فورستر" به سال ۱۹۸۲ اشاره کرد. اکتشافات برجسته. از جمله مهم ترین اکتشافات جامعه شناختی در ارتباط با جوامع اسپرانتوزبان می توان به موارد زیر اشاره داشت:
شهر بی قانون () یک فیلم به کارگردانی چتان آناند است که در سال ۱۹۴۶ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به کامینی کاشال اشاره کرد. این فیلم در ۱۹۴۶ برنده نخل طلایی جشنواره فیلم کن شده است.