Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان کرده است: «واحدهای ما را که در خیابان می بینید، همه دارای گلوله های غیرکشنده هستند، حتی گلوله های پلاستیکی برای اولین بار در پلیس ضد اعتراض استفاده شد. به عنوان مثال در آبان ماه سال گذشته برای ترساندن و آسیب نرساندن به مردم مورد استفاده قرار گرفت.» این در حالی است که از اعتراضات آبان ۹۸ به عنوان خونین ترین سرکوب خیابانی تاریخ جمهوری اسلامی یاد می شود. خبرگزاری رویترز شمار قربانیان را ۱۵۰۰ نفر اعلام کرده و سازمان عفو بین الملل نیز تاکنون هویت ۳۲۴ نفر از کشته شدگان در جریان این اعتراضات را منتشر کرده است. گزارش این سازمان، تحت عنوان «ویرانگران انسانیت؛ بازداشتهای گسترده، ناپدیدسازی و شکنجه در پی اعتراضات آبان ۹۸ در ایران» نوشته «اکثریت کشته شدگان بر اثر اصابت گلوله به سر، گردن، سینه و قلبشان جان باخته اند و این نشان می دهد که نیروهای امنیتی به قصد کشتن افراد به سمت آنان شلیک می کردند.» عفو بین الملل همچنین تأکید کرده است شواهدی حاکی از این دیده نمی شود که مردم سلاح گرم در اختیار داشته یا رفتارشان تهدید جانی قریب الوقوعی متوجه نیروهای امنیتی و دیگر افراد کرده بود که توجیه کننده استفاده این نیروها (عمدتاً یگان
ویژه و لباس شخصی ها) از سلاح مرگبار باشد. وی حدود یک سال بعد نیز در مصاحبه با خبرگزاری تسنیم بار دیگر به نقش مؤثر نیروهای یگان ویژه تحت فرمانده خود در سرکوب اعتراضات ۹۶ چنین اذعان کرده است: «در ناآرامی های سال ۹۶ همزمان در ۷۷ نقطه درگیر بودیم برخی از درگیری ها نیز شاید تا ۱۲ ساعت طول می کشید که بتوانیم صحنه را کنترل کنیم» و گفته بود که در آبان هر موتورسوار یگان در شهرهایی مانند تهران، شیراز و اصفهان بعضاً تا ۲۷۰ کیلومتر در یک شبانه روز مسیر طی کرده و این کار «بسیار سختی» است. پژوهش پلیس ایران با عنوان «نقش یگان های ویژه ناجا در مدیریت بحران های شهری» که در سال ۱۳۹۴ منتشر شده، استفاده از دسته های موتور سوار و گاز اشک آور به عنوان مهم ترین ابزارهای یگان ویژه در سرکوب معترضان اعلام کرده است. این تحقیق مزیت های استفاده یگان ویژه از موتور را «سرعت عملیات بالا»، «قدرت تحرک»، «آسیب پذیری پایین»، «سهولت در به کارگیری»، «صرفه جویی در نیرو» و «توان بالا در تعقیب اعتراضگران» برشمرده است. در بخشی از این پژوهش آمده است هدف از استفاده از تک تیرانداز «هدف قرار دادن فرد یا افرادی که نقش محرک را در جمعیت ایفا می کنند» یا «هد
ف قرار دادن افرادی است که قصد آسیب رساندن به مأمورین را دارند.» حسن کرمی حدود یک سال پس از کشتار آبان اعلام کرد یگان ویژه به دلیل «کارنامه قابل قبول آبان سالهای ۹۶ و ۹۸»، در اجرای راهبردهای بازدارنده و استفاده از تجهیزات پیشرفته برای کنترل صحنه های آشوب مصمم تر از است.» تحریم های حقوق بشری. اتحادیه اروپا در فروردین ۱۴۰۰ برخی از مقامات ایران از جمله «حسن کرمی»، فرمانده یگان ویژه ناجا را تحریم کرد. بر اساس متن روزنامه رسمی این اتحادیه، اروپا نام هشت مقام امنیتی و سه زندان ایران را به لیست تحریم های حقوق بشری خود افزوده شده است. پایگاه اینترنتی شورای اروپا در همین زمینه نوشته که اعمال تحریم ها به علت نقش این افراد در «سرکوب اعتراضات آبان ۹۸» صورت گرفته است.‎ در پاییز ۱۴۰۰ دولت آمریکا «حسن کرمی» را به همراه جمعی دیگر از فرمانده های ارشد نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی هدف تحریم های حقوق بشری خود قرار داد. بیانیه وزارت خزانه داری آمریکا اتهامات منجر به اعمال تحریم های تازه را «سرکوب شهروندان بی گناه، مخالفان سیاسی و اعتراضات صلح آمیز» عنوان کرده است. بر اساس این بیانیه افراد تحریم شده -هشت شخص حقیقی و چهار نهاد ایران
ی- در جریان اعتراضات مردمی به سوی افراد غیرمسلح شلیک و حقوق بازداشت شدگان را به صورت گسترده نقض کرده اند دولت بریتانیا، حسن کرمی و ۶ مقام دیگر جمهوری اسلامی را در روز دوشنبه ۱۸ مهر ۱۴۰۱ به دلیل کشته شدن مهسا امینی در بازداشت گشت ارشاد و سرکوب خشونت بار معترضان در ایران تحریم کرد. دولت کانادا ۱۱ آذر ۱۴۰۱ حسن کرمی به همراه تعدادی از فرماندهان نیروی انتظامی و چند شرکت و سازمان را تحریم کرد. دولت نیوزیلند در ۲۱ آذر ۱۴۰۱ حسن کرمی به همراه چند مقام جمهوری اسلامی را به دلیل مشارکت در «سرکوب اعترضات» تحریم کرد. طبق این تحریم، اجازه ورود یا توقف موقت در نیوزلند داده نخواهد شد. سردار رسانه ای. رسانه های داخل ایران از حسن کرمی به عنوان «سردار رسانه ای ناجا» یاد می کنند. کتاب خاطرات. «بر بلندای تنگه»، عنوان کتابی است که روایت خاطرات حسن کرمی را تا سال ۱۳۷۰ دربرمی گیرد و دی ماه ۱۴۰۱ به قلم حسین زحمتکش زنجانی و توسط انتشارات صریر به چاپ رسیده است. بیشترین حجم کتاب، به شرح مبارزات وی با احزاب کومله و دموکرات در شمال غرب ایران در دهه شصت اختصاص دارد.
حسن عبّاس زکی (۲ ژانویه ۱۹۱۷ – ۲۹ نوامبر ۲۰۱۴) سیاستمدار و اقتصاددان مصری؛ صوفی و شیخ طریقت شاذلیه بود. زندگی. در بورسعید در ۲ ژانویه ۱۹۱۷م (۸ ربیع الاول ۱۳۳۵ق / ۱۲ دی ۱۲۹۵ش) زاده شد. از دانشکده بازرگانی دانشگاه قاهره در سال ۱۹۳۸ فارغ التحصیل شد. رئیس کمیسیون مذاکرات با انگلیس در سال ۱۹۵۶، وزیر اقتصاد (۱۹۵۸–۱۹۶۱) و (۱۹۶۶–۱۹۷۰)، رایزن اقتصادی رئیس دولت امارات متحده عربی از جمله سمت های او بود. در چاپ برخی آثار برجستهٔ در حوزهٔ اقتصاد به عربی مشارکت داشت. کتابخانهٔ شخصی او ۱۱۵۸۳ مورد را شامل می شد که به دارالکتب المصریه اهدا نمود. زکی در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۴م (۴ صفر ۱۴۳۶ق/ ۶ آذر ۱۳۹۳ش) در قاهره درگذشت.
روش تاریخی مجموعه ای از فنون و دستورالعمل هایی است که تاریخ نگاران برای پژوهش و نگارش تاریخ گذشته به کار می گیرند. منابع دست دوم، منابع دست اول و شواهد مادی مانند یافته های باستان شناسی می توانند مورد استفاده قرار گیرند، و مهارت تاریخ نگار در شناسایی این منابع، ارزیابی اعتبار نسبی آن ها و ترکیب شواهدشان به گونه ای است که تصویری دقیق و معتبر از رویدادها و محیط های گذشته ساخته شود. روش تاریخی یعنی مجموعه ای از کارهایی که یک تاریخ نگار انجام می دهد تا گذشته را بفهمد و درست بنویسد. تاریخ نگار برای این کار به انواع منبع ها سر می زند: اسناد، نوشته های قدیمی، آثار باستانی، یا حتی روایت های شفاهی. بعد باید ببیند هر منبع چقدر معتبر است، چه کسی آن را نوشته، چه زمانی و کجا نوشته شده و آیا خودش شاهد ماجرا بوده یا از دیگری شنیده است. همچنین باید دقت کند که منبع ممکن است اشتباه یا حتی جعلی باشد، پس هر تکهٔ اطلاعات باید جداگانه بررسی شود. در بررسی منبع ها، گاهی چند منبع دربارهٔ یک رویداد حرف های مشابهی می زنند و این باعث می شود گفتهٔ آن ها معتبرتر به نظر برسد. گاهی هم منابع اختلاف دارند و تاریخ نگار باید با عقل سلیم و شواهد
جانبی، نسخهٔ درست تر را انتخاب کند. استقرا یعنی نگاه به نمونه های زیاد و دیدن الگو، مثلاً اگر هزاران کتیبه یک علامت را به یک معنی به کار برده باشند، احتمال زیاد همان معنی در یک کتیبهٔ تازه هم درست است. قیاس هم یعنی اگر دو چیز در چند ویژگی شبیه اند، شاید در یک ویژگی دیگر هم شبیه باشند، ولی این بیشتر برای پیشنهاد فرضیه خوب است، نه اثبات قطعی. در طول تاریخ، روش های تاریخ نگاری تغییر کرده اند؛ از روایت های مذهبی و حماسی، به بررسی های علمی تر و اجتماعی. بعضی ها می گویند تاریخ یک علم است و باید مثل علوم اجتماعی مطالعه شود، بعضی دیگر آن را بیشتر یک هنر می دانند که به تخیل نیاز دارد. امروزه، تاریخ نگاران از بایگانی ها، چه کاغذی و چه دیجیتال، و حتی ابزارهای رایانه ای استفاده می کنند، و با ترکیب شواهد، سعی می کنند بهترین توضیح را برای آنچه در گذشته اتفاق افتاده پیدا کنند. در فلسفهٔ تاریخ، پرسش دربارهٔ ماهیت و امکان یک روش تاریخی درست، در زیرشاخهٔ شناخت شناسی مطرح می شود. مطالعهٔ روش تاریخی و شیوه های گوناگون نگارش تاریخ را تاریخ نگاری می نامند. گرچه تاریخ نگاران در اصول کلی و پایه با یکدیگر توافق دارند، در عمل «آیین ن
امه های ویژهٔ اثبات تاریخی، نه به طور گسترده رعایت می شوند و نه مورد توافق عمومی» هستند. برخی پژوهشگران تاریخ مشاهده کرده اند که برای حوزه های تاریخی مانند دین، هنر، علم، دموکراسی و عدالت اجتماعی، استانداردهای خاصی وجود ندارد، زیرا این حوزه ها به طور ذاتی «اساساً مورد مناقشه» هستند و برای تفسیر موضوعات آن ها به ابزارهای گوناگونی نیاز است که ویژهٔ هر حوزه باشد. نقد منبع. نقد منبع (یا ارزیابی اطلاعات) فرایند بررسی ویژگی های یک منبع اطلاعاتی است، مانند اعتبار، قابلیت اعتماد و ارتباط آن با موضوع در دست پژوهش. گیلبرت جی. گاراگان و ژان دلانگلز (۱۹۴۶) نقد منبع را به شش پرسش تقسیم کرده اند: "چه زمانی" منبع (نوشتاری یا غیرنوشتاری) تولید شده است (تاریخ)؟ "کجا" تولید شده است (محل)؟ "توسط چه کسی" تولید شده است (پدیدآورنده)؟ "از چه مواد یا منابع پیشینی" ساخته شده است (تحلیل)؟ "در چه شکل اصلی" تولید شده است (یکپارچگی)؟ "ارزش گواهی دهندهٔ" محتوای آن چیست (اعتبار)؟ چهار پرسش نخست را نقد عالی، پرسش پنجم را نقد پست و مجموع این دو را نقد بیرونی می نامند. پرسش ششم را نقد درونی می گویند. این مجموعه در کل نقد منبع نام دارد. آر. جی
. شیفر دربارهٔ نقد بیرونی می گوید: «گاهی گفته می شود که کارکرد آن منفی است، یعنی فقط مانع استفاده از شواهد نادرست می شود، در حالی که نقد درونی کارکرد مثبت دارد، یعنی به ما می آموزد چگونه از شواهد معتبر استفاده کنیم.» لویی گاتشالک با اشاره به این که اسناد کمی کاملاً قابل اعتماد پذیرفته می شوند، قاعدهٔ کلی را چنین بیان می کند: «برای هر جزئی از یک سند، فرایند سنجش اعتبار باید جداگانه انجام شود، بی توجه به اعتبار کلی نویسنده.» اعتماد به نویسنده در کل می تواند احتمال اولیه ای برای در نظر گرفتن هر گفته ایجاد کند، اما هر قطعهٔ شواهد باید جداگانه سنجیده شود. روش های برخورد با منابع متناقض. ارنست برنهایم (۱۸۸۹) و شارل-ویکتور لانگلوآ و شارل سینیوبوس (۱۸۹۸) یک فرایند هفت مرحله ای برای نقد منبع در تاریخ پیشنهاد کردند: اگر همهٔ منابع دربارهٔ یک رویداد هم نظر باشند، تاریخ نگاران می توانند آن رویداد را اثبات شده بدانند. با این حال، اکثریت ملاک نیست؛ حتی اگر بیشتر منابع رویدادها را به شکلی یکسان گزارش کنند، این نسخه تنها زمانی پذیرفته می شود که از آزمون تحلیل متنی بگذرد. منبعی که بخشی از روایتش با شواهد بیرونی تأیید شده باشد
، در صورت عدم امکان تأیید کل متن، در تمامیتش قابل اعتماد است. وقتی دو منبع در یک نکته اختلاف دارند، تاریخ نگار منبع دارای بیشترین «اعتبار» را ترجیح می دهد، یعنی منبعی که توسط کارشناس یا شاهد عینی ایجاد شده است. شاهدان عینی عموماً ارجح هستند، به ویژه در شرایطی که ناظر عادی می توانسته رویداد را به درستی گزارش کند و به طور خاص زمانی که به واقعیت هایی می پردازد که برای اکثر معاصران شناخته شده بوده است. اگر دو منبع مستقل در یک موضوع توافق داشته باشند، قابلیت اعتماد هر یک به طور محسوسی افزایش می یابد. وقتی دو منبع اختلاف دارند و راه دیگری برای ارزیابی نیست، تاریخ نگار منبعی را برمی گزیند که بیشتر با عقل سلیم سازگار باشد. اصول اساسی برای تعیین قابلیت اعتماد. اصول بنیادی زیر برای نقد منبع توسط دو تاریخ نگار اسکاندیناویایی، اولدن-یورگنسن (۱۹۹۸) و تورستن تورن (۱۹۹۷) تدوین شده اند: منابع انسانی می توانند یادگار باشند، مانند اثر انگشت، یا روایت ها، مانند یک بیانیه یا نامه. یادگارها منابعی معتبرتر از روایت ها هستند. هر منبعی ممکن است جعلی یا تحریف شده باشد. شواهد قوی دربارهٔ اصالت منبع، قابلیت اعتماد آن را افزایش می دهد.
هرچه منبع به رویدادی که مدعی توصیف آن است نزدیک تر باشد، می توان بیشتر به آن اعتماد کرد که توصیفی دقیق از آنچه رخ داده ارائه می دهد. یک شاهد عینی معتبرتر از گزارش دست دوم است، و گزارش دست دوم معتبرتر از شنیده های با واسطهٔ بیشتر است و همین طور ادامه دارد. اگر چند منبع "مستقل" پیام یکسانی داشته باشند، اعتبار آن پیام به شدت افزایش می یابد. گرایش یک منبع، انگیزهٔ آن برای ایجاد نوعی سوگیری است. این گرایش ها باید به حداقل برسند یا با انگیزه های مخالف تکمیل شوند. اگر نشان داده شود که شاهد یا منبع علاقهٔ مستقیمی به ایجاد سوگیری ندارد، اعتبار پیام افزایش می یابد. معیارهای اصالت. تاریخ نگاران گاهی باید تعیین کنند چه بخشی از یک منبع «اصیل» است و چه بخشی نیست. در چنین شرایطی، «معیارهای اصالت» بیرونی و درونی به کار می روند. این ها ابزارهای فنی برای ارزیابی منابع و جداسازی بخش های «اصیل» از جعل یا دستکاری هستند. معیارهای بیرونی به مسائلی مربوط می شوند که با تعیین نویسندگی یک منبع یا مجموعه ای از منابع مرتبط است؛ مثلاً این که نویسنده خود آن را نوشته یا خیر، آیا منابع دیگر نویسندگی را به او نسبت داده اند، یا این که نسخه های
خطی مستقل بر محتوای منبع توافق دارند یا خیر. معیارهای درونی به قالب، سبک و زبان نویسنده مربوط می شود؛ این که آیا یک منبع با محیطی که در آن تولید شده ناسازگار است، دارای ناسازگاری زمانی یا تاریخی است، نحوهٔ انتقال متن چگونه بوده، و آیا در آن افزوده ها یا حذف هایی وجود دارد یا خیر. شواهد شاهد عینی. آر. جی. شیفر (۱۹۷۴) این فهرست بررسی را برای ارزیابی شهادت شاهد عینی پیشنهاد می کند: آیا معنای واقعی گفته با معنای تحت اللفظی آن متفاوت است؟ آیا واژه ها در معنایی به کار رفته اند که امروز استفاده نمی شود؟ آیا گفته به صورت طعنه آمیز بیان شده است؟ نویسنده تا چه حد می توانسته چیزی را که گزارش کرده ببیند یا حس کند؟ آیا حواس او برای مشاهده کافی بوده اند؟ موقعیت فیزیکی او برای دیدن، شنیدن یا لمس مناسب بوده است؟ آیا توانایی اجتماعی لازم برای مشاهده را داشته (مثلاً زبان را می فهمیده یا مهارت های لازم مانند حقوق یا نظامی را داشته)، و آیا تحت فشار همسر یا پلیس مخفی نبوده است؟ "چگونه" نویسنده گزارش کرده و "توانایی" او در این زمینه چه بوده است؟ از نظر توانایی گزارش، آیا او سوگیری داشته؟ آیا وقت کافی برای گزارش داشته؟ مکان مناسب
برای گزارش؟ ابزارهای ثبت کافی؟ "چه زمانی" گزارش کرده است؟ بلافاصله پس از مشاهده؟ مدت ها بعد؟ پنجاه سال بعد که بیشتر شاهدان مرده اند و بقیه ممکن است جزئیات را فراموش کرده باشند؟ انگیزهٔ نویسنده برای گزارش چه بوده؟ "برای چه کسی" گزارش کرده؟ آیا آن مخاطب می توانسته باعث تحریف شود؟ آیا سرنخ های دیگری برای صداقت مورد نظر وجود دارد؟ آیا نویسنده نسبت به موضوع بی تفاوت بوده و بنابراین احتمالاً قصد تحریف نداشته؟ آیا گفته هایی کرده که به ضرر خودش بوده و بنابراین احتمالاً قصد تحریف نداشته؟ آیا اطلاعات فرعی و تصادفی داده که احتمالاً قصد گمراهی نداشته؟ آیا گفته ها ذاتاً نامحتمل اند، مثلاً خلاف سرشت انسان یا در تضاد با دانش موجود؟ به یاد داشته باشیم که برخی اطلاعات آسان تر از برخی دیگر برای مشاهده و گزارش هستند. آیا درون سند تناقض وجود دارد؟ لویی گاتشالک نکتهٔ دیگری اضافه می کند: «حتی وقتی واقعیت مورد نظر چندان شناخته شده نباشد، برخی گفته ها آن قدر "تصادفی و محتمل" هستند که خطا یا دروغ بودنشان بعید است. برای نمونه، اگر کتیبه ای باستانی روی یک جاده بگوید که یک پروکنسول آن جاده را در دوران پرینسپس آگوستوس ساخته، ممکن است بدو
ن تأیید بیشتر تردید کنیم که آن پروکنسول واقعاً جاده را ساخته است، اما دشوارتر می توان تردید کرد که جاده در دوران فرمانروایی آگوستوس ساخته شده باشد. همچنین، اگر یک آگهی به خوانندگان اطلاع دهد که «قهوهٔ A و B را می توان از هر خواربارفروشی معتبر به قیمت غیرمعمول پنجاه سنت برای هر پوند خرید»، می توان تمام نتایج ضمنی آگهی را بدون تأیید بیشتر زیر سؤال برد، مگر این که این حقیقت را بپذیریم که نوعی قهوه به نام «A و B» در بازار وجود دارد.» شاهدان غیرمستقیم. گاراگان (۱۹۴۶) می گوید بیشتر اطلاعات از «شاهدان غیرمستقیم» می آید، یعنی افرادی که در صحنه حضور نداشتند اما خبر رویدادها را از شخص دیگری شنیده اند. تاریخ نگار لویی گاتشالک می گوید گاهی ممکن است تاریخ نگار زمانی که هیچ متن دست اولی موجود نیست، از شواهد حکایتی استفاده کند. سنت شفاهی. گیلبرت گاراگان (۱۹۴۶) معتقد است سنت شفاهی را می توان پذیرفت، اگر یا دو «شرط کلی» یا شش «شرط خاص» زیر را برآورده کند: "شرایط کلی". سنت باید با زنجیره ای پیوسته از شاهدان پشتیبانی شود که از گزارشگر نخستین و بی واسطهٔ رویداد تا شاهد زندهٔ میانی که آن را نقل می کند، یا تا کسی که نخستین بار آن
را مکتوب کرده، امتداد یابد. چندین رشتهٔ موازی و مستقل از شاهدان باید گواهی دهند که رویداد مورد نظر رخ داده است. "شرایط خاص". سنت باید یک رویداد عمومی مهم را گزارش کند، به گونه ای که الزاماً شمار زیادی از مردم به طور مستقیم از آن آگاه باشند. سنت باید دست کم برای مدتی معین به طور عمومی پذیرفته شده باشد. در طول آن دورهٔ معین، حتی از سوی افرادی که منفعتشان در انکار آن بوده، اعتراضی به آن نشده باشد. سنت باید دارای طول عمر نسبتاً محدودی باشد. [گاراگان در جای دیگری حداکثر ۱۵۰ سال را پیشنهاد می کند، دست کم در فرهنگ هایی که در حفظ سنت شفاهی برتر هستند.] در دورهٔ دوام سنت، روحیهٔ انتقادی باید به اندازهٔ کافی رشد کرده باشد و ابزارهای لازم برای بررسی انتقادی در دسترس بوده باشد. افراد منتقدی که اگر سنت را نادرست می دانستند، بی شک آن را به چالش می کشیدند، چنین نکرده باشند. روش های دیگری برای راستی آزمایی سنت شفاهی وجود دارد، مانند مقایسه با شواهد باستان شناسی. شواهد تازه تر دربارهٔ قابلیت اعتماد یا بی اعتمادی احتمالی سنت شفاهی از پژوهش های میدانی در آفریقای غربی و اروپای شرقی به دست آمده است. منابع بی نام. تاریخ نگاران است
فاده از متون بی نام را برای اثبات واقعیت های تاریخی مجاز می دانند. ترکیب: استدلال تاریخی. وقتی بخش های جداگانهٔ اطلاعات در بسترشان ارزیابی شدند، می توان با استدلال تاریخی فرضیه هایی را شکل داد و تثبیت کرد. استدلال به بهترین تبیین. سی. بیهن مک کالاف (۱۹۸۴) هفت شرط برای موفقیت یک استدلال به بهترین تبیین برمی شمارد: گزارهٔ مورد نظر، همراه با سایر گزاره هایی که پیش تر درست پنداشته شده اند، باید گزاره های دیگری را استنتاج کند که داده های قابل مشاهدهٔ کنونی را توصیف می کنند. (از این پس گزارهٔ نخست را «فرضیه» و گزاره های توصیف کنندهٔ داده های قابل مشاهده را «گزاره های مشاهده ای» می نامیم.) فرضیه باید «دامنهٔ تبیینی» بیشتری نسبت به هر فرضیهٔ ناسازگار دیگری دربارهٔ همان موضوع داشته باشد؛ یعنی باید تنوع بیشتری از گزاره های مشاهده ای را استنتاج کند. فرضیه باید «توان تبیینی» بیشتری نسبت به هر فرضیهٔ ناسازگار دیگری داشته باشد؛ یعنی باید احتمال گزاره های مشاهده ای استنتاج شدهٔ خود را بیشتر از هر فرضیهٔ دیگری کند. فرضیه باید «محتمل تر» از هر فرضیهٔ ناسازگار دیگری باشد؛ یعنی به میزانی بیشتر از انواع بیشتری از حقایق پذیرفته ش
ده استنتاج شود و استنتاج آن قوی تر باشد، و نقیض محتمل آن از حقایق کمتری استنتاج شود و آن هم با قوت کمتر. فرضیه باید نسبت به هر فرضیهٔ ناسازگار دیگری «کمتر موقتی» باشد؛ یعنی شامل فرضیات تازهٔ کمتری دربارهٔ گذشته باشد که پیش تر به نوعی از باورهای موجود استنتاج نشده باشند. فرضیه باید نسبت به هر فرضیهٔ ناسازگار دیگری با «باورهای پذیرفته شدهٔ کمتری ناسازگار» باشد؛ یعنی در ترکیب با حقایق پذیرفته شده، گزاره ها یا مشاهداتی که نادرست پنداشته می شوند را کمتر استنتاج کند. فرضیه باید در ویژگی های ۲ تا ۶ به اندازه ای بر فرضیه های ناسازگار دیگر برتری داشته باشد که احتمال کمی وجود داشته باشد که فرضیهٔ ناسازگار دیگری پس از بررسی بیشتر به زودی از آن پیشی گیرد. مک کالاف جمع بندی می کند که «اگر دامنه و قوت یک تبیین بسیار زیاد باشد، به گونه ای که تعداد و تنوع زیادی از واقعیت ها را، بیش از هر تبیین رقیب دیگری، توضیح دهد، آن گاه احتمالاً آن تبیین درست است.» استنتاج آماری. مک کالاف (۱۹۸۴) این گونه استدلال را چنین بیان می کند: احتمال دارد (به درجهٔ "p"۱) که هر چیزی که A باشد، B هم باشد. احتمال دارد (به درجهٔ "p"۲) که این مورد A باشد
. بنابراین، (نسبت به این مقدمات) احتمال دارد (به درجهٔ "p"۱ × "p"۲) که این مورد B باشد. مک کالاف این مثال را می آورد: در هزاران مورد، حروف V.S.L.M. که در پایان یک کتیبهٔ لاتین روی سنگ قبر آمده، مخفف "Votum Solvit Libens Merito" است. از ظاهر امر، این حروف در پایان یک کتیبهٔ لاتین روی این سنگ قبر دیده می شوند. بنابراین، این حروف روی این سنگ قبر مخفف "Votum Solvit Libens Merito" هستند. این یک قیاس منطقی در شکل احتمالاتی است که از یک تعمیم به دست آمده از استقرا بر پایهٔ نمونه های فراوان (به عنوان مقدمهٔ نخست) استفاده می کند. استدلال از قیاس. ساختار این استدلال به شرح زیر است: یک چیز (شیء، رویداد یا وضعیت امور) دارای ویژگی های "p"۱ ... "p""n" و "p""n" + 1 است. چیز دیگری دارای ویژگی های "p"۱ ... "p""n" است. پس چیز دوم نیز دارای ویژگی "p""n" + 1 است. مک کالاف می گوید که اگر استدلال قیاسی معتبر باشد، یا یک «قیاس آماری پنهان» است یا بهتر است به صورت استدلال به بهترین تبیین بیان شود. این استدلال هنگامی یک قیاس آماری است که «بر پایهٔ تعداد و تنوع کافی از نمونه های تعمیم» بنا شده باشد؛ در غیر این صورت، ممکن است استدلال ن
امعتبر باشد، زیرا ویژگی های ۱ تا n بی ارتباط با ویژگی "n"+۱ هستند، مگر آنکه ویژگی "n"+۱ بهترین تبیین برای ویژگی های ۱ تا n باشد. بنابراین قیاس، تنها وقتی بدون مناقشه است که برای پیشنهاد فرضیه ها به کار رود، نه به عنوان استدلال قطعی. تحول. تحول روش شناسی تاریخی در دوران باستان آغاز شد. هرودوت در سدهٔ پنجم پیش از میلاد به عنوان «پدر تاریخ» ستوده شده است. با این حال، توسیدید، هم دورهٔ او، به خاطر این که نخستین بار با روشی منسجم و توسعه یافته به تاریخ نگاری پرداخت، در اثر خود "تاریخ جنگ پلوپونز" شناخته می شود. توسیدید، برخلاف هرودوت، تاریخ را نتیجهٔ انتخاب ها و اقدامات انسان ها می دانست و به علت و معلول می نگریست، نه نتیجهٔ مداخلهٔ الهی (هرچند خود هرودوت هم کاملاً به این ایده پایبند نبود). او در روش تاریخی خود، بر ترتیب زمانی رویدادها، دیدگاهی اسماً بی طرف، و این نکته که جهان انسانی حاصل کنش های انسان است، تأکید داشت. تاریخ نگاران یونانی، تاریخ را چرخه ای می دیدند، با رویدادهایی که به طور منظم تکرار می شوند. در چین باستان و قرون میانه، استفادهٔ پیشرفته ای از روش تاریخی وجود داشت. پایه های تاریخ نگاری حرفه ای در ش
رق آسیا به وسیلهٔ مورخ دربار سیما چیان (۱۴۵–۹۰ پیش از میلاد)، نویسندهٔ "وقایع نگار بزرگ" ("شی جی") و شناخته شده به عنوان «پدر تاریخ نگاری چینی» گذاشته شد. آگوستین قدیس در آغاز سده های میانه بر مسیحیت غربی و اندیشه غربی تأثیرگذار بود. در دوران میانه و رنسانس، تاریخ غالباً از دریچهٔ مقدس یا مذهبی بررسی می شد. حدود سال ۱۸۰۰، فیلسوف و تاریخ نگار آلمانی گئورگ ویلهلم فریدریش هگل فلسفه و رویکردی غیردینی را وارد مطالعهٔ تاریخ کرد. ابن خلدون، تاریخ نگار عرب و جامعه شناس اولیه، در مقدمهٔ کتابش "مقدمه" (۱۳۷۷) به هفت خطایی که به گمانش تاریخ نگاران مرتکب می شوند، اشاره کرد. او گذشته را بیگانه و نیازمند تفسیر می دید و بر ضرورت درک تفاوت فرهنگی هر عصر برای ارزیابی منابع تاریخی تأکید داشت. ابن خلدون خرافه گرایی و پذیرش بی چون وچرای داده های تاریخی را نقد کرد، روش علمی را وارد مطالعهٔ تاریخ کرد و آن را «علم جدید» خود نامید. روش او زمینه ساز توجه به نقش دولت، ارتباطات، تبلیغات و سوگیری نظام مند در تاریخ شد و گاه «پدر تاریخ نگاری» یا «پدر فلسفهٔ تاریخ» خوانده می شود. در غرب، تاریخ نگاران در سده های هفدهم و هجدهم، به ویژه در فرا
نسه و آلمان، روش های مدرن تاریخ نگاری را توسعه دادند. در سال ۱۸۵۱، هربرت اسپنسر این روش ها را چنین خلاصه کرد: «از لایه های پی درپی رسوبات تاریخی مان، آنان [تاریخ نگاران] با دقت همهٔ خرده ریزه های رنگارنگ را جمع می کنند، به هر چیز عجیب و درخشانی می جهند و مانند کودکان بر دستاوردهای درخشانشان می خندند؛ در همین حال، رگه های غنی حکمت که در میان این آوار بی ارزش گسترده شده اند، کاملاً نادیده گرفته می شوند. جلدهای سنگین از زباله با ولع گردآوری می شوند، در حالی که انبوهی از سنگ معدن غنی که باید استخراج و از آن حقیقت های زرین گداخته می شد، بدون استفاده و جست وجو رها شده است.» منظور اسپنسر از «سنگ معدن غنی» نظریهٔ علمی تاریخ بود. در همین حال، هنری توماس باکل رویای علمی شدن تاریخ را چنین بیان کرد: «در مورد طبیعت، رویدادهایی که ظاهراً بسیار نامنظم و دمدمی مزاج بودند، توضیح داده شده اند و نشان داده شده که با قوانین ثابت و جهانی خاصی مطابقت دارند. این کار به این دلیل انجام شده که انسان های توانمند، و از همه مهم تر، انسان های شکیبا و اندیشمند، رویدادها را با هدف کشف نظم آن ها بررسی کرده اند. اگر رویدادهای انسانی هم مشمول چ
نین رویکردی شوند، حق داریم انتظار نتایج مشابهی داشته باشیم.» برخلاف آرزوی باکل، تأثیرگذارترین تاریخ نگار سدهٔ نوزدهم بر روش ها، لئوپولد فن رانکه در آلمان بود. او تاریخ را به «آنچه واقعاً رخ داده» محدود کرد و با این کار، این حوزه را از علم دورتر ساخت. برای رانکه، داده های تاریخی باید با دقت گردآوری، به طور بی طرفانه بررسی و با دقت انتقادی کنار هم قرار داده شوند. اما این رویه ها «تنها پیش شرط ها و مقدمات علم هستند. قلب علم در یافتن نظم و قاعده در داده های بررسی شده و تدوین تعمیم ها یا قوانین دربارهٔ آن ها است.» در سدهٔ بیستم، تاریخ نگاران دانشگاهی کمتر بر روایت های حماسی ملی گرایانه – که اغلب تمایل به بزرگداشت ملت یا مردان بزرگ داشت – تمرکز کردند و بیشتر به تحلیل های عینی و پیچیدهٔ نیروهای اجتماعی و فکری پرداختند. یکی از گرایش های اصلی روش شناسی تاریخی در قرن بیستم این بود که تاریخ بیشتر به عنوان یک علم اجتماعی در نظر گرفته شود تا هنر، که به طور سنتی چنین بوده است. پیشگامان این رویکرد مجموعه ای متنوع از پژوهشگران بودند، از جمله فرنان برودل و ای. اچ. کار. بسیاری از آن ها به رویکردهای میان رشته ای شهرت داشتند؛ مث
لاً برودل تاریخ را با جغرافیا ترکیب می کرد. با این حال، این رویکردهای میان رشته ای نتوانستند یک نظریهٔ تاریخ پدید آورند. تا امروز تنها یک نظریهٔ تاریخ از سوی یک تاریخ نگار حرفه ای ارائه شده است. دیگر نظریه های تاریخ موجود، حاصل کار متخصصانی از حوزه های دیگر هستند (برای مثال، نظریهٔ تاریخ مارکسیستی). حوزهٔ تاریخ دیجیتال نیز آغاز به بررسی راه های استفاده از فناوری رایانه برای طرح پرسش های تازه از داده های تاریخی و تولید پژوهش دیجیتال کرده است. در برابر ادعای تاریخ به عنوان یک علم اجتماعی، تاریخ نگارانی مانند هیو تره ور-روپر استدلال کردند که کلید کار تاریخ نگار، قدرت تخیل است و بنابراین تاریخ باید به عنوان هنر درک شود. تاریخ نگاران فرانسوی وابسته به مکتب آنال، تاریخ کمی را معرفی کردند که از داده های خام برای پیگیری زندگی افراد معمولی استفاده می کرد و در تثبیت تاریخ فرهنگی (مانند "تاریخ ذهنیت ها") نقش مهمی داشتند. تاریخ نگاران اندیشه، مانند هربرت باترفیلد، بر اهمیت ایده ها در تاریخ تأکید کرده اند. تاریخ نگاران آمریکایی، متأثر از دورهٔ جنبش حقوق مدنی، بر گروه های قومی، نژادی و اجتماعی-اقتصادی که پیش تر نادیده گرفت
ه شده بودند، تمرکز کردند. یکی از شاخه های تاریخ اجتماعی که پس از جنگ جهانی دوم پدید آمد، "آلتاگس گشیشته" (تاریخ زندگی روزمره) بود. پژوهشگرانی مانند ایان کرشاو بررسی کردند که زندگی روزمرهٔ مردم عادی در آلمان قرن بیستم، به ویژه در آلمان نازی، چگونه بوده است. نظریهٔ مارکسیستی ماتریالیسم تاریخی بر این باور است که جامعه اساساً توسط «شرایط مادی» در هر زمان تعیین می شود – به بیان دیگر، روابطی که مردم برای برآوردن نیازهای اساسی مانند خوراک، پوشاک و مسکن خود و خانواده شان با یکدیگر دارند. به طور کلی، مارکس و انگلس مدعی بودند که پنج مرحلهٔ پی درپی در تحول این شرایط مادی در اروپای غربی شناسایی کرده اند. تاریخ نگاری مارکسیستی زمانی در اتحاد جماهیر شوروی ارتدکس بود، اما پس از فروپاشی کمونیسم در آنجا، نفوذش به شدت کاهش یافت. تاریخ نگاران مارکسیست کوشیدند نظریه های کارل مارکس را با تحلیل تاریخ از دیدگاه مارکسیستی تأیید کنند. در واکنش به این تفسیر مارکسیستی از تاریخ، تاریخ نگارانی مانند فرانسوا فورِه برداشت های ضد مارکسیستی ارائه دادند. تاریخ نگاران فمینیست بر اهمیت مطالعهٔ تجربهٔ زنان تأکید کردند. پساساختارگرایان اعتبار و ض