Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ناصر یگانه (۱۳۰۲، قزوین – ۱۳۷۲، واشینگتن، دی.سی.) حقوقدان، سیاستمدار، دولتمرد ایرانی و رئیس دیوان عالی کشور ایران بود. از دیگر سمتهای او می توان به نمایندگی مجلس شورای ملی و سنا، وزیر مشاور و معاون پارلمانی نخست وزیر اشاره کرد.او همچنین یکی از اعضای فراماسون ایران بود. تولد و تحصیلات. ناصر یگانه در ۱۳۰۲ در قزوین متولد شد. پدرش میرزا غفارخان یگانه ملقب به سالار منصور از مشروطه خواهان قزوین بود. وی پس از انجام تحصیلات ابتدایی و متوسطه وارد دانشکده حقوق دانشگاه تهران شد و درجه لیسانس در علم حقوق دریافت نمود. سپس برای ادامه تحصیل به اروپا رفت و از دانشکده حقوق دانشگاه سوربن پاریس دکترای حقوق دریافت نمود آنگاه به آمریکا سفر نمود و رویه های قضایی دادگاه های آمریکا را مورد مطالعه قرار داد. فعالیتهای اداری. پس از بازگشت به ایران به شغل قضاوت مشغول شد و ضمناً تحصیلات خود را در علوم قدیمه و معارف اسلامی و حکمت تعقیب نمود. در دادگستری چندی رئیس شعبه دادگاه بخش و زمانی مستشار دیوان کیفر بود تا به ریاست اداره فنی رسید و بعد مدیر کل قضایی وزارت دادگستری شد. یگانه در سمت قضائی خود تلاش دامنه داری را برای ورود به هیئت حاکمه
ایران آغاز کرد و با دسته جات سیاسی روز و احزاب در مذاکره و تبادل نظر بود. سرانجام وارد کانون مترقی شد. این گروه توسط حسنعلی منصور بنیان گذاری شده بود و قریب سی نفر از تحصیلکرده های اروپا و آمریکا عضو آن بودند. کانون مترقی در سال ۱۳۴۲ فعالیتهای سیاسی خود را آغاز کرد و اعضای آن توانستند به مجلس بیست و یکم راه پیدا کنند. یگانه که از عناصر فعال و پرکار گروه بود کاندیدای انتخابات شد و از قزوین به وکالت مجلس شورای ملی رسید. هنوز یک سال از عمر مجلس بیست و یکم نگذشته بود که لیدر کانون مترقی که خود سمت نمایندگی مجلس را داشت به نخست وزیری منصوب شد و بیشتر اعضاء کابینه خود را از اعضاء گروه که نمایندگی مجلس را داشتند انتخاب کرد. در هیئت وزیران حسنعلی منصور سمت معاون پارلمانی و وزارت مشاور به دکتر ناصر یگانه تعلق گرفت. یگانه در کابینه امیرعباس هویدا در ۱۳۴۳ در همان سمت سابق خود تثبیت شد. وی چند بار نامزد وزارت دادگستری شد ولی از قبول آن خودداری نمود، با این حال چند نوبت در غیاب وزیران دادگستری سرپرستی وزارتخانه را قبول کرد. یگانه در سال ۱۳۵۰ پس از شش سال وزارت مشاور سنگر سیاسی خود را تغییر داد و کاندیدای نمایندگی مجلس سنا
گردید و با مساعدت تمام عیار حزب ایران نوین سناتور دوم تهران شد. در ۱۳۵۳ عمادالدین میرمطهری رئیس دیوان کشور، به سن هفتاد و پنج سالگی رسید و به موجب قانون بازنشستگی وی ابلاغ گردید. در این موقع یگانه داوطلب ریاست دیوان عالی کشور گردید. در آن تاریخ سمت قضایی وی با حفظ مقام سناتوری دادیاری دیوان عالی کشور بود. ابتدا از طرف وزیر دادگستری حکمی برای دکتر یگانه صادر شد که به موجب آن حکم نامبرده به مقام مستشاری دیوان عالی کشور منصوب گردید و به یکی از شعب دوازده گانه معرفی شد. سپس وزیر دادگستری حکم دیگری صادر کرد که وی به ریاست شعب دیوان عالی کشور منصوب شده است؛ و نهایتاً با رای رؤسای شعب دیوان کشور و فرمان صادق احمدی وزیر وقت دادگستری به ریاست دیوان عالی انتخاب شد. یگانه در دی ماه ۱۳۵۷ سفری به اروپا رفت و چندی در پاریس گذرانید سپس در بهمن ماه همان سال به تهران بازگشت، دکتر ناصر یگانه بعد از انقلاب دستگیر و زندانی شد. چندی در زندان به سر برد تا آزاد شد و پس از آزادی به آمریکا عزیمت و در آنجا اقامت نمود. یگانه سرانجام در سال ۱۳۷۲ بر روی قایق خودش در واشینگتن به زندگی خود خاتمه داد.
تب طلای کلوندایک ()، به مهاجرت حدود صد هزار جوینده طلا به منطقه کلوندایک یوکان گفته می شود که بین سال های ۱۸۹۶ و ۱۸۹۹ رخ داد. این منطقه در شمال غربی کانادا واقع است. معدنچیان محلی در ۱۶ اوت ۱۸۹۶ در منطقهٔ کلوندایک طلا کشف کردند. هنگامی که در سال بعد خبر به سیاتل، واشینگتن و سان فرانسیسکو رسید، هجوم جویندگان طلا به منطقه آغاز شد. برخی ها ثروتمند شدند، ولی اکثریت چیزی به دست نیاوردند. تب طلا در ۱۸۹۹ پس از کشف طلا در نوم آلاسکا که مهاجرت گسترده ای از کلوندایک را موجب شد، پایان یافت. کتاب ها، عکس ها، فیلم های گوناگونی از این تب طلا الهام گرفته اند که از آن جمله می توان به فیلم جویندگان طلا، ساخته چارلی چاپلین و داستان آوای وحش، نوشته جک لندن اشاره کرد.
«پایان سن پترزبورگ» () یک فیلم صامت به کارگردانی وسوالد پودوفکین است که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به وسوالد پودوفکین اشاره کرد.
ساختمان مغز () یک فیلم مستند شوروی به کارگردانی وسیوالاد پودوفکین است که در سال ۱۹۲۶ منتشر شد. که باعث محبوبیت مطالعات ایوان پاولوف در زمینه شرطی سازی کلاسیک شد. این فیلم اولین اثر مستقل پودوفکین به عنوان کارگردان است و همچنین آغاز همکاری وی با آناتولی گولونیا به عنوان فیلمبردار است. پودوفکین در سال 1925 به استودیوی فیلم Mezhrabpom-Rus پیوست و به عنوان اولین کار خود را برای ساخت یک فیلم علمی محبوب درباره کارهای ایوان پاولوف دریافت کرد. فیلمبرداری در ماه مه 1925 آغاز شد و بیش از یک سال ادامه داشت. این تأخیرها به دلیل تعطیلی مداوم بین آزمایشگاه پاولوف در لنینگراد و استودیوی فیلم سازی در مسکو و همچنین مشکلات در فیلمبرداری از حیوانات شرطی که به راحتی توسط چراغ ها و صداهای روند فیلمبرداری منحرف می شدند ، ایجاد شد. بیست سال بعد ، پودوفکین به یک مصاحبه کننده گفت:تنها اهمیتی که این فیلم اول من دارد این است که باعث شد بفهمم می توانم خودم کار کنم. تا آن زمان چنین ایده ای برای من کاملاً غیرممکن به نظر می رسید ، اگرچه کولشوف به من اطمینان داد که کاملاً قادر به ...
میدان مسابقه یا پیست مسابقه یا مسیر مسابقه یک محوطه است که برای رقابت میان وسایل نقلیه، ورزشکاران یا حیوانات (مانند مسابقات اسب دوانی) ایجاد می شود. یک میدان مسابقه می تواند سکوی تماشاگران نیز داشته باشد. میدان های مسابقه در مطالعهٔ جنبش جانوری نیز به کار می روند. میدان مسابقه یک سازهٔ ثابت است. میدان های مسابقهٔ ساخته شده برای دوچرخه سواری ولودروم نامیده می شوند. معمولاً میدان های مسابقه به مصورت مدار بسته ساخته می شوند. در این حالت، می توان مسابقه را در تعداد دورهای مختلف برگزار کرد. پیشینه. شواهدی مبنی بر توسعهٔ میدان های مسابقه در برخی تمدن های باستانی وجود دارد. پیشرفته ترین میدان های مسابقهٔ باستانی در یونان باستان و امپراتوری روم ساخته شده بودند. این سازه ها برای مسابقهٔ اسب ها و گردونه ها طراحی شده بودند. ظرفیت ورزشگاه سیرکوس ماکسیموس در روم باستان ۲۰۰ هزار نفر بود. امکانات مسابقه در قرون وسطی نیز موجود بود و گزارش هایی از یک مسابقهٔ عمومی در لندن در سال ۱۱۷۰ میلادی وجود دارد. با اختراع خودرو در اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی، میدان های مسابقه برای تطابق با وضعیت وسایل نقلیه طراحی شدند. نخستین میدان ها، مید
ان های اسب دوانیِ تغییر یافته بودند. مسابقات خودرویی در این میدان ها از سال ۱۸۹۶ در کرانستون (رود آیلند) آغاز شد. پیست سرعت ایندیاناپولیس در سال ۱۹۰۹ افتتاح شد. در طراحی میدان های مسابقهٔ نوین، ایمنی تماشاگران بسیار مورد توجه قرار می گیرد. دلیل آن، حوادث مرگبار رخ داده برای تماشاگران و مجریان مسابقه است. تجهیزات به کار رفته برای ایمنی، معمولاً شامل حریم میدان، موانع و توری های بلند است. ورزش ها. میدان های مسابقه برای ورزش های زیر استفاده می شوند: سطح میدان. کفپوش سطح میدان یکی از موارد زیر است:
جشن عروسی فیلمی محصول سال ۱۹۶۹ به کارگردانی برایان دی پالما و ویلفرد لیچ است. در این فیلم بازیگرانی همچون جنیفر سالت، جیل کلایبورگ، ویلیام فینلی، رابرت دنیرو و جرید مارتین ایفای نقش کرده اند. داستان. این فیلم داستان یک داماد تعاملات او با اقوام مختلف نامزدش و اعضای مهمانی عروسی، قبل از مراسم عروسی در ملک خانوادگی شان در جزیره شلتر، نیویورک، تمرکز دارد.
موشی شی با عنوان انگلیسی استاد حشرات، یک فیلم فانتزی ژاپنی محصول سال ۲۰۰۶، به نویسندگی و کارگردانی کاتسوهیرو اوتومو است، که بر اساس اقتباسی از مانگایی به همین نام، اثر یوکی اوروشیبارا ساخته شده است. در این فیلم بازیگرانی همچون جو اوداگیری در نقش شخصیت گینکو، ماکیکو اسومی، نائو اوموری و یو آئویی ایفای نقش می کنند. نخستین نمایش فیلم در سال ۲۰۰۶ و در طی جشنواره فیلم ونیز بود و سپس در ۲۴ مارس ۲۰۰۷ در کشور ژاپن اکران شد.
ناتالی لا رز (زاده ۱۱ ژوئیه ۱۹۸۸) خواننده و ترانه سرا هلندی است.
جایزه اپیکا جایزه هنر و خلاقیت است که توسط خبرنگاران بخش بازاریابی و ارتباطات داوری می شود. جایزه اپیکا در سال ۱۹۸۷ در پاریس تأسیس شد و هر سال در شهرهای مختلف برگزار می شود.
جنیفر سالت (زاده ) تهیه کننده، فیلم نامه نویس و بازیگر آمریکایی است. از فیلم هایی که او در آن بازی کرده است، می توان به "جشن عروسی"، "نوبت من است" و "سلام مامان!" اشاره کرد.
دوریان میسیسک (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم شماره شانس اسلوین، فریدم لند و کیفیت بالاتر اشاره کرد.
مدیر ارشد وب بالاترین مدیر اجرایی در سطح یک سازمان می باشد که مدیریت تمامی سایت های اینترنتی و اینترانتی سازمان را به عهده دارد. این مدیر مستقیماً به مدیر عامل گزارش می دهد و باید به موارد زیر تسلط بالا داشته باشد: مدیر ارشد وب باید دید بسیار وسیعی به کامپیوترها، سیستم ها و برنامه نویسی داشته باشد، همچنین داشتن دانش نسبی به چندین زبان برنامه نویسی، گرافیک کامپیوتری، طراحی و برنامه نویسی خلاقانه از دیگر خصوصیات او می باشد. این رده سازمانی همچنین فراتر از یک وب مستر یا حتی توسعه دهنده وب می باشد و حضور این مدیر به صورت فیزیکی در سازمان بسیار مهم می باشد. این عنوان شغلی همچنین به عنوان یک هدف معتبر توسط توسعه دهندگان وب، دنبال می شود. خیلی از کمپانی ها مدیر ارشد وب را در اختیار ندارند، زیرا این رده شغلی نیاز به دانش انفرادی موارد بسیاری می باشد که بالاتر ذکر شد، به جای آن کمپانی ها ممکن است رده های دیگر شغلی مثل برنامه نویس Front-End، برنامه نویس Back-End، برنامه نویس سرور، وب مستر، طراح وب و گرافیست را جداگانه در اختیار داشته باشد. به طور معمول یک مدیر ارشد وب به تمامی عناوینی که ذکر شد تسلط دارد و عهده دار مسئ
ولیت های بسیار می باشد. تاریخ پیدایش این نقش در سازمان ها. اولین بار این نقش توسط کمپانی فرچون ۵۰۰ در سال ۱۹۹۹ ایجاد شد. در سال ۲۰۰۵ نویسندگان بیشتری مقاله هایی در این باره که وجود یک مدیر اجرایی در این سطح، برای تعامل کامل با فعالیت های مربوط به شبکه جهانی ضروری است را ارائه دادند. تضاد با مدیر اطلاعات و مدیر فناوری. مدیر ارشد وب را باید از عناوین مدیریت اطلاعات و مدیریت فناوری جدا کرد؛ زیرا این عنوان سازمانی نیاز به تمرکز بر محیط وب و حضور اجرایی دارد. مدیر ارشد اطلاعات معمولاً بر طرح های های IT، خرید فناوری و معماری اقتصادی این حوزه تمرکز دارد و مدیر فناوری اصولاً بر فناوری های جدید تمرکز دارد. مسئولیت. مسئولیت مدیر ارشد وب بسیار سنگین می باشد. البته به اهداف اقتصادی وابسته است. مدیر ارشد وب اصطلاحاً باید در حکومت داری وب استاد باشد و به توسعه اقتصادی کمک کند. این مدیر اجرایی باید به طور مستقیم به مسئولیت های زیر نظارت داشته باشد:
پاتریک دِوِجیان (؛ ؛ ۲۶ اوت ۱۹۴۴ – ۲۹ مارس ۲۰۲۰) یک سیاست مدار ارمنی-فرانسوی از حزب اتحاد برای جنبش مردمی بود. وی در سال ۲۰۰۷ به ریاست شورای عمومی در شهرستان او-دو-سن رسید و جایگزین نیکولا سارکوزی شد. زندگی نامه. پدربزرگ پاتریک، گارگین دوجیان از ارمنی های ساکن عثمانی بود که در زمان نسل کشی ارمنی ها در سال ۱۹۱۵ میلادی به فرانسه گریخته بود. وی از دانشگاه پانتئون-آسا فارغ التحصیل شده و یکی از مخالفان پذیرش ترکیه در اتحادیه اروپا بود. پاتریک دوِجیان که در اواسط هفته سوم مارس تست کرونای او مثبت اعلام شد، بین جمعه شب و شنبه ۲۸ مارس ۲۰۲۰ در سن ۷۵ سالگی در آنتونی، او-دو-سن فرانسه بر اثر ابتلا به بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ درگذشت.
ویروس زیکا نام یک ویروس از خانواده فلاوی ویریده (Flaviviridae) است و از پشه به انسان منتقل می شود. ابتلا به این ویروس بیشتر در نقاطی از آفریقا و آسیای جنوب شرقی دیده شده است. این بیماری توسط پشه های آئدس ("Aedes)" فعال در روز، مانند A. ae Egypti و A. albopictus منتشر می شود. نام آن از جنگل زیکا از اوگاندا -جایی که ویروس برای اولین بار در سال ۱۹۴۷ جدا شد- آمده است. ویروس زیکا به ویروس های دِنگی، تب زرد، آنسفالیت ژاپنی و ویروس غربی نیل مربوط است. از دهه ۱۹۵۰، شناخته شده است که در یک کمربند استوایی باریک از آفریقا تا آسیا رخ می دهد. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۶، ویروس به سمت شرق، در سراسر اقیانوس آرام و آمریکا گسترش یافت و منجر به همه گیری ۱۶-۲۰۱۵ شد. پیدایش و پیشینه. ویروس زیکا برای اولین بار در سال ۱۹۴۷ در بدن یک میمون در حوالی جنگل زیکا (Zika) در نزدیکی دریاچه ویکتوریا در اوگاندا شناسایی شد. این ویروس به مانند تب دنگی، ویروس نیل غربی و تب زرد یک بیماری منطقه گرمسیری منتقل شونده به وسیله پشه ایجاد می کنند. تغذیه پشه ها از خون بیماران ویروس را به آنان منتقل می کند. ویروس در پشه ها بیماری ایجاد نمی کند. گزش افراد سالم به
وسیله پشه ناقل، ویروس بیماری را به آنان منتقل می کند. ویروس ایجادکننده این بیماری اولین بار در سال ۱۹۷۴ جداسازی شد. اولین شیوع ثبت شده در بین مردم در سال ۲۰۰۷ در ایالات فدرال میکرونزی رخ داده است. تا ژانویه ۲۰۱۶، این بیماری در بیست منطقه از قاره آمریکا دید شده است. همچنین گزارش هایی از این بیماری در آفریقا، آسیا و اقیانوسیه نیز دیده وجود دارد. به دلیل شیوع آن که در سال ۲۰۱۵ در برزیل آغاز شد، سازمان جهانی بهداشت در فوریه ۲۰۱۶ آن را یک وضعیت اضطراری بهداشت عمومی در عرصه بین المللی اعلام کرد. راه های انتقال. ویروس زیکا توسط پشه ای موسوم به «آیدس آیگیپتی» (حشره مصری) منتقل می شود که ناقل بیماری های دیگری از جمله تب زرد و تب دنگی نیز هست. اما در موارد نادری انتقال آن از طریق رابطه جنسی هم گزارش شده است. پراکندگی. انتشار این ویروس تا پیش از سال ۲۰۰۷ به آفریقا و آسیای جنوب شرقی محدود بود و چندان مورد توجه قرار نمی گرفت. در سال ۲۰۰۷ در میکرونزی از جزایر اقیانوس آرام نیز شیوع پیدا کرد. تا سال ۲۰۱۴ فقط محدود به این مناطق بود ولی در آن سال به جزیره ایستر و شیلی نیز گسترش یافت. در ماه مه ۲۰۱۵ به برزیل نیز راه یافت. در ب
رزیل در سال ۲۰۱۵ بیش از ۸۴۰۰۰ مورد ابتلا به این ویروس و در سال ۲۰۱۶ بیش از ۲۱۰۰ مورد میکروسفالی ثبت شد. تاکنون ۹ کشور در آمریکای مرکزی و جنوبی موارد ابتلا به این ویروس را گزارش کرده اند. پورتوریکو در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵ گزارش کرد که نخستین مورد ابتلای محلی به این ویروس در این کشور دیده شده است. در ژانویه ۲۰۱۶ در ایالت هاوایی آمریکا تولد نوزادی دچار میکروسفالی که از لحاظ ویروس زیکا مثبت بود گزارش شد. این ویروس که اکنون در آمریکای جنوبی به شدت شیوع یافته است رو به گسترش است. وزارت بهداشت کلمبیا اعلام کرد که ۲۰ هزار و ۲۹۷ مورد تأیید شده ابتلا به ویروس زیکا از جمله دو هزار و ۱۱۶ زن باردار در کلمبیا وجود دارد. برزیل با سه هزار و ۷۰۰ مورد کوچکی مغز (میکروسفالی) بدترین شرایط را بین کشورهایی دارد که ویروس زیکا در آن ها شیوع پیدا کرده است. انتشار گسترده تر ویروس زیکا ممکن است به تغییرات اقلیمی مربوط باشد که باعث گسترش زیستگاه پشه های ناقل آن شده اند. پیشگیری و درمان. در حال حاضر هیچ واکسن یا درمانی برای ویروس زیکا در دست نیست. تنها روش برای پیشگیری از عفونت، پرهیز از گزیده شدن به وسیله پشه ها است. پیشگیری عبارت است از کاهش
پشه گزیدگی در نواحی که این بیماری شایع است. این تلاش ها عبارتند از استفاده از مواد دفع حشرات، پوشاندن بدن با لباس، پشه بند، از بین بردن آب های راکد زیرا این آب ها مکان تولید مثل پشه ها هستند. مقامات بهداشت برزیل در سال ۲۰۱۵ پیشنهاد کردند که زوجین بهتر است به دلیل شیوع بالای این بیماری، بارداری را به تعویق بیندازند و توصیه می شود زنان باردار به نواحی که این بیماری شیوع دارد سفر نکنند. در حالی که هیچ درمان خاصی برای آن وجود ندارد، اما استامینوفن (پاراستامول) ممکن است به بهبود علائم کمک کند. بستری شدن در بیمارستان به ندرت نیاز است. علائم. فقط ۲۰ درصد از افراد، علائم آلوده شدن به این ویروس را نشان می دهند. به همین دلیل، بسیاری از موارد ابتلا به این ویروس تشخیص داده نمی شوند و در نتیجه دشوار می شود ابعاد واقعی آلودگی به آن را مشخص کرد.. بنا به گزارش «مرکز کنترل و پیشگیری بیماری» در آمریکا، رایج ترین علائم ابتلا به این ویروس تب، جوش های خارش دار، درد مفاصل، و التهاب چشم ها است. زیکا و رابطهٔ آن با بیماری میکروسفالی. با شیوع این ویروس در سال ۲۰۱۵ در برزیل این احتمال مطرح شد که این ویروس اثراتی زیان بار بر زنان بارد
ار داشته باشد. در این سال، هزاران نوزاد (۱۰ برابر میزان معمول سالانه) با میکروسفالی به دنیا آمدند. عارضه ای که در آن مغز به طور غیرطبیعی کوچک است. این نقصان هنگام تولد اغلب پس از آن رخ داده بود که مادران در ابتدای بارداری، علائم شبیه ابتلا به ویروس زیکا را نشان داده بودند. به نظر می رسد رابطه ای میان ابتلا مادران در ابتدای دوره بارداری به ویروس زیکا و تولد نوزادانشان با میکروسفالی وجود داشته باشد. به نوشته روزنامه واشنگتن پست محققان احتمال می دهند آفت کش های مورد استفاده برای نابودی پشه ناقل زیکا عامل شیوع میکروسفالی هستند و این بیماری نادر به ویروس زیکا مربوط نیست. پایان وضعیت اضطراری. در نوامبر سال ۲۰۱۶ سازمان بهداشت جهانی اعلام کرد که وضعیت اضطراری ناشی از خطر انتشار ویروس زیکا پایان یافته است. اما همچنان تهدیدی قابل توجه و ماندگار برای بشر می ماند و این سازمان اکنون رویکردی درازمدت برای مقابله با این ویروس در پیش خواهد گرفت. زیکا در ایران. در ایران از سال ۱۳۹۰ خورشیدی نظام مراقبت فعالی برای کنترل حشرهٔ ناقل این بیماری توسط وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ایران راه اندازی شده است و رد پای پشهٔ زیکا به صو
رت کاملاً جدی رصد می شود. در طول این مدت تنها یک مورد در سال ۱۳۹۳ در مناطق بسیار کوچکی در ایران، این حشره شناسایی شده که بلافاصله اقدام های لازم برای کنترل این عامل توسط مسئولان وزارت بهداشت صورت گرفته و مورد دیگری در باره این بیماری و پشه ناقل آن گزارش نشده است.
بانکداری در سوئیس تحت نظارت قدرت بازارهای مالی است که قدرت آن برگرفته از یک سری از قوانین فدرال است. سنت رازداری بانکی این کشور به قرون وسطی برمی گردد. برای اولین بار در قانون فدرال برای بانک ها و بانک های پس انداز مدون شد که در محاوره از ان به نام قانون ۱۹۳۴ یاد می شود. رژیم رازداری بانکی که بانک های سوئیس بخاطر آن معروف هستند در پی رسوایی بانک UBS از فرار مالیاتی تحت فشار قرار گرفتند و قانون ۱۹۳۴ بانکی در سال ۲۰۰۹ برای محدود کردن مشتریان غیر سوئیسی از فرار پرداخت مالیات ایجاد شد در سال ۲۰۱۱، بانک ها سوئیس نشان دادند که ۵۹٫۴٪ از کل ارزش افزوده بخش مالی سوئیس، که در مجموع ۳۵٫۰ میلیارد فرانک ست که معادل ۶٫۲٪ از تولید ناخالص داخلی این کشور است. UBS و Credit Suisse، دو بانک بزرگ در سوئیس، در سطح جهانی، با دارایی حدود ۱۳۷۵ میلیارد دلار در رتبه ها ی ۱۹ و ۲۵ میان بانک های جهان قرار دارند در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۸، صنعت بانکداری در سوئیس دارای نسبت های اهرمی متوسط می باشد (دارایی / ارزش خالص) ۲۹/۱ می باشد در حالی که بدهی های کوتاه مدت در صنعت به ۲۶۰ درصد از تولید ناخالص داخلی سوئیس یا ۱۲۷۳ درصد از بدهی ملی سوئیس برابر می باش
د. بانکداری در قرن هجدهم از طریق ثروت تجار شرکت وگلین شروع شد. قدیمی ترین بانک در سوئیس. در سال ۱۷۴۱، تأسیس و در سال ۲۰۱۳ مورد بازسازی قرارگرفت و به یک نهاد حقوقی جدید تبدیل شد. Hentsch &amp;CIE و Lombard Odie هر دو در سال ۱۷۹۶ در ژنو به عنوان بانک های خصوصی تأسیس شد، و در سال 1805 Pictet Group به عنوان بانک های تجاری تأسیس شد. Hentsch &amp; CIE یکی از اعضای مؤسس بانک ملی سوئیس در طول سال ۱۸۵۲ بود بانک های سوئیس در ژنو و زوریخ به عنوان پناهگاه های امنی برای نگهداری ثروت دیکتاتورها و حاکمان مستبد، انجمن ها و دلالان اسلحه، مقامات فاسد، روسپی، و تقلب گران مالیاتی هستند. در سال ۲۰۱۸، شبکه عدالت مالیاتی، بخش بانکداری سوئیس را به دلیل صنعت بزرگ بانکداری فراساحلی و قوانین محرمانه بسیار سخت، به عنوان «فاسدترین» در جهان رتبه بندی کرد. این قوانین امکان پولشویی و پنهان کردن ثروت به دست آمده غیرقانونی را فراهم می کند. بررسی اجمالی. ملت سوئیس یک ملت مرفه با سرانه تولید ناخالص داخلی بالاتر از بسیاری از کشورهای اروپای غربی است علاوه بر این، ارزش فرانک سوئیس (CHF) در نسبتاً مقایسه با سایر ارزها با ثبات است. در سال ۲۰۰۹، صنعت
مالی شامل ۱۱٫۶٪ از تولید ناخالص داخلی سوئیس یود و از حدود استخدام ۱۹۵، هزار نفر (۱۳۶۰۰۰ نفر از آن ها در بخش بانکی کار می کنند). که حدودا برابر با ۵٫۶ درصد از کل نیروی کار در سوئیس می باشد همچنین تعداد کارمندان بانک های سوئیس در خارج از کشور برابر ۱۰۳ هزار نفر است. بی طرفی سوئیس و حاکمیت ملی، به مدت طولانی و به رسمیت شناخته شدن توسط کشورهای خارجی، یک محیط پایدار را برای بخش بانکی که قادر به توسعه و رشد بود را برقرار کرد سوئیس بی طرفی خود را در هر دو جنگ جهانی حفظ کرده. این کشور عضو اتحادیه اروپا نیست، و حتی تا سال ۲۰۰۲ عضو سازمان ملل متحد هم نبود در حال حاضر حدود یک سوم از تمام وجوه در سراسر جهان در خارج از کشور خود (گاهی به نام آن ها وجوه دور از ساحل گفته می شود) در سوئیس نگهداری می شود. در سال ۲۰۰۱ بانک های سوئیس حدود ۲٫۶ تریلیون دلار را مدبریت کردن در سال بعد ۴۰۰ میلیارد دلار کمتر مدبریت کردند که علت آن به خاطر بازار بدبینانه و مقررات سختگیرانه تر در بانکداری سوئیس بود و در سال ۲۰۰۷ این رقم مجدداً به حدود ۲٫۷ تریلیون دلار $، افزایش یافته است. مقر سازمان بانک های بین المللی که در سال ۱۹۳۰ جهت تسهیل همکاری ب
ین بانک های مرکزی جهان ینا نهاده شد، در شهرستان از بازل می باشد و سازمان بانک های بین المللی به علت بی طرفی سوئیس در این کشور مستقر شد و نکته مهم این است که توسط کشورهای تأسیس شد که در هر دو طرف جنگ جهانی بودند بانک های خارجی در انجمن سوئیس گزارش داد که از آغاز سال ۲۰۱۲ تا پایان ماه مه ۲۰۱۳، تعدادی از بانک های فعال خصوصی خارجی به علت تنزل مقررات رازداری بانکی از ۱۴۵ به ۱۲۹ رو به کاهش یافته و همچنین در طول پنج سال گذشته، دارایی بانک های خارجی تحت مدیریت این کشور به میزان ۲۵٪ برابر با ۸۷۰٫۷ بیلیون فرانک سوئیس (۹۲۱ میلیارد $) به علت پرداخت مالیات یا برداشت پول مشتریان کاهش یافته است. بانک های خارجی در سوئیس حاشیه مالیاتی خود را از ۳۸ واحد پایه در سال ۲۰۰۷ به ۲۰ واحد در سال ۲۰۱۲ کاهش داده اند. قوانین و مقررات. سازمان نظارت بر بازارهای مالی سوئیس (FINMA) یک نهاد قانون عمومی که ناظر بر فعالیت های مرتبط بانکی و همچنین بازار اوراق بهادار و صندوق های سرمایه گذاری است. این اختیارات نظارتی از قانون نظارت بر بازارهای مالی و همچنین (FINMASA) ماده ۹۸ از قانون اساسی فدرال سوئیس. به این سازمان داده شده است. دفتر بازرس بانکدا
ری سوئیس، در سال ۱۹۹۳ توسط بنیاد یازرس بانکداری سوئیس، تأسیس شده است، که توسط انجمن بانکداران سوئیس حمایت شده می شود خدمات این دفتر شامل، میانجیگری و کمک به افراد با دارایی های خفته؛ و غیر و به صورت رایگان می باشد. سالانه حدود ۱۵۰۰ شکایت علیه بانک سالانه. انجام می شود در اکتبر ۲۰۱۳، دولت سوئیس اعلام کرد اگر پارلمان سوئیس تصویب کند قصد دارد که توافق بین المللی وابسته به سازمان همکاری و توسعه را امضا کند، بنابراین شیوه های بانک سوئیس با کشورهای دیگر هم تراز خواهد کردو این پایان دادن به رازداری ویژه ای است که مشتریان بانک های سوئیس در گذشته از آن برخوردار بودند. توافق نامه ای در ۲۷ می ۲۰۱۵ در بروکسل توسط کمیساریای پیر موسکوویسی و جنیس Reirs، وزیر دارایی لتونی به نمایندگی از ریاست جمهوری لتونی، شورای اتحادیه اروپا و وزیر امور خارجه سوئیس برای مسائل بین المللی مالی، امضا شد، اساسنامه. در سال ۱۹۳۴، مجلس فدرال قانونی را بر بانک ها و بانک های پس انداز، را تصویب کرد که به طور کلی مربوط به مسائل اجرایی مانند نظارت بر بانک (در محاوره به عنوان قانون بانکداری در سال ۱۹۳۴ شناخته می شود) می شد خبردروغ هنوز به طور گسترده پذی
رفته شده است که مقررات رازداری لایحه سال ۱۹۳۴ توسط تلاش های آلمان نازی جهت بررسی دارایی های یهودیان و «دشمنان حکومت» در سوئیس برگزار شد. در مورد در مرحله اول، رازداری بانکی در سوئیس در سال ۱۹۳۴ ایجاد نشد، بلکه تقویت؛ در مرحله دوم، حوزه قانون گذاری سوئیس در سال ۱۹۳۴ بدون در نظر گرفتن انگیزه های بشر دوستانه این قانون را تقویت کرد پرداخت الکترونیک. بانک های سوئیس، و همچنین اداره پست (که برخی از معاملات مالی را کنترل می کند) از یک سیستم پرداخت های الکترونیکی شناخته شده به عنوان Swiss Interbank Clearing استفاده می کنند این سیستم تحت نظارت بانک ملی سوئیس است و از طریق سرمایه گذاری مشترک اداره می شود. در سال 2005، SIC در بیش از ۲۵۰ میلیون معاملات به کار گرفته، و مقدار گردش مالی ۴۱ تریلیون فرانک سوئیس بود. بانک های اصلی. از سال ۲۰۰۸، تعداد ۳۲۷ بانک و معامله کنندگان اوراق بهادار مجاز، در سوئیس وجود دارد. UBS و Credit Suisse به ترتیب بزرگترین و دومین بانک های سوئیس هستند و بیش از ۵۰٪ از تمام سپرده در سوئیس در حساب این دو بانک می یاشد ؛ هر کدام شبکه های گسترده شعبه در سراسر کشور و مراکز بین المللی دارند. بانک های UBS و
Credit Suisse به علت اندازه و پیچیدگی های، که دارند بیشتر از بانک های دیگر در معرض در نظارت کمیسیون بانکی فدرال. می باشند -1UBSUBS در ژوئن ۱۹۹۸ به وجود آمد، زمانی که اتحادیه بانک سوئیس، در سال ۱۸۶۲ تأسیس شد، و شرکت بانک سوئیس، در سال ۱۸۷۲ تأسیس شد، هم ادغام شدند. مقر اصلی آن در زوریخ و بازل، که بزرگترین بانک سوئیس است. هفت دفتر اصلی در سراسر جهان (چهار در ایالات متحده و هر یک در لندن، توکیو، و هنگ کنگ) و در پنج قاره دارد. بانک کردیت سوئیس. کردیت سوئیس که در سال ۱۸۵۶ تأسیس شد دومین بانک سوئیس است. که در زوریخ، مستقر می باشد. ارزش بازار آن (از سال ۲۰۰۷) ۹۵۲۰۰ میلیون دلار است. این شرکت حدود ۴۰ هزار کارمند دارد. کردیت سوئیس گروه ارائه دهنده خدمات بانکداری خصوصی، سرمایه گذاری بانکی و خدمات مدیریت دارایی ها است. اولین شرکت بوستون در سال ۱۹۸۸ و با شرکت بیمه در سال ۱۹۹۷ با هم ادغام شدند Winterthur insurance company ؛ در سال ۲۰۰۶. به AXA فروخته شد خدمات مدیریت دارایی در سال ۲۰۰۸ در طول بحران اقتصادی ۲۰۰۷-۲۰۱۰ را به فروخته Aberdeen Asset Management شد. بانک مرکزی سوئیس (SNB) به عنوان بانک مرکزی این کشور عمل می کند. که
در ۱۶ ژانویه ۱۹۰۶ توسط قانون فدرال تأسیس شد . از آغاز کسب و کارش در ۲۰ ژوئن سال ۱۹۰۷. بود سهام آن به صورت عمومی داد و ستد می شود، و توسط کانتون، بانک ایالتی برگزار شد. سهام آن به صورت عمومی، داد و ستد می شود و در دست کانتون، بانک ها کانتونی، و سرمایه گذاران فردی می باشد . دولت فدرال از سهم داران این بانک نیست. اگر چه بانک مرکزی اغلب دارای اختیارات نظارتی بر سیستم بانکی کشور اما بانک مرکزی صرفاً نقش کمسیون بانکی فدرال را دارد بانک های خصوصی. بانک های خصوصی اصطلاحاً اشاره دارد به یک بانک که خدمات بانکداری خصوصی را ارائه می دهد و به شکل یک همکاری قانونی است. او بانک های خصوصی برای اولین بار در اواسط و اواخر قرن ۱۸ به ترتیب در در سنت گالن و در ژنو به صورت مشارکت ایجاد شد، و برخی هنوز در دست خانواده های اصلی خود مانند Hottinger و Mirabaud هستند. . در سوئیس، بانک هایی خصوصی نامیده می شود که به صورت شرکت های سهامی باشند. در سوئیس از لحاظ تاریخی حداقل به ۱ میلیون فرانک به بازکردن یک حساب نیازداریم، با این حال، در طول سال گذشته، بسیاری از بانک های خصوصی سعی در بر داشتن موانع داشته اند و این رقم را به ۲۵۰ هزار فرانک رس
انده اند. بانک نظارتی. در سال ۲۰۰۶، ۲۴ بانک ایالتی نیمه دولتی که توسط ایالت ها که در تمام کسب و کار بانکی دخالت دارد تضمین شده وجود دارد. بزرگترین بانک ایالتی، در کانتون بانک زوریخ، درآمد خالص در سال ۲۰۰۵ از ۸۱۰ میلیون فرانک بود. بانک Raiffeisen سوئیس نقش بانک مرکزی در ارائه خدمات وزارت خزانه داری را دارد و شامل ۳۲۸ بانک در سال ۲۰۱۱، ۳۹۰ در سال ۲۰۱۲ با ۱۱۵۵ شعبه است. در طول ماه فوریه سال ۲۰۱۲، رئیس اجرایی این بانک P. Vincenz بود.