Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به اختلافات پدری اش با کریسان برنان پرداخته، خشمگین است و پدر بودن دختر پنج ساله اش، لیزا، را انکار می کند. برنان همراه لیزا به دیدار او می آید و از بی توجهی جابز با وجود ثروتش ناراحت است. جابز با دیدن نقاشی های لیزا در MacPaint با او ارتباط برقرار می کند و قول کمک مالی و خانه ای برایشان می دهد. استیو وازنیک، دیگر بنیان گذار اپل، از جابز می خواهد تیم سری اپل ۲ را در ارائه اش یاد کند، اما جابز با اشاره به قدیمی بودن آن، مخالفت می کند. در سال ۱۹۸۸، پس از شکست مکینتاش، جابز شرکت جدیدی به نام نکست تأسیس کرده و پیش از رونمایی نکست کامپیوتر، با لیزای ۹ ساله وقت می گذراند. رابطه اش با برنان همچنان پرتنش است و او را به سوءاستفاده از لیزا برای دریافت پول متهم می کند. وزنیاک پیش بینی می کند که نکست نیز شکست خواهد خورد و جابز را بابت نقش واقعی اش در تاریخ رایانه ها به چالش می کشد. جابز خود را مانند رهبر ارکستری می داند که نوازندگانی چون وزنیاک را هدایت می کند. مدیرعامل اپل، جان اسکالی، از جابز می پرسد چرا مردم فکر می کنند او باعث اخراج جابز شده، در حالی که هیئت مدیره اپل به دلیل فروش ضعیف مکینتاش، خواهان تمرکز بر سری ا
پل ۲ بودند. جابز با وجود هشدار اسکالی، تصمیم هیئت مدیره را نقد کرده و آن ها را به رأی گیری نهایی دربارهٔ ماندنش دعوت می کند. پس از گفت وگویی با جوانا هافمن، مدیر اجرایی بازاریابی، جابز فاش می کند که نکست را طوری طراحی کرده تا اپل را به خرید آن و بازگرداندنش ترغیب کند. در سال ۱۹۹۸، اپل اسکالی را اخراج کرده، نکست را خریده و جابز را به عنوان مدیرعامل منصوب کرده است. او آماده رونمایی از iMac در سالن سمفونی دیویس است. با پیش بینی های مثبت هافمن خوشحال می شود، اما از اینکه لیزا اجازه داده مادرش خانه ای را که جابز برایشان خریده بود بفروشد، عصبانی است. هافمن یادآوری می کند که جابز تهدید کرده بود شهریه دانشگاه لیزا را نپردازد. هرتزفلد اعتراف می کند که خودش شهریه را پرداخت کرده و لیزا را به رفتن به روان درمانی تشویق کرده است. وزنیاک بار دیگر درخواست می کند که تیم Apple II در ارائه یاد شود، اما جابز باز هم مخالفت می کند. اسکالی مخفیانه وارد می شود و با جابز آشتی می کند. آن ها دربارهٔ دوران کودکی جابز و احساس رهاشدگی اش صحبت می کنند. جابز اعتراف می کند که نیازش به کنترل از همین احساس ناشی می شود. به پیشنهاد هافمن، جابز ا
ز لیزا بابت اشتباهاتش عذرخواهی کرده و پدر بودنش را می پذیرد، و می گوید «ناقص ساخته شده ام». او اعتراف می کند که رایانه «لیزا» به افتخار دخترش نام گذاری شده است. با دیدن واکمن لیزا، قول می دهد موسیقی را وارد جیب او کند. لیزا پدرش را در حالی تماشا می کند که برای معرفی اولین iMac روی صحنه می رود، اما پیش از آن، جابز نسخه چاپی نقاشی کودکی اش در مکینتاش را که سال ها نگه داشته بود، به او می دهد.
گریم سونس (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به میدلزبورو، سمپدوریا، لیورپول، تاتنهام هاتسپر، و باشگاه فوتبال رنجرز اشاره کرد. درخشان ترین دوران ورزشی سونس زمانی بود که در بین سالهای ۱۹۷۷–۱۹۸۴ در باشگاه لیورپول در پست هافبک بازی می کرد. او در این طول این هفت سال همراه با لیورپول پانزده جام اروپایی و داخلی را کسب کرد. هر چند که سونس در دهه ۸۰ میلادی کاپیتان لیورپول بود و به همراه این تیم به موفقیت های فراوانی دست یافت، اما زمانی که در بین سال های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ به سمت سرمربی گری لیورپول انتخاب شد، به جز قهرمانی در جام حذفی سال ۱۹۹۲ موفقیتی دیگر در این تیم به دست نیاورد. افتخارات. بازیکن. میدلزبورو لیورپول سمپدوریا بازیکن–سرمربی. گلاسکو رنجرز سرمربی. لیورپول گالاتاسرای بلکبرن
کودکی در دربار شاه آرتور فیلم خانوادگی دیزنی به کارگردانی مایکل گوتلیب، محصول سال ۱۹۹۵ است. فیلم براساس رمان مشهور «کانکتیکات یانکی در دربار شاه آرتور» از مارک توین، نویسنده و طنزپرداز آمریکایی، ساخته شده است؛ که داستان فیلم در قرن بیستم اتفاق می افتد. توماس ایان نیکلاس، جاس آکلند، ارت مالک، پالوما بائزا، کیت وینسلت، دنیل کریگ و ران مودی بازیگران این فیلم هستند.
پرنده لیور () با تلفظ صحیح (لایور برد) نماد شهر لیورپول انگلستان است. ایده بهره جستن از این نماد به قرون وسطی برمی گردد اما در کل پرنده لیور، موجودی اسطوره ای است که ریشه آن در اسطوره های کهن بریتانیا به ویژه در منطقه مرزیساید نهفته است.این نماد در سده هجدهم میلادی گاهی به صورت عقاب به تصویر کشیده می شد اما پس از آن در سده نوزدهم میلادی به صورت رسمی به شکل پرنده ای در تیره باکلانان کشیده می شود. از شناخته شده ترین این شکل ها می توان به لیور برد در نشان باشگاه فوتبال لیورپول، دانشگاه لیورپول، دانشگاه جان مورز، دانشگاه اج هیل و لیورپول اکو (روزنامه محلی منطقه مرزیساید) اشاره کرد.
واسط دروازه مشترک سریع، FastCGI یا FCGI واسطی مشابه واسط دروازهٔ مشترک (CGI) است با این تفاوت که بر خلاف CGI که در آن برای هر درخواست یک پردازش جداگانه توسط کارساز وب آغاز می شود، در FCGI یک پروسه در پس زمینه تمام مدت آمادهٔ پاسخ گویی به درخواست ها باقی می ماند. به این ترتیب دیگر نیازی به فراخوانی و آماده سازی مفسر در هر درخواست نخواهد بود و از فشار روی کارساز کاسته خواهد شد و در مقابل به سرعت پاسخگویی افزوده می شود. با توجه به اینکه برنامه ای که در پس زمینه عمل پاسخگویی را انجام می دهد از کارساز جدا است، این برنامه می تواند به هر زبان برنامه نویسی ای باشد.
سافرِجت که از ریشهٔ لاتین سوفراژوم sufragium به معنی «"حق رای"» یا «طرفدار حق رای زنان» می آید، اصطلاحی است که به اعضای جنبش زنان اواخر سده نوزدهم مخصوصاً در بریتانیای کبیر گفته می شود که تحت تأثیر روشهای اعتراض روسی مانند اعتصاب غذا برای احقاق حقوق خود استفاده می کردند. پیشینه. کلمهٔ سافراجت عموماً شامل شبه نظامی هایی در بریتانیای کبیر است که عضو اتحادیهٔ اجتماعی و سیاسی زنان بوده اند، اما به طور مشخص به زنان فعال در جنبش حق رأی گفته می شود. اصطلاح سافراجت عموماً با فعالیت های اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان در بریتانیا مرتبط است که املین پنکهرست آن را رهبری می کرد. در جزیرهٔ مَن (واقع در دریای ایرلند) زنانی که صاحب ملک بودند در سال ۱۸۸۱ حق داشتند در انتخابات پارلمانی رای بدهند. نیوزیلند اولین کشور خودمختاری بود که به همه زنان بالای ۲۱ سال در سال ۱۸۹۳ حق رای در انتخابات پارلمانی داد. زنان استرالیای جنوبی در سال ۱۸۹۵ به چنین حقی رسیدند. در ایالات متحده زنان سفید بالای ۲۱ سال در قلمروی غربی ایالت میومینگ از ۱۸۶۹ و در یوتا از ۱۸۷۰ حق رای داشتند. با این وجود زنان بریتانیا تا سال ۱۹۰۳ از چنین حقی برخوردار نبودند و خ
انم پنکهرست به این نتیجه رسید که جنبش حق رای زنان برای این که مؤثر باشد باید به روش های افراطی و شبه نظامی روی بیاورد. کارزار زنان عضو اتحادیه اجتماعی سیاسی زنان به مرور خشن تر شد. آسیب زدن به املاک و اعتصاب غذا باعث شد حکومت هم دست به اقدام های خشن مانند زندانی کردن زنان و خورانیدن اجباری آنها شد تا این که با آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ مدتی این کارزار به تعویق افتاد. زنان بریتانیایی بالای ۳۰ سال بالاخره در سال ۱۹۱۸ برای اولین بار به حق رای رسیدند و در سال ۱۹۲۸ این حق شامل حال همه زنان بالای ۲۱ سال شد. مورخان بر سر این موضوع اختلاف دارند که تاکتیک های شبه نظامی باعث پیروزی جنبش حق رای شد یا مرور زمان، زنان را به حق شان رساند. در سینما. دی دبلیو گریفیت یکی از پیشروترین فیلمسازان سینمای صامت، در فیلم "در دوردست شرق"، عمه آنا را به صورت یک سافرجت با عقایدی احمقانه نشان می دهد و آشکارا فمینیسم را مسخره می کند. در سال ۲۰۱۵ در بریتانیا فیلمی با نام "سافرجت" ساخته شد.
مذاکرات هسته ای ایران رایزنی ها و تلاش های دیپلماتیک سلسله وار دولت جمهوری اسلامی ایران و گروه ۱+۵ برای به دست آوردن یک توافق جامع در خصوص چگونگی ادامه برنامه هسته ای ایران است. مهلت این مذاکرات در توافق موقت ژنو بر روی برنامه هسته ای ایران تا نوامبر ۲۰۱۴ بوده است و سپس تا اول ژوئیه ۲۰۱۵ تمدید گردیده است. در پی تفاهم هسته ای لوزان، در روز سه شنبه ۲۳ تیر ۱۳۹۴ توافق برنامه جامع اقدام مشترک در وین اتریش بین ایران، اتحادیه اروپا و گروه ۱+۵ (پنج عضو ثابت شورای امنیت ملل متحد شامل چین، فرانسه، روسیه، پادشاهی متحد بریتانیا، ایالات متحده و آلمان) منعقد شد. ماجرای اشاره ترامپ به مذاکرات مستقیم با ایران. در تاریخ ۱۹ فروردین ۱۴۰۴ دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا در دیدار خود با بنیامین نتانیاهو از مذاکرات مستقیم و بی واسطه با ایران در عمان خبر داد که ساعتی بعد وزارت امور خارجه ایران و عباس عراقچی آن را تأیید کردند اما به صورت غیر مستقیم. افشای وجود تأسیسات اتمی ایران. در اوت ۲۰۰۲، گروهی از مخالفان خارج از کشور حکومت معروف به شورای ملی مقاومت ایران اقدام به انتشار گزارشی نمود که در آن از وجود تأسیسات هسته ای نطنز و آب سنگی
ن اراک اطلاعاتی منتشر شده بود. با آنکه نخستین بار این گروه خبر فعالیت پنهانی مراکز هسته ای ایران را به جهان مخابره کرد، نیویورک تایمز می نویسد که تلاش های سرویس های اطلاعاتی آمریکا، انگلیس و اسراییل منجر به کشف این مرکز در سال ۲۰۰۲ شد که بعدها این خبر به گروه ناراضی ایرانی درز کرد. تعلیق برنامه های اتمی. در زمان دولت هشتم ایران، این دولت حاضر به پذیرش چند توافق نامه شد که به تدریج فعالیت های مرتبط با غنی سازی اورانیوم در ایران را به حالت تعلیق درآورد. بیانیه سعدآباد. در ۲۹ مهر ۱۳۸۲ برابر با ۲۱ اکتبر ۲۰۰۳، در نشست مشترک وزرای خارجه سه کشور اروپایی و هیئت ایرانی که در تهران، سعدآباد، برگزار شد، بیانیه ای اعلام گردید که به موجب آن، ایران برای بازدید بازرسان آژانس انرژی اتمی از تأسیسات اتمی خود اعلام همکاری کرد و تزریق گاز در سانتریفیوژهای نطنز را در راستای راستی آزمایی و اثبات صلح آمیز بودن فعالیت هسته ای ایران، به صورت داوطلبانه و برای مدت محدود تعلیق کرد. انگلیس و فرانسه نیز متعهد شدند تا از ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت سازمان ملل جلوگیری کنند. در این مذاکرات ریاست هیئت ایرانی را حسن روحانی و کمال خرازی ب
ر عهده داشتند. ریاست هیئت اروپایی را هم دومینیک دو ویلپن، جک استراو و یوشکا فیشر وزیران خارجه سه کشور فرانسه، بریتانیا و آلمان بر عهده داشتند. جان بولتون در به هم خوردن این توافق، نقش اساسی داشت. توافق نامه بروکسل. این توافق نامه در ۴ اسفند ماه ۱۳۸۲ برابر با ۲۳ فوریه ۲۰۰۴ به امضا رسید و ایران متعهد شد ساخت و آزمایش سانتریفیوژهای مورد نیاز برای غنی سازی را متوقف کند و اقدام به ساخت قطعات یدکی سانتریفیوژهای موجود در آن زمان را نیز تعلیق کند. در این مذاکرات ریاست هیئت ایرانی بر عهده حسن روحانی و ریاست هیئت اروپایی بر عهده خاویر سولانا بود. توافق نامه پاریس. این توافق نامه در ۱۴ نوامبر ۲۰۰۴ برابر با ۲۴ آبان ۱۳۸۳ در پاریس بین ایران و سه کشور فرانسه، انگلیس و آلمان به امضاء رسید و به موجب آن ایران به عنوان اقدامی داوطلبانه در جهت اعتمادسازی -و نه به عنوان یک تعهد قانونی - پذیرفت که کلیه فعالیت های مربوط به غنی سازی و بازفرآوری مانند ساخت، تولید، نصب، آزمایش، سرهم بندی و راه اندازی سانتریفیوژهای گازی، و فعالیت های مربوط به جداسازی پلوتونیم را متوقف کند و در عوض اتحادیه اروپا سعی در پذیرش ایران در سازمان تجارت جهانی
نماید. نماینده مذاکره کننده ایران سیروس ناصری به همراه سفیران وقت ایران در پاریس، لندن و برلین بودند. از سرگیری غنی سازی. پس از توافق نامه پاریس و در آخرین ماه دولت هشتم، محمد خاتمی اعلام کرد غنی سازی اورانیوم را از سر می گیریم وی تأکید کرد: توقف فعالیت های هسته ای اصفهان برای ما خسارات مالی و معنوی فراوانی به دنبال داشته است و باعث گردیده دانشمندان هسته ای ما فعالیت خود را متوقف کنند محمد خاتمی در مورد قطعنامه پیشنهادی سه کشور اروپایی گفت که اگر قطعنامه ای بخواهد ایران را از حق دستیابی به فناوری هسته ای محروم کند، معتبر نیست و ضمانت اجرایی ندارد و ایران مجبور به پذیرش آن نیست. و با فک پلمب، فعالیت های "UCF" اصفهان تحت نظارت آژانس ادامه خواهد یافت. در ژانویه ۲۰۰۶ نیز مقامات ایران در حضور بازرسان آژانس بین المللی انرژی هسته ای، تأسیسات هسته ای نطنز را فک پلمب کردند، اما شورای امنیت بلافاصله در مارس ۲۰۰۶ به ایران یک ماه فرصت داد تا فعالیت های هسته ای خود را متوقف کند. در آوریل ۲۰۰۶ دانشمندان ایرانی موفق به تولید چرخه کامل سوخت هسته ای در مقیاس آزمایشگاهی شدند و ایران به کشورهای عضو باشگاه اتمی پیوست. شورای امنی
ت در ژوئیه ۲۰۰۶ قطعنامه ۱۶۹۶ را تصویب کرد که خواستار تعلیق غنی سازی اورانیوم در ایران بود. شورای امنیت در دسامبر همان سال قطعنامه ۱۷۳۷ را تصویب کرد که بیشتر فعالیت های تجاری، مالی، صنایع موشکی و هسته ای ایران را براساس بند ۴۱ فصل هفتم منشور ملل متحد، هدف قرار داده بود. این قطعنامه نخستین سند بین المللی حقوقی بود که فعالیت های هسته ای ایران را به عنوان تهدیدی علیه صلح و ثبات منطقه ای معرفی می کرد. تهران با تأکید بر بند ۴ معاهده ان پی تی این اتهامات را غیر مستند می خواند و خواستار رفتار غیر تبعیض آمیز با فعالیت های اتمی این کشور بود. گروه ۱+۵ در راستای ادامه فشار بر توقف برنامه اتمی ایران، قطعنامه های ۱۷۴۷ (در مارس ۲۰۰۷)، ۱۸۰۳ (در مارس ۲۰۰۸)، ۱۸۳۵ (در سپتامبر ۲۰۰۸) و ۱۹۲۹ (در ژوئن ۲۰۱۰) را نیز تصویب کردند؛ بر اساس این قطعنامه ها محدودیت های مالی بر شرکت ها و افراد وابسته به سپاه پاسداران و سازمان انرژی اتمی افزایش یافت. در این دوران چندین دور مذاکرات میان ایران و گروه ۵+۱ در شهرهای ژنو، بغداد، استانبول، مسکو و آلماتی انجام گرفت. ریاست هیئت ایرانی را در این مذاکرات سعید جلیلی دبیر شورای عالی امنیت ملی بر عهده دا
شت. پس از مراسم تحلیف حسن روحانی، سرگئی لاوروف وزیر خارجه روسیه اعلام کرد گروه ۱+۵، پیشنهاد تازه ای را برای از سرگیری گفتگوهای هسته ای به ایران خواهد داد. دوره ریاست جمهوری حسن روحانی. شروع دوره ریاست جمهوری حسن روحانی مصادف با دهمین سال مذاکرات هسته ای ایران با کشورهای غربی به حساب می آید. ورود حسن روحانی در نقش رئیس جمهور ایران در شرایطی صورت می گیرد که در طول این سال ها دستاورد قابل ملاحظه ای در مذاکرات هسته ای حاصل نیامد و تنها تغییر، تبدیل طرف مذاکره کننده با ایران از نمایندگان ۳ کشور آلمان، فرانسه و انگلیس؛ به نمایندگان ۵ عضو دائم شورای امنیت به علاوه آلمان بوده است. کارشناسان تحقق وعده های اقتصادی حسن روحانی را در گرو لغو تحریم های بین المللی علیه ایران می دانند که آن نیز به شرط به ثمر نشستن مذاکرات هسته ای ایران محقق خواهد شد. مذاکرات نیویورک. این دور از مذاکرات که اولین مذاکره هسته ای ایران با قدرت های جهانی پس از به قدرت رسیدن حسن روحانی بود در خلال سفر هیئت ایرانی برای شرکت در کنفرانس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل در ۳۱ شهریور ۱۳۹۲ انجام شد هرچند این دور از مذاکرات بسیار کوتاه(۳۰ دقیقه) و تنها برای
معرفی هیئت تازه ایرانی بود اما به دلیل برگزاری در سطح وزیران خارجه و جلسه خصوصی بین جان کری و محمدجواد ظریف وزیران خارجه ایالات متحده و ایران که پس از این دور از مذاکرات انجام شد بسیار خبرساز شد. همهٔ شرکت کننده ها پس از این مذاکرات ابراز امیدواری کردند تا موضوع هسته ای ایران سریعتر حل شودچیزی که به نظر می آید موجب ناخرسندی رهبری و باعث خشنودی رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام گردید اقدام حسن روحانی جهت تغییر مسیر مذاکرات ازشورای عالی امنیت ملی به وزارت امورخارجه بود و پرونده مذاکرات ازدست استراتژیست ها و مشاوران امنیت ملی نزدیک به ایت الله خامنه ای خارج و دیپلمات های تکنوکرات نزدیک به هاشمی رفسنجانی ان را دردست گرفتند. مذاکرات ژنو ۴. این مذاکرات در ۲۳ و ۲۴ مهر ۱۳۹۲ در شهر ژنو سوئیس برگزار شد و محمدجواد ظریف سرپرست تیم مذاکره ایران را بر عهده داشت.ظاهرا با انتقال پرونده مذاکرات از شورای عالی امنیت ملی به وزارت امور خارجه به استثنای سید عباس عراقچی؛ مشاوران امنیت ملی چون مریم کارگر نجفی ؛ علی باقری ؛ عبدالله سعیدی ؛محمد احمدیان ؛ مصطفی دولتیار و حسین امیرعبداللهیان همگی از چهره های نزدیک و همسو با رهبری و سپاه قدس کن
ار رفته و گویا تکنوکرات های نظیر سید حسین موسویان؛ حسام الدین آشنا؛ محمد سعیدی؛ علیرضا اکبری؛ حسین فریدون از عناصر نزدیک و همسو با هاشمی رفسنجانی ومرکز تحقیقات استراتژیک را جایگزین نمودند. مذاکرات ژنو ۵. این مذاکرات که قرار بود در روزهای ۱۶ و ۱۷ آبان در سطح معاونین وزیران خارجه گروه ۱+۵ در ژنو سوئیس برگزار شود به دلیل زمان بیشتر برای توافق احتمالی به روز سوم یعنی ۱۸ آبان نیز کشیده شد. این دور از مذاکرات را می توان نقطه عطفی در مذاکرات ایران با قدرت های جهان طی ده سال اخیر دانست اول به این دلیل که این مذاکرات در سطح کم سابقه وزیران خارجه انجام شد و دوم اینکه احتمال یک توافق اولیه احتمالی در این دور از مذاکرات حداقل در دو روز اول بسیار محتمل بود. حساسیت در این دوره زمانی بالا رفت که جان کری وزیر خارجه ایالات متحده به دعوت کاترین اشتون مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا برای دست یابی به یک توافق به ژنو آمد و سفر خود به خاورمیانه را نیمه تمام گذاشت. پس از او وزیران خارجه کشورهای آلمان، فرانسه و بریتانیا نیز به این مذاکرات پیوستند. در شب اول حضور جان کری در ژنو مذاکرات سه جانبه ای بین محمد جواد ظریف و جان کری و کاتری
ن اشتون برگزار شد که ۵ ساعت به طول انجامید. این مذاکره اولین جلسه پس از انقلاب ایران بود که بین وزیران خارجه دو کشور ایالات متحده و ایران برگزار شد. همه چیز تا این موقع بسیار امیدوارکننده پیش می رفت و همه چیز برای یه توافق اولیه فراهم بود تا اینکه در صبح روز ۱۷ آبان وزیر خارجه فرانسه بین خبرنگارها آمد و اظهار داشت که اختلافات جدی هنوز پابرجاست و ایران باید امنیت اسراییل را نیز در توافق نامه پیشنهادی اش لحاظ کند. این اظهارات سبب شد تا مذاکرات بیش از ۲ روز به طول بینجامد و همچنین سرگئی لاوروف وزیر خارجه فدراسیون روسیه و قائم مقام وزارت خارجه چین هم برای کاستن از اختلافات به ژنو آمدند اما حضور آنان نتوانست اختلافات و انتظارات فرانسه را برطرف کند و پس از سه روز مذاکره فشرده بدون هیچ نتیجه ملموسی پایان یافت و مذاکرات به ۱۰ روز بعد موکول شد. در پایان مذاکرات کنفرانس مطبوعاتی با حضور وزیر خارجه ایران و مسوول هماهنگی سیاست خارجی اتحادیه اروپا برگزار شد که هردو در این کنفرانس مذاکرات را سازنده و مفید خواندند. اما به نتیجه نرسیدن این مذاکرات منجر به ایجاد تنش در آخرین جلسهٔ این دور از گفتگوها بود. به گونه ای که سید عبا
س عراقچی در یکی از شبکه های تلویزیونی اعلام کرد که جلسهٔ آخر، صحبت های تندی مطرح شد. وی همچنین گفت که محمد جواد ظریف در این جلسه، در حضور وزرای خارجهٔ کشورهای ۵+۱ چند بار فریاد زده است. در ضمن انجام این مذاکرات بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسراییل با عصبانیت بین خبرنگاران آمد و توافق احتمالی ایران با گروه ۱+۵ را معامله قرن برای ایران و اشتباه بزرگ برای غرب خواند و گفت در صورت توافق در مذاکرات این کشور هیچ تعهدی به توافق نامه نخواهد داشت و برای امنیت کشورش هر کاری می کند. اندکی بعد جی کارنی سخنگوی کاخ سفید اعلام کرد که این اظهارات عجولانه بوده و هنوز توافقی با ایران نشده. به باور بسیاری سنگ اندازی فرانسه در این مذاکرات نتیجه فشار لابی های اسراییلی و عربستانی بر فرانسه بود تا مذاکرات بدون نتیجه خاتمه یابد. مذاکرات ژنو ۶. این نشست پیرو مذاکرات پیشین از تاریخ ۲۹ آبان تا ۳ آذر ۱۳۹۲ در هتل اینترکنتیننتال ژنو برگزار گردید. در نهایت ایران با ۵ کشور دیگر گروه ۵+۱ به توافق نهایی رسیدند. باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا این توافق تاریخی را آغازی مهم خواند. پس از مذاکرات و توافق طرفین، سیدعلی خامنه ای رهبر ایران و حسن روحانی
رئیس جمهور از تیم مذاکره کننده قدردانی کردند. مذاکرات لوزان. دور دیگر مذاکرات ایران و گروه ۵+۱ از ظهر روز یکشنبه ۲۹ مارس ۲۰۱۵، در لوزان سوئیس با حضور علی اکبر صالحی، رئیس سازمان انرژی اتمی ایران، به همراه ارنست مونیز، وزیر انرژی آمریکا، و هیئت های کارشناسی دو طرف آغاز شد. در ابتدا در روز یکشنبه ۱۵ مارس ۲۰۱۵، جان کری، وزیر امور خارجهٔ ایالات متحده در مصاحبه ای اظهار داشت که بیشتر اختلافات با ایران مسائل «سیاسی» هستند و از روند مذاکرات ابراز خوشبینی کرد و توافق با ایران را «امکان پذیر» دانست. در همان روز یکشنبه، ۱۵ مارس، میچ مک کانل، رهبر اکثریت جمهوری خواه در سنای آمریکا، در مصاحبه ای اظهار داشت که باراک اوباما، رئیس جمهور ایالات متحده، در آستانهٔ «توافقی بسیار بد» با ایران است و این امکان را محتمل دانست که ایران بتواند زیرساخت های اتمی خود را حفظ کند. در جریان روند این مذاکرات ابتدایی، دولت فرانسه خواهان دریافت «تضمین های قابل کنترل» شد تا دسترسی جمهوری اسلامی ایران به سلاح اتمی را ناممکن سازد. خبرگزاری رویترز گزارش داد که وزیر امور خارجه فرانسه روز ۲۱ مارس در یک گفتگوی اینترنتی اظهار داشته است که «فرانسه تو
افقی می خواهد که دسترسی ایران را به انرژی هسته ای ممکن سازد، اما نه این که این کشور بتواند سلاح اتمی تهیه کند.» به گفته سران آمریکا و فرانسه، هدف جامعه جهانی امضای توافقی است که ایران «به صورت کامل و قابل کنترل» به خواسته های کشورهای بزرگ، متشکل از پنج عضو دائمی شورای امنیت به اضافه آلمان، تن دهد. در این دور از مذاکرات، قرار بر این بود که تا پایان ماه مارس، توافقی جامع با ایران بر سر برنامهٔ اتمی، و تا پایان ماه ژوئن، توافقی بر سر جزئیات موافقت نامه حاصل شود. طرفین برای رسیدن به توافقی می کوشند که در آن حق دستیابی ایران به فناوری هسته ای صلح آمیز مورد تأیید قرار گیرد و در عین حال ایران امکان دستیابی به سلاح هسته ای را نداشته باشد. غرب در مقابل، می پذیرد که تحریم های اعمال شده علیه ایران را را لغو کند. مراحل لغو تحریم ها تدریجی است و امکان دارد تا بیش از ۱۵ سال به طول بینجامد. همچنین قرار بر این بود که در صورتی که دو طرف به پیشرفت های خوبی در مذاکرات برسند، این مذاکرات در روزهای متعاقب ۲۲ هم ادامه یابد. در روز ۱۹ سپتامبر خبرگزاری فارس نوشت که «یک مقام سیاسی در وین (اتریش) به روزنامه «الحیات» گفت که ایران و مجم
وعه ۱+۵ دربارهٔ اغلب مسائل مطرح به توافق رسیده اند.» منبع روزنامهٔ الحیات همچنین اظهار داشته است که «دو طرف پس از آنکه تهران با از بین بردن ذخیره اورانیوم با غنای بالا و بسنده کردن به غنی سازی ۵ درصد موافقت کرد، دربارهٔ حل و فصل مسئله تأسیسات فردو و باز طراحی تأسیسات اراک توافق کردند.» و همین طور «این مسائل در مقابل آزادسازی بخشی از اموال بلوکه شده ایران به میزان ۱۰۰ میلیارد دلار و اجازه دادن به تهران برای صادرات نفت و استفاده از نظام بانکی جهانی است. همه این توافق ها طی مدتی بین ۱۰ تا ۱۵ سال اجرایی خواهد شد». در روز دوشنبه ۲۳ مارس، یوکیا آمانو، مدیر کل آژانس بین المللی انرژی اتمی، اظهار داشت که «آژانس هنوز نتوانسته به این جمع بندی برسد که همه مواد هسته ای استفاده شده در ایران برای اهداف صلح آمیز بوده است.» در همان روز، مارتین شفر، سخنگوی وزارت خارجه آلمان، مذاکرات با ایران را «دلگرم کننده» خواند و آن را قابل دستیابی خواند. در همان روز ۲۳ مارس، عباس عراقچی، معاون وزیر امور خارجه ایران، در گفتگویی با شبکه اول جمهوری اسلامی ایران اظهار داشت که «جمهوری اسلامی گفته ایران آماده است تا اعتمادسازی بیشتری در برنامه ا
تمی اش انجام دهد. در مقابل اما خواستار برداشتن تحریم ها شده است.». او در این مصاحبه بر متوازن بودن توافق، نادرست بودن تحریم ها، اعتمادسازی ایران، و صلح آمیز بودن برنامهٔ هسته ای این کشور تأکید کرد. اسرائیل هیئتی به فرانسه فرستاد تا مانع از دستیابی به یک «توافق بد» با ایران شود. یووال اشتاینیتس اظهار داشت که باید جلوی توافقی که ممکن است «راه دررو» داشته باشد گرفته شود. یووال اشتاینیتس و یوسی کوهن از اعضای این هیئت بودند. وزیر امور خارجه اسرائیل ضمن تأکید بر روی در معرض خطر بودن موجودیت کشورش، اظهار داشت که «هر طوری که شده جلوی مسلح شدن ایران به سلاح اتمی را بگیرد». در جریان این مذاکرات، به دلیل تلاش های اسرائیل علیه رسیدن به توافق با جمهوری اسلامی، شکاف میان آمریکا و اسرائیل «بیشتر شد». خبرگزاری دویچه وله آلمان در روز ۲۴ مارس از قول وال استریت ژورنال نوشت که «اسرائیل با هدف جلوگیری از حصول توافق هسته ای، مذاکرات میان ایران و ۵+۱ را شنود کرده است». یکی از مقام های ارشد ایالات متحدهٔ آمریکا پس از آگاهی از این جاسوسی، به وال استریت ژورنال گفت که به تیم مذاکره کنندهٔ این کشور هشدار داده اند که «ممکن است اسرائیل قص
د نفوذ در مکالمات آن ها را داشته باشد.» در روز ۲۴ مارس، مقامی ارشد از دفتر نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، گزارش وال استریت ژورنال را تکذیب کرد و آن را نادرست خواند. دویچه وله از قول خبرگزاری مهر می نویسد که ایالات متحده پیشنهاد تازه ای در مذاکرات به ایران داده است که بر طبق آن «آمریکا در نظر دارد به ایران اجازه دهد تا هزاران سانتریفوژ خود را به صورت فعال حفظ کند و در عوض تهران نیز با محدود کردن تحقیقات در دیگر سایت های هسته ای موافقت کند. براساس این پیشنهاد، سانتریفوژهای فعال در فوردو به جای تولید اورانیوم برای تولید ایزوتوپ های پزشکی، دارویی، علمی و صنعتی فعالیت خواهند داشت. در عوض ایران در مورد سانتریفوژهای نطنز نرمش بیشتری نشان داده و با بازرسی ها و برخی محدودیت های بیشتر موافقت می کند.» خبرگزاری دویچه وله در روز ۲۸ مارس از قول «فرانک والتر اشتاین مایر» نوشت که «[در مذاکرات هسته ای با ایران] به آخر خط رسیده ایم.» و اظهار داشت «آخرین گام ها بسیار دشوار و به همین جهت تعیین کننده». عباس عراقچی نیز بدون اشاره به محتوای مذاکرات اظهار داشت که «مذاکرات سختی در جریان است، نفس گیر است و گاهی پرتنش می شود… ولی ما امید
وار هستیم» در چهارمین روز از این دور از مذاکرات، محمد جواد ظریف وزیر امور خارجهٔ جمهوری اسلامی ایران، به طور مستقل با همتایان چینی، فرانسوی، آلمانی و آمریکایی خود دیدار و مذاکره کرد. خبرگزاری فرانسه نیز گزارش داد که وزیران امور خارجهٔ ایران و کشورهای ۵+۱ به همراه فدریکو موگرینی، هماهنگ کننده سیاست خارجی اتحادیه اروپا، برای برگزاری یک نشست مشترک آماده شده اند که نخستین نشست در چند ماه اخیر است و تحلیل گران «آن را نشانه نزدیک شدن دو طرف به امضای یک تفاهم نامه سیاسی یا انتشار یک بیانیه مشترک ارزیابی می کنند». در روز یکشنبه ۲۹ مارس، در حالی که اینطور گمان می رود که طرفین به دستیابی به توافق نزدیک شده اند، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل اظهار داشت که «توافق احتمالی با ایران بدتر از آن است که فکر می کردیم» و در این باره اظهار داشت که «توافق خطرناکی که در لوزان [سوئیس] در مورد آن مذاکره می شود، نگرانی های ما را تأیید می کند و حتی بدتر از آن است». از جمله منتقدان سرسخت مذاکرات هسته ای ایران و کشورهای ۵+۱، دولت اسرائیل است. در روز یکشنبه خبرگزاری آسوشیتدپرس از قول «مقام های غربی» نوشت که «ایران ممکن است محدودیت ه
ای بیشتری را علیه برنامهٔ هسته ای خود بپذیرد، هرچند تلاش می کند مدت زمان اعمال محدودیت ها را تغییر دهد. به ادعای این «مقامات»، نمایندگان ایران در هفته های اخیر از موضع پیشین خود عقب نشسته و اعلام آمادگی کرده اند کاهش شمار سانتریفوژهای فعال به ۶ هزار دستگاه یا حتی کمتر را بپذیرند». همچنین آسوشیتدپرس نوشته است که ایران پذیرفته است که کلیه ذخایر غنی شده را به روسیه منتقل کند. ظریف در روز یکشنبه ۲۹ مارس، در حالی که سه روز به پایان مهلت مذاکرات باقی مانده بود، اظهار داشت که «می توانیم نوشتن توافق نهایی را آغاز کنیم». خبرگزاری فرانسه از قول ظریف نوشته است که «ما پیشرفت کرده ایم و من فکر می کنم قادریم که تمامی مسائل را حل و فصل کرده و نوشتن توافق نهایی را آغاز کنیم.» وزیر امور خارجهٔ روسیه، سرگئی لاوروف، شانس توافق با ایران را پنجاه پنجاه دانسته است. لاوروف اظهار داشته است که حمله هوایی عربستان به یمن که در حقیقت مقابله با نیروهایی است که از سوی ایران تقویت می شوند، بر فضای مذاکرات در لوزان سوئیس تأثیر گذاشته ولی در عین حال اظهار امیدواری کرده که این مسئله موقعیت شرکت کنندگان در این مذاکرات را تغییر ندهد. در روز دوش