Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مقدمه. برخلاف دوره بین دوجنگ جهانی که مشخصه بارز سبکی اش اهداف و وسایط در آثارمعماری بود، درمعماری دهه های اخیرتنوع فزاینده ای دیده می شود. گویی کل صحنه معماری در حال انفجار است وپاره های کثیر و پراکنده این انفجار را غالباً «آشوب بصری» خوانده اند. اگربا نظمی هم مواجه بشویم، بیشتر متشکل است ازتکرار یکنواخت عناصر ناپرداخته. این گوناگونی تازه، اندکی پس از جنگ جهانی دوم رخ داد. برخی از نمایندگان جنبش مدرن تصمیم گرفتندکه معماری کارکرد مداررا نظام مندترکنند. ازهمه آنان مؤثرتر میس فان درروهه بودکه دربناهایی که درآمریکا ساخت، پرداخت پرشور وپرمعنای ساختمان اسکلتی را دنبال کردرفتار او با این عناصر تاحدود زیادی چنان بود که بناهای غیر واقعی کارکردمداری اولیه را قدری عینی تر کرد. در این سبک مسئله هویت فضایی دوباره اولویت یافته شد. «روح مکان» فحوای معماری کثرت مدار را تشکیل می داد، امانه چون حالتی منفک ومنعزل، بلکه بقول لویی کان، چون «عالمی درعالم دیگر» منظر وسکونت گاه. در سال ۱۹۵۰ لوکوربوزیه سرانجام فرصت یافت که نظریه هایش دربارهٔ طرح ریزی شهری را عملی سازد. این هنگامی بود که از او خواستند مدیریت توسعه شهر چندیگره، مرکز ا
یالت پنجاب هندوستان را برعهده گیرد. اگرچه پیش تر متیو نوویکی طرح کلی برای آن درانداخته بود، لوکوربوزیه موفق شد آن را طبق قاعده های بنیادی خود تغییر دهد. مسئله اصلی این بود که چگونه فضای درونی شهری ای بیافریند بی آنکه اندیشه کلی فضای گشوده را وانهد. معماران گوناگونی در طی دودهه اخیر به این مسئله پرداختند و اکنون راه حلی بدست آمده است. این راه حل کلاً متشکل است از تصور ساختار شهر به منزله چند الگوی رشد آزاد. بنا. تناقض موجود درسیرتحول معماری این است که اندیشه «ازمیان بردن جعبه» رایت به این قاعده کارکردمدارانه بدل شد که باید سازه فنی را از عناصر کارکردی تعریف کننده فضا جدا کرد، این نیز خود موجب تمایل دوباره به تصور بناها درقالب جعبه های ساده باشد. درحالی که نوع تازه جعبه حاوی پلانی آزاد است. پرشورترین مطالعه دربارهٔ جعبه مدرن را میس فان درروهه انجام داد. او هدف خود را چنین تعریف کرد: «اهدافی که بناها قرار است برآورند پیوسته درتغییر است، لیکن ماتوان آن را نداریم که بناها را ویران کنیم؛ بنابراین شعار سالیوان، یعنی «صورت از کارکرد پیروی می کند» را واژگون می کنیم وفضای عملی و اقتصادی می سازیم وکارکردها را در آن می ش
ناسیم» پرداخت. درمهم ترین تجارب دهه ۱۹۵۰ امکانات سازه ای و حجمی بتن مسلح را به منزله مبدأ کار اختیار کردند. لوکوربوزیه در اونیته دابیتاسیون درمارسی(۱۹۴۷–۱۹۵۲)ازبتن زمخت استفاده کرده تا به بنا حضورکالبدی ای کلی ببخشد. کاربرد خیال انگیز بتن مسلح وجه شاخص آثار پی یر لوئیجی نروی(۱۸۹۱–۱۹۷۹)است. بناهای نروی کاملاً ساختار محور و مبین این شعار میس فان درروهه است: «هرجا فناوری به غایت تحقق خود می رسد، به معماری تعالی می بخشد» رونشان. در سال ۱۹۵۳که پروژه لوکوربوزیه برای کلیسای زیارتی نوتردام دوئو دررونشان منتشر شد، بیشتر طرفداران جنبش مدرن را بهت زده کرد. ناگهان همه صورتهای ممنوع دوباره آشکار شد:حجم مجسمه وار، سوراخ دردیوار، منحنی معناداروفضای داخلی غارگونه. اما آنان کلیسارا پس از اتمام در سال ۱۹۵۵ دیدند، نگرانیهایشان را ازیاد بردند و دریافتند معماری مدرن بعد تازه ای یافته است. چنان که ازنام نوتردام دئو (به معنای حضرت مریم رفیع) پیداست، این کلیسا در مکانی مرتفع فرار گرفته است. فیلارمونی. درفیلارمونی برلین اثرهانس شارون(۱۹۷۲–۱۹۸۳)، معمارموضوع پدید آموردن فضای معنادار را نیز دریافته است. این بنا در سال ۱۹۶۳ پایان یافت، ا
ما اندیشه بنیادی آن در سال۱۹۵۶ با ورود شارون به مسابقه ای مطرح گردیدکه در ان طرح او برنده شد. فیلارمونی اصولاً «ظرف موسیقی است» وشبیه به ساز بزرگی است که دیوارهای بیرونی اش به پوسته تارک جعبه صوت می ماندشاروندر توضیح طرح خود نوشت «موسیقی در مرکز:همین اندیشه ساده استکه تالار موسیقی ارکسترفیلارمونی برلین را تعریف کرده استکل بنا را باید درنسبت باهمین اندیشه دانست» مرکز تحقیقات پزشکی ریچاردز. ظهور لوئی کان(۱۹۰۱–۱۹۷۴)یکی از شگفت ترین پدیده ها در معماری مدرن است. کان در همه نسل معماران (جوانتر) این باور رازنده کرد که معماری هنر است، هنری که با آن ارزش های گوهری وجود را بیان کرد. تلاش کان آغازگر دوره ای جدید در معماری کثرت مدار بود. درآثار او نیات اصلی معماری مدرن گرد آمده و انسجام یافته و ترکیبی واحد به دست آمده است. از قول کان به این جمله می توان اشاره نمود که «هرکسی را با رنگ راه راه کنند که گور خر نمی شود» از کارهای وی می توان به مرکز تحقیقات پزشکی ریچاردز گریزی بزنیم. صورت منطقی و طبیعی ای که برای این بنا انتخاب شد مجموعه ای از فضاهای اصلی نسبتاً کوچک بود همراه با عناصر مجزا برای ورود و خروج هوا. طرح نهایی متشک
له ایست از سه برج آزمایشگاهی با طبقاتی کاملاً آزاد و گشوده، برج خدماتی مسدودتر و یک سری برجک باریک حاوی پلکان و هواکش. مجموعه این برج ها، شباهتی خاص با شهرهای قرون وسطا دارد و در همان حال الگوی رشد اساساً تازه ای را عرضه می کند. هر برج آزمایشگاهی اسکلتی اصلی از بتن پیش ریخته دارد، با هشت ستون در پیرامون که در نقاط یکْ سوم و دوْسوم در هر ضلع قرار دارند. خرپاهای دوگانه ای که از نظر سازه ای پرداخت شده است به این نظام، ظاهری قوی و مقر می بخشد. کنج ها شکست دارد و با صفحاتی از آجر و شیشه آن ها را پر کرده اند. به ویژه ورودی ای که در جهت مورب قرار گرفته است. در آنجا سازه خود به سایبانی پیش آمده بدل گردیده است. برجک های آجری در میان ستون ها و کاملاً جدا از سازه اصلی قرار دارند. این برجک ها از برج های اصلی بلندتر است و در نتیجه نمی گذارد مجموعه، توده ای فشرده به نظر آید. تصور فضا و سیر تحول آن. نمونه هایی که شرح دادیم گواه این نظر ماست که معماری جدید کثرت مدار در حال تحول است. معماری کثرت مدار طراحی نمی شود، بلکه پدید می آید و بیشتر نوعی روش است تاسبک معماری! با این حال، هرمکان محصول نیروهای چندی است:نیروهای طبیعی، اجت
ماعی و تاریخی، پس همچنان که معماری کثرت مدار نو است کهن نیز شمرده می شود. به آینده می نگرد، اما درگذشته ریشه دارد، و حال آن مقام انسان را در فضا و زمان روشن تر می سازد. منابع. ۱-هوکر، کریستف. تاریخ معماری. انتشارات لوتوس، ۲۰۰۰. شابک ۹۶۴-۹۳۳۰۲-۲-۴. 2-Illustrated Dictionary of Architecture. 2nd Ed. Ernest Burdern. 2002. pp.۱۲۱ ۳-معماری معاصر غرب دکتر قبادی ۴-شولتس، کریستیان نوربرگ. ۱۳۸۹. معنادرمعماری غرب. نشر متن، تهران. معماری
دبیان گنو/هِرد یکی از توزیع های سیستم عامل گنو است که از ریزهسته گنو هرد استفاده می کند و توسط پروژه دبیان توسعه داده می شود. دبیان گنو/هرد از سال ۱۹۹۸ در حال توسعه می باشد و در مه ۲۰۱۳ بعد از سازگار کردن ۷۸ درصد از بسته های نرم افزاری دبیان گنو/لینوکس با گنو/هرد به صورت رسمی منتشر شد. اگرچه هرد به صورت مداوم در حال توسعه است ولی هنوز برای استفادهٔ روزمره مناسب نیست. عمدهٔ کاربران دبیان از دبیان به همراه هسته لینوکس (دبیان گنو/لینوکس) استفاده می کنند.
چهار بزرگ (بانک)، اصطلاحی است، که برای چهار بانک بزرگ کشورها، استفاده می شود. در صنعت بانکداری در سطح بین المللی نیز تعریفی از چهار بانک بزرگ وجود دارد، که ترکیب فعلی آن در حال حاضر، به صورت زیر است: چهار بانک بزرگ منطقه استرالیا نیوزلند بفرم زیر است: چهار بانک بزرگ در جمهوری خلق چین: چهار بانک بزرگ در سوئد: چهار بانک بزرگ در بریتانیا: چهار بانک بزرگ در ایالات متحده آمریکا:
فهرست کلیساهای ارمنی در جمهوری آذربایجان، از سده ۴ (میلادی) تا سده ۱۹ (میلادی). باکو. در سال ۱۹۰۰م ساخته شده و می توانسته ۱۵۰۰ نفر را در خود جای دهد ولی در سال ۱۹۳۰م بعد از قتل عام ارمنی های باکو تخریب شد و به جای آن هنرستان هنرهای زیبا ساخته شده است. مهندس معمار این کلیسا آقای "هوانس کاچازونی" نخست وزیر اولین جمهوری ارمنستان بوده است. در سال ۱۷۹۹م در یکی از قدیمیترین محله های باکو ساخته شده بود، ولی این کلیسا در سال ۲۰۱۰م به طور کامل تخریب شده است. در سال ۱۸۸۷م مناره کلیسا ساخته شده و در سال ۱۹۰۳م به طور کامل ساخت کلیسا به اتمام رسید. صلیب کلیسا برداشته شده و حال کلیسا به عنوان کتابخانه از آن استفاده می شود. گاندزاک (گنجه). این کلیسا در سال ۱۶۳۳م ساخته شده و یک بار در سال ۱۸۶۰م تعمیر و بازسازی شده است. در حال حاضر به عنوان باشگاه موسیقی از آن استفاده می شود. دولت جمهوری آذربایجان، دیوارهای کلیسا را از داخل و خارج رنگ آمیزی کرده (دیوارهای کلیسا سفید رنگ بوده است) و تمامی نمادهای مسیحی و کتیبه های به زبان ارمنی که نشان دهنده کلیسا و مکان مقدسی است را از بین برده است. این کلیسا متعلق به قرن هجدهم بوده و به طور
کامل تخریب شده است. کلیسا در سال ۱۸۶۹م ساخته شده است. در سال ۱۹۸۸ بعد از قتل عام ارمنی های گنجه،نمادهای مسیحی این کلیسا از بین برده شده و وهابیون از آن استفاده می کنند. این کلیسا متعلق به قرن هجدهم بوده و به طور کامل تخریب شده است. این کلیسا متعلق به قرن هفدهم بوده و به طور کامل تخریب شده است. این کلیسا متعلق به قرن هجدهم بوده و به عنوان موزه از آن استفاده می شود. گاردمانک. کلیساهای ارمنی در "گاردمانک" که از توابع شهرستان "کارهات" (شهرستان داش کسن) می باشد و در ۳۶کیلومتری شمال غرب شهر گنجه واقع شده است. این کلیسا در روستای "پیپ" (نام روستا از یک راهبه ای به نام پپرونیا گرفته شده است)، در سال ۱۸۴۷م ساخته شده است. این کلیسا متعلق به قرن هفدهم بوده و توسط راهبه ای به نام پپرونیا مقدس ساخته شده است. متعلق به قرن هفدهم بوده و در حال حاضر توسط روستائیان (تُرک و کُرد) به عنوان انبار غله از آن استفاده می شود. این کلیسا در سال ۱۶۶۷م ساخته شده و نیمه خرابه است. متعلق به قرن دوازدهم میلادی می باشد و نیمه خرابه است. متعلق به قرن چهارم میلادی می باشد و نیمه خرابه است. متعلق به قرن نهم میلادی می باشد و نیمه خرابه است. متعل
ق به قرن هجدهم میلادی می باشد و نیمه خرابه است. متعلق به قرن هفدهم میلادی می باشد و نیمه خرابه است. متعلق به قرن پنجم میلادی می باشد و نیمه خرابه است. متعلق به قرن نوزدهم میلادی می باشد. این کلیسا از سال ۱۸۶۳ تا ۱۸۶۶ ساخته شده است. نخجوان. طی هفتاد سال تسلط اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و اعمال سیاست های ارمنی زدایی از منطقهٔ نخجوان شمار زیادی از ارمنیان این ناحیه به اجبار از نخجوان کوچ کردند و متعاقب این مهاجرت آثار به جای مانده از آنان نیز به دست حکومت محلی تخریب شد. پس از استقلال جمهوری های سابق شوروی و آغاز مناقشهٔ قره باغ، ارمنیان باقی مانده در نخجوان نیز از این منطقه اخراج شدند. طی سال های پس از استقلال، جمهوری آذربایجان با پیروی از سیاست های ترکیه برای اثبات عدم تعلق ارمنیان به این منطقه و نبود پیشینه ای از آنان اقدام به تخریب بناهای تاریخی به جای مانده از ارمنیان در ابعاد بسیار وسیع کرد. حد نهایت این نابودسازی فرهنگی در منطقهٔ جلفا اتفاق افتاد. در کنارهٔ رود ارس و در نزدیکی خط مرزی ایران، حدود سه هزار چلیپاسنگ (سنگ صلیب) مربوط به سده های نهم تا شانزدهم میلادی قرار داشت که آثاری منحصر به فرد محسوب می ش
دند. در ۱۹۹۸م جمهوری آذربایجان با کمک ماشین آلات سنگین پس از خرد کردن این چلیپاسنگ ها شروع به حمل آنها کرده و با قطار به داخل رود ارس ریختند و سپس، در محل این آثار با ارزش تاریخی میدان تیر بنا کردند.
پادشاه سورونگ بنیانگذار دودمان پادشاهی گومگوان گایا از کنفدراسیون گایا بوده است. تولد وی افسانه و سال آن نامعلوم و درسال ۱۹۹ میلادی از دنیا رفت. او بیشتر به کیم سورو معروف بود و یکی از پادشاهان مشهور کره ای بوده که احترام خاصی نزد کره ای ها دارد. افسانه. بر اساس کتاب سامگوک یوسا (نوشته گاراکگوک گی) سورو یکی از شش پادشاهی است که از داخل تخم مرغی به دنیا آمده است. او از تبار آسمان بوده و داخل جعبه ای زرین و طلایی با لباس قرمز رنگی دیده شد. سورو از اولین پادشاهانی است که از تخم مرغ به دنیاآمده اند. به غیر از سورو می توان از پادشاه جومونگ بنیانگذار دودمان گوگوریو نام برد که توسط یوهوا به دنیا آمد. او فرمانروای ۶ ایالت اصلی گیوم گوان گایا بود و بر کشتیرانی و استفاده از دریا مصممم بود. همسر سورو، هئو هوانگ اوک شاهدختی از شهر ایودیا در هند باستان بوده است. او با سورو همراه با یک قایق خود را به گایا رساندند. آن ها در کل ۱۰ پسر و ۲ دختر داشتند. پادشاهی شیلا در سال ۷۷ میلادی با ارتشی به رهبری سوک تالهه چهارمین پادشاه این کشور به گیوم گوان گایا حمله کرد اما پادشاه سورو جلوی حملهٔ او را گرفت. او در سال ۱۹۹ میلادی احتمالا
ً در سن ۵۸ سالگی از دنیا رفت. همسرش هئو هوانگ اوک ۱۰ سال پیش از مرگ سورو در سال ۱۸۹ میلادی درگذشت. پادشاه سورو و همسرش در شهر مدرن گیم هائه دفن شده اند. مجموعه تلویزیونی. در سال ۲۰۱۰ میلادی، بنگاه پخش مونهوا یک درام تاریخی با عنوان کیم سورو، امپراتور آهن را تولید کرد که با استقبال زیادی روبرو شد. جی سانگ بازیگر کره ای، نقش سورو را در این درام بازی کرد.
معماری دوره پهلوی در نگرش به باستانگرایی خود به دو دوره ساسانیان و هخامنشیان توجه بیشتری دارد، در نگاه معماری عناصری که مورد بهره برداری یا تقلید قرار گرفتند به دو گونه بود. عناصر مشخص معماری در بنا نظیر ستونها، سرستونها، پایه ستونها، پنجره ها، پلکان، ورودیها، قوسها و دهانه ها. دومین عناصر تزیینی نظیر نقوش برجستهٔ حجاریها، مجسمه ها، کنگرهٔ بام و … در دوره پهلوی اول هنرمندان معماری ایرانی و غربی که سازنده بناهای دولتی و آموزشی و صنعتی بودند، برای اولین بار با نوعی انتخاب تاریخی روبرو شدند. آنان باید متوجه می شدند که از چه دوره و چگونه و به چه مقدار انتخاب کنند. معماران اگر چه متأثر از فضای سیاسی باستان گرایی بودند، توانستند با تعدد بناهای ساخته شده فضای معماری باستانگرایی را تنوع بخشند. نمونه این بناها کاخ شهربانی دربند، بانک ملی، مدرسهٔ فیروز بهرام و ساختمان فرش می باشد. تأثیرات نظامیگرایی. همزمان شدن دهه دوم حکومت پهلوی اول با روی کارآمدن و اقتدار حزب نازی در آلمان و ارتباط نزدیک و بی سابقه ایران و آلمان و پیامد آن انجام فعالیت های عمرانی و ساختمانی توسط متخصصین آلمانی خود به خود رویه نظامی را در ساخت بناهای
این دوره دو چندان نمود. این تأثیرات بر روی نمای ساختمان بود که به گونه های ملموس هیبت و شکل نظامی به خود می گرفت. تأثیرات مدرنگرایی. مکتب معماری مدرن به وسیله دانش آموختگان ایرانی از فرنگ برگشته که در سال های آخر دوره پهلوی اول به ایران بازگشتند به ارمغان آورده شد. از آن رو که نهضت مدرنیسم در معماری همچون دیگر مکاتب نخست در دانشگاه ها مورد توجه و آموزش قرار گرفت. آثار مطرح و به جا مانده از مکتب معماری مدرن را در نخستین سال های پیدایش آن در ایران به طور عمده باید در تهران و در ساختمان های غالباً عمومی و غیردولتی مشاهده کرد. برخی از این آثار به ویژه در خیابان شاه رضا (انقلاب) از میدان فردوسی تا میدان انقلاب هنوز پابرجا هستند. معماری صنعتی. ایران هنگامی که به دوره صنعتی رسید که غرب دوران اوج صنعتی را می گذرانید. ایران این مسیر را بعد از جنگ جهانی اول شروع کرد. حقیقت این است که معماری صنعتی ایجاد شده به شیوه صنعتی و شکلی از معماری مدرن است که در بیشتر کشورها و از جمله ایران به شکل نارسای معماری صنعتی گفته می شود. از این رو بناهای مورد نظر آن دسته از بناها و عمدتاً کارخانه ها هستند که با انقلاب صنعتی نیمه دوم قرن
هیجدهم به وجود آمده و توسعه یافتند؛ امادر ایران در دوره رضاشاه تأسیس سلسله وار کارخانه های بزرگ صنعتی در بافت کهنه و سنتی شهرها و پیش از آنکه شهرهای ایران زمینه توسعه صنعتی نظیر اروپا داشته باشند، معماری خاصی ایجاد کردند که باید شروع معماری صنعتی ایران را از این تاریخ دانست. این سال ها از نظر تاریخی یکی از دوره های مهم تاریخی ایران است. سال های ۱۳۱۱ به بعد اوج درخواست برای کارخانه های گوناگون است کارخانه های نساجی، پشم ریسی، نخ ریسی، چرم سازی، قندسازی، چای و … تا قبل از شهریور ۲۰ کارخانه های بزرگ نساجی و نیز منسوجات شیمیایی تأسیس شد. بیشتر این کارخانه ها از آلمان وارد می شد و طرح ریزی ساختمان های صنعتی طبعاً توسط کارشناسان خارجی صورت گرفت. فضای کارخانه ها در مجموع شدیداً تحت تأثیر عملکرد آن هستند. پیش از آنکه معمار بتواند در طرح فضای داخلی کارخانه های صنعتی دخیل باشند، این کارکرد کارخانه هاست که طراحی فضای داخلی را به معمار دیکته می کند؛ بنابراین بیان ساختمانی و عظمت صنعتی کارخانه بر بیان هنری آن برتری دارد. حضور سنگین و مقتدرانه بناهای صنعتی علاوه بر اینکه توانست آن نمایش عظمت را به صورت فیزیکی بیان کند، چن
انچه به شکل ذاتی در ابعاد بناها نهفته بود. در قالب توسعه و تحول نیز توانست عملاً جدایی خود را از ساختار و شکل سنتی معماری گذشتگان که نمادهای آن بناهای عظیم مساجد با گنبدها و مناره ها بودند جدا سازد. معماری صنعتی در دوره پهلوی اول از آن رو قابل اهمیت است که با حضور وسیع و نمادین خود در شهرهای مختلف چهره و اندازه جدید از بناها و فضای شهر به وجود آورد. شهرسازی نوین. سالهای ۱۳۰۰ش با روی کار آمدن رضاخان نشان داد که آهنگ تغییرات و تحولات در زمینه شهرسازی به گونه های غیرمنتظره شتاب گرفته است. ساختار قدرت در دوره پهلوی اول بهره همه جانبه از اهرمهای مناسب و جدیدی بود که توانست جامعه را بیشتر به شکل روانی، زیر اقتدار خود درآورد. این اقتدار در همه زمینه ها اتفاق افتاد که جامعترین، مؤثرترین و قویترین آن ها شکل جدید شهر بود. این تغییر با روی کارآمدن رضاخان شروع شد. رضاشاه با اتکا به بیگانگان خصوصیات یک دولت واحد و تمرکزگرا را متکی بر انگیزه آرمانگرایانهٔ باستانگرایی به وجود آورد. این تمرکزگرایی در شهرسازی چهره خود را به روشنی نشان داد. سرو سامان دهی با الگوی خطوط راست که میراث قرن ۱۹ بود، مدل خوبی برای این کار شد، خیابانه
ای اصلی و فرعی دامنه شهر را از هم مشخص می کردند. نتیجه این کار ایجاد یک شهر گشاد با یک هسته مرکزی بود که بیانگر نظام متمرکز و واحد بود. هر چند که رضاشاه در دوران ۲۰ ساله خود به فرنگ نرفت؛ ولی حضور و کثرت کارشناسان و مستشاران خارجی در تمام زمینه های اداری، نظامی و اقتصادی، تجارب شهرسازی و معماری اروپا را با قدرت هرچه تمام تر در ایران گسترش داد. تعداد محدودی از معماران و مهندسان ایرانی نیز در اروپا به خصوص در اتریش و آلمان درس خوانده بودند، معماری آن دوره اروپا را در ایران اشاعه دادند. معماری پهلوی معماری برونگرا. به نظر می رسد، ساختار قدرت جدید در این سو به موفقیتی شایان توجه دست یافت و با ارائه یک معماری برونگرایی شهری به سرعت فرهنگ برونگرایی را پیاده کرد. حکومت با استفاده از شهرسازی نوخواسته و در یک کمیت فراوان و در واقع با ارائه مصداقهای شهرسازی توانست برونگرایی، برگرفتن حجاب، نمایش بینقاب و عرض اندام را تعریف کند و دیوارهای کج و معوج و ناهنجار گذشته زمینه مناسبی را برای جانشینی ساختمانهایی که با عظمت و پرجلوه تعریف می شدند، فراهم سازد. خیابانهای عریض و کوچه های صاف همچونان که خود را در معرض نمایش می گذاشت
به معماری گذشته فرصت عرض اندام داد. در این دوره پنجره ها یکی پس از دیگری به روی کوچه ها و خیابانهای جدیدالاحداث گشوده می شوند. دیوارهای حیاطها کوتاهتر و شکیلتر می شوند. خیابانهای پهن و کوچه های نوخاسته، میدان دید کافی در اختیار بینندگان رهگذر می گذارند و صاحبان بناها ناگزیرند به حکم ضرورت و آبرو در عرضه آنچه که به نمایش می گذارند سلیقه بیشتری به خرج بدهند و سلیقه دیگران را نیز در نظر بگیرند. نظارت رضاشاه در معماری ساختمان های بزرگ شهر. رضاشاه در کارهای خود با آگاهی تمام به دو اصل مهم و انکارناپذیر توجه داشت او از یک طرف به خاطر پاسداری از هویت ملی متوجه سنتهای کهنسال معماری ایران بود و از طرف دیگر ناگریز از پذیرفتن شیوه های معماری اروپایی و تکنیک مدرن این معماری بود که می توانست جوابگوی نیازهای جدید ایران باشد. رضاشاه خوب می دانست نه معماری سنتی ایران برآورنده نیازهای عصر اوست و نه معماری اروپا بدون آمیزش با معماری سنتی ایران می تواند به شکل اروپایی خود زیبنده ایرانی باشد. رضاشاه با آگاهی و پشتکار زیاد، ایران را به یک کارگاه بزرگ ساختمانی مبدل ساخته بود و شخصاً به بیشتر کارهای ساختمانی نظارت می کرد. او همواره
از کارگاه های ساختمانی دیدن می کرد و برای پیشرفت شایسته کارها دستورهای لازم را صادر می کرد و نفوذ معنوی او در انجام شایسته کارهای ساختمانی و بناهای اصیل ایرانی آن قدر بود که حتی کارخانه های شخصی که روز به روز بر تعدادشان افزوده می شد مهر معماری جدید رضاشاهی را بر پیشانی داشتند. پلان (نقشه). در دوره پهلوی اول شدیدترین تغییرات در حوزه پلان بنا صورت گرفت. به دلیل حضور سریع و بدون وقفه عملکردهای جدید در معماری پلانها عیناً و بدون تطبیق محلی و فرهنگی وارد حوزه معماری ایران شد. رشد این گونه نقشه ها بیشتر در فضاهای آموزشی نظیر مدارس و دانشگاه ها و حوزه اداری و حکومتی نظیر وزارتخانه ها، شهربانی، پست و بانک ها صورت پذیرفت. در این دوره بناها بعضاً توانست عناصر گذشته معماری را به خود بگیرد؛ ولی داخل بنا نتوانست روابط فضایی پیشین را در خود جای دهد. در این میان پله ها و راهروها از اهمیتی بالا در تنظیم روابط و عملکرد فضاهای داخلی برخوردار شدند. ساختمان، بسته به عملکرد و مقیاس به دو یا چند هال تقسیم شدند که راهروهای طویل و یکنواخت با اتاقهای فراوان در طرفین از ویژگی های اصلی آن شد. این ویژگی را در معماری دوره پهلوی اول در
فضای کارخانه تا کاخ مشاهده کرد. نما. از آنجایی که اندیشه تمرکزگرا سنت شکن، تجددطلب و مدرن و دارای اسلوب نظامی در دوره بیست ساله ظهور کرد. ساختار دولت نیز به گونه ای شد که چنین تفکری را به اجرا درآورد: ۱ـ بالاتر قرار گرفتن ساختمان از سطح زمین و نیز نمایش آشکار در وسط و محل ورودی ساختمان تقریباً در تمامی بناهای این دوره مشاهده می شود. آمدن بنا از سطح زمین بر سیما و شکوه آن تأکید می کند. ۲ـ ورودیهای بلند و ستونهای مرتفع و کشیده. در بناها اگر چه از یک نگاه به معماری دوره قدرتگرایی آلمان و آغاز قرن بیستم و از نگاه دیگر به عظمت و قدرت باستانگرایانه ایران کهن نظر دارد، هرچه باشد در پی اقتدار و عظمت است. ۳ـ نمای بناهای دوره رضاشاهی بیشترین استفاده را از نشانه ها و عناصر خطی - عمودی برده است. ستونها و پنجره ها بیشترین نقش را در این کاربرد داشتهاند تا بتواند بر ایجاد حس ابهت و شکوه بنا بیفزاید. به خلاف این حرکت عمودی خود بناها در جهت افقی کشیده شدهاند و به صورتی سنگین و حجیم بر زمین نشستهاند. تزئینات. استفاده از آجر در بناها به دلیل سرعت و سهولت باعث گردید که تزئینات بیشتر یادآور نسبی از نقوش دوران پیش از صفویه است. مع
ماری در این دوره در استفاده به جا از تزئینات هرچند ساده و مختصر هنوز نگاه به گذشته دارد. اتفاق تازه در این دوره رویکرد به عناصر حجمی و مجسمهسازی است که باز نگاه دوگانه باستانی و غربی به خوبی قابل تشخیص است. استفاده از نقوش «فروهر» و «لوتوس» و ستونها به خوبی در این دوره ممتاز است. خیابان. خیابان به عنوان مکانی برای آمد و شد و داد و ستد، کسب و کار و نیز گردش شد که هویت و موجودیت خود را در ایران به طور عمده در دوره ۲۰ ساله به دست آورد و در این زمان بود که معماری خیابان که متأثر از نوعی برونگرایی در معماری بود به شهرسازی تبدیل شد و بدنه خیابانها شامل بناهایی با ردیف دکانها و مغازه ها در کنار پیاده روها و در طبقات شکل گرفت و شروع به رشد کرد به دستور رضاشاه چهره «لالهزار» دگرگون شد. طاقنماهای دو طرف خیابان تخریب و جای آن را ساختمان های دو طبقه گرفت و مالکان دو طرف خیابان موظف شدند که حداقل نمای دو طبقه را بسازند و مانند یک ساختمان کامل در آن درب و پنجره تعبیه کنند. معماران دوره پهلوی اول. معماران این دوره به سه گروه تقسیم می شوند: معماران سنتی که مهمترینشان «جعفرخان کاشی» است. سردر باغ ملی تهران، کاخ سبز سعدآباد، ک
اخ مرمر و ایوان شرقی مدرسه سپهسالار از آثار او است. حسین لرزاده: از آثار او سر در بانک شاهی (بانک تجارت کنونی)، سردر مدرسه دارالفنون، آرامگاه فردوسی از دیگر استادان به نام این دوره «حاج حسین بهشتی» سازنده ساختمان پست در شهربانی استاد «حسین میدانی» معمار وزارت جنگ استاد «حاج علی علیزاده» معروف به «افندی» سازنده ساختمان ثبت احوال و «استاد یحیی سازنده» مدرسه البرز. معماران خارجی. معماران برجسته که کارهای برجستهای را در این دوره انجام دادن می توان از آندره گدار معمار و باستان شناس فرانسوی نام برد، از آثار او می توان به ساختمان های دانشکده های دانشگاه تهران طراحی و ساخت موزه ایران باستان طراح آرامگاه فردوسی در توس و ساختمان کتابخانه ملی مقبره حافظ و سعدی نام برد. «نیکلای مارکوف» معمار روسی که تنوع و تعداد کارهای او در تهران قابل توجه است. از آثار او عمارت «بلدیه» در میدان توپخانه، زندان قصر، ساختمان البرز، دانشسرای عالی و همکاری در ساخت دانشگاه تهران است. معماران ایرانی فرنگ رفته. از اولین و مهم ترین این گروه باید از «وارطان هوانسیان» نام برد. او دانش آموخته دانشکده هنرهای زیبای پاریس است. از آثار او می توان «قصر
شاه» در سعدآباد، «هنرستان دخترانه شمسایی» تکمیل «عمارت کلوپ افسران وزارت جنگ» و «مهمانخانه بزرگ دربند» را نام برد. «کریم طاهرزاده بهزاد»، وی در ترکیه به تحصیل پرداخت. معروفترین کارهای او بنای آرامگاه فردوسی، بیمارستان شاهرضا و مدرسه شاهرضا در مشهد و ایستگاه راه آهن تهران و دیگر بناهای راه آهن. محسن فروغی، پسر محمدعلی فروغی در «مدرسه عالی بوزار» فرانسه تحصیل کرد. او با تأسیس اداره ساختمان بانک ملی تقریباً تمام ساختمان های آن زمان بانک ملی را طراحی کرد. «دانشکده حقوق و ادبیات» دانشگاه تهران، مجموعه بزرگ «کاخ دارایی» و ساختمان «تعاون بانک می» از کارهای اوست.
گردش دارایی ها به مقدار فروشی که به ازای هر یک واحد پول، از ارزش دارایی ها حاصل می شود، اطلاق می گردد و میزان آن، از طریق تقسیم فروش خالص، به کل دارایی ها محاسبه می شود. formula_1 گردش دارایی ، راندمان شرکت در استفاده از دارایی ها، در جهت فروش یا کسب درآمد را اندازه گیری می کند، همچنین استراتژی قیمت گذاری شرکت را نیز نشان می دهد. شرکت ها با حاشیه سود کم، تمایل دارند گردش دارایی های بالایی داشته باشند، در حالی که شرکت ها با حاشیه سود بالا، معمولاً گردش دارایی های کمی دارند.
علیرضا نابدل (ناب دِل) متخلص به اوختای (۱۳۲۳، تبریز – ۱۳۵۰، تهران) شاعر معاصر ترک زبان ایرانی، فعال فرهنگی و از اعضای هسته اولیه سازمان چریک های فدایی خلق ایران بود. علیرضا نابدل در سال ۱۳۲۳ در خانواده ای فرهیخته در تبریز متولد شد. پدرش رئیس اداره ثبت و مادرش آشنا به زبان و ادبیات فرانسه بود. او بعد از اتمام دوران تحصیلات ابتدایی و متوسطه، برای ادامه تحصیل در رشته قضایی به دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران وارد شد. قبل از آنکه تحصیلاتش را به پایان برساند، دانشگاه را ترک کرد و با محمل معلمی برای رفتن به میان توده ها راهی «خوی» شد. از اواخر سال ۱۳۴۴ با صمد بهرنگی، بهروز دهقانی، کاظم سعادتی و عبدالمناف فلکی تبریزی، در ارتباط نزدیک قرار گرفت و با اینان در تهیه ضمیمه آدینه روزنامه مهد آزادی تبریز همکاری می کرد. در سال های ۴۷ – ۴۶ ضرورت مبارزه مسلحانه مورد توجه نابدل و رفقای نزدیکش قرار گرفت. در این دوره او و رفقای دیگرش گروهی را که بعداً به «شاخه تبریز» سازمان چریک های فدایی خلق ایران معروف شد، تشکیل دادند. او در تنظیم و پخش اولین اعلامیه های سازمان (۱۴ اعلامیه ای که در رابطه با آغاز جنبش مسلحانه، واقعه سیاه
کل و اولین عملیات چریکی در شهر منتشر شد) شرکت داشت. هنگامی که نابدل و جواد سلاحی برای نصب اعلامیه رفته بودند، مأموران کلانتری متوجه ماجرا می شوند و در درگیری مسلحانه، جواد آخرین تیر را به خودش می زند و کشته می شود. علیرضا نابدل که با موتور می خواهد فرار کند، در گودالی می افتد و درحالی که تیر خورده بود، دستگیر می شود. امید ایران مهر در سایت «تاریخ ایرانی» این بازداشت را آغاز یک پایان نامیده است. بعد از انتقال به بیمارستان شهربانی او را به زیر شکنجه کشیدند. در مدت بازجویی ها همواره از هر فرصتی برای خودکشی استفاده می کرد. یک بار زمانی که تازه زخم هایش را بخیه زده بودند، به محض اینکه به هوش آمد، با چنگ بخیه ها را شکافت؛ و بار دیگر هنگامی که در طبقه سوم بیمارستان شهربانی بستری بود، با استفاده از یک فرصت کوتاه خود را با سر از پنجره اتاق به بیرون پرتاب کرد. نگهبان که سراسیمه خود را به او رسانده بود، تنها توانست گوشه لباسش را بگیرد، ولی نتوانست مانع سقوط او شود. نابدل سقوط کرد، شکمش شکافته شد و دست راستش شکست، اما هنوز زنده بود. در چنین حالتی، دست برد و روده هایش را از شکاف شکمش بیرون کشید تا پاره کند و به حیات خویش