Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
معتقدند که «نظریهٔ فشار بزرگ» در برنامه ریزی و سرمایه گذاری زیرساخت ها برای تشویق صنعتی سازی ضروری است و بخش خصوصی به تنهایی نمی تواند منابع صنعتی سازی را تأمین کند. یک نظریهٔ مؤثر دیگر در مدرنیزاسیون، مدل دوبخشی آرتور لوئیس است. در این مدل، لوئیس توضیح می دهد که چگونه تولید پویا و مدرن و همچنین اقتصاد خدمات محور جایگزین بخش های روستایی راکد می شود. به دلیل تأکید فراوان بر نیاز به سرمایه گذاری، گاهی گفته می شود مدل مراحل خطی رشد از «بنیادگرایی سرمایه ای» رنج می برند. منتقدان نظریهٔ مدرنیزاسیون. طبق نظریهٔ مدرنیزاسیون، سنت ها و نهادهای از پیش موجودِ جوامع «ابتدایی» (پیشامدرن)، موانع رشد اقتصادی مدرن هستند. مدرنیزاسیون اگر از بیرون به یک جامعه تحمیل شود، می تواند باعث تغیر خشونت آمیز و رادیکال شود، اما طبق دیدگاه نظریه پردازان مدرنیزاسیون، مزایای مدرنیزاسیون بر چنین عوارضی می چربد. منتقدان خاطرنشان می کنند که جوامع سنتی در حال نابودی هستند و شکل جدیدی از فقر آن ها را دربرگرفته است، در حالی که به مزایای وعده داده شدهٔ مدرنیزاسیون نیز نرسیده اند. ساختارگرایی. ساختارگرایی یک نظریهٔ توسعه است که بر جنبه های ساختار
ی که مانع رشد اقتصادی کشورهای رو به توسعه می شوند، تأکید می کند. واحد تحلیل در این نظریه، دگرگونی اقتصاد کشورها از سمت کشاورزی در حد امرار معاش به سمت نظام تولیدی مدرن و شهری و اقتصاد خدمات محور است. سیاست های توصیه شده ناشی از تفکر ساختارگرا عبارت است از دخالت گستردهٔ دولت در اقتصاد برای تشویق بخش صنعتی که به صنعتی سازی جایگزین واردات (ISI) معروف است. این دگرگونی ساختاری در کشور در حال توسعه انجام می شود تا اقتصادی به وجود آید که نهایتاً از رشد پایدار و خودبسنده برخوردار باشد. این امر فقط با توقف وابستگی کشور رو به توسعه به صادرات کالاهای اساسی (محصولات معدنی و کشاورزی) و پیگیری توسعهٔ درون محور با حمایت از اقتصاد داخلی در برابر اقتصادهای توسعه یافته امکان پذیر است. از طریق تعبیهٔ انواع موانع تجاری و افزایش نرخ برابری ارز، تجارت با اقتصادهای پیشرفته به حداقل می رسد؛ به این ترتیب، تولید نمونهٔ داخلی محصولات صنعتی که قبلاً وارد می شدند، تشویق می شود. منطق این راهبرد در «استدلال صنعت نوپا» نهفته است که طبق آن، صنایع تازه کار در مراحل اولیه از «مزیت مقیاس» و تجربهٔ لازم برای رقابت با رقبای خارجی برخوردار نیستند
و بنابراین باید تا زمانی که قادر به رقابت در بازار آزاد می شوند، مورد حمایت قرار گیرند. فرضیهٔ پربیش-سینگر بیان می کند که به مرور زمان، «نسبت مبادله» (نسبت صادرات به واردات) برای کالاهای اولیه در مقایسه با کالاهای نهایی کاهش می یابد، زیرا «کشش درآمدی تقاضا» برای کالاهای نهایی بیش از کالاهای اولیه است. اگر این مسئله صادق باشد، استدلال دیگری به نفع استراتژی صنعتی سازی جایگزین واردات به دست می آید. ساختارگرایان معتقدند که تنها راه به سمت توسعه برای کشورهای جهان سوم آن است که اقداماتی از سوی دولت انجام شود. کشورهای جهان سوم باید صنعتی سازی را تشویق کنند و وابستگی خود را به تجارت با جهان اول کاهش دهند و بین خودشان به تجارت بپردازند. ریشه های ساختارگرایی به آمریکای جنوبی و به خصوص شیلی بازمی گردد. در سال ۱۹۵۰، رائول پربیش به شیلی رفت و اولین رئیس «کمیسیون اقتصادی آمریکای لاتین» شد. در شیلی او با سلسو فورتادو، آنیبال پینتو، اسوالدو سانکل و دادلی سیرز همکاری کرد که همگی به صاحبنظران تأثیرگذار در حوزهٔ ساختارگرایی تبدیل شدند. نظریهٔ وابستگی. نظریهٔ وابستگی اساساً نظریهٔ خلفی برای تفکر ساختارگراست و بسیاری از ایده های
اصلی این دو نظریه، مشترک است. بر خلاف ساختارگرایان که معتقد بودند بدون استراتژیِ قاطعانهٔ قطع ارتباط و صنعتی سازی جایگزین واردات، اصلاً توسعه امکان پذیر نیست، طبق نظریهٔ وابستگی، می توان با وجود روابط خارجی با بخش های توسعه یافتهٔ جهان، به توسعه دست یافت. با این حال، این نوع توسعه نوعی «توسعهٔ وابسته» است یعنی از محرک و انگیزهٔ داخلی (درون کشور در حال توسعه) برخوردار نیست و بنابراین در برابر تغییرات پراکندهٔ بازار جهانی، بسیار آسیب پذیر است. نظریهٔ وابستگی از این تصور آغاز می شود که منابع از سمت کشورهای حاشیه یعنی کشورهای توسعه نیافته و فقیر به سمت کشورهای هسته یعنی کشورهای ثروتمند جریان می یابد. این امر به انباشتگی ثروت در کشورهای ثروتمند و فقیرتر شدن کشورهای فقیر می انجامد. بر خلاف نظریهٔ مدرنیزاسیون، نظریهٔ وابستگی بر این مبناست که همهٔ جوامع از طریق مراحل مشابه و یکسان به توسعه نمی رسند. کشورهای پیشامدرن دارای ویژگی ها، ساختارها و نهادهای منحصر به فردِ مربوط به خود هستند و نسبت به اقتصاد بازار جهانی ضعیف ترند، در حالی که کشورهای توسعه یافته هرگز در گذشته، در چنین موقعیت و جایگاهی نبوده اند (در جایگاهِ دنب
اله رو نبوده اند). نظریه پردازان وابستگی معتقدند که کشورهای در حال توسعه، از نظر اقتصادی آسیب پذیر باقی خواهند ماند، مگر آنکه ارتباط خود را با بازار جهانی کاهش دهند. طبق نظریهٔ وابستگی، کشورهای فقیر، ارائه دهندهٔ منابع طبیعی و نیروی کار ارزان به کشورهای توسعه یافته هستند که بدون این موارد، کشورهای توسعه یافته نمی توانستند از این سطح زندگی بالا برخوردار باشند. همچنین کشورهای توسعه یافته تلاش می کنند تا این وضعیت را حفظ کنند و نگذارند کشورهای در حال توسعه از تأثیرگذاری کشورهای پیشرفته بکاهند. به عبارت دیگر، فقط کشورهای در حال توسعه ناشی از انزوای این کشورها در نظام جهانی نیست، بلکه به دلیل موقعیت و نحوهٔ رفتار با آن ها در این نظام است. نظریهٔ وابستگی، علاوه بر ریشه های ساختارگرایانه، نقاط مشترک زیادی نیز با نئومارکسیسم و نظریهٔ نظام جهانی دارد که این مسئله در آثار ایمانوئل والرشتاین، از معروف ترین نظریه پردازان وابستگی، مشهود است. والرشتاین مفهوم جهان سوم را رد می کند و مدعی است که تنها یک جهان وجود دارد که از طریق روابط اقتصادی، یکپارچه شده است (نظریهٔ نظام جهانی). او معتقد است که این نظام ذاتاً باعث می شود که
جهان به بخش مرکزی، نیمه حاشیه ای و حاشیه ای تقسیم شود. یکی از نتایج گسترش نظام جهانی، «کالایی شدنِ» چیزهایی مثل منابع طبیعی، نیروی کار و روابط انسانی است. نیازهای اساسی. رویکرد نیازهای اساسی را اولین بار سازمان بین المللی کار در سال ۱۹۷۶ معرفی کرد. این رویکرد عمدتاً در واکنش به رویکردهای مدرنیزاسیون رایج و رویکردهای توسعهٔ مبتنی بر ساختارگرایی پدید آمد که به نتایج رضایت بخشی از نظر کاهش فقر و مبارزه با نابرابری در کشورهای رو به توسعه دست نیافته بودند. در این رویکرد، تلاش می شود یک میزان حداقل مطلق منابع لازم برای رفاه فیزیکی درازمدت مشخص شود. مفهوم خط فقر که از همین ایده ناشی می شود، عبارت است از میزان درآمد لازم برای رفع نیازهای اساسی. این رویکرد به خصوص در حوزهٔ همکاری های توسعه ای کاربرد دارد و تعیین می کند که یک جامعه برای ادامهٔ حیات به چه چیز نیازمند است و برای آنکه جمعیت فقیر به بالای خط فقر برسد، چه باید کرد. نظریهٔ نیازهای اساسی بر سرمایه گذاری در فعالیت های مؤثر اقتصادی تأکید نمی کند، بلکه فقط بر ادامهٔ حیات جامعه تأکید دارد. نیازهای اساسی را می توان به عنوان معیار مطلق فقر به کار برد. هواداران نظر
یهٔ نیازهای اساسی معتقدند که از بین بردن فقط مطلق، راه مناسبی برای فعال کردن افراد در جامعه است به طوری که بتوانند نیروی کار بهتری ارائه دهند و نقش مصرف کننده و پس اندازکننده داشته باشند. رویکرد نیازهای اساسی، منتقدان بسیاری دارد و انتقادها عبارتند از اینکه ۱. این نظریه فاقد دقت و صلابت نظری مناسب است ۲. فاقد چارچوب عملی مشخص است، ۳. در تضاد با سیاست های ارتقای رشد قرار دارد و ۴. این خطر وجود دارد که این نظریه باعث عقب گرد دائمی کشورهای در حال توسعه شود. نظریهٔ نئولیبرالیست. ریشه های نظریهٔ توسعهٔ نئوکلاسیک به اقتصاد کلاسیک بازمی گردد. اقتصاد کلاسیک در قرن هجدهم و نوزدهم تدوین شد و مسئلهٔ اصلی آن، ارزش محصولات و نحوهٔ وابستگی به عوامل تولید بود. آدام اسمیت و دیوید ریکاردو از اولین نظریه پردازان اقتصاد کلاسیک بودند. اقتصاددانان کلاسیک – همچون اقتصاددانان نئوکلاسیک- طرفدار بازار آزاد و مخالف دخالت دولت در این بازارها بودند. «دست نامرئی» آدام اسمیت به این معناست که تجارت آزاد در نهایت به نفع تمام جامعه خواهد بود. جان مینارد کینز هم یکی از اقتصاددانان کلاسیک برجسته بود که کتاب تأثیرگذارش تحت عنوان «نظریهٔ عمومی ا
شتغال، بهره و پول» را در سال ۱۹۳۶ نوشت. نظریهٔ توسعهٔ نئوکلاسیک در پایان دههٔ ۱۹۷۰ و به خصوص با انتخاب مارگارت تاچر در انگلستان و رونالد ریگان در آمریکا، جایگاه مهمی یافت. همچنین بانک جهانی در سال ۱۹۸۰ رویکرد خود را از نیازهای اساسی به اقتصاد نئوکلاسیک تغییر داد. از اوایل دههٔ ۱۹۸۰، نظریهٔ توسعهٔ نئوکلاسیک رفته رفته کنار گذاشته شد. اصلاح ساختاری. یکی از پیامدهای نظریهٔ توسعهٔ نئوکلاسیک برای کشورهای در حال توسعه، برنامه های اصلاح ساختاری (SAP) بود که بانک جهانی و صندوق بین المللی پول کشورها را به اجرای آن تشویق می کردند. جنبه های مهم این برنامه ها عبارتند از: این معیارها در اقداماتی که «مؤسسهٔ اقتصاد بین المللی» انجام داد، مشهود بود. این مؤسسه، رعایت معیارهای فوق را برای احیای آمریکای لاتین پس از بحران های اقتصادی و مالی دههٔ ۱۹۸۰ ضروری می دانست. این معیارها را «اجماع واشینگتن» می نامند (اصطلاحی که جان ویلیامسون، اقتصاددان انگلیسی در سال ۱۹۸۹ ابداع کرد). روندهای کنونی. نظریهٔ پساتوسعه. نظریهٔ پساتوسعه، مکتبی فکری است که ایدهٔ توسعهٔ اقتصادی ملی را به کلی زیر سؤال می برد. طبق دیدگاه پژوهشگران نظریهٔ پساتوسعه، ک
ل مفهوم و روش های توسعه، بازتابی از سیطرهٔ کشورهای غربی بر سایر کشورهاست و توسعه، مفهومی مصنوعی و ساختهٔ فضاهای آکادمیک است که ریشه در ایدئولوژی های سیاسی و اقتصادی دارد. نظریهٔ پساتوسعه در دههٔ ۱۹۸۰ و دههٔ ۱۹۹۰ شکل گرفت و اهمیت یافت. طبق دیدگاه نظریه پردازان پساتوسعه، ایدهٔ توسعه فقط یک «ساخت ذهنی» است که باعث ایجاد رتبه بندی کشورهای توسعه یافته و روبه توسعه شده است و بر اساس آن، کشورهای در حال توسعه می خواهند شبیه کشورهای توسعه یافته شوند. طبق نظر ولفگانگ ساکس، تفکر توسعه محور تحت تسلط غرب و کاملاً قوم پرستانه است. نظریه پردازان پساتوسعه معتقدند شیوهٔ زندگی غربی اصولاً شاید هدف مطلوبی برای سایر کشورها نباشد و اساساً برای آن کشورها، واقع گرایانه هم نیست. آن ها مدعی هستند که توسعه یعنی از دست رفتن فرهنگ خود کشور، تغییر هویت و برداشتی که مردم از خودشان دارند و همچنین دگرگونی شیوه های زندگی. بنا به نظر مجید رهنما، صاحبنظر برجستهٔ دیگر در حوزهٔ پساتوسعه، مفاهیمی مثل فقر کاملاً مبتنی بر فرهنگ هستند و ممکن است از فرهنگی به فرهنگ دیگر، معانی کاملاً متفاوتی داشته باشند. نهادهایی که نگران توسعه نیافتگی هستند، کاملاً
غرب محور به نظر می رسند و پژوهشگران پساتوسعه می خواهند فرهنگ های دیگر هم در تفکر توسعه محور، حرفی برای گفتن داشته باشند. نظریهٔ پساتوسعه از دیدگاه های رایج دربارهٔ جامعه فاصله می گیرد. طبق نظر آرتورو اسکوبار، پساتوسعه به فرهنگ و معرفت محلی توجه دارد و نوعی دیدگاه نقادانه در برابر علوم رایج ارائه می دهد و ارتقای جنبش های مردمی محلی را تشویق می کند. همچنین صاحبنظران پساتوسعه طرفدار تغییر ساختاری به منظور رسیدن به همبستگی، تعامل، و توجه بیشتر به دانش و معرفت سنتی هستند. توسعهٔ پایدار. توسعهٔ پایدار، شکلی از توسعه است که نیازهای کنونی را رفع می کند، اما توانایی نسل های آینده برای رفع نیازهای خود را در معرض خطر قرار نمی دهد (تعریف کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه). تعاریف دیگری از توسعهٔ پایدار وجود دارد، اما نقطهٔ مشترک همهٔ آن ها این است که به ظرفیت تحمل کرهٔ زمین و نظام های طبیعی آن و چالش های پیش روی بشریت توجه دارند. توسعهٔ پایدار را می توان به پایداری زیست محیطی، پایداری اقتصادی و پایداری اجتماعی-سیاسی تقسیم کرد. کتاب «محدودیت های رشد» که به سفارش «باشگاه رم» نوشته شد، باعث شد تفکر دربارهٔ پایداری اهمیت یابد.
گرم شدن زمین نیز از جمله مسائل مهم مورد تأکید در جنبش توسعهٔ پایدار است. این امر به ایجاد پیمان کیوتو در سال ۱۹۹۷ با هدف کاهش گازهای گلخانه ای منجر شد. مخالفان پیامدهای توسعهٔ پایدار اغلب به منحنی زیست محیطی کوزنتس اشاره می کنند. نکتهٔ اصلی این منحنی آن است که وقتی یک اقتصاد رشد می کند، تولید سرمایه محور و دانش محور پدید می آید. به عبارت دیگر، وقتی یک اقتصاد رشد می کند، آلودگی ها بیشتر می شود، اما فقط تا وقتی که به یک آستانهٔ خاص برسیم که در آن تولید دیگر چندان مبتنی بر منابع نیست و پایدارتر است. نتیجه اینکه به یک سیاست حامی رشد و نه ضدرشد نیاز داریم تا بتوانیم مشکل محیط زیست را حل کنیم. اما مسئله اینجاست که شواهد برای منحنی زیست محیطی کوزنتس بسیار ضعیف است. همچنین، بر مبنای تجربه می توان گفت که افراد وقتی درآمدشان افزایش می یابد، بیشتر تمایل دارند که محصولات بیشتری مصرف کنند. شاید این محصولات به صورتی سازگارتر با محیط زیست تولید شده باشند، اما به طور کلی، مصرف بیشتر، این نقطهٔ مثبت را از بین می برد. از سوی دیگر، افرادی مانند جولیان سیمون، اقتصاددان و نظریه پرداز آمریکایی، معتقدند که تحولات فناوری در آینده ب
اعث حل مشکلات آتی خواهد شد. نظریهٔ توسعهٔ انسانی. نظریهٔ توسعهٔ انسانی، یک نظریه است که ایده هایی از حوزه های مختلف مثل بوم شناسی، توسعهٔ پایدار، فمینیسم و اقتصاد رفاه محور را به کار می گیرد. این نظریه از سیاست تجویزی فاصله می گیرد و بر این مسئله متمرکز می شود که چگونه می توان سرمایهٔ اجتماعی و سرمایهٔ آموزشی را به کار گرفت تا ارزش کلی سرمایهٔ انسانی در اقتصاد افزایش یابد. آمارتیا سن و محبوب الحق، برجسته ترین نظریه پردازان توسعهٔ انسانی هستند. آثار سن متمرکز بر توانمندی ها هستند یعنی آنچه افراد می توانند انجام دهند یا آنچه می توانند باشند. همین توانمندی ها هستند که میزان رفاه افراد را تعیین می کنند، نه درآمد یا کالاهایی که دریافت می کنند (مثلاً در رویکرد نیازهای اساسی). این ایدهٔ اساسی مبنای تدوین شاخص توسعهٔ انسانی است. این معیار توسعهٔ انسان محور را اولین بار برنامهٔ عمران سازمان ملل متحد در گزارش های توسعهٔ انسانی به کار برد. جنبهٔ اقتصادی کار آمارتیا سن را می توان در حوزهٔ اقتصاد رفاه محور قرار داد که تأثیر سیاست های اقتصادی بر رفاه افراد را ارزشیابی می کند. سن همچنین کتاب تأثیرگذار «توسعه به مثابه آزادی»
را نوشت که جنبه های اخلاقی را هم در حوزهٔ اقتصاد توسعه در نظر می گیرد.
باشگاه فوتبال کفلاویک (به ایسلندی: Knattspyrnudeild Keflavíkur) باشگاه فوتبال حرفه ای است که در شهر کپلاویک ٫ ایسلند واقع شده است. باشگاه فوتبال کفلاویک در سال ۱۹۲۹ تأسیس شد و سپس در سال ۱۹۵۹ میلادی وارد مسابقات لیگ فوتبال ایسلند شد. این باشگاه تا کنون ۴ مرتبه در سال های ۱۹۶۴، ۱۹۶۹، ۱۹۷۱ و ۱۹۷۳ قهرمان لیگ برتر ایسلند شده است. همچنین این تیم ۴ مرتبه در سال های ۱۹۷۵، ۱۹۹۷، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ قهرمان جام حذفی ایسلند شده است.
دیرک یان استرویک (زاده ۳۰ سپتامبر ۱۸۹۴ در روتردام - ۲۱ اکتبر ۲۰۰۰ در بلمونت) ریاضیدان و تاریخ نگار ریاضیات اهل هلند بود. زندگی. او فرزند یک معلم بود و در دن هاخ به مدرسه رفت. در ۱۹۱۹ به عضویت حزب کمونیست در آمد و تا پایان عمر این عضویت را داشت. از سال ۱۹۱۲ به تحصیل در دانشگاه لایدن پرداخت و در اینجا از استادانی همچون هندریک لورنتز بهره برد. سپس یکچند در آلکمار به شغل معلمی سرگرم شد و پس از آن به تحصیلاتش ادامه داد و در سال ۱۹۲۲ درجه دکتری را با رساله ای دربارهٔ بنیان های هندسه دیفرانسیل به دست آورد. در ۱۹۲۳ در اوترخت به عنوان استاد به کار پرداخت. استرویک با بورس بنیاد راک فلر توانست در رم نزد لوی-چیویتا و در دانشگاه گوتینگن نزد ریشارد کورانت به کار بپردازد. وی با کورانت درس گفتارهای فلیکس کلاین (که در آن زمان به تازگی درگذشته بود) دربارهٔ تاریخ ریاضیات در سده نوزدهم را به چاپ رساند. در ۱۹۲۶ در موسسه فناوری ماساچوست (ام آی تی) به عنوان استاد به کار مشغول شد و در آنجا به کار هندسه دیفرانسیل و تاریخ ریاضیات پرداخت. در ۱۹۴۰ به درجه استادی تمام رسید. استرویک در دوران مک کارتیسم از رد کمونیسم تن زد و بدینگونه برای
۵ سال تا سال ۱۹۵۵ از ام آی تی اخراج شد. در ۱۹۶۰ بازنشسته شد. وی پس از آن به تدریس در هاروارد، مکزیک و اوترخت پرداخت. استرویک افزون در کتابهایی در هندسه دیفرانسیل ۲ کتاب نیز در زمینه تاریخ ریاضیات نوشت. وی در سال ۱۹۸۹ به پاس پژوهش هایش جایزه کنت ا. می را از کمیته جهانی تاریخ ریاضیات دریافت کرد. او ۳ دختر داشت که از آن میان یکی همچون خودش استاد ریاضیات شد.
سالگرد خروج یا روز استقلال () روزی است که سوری ها در ۱۷ آوریل هرسال جشن می گیرند، این روز به مناسبت خروج آخرین سرباز فرانسوی از سرزمین های سوریه در ۱۷ آوریل ۱۹۴۶ است. جشن های به مناسبت رهایی از تحت الحمایگی. دمشق. دمشق نخستین سال گرد خروج سربازان فرانسوی از این کشور را با رژهٔ نظامی گسترده جشن گرفت.
آیبکس به معنای بز کوهی، اسم رمز برنامه شنود و جاسوسی الکترونیک ارتش شاهنشاهی ایران بود. این پروژه با کمک ایالات متحدهٔ آمریکا در زمان ریچارد نیکسون که دکترین اسلحه بدون نیروی نظامی را دنبال می کرد و همکاری سازمان سیا در ایران اجرا می شد. مبلغ قرارداد ایران با شرکت آمریکایی "راک ول کورپوریشن" که در اجرای این پروژه به ایران کمک می کرده است ۵۰۰ میلیون دلار تخمین زده شده. بر پایهٔ طرح پروژهٔ آیبکس، قرار بود یک سیستم اطلاعاتی در مرزهای ایران مستقر شود که به ایران در دفاع و مقابله با مهاجمان احتمالی کمک کند. همزمان با اجرای این پروژه این گمان در ایران به وجود آمد که شاید از سیستم های استراق سمعی که در این پروژه استفاده می شود برای ضبط مکالمات مردم ایران استفاده شود. همچنین در مراحل اجرایی این پروژه مشکلاتی به وجود آمده بود که موجب برانگیختن شک وتردید در مورد امکان استفاده و به کار انداختن آن شده بود؛ به طوری که این بدبینی ها به خود شاه هم رسیده بود. به گفتهٔ جورج کیو، مأمور سابق سیا در ایران، یکی از دلایل کلیدزدن این پروژه در ایران توسط محمدرضا شاه، نگرانی او از خطر عراق بود و به همین خاطر حاضرشده بود بیش از ۵ میلی
ارد دلار برای زیرنظرگرفتن تحرکات ارتش عراق هزینه کند. او می گوید ۹۰ درصد آیبکس بر عراق متمرکز بوده است و دو ایستگاه مخابراتی این پروژه قادر بوده اند ارتباطات مخابراتی ارتش عراق را شنود کنند. در این پروژه برای تسلط اطلاعاتی بیشتر ایران بر عراق و شنود اطلاعات از دو فروند هواپیمای سی-۱۳۰ استفاده می شده است که با پرواز در نزدیکی مرزهای عراق ضمن جمع آوری سیگنال های مخابراتی این کشور، تا کیلومترها از خاک این کشور را عکس برداری می کرده اند. عبدالله عصر جدید، سرتیپ ارتش در نیروی هوایی شاهنشاهی، فرماندهٔ آیبکس در زمان حکومت شاه در ایران بود. عصر جدید در روز یکم اسفند ۵۷ به دستور سرلشکر محمدولی قرنی بازنشسته شد. ترور کارمندان آمریکایی راک ول. در ماه اوت ۱۹۷۶ میلادی سه نفر از کارکنان کمپانی راک ول به نام های ویلیام کاترل، رابرت کرون گارد و دونالد اسمیت در حالی که در تهران در حال رانندگی بودند هدف ترور قرار گرفتند. یک فولکس واگن قرمز در جلوی خودروی آن ها توقف کرد و یک مینی بوس از عقب به آن ها زد و افرادی با مسلسل های لهستانی خودروی آن ها را به رگبار بستند که در نتیجهٔ آن هرسه کشته شدند. پس از این حادثه تعداد زیادی از کار
مندان آمریکایی که وحشت زده شده بودند از ایران خارج شدند. مهاجمان پس از به رگبار بستن خودروی کارمندان آمریکایی، به سر هر کدام از آن ها یک تیر خلاص زده بودند، اما به رانندهٔ ایرانی خودرو کاری نداشتند. دولت ایران بلافاصله مارکسیست های اسلامی را مسئول ترور معرفی کرد. واشینگتن نیز سه کارمند آمریکایی کشته شده را افرادی فعال در زمینهٔ یک طرح پژوهشی الکترونیک شرکت راکول اینترنشنال معرفی کرد. آیبکس پس از انقلاب ۱۳۵۷. جورج کیو مأمور کهنه کار سیا که به فارسی هم تسلط داشت در مهرماه ۱۳۵۸ با پاسپورتی که به نام خودش صادر شده بود از واشینگتن و از طریق آلمان به ایران سفر کرد. او در این سفر در مورد تحرکات نظامی عراق در مرزهای ایران به ابراهیم یزدی وزیر خارجه پیشین ایران و عباس امیرانتظام هشدار می دهد که به علت بدگمانی های یزدی در مورد آمریکا، اظهارات کیو در مورد نقشهٔ جنگی عراق برای حمله به ایران مورد توجه او قرار نگرفت. به گفتهٔ کیو «روز بعد که انتظام را دوباره دیدم متوجه شدم نه فقط از برنامهٔ جنگی عراق چیزی نمی دانستند بلکه از توانایی ارتش ایران در جمع آوری اطلاعات هم کاملاً بی خبر بودند. او اصلاً در مورد اسم آیبکس یا توانای
ی اش چیزی نشنیده بود.» امیرانتظام این بی خبری مسئولان ایرانی از پروژهٔ آیبکس را تأیید کرده است. مطابق برخی اسناد به دست آمده مانند نامهٔ چارلز نس، کاردار سفارت آمریکا در تهران، این گمان وجود دارد که آمریکا در این زمان سعی داشته است با برقراری روابط صمیمانه تر با سازمان اطلاعاتی آیندهٔ ایران بتواند از قابلیت های اطلاعاتی سامانه های جاسوسی نصب شده در ناحیهٔ کبکان (خراسان) و بهشهر (مازندران) بهره ببرد و از آن ها علیه شوروی استفاده کند. به گفتهٔ کیو، او به مقام های ایرانی پیشنهاد کرده است که پروژهٔ آیبکس را برای زیر نظر گرفتن فعالیت های نظامی عراق دوباره فعال کنند. او خوشبین بوده است که ایران بتواند با توجه به حضور سرتیپ دوم ستاد بهلول سیه سرانی در ایران، بدون کمک مشاوران آمریکایی پروژهٔ شنود را بازفعال کند؛ وی به مدت پنج سال (از سال 1350 تا 1355) فرمانده مخابرات نیروی هوایی بود و در سال 1355 در حمایت از انقلابیون از فعالیت در نیروی هوایی استعفا داد. پس از ماجرای اشغال سفارت آمریکا، اعضای دولت بازرگان از جمله ابراهیم یزدی به سرعت از قدرت کنارزده شدند، یزدی استعفا داد و امیرانتظام نیز به اتهام جاسوسی به حبس ابد مح
کوم شد و مسئلهٔ هشدارهای کیو در آن زمان مسکوت ماند.
باشگاه فوتبال ایبار () یک باشگاه فوتبال اسپانیایی است که در ۳۰ نوامبر ۱۹۷۰ در شهر ایبار، استان گیپوسکوا، منطقه خودمختار باسک تأسیس شده است. این باشگاه که تنها باشگاه فوتبال دارنده استاندارد ایزو ۹۰۰۰ است، در فصل ۱۴–۲۰۱۳ برای اولین بار به بالاترین سطح فوتبال اسپانیا یعنی لالیگا صعود کرد. درفصل ۲۰۱۴–۱۵ ایبار در حالی که در رتبه هجدهم قرار گرفت و عملاً به دسته دوم باید سقوط می کرد، اما با حکم سقوط باشگاه فوتبال الچه به دلیل بدهی از سوی اتحادیه فوتبال اسپانیا، الچه به دست پایین تر فرستاده شد و ایبار در لالیگا باقی ماند. از جمله بازیکنان سرشناسی که سابقه بازی در این باشگاه دارند می توان به ژابی آلونسو ، داوید سیلوا و گوستاوو بلانکو اشاره کرد. باشگاه ایبار هیچ وقت قهرمان لالیگا نشد ولی چندین بار قهرمان لیگ های پایین شده است. این باشگاه در فصل ۲۰۲۰-۲۱ در تلاش برای ماندگار شدن در لالیگا شکست خورد و به سگوندا دیویسیون سقوط کرد. ورزشگاه. ورزشگاه خانگی ایبار ورزشگاه شهری ایپوروا است که ۸۱۶۴ تماشاگر را در خود جای می دهد.
محمدباقر بهبودی (۱۳۰۷ مشهد – ۱۳۹۳ تهران) پژوهشگر دینی و حدیث پژوه ایرانی بود. وی برای نخستین بار، به منظور استخراج صحاح شیعه، به وارسی و اعمال قواعد پرداخته و حاصل آن را برای تمرین طالبان علم الحدیث در کتاب علل الحدیث فراهم آورده است. وی مصحح آثاری مانند بحارالانوار، کنزالعرفان و بخش هایی از تفسیر المیزان و مؤلف کتاب هایی مانند صحیح الکافی و معرفةالحدیث بود. دیدگاه های او در پالایش حدیث و فعالیت هایش در گزینش روایت های معتبر شیعه به ویژه در دهه ۶۰ بحث های بسیار برانگیخت و آثاری محسوس بر دیدگاه معاصران داشت. زندگی. او در ۱۳۲۷ تحصیلات مذهبی خود را در حوزهٔ علمیهٔ مشهد آغاز کرد. وی در نزد اساتید معروف ادبیات آن دوره مانند ادیب نیشابوری دوم، و فقه و اصول را نزد آیت الله سید احمد مدرس یزدی و آیت الله میرزا هاشم قزوینی تلمذ کرد. آنگاه در سال ۱۳۳۳ به شهر قم و حوزه بزرگ شیعه آمد و پس از مدتی تحصیل در این شهر عازم نجف حوزه دیگرشد و از محضر اساتیدی چون آیت الله سید ابوالقاسم خویی و سید محسن حکیم و عبدالهادی شیرازی بهره برد. آنگاه در سال ۱۳۳۵مجدداً به زادگاه خویش برگشت. وی در مصاحبه ای گفته است: «در سال ۱۳۲۷ هـ.ش. در حو
زه علمیه مشهد آغاز به تحصیل کردم. در سالهای سوم و چهارم تحصیل شرحی بر صمدیه و شرحی بر عوامل ملامحسن به عربی نگاشتم که نسخه های دستنویس آن در اختیار برخی از فضلا ماند و اکنون از آنها خبری ندارم ولی در همان زمان کتابی در منطق به نام قاطع البرهان فی علم المیزان و جزوه ای در تجوید و جزوه ای در شرح حال میثم تمار نگاشتم که به چاپ رسید و در اختیار اهل فضل قرار گرفت. پس از فراگیری سطح و اندکی فلسفه به نجف اشرف مشرف شدم ولی به چند علت بیش از دو سال نماندم و به مشهد بازگشتم. از سال ۱۳۳۷هـ. ش. به تهران آمدم و در ابتدا به کار تصحیح نمونه های چاپی (بحار المیزان و…) پرداختم و سپس به کار تحقیق و پژوهش.». آرای محمدباقر بهبودی. از جمله نظرات خاص محمدباقر بهبودی می توان به نحوه مهاجرت قوم بنی اسرائیل از مصر به رهبری موسی بن عمران اشاره کرد که در کتاب نگاهی به تاریخ انبیاء در قرآن اثر محمدباقر بهبودی منتشر شده است: خرابه های شهر ممفیس در سمت غربی رود نیل و کنار قریهٔ جیزه قرار دارد و شمال آن اهرام ثلاثه به فاصله دو فرسخی قرار گرفته اند. این شهر پایتخت فراعنهٔ مصر بوده است. طبیعی است که قدرت فرعونی، بر روی رود نیل پلی بسته باشد
که با آبادی های وسیع و حاصلخیز شرق نیل در ارتباط سالم و مستقیم باشند و چه بسا این پل را موازی با ابوالهول ساخته باشند که واردین از شرق را مرعوب سازند. خانه های بنی اسرائیل در قبلهٔ شهر مجتمع بود. اگر این خانه ها در شرق نیل بوده باشند، کوچ شبانه بنی اسرائیل آسان تر بوده است و اگر در غرب نیل بوده باشند، باید شبانه از پل عبور کنند و راه قدس را در پیش بگیرند. موسی شبانه بنی اسرائیل را کوچ داد و به طرف خلیج سوئز شتاب گرفت تا در حاشیهٔ آن دماغهٔ سینا را دور بزند و با گذشتن از کوه طور و انجام میقات و دریافت ده فرمان، راهی سرزمین موعود گردد. فردای آن روز که لشکریان فرعون به تعقیب آنان حرکت کرند، موسی با قوم بنی اسرائیل در شتاب بود و تا عصر همان روز به اندازهٔ صد کیلومتر مسافت را طی کرده و خود را به شاخهٔ دریای سرخ یعنی خلیج سوئز رسانیده بود. در این موقع بنی اسرائیل گرد و غبار فرعونیان را دیدند و اظهار وحشت نمودند و موسی گفت: انّ معی ربّی سیهدین – پروردگار من همراه من است و به زودی مرا به راه نجات رهنمون خواهد شد. چرا که پیش از آن به او گفته بودند: ان اسر بعبادی فاضرب لهم طریقاً فی البحر یبساً لاتخاف درکاً و لاتخشی –
بندگان مرا با کوچ شبانه به سوی فلسطین رهبری کن و چون به دریای تلخ رسیدی در عرض دریا راهی خشک بزن که نه از رسیدن فرعونیان ترسی وجود دارد و نه از فرو ریختن آب دریا. موسی صبر کرد تا فرعونیان جایگاه آنان را مشخص سازند، آن گاه به فرمان حق عصای خود را بر آب دریا کوبید و آب از دو طرف روی هم سوار شد و همانند کوهی عظیم در دو طرف استوار ماند و در وسط راهی وسیع و خشک پدیدار گردید. موسی فرمان داد و بنی اسرائیل با شتاب هرچه بیش تر از عرض دریا، آن جا که رشته باریکی به دریای تلخ می پیوندد گذشته و فرعون با سپاهیان زبده سوارش فرا رسید و چون دریا را مانند کوه، صاف و هموار و ساکن دید، به تصور آن که درهٔ کوه است، وارد شد و هلاک گردید. ویا در مورد ابراهیم: می گویند نمرود با خبر شد که جوانی به دنیا خواهد آمد که زوال ملک و آیین او به دست او صورت خواهد گرفت. نمرود، فرمود تا نوزادان پسر کشته شوند و لذا مادر ابراهیم فرزند خود را در غاری خارج شهر، دور از اطلاع همگان زایید و پرورش داد، تا نوجوانی شد و در یک شب که برای اولین بار از غار خارج شد و ستاره و ماه و خورشید را نگریست، به تردید افتاد که آیا خدای من ماه است یا خورشید، و با افول ما