Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سنتو استفانو دی سسانیو (به ایتالیایی: Santo Stefano di Sessanio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لاکویلا واقع شده است. خصوصیات. سنتو استفانو دی سسانیو ۳۳٫۱۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۱۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سارنانو (به ایتالیایی: Sarnano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ماچه راتا واقع شده است. خصوصیات. سارنانو ۶۳٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۳۸۹ نفر جمعیت دارد.
ساسینورو (به ایتالیایی: Sassinoro) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بنونتو واقع شده است. خصوصیات. ساسینورو ۱۳٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۶۳۵ نفر جمعیت دارد.
اسکالا (کومونه) (به ایتالیایی: Scala) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سالرنو واقع شده است. خصوصیات. اسکالا ۱۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۴۹۸ نفر جمعیت دارد.
اسکافا (به ایتالیایی: Scafa) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان پسکارا واقع شده است. خصوصیات. اسکافا ۱۰٫۰۹ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۹۷۱ نفر جمعیت دارد و ۱۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ساوا (به ایتالیایی: Sava) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تارانتو واقع شده است. خصوصیات. ساوا ۴۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۶٬۷۷۶ نفر جمعیت دارد و ۱۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر آمفیپولیس خواهرخواندهٔ ساوا (آپولیا) هست.
مالوسکو (به ایتالیایی: Malosco) یک کومونه در ایتالیا است که در ترنتینو واقع شده است. خصوصیات. مالوسکو ۶٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۴۵۳ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اسکورانو (به ایتالیایی: Scorrano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لچه واقع شده است. خصوصیات. اسکورانو ۳۴ کیلومترمربع مساحت دارد ۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اسکوپیتو (به ایتالیایی: Scoppito) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان لاکویلا واقع شده است. خصوصیات. اسکوپیتو ۵۳٫۰۲ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۵۷ نفر جمعیت دارد و ۸۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
همراه زائو فردی غیر از تیم پزشکی و بیمارستانی است که به عنوان پشتیبان مادر در اتاق زایمان حضور می یابد و در طول زایمان برای مادر حمایت مداوم جسمی و عاطفی را فراهم می کند. همراه زائو معمولاً در طی دوران بارداری، زایمان و مراقبت بعد از تولد نیز حضور دارد و به مادر و پدر یاری داده و پشتیبانی های فیزیکی غیر پزشکی و حمایت های روحی لازم را فراهم می کند. همسر، مادر یا فردی مهم مثلاً یک دوست خوب می تواند نقش کمک زایمان را ایفا کند. اگر فرد، شخصی باشد که خودش هم تجربه زایمان طبیعی داشته باشد بهتر است. درد زایمان طبیعی تا چند ساعت قبل از زایمان و در حین زایمان به طول می انجامد و بعد از زایمان مادر خیلی زود به حالتِ قبل خود بر می گردد؛ اما در سزارین درد مادر تا بعد از زایمان همچنان ادامه دارد؛ همچنین خونریزی حین این زایمان خیلی کمتر از سزارین است. زایمان به روش طبیعی به جنین این امکان را می دهد که در روزهای پایانی بیشترین رشد سلول های مغزی، سیستم تنفسی و همچنین کبد را داشته و جنین رشد خود را به خوبی تکمیل کرده باشد. درد زایمان طبیعی برای همه زنان نگران کننده است به همین دلیل مادران باردار برای انتخاب نوع زایمان تردید دا
رند و درک مراحل اولیه از این نوع زایمان برای همه زنان مهم است.
سپینو (به ایتالیایی: Sepino) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کامپوباسو واقع شده است. خصوصیات. سپینو ۶۲٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۰۶۹ نفر جمعیت دارد.
سرنیو (به ایتالیایی: Seregno) یک کومونه در ایتالیا است که در استان مونتزا و بریانتزا واقع شده است. خصوصیات. سرنیو ۱۳٫۰۱ کیلومترمربع مساحت و ۴۴٬۲۹۶ نفر جمعیت دارد و ۲۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر Sant'Agata di Esaro خواهرخواندهٔ سرنیو هست.
سراوتسا (به ایتالیایی: Seravezza) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لوکا واقع شده است. خصوصیات. سراوتسا ۳۹ کیلومترمربع مساحت و ۱۳٬۴۴۰ نفر جمعیت دارد و ۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر Calatorao خواهرخواندهٔ سراوتسا هست.
سرمونتا (به ایتالیایی: Sermoneta) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لاتینا واقع شده است. خصوصیات. سرمونتا ۴۴ کیلومترمربع مساحت و ۹٬۸۳۶ نفر جمعیت دارد و ۲۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سرادی فالکو (به ایتالیایی: Serradifalco) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان کالتانیستا واقع شده است. خصوصیات. سرادی فالکو ۴۱ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۴۲۰ نفر جمعیت دارد و ۵۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر کولفونتن خواهرخواندهٔ سرادی فالکو هست.
سیماکسیس (به ایتالیایی: Simaxis) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اریستانو واقع شده است. خصوصیات. سیماکسیس ۲۷٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۲۰۵ نفر جمعیت دارد.
سیلیوس (به ایتالیایی: Silius) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کالیاری واقع شده است. خصوصیات. سیلیوس ۳۸٫۳۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۳۸۴ نفر جمعیت دارد و ۵۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تتی (به ایتالیایی: Teti) یک کومونه در ایتالیا است که در استان نیورو واقع شده است. خصوصیات. تتی ۴۳٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۷۸۴ نفر جمعیت دارد و ۷۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مسلمانان تامیلی () مردم تامیل زبانی هستند که اسلام دین آن ها است. ۳ – ۴ میلیون مسلمان تامیلی در هند در ایالت تامیل نادو و همسایگی آن، کرالا و Karnataka وجود دارند.
هارکو (به لاتین: Harku) یک منطقهٔ مسکونی در استونی است که در دهستان هارکو واقع شده است. خصوصیات. هارکو ۸۶۸ نفر جمعیت دارد.
سوشما سوآراج (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۶ اوت ۲۰۱۹) سیاستمدار هندی، وکیل سابق دیوان عالی و وزیر کنونی امور خارجهٔ این کشور از ۲۶ مه ۲۰۱۴ است. او که از رهبران حزب بهاراتیا جاناتا است، دومین زنی است که پس از ایندیرا گاندی به وزارت خارجه هند رسیده است. او هفت بار به نمایندگی پارلمان و سه بار به نمایندگی مجمع قانونگذاری هند رسیده. سوشما سواراج در تاریخ در سن ۶۷ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت.
آندره فرانکوین (; )؛ ( – ) یک هنرمند کمیک با نفوذ اهل بلژیک بود که برای خلاقیتش در "گاستون" و "مارسوپیلامی "شناخته شده است. او همچنین کمیک استریپ "اسپیرو و فانتازیو" را از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۹ در دوره ای که بسیاری آن را عصر طلایی می دانند تولید کرد.
«عشق» ترانه ای است توسط خواننده اهل ایالات متحده آمریکا لانا دل ری که در از طریق پالیدور رکوردز و اینتراسکوپ رکوردز بعنوان تک آهنگ پیشگام پنجمین آلبوم استودیویی "شهوت برای زندگی" (۲۰۱۷) وی منتشر شد. ترانه توسط لانا دل ری، بنی بلانکو، امیلی هینی و ریک نولز و با تهیه کنندگی اضافی کایرون منزیس نوشته و تهیه شد. نماهنگ "عشق" در عرض یک هفته بیش از ۱۹ میلیون بازدید به دست آورد. اجراهای زنده. لانا دل ری اولین بار ترانه «عشق» را در جشنواره موسیقی جنوب از جنوب غربی در آستین، تگزاس، ایالات متحده آمریکا در ۱۷ مارس ۲۰۱۷ اجرا کرد.
آدا مارتینا استولسمو هگربرگ (زادهٔ ۱۰ ژوئیه ۱۹۹۵) یک بازیکن و مهاجم زن فوتبال اهل کشور نروژ و نخستین زن برنده توپ طلا است. وی هم اکنون برای باشگاه المپیک لیون و در لیگ برتر فوتبال زنان فرانسه بازی می کند. او پیشتر برای تیم های کلبتن و استابک در تاپسرین بازی می کرد. هگربرگ در تیم ملی جوانان نروژ نیز بازی کرده او اولین بازی خود را برای تیم ملی بزرگسالان نروژ در سال ۲۰۱۱ انجام داد. او در فصل ۲۰۱۸/۱۹ لیگ قهرمانان زنان اروپا موفق شد در ۹ مسابقه ۷ بار دروازه حریفان را باز کند و مقام قهرمانی را هم با تیم خود به دست آورد. وی با 53 گل بهترین گلزن تاریخ لیگ قهرمانان زنان اروپا است. آدا هگربرگ در پی اختلاف بر سر حقوق و شرایط به مدت ۵ سال از بازی برای تیم ملی زنان نروژ خودداری کرد. افتخارات. تیمی. جام زنان نروژ : 2012 لیون لیگ 1فرانسه : 2014–15 ، 2015–16 ، 2016–17 ، 2017–18 ، 2018–19 ، 2019–20 کوپه دو فرانسه : 2014–15 ، 2015–16 ، 2016–17 ، 2018–19 ، 2019–20 لیگ قهرمانان زنان UEFA : 2015–16 ، 2016–17 ، 2017–18 ، 2018–19 ، 2019–20 سوپرجام فرانسه : 2019 کسب مدال نقرهٔ مسابقات فوتبال زنان اروپا در سال ۲۰۱۳ به همراه تیم ملی ن
رتینیت پیگمنتوزا (Retinitis pigmentosa، RP) یا شبکیه آماس رنگیزه ای یک بیماری ارثی است، که باعث اختلال شدید بینایی می شود. رتینیت پیگمنتوزا نام عمومی گروهی از بیماری های عمدتاً وراثتی است که با از میان رفتن تدریجی پاسخ شبکیه، کاهیدگی شبکیه و نازک شدن رگ های آن و تجمع رنگیزه‏ ها و محدود شدن میدان بینایی همراه است در مراحل اولیه فرد در شب دچار مشکل می شود و با پیشرفت بیماری دید فرد در روز هم کاهش می یابد. علت کاهش دید زوال تدریجی گیرنده های نوری شبکیه است. همه گیرشناسی. طبق تحقیقات مقدار فراگیری بیماری ۱ به۴۰۰۰ است و در دنیا حدود یک و نیم میلیون نفر به این بیماری مبتلا هستند. درمان. در حال حاضر روی درمان های آینده نگر، همچون سلول های بنیادی، استفاده از مکمل ها، استفاده از دارو کار می شود. یکی از جدیدترین روش ها که در سال های اخیر متداول شده است استفاده از شبکیه مصنوعی است. این پروتزهای بینایی که توسط چندین شرکت در سراسر دنیا عرضه می شوند، به عنوان پل ارتباطی بین چشم و مغز عمل می کنند.. روش دیگری که پژوهشگران در حال تلاش برای استفاده از آن هستند کریسپر است. آنها از روش کریسپر برای ترمیم جهش ژنتیکی مسئول بیماری ر
تینیت پیگمنتوزا استفاده کردند. کریسپر که یک روش پیشرفتهٔ ویرایش ژن است، پتانسیل بالقوه ای نه تنها برای بیماری های ارثی چشم بلکه برای درمان بیماری های تخریب شبکیه غیر ارثی از خود نشان داده است.
هاکوب باگرادونیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار ارمنی تبار اهل لبنان است.
کِریم باگرادونی ( ؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار، و وکیل ارمنی تبار اهل لبنان است. وی از سال ۱۹۶۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی عضو حزب فالانژ لبنان و القوات اللبنانیه می باشد. وی در سال ۲۰۰۴ در کابینه رفیق حریری سمت وزارت کشور لبنان را برعهده داشت.
پل روبرت ایگناشیوس (; زادهٔ ) یک سیاست مدار ارمنی تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹ میلادی وزیر نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود. زندگی نامه. وی در سال ۱۹۲۰ در گلندیل (کالیفرنیا) به دنیا آمد.
اکبر منتجبی (زاده ۲۸ فروردین ۱۳۴۹ در تهران)، روزنامه نگار اهل ایران است. وی سردبیر روزنامه سازندگی است و پیش از سردبیر هفته نامه صدا بود. وی در بیش ۳۵ روزنامه و مجله کار کرده است. منتجبی فعالیت حرفه ای خود را سال ۱۳۷۴ از مجله زمان آغاز کرد. «زمان» یک نشریه توریستی بود که مدیرمسئول آن غلامحسین معتمدی و سردبیرش سیروس علی نژاد بود و در مؤسسه مطبوعاتی پیام امروز منتشر می شد. پس از دوم خرداد منتجبی به روزنامه های اصلاح طلب رفت. روزنامه نگاری را با روزنامه صبح امروز به مدیریت سعید حجاریان آغاز کرد و بعد از آن به روزنامه های آفتاب امروز، بهار، دوران امروز، حیات نو، نوروز، یاس نو، اعتماد، شرق و دیگر روزنامه های اصلاح طلب رفت. وی دستیار سردبیر در روزنامه اعتماد ملی، هفته نامه شهروند امروز، روزنامه هم میهن، هفته نامه ایراندخت، روزنامه آسمان،هفته نامه آسمان، و روزنامه مردم امروز بود و هم اکنون ضمن آنکه دستیار محمد قوچانی در مهرنامه است، سردبیر هفته نامه صدا است و در شورای سردبیری روزنامه شهروند نیز فعال است. دو بازداشت و آزادی. اکبر منتجبی در ادامه بازداشت های پس از انتخابات بحث برانگیز سال ٨٨، در بامداد ۱۸ بهمن ۱۳۸۹ با
زداشت شد و حدود دو ماه در بازداشت بود. او پیش از بازداشت دبیر سیاسی روزنامه اعتمادملی بود که با مدیریت مهدی کروبی معترض انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ منتشر می شد. در هنگام بازداشت نیز هفته نامه ایران دخت را که متعلق به خانم فاطمه کروبی، همسر مهدی کروبی بود، به همراه محمد قوچانی منتشر می کرد. وی بعد از آزادی از فعالیت مطبوعاتی منع شد. دو سال بعد دوباره به مطبوعات بازگشت و کار خود را با محمد قوچانی ادامه داد. سال ۱۳۹۱ مجددا فشارهای امنیتی بر مطبوعات از سوی دولت احمدی نژاد افزایش یافت و در بهمن ماه آن سال اکبر منتجبی مجدداً به همراه ۲۰ روزنامه نگار دیگر بازداشت شد. سه روز بعد از بازداشت جمعی روزنامه نگاران، وزارت اطلاعات در اطلاعیه ای از بازداشت روزنامه نگاران دفاع و تهدید کرد در روزهای آینده برخی دیگر از روزنامه نگاران و خبرنگاران را بازداشت خواهد کرد. با این حال اکبر منتجبی شب سال نو آزاد شد و یک ماه قبل از انتخابات ریاست جمهوری دوره دهم فعالیت مطبوعاتی خود را آغاز کرد. در انتخابات ریاست جمهوری حسن روحانی پیروز شد و فشارهای امنیتی بر روزنامه نگاران کاهش پیدا کرد. بازداشت در تحریریه آسمان. نیروهای امنیتی یکشنبه هش
تم بهمن ۱۳۹۱ به تحریریه هفته نامه آسمان وارد شدند و ضمن بازداشت اکبر منتجبی به جرم نشر اکاذیب و نشر اخبار جعلی وی را بازداشت کردند. حسین یاغچی و محمدجواد روح از اعضای تحریریه این هفته نامه نیز در روزهای بعد بازداشت شدند.
تریپل کنسرتو (به آلمانی: Tripelkonzert، به انگلیسی و فرانسوی: Triple Concerto) اثری در فرم کنسرتو از لودویگ فان بتهوون، در دو ماژور، اُپوس ۵۶، که برای ویولن، ویولنسل، پیانو و ارکستر در دو ماژور تصنیف شده است. بتهوون این اثر را در سه موومان در سال ۱۸۰۳ و همزمان با سمفونی سوم (اروئیکا) ساخت و مؤسسهٔ برایتکُپْف و هِرتِل آن را در ۱۸۰۴ منتشر کرد. این اثر تنها کنسرتوی بتهوون است که برای بیشتر از یک ساز سولو نوشته شده است. تاریخچه. آنتون شیندلر زندگی نامه نویس بتهوون اظهار می دارد که این کنسرتو برای آرشیدوک رودولف نوشته شده است. «رودولف» که شاگرد بتهوون بود و تحت آموزش وی به نوازنده و آهنگساز کاملی تبدیل شده بود، آن زمان در اواسط نوجوانی به سر می برد. به نظر می رسد که قابل قبول است که هدف بتهوون ایجاد یک قسمت جذاب اما نسبتاً آسان برای پیانوی باشد که توسط دو تکنواز بالغ و ماهر دیگر پشتیبانی شود. با این وجود هیچ سابقه ای از اجرای این اثر توسط «رودولف» در دست نیست و تا سال ۱۸۰۸ در «کنسرت های تابستانی وین» در معرض اجرای عمومی قرار نگرفت و هنگامی که منتشر شد، به «شاهزاده لوبکوویتز» اهدا شد. بتهوون مشخصاً در فرم سمفونی کُ
نسِرتانت اثری ننوشت؛ اما برخی موسیقی شناسان معتقدند که تریپل کنسرتوی او نزدیک ترین اثرِ آهنگساز به این فرم است. سازبندی. سازهای استفاده شده در این اثر علاوه بر تکنوازی ویولن، ویولنسل، پیانو، شامل: ۱ فلوت، ۲ ابوا، ۲ کلارینت، ۲ فاگوت، ۲ هورن، ۲ ترومپت، تیمپانی و ارکستر زهی است. مدت زمانِ اجرای این اثر، به طور معمول، حدود ۳۷ دقیقه است. موومان ها. این کنسرتو در فرم کلاسیک است، ویلنسل و پیانو نقش بیشتری دارند و ویولن از اهمیت کمتری برخوردار است. کنسرتو در سه موومان ساخته شده است: موومان اول. موومان اول در دو ماژور و با سرعتی معتدل در ریتم مارش است که شامل پاساژهای تکنوازی، تکرارهای گاه به گاه، واریاسیون و تم های متنوع است. ویژگی مشترک در آن یک ریتم متمرکز (کوتاه، بلند/کوتاه، بلند) است که فضایی لطیف و دلهره آور را به وجود می آورد که دقیقاً «قهرمانانه» نیست، اما می توانست شخصیتی شیک و با عزت را به شنوندگان معاصرش منتقل کند و شاید اشاره ای به آن داشته باشد. شریف بودن و «جوانمردی»، عنصری محبوب بود که در آن زمان به رمان ها، نمایشنامه ها، اپراها و تصاویر راه یافته بود و تریپل کنسرتو نیز در بسیاری موارد این نقش را همراهی
می کند. در این موومان تکنواز ویلنسل مانند دو ساز دیگر با «تم اول» وارد می شود. اولین موردی که در موومان اول غیر معمول است، حرکت کرشندوی تدریجی ارکستر است که با «تم اول» وارد اکسپوزیسیون می شود و سپس تکنوازها هم، تم را معرفی می کنند. دومین موردی که غیر معمول بود این است که در «اکسپوزیسیون» به جای اینکه به سل ماژور مدگردی شود، بر خلاف انتظار به لا مینور می رود. این موومان حدودِ شانزده تا نوزده دقیقه طول می کشد. موومان دوم. موومان دوم آهسته و در لا بمل ماژور است. یک گام ماژور که بدون توقف به فینال (یا موومان سوم) وصل می شود. ویولنسل و ویولن حرکاتِ ملودیک را بین خود به اشتراک می گذارند، در حالی که پیانو همراهی محتاطانه ای را با آن ها ارائه می دهد. موومان حدود پنج تا شش دقیقه طول می کشد. موومان سوم. موومان سوم را نت های مکررِ دراماتیک با رقص پولونز (همچنین رقص پولکا) آغاز می کنند. نمادی از یک مُدِ اشرافی از دوران ناپلئونی است که بدین ترتیب این کنسرتو را با حفظِ شخصیتِ «سرگرمی مودبانه»، با مرکزیتِ تمی در مینور، همچنین در یک ریتم کلی از بولرو (و البته پولونز)، موومان نهایی را قابل شنیدن می کند. این موومان حدود سیزد
ه تا چهارده دقیقه طول می کشد.
نوک پا فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی متیو برایت است. در این فیلم بازیگرانی همچون گری الدمن، کیت بکینسیل، متیو مک کانهی، پاتریشا آرکت، پیتر دینکلیج، بریجت پاورز، مایکل جی اندرسون، آلکسا نیکلاس، دبی لی کارینگتن ایفای نقش کرده اند.
بابنوسه (به عربی: بابنوسة) یک منطقهٔ مسکونی در سودان است. خصوصیات. بابنوسه ۳۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بنتیو (به لاتین: Bentiu یا Bantiu) یک شهر در سودان جنوبی است که در ایالت لیک شمالی واقع شده است. خصوصیات. بنتیو ۶٬۵۰۸ نفر جمعیت دارد و ۳۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. آموزش. در آینده قرارست دانشگاهی بنام دانشگاه شمال غربی نیل (Western Upper Nile) در این شهر ساخته شود.
حلایب (به عربی: حلایب) یک شهرک در مصر است که در مثلث حلایب واقع شده است. این شهر که در کنار دریای سرخ قرار دارد یکی از مناطق مورد مناقشه مصر و سودان است.
ما مارشال هستیم یک فیلم زندگی نامه ای، ورزشی و درام آمریکایی محصول سال ۲۰۰۶ به کارگردانی جوزف مک گینتی نیکول است. در این فیلم بازیگرانی همچون متیو مک کانهی، متیو فاکس، ایان مک شین، آنتونی مکی، کیت مارا، جنیوری جونز، برایان گراتی، دیوید استراترن، ویلبور فیتزجرالد، رابرت پاتریک و کیمبرلی ویلیامز-پیزلی ایفای نقش کرده اند. این فیلم عواقب سقوط هواپیمای سال ۱۹۷۰ را به تصویر می کشد که ۷۵ نفر کشته شدند: ۳۷ بازیکن تیم فوتبال تاندرینگ هرد دانشگاه مارشال، پنج مربی، دو مربی ورزشی، مدیر ورزشی، ۲۵ تقویت کننده و پنج نفر خدمه هواپیما.
سَواکِن (به عربی: سواکن، به زبان بجه: Oosook) شهری بندری در شمال شرق سودان، در کرانه های باختری دریای سرخ است. سواکن در ایالت دریای سرخ سودان واقع شده است. این شهر که پیشتر بندر اصلی منطقه بود، اکنون جایگاه ثانویه ای نسبت به پورت سودان دارد که حدود ۴۸ کیلومتر در شمال آن واقع شده است. سواکن در گذشته به عنوان نمادی از شکوه و تجمل قرون وسطایی در دریای سرخ شناخته می شد، اما شهر قدیمی که از مرجان ساخته شده بود، اکنون در ویرانی به سر می برد. در سال ۱۹۸۳، شهر تاریخی مجاور آن به نام «الجیف» جمعیتی برابر با ۱۸٬۰۳۰ نفر داشت و در سال ۲۰۰۹ جمعیت آن حدود ۴۳٬۳۳۷ نفر برآورد شد. کشتی های مسافربری به طور روزانه از سواکن به جده در عربستان سعودی رفت و آمد می کنند. ریشه شناسی. نام سواکن در زبان بجه "Oosook" است. احتمالاً این نام از واژه عربی "سوق" به معنی بازار گرفته شده است. در زبان بجه، حالت مکانی آن "isukib" است که ممکن است منشأ نام سواکن باشد. در نمودارهای دریانوردی اواخر قرن نوزدهم، این نام به صورت "Sauakin" نوشته می شد، اما در مطبوعات عمومی "Suakim" غالب بود. تاریخچه. دوران باستان. احتمال می رود سواکن همان بندر "امید نیک"
یا "Limen Evangelis" باشد که بطلمیوس توصیف کرده و آن را بندری دایره ای شکل در انتهای یک آبدره طولانی معرفی کرده است. با این حال، تحت حاکمیت امپراتوری بطلمیوسی و امپراتوری روم، بندر اصلی دریای سرخ برنیس در شمال بود. با ظهور خلافت اسلامی، تجارت ابتدا به سمت حجاز و سپس به سمت خلیج فارس تغییر مسیر داد. دوران قرون وسطی. با فروپاشی خلافت عباسیان و ظهور خلافت فاطمیان، تجارت به سوی بندرهای دیگری مانند القصیر و عیذاب منتقل شد که با هند تجارت می کردند و زائران آفریقایی را برای حج به مکه می بردند. سواکن برای نخستین بار در قرن دهم میلادی توسط ابومحمد همدانی نام برده شد که آن را شهری کهن توصیف کرد. در آن زمان، سواکن سکونتگاهی کوچک برای مردم بجه بود، اما پس از رها شدن بندر بادی در جنوب آن، به تدریج گسترش یافت. جنگ های صلیبی و حملات مغول باعث افزایش تجارت در این منطقه شد و شواهدی از حضور بازرگانان ونیزی در سواکن و مصوع از قرن چهاردهم میلادی وجود دارد. یکی از حاکمان سواکن به نام علاءالدین الاسبعانی با ضبط اموال بازرگانانی که در دریا غرق شده بودند، خشم سلطان مملوکی ظاهر رکن الدین بیبرس بندقداری را برانگیخت. در سال ۱۲۶۴، فرمان
دار شهرستان قوص و ژنرال او، اخمین علاءالدین، با حمایت بندر عیذاب به سواکن حمله کردند و الاسبعانی مجبور به فرار از شهر شد. خصومت میان این دو بندر به حدی بود که پس از ویرانی عیذاب توسط سلطان برسبای در سال ۱۴۲۶، پناه جویانی که به جای دنقله کهن به سواکن گریختند، همگی کشته شدند. با وجود تسلیم رسمی شهر به سلطنت ممالیک در سال ۱۳۱۷، اوجی اس گرافورد معتقد بود که این شهر تا قرن ۱۳ همچنان یکی از مراکز مسیحیت باقی مانده بود. مهاجران مسلمان مانند بنی کنز به تدریج این وضعیت را تغییر دادند: ابن بطوطه گزارش می دهد که در سال ۱۳۳۲، یک «سلطان» مسلمان به نام شریف زید بن ابی نمّی بن عجلان، که فرزند یکی از اشراف مکه بود، در سواکن حکومت می کرد. بر اساس قوانین ارثی منطقه، او رهبری محلی را از دایی های بجه ای خود به ارث برده بود. با تضعیف قدرت ممالیک در اواخر قرن ۱۴، قبیله حدارب کنترل شهر بندری را به دست گرفت و آن را به پایتخت خود تبدیل کرد. سواکن سپس به عنوان مهم ترین بندر شمال شرق آفریقا در امتداد دریای سرخ شناخته شد. در قرن پانزدهم، سواکن برای مدت کوتاهی بخشی از سلطنت عدل بود. در سال ۱۵۱۳، پرتغالی ها سواکن را محاصره کردند و در سال
۱۵۴۱ طی نبردی برای مدت کوتاهی آن را تصرف کردند. دوران عثمانی. پس از فتح مصر توسط امپراتوری عثمانی در سال ۱۵۱۷، امپراتوری عثمانی به قدرت اصلی در دریای سرخ تبدیل شد. پس از یک دوره کوتاه از کشمکش های عثمانی-پرتغالی در دریای سرخ، ازدمیر پاشا در اوایل دهه ۱۵۵۰ سواکن را اشغال کرد. اگرچه کنترل آن به طور شل و نه کاملاً مستحکم بود، اما این وضعیت تا سال ۱۵۵۵ ادامه یافت، زمانی که استان عثمانی «حبش» تأسیس شد و اقامتگاه پاشای آن در سواکن قرار گرفت. عثمانی ها دو مسجد اصلی شافعی و حنفی را بازسازی کردند، دیوارهای قلعه را تقویت کردند و جاده ها و ساختمان های جدیدی احداث نمودند. از آنجا که کاوشگران پرتغالی مسیر دریایی در اطراف آفریقا را کشف و بهبود بخشیدند و عثمانی ها نتوانستند این تجارت را متوقف کنند، بازرگانان محلی شروع به ترک شهر کردند. با این وجود، مقداری از تجارت با پادشاهی فنج ادامه یافت، اما تا قرن های ۱۸ و ۱۹، جهانگرد سوئیسی یوهان لودویگ بورکارت گزارش داد که دو سوم خانه های سواکن ویران شده اند. در سال ۱۸۶۵، خدیو اسماعیل پاشا کنترل سواکن را از عثمانی ها دریافت کرد و تلاش کرد تا آن را احیا کند. مصر خانه های جدید، آسیاب ها
، مساجد، بیمارستان ها و یک کلیسا برای مهاجران قبطی ساخت. حکومت بریتانیا. ارتش بریتانیا در سال های ۱۸۸۳–۱۸۸۵ در سواکن درگیر شد و هربرت کیچنر در این دوره فرمانده نیروهای ارتش مصر بود. سواکن مقر فرماندهی او بود و نیروهای او در برابر محاصره طولانی در آنجا مقاومت کردند. نیروهای استعماری استرالیا در ویکتوریا قایق اژدرافکن اچ ام وی اس چیلدرز و ناوچه توپدارهای اچ ام وی اس ویکتوریا (۱۸۸۴) و اچ ام وی اس آلبرت را که در ۱۹ مارس ۱۸۸۴ در مسیر تحویل از بریتانیا به سواکن رسیدند، پیشنهاد کردند، اما پس از انتقال درگیری ها به خشکی، آزاد شدند. این نیروها در ۲۳ مارس حرکت کرده و در ۲۵ ژوئن ۱۸۸۴ به ملبورن رسیدند. یک نیروی نظامی اساساً غیرنظامی متشکل از ۷۷۰ نفر از نیو ساوت ولز، از جمله تعدادی از یگان دریایی، در مارس ۱۸۸۵ به سواکن رسیدند و تا اواسط ماه مه خدمت کردند. پس از شکست دولت مهدی، بریتانیا ترجیح داد به جای درگیر شدن در بازسازی گسترده و توسعه ای که برای هم تراز کردن سواکن ضروری بود، پورت سودان جدید را توسعه دهد. تا سال ۱۹۲۲، آخرین نیروهای بریتانیایی این منطقه را ترک کردند. قرن ۲۱. از سال ۲۰۰۰، سازمان ملی آثار و موزه های سودان
تحقیقات خود را در مورد تاریخ سواکن انجام داده و این تاریخ را مستند کرده است. در سال ۲۰۲۲، پروژه آنلاین Sudan Memory عکس های تاریخی، نقشه های معماری و یک بازسازی سه بعدی از این شهر را در وب سایت خود منتشر کرد. در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۸، به عنوان بخشی از روند عادی سازی روابط با سودان، ترکیه یک اجاره ۹۹ ساله برای جزیره سواکن دریافت کرد. ترکیه قصد دارد بندر ویران شده عثمانی در این جزیره را بازسازی کند. در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۲، حدود ۱۵٬۰۰۰ گوسفند در غرق شدن کشتی "بدر ۱" در بندر سواکن غرق شدند. ساختمان های سواکن. شرح دقیقی از ساختمان های سواکن، از جمله نقشه های اندازه گیری شده و طرح های دقیق، در کتاب "The Coral Buildings of Suakin: Islamic Architecture, Planning, Design and Domestic Arrangements in a Red Sea Port" نوشته ژان-پی یر گرینلاو، انتشارات Kegan Paul International، ۱۹۹۵، موجود است. اقلیم. سواکن دارای اقلیم بیابانی بسیار گرم (سامانه طبقه بندی اقلیمی کوپن BWh) با تابستان های به شدت گرم و مرطوب، اما خشک، و زمستان های بسیار گرم است. میزان بارندگی حداقل است، مگر از اکتبر تا دسامبر که بادهای شرقی می توانند بارش های گهگاه را به ه
مراه داشته باشند: در نوامبر ۱۹۶۵، حدود بارندگی ثبت شد، اما در کل سال از ژوئیه ۱۹۸۱ تا ژوئن ۱۹۸۲، تنها بارندگی گزارش شد.
واراب (به لاتین: Warrap، عربی: واراب) یک ایالت در سودان جنوبی است که مرکز آن کوایوک می باشد.
بخش مرکزی، یکی از بخش های شهرستان سرخه در استان سمنان ایران است. مرکز این بخش، روستای لاسجرد است. تقسیمات کشوری. شهر: سرخه جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان سرخه برابر با نفر بوده است.
کوایوک (به لاتین: Kuajok) یک شهر در سودان جنوبی است که در ایالت واراب واقع شده است. خصوصیات. کوایوک ۷۸٬۱۱۱ نفر جمعیت دارد و ۴۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تونج (به لاتین: Tonj) یک شهرک در سودان جنوبی است که در واراب واقع شده است. خصوصیات. تونج ۱۷٬۳۴۰ نفر جمعیت دارد و ۴۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
وادی حلفا (به عربی: وادی حلفا) یک شهر در سودان است که در شمالیه واقع شده است. خصوصیات. وادی حلفا ۱۵٬۷۲۵ نفر جمعیت دارد.
بوچیر، روستایی در دهستان بوچیر بخش مرکزی شهرستان پارسیان در استان هرمزگان ایران است. این روستا، مرکز دهستان بوچیر است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳٬۳۸۲ نفر (۹۲۹ خانوار) بوده است.
گوگریال (به لاتین: Gogrial) یک شهر در سودان جنوبی است که در ایالت واراب واقع شده است. خصوصیات. گوگریال ۴۴٬۶۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ام بادر (به عربی: أم بادر) یک شهرک در سودان است که در کردفان شمالی واقع شده است. خصوصیات. ام بادر ۱۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۶۹۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
داسبیو یک شهرک در جیبوتی است که در منطقه علی صبیح واقع شده است. خصوصیات. داسبیو ۷۰۰ نفر جمعیت دارد و ۵۸۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
جوبیتو یک شهرک در جیبوتی است که در منطقه علی صبیح واقع شده است. خصوصیات. جوبیتو ۱٬۴۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
جلیل یک منطقهٔ مسکونی در جیبوتی است که در منطقه علی صبیح واقع شده است. خصوصیات. جلیل ۵۷۶ نفر جمعیت دارد و ۸۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اسامو (به عربی: أسامو) یک شهرک در جیبوتی است که در منطقه علی صبیح واقع شده است. خصوصیات. اسامو ۵۰۰ نفر جمعیت دارد و ۷۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
جویستی یک روستا در جیبوتی است که در منطقه علی صبیح واقع شده است. خصوصیات. جویستی ۵۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ایوان بلاس (؛ زادهٔ ) یک وبلاگ نویس، ویراستار و افشاگر اطلاعات تلفن اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای افشای بین المللی اطلاعات یک سری از گوشی های هوشمند و تبلت های متعدد در توییتر، از ژوئیه ۲۰۱۲ تا اوت ۲۰۱۴ به شهرت رسید، که او را به یک منبع قابل اعتماد برای بسیاری از روزنامه نگاران فناوری ساخته است. بلاس در ۳ اوت ۲۰۱۴ در توییتر بازنشستگی خود را از افشای اطلاعات گجت ها اعلام کرد، هرچند که او به زودی دوباره به افشای اطلاعات رو آورد.