Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. تخریب. بیمارستان مسیحی آمریکایی تبریز تا سال ۱۳۵۲ کماکان دایر بود که در آن سال این بیمارستان قدیمی با بنای تاریخی آن توسط دانشگاه تبریز خریداری شده و این بیمارستان مستطیل شکل با عمارت قدیمی تخریب شده و به جای آن ساختمان تاریخی، دانشکده پرستاری و مامایی زیر نظر دانشگاه علوم پزشکی تبریز احداث شد. در روبروی بیمارستان آمریکایی، ساختمانی قدیمی با معماری آمریکایی وجود دارد که اکنون در تملک خانوادهٔ زرخواه است. این عمارت محل سکونت پزشکان و مدرسه عالی پرستاری آمریکایی بود که سالانه ۳۰ نفر از این مدرسه عالی دخترانه پرستاری فارغ التحصیل شده و در خدمات درمانی و بیمارستانی مشغول انجام وظیفه می شدند.
بخش کوکرین (به انگلیسی: Cochrane District) یک سکونتگاه مسکونی در کانادا است که در انتاریو واقع شده است. خصوصیات. بخش کوکرین ۸۱٬۱۲۲ نفر جمعیت دارد.
تمایلات بازار طرز برخورد عموماً غالب سرمایه گذاران در خصوص سیر مورد انتظار قیمت ها در یک بازار است. این گرایش مجموعی از عوامل بنیادین و تکنیکی، از جمله پیشینهٔ قیمت، گزارش های اقتصادی، عوامل فصلی و وقایع ملی و جهانیست. برای مثال، اگر سرمایه گذارانی انتظار حرکت صعودی قیمت ها در بازار بورس را داشته باشند، به رویکرد گاوی گفته می شود. در مقابل، اگر رویکرد بازار خرسی باشد، بیشتر سرمایه گذاران انتظار حرکت نزولی قیمت ها را دارند. رویکرد بازار معمولاً نشانگری مخالف خوانانه دانسته می شود: آنچه بیشتر مردم انتظارش را دارند چیزیست که خوب است علیهش شرط بست. رویکرد بازار به این دلیل مورد استفاده قرار می گیرد که باور بر این است نشانگر خوبی در خصوص حرکت های بازار است، خصوصاً وقتی بسیار شدید باشد. رویکرد گاوی معمولاً با بالاتر رفتن بازار بیش از حد معمول دنبال می شود، و بالعکس. این نامگذاری بر اساس رفتار این دو حیوان در نزاع صورت گرفته است. گاو در نزاع سرش را بالا می گیرد و خرس در نزاع سرش را پایین می آورد. در عکس مجسمه ها ملاحظه نمائید.
قاضی ملا محمد کریم معروف به قاضی گه وره و متخلص به کوثر (۱۸۴۶ در سقز - ۱۹۱۰ در سقز) شاعر و روحانی اهل سنت کُرد اهل ایران، از شخصیت های سیاسی دوره سلطنت ناصرالدین شاه قاجار و از طرفداران مشروطه در ایران بوده است. زندگی. قاضی ملا محمد کریم در سال ۱۸۴۶ (۱۲۶۳ هجری قمری) در سقز به دنیا آمد. او تحصیلات خود را در شهرهای سقز، بوکان و بانه نزد علمای دینی وقت همچون ملا محمد، ملا عبدالاسلام، ملا محمدشریف و ملا محمد عبدالله پیره باب و ملا علی ترجانی زاده گذراند و پس از اتمام تحصیل به شغل قضاوت و تدریس مشغول گشت. او پس از مدتی به شیخ الاسلام ملقب شد. عمر فاروقی در کتاب "نظری به تاریخ و فرهنگ سقز کردستان" او را یکی از رهبران مردم سقز در دوران مشروطیت معرفی کرده که در زمان ناصرالدین شاه مشکلات و مسائل مردم را به دربار گزارش می کرده و در زمان مظفرالدین شاه نیز اعتراضات مردم را علیه استبداد قاجار رهبری می کرده است. بابا مردوخ روحانی وی را از مریدان شیخ و طریقه نقشبندیه معرفی کرده و در خصوص طبع شعری وی نوشته است: قاضی ملا محمد کریم در سال ۱۹۱۰ (۱۳۲۸ قمری) در سن ۶۵ سالگی در سقز درگذشت. آثار. قاضی کوثر به دو زبان فارسی و عربی اش
عاری از خود به جای گذاشته است. تخلص وی در شعر "کوثر" بود. وی همچنین در خوشنویسی نیز تبحر داشته است. مجموعه ای از اشعار و نامه های قاضی کوثر توسط محمدکریم شیخ الاسلامی، بهروز شیخ الاسلامی و گلاویژ شیخ الاسلامی گردآوری شده است که در سال ۱۳۹۵ به چاپ رسید و در سقز رونمایی شد. این کتاب با مشخصات زیر به چاپ رسیده است. یادبود. یک مدرسه دولتی دخترانه مقطع متوسطه اول در شهر سقز در یادبود وی به نام مدرسه قاضی کوثر نام گذاری شده است.
فرهنگنامه ایران (با نام قبلی «فرهنگنامه ایران باستان») و با زیرعنوان «دانشنامه فرهنگ و تمدن ایران و پیرامون آن» یک دانشنامه به زبان فارسی با موضوع ایران است. فرهنگنامه ایران به مطالب و موضوع هایی می پردازد که با فرهنگ و تمدن ایران و پیرامون آن در پیوند است. محدوده زمانی این فرهنگنامه از دوران پیش از تاریخی تا اواخر عصر قاجار است. موضوع مدخل های این فرهنگنامه عبارتند از: دوره های باستان شناسی، سکونتگاه ها، آثار و بناهای باستانی، سنگ نگاره ها، خط ها و زبان ها، کتیبه ها و متون کهن، متون ادبی و علمی، شخصیت های تاریخی و اسطوره ای، نام های اوستا و شاهنامه، هنرمندان، ادیبان و شاعران، جشن ها و گردهمایی های مردمی، مناسبت های تقویمی و باورهای کیهانی، هنرهای مردمی و صنایع دستی، موسیقی و خوشنویسی، اوزان و مقیاس ها، تاریخ نامه ها و جغرافی نامه ها، تاریخ نگاران و جغرافی نویسان، شرق شناسان، سفرنامه نویسان و به خصوص مظاهر هویت ایرانی در قبال یونسکو و آنچه به میراث فرهنگی ناملموس و مرکز مطالعات منطقه ای حفاظت از آن مرتبط است. به گفته خبرگزاری کتاب ایران نسخه مخصوص نوجوانان یکی از برنامه های در دست اجرای فرهنگنامه ایران است. م
شخصات. ویرایش نخست و اصلی این فرهنگ در سال ۱۳۹۲ به پایان رسید. در این فرهنگنامه تلفظ کلمات و سرواژه ها با استفاده از زیر و زبرهای استاندارد خط و زبان فارسی نوشته شده اند. گفته شده که فرهنگنامه ایران اثری غیروابسته است که از بودجه یا حمایت دولتی یا نهادی استفاده نمی کند. اما به نظر می رسد انتشارات آگاه در چاپ و نشر آن همکاری داشته است. این فرهنگنامه دارای ۵۰۰۰ مدخل ایران شناسی است و در نگارش آن از ۵۰۰ قطعه عکس استفاده شده است. برخی دیگر از ویژگی های این فرهنگنامه عبارت است از: نسخهٔ آنلاین فرهنگنامه ایران فاقد تمامی مدخل ها و متن کامل آن ها است. همچنین نسخهٔ آنلاین بدون تصویرهای منتشر شده در نسخهٔ چاپی است. عده ای این را نقصان نسخهٔ آنلاین می شمارند و معتقدند تمامی کتاب های مرجع می باید دارای نسخهٔ آنلاین کامل و رایگان باشند.
بهمن، ریزش بهمن یا برف کوچ جریان سریع توده ای از برف است که در سراشیبی تپه ها، کوه ها و دره ها به حرکت درمی آید و معمولاً در حرکت به پایین، برف بیشتری با آن همراه می شود. ریزش بهمن می تواند در هر کوهی که دارای بارش برف است و در هر فصلی اتفاق بیفتد، هرچند بیشتر بهمن ها در زمستان و بهار رخ می دهند. در مناطق کوهستانی ریزش بهمن از جدی ترین خطرات طبیعی جانی و مالی محسوب شده و تلاش زیادی برای کنترل آن صورت می گیرد. بیشتر بهمن ها به شکل طبیعی فرو می ریزند، اما طبق آمارها حدود ۹۰ درصد افرادی که هنگام فعالیت های مختلف در کوهستان قربانی بهمن شده اند، در بهمنی گرفتار شده اند که خود، همراهان یا دیگرانی در نزدیکی آن ها در شروعش نقش داشته اند. بهمن ها در انواع مختلف خود به رغم وجود برخی شباهت ها، از جریان گل ولای، رانش زمین، لغزش سنگ ها و فروریختن یخچال ها متمایز هستند. طبقه بندی های مختلفی برای انواع بهمن بسته به زمینهٔ مورد استفاده از آن وجود دارد. بهمن ها را می توان با اندازه، پتانسیل تخریب، مکانیسم شروع، ترکیب و پویایی شناسی (دینامیک) آن ها توصیف کرد. شکل گیری بهمن. عبارت شکل گیری بهمن (یا تشکیل، Formation) ممکن است با
عوامل شروع بهمن (یا تحریک، Trigger) تداخل معنایی پیدا کند. به همین دلیل لازم است تعریفی دقیق و متمایز از این دو صورت گیرد: «شکل گیری بهمن» نیازمند ترکیبی از این عناصر طبیعی است: برف انباشته شدهٔ ناپایدار، شیب کافی و شرایط جوی تسهیل کننده (به نام «عناصر سه گانهٔ بهمن» که در ادامهٔ مقاله توضیح داده شده اند). بدیهی است بدون وجود ترکیب مناسبی از این سه عامل، بهمنی رخ نخواهد داد. درصورت وجود شرایط مساعد برای شکل گیری بهمن (ترکیب مناسبی از عناصر سه گانهٔ بهمن)، «شروع بهمن» (لحظه ای که بهمن به حرکت درمی آید) می تواند به یکی از این دو شکل اتفاق بیفتد: بر همین اساس، این واقعیت آماری که حدود ۹۰ درصد قربانیانِ بهمن در کوه گرفتار بهمن خودساخته شده اند بدین معناست که شرایط طبیعیِ تشکیل بهمن (ترکیب عناصر سه گانه) مهیا بوده، اما شروع بهمن نه خودبه خودی، بلکه با دخالت عامل انسانی بوده است (از جمله بر اثر نیروی وزن و ضربهٔ ناشی از حرکت در برفِ ناپایدار). به بیان دیگر، در غیاب عامل انسانی (اسکی باز، کوهنورد،...)، بهمن در این شرایط یا با تشدید عوامل طبیعی دیر یا زود به شکل خودبه خودی فرو می ریزد، یا این که اساساً تحت تأثیر دیگ
ر عوامل طبیعی، رخدادش به تعویق می افتد (از جمله افزایش پایداریِ برف با گذر زمان). لذا هر جا که از وقوع بهمن مرگبار یا خطر بالقوهٔ آن صحبت می شود، توجه به نقش مجزای عوامل طبیعی و انسانی در شکل گیری و تحریک (شروع) آن بسیار مهم است. در کنار این عوامل شناخته شده، آنچه در بسیاری از منابع معتبر به عنوان باور غلط دربارهٔ بهمن دانسته می شود، وقوع آن بر اثر صوت است. بر خلاف تصور رایج، بهمن ها با صوت متعارف (از جمله صدای انسان) شروع نمی شوند. فشار ناشی از امواج صوت به اندازه ای نیست که بتواند باعث تحریک (شروع) بهمن شود؛ مگر صداهای بسیار بلند، مثلاً ناشی از انفجار در فاصله ای نزدیک. باورهای غلطی از این دست می توانند اثرات مخربی داشته باشند؛ از جمله این که افراد به جای استفاده از منابع معتبر و علمی برای شناختن شرایط اصلی و عوامل واقعی مؤثر در تشکیل و شروع بهمن و کسب دانش عملی لازم برای پرهیز از آن، این پدیدهٔ پیچیده را ساده سازی کنند و عوامل وقوع بهمن های مرگبار را به مثلاً عدم سکوت افراد در زمان حادثه یا موارد فرعی و کم اهمیتی از این دست تقلیل دهند. نکتهٔ مهم دیگر، توجه به تفاوت ها در عامل انسانیِ وقوع بهمن بین کشورها و
مناطق مختلف است. اکثر افرادی که در کوه های مناطقی چون آلپ، نروژ و آمریکای شمالی درگیر بهمن می شوند، اسکی بازان هستند (به ویژه در شاخهٔ کوهنوردی با اسکی یا اسکی تورینگ). این افراد معمولاً آموزش های لازم را در زمینهٔ شناخت بهمن و نجات از آن گذرانده اند و تجهیزات ضروری نجات از بهمن را نیز به همراه دارند. به علاوه، سرعت حرکت بالا می تواند شانس اسکی باز را برای فرار از بهمن (یا دست کم درگیری کمتر با آن) افزایش دهد. حال آن که در مناطقی مانند ایران، تعداد اسکی بازانی که از دانش و تجهیزات ویژهٔ بهمن برخوردارند در مقابل انبوه افرادی که در شرایط برفی به کوهستان می روند بسیار ناچیز است. حرکت معمولاً کند کوهنوردان که اغلب با برف کوبی همراه است، می تواند درجهٔ تأثیر عامل انسانی در شروع بهمن و احتمال گرفتارشدن در آن را به شدت بالا ببرد (برف کوبی باعث ضربه و فشار مکرر و ایجاد گسیختگی عمیق در برف و تضعیف تکیه گاه آن می شود؛ شیوه ای که در بسیاری از مناطق کنارگذاشته شده یا دست کم با استفاده از کفش برف جایگزین شده است). در چنین شرایطی، شناسایی مسیرهای ایمنِ زمستانی و پرهیز از مناطق و مسیرهای مستعد بهمن، اهمیتی دوچندان پیدا می
کند. شیب مستعد بهمن و مسیر حرکت آن. در اغلب موارد، نقطهٔ شروع بهمن جایی در شیب های ۳۰ تا ۴۵ درجه است. مسیری که بهمن طی می کند به نوع برف، درجهٔ شیب و حجم برف (و هوا و یخ) موجود در تودهٔ آن بستگی دارد. پایین تر از منطقهٔ شروع بهمن، محدوده ای است که رد یا مسیر بهمن (Track) نامیده شده و معمولاً شیبی در حدود ۳۰ تا ۲۰ درجه دارد. آخرین مقطع از مسیر بهمن (در منابع انگلیسی موسوم به Runout) جایی است که معمولاً شیب به کمتر از ۲۰ درجه می رسد و بهمن در آن کند شده و در نهایت متوقف می شود. این درجه بندی شیب ها، مقاطع سه گانهٔ مسیر بهمن و طول و عرض آن ها، مشخصه های ثابتی نیستند و از بهمنی به بهمن دیگر متفاوتند؛ چرا که هر بهمن بسته به میزان پایداری تودهٔ برفی که از آن ایجاد شده و نیز عواملی که در وقوعش مؤثر بوده اند (محیطی، طبیعی، انسانی،...) منحصربه فرد است. شناخت هرچه بیشتر مسیر طی شده و به ویژه بُردِ نهایی بهمن چنان اهمیت بالایی دارد که چندین پایان نامهٔ علمی تا سطح دکترا در کشورهای مختلف با این موضوع انجام شده است. زاویه ای که بالای نقطهٔ (یا محدودهٔ) شروع بهمن را به نقطهٔ توقف آن وصل می کند -در منابع علمی معروف به زاویه
ٔ آلفا (α)- از جمله متغیرهای مهم این مطالعات است که مشخص می کند مناطق پایین دست کوه تا کجا ایمن و بیرون از محدودهٔ متأثر از بهمن هستند. این زاویه برای بهمن های متعارف و معمول چیزی حدود ۲۲ درجه و برای بهمن های بسیار بزرگ (معمولاً با دورهٔ بازگشت صدساله) حدود ۱۹ درجه درنظرگرفته شده است. بر این اساس می توان با استفاده از نقشه های توپوگرافی، دامنهٔ خطر درگیر شدن با بهمن در پایین دستِ شیب های مستعد بهمن را برآورد کرد، که این خود در شناسایی نقاط امن برای ایجاد زیرساخت ها در مناطق کوهستانی و همین طور اجرای ایمن برنامه های کوه و اسکی اهمیت حیاتی دارد. بسیاری از مسیرهای کوهپیمایی نه لزوماً روی شیب های مستعد بهمن، که با فواصل مختلفی از زیر آن ها عبور می کنند. درصورت وقوع بهمن در شیب های بالادست، این مسیرها و پاکوب های به ظاهر ایمن، بسته به نوع و بزرگی بهمن ممکن است در مسیر حرکت آن قرار گیرند. شناسایی خطر بهمن. "("خلاصه ای مختصر و مفید دربارهٔ شناخت خطرات بهمن را در «کارت بهمن» پیوست شده در انتهای مقاله ببینید")" هنگام پاگذاشتن به کوهستان در شرایط برفی، شناسایی و ارزیابی خطر بهمن اهمیتی حیاتی دارد. این کار به ویژه در من
اطقی مانند ایران که فاقد سامانهٔ هشدار بهمن هستند دوچندان مهم است. مجموعه عواملی که باعث ناپایداری برف در شیب های مستعد بهمن می شوند (به عنوان علائمی که زنگ خطر را به صدا درمی آورند) و نوع بهمنی که از هرکدام انتظار می رود در منابع انگلیسی تحت عنوان Avalanche Problems توضیح داده شده اند. مرکز هشدار بهمن اروپا این علائم را به پنج گروه اصلی دسته بندی کرده که هرکدام شامل توصیفی از این موارد است: این خطرات (یا علائم پنج گانهٔ بهمن، Avalanche Problems) در جدول زیر خلاصه شده اند (مطابق با آخرین به روزرسانی، ژانویه ۲۰۲۵). عناوین و اصطلاحاتی که نیاز به توضیح دارند در ادامهٔ مقاله شرح داده شده اند (مانند انواع بهمن و تست پروفایل برف). در کنار این خطرات و علائم پنج گانه اصلی، مرکز هشدار بهمن اروپا دو خطر دیگر را هم به عنوان خطرات اختیاری بهمن (optional avalanche problems) برشمرده است تا به افراد کمک کند ارزیابی کلی بهتری از خطر بهمن داشه باشند. این دو مورد می تواند برای نشان دادن واضح تر وضعیت خطر در یک منطقه جغرافیایی خاص یا در مناطقی که تحت تأثیر عوامل توپوگرافی و آب وهوایی خاصی هستند استفاده شود: اجرای ایمن تر برنامه
های کوه در شرایط برفی. '(خلاصه ای مختصر و مفید را در «کارت بهمن» پیوست شده در انتهای مقاله ببینید)' برای ایمنی هرچه بیشتر خود و همراهانتان در برنامه های کوه (و اسکی) در شرایط برفی، کار شناسایی، ارزیابی و مدیریت ریسکِ مواجهه با بهمن باید در تمام مراحل برنامه به طور پیوسته انجام گیرد. این بخش تلاش می کند نمونه ای گام به گام از این عملیات ارائه کند. توضیح ضروری این که پیش فرض نگارش این بخش، مجهز بودن تمام افرادِ تیم به دانش و وسایل ضروری نجات از بهمن در صورت وجود هرگونه احتمال مواجهه با آن است. به علاوه، این بخش (و کل مقاله) با رویکردی محافظه کارانه تدوین شده است تا کمکی باشد برای به حداقل رساندن خطر درگیر شدن با بهمن (مثلا بارها هشدار داده شده که از مسیرهایی که سابقه ریزش بهمن دارند پرهیز شود). این درحالی است که به شرط داشتن دانش و مهارت لازم برای تشخیص خطر بهمن (از قبیل شناخت برف و انجام تست های میدانی)، بسیاری از برنامه های کوه و اسکی می تواند در مناطق و مسیرهایی انجام شود که سابقه ریزش بهمن دارند. لذا درخواست نگارنده این است که چنانچه دوره های تخصصی شناخت بهمن و نجات از آن را نگذرانده اید، تمرین عملی مداوم
نداشته اید و تجهیزات مخصوص آن را به همراه ندارید، برای طراحی و اجرای برنامه در شرایط برفی، رویکردی احتیاط آمیز مشابه آنچه این جا می خوانید اتخاذ کنید. گام اول، طراحی و برنامه ریزی. برنامه ریزی بخشی اساسی از ارزیابی ریسک و سنگ بنای یک برنامهٔ ایمن است. بین عوامل متعددی که در طراحی برنامه و انتخاب منطقه و مسیر آن باید درنظر گرفت، درجهٔ خطر اعلام شده ازجانب سامانهٔ هشدار بهمن (در کشورها و مناطق مجهز به آن) مهم ترین داده ای است که راهنمایی می کند کدام مناطق از چه میزان ایمنی نسبی برای اجرای برنامه برخوردارند. عوامل مهم دیگر شامل وضعیت آب وهوا، مسیر برنامه، نفرات تیم، چالش های اصلی، زمان بندی و تجهیزات هستند که به شکل مجزا و نیز در ترکیب با هم بر طراحی برنامه اثر می گذارند. در اینجا سه عامل مهم توضیح داده می شود: ۱. نقشهٔ منطقه. این موارد را روی نقشهٔ منطقه بررسی کرده و در انتخاب مسیر لحاظ کنید: نتیجهٔ این بررسی باید تعیین مسیر صعود و فرودی باشد که در آن ها از موارد زیر تا حد امکان پرهیز شده است (همین طور مسیر جایگزین، درصورت لزوم): به طور کلی: حرکت روی لبهٔ یال ها از تراورس کردن شیب ها (عبور از عرض شیب ها) ایمن ت
ر است. ابزارهای موجود: ۲. آب وهوا. پیش بینی هوا شامل مقدار و نوع بارش، دما و وزش باد را برای روز برنامه و چند روز پیش از آن درنظر بگیرید (همین طور میزان دید افقی در روز برنامه). وبسایت هایی نظیر mountain-forecast.com و yr.no و Windy.com معمولاً مراجع خوبی هستند. همواره درجه ای از خطا را برای پیش بینی هوا (به ویژه تغییرات ساعتی آن) لحاظ کنید. ۳. گروه. دانش، مهارت و تجهیزات افراد برای مواجهه با بهمن احتمالی عامل تعیین کننده ای در انتخاب نوع برنامه و پیچیدگی مسیر است. اگر احتمال عبور از نقاط مستعد بهمن وجود دارد، تعداد نفرات گروه را محدود کنید و از مهارت همهٔ افراد در استفاده از تجهیزات ویژهٔ جستجو و نجات بهمن مطمئن شوید. گام دوم: ارزیابی منطقه و گروه در روز برنامه. هرآنچه از پیش انتظار داشته اید را در روز برنامه و هنگام ورود به منطقه بررسی کنید. آیا موردی هست که نسبت به زمان برنامه ریزی متفاوت باشد؟ شامل: مسیر صعود و فرود، وضعیت آب وهوا، بارش های احتمالی، شیب مستعد بهمن، عوامل طبیعی خطرزا، شرایط گروه و تجهیزات همراه. خطرات (یا علائم) پنج گانهٔ بهمن را ارزیابی کنید. شرایط و منطقه، به ویژه تغییرات لحظه ای را دائم
اً زیرنظر داشته باشید. غافل گیری در ادامهٔ برنامه را به حداقل برسانید و اگر لازم است همین حالا تغییرات ضروری را اعمال کنید. پیش از حرکت، دستگاه زنده یاب همدیگر را چک کنید (ترنسیور بهمن، توضیح در ادامه). گام سوم: ارزیابی هر بخش از مسیر؛ انتخاب های حیاتی. باتمرکز و هشیار باشید. شرایط برف، مسیر، نفرات گروه، آب وهوا و زمان بندی را به طور مستمر ارزیابی کنید. هر مورد غیرمنتظره ای نیازمند ارزیابی و تصمیم گیری صحیح در لحظه است که برای انجامش، بسته به موقعیت، باید موارد مختلفی لحاظ شوند: چنانچه هرگونه احتمالی برای مواجهه با بهمن وجود دارد، انجام این موارد حیاتی است: توجه: آیا نسبت به مسیر مطمئن نیستید یا حس خوبی ندارید؟ حتماً با اعضای گروه در میان بگذارید تا درصورت لزوم مسیر جدیدی پیدا کنید یا این که اساساً برگردید. اگر به هر دلیلی (از جمله گم کردن مسیر در مه یا تاریکی) از مسیر ایمن بیرون افتاده و به شیبی برخوردید که در آن بر اساس علائم (خطرات) پنج گانه و سایر ارزیابی هایی که انجام داده اید، احتمال وقوع بهمن (یا قرارگرفتن در مسیرش) وجود دارد، عبور از این شیب باید آخرین گزینهٔ ممکن باشد. در چنین موقعیتی لازم است خطر را
تا جای ممکن کاهش دهید که در رأس آن عبور سریع و تک به تک افراد از محدودهٔ مستعد بهمن در کوتاه ترین مسیر ممکن است. مثلاً اگر هنگام کوهنوردی به ناچار باید از دهلیزی که برف ناپایدار در آن انباشته شده عبور کنید، افراد باید یک به یک عرض دهلیز را به سرعت پیموده (اصطلاحا تراورس کرده) و خود را به جای ایمن برسانند (معمولاً لبهٔ یال). تجهیزات امداد و نجات بهمن. از اوایل قرن بیستم - ابتدا در آلمان و آمریکا - استفاده از طناب بهمن (یا نخ بهمن، avalanche cord) برای نجات فرد گرفتار در بهمن رایج شد. ایده ساده بود: طنابی قرمزرنگ به طول تقریبی ۱۵ متر به کمر شخص وصل می شود. اگر فردی درحال اسکی یا کوهنوردی زیر بهمن برود، بخشی از طناب روی برف می ماند و دیگران را به سمت فرد هدایت می کند تا نجاتش دهند. هنوز هم انواعی از این طناب ها که معمولاً علامت هایی در هر یک تا سه متر در طول آن ها وجود دارد (برای نشان دادن جهت و فاصله تا قربانی) در دسترس هستند. برای سنجش اثربخشی این طناب ها آزمایش های میدانی متعددی، به ویژه در دهه ۱۹۷۰ در سوئیس و آمریکا، با استفاده از آدمک ها و بهمن های مصنوعی (ازجمله تحریک بهمن با انفجار) انجام گرفته است. درکن
ار آن، بهمن های مرگبار در سوئیس طی سه دهه (۱۹۴۴ تا ۱۹۷۴) بررسی شده اند. برآیند نتایج به دست آمده از این مطالعات که در منابع معتبر انتشار یافته اند نشان می دهد طناب بهمن کارایی لازم را برای نجات فرد گرفتارشده در بهمن ندارد. در بیشتر موارد (۶۰٪) کل طناب زیر برف مدفون شده بود و در مواردی هم اساساً اتصالش با آدمک (یا قربانی بهمن) قطع شده بود. به پشتوانهٔ همین مطالعات بود که ملکیور شیلد (Melchior Schild) از مؤسسه فدرال سوئیس برای تحقیقات برف و بهمن (SLF) در همایش کارشناسان نجات بهمن در سال ۱۹۷۵ نتیجه گیری کرد: «بر اساس این نتایج، طناب بهمن را دیگر نمی توان قابل اعتماد درنظر گرفت». با پیشرفت های صورت گرفته در این زمینه و به اتکای نتایج عملی اثبات شده، هم اکنون مجموعه ای (سِتی) سه بخشی شامل دستگاه فرستنده-گیرنده (موسوم به ترنسیوِر، یا beacon)، میل سونداژ و بیلچه به عنوان سِت استاندارد جستجو و نجات بهمن پذیرفته و توصیه شده است. تمام نفرات تیم باید به این سِت مجهز بوده و آموزش و تمرین لازم را برای استفادهٔ درست از آن ها دیده باشند. قیمت ست کامل از حدود ۲۵۰ یورو شروع شده و وزن کل آن اغلب حدود ۱٫۵ کیلوگرم است. در کنار ا
ین سِتِ حداقلی و استاندارد، تجهیزات دیگری نیز استفاده می شوند که به چند مورد از آن ها در انتهای این بخش اشاره شده است. ترنسیوِر (دستگاه فرستنده-گیرنده). ترنسیور بهمن (که ممکن است با نام های تجاری مختلفی هم شناخته شود) دستگاه کوچکی است که سیگنالی رادیویی با فرکانس ۴۵۷ کیلوهرتز منتشر (و دریافت) می کند. تمام نفرات تیم باید به ترنسیور مجهز باشند که درحالت معمول روی حالت انتشارِ سیگنال قرار دارد. چنانچه بهمنی رخ دهد، افراد بیرون مانده از بهمن، ترنسیور خود را به وضعیت دریافت تغییر حالت داده و جستجو برای دریافت سیگنال از آن هایی که زیر برف مانده اند را آغاز می کنند. سیگنال دفن شده در بهمن با بسیاری از دستگاه های فعلی معمولاً تا فاصلهٔ ۸۰ متری قابل دریافت است. با این که طراحی ترنسیورها در طول زمان پیشرفت کرده و هم اکنون مجهز به نمایشگر دیجیتال با نشان دادن جهت و فاصله هستند، استفادهٔ مؤثر از آن ها نیازمند آموزش و تمرین مداوم و منظم است. ترنسیور بهمن را نباید با تجهیزات دیگر، از قبیل برنامه ها (اپلیکیشن های) کاربردی موبایل که خود را برنامه های جستجو در بهمن با استفاده از فناوری های ارتباطی دوطرفه معرفی می کنند، اشتباه
گرفت. میله (میل) سونداژ بهمن (avalanche probe). میلهٔ تاشدنی سبکی، اغلب از جنس آلومینیوم یا الیاف کربن و به طول ۲٫۴ متر درحالت کاملاً بازشده، که با فروکردن آن در برف می توان محل دقیق قربانی را در عمق برف تعیین کرد. درصورت دفن شدن بیش از یک نفر در بهمن، از میل سونداژ برای تصمیم گیری درمورد ترتیب نجات افراد هم استفاده می شود؛ با اولویت دادن به آن هایی که در عمق کمتری از برف هستند، چراکه شانس بیشتری برای زنده ماندن دارند. بیشترین تأثیر میل سونداژ زمانی است که در ترکیب با ترنسیور استفاده شود (محدوده سونداژ به واسطه دریافت سیگنال کوچک شده باشد)؛ و الا جستجو کردن تنها با استفاده از میل سونداژ می تواند فرآیندی بسیار زمان بر باشد و باعث شود دقایق حیاتی اولیه برای نجات فرد گرفتار شده در بهمن از دست برود. بیلچه (بیل) بهمن. بیل بهمن برای حفر برف و رسیدن به قربانی ضروری است، چرا که برف معمولاً طوری متراکم است که نمی توان آن را با دست (یا اسکی یا وسایل دیگر) حفر کرد. حتی زمانی هم که بهمن از برف پودر خشک ایجاد شده، تودهٔ بهمن سخت و متراکم است. بیلچه های بهمن معمولاً از جنس آلومینیوم ساخته و طوری طراحی شده اند که حمل و کار
برد آن ها راحت و مؤثر باشد (کفچهٔ بزرگ و دستهٔ محکم). از همین رو بیل پلاستیکی به رغم سبکی، به دلیل احتمال شکستن توصیه نمی شود. از آنجایی که انرژی و وقت زیادی برای حفر برف تا رسیدن به قربانی نیاز است، روش و تکنیک درست بیل زدن عنصری ضروری برای نجات به حساب می آید. کاربرد مهم دیگر بیل بهمن، استفاده از آن در حفر گودال برفی برای ارزیابی برف انباشته شده است (تست پروفایل برف برای یافتن لایه های ضعیف پنهان، توضیح در ادامهٔ مقاله). دیگر تجهیزات مورد استفاده. تجهیزات دیگری نیز برای افزایش شانس زنده ماندن در بهمن وجود دارند که اغلب مورد استفاده اسکی بازان است. از جملهٔ آن ها می توان موارد زیر را برشمرد: اهمیت شروع فوری جستجو و نجات. تحقیقاتی در سوئیس بر اساس ۴۲۲ مورد مدفون شدن اسکی بازان در بهمن نشان می دهد شانس زنده ماندن چگونه با گذشت زمان به سرعت کاهش می یابد: آماری دیگر از کل موارد ثبت شده نشان می دهد شانس زنده ماندن در عرض ۱۵ دقیقه ۸۵ درصد، در عرض ۳۰ دقیقه ۵۰ درصد و در عرض یک ساعت فقط ۲۰ درصد بوده است. برهمین اساس، بسیار حیاتی است که همهٔ افراد بیرون مانده از بهمن، به جای ایستادن در انتظار رسیدن کمک، عملیات جستجو و
نجات را فوراً آغاز کنند. حتی در کشور مجهزی چون فرانسه، هلیکوپتر امداد به طور متوسط ۴۵ دقیقه پس از ریزش بهمن به محل می رسد؛ زمانی حیاتی که طی آن احتمالاً اکثر افراد گرفتار شده زیر بهمن جانشان را از دست داده اند. در برخی موارد، قربانیان بهمن تا زمان آب شدن برف ها یا حتی سال ها بعد وقتی که بقایایشان از یخچال ها بیرون می آید، پیدا نمی شوند. درجه بندی خطر وقوع بهمن. خطر وقوع بهمن معمولاً با درجه بندی از ۱ (کم) تا ۵ (خیلی زیاد) ازجانب مراکز هشدار بهمن ملی (یا قاره ای) اعلام می شود. در اروپا این سیستم درجه بندی از سال ۱۹۹۳ به شکلی استاندارد درآمد (با آخرین ویرایش در سال ۲۰۰۳ برای افزایش یکنواختی تعریف ها و توضیحات) و جایگزین روش هایی شد که در کشورهای مختلف به کار می رفت (ترجمهٔ این ویرایش نهایی را در جدول پایین ببینید). در آمریکای شمالی نیز استاندارد تقریباً یکنواختی استفاده می شود که با درجه بندی مشابه از ۱ تا ۵ شباهت زیادی به سیستم اروپایی دارد. سرویس هشدار بهمن اروپا (European Avalanche Warning Services, EWAS) مسؤولیت به روزرسانی خطر بهمن و نمایش آن روی نقشه را در این قاره به عهده دارد (نگاه کنید به: https://www
.avalanches.org/). این اداره با همکاری مراکز ملی (از جمله در کشورهای منطقهٔ آلپ و همچنین نروژ) و با استفاده از اطلاعات روزانه و ساعتی، از جمله داده های هواشناسی و گزارش های میدانی از وضعیت برف انباشته شده، درجهٔ خطر بهمن را برای هر منطقه تعیین می کند (= تخمین می زند) که شامل این پنج سطح است: ۵- خیلی زیاد، ۴- زیاد، ۳- قابل توجه، ۲- متوسط و ۱- کم. درجهٔ خطر بهمن برای یک واحد مشخص (منطقه و زمان) تابعی از این عوامل است: سطح خطر برای هر منطقه همواره به صورت کلی تعیین می شود و نمی تواند نشان دهندهٔ وضعیت یک شیب یا دره یا مسیری خاص در کوه باشد. به علاوه، درجهٔ خطر اعلام شده درواقع نوعی از پیش بینی است و تخمین دقیق تر تنها با ارزیابی در محل میسر است. تعاریف (عبارات و کمیت های اشاره شده در جدول): جدول اندازهٔ بهمن (طبق تعریف اروپایی): طبق آمار ارائه شده در وبسایت هشدار بهمن اروپا، درصد تلفات بهمن به ازای درجه خطرهای مختلف به شرح زیر بوده است: در اغلب موارد، به مردم توصیه می شود در خطر بهمن ۳ و بیشتر، به طور مطلق از رفتن به کوه خودداری کنند. در خطر بهمن ۲ نیز توصیه این است که از مسیرهای پرشیب (بالای ۳۰ درجه) و نقاطی که
سابقهٔ ریزش بهمن دارند پرهیز شود. معمول ترین انواع بهمن. بهمن های تخته ای. بهمن های تخته ای (Slab avalanches) طبق آمارها باعث حدود ۹۰ درصد تلفات ناشی از بهمن در رشتهٔ کوهنوردی با اسکی (اسکی تورینگ) هستند. این بهمن ها زمانی ایجاد می شوند که لایه ای منسجم از برف روی سطح زیرین شروع به لغزیدن می کند (در اغلب موارد، روی لایه ای سست و ضعیف از برف که بین لایه های قطورتر ماندگار شده است)؛ به طوری که با انتشار سریع شکستگی ها، حجم زیادی از برف (حتی تا هزاران متر مکعب) می تواند تقریباً به طور هم زمان به حرکت درآید. هرچه قدر لایهٔ سست در بخش عمیق تری از تودهٔ برف باشد، اندازه و خطر بهمن تخته ای بزرگ تر خواهد بود. بهمن های تخته ای بسیار پروقوع اند و از خطرناک ترین انواع بهمن برای انسان شناخته می شوند، چرا که قادرند مقادیر انبوهی برف را به سرعت در اطراف به حرکت درآورده و باعث شوند زیر پای افراد به شکلی حرکت کند که گویی فرش از زیر پایشان کشیده می شود و پیش از آن که فرصتی برای فرار داشته باشند در برف غرق شوند. بهمن های تخته ای معمولاً این مشخصه ها را دارند: بهمن برف سست. بهمن های برف سست (یا شُل) از برفی که انسجام ندارد شکل