Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به تهیه فیلمی مستند از یک رویداد واقعی در زمان های گذشته می کنند که "پروژه جادوگرِ بلر" نام گرفته است. فیلم در قالب یک مستند هیچوقت پخش نشده از آن سه دانشجو است که با یافتن فیلم مذکور توسط پلیس، پخش آن آغاز شده است. پلیس که فیلم را می بیند، تصور می کند سه جوان قصد نوعی شوخی داشته اند و فیلم را به نمایش عمومی می گذارند. داستان جادوگر بلر (دهه ۱۹۴۰). راهبی به نام راستین پار (واروواژه روی راسپوتین)، هفت نفر از کودکان که دانش آموز وی بوده اند را به طرز وحشیانه به قتل می رساند. او آن ها را به خانه ای متروکه می برد. هرروز، دونفر از دانش آموزان به این ترتیب کشته می شوند: یک نفر به سوی دیوار اتاق می ایستد و حق ندارد روی برگرداند در هنگامی که دیگری به سختی شکنجه و در نهایت کشته می شود. وقتی دانش آموز اول کشته شد، دانش آموزی که روی خود را به دیوار کرده بود نیز شکنجه و کشته می شود. پس از پایان قتل ها، پار دستگیر می شود ولی در جواب بازجویی ها می گوید فردی به نام «جادوگر بلر» او را مجبور به این کار کرده و گفته باید کسانی را که بیش از همه به او نزدیکند به قتل برساند وگرنه خود به قتل خواهد رسید. با این حال، پس از اتمام داد
گاه، پار به دار آویخته می شود. داستان مستندسازی (سال ۱۹۹۴). سه مستندساز آماتور تصمیم می گیرند فیلمی مستند از این واقعه بسازند. آن ها به سمت آن خانه متروکه حرکت می کنند ولی وقتی راه خود را در جنگل گم می کنند، به زودی جاشوا گم می شود. از این به بعد، اتفاقات وحشت برانگیز دیگری نیز برای دو بازمانده می افتد و آن ها حتی به درستی اطلاع ندارند چه اتفاقی برای جاشوا افتاده است. سرانجام وقتی به خانه متروکه می رسند، صدای جیغ های جاشوا را می شنود که از اتاق بالا، همان اتاقی که راستین پار بچه ها را در آن به قتل رسانده بود می آید. لئونارد بالا می رود ولی هیثر پایین منتظر می ماند. وقتی صدایی از لئونارد نمی شنود، بالا می رود. او که دوربین دستش است، وارد اتاق می شود…لئونارد آن جاست، زنده؛ ولی او رو به دیوار ایستاده! این آخرین صحنه است که هتر قبل از این که توسط فردی از پشت سر ضربه بخورد و به زمین بیفتد فیلم برداری می کند، سپس فیلم پایان می یابد.
جفت شدن فوکویاما گونه ای از واکنش جفت شدن در شیمی آلی است که طی آن یک تیواستر و هالید یک ترکیب آلی روی دار در حضور کاتالیزور پالادیم با یکدیگر واکنش داده و تشکیل یک کتون را می دهند. این واکنش در سال ۱۹۹۸ توسط شیمیدان ژاپنی فوکویاما کشف شد.
من یک سایبورگ هستم، ولی مشکلی نیست (به کره ای: "싸이보그지만 괜찮아"؛ به انگلیسی: "I'm a Cyborg, But That's OK") فیلمی کمدی - رمانتیک محصول سال ۲۰۰۶ کشور کرهٔ جنوبی و به کارگردانی پارک چان-ووک می باشد. این فیلم در سال ۲۰۰۷ برندهٔ جایزهٔ «آلفرد بائر» از جشنوارهٔ بین المللی فیلم برلین شد.
واکنش جفت شدن پیناکول گونه ای از واکنش های جفت شدن است که منجر به تشکیل پیوند کووالانسی کربن-کربن می شود. در این واکنش دو گروه کربونیل متعلق به کتون یا آلدهید با یکدیگر طی یک واکنش رادیکالی واکنش داده و تشکیل یک دی ال مجاور را می دهد. نام این واکنش از ترکیبی به همین نام که نخستین بار توسط این روش تولید شد گرفته شده است.
سامسون یاکوولیه ویچ ماکینتسف ، معروف به سامسون خان (۱۷۷۶–۱۸۴۹ م) و سام خان یا سمسام خان اوروس، سردار روسی الاصل ارتش ایران در زمان جنگهای ایران و روس بود که از ارتش روسیه فرار کرده و به ایران پیوسته بود. سامسون خان، فرمانده گردان "بهادران" در ارتش ایران بود که کلاً از فراریان روس تشکیل شده بود. سامسون خان و پناهندگان روس نه تنها در جنگ های ایران و روس ضد روسیه وارد جنگ شدند، بلکه در جنگ ایران و عثمانی (مخصوصا جنگ توپراققلعه) هم شرکت مؤثر داشتند و در سرکوب شورش های داخلی (مثل شورش سالار و جنگ هرات) نقش به سزایی برعهده گرفتند. زندگی نامه. سامسون خان در سال ۱۷۷۶ در خانواده ای به دنیا آمد که اصالت روسی داشتند و از ناحیه اوکراین کنونی به ناحیه قفقاز آمده بودند. روسها به تدریج از میانه قرن شانزدهم میلادی، شروع به ایجاد زیرساختهای نظامی در ناحیه شمال قفقاز کردند که به ناحیه روس نشین اوکراین امروزی (روسیه کوچک) متصل بود که در اصطلاح نامیده می شد. سامسون خان بعنوان «فرزند سرباز» در تشکیلات طبقاتی آنزمان روسیه، اجازه شرکت در مدارس نظامی را در مقابل خدمت اجباری در ارتش روسیه داشت. در ۱۴ سپتامبر ۱۷۹۹ در هنگ نیژنی نووگور
ود به عنوان شیپورچی استخدام شد. در ۱۸۰۲ از ارتش روسیه فرار کرد و به ایران پناهنده شد. علت قطعی پناهندگی او به ایران معلوم نیست، اما همکارانش در هنگ نیژنی نووگورد ادعا می کردند که شیپور نقره ای هنگ را دزدیده بوده. اسناد هنگ در اول ژانویه ۱۸۰۰ او را چنین توصیف می کند : هنگ بهادران. پس از پیوستن به ارتش ایران در هنگ پیاده نظام مدافع ایروان به عنوان نایب (ستوان) مشغول به خدمت زیر نظر حسن خان سردار ایروانی شد. به تدریج حدود نیمی از هنگ ایروان را فراریان روس تشکیل دادند. کمی بعد سامسون خان به درجه سلطان (سروان) ارتقاء پیدا کرد. هم زمان با موفقیت سامسون خان در گردآوری پناهندگان روس و هنگام سان دیدن عباس میرزا، درجه سامسون خان به یاور (سرگرد) تبدیل شد. با توجه به اینکه حسن خان سردار نه از نظر دینی با پناهندگان همسانی داشت و نه از نظر زبانی؛ با درخواست پناهندگان، عباس میرزا یک هنگ مجزا بنام "بهادران" تشکیل داد که فرمانده ایشان سرهنگ سامسون خان شد. این هنگ بعداً از ارامنه محلی و نسطوریان هم عضوگیری می نمود. بیشتر اعضای هنگ، خرده مالکین روس اهل جنوب قفقاز بودند که مسیحی باقی مانده و مسلمان نشده بودند. فرار از خدمت مشکل
بزرگی در ارتش روسیه به طور اعم و در قفقاز بشکل اخص بود. با توجه به اینکه سربازان وظیفه از میان روستاییان فقیر انتخاب می شدند و طول مدت خدمت ایشان بیست و پنج سال بود طبیعی بنظر می رسد که وفاداری در چنین ارتشی پایین باشد. با طول کشیدن جنگ و بروز گرسنگی، بسیاری از روس ها بخاطر کمبود مواد غذایی از ارتش فرار می کردند. در قفقاز با توجه به اینکه حاکمیت روسیه محدود به چند پادگان روس بود و روستاییان محلی به روس ها در فرار کمک می کردند، سربازان روس به راحتی از خدمت می گریختند. در مورد تعداد این پناهندگان اختلاف نظر وجود دارد چونکه برای روس ها صرف وجود هنگ روسیان فراری منبع ناراحتی و شرمساری سیاسی و مایه تشویق فراریان جدید بود.دانشنامه ایرانیکا تعداد سربازان هنگ پناهندگان به ایران را بین ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر تخمین می زند در صورتی که منبع دیگر این تعداد را بالغ بر ۶۰۰۰ نفر می داند. از این تعداد، یک گروه ۲۰۰ نفره در نبرد اصلاندوز شجاعانه ضد روس ها جنگیدند و یک گروه ۴۰۰ نفره در نبرد تالش سهم کوچکی داشت. بیشتر افراد هنگ بهادران یا طی نبرد اصلاندوز کشته شدند یا آن هایی که اسیر شدند توسط دادگاه صحرایی اعدام گشتند. البته دادگاه نظ
امی روسیه ۵۷ نفر از اعضای هنگ ۹۷ پیاده که طی شکست ارتش روسیه در نبرد سلطان آباد اسیر شده بودند و به هنگ بهادران پیوسته بودند، پس از اظهار پشیمانی بخشید و اعدام ننمود. سامسون خان و عده کمی موفق به شکستن حلقه محاصره شدند و بعد از اتمام اولین دور نبرد ایران و روسیه دوباره هنگ پناهندگان را با اعضای جدید بازسازی نمودند. بازگرداندن پناهندگان. اولین تلاش برای بازگرداندن فراریان، در ۱۸۱۷م توسط الکسی پترویچ یرملوف (نایب السلطنه آینده روسیه در قفقاز) انجام شد که ناموفق بود. اهمیت بازگرداندن سربازان فراری روس، از نظر جمع آوری اطلاعات دقیق در مورد حکومت و نظام سیاسی ایران، ویژگی های جغرافیایی شهرها، روستاها، آمارساکنان و وضعیت نیروی نظامی بوده است. بنا بر پیمان گلستان، اسیران دو طرف حق بازگشت داشتند، در صورتی که فراریان آزاد بودند که بمانند یا بروند. ایرانیان به یرملوف اطمینان دادند که مانع بازگشت فراریان نمی شوند، اما یرملوف ادعا نمود که به صورت پنهانی افراد هنگ پناهندگان را پنهان نموده اند و ادعا می کنند که ضد کردهای تابع عثمانی که به روستاهای آذربایجان هجوم آورده اند مشغول عملیات نظامی هستند. در نهایت یرملوف و عباس می
رزا جروبحث نمودند و یرملوف تهدید کرد که بر اساس پیمان گلستان، عباس میرزا را وارث تاج و تخت نخواهد دانست. این تهدید باعث شد که شاهزاده پیشنهاد کند ۴۰ نفر از فراریان را تحویل بدهد که یرملوف قبول نکرد و در مقابل درخواست کرد که سامسون خان را دار بزند. در نهایت هیچ نتیجه ای حاصل نشد. گریبایدوف، نماینده آینده معروف تزار در ایران، در این هنگام منشی هیئت بود و او هم تحت تأثیر روش قدرتنمایانه یرملوف در ۱۸۱۹ درخواست برای بازگرداندن فراریان را ادامه داد. او حتی از تک تک فراریان سؤال کرد که مایل به ماندن هستند یا خیر. سرانجام ۱۶۸ نفر اعلام نمودند که مایل به بازگشت هستند. منابع روسی، اقدام عباس میرزا در هنگام خداحافظی با این عده و تأکید او بر عدم آزار آنان در روسیه را غیرصادقانه ارزیابی نموده اند. به هرحال سرانجام جلسه مذاکره هنگامی که عباس میرزا از سامسون خان برای حضور در جلسه دعوت نمود، برهم خورد و گریبایدوف گفت نه تنها حضور سامسون خان رذل را در جلسه تحمل نمی کند، بلکه به او به عنوان یک مأمور برگزیده روس توهین شده که می خواهند چنین فردی را به جلسه ای بیاورند که او در آن حاضر شده است و اضافه کرد در چهارم سپتامبر ۱۸۱۹، گر
وه گریبایدوف تبریز را ترک نمود و ۱۵۵ نفر از فراریان سابق را به روسیه برگرداند (تعداد از ۱۶۸ نفر کمتر است زیرا تعدادی بین راه از گروه جدا شدند). آنانی که بازگشتند، مورد بخشش قرار گرفتند و دو سوم فراریانی که در ایران ماندند، اظهار کردند که مسلمان شده اند تا آن ها را به زور روسیه بازنگردانند. در ۱۸۲۶ م - ۱۲۴۱ ق، نوسکولوف (I. Noskov)، از اعضای هیئت یرملوف، ۲۵۰ نفر از اسیران روسی را به روسیه برگرداند که فتحعلی شاه به صورت غیرمنتظره ای پیشنهاد کرده بود آن ها را به این افسر روسی به عنوان پیشکشی بدهد! شرکت در نبردهای دیگر. سامسون خان و نظامیان فراری روس در جنگ ایران و عثمانی، مخصوصاً در نبرد شهر وان و پیروزی توپراق قلعه نقش مهمی داشتند. در دوره دوم جنگ های ایران و روس (۱۸۲۶–۱۸۲۸) سامسون خان ابتدا گفت که به انجیل قسم خورده که ضد همکیشان خودش وارد نبرد نشود و هنگ بهادران تنها به عنوان نیروی ذخیره عمل کند. به هرحال در ۱۳ سپتامبر ۱۸۲۶، در نبرد شهر گنجه، هنگ پناهندگان روس از جناح راست سنگر ایرانیان دفاع کرد. در ۱۸۲۹، شمار نیروی هنگ بهادران ۱۴۰۰ نفر بود، اما یک همه گیری وبا در ۱۸۳۰، تعدادشان را کاهش داد. در ۱۸۳۰، هنگ روسیا
ن در خراسان در جنگ ضد ترکمانان و کردان شرکت کرد. در۱۸۳۲ م (۱۲۴۷ ق) در لشکرکشی ضد حاکم هرات شرکت نمودند و نقش مهمی داشتند. در سال بعد تحت فرماندهی فرزند عباس میرزا (محمدشاه بعدی) برای سرکوب شورش هایی که بدنبال فوت عباس میرزا به وجود آمده بود وارد نبرد شدند. بدنبال آن و با مرگ فتحعلیشاه، عموی محمدشاه یعنی علی میرزا ظل السلطان در پایتخت در پی بدست آوردن تخت پادشاهی بود که با ورود نیروی آذربایجان به پایتخت، از سرپیچی منصرف شد. روس های پناهنده به ایران، در اینجا هم ارگ سلطنتی را اشغال کردند و به عنوان محافظ شخصی شاه انتخاب شدند. طی سال های ۱۸۳۵ تا ۱۸۳۸، سامسون خان و هنگ روس ها در عملیات نظامی در خراسان و همچنین ضد ترکمانان و باردیگر علیه حاکم شورشی هرات وارد عمل شدند که در ماه ژوئیه ۱۸۳۸، سامسون خان حین هجوم ضد هرات شدیداً مجروح شد. اعدام باب. زعیم الدوله می نویسد که هنگام اعدام سید علی محمد باب، سه هنگ سرباز در میدان حاضر بوده که هنگ بهادران به فرماندهی سامسون خان داوطلب اجرای حکم اعدام باب شده و دستور شلیک را نیز سامسون خان داده است. ابتدا سام خان فرمانده فوج به صدای نظامی فرمان تیراندازی داده. تیر به طناب باب خ
ورده، طناب بریده شده و او فوری بدرون یکی از اتاقک های سربازخانه که نزدیک محل افتادن وی بود، فرار کرده و در آنجا پنهان شده بود. تماشاچیان و سربازان بعلت دود زیاد تفنگ ها نتوانستند سقوط باب و فرارش را ببینند؛ و چون مردم باب را ندیدند، فریادشان بلند شد و در خیال افتادند و پیش خود فکر کردند: آیا باب به هوا پرواز کرده؟ آیا از نظرها پنهان شده؟ درجه داران فوج و سرجوخه ها از هیجان مردم و هجوم آن ها به وحشت افتادند، اما سامسون خان فرمان داد تا نظامیان خط سه گوش نظامی تشکیل دادند و بدین وسیله جلو هجوم مردم را گرفتند، آنگاه به سرکردگان فوج دستور داد تا حجرات میدان را بگردند و باب را پیدا کنند. باب را در یکی از اتاقک ها پیدا کرده با زور او را بیرون کشیده، و دوباره مانند اول با طناب بسته و تیربارانش نمودند. منابع بهایی نوشته اند که نظامیان مسلمان که در دور اول اعدام باب حاضر به شلیک نشدند در دور دوم پس از یافتن وی حاضر به تیراندازی شدندو به نوشته این منابع در دور دوم سام خان حاضر به شلیک نشد. تزار نیکلا و پناهندگان. در ۱۸۳۷ تزار نیکلای یکم که برای بازدید به قفقاز آمده بود در ایروان به محمدشاه قاجار پیام فرستاد که هنگ پناه
ندگان روس در ایران حتماً باید منحل شود و روس ها به روسیه بازگردند. او حتی پادشاه ایران را به جنگ هم تهدید نمود. شاه ناچار به قبول شد و سرانجام پس از اینکه کار پناهندگان روس حتی به درگیری با نماینده دولت روسیه که طی آن لو آلبرند تهدید به قتل شد، ۵۹۷ سرباز روس هنگ بهادران همراه خانواده به روسیه برگشتند. همراه این عده ۲۰۶ نفر زن که همسران افراد بودند و ۲۸۱ کودک که فرزندان ایشان بودند به روسیه آمدند. شورش خراسان. پس از بازگرداندن پناهندگان، اهمیت سامسون خان کاهش یافت، اما بازهم در سرکوب شورش خراسان نقش داشت. در سال ۱۸۳۸ در اواخر پادشاهی محمدشاه سامسون خان و افرادش شورش پسردایی شاه، حسن خان سالار را در خراسان سرکوب کردند. مرگ. شش ماه پس از سرکوب شورش در خراسان، سامسون خان در ۷۳ سالگی درگذشت. بنا بر وصیتش او را در روستای سهرل در کلیسای هوهانس مقدس که بنا کرده بود دفن نمودند.
سیاه تاغ (Haloxylon ammodendron) درختچه ای است که به خانواده تاج خروسیان تعلق دارد. در کشورهای عربی به درخت الغضا یا رمث اسود مشهور است. شاخه های فراوانی دارد و به ارتفاع یک تا متر است و اغلب کروی شکل و با پوست خاکستری مایل به سفید است. برگ ها نامشخص (نامحسوس) است و گل ها منفرد در محور برگه های فلسی شکل روی شاخه های کوتاهی که سرانجام به شاخه های رویشی شکننده تبدیل می شود قرار دارند. برگک ها تخم مرغی-پهن و خشن با لبه غشایی اند. سیاه تاغ در ایران اغلب در نواحی بیابانی از جمله در استان های یزد، سمنان، خراسان، سیستان و بلوچستان، کرمان و هرمزگان، شمال فارغان زمین می روید و در جهان در غرب افغانستان، ترکمنستان، آرال و خزر، آمودریا، سرزمین های پست آسیای مرکزی، چین (مغولستان، سین کیانگ، کانسو) می روید. مزایا و فواید. در بسیاری از کشورها برای احیای مراتع و جنگل کاری جاده های بیابانی و همچنین در ساخت مبلمان، کاغذ و رنگ استفاده می شود. چوب آن به دلیل سختی، منبع انرژی خوبی به عنوان هیزم و ذغال است و احتراق آن باعث گرمای زیاد و دوره سوختن طولانی می شود. برگهای آن غذای مناسبی برای بسیاری از حیوانات بیابانی مانند شتر، بز، او
یکس عربی و غیره است. در تثبیت تپه های ماسه ای و جلوگیری از فرسایش خاک نقش اساسی و مهمی دارد. به عنوان بادشکن عمل می کند و در برابر برخورد ذرات ماسه و تجمع آنها روی شاخه هایش مقاومت خوبی دارد. در خاک و تپه های شنی ثابت و متحرک در بیابان های خشک می روید که میانگین بارندگی در آن سالانه کمتر از ۵۰ میلی متر است. معمولاً خاک های شنی را ترجیح می دهد و تحمل آن نسبت به سطوح مختلف pH خاک خوب است. شوری و خشکی را تحمل می کند و با ریشه های بلند و قوی که تا ده ها متر امتداد دارند تا به آب برسند مشخص می شود. در جمع آوری مواد معدنی، مواد مغذی، آب و بذر گیاهان یکساله اطراف خود و حفظ آنها از محیط خشن مجاور مؤثر است. علاوه بر این، یک پناهگاه امن برای بسیاری از گونه های گیاهی و جانوری است و به حفظ تنوع زیستی کمک می کند.
مجاور یا همسایه اصطلاحی در علم شیمی است که به دو گروه عاملی که به دو کربن متصل به یکدیگر پیوند خورده باشد، گفته می شود.
خیابان سمنگان با شماره گذاری معابر خیابان ۱۹۶۱ تهران یکی از خیابان های اصلی محله نارمک تهران است. این خیابان که جهتی شمالی-جنوبی دارد از جنوب به خیابان شهید ثانی و از شمال به میدان رسالت منتهی میشود. سمنگان از خیابان اصلی میدان های غربی نارمک محسوب می شود. دبیرستان کمال که از دبیرستانهای قدیمی تهران است در این خیابان قرار دارد.
زردتاغ (Haloxylon persicum) یا سفیدتاغ درختچه ای است که به خانواده تاج خروسیان تعلق دارد و در کشورهای ایران، عراق، فلسطین، اردن، مصر، عربستان، عمان، امارات متحده عربی، افغانستان، پاکستان، آسیای مرکزی (قرقیزستان، ترکمنستان و غیره) و چین می روید. به این گیاه در بسیاری زبانها و برای نمونه در عربی تاغ پارسی میگویند (به عربی رمث الفارسی ). تاغ درختی تا ارتفاع ۵ متر با تنه محکم چروکیده و پوست خاکستری روشن با چوب سنگین و شکننده است. برگ های آن کوچک شده و فلس مانند، منتهی به نوک گاهی فشرده به ساقه ها است. گل هایش منفرد در محور برگ های فلس مانند نوک کند روی شاخه های معین خیلی کوتاه می روید. سیاه تاغ در ایران اغلب در نواحی بیابانی از جمله در استان های کرمان (غرب هامون جازموریان)، سیستان و بلوچستان (اطراف نصرت آباد، حاشیه مرز افغانستان بین کوه ملک سیاه و زابل، زاهدان به زابل)، سمنان (منطقه حفاظت شده توران: بین احمدآباد و زمان آباد، دو کیلومتری شمال چاه جم، ۱۵ کیلومتری جنوب شرق طرود، چاه جم، حسینیان به جندق)، اصفهان (جندق، انارک، رباط خان: غرب طبس، ۲۰ تا ۳۰ کیلومتری خور به بیابانک) می روید.
تونس ایر، شرکت هواپیمایی حامل پرچم تونس است، که در سال ۱۹۴۸ توسط دولت تونس راه اندازی شد و در حال حاضر روزانه به ۶۶ مقصد، در آفریقا، آسیا و اروپا پروازهای مستقیم دارد. دفتر مرکزی شرکت تونس ایر در شهر تونس، تونس قرار دارد و فرودگاه بین المللی تونس-کارتاژ، قطب این شرکت هواپیمایی به شمار می آید. شرکت هواپیمایی تونس در حال حاضر در ناوگان هوایی خود، دارای ۳۲ فروند هواپیمای جت مسافربری می باشد.
آل قرمز یا شفت نام یک گونه از سرده زغال اخته است. نام های دیگر این گونه عبارتند از چَپ چَپی، درخت راهن، و درخت سرخک. آل قرمز یکی از سه گونه آل در جنگل های ارسباران است.
جفت شدن کاسترو–استفنز گونه ای از واکنش جفت شدن است که طی آن مس(I) استیلید با یک آریل هالید واکنش داده و تولید یک آلکین و مس(I) هالید را می دهد. این واکنش در سال ۱۹۶۳ توسط دو شیمیدان به نام های کاسترو و استفنز از دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید کشف شد.
جفت شدن گلیسر گونه ای از واکنش جفت شدن است که طی آن دو مولکول یکسان شامل گروه عاملی آلکین با جفت شدن تشکیل یک ترکیب متقارن شامل دو گروه آلکین را می دهد. این واکنش در حضور ترکیبات مس(I) مانند مس(I) کلرید و مس(I) برمید و یک عامل اکسنده صورت می گیرد. واکنش در محلولی از آب یا الکل صورت می گیرد. واکنش گلیسر نخستین بار در سال ۱۸۶۹ میلادی توسط کارل آندریاس گلیسر کشف و معرفی گردید. در سال ۱۸۸۲ میلادی شیمیدان آلمانی آدولف فون بایر موفق شد به وسیله این واکنش رنگ نیل را از سینامیک اسید تولید کند.
پیرو یا اَربَس (نام علمی: Juniperus communis)، ، گونه ای از ارس است که بیشترین گستردگی را در میان درختان چوبی دارا است و از نیم کره شمالی از جنوب آرکتیک تا کوهستان های عرض جغرافیایی ۳۰ درجه شمالی در شمال آمریکا، اروپا و آسیا می روید. این درخت از اروپای مرکزی تا اسپانیا، ایتالیا، ترکیه، شمال آمریکا از ماساچوست تا آلاسکا و نیومکزیکو می روید. این درخت در ایران در مناطق شمالی و در استان های گرگان (رادکان، کتول، علی آباد به طرف کوه های شاهوار، قلعه ماران و خوش ییلاق)، مازندران (گردنه گدوک نزدیک فیروزکوه، گردنه کندوان سیاه بیشه، دره چالوس و پل زنگوله)، گیلان (ایسپیلی، منجیل و رودبار) و آذربایجان (ارسباران،اطراف کلیبر و خداآفرین) می روید. تا ارتفاع ۱۵ متر بلند می شود و راست یا خیزان است. پوستی قهوه ای تیره دارد. شاخه های جوان سه وجهی اند. برگ های سوزنی، نوک تیز و نوک گزا به طول ۸ تا ۱۴ سانتی متر و عرض ۱ تا ۲ میلی متر دارد. گل ها اغلب دوجنسی اند و مخروط ماده تخم مرغی یا تقریباً کروی برنگ آبی آسمانی تیره دارد که قطری بین ۶ تا ۹ میلی متر دارد. دانه ها اغلب سه تایی و مستطیلی هستند و نوک کُند دارند.
چاتانا، آردوج، چتنه (نام علمی: Juniperus foetidissima)، ، گونه ای از ارس در خانواده سرویان است که در ایران، شبه جزیره بالکان، آناتولی، سوریه، قبرس، ارمنستان و قفقاز می روید. این درخت در ایران در اطراف گرگان (آزادشهر و شاهرود) و آذربایجان (ارسباران، وینق و وایقان) می روید. تا ارتفاع ۱۰ متر یا بیشتر بلند می شود، پوست شاخه هایش تیره است. شاخه هایش چهارگوشه است و ضخامتی تا یک میلی متر دارد. برگ های شاخه ها فشرده و بسیار نوک تیز است و کرک های غده ای سطح پشتی دارد که اغلب نامشخص است. مخروط های ماده آن تقریباً کروی و با قطر ۶ تا ۹ میلی متر و به رنگ قهوه ای مات و گاهی پوشیده از لایه ای مومی برنگ آبی آسمانی است.
عدد ئی عددی است که برای شناسایی افزودنی های غذایی بر روی محصولات غذایی تولید شده در اتحادیه اروپا درج می شود و با حرف E به معنای اروپا آغاز می شود. تمام ترکیبات طبیعی و شیمیایی که در صنعت غذایی اتحادیه اروپا اجازهٔ استفاده به عنوان افزودنی های غذایی را دارند ملزم به ثبت عدد ئی در ابتدای هر ترکیب هستند این عدد معمولاً به وفور و در برچسب های مواد غذایی مشاهده می گردد. ارزیابی و تأیید ایمنی آنها بر عهدهٔ ادارهٔ ایمنی مواد غذایی اروپا است. نخستین مرتبه در سال ۱۹۶۲ میلادی تصمیم گرفته شد که مواد افزودنی غذایی دارای یک فهرست واحد و یکپارچه باشند و به همین منظور بر روی رنگ های خوراکی که قابلیت تمایز را ساده می نمود توافق حاصل شد. به دنبال آن و در سال ۱۹۶۴ میلادی دستورالعمل نگهدارنده های غذایی اضافه شد. در سال ۱۹۷۰ نیز آنتی اکسیدان ها اضافه شدند و سرانجام در سال ۱۹۷۴ به ترتیب امولیسفایرها، تثبیت کننده ها، حجم دهنده ها و سایر هم اضافه گردیدند.
ایر آستانه شرکت هواپیمایی حامل پرچم قزاقستان است، که در سال ۲۰۰۱ از مشارکت شرکت بریتانیایی بی ای ئی سیستمز و صندوق ذخیره ارزی دولت قزاقستان؛ سامروک-کازینا تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر آلماآتی، قزاقستان قرار دارد و فرودگاه بین المللی آلماآتی، فرودگاه بین المللی آستانه و فرودگاه آتیرائو، قطب های این شرکت هواپیمایی به شمار می آیند. شرکت هواپیمایی آستانه در حال حاضر روزانه به ۶۳ مقصد در آسیا، خاورمیانه و اروپا پروازهای مستقیم دارد. این شرکت در سال ۲۰۱۲ بیش از ۳٫۳ میلیون مسافر را منتقل نموده است. شرکت ایر آستانه هم اکنون در ناوگان هوایی خود، دارای ۳۲ فروند هواپیمای جت مسافربری می باشد.
ساقدوش داماد یا شاه بالا یا شه باله که ترکی اش ساقدوش می شود به کسی گویند که قد و بالایش همسان داماد (شاه) و همچون او آراسته باشد و شب عروسی دوش به دوشش راه رفته و همراهش به خانهٔ عروس برود. ساقدوش از ترکیب واژه «ساق» که در ترکی بمعنی سمت راست است و کلمه «دوش» فارسی بمعنی کتف تشکیل شده است. در شهرضا. در عروسی سنتی در شهرضا معمولاً دو نفر ساقدوش داماد هستند، وظیفه این دو نفر پوشاندن لباس ها به تن داماد بوده و از طرف خانوادهٔ عروس یک پیراهن یا زیرپیراهن به هر کدام از ساقدوش های داماد هدیه می شود.
دوکوتاه اَنجام نوعی پایه (رکن) سه هجایی در شعر است. پایهٔ سه هجایی دوکوتاه انجام وزن شعر رایج در یونان و روم باستان بود. به دوکوتاه انجام، پایهٔ سه هجایی ضَرب آغاز هم گفته شده است. در این وزن، پایه، مرکب از یک هجای بلند و سپس دو هجای کوتاه متوالی است. (به شیوهٔ: —formula_1) امروزه در شعر زبان انگلیسی، به پایه ای مرکب از یک هجای مؤکد و دو هجای غیرمؤکد، دوکوتاه انجام گفته می شود. برای نمونه ای از وزن دوکوتاه انجام می توان به مصراع نخست شعر «اِوَنجِلین» (Evangeline) سرودهٔ هنری وادزورث لانگ فلو اشاره کرد که در وزن شش پایه ای دوکوتاه انجام سروده شده است: در این مصراع، پنج پایهٔ اول دوکوتاه انجام اند و پایهٔ آخر بلندآغاز است. قسمت های پررنگ در سطر، نمایانگر هجاهای بلند و مؤکد، و قسمت های غیرپررنگ نشان دهندهٔ هجاهای کوتاه و غیرمؤکد هستند. خط اُریب (/) نیز مرز بین پایه ها را نشان می دهد.
شروان می تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سید عبدالحسین واحدی بُدلا (زاده ۸ آذر ۱۳۰۸ -درگذشته ۷ آذر ۱۳۳۴) روحانی ایرانی و نفر دوم جمعیت فدائیان اسلام پس از سید مجتبی نواب صفوی بود. زندگی. واحدی در سال ۱۳۰۸ در شهرستان سنقر استان کرمانشاه متولد شد. علوم مقدماتی را نزد پدرش آموخت و سپس برای تکمیل تحصیلات، ابتدا به قم و سپس به نجف عزیمت کرد و در آن جا با سید مجتبی نواب صفوی آشنا شد. با ترور عبدالحسین هژیر وزیر دربار وقت پهلوی به دست سید حسین امامی در ۱۳ آبان ۱۳۲۸، مبارزات کاشانی و جبهه ملی اوج خود رسید و عبدالحسین واحدی احساس کرد که حضور او در تهران ثمربخش تر خواهد بود. از این رو از قم به تهران آمد. خانواده. پدرِ سید عبدالحسین واحدی بدلا سید محمدرضا واحدی قمی از روحانیون برجسته شیعه بود. مادر سید عبدالحسین واحدی فخرالشریعه آل آقا از خانواده آل آقا بود که اصلیت اصفهانی داشته و برای تبلیغ تشیع به کرمانشاه آمده بودند. عبدالحسین برادری به نام سیدمحمد داشت که همانند او در فعالیت های جمعیت فدائیان اسلام به رهبری نواب صفوی نقش مهمی بازی کرد و به همراه نواب صفوی،خلیل طهماسبی و مظفر ذوالقدر در ۲۷ دی ۱۳۳۴ تیرباران شد. آن ها همچنین برادر بزرگ تری به نام محمد تقی وا
حدی داشتند که نشریه ای با نام «دعوت اسلامی» را با مشی اسلام گرایی سیاسی در کرمانشاه منتشر می کرد که انتشار آن تا سال ۱۳۱۴ ادامه یافت. سید جواد واحدى برادر دیگر آن ها بود. خواهر این چهار برادر به نام صدیقه بیگم با شیخ عبدالحسین قاضی زاده ازدواج کرد که اصالتاً تبریزی بود و خانواده او برای تبلیغ تشیع به کرمانشاه آمده و در آنجا اقامت گزیده بودند. فرزند صدیقه بیگم و عبدالحسین قاضی زاده به نام مصطفی رهنما (خواهرزاده سید عبدالحسین واحدی) از روحانیان شیعه دهه ۱۳۳۰ بود.خانواده مذهبیِ واحدی نسب خود را به امامزاده شاه بدلا در جاپلق می رسانند. ترور رزم آرا. وی در روز یازدهم اسفند ماه ۱۳۲۹ در جلوی مسجد شاه تهران، بیش از دو ساعت سخنرانی کرد. اوج سخنرانی واحدی در بخش پایانی بود که اعلام کرد: بنا به خاطرات سید محمد واحدی و حاج مهدی عراقی، رهبران جبههٔ ملی برای جلوگیری از اقدامات رزم آرا و حتی احتمال کودتا توسط وی، از فداییان اسلام درخواست می کنند که رزم آرا از سر راه نهضت ملی برداشته شود. در جلسه ای با حضور نواب صفوی، بقایی، فاطمی، نریمان، آزاد، حائری زاده، سنجابی، شایگان و مکی از طرف جبههٔ ملی حضور پیدا می کنند و دکتر فاطمی
تأکید می کند که من اصالتاً از طرف خودم هستم و وکالتاً از طرف مصدق (چون کسالت داشت) و ایشان گفته اند هر تصمیمی که در این جلسه گرفته شود «برای خود من هم لازم الاجرا است.» نهایتاً در روز شانزدهم اسفند سال ۱۳۲۹ حاجعلی رزم آرا در مسجد شاه تهران توسط خلیل طهماسبی ترور شد. دستور ترور حسین فاطمی. افزون بر این، محمدمهدی عبدخدایی نیز به فرمان "سید عبدالحسین واحدی" مأموریت یافت تا حسین فاطمی وزیر امور خارجه کابینه محمد مصدق و مدیر روزنامه باختر امروز را ترور کند. این ترور در بیست وپنجم بهمن ۱۳۳۰ بر سر قبر محمد مسعود -روزنامه نگار- و در گورستان ظهیرالدوله در خیابان دربند تهران و در مراسم پنجمین سالگرد ترور محمد مسعود انجام شد. عبدخدایی پس از ترور فاطمی که تنها به مجروح شدن او منجر گردید، به علت سن کم به ۲۰ ماه زندان محکوم شد. عبدخدایی جریان ترور را اینگونه شرح می دهد: عبدخدایی پس از سال ها در مورد این ترور می گوید: قتل. در ۷ آذر ۱۳۳۴ تیمور بختیار فرماندار وقت نظامی تهران در پی یک مشاجره با عبدالحسین واحدی معاون رهبر جمعیت فدائیان اسلام وی را به ضرب ۵ گلوله به قتل رساند. حسین مکی درباره کشته شدن «سید عبدالحسین واحدی» از