Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کنوانسیون ترافیک راه ها که معمولاً با نام کنوانسیون وین دربارهٔ ترافیک راه ها شناخته می شود معاهده ای بین المللی با هدف تسهیل ترافیک جاده ای بین المللی و افزایش ایمنی جاده ها با ایجاد قوانین استاندارد ترافیک میان مشارکت کنندگان است. بر سر این کنوانسیون در کنفرانس ترافیک راه های شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد (۷ اکتبر تا ۸ نوامبر ۱۹۶۸) توافق شد. این کنوانسیون از ۲۱ مارس ۱۹۷۱ به اجرا درآمد. این کنوانسیون در ۷۴ کشور تصویب شده است اما بعضی کشورهایی که این کنوانسیون را تصویب نکرده اند ممکن است عضوی از کنوانسیون ۱۹۴۹ درباره ترافیک راه ها باشند. در همین کنفرانس، بر سر کنوانسیون علائم و نشانه های جاده ای هم توافق شده است. وسایل نقلیه میان مرزی. یکی از مزایای اصلی این کنوانسیون برای رانندگان تعهد کشورهای امضاکننده به قبول قانونی بودن وسایل نقلیه با پلاک سایر کشورهای امضاکننده است. شرایط زیر باید هنگام رانندگی در خارج از کشور ثبت کننده پلاک رعایت شود: ایالات متحده و چین ار کشورهایی هستند که این کنوانسیون را امضا نکرده اند. گردشگران برای سفرهای کوتاه مجاز نیستند که با خود خودرو به چین بیاورند. همه وسایل نقلیه ث
بت شده در خارج از چین، باید برای راندن در چین پلاک چینی داشته باشند. این کنوانسیون همچنین حداقل تجهیزات ایمنی و مکانیکی لازم برای خودروها را بررسی می کند و یک در ضمیمه ۴ یک علامت شناسایی برای شناسایی کشور مبدأ خودرو تعریف می کند.
ارتش خلق یوگسلاوی (به صربی:Југословенска народна армија) ارتش جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. این ارتش که از افراد بین ۱۵ تا ۶۵ سال تشکیل می شد، حدود ۲۰۰٬۰۰۰ پرسنل فعال و حدود ۳٬۲۰۰٬۰۰۰ پرسنل ذخیره داشت. اوایل و ریشه های تشکیل. خاستگاه ارتش خلق یوگسلاوی در زمان پارتیزان های یوگسلاوی در جنگ جهانی دوم آغاز شد. به عنوان سلف ارتش خلق، ارتش آزادی بخش خلق یوگسلاوی(NOVJ) به عنوان بخشی از جنگ ضد فاشیست آزادی بخش خلق یوگسلاوی در شهر بوسنی رودو در ۲۲ دسامبر ۱۹۴۱ تشکیل شد. پس از اینکه پارتیزان های یوگسلاوی کشور را از دست قدرتهای محور آزاد کردند. آن تاریخ رسما به عنوان "روز ارتش" در جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی (SFR یوگسلاوی) جشن گرفته شد. در مارس ۱۹۴۵، NOVJ به ارتش یوگسلاوی("Jugoslavenska/Jugoslovenska Armija") تغییر نام داد و در دهمین سالگرد آن، در ۲۲ دسامبر ۱۹۵۱، (Narodna) اضافه شد. حمایت شوروی در صفوف ارتش خلق در دوره اینفورم بیرو، پس از ۱۹۴۸، مورد مناقشه است. برآوردهای پایین نشان می دهد که ۱۰ تا ۱۵ درصد از پرسنل ارتش از موضع شوروی حمایت می کردند. منابع یوگسلاوی تعداد اعضای نظامی دستگیر شده را از ۴۱۵۳ افسر
و سرباز (برآورد رادونجیچ) تا ۷۰۰۰ افسر زندانی که توسط میلوان جیلاس تخمین زده می شود، تخمین می زنند. این پاکسازی شامل ۲۲ افسر در هنگ نگهبانی ریاست جمهوری بود که مستقیماً به تیتو گزارش می دادند، از جمله مومچیلو جوریچ، فرمانده زمان جنگ گردان اسکورت ستاد عالی پارتیزان یوگسلاوی. در این دوره از محاصره شوروی، توسعه ارتش یوگسلاوی دچار رکود شد. چهل و نه فارغ التحصیل ارتش یوگسلاوی از آکادمی ستاد کل، آکادمی فرونزه و سایر آکادمی های نظامی شوروی، حامیان بالقوه شوروی تلقی می شدند. بسیاری از کسانی که در زمان انشعاب تیتو-استالین در چنین آکادمی هایی در اتحاد جماهیر شوروی شرکت می کردند، هرگز به یوگسلاوی بازنگشتند. این انشعاب به ویژه بر نیروی هوایی تأثیر گذاشت. تقریباً همه افسران نیروی هوایی آموزش شوروی داشتند و برخی از آنها با هواپیماهای نیروی هوایی از یوگسلاوی گریختند! جداشدگان شامل سرلشکر پرو پوپیودا بود که رئیس سرویس عملیاتی نیروی هوایی بود. پایگاه های هوایی باتاینیکا، زمون و پونچوو در نزدیکی بلگراد شاهد چندین حمله توسط گروه های خرابکار بود. فرمانده پایگاه هوایی زمون و معاونش به رومانی گریختند. بین سال های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۵، ایال
ات متحده به یوگسلاوی ۶۰۰ میلیون دلار کمک های نظامی مستقیم و به همان میزان کمک های اقتصادی به یوگسلاوی اعطا کرد و یوگسلاوی را قادر ساخت تا بیشتر از منابع داخلی خود را به دفاع اختصاص دهد. پس از دو بازدید از ایالات متحده توسط سرهنگ ژنرال کوچا پوپوویچ و سرهنگ ژنرال میلو کیلیباردا به ترتیب در ماه مه تا ژوئن و آگوست ۱۹۵۱، تسلیحات ایالات متحده در اواخر سال ۱۹۵۱ وارد شد. تا سال ۱۹۵۲ تعداد نیروهای مسلح به ۵۰۰ هزار نیرو افزایش یافته بود و هزینه های دفاعی ۲۲ درصد از تولید ناخالص ملی را شامل می شد. یک گروه مشاوره کمک نظامی (به اختصار: MAAG) متشکل از ۳۰ افسر به فرماندهی سرتیپ جان دبلیو هارمونی توسط ایالات متحده در بلگراد در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد. این گروه به مدت ده سال فعالیت کرد و کمک های نظامی پرداخت کرد و یک میلیارد دلار دیگر تسلیحات را ترتیب داد. فروش با شرایط مطلوب در میان سلاح های انتقال یافته ۵۹۹ تانک M-4A3، M-43 715 اسلحه M-7، M-L8 و M-36 خودکِشِشی، ۵۶۵ دستگاه خودروی زرهی M-3A1 و M-8 و در مجموع از ۷۶۰ توپ ۱۰۵ میلی متری، ۱۵۵ میلی متری و ۲۰۳ میلی متری. قطعات توپخانه تحویلی برای تجهیز مجدد واحدهای توپخانه در لشکر هشت یوگ
سلاوی استفاده شد.
جمهوری صرب کراینا () نام یک دولت غیر رسمی است که در گرماگرم جنگ های یوگسلاو از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ میلادی در کرواسی کنونی موجودیت داشت.
میلان مارتیچ (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار، پلیس و نظامی اهل صربستان است.وی از ژانویه ۱۹۹۴ تا اوت ۱۹۹۵ رئیس جمهور جمهوری صرب کراینا بود.وی زمانی فرمانده ارشد شورشیان صرب در گرماگرم جنگ استقلال کرواسی بود. وی در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۷ از طرف دادگاه بین المللی کیفری یوگسلاوی سابق به جرم جنایت جنگی مقصر شناخته شد و به ۳۵ سال زندان محکوم شد.
هُوْهانِس آوتیسیان (؛ – ) یک نقاش اهل ارمنستان بود. موضوعات اصلی آثار وی چشم انداز، طبیعت بی جان، کوهستان های ارمنستان بودند. زندگی نامه. وی در ۱۲ ژوئیه ۱۹۹۹ در گیومری به دنیا آمد. پدر هوهانس به جنگ رفت و دیگر بازنگشت. مادرش نیز زمانی که وی تنها یک سال سن داشت درگذشت. وی و چهار خواهرش یتیم شدند بنابراین مادرشان سرپرستی شان را برعهده گرفت. وی در مدرسه هنری مرکوروف تحصیل نمود. وی همچنین برنده جوایزی همچون شد. وی صاحب دو فرزند به نام های آندرانیک و نانه شد. وی در ۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۰ در سن ۶۱ سالگی درگذشت.
چه کسی از ویرجینیا وولف می ترسد؟ () نام نمایش نامه ای از ادوارد آلبی نمایشنامه نویس آمریکایی است. این نمایش نامه داستان یک مهمانی شبانه را روایت می کند که در آن یک استاد دانشگاه میانسال با همسرش در حضور زن و شوهر جوانی دهن به دهن می شود و در جدال و جنگ بینشان، دروغ هایی که آن ها به هم گفته اند آشکار می شود. عنوان نمایشنامه. در عنوان این نمایشنامه، از اسم ویرجینیا وولف رمان نویس انگلیسی استفاده شده است، همچنین اشاره ای به ترانه "چه کسی از گرگ بزرگ بد می ترسد؟ " دارد.
گوران هاجیچ (؛ ۷ سپتامبر ۱۹۵۸ – ) یک سیاست مدار اهل صربستان و از فوریه ۱۹۹۲ تا ژانویه ۱۹۹۴ رئیس جمهور جمهوری صرب کراینا بود.وی از طرف دادگاه بین المللی کیفری یوگسلاوی سابق به جنایت علیه بشریت و نقض آداب و قوانین جنگ متهم شد. هاجیچ برای ۱۴ جرم تحت نعقیب این دادگاه قرار گرفت.از جمله آن:تبعید اجباری هزاران شهروند کروات یا غیرصرب از محل سکونت شان بین ژوئن ۱۹۹۱ تا دسامبر ۱۹۹۳ و در جریان جنگ استقلال کرواسی، کشیدن کار اجباری از بازداشتی ها و شکنجه و قتل آنان، نابودی یا قتل صدها شهروند کروات یا غیرصرب در ده شهر و روستای کرواسی از جمله ووکوار. وی که آخرین فرد تحت تعقیب دادگاه بین المللی کیفری یوگسلاوی سابق بود، در ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۱ دستگیر شد.دادگاه وی به دلیل ابتلای او به تومور مغزی متوقف شد.وی در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۶ درگذشت.
بهمن گلبارنژاد (۱۴ خرداد ۱۳۴۷ آبادان – ۲۷ شهریور ۱۳۹۵ ریو دو ژانیرو) دوچرخه سوار تیم ملی معلولان ایران و از جانبازان جنگ ایران و عراق بود که در پی سانحه ای در پارالمپیک ریو درگذشت. زندگی شخصی. وی که در آغاز جنگ ایران و عراق و به همراه خانواده اش از آبادان به شیراز کوچ کرده بود، در سنین نوجوانی و همزمان با سال های واپسین جنگ به جبهه رفت. او تنها چند ماه پیش از پایان جنگ روی مین رفت و پای چپ خود را از ناحیهٔ زانو از دست داد. گلبارنژاد سه سال پس از مجروحیت و نقص عضو به ورزش حرفه ای روی آورد و ابتدا به کُشتی و سپس به وزنه برداری پرداخت. او کمی بعد عضو تیم وزنه برداری جانبازان و معلولین ایران شد و در ۱۵ سالی که در این رشته فعالیت داشت به گفته فدراسیون ورزش های جانبازان و معلولین ایران، توانست ۱۲ مدالِ طلا و یک نقرهٔ جهانی به دست آورد. او وزنه برداری را به دلیل آسیب دیدگی کتفِ خود کنار گذاشت، اما همچنان به ورزش حرفه ای ادامه داد و در سال ۱۳۸۵ دوچرخه سواری را به عنوان رشتهٔ جدید خود انتخاب کرد. گلبارنژاد در مسابقات آسیایی فسپیک ۲۰۰۶ مدال نقره، در بازی های آسیایی گوانگجو ۲۰۱۰ مدال برنز و در مسابقات پاراآسیایی مالزی ۲
۰۱۲ مدال طلا گرفت. او همچنین تنها رکابزن ایرانی در پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن بود که البته به جایگاه درخوری دست نیافت. در بخش جاده، مادهٔ سرعت به خط پایان نرسید و در مادهٔ تایم تریل نیز مسابقه را آغاز نکرد. در بخشِ پیست هم در مادهٔ ۱ کیلومتر با زمان ۱ دقیقه و ۱۴ ثانیه و ۲۴۵ هزارم ثانیه در جایگاه هجدهم قرار گرفت. وی علت ناکامی خود در این مسابقات را ابتلای همسر خود به سرطان ذکر کرد. حادثه. او روز شنبه ۲۷ شهریور در گروهِ سی ۴–۵ (C4-5) در مسابقاتِ جاده، رشتهٔ دوچرخه سواری بازی های پارالمپیک ۲۰۱۶ ریو و در یک شیبِ تند دچار حادثه شد و در پی این حادثه و ایست قلبی جان خود را ازدست داد. او در این حادثه به شدت از ناحیه گردن آسیب دید و دچار شکستگی از این ناحیه شد که سبب درگذشت او گردید. پیامدها. رئیس برگزاری مسابقات پارالمپیک ریو ۲۰۱۶ اعلام کرد که به احترام او، ۱ دقیقه سکوت در مراسم اختتامیه اعلام خواهد شد، همچنین پرچم کشور ایران تا پایان مسابقات به صورت نیمه افراشته درخواهد آمد. در پی مرگ دلخراش ورزشکار ایرانی، همچنین رئیس اتحادیهٔ جهانی دوچرخه سواری و برخی کاروان های ورزشی کشورهای دیگر از جمله آمریکا و انگلیس همدردی
و تأثر شدید خود از این رخداد را اعلام کردند. حسن روحانی ریاست جمهوری ایران نیز وقوع این حادثه را تسلیت گفت. تیم والیبال نشسته ایران که برنده مدال طلا پارالمپیک گردید این مدال را به بهمن گلبار نژاد تقدیم نمودند. مستند. سال ۱۳۹۶ و یک سال پس از درگذشت ناگهانی این قهرمان ملی، فیلم مستندی با نام «بهمن عزیزم» به کارگردانی مصطفی پورمحمدی، تهیه کنندگی مهدی مطهر و تدوین محمدعلی حق پرست ساخته شد. در این مستند که محصول خانه مستند انقلاب اسلامی است زندگی این ورزشکار از کودکی تا مرگ و حواشی ایجاد شده پس از مرگ وی با نگاهی بی طرفانه روایت می شود. این مستند در دو نسخه تلویزیونی و سینمایی ساخته شده است.
پطروس پطروسیان (؛ – ) یک نقاش اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۴ دسامبر ۱۹۶۸ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبا پانوس ترلمزیان و فرهنگستان هنرهای زیبا ایروان فارغ التحصیل شد. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان بود. وی در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۲ در سن ۴۳ سالگی در ایروان درگذشت.
آرئویک "آرو" بنیکی پطروسیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۶ مه ۱۹۷۲ در ایروان در به دنیا آمد. در بین سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۱، آرو در دانشکده طراحی کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان تحصیل نمود. در بین سال های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ در رشته گرافیک و مدیریت اداری تحصیل نمود. در سال ۱۹۹۹ به عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان درآمد.
دنیس پترسون () یک نقاش ارمنی تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. آثار وی در سبک واقعیتگرایی حاد در موزه بروکلین، موزه هنر آمریکایی ویتنی، مؤسسه هنر آمریکایی باتلر، تیت مدرن، موزه هنر اسپرینگویل و نگارخانه مکس هاچینسون نیویورک به نمایش گذاشته شده است. دنیس پترسون یکی از نخستین نقاشان فوتورئالیستی بود که در نیویورک ظهور کرد.
ژیلا تقی زاده (۲ شهریور ۱۳۳۸ – ۲ فروردین ۱۳۹۹) داستان نویس، نمایشنامه نویس و نقاش اهل ایران بود. زندگی. ژیلا تقی زاده در ۲ شهریور ۱۳۳۸ در تهران زاده شد. تقی زاده در سال ۱۳۶۷ در رشته کارشناسی گرافیک از دانشگاه الزهرا فارغ التحصیل شد. او از سال ۱۳۶۴ نمایشگاه های نقاشی متعددی به صورت انفرادی و گروهی در گالری های مختلف برگزار کرده است. ژیلا تقی زاده از سال ۱۳۸۴ همکاری خود را با رادیوی برون مرزی صدای آشنا، رادیو فرهنگ، رادیو جوان، رادیو نمایش و رادیو سلامت به عنوان نمایشنامه نویس رادیویی آغاز کرد. از دیگر فعالیت های او طراحی و اجرای پوسترهای تئاتر، تصویرگری کتاب ها و نشریات گوناگون، طراحی صحنه و لباس و عروسک در نمایش ها و تئاترهای مختلف بوده است، که جوایزی را نصیب او کرده است. او ۲۱ سال درگیر بیماری سرطان بود و سرانجام صبح شنبه، ۲ فروردین ۱۳۹۹ درگذشت. جوایز. آدمک، ۱۳۷۲
امانوئل قازاریان (؛ با نام هنری امیل کازاز (؛ زادهٔ ) یک نقاش، طراج و مجسمه ساز اهل ارمنستان-ایالات متحده آمریکا است. زندگی نامه. در ۱۴ ژانویه ۱۹۵۳ در لنیناکان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۷۲) و دانشگاه هنرهای زیبا و تئاتر (۱۹۷۸) فارغ التحصیل شد. کازاز از سال ۱۹۸۰ در لس آنجلس، کالیفرنیا سکونت دارد. وی همچنین برنده یکی از پنج مدال طلای مجسمه سازی در بی نال فلورانس در سال ۲۰۰۳ شده است.کازاز در سال ۲۰۰۵ یک نمایشگاه انفرادی در شهر ایروان برگزار نمود. روزنامه «لس آنجلس تایمز» در مورد آثار کازاز در یک نمایشگاه هنری اظهار نموده است: آثار. برخی از آثار وی عبارتنداز:
جکی قازاریان (؛ زادهٔ شیکاگو، ایلینوی) یک نقاش و هنرمند ارمنی تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. زندگی نامه. پدربزرگ های جکی قازاریان آبراهام پتروسیان (ساکن آدانا) و قازار قازاریان (ساکن لاورنس آلما-تادما) پیش از سال ۱۹۱۵ میلادی ارمنستان غربی را ترک نموده بودند. آنها اهل سیواس و ماراش بودند.
ماریام هاکوبیان (؛ زاده ۱۷ اوت ۱۹۴۹) یک مجسمه ساز اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۷ اوت ۱۹۴۹ در ایروان به دنیا آمد و در سال ۱۹۶۸ از کالج هنری پانوس ترلمزیان و در سال ۱۹۷۴ آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می باشد.
آندرانیک آوتیسیان (؛ زادهٔ ) یک هنرمند، تاجر و گردآورنده آثار هنری اهل ارمنستان است. شهرت او بیشتر به خاطر تصاویری است که با استفاده از تار عنکبوت خلق می کند. وی فرزند هوهانس آوتیسیان می باشد. پیوند به بیرون.
مکرتیچ هُوْهانِسی جیوانیان (؛ ۱۸۴۸ – ۱۴ فوریه ۱۹۰۶) یک نقاش ارمنی تبار اهل امپراتوری عثمانی بود. زندگی نامه. وی در ۱۸۴۸ در محله بشیکتاش، کنستانتینوپل به دنیا آمد. نوازنده ویولن دربار عبدالمجید یکم بود. برادر کوچکترش هاروتیون نیز نقاش بود. در دهه ۱۸۶۰ زیر نظر آبراهام ساکایان، دیگر نقاش ارمنی تبار اهل امپراتوری عثمانی آموزش دید. جیوانیان تحصیلات خویش را در آکادمی هنرهای زیبا در محله بی اوغلو (استانبول) تحت راهنمایی و آموزش نقاش فرانسوی پیر گیومه که بانی نیز آکادمی بود، ادامه داد. در سال ۱۸۷۴ وی نقاش سرشناس ارمنی-روس، ایوان آیوازوفسکی را ملاقات نمود. جیوانیان با شناختی که به زبان ایتالیایی داشت در ۱۸۷۶ به ایتالیا سفر نمود و تا سال ۱۸۷۹ در آنجا بسر برد. به محض بازگشت به کنستانتینوپل، در سال ۱۸۸۵ با یک زن ایتالیایی ازدواج نمود. در بهار ۱۸۹۴، هنگام کشتار ارمنیان در جریان کشتار حمیدیه، جیوانیان در اودسا پناه گرفت. پس از هفت سال زندگی در اودسا، جیوانیان به سنت پترزبورگ نقل مکان نمود و برای ده سال در آنجا کرد. وی سپس در تابستان ۱۹۰۵ به کنستانتینوپل بازگشت و ناگهان در ۱۴ فوریه ۱۹۰۶ در سن ۵۸ سالگی درگذشت. گمان بر این اس
ت که جیوانیان حدود ۱۰۰۰ اثر هنری در طول حیات خویش خلق نموده باشد. سبک و موضوع. مکرتیچ جیوانیان به خاطر نقاشی مناظر کنستانتینوپل به خصوص تنگه بسفر شناخته شده است.
ناهید کاشی چی مترجم و دانش آموختهٔ زبان و ادبیات روسی است. زندگی. ناهید کاشی چی فرزند محمود کاشی چی، مؤسس انتشارات گوتنبرگ است. وی در سن ۱۵سالگی همزمان با کار در انتشارات پدر، زبان روسی را در انجمن روابط فرهنگی ایران - شوروی آموخت و بعدها از مدرسه عالی ترجمه فارغ التحصیل شد. وی پیش از این مجموعه آثار چخوف همچون «باغ آلبالو»، «مرغ دریایی»، «سه خواهر»، «ایوانف»، «خرس»، دایی وانیا و... را به فارسی ترجمه کرده است. این کتاب ها برای چندمین بار بازچاپ شده اند.
کارن گورگنی آقامیان (؛ زاده ۱ ژانویه ۱۹۴۶ در ایروان) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱ ژانویه ۱۹۴۶ در ایروان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۶۹) و آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ التحصیل شد. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی سمت ریاست اتحادیه هنرمندان ارمنستان را بر عهده دارد. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال کارگر ممتاز و مدال یادبود نخست وزیر ارمنستان شد.
داستان باغ وحش () با نام اصلی پیتر و جری نام یک نمایش نامه تک پرده ای اثر ادوارد آلبی نمایش نامه نویس آمریکایی است. این اولین نمایش نامه آلبی به شمار می رود که نوشتن آن در سال ۱۹۵۸ به مدت ۳ هفته به طول انجامید.
آرا گولر (؛ ؛ زادهٔ - درگذشته ) عکاسی خبری ارمنی تبار اهل ترکیه بود که با عنوان چشم استانبول شناخته می شد. آرا گولر، یکی از معروف ترین عکاسان دنیا است. زندگی نامه. آرا گولر در یک خانواده ارمنی در سال ۱۹۲۸ در استانبول متولد شد. او عکاسی را با یک روزنامه در ترکیه آغاز کرد و در سال های ۱۹۵۰ به عنوان خبرنگار خاور نزدیک مجله لایف انتخاب شد. او با عکاسان مشهوری چون مارک ریبو و آنری کارتیه-برسون آشنا شد و از اواخر دهه ۱۹۵۰ همکاری خود را با آژانس مگنوم فوتوز آغاز کرد. آرا گولر، که چشم استانبول لقب گرفته بود، روایتگر شهری بود که دوست می داشت. عکس های سفید و سیاه او این شهر را، آن طور که در دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ میلادی بود، در تاریخ ثبت شده است. گولر یک بار گفته بود: آرا گولر که او را را به نام عکاس استانبول می شناختند، عکس های خود را را عمدتاً با دوربین لایکا می گرفت. از اواخر دهه ۱۹۵۰ همکاری خود با آژانس مگنوم فوتوز را آغاز کرد و خبرنگار مجله های تایم و لایف در ترکیه هم بود. کارهای او در موزه های بسیاری در سراسر جهان به نمایش گذاشته شده است. گولر می گفت: در سال ۱۹۵۲، او اولین گزارش تصویری خود را با موضوع ماهیگیرهای محله ک
ومکاپی استانبول، در یک روزنامه ارمنی زبان منتشر کرد. گولر در دهه ۱۹۵۰ از چهره بسیاری از مشاهیر جهان عکاسی کرد، از جمله وینستون چرچیل، نخست وزیر دوران جنگ جهانی دوم بریتانیا، ایندیرا گاندی، نخست وزیر سابق هند، برتراند راسل، ماریا کالاس، آلفرد هیچکاک، مارک شاگال، سالوادور دالی، تنسی ویلیامز، نمایشنامه نویس آمریکایی و پابلو پیکاسو. او برای عکاسی از آهنگساز معروف ارمنی، آرام خاچاطوریان، به مسکو سفر نمود. آرا گولر از رجب طیب اردوغان، رئیس جمهوری ترکیه هم عکس گرفته است. گولر مانند همه ارامنه ترکیه، به زبان ارمنی غربی صحبت می کند که با زبان ارمنی شرقی، که در خود ارمنستان بکار می رود، بسیار متفاوت است. یکی از مهم ترین گزارش های او، مجموعه ای از گزارش های ویژه در مورد زندگی روزمره ماهیگیرهای ارمنی محله کومکاپی استانبول بود. این گزارش ها در میانه دهه ۵۰ در روزنامه «زمانک» در استانبول منتشر شد. کارهای او در موزه های بسیاری در سراسر جهان به نمایش گذاشته شده است. درگذشت. آقای گولر، روز چهارشنبه ۱۷ اکتبر ۲۰۱۸ در سن ۹۰ سالگی در بیمارستانی در استانبول به دلیل سکته قلبی درگذشت وی از نارسایی کلیوی رنج می برد و تحت درمان دیالیز
بود. آقای اردوغان با عرض تسلیت به خانواده آرا گولر گفته که وی به خاطر آثارش همیشه در خاطرها باقی خواهد ماند. جوایز و افتخارات. وی برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده است.
رافیک گارگینی خاچاتریان ( ۷ اکتبر ۱۹۳۷ – ۱۶ ژانویه ۱۹۹۳) مجسمه ساز اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۷ اکتبر ۱۹۳۷ در آپاران در به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی در ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۹۳ در سن ۵۵ سالگی در ایروان درگذشت.
ادگار پتروسی شاهین (؛ ۳۱ اکتبر ۱۸۷۴ – ۱۸ مارس ۱۹۴۷) نقاش، گراورساز و تصویرگر ارمنی تبار اهل فرانسه بود. زندگی نامه. ادگار شاهین در شهر وین به دنیا آمد اما در سنین جوانی به کنستانتینوپل تقل مکان نمود جایی که با حمایت مالی پدرش که مدیر بانک عثمانی بود شروع به تحصیل نمود. وی سپس به ونیز، ایتالیا نقل مکان نمود جایی که وی در کالج برجسته ارمنیان «موراد-رافائلیان» واقع در جزیره سن لازار شرکت جست. سپس در سال ۱۸۹۵ به پاریس نقل مکان نمود. وی در آکادمی ژولیان ثبت نام کرد و نمایشگاه های موفقی در جامعه هنرمندان فرانسوی داشت.
هاروتیون "آریل" استپانی آجمیان (؛ ۱۹۰۴ – ۱۹۶۳) یک پرتره نگار، تذهیب کار و نقاش اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۰۴ در بورسا به دنیا آمد و در کالج موراد-رافائلیان واقع در صومعه ارمنی جزیره سن لازار تحصیل نمود. مدال طلا از سوی پاپ پیوس دوازدهم به وی اعطا گردید. وی در ۱۹۶۳ در سن ۵۹ سالگی درگذشت.
آرمان مانوکیان (؛ – ) یک نقاش ارمنی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود که به خاطر آثارش که از صحنه های هاوایی به تصویر کشیده است شناخته شده است. زندگی نامه. مانوکیان بزرگترین در میان سه فرزند یک خانواده ارمنی بود که در کنستانتینوپل به دنیا آمد. وی در هنگام نوجوانی از نسل کشی ارمنی ها جان سالم به در برد. مانوکیان در سال ۱۹۲۰ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت نمود. در سن ۱۶ سالگی در رشته نگارگری در مدرسه طراحی رود آیلند تحصیل نمود. وی اقدام به خودکشی نمود. از ۳ ژوئیه ۲۰۱۴ تا ۱۱ ژانویه ۲۰۱۵ تعدادی از نقاشی های مانوکیان در موزه هنری هونولولو به نمایش گذاشته شد.
آشوت آناتولی ملکونیان (; ؛ زاده ۱ مارس ۱۹۳۰ – درگذشته ) یک نقاش اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱ مارس ۱۹۳۰ در روستوف-نا-دونو به دنیا آمد . وی همچنین برنده نقاش افتخاری جمهوری ارمنستان، نشان برجسته افتخار و مدال شجاعت کار شده است. عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان بود. وی در ۹ دسامبر ۲۰۰۹ در سن ۷۹ سالگی در فرزنو، کالیفرنیا درگذشت.
مارگاریتا تیگرانی ماتولیان (; ؛ زادهٔ ) یک مجسمه ساز اهل ارمنستان است. زندگی نامه. مارگاریتا ماتولیان در سال ۱۹۸۵ در ایروان در یک خانواده هنرمند به دنیا آمد. پدر وی تیگران ماتولیان هنرمند و نقاش سرشناسی می باشد. وی از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ التحصیل شده است. ماتولیان از ۲۰۱۰ عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان می باشد. وی مجسمه های از جنس کاغذ مس و برنز خلق می کند.
وارتنی موسدیچیان (؛ زاده ) نقاش اهل ارمنستان-ایالات متحده آمریکا است. وی در شهر بوستون فعالیت می کند. زندگی نامه. در ۲۴ ژوئن ۱۹۵۳ ‏در استانبول به دنیا آمد.
زاره موسکوفیان (؛ ؛ ۱۸۹۸ - ۱۹۸۷) یک نقاش ارمنی تبار اهل امپراتوری عثمانی بود. زندگی نامه. وی در یک خانواده ارمنی در شهر ازمیت به دنیا آمد. وی در مدرسه محلی ارمنی حضور یافت. پس از بازگشت از سفری از حلب به نقاشی مشغول شد. وی با نقاشی از مناظر کنستانتینوپل کار خود را آغاز کرد. سپس به لیون فرانسه نقل مکان نمود. در فرانسه، موسکوفیان فعالیت هنری خویش را همچنان ادامه داد و معلم نیز شد. وی در ۱۹۸۷ درگذشت. پیکر وی یک ماه پس از مرگش کشف شد. همچنین وی در طی جنگ جهانی دوم به یهودیان فراری از هولوکاست پناهگاه و مامن داد
آرمنوهی روبیکی مارتیروسیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. زندگی نامه. در ۳ مه ۱۹۶۲ در ایروان به دنیا آمد و از استودیوی نمایشی آرمن فیلم ایروان فارغ التحصیل گشت.
هُوسِپ پوشمان (؛ – ) یک هنرمند، و نقاش ارمنی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. او بیشتر به خاطر آثار طبیعت بیجان فکرشده اش و پرتره هایی که از زنان در لباس های عجیب و غریب می کشید مشهور است. زندگی نامه. وی در ۹ مهٔ ۱۸۷۷ در تیگراناکرت به دنیا آمد وی در ۱۳ فوریهٔ ۱۹۶۶ در سن ۸۸ سالگی در نیویورک درگذشت.
کامو رافیکی ساهاکیان (کاماسار) (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۶ آوریل ۱۹۶۱ در یغگنادزور در به دنیا آمد
مارتیروس مانوکیان (؛ زاده ۵ اوت ۱۹۴۷) یک نقاش اهل ارمنستان-ایالات متحده آمریکا است. زندگی نامه. مانوکیان نقاشی کردن را به صورت جدی از سن ۱۱ سالگی شروع کرد. در سال ۱۹۶۷ وارد «آکادمی هنر ایروان» شد. وی همچنین در مسکو و لنینگراد آموزش دید. هنگامی که تنها ۲۶ سال سن داشت در «اتحادیه هنرمندان اتحاد شوروی» پذیرفته شد. نخستین نمایش خویش را در سال ۱۹۷۲ در ایروان برگزار کرد. وی تا سال ۱۹۸۷ زمانی که به ایالات متحده آمریکا مهاجرت نمود در نمایشگاه های بسیاری شرکت کرد. وی هم اکنون در آمریکا زندگی می کند.
آلن میکلی () زادنام آلن میکلیتاریان (; زاده ۱ آوریل ۱۹۵۵) یک طراح عینک دست ساز با کیفیت بالا و لوازم جنبی ارمنی تبار اهل فرانسه است. در سال ۱۹۷۸ در سن ۲۳ سالگی، آلن میکی استودیوی طراحی خویش را در شهر پاریس تأسیس نمود. حدود ۵۰۰٬۰۰۰ جفت از عینک های ساخت میکلی در سرتاسر دنیا به فروش رفته است. در تاریخ ۲۳ ژانویه ۲۰۱۳ آلن میکلی اینترنشنال توسط لوکساتیکا، غول صنعت عینک ایتالیا به مبلغ ۹۰ میلیون یورو خریداری شد.
هریپسیمه سیمونیان ( ؛ – ) یک هنرمند مجسمه ساز اهل ارمنستان بود. عنوان افتخاری هنرمند نقاش مردمی ارمنستان شوروی در سال ۱۹۷۴ به وی اعطا شد. حرفه. در سال ۱۹۴۵ از آکادمی هنری تفلیس فارغ التحصیل شد. زندگی خصوصی. همسر وی «روبن پارونیان» جراح بود و پسرش «آرتسوین گریگوریان» معمار است.
نونه هنریکی سیراویان (؛ ؛ زادهٔ ) یک نقاش کلاژ، کارشناس تئاتر و طراح صحنه، لباس و جواهرات دست ساز اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۵ ژوئیه ۱۹۷۳ در ایروان در به دنیا آمد هنریک سیراویان نقاش سرشناس پدر و گاگیک و داویت برادران وی هستند. وی از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ التحصیل گشت.
نارینه سیمونیان (; زاده ۱۹۶۵) نوازنده پیانو کلاسیک، نوازنده ارگ باروک فرانسوی، و رهبر و تهیه کننده موسیقی اپرایی اهل ارمنستان است. نارینه سیمونیان در سال ۱۹۶۵ در گیومری، ارمنستان به دنیا آمد. آموزش موسیقی را در سن هفت سالگی آغاز نمود. وی رئیس انجمن ناسودبر فرانسوی «"Les Amis de Gumri.France"» می باشد. پیوند به بیرون.
پتروس سیرابیان (؛ زاده - درگذشته ) نقاش و پرتره نگار ارمنی تبار اهل امپراتوری عثمانی بود. وی همچنین با نام «موسیو پیر» نیز شناخته می شد. زندگی نامه. وی در ۱۸۳۳ در ناحیه اورتاکوی، کنستانتینوپل در به دنیا آمد وی در ۱۸۹۸ در سن ۶۵ سالگی در صوفیه درگذشت.
مارو زئنونی سارگسیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. زندگی نامه. پدرش زئنون سارگسیان و مادر وی آناهیت ساوایان هنرمند، سفالگر بودند. پدر بزرگ وی ، هنرمند افتخاری اتحاد شوروی و دایی اش ، هنرمند ارمنی بودند. مارگو سارگسیان در بین سال های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ در دپارتمان نقاشی و هنرهای گرافیکی کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان، در بین سال های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹ در کرسی نقاشی آکادمی هنرهای زیبای ایروان و در نهایت در بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ در CSDCA تحصیل نمود. از سال ۲۰۰۱ عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان، از سال ۲۰۰۲ عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان: انجمن بین المللی طراحان و از سال ۲۰۱۴ عضو اتحادیه هنرمندان پاریس «les seize anges» بوده است.
گاگیک هنریکی سیراویان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. زندگی نامه. گاگیک سیروانیان در ایروان، ارمنستان در خانواده هنرمند مردمی ارمنستان، هنریک سیراویان به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۸۹ از مدرسه هنری ترلمازیان ایروان و در سال ۱۹۹۵ از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ التحصیل شد. سیراویان از سال ۱۹۹۶ عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان می باشد. گاگیک سیراویان در سال ۲۰۱۳ دانشجوی هنر در بنیاد آمادئوس در بوداپست مجارستان بود. از سال ۲۰۱۴ وی در تعدادی از نمایشگاه های گروهی ملی و بین المللی شرکت نموده است. نخستین نمایشگاه انفرادی وی در … در نروژ برگزار شد. آثار وی در می توان در مجموعه های خصوصی در ایالات متحده آمریکا، اتریش، نروژ، سوئیس، آلمان، اسپانیا، ایتالیا و ارمنستان پیدا کرد.