Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اعداد دهدهی به چهار بیت تقسیم می شود. برای ساخت یک کد BCD، تنها کافی است معادل باینری هر رقم دهدهی را در قالب چهار بیتی بنویسیم. لذا یک گروه چهار بیتی 10 حالت مختلف خواهد داشت که از 0000 برای صفر تا 1001 برای نه را شامل می شود. به عنوان مثال، عدد دهدهی 35710 در کد BCD به شکل زیر نمایش داده می شود: 35710 = 0011 0101 0111 (BCD) همانگونه که می بینیم، در سیستم BCD از «کدگذاری وزنی» استفاده می شود، زیرا جایگاه هر گروه چهار بیتی، وزنی دارد که در مقدار نهایی تأثیرگذار است. به عبارت دیگر، BCD یک کد وزن دار است و وزن های استفاده شده در کد BCD عبارتند از 8، 4، 2 و 1. لذا از آنجایی که کد BCD نشان دهنده ی معادل باینری رقم دهدهی مربوط است، عموماً به آن «کد 8421» نیز گفته می شود. تبدیل دهدهی به BCD. قوانین تبدیل اعداد دهدهی به BCD، شباهت بسیار زیادی به قوانین تبدیل اعداد هگزادسیمال به باینری دارد. ابتدا، ارقام وزن دار عدد دهدهی را جدا کرده و سپس معادل باینری هر رقم را در قالب چهار بیت می نویسیم. با کنار هم قرار دادن بیت های مربوط به هر رقم، کد 8421 BCD عدد به دست می آید. تبدیل BCD به دهدهی. تبدیل BCD به دهدهی دقیقاً عکس ع
ملیات قبلی است. تنها لازم است عدد باینری را به گروه های چهار بیتی تقسیم کرده و با شروع از کم ارزش ترین رقم، معادل دهدهی هر یک از گروه های چهار بیتی را بنویسیم. در صورت نیاز برای تشکیل یک گروه چهار بیتی کامل، در سمت چپ عدد صفرهای اضافی قرار می دهیم. به عنوان مثال، عدد 1101012 به 01012 0011 یا 3510 دهدهی تبدیل می شود. اعداد باینری علامت دار. در مدارهای دیجیتال هیچ تدارکی برای قرار دادن یک علامت به علاوه یا منها در کنار عدد دیده نشده است. چون سیستم های دیجیتال با اعداد باینری کار می کنند که به صورت صفر و یک نمایش داده می شوند. زمانی که این «1» و «0» ها در مدارهای میکروالکترونیک کنار هم قرار می گیرند، بیت (bit) نامیده می شوند. این اعداد در چند واحد قرار می گیرند که به نام هایی مانند بایت (8 بیت) یا کلمه (word = دو بایت) نامیده شده اند. یک عدد باینری هشت بیتی (یک بایت) می تواند مقداری بین 0 (000000002) تا 255 (111111112) داشته باشد یعنی 28=256 ترکیب مختلف از بیت ها، یک بایت ۸ بیتی منفرد را تشکیل می دهند. بنابراین یک عدد باینری بی علامت مانند 010011012 برابر با مقدار ده دهی 64 + 8 + 4 + 1 = 7710 خواهد بود. اما سیست
م های دیجیتال و رایانه ها باید توانایی استفاده و تغییر اعداد منفی را نیز مانند اعداد مثبت داشته باشند. اعداد باینری منفی. مشکل این نحوه نمایش این است که ما قبلاً یک محدوده کامل از اعداد باینری بدون علامت n بیتی داشتیم، اما اینک یک عدد باینری علامت دار n-1 بیتی داریم که محدوده ارقام آن کاهش یافته است. در حالی که قبلاً محدوده اعداد باینری ۴ بیتی بدون علامت از ۰ تا ۱۵ یا در نمایش مبنای ۱۶ (هگزادسیمال) از 0 تا F بودند، اما در این روش، نمایش به محدوده اعداد 7- تا 7+ کاهش یافته است. بنابراین عدد باینری بدون علامت، بیت منفرد علامت را ندارد و می تواند محدوده باینری بزرگ تری داشته باشد، چون معنی دارترین بیت (MSB، یعنی بیت سمت چپ) تنها نشان دهنده یک رقم است و به عنوان بیت علامت استفاده نمی شود.
سارا باهنر (زادهٔ ۱۹ شهریور ۱۳۵۳) بازیگر اهل ایران است. زندگی نامه. او در گذشته در شبکه شبکه جم ترکیه فعالیت می کرد. وی دارای مدرک کارشناسی بازیگری است. در مجموعه تلویزیونی زمانه، فیلم سینمایی شکاف در ایران بازی کرده است. در شبکهٔ جم نیز در فیلم «ملاقات در مه» ایفای نقش کرده است. فیلم شناسی. سینمایی. پیاده رو های خالی
مجیک ایزو یک نرم افزار مشروط کاربردی برای مایکروسافت ویندوز است که امکان ایجاد، ویرایش و رایت فایل های ایمیج را می دهد. این نرم افزار می تواند از سی دی ها یا دی وی دی های کاربر ایمیج گرفته و بر روی هارد دیسک ذخیره کند.
فرودگاه آغاجاری () یکی از فرودگاه های ایران است که در استان خوزستان شهر امیدیه قرار دارد. این فرودگاه در ارتفاع ۲۷ متری از سطح دریا واقع شده است. تاریخچه. فرودگاه شرکت بهره برداری نفت و گاز آغاجاری فعالیت خود را در سال ۱۳۳۵ آغاز و مأموریتش حمل و نقل کالا و مسافر بین مناطق نفتی گچساران، خارک، اهواز و آبادان و تهران بوده است؛ و همچنین نقش جابجایی کارکنان شرکت نفت در دوران جنگ ایران و عراق را برعهده داشته است. بازسازی این فرودگاه در سال ۱۳۸۹ صورت گرفته است. درحال حاضر این فرودگاه ،خصوصی و تحت مالکیت شرکت نفت است. منابع. https://www.airport.ir/news/92890/%D8%B1%D8%A7%D9%87-%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B2%D9%8A-%D9%85%D8%AC%D8%AF%D8%AF-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%B2%D9%87%D8%A7%D9%8A-%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A2%D8%BA%D8%A7%D8%AC%D8%A7%D8%B1%D9%8A
آزار زرتشتیان نوعی آزار دینی است که پیروان مزدیسنا را هدف قرار می دهد. آزار زرتشتیان بارها در طول تاریخ این دین رخ داده است. آزار و تبعیض علیه پیروان زرتشت از زمان تغییر اجباری دین آغاز شد. مسلمانان آتشکده های آنان را ویران کردند و زرتشتیان را مجبور به پرداخت جزیه کردند. عبادتگاه های آنان هتک حرمت شد، معابدشان ویران گشت و مسلمانان به جای آنان مسجد ساختند. بسیاری از کتابخانه هایشان سوزانده شدند و همچنین بسیاری از آثار فرهنگیشان از بین رفتند. به تدریج قوانینی وضع شدند که رفتار زرتشتیان را مشخص می کرد و مشارکت آنان در اجتماع را محدود می ساختند. با گذشت زمان، آزار زرتشتیان گسترش یافت و تعداد زرتشتیان رو به کاهش گذاشت. بیشتر زرتشتیان تحت تبعیض و آزار سامانمند مسلمانان مجبور به تغییر دین خود می شدند. هنگامی که یک خانوادهٔ زرتشتی به اجبار مسلمان می شد، فرزندانش به مدارس اسلامی فرستاده می شدند تا زبان عربی بیاموزد و دین اسلام را فراگیرد. در مواردی روحانیون زرتشتی مسلمانان را علیه آنچه که "بدعت گذاران زرتشتی" می نامیدند یاری می کردند. آزار زرتشتیان به دست مسلمانان. اشغال ایران به دست عرب های اسلام گرا. ایران پیش از حم
لهٔ عرب های اسلام گرا، از لحاظ سیاسی، سرزمین مستقلی بود که از دریای اژه تا رودخانه سند گسترش داشت و بیشتر ساکنان آن، پیرو کیش زرتشتی بودند مزدیسنا آئین رسمی چهار امپراتوری ایران پیش از اسلام بود. در دوران ساسانیان این امر به صورت یک قانون مستحکم درآمد. هجوم مسلمانان به سرعت به سلطهٔ زرتشتی گری در ایران پایان داد و اسلام به جای آن به عنوان دین رسمی کشور درآمد. پس از تسخیر ایران، زرتشتیان کافر ذمی خوانده شدند و آزار و تبعیض به صورت پراکنده آغاز شد. آنانی که جزیه می پرداختند، مورد توهین و تحقیر جمع کنندگان مالیات قرار می گرفتند زرتشتیانی که در جنگ ها به اسارت درآمدند و به عنوان برده به کار گرفته شدند، در صورت گرویدن به اسلام قادر به آزاد شدن بودند. بسیاری از آتشکده ها با قرار دادن یک محراب در جهت قبله تبدیل به مسجد شدند. چنین مساجدی در بخارا، اصطخر و سایر شهرهای ایران یافت می شدند. مناطقی که توسط حاکمان عرب ساخته می شدند زمینهٔ بیشتری برای چنین آزارهایی داشتند. آتشکده ها به مسجد تبدیل می شدند و شهروندان مجبور به مسلمان شدن یا فرار می شدند. کتابخانه های بسیاری در آتش سوختند و آثار فرهنگی از بین رفتند. به تدریج شم
ار قوانینی که رفتار زرتشتیان را کنترل می کرد و شرکت آنان در جامعه را محدود می ساخت افزایش یافت به امیدی که آنان به اسلام روی بیاورند. با گذشت زمان آزار زرتشتیان رواج یافت و شمار پیروان این آیین کم تر شد. برخی از زرتشتیان به صورت صوری مسلمان شدند تا از دست قوانین فرار کنند برخی دیگر نیز به این دلیل مسلمان شدند که کار با آتش بخشی از شغل آنان بود و این از دیدگاه زرتشتیان ناپسند به شمار می رفت. طبق نظر توماس آرنولد مبلغان مسلمان با دشواری زیادی برای توضیح اسلام به زرتشتیان روبه رو نبودند زیرا ایرانیان حالا اهورا مزدا و اهریمن را به عنوان الله و ابلیس می دیدند. هنگامی که یک خانوادهٔ زرتشتی به دین اسلام می گرویدند، فرزندانشان به مدارس اسلامی می رفتند تا زبان عربی و قرآن را بیاموزند. این اعمال در افزایش تعداد تازه مسلمان ها دخیل بودند. شجاع الدین شفا در این باره گفته است: «چرا افراد بسیاری باید می مردند یا رنج می کشیدند؟ زیرا یک طرف مصمم بود که دینش را به کسانی که نمی توانستند آن را بفهمند، بقبولاند.» هرچند که رابینسون توصیفات مدرن از خشونت های نظام مند دوران فتوحات علیه غیرمسلمانان و نیز آزار پس از فتح تا پیش از خل
افت مروانیان را معمولاً چیزی جز جدلیات تحریف شده ضعیف نمی داند. ۶۴۲ میلادی تا سده دهم. در سده هفتم میلادی ایران در برابر حملهٔ اعراب تسلیم شد. در نواحی جنوب غربی ایران بعضی از قبایل اسلام آوردند و حتی به یاری سپاه اعراب در جنگ پرداختند اما در بقیه کشور به ندرت اتفاق می افتاد که بیشتر مردم ساکن یک منطقه با هم اسلام بیاورند حتی در آذربایجان و فارس پس از تصرف توسط اعراب، عده ای از مردم اسلام نیاوردند و قبول کردند که با پرداخت جزیه و خراج در آن جا زندگی کنند. البته پس از سکونت اعراب در آن مناطق و نشر و توسعه اسلام و مزایایی که مسلمانان نسبت به سایرین داشتند، سبب شد که اندک اندک عده ای از ساکنان بومی به خصوص طبقات فرودست جامعه - که تعلق زیادی به طبقات روحانی و موبدان زرتشتی نداشتند - آئین اسلام را بپذیرند. با مرگ یزدگرد سوم که خائنانه در سال ۶۵۱ پس از شکست در نبردی کشته شد، اسلام جایگزین مزدیسنایی شد که بیش از صدها سال دین رسمی کشور بود. بیشتر زرتشتیانی که در جنگ کشته نشدند، یا به بردگی گرفته شدند یا اگر بر آئین خود استوار مانند مجبور به پرداخت جزیه شدند و البته با پرداخت جزیه مزایایی هم به دست می آوردند. از خدمت
لشکری معاف بودند و در انجام کارهای دینی خود تا حدی آزادی داشتند. در سده های بعدی، زرتشتیان با آزار و تبعیضات بیشتری روبه رو شدند. نجس و ناپاک شمرد شدن باعث آن شده بود که زندگی در کنار مسلمانان برای زرتشتیان دشوار شود. در نتیجه آنان مجبور به تخلیه شهرها و تحمل تحریم های زیادی در همهٔ جنبه های زندگی شدند. عنوان نجس موجب تحقیر و پوشیدن لباس هایی با این نشان موجب تحقیر عمومی آن ها و محرومیت آنان از آموزش و کار می شد. این ستم ها موجب شده که عده ای از زرتشتیان به نواحی سیستان رفته و عده ای از آن ها از آن جا به هند مهاجرت کنند. دوران خلفای راشدین. در دوران چهار خلیفهٔ اول، زرتشتیان بیشتر مردم ایران را تشکیل می دادند. آنان عنوان اهل کتاب یا ذمی را از عمر دریافت کردند. البته برخی از فعالیت های آنان که با اسلام مغایر بود ممنوع گردید. وقتی پایتخت ایران یعنی شهر تیسفون (در عراق امروزی) در سال ۶۳۷ میلادی یعنی در زمان خلافت عمر و به فرماندهی سعد ابن ابی وقاص به دست مسلمانان سقوط کرد، مسلمانان ساختمان های زرتشتیان و هرآنچه را که یافتند سوزاندند. طبق تاریخ طبری سعد ابن ابی وقاص نامه ای به عمر نوشت به این مضمون که با کتاب های
تیسفون چه باید کرد. عمر این گونه پاسخ داد: "اگر کتاب ها برخلاف قرآن هستند، پس آنان کفرآمیزند و اگر برخلاف قرآن نیستند، ما نیازی به آن ها نداریم زیرا قرآن کافی است." بدین طریق تعداد بسیار زیادی کتاب که نسل های مختلف دانشمندان و علمای ایرانی نوشته بودند در آتش سوزانده شد یا به فرات انداخته شد. نزدیک به ۴۰٬۰۰۰ اشراف زادهٔ ایرانی اسیر گشته و در بازارهای عربستان به عنوان برده فروخته شدند. نخستین صدای اعتراض از فیروز نهاوندی بردهٔ ایرانی که عمر را به قتل رسانید بلند شد. هنگامی که شهر اسطخر در جنوب ایران که یک مرکز زرتشتیان بود از تسلیم در مقابل مسلمانان سرباز زد و به مقابله با آنان پرداخت، مهاجمان عرب ۴۰٬۰۰۰ نفر از ساکنان این شهر را گردن زده یا اعدام کردند. نخستین زمانی که اهل ذمه مجبور به پوشیدن لباس های خاصی شدند، در زمان عمر می باشد. قوانین عمر به نام «شروط العمریه» معروف اند. هنگامی که سپاهیان عرب شام را تسخیر کردند، آنان که اسلام نیاورده بودند را مجبور کردند که قوانین ویژه ای را اجرا و از شرایط خاصی برای زندگی پیروی کنند. یکی از شرایطی که در این قوانین وجود داشت این بود که لباس، کلاه، عمامه و کفش آنان باید با
مسلمانان متفاوت باشد و آن ها نباید از نوع فرم موی سر و بازکردن فرق سر از مسلمانان تقلید کنند. خلافت امویان. امویان در شام به خلافت رسیدند. آزار زرتشتیان در سده هشتم میلادی افزایش یافت. در زمان خلفای بعدی اموی، آخرین سرزمین های زرتشتیان نیز فتح شدند. امویان با خشون زیادی با زرتشتیان که موالی خوانده می شدند رفتار می کردند. کشته شدن عمر به دست یک ایرانی و دست داشتن ایرانیان در شورش علیه خلفا موجب بدبینی امویان نسبت به آنان می شد. امویان سیاست خود را بر دریافت جزیه بنیاد نهاده بودند به طوری که حتی حجاج بن یوسف در عراق بر تازه مسلمانان نیز پرداخت جزیه را اجباری کرده بود. پرداخت جزیه به زرتشتیان تحمیل شد. در سال ۷۴۱ میلادی امویان رسماً دستور دادند که غیر مسلمانان حق اشتغال در کارهای دولتی را ندارند. در این زمان مسلمانان ایرانی آغاز به پذیرفتن فرهنگ جدیدی کردن که اسلام را به عنوان بخشی از آیین ایرانیان می پذیرفت. آنان به این نکته توجه کردند که سلمان فارسی تأثیر بسیاری را بر محمد گذاشته بود. عامل دیگری که منجر گرایش ایرانیان به اسلام بود، ازدواج شهربانو با حسین فرزند خلیفهٔ چهارم بود. فرزند این دو چهارمین امام شیعیا
ن بود. در این هنگام ایرانیان معتقد بودند که مذهب شیعه از اشرافیان ساسانی آمده است. این دو موضوع موجب این شد که زرتشتیان راحت تر بتوانند به دین اسلام گرایش پیدا کنند. نمونه ای از آزار زرتشتیان در این زمان این بود که امویان شخصی را مأمور کردند که نابودی بناهای مقدس زرتشتیان را بدون در نظر گرفتن تعهدات رهبری کند. یکی از خلفای اموی چنین گفته است:"شیر ایرانیان را بدوشید و هنگامی که شیرشان خشک شد، خونشان را بمکید". یکی از فرماندهان اموی به نام یزید ابن مهلب مسئول لشکرکشی به مازندران شد. در راه مازندران وی دستور داد که اسیران را در دو طرف جاده اعدام کنند تا لشکر «ظفرمند» اعراب از آن جا عبور کند. حمله به مازندران شکست خورد اما وی موفق شد که گرگان را تصرف کند. به دستور وی بسیاری از ایرانیان گردن زده شدند به حدی که خون آنان مخلوط با آب قادر به نیرو دادن به سنگ آسیاب برای تولید یک وعده غذایی در روز بود. چیزی که یزید بن مهلب قول داده بود. سنگدلی وی آنجا نمایان شد که وی آسیاب ها را ۳ روز با خون ایرانیان به حرکت درآورد و سپاهیانش از نانی که با آرد آن آسیاب ها درست شده بود تغذیه کردند. البته مازندران تا زمانی که اکثریت زرتش
تیانش به هند مهاجرت کردند، شکست ناپذیر باقی ماند. سایر ساکنان نیز به تدریج به اسلام روی آوردند. خلافت عباسیان. پس از امویان، عباسیان توانستند با کمک مسلمانان ایرانی بر سرکار بیایند. آزار زرتشتیان در زمان عباسیان به طرز چشمگیری افزایش یافت. آتشکده ها و آرامگاه های آنان تخریب شدند. همچنین در این دوران عنوان زرتشتیان از ذمی و اهل کتاب به کافر تغییر یافت. زرتشتیان اجازهٔ حمام رفتن را نیز از دست دادند. خانواده های زرتشتی که به خدمت عباسیان درمی آمدند به سختی می توانستند از گرویدن به اسلام خودداری کنند. به علت رفتار ناملایم آنان با زرتشتیان و حمایت بسیار آنان از عالمان مسلمان ایرانی، عباسیان به عنوان دشمنان مرگبار زرتشتیان شناخته می شوند. طبق گفتهٔ دولتشاه، به فرمان عبدالله طاهر که یک ایرانی معرب بود و حاکم عباسیان در خراسان، زرتشتیان باید کتاب های خود را آورده و به درون آتش می انداختند. در دوران خلافت عباسیان، زرتشتیان برای نخستین بار به یک اقلیت دینی در ایران تبدیل شدند. با این وجود آنان به نمونه ای از شکیبایی در دوران عباسیان تبدیل شدند به ویژه هنگامی که خلیفه معتصم یک امام و مؤذن را برای نابودی آتشکدهٔ آنان و ت
بدیل آن به مسجد به کار برد. در سال ۸۴۹ میلادی و در زمان خلافت متوکل، طی فرمانی که وی صادر کرد قوانین و محدودیت های زیادی برای اهل ذمه ایجاد شد، او دستور داد که آن ها را از کارهای دولتی بیرون کنند و تعلیم کودکانشان را در مکتب های اسلامی ممنوع ساخت، بخشی از قوانینی که متوکل برای اهل ذمه قرار داد در مورد نوع لباس و علامت های ویژه ای بود که اهل ذمه باید فقط از آن ها استفاده کنند. متوکل دستور داد که تمام اهل ذمه عباهای عسلی بپوشند و زنار ببندند و بر روی کلاهی که بر سر می نهند، دو نوار آویزان کنند که رنگ نوارها با رنگ کلاه مسلمانان متفاوت باشد. غلامان اهل ذمه باید دو وصله بر لباس های خود می دوختند، یک وصله بر روی سینه و یک وصله دیگر در پشت لباس. اندازه وصله ها باید حدود چهار انگشت و به رنگ عسلی می بود اهل ذمه می بایستی از عمامه هایی به رنگ عسلی استفاده می کردند. روپوش زنان اهل ذمه هم باید به رنگ عسلی باشد. آن ها نباید کمر می بستند بلکه باید زنار می داشتند.انوری، شاعر ایرانی در بارهٔ این قوانین چنین می سراید: صفاریان. در دوران صفاریان، زرتشتیان تحت رهبری روحانی بزرگشان زندگی می کردند. در عراق مراکز زرتشتیان به عنوان
بقایای خانوادهٔ سلطنتی ساسانی شناخته شده و تخریب و مصادره می گشتند. به علت نزدیکی روحانیون زرتشتی با ساختارهای قدرت، تعداد روحانیان زرتشتی پس از قطع حمایت حکومت کاهش یافت. سامانیان. سامانیان اشراف زادگان زرتشتی بودند که داوطلبانه دین اسلام و مذهب سنی را پذیرفته بودند. در زمان حکومت آنان که حدوداً ۳۰۰ سال از حملهٔ مسلمانان به ایران می گذشت، آتشکده های زرتشتی هنور هم در بیشتر استان های ایران مانند خراسان، کرمان، سجستان و سایر مناطق ایران یافت می شدند. طبق گفتهٔ محمد بن عبدالکریم شهرستانی حتی در بغداد نیز آتشکده هایی وجود داشتند. علی بن حسین مسعودی تاریخ نگار عرب متولد بغداد چنین آورده که: دین زرتشتی برای مدت ها در بیشتر مناطق ایران رواج داشت نه تنها در مناطقی که دیر به سلطهٔ مسلمانان درآمدند (مانند طبرستان) بلکه در مناطقی که به زودی توسط مسلمانان تسخیر شده بودند. تقریباً در همهٔ استان های ایران آتشکده ها یافت می شدند و مجوسان (به گفتهٔ وی) آتشکده های بسیاری را در عراق، فارس، کرمان، سیستان، خراسان، طبرستان و کوه های آذربایجان و آران داشتند. وی همچنین استان سند و شبه قارهٔ هند را نیز به این مجموعه افزود. این گفت
ه های مسعودی توسط جغرافیدانان قرون وسطی که از آتشکده های ایران یاد کرده بودند تأیید شد. سده ۱۰ تا ۲۰ میلادی. صفویان. زرتشتیان دوران سختی را در زمان حکومت صفویان گذراندند و بارها با آزار و تغییر اجباری دین روبه رو شدند. صفویان می خواستند که آنان را مجبور به پذیرش مذهب شیعه کنند. اهل سنت هم مجبور بودند که تشیع را بپذیرند یا کشته شوند. زرتشتیان نجس و کافر خوانده می شدند. در دوران صفویان شاهد تلاش هایی برای تغییر دین زرتشتیان و ارمنیان هستیم که به ویژه روی مجازات های اقتصادی آنان (به طور مثال آنان در تاجرات ادویه سهیم بودند) تمرکز می کرد. در اوایل سده ۱۶ میلادی، شاه عباس زرتشتیانی را در حاشیهٔ پایتخت جدیدش اصفهان ساکن کرد. مناطقی را که زرتشتیان در آن ها سکونت داشتند، گبر محل، گبرآباد یا گبرستان می نامیدند. اروپاییانی که از آن مناطق بازدید کرده اند در مورد گبرها (واژهٔ تحقیر آمیزی که مسلمانان به زرتشتیان نسبت می دادند) زندگی فقیرانه و سادهٔ ساکنان آن جا را تأیید کرده اند. ترس از هتک حرمت مقدسات زرتشتیان توسط مسلمانان موجب شد که زرتشتیان آتش مقدسان را مخفی کنند و با گویش اختراعی تازه ای به نام دری سخن بگویند. پادشا
هان بعدی صفویه از شاه عباس ملایمت کمتری نشان می دادند. علامه محمد باقر مجلسی از سلطان حسین خواست تا حکم به تغییر اجباری دین زرتشتیان کند. آنان که از این حکم سر باز می زدند کشته می شدند. در کتاب مینوی خرد نوشته شده که زرتشتیان توسط اکثریت شیعه مورد آزار و اذیت قرار گرفتند و عبادتگاه های آنان تحت تهدید مداوم نابود شدند. در سال ۱۷۰۷ زمانی که کرنلیوس دبروین از اصفهان بازدید کرد، زرتشتیان دیگر قادر به انجام آزادانهٔ اعمال دینیشان نبودند. وی گزارش کرده که محروم ترین زرتشتیان به اصفهان آورده شده بودند و از سه سال پیش به اجبار دین اسلام را پذیرفته بودند. در سال ۱۸۲۱ رابرت کر پورتر که از اصفهان بازدید می کرد گزارش کرد که تعداد بسیار کمی زرتشتی در اصفهان زندگی می کنند و گبرآباد ویران شده است. برخی دیگر از زرتشتیان هم به مناطق کردنشین تحت کنترل عثمانی مهاجرت کردند. قاجار. یک ستاره شناس زرتشتی به نام ملا گشتاسپ سقوط زندیان به دست قاجاریان را در کرمان پیشگویی کرده بود. به همین علت زرتشتیان کرمان از آزار سپاهیان آقا محمد خان قاجار در امان ماندند. علی رغم این حادثه، زرتشتیان در دوران قاجار نیز شاهد ظلم و کاهش تعداد پیروانشا
ن بودند. حتی در دوران حکومت آقا محمد خان، بسیاری از زرتشتیان در آذربایجان کشته یا اسیر شدند. زرتشتیان از دوران قاجار به عنوان یکی از بدترین بازه های زمانی یاد می کنند. بسیاری از خارجیانی که در آن زمان از ایران بازدید کردند گزارش هایی از وضع رقت بار زرتشتیان داده اند. آبراهام والنتاین ویلیامز جکسون نوشته است که زرتشتیان در خطر همیشگی آزار توسط مسلمانان زندگی می کردند. ادوارد براون چنین گفته که دیوار خانه های زرتشتیان باید از دیوار خانه های مسلمانان کوتاه تر می بود و آنان باید خانه هایشان را با علامت های خاصی نشان دار می کردند. و در یزد و کرمان مجبور به پوشیدن کمربند زرد بودند تا از دیگران تشخیص داده شوند. زرتشتیان نمی توانستند خانهٔ جدید بسازند یا خانهٔ خود را تعمیر کنند. روش های مختلفی برای تبلیغ اسلام به کار برده می شد؛ مثلاً اگر یکی از اعضای خانواده به اسلام می گروید، کلیهٔ میراث به وی تعلق داشت. یا اینکه به آنها اجازه داده می شد در صورتی که اسلام آورند حق دارند که در پول و اموال هم کیشان سابق خود تصرف کنند. زرتشتیان اجازهٔ کار در مشاغل پر درآمد را نداشتند. جامعهٔ زرتشتی نجس و غیرقابل لمس شناخته می شد. زرتش
تیان و غذاهایشان نجس درنظر گرفته می شدند. آنان از بسیاری از خدمات عمومی جامعه محروم بودند. هنگامی که آنان در بازار خرید می کردند حق دست زدن به میوه ها و خوردنی ها را نداشتند. آنان مورد ضرب و شتم قرار می گرفتند و مکان های مذهبیشان مکرراً مورد اهانت قرار می گرفت. تهدید و آزار به امری روزمره برای آنان تبدیل شده بود. زرتشتیان اغلب در کوچه ها مورد ضرب و شتم مسلمانان قرار می گرفتند. قتل زرتشتیان مجازاتی در پی نداشت. دختران زرتشتی ربوده می شدند و مجبور به پذیرش اسلام و ازدواج با مسلمانان می شدند. زرتشتیان برای لباس پوشیدن نیز تحت تبعیض قرار داشتند. آنان اجازهٔ پوشیدن لباس های نو و سفید رنگ را نداشتند و مجبور به پوشیدن لباس های مندرس زرد رنگ بودند تا از دیگران تشخیص داده شوند. آنان اجازهٔ پوشیدن پالتو را نداشتند و به جای آن مجبور به پوشیدن قبا و گیوه حتی در زمستان بودند. عینک زدن، پوشیدن ردای بلند، شلوار، کلاه، چکمه، جوراب، پیچیدن عمامهٔ تمییز و تنگ، همراه داشتن ساعت یا حلقه همگی برای زرتشتیان ممنوع بودند. در روزهای بارانی آنان مجاز به داشتن چتر یا حضور در انظار عمومی نبودند؛ زیرا طبق نظر مسلمانان آبی که به بدن و لبا
س آنان برخورد می کرد می توانست باعث نجاست مسلمانان شود. زرتشتیان در یزد هنگام رفتن به خانهٔ مسلمانان مجبور به قرار دادن شالی در زیر پایشان بودند تا از نجس شدن فرش ها جلوگیری شود. آنان همچنین از اسب سواری نیز محروم بودند و تنها می توانستند قاطر یا الاغ برانند.) هنگام مواجهه با یک مسلمان آنان باید پیاده می شدند. محرومیت اسب سواری زرتشتیان در سال ۱۹۲۳ میلادی توسط رضا شاه برداشته شد. زرتشتیان مجبور به پرداخت مبالغ هنگفتی به عنوان جزیه بودند. منابع زرتشتی از تحقیر مالیات دهندگان تحت عنوان کافر ذمی سخن گفته اند. مأمور دریافت مالیات ضربه ای به گردن فرد زرتشتی می زده و سپس سوار وی می شده است. مردم به دیدن این منظره دعوت می شدند. مالیات گیرندگان، زرتشتیان را به خاطر پوشیدن بند کستی مسخره می کردند و آن بند را پاره کرده و دور گردن فرد زرتشتی می انداختند. با توجه به فساد مسئولان مالیاتی، در آن زمان دو یا حتی تا سه برابر رقم اعلام شده جزیه دریافت می شد زیرا هر واسط جمع آوری ملیات، سهمی از آن پول می خواست. اگر خانواده ای قادر به پرداخت جزیه نبود، فرزندانش مورد ضرب و شتم قرار می گرفتند و کتاب های مذهبیشان سوزانده می شدند. ب
ه علت شرایط بسیار بد زرتشتیان، برخی از آنان به ظاهر مسلمان شده و نام اسلامی برگزیدند اما در خفا به انجام اعمال دینی زرتشتی می پرداختند. امروزه زرتشتیان به این گروه «جدید» می گویند. در پاسخ به این تبعیضات و جداسازی ها، جامعه زرتشتی حالت بسته و درونگرا به خود گرفت. در دوران قاجار قتل عام زرتشتیان ادامه یافت. آخرین موارد ثبت شده در روستاهای اطراف برازجان و ترک آباد در نزدیکی یزد ثبت شده اند. امروزه روستایی در نزدیکی برازجان در نزد مردم محلی قتلگاه نامیده می شود. نام های خانوادگی ترک، ترکی، ترکیان و ترک آبادی نشان دهندهٔ اصل و نسب بازماندگان کشتار در ترک آباد است. در موردی دیگر به نقل از یک شاهد در کرمان، پسران و دختران جوان زرتشتی را می ربودند و می خواستند با تهدید و تطمیع آنها را مجبور به قبول اسلام کنند. در یک مورد، آنها پسرک زرتشتی ۱۲ ساله ای را با زور به حمام عمومی بردند و مجبورش کردند شهادتین بگوید و همان جا ختنه اش کردند در دههٔ ۱۸۵۰ میلادی، آرتور دو گوبینو، سفیر فرانسه در ایران نوشته است: «فقط ۶٬۰۰۰ نفر از آنان (زرتشتیان) باقی مانده اند و تنها یک معجزه می تواند آن ها را از انقراض نجات دهد. اینان بازماندگا
ن نسلی هستند که روزگاری بر دنیا فرمانروایی می کرد.» با توجه به میزان بالای ظلم و ستم، بسیاری از زرتشتیان جرئت سفری خطرناک به هندوستان را یافتند. آنان که نمی توانستند هزینهٔ سفر با کشتی را بپردازند، از صحراهای بی آب و علف مسیرشان با الاغ یا حتی پای پیاده گذشتند. در هند آنان با سدره و کستی خود شناخته شدند و توسط برادران پارسی خود پناه داده شدند. آنان دومین جامعهٔ بزرگ مهاجر ایرانی در هند را تشکیل دادند که به آن ها ایرانی گفته می شود. فرستادگان به ایران. هنگامی که خبر آزار زرتشتیان در ایران به پارسیان هند رسید، پارسیان که تا آن موقع ثروتمند شده بودند، صندوق های رفاهی برای کمک به زرتشتیان ایرانی آمده کردند و فرستادگانشان به ایران اعزام شدند. مانکجی لیمجی هاتریا که از پارسیان نیکوکار هند بود راهی ایران شد. او به تنهایی به ۷۷۱۱ زرتشتی در کرمان، یزد و تهران کمک مالی کرد و با کمک انگلیسی ها توانست بخشی از محدودیت ها را از جامعهٔ زرتشتی بردارد. مالیات جزیه که تا سال ۱۸۸۲ میلادی پرداخت می شد، با کمک صندوق احیای زرتشتیان حذف شد. جمهوری اسلامی. انقلاب اسلامی به همان اندازه برای زرتشتیان باقی مانده حادثه به شمار می رفت و
تعداد آن ها را کاهش داد. در زمان نخست وزیری مهدی بازرگان انقلابیون مسلمان به آتشکدهٔ زرتشتیان تهران هجوم آورده و قاب عکس زرتشت را پایین کشیده و تصویر سید روح الله خمینی را جایگزین آن کردند. ایران به همراه عربستان سعودی و سودان توسط سازمان ملل و سازمان های غیردولتی به عنوان بدترین کشورها در زمینهٔ آزادی ادیان معرفی شده اند. اقلیت های دینی در ایران قادر به نماینده شدن برای انتخابات مجلس (به جز کرسی ویژه خودشان) نیستند. همچنین آنان نمی توانند به مقامات بالای دولتی و نظامی برسند. آنان همچنین از تبعیض در نظام حقوقی رنج می برند. دیهٔ آنان کمتر و مجازات های آنان سنگین تر از مسلمانان است. مردان مسلمان می توانند با زنان غیر مسلمان ازدواج کنند اما مردان غیر مسلمان قادر به ازدواج با زنان مسلمان نیستند. آزار زرتشتیان توسط مسیحیان. طبق گفتهٔ مری بویس زرتشتیانی که در آسیا صغیر زیر سلطهٔ مسیحیان زندگی می کردند، به ویژه هنگام جنگ های ایران و روم تحت فشار قرار داشتند. مسیحیانی که در مناطق تحت سلطهٔ ساسانیان زندگی می کردند، بارها اقدام به از بین بردن آتشکده های زرتشتیان کردند. کشیش های مسیحی، عمداً پیروان آیین زرتشت را «پیروان
زرتشت ستمکار» و «پیروان خدایان دروغین و عناصر طبیعت» می نامیدند. پیوند به بیرون. تاریخ زرتشتیان در ایران اسلامی