Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در برنامه نویسی شئ گرا، الگوی آذینگر یا دکوراتر (decorator) یک الگوی طراحی است که امکان افزودن رفتار (behavior) به یک شئ، را به طور پویا (dynamic) یا ایستا (static) فراهم می سازد بی آنکه رفتار اشیاء دیگر از همان کلاس (که شیء مورد بحث از آن ساخته شده) دست خوش تغییر شوند. الگوی طراحی آذینگر معمولاً برای پایبندی به قاعدهٔ تک وظیفه ای مورد استفاده قرار می گیرد چرا که این الگوی طراحی، امکان تقسیم عملکردها (functionality) بین کلاس های مختلف که هر کدام دغدغه های (concern) خاص را پوشش می دهند، فراهم می سازد. به عنوان یک مثال اولیه برای آشنایی بیشتر با این الگو، یک کلاس را در نظر بگیرید که یک رشته را در ورودی دریافت می کند و صرفا آن را در خروجی نمایش می دهد. حالا می توانیم با استفاده از الگوی آذینگر، کارایی های دیگری (نظیر spell checking و یا highlight کردن متن) به این کلاس اضافه کنیم بدون اینکه رفتار اولیه این کلاس عوض شود و تغییری کند. این کار از طریق نوشتن یک سری تابع کمکی و در نهایت پیچیدن تابع اولیه (wrapping) با این تابع های جدید انجام می شود. هدف. به منظور گسترش (آذین کردن) عملکرد یک شئ به صورت ایستا یا بعضی مو
اقع به صورت پویا، در زمان اجرا(Runtime) و به طور مستقل از اشیاء دیگر همان کلاس، از الگوی طراحی آذینگر استفاده می شود. این مهم از طریق ایجاد یک کلاس آذینگر یا کلاس پیچه، که کلاس اصلی (کلاسی که می خواهیم عملکردش را آذین کنیم)، در آن پیچیده می گردد، برقرار می شود. این عمل پیچیدن کلاس اصلی در کلاس آذینگر از طریق مراحل زیر انجام می شود: این الگو طراحی شده است تا چندین آذینگر به راحتی بتوانند برهم سوار شوند (دور هم بپیچند) و هر بار که یک آذینگر به دور آذینگر دیگر می پیچد، یک عملکرد جدید به متدهای override شده افزوده می شود. باید دقت شود که آذینگرها و کلاس اصلی مجموعه ای از ویژگی ها را به اشتراک می گذراند. در شکل قبل، اسلوب (متد) operation() هم در کلاس های آذین شده و هم درکلاس های آذین نشده حضور دارد. اجزاء آذین (مانند اسلوب ها (متدها)، فیلدها یا اعضای دیگر) معمولاً از طریق یک رابط یا همان اینترفیس(interface)، یا از طریق حواله (استفاده از شئ یک کلاس در شئ کلاس دیگر)، یا ارث بَری از یک کلاس، که هم اشیاء آذینگر و هم اشیاء آذین شده از آن ها استفاده می کنند، تعریف می شوند. در مثال قبلی کلاس ConcreteComponent و کلاس Deco
rator و تمامی کلاس هایی که از آن ارث می برند، از کلاس Component نیز ارث می برند. الگوی طراحی آذینگر جایگزینی برای ارث بری از طریق زیر کلاس شدن، می باشد. وراثت، در زمان کامپایل رفتار(behavior) را به یک کلاس و متعاقباً اشیاء آن کلاس اضافه می کند ولی آذینگری، امکان افزودن رفتارهای جدید را در زمان اجرا آنهم برای اشیاء دلخواه برنامه نویس فراهم می سازد. در بسیاری از زبان های برنامه نویسی شئ گرا، امکان ایجاد کلاس ها در زمان اجرا وجود ندارد و در بسیاری از مواقع پیش بینی تمامی حالات توسعهٔ عملکرد (functionality extension) دشوار است. توسعهٔ عملکرد به معنای ایجاد یک کلاس برای هر ترکیب ممکن می باشد. آذینگرها اشیائی هستند که در زمان اجرا ساخته می شوند، و می توان آن ها را با یکدیگر ترکیب کرد. در جاوا و دات نت برای پیاده سازی جریان ورودی/خروجی(I/O Streams)، از الگوی آذینگر استفاده می شود. شرح مسئله. به عنوان مثال، یک پنجره را در سامانهٔ پنجره ای در نظر بگیرید. برای ایجاد قابلیت اسکرول کردن نوار نورد برای پنجره ها ممکن است بخواهیم نوار نورد افقی یا عمودی ایجاد کنیم. فرض کنید که به ازای هر پنجره یک شئ از کلاس Window داریم (ای
ن کلاس موجبات به نمایش درآمدن و عمل کردن پنجره را در برنامه فراهم می کند) و فرض کنید که این کلاس عملکردی برای افزودن نوار نورد ندارد. ممکن است برنامه نویسی برای افزودن این قابلیت به برنامه کلاسی با نام ScrollingWindow به وجود آورد که از کلاس Windows فرزند این کلاس است و از این کلاس ارث می برد، یا اینکه فرض کنید برنامه نویس به جای اینکار کلاسی با نام ScrollingWindowDecorator می سازد که به اشیاء کلاس Window قابلیت جدید مربوط به نوار نبرد را می افزاید. همان طور که می بینیم، تا اینجای کار هر دو روش، صحیح و کارآمد هستند. حالا، فرض کنید می خواهیم به پنجره ها حاشیه اضافه کنیم، در این موارد هم فرض کنید که کلاس Windows قابلیت اینکار را ندارد. حالا با طرح این قابلیت جدید روش ارث بری دچار مشکل می شود چرا که فرض کنید کسی می خواهد بعضی پنجره ها دارای حاشیه و دارای قابلیت اسکرول باشند و بعضی فقط دارای قابلیت اسکرول باشند و بعضی دیگر فقط دارای حاشیه باشند در اینصورت اگر بخواهیم از روش ارث بری استفاده کنیم باید کلاس های زیر را به بسازیم: WindowWithBorder و ScrollingWindowsWithBorder (هر دوی این کلاس ها فرزند کلاس Window هستن
د) در این صورت می توان پیش بینی کرد که با افزودن هر قابلیت جدید باید چندین زیر کلاس از کلاس Window بسازیم. برای حل این مشکل می توان به جای روش ارث بری از الگوی طراحی آذینگر استفاده کرد. در این روش به ازای هر قابلیت جدید (قابلیت اسکرول، قابلیت داشتن حاشیه و …) فقط لازم است، یک کلاس آذینگر درست کنیم. مثلاً در این مثال می توانیم دو کلاس آذینگر با نام های BorderedWindowDecorator و ScrollingWindowDecorator بسازیم و با استفاده از این دو کلاس در زماان اجرا اشیاء از کلاس Widnow را آذین کنیم. دقت کنید کنید که در صورتی که این قابلیت ها باید به تمام پنجره ها افزوده شود می توان، کلاس والد یعنی Window را تغییر داد تا با نیازهای ما همخوانی داشته باشد. از طرف دیگر گاهی (مثلاً زمانی که از چارچوب های (Framework) خارجی استفاده می کنیم)، تغییر و دست بردن در کلاس والد قانونی و راحت نیست، بنابراین در این مواقع استفاده از این الگوی طراحی می تواند کمک بزرگی به برنامه نویس باشد. توجه داشته باشید که در مثال پنجره که آورده شد، کلاس SimpleWindow و دو کلاس آذینگر رابط window را که دارای دو اسلوب (متد) draw() و getDescription() است، پیاد
ه سازی می کنند. مثال ها. مثال اول (پنجره/نوار نبرد). کلاس زیر نحوهٔ استفاده از آذینگر را در مثال پنجره/نوار نبرد، نشان می دهد. // The Window interface class public interface Window { public void draw(); // برای کشیدن پنجره public String getDescription(); // رشته ای حاوی توضیح در مورد قابلیت ها پنجره را برمی گرداند // پیاده سازی رابط فوق به صورت یک پنجرهٔ بدون نوار نبرد class SimpleWindow implements Window { public void draw() { // کدهای مربوط به کشیدن پنجره public String getDescription() { return "simple window"; کلاس های زیر آذینگرهای کلاس Window و کلاس های آذینگر دیگر، هستند. // کلاس تجریدی آذینگر، دقت کنید که رابط ویندو را یپاده سازی می کند abstract class WindowDecorator implements Window { protected Window windowToBeDecorated; // the Window being decorated public WindowDecorator (Window windowToBeDecorated) { this.windowToBeDecorated = windowToBeDecorated; public void draw() { windowToBeDecorated.draw(); //Delegation public String getDescription() { return windowToBeDecorated.getDescription(); //Delegatio
n // The first concrete decorator which adds vertical scrollbar functionality class VerticalScrollBarDecorator extends WindowDecorator { public VerticalScrollBarDecorator (Window windowToBeDecorated) { super(windowToBeDecorated); @Override public void draw() { super.draw(); drawVerticalScrollBar(); private void drawVerticalScrollBar() { // Draw the vertical scrollbar @Override public String getDescription() { return super.getDescription() + ", including vertical scrollbars"; // The second concrete decorator which adds horizontal scrollbar functionality class HorizontalScrollBarDecorator extends WindowDecorator { public HorizontalScrollBarDecorator (Window windowToBeDecorated) { super(windowToBeDecorated); @Override public void draw() { super.draw(); drawHorizontalScrollBar(); private void drawHorizontalScrollBar() { // Draw the horizontal scrollbar @Override public String getDescription() { return super.getDescription() + ", including horizontal scrollbars"; در ذیل این مطلب برنامه ای آورده شده است که در آن یک
نمونه (شئ) از کلاس SimpleWindow ساخته می شود و این کلاس با استفاده از کلاس های آذینگر با نام های HorizontalScrollBarDecorator و VerticalScrollBarDecorator آذین می شود. public class DecoratedWindowTest { public static void main(String[] args) { // Create a decorated Window with horizontal and vertical scrollbars Window decoratedWindow = new HorizontalScrollBarDecorator ( new VerticalScrollBarDecorator (new SimpleWindow())); // Print the Window's description System.out.println(decoratedWindow.getDescription()); در زیر هم کلاس بررسی صحت با استفاده از Junit آورده شده است: import static org.junit.Assert.assertEquals; import org.junit.Test; public class WindowDecoratorTest { @Test public void testWindowDecoratorTest() { Window decoratedWindow = new HorizontalScrollBarDecorator(new VerticalScrollbarDecorator(new SimpleWindow())); // assert that the description indeed includes horizontal + vertical scrollbars assertEquals("simple window, including vertical scrollbars, including horizontal scrollbars", decoratedWindo
w.getDescription()) خروجی برنامه متن زیر است: "simple window, including vertical scrollbars, including horizontal scrollbars" به این نکته توجه کنید که متد (اسلوب) getDescription() از دو کلاس آذینگر که در مثال آمده اند، ابتدا getDescription() پنجرهٔ اصلی یعنی همان شئ از کلاس SimpleWindow را صدا می زند و پس از آن Description خود را پس از آن اضافه می کنند. مثال دوم (آماده کردن قهوه). این مثال جاوا، کاربرد آذینگرها را در مثال آماده کردن قهوه نشان می دهد. در این مثال برای آماده کردن قهوه فقط قیمت و مخلفات قهوه مدنظر هستند. // The interface Coffee defines the functionality of Coffee implemented by decorator public interface Coffee { public double getCost(); // Returns the cost of the coffee public String getIngredients(); // Returns the ingredients of the coffee // Extension of a simple coffee without any extra ingredients public class SimpleCoffee implements Coffee { @Override public double getCost() { return 1; @Override public String getIngredients() { return "Coffee"; کلاس های زیر آذینگرها هستند // Abstract dec
orator class - note that it implements Coffee interface public abstract class CoffeeDecorator implements Coffee { protected final Coffee decoratedCoffee; public CoffeeDecorator(Coffee c) { this.decoratedCoffee = c; public double getCost() { // Implementing methods of the interface return decoratedCoffee.getCost(); public String getIngredients() { return decoratedCoffee.getIngredients(); // Decorator WithMilk mixes milk into coffee. // Note it extends CoffeeDecorator. class WithMilk extends CoffeeDecorator { public WithMilk(Coffee c) { super(c); public double getCost() { // Overriding methods defined in the abstract superclass return super.getCost() + 0.5; public String getIngredients() { return super.getIngredients() + ", Milk"; // Decorator WithSprinkles mixes sprinkles onto coffee. // Note it extends CoffeeDecorator. class WithSprinkles extends CoffeeDecorator { public WithSprinkles(Coffee c) { super(c); public double getCost() { return super.getCost() + 0.2; public String getIngredients() { return super.ge
tIngredients() + ", Sprinkles"; در ذیل این متن مثالی برای بررسی صحت برنامهٔ فوق بیان شده است در این مثال یک نمونه از کلاس Coffee ساخته شده و با آذینگرهای WithMilk و WithSprinkles آذین می شود و قیمت قهوهٔ تولید شده به همراه مخلفات (شیر و …) را محاسبه کرده و مخلفات آن را نمایش می دهد. public class Main { public static void printInfo(Coffee c) { System.out.println("Cost: " + c.getCost() + "; Ingredients: " + c.getIngredients()); public static void main(String[] args) { Coffee c = new SimpleCoffee(); printInfo(c); c = new WithMilk(c); printInfo(c); c = new WithSprinkles(c); printInfo(c); خروجی این کد فوق: Cost: 1.0; Ingredients: Coffee Cost: 1.5; Ingredients: Coffee, Milk Cost: 1.7; Ingredients: Coffee, Milk, Sprinkles
قدرت الله نجفی نماینده معمم از حوزه شهرضا استان اصفهان در مجالس اول و پنجم شورای اسلامی بود. قدرت الله نجفی عضو حزب جمهوری اسلامی بوده و در ماجرای بمب گذاری در دفتر حزب جمهوری اسلامی مجروح شد.
ژان-فرانسوا لو سیور (؛ ؛ – ) یک آهنگساز اهل فرانسه بود. او موسیقی را در کلیسای امیان آموخت و شهرتش به سبب اپراها و اوراتوریوهایش است. وی بابت فعالیت های هنری اش، نشان لژیون دونور دریافت نمود.
احمد بن محمد رَبَعی موصلی شهرت یافته به ابن الحلاوی (۱۲۰۶ -۱۲۵۸م) ادیب و شاعر عربی موصلی در نیمهٔ اول سدهٔ هفتم هجری بود. زندگی. نسب کاملش «شرف الدین ابوالطیّب احمد بن محمد بن ابی الوفاء بن خطّاب بن هژبر موصلی رَبَعی» ذکر شده است. در ۱۲۰۶م/ ۶۰۳ق به موصل زاده شد. نسبتِ رَبَعی از روی لقبِ شهر موصل، أمّ الرَبیعیین به او داده شد. ابن الحلاوی از سرودن در مدح شاهان و خلفا درآمد داشت. هنگامی که بدرالدین لؤلؤ برای درگیری با هولاکو آماده می شد، پیش از سقوط بغداد، ابن الحلاوی همراهش بود. ابن الحلاوی در این سفر در جایی به نام «قیزیزد» یا سلماس بیمار گشت. همانجا در سال ۱۲۵۸م/ ۶۵۶ق درگذشت.
موصلی یا موسلین () پارچه ای از جنس پنبه با بافت ساده است. در طیف وسیعی از وزن ها از ورقه های ظریف تا پارچه های ضخیم تولید می شود. این نوع پارچه نام خود را از شهر موصل عراق، جایی که برای اولین بار در آنجا بافته شد، گرفته است. موسلین پیشتر از نخ های دست ریسی شده و بیش از حد ظریف بافته می شد و در منطقه بنگال در جنوب آسیا بسیار رواج داشت ولی از قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم میلادی به اروپا وارد شد. در سال ۲۰۱۳ سنت پوشیدن جامدانی موصلی در بنگلادش به عنوان شاهکارهای شفاهی و ناملموس میراث بشری به ثبت جهانی یونسکو رسید. تاریخ. در سال ۱۲۹۸ میلادی، مارکوپولو این پارچه را در کتاب "سفرها" توصیف کرد. او گفت که چنین پارچه هایی در موصل عراق بافته می شد. رالف فیچ، جهانگرد انگلیسی قرن شانزدهمی، موصلی را که در سونارگان دید و از جنس آن تمجید کرد. او که در سال ۱۵۸۳ از هند بازدید کرد، سونارگان را به عنوان شهری توصیف کرده که در آن بهترین و مرغوب ترین پارچه ها بافته می شوند و مرکز منسوجات هندوستان است. ابوالفضل علامی می نویسد: «سرکار سونارگان گونه ای از موصلی را بسیار خوب و به مقدار زیاد تولید می کند». در طول قرون هفدهم و هجدهم، بنگا
ل ِتحت سیطرهٔ گورکانیان به عنوان بزرگ ترین صادرکننده موصلی در جهان شناخته شد و داکا در این سرزمین به عنوان پایتخت تجارت جهانی موصلی در سراسر جهان نمود یافت. در فرانسه قرن هجدهم این پارچه ها بسیار محبوب شد و در نهایت در بسیاری از جهان غرب گسترش یافت. موسلین داکا برای اولین بار در بریتانیا در نمایشگاه بزرگ آثار صنعت همه ملل در سال ۱۸۵۱ به نمایش عمومی گذاشته شد. نام های شاعرانه. به برخی از موسلین های ظریف نام های شاعرانه ای مانند "بافت هوا"، "شبنم" و "آب روان" داده بودند. "(رک به زبان فارسی در هند)" نام اخیر به انواع ظریف و شفاف موسلین خوب که محصول داکا بود، اشاره داشت. ویژگی های پارچه در نام آن خلاصه می شد.
ادموند بوفورت (؛ ۱۴۳۸ (?) – ۱۴۷۱) یک پرسنل نظامی اهل پادشاهی انگلستان بود. ادموند چهارمین دوک سامرست از خاندان لنکسترها بود، او یک اشراف زاده و یکی از فرماندهان دوران جنگ رزها از سری جنگ های داخلی خاندان های انگلستان و از حامیان پادشاه هنری ششم بود. زندگی. ادموند بوفورت، متولد ۱۴۳۸ فرزند ادموند بوفورت، دومین دوک سامرست و النور، دختر ریچارد بوشان، سیزدهمین ارل واریک بود
جنگ چاکو () جنگی بود که میان بولیوی و پاراگوئه و بر سر کنترل بخش شمالی منطقه گرن چاکو در آمریکای جنوبی (که به تازگی در آن نفت کشف شده بود) اتفاق افتاد. در ابتدا این دو کشور چند درگیری مرزی با یک دیگر داشتند اما در سپتامبر ۱۹۳۲ وارد یک جنگ تمام عیار شدند و در چند نبرد سنگین تعداد زیادی از نیروهای دو طرف کشته شدند. این جنگ در ژوئن ۱۹۳۵ پایان یافت و با پیمانی که در سال ۱۹۳۸ در بوئنوس آیرس از سوی دو کشور امضا شد اختلافات مرزی به نفع پاراگوئه به پایان رسید و این کشور توانست کنترل ۵۱٬۸۰۰ کیلومتر مربع از مناطق مورد اختلاف را به دست بگیرد. پیش زمینه. در سال ۱۹۳۲، جامعهٔ ملل نتوانست جلودار جنگ بین بولیوی و پاراگوئه بر سر منطقهٔ خشک گرن چاکو شود. این منطقه، بااین که جمعیت چندانی ندارد، دربرگیرندهٔ رود پاراگوئه است، که می تواند راه دسترسی این دو کشور محصور در خشکی به اقیانوس اطلس باشد. همچنین برخی گمان ها، که بعدها نادرستی آن ها مشخص شد، بر آن بودند که این منطقه شامل منابع غنی نفت خام است.پس از درگیری های جزئی مرزی در اواخر دههٔ ۱۹۲۰، در سال ۱۹۳۲ و پس از حمله ارتش بولیوی به قلعهٔ کارلوس آنتونیو لوپز جنگی تمام وکمال بین
دو کشور آغاز شد که به جنگ چاکو موسوم است. جنگ و پیامدها. پاراگوئه از جامعهٔ ملل درخواست کرد که در مسئله مداخله کند، ولی پس از آنکه کنفرانس کشورهای آمریکایی پیشنهاد کرد بین دو کشور میانجی باشد، جامعه تصمیم گرفت اقدامی در مورد این جنگ انجام ندهد. جنگ چاکو برای طرفین فاجعه بار بود و منجر به ۵۷٬۰۰۰ نفر تلفات برای بولیوی (که جمعیتش حدود سه میلیون نفر بود) و ۳۶٬۰۰۰ نفر تلفات برای پاراگوئه (با جمعیت حدود یک میلیون نفر) شد. جنگ همچنین دو کشور را تا مرز فروپاشی اقتصادی برد. تا اینکه که در ۱۲ ژوئن ۱۹۳۵، آتش بسی بین دو کشور امضا شد، پاراگوئه عمدهٔ منطقه را در کنترل خود درآورده بود و بولیوی مالکیت پاراگوئه بر این منطقه را در پیمانی بین دو کشور در ۱۹۳۸ پذیرفت.
خاندان سیمور () یا سنت مور، نام یک خانوادهٔ انگلیسی است که در آن چندین عنوان اشراف زاده از زمان ایجاد آن وجود دارد و بزرگ این خاندان می باشد اصالت. این خاندان در مون موسشر و در قرن سیزدهم میلادی پایه گذاری شد، عنوان اصلی این خاندان توسط دوک های سامرست از حدود قرن نوزدهم تا ۱۹۲۳ ادامه پیدا کرد
گرن چاکو (به اسپانیایی: Gran Chaco) یک دشت در پاراگوئه است. این منطقه در کشورهای بولیوی، پاراگوئه، شمال آرژانتین و استان های ماتو گروسو و ماتوگروسو جنوبی قرار دارد اما بخش اعظم آن در پاراگوئه قرار دارد و در سال های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵ صحنه جنگ چاکو میان بولیوی و پاراگوئه بوده است. خصوصیات. گرن چاکو ۳۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
فریدریش کالکبرِنِر (؛ ۷ نوامبر ۱۷۸۵ – ۱۰ ژوئن ۱۸۴۹) یک آهنگساز، مدرس موسیقی، نوازنده پیانو و سازندهٔ پیانو اهل آلمان بود. او در سنین جوانی برای آموختن رشتهٔ موسیقی به «کنسرواتوار پاریس» رفت و تا پایان عمر در همان شهر ماند. به همین سبب، بسیاری از مورخین موسیقی، او را یک آهنگساز فرانسوی می دانند. فریدریش کالکبرِنِر در دوران اوج خود، برترین پیانیست اروپا محسوب می شد و تنها در اواخر دههٔ ۱۸۳۰ میلادی بود که شهرت نوازندگانی همچون فردریک شوپن، سیگیسموند تالبرگ و فرانتس لیست از شهرت او پیشی گرفت. تنها رقیب جدی او در دوران خودش، یوهان نپوموک هومل بود. شوپن «کنسرتوی شماره ۱» خود را به او تقدیم کرده است. فریدریش ذهنِ اقتصادی خوبی نیز داشت و جزءِ معدود نوازندگان پیانویی است که از این راه، به ثروت هنگفت رسید. او از سهامداران شرکت پیانوسازی «پلیل فورتپیانو» بود که محصولاتش در آن دوران، پس از برند مشهور «اِرار» (Erard)، از لحاظ کیفیت و اعتبار، شهرت همگانی داشت. امروزه او را نه به سبب آهنگ هایش، بلکه به خاطر خلقیات و شخصیتش می شناسند. گفته می شود، فریدریش آهنگسازی مغرور و خودبین بود. او خود را پس از مرگ بتهوون، موتسارت و های
دن، تنها آهنگساز کلاسیک دنیا محسوب می کرد و این موضوع را به دیگران هم اعلام می کرد. زندگی اشرافی را می پسندید و از معاشرت با اشراف و نجیب زادگان پاریس و لندن خشنود بود. وی را فردی پُرطمطراق، بیش ازحد مؤدب، مقید به آداب و رسوم اداری و در عینِ حال، باهوش و از لحاظ اقتصادی، زیرک توصیف کرده اند. در زمان حیاتش، حکایت های فراوانی درباره اش بر سر زبان ها بود و شاعر آلمانی هاینریش هاینه به تندی او را مورد هجو قرار داد. فریدریش، شاگردان فراوانی را نیز تربیت کرد که معروف ترینشان «کَمیل پلیِل» و «کمیل-ماری اِستَمَتی» بودند. متد نوازندگی او از طریق «کمیل-ماری اِستَمَتی» به هنرمندانی چون کامی سن-سانس انتقال یافت. فریدریش کالکبرنر آهنگسازی پُرکار بود و از او، بیش از ۲۰۰ کنسرتوی پیانو و اپرا بجا مانده است. او در سن ۶۴ سالگی به دلیل ابتلا به بیماری وبا درگذشت.
یوسبیو آیالا (؛ – ) یک سیاست مدار، دیپلمات و وکیل اهل پاراگوئه و دو دوره از نوامبر ۱۹۲۱ تا آوریل ۱۹۲۳ و از اوت ۱۹۳۲ تا فوریه ۱۹۳۶ رئیس جمهور این کشور بود. وی که از اعضای حزب لیبرال پاراگوئه بود توسط رافائل فرانکو سرنگون و به بوئنوس آیرس فرار کرد.
نورالدین اِسْعِرْدی (۱۲۲۲-۱۲۵۸م) (نسب:محمد بن عبدالعزیر بن عبدالصمد بن رستم) شاعر هزل سُرای عربی ایُوبی در نیمهٔ اول سدهٔ هفتم هجری بود. او را شاعری توانا و نکته دان وصف کرده اند که مجون و خلاعت بر شعرش چیره گشت. در پایان عمرش، نابینا گشت.
آپونیا (به یونانی باستان: ἀπονία) به معنی فقدان رنج است. آپونیا توسط اپیکوری ها به عنوان وجود نهایت لذت جسمانی در نظر گرفته شد. همانند دیگر مکاتب فلسفی هلنیستی، اپیکوری ها معتقد بودند که هدف زندگی انسان شادی است. اپیکوری ها لذت را به عنوان فقدان رنج (ذهنی و جسمی) تعریف کردند، و از این رو لذت تنها می تواند تا نقطه ای افزایش یابد که رنج در آن غایب است. فراتر از این، لذت نمی تواند افزایش یابد و در واقع منطقاً کسی نمی تواند لذت جسمانی فراتر از حالت "آپونیا" را طلب کند. برای اپیکور، "آپونیا" یکی از لذت های ایستا بود، لذتی که شخص هنگامی دارد که هیچ خواسته یا رنجی برای برطرف شدن نداشته باشد. برای رسیدن به چنین حالتی، فرد باید لذت های پویا را تجربه کند، لذتی که فرد هنگامی دارد که خواسته یا رنج برطرف شده است.
ابوعمرو عثمان بن عمر دوینی شهرت یافته از روی پیشهٔ پدری اش به ابنِ حاجِب الکردی (۱۱۷۵-۱۲۴۹م) (نسب: جمال الدین عثمان بن عمر بن ابی بکر بن یونس) فقیه، ادیب و نحوی مصری بود.
قاسم بن حسین خوارزمی با لقب های مجدالدین و صدر الأفاضل (۱۱۶۰-۱۲۲۰) فقیه اشعری غیرمعتزلی، نحوی، ادیب و رساله نویس خوارزمی بود. نزد ابوالفتح مطرزی درس خواند. او در پی حمله های مغولان کشته شد.
نبرد فری بریج () در ۲۸ مارس ۱۴۶۱ به وقوع پیوست که تعامل مقدماتی میان خاندان های یورک و لنکستر قبل از نبرد بزرگتر یعنی نبرد تاوتون می باشد که در طول دوران جنگ های داخلی انگلستان موسوم به جنگ رزها درگرفت پس از اعلام پادشاهی، ادوارد چهارم به همراه یک نیروی بزرگ برای رسیدن به موقعیت لنکسترها به سمت شمال حرکت کرد، لشکر او در پشت رودخانهٔ ایر در یورک شر در حال حرکت بود، در ۲۷ مارس، ارل واریک که طلایه دار (جلودار) سپاه بود، قصد عبور از پل رودخانه را داشت اما به دلیل اینکه لنکسترها پیش از آن برای ایجاد موانع در سر راه سپاه یورک آن را خراب کرده بودند، ارل واریک مجبور به پل زدن شد و در این راه تلفات بسیاری داشت و مردان زیادی را از دست داد، آنها گرفتار سرما و تگرگ زمستانی و آب های یخ زده بودند و در همان حال از سمت دیگر رودخانه، یک نیروی کوچک اما مصمم لنکسترها که از آن مراقبت می کرد به شکل مداوم نیروی یورک ها را که مشغول ساخت و ساز بودند مورد اذیت و آزار قرار می دادند وقتی عملیات احداث پل جدید به اتمام رسید و نخستین نیروی یورک ها از آن عبور کرد دیگر اثری از نیروهای لنکستر نبود، واریک مردان خودش را مجبور به ادامهٔ ساخت و
ساز و تعمیر پل نمود در همان حال یک اردوگاه را هم در سمت شمال رودخانه بر پا نمود.
هرمارخوس (به یونانی: Ἕρμαρχoς, Hermarkhos)، فیلسوفی اپیکوری بود. پس از اپیکور، بنیان گذار این مکتب، هرمارخوس جانشین وی و رئیس مکتب شد. هیچ یک از نوشته های او باقی نمانده اند. او آثاری علیه افلاطون، ارسطو و امپدوکلس نوشت.
نشان افتخار به مجموعه نشان ها و جوایزی گفته می شود که توسط ارکان ملی مانند دولت، پادشاه، خاندان سلطنتی یا سازمان به فردی به پاس شایستگی که از خود نشان داده اهدا می شود.
کشور بوتسوانا به ۱۶ ناحیه اداری تقسیم شده است که عبارتند از: ۹ ناحیه روستایی و ۷ ناحیه شهری. این ۱۶ ناحیه توسط ۱۵ شورای محلی اداره می شود. تا سال ۲۰۰۶، ناحیه های Chobe و Ngamiland به صورت مشترک توسط شورای ناحیه شمال غرب اداره می شدند
بیل پریدی (به انگلیسی: Bill Prady) (زاده ۷ ژوئن ۱۹۶۰) نویسنده تلویزیونی و تهیه کننده تلویزیونی می باشد که در زمینه کمدی موقعیت و برنامه رنگارنگ فعالیت می کند. از جمله آثار او می توان به متأهل... بچه دار، رؤیاپردازی کن، ، دارما و گرگ، دختران گیلمور اشاره کرد. همچنین او سازنده مجموعه تلویزیونی تئوری بیگ بنگ و ماپت ها نیز می باشد. پانویس. https://en.wikipedia.org/wiki/Bill_Prady
پادشاهی لسوتو به ده ناحیه تقسیم شده است که هر کدام تحت اداره یک مدیر ناحیه قرار دارند. هر ناحیه دارای یک مرکز معروف به کمپ تاون است. نواحی بیشتر به ۸۰ حوزه انتخابیه تقسیم می شوند که شامل ۱۲۹ شورای محلی هستند. بیشتر نواحی به نام پایتخت های خود نام گذاری شده اند. به عنوان مثال، هلوتسه که پایتخت ناحیه لریبه است، همچنین به نام لریبه شناخته می شود. پابالو ال. موکونا در این شهر به دنیا آمده است. از سوی دیگر، ناحیه برئا گاهی به نام تِیاتِیانِنگ شناخته می شود که برگرفته از پایتخت آن است.
بزرگراه فلیندرز () یکی از بزرگراه های کشور استرالیاست. این بزرگراه شرق و غرب ایالت کوئینزلند را به هم وصل می کند به بین دو شهر تاونزویل در شرق و کلونکاری در غرب این ایالت قرار گرفته است. بزرگراه فلیندرز، ارتباط مناطق مسکونی پراکنده نواحی دورافتاده استرالیا را با مراکز پرجمعیت حاشیه ای این کشور در سمت مشرق برقرار می کند. طول بزرگراه فلیندرز کوئینزلند ۷۷۵ کیلومتر است.
فضای میان ما () فیلمی در ژانر علمی–تخیلی و رمانتیک است که در ۳ فوریه ۲۰۱۷ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به گری الدمن، ایسا باترفیلد، کارلا گوجینو و بریت رابرتسون اشاره کرد. این فیلم در بارهٔ پسر نوجوانی است که در مریخ متولد شده و قصد دارد بعد از ۱۶ سال زندگی در مریخ برای اولین بار به زمین سفر کند.
کلونکاری شهر و منطقه ای در غرب ایالت کوئینزلند استرالیا است. آ بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، این شهر ۲۷۹۶ نفر جمعیت دارد. کلونکاری به عنوان "قلب دوستانه ناحیه بزرگ شمال غرب کوئینزلند "شناخته می شود و جشن سالگرد یکصد و پنجاهمین سال تأسیس آن در سال ۲۰۱۷ برگزار خواهد شد. جغرافیا. کلونکاری در شمال غرب کوئینزلند و در 770 کیلومتری غرب شهر تاونزویل قرار گرفته است. کلونکاری در غرب بزرگراه فلیندرز، کوئینزلند قرار گرفته است. گاوچرانی پیشه و صنعت مهم در منطقه کلونکاری است. آب و هوا. کلونکاری رکورد بالاترین دمای ثبت شده استرالیا را دارد. دمای این شهر در ۱۶ ژانویه ۱۸۸۹ برابر با 53.1 °C (127.5 °F) بوده است. تابش شدید خورشید باعث شده تا کلونکاری به عنوان نخستین شهر استرالیا با انرژی خورشیدی شناخته شود.
نوزیفانس (به یونانی: Ναυσιφάνης)، اهل شهر تئوس، پیرو فلسفهٔ دموکریت (اتم گرایی) و یکی از شاگردان پیرهون بود. او شاگردان زیادی داشت، و مخصوصاً به عنوان یک خطیب مشهور بود. اپیکور زمانی یکی از مستمعین او بود، اما از او ناراضی بود، و ظاهراً در نوشته هایش به او اهانت کرده است. نوزیفانس هم چنین استدلال کرد که مطالعهٔ فلسفهٔ طبیعت (فیزیک) بهترین پایه برای مطالعهٔ بلاغت یا سیاست است.
پیتر چلسوم (؛ زادهٔ ) کارگردان، هنرپیشه، و فیلم نامه نویس اهل بریتانیا است. از فیلم هایی که وی کارگردان آن ها بوده است می توان به سرندیپیتی، مایل هستید برقصیم؟ و فضای میان ما اشاره کرد.
کاموویل (به انگلیسی: Camooweal) یک شهرک در استرالیا است که در کوئینزلند واقع شده است.