Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قاضای گرما و تولید کربن توسط ساختمان های همجوار را کاهش داده و فرصت های را برای آموزش پیوسته مهیا می کند. سیستم آب باران. سی ای ار اس به طور کامل با جمع آوری آب باران و انبار کردن آن در مخزن صد متر مکعبی زیرزمین بنا آب خود را تأمین می کند. حدود ۱۲۶۶۰۰۰ لیتر آب باران در طول سال جمع آوری می شود و متوسط تقاضا در روز ۲۰۰۰ لیتر می باشد. مزایای سیستم آب قابل شرب باران، انتقال آگاهی، آموزش عمومی در مورد تأمین و مصرف آب، کاهش تقاضای آب قابل شرب، ترویج مدیریت سیلاب و مهیا کردن منبع آب آتش نشانی می باشد. آب بازیافتی. کل آب بازیافتی از ساختمان سی ای ار اس یا از سیستم فاضلاب است که در محل به وسیله سیستم خورشیدی آبزیان تصفیه شده و مورد استفاده مجدد در ساختمان برای فلاش تانک های دستشویی و آبیاری فضا و بام و دیوارهای سبز قرار می گیرد. مزیت اصلی و مهم این سیستم آگاهی عموم و تعامل مردم در مشاهده امکانپذیری پایداری می باشد. روشنایی. صفحات باریک کف اجازه نفوذ نور از هر دو طرف ساختمان را می دهد. مزایای آن بهبود بخشیدن سلامت و آسایش ساکنین، ایجاد یک فضای دوستانه، کاهش مصرف و مخارج انرژی و فراهم کردن سطحی برای سلول های فتوولتائیک
(مبدل نور به برق) است. تهویه. سی ای ار اس از یک سیستم ترکیبی که بیشتر از تهویه طبیعی غیرفعال بهره می برد استفاده می کند. دو واحد تهویه مکانیکی هوای تازه فیلتر شده را تأمین می کند، یکی برای تالار اصلی و دیگری برای سایر نقاط ساختمان. علاوه بر این پنجره های قابل استفاده دستی وجود دارند که جریان هما و کنترل دما را امکانپذیر می سازد. این سیستم مصرف انرژی را کاهش داده، ساکنین را با طبیعت پیوند داده و سلامتی آنها را بهبود می بخشد. شناخت عمومی. سی ای ار اس توسط بسیاری به عنوان سبزترین ساختمان آمریکای شمالی به رسمیت شناخته شده و یکی از سبزترین ساختمان های جهان است. اخیراً در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه ساختمان سبز که توسط وود ورکز اعطا می شود، شده است.
صفحات زیست محیطی محیطی شبیه یک کاغذ یا مقوا، شبیه ساخت و ساز و بسته بندی مواد و به طور کلی تولید با استفاده از فشرده سازی محیط زیست سالم، مواد زراعی است. در اکثر موارد این به معنی بکارگیری استفاده های الیاف زراعی سلولز بالا است، مانند کاه پس از برداشت برنج، جو، گندم و علف فیل یا معادل آنها، بیشتر مسیل زباله شهری مانند فیبر (بافت) روزنامه. پانل های ساخت و ساز ساخته شده از ضایعات کشاورزی برای صدها سال در اطراف بوده اند، به خصوص در مرکز و شرق اروپا که در آن برگ ها و کاه فشرده شده به عنوان عایق و حتی مواد ساختاری مورد استفاده قرار گرفت. تخته پانل های محیطی نباید با ساختار سخت کاه اشتباه گرفته شود؛ که ضایعات فیبرها را به تخته پانل فشرده همگون شده پردازش نمی کند. ایده پانل های با ساختار زیست محیطی با اصول پایداری جفت می شود؛ یعنی کاهش دادن ضرباتی که کل چرخه زندگی ساخت محیط های ساخته شده روی محیط زیست داشته است.
مؤسسه تحقیقاتی آسیا (IAR) در دانشگاه بریتیش کلمبیا یک نهاد تحقیقاتی است که در سال ۱۹۷۸ تأسیس شده و بهترین مرکز تحقیقات کانادا در مطالعات میان رشته ای بوده است. در گستره عریض جغرافیایی شامل چین، هند، جنوب آسیا، ژاپن، کره و جنوب شرق آسیا پژوهش و تدریس مسائل و موضوعات سیاسی را با مطالعات منطقه و زبان هر کشور اداره می کند. این مؤسسه نقش محوری در برتری دانشگاه بریتیش کلمبیا (یو بی سی) در زمینه تحقیق، تعلیم و روابط اجتماعی در امور مربوط به آسیا ایفا کرده است. مؤسسه دستور کار غنی و پرباری برای تحقیق در بسیاری از جنبه های تجارب انسانی در آسیا را دنبال می کند. دوره های ارشد مؤسسه در زمینه مطالعات سیاسی آسیا پاسیفیک به دانشجویان فارغ التحصیل برنامه آموزشی پیشرفته ای در تجزیه و تحلیل سیاست و پژوهش در مسایل جاری مربوط به مناطق مختلف آسیا و حاشیه اقیانوس آرام ارائه می دهد. دئره ارشد به عنوان مدرسه بوتیک سیاسی دانش کاربردی را با تحقیقات دانشگاهی برای آموزش مفسران سیاسی و سیاستگزاران آینده توأم و ترکیب کرده است. مؤسسه همچنین واسط برای پروژه های بین اساتید و دپارتمان های داخلی در مورد آسیا عمل می کند. مؤسسه به طور قابل توجهی
در روابط همکاری یو بی سی با منافع اجتماعی منطقه ای آسیا مشارکت دارد. مؤسسه میزبان پنج مرکز تحقیقاتی می باشد: مرکز تحقیقات چینی ها، مرکز تحقیقاتی هند و جنوب آسیا، مرکز تحقیقاتی ژاپن، مرکز تحقیقات کره ای ها، مر کز تحقیقات جنوب شرقی آسیا. این مراکز فعالیت های تحقیقاتی مربوط به کشورها و مناطق خود را در سراسر محوطه دانشگاه جمع و دسته بندی می کنند. مؤسسه همچنین میزبان برنامه مطالعاتی تبت معاصر و مطالعات داخل آسیا می باشد. هیئت علمی مؤسسه تحقیقاتی آسیا. اعضای هیئت علمی موسه تحقیقاتی آسیا در برگیرنده تعدادی از معروفترین کارشناسان خبره محلشان و محدوده مورد تخصصشان است. برنامه دوره ارشد مطالعات سیاسی آسیا پاسیفیک. در سال ۲۰۰۹ تعدادی از دانشجویان، انجمن سیاسی آسیا پاسیفیک را بنا نهادند تا مباحث دانشجویی در موضوعات سیاسی آسیا پاسیفیک را گسترش و ترویج داده و میزبان سالانه سمپوزیوم فارغ التحصیلان آسیا پاسیفیک باشد. نشریه آسیا پاسیفیک. نشریه آسیا پاسیفیک سیمای دانش علمی و محققانه در زمینه آسیای معاصر را به تصویر می کشد. نوعی ارتباط مبتکرانه است که به وسیله مؤسسه تحقیقاتی آسیا در یو بی سی اداره می شود. دو بار در هفته به صور
ت مقالات یا مصاحبه های ویدئویی توزیع می شود. از نوامبر ۲۰۱۱ بیش از ۱۲۰ نشریه منتشر شده است. هر نسخه از طریق ایمیل به بیش از ۲۵۰۰ مشترک ارسال شده و سایت www.asiapacificmemo.com ماهانه هزاران بیننده را جذب می کند. علاوه بر این در شبکه های اجتماعی اینترنتی فعال است. ساختمان سی.کی.چوی. مؤسسه در ساختمان هدفمند ساخته شده یس کی چوی در محدوده شمال غربی پردیس یو بی سی وقع شده است. توسط ماتسو زاکی رایت معمار بی سی ونکور طراحی شده و در سال ۱۹۹۵ کامل شد و به عنوان پیشگام طراحی پایدار شناخته می شود. این بنا پرچم دار ساختمان های محیطی دانشگاه بریتیش کلمبیا است که آزمایشگاه زندگی نامیده می شود. این محوطه محلی برای نمایش روش های نوآورانه صرفه جویی و حفظ انرژی، آب و مواد می باشد. در حالیکه برای ایجاد اثرات مثبت بر روی محیط زیست تلاش می کند. ساختمان به نام دکتر چانگ کوک چوئی است که یک تاجر و خیراندیش در چین، هنگ کنک و کانادا و یکی از عمده ترین اهدا کنندگان یو بو سی بود. پنج مرکز تحقیقای که بر روی چین، ژاپن، کره، جنوب شرق آسیا، هند و جنوب آسیا مطالعه می کنند در آن جای دارند. معماری جسورانه و معمارانه بنا، تجلی فرنگی و گیرائی مع
ماری داخلی و خارجی را با ویژگی ها و عملکردهای زیست محیطی ادغام کرده است. پنج سقف منحنی یکسان، ارائه دهنده یک مرکز شناسائی برای هر مرکز تحقیقاتی بدون ارجحیت دادن به یک فرهنگ یا مرکز بر دیگری است و نور وتهویه طبیعی را برای فضاهای داخلی مهیا می کند.
جیمی فاکسورث (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و مدل اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
سگ دالماسی یکی از نژادهای سگ در اندازه بزرگ است و ویژگی مهم آن خال خالی بودن است. خاستگاه این نژاد منطقه دالماسی در کرواسی است. دالماسی ها معمولاً در هر زایمان شش تا نه توله دارند. سگ های دالماسی دارای یک پوشش سفید خالدار با خال های تیره هستند. در ابتدا این نژاد به عنوان سگ شکاری پرورش می یافت، و در روزهای اولیه [از تاریخ پیدایش] همچنین به عنوان سگ همراه کالسکه نیز استفاده می شد. ریشه های این نژاد را می توان به کرواسی امروزی و منطقه تاریخی دالماسی در این کشور نسبت داد. تصور می شود که نیای اولیه این نژاد سگ های نژاد پوینتر و گونه خالدار گریت دین (نوعی سگ بزرگ) بوده اند. امروزه، این نژاد یک حیوان خانگی محبوب است و بسیاری از علاقه مندان، دالماسی ها را در مسابقات باشگاهی پرورش و نمایش سگ شرکت می دهند. جثه. دالماسی یک سگ عضلانی با استقامت عالی است. طبق استانداردهای نژادی کلوپ لانه آمریکایی (AKC)، وقتی به طور کامل رشد کند، قدی بین ۴۸ تا ۵۸ سانتیمتر (۱۹ تا ۲۳ اینچ) دارد. پوشش. توله های دالماسی با خز سفید ساده به دنیا می آیند و اولین خال های آنها معمولاً در عرض ۱۰ روز ظاهر می شود. با این حال، این خال ها ممکن است از ب
دو تولد روی پوست آنها قابل مشاهده باشند. این خال ها تا زمانی که سگ حدود ۱۸ ماهه شود به رشد و نمو ادامه می دهند. اندازه این خال ها معمولاً از ۲ تا ۶ سانتیمتر (۱٫۲۵ تا ۲٫۵ اینچ) متغیر است و شایع ترین رنگ ها مشکی یا قهوه ای جگری روی یک پس زمینه سفید هستند. رنگ جگری رنگ مغلوب (غیر غالب) در دالماسی ها است، به این معنی که هر دو والد باید ژن تعیین کننده خال های جگری را داشته باشند تا توله های این رنگی متولد شوند. اگر هر دو والد جگری باشند، تمام توله ها دارای خال های جگری خواهند بود. سگ های خال دار مشکی همیشه بینی مشکی دارند و سگ های خالدار جگری همیشه بینی قهوه ای دارند. رنگ های و انواع دیگری که گاهی رخ می دهند عبارتند از خاکستری مایل به آبی، راه راه، موزائیکی، نارنجی یا لیمویی (زرد تیره تا زرد کمرنگ)، و سه رنگ (با لکه های مشکی، قهوه ای و نارنجی یا لیمویی). رنگ های نارنجی و لیمویی بیشتر رایج هستند، مخصوصاً در آمریکا، و این ها به نوعی رقیق شدگی از رنگ های استاندارد هستند. رنگ آن ها بسته به رنگ بینی شان، نارنجی یا لیمویی نامیده می شود. الگوی رنگ بندی دیگر، لکه بزرگ و یک دست از یک رنگ به خصوص است که می تواند در هر کجای
بدن ظاهر شود، اما بیشتر روی سر، گوش ها یا دم دیده می شود. این لکه ها در بدو تولد قابل مشاهده هستند و از گروهی از خال های به هم چسبیده تشکیل نشده اند. آنها را می توان با لبه صاف لکه تشخیص داد و هیچ موی سفید درهم بافته ای در آنها وجود ندارد. دالماسی های سفید خالص و بدون خال هم گاهی متولد می شوند. پوشش دالماسی ها معمولاً کوتاه، صاف و متراکم است. با این حال، گاهی در میان دالماسی های با پوشش صاف، موارد دارای پوشش بلند (یا مو بلند) نیز به وجود می آیند. دالماسی های مو بلند از نظر استانداردهای نژادی پذیرفته نیستند، اما این افراد ریزش موی بسیار کمتری نسبت به همتایان با پوشش صاف خود دارند که در طول سال ریزش مو دارند. موهای کوتاه و زبر در نوع استاندارد اغلب در فرش، لباس و اثاثه یا لوازم داخلی و تقریباً هر نوع پارچه دیگری گیر می کنند و جدا کردن آنها می تواند سخت باشد. نظافت هفتگی با دستکش مخصوص نظافت سگ یا شانه مخصوص می تواند میزان ریزش موی دالماسی ها را کاهش دهد، اگرچه هیچ چیز نمی تواند به طور کامل جلوی ریزش مو را بگیرد. دالماسی ها به دلیل مقدار کم چربی در پوشش خود، بوی مخصوص سگ را ندارند و نسبت به بسیاری از نژادهای دیگ
ر سگ نسبتاً تمیز باقی می مانند. تعداد توله در هر زایمان. دالماسی ها معمولاً در هر زایمان شش تا نه توله دارند. سلامت. یک مطالعه در انگلستان طول عمر ۱۳٫۲ سال را برای دالماسی ها نشان داده است. در سال های پایانی زندگی، هم نرها و هم ماده ها ممکن است از خار استخوانی و التهاب مفصل رنج ببرند. تیروئیدیت خودایمنی ممکن است یک وضعیت نسبتاً رایج برای این نژاد باشد که ۱۱٫۶٪ از سگ ها را تحت تأثیر قرار می دهد. شرایط پوستی. این نژاد مستعد شرایط پوستی زیر است: درماتیت آتوپیک، آفتاب سوختگی پوست، و کارسینوم سلول سنگفرشی. ناشنوایی. یک مطالعه در انگلستان نشان داد که ۱۸٫۴ درصد از دالماسی های مورد آزمایش در یک یا هر دو گوش ناشنوا هستند. این مطالعه همچنین هیچ ارتباطی بین رنگ خز و ناشنوایی پیدا نکرد. مطالعه دیگری در سوییس روی ۵۷۵ سگ از ۳۳ خانواده مختلف نشان داد که ۱۶٫۵٪ از دالماسی ها در یک یا هر دو گوش ناشنوا هستند. مطالعه ای آلمانی روی ۱۸۹۹ سگ از ۱۶۹ لانه مختلف نشان داد که ۱۹٫۶٪ از دالماسی ها در یک یا هر دو گوش ناشنوا هستند. این مطالعه نتیجه گرفت که ژن هایی غیر از ژن های مسئول رنگ آمیزی به طور قابل توجهی در ناشنوایی نقش دارند. مطالعه
ای در ایالات متحده روی ۲۵٫۷٪ از دالماسی ها نشان داد که در یکی یا هر دو گوش ناشنوا هستند. این مطالعه شواهدی مبنی بر اینکه احتمالاً یک ژن منفرد مسئول ناشنوایی است را پیدا کرد. محققان اکنون می دانند که ناشنوایی در حیوانات زال و ابلق به دلیل عدم وجود ملانوسیت های بالغ در گوش داخلی ایجاد می شود. این امر ممکن است بر روی یک یا هر دو گوش تأثیر بگذارد. توصیه های پرورش و سلامت. به طور معمول، تنها سگ هایی که شنوایی دوطرفه دارند برای تولید مثل استفاده می شوند؛ اگرچه آن سگ هایی که دارای شنوایی یک طرفه هستند، و حتی سگ هایی که دچار ناشنوایی دوطرفه اند، در صورت آموزش مناسب، می توانند به حیوانات خانگی خوبی تبدیل شوند. تفاوت اصلی و قابل توجه ترین سگ با شنوایی یک طرفه این است که آنها شنوایی جهت دار ندارند. اگرچه سگ قادر به شنیدن فردی خواهد بود، اما نمی تواند جهت قرارگیری فرد را تشخیص دهد. موضع انجمن دالماسی ها در آمریکا در مورد توله های ناشنوا این است که آنها نباید برای تولید مثل استفاده شوند و اینکه مرگ راحت ممکن است به عنوان «جایگزینی برای واگذاری» در نظر گرفته شود. انجمن دالماسی های بریتانیا توصیه می کند که فقط توله هایی خر
یداری شوند که تست BAER برایشان انجام شده است. همین طور از همه اعضا درخواست می کند که نتایج آزمایش BAER توله های خود را ارائه دهند تا آمار واقعی ناشنوایی قابل بررسی باشد. ثابت شده است که ارث بردن ژن مسبب رنگ خز ابلق شدید، باعث ایجاد چشم های آبی می شود؛ بنابراین، حتی اگر دالماسی های چشم آبی کاملاً شنوا باشند از نظر اصول پرورش اخلاقی مورد تأیید نیستند و جفتگیری و تولیدمثل آنها منع می شود. در انگلستان، چشم آبی یک خطای فاحش مطابق استانداردهای نژادی تلقی می شود، بنابراین دالماسی های چشم آبی در نمایش های مربوط به نژاد (show ring) امتیازی کسب نمی کنند. شرایط اسکلتی. یک مطالعه در آمریکای شمالی روی پرونده های بیمارستان دامپزشکی نشان داد که از بیش از ۹۰۰۰ دالماسی، ۱٫۳۶٪ به دیسپلازی مفصل ران مبتلا بوده اند، این در حالیست که نرخ کلی دیسپلازی در سگ ها ۳٫۵۲٪ است. دالماسی ها و نقرس. دالماسی ها، مانند انسان ها، می توانند از هیپراوریسمی رنج ببرند. کبد دالماسی ها در تجزیه اوریک اسید مشکل دارد، اسیدی که می تواند در سرم افزایش یابد (هیپراوریسمی) و به دنبالش باعث نقرس شود. اوریک اسید همچنین می تواند در غلظت های بالا در ادرار دفع ش
ود که باعث تشکیل سنگ کلیه و سنگ مثانه می گردد. این شرایط بیشتر در سگ های نر میانسال رخ می دهد. نرهای بالای ده سال مستعد سنگ کلیه هستند و باید مصرف کلسیم آنها کاهش یابد یا داروهای پیشگیرانه به آنها داده شود. برای کاهش خطر ابتلا به نقرس و سنگ، صاحبان این سگ ها باید با اجتناب از دادن غذاهایی که حاوی گوشت اندام ها، فراورده جانوری یا سایر ترکیبات با پورین بالا به سگ است، به دقت مصرف پورین سگ را محدود کنند. هیپراوریسمی در دالماسی ها به درمان با سوپراکسید دیسموتاز، فرمولاسیون دامپزشکی آنزیم آنتی اکسیدان، سوپراکسید دیسموتاز پاسخ می دهد. پروژه اصلاح نژادی دالماسی-پوینتر. هیپراوریسمی در دالماسی ها (مانند همه نژادها) ارثی است، اما برخلاف سایر نژادها، ژن طبیعی انتقال دهنده اوریک اسید که امکان ورود اوریک اسید به سلول های کبدی و متعاقباً تجزیه آن را فراهم می سازد، در استخر ژنی (مجموعه ژن های) این نژاد وجود ندارد؛ بنابراین، امکان حذف هیپراوریسمی در میان دالماسی های خالص نژاد وجود ندارد. تنها راه حل ممکن برای این مشکل باید آمیزش دالماسی ها با سایر نژادها برای معرفی مجدد ژن طبیعی انتقال دهنده اوریک اسید باشد. این امر منجر به
بنیان گذاری پروژه اصلاح نژادی دالماسی-پوینتر شد که هدف آن معرفی مجدد ژن طبیعی انتقال دهنده اوریک اسید به نژاد دالماسی بود. در اصلاح نژادی انجام شده از یک سگ نژاد پوینتر استفاده شد. تمام آمیزش های بعدی با دالماسی های اصیل صورت گرفت. این پروژه در سال ۱۹۷۳ توسط دکتر رابرت شایبل آغاز شد. هیبریدهای (دورگه های حاصل از) نسل اول (F1) شباهت زیادی به دالماسی ها نداشتند. سپس سگ های F1 با دالماسی های اصیل آمیزش شدند که منجر به توله هایی با شباهت بیشتر به دالماسی اصیل شد. تا نسل پنجم در سال ۱۹۸۱، آنها شباهت بسیار زیادی به دالماسی های اصیل داشتند، تا آنجا که دکتر شایبل کلوپ آمریکایی پرورش سگ (AKC) را متقاعد کرد که به دو تا از این هیبریدها اجازه ثبت به عنوان دالماسی اصیل داده شود. رئیس وقت AKC یعنی ویلیام اف. استیفل (William F. Stifel) در این مورد اظهار داشت، «اگر روشی منطقی و علمی برای اصلاح مشکلات ژنتیکی سلامت مرتبط با صفات خاص نژادی وجود داشته باشد و در عین حال یکپارچگی استانداردهای آن نژاد را حفظ کند، این وظیفه American Kennel Club است که راه را برای انجام این کار هموار کند». هیئت مدیره کلوپ دالماسی آمریکا (DCA) از این
تصمیم حمایت کرد. با این حال، این تصمیم به سرعت در بین اعضای کلوپ جنجال برانگیز شد. رأی گیری توسط اعضای DCA در مخالفت با ثبت نام این دورگه ها، باعث شد AKC ثبت نام فرزندان این سگ را ممنوع کند. در مجمع عمومی سالیانه DCA در ماه مه سال ۲۰۰۶، موضوع اصلاح نژادی مجدداً توسط اعضای کلوپ مورد بحث قرار گرفت. در ژوئن همان سال، به اعضای DCA فرصتی داده شد تا در مورد بازگشایی بحث پروژه اصلاح نژادی دالماسی رای گیری کنند. نتایج این رای گیری تقریباً ۲ به ۱ به نفع بررسی مجدد حمایت DCA از این پروژه بود. این موضوع با انتشار مقالاتی که اطلاعات بیشتری را در حمایت از و زیر سؤال بردن نیاز به این پروژه ارائه می داد شروع شده است. در ژوئیه ۲۰۱۱، AKC با ثبت دالماسی های حاصل از اصلاح نژاد موافقت کرد. در سال ۲۰۱۰، کلوپ پرورش سگ بریتانیا (Kennel Club) یک دالماسی حاصل از اصلاح نژادی به نام Ch. Fiacre's First and Foremost را ثبت کرد. چندین محدودیت برای این سگ اعمال شد. اگرچه این سگ حداقل ۱۳ نسل با آمیزش پوینتر اصلی فاصله دارد، نسل دورگه F1 تا F3 آن با ستاره در گواهینامه های ثبت مشخص می شوند (که «نشان دهنده پرورش ناخالص یا تأیید نشده هستند»،).
هیچ نسلی نمی تواند برای پنج سال آینده به عنوان دارای شجره نامه صادر شود و همه باید از نظر سلامتی مورد آزمایش قرار گیرند. کلوپ های پرورش نژاد دالماسی در بریتانیا به تصمیم کلوپ پرورش (Kennel Club) اعتراض کرده اند. اگرچه دالماسی های LUA (دالماسی هایی با میزان اوریک اسید پایین) دچار سنگ ادراری نخواهند شد، ولی همچنان ممکن است انواع دیگر سنگ ها در آنها ایجاد شود. پروژه میراث دالماسی. پروژه میراث دالماسی (The Dalmatian Heritage Project) در سال ۲۰۰۵ آغاز شد. هدف این پروژه حفظ و بهبود نژاد دالماسی با پرورش سگ های والدین خوش مشرب و مطمئن با متابولیسم ادراری طبیعی و شنوایی دوطرفه است. همه توله سگ ها در پروژه میراث از نسل والدین دکتر رابرت شایبل (Dr. Robert Schaible) هستند. تاریخچه. سازمان جهانی سگ (FCI) کرواسی را به عنوان کشور مبدأ این نژاد به رسمیت شناخته است و به چندین منبع تاریخی استناد می کند. اولین اشاره کتبی شناخته شده به سگ دالماسی مربوط به سال ۱۳۷۵ است، زمانی که اسقف پیتر از جاکوو (Đakovo) به یک سگ شکاری اشاره می کند که عمدتاً در دالماسیا یافت می شود. این سگ موی کوتاه سفید با خال های گرد سیاه در قسمت های مختلف ب
دن دارد و با نام لاتین شناخته می شود. قدیمی ترین تصاویر این نژاد در کرواسی یافت شده اند: یک نقاشی روی محراب در ولی لوشینی که مربوط به سال های ۱۶۰۰–۱۶۳۰ است و یک نقاشی دیواری در زائوستروگ. اولین توصیف دقیق و شناخته شده از دالماسی () به اوایل قرن هجدهم و بایگانی های کلیسای کاتولیک رومی جاکوو بازمی گردد، جایی که این سگ در سال ۱۷۱۹ توسط اسقف پتار باکیچ و سپس مجدداً در سال ۱۷۳۹ توسط کشیش کلیسا آندریاس کشکمتی در وقایع کلیسا تحت نام ذکر و توصیف شد. در سال ۱۷۷۱، توماس پنانت در کتاب خود به نام "خلاصه ای از چهارپایان" این نژاد را توصیف کرد و نوشت که منشأ این نژاد از دالماسی; است و آن را با نام "Dalmatian" مورد اشاره قرار داد. در کتاب توماس بیویک به نام "تاریخ کلی چهارپایان" که در سال ۱۷۹۰ منتشر شد، به این نژاد با عنوان "Dalmatian یا Coach Dog" (دالماسی یا سگ کالسکه) اشاره شده است. در طول دوره نیابت سلطنت، دالماسی به یک نماد منزلت اجتماعی تبدیل شد و نمونه های با خال های تزیینی بسیار ارزشمند بودند. از این نژاد همچنین برای نگهبانی از اصطبل ها در شب استفاده می شد. این نژاد عمدتاً در انگلستان توسعه یافت و پرورش داده شد. اول
ین استاندارد غیررسمی برای این نژاد در سال ۱۸۸۲ توسط فردی انگلیسی به نام ورو شا معرفی شد. در سال ۱۸۹۰ با تشکیل اولین کلوپ دالماسی در انگلیس، این استاندارد رسمی گردید. هنگامی که این سگ با خال های منحصربفردش برای اولین بار در سال ۱۸۶۲ در انگلستان به نمایش درآمد، گفته شد که به عنوان سگ نگهبان و همراه عشایر دالماسیا مورد استفاده قرار می گرفته است. خز منحصربه فرد این نژاد از سال ۱۹۲۰ محبوبیت پیدا کرد و به طور گسترده در سراسر قاره اروپا توزیع شد. نشانه های غیر معمول این نژاد اغلب توسط نویسندگان قدیمی در رشته سگ شناسی ذکر شده است. وظایف. وظایف این نژاد به اندازه نیاکان شناخته شده اش متنوع است. دالماسی ها به عنوان سگ شکاری و سگ در امور نظامی مورد استفاده قرار گرفتند و از مرزهای دالماسی محافظت می کردند. تا به امروز، این نژاد غریزه نگهبانی قوی را حفظ کرده است؛ اگرچه با کسانی که سگ می شناسد و به آنها اعتماد دارد، دوستانه و وفادار است، اما اغلب با غریبه ها و سگ های ناشناس رفتاری سرد دارد. دالماسی ها غریزه شکار قوی دارند و نابودکننده عالی موش ها و جانوران موذی هستند. در ورزش، آنها به عنوان سگ پرنده، سگ شکاری، سگ شکاری، و س
گ های شکاری گروهی برای شکار گراز وحشی یا گوزن استفاده شده اند. خال های چشمگیر و هوش آن ها، دالماسی ها را در طول سال ها به سگ های موفق سیرک تبدیل کرده است. دالماسی ها شاید بیشتر به دلیل کار کردن برای آتش نشانها به خاطر نقششان به عنوان همراهان دستگاه ها و ماشین آلات آتش نشانی و سگ نماد ایستگاه های آتش نشانی شناخته شده باشند. از آنجایی که دالماسی ها و اسب ها بسیار سازگار هستند، این سگ ها به راحتی آموزش می دیدند که جلوی کالسکه ها بدوند تا به باز کردن مسیر کمک کنند و اسب ها و آتش نشان ها را به سرعت به محل آتش سوزی هدایت کنند. در فرهنگ عامه. آتش نشانی. دالماسی ها با آتش نشانی مرتبط هستند، به ویژه در ایالات متحده. در روزهایی که موتورهای آتش نشانی با اسب کشیده می شدند، سگ ها از اسب ها محافظت می کردند، چرا که اسب ها به راحتی می توانستند در صحنه آتش سوزی احساس ناراحتی کنند. دالماسی ها به خاطر خویشاوندی طبیعی خود با اسب ها و سابقه استفاده به عنوان سگ کالسکه انتخاب محبوبی برای این شغل بودند. با جایگزینی موتورهای آتش نشانی اسب کش با موتورهای بخار و دیزلی، این نقش غیرضروری شد. دالماسی ها به دلیل تاریخچه خود، اغلب به عنوان
نماد سرویس آتش نشانی عمل می کنند و همچنان توسط بسیاری از آتش نشان ها به عنوان حیوان خانگی انتخاب می شوند. = در فرهنگ عامه = ۱۰۱ سگ خالدار. در پی انتشار رمان "صد و یک سگ خالدار" در سال ۱۹۵۶ که توسط نویسنده بریتانیایی دودی اسمیت نوشته شده بود و بعدها به دلیل دو فیلمی که از سوی والت دیزنی پیکچرز بر اساس این کتاب ساخته شد، محبوبیت نژاد سگ دالماسی بسیار افزایش یافت. فیلم "صد و یک سگ خالدار"، در سال ۱۹۶۱ منتشر شد و بعداً در سال ۱۹۹۶ بازسازی لایو-اکشن آن با نام "۱۰۱ سگ خالدار" ساخته شد که آن هم در ادامه دنباله دیگری با نام "۱۰۲ سگ خالدار" در سال ۲۰۰۰ دریافت کرد. در ۲۰۰۳، دیزنی "۱۰۱ سگ خالدار ۲" را منتشر کرد که دنباله رسمی فیلم اصلی محصول ۱۹۶۱ بود. صاحبان اولیه تعداد زیادی از سگ های نژاد دالماسی را رها کردند و همین امر باعث شد که سرپناه های حیوانات از این سگ ها پر شوند. در نتیجه سازمان های نجات سگ های دالماسی شکل گرفتند تا از سگ های ناخواسته مراقبت کنند و خانه های جدیدی را برایشان پیدا کنند. ثبت نام نژاد سگ های دالماسی در AKC (American Kennel Club) طی سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰ حدود ۹۰٪ کاهش یافت. همچنین دو مجموعه پویانمای
ی تلویزیونی بر اساس این مجموعه تولید شدند که اولی " " (۱۹۹۷–۱۹۹۸) و دومی "101 Dalmatian Street" (۲۰۱۹–۲۰۲۰) بود. لویی. یکی از سگ های معروف نژاد دالماسی در فرهنگ عامه Louie یا "Lou Dog" است، سگ گروه راک سوب لایم. Lou Dog در سال ۱۹۹۰ توسط خواننده بردلی نوول به عنوان یک توله سگ به فرزندخواندگی گرفته شد و به بخش مهمی از تصویر گروه سوب لایم تبدیل شد. این سگ اغلب در زمانی که گروه اجرای برنامه داشت روی صحنه قدم می زد و در موزیک ویدیوهای گروه نیز حضور می یافت. علاوه بر این، نوول اغلب در متن ترانه ها به لویی اشاره می کرد که یک مثال آن در محبوب ترین آهنگ این گروه یعنی "What I Got" است ("...livin' with Louie Dog's the only way to stay sane".) بعد از مرگ نوول، مدیر برنامه گروه تا هنگام مرگ لو داگ در سال ۲۰۰۱ از او مراقبت کرد. گشت پنجه ای. پویانمایی تلویزیونی محبوب کانادایی "گشت پنجه ای" سگی از نژاد دالماسی را به عنوان یکی از شخصیت های اصلی به نام 'مارشال' به نمایش می گذارد که یک آتش نشان و امدادگر است.
تغذیه آب های زیرزمینی () یا زهکشی عمیق یا نفوذ عمقی آب فرایندی است که در آن آب از سطح زمین رو به پایین به سمت آب های زیرزمینی حرکت می کند. این فرایند معمولاً در منطقه vadose (قسمتی از زمین که بین سطح زمین و آب های زیر زمینی قرار دارد)، زیر ریشه های گیاه رخ می دهد و اغلب به عنوان منبع ریزش (آب) برای سطح سفره های آب در نظر گرفته می شود. تغذیه آب های زیر زمینی، هم به صورت طبیعی (از طریق چرخه آب) و هم از طریق فرایندهای انسان - محیطی (به عنوان مثال، «تغذیه مصنوعی آب های زیرزمینی»)، که در آن آب باران یا آب تصفیه شده به سطوح زیرین زمین هدایت می شود، صورت می گیرد. آب های زیر زمینی تمیز اند و قابل آشامیدن می باشند. فرایندها. آب های زیرزمینی به طور طبیعی توسط باران و برف ذوب شده و تا حدی هم توسط آب های سطحی (رودخانه ها و دریاچه) تغذیه می شوند. برخی از فعالیت های انسان از جمله فرش کردن کف زمین، توسعه، یا کندن کنده درختان، ممکن است تا حدودی مانع تغذیه طبیعی زمین شوند. این فعالیت ها باعث از دست دادن خاک سطحی و در نتیجه کاهش نفوذ آب، افزایش رواناب سطحی و کاهش تغذیه می شوند. استفاده از آب های زیرزمینی، به ویژه برای آبیاری،
همچنین ممکن است سفره های آب را کاهش دهد. تغذیه آب های زیرزمینی در مدیریت پایدار آب های زیرزمینی فرایند مهمی است، چرا که در دراز مدت، میزان حجم آب جمع شده در سفره آب، باید کمتر یا مساوی حجم آب شارژ شده باشد. تغذیه به حرکت نمک اضافی جمع شده در ناحیه ریشه به لایه های عمیق تر خاک، یا به سیستم آب زیرزمینی کمک می کند. ریشه های درختان، موجب اشباع در آب های زیرزمینی می شوند که این باعث کاهش رواناب می شود. [۱] سیل با حرکت خاک رس پایین دست، نفوذپذیری بستر رودخانه را به طور موقت افزایش می دهد، و این امر موجب افزایش شارژ آبخوان (سفره) می شود. [۲] اهمیت تغذیه مصنوعی آب های زیرزمینی در هند به طور فزاینده ای در حال رشد است، زیرا در هند پمپاژ آب های زیرزمینی توسط کشاورزان، موجب خالی شدن منابع زیرزمینی شده است. در سال ۲۰۰۷، دولت هند، بنابر توصیه های مؤسسه بین المللی مدیریت آب، ۱۸۰۰ کرور روپیه (معادل ۴۰۰ میلیون دلار، هر یک کرور برابر ۱۰ میلیون واحد است) اختصاص داد به تأمین مالی پروژه های تغذیه چاه (گسترده، کم عمق، که معمولاً با بتن اندود می شود)، که در ۱۰۰ حوزه در هفت ایالتی که در آن از آب ذخیره شدهٔ سفره های سنگ سخت بیش از به
ره برداری شده بوده است. مسئله زیست محیطی دیگر، دفع زباله از طریق جریان آب مانند مزارع لبنیات، صنایع، و رواناب شهری است. تالاب. تالاب، به حفظ سطح سفره آب و اعمال کنترل بر روی آغاز هیدرولیک کمک می کند. (اوبراین ۱۹۸۸؛ زمستان ۱۹۸۸). این در واقع نیروی لازم برای تغذیه آب های زیرزمینی و تخلیه به آب های دیگر را نیز به خوبی فراهم می کند. میزان تغذیه آب های زیرزمینی توسط یک تالاب به خاک، پوشش گیاهی، سایت، نسبت محیط به حجم و شیب سفره آب بستگی دارد. (کارتر و Novitzki 1988؛ Weller 1981). تغذیه آب های زیرزمینی، در درجه اول، از طریق خاک های معدنی لبه های تالاب صورت می گیرد (Verry و Timmons 1982) خاک زیرین اکثر تالاب ها، نسبتاً نفوذ ناپذیر است. نسبت بالای محیط به حجم، از جمله در تالاب کوچک، بدان معنی است که سطح نفوذ آب به آب های زیرزمینی، بالا است (Weller 1981). تغذیه آب های زیرزمینی در تالاب های کوچک مانند چاه های چمنزاری معمول است، که می تواند طور قابل توجهی به تغذیه منابع آب زیرزمینی منطقه ای کمک کند. (Weller 1981). بر اساس تحقیقات، در هر فصل، تغذیه آب های زیرزمینی تا ۲۰ درصد از حجم تالاب صورت می گیرد. (Weller 1981). روش