Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به معنای عام «رژیم» به کار می برد. هیچ تعبیر یا تعریف مکتوب واحدی از این دوران وجود ندارد که دقیقاً با درک مدرن از اصطلاح «جمهوری» مطابقت داشته باشد، اما بیشتر ویژگی های اساسی تعریف مدرن در آثار افلاطون، ارسطو و پولیبیوس وجود دارد. اینها شامل نظریه های حکومت مختلط و فضیلت مدنی است. به عنوان مثال، در "جمهوری"، افلاطون تأکید زیادی بر اهمیت فضیلت مدنی (هدف به خیر) همراه با فضیلت شخصی («انسان عادل») از سوی حاکمان ایدئال دارد. در واقع، در کتاب پنجم، افلاطون ادعا می کند که تا زمانی که حاکمان ماهیت فیلسوفان را نداشته باشند (سقراط) یا فیلسوفان حاکم نشوند، صلح یا شادی مدنی وجود نخواهد داشت. تعدادی از دولت-شهرهای یونان باستان مانند آتن و اسپارت به عنوان " جمهوری های کلاسیک " طبقه بندی شده اند، زیرا آنها مشارکت گسترده شهروندان در قانون گذاری و تصمیم گیری سیاسی را داشتند. ارسطو کارتاژ را یک جمهوری می دانست، زیرا دارای سیستم سیاسی مشابه برخی از شهرهای یونان، به ویژه اسپارت بود، اما از برخی از نقص هایی که بر آنها تأثیر می گذاشت، اجتناب کرد. رم باستان. هم لیوی، یک مورخ رومی، و هم پلوتارک، که به خاطر زندگینامه ها و مقالات ا
خلاقی اش مشهور است، توضیح دادند که چگونه روم قوانین خود را، به ویژه انتقال از یک "پادشاهی" به "جمهوری"، با الگوبرداری از یونانیان توسعه داده است. برخی از این تاریخ که بیش از ۵۰۰ سال پس از رویدادها و با منابع مکتوب اندک برای تکیه بر آن نوشته شده است، ممکن است بازسازی ساختگی باشد. مورخ یونانی پولیبیوس، که در اواسط قرن دوم پیش از میلاد می نویسد، (در کتاب ۶) بر نقشی که جمهوری روم به عنوان شکلی نهادی در ظهور چشمگیر هژمونی روم بر دریای مدیترانه ایفا کرده است، تأکید کرد. پولیبیوس در نوشته خود در مورد قانون اساسی جمهوری روم این سیستم را نوعی حکومت «مخلوط» توصیف کرد. به طور خاص، پولیبیوس سیستم رومی را آمیزه ای از سلطنت، اشراف و دموکراسی با جمهوری روم توصیف کرد که به گونه ای تشکیل شده بود که نقاط قوت هر سیستم را برای جبران ضعف های سایر سیستم ها به کار می برد. به نظر او، سیستم مختلط جمهوری روم سطح بسیار بیشتری از آرامش داخلی را برای رومیان فراهم می کرد که در شکل دیگری از حکومت تجربه می شد. علاوه بر این، پولیبیوس استدلال کرد، سطح نسبی آرامش خانگی که رومیان از آن برخوردار بودند، به آنها اجازه داد تا دریای مدیترانه را فتح
کنند. پولیبیوس با نوشتن آثار سیاسی-فلسفی خود در قرن اول پیش از میلاد، تأثیر زیادی بر سیسرو گذاشت. در یکی از این آثار، "De re publica"، سیسرو مفهوم رومی "res publica" را به "politeia" یونانی پیوند داد. اصطلاح مدرن «جمهوری»، علیرغم اشتقاق آن، مترادف با "رس پابلیکا" رومی نیست. در میان چندین معانی اصطلاح "res publica"، اغلب به «جمهوری» ترجمه می شود که در آن عبارت لاتین به دولت رومی و شکل حکومت آن در بین دوران پادشاهان و عصر امپراتورها اشاره دارد. این جمهوری رومی، با درک مدرن از کلمه، هنوز به عنوان یک جمهوری واقعی تعریف می شود، حتی اگر کاملاً منطبق نباشد؛ بنابراین، فیلسوفان روشنگری جمهوری روم را به عنوان یک سیستم ایدئال می دیدند، زیرا شامل ویژگی هایی مانند تفکیک سیستماتیک قوا بود. رومیان هنوز دولت خود را "Res Publica" در دوران امپراتوران اولیه می نامیدند زیرا در ظاهر، سازمان دولت توسط اولین امپراتوران بدون تغییر قابل توجه حفظ شده بود. چندین دفتر از دوران جمهوری خواهان که توسط افراد اداره می شد، تحت کنترل یک فرد واحد ترکیب شدند. این تغییرات دائمی شد و به تدریج به امپراتور حاکمیت داد. توصیف سیسرو از دولت ایدئال، در
"De re Publica"، معادل «جمهوری» امروزی نیست. بیشتر شبیه مطلق گرایی روشنفکرانه است. آثار فلسفی او زمانی تأثیرگذار بود که فیلسوفان روشنگری مانند ولتر مفاهیم سیاسی خود را توسعه دادند. جمهوری در معنای کلاسیک آن، هر جامعه سیاسی با ثباتی بود که به خوبی اداره می شد. افلاطون و ارسطو هر دو سه شکل حکومت را شناسایی کردند: دموکراسی، اشرافیت و سلطنت. ابتدا افلاطون و ارسطو و سپس پولیبیوس و سیسرون معتقد بودند که جمهوری ایدئال آمیزه ای از این سه شکل حکومت است. نویسندگان رنسانس این مفهوم را پذیرفتند. سیسرو در مورد شکل حکومت جمهوری خواه ابراز محبت کرد. در حالی که در آثار "نظری" خود از سلطنت، یا حداقل از سلطنت/الیگارشی مختلط، در زندگی سیاسی خود دفاع می کرد، به طور کلی با مردانی مانند ژولیوس سزار، مارک آنتونی و اکتاویان که در تلاش برای تحقق چنین آرمان هایی بودند، مخالفت می کرد. در نهایت، این مخالفت به مرگ او انجامید و سیسرو را می توان قربانی آرمان های جمهوری خواهانه اش دانست. تاسیتوس، یکی از معاصران پلوتارک، به این موضوع توجهی نداشت که آیا می توان شکلی از حکومت را به عنوان «جمهوری» یا «سلطنت» تحلیل کرد. او تحلیل کرد که چگونه قدر
ت های انباشته شده توسط سلسله ژولیو-کلودین اولیه همه توسط دولتی داده می شد که هنوز به طور تصوری یک جمهوری بود. جمهوری روم نیز «مجبور» نشد که این اختیارات را واگذار کند: این کار را آزادانه و معقولانه انجام داد، قطعاً در مورد آگوستوس، به دلیل خدمات فراوان او به دولت، که آن را از جنگ های داخلی و بی نظمی رها کرد. تاسیتوس یکی از اولین کسانی بود که پرسید که آیا چنین اختیاراتی به این دلیل به رئیس دولت داده شده است که شهروندان می خواهند به آن ها بدهند یا به دلایل دیگری (مثلاً به این دلیل که یکی از آنها جد خدایی داشته است). مورد دوم به راحتی منجر به سوء استفاده از قدرت شد. به عقیده تاسیتوس، گرایش دور شدن از یک جمهوری واقعی تنها زمانی "برگشت ناپذیر" بود که تیبریوس، اندکی پس از مرگ آگوستوس در سال ۱۴ میلادی (بسیار دیرتر از زمان شروع شکل حکومت امپراتوری در رم) قدرت را به دست آورد. در این زمان، بسیاری از اصول که برخی از قدرت ها را «غیرقابل لمس» تعریف می کرد، اجرا شده بود. جمهوری خواهی رنسانس. در اروپا، جمهوری خواهی در اواخر قرون وسطی احیا شد، زمانی که تعدادی از ایالت ها، که از کمون های قرون وسطایی برخاسته بودند، یک سیستم حک
ومتی جمهوری را پذیرفتند. اینها عموماً ایالت های تجاری کوچک اما ثروتمندی بودند که در آنها طبقه بازرگان به شهرت رسیده بود. هاکونسن خاطرنشان می کند که در دوره رنسانس، اروپا تقسیم شد، به طوری که آن ایالت هایی که توسط نخبگان زمین دار کنترل می شدند، پادشاهی بودند و آن هایی که توسط نخبگان تجاری کنترل می شدند جمهوری ها بودند. دومی شامل ایالت-شهرهای ایتالیا فلورانس، جنوا و ونیز و اعضای اتحادیه هانسیاتیک بود. یک استثنای قابل توجه دیمارشن بود، گروهی از روستاهای عمدتاً خودمختار، که در یک جمهوری دهقانی متحد می شدند. دانشمندان دوره رنسانس با تکیه بر مفاهیم فئودالیسم قرون وسطایی از ایده های دنیای باستان برای پیشبرد دیدگاه خود در مورد یک حکومت ایدئال استفاده کردند؛ بنابراین جمهوری خواهی توسعه یافته در دوران رنسانس به عنوان «جمهوری خواهی کلاسیک» شناخته می شود زیرا بر مدل های کلاسیک تکیه داشت. این اصطلاح توسط زرا فینک در دهه ۱۹۴۰ توسعه یافت، اما برخی از محققان مدرن، مانند بروگر، معتقدند که «جمهوری کلاسیک» را با سیستم حکومتی مورد استفاده در دنیای باستان اشتباه می گیرد. «جمهوری خواهی مدرن اولیه» به عنوان یک اصطلاح جایگزین پیشنها
د شده است. گاهی به آن اومانیسم مدنی نیز می گویند. فراتر از یک حکومت غیر سلطنتی، متفکران مدرن اولیه یک جمهوری "ایدئال" را تصور می کردند که در آن حکومت مختلط عنصر مهمی بود و این تصور که فضیلت و خیر عمومی در حکومت خوب نقش محوری دارند. جمهوری خواهی نیز دیدگاه متمایز خود را از آزادی توسعه داد. نویسندگان دوره رنسانس که به شدت از جمهوری ها صحبت می کردند به ندرت از سلطنت ها انتقاد می کردند. در حالی که کتاب گفتارهای نیکولو ماکیاولی "در مورد لیوی"، کار کلیدی آن دوره در مورد جمهوری ها است، او همچنین رساله "شاهزاده" را نوشت که بهتر به یادگار مانده و بیشتر خوانده می شود، در مورد بهترین شیوه اداره یک سلطنت. نویسندگان اولیه مدرن، مدل جمهوری خواهی را در سطح جهانی قابل اجرا نمی دانستند. اکثراً فکر می کردند که فقط در دولت شهرها بسیار کوچک و بسیار شهری می تواند موفق باشد. ژان بودن در "شش کتاب مشترک المنافع" (۱۵۷۶) سلطنت را با جمهوری یکی دانست. نویسندگان کلاسیک مانند تاسیتوس و نویسندگان دوره رنسانس مانند ماکیاولی سعی کردند از ترجیح آشکار برای این یا آن سیستم دولتی اجتناب کنند. از سوی دیگر فیلسوفان روشنگری نظر صریح داشتند. توماس
مور، که قبل از عصر روشنگری می نوشت، برای سلایق پادشاه حاکم بیش از حد صریح بود، اگرچه او ترجیحات سیاسی خود را در تمثیلی آرمان شهر رمزگذاری کرد. در انگلستان نوعی از جمهوری خواهی شکل گرفت که کاملاً مخالف سلطنت نبود. متفکرانی مانند توماس مور و سر توماس اسمیت، سلطنتی را که کاملاً توسط قانون محدود شده بود، سازگار با جمهوری خواهی می دانستند. جمهوری هلند. در طول جنگ هشتاد ساله و پس از آن، که در سال ۱۵۶۸ آغاز شد، ضد سلطنت در جمهوری هلند شدیدتر شد. این ضد سلطنتی بیشتر تبلیغاتی بود تا یک فلسفه سیاسی. بیشتر آثار ضد سلطنتی در قالب جزوه هایی که به طور گسترده توزیع می شد ظاهر شد. این به نقد سیستماتیک سلطنت تبدیل شد که توسط مردانی مانند برادران یوهان و پیتر دلا کورت نوشته شد. آنها همه سلطنت ها را ظلم های نامشروع می دیدند که ذاتاً فاسد بودند. این نویسندگان بیشتر به فکر جلوگیری از تبدیل موقعیت Stadholder به سلطنت بودند تا حمله به حاکمان سابق خود. جمهوری خواهی هلندی همچنین در طول جنگ های مذهبی بر هوگنوت های فرانسوی تأثیر گذاشت. در دیگر ایالات اروپای مدرن، جمهوری خواهی معتدل تر بود. مشترک المنافع لهستان-لیتوانی. در کشورهای مشترک
المنافع لهستان-لیتوانی، جمهوری خواهی ایدئولوژی تأثیرگذار بود. پس از تأسیس مشترک المنافع دو ملت، جمهوری خواهان از وضعیت موجود، داشتن یک پادشاه بسیار ضعیف حمایت کردند و با کسانی که فکر می کردند نیاز به سلطنت قوی تری لازم است، مخالفت کردند. این جمهوری خواهان عمدتاً لهستانی، مانند لوکاس گورنیکی، اندرو وولان و استانیسلاو کونارسکی، در متون کلاسیک و رنسانس به خوبی خوانده می شدند و قاطعانه معتقد بودند که دولت آنها یک جمهوری بر اساس الگوی رومی است و شروع به نامیدن دولت خود Rzeczpospolita کردند. به طور معمول، جمهوری خواهی لهستانی-لیتوانیایی ایدئولوژی طبقه تجاری نبود، بلکه بیشتر اشراف زمینی بود که در صورت گسترش سلطنت، قدرت را از دست می دادند. این منجر به یک الیگارشی از بزرگان زمین دار بزرگ شد. جمهوری خواهی روشنگری. کارائیب. ویکتور هیگ، ژان باتیست ریموند د لاکراس و نیکولا خاویر دو ریکار از حامیان برجسته جمهوری خواهی در جزایر مختلف کارائیب بودند. ادوین ساندیس، ویلیام سیل و جورج تاکر همگی از تبدیل شدن جزایر به جمهوری، به ویژه برمودا، حمایت کردند. جولین فدون و یواخیم فیلیپ شورش جمهوری خواه فدون را بین ۲ مارس ۱۷۹۵ و ۱۹ ژوئن
۱۷۹۶ رهبری کردند، قیام علیه حکومت بریتانیا در گرانادا. کورسیکا. اولین جمهوری از جمهوری های روشنگری که در قرن هجدهم در اروپا تأسیس شد، در جزیره کوچک دریای مدیترانه کورس رخ داد. اگرچه کورس مکانی بعید برای عمل به عنوان آزمایشگاهی برای چنین آزمایش های سیاسی بود، اما تعدادی از عوامل را ترکیب کرد که آن را منحصر به فرد کرد: سنت دموکراسی روستایی. تأثیرات فرهنگی متنوعی از دولت شهرهای ایتالیا، امپراتوری اسپانیا و پادشاهی فرانسه که آن را به روی ایده های رنسانس ایتالیا، اومانیسم اسپانیایی و روشنگری فرانسوی باز گذاشت. و موقعیت ژئوپلیتیکی بین این سه قدرت رقیب که به خلأهای مکرر قدرت منجر شد که در آن رژیم های جدیدی ایجاد می شد و ایده های جدید مد روز را آزمایش می کرد. از دهه ۱۷۲۰، این جزیره یک سری شورش های کوتاه مدت اما مداوم علیه حاکم فعلی خود، ایالت-شهر ایتالیایی جنوا را تجربه می کرد. در دوره اولیه (۳۶–۱۷۲۹) اینها صرفاً به دنبال بازگرداندن کنترل امپراتوری اسپانیا بودند. زمانی که این امر غیرممکن شد، پادشاهی مستقل کورس (۱۷۳۶–۱۷۴۰) به دنبال آرمان روشنگری مبنی بر یک سلطنت مشروطه مکتوب اعلام شد. اما این تصور افزایش یافت که سلطن
ت با قدرت مهاجم تبانی کرده است، گروهی رادیکال تر از اصلاح طلبان به رهبری پاسکواله پائولی برای بازنگری سیاسی در قالب یک جمهوری مشروطه و پارلمانی با الهام از ایده های رایج روشنگری تلاش کردند. فلسفه حاکم بر آن هر دو از متفکران برجسته آن روز، به ویژه فیلسوفان فرانسوی مونتسکیو و ولتر و نظریه پرداز سوئیسی ژان ژاک روسو الهام گرفته شده است. نه تنها شامل یک پارلمان ملی دائمی با مجالس مقننه با دوره معین و انتخابات منظم بود، بلکه در آن زمان به شکلی رادیکال تر، حق رای عمومی مردان را معرفی کرد و تصور می شود که این اولین قانون اساسی در جهان است که به زنان این حق را می دهد. رأی دادن ، حق رأی زنان نیز ممکن است وجود داشته باشد. همچنین اصول روشنگری را به حوزه های دیگر، از جمله اصلاحات اداری، تأسیس دانشگاه ملی در کورته، و تأسیس ارتش دائمی مردمی گسترش داد. جمهوری کورسی به مدت پانزده سال از ۱۷۵۵ تا ۱۷۶۹ دوام آورد و در نهایت به دست ترکیبی از نیروهای ژنوایی و فرانسوی افتاد و به عنوان استان پادشاهی فرانسه ادغام شد. اما این اپیزود به عنوان نمونه اولیه جمهوری خواهی مشروطه روشنگرانه در سراسر اروپا طنین انداز شد و بسیاری از برجسته ترین
مفسران سیاسی آن روز آن را آزمایشی در نوع جدیدی از حکومت مردمی و دموکراتیک تشخیص دادند. تأثیر آن به ویژه در میان فیلسوفان روشنگری فرانسوی قابل توجه بود: اثر معروف روسو در مورد قرارداد اجتماعی (۱۷۶۲: فصل ۱۰، کتاب دوم) در بحث خود در مورد شرایط لازم برای یک حاکمیت مردمی کاربردی اعلام کرد که «"هنوز یک کشور اروپایی وجود دارد. می تواند قوانین خود را وضع کند: جزیره کورس، شجاعت و استقامتی که آن مردم شجاع با آن آزادی خود را بازیافته و به خوبی از آن دفاع کرده اند، سزاوار این است که یک مرد خردمند به او بیاموزد که چگونه آنچه را که به دست آورده است حفظ کند." "من احساس می کنم که روزی آن جزیره کوچک اروپا را شگفت زده خواهد کرد" .»؛ در واقع روسو داوطلب شد تا دقیقاً این کار را انجام دهد و پیش نویس قانون اساسی را برای استفاده پائولی ارائه کرد. به همین ترتیب، ولتر در "Précis du siècle de Louis XV" (1769: فصل LX) تأیید کرد که " "شجاع را می توان در بسیاری از جاها یافت، اما چنین شجاعتی فقط در میان مردمان آزاد" ". اما نفوذ جمهوری کورسی به عنوان نمونه ای از مردمی مستقل که برای آزادی می جنگیدند و این قانون اساسی را در قالب یک جمهوری رو
شنفکر به رسمیت می شناسند، در میان رادیکال های بریتانیای کبیر و آمریکای شمالی حتی بیشتر بود، جایی که از طریق یک جمهوری متداول شد. گزارشی از کورسیا، توسط جیمز باسبول، مقاله نویس اسکاتلندی. جمهوری کورسی ده سال بعد بر انقلابیون آمریکایی تأثیر گذاشت: پسران آزادی، مبتکران انقلاب آمریکا، پاسکال پائولی را الهام بخش مستقیم مبارزه خود علیه بریتانیایی ها اعلام کردند. پسر ابنزر مکینتاش به افتخار او پاسکال پائولی مکینتاش نامیده شد و کمتر از پنج شهرستان آمریکایی به همین دلیل پائولی نامیده شده اند. انگلستان. الیور کرامول یک جمهوری مسیحی به نام مشترک المنافع انگلستان (۱۶۴۹–۱۶۶۰) تأسیس کرد که پس از سرنگونی شاه چارلز اول بر آن حکومت کرد. جیمز هرینگتون در آن زمان یکی از فیلسوفان برجسته جمهوری خواهی بود. جان میلتون یکی دیگر از متفکران مهم جمهوری خواه در این زمان بود که نظرات خود را در رساله های سیاسی و همچنین از طریق شعر و نثر بیان می کرد. برای مثال، در شعر حماسی خود "بهشت گمشده"، میلتون از سقوط شیطان استفاده می کند تا پیشنهاد کند که پادشاهان ناشایست باید به دست عدالت سپرده شوند، و این گونه مسائل فراتر از محدودیت های یک ملت است.
همان طور که کریستوفر ان. وارن استدلال می کند، میلتون «زبانی برای نقد امپریالیسم، برای زیر سؤال بردن مشروعیت دیکتاتورها، دفاع از گفتمان آزاد بین المللی، مبارزه با روابط مالکیت ناعادلانه، و ایجاد پیوندهای سیاسی جدید در خطوط ملی ارائه می دهد». به گفته وارن و مورخان دیگر، این شکل از جمهوری خواهی بین المللی میلتونی بر متفکران بعدی از جمله کارل مارکس و فردریش انگلس رادیکال های قرن نوزدهم تأثیرگذار بوده است. فروپاشی مشترک المنافع انگلستان در سال ۱۶۶۰ و احیای سلطنت تحت چارلز دوم، جمهوری خواهی را در میان محافل حاکم انگلستان بی اعتبار کرد. با این وجود، آنها از لیبرالیسم و تأکید بر حقوق جان لاک که نقش مهمی در انقلاب شکوهمند ۱۶۸۸ ایفا کرد، استقبال کردند. با این حال، جمهوری خواهی در حزب «کشور» در اوایل قرن هجدهم (مردم مشترک المنافع)، که فساد حزب «دربار» را محکوم کرد، شکوفا شد و نظریه ای سیاسی را تولید کرد که به شدت بر استعمارگران آمریکایی تأثیر گذاشت. به طور کلی، طبقات حاکم انگلیسی قرن هجدهم به شدت با جمهوری خواهی مخالفت کردند که نمونه آن حملات به جان ویلکس، و به ویژه به انقلاب آمریکا و انقلاب فرانسه بود. اندیشه فرانسوی
و سوئیسی. متفکران روشنگری فرانسوی و سوئیسی، مانند ولتر، بارون شارل دو مونتسکیو و بعدها ژان ژاک روسو، ایده های جمهوری ایدئال را بسط دادند و تغییر دادند: برخی از ایده های جدید آنها به ندرت تا دوران باستان یا متفکران رنسانس قابل ردیابی بود. مفاهیمی که آنها به آنها کمک کردند، یا به شدت توضیح دادند، عبارت بودند از قرارداد اجتماعی، قانون مثبت و دولت مختلط. آنها همچنین از ایده های لیبرالیسم که در همان زمان در حال توسعه بودند، وام گرفتند و جمهوری خواهی را از آن متمایز کردند. لیبرالیسم و جمهوری خواهی در این دوره غالباً با هم تلفیق شدند، زیرا هر دو با سلطنت مطلقه مخالف بودند. محققان مدرن آنها را به عنوان دو جریان متمایز می بینند که هر دو به آرمان های دموکراتیک جهان مدرن کمک کردند. یک تمایز مهم این است که، در حالی که جمهوری خواهی بر اهمیت فضیلت مدنی و خیر عمومی تأکید می کرد، لیبرالیسم مبتنی بر اقتصاد و فردگرایی بود. در مورد مالکیت خصوصی واضح تر است، که به عقیده برخی، فقط تحت حمایت قانون اثبات شده قابل حفظ است. ژول فری، نخست وزیر فرانسه از ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۵، هر دو مکتب فکری را دنبال می کرد. او در نهایت قوانین فری را وضع کرد ک
ه قصد داشت با پذیرش تفکر ضد روحانی "فیلسوفان" ، قوانین فالوکس را لغو کند. این قوانین به دخالت کلیسای کاتولیک در بسیاری از نهادهای دولتی در اواخر قرن نوزدهم فرانسه، از جمله مدارس پایان داد. سیزده مستعمره بریتانیا در آمریکای شمالی. در سال های اخیر بحثی بر سر نقش جمهوری خواهی در انقلاب آمریکا و رادیکالیسم بریتانیا در قرن هجدهم شکل گرفته است. برای چندین دهه اجماع بر این بود که لیبرالیسم، به ویژه لیبرالیسم جان لاک، در درجه اول اهمیت قرار دارد و جمهوری خواهی نقشی ثانویه دارد. تفاسیر جدید توسط JGA Pocock آغاز شد، که در "لحظه ماکیاولی" (۱۹۷۵) استدلال کرد که، حداقل در اوایل قرن ۱۸، ایده های جمهوری خواهانه به اندازه ایده های لیبرال مهم بودند. دیدگاه پوکاک اکنون به طور گسترده پذیرفته شده است. برنارد بیلین و گوردون وود پیشگام این بحث بودند که بنیانگذاران آمریکایی بیشتر تحت تأثیر جمهوری خواهی بودند تا لیبرالیسم. از سوی دیگر، آیزاک کرامنیک، استاد دانشگاه کرنل، استدلال می کند که آمریکایی ها همیشه به شدت فردگرا و در نتیجه لاکین بوده اند. جویس اپلبی به طور مشابه برای نفوذ لاکین بر آمریکا استدلال کرده است. در دهه های قبل از ان
قلاب آمریکا (۱۷۷۶)، رهبران فکری و سیاسی مستعمرات به دقت تاریخ را مطالعه می کردند و به دنبال مدل های حکومت خوب بودند. آنها به ویژه توسعه اندیشه های جمهوری خواهانه در انگلستان را دنبال می کردند. پوکاک منابع فکری در آمریکا را توضیح داد: تعهد اکثر آمریکایی ها به این ارزش های جمهوری خواهی ، انقلاب آمریکا را اجتناب ناپذیر کرد. بریتانیا به طور فزاینده ای فاسد و دشمن جمهوری خواهی و به عنوان تهدیدی برای آزادی های تثبیت شده ای که آمریکایی ها از آن برخوردار بودند دیده می شد. لئوپولد فون رانک در سال ۱۸۴۸ ادعا کرد که جمهوری خواهی آمریکایی نقش مهمی در توسعه لیبرالیسم اروپایی ایفا کرده است: جمهوری خواهی. جمهوری خواهی، به ویژه روسو، نقشی محوری در انقلاب فرانسه ایفا کرد و جمهوری خواهی مدرن را پیش بینی کرد. انقلابیون، پس از سرنگونی سلطنت فرانسه در دهه ۱۷۹۰، با برپایی جمهوری آغاز کردند. ناپلئون آن را به یک امپراتوری با اشرافی جدید تبدیل کرد. در دهه ۱۸۳۰ بلژیک برخی از نوآوری های فیلسوفان سیاسی مترقی عصر روشنگری را پذیرفت. جمهوری خواهی نسخه فرانسوی جمهوری خواهی مدرن است. این شکلی از قرارداد اجتماعی است که از ایده ژان ژاک روسو درب
ارهٔ یک اراده عمومی استنتاج شده است. هر شهروند درگیر یک رابطه مستقیم با دولت است و نیاز به سیاست های هویتی مبتنی بر هویت محلی، مذهبی یا نژادی را از بین می برد. "Republicanisme"، در تئوری، قوانین ضد تبعیض را غیرضروری می کند، اگرچه برخی از منتقدان ممکن است استدلال کنند که در جمهوری ها نیز، قوانین کور رنگ در خدمت تداوم تبعیض هستند. ایرلند. با الهام از انقلاب های آمریکا و فرانسه، انجمن متحد ایرلندی ها در سال ۱۷۹۱ در بلفاست و دوبلین تأسیس شد. نشست افتتاحیه ایرلندی های متحد در بلفاست در ۱۸ اکتبر ۱۷۹۱ اعلامیه ای از اهداف انجمن را تصویب کرد. این نارضایتی اصلی این است که ایرلند دولت ملی ندارد: «... ما توسط انگلیسی ها و نوکران انگلیسی ها اداره می شویم که هدفشان منافع کشور دیگری است، ابزار آن فساد است و نقطه قوت آن ضعف ایرلند است. . .» " آنها سه موضع اصلی را اتخاذ کردند: (۱) به دنبال اتحاد صمیمانه بین همه مردم ایرلند، حفظ تعادل ضروری برای حفظ آزادی ها و گسترش تجارت. (۲) تنها شیوه قانون اساسی که می توان با نفوذ انگلیس مخالفت کرد، اصلاح کامل و بنیادی در نمایندگی مردم در پارلمان است. (iii) هیچ اصلاحی عملی یا کارآمد یا عادل
انه نیست که شامل ایرلندی ها با هر گرایش مذهبی نباشد. سپس این بیانیه اصلاح قانون اساسی، اتحاد میان مردم ایرلند و حذف همه رد صلاحیت های مذهبی را خواستار شد. این جنبش، حداقل تا حدی، تحت تأثیر انقلاب فرانسه بود. علاقه عمومی، که قبلاً به شدت برانگیخته شده بود، با انتشار در سال ۱۷۹۰ تأملات ادموند برک "در مورد انقلاب در فرانسه" و پاسخ توماس پین، "حقوق انسان"، در فوریه ۱۷۹۱، افزایش یافت. تئوبالد ولف تون بعداً نوشت که «این مجادله و رویداد عظیمی که به آن منجر شد، در یک لحظه سیاست ایرلند را تغییر داد.» خود پین از این اظهار نظر در مورد فروش قسمت اول "حقوق بشر" در نوامبر ۱۷۹۱ آگاه بود، تنها هشت ماه پس از انتشار اولین نسخه، او به یکی از دوستانش اطلاع داد که در انگلستان «تقریباً شانزده هزار نفر رفته اند - و در ایرلند بالای چهل هزار». شاید پین تمایل داشت که دربارهٔ فروش آثارش صحبت کند، اما چیزی که در این زمینه قابل توجه است این است که پین معتقد بود که فروش ایرلندی قبل از انتشار قسمت دوم بسیار جلوتر از فروش های انگلیسی است. در ۵ ژوئن ۱۷۹۲، توماس پین، نویسنده کتاب "حقوق بشر" برای عضویت افتخاری در انجمن دوبلین ایرلندی های متحد
پیشنهاد شد. قرار بود سقوط باستیل در ۱۴ ژوئیه ۱۷۹۱ در بلفاست توسط یک گردهمایی داوطلبانه جشن گرفته شود. به درخواست توماس راسل، تون پیش نویس قطعنامه های مناسبی را برای این مناسبت تهیه کرد، از جمله قطعنامه ای که در آن از گنجاندن کاتولیک ها در هرگونه اصلاحات حمایت می کرد. تون در نامه ای به راسل نوشت: «من حتی یک کلمه که شبیه آرزوی جدایی باشد، نگفته ام، هرچند آن را به شما و دوستانتان می گویم به عنوان قاطع ترین نظرم مبنی بر اینکه چنین رویدادی بازسازی کشورشان خواهد بود.» ". در سال ۱۷۹۵، جمهوری خواهی تون و جامعه آشکارا متبلور شد، وقتی او به ما می گوید: «به ویژه دو روز را به یاد دارم که از تپه غار گذشتیم. در اولین راسل، نیلسون، سیمز، مک کراکن و یکی دو نفر دیگر، در قله قلعه مک آرت، تعهد جدی به عهده گرفتیم… هرگز از تلاش خود دست برنداریم تا زمانی که اقتدار انگلیس را بر کشورمان زیر پا نگذاریم و استقلال خود را اعلام کرد.» اوج آن قیام علیه حکومت بریتانیا در ایرلند بود که از مه تا سپتامبر ۱۷۹۸ به طول انجامید - شورش ایرلند در ۱۷۹۸ - با حمایت نظامی فرانسه انقلابی در اوت و دوباره اکتبر ۱۷۹۸. پس از شکست قیام سال ۱۷۹۸، ایرلندی متحد
، جان دالی بورک، مهاجر در ایالات متحده در "تاریخ جنگ متأخر در ایرلند که" در سال ۱۷۹۹ نوشته شد، در شناسایی علل ایرلندی، فرانسوی و آمریکایی بسیار تأکید داشت. . جمهوری خواهی مدرن. در دوران روشنگری، ضد سلطنتی فراتر از اومانیسم مدنی رنسانس بود. جمهوری خواهی کلاسیک، که هنوز توسط فیلسوفانی مانند روسو و منتسکیو حمایت می شود، تنها یکی از چندین نظریه بود که به جای مخالفت مستقیم با آنها، به دنبال محدود کردن قدرت سلطنت ها بود. لیبرالیسم و سوسیالیسم از جمهوری خواهی کلاسیک فاصله گرفتند و به توسعه جمهوری گرایی مدرن تر دامن زدند. تئوری. نئو جمهوری خواهی. نئوجمهوری گرایی کوششی است که محققان کنونی برای استفاده از سنت جمهوری خواهی کلاسیک در بسط فلسفه عمومی جذابی که برای اهداف معاصر در نظر گرفته شده است. نئوجمهوری خواهی به عنوان یک نقد پست سوسیالیستی بدیل جامعه بازار از سمت چپ ظاهر می شود. نظریه پردازان برجسته این جنبش فیلیپ پتیت و کاس سانستاین هستند که هر کدام چندین اثر در تعریف جمهوری خواهی و تفاوت آن با لیبرالیسم نوشته اند. مایکل سندل، که اخیراً از کمونیتاریسم به جمهوری گرایی گرویده است، از جایگزینی یا تکمیل لیبرالیسم با جمهو
ری گرایی حمایت می کند، همان طور که در "«نارضایتی دموکراسی: آمریکا در جستجوی فلسفه عمومی» اشاره شده است." آثار معاصر یک نئوجمهوری خواه شامل کتاب "دموکراسی علیه سلطه" وکیل سبیل رحمان است که به دنبال ایجاد چارچوبی نئوجمهوریتی برای مقررات اقتصادی مبتنی بر افکار لوئیس براندیس و جان دیویی و کنترل مردمی است، برخلاف هر دو سبک نیو دیل. مدیریت گرایی و مقررات زدایی نئولیبرال. "دولت خصوصی" فیلسوف الیزابت اندرسون تاریخچه انتقادات جمهوری خواهان از قدرت خصوصی را دنبال می کند و استدلال می کند که سیاست های کلاسیک بازار آزاد قرن ۱۸ و ۱۹ به منظور کمک به کارگران تنها منجر به تسلط آنها توسط کارفرمایان می شود. در "کتاب «از برده داری تا مشترک المنافع تعاونی»،" الکس گورویچ، دانشمند علوم سیاسی، گونه ای از جمهوری خواهی آمریکایی اواخر قرن نوزدهم را بررسی می کند که به عنوان جمهوری خواهی کارگری شناخته می شود، که اتحادیه کارگری تولیدکننده شوالیه های کار بود، و اینکه چگونه مفاهیم جمهوری خواهانه در خدمت به حقوق کارگران استفاده می شوند، اما همچنین. با انتقاد شدید از نقش آن اتحادیه در حمایت از قانون محرومیت چین. دموکراسی. در اواخر قرن هجدهم ه
مگرایی دموکراسی و جمهوری خواهی وجود داشت. جمهوری خواهی نظامی است که جایگزین یا همراه با حکومت موروثی است. تأکید بر آزادی و رد فساد وجود دارد. انقلاب آمریکا و انقلاب فرانسه را به ترتیب در دهه های ۱۷۷۰ و ۱۷۹۰ به شدت تحت تأثیر قرار داد. جمهوری خواهان، در این دو مثال، تمایل به رد نخبگان و اشراف موروثی داشتند، اما دو سؤال را باز گذاشتند: آیا یک جمهوری، برای جلوگیری از حاکمیت اکثریت کنترل نشده، باید دارای یک اتاق فوقانی غیرانتخابی باشد - شاید با اعضایی که به عنوان کارشناسان شایسته منصوب شوند - و اینکه آیا باید یک مجلس عالی داشته باشد. پادشاه مشروطه داشته باشند. جمهوری خواهی اگرچه از نظر مفهومی جدا از دموکراسی است، اما شامل اصول کلیدی حکومت با رضایت حاکمیت و حاکمیت مردم بود. در واقع، جمهوری خواهی معتقد بود که پادشاهان و اشراف حاکمان واقعی نیستند، بلکه کل مردم هستند. اینکه مردم دقیقاً "چگونه" حکومت کنند، مسئله دموکراسی بود: خود جمهوری خواهی وسیله ای را مشخص نمی کرد. در ایالات متحده، راه حل ایجاد احزاب سیاسی بود که منعکس کننده آرای مردم و کنترل دولت بودند (رجوع کنید به جمهوری خواهی در ایالات متحده). در فدرالیست شماره