Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسرائیل خانه ما ٬ یک حزب سیاسی ملی گرا و سکولار دست راستی اسرائیلی است. بیشتر طرفداران این حزب از روس زبان های این کشور هستند که از شوروی سابق به این کشور مهاجرت کرده اند. اسرائیل خانه ما از جریان های مخالف روند صلح است که موضعی منفی نسبت به اعراب اسرائیل دارد. البته آنها موافق تأسیس کشور فلسطین (چاره دوکشوری) هستند اما راه حل متفاوتی را برای آن در نظر گرفته اند که بر اساس آن مناطق عمدتاً عرب نشین اسرائیل به فلسطین واگذار شده و در عوض مناطق عمدتاً یهودی نشین کرانه باختری به اسرائیل منضم می شود. سپس تمامی شهروندان کشور بایستی سوگند وفاداری به دولت اسرائیل را بخورند و تابعیت افرادی که این کار را انجام ندهند از آن ها گرفته شود. هدف روشن این طرح کاهش جمعیت عرب اسرائیل و افزایش درصد یهودیان است. این برنامه که به نام اویگدور لیبرمن رهبر این حزب به طرح لیبرمن معروف است جنجال های زیادی را در اسرائیل برانگیخته است. اسرائیل بیتنا بر خلاف دیگر احزاب دست راستی موضعی غیرمذهبی و مخالف با روحانیت یهودی دارد و مدافع اعطای فرصت های اقتصادی-اجتماعی بیشتر به مهاجران جدید برای تشویق یهودیان به مهاجرت به این کشور است. بزرگترین مو
فقیت این حزب در انتخابات ۲۰۰۹ به دست آمد که با کسب ۱۵ کرسی سومین حزب بزرگ پارلمان (پس از کادیما و لیکود) شدند و دولت ائتلافی به ریاست بنیامین نتانیاهو را با حزب لیکود تشکیل دادند. آنها در انتخابات ۲۰۱۳ فهرست مشترکی با لیکود ارائه دادند. فهرست مشترک آنها با ۳۱ کرسی پیروز انتخابات شد که ۱۳ کرسی سهم اسرائیل خانه ما بود. این حزب در انتخابات ۲۰۱۵ نتیجه ضعیفی گرفت و تنها ۶ کرسی به دست آورد.
ارتش ششم (به آلمانی:6. Armee / Armeeoberkommando 6 (AOK 6)) یکی از ارتش های میدانی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. شهرت این یگان غالباً به جهت ایفا کردن نقش اصلی در تهاجم ورماخت به شهر استالینگراد در شوروی بود که در نهایت ضد حمله ارتش سرخ موجب به محاصره افتادن و انهدام آن در این شهر گشت. تشکیل. ارتش ششم برای نخستین بار روز ۱۰ اکتبر سال ۱۹۳۹ با تغییر عنوان ارتش دهم، تشکیل شد. تاریخچه عملیاتی. ارتش ششم از بدو تشکیل تا ماه آوریل سال ۱۹۴۱ در جبهه غربی جنگ جهانی دوم خدمت کرد. این ارتش نقش ویژه ای در تهاجم به بلژیک و فرانسه در سال ۱۹۴۰ داشت. تسخیر قلعه ایبن-ایمائیل یکی از دستاوردهای بزرگ ارتش ششم در این کارزار بود. این ارتش با گذر از کانال آلبرت و رود دیل، پیشروی سریعی در ناحیه فلاندر صورت داد. همچین در رخنه در ناحیه رودهای سم و اوآز مشارکت داشت و قلعه نامور را نیز تصرف کرد. پس از ۹ ماه استقرار در سواحل نرماندی، ماه مه سال ۱۹۴۱ در غالب گروه ارتش آ به نواحی شرقی منتقل شد. هنگام آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، بخشی از گروه ارتش جنوب بود. پ
س از رزم در ناحیه گالیسیا، در شمال غربی ژیتومیر به استحکامات خط استالین یورش برد. ارتش ششم از رود دنیپر گذشت و در تسخیر کی یف سهیم بود. در طول رود دونتس پیش رفت و خود را به خارکوف و بلگورود رساند. در این زمان ضد حملات ارتش سرخ و زمستان روسیه موجب توقف تهاجم آلمانی ها شد. این ارتش یکی از عمده ترین آرایش های آلمانی حاضر در مورد آبی، تهاجم بزرگ تابستان سال ۱۹۴۲، به حساب می آمد. ماه ژوئیه گروه ارتش جنوب به گروه ارتش ب تغییر عنوان داد. ارتش ششم تا ماه نوامبر با این گروه ارتش باقی ماند. این ارتش از ماه اوت درگیر تلاش ناموفق چند ماهه برای سلطه بر استالینگراد بود. اواخر ماه نوامبر آرایش جدیدی با عنوان گروه ارتش دن تشکیل شد که ارتش ششم نیز بخشی از آن بود. به هر صورت این ارتش در ناحیه استالینگراد به محاصره دشمن افتاد و در ماه فوریه سال ۱۹۴۳ منهدم شد. ارتش ششم دیگری این بار اوایل ماه مارس سال ۱۹۴۳ در جنوب فرانسه بر پایه گروه رزمی "هولیت" با غالباً قوای رومانیایی تشکیل گشت. این ارتش مابقی عمر عملیاتی خود را مداوما در حالت تدافعی در جبهه شرقی گذراند. تا ماه فوریه سال بعد با رزم در نواحی دن و دونتس بخشی از گروه ارتش جنوب ب
ود. پس از مدت کوتاهی الحاق به گروه ارتش مرکز در ماه مارس سال ۱۹۴۴، مجدداً به تحت امر گروه ارتش جنوب که هم اینک به گروه ارتش شمال اوکراین تغییر عنوان داده بود، بازگشت. تا ماه اکتبر با عقب نشستن به پشت رود دنیپر با این گروه ارتش در دفاع از مناطق کریووی روگ و نیکولایف به نبرد پرداخت تا این که به آرایش جدید گروه ارتش جنوب ملحق گردید و تا ماه آوریل سال ۱۹۴۵ با آن ماند. این ماه گروه ارتش جنوب به عنوان غیررسمی گروه ارتش "اوستمارک" تغییر نام داد. ارتش ششم با عقب نشینی مداوم به بسارابی، ناحیه بوداپست و آلپ شرقی، تا پایان جنگ بخشی از این آرایش بود.
شکوه ریاضی، (زاده ۱۳۰۰ خورشیدی – درگذشته ۱۸ تیر ۱۳۴۱) از پیشگامان هنر و نقاشی مدرن در ایران بود. وی نوگراترین زن نقاش ایرانی بود. او به عنوان یکی از بهترین مدرسان هنرستان عالی هنرستان تزئینی و منتقدان نقاشی سنتی راهگشای بسیاری از شاگردان و هنرجویان خود بود، شاگردانی که امروز جزو مطرح ترین هنرمندان نقاشی معاصر ایران به شمار می آیند. زندگی نامه. شکوه الملوک ریاضی در سال ۱۳۰۰ خورشیدی در تهران در یک خانواده فرهنگی-نظامی به دنیا آمد. او فرزند بتول دولتشاهی، دختر شاهزاده بدیع الملک میرزا عمادالدوله، و سرلشکر علی ریاضی بود. ریاضی تا چهارده سالگی به واسطه شغل پدر، سرلشکر ریاضی که وابسته نظامی ایران در فرانسه بود، در پاریس زندگی کرد و بعد از قطع روابط ایران و فرانسه و بازگشت خانواده اش به ایران ساکن شیراز شد و خود را برای ورود به دانشکده پزشکی آماده کرد؛ اما بعد از چند سال این رشته را نیمه تمام رها کرد و وارد دانشکده هنرکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد. شکوه ریاضی از نخستین شاگردان هنرکده هنرهای زیبا، در سال ۱۳۲۵ از این هنرکده فارغ التحصیل شد و برای ادامه تحصیلات بار دیگر به پاریس بازگشت. او در مدرسه هنرهای زیبای پار
یس (بوزار) زیر نظر آندره لوت تعلیم دید در سال ۱۳۳۳ (۱۹۵۵) توانست از این مدرسه با کسب رتبه عالی دانشنامه اش را دریافت کند. ریاضی در سال ۱۳۳۶ دوباره به ایران بازگشت و به مدت دو سال در هنرستان عالی هنرهای تزئینی و سپس در دانشگاه تهران به تدریس پرداخت. او پس از آن بیشتر از هر چیز خود را وقف تدریس و آموختن به شاگردانش کرد، نحوه تدریس و شیوه نگاه کردن به جهان پیرامونش مشخصه اصلی کارهای اوست. شکوه ریاضی بر اثر بیماری سرطان در روز دوشنبه ۱۸ تیر ۱۳۴۱ در سن ۴۱ سالگی درگذشت. شاگردان. از جمله شاگردان شکوه ریاضی، می توان آقایان حسین زنده رودی، فرامرز پیلارام و مسعود عربشاهی را نام برد. آثار. از شکوه ریاضی تعداد محدودی پرتره، مجسمه، نقاشی منظره با رنگ و طراحی های با مرکب و زغال به جا مانده است که بیشتر آن ها در خانه دوستان و اقوام او در پاریس هستند. یکی از معروف ترین کارهای که از او به جامانده «پرتره صادق هدایت» است که با خطوط خیلی نرم، دلپذیر و روشن کشیده است.
نبرد اومان یک نبرد محاصره ای در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود که در از اواسط ماه ژوئیه تا اوایل ماه اوت سال ۱۹۴۱ میان ورماخت و ارتش سرخ رخ داد و در نهایت با پیروزی آلمانی ها و شکست نسبتاً سنگین شوروی به پایان رسید. در این نبرد گروه ارتش شمال آلمان با موفقیت اقدام به محاصره و انهدام دو ارتش جبهه جنوب غربی شوروی در ناحیه اومان در شرق اوکراین نمود که به اسارت ۱۰۳ هزار تن انجامید. پیش زمینه. طبق طرح عملیاتی بارباروسا، گروه ارتش جنوب آلمان می بایست بر منطقه راهبردی اوکراین با منابع حیاتی فراوان، مسلط می شد. در طرح اولیه، قوای این نیرو می بایست در یک حرکت گازانبری با پیشروی از شمال و جنوب با شکستن دفاع مرزی شوروی و نفوذ پر شتاب ۶۵۰ کیلومتری در عمق اراضی آن، خود را به رود دنیپر می رساندند و عمده نیروهای ارتش سرخ در اوکراین را در غرب این رود به محاصره درمی آوردند. عدم مشارکت ارتش یازدهم در تهاجم، جناح شمالی گروه ارتش جنوب را وادار به یک حمله رو در رو صرفاً از یک طرف ساخته بود. بدین ترتیب، این بخش از نیروها می بایست خود را در عرض سه تا چهار هفته به رود دنیپر می رساندند و سپس با چرخش به سمت جنوب، نیروهای ارتش سرخ را بین
خود و دریای سیاه به محاصره درمی آوردند. با آغاز عملیات بارباروسا در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، گروه ارتش جنوب که در فضای تنگ بین مرداب های پریپیات و کوه های کارپات متمرکز شده بود، اوکراین را مورد هجوم قرار داد. این گروه ارتش قوای جبهه جنوب غربی شوروی به فرماندهی سپهبد میخائیل کیرپونوس را در مقابل خود داشت. ارتش سرخ بزرگ ترین تمرکز قوای خود را در این منطقه قرار داده بود. علاوه بر قوای تحت امر کیرپونوس، روز ۲۵ ژوئن "استاوکا"، فرماندهی عالی شوروی، جبهه جنوبی به فرماندهی ارتشبد ایوان تیولنف را نیز به کمک ارتش های نهم و هجدهم ایجاد کرد تا در قسمت جنوبی جبهه مجموعاً قریب به ۸۰۰ هزار سرباز آلمانی با نزدیک به ۱٫۲ میلیون سرباز شوروی به پیکار بپردازند. نیروهای ارتش سرخ در این ناحیه دست به دفاعی شدید زدند و با وجود کمبودهای جدی در زمینه سوخت و مهمات، از جانب فرماندهان عالی موظف به اجرای بلافاصله ضد حملات گردیدند. با فراخوانده شدن هر سه سپاه مکانیزه ذخیره و تمرکز آن ها در شمال شرقی ریوْنه، نخستین ضد حمله نیروهای جبهه جنوب غربی ارتش سرخ در محور ولادیمیر-ولینسکی، دوبنو و ریونه با پنج سپاه ۸، ۹، ۱۵، ۱۹ و ۲۲ مکانیزه به وقوع پیوست. آغ
از ضد حملات از روز ۲۶ ژوئن موجب به پا شدن یک نبرد زرهی در مقیاسی بی سابقه بین بیش از ۲ هزار تانک در خط مقدمی به طول ۷۰ کیلومتر شد. این ضد حملات که به صورت تکه تکه و با گرفتاری به مشکلات فرماندهی و بی تجربگی افسران ارتش سرخ در کنترل توده نیروهای زرهی، به اجرا درمی آمدند، در رسیدن به اهداف تعیین شده ناموفق بودند و باعث از بین رفتن بسیاری از نیروهای ذخیره شوروی در منطقه شدند. این نبردهای شدید هر دو طرف را متحمل خسارات و تلفات زیادی کرد. ترکیب یگان ها. روز ۱۹ ژوئیه، از شمال به جنوب: پیشروی آلمانی ها. در نهایت روز ۳۰ ژوئن پس از اثبات بی ثمری ضد حملات خسارت بار، "استاوکا" به کیرپونوس فرمان داد نیروهای خود را تا روز ۹ ژوئیه تا مواضع دفاعی جدید در مناطق استحکامات کوروستن، نووگورود-وولینسکی و لتیچف در طول مرز سال ۱۹۳۹ شوروی و لهستان موسوم به خط دفاعی استالین عقب بکشد. سه ارتش ششم، دوازدهم و بیست و ششم شوروی هنگام عقب نشینی مداوما در معرض خطر محاصره شدن توسط گروه زرهی ۱ و ارتش هفدهم ورماخت از شمال و مدتی بعد ارتش یازدهم ورماخت از جنوب بودند. اوایل ژوئیه پیشروی غیرقابل توقف سپاه ۳ و سپاه ۴۸ موتوریزه گروه زرهی ۱ ورماخت ب
ه ترتیب از ریونه به سمت نووگورود-وولینسکی و در جنوب به سمت شِپِتیفکا، خطر تصرف بخشی از خط استحکامات کیرپونوس و محاصره ارتش های در حال عقب نشینی آن در جنوب را ایجاد می کرد. از این رو کیرپونوس دستور به ضد حمله ارتش پنجم با دو سپاه از پیش تضعیف شده ۲۷ تفنگ دار و ۲۲ مکانیزه از شمال علیه سرنیزه زرهی آلمان داد. با وجود به تأخیر افتادن پیشروی سپاه ۳ موتوریزه ورماخت با ضد حمله کیرپونوس و فراهم آمدن مقدار بیشتری وقت جهت عقب نشینی نیروهای او به مواضع دفاعی مشخص شده، خط استالین نیز با رسیدن لشکر یازدهم زرهی ورماخت به بردیچیف، روز ۷ ژوئیه در جنوب نووگورود-وولینسکی شکسته شد تا یک شکاف بین ارتش پنجم و ششم شوروی ایجاد شود. با ادامه عقب نشینی نیروهای ارتش سرخ، بین روزهای ۶ تا ۹ ژوئیه دو سپاه ۳ و ۴۸ موتوریزه ورماخت بردیچیف، نووگورود-وولینسکی و ژیتومیر را به تصرف خود درآوردند. سلطه آلمانی ها بر بردیچیف بیشترین تهدید را برای شوروی با در خطر محاصره قرار دادن جناح چپ جبهه جنوب غربی آن، ایجاد کرد. بدین جهت کیرپونوس دستور به پایداری شدید ارتش ششم شوروی با حمایت دو سپاه ۱۵ و ۱۶ مکانیزه در جنوب این شهر داد. روز ۹ ژوئیه فرماندهی گروه
ارتش جنوب و فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان مجدداً بر محاصره و انهدام نیروهای دشمن در غرب رود دنیپر به عنوان هدف اصلی تأکید کردند. بر خلاف میل رهبران نیروی زمینی، آدولف هیتلر، پیشوای آلمان تمایلی به تهاجم به کیِف نداشت و دستیابی به گذرگاهی بر رود دنیپر را نیز تابع انهدام آرایش های بزرگی از نیروهای دشمن در غرب این رود می دید. او اذعان داشت اگر محاصره نیروهای دشمن تا رود بوگ جنوبی محقق نشود، کلیت گروه زرهی ۱ به سمت کیف و رود دنیپر در جنوب شرقی پیشروی خواهد کرد. در همین حال، فیلدمارشال گرت فن روندشتت، فرمانده گروه ارتش جنوب، عقیده داشت با عقب نشینی بسیاری از یگان های ارتش سرخ به سمت شرق، دیگر محاصره آن ها تا رود بوگ جنوبی عملی نیست و با همراهی ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان، خواهان به محاصره درآوردن آن ها در حوالی بیلا تسرکفا در غرب رود دنیپر شد که با رضایت هیتلر به شرط مراقبت از جناح شمالی گروه زرهی ۱ مواجه گشت. کیرپونوس روز ۹ ژوئیه ضد حمله بزرگی علیه رخنه آلمانی ها به سمت شرق صورت داد. سپاه های ۹، ۱۹ و ۲۲ مکانیزه ارتش پنجم شوروی با پشتیبانی سپاه ۳۱ تفنگ دار شوروی، نیروهای ورماخت را در ناحی
ه نووگورود-وولینسکی مورد هدف قرار دادند. این نیروهای ارتش سرخ با تمرکز بالایی از تانک های تی-۳۴، با لشکر سیزدهم زرهی ورماخت درگیر شدند. با وجود تلاش فراوان شوروی، گروه زرهی ۱ ورماخت توانست «کوریدور ژیتومیر» را باز نگاه دارد. پس از چهار روز رزم سنگین، نیروهای شوروی قادر به کسب دستاورد ارضی چندانی نشدند. روز ۱۲ ژوئیه کیرپونوس قرارگاه ارتش بیست و ششم را به جایگاه ذخیره جبهه جنوب غربی عقب کشید و نیروهای آن را بین ارتش های ششم و دوازدهم شوروی تقسیم کرد. او با قرار دادن تمامی نیروهای متمرکز شده شوروی در شرق و شمال شرقی بیلا تسرکفا تحت امر ژنرال کوستنکو، فرمانده ارتش بیست و ششم شوروی، او را موظف به تهاجم به سمت شمال غربی و برقراری مجدد اتصال به ارتش پنجم شوروی کرد. در همین حال فن روندشتت دو سپاه در جناح جنوبی خود را متوجه ارتش بیست و ششم شوروی نمود. هنگامی که آلمانی ها ۱۵ ژوئیه کوزیاتین را تصرف کردند، کیرپونوس به یک باره متوجه قرار گرفتن تهاجم اصلی گروه ارتش جنوب ورماخت به سمت جنوب با هدف به محاصره درآوردن نیروهای در حال عقب نشینی شوروی در جهت رود دنیپر شد و اقدام به عقب نشاندن نیروهای به سمت شرق کرد. مارشال بودیونی
، فرمانده جهت جنوبی شوروی، ۱۶ ژوئیه به تیولنف دستور داد مواضع رود دنیستر را رها کند. از روز بعد از تیولنف خواست نیروهای خود را در نزدیکی اومان متجمع سازد. کیرپونوس ۱۷ ژوئیه، بدون مجوز "استاوکا"، به ارتش های ششم و دوازدهم شوروی فرمان داد خود را به شرق رود دنیپر برسانند. روز بعد با گذر ارتش یازدهم ورماخت از رود دنیستر در موگیلف-پودولسکی و سوروکا، "استاوکا" در نهایت خطر جدی به محاصره افتادن نیروهای جبهه جنوبی و جنوب غربی را دریافت کرد. بدین ترتیب به ارتش های ششم، دوازدهم و هجدهم شوروی اجازه داده شد تا خط بیلا تسرکفا، کیتای-گورود و گایسین در ۱۰۰ کیلومتری غرب دنیپر عقب نشینی کنند. "استاوکا" همچنین به تیولنف دستور داد سپاه ۲ مکانیزه را عازم ناحیه اومان نماید تا جلوی پیشروی آلمانی ها در اراضی پشت سر جبهه جنوبی شوروی گرفته شود. این تدابیر بسیار دیر صورت می پذیرفت چرا که ارتش سرخ ۱۸ ژوئیه بیلا تسرکفا را رها کرده و بیشتر خط دفاعی جدید ارتش های ششم، دوازدهم و هجدهم شوروی از پیش زیر سلطه آلمانی ها بود. با این حال شرایط آب وهوایی و گل آلود بودن راه ها موجب کاهش سرعت پیشروی ارتش یازدهم ورماخت شد تا با گریختن یگان های ارتش
سرخ طبق فرمان کیرپونوس با گذر از رود بوگ به سمت جنوب شرقی، آلمانی ها قادر به محاصره آن ها در ناحیه وینیتسا نشوند. طرح ورماخت. فرمان شماره ۳۳ پیشوا روز ۱۹ ژوئیه نیروهای آلمانی را موظف ساخت «از گریز مقادیر زیادی از قوای دشمن با گذر از رود دنیپر به عمق خاک روسیه جلوگیری کنند و آن ها را منهدم نمایند». بر این مبنا گروه ارتش جنوب می بایست با تهاجم متمرکز ارتش های ششم و دوازدهم شوروی را از بین می برد. بر این اساس گروه زرهی ۱ می بایست در دفاع ارتش سرخ که محور پیشروی آلمانی ها را در جهت وینیتسا و کوروستن سد کرده بود، رخنه می نمود و ارتش یازدهم ورماخت با پیوستن به تهاجم، به منظور یاری به گروه زرهی ۱، به سمت وینیتسا در شمال شرقی پیش می رفت. این تحرکات راه را برای به محاصره درآوردن نیروهای ارتش سرخ در جنوب غربی بردیچیف هموار می ساخت. ادامه حرکت گروه ارتش جنوب. با وجود مقاومت سرسختانه نیروهای ارتش سرخ و بارندگی شدید غیرمنتظره، ارتش هفدهم ورماخت موفق به رخنه در ناحیه وینیتسا گشت. نیروهای شوروی ضمن اجرای اقدامات تأخیر آفرین، سعی در اجتناب از گرفتاری در محاصره مهاجمان داشتند. والتر فن براوخیچ، فرمانده کل نیروی زمینی آلمان، ف
ن روندشتت و هالدر به توافق رسیدند که گروه زرهی ۱ در ناحیه وسیع تری دشمن را به محاصره درآورد. شرایط میدان های نبرد، سبب گشت گروه زرهی ۱ موظف به رساندن خود به رود دنیپر و ایجاد گذرگاهی بر آن در جنوب کیف شود. تکمیل محاصره. روز ۲۱ ژوئیه نیروهای گروه زرهی ۱ در حال نزدیک شدن به اومان و تاراشچه و تکمیل محاصره ارتش های ششم و دوازدهم شوروی بودند. جهت مقاله با این شرایط، کیرپونوس به ارتش بیست و ششم شوروی فرمان داد با حرکت به سمت جنوب شرقی مسیر عقب نشینی ارتش های ششم و دوازدهم شوروی را باز نگاه دارد. ضد حمله ارتش بیست و ششم شوروی سپاه های ۳ و ۱۴ موتوریزه ورماخت را تا ۲۵ ژوئیه متوقف کرد اما سپاه ۴۸ موتوریزه ورماخت با عبور از سد دشمن، به پیشروی به سمت اومان ادامه داد و با تصرف موناستریشچه راه عقب نشینی دو ارتش دشمن را قطع کرد. با این وجود سپاه ۲ مکانیزه شوروی اجازه اتصال آن به ارتش هفدهم در جنوب و تکمیل محاصره تمامی نیروهای شوروی در شرق وینیتسا را نداد. این یگان های در معرض محاصره شوروی شامل ۲۴ لشکر، ۱ تیپ هوابرد و ۲ تیپ ضد تانک مجموعاً با ۱۳۰ هزار نفر، بیش از ۱۰۰۰ توپ و ۳۸۴ تانک می شد که به شدت فرسوده و تقریباً بدون تدار
کات از جمله سوخت و مهمات بودند. در نهایت "استاوکا" ارتش های ششم و دوازدهم شوروی را موظف به تهاجم به جانب شرق و اتصال به ارتش بیست و ششم کرد. ارتشبد اوالت فن کلایست، فرمانده گروه زرهی ۱ ورماخت به منظور جلوگیری از این اتفاق با رساندن خود به موقعیت سپاه ۴۸ موتوریزه، آن را با دو لشکر پیاده نظام و یک هنگ پیاده نظام موتوریزه تقویت نمود. افزایش مقاومت آلمانی ها، تلفات سنگین و کمبود جدی مهمات سبب توقف تلاش دو ارتش شوروی برای خروج از محاصره شد. لشکرهای این دو ارتش تنها یک چهارم از توپخانه اولیه و مجموعاً ۱۰۰۰ تا ۴۰۰۰ نفر در اختیار داشتند. با پیچیدگی شرایط تدارکات رسانی، این دو ارتش ۲۴ ژوئیه با مجوز "استاوکا" تحت امر جبهه جنوبی شوروی قرار گرفتند. روز بعد تیولنف به آن ها دستور داد به سمت خط زونیگورودکا و اومان عقب نشینی کنند و با شکستن خط محاصره سپاه ۴۸ موتوریزه ورماخت، سعی در باز کردن راهی به طرف شرق داشته باشند. در این زمان یک شکاف ۱۰۰ کیلومتری بین این دو ارتش و ارتش هجدهم شوروی در جنوب شرقی وجود داشت. نیروهای آلمانی در این قسمت حضور نداشتند و دو ارتش شوروی می توانستند از آن به عنوان راه گریز استفاده کنند. با این حال
با توجه به عدم آگاهی "استاوکا" از این شرایط، اصرار بر خروج ارتش های ششم و دوازدهم به سمت شرق بود. روز ۲۸ ژوئیه تیولنف در گزارشی به "استاوکا" اذعان داشت «برآورد دقیق شرایط ارتش های ششم و دوازدهم غیرممکن است چرا که ارتباطاتی وجود ندارد.» "استاوکا" به اشتباه تصور می کرد آلمانی ها قصد دارند با کنار زدن این دو ارتش به رود دنیپر برسند و جهت ادامه عملیات به طرف دونباس، گذرگاهی بر این رود بین کی یف و چرکاسی تصاحب نمایند. از همین رو ۲۸ ژوئیه کیرپونوس و تیولنف موظف شدند جلوی پیشروی دشمن به سمت رود دنیپر را بگیرند. پس از تثبیت شرایط خط مقدم، درحالیکه سپاه ۳ موتوریزه ورماخت در حال پوشش دادن جناح شرق بود و بوگوسلاو را ۲۶ ژوئیه و اوشانکا را ۲۹ ژوئیه تسخیر کرد، سپاه ۱۴ موتوریزه ورماخت پیشروی را از سرگرفت. بر خلاف انتظار "استاوکا" گروه زرهی ۱ و ارتش یازدهم ورماخت به حرکت خود برای محاصره و انهدام ارتش های ششم و دوازدهم شوروی که هم اینک تحت فرماندهی مشترک سرلشکر پاول پوندلین «گروه "پونِدِلین"» نامیده می شدند، ادامه دادند. با نگرانی از گریز نیروهای دشمن به سمت جنوب شرقی، فن کلایست به سپاه ۴۸ موتوریزه ورماخت دستور داد با گذر از
شرق اومان، به سمت پرفومایسک پیش برود. در همین زمان ارتش هفدهم ورماخت مسیر سپاه ۴۹ خود به سمت جنوب شرقی تغییر داد. این عمل فرصت گریز دیگری برای گروه "پوندلین" فراهم آورد. با این حال تیولنف با از دست دادن این فرصت، همچنان خواهان خروج گروه "پوندلین" به سمت شرق بود. او ارتش هجدهم شوروی را جهت تقویت دفاع اومان اعزام کرد اما این ارتش خود جزو نیروهای نیمه محاصره شده در این ناحیه شد. سپاه ۴ مکانیزه شوروی موظف به باز کردن راه فراری برای یگان های در محاصره گشت. با وجود وارد آمدن خسارات بالا به آلمانی ها، حمله سپاه ۴ مکانیزه شوروی با تعداد اندکی تانک در نهایت به جایی نرسید تا بودیونی به "استاوکا" گزارش کند «تمامی تلاش ها برای عقب کشیدن ارتش های ششم و دوازدهم به سمت شرق و شمال شرقی بی ثمر هستند.» تا ۱ اوت ارتش بیست و ششم شوروی تا رود دنیپر عقب نشینی کرد اما همچنان گذرگاه هایی را در رژیشچف و کانف در اختیار داشت. در همین حال ارتش هجدهم شوروی نیز با فاصله گرفتن از گروه "پوندلین"، شروع به عقب نشینی به سمت جنوب شرقی کرد تا اومان به تصرف آلمانی ها دربیاید. در نهایت پس از تصرف پلی بر روی رود بوگ در پرفومایسک توسط لشکر شانزدهم ز
رهی ورماخت و رسیدن لشکرهای یکم کوهستان و نهم زرهی آن در نزدیکی ترویانکا به یکدیگر، ۳ اوت یگان های گروه زرهی ۱ و ارتش هفدهم ورماخت به یکدیگر متصل شدند تا محاصره را در جنوب شرقی اومان تکمیل نمایند. اتصال لشکر شانزدهم زرهی ورماخت به نیروهای مجارستانی در پرفومایسک محاصره کوچک تر دیگری پدیدآورد. تیولنف با عدم آگاهی از دو تکه شدن نیروهای تحت محاصره و با تصور این که دیواره شرقی محاصره تنها توسط نیروهای متحرک آلمانی تشکیل شده است، مجدداً دستور به «انهدام نیروهای رخنه کننده آلمانی با عملیات های فعال به سمت شرق و تصرف و مقاومت سخت در خط زونیگورودکا، برودتسکویه، نوو-آرخانگلسک، ترنووکا و کراسنوپوله» داد. در حقیقت دو سپاه موتوریزه گروه زرهی ۱ ورماخت با ۶ لشکر به همراه ۲ لشکر پیاده نظام دیگر در حال تهاجم به گروه "پوندلین" از جانب شرقی بودند. محاصره. با وجود تلاش فراوان جبهه جنوبی شوروی برای تدارکات رسانی هوایی، گروه "پوندلین" از ۴ اوت دیگر به حال خود رها شد. تا روز ۵ اوت مساحت ناحیه تحت محاصره به ۳۶ کیلومتر مربع کاهش یافت. در عرض تنها ۴ روز توپخانه ورماخت گلوله های بیشتری از مجموع مهمات مورد استفاده در جبهه غربی بر سر محاص
ره شدگان در ناحیه اومان ریخت. روز ۶ اوت دو ارتش ششم و دوازدهم شوروی به ترتیب سعی در خروج از محاصره به سمت شرق و جنوب کردند اما موفقیتی کسب ننمودند. تلاش بی حاصل دیگری نیز از جانب این نیروها در ۷ اوت صورت گرفت. درگیری در این ناحیه تا ۸ اوت ادامه پیدا کرد. در پایان نیروهای آلمانی ۱۰۳ هزار نفر از قوای ۲۵ لشکر در محاصره را به اسارت گرفته و ۳۱۷ تانک، ۸۵۸ توپ و ۲۴۲ توپ ضد تانک و ضدهوایی را به غنیمت درآورده یا منهدم نمودند. ضمن کشته شدن ۲ فرمانده سپاه و ۶ فرمانده لشکر ارتش سرخ، فرماندهان هر دو ارتش در محاصره شوروی به همراه فرماندهان ۴ سپاه و ۱۱ لشکر جزو اسرا بودند. تنها ۱۱ هزار نفر از مجموع ۱۲۹ هزار نیروی این دو ارتش که عموماً از نفرات پشت خط مقدم بودند، نجات یافتند. استالین با صدور فرمان شماره ۲۷۰ "استاوکا" چندین تن از ژنرال های به اسارت درآمده شوروی را به «جنایت علیه وطن» متهم کرد. مدت کوتاهی بعد، دادگاه های نظامی این افراد را به صورت غیابی به اعدام محکوم نمودند. حکم پوندلین و سرلشکر نیکولای کیریلوف، فرمانده سپاه ۱۳ تفنگ دار پس از بازگشت از اسارت آلمانی ها اجرا شد. پیامدها. حدود ۲۰ لشکر ارتش های ششم، دوازدهم و هجد
هم شوروی در این نبرد محاصره ای در ناحیه اومان منهدم شدند. به هر صورت، کیرپونوس موفق شد از انهدام کامل جبهه جنوب غربی شوروی جلوگیری کند و گروه ارتش جنوب ورماخت را از برنامه زمانی خود عقب بیندازد تا "استاوکا" بتواند نیروهای خود را بر ناحیه حساس اسمولنسک متمرکز نماید.
محمد: میراث نهایی یا قمر بنی هاشم سریال به زندگینامه محمد (پیامبر اسلام) به کارگردانی «محمد شیخ نجیب» در ۳۰ قسمت می پردازد. فیلمنامه توسط محمود عبدالکریم نوشته شده و همه قسمتهای آن در سوریه فیلم برداری شده است. در این مجموعه ۲۲۰ بازیگر از کشورهای عربی مثل سوریه، لبنان، اردن، سودان و فلسطین شرکت دارند. بازیگران. عبد الحکیم قطیفان - علی کریم - جهاد عبده - خالد القیش - محمد حداقی - محمود نصر - أمجد الحسین - مروان أبو شاهین - فاروق الجمعات - واصف الحلبی - نسرین الحکیم - رنی شمیس - مازن عباس - بسام داود - نضیر لکود - محمد الأحمد - جمال النصار - نبیل حلوانی - جهاد عبید - أحمد صلان - یحیی بیازی - زهیر درویش - منذر فارس - محمد رافع - نصر شما - غسان سلمان - عدنان عبدالجلیل - کفاح الخوص - جلال الطویل - علی صطوف - عماد عطوانی - محمد زرزور - هلال خوری - حسن إسرب - شادی مقرش - نبیل نعمة - حازم حداد - فراس الفقیر - عروة العربی - فرزدق دیوب - مجد فضة - رائد مشرف - علاء قاسم - یوسف المقبل - زکی کوردیللو - کامل نجمة - کمیل أبو صعب - سامر شقیر. عاکف نجم در نقش ابوطالب عبد الکریم القواسمی در نقش الولید بن المغیرة محمد العبادی د
ر نقش حکیم بن حزام سحر فوزی - ریاض نحاس - فیلدا سمور - نسیمة ظاهر - ریم علی - نظلی رواس - عتاب نعیم - سوسن أبو الخیر - وسیم غانم - مازن لطفی - أکرم التلاوی - نهاد عاصی - فاضل وفائی - زینة ظروف - نذیر دقاق - نور الدین داغستانی - فاطمة أبو عقل - عبد السلام غبور - أمیل حنا - هیثم عساف - علاء الحایک - دحام السطام - ریبال صابونی - محمود صوان.
صور خیال در شعر فارسی با عنوان فرعی تحقیق انتقادی در تطوّر ایماژهای شعر پارسی و سیر نظریه بلاغت در اسلام و ایران کتابی از محمّدرضا شفیعی کدکنی است که به نقد و تحلیل شعر کهن فارسی می پردازد. متن. نگارش این کتاب در ۱۳۴۷ به انجام رسید و در مهر ۱۳۴۸ همچون رسالهٔ دکتری در دانشگاه تهران دفاع شد. ساختار و درون مایهٔ کتاب. شفیعی کدکنی در مقدمهٔ می نویسد: این کتاب، در حقیقت، بخش نخستین و مقدمه ای است برای جستجوی درازدامنی که مؤلف هنگام تحصیل در دوره لیسانس ادبیات فارسی در دانشگاه مشهد، در باب شعر فارسی آغاز کرده است. وضعیت انتشار. این کتاب ابتدا در سال ۱۳۵۰ توسط انتشارات نیل چاپ شد،سپس ویراست دوم آن را در سال ۱۳۶۶ نشر آگه منتشر کرد.
«ماجراهای جدید تارزان» () یک مجموعه فیلم ماجرایی دنباله دار ۱۲ قسمتی در سبک فانتزی به کارگردانی ادوارد آ. کال است که در سال ۱۹۳۵ منتشر شد. این فیلم-سریال در گواتمالا تصویربرداری شد و نسبت به سایر فیلم های تارزان، وفادارِی بیشتری به داستانِ اصلی تارزان (اثرِ ادگار رایس باروز) دارد. بروس بنت (هرمان بریکس)، خودش صحنه های خطرناکِ فیلم را بازی کرد و بدل کار نداشت؛ از جمله صحنه های جهش از شاخه های آویزان درختان جنگلی. در یک مورد که قرار بود پس از تاب خوردن و جهش از این شاحه به آن شاخه، در یک آبگیرِ جنگلی فرود بیاید، آن را رد کرد و با ۹۰ کیلوگرم وزن، به زمین افتاد و سال ها بعد، در مصاحبه ای با روزنامهٔ «مانیتور» اظهار داشت هنور آثار جراحت و زخم ناشی از آن سقوط را در بدن دارد. همچنین صحنه ای که او، شاخه های درختانی را که در آن ها گرفتار آمده، پاره کرده و خود را رها می کند، واقعی است.
اس/۲۰۰۳ جی ۳ از قمرهای طبیعی مشتری است. این قمر به وسیله تیمی از منجمان دانشگاه هاوایی به سرپرستی اسکات اس.شپرد در سال ۲۰۰۳ میلادی کشف شد. قطر این قمر حدود دو کیلومتر است و با فاصله متوسط ۱۹٬۶۲۲ مگامتر در ۵۶۱٫۵۱۸ روز، با حرکت مخالف گرد یک بار به دور مشتری می چرخد. انحراف آن ۱۴۶ درجه نسبت به دائرةالبروج(۱۴۶ درجه نسبت به استوای مشتری) و خروج از مرکز مدار آن ۰٫۲۵۰۷ است. این قمر به گروه اننکه تعلق دارد که قمرهای نامنظمی دارد که با حرکت مخالف گرد و فاصله بین ۱۹٫۳ و ۲۲٫۷ گیگا متر و انحراف تقریباً ۱۵۰درجه بدور مشتری می چرخند.
اس/۲۰۰۳ جی۱۸ از قمرهای طبیعی مشتری است. این قمر به وسیله تیمی از منجمان به سرپرستی برت جیمز گلدمن در سال ۲۰۰۳ میلادی کشف شد. قطر این قمر حدود دو کیلومتر است و با فاصله متوسط ۱۹٬۸۱۳ مگامتر در ۵۶۹٫۷۲۸ روز، با حرکت مخالف گرد یک بار به دور مشتری می چرخد. انحراف آن ۱۴۷ درجه نسبت به دائرةالبروج(۱۴۹ درجه نسبت به استوای مشتری) و خروج از مرکز مدار آن ۰٫۱۵۷۰ است. این قمر به گروه اننکه تعلق دارد که قمر های نامنظمی دارد که با حرکت مخالف گرد و فاصله بین ۱۹٫۳ و ۲۲٫۷ گیگا متر و انحراف تقریباً ۱۵۰درجه بدور مشتری می چرخند.