Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روز جهانی تای چی و چی کونگ (World Taichi and Qikung Day - WTCQD)یک رویداد سالیانه است که از سال ۱۹۹۹ تاکنون، در آخرین شنبه ماه آوریل هر سال و در بیش از هشتاد کشور و صدها شهر جهان، برگزار می شود. این رویداد از جزایر سلیمان در جنوب شرق اقیانوسیه آغاز و با گذر از قاره های آسیا، آفریقا، اروپا، آمریکای شمالی و جنوبی، در منطقه هاوایی به پایان می رسد. برنامه های این روز شامل تمرینات عمومی و گروهی تای چی چوان و چی کونگ در شهرهای مختلف و به صورت رایگان می باشد. اهداف. اهداف روز جهانی تای چی و چی کونگ عبارتند از: سپاسگزاری. تای چی چوان به عنوان بخشی از هنر رزمی ووشو در سال ۱۳۶۶ هجری شمسی توسط استاد بزرگ حسین داوودی پناه (داداشی) در ایران بنیان گذاری شد و هم اکنون هزاران علاقه مند از سراسر کشور به تمرینات روزانه تای چی چوان و چی کونگ مشغول هستند.
بیمارستان جانز هاپکینز () بیمارستان آموزشی و نهاد تحقیقات پزشکی دانشکده پزشکی جانز هاپکینز، واقع در بالتیمور، مریلند، ایالات متحده آمریکا و لندن بریتانیا است. این بیمارستان با پول به ارث رسیده از جانز هاپکینز نیکوکار تأسیس شد. بیمارستان جانز هاپکینز و مدرسه پزشکی جانز هاپکینز نهادهای بنیانگذار پزشکی آمریکا و زادگاه سنت های متعددی از جمله سیستم رزیدنتی و آموزش پزشکی بر مبنای رزیدنت است. بسیاری از تخصص های پزشکی از جمله پزشکی کودکان و روان پزشکی کودکان، جراحی قلب و جراحی مغز و اعصاب در این مکان ایجاد شدند.این بیمارستان در شهر لندن بریتانیا نیز یک شعبه بزرگ دارد. این بیمارستان به مدت ۲۱ سال پیاپی (۱۹۹۱–۲۰۱۱) از سوی "یواس نیوز اند ورلد ریپورت" به عنوان بهترین بیمارستان کشور شناخته می شد. بیمارستان جانز هاپکینز با بیش از ۳۰٬۰۰۰ هزار کارمند و پرسنل خدمات درمانی، بزرگترین بیمارستان جهان از نظر تعداد پرسنل می باشد.
نمایشگاه بزرگ به ابتکار هنری کول و شاهزاده آلبرت جهت نمایش فرهنگ و صنعت ملل دنیا و نیر در پاسخ به نمایشگاه پاریس ۱۸۴۴ از یکم ماه مه تا ۱۵ اکتبر سال ۱۸۵۱ (۱۲۳۳ خ) در لندن برگزار شد. و ۶ میلیون بازدیدکننده داشت. تاریخچه و نیات ترتیب دهندگان. ایده نمایشگاه توسط فرانسه شروع شده بود و در ۱۸۴۴ سپس از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۹ در پاریس اجرا شده بود. شاهزاده آلبرت، هنری کول، فرانسیس هنری، جورج والیس، چارلز دیلک و دیگر اعضای انجمن سلطنتی برای تشویق هنر، تولید و تجارت به فکر ایجاد آن در لندن افتادند. انگیزه اصلی آن این بود که انگلیس "نقش خود را به عنوان رهبر صنعتی برای جهان روشن کند. پرنس آلبرت، همسر ملکه ویکتوریا، مروج مشتاق نمایشگاه خود یک منبع تأمین مالی بود. دولت متقاعد شد که کمیسیون سلطنتی نمایشگاه ۱۸۵۱ را تشکیل دهد تا ماندگاری میزبانی چنین نمایشگاهی را تعیین کند. اهمیت موضوع آنچنان بود که ملکه ویکتوریا به همراه خانواده اش سه بار دیدن کردند، و ملکه به تنهایی ۳۴ بار دیدن کرد. اگرچه نمایشگاه بستری بود که کشورهای مختلف جهان می توانستند دستاوردهای خود را در آن نشان دهند، اما بریتانیا به دنبال اثبات برتری خود بود. بریتانیا همچنین ب
ه دنبال ارائه امید به آینده بود. از آینده ای بهتر در اروپا که به تازگی از «دو دهه سخت تحول سیاسی و اجتماعی» گذر کرده بود و حالا انگلیس نشان می داد که فناوری، به ویژه فناوری خودش، کلید آینده ای بهتر است. سوفی فورگان در مورد این نمایشگاه می گوید: «غرفه های بزرگ و انباشته شده» در قسمت مرکزی عموماً مواد خام و محصولات هنرهای مستعمرات را در بهترین مکان نمایش داده بودند که نیات برگزارکنندگان را آشکار می کرد!. معماری کریستال پالاس. ساختمان اصلی با الهام از «باغ شالامار» (باغهای پارسی پادشاهان گورکانی هندوستان که شهلا باغ یا شالامار نامیده شدند)، برای اجرای نمایش ساخته شد. طراحی توسط جوزف پکستون با حمایت مهندس سازه چارلز فاکس، کمیته ای که بر ساخت آن نظارت می کرد از جمله ایزمبارد برونل، طراحی شد و در مدت نه ماه از کارخانه به افتتاحیه بزرگ رسید. این ساختمان از نظر معماری ویژه بود و از تجربه پکستون در طراحی گلخانه برای ششمین دوک دوونشایر نشات می گرفت. به شکل یک خانه شیشه ای عظیم به طول ۵۶۳ متر در ۱۳۸ متر از قاب چدنی و شیشه تقریباً منحصر به فرد در بیرمنگامو اسموتویک ساخته شده بود. در داخل، بر وجود درختان و مجسمه ها تأکید
شده بود. و هدف نه تنها افزودن به زیبایی بلکه برای نشان دادن پیروزی انسان بر طبیعت بود. کاخ کریستال یک موفقیت بزرگ بود، یک معماری شگفت انگیز محسوب می شد، اما همچنین یک موفقیت مهندسی بود که اهمیت خود نمایشگاه را نشان می داد. این ساختمان بعداً در سال ۱۸۵۴ به صورت بزرگتر در Sydenham Hill در جنوب لندن، منطقه ای که به کریستال پالاس تغییر نام داد ، منتقل و دوباره ساخته شد و در نهایت در آتش سوزی ۳۰ نوامبر ۱۹۳۶ از بین رفت. استقبال. شش میلیون نفر از نمایشگاه دیدن کردند. متوسط حضور روزانه ۴۲۸۳۱ نفر سود افزوده ۱۸۶ هزار پاند ایجاد کرد، پولی که برای تأسیس موزه ویکتوریا و آلبرت، موزه علوم و موزه تاریخ طبیعی استفاده شد. باقیمانده پول برای ارائه کمک هزینه و بورس تحصیلی برای تحقیقات صنعتی استفاده شد. این کار امروز نیز ادامه دارد. نمایشگاه با نزدیک شدن به افتتاحیه جنجال برانگیز شد. برخی از محافظه کاران می ترسیدند که انبوه بازدیدکنندگان به یک گروهک انقلابی تبدیل شوند. ارنست آگوستوس اول، پادشاه انگلیسی هانوفر، اندکی قبل از مرگش، در این باره به لرد استرانگفورد نوشت: حماقت و پوچ بودن ملکه در اجازه دادن به این زورآزمایی باید به هر ذ
هن معقول و خوش فکر برخورد کند، و من شگفت زده هستم که خود وزرا اصرار نمی کنند که او حداقل در طول نمایشگاه به آزبورن برود، زیرا هیچ انسانی احتمالاً نمی تواند آنچه ممکن است در این مناسبت رخ دهد را پیش بینی کند … باید هر انگلیسی صادق و خوش فکر را شوکه کند. اما به نظر می رسد همه چیز در کار است تا ما در چشم اروپا پایین بیاییم. در دوران معاصر، نمایشگاه بزرگ نمادی از عصر ویکتوریا است و کاتالوگ ضخیم آن منبع الهام طراحان ویکتوریایی است. غرفه ها. فهرست رسمی توصیفی و تصویری رویداد، غرفه داران نه تنها از سراسر بریتانیا، بلکه از «مستعمرات و وابستگی ها» و ۴۴ «کشورهای خارجی» در اروپا و قاره آمریکا نیز فهرست شده است. در مجموع ۱۳۰۰۰ نمایشگاه شامل نمای ژاکارد، دستگاه پاکت، لوازم آشپزخانه، نمایشگاه های فولادسازی و دستگاه درو از ایالات متحده بود. چارلز داروین، کارل مارکس، مایکل فارادی (که در برنامه ریزی و داوری نمایشگاه نیز کمک می کرد)، ساموئل کلت، اعضای خانواده سلطنتی اورلئانیست شارلوت برونته، چارلز دیکنز، لوئیس کارول، جورج شرکت کردند. الیوت، آلفرد تنیسون و ویلیام میکپیس تاکرای
مکنزی وگا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
احمدعلی راغب (۱۲ اردیبهشت ۱۳۲۳ – ۱۸ آذر ۱۳۹۹) آهنگساز، نوازنده و نویسندهٔ اهل ایران بود. زندگی نامه. دوران کودکی، نوجوانی و جوانی. احمدعلی راغب، دومین فرزند خانواده اش بود که در سپیده دم روز دوازدهم اردیبهشت ۱۳۲۳ در شهرستان بندرانزلی متولد شد. مادرش در نوجوانی، به همراه خانواده اش از باکو و قفقاز به بندرانزلی نقل مکان کرده بود. در شهر باکو تا کلاس ششم ابتدایی درس خوانده بود و علاوه بر زبان فارسی به زبان روسی هم آشنایی داشت و با مبانی موسیقی و ساز پیانو نیز در مدرسه آشنا شده بود. ضمناً «تار قفقازی» را نیز به خوبی می نواخت. احمدعلی راغب تحت تأثیر مادر، از دوران کودکی به موسیقی علاقه مند شد و با حمایت و تشویق و آموزش های والدین و به ویژه مادرش، فراگیری موسیقی و همچنین نواختن «تار قفقازی» را آغاز کرد و به پیشرفت قابل توجهی در این عرصه رسید. در سال ۱۳۳۹ پس از قبولی در رشتهٔ طبیعی، برای آنکه هرچه زودتر شغلی برای خود دست و پا کند وارد دانشسرای شبانه روزی کشاورزی شد. به این ترتیب، می توانست پس از دو سال تحصیل در دانشسرا، به عنوان معلم مدارس روستایی، برای تعلیم روستازادگان اعزام شود. پس از اخذ دیپلم در سال ۱۳۴۲ با حکم
اداره فرهنگ استان گیلان، به عنوان معلم در مدارس روستایی گیلان مشغول به کار شد. در همین ایام و همزمان با تدریس، با ساز «تار» انسی دائمی داشت و پیشرفتش برای خودش بسیار قابل قبول بود. ضمناً به نواختن ساز «عود» نیز بسیار علاقه مند شد. احساس می کرد که قطعاتی را می نوازد که پیش از این هرگز نشنیده است. سرانجام تصمیم گرفت یک قطعه موسیقی محلی گیلکی به همراه شعر، آماده کند و به شورای موسیقی رادیو گیلان ارائه دهد. این اولین کار حرفه ای احمدعلی راغب بود. با این حال، شورا از آن استقبال قابل توجهی کرد و بنا شد که با صدای فریدون پوررضا خوانندهٔ سرشناس آن روزگار موسیقی گیلان، اجرا شود. نام این قطعه "«نوقاندار»" بود. همزمان از او دعوت به عمل آمد تا به عنوان نوازنده و آهنگساز محلی، با ارکستر فرهنگ و هنر گیلان به سرپرستی «یحیی نیک نواز» همکاری کند و ضمناً گروه نوازی را نیز نزد ایشان فراگیرد. به این ترتیب، به منظور تداوم فعالیت حرفه ای، در سال ۱۳۴۳ به شهر رشت نقل مکان کرد. هرچند تعهد خدمت در اداره فرهنگ گیلان، باعث می شد که همچنان همه روزه ساعات زیادی را از شهر به روستا دررفت و آمد باشد. به موازات این فعالیت ها، دوبار در ماه به
تهران می آمد و نزد «علی اکبر سرخوش» به فراگیری دورهٔ تکمیلی تار می پرداخت تا در زمینهٔ بداهه نوازی نیز تجربه کسب کند. فراگیری «عود» را نیز نزد خویش پی می گرفت. در این دوران آهنگ های محلی زیادی ساخت که با صدای خواننده های مشهور گیلان اجرا و پخش شد. در سال ۱۳۴۵ به دلیل شهرتی که با ساخت ترانه ها و تصنیف های گیلکی نصیبش شده بود، از او دعوت شد که در ارکستر رادیو و تلویزیون گیلان نیز همکاری کند. به دلیل اینکه اساسنامه ارکستر فرهنگ و هنر این اجازه را نمی داد که نوازنده ای که در فرهنگ و هنر کار می کند، همزمان در ارکسترهای دیگر نیز مشغول باشد، این بود که در نهایت، از فرهنگ و هنر جدا و جذب ارکستر رادیو تلویزیون گیلان شد تا بتواند آهنگ های بیشتری بسازد و اجرا کند و ضمناً در زمینه گروه نوازی نیز به دلیل حجم بالای تولیدات رادیو تلویزیون در آن زمان، تجربهٔ ارکسترنوازی بیشتر و بهتری کسب نماید. چندی بعد نیز سرپرستی این ارکستر به او سپرده شد. مهاجرت به تهران. احمدعلی راغب در سال ۱۳۴۹، در حالی که همچنان ضمن تدریس در مدارس ابتدایی استان گیلان، به همکاری با رادیو تلویزیون گیلان به عنوان آهنگساز و نوازنده ادامه می داد و حدود چهل
قطعه موسیقی نیز ساخته بود، به این نتیجه رسید که برای ادامهٔ فعالیت های هنری اش به تهران مهاجرت کند. ضمناً در همان سال، در انستیتو مربیان هنری تهران نیز پذیرفته می شود؛ بنابراین با مشقت فراوان زمینهٔ انتقال به تهران را فراهم کرد و در سال ۱۳۴۹ به تهران آمد تا هم به عنوان مأمور به تحصیل از اداره فرهنگ گیلان، در تهران به تحصیل در رشته موسیقی و آموزش هنر و جامعه شناسی هنر بپردازد و همچنین فعالیت های حرفه ای اش را در زمینه موسیقی با شرایط بهتری دنبال کند. پس از مدتی، در سال ۱۳۵۰ با قبولی در آزمون هنری شورای موسیقی رادیو، به عنوان نوازندهٔ «عود» در "ارکستر سازهای ملی رادیو" زیر نظر مهدی مفتاح و بعدها، همایون خرم، مشغول به کار گردید و آهنگ هایی نیز برای خوانندگان معروف و طراز اول آن روزگار ساخت و اجرا کرد و همچنین قطعات بدون کلام فولکلور گیلانی که سال ها برای گردآوری آن ها زحمت کشیده بود را توانست با همین ارکستر اجرا نماید که هنوز هم پخش می شوند. حضور در محضر هنرمندانی همچون جلیل شهناز، فرهنگ شریف، علی اکبر سرخوش، همایون خرم، علی تجویدی، جواد معروفی و… و همکاری با این استادان، تجربیات ارزشمندی را برای او به همراه دا
شت و ذخیره ای گرانبها برای ادامهٔ فعالیت های هنری وی بود. علاوه بر این، احمدعلی راغب در همین زمان، همراه با گروه های هنری و خوانندگان مشهور و سرشناس آن روزگار، مسافرت های زیادی به خارج از ایران جهت معرفی و اشاعه موسیقی ایرانی داشت. دو بار به آمریکا، دو بار به انگلستان، یک بار به فرانسه، یک بار به ایتالیا، دو بار به آلمان، دو بار به ژاپن، و یک بار به مصر و کشورهای دیگر عربی سفر کرد. فعالیت ها. جمع آوری فرهنگ عامه ایرانیان و همکاری با انجوی شیرازی. دوره جدیدی از فعالیت های فرهنگی و هنری احمدعلی راغب به سال های جوانی او بازمی گردد. زمانی که به جهت علاقه و اشتیاق فراوان به فرهنگ و موسیقی فولکلور نواحی مختلف ایران و تلاش برای شکستن انحصار فرهنگی موجود در رسانه های رسمی و ملی وقت، به شکل خودانگیخته و با هزینه شخصی، به جمع آوری نواها و الحان فولکلور نواحی مختلف ایران مشغول شد. وی در این باره می گوید: در سال ۱۳۴۹ و پس از مراجعت به تهران، احمدعلی راغب، در محافل فرهنگی و هنری تهران با ابوالقاسم انجوی شیرازی آشنا می شود. انجوی که در سالهای پس از تبعید به جزیره خارک، به کار جمع آوری فرهنگ عامه ایرانیان پرداخته بود، با مش
اهده مکتوبات راغب، از او دعوت می کند تا در کار تدوین ۱۱ مجلد کتاب در زمینه فرهنگ عامه ایرانیان که به سرپرستی انجوی شیرازی در دست چاپ و انتشار قرار داشت، همکاری کند. احمدعلی راغب در اینباره می گوید: «هر دو هفته یکبار به دفتر استاد انجوی مراجعه می کردیم و در کنار دوستان و همکارانی همچون نصرالله یگانه، محمود ظریفیان، حسین پناهیان و دیگران بر فرایند تدوین مجلدات کتاب فرهنگ عامه نظارت می کردیم و با یکدیگر بحث و گفتگو داشتیم.» با انتشار اولین مجلدات از کتاب های فرهنگ عامه، دربار شاه که خصوصاً در سال های دهه پنجاه شمسی، تلاشی در راستای ترمیم پایه های مشروعیت خود از طریق احیای سنت ایرانی و باستانی داشت، نتوانست نسبت به این برنامه پژوهشی ارزشمند پیرامون فرهنگ ایران، بی تفاوت باشد؛ لذا در سال ۱۳۵۵، احمدعلی راغب به همراه جمعی از دست اندرکاران جمع آوری فرهنگ عامه ایران، به نزد شاه فراخوانده شدند و او را از نزدیک در جریان این اقدام فرهنگی قرار دادند. حاصل آن جلسه، ارسال مجلداتی از دستاوردهای فرهنگی آن گروه به سازمان یونسکو بود. راغب در این باره می گوید: «شاه علاقه نشان می داد که گروهی مأمور شوند تا روایتی ساده از فرهنگ عا
مه ایران را به فرزند او (رضا پهلوی) منتقل کنند.» قطع همکاری با ارکسترهای رادیو - آغاز فعالیت های انقلابی. پس از کشتار هفده شهریور سال ۱۳۵۷، از سوی رژیم پهلوی، احمدعلی راغب نسبت به این اتفاق، بی تفاوت نماند و همراه با برخی دیگر از هنرمندان سرشناس رادیو و تلویزیون، از همکاری با مراکز هنری وابسته به رژیم پهلوی و عضویت در ارکستر سازهای ملی، استعفاء داد. ارتباط با برخی گروه های هنری غیررسمی و آشنایی با افرادی همچون حسین شمسایی، مجید حداد عادل و حمید شاهنگیان، به زمینه ای برای فعالیت های انقلابی او تبدیل شد. همکاری در تهیه و تولید سرودهایی که بنا بود در محصولات فرهنگی نیروهای انقلابی (سخنرانی ها و…) استفاده شده و به شیوه زیرزمینی به دست مردم برسد؛ وظیفه این گروه ها بود که در مساجد و محافل مخفی، تشکیل شده بود. سرودهایی همچون «معلم شهید» (در رثای علی شریعتی)، «بابا خون داد»، «خیر مقدم»، «نغمه اتحاد» و … برخی از تولیدات موسیقایی احمدعلی راغب در آن مقطع بود که بعدها و پس از پیروزی انقلاب و از سرگیری فعالیت ارکسترهای موسیقی و فعالیت های هنری در رادیو و تلویزیون، بازسازی شده و با تنظیم برای ارکستر، اجرا شد. فعالیت های هن
ری پس از انقلاب. بلافاصله پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، احمدعلی راغب با تلاش فراوان و با همکاری جمعی برخی از هنرمندان، گروه هایی را جمع آوری کرده و مشغول ساخت سرودهای انقلابی شد. مشکل پیش روی او و معدود آهنگسازان دیگری که عزم همراهی با تغییرات را داشتند، عدم دسترسی به نمونه و الگویی بود که مطلوب موسیقی انقلابی بر اساس شرایط جدید باشد؛ بنابراین تصمیم گرفت تا از شعارهای مردمی که از بطن کوچه و خیابان می جوشد، برای ساخت موسیقی الهام بگیرد. ذخیرهٔ موسیقی فولکلور و آیینی نواحی مختلف ایران، که احمدعلی راغب از جوانی دل مشغول فراگیری و ثبت آنها بود؛ در این مقطع به کمک او آمد و جنس موسیقی او را از دیگر آهنگسازان متمایز ساخت. این می توانست بهترین الگو برای سرود انقلابی در پیوند با باورهای عمیق بومی و مذهبی مردم باشد. با شکل گیری مجدد فعالیت ها در رادیو، علی رغم محدودیت های موجود، حضور شخصیت هایی نظیر مجید حدادعادل در رادیو و حمایت های او، دلگرم کننده بود. تلاش های احمدعلی راغب ادامه یافت که این تلاش ها در کنار دوستی صمیمانه و همکاری با شعرایی نظیر مهرداد اوستا، محمود شاهرخی، مشفق کاشانی، حمید سبزواری، محمدعلی معلم و …، به س
اخت سرودهایی نظیر «خوش آمدی امام ما»، «بانگ آزادی» (الله اکبر، خمینی رهبر)، «شهید مفتح»، «شهید مطهر»، «آمریکا آمریکا ننگ به نیرنگ تو»، «راه رجا»، «نغمهٔ توحید»، «نغمهٔ اتحاد»، «بابا خون داد»، «همشاگردی سلام» و … انجامید. احمد علی راغب در اواخر سال ۱۳۵۹ با گسترش فعالیت های حزب جمهوری اسلامی، به سفارش سید محمد بهشتی (دبیرکل وقت حزب جمهوری اسلامی) سرودهایی برای حزب ساخت که از مشهورترین آن ها، «سرود رسمی حزب جمهوری اسلامی» است که مورد تقدیر سید محمد بهشتی قرار گرفت. این همکاری برای مدتی به جلساتی مداوم با برخی مسئولین حزب، پیرامون مسائل فرهنگی و هنری و همچنین پذیرش مسئولیت امور هنری و سرود حزب جمهوری اسلامی و نیز ایجاد و سرپرستی گروه کر دفتر حزب منجر شد. پس از واقعهٔ انفجار تروریستی در دفتر حزب و کشته شدن بهشتی و یارانش، احمدعلی راغب در سوگِ این واقعه، سرودهای «حدیث درد» (شقایق های پرپر)، «وافریادا» و «بهشتی سیرت» را ساخت. راغب همزمان با آغاز جنگ ایران و عراق، ساخت سرودهایی پیرامون جنگ را آغاز کرد که سرود «این پیروزی خجسته باد» پیرامون فتح خرمشهر، «ظفر مبارک»، «جنگ، جنگ تا پیروزی»، «خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمی
نی را نگهدار»، و سرودهای بسیار دیگری در زمرهٔ آن است. تا به امروز و مطابق با آمار موجود در آرشیوهای صداو سیما بالغ بر «هزار و چهارصد» قطعه موسیقی از او به ثبت رسیده است و او را در بین دوستان و همکاران به «مرد هزار آهنگ» مشهور کرده است. مسئولیت ها در سازمان صداوسیما. احمدعلی راغب علی رغم دریافت کسوت بازنشستگی در سال ۱۳۶۷، در بین سالهای ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۳ ریاست مرکز موسیقی سازمان صداوسیمارا بر عهده داشت. پس از آن نیز تا سال ۱۳۸۲، مدیریت تولید موسیقی مراکز و استان های سازمان صداوسیما را عهده دار بود. ضمناً عضو شورای عالی موسیقی صداوسیما و شورای عالی نظارت و ارزیابی شبکه های رادیویی و تلویزیونی صداوسیما نیز بوده است که این همکاری همچنان ادامه دارد. فعالیت در زمینهٔ نویسندگی. احمدعلی راغب در کنار فعالیت های موسیقایی خویش و عهده داربودن مسئولیت های مدیریتی در عرصهٔ موسیقی، پیوسته به طور جدی به عرصهٔ نویسندگی نیز می پرداخته است و این عرصه از جوانی تا کنون، همواره جزو علایق و دلبستگی های او به شمار می رفته است. او تا کنون "بیش از ده رمان و داستان کوتاه و بلند و همچنین تعداد بسیاری قطعات کوتاه ادبی و هایکو" نوشته است. از آث
ار نوشتاری او تا کنون سه اثر انتشار یافته که عبارتند از: درگذشت. وی به علت بیماری سرطان در روز سه شنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۹ در سن ۷۶ سالگی درگذشت. آثار. سرود «بانگ آزادی». ساخت این سرود پیش از نوروز ۱۳۵۸ از سوی مجید حداد عادل که رئیس وقت رادیو بود به احمدعلی راغب سفارش داده شد. شعر آن را حمید سبزواری سرود و محمد گلریز آن را خواند. این سرود نخستین بار همزمان با پیام نوروزی سید روح الله خمینی در نوروز سال ۱۳۵۸ پخش شد و از سوی مردم به عنوان سرود ملی جمهوری اسلامی ایران پذیرفته شد. مسئولان بلندپایه و اعضای شورای انقلاب، با وجود تحسین فراوان از این سرود، به دلیل طولانی بودن آن، تشخیص دادند که سرود دیگری به عنوان سرود ملی ساخته شود. این سرود همچنان هر روز پیش از خبر ساعت چهارده رادیو سراسری، پخش می شود و به یکی از ماندگارترین آثار مرتبط با انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران تبدیل شده است. سرود «شهید مطهر». در سال ۱۳۵۹ در اولین سالگرد کشته شدن مرتضی مطهری، از سوی دفتر روح الله خمینی و توسط سید احمد خمینی، ساخت سرودی در رثای مرتضی مطهری سفارش داده شد و مسئولیت این کار به احمدعلی راغب واگذار شد. او این سرود را بر روی شعری از حمید سبزواری س
اخت و محمد گلریز آن را خواند. سرودی که با استقبال گستردهٔ مردم مواجه شد. روح الله خمینی نیز عوامل این سرود را در خرداد ۱۳۵۹ به حضور پذیرفت و آن را مورد تأیید و تحسین فراوان قرار داد. این اتفاق با بازتابی که داشت، در واقع باعث رسمی شدن فعالیت های موسیقی پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران شد و به دنبال آن با تأسیس واحد موسیقی در رادیو، فعالیت های موسیقی با آزادی و انسجام بیشتری دنبال شد و گروه های موسیقی شکل کامل تر و رسمی تری به خود گرفتند. سرود «ننگ به نیرنگ …». در خرداد سال ۱۳۵۹ و در دیداری که احمد علی راغب به دلیل ساخت سرود «شهید مطهر» با روح الله خمینی داشت، موضوع دیدگاه خمینی پیرامون قطع ارتباط با آمریکا و پیامی که قرار است در این باره صادر کنند، از سوی سید احمد خمینی مطرح شد و او خواست تا این پیام، دستمایهٔ ساخت سرودی با همین مضمون شود. در نتیجه احمدعلی راغب این سرود را ساخت. کلام آن نیز از حمید سبزواری است و با صدای اسفندیار قره باغی اجرا شد. سرود «این پیروزی خجسته باد …». در سال ۱۳۶۱ در شرایطی که قوای نظامی کشور، در تدارک حمله ای وسیع به منظور بازپس گیری خرمشهر از عراق بودند؛ ساخت سرودی با مضمون «پیروزی» به م
سئولان رادیو سفارش شد. این موضوع، با احمدعلی راغب و حمید سبزواری، درمیان گذاشته شد و این دو، ساخت آهنگ و کلام این سرود را آغاز کردند هرچند که بهانهٔ ساخت این سرود، تا پس از فتح خرمشهر، محرمانه ماند و حتی برای سازندگان آن نیز افشا نشد. تا اینکه نخستین بار پس از اعلام خبر پیروزی عملیات بیت المقدس و بازپس گیری خرمشهر، این سرود از رادیو سراسری پخش شد. این سرود به یکی از جاودانه ترین سرودهای دوران جنگ ایران و عراق تبدیل شده است.خوانندهٔ آن محمد گلریز است. تنظیم برای ارکستر نیز بر عهدهٔ مجتبی میرزاده بوده است. افتخارات. دریافت مدرک درجه یک هنری. احمدعلی راغب در سال ۱۳۸۲ به دلیل ساخت سرودهای انقلابی برای جمهوری اسلامی، موفق به دریافت مدرک درجه یک هنری (معادل دکتری) در رشته آهنگسازی از جانب شورای ارزشیابی هنرمندان کشور شد که از سوی احمد مسجد جامعی، وزیر ارشاد وقت، به او اعطا شد. انتشار کتاب زندگی نامهٔ احمدعلی راغب. در بهمن ماه سال ۱۳۹۸ کتاب «بانگ آزادی» خاطرات شفاهی احمدعلی راغب، آهنگساز سرودها و ترانه های معروف انقلاب به قلم محسن صفایی فرد از طرف انتشارات راه یار وابسته به دفتر مطالعات جبهه فرهنگی انقلاب منتشر شد.
بزرگداشت در جشنواره بین المللی موسیقی فجر. مراسم بزرگداشت احمدعلی راغب در اختتامیه بیست و هشتمین جشنواره موسیقی فجر در سال ۱۳۹۱ برگزار شد و از یک عمر فعالیت های هنری او تقدیر به عمل آمد.
توفند ۱۹۰۰ گالوستون در ۸ دسامبر ۱۹۰۰ (۱۷ آذر ۱۲۷۹) در شهر گلوستون، ایالت تگزاس، در کشور ایالات متحده به خشکی رسید. سرعت آن هنگام برخورد به زمین ۱۴۵ مایل در ساعت (۲۳۳ کیلومتر بر ساعت) بود که در مقیاس باد طوفان سافیر سیمپسون رنج توفندهای درجه ۴ طبقه بندی می شود. این توفند دارای بیشترین تلفات جانی در بین کل حوادث طبیعی در تاریخ ایالات متحده را دارا می باشد. از نظر تلفات غیر جانی این توفند بعد از توفان کاترینا در رده دوم قرار می گیرد.
هایک اُجاقیان طراح پوستر فیلم (دیوارکوب) و پلاکارد ارمنی تبار اهل ایران بود. زندگی نامه. در سال ۱۹۱۷ میلادی (۱۲۹۶ خورشیدی) در کراسنودار، روسیه به دنیا آمد در ۱۹۲۷ (۱۳۰۶) به ایران مهاجرت کرد نقاشی را نزد خود آموخت و از جوانی به کار خطاطی و نجاری پرداخت. از ۱۹۴۰ (۱۳۱۹) با نقاشی پلاکاردی برای فیلم "کینگ کنگ" وارد عرصه سینما شد. اجاقیان پیش از طراحی پلاکاردهای سینمایی، سال ها به تابلونویسی مشغول بود. در زمرهٔ نخستین طراحانی بود که بر پرده های بزرگ با رنگ روغن نقاشی می کرد. در ابتدای فعالیت هایش بیش با سینماهای ایران و مایاک همکاری داشت. نخستین پوستر فیلم (دیوارکوبی) که برای فیلم های ایرانی فراهم آورد برای فیلم "طوفان زندگی" در سال ۱۹۴۸ (۱۳۲۷) بود. در ۱۹۶۹ (۱۳۴۸) کار سینما را رها کرد و صرفاً به نقاشی تابلوهای منظره پرداخت. هایک اُجاقیان در سال ۱۹۸۲ میلادی (۱۳۶۱ خورشیدی) در سن ۶۵ سالگی درگذشت.
الیزابت آن هولمز (زاده ۳ فوریه ۱۹۸۴) یک تاجر آمریکایی و مؤسس ترانوس است. هولمز متهم به کلاهبرداری است. او مؤسس و مدیر عامل شرکت ترانوس بود، شرکتی که در زمینه فناوری بهداشت و خدمات آزمایشگاهی پزشکی فعالیت می کرد که این شرکت به علت کلاهبرداری و تخلف از قوانین فدرال ورشکست شد. افشای کلاه برداری این شرکت توسط وال استریت ژورنال صورت پذیرفت. هولمز «جوانترین میلیاردر زن خودساخته» در فهرست فوربز ۴۰۰ بود، جایی که او جایگاه شماره ۱۱۱ را به خود اختصاص داده بود و ارزش خالص دارایی او به حدود ۴٫۵ میلیارد دلار رسید تا اینکه با علنی شدن تخلفات شرکت ترانوس ارزش دارایی وی به صفر رسید. بنابر حکم کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا، هولمز می بایست جریمه ای ۵۰۰ هزار دلاری را به حساب خزانه دولت واریز نموده و شرکتش نیز ۱۸٫۹ میلیون سهم از مجموع سهام خود را به سرمایه گذاران عودت دهد. بنیان گذار این شرکت همچنین تا ۱۰ سال از تصاحب جایگاه های مدیریتی در تمام شرکت های عمومی محروم شده است. وی همچنین در حال گذراندن حبس یازده ساله خود در زندانی در تگزاس می باشد. . آغاز زندگی. الیزابت هولمز در ۳ فوریه ۱۹۸۴ در واشینگتن، دی سی متولد شد. پدرش، ک
ریستین راسموس هولمز چهارم، معاون شرکت انرژی انران بود، شرکتی که بعدها به دلیل یک رسوایی بزرگ حسابداری ورشکست شد. مادر او، نوئل آن (با نام خانوادگی داوست)، در کنگره به عنوان کارمند کمیته فعالیت می کرد. کریستین بعدها در سازمان های دولتی همچون USAID، EPA و USTDA سمت های اجرایی داشت. خانواده هولمز تا حدی دارای اصالت دانمارکی بودند و یکی از نیاکان او، چارلز لوئیس فلایشمن، مهاجری یهودی-مجارستانی بود که شرکت فلایشمنز ییست را در آمریکا تأسیس کرد. به گفته یکی از دوستان خانواده، خانواده هولمز به تاریخچه امپراتوری مخمر خود افتخار می کردند و تمایلی به بازگشت به دوران ثروتمندی گذشته داشتند، چیزی که به نظر می رسد الیزابت از کودکی آن را در خود پرورش داده بود. هولمز دوران دبیرستان خود را در مدرسه سنت جان در هیوستون گذراند. او در دبیرستان به برنامه نویسی کامپیوتر علاقه داشت و ادعا می کرد که اولین کسب وکار خود را با فروش کامپایلرهای زبان C++ به دانشگاه های چینی راه اندازی کرده است. والدین او برایش معلم خصوصی زبان ماندارین ترتیب داده بودند و در میانه دوره دبیرستان، او در برنامه تابستانی ماندارین دانشگاه استنفورد شرکت کرد. در سا
ل ۲۰۰۲، هولمز وارد دانشگاه استنفورد شد و در رشته مهندسی شیمی تحصیل کرد. او به عنوان پژوهشگر دانشجویی و دستیار آزمایشگاه در دانشکده مهندسی فعالیت داشت و عضو انجمن دانشجویی کاپا آلفا تتا بود. پس از پایان سال اول دانشگاه، هولمز در آزمایشگاهی در موسسه ژنوم سنگاپور مشغول به کار شد و آزمایش هایی برای تشخیص ویروس SARS-CoV-1 انجام داد. او در سال ۲۰۰۳ اولین درخواست ثبت اختراع خود را برای یک پچ دارورسانی قابل پوشیدن ثبت کرد. همان سال، هولمز گزارش داد که در دانشگاه استنفورد مورد تجاوز قرار گرفته است. در مارس ۲۰۰۴، او از دانشکده مهندسی استنفورد انصراف داد و شهریه خود را به عنوان سرمایه اولیه برای تأسیس یک شرکت فناوری بهداشتی مصرف کننده استفاده کرد. شرکت ترانوس. بنیان گذاری. در سال ۲۰۰۳، الیزابت هولمز شرکتی به نام Real-Time Cures را در پالو آلتو، کالیفرنیا تأسیس کرد، با هدف “دموکراتیک سازی خدمات بهداشتی و درمانی”. هولمز که از سوزن و خون گیری ترس داشت، تصمیم گرفت آزمایش های خونی را با استفاده از مقدار کمی خون انجام دهد. او ایده خود را به استاد پزشکی اش در دانشگاه استنفورد، فیلیس گاردنر، مطرح کرد. اما گاردنر با بیان اینکه ا