Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سوسیالیسم آفریقایی () اعتقاد به اشتراک گذاری منابع اقتصادی با روش سنتی آفریقایی است که از سوسیالیسم کلاسیک متمایز است. بسیاری از سیاستمداران آفریقایی دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ حامی سوسیالیسم آفریقایی بودند اگر چه تعریف ها و تفسیرها از این اصطلاح بطور قابل ملاحظه ای متفاوت و گوناگون است. این امر به این دلیل است که این اندیشه محصول تفکرات یک فرد نبوده است. از تعاریف ارائه شده برای مثال می توان به تعریف گرافت جانسون، از دانشگاه غنا، اشاره کرد که سوسیالیسم آفریقایی را به صورت یک استعاره «نظام خانواده- گسترش یافته آفریقایی» تعریف می کند.
پاویون بارسلونا یا غرفه بارسلونا ، طراحی شده توسط لودویگ میس ون در روهه، غرفه آلمان برای نمایشگاه بین المللی ۱۹۲۹ در بارسلونا، اسپانیا است. این ساختمان برای افتتاح رسمی از بخش آلمان در نمایشگاه استفاده شده است. این ساختمان، مهم در تاریخ معماری مدرن متعالی، و شناخته شده برای فرم ساده آن و استفاده دیدنی و جذاب آن از موادی، مانند سنگ مرمر، سنگ باباغوری و سنگ تراورتن است. همان ویژگی های مینیمالیسم و دیدنی را می توان به طور خاص در مبلمان آن به نام صندلی بارسلونا دید. بسیاری از ساختمان های مدرن مهم، از جمله کاخ کپل مانور مایکل ونسر در کنت از آن الهام گرفته اند.
تاریخ پیدا شدن سیب زمینی کتابی است که از زبان فرانسه به فارسی ترجمه شده است. میرزا یوسف خان مستشارالسلطنه (۱۲۳۹–۱۳۱۳ق)، از روشنفکران زمانه، این کتاب را در آخرین سال حیات خود، به سال ۱۳۱۳ق/۱۲۷۴ش/۱۸۹۵م در دوره مظفرالدین شاه ترجمه کرد. هدف از ترجمه کتاب. از آنجایی که عامه مردم اطلاع دقیقی از نحوه کشت و مصرف سیب زمینی (که در آن زمان در ایران گیاه جدیدی محسوب می شد) نداشتند، دولتمردان قاجاری تألیف و ترجمه کتابچه ها و کتاب های راهنما را تشویق می کردند. نتیجه تلاش برای معرفی سیب زمینی. دستاوردهای پژوهش مشخص می کند با حمایت ناصرالدین شاه از کاشت گیاه سیب زمینی و استقبال توده مردم از این غذای جدید، در عرض پنجاه سال، سیب زمینی بعد از گندم، به عنوان مهم ترین منبع غذایی ایرانیان مورد استفاده قرار گرفت. نگاهی به متن کتاب. حفظ سیب زمینی. برای حفظ سیب زمینی از مرض، یک سیر کات کبود را در سه من سیب زمینی حل کنند بعد چهل مثقال روی، که فلز معروف است در آن بیندازند. دوازده ساعت بماند. بعد روی را بیرون بیاورند و سیب ها را میان آن بیندازند. پس از ده ساعت سیب ها را بیرون آورده و بلافاصله بکارند؛ و در جای دیگری می نویسد باید دوغاب آ
هک درست کرد و سیب ها را در آن انداخت تا روی آنها را کاملاً بپوشاند و بعد سیب ها را خشک کرده و انبار کنند. خاصیت سیب زمینی. از جمیع حبوبات و نقولات و هر قسم نباتات سوای گندم، به جهت غذای انسان و حیوان، سیب زمینی بهتر است و با قوتتر و طریق کاشتن و عمل آوردن آن هم آسان تر و بی زحمتتر است. در هر مملکت که سیب زمینی زراعت بشود، آن مملکت از واهمه قحطی ایمن است. حاصل آن در زمین بد چهار مقابل می شود؛ بیش از حاصل گندمی است که در زمین خوب کاشته شده باشد.
اغورلوخان شاملو در زمان شاه عباس بزرگ از شمار ایشیک آقاسیان بود، و پس از قتل زینل خان شاملو در زمان شاه صفی بپایه ایشیک آقاسی باشی رسید. ایشیک آقاسی باشی. ایشیک آقاسی باشی (ریاست تشریفات دربار شاهی) را بعهده داشت. تذکره الملوک وظایف او را چنین شرح می دهد:مشارٌ الیه ریش سفید کل یساولان صحبتو ایشیک آقاسیان دیوان و آقایان قاپوچیان دیوان و یساولان و جارچیان دیوان و امور نسق مجلس از جماعت مجلس نشین و ترتیب نشستن مجلس نشینان و ایستادگان مجلس از اعلی تا ادنا متعلق به ایشیک آقاسی باشی دیوان، و اگر خلاف قاعده در ترتیب قواعد مجلس بهمرسد از ایشیک آقاسی باشی بازخواست می شد. ایشیک آقاسیان که زیر دست ایشیک آقاسی باشی بکار می پرداختند، بنا بنوشته تذکره الملوک از میان (اُمرازاده وغیر از امرازاده از آقایان معتبر هر کدام لیاقت خدمت حضور دارند) برگزیده می شدند تا در دربار بکار پردازند. مشکوی شاهی (حرم) نیز خود ایشیک آقاسی باشی جداگانه ای داشت. ایشیک آقاسی باشی نیز چون قورچی باشی یکی از سران هفتگانه دربار صفوی بحساب می آید. چنان که گذشت اغورلوخان شاملو ایشیک آقاسی باشی دربار شاه صفی بود. شاه صفی در میان پادشاهان صفوی بخون ریزی و
سنگدلی نامور است. نوشته اند هنگامیکه بجهان پا گذاشت دست های او پر از خون بود. چون شاه عباس آگاه شد گفت اگراین پسر به شاهی برسد خون های بسیار خواهد ریخت. به همین سبب بود که بدستور شاه او را در مشکوی بزرگ کردند و به او تریاک می خوراندند تا سست رأی و ناتوان بار آید. سیزده سال و نیم شاهی او همراه با کشتار بسیار بود. شاه صفی پس از قتل امام قلی خان، اغورلوخان ایشیک آقاسی باشی را به ولایت های کهگیلویه و فارس بشیراز فرستاد. تا بازماندگان فرزندان خان را که بگفته ای پنجاه ودو نفر بودند بکشد، یا کور سازد. اسکندر بیک در ذیل عالم آرای عباسی می نویسد: مقرر گردید که از ورود بآن حدود سایر اولاد امامقلیخان را معروض تبع سیاست گردانیده، در مملکت فارس از ایشان اثر و نشان نگذارد؛ و بمقتضای قضا چون در خدمت مرجوعه مساهله و مدارا نموده بود، بجرم آن غفلت و کم خدمتی از ایالت کوه کیلویه معزول گردید و بمنصب ایشیک آقاسی باشیگری قناعت گزید. اغورلوخان چنان که گذشت بفارس رفت. نوشته اند که از بازماندگان خان فارس بجز دو کودک شیرخوار کسی بر جا نماند؛ و پاره ای دیگر از مورخین نوشته اند که تنها یکی از پسران او توانست با مادر خویش بحدود بصره بگر
یزد. شاید سبب بر کناری اغورلوخان، ناخرسندی شاه از او همین باقیماندن دو کودک، یا فرار یکی از پسران خان فارس باشد، که بنا بنوشته اسکندر بیک اهل مدارا به شمار آمده است. سرنوشت اغورلوخان. در آغاز سال ۱۰۴۳ هجری هنگامیکه شاه صفی در ییلاق سهند بسر می برد، شب جمعه دوم صفر طالب خان وزیر و جمعی از سران قزلباش از جمله حسنخان شاملو بیگلربیگی خراسان، اغورلوخان شاملو ایشیک آقاسی باش و حسن بیک یساول صحبت داماد وزیر، در چادر طالب خان گرد آمده و به می گساری نشستند. نیمه های شب بهرام بیک استاجلو کشیکچی باشی به چادر وزیر آمد، و از اغورلوخان خواست تا بر سر کشیک خود بخرگاه شاهی رود. وزیر که مجلس را گرم یافته بود از کشیک چی باشی خواست که اغورلوخان را ساعتی از کشیک معاف دارد. اما کشیک چی باشی پافشاری کرد، و کار بمجادله کشید. تا آنکه بدستور وزیر، بهرام بیک را از چادر بیرون افکندند. پس از آن ماجرا، اغورخان و حسن بیک مست و بی خبر بخرگاه شاهی رفتند. در پشت خوابگاه شاه کار ستیزه و گفتگوی بهرام بیک و اغورلوخان بالاگرفت، و سرانجام اغورلوخان با چوبدست خود بر سر بهرام بیک کوبید و خون بر سر و روی او روان شد. شاه صفی در خوابگاه بیدار بود و بآ
نچه بیرون خوابگاه می گذشت گوش می داد. فردا صبح بهرام بیک با سر و روی خون آلود بدادخواهی نزد شاه رفت، و شاه دستور دادرسی داد. مجلس دادرسی در چادر حسنخان بیگلربیگی خراسان که آنروز شاه در آنجا مهمان بود بر پا شد. طالب خان وزیر برسم همیشگی که با شاه به سبب جوانی بگستاخی سخن می گفت، آنروز نیز چنین کرد. شاه که از رفتار او دلی پر خون داشت، از او پرسید کوچک شمردن ولینعمت را مجازات چیست؟ وزیر بی خبر پاسخ داد مرگ. شاه نیز بی درنگ شمشیرش را در شکم وزیر فروبرد، و غلامان را دستور داد تا سر او را با تبرزین فرو کوفتند و وزیر را از بند زندگی رهاندند. یکی از غلامان که بی تاب شده بود، ونتوانست خود داری کند و چشم خود را بسوی دیگر دوخت. شاه متوجه این رفتار شد و فرمان داد تا چشمان بگفته شاه (ظریف) او را از کاسه درآوردند. قربانی دیگر این واقعه قاضی محسن یکی از فضلای عصر بود، که چون تاب دیدن مرگ دردناک طالب خان را نیاورد، پابرهنه از خیمه بیرون دوید. شاه چون از کار وزیر آسوده شد، قاضی را نیافت، چون از او پرسید مخالفین قاضی کار او را جانبداری از وزیر جلوه گر ساختند. شاه نیز دستورداد چشم و گوش و بینی قاضی را کندند، و دست و پای او را ب
ریدند و در میدان افکندند. این خون ریزی به همین جا پایان نیافت زیرا هنوز دو قهرمان دیگر این ماجرا زنده بودند. حسن بیک یساول که داماد وزیر بود، چون از حادثه باخبر گردید آشفته وارد خیمه حسنخان بیگلربیگی گردید، و بی اجازه بسوی شاه رفت. حسنخان راه را بر او بست و شمشیرش را گرفت و با اشاره شاه در شکمش فرو برد. اغورلوخان آنروز صبحگاه در درگاه حاضر نبود، و با آنکه کسی چون او باید پیش بینی چنین ماجرائی را می کرد. بی خبر و بی خیال بحمام رفته بود. اسکندربیک در ذیل عالم آرای می نویسد: در طریق و آداب صوفیان سلسله علیه صفویه بر اغورلوخان لازم بود، که بر تقصیر و گناه خود معترف باشد و بتوحید خانه همایون پناه جسته و خود را در سلک گنه کاران شمرده و از مرشد کامل استدعای عفو گناه خود خواسته باشد، و تا رضای مرشد کامل حاصل نشود از توحیدخانه بیرون نیامده در آنجا ملتجی باشد. او این مقدمه را سهل انگاشته وقعی ننهاده صباح آن روز نیز بخدمت نیامده بود این معنی موجب مزید غبار خاطر اشرف گشت. شاه دو تن از سرداران به نام علیقلی بیگ و قزاق خان چرکس را مأمور کشتن اغورلوخان کرد. این دو تن که از دوستان اغورلو بودند، هنگامی وارد حکام شدند که اغورل
و لباس می پوشید. اغورلو خان دریافت که آندو خبر خوشی نیاورده اند. اما بسیار دیر دریافت. زیرا پس از گفتگوی کوتاهی سر اغورلوخان از بدن جدا شد، و بشیوه آنروزگار علیقلی خان گونه او را سوراخ کرد و انگشت در آن افکند و نزد شاه برد. نوشته اند که اغورلوخان نیز مانند بسیار از سرداران قزلباش دارای سبیلی بلند بود. به طوری که آن را از دو سو دور گردن می پیچیدند وباز دو سر آن بدهانش می رسد. اغورلو به سبیل خود که دردربار شاه صفی انگشت نما بود خیلی می بالید. چون سر اغورلو را نزد شاه گذاشتند شاه صفی با عصای خود ضربتی چند بر آن زد و گفت اغورلو مرد باهوش وزیرکی بودی متأثرم که ترا بدینصورت می بینم ولی چه می شود کرد خودت خواستی که چنین شود مخصوصاً برای سبیل های قشنگ مردانه ات خیلی متأسفم. پس از مرگ اغورلوخان شاه پسر او را احضار کرد و عقیده اش را دربارهٔ مرگ پدر پرسید: واو چاپلوسانه پاسخ داد که (جانثار بجز قبله عالم پدری ندارد) و این خوش آمد گوئی دارائی پدرش را که معمولاً باید بسود شاه ضبط شود نجات داد، و خود نیز بعدها در دربار شاه صفی بکار گماشته شد.
موزه ملی بانکوک شاخه اصلی موزه های ملی در تایلند و همچنین بزرگترین موزه در آسیای جنوب شرقی است که در بانکوک قرار دارد. این موزه هنر تایلندی و تاریخ این کشور را نشان می دهد و بین تئاتر ملی و دانشگاه علوم اخلاقی و سیاسی قرار گرفته است. موزه در سال ۱۸۷۴ میلادی توسط پادشاه چولالونگ کورن (رامای پنجم) تأسیس و گشایش یافت که نمایشگاهی برای آثار حاکمیت پادشاه مانکوت (رامای چهارم) بود. امروزه موزه تاریخچه تایلند را از دوران نوسنگی پوشش می دهد. مجموعه موزه که شامل کتیبه ای از پادشاه رام که در سال ۲۰۰۳ میلادی توسط برنامه حافظه جهانی یونسکو در یونسکو به ثبت رسید می شود. علاوه بر این موزه به دوران امپراتوری سریویجایا، پادشاهی آیوتایا و دیگر پادشاهی ها می پردازد. همچنین دارای مجموعه گسترده ای از آثار هنر آسیایی بودایی مانند هند، هنر یونانی و بودایی، دودمان تانگ، ویتنام، هنر چامپا، اندونزی و کامبوج می باشد. موزه ملی بانکوک در حال حاضر دارای سه نمایشگاه دائمی است : اطلاعات عمومی. موزه ملی بانکوک از چهارشنبه تا یکشنبه بین ساعات ۹:۰۰ صبح تا ۴:۰۰ بعدازظهر به جز تعطیلات ملی باز است. موزه ملی بانکوک به داوطلبان زبان خارجی تورهایی
ارائه می دهد. همه تورها فقط در روزهای چهارشنبه و پنج شنبه از ساعت ۹:۰۰ صبح شروع می شوند. تورها اغلب به زبان انگلیسی، آلمانی، فرانسوی و ژاپنی برگزار می شود. همه تورهای برنامه ریزی شده رایگان می باشند اما هزینه ورودی موزه برای افراد غیر تایلندی ۲۰۰ بات (۶٫۰۲ دلار) است.
برتران وستفال زاده متولد ۱۰ مه سال ۱۹۶۲ در استراسبورگ) یک محقق فرانسوی است. نظریه ی اصلی او ژئوکریتیسیسم است که توسط رابرت جی. تالی در جهان انگلیسی زبان ترویج شده و گسترش یافته است. کار حرفه ای. وستفال از سال ۱۹۹۸ استاد ادبیات تطبیقی و نظریه ادبی در دانشگاه لیموژ است و از سال ۲۰۰۰ مدیریت تیم تحقیقاتی (EA 1087) «فضاهای انسانی و تعاملات فرهنگی» را بر عهده دارد. وی استاد مدعو دانشگاه فناوری تگزاس (۲۰۰۵) و دانشگاه کارولینای شمالی شارلوت (۲۰۱۳–۲۰۱۵) نیز بوده است. وستفال بنیانگذار نقد جغرافیایی است که روشی برای تحلیل ادبی و یک نظریه ادبی است و شامل مطالعه فضای جغرافیایی می شود. وی پس از انتشار نخستین کار جمعی در این مورد به نام روش استفاده از نقد جغرافیایی (La Géocritique. Réel, fiction, espace) در سال ۲۰۰۷ مقاله ای به نام نقد جغرافیایی: واقعیت، داستان و فضا نوشت که رابرت تالی در سال ۲۰۱۱ آن را به نام نقد جغرافیایی: فضای واقعی و داستانی (Geocriticism: Real and Fictional Spaces) در آمریکا ترجمه کرد و خود یکی از مروجان اصلی این رویکرد ادبی در آمریکا شد. نقد جغرافیایی یک تئوری به همین نام دارد که در واقع یک روش میان ر
شته ای برای نقد ادبی است و بر بازنمایی فضا و مکان در آثار متمرکز است. در سال ۲۰۱۱، وستفال مقاله ای به نام دنیای قابل قبول، فضا، مکان نقشه (Le Monde plausible. Espace, lieu, carte) منتشر کرد که در آن به مطالعه در زمانی مدل های بازنمایی فضایی می پردازد. او در این کتاب، فضای باز و بسته رااز هم متمایز کرده و توجه ویژه ای به نقشه نشان می دهد. در سال ۲۰۱۳، ایمی والز در آمریکا این مقاله را به زبان انگلیسی به نام جهان قابل قبول (The Plausible World) ترجمه نمود. وستفال در مارس ۲۰۱۶ کتابی به نام قفس نصف النهارها، ادبیات و هنر معاصر در برابر جهانی سازی (La Cage des méridiens. La littérature et l’art contemporain face à la globalisation) نوشت که نظر می رسد سه گانه نقد جغرافیایی را تکمیل می کند. این اثر نقش ادبیات و هنر معاصر را در مقیاس جهانی بررسی کرده و به مطالعه منطق فرا فرهنگی و مرکز زدایی می پردازد. وستفال چند کتاب دیگر نیز دارد: رمان و انجیل (Roman et Evangile) (2000) که به معنای روایی کلمه به بررسی تقدم و تأخر بخش ها و شخصیت های انجیل در رمان معاصر اروپا می پردازد. کتاب دیگر او چشم مدیترانه، ادیسه ادبی (L’œil de l
a Méditerranée. Une odyssée littéraire) (2005) که یک سری مطالعات در زمینه مکان های مدیترانه ای است و کتاب دیگر وی اوسترو-داستان، جغرافیای امر محرمانه (2010) (Austro-fictions. Une géographie de l’intime) نام دارد که آثار برخی نویسندگان اتریشی معاصر را بررسی می کند. مقالات مرتبط به فارسی. ژئوکریتیسیسم چیست؟ روایتِ زنانه از جنگ: از خودنگاری به مکان نگاری، نوشته ی فریده شهریاری و آیدین ترکمه، ناشر: فضا و دیالکتیک. (http://dialecticalspace.com/what-is-geocriticism-1/) کتابشناسی. به زبان انگلیسی: به زبان فرانسه:
گرَن توریسمو (به ایتالیایی: Gran Turismo، به انگلیسی: Grand Tour) به خودروهای با بازده بالا (جی تی) گفته می شود و ممکن است به یکی از موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
در سال ۱۰۴۷ ه.ق. / دسامبر ۱۶۳۸ میلادی بار دیگر سلطان مراد به ایران لشکر کشید. فاصله پرواز پرنده ها بین استانبول و بغداد حدود ۱۶۰۰ کیلومتر (۹۹۰ مایل) است. براساس نظر جوزف فون هامر تاریخ دان اتریشی، ارتش عثمانی این مسیر را ۱۹۷ روزه و با احتساب ۱۱۰ ایستگاه اتراق در راه، طی کرد. سلطان مراد این بار به یاری؛ طیار محمد (محمت) پاشا، صدراعظم خود بغداد را محاصره گرفت. محاصره ۱۵ نوامبر ۱۶۳۸ آغاز شد. صفویان اندازه اردوگاه نظامی را حدود ۴ تا ۵ برابر افزایش دادند. از طریق چهار دروازه اصلی می شد به شهر رسید؛ دروازه شمالی به نام اعظمیه یا امام اعظم (ابوحنفیه)، دروازه جنوبی با نام کارنالیک، آک و دروازه کوپرو. ناظر عثمانی ضیاءالدین ابراهیم نوری استحکامات شهر را به این صورت توصیف کرده است: فرمانده صفوی، بکتاش خان، استحکامات را به صورت گسترده (یا اساسی) تعمیر کرده بود. دو پاشا مقابل دو دروازه اول قرار گرفتند اما وزیر اعظم، طیار محمد پاشا دریافت که این دو دروازه، به خوبی مستحکم شده اند؛ بنابراین تصمیم گرفت به دروازه سوم (آک) که استحکاماتش ضعیف تر به نظر می رسید، حمله کند. در طول محاصره، صفویان دست به انجام حمله هایی زدند که ۶۰۰۰
تن در آن شرکت داشتند. این حمله ها، با عقب نشینی توأم می شدند و آن ها پس از استراحت، دوباره با ۶۰۰۰ سرباز تازه نفس، حمله می کردند. این شکل از حمله و عقب نشینی تلفات عثمانی ها را بسیار بالا برد. محاصره (۴۰ روز یا ۵۰ روز) طول کشید تا اینکه مراد بی تاب، وزیر اعظم را برانگیخت تا حمله ای همه جانبه ترتیب دهد. حمله با موفقیت همراه بود و شهر، در ۲۵ دسامبر ۱۶۳۸ (در صدوشانزدهمین سالگرد فتح رودس به دست سلیمان یکم) فتح شد. با این همه، وزیر اعظم طیار محمد پاشا؛ طی درگیری نهایی به ضرب گلوله کشته شد. عواقب. با اینکه فرصتی به مدافعان داده شد تا به سلامت به ایران بازگردند اما برخی پس از تسخیر شهر و در نزدیکی دروازه کارانلیک دوباره به نبرد پرداختند و تلفات این درگیری ها شدید بود. شاه صفی که تازه از اصفهان راه افتاده بود که به کمک بغداد برود، در همدان از تسلیم شدن آن خبردار شد. او در رأس یک سپاه دوازده هزار نفری در قصر شیرین ظاهر شد و چون امکان مقابله نداشت و از بیم اینکه جنگ به داخل ایران نیز کشیده شود، به ناچار تقاضای صلح نمود. با این همه، مدتی پس از اشغال شهر، وزیر اعظم جدید عثمانی، مصطفی پاشا کمانکش و نماینده ایران، ساروخان،
مذاکرات صلح را آغاز کردند و در ۱۷ مه ۱۶۳۹ عهدنامه زهاب امضاء شد که تبدیل به معاهده ای با اهمیت تاریخی شده است. براساس این معاهده، خطوط مرزی مدرن ایران-ترکیه و ایران-عراق ترسیم شده اند. با اینکه پس از امضای این معاهده، جنگ های دیگری نیز درگرفته اما نتیجه تمام آنها، بازگشت و تصدیق معاهده زهاب بوده است. عهدنامه زهاب یا قصر شیرین. معاهدهٔ صلح زهاب (قصر شیرین) در ۱۰۴۹ ه.ق. / ۱۶۳۹ میلادی بین وزیراعظم صفویان، سارو تقی اعتمادالدوله و کمانکش (کماندار) مصطفی پاشا، صدراعظم عثمانی به امضا رسید. با انعقاد معاهدهٔ «قصرشیرین» یا «ذهاب»، جنگهای طولانی میان ایران و عثمانی خاتمه یافت و دوران صلح تا برافتادن صفویان ادامه یافت. بنابر مفاد این عهدنامه، مرز میان دو دولت تعیین شد که امروزه نیز با اندک تغییری برقرار است. برطبق مفاد این قرارداد، آذربایجان و ارمنستان به ایران واگذار شد و بغداد نیز به عثمانی تعلق گرفت و به این ترتیب، شهر تبریز به مدت نزدیک به ۹۰ سال از تعرض عثمانیان مصون ماند. شرایط دیگر قرارداد این بود که دولت و ملت ایران از سب و لعن خلفای سه گانه و سب طعنهٔ عایشه خودداری کنند. این صلح که قرار آن در ذهاب گذاشته شد، چ
ون بیشتر به نفع عثمانی بود، سال ها دوام پیدا کرد. فتح بغداد و پیوستن آن به امپراطوری عثمانی، به اندازه ای برای عثمانیان مهم بود که یه دستور سلطان مراد خان؛ در کاخ توپ قاپی بنای یادبودی به نام کوشک بغداد، به یاد پیروزی سال ۱۶۳۸ میلادی بر ایرانیان بر پا نمودند. معاهده زهاب از زمان بسته شدن تا حدود هشتاد سال، (تا زمان نادر شاه و کریم خان زند)، مورد استناد و پذیرش ایران و عثمانی بوده است. معاهده زهاب نه در آرشیوهای ایران موجود است و نه در عثمانی. هر کدام از منابع نیز به طور جداگانه و با تفاوت های بسیار آن را نقل کرده اند. اتفاقات دیگر. در طول محاصره بغداد، مراد دو وزیر اعظمش را از دست داد. اولی بایرام پاشا که در ۱۷ اوت ۱۶۳۸ در راه رسیدن به بغداد درگذشت و دومی، طیار محمد پاشا که در ۲۴ دسامبر ۱۶۳۸ و در حین نبرد کشته شد. طیار محمد پاشا، سومین وزیر اعظم عثمانی است که در میدان نبرد کشته شده است (اولی، هادیم علی پاشا در ۱۵۱۱ و دومی، هادیم سینان پاشا در ۱۵۱۷). مراد پس از پیروزی و فتح بغداد، کوشک مجللی در کاخ توپ قاپی به نام «کوشک بغداد» بنا کرد.
جیمز بری (؛ ۱۷۸۹ یا ۱۷۹۹ – ۲۵ ژوئیه ۱۸۶۵، حدوداً ۶۶–۷۶ ساله) با نام اصلی مارگارت آن بولکلی، یک نظامی جراح اهل ایرلند در ارتش بریتانیا بود. او پس از فارغ التحصیلی از مدرسه پزشکی دانشگاه ادینبرو در آفریقای جنوبی و هندوستان خدمت کرد. پس از پایان خدمت، به سمت بازرس کل بیمارستان های نظامی منصوب شد. او در سفرهایش، نه تنها شرایط سربازان مجروح را بهبود داد، بلکه به شرایط بومیان هر منطقه هم توجه می کرد. از میان موفقیت های او می توان به اولین عمل سزارین موفق در آفریقا اشاره کرد که توسط پزشکی انگلیسی انجام شد و مادر و فرزند، هر دو پس از جراحی سالم ماندند. گرچه بری در بزرگسالی به عنوان یک مرد زندگی می کرد، اما هنگام تولد، مؤنث بود و نام تولدش، مارگارت آن بولکلی بوده است. او تصمیم گرفت به عنوان یک مرد زندگی کند تا بتواند در دانشگاه درس بخواند و حرفه جراحی را برگزیند. اجتماع و هم دانشگاهی های او پس از مرگش، حقیقت جنسیت او را دریافتند. با این حساب، او اولین پزشک یا جراح زن واجد شرایط و شناخته شده بریتانیایی است که پنجاه سال پیش از الیزابت گرت اندرسون، به این حرفه پرداخته و به عنوان یک زن، واجد شرایط آن شده است.
احزاب سیاسی کردستان ایران به احزاب و سازمانهایی گفته می شود که در کردستان ایران یا برای کردستان ایران فعالیت می کنند. با توجه به اینکه تشکیل حزب سیاسی کردی در ایران با ممنوعیت روبروست، اکثر سازمان ها و احزاب سیاسی کردستان ایران در خارج از ایران فعالیت دارند و تنها به صورت تشکیلات مخفیانه در داخل ایران حضور دارند.
کلاه سفیدها ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
تراپیست-۱اف () که "2MASS J23062928-0502285 f" نیز نامیده می شود، یک سیاره فراخورشیدی زمین سان است که در کمربند حیات سیاره کوتوله فراسرد تراپیست-۱ به دور آن گردش می کند. این سیاره در فاصله ۳۹ سال نوری (۱۲ پارسک) از زمین در صورت فلکی دلو قرار دارد. این سیاره با استفاده از روش های یافتن سیاره های فراخورشیدی که با اندازه گیری کاهش نور ستاره هنگام عبور سیاره از جلو آن انجام می شود، کشف شد. این سیاره یکی از چهار سیاره جدیدی است که با استفاده از تلسکوپ فضایی اسپیتزر در حال گردش به دور ستاره خود کشف شد.
موزه ورزش های استونی () یک موزه ورزشی در تارتو، استونی است. این موزه که در سال ۱۹۶۳ تأسیس شده مجموعه ای از مدال ها، لباس ها، وسایل و تصاویر ورزشکاران استونی در مسابقات ورزشی و المپیک است. مدال های موجود در این موزه شامل مدال های مارتین کلین، گرد کانتر، ارکی نول، یان تالتس، پاول کرس و گئورک لوریخ می باشد.
موزه ملی باواریا یکی از مهم ترین موزه ها در عرصه هنرهای تزئینی در اروپا و بزرگترین موزه هنری در آلمان در شهر مونیخ است. مجموعه جمع آوری شده در این موزه از ابتدا به دو گروه هنر تاریخی و محلی تقسیم شده است. تاریخچه. موزه توسط ماکسیمیلیان دوم (بایرن) در سال ۱۸۵۵ بنا شد که شامل مجموعه ای بزرگ از آثار اروپایی از اواخر دوران باستان تا اوایل قرن ۲۰ میلادی می باشد. این ساختمان در سبک تاریخی توسط گابریل فون سیدل بین سال های ۱۸۹۴ تا ۱۹۰۰ ساخته شده که یکی از اصلی ترین و قابل توجه ترین ساختمان موزه از آن زمان است. این خانه جایگزین یک ساختمان قدیمی شد که در خانه های امروز موزه پنج قاره قرار دارد. در سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۶ موزه از شمال به چند اتاق و یک کارگاه گسترش یافت. ژرمن بستلمیر در سال ۱۹۳۷ میلادی بخش دیگری در گوشه جنوب شرقی به ساختمان اضافه کرد. ساختمان اصلی موزه در سه طبقه اتاق نمایشگاهی در مجموع حدود ۱۳۰۰۰ متر مربع است. هسته اصلی مجموعه شامل هنر خاندان ویتلسباخ می گردد. به این ترتیب موزه ملی اهمیتی بسیار فراتر از منطقه محلی از لحاظ تنوع و وسعت است با این حال، با توجه به آثار اضافه شده ی جدید باعث ایجاد انگیزه به دوره های
بعدی شده است. تا به امروز موجودیت این بنا به طور مداوم نه تنها از طریق جمع آوری، بلکه با کمک های مالی و ارث قابل توجهی که داشته به روز گشته است. پشتیبان اصلی موزه ملی، باشگاه دوستداران موزه ملی باواریا است که در سال ۱۹۶۰ راه اندازی شد. موزه ملی دارای چندین موزه در سراسر بایرن است.
یک زبان برنامه نویسی آموزشی، زبان برنامه نویسی ای است که اغلب به عنوان یک ابزار یادگیری طراحی شده است، و کمتر به عنوان وسیله برای نوشتن برنامه ها برای اجرا به کار می رود. مسیرهای آموزشی. تعداد زیادی از زبان های برنامه نویسی آموزشی خودشان را در مسیر آموزشی قرار داده اند، به این معنی که، دنباله ای از زبان ها که برای ساختن حرکات دیگر یک دانش آموز از آسان تا درک و محیط سرگرم کننده، تا محیط های کامل حرفه ای طراحی شده است. چند مورد از آن ها که بهتر شناخته شده اند، در زیر آمده اند. زبان اسمبلی. در اصل، کد ماشین اولین و تنها راه برای برنامه نویسی کامپیوترها بود. زبان اسمبلی نوع بعدی زبان بود که استفاده شد، و بنابراین یکی از قدیمی ترین خانواده زبان های کامپیوتری مورد استفادهٔ امروز است. تعداد زیادی گویش و اجرا معمولاً برای هر معماری پردازنده کامپیوتر در دسترس هستند. این خیلی پایه ای است و زبان برنامه نویسی سطح پایین نامیده می شود. این یکی از سخت ترین زبان هایی با بی نوع و سفت و سخت بودن است، اما نشان دهندهٔ این است که کامپیوترها چگونه در سطح پایین کار می کنند. چندین گویش ساده برای آموزش وجود دارد. زبان های سطح پایین ب
اید برای یک معماری پردازش مشخص نوشته شوند و نمی توانند بدون ارجاع پردازنده برای همانی که نوشته شده، نوشته یا آموخته شوند. برخلاف زبان های سطح بالا، استفاده از یک زبان برنامه نویسی آموزشی نیازمند نمایشی از یک پردازنده، چه مجازی چه فیزیکی، است. اسمبلی کمک کننده ترین زبان برای آموزش دربارهٔ عملیات اساسی پردازندهٔ کامپیوتر است. بیسیک. بیسیک که مخفف Beginners All-purpose Symbolic Instruction Code است زبانی است که در سال ۱۹۶۴ اختراع شد تا به دانشجویان غیر فنی دسترسی به کامپیوتر دهد. این زبان در دههٔ شصت روی مینی کامپیوترها محبوب شد و به زبان استاندارد برای میکروکامپیوترها در دههٔ ۷۰ و ۸۰ تبدیل شد. هدف های بیسیک روی یادگیری سادهٔ برنامه نویسی متمرکز شده بود: استفاده از آن برای تازه کارها ساده باشد، اینتراکتیو باشد، پیام های خطای واضح و دوستانه ساطع کند، سریع پاسخ دهد، و نیازی به فهم سخت افزار کامپیوتر یا سیستم عامل نداشته باشد. چیزی که بیسیک را به خصوص برای آموزش مفید کرد اندازهٔ کوچک برنامه ها بود. برنامه های مفید برای نشان دادن یک مفهوم را می شد در یک دوجین خط نوشت. در همین حال بیسیک نیازی به پیچیدگی های ریاضیاتی
و کامپیوتری نداشت. بیسیک همچنان برای خودآموزی استفاده می شود. رجوع کنید به فهرست گویش های بیسیک بر اساس پلتفرم. بیسیک مسیری برای یادگیری ارائه می کند از oriented basicها مانند Microsoft Small Basic, BASIC-256 و SiMPLE تا بیسیک های پیچیده تر مانند Visual Basic .NET و Gambas. Java-based. راه پیشنهادی Sun Microsystems از Greenfoot به BlueJ به Netbeans-BlueJ به Netbeans-Java است. Lisp-based. لیسپ دومین قدیمی ترین خانوادهٔ زبان های برنامه نویسی است که امروزه استفاده می شود. به همین دلیل دارای گویش ها و پیاده سازی های بسیاری با سختی های متفاوت است. لیسپ در اصل به عنوان یک نمادگذاری مفید ریاضیاتی برای برنامه های کامپیوتری براساس حساب لامبدا ساخته شده که این آن را به وسیلهٔ مناسبی برای تدریس نظریه های کامپیوتری تبدیل کرده است. به عنوان یکی از اولین زبان ها لیسپ پیشگام بسیاری از ایده ها در علوم کامپیوتر است. شامل ساختمان دادهٔ درخت، مدیریت حافظهٔ خودکار، نوع داده پویا، برنامه نویسی شی گرایی، کامپایلر خود میزبان. نام لیسپ از LISt Processing language گرفته شده است. لیست های پیوندی یکی از ساختمان داده های اصلی این زبان ه
ستند و کد منبع لیسپ از تعدادی لیست تشکیل شده است. به این ترتیب برنامه های لیسپ می توانند کد منبع را به عنوان یک ساختمان داده دستکاری کنند؛ که به ماکروسیستم هایی می انجامند که به برنامه نویسان اجازه می دهد سینتکس یا حتی domain-specific languagesهای جدید درون لیسپ ایجاد کند. پس لیسپ ها برای یادگرفتن طراحی زبان و ساختن زبان های جدید مفیدند. یک مسیر معقول برای یادگیری لوگو و سپس هرکدام از نسخه های آموزشی مانند اسکیم یا newLISP و سپس یک نسخهٔ حرفه ای مانند Common LISP است. Smalltalk-based. به عنوان بخشی از پروژهٔ یک لپ تاپ برای هر بچه یک سری از زبان های مبتنی بر smalltalk ساخته شده است که هرکدام به عنوان معرفی به بعدی طراحی شده است. ساختار یادگیری به صورت scratch به etoys به squeak به هر smalltalk است. هر کدام یک محیط گرافیکی ارائه می کنند که نه تنها می تواند برای آموزش مفاهیم برنامه نویسی به کودکان استفاده شود بلکه همچنین می توان فیزیک، ریاضیات، تمرینات داستان گویی و غیره را از راه یادگیری محافظه کارانه آموزش داد. Smalltalk و squeak زبان های توسعه نرم افزار کامل هستند و برای دهه ها مورد احترام بودند. Scratch یک ا
بزار یادگیری برای کودکان است.