Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یارد دلاری با وزارت امور خارجه آمریکا و سی آی ای صعود کرد. وظیفه اصلی این شرکت خصوصی امنیتی این بود که از دیپلمات ها و سیاستمداران ایالات متحده در عراق محافظت کند. تغییر نام و لوگو به ایکس ای سرویس. نخستین لوگوی شرکت بلک واتر تصویر پنجهٔ یک خرس بوده است که در بالای آن عبارت BLACKWATER با حروف بزرگ نوشته شده بود. سپس تصمیم گرفتند تا این عبارت را از لوگوی خود حذف کنند. گروه بلک واترز در سال ۲۰۰۹ نام و لوگوی خود را به «ایکس ای سرویس» تغییر داد. این لوگو و نام تا سال ۲۰۱۰ پابرجا بود. در سال ۲۰۱۰ نام و لوگوی خود را به آکادمی تغییر دادند. تهدید به قتل سربازرس وزارت خارجه آمریکا. بر اساس سندی که روزنامه نیویورک تایمز برای نخستین بار منتشر کرد و یکی از مکاتبات داخلی وزارت امور خارجه آمریکا را نشان می داد، از «صدر تا ذیل کارکنان این شرکت خود را فراتر از قانون می دانستند»، تا جایی که یک مدیر ارشد شرکت بلک واتر در یک مورد سربازرس وزارت امورخارجه را در ملاقاتی در بغداد تهدید به قتل کرد. این سند که یادداشت همین نماینده به وزارت امور خارجه است چند هفته پیش از تیراندازی در میدان نیسور بغداد نوشته شده و نشان می دهد که این وز
ارتخانه تحقیق خود را در مورد عملیات پیمانکارهای امنیتی در عراق پیش از این حادثه آغاز کرده بود. بر اساس این سند وزارت امور خارجه، در جلسه ای برای گفتگو دربارهٔ یافته های تیم تحقیقاتی وزارت خارجه، دانیل کارول مدیر پروژه عراق شرکت بلک واتر نماینده این وزارتخانه را به مرگ تهدید کرد و گفت م تواند او را «در دم بکشد» و کسی هم نمی تواند کاری بکند، «چون در عراق هستند». در پی این درگیری لفظی کارکنان سفارتخانه آمریکا در بغداد بازرسان وزارت خارجه آمریکا را به پایتخت بازمی گردانند و تحقیقات بی نتیجه پایان می یابد. سخنگوی پرینس گفت که آقای پرینس هرگز در جریان تهدید نماینده وزارت امور خارجه و بازرسی نیمه کاره این وزارتخانه نبوده است. محکومیت قضایی. در سال ۲۰۰۷ نیروهای شرکت امنیتی بلک واتر ۱۴غیرنظامی عراقی را به ضرب گلوله در میدان نیسور بغداد کشتند. محاکمه ای در سال ۲۰۱۰ به رد اتهامات این نیروها انجامید، قاضی ریکاردو اربینا یک قاضی آمریکایی اتهام های مطرح شده در مورد کارکنان بلک واتر را رد کرده بود. اما پس از یک دوره چهار ساله یعنی در سال ۲۰۱۴، سرانجام با رای هیئت منصفه یک دادگاه فدرال، چهار محافظ شرکت «بلک واتر» راهی زندان
شدند. تیراندازی به شهروندان غیرنظامی عراق، نقطه عطفی در تاریخ اشغال عراق به دست آمریکا بود و عاملی شد برای این که عراق موافقت نکند که آمریکا یک سال بیشتر از آنچه مقرر شده بود در عراق بماند. وکلای کارکنان بلک واتر در پرونده تیراندازی نیسور گفته اند تقاضای تجدید نظر خواهند کرد. اگر احکام فعلی نهایی شود نیکلاس سلاتن با اتهام قتل عمد ممکن است به حبس ابد محکوم شود. احکام سه نفر دیگر احتمالاً حبس هایی کوتاه تر خواهد بود. کتاب سلحشوران غیرنظامی. سال ۲۰۱۳، اریک پرینس بعد از چند سال سکوت، کتابی دربارهٔ بلک واتر منتشر کرد و از خوانندگانش خواست آنچه دربارهٔ بلک واتر شنیده اند را فراموش کنند و کتاب او به نام «سلحشوران غیرنظامی» (Civilian Warriors) را منتشر کرد تا خوانندگانش آنچه را پیش از این دربارهٔ بلک واتر شنیده بوند فراموش کنند و روایت او را از ماجرای این شرکت بخوانند. او تلاش می کند در کتابش نشان بدهد چطور کارکنان شرکتش به وزارت امور خارجه و سایر سازمان های غیرنظامی مستقر در عراق کمک کردند که در «محیط جهنمی» عراق در سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷ فعالیت کنند؛ آن هم در شرایطی که توان نیروهای نظامی آمریکا برای حمایت از غیرنظامی
هایی که مشغول بازسازی عراق بودند کفاف این پشتیبانی ها را نمی داد. در سال ۲۰۱۴ که با تاخت و تاز نیروهای داعش، روزهای جهنمی عراق دوباره بازگشت، اریک پرینس فرصت را غنیمت شمرد تا بگوید او و شرکتش چقدر می توانستند در جنگ با داعش مؤثر باشند. او که اواخر ماه سپتامبر ۲۰۱۴ در یک برنامه جمع آوری کمک مالی برای یک گروه محافظه کار صحبت می کرد گفت که او و شرکتش می توانستند بحران مقابله با داعش را حل کنند. به گفته آقای پرینس اگر بلک واتر هنوز سرپا بود می توانست «مشکل حضور نیروهای زمینی را در عراق» حل کند: «ما می توانستیم با کسانی که می خواهند به عنوان پیمانکار و غیرنظامی به عراق بروند تماس بگیریم. دیگر مشکل اعزام نیروی زمینی ارتش و بازگرداندن سربازان به عراق مطرح نبود. می رفتیم و کار را تمام می کردیم و دیگر موضوع به یک افتضاح سیاسی طولانی مدت تبدیل نمی شد.» حضور در جنگ داخلی یمن. در سال ۲۰۱۵ اخبار محلی یمن اعلام کرد شش کلمبیایی که برای آکادمی کار می کردند در این کشور کشته شده اند. فرمانده این گروه فردی استرالیایی بود و آنطور که گمان می رود آن ها توسط امارات متحده عربی برای جنگ با حوثی ها استخدام شده بودند. بازی رایانه ای.
بازی رایانه ای بلک واتر در سال ۲۰۱۱ با پشتیبانی مالی این گروه به طور انحصاری برای کنسول ایکس باکس ۳۶۰ منتشر شد. این بازی با استقبال چندانی روبرو نشد. جاینت بامب این بازی را به عنوان بدترین بازی سال ۲۰۱۱ معرفی کرد.
میراث طبیعی ملی ایران توسط سازمان میراث فرهنگی ایران شناسایی، معرفی و ثبت می شود و شامل محدوده های جغرافیایی طبیعی و مناطق خاصی از کشور است که به علت کیفیت ویژهٔ فیزیکی و زیست شناسی، مناظر بدیع جغرافیایی، محوطه های طبیعی – تاریخی، پدیده ها و نمونه های ارزشمند گیاهی، جانوری و زیستگاه های آن ها تعیین و تحت حفاظت و بهره برداری پایدار قرار می گیرد. همچنین بقایای زمین شناسی و محوطه های برآمده از آن و آنچه از تبادل انسان با طبیعت به وجود آمده، مناطق جغرافیایی حفاظت شده، آثار زیستی و جانوری و … را نیز شامل می شود. کوه دماوند در آمل اولین میراث طبیعی و باداب سورت ساری در ساری دومین میراث طبیعی ملی ثبت شده ایران است. ثبت میراث طبیعی ایران در راستای اجرای تبصره ماده ۲ قانون تشکیل سازمان میراث فرهنگی مصوب ۲۳ دی ماه سال ۱۳۸۲ و آئین نامه اجرایی قانون مذکور مصوب هیئت وزیران بوده که در ۲۵ دی ۱۳۸۶ تدوین شده و اولین اثر ثبت شده (کوه دماوند) در ۱۳ تیر ۱۳۸۷ عملاً به ثبت رسید. ثبت جهانی میراث طبیعی ایران. بیابان لوت به عنوان اولین میراث طبیعی کشورمان در فهرست جهانی یونسکو در ۲۷ تیرماه ۱۳۹۵ ثبت شده است. فهرست میراث طبیعی ملی ایرا
ن. فهرست میراث طبیعی ایران ثبت شده؛ به ترتیب شماره و تاریخ ثبت و با تفکیک استان همراه با نشانی مکان:
حوالی یک کلبه عنوان فیلمی است فرانسوی با ژانر پویانمایی و کمدی به کارگردانی امیل ری ناد. این فیلم کوتاه محصول سال ۱۸۹۴ میلادی است. زمان این فیلم ۱۵ دقیقه است. این فیلم از دسامبر ۱۸۹۴ تا مارس ۱۹۰۰ در موزه گروین نمایش داده شد. داستان. این فیلم متشکل از مجموعه ای از کارتون ها در یک ساحل شامل دو کلبه و یک تخته غواصی است. دو شخصیت در حال بازی با تخته غواصی هستند. زن شروع به بازی با یک سگ کوچک می کند و سپس یک آقایی به او می پیوندد. مردها پیش از اینکه لباس های حمام را به تن کنند و به داخل آب بروند در ساحل بازی می کنند. آنها قبل از اینکه از صحنه فیلم خارج شوند، در آب بالا و پایین می پرند.
اسب جفتک زن عنوان فیلمی است آمریکایی با ژانر وسترن، صامت و کوتاه به کارگردانی ویلیام کندی دیکسون. این فیلم محصول سال ۱۸۹۴ میلادی است. زمان این فیلم ۱ دقیقه است. فیلم درباره یک کابوی است. لی مارتین بازیگر فیلم، عضو گروه بوفالو بیل است.
رقص بوفالو عنوان فیلمی است آمریکایی با ژانر مستند، صامت، سیاه و سفید و کوتاه به کارگردانی ویلیام کندی دیکسون. این فیلم محصول سال ۱۸۹۴ میلادی است. زمان این فیلم ۱۶ ثانیه است. این فیلم در استودیو توماس ادیسون ضبط شده است. رقص بوفالو به نوعی درباره سرخ پوستان ایالات متحده آمریکا است.
خیزِ تراز دریاها از اوایل قرن ۲۰ آغاز شد. بین سال های ۱۹۰۰ و ۲۰۱۶، میانگین تراز دریا ۱۶–۲۱ سانتی متر افزایش یافت. اطلاعات دقیق تر جمع آوری شده از اندازه گیری های رادارهای ماهواره ای بیانگر شتاب میزان بالا آمدن به اندازهٔ ۷٫۵ سانتی متر از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۷ بود، یعنی تقریباً ۳۰ سانتی متر در هر قرن. این شتاب بیشتر به دلیل گرم شدن کرهٔ زمین ناشی از فعالیت های انسان است که منجر به انبساط حرارتی آب دریا و ذوب شدن یخسارها و یخچال های طبیعی می شود. بین سال های ۱۹۹۳ و ۲۰۱۸، انبساط حرارتی اقیانوس ها ۴۲٪ در افزایش سطح دریاها نقش داشته: ذوب شدن یخچال های طبیعی ۲۱٪؛ گرینلند ۱۵٪ و جنوبگان ۸٪. دانشمندان اقلیم انتظار دارند این سرعت در قرن ۲۱ بیشتر شود. افزایش دمای کرهٔ زمین باعث ذوب شدن یخ های قطبی می شود که نتیجهٔ این اتفاق خیزِ تراز دریا خواهد بود. به طور مثال: بخش بزرگی از کوه یخ لارسن بی در سال ۲۰۰۲ در جنوبگان جدا شد؛ یا بعد از ۳٬۰۰۰ سال تودهٔ یخ عظیم واردهانت در سال ۲۰۰۳ در اقیانوس شمالگان فرورفت. تغییر تراز دریا در گذر زمان. افت و خیزهای دمای هوا در ۳٬۰۰۰ سال گذشته به تغییر سطح آب اقیانوس ها منجر شده است؛ مثلاً، وقتی که
بین سال های ۱۰۰۰ تا ۱۴۰۰ میلادی، دمای جهانی ۰٫۲ درجهٔ سانتی گراد کم شده بود، تراز دریا هم به اندازهٔ ۸ سانتی متر پایین آمد. اما در قرن بیستم میلادی سطح آب اقیانوس ها ۱۴ سانتی متر بالا آمده است. محققان می گویند که حداقل نصف این افزایش به خاطر تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت های انسانی است. آن ها همچنین اضافه می کنند که به احتمال زیاد در این قرن، سطح آب دریا بین ۰٫۲۴ تا ۱٫۳ متر دیگر بالا خواهد آمد. این نتایج با بررسی ۲۴ منطقه در نقاط مختلف جهان و اندازه گیری سطح آب دریاها در مکان ها و زمان های مختلف به دست آمده است. از آنجا که هیچ تاریخچهٔ مکتوبی از سطح آب دریا وجود ندارد، دانشمندان مجبور شدند به مطالعهٔ صدف جاندارانی به نام «روزن داران» روی بیاورند. روزن داران، جانداران تک سلولی هستند که در مرداب نمک زارها زندگی می کنند. این مرداب ها در مرز میان زمین و دریا قرار دارند، به همین دلیل می توانند معیار خوبی برای مشاهدهٔ تغییرات سطح آب دریا باشند. در این مطالعهٔ جدید، زمین شناسان از این مرداب ها هسته های رسوب استخراج کرده و سپس به دقت تعداد و انواع گونه های مختلف روزنه داران (foraminifera) را در لایه های مختلف ثبت کر
دند (هسته های رسوب منابعی بسیار گران قیمت و منحصر به فرد هستند که ارزش علمی بسیار زیادی دارند. مطالعهٔ آن ها اطلاعاتی دربارهٔ تغییرات اقلیمی و وضعیت اقیانوس ها در گذشته فراهم می کند) یخ های روی زمین. با در نظر گرفتن دو لایه بزرگ یخی روی زمین، یکی در قطب جنوب و دیگری در گرینلند، یخ های روی کره زمین در مجموع بیش از ۱۵ میلیون کیلومتر مربع وسعت دارند. اگر تمام یخ های کره زمین ذوب شوند، سطح اقیانوس ها حدود ۶۵ متر بالاتر می آید و در نتیجه بسیاری از شهرهای اروپایی، مانند بروکسل و ونیز و لندن و استانبول زیر آب خواهند رفت. در آفریقا و خاورمیانه نیز داکار، آکرا، جده از بین می روند. میلیون ها نفر در آسیا، در شهرهایی مانند بمبئی، پکن و توکیو، مجبور می شوند که به جایی امن نقل مکان کنند. آمریکای جنوبی، با شهرهایی مانند ریو دو ژانیرو و بوئنوس آیرس خداحافظی خواهد کرد. در ایالات متحده، شهرهایی از جمله هیوستون، سانفرانسیسکو و نیویورک به آرامی در دریا ناپدید می شوند. بسیاری از مناطق پرجمعیت آمریکا، به شدت تحت تأثیر افزایش سطح آب دریاها و اقیانوس ها قرار خواهند گرفت. زیرآب رفتن شهرها و سواحل و جزایر. سکونتگاه ۵۰۰ تا ۸۰۰ میلیون ن
فر در جهان به زیر آب می رود. پژوهشگران پیش بینی کرده اند که بیشترین آسیب ناشی از به زیر آب رفتن شهرهای ساحلی در یک قرن آینده بر قاره های آسیا و اقیانوسیه وارد می شود و بخصوص کشورهای کوچک جزیره ای این مناطق و البته سایر نقاط دنیا، در آینده ای نه چندان دور بخش عمده ای از زمین خود را از دست خواهند داد. هشت منطقه از ده منطقه اصلی که در معرض غرق شدن بر اثر افزایش سطح آب دریاها قرار دارند، در آسیا واقع شده اند. تقریباً ۶۰۰ میلیون نفر در جهان در شهرهایی زندگی می کنند که بر اثر افزایش سطح آب های آزاد در ۳۰ سال آینده آسیب خواهند دید. بیشتر این شهرها نیز در کشورهای چین، هند، ویتنام و اندونزی قرار گرفته اند که در معرض افزایش طولانی مدت سطح آب دریا هستند. در حال حاضر تقریباً ۳۸۵ میلیون نفر در خشکی هایی زندگی می کنند که حتی اگر انتشار گازهای گلخانه ای محدود شود، بازهم تحت تأثیر تبعات ناشی از جزر و مد شدید آب دریاها قرار خواهند گرفت. در این میان اگر افزایش دمای هوای کره زمین در ۳۰ سال آینده به ۱٫۵ درجه محدود شود، افزایش سطح آب دریاهای آزاد بر زمین هایی اثر می گذارد که امروزه ۵۱۰ میلیون نفر ساکن آن هستند. زیر آب رفتن شهرهای
مهم. جاکارتا، هیوستون، لاگوس، نیواورلئان، واشینگتن، پکن، توکیو و استانبول به زیر آب خواهند رفت. می توان انتظار داشت که تا صدسال آینده در مناطق مختلف شاهد بالا آمدن سطح آب بین ۴۰ تا ۶۰ سانتی متر باشیم. مسئله فرونشست زمین به دلایل طبیعی مختلفی همچون زلزله و فرسایش رخ می دهد؛ اما فعالیت های انسانی نقشی بسیار جدی دارند. با افزایش جمعیت میزان استخراج از آب های زیرزمینی شدت گرفته است. از طرفی کشورهای مختلف در حال استخراج گسترده منابع نفت و گاز و اکتشاف منابع مختلف هستند. از طرفی با مشکل تغییرات اقلیمی طرف هستیم که باعث می شوند یخ های قطب جنوب با سرعت بسیار زیادی آب شوند و سطح آب اقیانوس ها بالا بیاید. هفت شهر مهم که در معرض رفتن به زیر آب رفتن هستند: جاکارتا در اندونزی. جاکارتا پایتخت اندونزی است و در ساحل شمال غربی جزیره جاوه قرار دارد. جاوه بیشترین جمعیت را در میان جزیره های جهان در خود جای داده است؛ اما با مشکل جدی آب شیرین مواجه است. همین نیز باعث شده که افراد زیادی به حفر چاه های عمیق رو بیاورند و باعث شدت گرفتن فرونشست زمین شوند. دولت اندونزی نمی تواند آب مورد نیاز برای ۹ میلیون نفر ساکن این شهر را تأمین کند
و البته باید نیاز میلیون ها فردی که به صورت روزانه برای کار به این شهر می آیند را نیز در نظر گرفت. همین نیز باعث شده که مقامات اندونزی در فکر ترک شهر و انتخاب پایتختی جدید باشند. آنها می خواهند یک شهر جدید به نام Nusantara را در فاصله ۱۳۰۰ کیلومتری از پایتخت فعلی ایجاد کنند. البته ساخت شهر نیز آغاز شده است. در حال حاضر نیز سیل های ویرانگر ساکنان جاکارتا را آزار می دهند. البته ۴۰ درصد از شهر زیر سطح دریا قرار دارد و برخی افزایش سطح آب دریای جاوه را یکی از عوامل زیر آب رفتن شهر می دانند. در هر حال جاکارتا با سرعت ۳۰٫۵ سانتی متر در سال در حال فرونشست است و به زودی شهری مدرن زیر دریاها خواهیم داشت. نیویورک در آمریکا. نیویورک یکی از شهرهای پیشرفته و جذاب جهان است که جمعیت زیادی را در خود جای داده است. همچنین درون این شهر بیش از یک میلیون ساختمان وجود دارد که وزن آنها به حدود ۷۶۲ میلیارد کیلوگرم می رسد. هرچند که جمعیت زیاد و وزن ساختمان ها عامل اصلی رفتن شهر نیویورک به زیر آب نیست. در واقع نیویورک داستان بسیار جالبی دارد و به حرکت صفحات تکتونیکی زمین مربوط می شود. کره زمین دوره های مختلف یخبندان و گرمایش را تجربه
کرده است. میلیون ها سال پیش نیز زمین دوره گرمایش را تجربه کرد که در نتیجه آن حتی آب های مناطق قطبی چندین درجه گرمتر از حالت فعلی شدند. در نتیجه این اتفاق شکوفایی جلبکی رخ داد و بستر دریا با رسوبات سست، جلبک و فسیل جانداران بسیار ریز پوشانده شد. مدتی بعد نوبت به عصر یخبندان رسید تا لایه های ضخیم و محکم روی لایه پیشین شکل بگیرد. بخش مرکزی آمریکا نیز یکی از همین مناطق بود. هرچند آمریکا برای همیشه یک منطقه کم جمعیت باقی نماند و میزبان سازه ها و جمعیت بسیار زیادی شد. همین ها نیز باعث شدند که فشار زیادی علاوه بر لایه های یخی به صفحه تکتونیکی آن منطقه وارد شود و لایه های زیرین پایین تر روند. در واقع پایین تر رفتن بخش مرکزی سبب شد که مناطق کناری همچون نیویورک بالاتر از حالت طبیعی باشند. هرچند که گرمایش مجدد زمین شرایط را برعکس کرده است و لایه های یخی زیرین در حال آب شدن هستند. همین هم باعث شده که فشار تا حد زیادی از روی صفحه تکتونیکی برداشته شود. وقتی فشار از روی صفحه برداشته می شود، صفحه ورم می کند و بیشتر از حالت عادی بالا می آید. این اتفاق دقیقاً در بخش های مرکزی آمریکا در حال رخ دادن است و باعث شده است که بخش های
کناری به سمت پایین بروند. بررسی های زمین شناسان نشان می دهد که هر سال شهر نیویورک ۱ تا ۲ میلی متر به خاطر صفحات تکتونیکی زمین و ۳ تا ۴ میلی متر به خاطر افزایش سطح آب دریا، به رفتن زیر آب نزدیک تر می شود. بدین ترتیب می توان انتظار داشت که تا صدسال آینده در مناطق مختلف شاهد بالا آمدن سطح آب بین ۴۰ تا ۶۰ سانتی متر باشیم. این اتفاق یک فاجعه تمام عیار خواهد بود. بانکوک در تایلند. بانکوک پایتخت تایلند است و هرساله میلیون ها گردشگر را به خود جلب می کند. این شهر همچنین میزبان حدود ۱۰٫۹ میلیون نفر است. شهر بانکوک همیشه با مشکل سیل مواجه بوده است و حتی پنجاه سال پیش نیز دیدن کانال های آب درون خیابان ها و خانه های آسیب دیده صحنه ای کاملاً رایج بود. هرچند که موج مدرنیته به این شهر نیز رسید و بافت سنتی جای خود را به دنیای جدید با ساختمان های بلند داد. طبیعتاً جمعیت زیاد با ساختمان های سنگین فشار زیادی به زمین وارد می کنند و خاک رس این منطقه نیز هر روز فشرده تر می شود. مشکل دیگر اهالی پایتخت تایلند استخراج آب های زیرزمینی است که باعث فرونشت هرچه بیشتر زمین می شود. بانکوک نیز همانند سایر شهرهای بندری جهان از مشکل گرمایش جه
انی و افزایش سطح آب دریا تأثیر می پذیرد. هرچند به باور کارشناسان این عامل در برابر سایر عوامل رفتن شهر بانکوک به زیر آب، چندان مهم نیست. پیش بینی می شود که تا سال ۲۰۵۰ سیل های ویرانگر به بخش زیادی از بانکوک آسیب بزنند و زندگی را مختل کنند. روتردام در هلند. شهر بندری روتردام نیز از جمله مکان هایی است که نسل های آینده احتمالاً نخواهند دید. این شهر با سرعت ۱٫۵ سانتی متر در سال در حال فرونشست است و حتی در حال حاضر نیز تا حد زیادی زیر سطح دریا قرار دارد. هرچند که مقامات هلندی توانسته اند با برخی اقدامات موقت تا حدودی از شهر و ساکنان آن محافظت کنند. مشکل رفتن شهر روتردام به زیر آب نه به استخراج آب های زیرزمینی مربوط می شود و نه صفحات تکتونیک در آن نقشی دارند. بلکه مقصر اصلی آسیاب های معروف این شهر هستند. برای قرن ها ساکنان این شهر از این آسیاب ها برای خشک کردن پوده زارها استفاده کردند. پوده زار نام نوع خاصی از زمین های باتلاقی است که کربن را به شکل پوده جدا می کند. خشک کردن این مناطق سبب شده که زمین با حداکثر سرعت ۸ سانتی متر در سال فرونشست کند. البته عوامل دیگری نیز حضور دارند و همین باعث می شود سرعت فرورفتن شهر ر
وتردام در آب بسیار بیشتر شود. کارشناسان حتی هشدار داده اند که تا سال ۲۰۵۰ احتمالا سطح آب اطراف شهر بین ۱۴ تا ۴۷ سانتی متر بالاتر خواهد آمد. با این شرایط آیا تا ۱۰۰ سال دیگر اثری از این شهر باقی می ماند؟ هوستون در آمریکا. هوستون در ایالت تگزاس در نزدیکی خلیج مکزیک قرار دارد و فرونشست شدید زمین را تجربه می کند. البته این شهر روی دلتای یک رود ساخته شده است و چندان ارتفاع زیادی ندارد؛ بنابراین مشکل اصلی همچون جاکارتا استفاده بیش از حد از سفرهاهای آب زیرزمینی است. از سال ۱۹۱۷ و همزمان با افزایش جمعیت مصرف آب نیز بسیار بیشتر شده است و بخش هایی از هوستون حتی تا ۳ متر فرونشست زمین را تجربه کرده اند. هنگامی که سفره های آب زیرزمینی تخلیه می شوند، شن و ماسه باقی مانده به صورت فشرده در می آیند و زمین دچار فرونشست می شود. وقتی هم که چنین چیزی پیش آمد، دیگر راه درمانی وجود ندارد. البته مقامات تگزاس تمام تلاش خود را به کار گرفته اند تا با صرفه جویی در مصرف آب و تصفیه آن شرایط را بهبود بخشیده و از رفتن شهر هوستون به زیر آب جلوگیری کنند. هرچند تلاش های آنها صرفاً سبب کاهش سرعت این فاجعه شده اند؛ زیرا علاوه بر مشکل سفره های آب
زیرزمینی استخراج نفت نیز این مشکل را تشدید می کند. متأسفانه در مورد دوم نمی توان کاری کرد. ویرجینیا بیچ در آمریکا. ایالت ویرجینیا در ساحل شرقی آمریکا قرار دارد و شهر ویرجینیا بیچ نیز با سرعت زیادی در حال رفتن به زیر آب است. دلایل بسیار زیادی در مشکل این شهر دست به دست هم داده اند. از طرفی گرمایش زمین باعث بالا آمدن صفحه تکتونیک در بخش مرکزی آمریکا شده و طبیعتاً شهرهایی که در مرزهای آمریکا قرار دارند، پایین تر رفته اند. از طرف دیگر شاهد استخراج بی رویه از سفره های آب زیرزمینی هستیم که باعث فرونشست زمین می شوند. آب شدن یخ های قطبی و بالا آمدن سطح آب دریاها نیز مشکل این شهر را دوچندان کرده است. با وضعیت کنونی، کارشناسان پیش بینی می کنند که تا سال ۲۰۵۰ سطح آب در اطراف ویرجینیا بیچ حدود ۶۰ سانتی متر بالا بیاید. ونیز در ایتالیا. وقتی صحبت از رفتن یک شهر به زیر آب می شود، ناخودآگاه نام ونیز ایتالیا به ذهن انسان می رسد. این شهر در قرن پنجم میلادی به صورت رسمی ایجاد شد و حالا نیز میزبان حدود ۷۰۰ هزار نفر است. همچنین اگرچه هر ساله حدود ۲۰ میلیون گردشگر برای دیدن ونیز به ایتالیا سفر می کنند، این شهر با سرعت ۰٫۲ سانتی م
تر در حال رفتن به زیر آب است. کارشناسان برداشت بی رویه از سفره های آب زیرزمینی و وجود ساختمان های سنگین که برای قرن ها عامل فشرده سازی خاک زیرین بوده اند را از عوامل تأثیرگذار می دانند. هرچند عامل اصلی صفحه تکتونیکی است که ونیز روی آن قرار دارد. این صفحه نه تنها باعث غرق کردن این شهر می شود، بلکه آن را نامتعادل نیز خواهد کرد. حتی در حال حاضر نیز بخش غربی این شهر نسبت به بخش شرقی کمی بالاتر است. زیر آب رفتن جزیره های مهم. جزایری که تا ۸۰ سال دیگر ناپدید می شوند: جزایر سلیمان، گروهی شامل حدود هزار جزیره در اقیانوس آرام هستند که به آرامی در دریا فرومی روند. در واقع سطح دریا از سال ۱۹۹۳، هر سال ۸ میلیمتر افزایش می آید. دریا آنقدر سریع بالا می آید که شهر چویسول تنها ۲ متر بالاتر از سطح دریاست و شهر جدیدی در حال ساخت است تا ساکنانش به آنجا منتقل شوند. طبق مقاله ای که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد، پنج جزیره از جزایر سلیمان تاکنون ناپدید شده اند. مجمع الجزایر زیبا و محبوب مالدیو در اقیانوس هند تفریحگاه های سرسبز و هتل های زیر آبی زیادی دارد، اما کم کم به طور کلی زیر آب می رود. ارتفاع کم جزیره آن را نسبت به بالا آمدن سطح دریا
حساس تر کرده است. طبق پیش بینی های فعلی، این کشور تا سال ۲۱۰۰ کاملاً زیر آب می رود. در سال ۲۰۰۹ رئیس جمهور این کشور برای جلب توجه به این فاجعه قریب الوقوع، جلسه ای را زیر آب برگزار کرد. سطح دریا در پالائو، واقع در اقیانوس آرام جنوبی از سال ۱۹۹۳ هر سال ۸٫۸۹ میلیمتر بالا آمده است، یعنی حدود سه برابر متوسط جهانی. و انتظار می رود تا سال ۲۰۹۰ حدود ۶۱ سانتیمتر دیگر هم بالا برود. ساکنان می گویند هنگام جزر و مد، خانه هایشان را آب می گیرد و باید به کشور دیگری مهاجرت کنند. حتی عروس های دریایی مشهور این جزیره نیز در حال ناپدید شدن هستند، که احتمالاً به دلیل تغییرات آب و هوایی است. میکرونزی کشوری واقع در اقیانوس آرام است که از ۶۰۷ جزیره تشکیل شده است. مساحت ۷۰۰ کیلومتر مربعی آن با کوه ها، درختان، تالاب ها و سواحل پر شده است. به دلیل بالا آمدن سطح دریا، چندین جزیره از این کشور در سال های اخیر ناپدید شده اند و بقیه به شدت کوچک شده اند. جزایر فیجی واقع در اقیانوس آرام ارتفاع کمی از سطح دریا دارند و نسبت به تغییرات سطح اقیانوس حساس هستند. روستای Vunidogoloa اولین جایی بود که به دلیل افزایش سریع سطح دریا به جای جدیدی منتقل ش
د. در چند دهه اخیر، چند روستا ۱۵–۲۰ متر از خط ساحلی خود را از دست داده اند. پیش بینی می شود تا سال ۲۰۵۰، سطح دریا ۴۳ سانتیمتر افزایش یابد. افزایش دمای افیانوس هم بر صخره های مرجانی تأثیر می گذارد و باعث سفید شدن مرجان ها می شود و آن ها را نسبت به بیماری آسیب پذیر می کند. نخست وزیر تووالو، یک کشور دور افتاده در اقیانوس آرام، اعلام کرد که افزایش سطح دریا و حوادث شدیدتر آب و هوایی، یک تهدید برای جمعیت این کشور هستند. دولت تووالو این کشور را یکی از آسیب پذیترین جاهای زمین نسبت به افزایش سطح دریا می داند که می تواند برای ۱۰ هزار سکنه اش فاجعه آفرین باشد. جزیره سیشل در ساحل شرقی آفریقا، در مقایسه با ۶۰۰۰ سال گذشته، افزایش بی سابقه ای در سطح دریا را تجربه می کند. با توجه به اینکه ۸۵ درصد از توسعه این کشور در خط ساحلی آن قرار دارد، بالا آمدن سطح دریا می تواند یک تهدید بزرگ باشد. تنها یک متر افزایش سطح دریا می تواند بسیاری از جزایر کم ارتفاع و مناطق ساحلی مسکونی آن را بپوشاند و ۷۰ درصد از مساحت این جزیره را کاهش دهد. قرار است همه کسانی که در این جزیره واقع در اقیانوس آرام زندگی می کنند، آن را تخلیه کنند. رئیس جمهوری ک
ریباتی در سال ۲۰۱۲ به دنبال خرید زمین در فیجی به عنوان «بیمه تغییرات آب و هوایی» برای ساکنان این جزیره بود. او گفته که کشورش تا سال ۲۰۵۰ غیرقابل سکونت خواهد شد. جزایر کوک در نزدیکی نیوزیلند یکی دیگر از مجموعه جزایری است که تحت تأثیر بالا آمدن سطح آب دریاست. پیش بینی می شود تا سال ۲۰۹۰ سطح دریا ۵۵ سانتیمتر افزایش یابد و به جاده ها، پل ها، بنادر و … آسیب بزند و ساکنان و گردشگری این منطقه را تحت تأثیر قرار دهد. پلینزی فرانسه یکی از مقاصد گردشگری محبوب است. اما در صد سال آینده، احتمالاً ناپدید خواهد شد. پیش بینی می شود که ۳۰ درصد از جزایر آن تا پایان قرن زیر آب خواهند رفت. دولت تصمیم دارد به جای رفتن به یک کشور دیگر، برای ساکنان، جزایر شناور در نزدیکی تاهیتی بسازد. حتی ایالات متحده هم تحت تأثیر افزایش سطح دریاهاست. جزیره تانگیر در فاصله ۲۰ کیلومتری ساحل شرقی ویرجینیا، تنها با قایق و هواپیما قابل دسترسی است. این جزیره از خیابان های باریک، سواحل طبیعی، فروشگاه های جذاب تشکیل شده است. با این حال، بیش از ۶۰ درصد از این جزیره از سال ۱۸۵۰ از دست رفته و انتظار می رود تا ۲۵ و ۵۰ سال آینده زیر آب برود. جزایر مارشال، گروهی
از جزایر بین هاوایی و استرالیا هستند که با صخره های مرجانی و مردم خونگرم شناخته می شوند. سطح آب در جزایر مارشال ۷ میلیمتر در سال بالا می رود که تقریباً دو برابر متوسط جهانی است. پیش بینی می شود که تا سال ۲۰۳۰، سطح آب ۱۹ سانتیمتر بالاتر برود و موجب جریان های طوفانی و سیل شود. جزیره کوچک شیشمارف، آلاسکا با تنها ۶۵۰ نفر جمعیت در ۵۰ سال اخیر به تدریج زیر آب رفته و از سال ۱۹۹۷، ۳۰ متر کوچک شده است. پیش بینی می شود این جزیره در ۲۰ سال آینده کاملاً ناپدید شود. یکی از ساکنان جزیره می گوید به دلیل زیر آب رفتن زمین ها، مجبور شده ۱۳ بار خانه خود را عوض کند. اثرات در کانادا. گرمایش زمین بسیاری از شهرها و جزیره ها و سواحل کانادا را به زیر آب می برد. آب شدن یخچال های طبیعی کانادا و ۲ میلیارد پناهنده بیشتر. یخچال های طبیعی کانادا به سرعت در حال آب شدن است و باعث بالا آمدن آب اقیانوس ها می شود. نشریه تحقیقات محیط زیست Environmental Research Letters گزارشی بر اساس نتایج تحقیق گروهی از پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا، در شهر ارواین، منتشر کرده که نشان می دهد از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۵ مساحت یخچال های طبیعی ذوب شده در جزیره «ملکه الیزابت
»، در قطب شمال، ۹ برابر شده است. داده های آماری این پژوهش که از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۵ گردآوری شده تأیید می کند دلیل ذوب شده یخ ها، گرم شدن هوای منطقه است. حدود %۲۰ از مجموع مساحت یخ زده کره زمین در کشور کانادا قرار دارد. این کشور سومین مسئول تغییرات سطح آب اقیانوس ها شناخته شده است. مارتین شارپ، یکی از یخچال شناس های دانشگاه آلبرتا، که در تحقیق مورد اشاره مشارکت نداشته، تأیید کرده است که سطح آب اقیانوس ها و دریاهای باز، تا پنجاه سال آینده، تا نیم متر بالاتر می رود. چنین وضعیتی باعث جابه جایی گروه های عظیم جمعیتی و افزایش خطر توفان ها و گردبادها خواهد شد. استاد دانشگاه آلبرتا گفته است دومیلیارد انسان هم اکنون در کناره آب ها و فاصله دومتری از دریا زندگی می کنند و بحران کنونی پناهجویان در جهان، در مقابل تعداد پناهجویانی که براثر بالا آمدن سطح آب های جهان آواره خواهند شد، هیچ است. اثرات در ترکیه. هشدار دانشمندان حاکی است که تا ۱۰۰ سال آینده بخش بزرگی از استانبول زیر آب می رود. بر اساس این گزارش بناهای تاریخی بسیاری از جمله دلماباغچه و کاخ بیلربی نیز زیر آب خواهد رفت. در شهر ازمیر نیز مناطق تاریخی کوردون و آلاچاتی نیز