Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نشد. یکی از خاطرات وی مربوط به اعلام خبر مرگ ارتشبد خاتمی فرماندهً وقت نیروی هوایی بود که برای پرواز با کایت به سد دز آمده بود و وی خبر فوت خاتمی را به تهران اطلاع می دهد. گفته می شود در خاطراتش از ذکر خاطرهٔ اعدام تیمسار جهانبانی و تیمسار ربیعی به شدت غمگین می شد. درگذشت. نارسایی زمینه ای و مزمن قلبی-ریوی ایمانیان، پس از یک سکتهٔ خفیف مغزی در اواخر اسفند ۱۳۹۲ تشدید شد و در دی ماه ۱۳۹۳ به علت عفونت شدید ریوی در بیمارستان ولیعصر ناجا بستری و پس از ۱۰ روز با بهبود نسبی به درخواست خودش مرخص و راهی منزل شد. با افت روزافزون ظرفیت تنفسی و تکیه بر ماسک اکسیژن و عدم تمایلش به بستری شدن در بیمارستان، نهایتاً در واپسین دقایق شامگاه ۲۸ فروردین ۱۳۹۴ و در روز ارتش، درگذشت. مراسم تشییع و خاکسپاری اصغر ایمانیان در روز دوشنبه ۳۱ فروردین ۱۳۹۴ از محل مرکز آموزش های هوایی در ستاد نهاجا با حضور فرماندهان و روًسای دوایر نیرو، جمعی از پیشکسوت ها و هم دوره ای ها و خانواده اش انجام و پیکرش در قطعهٔ نام آوران بهشت زهرا (۲۵۵-۲۷-۲۰) به خاک سپرده شد.
معماری ارمنی نوعی معماری خاص است که بیش از ۴۵۰۰ سال توسط ارمنیان بکار گرفته می شود. این معماری در طول سالیان دراز دچار تغییر و البته پیشرفت شده است. این معماری رابطه مستقیمی با اقلیم و شرایط طبیعی سرزمین کوهستانی ارمنستان، دارد و البته تحت تأثیر مستقیم تاریخ و فرهنگ ملت ارمنی نیز است. وجود انواع مختلف سنگ های معدنی خصوصاً سنگ توف زیبایی خاصی به این نوع معماری بخشیده است. معماری ارمنی مربوط به دوران قدیم، مانند معماری که از زمان سلسله پادشاهی اَروَندی ها، آغاز و تا زمان پادشاهی ارمنستان بزرگ ادامه یافت معماری ارمنی دوران اول نام گرفته است. شهرهای شبیه شهرهای امروزی در تاریخ معماری ارمنی که مربوط به دوران اول معماری ارمنستان است و در کتاب آناباسیس، کسنوفون نیز نام آن ها آمده است عبارتند از: آرماویر، یروانداشات (اَروَندشاد)، آرتاشات (اَردْشاد)، واغارشاپات (ولاش آباد)، زاره هاوان، تیگراناکرت آرتساخ، همچنین بناهایی نظیر معبد گارنی، زاره هاوان و شهرهایی نظیر آنی، دارویْنْک، آنی کاماخ، اوشاکان؛ و همچنین بناهای مذهبی مانند باگاوان، باگرواند، آشتی شاد، یریزا، حلقه معماری آن دوران ارمنستان را نشان می دهند. مدت های مدید
چنین گمان می رفت که معماری ارمنی شاخه ای از معماری روم شرقی است. پیشرفت شایان توجهی در نیمه نخست سده بیستم صورت گرفت و جمعی از جهانگردان و باستان شناسان غربی بناهای باستانی ارمنستان را مورد پژوهش و اکتشاف قرار دادند. کتبی که توسط (ژوزف استرزیگوسکی، شارل دی یل، فلیکس تکسیه، ویلیام ویگرام و اُرمانده دالتون) نوشته شد به انتشار و شناسایی این معماری کمک نمود. با این حال مطالعه و تحقیق منظم نمونه های گوناگون معماری ارمنی توسط توروس تورامانیان و ژوزف استرزیگوسکی انجام گرفت و در نتیجه این معماری ناشناس به جهانیان معرفی گردید. نویسندگان غربی اذعان داشتند که هنر شرقی در رشد و توسعه معماری رومانسک و معماری گوتیک تأثیرگذارده است ولی نظر آنان از روی جزئیات جغرافیایی و تعمق در وجود مشترک و حتی شناسایی برخی از عناصر نبود. استفاده از تاق قوس های نعل اسبی و نوکدار مدت ها پیش از کاربرد آن ها توسط اعراب یا معماران هنر رومانسک و گوتیک در ارمنستان رواج داشت. آگوست شوازی نفوذ مجسمه سازی و حجاری ارمنی از طریق راه های طبیعی انتشار و مسیرهای بازرگانی به سراسر کشورهای غربی تا اسکاندیناوی و ایرلند را مورد بررسی قرار داد. پیش از مسیحیت
. در مورد معماری دوران ارمنستان باستان پژوهش ها و حفاری هایی توسط دانشمندان ارمنی صورت گرفت در آن دوران به ویژه پیش از مسیحیت معماری محلی عالی و پیشرفته ای در ارمنستان وجود داشت که از گذشته ای بسیار دور سرچشمه می گرفت. حدود ۲۵۰۰ سال پیش در هایاسا یکی از مراکز تشکیل قوم ارمن، شهرها و دژها و بناهای مشهوری وجود داشت. فعالیت های ساختمانی و ابداعی در سرزمین کوهستانی ارمنستان (فلات ارمنستان)، در زمان حکومت اورارتو توسعه فراوان یافت. در این دوران شهرها و دژهای متعددی بنا شده بود. (توشپا، روساخینیلی، آرگیشتیخینیلی، دژ اربونی، تیشبائینی و غیره). از آثار این دوره که در ارمنستان بجا مانده است باید «معبد خالدی» در موصاصیر و دژهای شهر وان و جز این ها را نام برد. فعالیت های ساختمانی معماری در شهرها و دژهای قدیمی (آنی و آرماویر)، از یک سو و در پایتخت ها و شهرهای نو از دیگر سو ادامه یافت. (یروانداشات، آرتاشات، تیگراناکرت، باگاران، شیراکاوان و غیره). تا پیش از مسیحیت در ارمنستان، معماری ارمنی تحت تأثیر معماری اورارتو قرار داشت زیرا فرهنگ اورارتو خود جزئی از اجزاء تشکیل دهنده ویژگی های قوم ارمنی به شمار می رود. از سویی دیگر مع
ماری ارمنی آمیخته با ویژگی های آشوری، کلدانی و حتی سومری بود. از معروفترین آثار معماری ارمنی پیش از میلاد باید دژ و معبد گارنی را نام بود که بنا به نظر آلکساندر ساهینیان آمیزه ای از معماری یونانی، رومی و معماری بومی بوده متعلق به سده های دوم و سوم پیش از میلاد است. شمار زیاد مهرابه های برجامانده پس از مسیحیت در شرق ارمنستان اهمیت و حضور مهرپرستی را نیز در این منطقه تأیید می کند. سرزمین قفقاز به خصوص ارمنستان از مناطق مهم پرستش میترا پیش از مسیحیت بوده است. صومعه های قدیمی که در نقاط کوهستانی و بر بلندی بنا شده اند نشانه هایی از نیایشگاه های باستان دارند. رسم برپایی معابد برفراز کوه ها و تپه ها و تبدیل آن به کلیسا و صومعه های سده های اولیه مسیحی از این باورها برخاسته است. در میان بناهای مذهبی موجود در منطقه قفقاز طی بررسی های میدانی آثاری کهن از بازیلیک ها (کلیساهای اولیه) و نیایشگاه های غاری جلب نظر کردند. مهرابه های غاری گِغارد در نزدیک ایروان، پایتخت ارمنستان نشانه مهمی است که حضور قوی این آیین را در شکل ابتدایی و خالص اولین نیایشگاه ها و تبدیل آن به کلیسا نشان می دهد. فضای غاری، شبستان غاری، پنجره رو به شر
ق، مذیح و مهراب از ویژگی های این معماری است. بقایای نیایشگاه باتانی اوپلیستیخه در گرجستان و مهرابه کلیسای قرن چهارم بر فراز تپه ای در همین مکان از نمونه های دیگری است که حضور اولیه آیین مهر و تداوم و دگردیسی آن در مسیحیت را نشان می دهد. پس از مسیحیت. پس از رسمیت یافتن دین مسیحیت در ارمنستان در زمان تیرداد سوم ارمنستان اکثر آثار معماران دوران دین های کهن به دست روحانیون مسیحی ویران شده بود به جای آن ها کلیساهایی نو بنا گردید، و برخی دیگر فقط از نظر فضای داخلی تغییر شکل یافته محراب آن ها به ضلع شرقی تغییر مکان یافته است. یکی از مهم ترین کلیساهای این دوره کلیسای جامع اچمیادزین است، این کلیسا در ابتدا چوبی بود اما در سال ۴۸۴ میلادی به جای آن کلیسای سنگی امروزی بنا نهاده شد. از مهم ترین کلیساهای دیگر بازیلیکا (کاساغ، یرورک، تکور)، را می توان نام برد که تماماً از سنگ است؛ که نمونه هایی از معماری اصیل ارمنی به شمار می روند. از دیگر کلیساهای مهم باید بازیلیکا، دوین را نام برد که تا سال های ۴۷۰–۴۷۱ میلادی ساخته شده است. این کلیسا نماینده دوره دیگری از معماری ارمنی است. در این دوره کلیساهایی که دارای پوشش ساده و شیروان
ی بودند تبدیل به ساختمان های گنبددار شدند گنبدهای ارمنی بعدها نمونه ای برای ساختن گنبدهای کلیساهای مسیحی اروپایی گردیدند. از این دوره تا سده هفتم دوران ترقی معماری ارمنی به شمار می آید. در این زمان تاخت و تاز اعراب حدود ۲ سده فعالیت های ساختمانی را به سطح پائینی تقلیل داد. از سده هفتم تا دهم نیز کلیساهایی بنا شدند. این کلیساها دارای پلان مرکزی بودند که در وسط آن گنبد قرار داشت. یکی از این نوع بناها کلیسای جامع زوارتنوتس است که در سال ۶۴۰ میلادی ساخته شد. این بنا در قسمت خارجی ۳۲ ضلعی بوده هر یک از گوشه ها یک جفت نیم ستون است. کلیسای زوارتنوتس بر معماری اروپا اثر بزرگی نهاده است و حتی در روی یکی از درهای کلیسای سن شاپل در فرانسه یک نمونه حجاری وجود دارد و این کلیسا را همراه با کشتی نوح مجسم می سازد. از این گونه کلیساها باید کلیسای کارمراوُر را نام برد که در آشتاراک ارمنستان واقع است. از دیگر کلیساهای ارمنی سده های پنجم تا هفتم میلادی باید کلیسای سنت هریپسیمه و کلیسای سنت گایانه را نام برد. در زمان پادشاهی دودمان باگراتونی فعالیت های ساختمانی رشد فراوانی یافت. به گونه ای که شهر آنی باستانی پایتخت حکومت به شهر ه
زار و یک کلیسا مشهور گردید. در آن عهد شاه گاگیک یکم معمار بزرگی در خدمت داشت که نامش تردات بود. دولت بیزانس این معمار بزرگ ارمنی را برای مرمت گنبد کلیسای اعظم ایاصوفیه خواست. معماران سده دهم و سده های بعد همیشه از نمونه های کهنه پیروی نمی کردند و گاهی نیز به شیوه های پیشرفته ای روی می بردند. در این دوران بناهای شگرفی برپا گردید مانند صومعه تاتو در استان سیونیک (بنا شده در ۸۹۵ تا ۹۰۶ میلادی)، صومعه ساناهین (بنا شده در سده های ۱۰ تا ۱۲ میلادی) و صومعه هاقپات (بنا شده در سده دهم میلادی)، در شمال ارمنستان این بناها شامل حجره هایی برای دیرنشینان، کتابخانه، غذاخوری، برج ناقوس و چند نمازخانه بودند. کلیسای آختامار از کلیساهای مشهوری است که در سده دهم ساخته شده است. این کلیسا در جزیره آختامار واقع در دریاچه وان است که امروز در ارمنستان غربی قرار دارد، کلیسای یاد شده را «مانول» معمار مشهور ارمنی در سال های ۹۱۵ تا ۹۲۱ میلادی ساخته است و دارای گنبد مرکزی و چهار محراب است. با تجربیات چند سده معماری ارمنی ایجاد ساختمان های سنگین و استوار دو یا سه طبقه نیز رواج یافت. از نمونه های بارز اینگونه کلیساها؛ نماز خانه نوراوانک است
. صومعه گغارد به صورت سالن گنبددار است و در سده چهار میلادی بنا شده است. با پیشرفت بازرگانی ترانزیتی در زمان حکومت باگراتونیان بر ارمنستان و دوره های بعد ساختن کاروانسراها در مسیر راه ها رواج یافت. این ها عمدتاً تالار سه دالانه شبیه بازیلیکا هستند که سقفی یکپارچه آن ها را می پوشاند. در دیوارها پنجره ای تعبیر نشده اما هوا و نور از روزنه ای در سقف به داخل بنا نفوذ می کند. معماری ارمنی یکی از برجسته ترین انواع معماری مسیحی است و در طی سده ها گواه انواع ابتکارات ساختمانی شده است که در ساختمان های گنبددار سنگی به شیوه های اصیل به کار رفته اند. ارمنستان که در مسیر راه های شرق و غرب قرار داشت از همه شیوه های رایج پیرامون خود برخوردار شد ولی آن ها را ابتکارات خویش به گونه ای اصیل و بدیع و محلی درآورد. با مدارکی که در دست است به خوبی مشهود است که معماری ارمنستان اثر فوق العاده ای بر معماری سده های میانی اروپا داشته است. نقش ارمنستان در ایجاد معماری مسیحی. مهم ترین سهمی که ارمنستان طی قرون پس از گرویدنش به دین مسیح در پیشرفت تمدن و فرهنگ داشته است در زمینه معماری است که همیشه درست ترین مظهر فکر و روح یک ملت و یک عصر اس
ت. در همینه زمینه است که ملت ارمنی نقش واسط و رابط بین شرق و غرب را به بهترین نحو بازی کرده است. این سهیم بودن ارمنستان در پیشرفت فرهنگ و هنر توسط مورخ و هنرشناس اتریشی «ژوزف استرزیگوسکی» به خوبی نشان داده شده و او یکی از آثار مهم خود را به معماری ارمنستان و به روابط آن با اروپا اختصاص داده است. در این اثر که نویسنده آن را پس از یک سفر تحقیقی طولانی به ارمنستان در سال ۱۹۱۳ میلادی نوشته و در آنجا «توروس تورامانیان» معمار برجسته ارمنی که کمک های مفید و شایانی به او کرده است، ثابت نموده که معماری مسیحی خاورزمین تا ظهور معماری رومی در قرن یازدهم در مغرب زمین بر معماری های دیگر مسیحی برتری داشته این برتری را مدیون ارمنستان بوده است. او می گوید که اصل و مبدأ معماری مسیحی مشرق زمین را باید در ارمنستان جستجو کرد؛ و نیز اظهار داشته است که در تحقیقاتش دربارهٔ هنر مسیحی «برای نخستین بار در ارمنستان زمین سفت و ثابتی زیرپاهای خود حس کرده است.» در امپراتوری روم و در قسطنطنیه این کلیساها به ویژه از معماری عهد باستان الهام گرفته اند. اغلب کلیساها طی مدت درازی به همان شکل باستانی که به سبک بازیلیکا معروف است بودند و به همان س
بک هم باقی ماندند، و تنها در پایان سده چهارم و آغاز سده پنجم بود که بعضی شکل ها و تکنیک های تازه پیدا شد، از جمله می توان از آن میان به سبک گنبد چهار گوش و کلیسای با طرح مرکزی و سبک بازیلیکا گنبد دار و به سبک های دیگر که انقلابی در معماری مسیحی پدیدآورده و موجب پیدایش سبک تازه ای به نام سبک معماری روم شرقی شده و در طول سده ها بر هنر مذهبی حاکم بوده اند اشاره کرد. ژوزف استرزیگوسکی در کتاب «هنر معماری در ارمنستان و در اروپا»، نشان داده است که معماری مسیحی قسمتی از ابداعات و ابتکارات خود را به ارمنستان مدیون است. او متذکر شده است که ارمنستان و ایران برای معماری جهان مسیحیت همان نقش را داشته اند که یونان برای معماری جهان باستان ایفا کرده است. ارمنستان که در ارتباط دایم با ایران غیر مسیحی و با معماری ایرانی بوده و می دیده است که ایران از سدها پیش گنبد می ساخته، گنبدی که شکل آن با مذهب زرتشتی و با نیایش آفتاب بی ارتباط نیست، این گنبد سازی را از او اقتباس کرده است؛ و از آنجا که ارمنستان نخستین کشور خاور زمین بوده که به مذهب مسیحیت گرویده و آن را دین رسمی خود قرار داده است یکی از کشورهایی بوده که در اسرع وقت کلیسا سا
زی در آن رواج فوق العاده ای یافته است. به شرحی که «فلیکس تکسیه» نوشته است: به طوری که شارل دی یل در شرح نتیجه گیری های استرزیگوسکی بیان می کند در معماری ارمنستان در طول این دوران شکوفایی قابل تحسینی مشاهده می شود که از سده پنجم از سبک بازیلیکا طاق دار گرفته خواه با یک رواق یا صحن و خواه با سه رواق، تا سده هفتم پیش می رود، لیکن بخصوص سبک های مختلف با گنبد چهارگوش یا طرح مرکزی (زنترال باو)، در آن ها می توان یافت. از ترکیب و اختلاط سبک رواق طاق دار و سبک با گنبد یک رشته شکل های تازه از قبیل سه صدفی و بازیلیکا گنبددار و طرح به شکل صلیب یونانی و تک رواقی با گنبد به وجود می آید. همان گونه که استرزیگوسکی اشاره می کند، تمامی این ابداعات در دورانی صورت گرفت که خط ارمنی به وجود آمده و ضمناً این ابداعات در زمینه هنر هم نشان دهنده پیروزی عامل ملی هستند و هم مبین رهایی از نفوذ یونانی که تا به آن دم بر ارمنستان چیره بودند. استرزیگوسکی می نویسد: شارل دی یل می نویسد: معماری ارمنستان و تأثیر آن بر مغرب زمین. فرمانروایان کشور ارمنستان باگراتونی، قسمت بیشتر درآمدی را که از نعمت و برکت آبادانی کشورشان بدست می آوردند صرف ساختن بن
اها می کردند. در آنی با دیدن کلیسای جامع آنی ساخته شده توسط معمار معروف تِردات، می توان این شکوفایی باشکوه ساختمان را تماشا و تحسین کرد. گذشته از مجموعه بناهای ستایش انگیز آنی باید از کلیسای آختامار، واقع در جزیره ای به همین نام را اشاره کرد. بنا به گفته «شارل دی یل»، این شکوفایی قابل تحسینی که در بناهای تاریخی و مذهبی ارمنستان دیده می شود گواه بر آن است که معماری ارمنی در فاصله بین سده نهم و سده دوازدهم چه از نظر تنوع طرح ها و شکل ها و چه از لحاظ هنر و ظرافتی که در ساختمان بناها بکار رفته است ترقی حیرت انگیزی کرده، و بناهای ساخته شده در آن فاصله زمانی مجموعه کاملاً خاصی را تشکیل می دهند که از هر جهت در خور توجه بسیار است. این شکوفایی فرضیه اوژن ویوله لودوک را کاملاً تأیید می کند که مصراً معتقد بود بین هنرهای سده های وسطی و روح ملت هایی که این هنرها در بین آنان بسط و توسعه می یافت هماهنگی کامل وجود داشته است. «ویلیام ویگرام» می نویسد: این احساس حجم در داخل کلیساها است. استرزیگوسکی می نویسد: «اُرمانده دالتون» می نویسد: «جی ابرسل» چنین اظهار عقیده می کند: «شارل دی یل» می نویسد:
ساندرین کیبرلن (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و خواننده اهل فرانسه است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به سیرانو دو برژراک، قهرمان خودساخته، آپارتمان، نمایی از عشق، نوامبر و پیر بومارشه اشاره کرد.
ری نازارو (؛ – ) یک کارگردان، فیلم نامه نویس، و تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی کارگردان فیلم هایی همچون تاپ گان بوده است.
آندری دی تاث با نام اصلی اِندره تُت ( و ، – ) کارگردان مجاری آمریکایی بود. وی کارگردان فیلم هایی همچون "تانگانیکا"، "گذرنامه برای سوئز"، "هیچ کس نخواهد گریخت" و "مغول ها" بوده است. ازدواج. دی تاث در طول هفت ازدواج خود، پدر و ناپدری ۱۹ فرزند شد، از جمله سردبیر نیکلاس دو توث. او از سال ۱۹۴۴ تا زمان طلاق آنها در سال ۱۹۵۲ با ورونیکا لیک ازدواج کرد. آنها یک پسر داشتند، آندره آنتونی مایکل دی تاث سوم و یک دختر، دایانا دتوث. در سال ۱۹۵۳ با بازیگر زن مری لو هالووی (با نام خانوادگی استراتون) ازدواج کرد. در زمان مرگش در سال ۲۰۰۲، دی تاث با همسر هفتم خود، آن گرین ازدواج کرد.
تونی گاتلیف (؛ زادهٔ ) یک کارگردان و هنرپیشه اهل فرانسه است. وی گارگردان فیلم هایی همچون ترانسیلوانی بوده است.
دختر پاریسی نقاشی رنگ روغنی از پیر آگوست رنوآر است که اکنون در موزه ملی ولز نگهداری می شود. رنوآر این نقاشی را در سال ۱۸۷۴ تکمیل کرد. "دختر پاریسی" در نخستین نمایشگاه دریافتگری به نمایش درآمد. تاریخچه. رنوآر این نقاشی را در سال ۱۸۷۴ به پایان رساند و آن را دختر پاریسی نام نهاد. مدل، بازیگر تئاتر، مادام آنریت آنریو بود که بین سال های ۱۸۶۳–۶۸ در تئاتر اودئون نقش آفرینی می کرد و زمانی که ۱۷ سال داشت به شهرت رسیده بود. "دختر پاریسی" در نخستین نمایشگاه دریافتگری به نمایش درآمد. نمایش آن بسیار شوکّه کننده و جنجال برانگیز بود. بازدیدکنندگان نمایشگاه در آن زمان، نگاه خیرهٔ زن جوان نقاشی شده در تابلوی "دختر پاریسی" و همچنین نمایش یافتن مچ پایش را نشان دهندهٔ اهل لاس زدن بودن او می دانستند. "دختر پاریسی" در سال ۱۹۱۳ توسط مجموعه دار ولزی، گاندولین دیویس خریداری و بعدها به موزه ملی ولز اهدا شد. امروزه این نقاشی جزو نقاشی های محبوب موزه ملی ولز است. توصیف. "دختر پاریسی" زن جوانی را در یک پیراهن بلند آبی رنگ در حال پوشیدن دستکش هایش نشان می دهد. رنوآر پیراهن مدل را با جزئیات بسیار نقاشی کرده است. اطراف مدل فضای خالی به گونه
ای نقاشی شده است که حس معلق بودن آن را منتقل می کند.
کاشی های توینبی یا پلاک های توینبی ، پیام هایی با منشأ ناشناخته هستند که در آسفالت خیابان های حدود ۲۰ شهر ایالات متحده و ۴ شهر آمریکای جنوبی پیدا شده اند. از دهه ۱۹۸۰، چند صد مورد از این کاشی ها دیده شده است. این کاشی ها، به طور معمول در ابعاد پلاک های وسایل نقلیه آمریکایی (تقریباً ۳۰ سانتی متر در ۱۵ سانتی متر) هستند؛ هرچند در میان آنها تعدادی کاشی بزرگ تر نیز دیده شده است. فیلم مستندی با عنوان ""، به بررسی این کاشی ها پرداخته است. کاشی های توینبی، شامل چنین متنی هستند: ایده توینبی در فیلم ۲۰۰۱ احیای مرده در سیاره مشتری همچنین، برخی از کاشی های ساخته شده، حاوی بیانه های سیاسی مرموز یا متنی با محتوایی هستند که خوانندگان را نسبت به ساخت و نصب کاشی های مشابه، ترغیب می کند. جنس موادی که کاشی ها با آن ساخته شده اند، در ابتدا ناشناخته بود؛ اما بعدها، مدارک نشان دادند که کاشی ها را با لایه هایی از مخلوط مشمع و لکه گیر آسفالت ساخته اند. در میانه های دهه ۱۹۹۰، نخستین مقالات در مورد کاشی ها، منتشر شدند؛ با این حال، احتمالاً نخستین منابع مربوط به کاشی ها، در میانه های دهه ۱۹۸۰ ظاهر شدند. تاریخچه. نخستین تصاویر کاشی های
توینبی، در اواخر دهه ۱۹۸۰ ثبت شدند. اولین واکنش های رسانه ای نیز در سال ۱۹۹۴ در روزنامه "بالتیمور سان" دیده شده است. در یادداشتی که در سال ۱۹۸۳ در روزنامه "فیلادلفیا اینکوایرر" چاپ شده بود، به کمپینی در فیلادلفیا اشاره شده است که دارای تمی مشابه مواردی است که در کاشی ها ذکر شده اند (به عنوان نمونه، احیا مردگان در مشتری، استنلی کوبریک و آرنولد جی. توینبی)؛ اما اشاره ای به کاشی ها نشده است. در ایالات متحده، کاشی ها از سمت غرب تا کانزاس سیتی، از سمت شمال تا بوستون و از سمت جنوب تا واشینگتن، دی.سی. مشاهده شده اند. از سال ۲۰۰۲ به بعد، تعداد بسیار کمی از کاشی های تازه ساخته شده ای که به نظر می رسد، توسط خود هنرمند اصلی ساخته شده باشند، در خارج از محدوده فیلادلفیا دیده شده اند. هر چند، یک مورد در سال ۲۰۰۶ در حومه شهر کنتیکت و در سال ۲۰۰۸ نیز موارد دیگری در نیوجرسی گزارش شده اند. مواردی نیز که به نظر کپی برداری و تقلید از روی کار اصلی هستند، در نوبلزویل و بوفالو و در ساحل غربی نیز در سان فرانسیسکو، پورتلند و رازول دیده شده اند. کاشی های دیگری نیز در سال ۲۰۱۳ در مرکز شهر تالسا و در سال ۱۹۹۷ در دیترویت دیده شده اند. بس
یاری از کاشی های قدیمی که به نظر می رسد، توسط هنرمند اصلی ساخته شده باشند، در اثر رفت وآمد اتوموبیل ها، فرسوده شده اند؛ اما تا سال ۲۰۱۱، برخی از کاشی های قدیمی در پیتسبرگ، سنت لوئیس، سینسینتی، کلیولند و در آمریکای جنوبی و سایر شهرها همچنان باقی مانده بودند. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۳ کاشی هایی مشابه کاشی های توینبی، در خیابانی در توپیکا دیده شدند که تا عصر روز بعد، برداشته شدند. کمتر از یک ماه بعد در ۱۷ جولای ۲۰۱۳ کاشی دیگری در خیابانی در سالت لیک سیتی گزارش شد. کاشی های جدیدی در چند بزرگراه اصلی همچون، اینتراستیت ۴۷۶ در دلاویر و در اینتراستیت ۹۵ نصب شده اند. در سال های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸، بیش از شش مورد نیز در باند شمالی جاده یو.اس. ۱ از سمت درکسل هیل در دلاویر دیده شده است. این کاشی ها، ابعاد بزرگ تری نسبت به کاشی های اصلی داشته و دارای خط ایتالیک قرمز رنگ بودند. تفاسیر. افراد و موارد اشاره شده. در که دربارهٔ کاشی ها ساخته شده، جاستین دوئر بر این عقیده است که «توینبی»، به مورخ بریتانیایی قرن ۲۰، آرنولد جی. توینبی اشاره داشته و «فیلم ۲۰۰۱» یا «۲۰۰۱ کوبریک» نیز اشاره ای است به فیلم ، ساخته استنلی کوبریک در سال ۱۹۶۸ که دربارهٔ
مأموریت ارسال سرنشین به سیاره مشتری است. وبگاه toynbee.net نیز، بر این باور است که «توینبی» اشاره به داستان کوتاهی از ری بردبری به نام "کانوکتور توینبی" است. بیشتر کاشی ها حاوی متنی مشابه متن فوق هستند، با این حال در غالب موارد، نوشته دیگری نیز در کنار نوشته اصلی دیده شده است. برخی از این نوشته ها به توطئه بین مطبوعات (شامل جان اس. نایت و نایت ریدر)، دولت ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی (با وجود اینکه کاشی ها، سال ها پس از فروپاشی اتحاد شوروی درست شده بودند) و یهودی ها مربوط می شوند. این نوشته ها، دارای سبک نگارش مشابه و کیفیت ضعیفی هستند. یکی از کاشی ها، در سانتیاگو در کشور شیلی، به آدرس خیابانی در فیلادلفیا، پنسیلوانیا (۲۶۲۴ اس. هفتم، فیلادلفیا، پنسیلوانیا) اشاره کرده است. ساکنان کنونی این خانه، چیزی در مورد کاشی ها نمی دانستند و از سوالات مردم در این مورد، به ستوه آمده اند؛ با این حال، همان طور که در فیلم مستند "" ساخته سال ۲۰۱۱، نشان داده شده است، این خانه، محل زندگی یک کاشی ساز منزوی است. علاقه مندان به کاشی های توینبی، بر این باور هستند که این کاشی ها را یک فرد اهل فیلادلفیا ساخته است. دلایل آن ها برا
ی این ادعای شان، عبارتند از تعداد زیاد کاشی هایی که در این شهر پیدا شده، سن ظاهری آن ها، گوناگونی سبک حکاکی، وجود پیام هایی از خالق کاشی و آدرس فیلادلفیا در کاشی ای که در سانتیاگو دیده شده است.
اسکینز مجموعهٔ تلویزیونی درام نوجوان بریتانیایی است که زندگی گروهی از نوجوانان ساکن بریستول، واقع در جنوب غربی انگلستان، طیّ دورهٔ دو سالهٔ پیش از دانشگاه را روایت می کند. این مجموعه به موضوعات بحث برانگیزی همچون خانواده های ناکارآمد، بیماری روانی (همچون اختلال خوردن و اختلال دوقطبی)، روابط جنسی نوجوانان، سوء مصرف مواد، مرگ و قلدری می پردازد. هریک از قسمت های این مجموعه، به مشکلات زندگی و دغدغه های یک تن از شخصیّت ها اختصاص داده شده است و عنوان آن قسمت نیز، برگرفته از نام همان شخصیّت است. اسکینز به نویسندگی "برایان الزلی" و "جیمی بریتن"، در ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۰۷، از شبکهٔ "ای۴" بر روی آنتن رفت و درمیان عموم مردم، به موفّقیّت چشم گیری دست یافت و همچنین مورد تحسین منتقدین واقع شد. بازیگران اصلی مجموعه پس از دو فصل حضور، جایگزین می شدند و درغالب ۳ نسل، تا انتهای فصل ۶ به ایفای نقش پرداختند. فصل ۷اُم و نهایی این مجموعه، به زندگی آتیِ شخصیت های محبوب این ۳ نسل می پردازد.
نبرد دیرالزور نبردی است که در خلال جنگ جهانی دوم در تاریخ ۳ ژوئیه ۱۹۴۱ بین نیروهای متفقین وفرانسه ویشی که از آلمان نازی پشتیبانی می شد با هدف تصرف سوریه درگرفت. در این نبرد ارتش متفقین تکنیکات پرخطری را بکار برد و توانست دیرالروز را به تصرف خود در آورد. در این نبرد متفقین ۵۰ کامیون بزرگ، ۶ بمب افکن، ۵ هواپیمای نظامی و مقدار زیادی آذوقه و سوخت به غنیمت گرفتند.
باگاتل شمارهٔ ۲۵ در لا مینور، وو ۵۹، معروف به برای الیزه قطعه ای محبوب برای پیانو اثر لودویگ فان بتهوون است. تاریخچه. بتهوون «برای الیزه» را در حدود سال ۱۸۱۰ تصنیف کرد. این اثر هرگز در زمان زندگی آهنگ ساز منتشر نشد و نخستین بار در سال ۱۸۶۷، چهل سال پس از مرگ وی، منتشر گردید. به گفتهٔ لودویگ نول، یابندهٔ قطعه، عبارتِ «برای الیزه در ۲۷ آوریل به عنوان یادگاری از ل. ف. بتهوون» در متن دستنویس که اکنون گم شده است، نوشته شده بوده است. امروزه هویت دقیق الیزه مشخص نیست؛ وانگهی، برخی پژوهشگران احتمال می دهند که الیزه، ترزه مالفاتی، دوست نزدیک بتهوون بوده است. Für Elise ( به انگلیسی For Elise ) اسم دوم یکی از مشهور ترین قطعه های هنری بتهوون هست . اسم اصلی و رسمی آن Bagatelle است . "این متن توسط شاورک نوشته شده" این قطعه هنری تا سال 1867 منشتر نشده بود, یعنی 40 سال بعد از مرگ بتهوون . کاشف این قطعه یعنی لودویگ نوهل تایید کرد که دست نوشته ی اصلی آن که تاریخی به 27 آپریل داشته گم شده است . معلوم نیست Elise که بوده است . مکس یونگر اشاره میکند که نوهل ممکن است اسم قطعه را به نادرستی رونویسی کرده و نوشته ی اصلی ممکن است تیتری
با عنوان " Für Therese " داشته باشد که اشاره ای ست به Therese Malfatti von Rohrenbach zu Dezza ( 1792 – 1851 . او یکی از دوستان و شاگرد بتهوون بود که به او در سال 1810 پیشنهاد ازدواج داد ولی او درخواست بتههون را رد کرد و با نجیب زاده صاحب منصب ایالتی اتریشی یعنی Wilhelm von Droßdik در سال 1816 ازدواج کرد. برطبق مطالعه ی اخیری که توسط Klaus Martin Kopitz صورت گرفته است یک مدرک نامطمئن وجود دارد که این قطعه برای خواننده ی اپرا ی آلمانی یعنی Elisabeth Röckel نوشته شده است که بعدا همسر Johann Nepomuk Hummel شد . “Elise “ همانطوری که توسط یک کشیش کلیسا صدا میشد ( او همیشه خودش را بتی صدا میکرد ) یکی از دوستان بتهوون از سال 1808 بوده است . در حال حاضر ثابت شده است که Rudolf Schachner که در سال 1851 قطعه های موزیک Therese von Droßdik رو به ارث برد یکی از اقوام Babette Bredl بوده است که در سال 1865 به نوهل اجازه ی کپی کردن دست نوشته ای که در اختیارش بود را داد . بنابراین فرضیه ی Kopitz کاملا بدین وسیله رد میشود . موزیک شناس و پیانیست Luca Chiantore در تز دکترای خودش و در کتاب اخریش یعنی "Beethoven al piano" این موضو
ع رو مورد بحث گذاشت که بتهوون ممکن است کسی نبوده باشد که به این قطعه فرم و شکلی که امروز ما را آن میشناسیم داده باشد . Chiantore اشاره میکند که دست خط اصلی امضا شده که بر اساس آن لودویگ نوهل ادعا کرده است که رونویسیش رو انجام داده,ممکن است اصلا وجود نداشته باشد .از طرف دیگر ,موزیک شناس بری کوپر در یک ارزیابی در سال 1984 در مجله ی موزیک تایمز اظهار نظر که یکی از دو طرح های ارزیابی دقیقا مشابه نسخه ی چاپ شده است . همچنین اشاره شده است که Elise به سادگی اشاره به اصطلاحی در این نقطه از تاریخ میکند که در آن معنی " عزیزم " رو میداده است بنابر این این امر نشان میدهد که این قطعه برای شخص خاصی نوشته نشده است .