Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میکائیل مُوسِسی پوغوسیان (؛ زادهٔ ) یک خواننده، کارگردان، فیلم نامه نویس، تهیه کننده، بازیگر و چهره تلویزیونی اهل ارمنستان است. وی از سال ۱۹۷۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۳۱ مه ۱۹۵۴ در ایروان زاده شد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری ارمنستان و مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده است. پوغوسیان یکی از داوران نسخه ارمنستانی پاپ آیدل است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سمفونی سکوت" (۲۰۰۱)، "گمشده و پیداشده در ارمنستان" (۲۰۱۲)، "زمین لرزه" (۲۰۱۶) اشاره کرد.
سورن گورگنی بابایان (؛ – ) بازیگر سینما، کارگردان و فیلم نامه نویس اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۸۰ تا ۲۰۲۳ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. بابایان در سال ۱۹۷۲ از دپارتمان کارگردانی مؤسسه تئاتر و هنرهای زیبای ایروان و در سال ۱۹۸۰ از دوره های پیشرفته کارگردانی در مسکو فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۹) شده است فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "خون"، "فرشته دیوانه" اشاره کرد.
رجینالد بکویت (؛ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۳۸ تا ۱۹۶۵ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به گلوله آتشین، ۳۹ قدم، تیری در تاریکی، اسکات از قطب جنوب، جوجه اردک زشت اشاره کرد.
وارطان پطروسیان (؛ زادهٔ ) یک بازیگر، کمدین و فیلم نامه نویس اهل ارمنستان است. وی از سال ۱۹۸۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. پطروسیان تابعیت فرانسه را نیز دارد. پطروسیان به عنوان یکی از برجسته ترین بازیگران معاصر سینمای ارمنستان شناخته می شود که در آثار و اجراهای خویش موضوعات مختلف همچون نسل کشی ارمنی ها، سیاست و روابط خارجی ارمنی ها مورد بررسی قرار می دهد.
موراد کوستانی کوستانیان (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در هفتوان، سلماس، ایران به دنیا آمد و از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۵ و از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۲۸ در استودیویی نمایشی ارمنیان مسکو تحصیل نمود. وی از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ هنرپیشه تائتر ارمنیان تفلیس بود. وی یکی از بنیانگذاران تئاتر درام مراویان لنیناکان است. وی از سال ۱۹۴۴ در انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان تدریس می کرد. کوستانیان در بیش از ۱۵۰۰ نمایش نقش آفرینی کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی شده است. وی در ۳ ژانویهٔ ۱۹۸۹ در سن ۸۶ سالگی در ایروان، ارمنستان درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کارو" (۱۹۳۷)، "زانگزور" (۱۹۳۸)، "ماهی گیران سوان" (۱۹۳۹)، "داویت بک" (۱۹۴۳)، "۰۱-۹۹" (۱۹۵۹)، "پرتگاه" (۱۹۷۳) و "عروسی از شمال" (۱۹۷۵) اشاره کرد.
سونات پیانو شمارهٔ ۲ در سی بمل مینور، اپوس. ۳۵، یک سونات پیانو در چهار موومان اثر آهنگساز لهستانی، فردریک شوپن است. شوپن این اثر را در سال ۱۸۳۸ به پایان رساند، زمانی که در عمارتِ ژرژ ساند در نوهانت، حدود ۲۵۰ کیلومتری (۱۶۰ مایلی) جنوب پاریس، زندگی می کرد. این اثر که به "مارش عزا" و یا "ترانهٔ مرگ" شهرت یافت، معروفترین سونات شوپن است. اکثر نظرات منتقدان که در قرن نوزدهم و پس از انتشار اثر نوشته شد، منفی بود. در حالی که سونات پیانو شمارهٔ ۲ به سرعت در بین عموم محبوبیت پیدا می کرد، در ابتدا، واکنش منتقدان به آن با تردید همراه بود. اما با گذشت زمان، منتقدان این اثر را یک «شاهکار» خواندند. این اثر بر انواع آهنگ های کلاسیک و غیرکلاسیک تأثیر گذاشت و اکنون یکی از مهم ترین سونات های پیانو در تاریخ موسیقی محسوب می شود. موومان اول این اثر در سی بمل مینور و در فرم سونات است که «بیانگر مبارزه مرگ و زندگی» است. موومان دومش یک اسکرتسو در می بمل ماژور است که با ملودی ساده و احساسی خود، کیفیتی آوازگونه دارد. سومین موومان آن یک "مارش عزا" و از قطعات معروفِ شوپن است که حداقل دو سال قبل از بقیهٔ موومان های این اثر ساخته شده است و
به خودی خود به عنوانِ یکی از محبوب ترین ساخته های شوپن باقی مانده است. موومان چهارم یا «فینال کوتاه»، در سی بمل مینور با فرم دوتاییِ «نسبتاً ساده» است که «احساسات پر اضطراب و آشفته شوپن» را بیان می کند. اجرای سونات دوم شوپن معمولاً بین ۲۱ تا ۲۵ دقیقه طول می کشد. این اثر توسط پیانیست های متعددی ضبط شده و مرتباً در برنامهٔ کنسرت ها و مسابقات پیانو قرار داده می شود. "مارش عزا" در تنظیم های بی شمارِ دیگری وجود دارد و در مراسم تشییع جنازه در سراسر جهان (از جمله مراسم خاکسپاری جنازهٔ خودِ شوپن)، جان اف کندی، وینستون چرچیل، مارگارت تاچر و دیگران، اجرا شده است و به یک نمونه یادآوری از مرگ تبدیل شده است. تاریخچه. شوپن سونات پیانو شماره ۲ (اپوس. ۳۵) را در سال ۱۸۳۸ ساخت، هنگامی که در جزیرهٔ مایورکا اقامت داشت (۸ نوامبر ۱۸۳۸ تا ۱۳ فوریه ۱۸۳۹)؛ جایی که به اتفاق ژرژ ساند (معشوقه اش) و به امید بهبودی شوپن، روزگار سختی را گذراندند. این اثر در زمانی نوشته شد که فرم سونات تسلط فوق العادهٔ خود را از دست داده بود. در حالی که سونات های بتهوون و موتسارت بخشِ قابل توجهی از خروجیِ آهنگسازی آنها را تشکیل می دادند، این در مورد نسل بع
دیِ آهنگسازان (موسیقی رمانتیک) صِدق نمی کند: فرانتس لیست از میان ده ها آهنگ، فقط دو سونات ساخته است. روبرت شومان هفت یا هشت (اگر شامل «فانتزی در دو ماژور»، اپوس. ۱۷ باشد) سونات دارد و فلیکس مندلسون سیزده سونات نوشته بود. شوپن علاوه بر «سونات پیانو شماره ۲»، تنها سه سونات دیگر نوشت: سونات پیانو شماره ۱، در دو مینور (اپوس. ۴)، که در سن هجده سالگی تصنیف شد؛ سونات پیانو شماره ۳، در سی مینور (اپوس. ۵۸) و سونات برای پیانو و ویولنسل، در سل مینور (اپوس. ۶۵). ریشه های آهنگسازی سونات پیانو شماره ۲ (اولین سونات پیانویِ کاملِ شوپن)، بر موومان سوم آن، "مارش عزا" متمرکز است، یک مارش خاکسپاری که بسیاری از محققان معتقدند در سال ۱۸۳۷ نوشته شده است. با این حال، جفری کالبرگ (موسیقی شناس آمریکایی) معتقد است که چنین نشانه هایی به دلیل یک نسخه خطی دست نویس از هشت میزانِ موسیقی در ر بمل ماژور با علامتِ کانتابیله لنتو است که ظاهراً به عنوان هدیه ای به یک گیرندهٔ ناشناس نوشته شده است. این نسخه خطی که تاریخ ۲۸ نوامبر ۱۸۳۷ را دارد، بعداً بخشی از تریوِ "مارش عزا" شد. با این حال، کالبرگ معتقد است که این نسخه خطی ممکن است به عنوان آغازِ ت
لاش قبلی برای یک موومان آهسته متفاوت در نظر گرفته شده باشد، نه بخشی از "مارش عزا"، و می نویسد: «برای شوپن غیرمعمول بود که نسخه خطی را اگر شامل یک قطعه کامل نبود، هدیه دهد، حداقل ابتدای آن را برای اهدا، نقل نمی کرد»، همان طور که تقریباً در تمامیِ نسخه های خطی دیگر، این کار را کرد. او همچنین اظهار می کند که تنظیم چهاردستی جولیان فونتانا (پیانیست لهستانی و دوست شوپن) از "مارش عزا"، ممکن است با یک سونات پیانوی رها شده برای چهار دست که شوپن در سال ۱۸۳۵ نوشت، مرتبط باشد، که در ابتدا قرار بود به عنوان اپوس ۲۸ او منتشر شود (که در عوض به ۲۴ پرلود، اپوس ۲۸ اختصاص داده شد)؛ بنابراین، کالبرگ احتمالی را مطرح می کند که در واقع موومان سوم ممکن است به جای تاریخ پذیرفته شدهٔ ۱۸۳۷، به سال ۱۸۳۵ برگردد. مدتی پس از نوشتنِ "مارش عزا"، شوپن موومان های دیگر را ساخت و تا سال ۱۸۳۹، کُلِ سونات را تکمیل کرد. شوپن در نامه ای در ۸ اوت ۱۸۳۹، خطاب به دوستش فونتانا نوشت: انتشار غیرمجاز سونات اولیهٔ دو مینور توسط هاسلینگر (او برخلاف میل آهنگساز، تا آنجا پیش رفته بود که اثر را حکاکی کرده و اجازه انتشار آن را داده بود) ممکن است شتابِ شوپن را بر
ای انتشار سونات پیانو افزایش داده باشد، این می تواند دلیلی باشد که چرا شوپن موومان های دیگر را به "مارش عزا" اضافه کرد تا یک سوناتِ کامل تصنیف کند. این اثر در تابستان ۱۸۳۹ در نوهانت نزدیکِ شاتورو، در فرانسه به پایان رسید، و در ماه مه ۱۸۴۰، در لندن، لایپزیگ و پاریس منتشر شد. سونات پیانو شمارهٔ ۲، تقدیم نامه ای نداشت. فرم و ساختار. سونات شامل چهار موومان است: موومان ها. موومان اول. زمان: ۵ تا ۷ دقیقه موومان اول در فرم سونات اصلاح شده، در سی بمل مینور و میزان بندی (۲/۲) است. این قسمت مانند سونات های بتهوون، با یک «تم هیجانی» و یک «تم غمگین»، بیانگر مبارزه مرگ و زندگی است. موومان با یک مقدمه در چهار میزان با علامت گراو، در گام ماژور نسبی (ر بمل ماژور)، آغاز می شود. پس از آن تمپو به موویمنتو دوپیو، و گامِ تونیک تغییر یافته و معرفی یک فیگور همراهی کننده در باس با حالتی هیجانی را در پی دارد. چهار میزان بعد (م. ۹) «تم اول» با حالتِ "آجیتاتو" (هیجانی) وارد می شود و به دنبال آن، ورود «تم دوم» با علامت "پیانو" و "سوستنوتو" مشخص می شود. در آغازِ بخش بسط و گسترش، تمامی تم های معرفی شده در اکسپوزیسیون، ظاهر می شوند. سپس در
ادامه، یک تمِ ظاهراً جدید، که در واقع معکوسِ بخشی از «تم دوم» است، معرفی می شود. در اوجِ بسط و گسترش، شوپن سه عنصر را به طور همزمان بدین صورت ترکیب می کند: موتیف های مقدمه (گراو) و تم اصلی به ترتیب در صدای باس و زیر، با تریوله های حلقه وار در وسط. در بازگشایش، بخش اصلی که حاوی «تم اول» بود، بازنمی گردد، احتمالاً در اینجا، شوپن از «فرم سوناتِ دوتایی» قدیمی تر که نمونه ای از سونات های (برای کیبورد) دومنیکو اسکارلاتی بود، الهام گرفته است؛ در عوض و به جای آن، فقط «تم دوم غنایی» در ماژور موازیِ تونیک (سی بمل ماژور)، بازمی گردد. موومان با یک «استرتو» درخشانِ ۱۲ میزانی که این ۱۲ میزان کدا را نیز تشکیل می دهد، با سه آکوردِ سی بمل ماژور، با علامت fff، خاتمه می یابد. تکرار اکسپوزیسیون. وقتی این سونات در سال ۱۸۴۰ در سه شهر پاریس، لایپزیگ و لندن منتشر شد، نسخه های لندن و پاریس تکرار اکسپوزیسیون را از همان ابتدای موومان (در بخش «گراو») نشان دادند. با این حال، نسخهٔ لایپزیگ این تکرار را از بخش «موویمنتو دوپیو» طراحی کرد. اگرچه نسخهٔ انتقادی منتشرشده توسط برایتکپف و هرتل (که توسط فرانتس لیست، کارل راینکه و یوهانس برامس ویر
ایش شده است) تکرار را مشابه نسخه های اولِ لندن و پاریس نشان می دهد، اما تقریباً همه نسخه های قرن بیستم از این نظر مشابه نسخهٔ لایپزیگ هستند. چارلز روزن (پیانیست و نویسنده آمریکایی) استدلال می کند که تکرار اکسپوزیسیون به شیوه ای که در نسخهٔ لایپزیگ انجام شده، یک خطای جدی است و می گوید که این کار «از نظر موسیقی غیرممکن» است زیرا کادانس ر بمل ماژور (که اکسپوزیسیون را به پایان می رساند) را با فیگور همراهیِ سی بمل مینور قطع می کند. ادوارد تونر کان (تئوریسین و آهنگساز آمریکایی) موافق است و تکرار از بخش «موویمنتو دوپیو» را «مزخرف» می نامد. با این حال، آناتول لیکین (موسیقی شناس آمریکایی) از حذف «گراو» در تکرارِ اکسپوزیسیون حمایت می کند و تا حدی به این نکته اشاره می کند که نسخهٔ کامل کارول میکولی در سال ۱۸۸۰ از آثار شوپن، حاوی یک علامت تکرار پس از «گراو» در موومان اولِ «سونات پیانو شماره ۲» بود. میکولی از سال ۱۸۴۴ تا ۱۸۴۸ شاگرد شوپن بود و همچنین درس هایی را که شوپن به سایر شاگردان می داد (از جمله برای کسانی که این سونات برایشان تدریس می شد) از مشاهدات خود یادداشت های گسترده ای برداشته بود. در بیشتر ضبط های تجاری، «گرا
و» را در تکرارِ اکسپوزیسیون حذف می کنند، از جمله ضبط های: مارتا آرخریچ، ولادیمیر اشکنازی، آرتورو بندتی میکلانجلی، آندری گاوریلوف، هلن گریمود، ویلهلم کمپف، کریستیان زیمرمن، ماری پرایا، مائوریتسیو پولینی و یوجا وانگ. با این حال در میان دیگران، ضبطِ مائوریتسیو پولینی در سال ۲۰۰۸ و ضبط میتسوکو اوچیدا، تکرار را از «گراو» آغاز می کنند. ضبط های دیگری از جمله دانیل بارنبویم، سئونگ جین چو، ولادیمیر هوروویتس، یوگینی کیسین، سرگئی راخمانینف، آرتور روبینشتاین و خاتیا بونیاتیشویلی، به طور کلی تکرارِ اکسپوزیسیون را حذف می کنند. موومان دوم. زمان: ۶ تا ۷ دقیقه موومان دوم یک اسکرتسو در می بمل ماژور و میزان بندی (3/4) بدون هیچ نشانه ای از تمپو است. آناتول لیکین معتقد است که عدم وجود نشانه ای از تمپو را می توان با شباهت های نزدیک این موومان و بخش پایانیِ موومان اول، از جمله فراوانی اکتاوها و آکوردهای تکراری در هر دو موومان و عبارت های کادانس یکسان، توضیح داد؛ بنابراین، عدم وجود نشانه ای از تمپو ممکن است نشان دهد که هیچ تمپوی جدیدی وجود ندارد، بلکه صرفاً تغییر نت نویسی (از تریوله به متر 3/4) است. موومان دوم در فرم مرسومِ «اسکرتسو
/تریو/اسکرتسو» با تریویی که در سل بمل ماژور است. قدرت ریتمیک و دینامیک انفجاریِ اسکرتسو، و همچنین اِصرار شدید آن بر تکرار آکوردها و اکتاوها، آن را در سُنّتِ موومان های اسکرتسوی بتهوون قرار می دهد؛ با این حال، برخلاف بتهوون که اسکرتسوهایش مینوئه های تغییریافته هستند، این اسکرتسو ویژگی های ریتمیک تعریف شدهٔ بسیاری دارد که آن را به یک مازورکای دگرگون شده تبدیل می کند. این تریو که با نام "پیو لنتو" شناخته می شود، با ملودی ساده و حسی خود، کیفیتی آوازگونه دارد. پس از بازگشت اسکرتسو، یک کدا قرار دارد، که تکرار فشرده ای از تریو است و بنا بر این، اثر را در ماژور نسبی به پایان می رساند؛ دیگر آثار شوپن که به «ماژور نسبی» ختم می شوند عبارتند از: اسکرتسو شماره ۲ (اپوس. ۳۱) و «فانتزیا در فا مینور» (اپوس. ۴۹). آلفرد کورتو اسکرتسوی شوپن را یادآور «رقص دخترانِ خداوندِ شراب» توصیف می کند. موومان سوم. زمان: ۸ تا ۹ دقیقه موومان سوم، با عنوان "مارش عزا"، «ترکیبی آشکار از مارش خاکسپاری و تریو پاستورال» است. این موومان در سی بمل مینور و میزان بندی (۴/۴) با تریو در گام ماژور نسبی (ر بمل ماژور) است. تعیین تمپو (لنتو) تا پس از انتشار
سونات در سال ۱۸۴۰، به قطعه اضافه نشد. این موومان با ملودی ای متشکل از یک سی بمل تکرارشونده برای تقریباً سه میزان، همراه با آکوردهای سی بمل ماژور (بدون سوم) و سل بمل ماژور متناوب که مانند ناقوس خاکسپاری به صدا در می آیند، آغاز می شود. این ساختار ملودیک همچنین به عنوان ستون فقرات تم اصلی موومان اسکرتسوی قبلی و بخشی از کدای موومان آغازین، استفاده شد. ملودی پس از «سی بملِ» تکرارشونده، همان طور که آلن واکر (موسیقی شناس انگلیسی) اشاره می کند، «یک واپس گرایی دقیق» از تم اصلیِ موومان اول است. بخش تریوی موومان که در ماژور نسبیِ گام تونیک قرار دارد، شامل یک ملودی آرام و نوکتورن مانند است که با نت های چنگ در دست چپ، همراهی می شود. "مارش عزا" به تنهایی یکی از محبوب ترین ساخته های شوپن باقی مانده است، و به نمادی از مرگ تبدیل شده است. این قطعه به طور گسترده ای برای سازهای دیگر، به ویژه برای ارکستر، تنظیم شده است. اولین تنظیم ارکسترال شناخته شدهٔ این موومان توسط ناپلئون هنری ربر (آهنگساز فرانسوی، ۱۸۷۰–۱۸۰۷) انجام شد و در مراسم خاکسپاری شوپن در ۳۰ اکتبر ۱۸۴۹ در گورستان پرلاشز در پاریس، در کنار آرامگاه او نواخته شد. هنری وود
(رهبر ارکستر انگلیسی)، دو ارکستراسیون از "مارش عزا" انجام داد که اولین آن بین سال های ۱۸۹۵ تا ۱۹۰۴، در چهار نوبت توسط ارکستر «بی بی سی پرامز» اجرا شد. برای شب اول کنسرت های ۱۹۰۷ «بی بی سی پرامز» در ۱۷ آگوست ۱۹۰۷، هنری وود نسخه جدیدی را که دو روز قبل از مرگ نوازنده مشهور ویولن، یوزف یواخیم نوشته بود، رهبری کرد. در سال ۱۹۳۳، ادوارد الگار "مارش عزا" را برای ارکستر کامل تنظیم کرد؛ اولین اجرای آن در کنسرت یادبود خودش در سال بعد بود. همچنین توسط رهبر ارکستر، لئوپولد استوکوفسکی برای ارکستر بزرگ تنظیم شد و این نسخه برای اولین بار توسط ماتیاس بامرت (رهبر ارکستر سوئیسی) ضبط شد. اگرچه این موومان در ابتدا با عنوان "مارش عزا" منتشر شد، اما شوپن در اصلاحات خود از اولین نسخه پاریس، عنوانِ آن را به «مارش» تغییر داد. علاوه بر این، هر زمان که شوپن در نامه هایش دربارهٔ این موومان می نوشت، به جای «مارش تشییع جنازه» از آن به عنوان «مارش» یاد می کرد. کالبرگ معتقد است که حذف عنوان «عزا» توسط شوپن احتمالاً به دلیل تحقیر او نسبت به برچسب های توصیفی از موسیقی اش بوده است. پس از آنکه ناشر لندنیِ او، «وِسِل و اِستیپلتون»، عناوینی غیرواق
عی را به آثار شوپن، از جمله «ضیافت جهنمی» به اولین اسکرتسوی او در سی مینور (اسکرتسو شماره ۱)، اضافه کرد؛ آهنگساز در نامه ای به دوستش جولیان فونتانا در ۹ اکتبر ۱۸۴۱، نوشت: در سال ۱۸۲۶، یک دهه قبل از نوشتن این موومان، شوپن یک "مارش عزای" دیگر در دو مینور ساخت که پس از مرگش با عنوان اپوس ۷۲، شماره ۲، منتشر شد. موومان چهارم. زمان: ۱ تا ۲ دقیقه موومان چهارم یا «فینال کوتاه»، با سرعت پِرِستو و میزان بندی (2/2) در سی بمل مینور است. موومان دارای یک «حرکت پیوسته» در فرم دوتاییِ «نسبتاً ساده» است، که شامل آکوردهای موازی با علامتِ "سوتو ووچه و لگاتو" است (مشابه پرلود در می بمل مینور، اپوس ۲۸، شمارهٔ ۱۴)، و هیچ استراحتی در قطعه یا از آکورد، تا میزان پایانی، که با یک فورتیسیمو با اکتاوِ سی بمل در باس و آکورد سی بمل مینور که کُلِ قطعه را پایان می دهد، وجود ندارد. در این موومان، «یک کروماتیسم پیچیده با هارمونی سراسری در سه و چهار پارت، کاملاً به وسیله یک خط مونوفونیکِ (یک صدایی) مضاعف، اجرا می شود»؛ به طور مشابه، پنج میزانی که «فوگ در لا مینور» (BWV 543) اثرِ یوهان سباستیان باخ را آغاز می کنند، حاکی از یک هارمونی چهاربخشی ا
ز طریق یک خط یک صدایی واحد هستند. موومان چهارم «احساسات پر اضطراب و آشفته شوپن» را بیان می کند و به گفته روبرت شومان، موومان «با لبخندِ وحشتناکِ دیو مرگ، به پایان می رسد». گریک اولسون (پیانیست آمریکایی) اظهار داشت که این موومان «فوق العاده است، زیرا او عجیب ترین موومانی را که در تمام عمرش نوشته، ساخته است، چیزی که واقعاً به موسیقی قرن بیستم و پسارمانتیسیسم و آتونالیته شباهت دارد». علاوه بر این، آناتول لیکین فینال را «احتمالاً مرموزترین قطعه ای که شوپن تا به حال نوشته است» توصیف می کند، و گفته می شود آنتون روبینشتاین اظهار داشته است که موومان چهارم «زوزهٔ باد در اطراف سنگ قبرها» است. شوپن که مرتباً نشانه های پدال پیانو را می نوشت، در فینال چیزی ننوشت، به جز آخرین میزان. اگرچه موریز روزنتال (شاگرد لیست و میکولی) ادعا می کرد که این موومان نباید با هیچ پدالی نواخته شود، مگر در مواردی که در آخرین میزان مشخص شده باشد، چارلز روزن معتقد بود که «تأثیر باد بر فراز گورها»، همان طور که آنتون روبینشتاین این موومان را توصیف کرده است، «عموماً با دست شستنِ زیاد از پدال حاصل می شود». شباهت ها. سونات پیانو شماره ۲ شوپن، به پرل
ودی از سوئیت ویولنسل شماره ۶ در ر ماژور (BWV 1012) اثرِ باخ، اشاره دارد. موتیف تکرارشوندهٔ پرلودِ باخ به طور قابل توجهی شبیه به تم اصلیِ موومان اولِ سونات شوپن است؛ علاوه بر این، مشابه فینالِ سونات شمارهٔ ۲، پرلود باخ یک «حرکت پیوسته» با هارمونی چهاربخشی و تریوله های شناور در هر میزان است. همچنین در فینال، شوپن هنر دستیابی به چندصدایی از طریق یک خط یک صدایی با استفاده از فیگورهای آرپژ را از باخ وام گرفته است: از برخی جهات، او حتی در این زمینه از باخ نیز فراتر رفته است. شباهت دیگر، طرح سونات شوپن مستقیماً از سونات پیانو شماره ۱۲ در لا بمل ماژور، (اپوس. ۲۶)، اثرِ بتهوون پیروی می کند، که آن هم در چهار موومان است و شامل یک موومان آهستهٔ "مارش عزا" است: مانند سونات شوپن، موومان آهستهٔ مارش عزای بتهوون، پس از موومان دوم و سریعِ اسکرتسو می آید. شوپن معمولاً به عنوان آهنگساز دوره رمانتیک شناخته می شود که کمترین تأثیر را از بتهوون پذیرفته است؛ با این حال، طبق گزارش ها، اپوس ۲۶ بتهوون، سونات مورد علاقهٔ او بوده و آن را بیش از هر سونات دیگری از بتهوون، نواخته و تدریس کرده است. نقد و تاثیر. سونات پیانو شماره ۲، معروفترین
سوناتِ شوپن است. این اثر که زمانی به «ترانهٔ مرگ» نیز شهرت یافته بود، تصور می شود احساسات ناگوارِ شوپن را هنگامی که بیماری اش شدت یافته بود، توصیف می کند. اگرچه سونات، به سرعت در بین عموم محبوبیت پیدا کرد، اما در ابتدا منتقدان را گیج کرد، زیرا آن را فاقد انسجام و وحدت می دانستند و اظهار می داشتند که شوپن نمی تواند فرم سونات را به طور کامل درک کند. اگرچه هنوز منتقدانی بودند که در مورد جنبه های خاصی از سونات بسیار تعریف می کردند، اما اکثر نظرات انتقادی که در قرن نوزدهم و پس از انتشار اثر نوشته شد، منفی بودند، این سونات، همراه با دو سونات کاملِ دیگر شوپن، قبل از سال ۱۹۰۰ به طور پراکنده در لهستان و سایر کشورهای اروپایی اجرا می شد. با این حال، "مارش عزا" اغلب و به تنهایی، هم برای پیانو و هم به صورت رونویسی اجرا می شد. تا آغاز قرن بیستم، سونات های شوپن اکثراً اجرا نمی شدند. تفسیرهای اخیر نشان می دهد که این تصور که سونات از ضعف ساختاری رنج می برد و شوپن نمی تواند فرم سونات را درک کند، به آرامی در حال محو شدن است و اکنون یکی از بزرگ ترین سونات های پیانو در ادبیات موسیقی محسوب می شود. این سونات اکنون به طور منظم در ب
رنامه های کنسرت حضور دارد و اغلب در مسابقات موسیقی کلاسیک، به ویژه مسابقه بین المللی پیانو شوپن اجرا می شود. اولین نظرِ منفیِ جدی، توسط روبرت شومان در سال ۱۸۴۱ منتشر شد. شومان از این اثر انتقاد داشت. او سونات را «چهار نفر از دیوانه ترین فرزندانش زیر یک سقف» توصیف کرد و عنوانِ «سوناتا» را بوالهوسانه و کمی متکبرانه یافت. او همچنین اظهار داشت که "مارش عزا" «چیزی زننده دارد» و «یک آداجیو به جای آن، شاید در ر بمل، می توانست جلوهٔ بسیار زیباتری داشته باشد». علاوه بر این، فینال باعث ایجاد جنجال و واکنش در میان شومان و دیگر موسیقی دانان شد. شومان گفت که این موومان «بیشتر مسخره بازی است تا هر [نوع] موسیقی»، و هنگامی که از فلیکس مندلسون نظرش را در مورد آن پرسیدند، اظهار داشت: «اوه، از آن متنفرم». جیمز هونکر (منتقد آمریکایی) اظهار داشت که چهار موومان سونات «هیچ زندگی مشترکی ندارند» و این سونات «بیشتر از اینکه یک سونات باشد، دنباله ای از بالادها و اسکرتسوها است.» با وجود این اظهارات، او دو موومان آخر را «شاهکار» نامید و نوشت که فینال، «هیچ مشابهی در موسیقی پیانویی ندارد». به طور مشابه، جیمز کاتبرت هادن (نویسنده و نوازنده
ٔ اسکاتلندی) نوشت که «چهار موومان، به صورت جداگانه، قابل تحسین هستند، اما در کنار هم، یا سایر موارد، قرابت موضوعی کمی دارند»، وی همچنین با توصیف شومان از سونات به عنوان «چهار نفر از دیوانه ترین فرزندانش که به هم پیوسته اند»، موافق بود. هنری بیدو (نویسنده و منتقد فرانسوی) این اثر را «نه چندان منسجم» دانست و اظهار داشت که «شومان به نقص در آهنگسازیِ آن اشاره کرده است». علیرغم واکنش منفی به این اثر، استقبال از خودِ «مارش عزا» عموماً مثبت بود. جیمز هادن در سال ۱۹۰۳، نوشت: «این اثر تا سر حد مرگ محبوب شده است»، وی با وجود انتقاد از کُلِ سونات، این نظر را بیان کرد که «"مارش عزا" واقعاً بهترین موومان در سونات است». فرانتس لیست (دوست شوپن)، اظهار داشت که «مارش عزا از چنان شیرینی نافذی برخوردار است که به سختی می توانیم آن را زمینی بدانیم»، و چارلز ویلبی (آهنگساز بریتانیایی) می گوید که «مارش عزا» با اختلاف، «زیباترین و منسجم ترین موومانِ این اثر است». «مارش عزا» به تنهایی همچنان یکی از محبوب ترین ساخته های شوپن است و در مراسم خاکسپاری در سراسر جهان اجرا می شود. این مارش علاوه بر مراسم خاکسپاریِ شوپن، در مراسم تشییع جنازه
ٔ جان اف کندی، وینستون چرچیل، مارگارت تاچر، الیزابت دوم، و رهبران شوروی و کمونیست مانند: لئونید برژنف، یوری آندروپوف، کنستانتین چرنینکو، یوسیپ بروز تیتو، و همچنین در مراسم تشییع جنازهٔ لخ کاچینسکی (رئیس جمهور لهستان) و چیانگ کای شک (رئیس جمهور تایوان)، پخش شد. سونات، عمدتاً "مارش عزا"، در انواع آهنگ های کلاسیک و غیرکلاسیک که پس از آن نوشته شده اند، تأثیر گذاشت. اریک ساتی در موومان دوم از قطعهٔ «رویان های خشک شده»، از «تم دومِ» مارش عزای شوپن استفاده می کند؛ ساتی آن را «نقل از مازورکای مشهور شوبرت» می داند در صورتی که چنین قطعه ای وجود ندارد. در موسیقی جاز نیز از "مارش عزا" استفادهای متعددی شده است، از جمله در آهنگ «فانتزی برنزه و مشکی» ساختهٔ دوک الینگتون؛ و ددماوس در سبک موسیقی الکترو هاوس از "مارش عزا" در قطعهٔ «ارواح و چیزهای دیگر» نمونه برداری کردند. کشتی گیر حرفه ای آندرتیکر، در «تم ورودی» خود، از "مارش عزا" با عنوان «حیله های وحشتناک»، اقتباس می کند. سونات شوپن، همچنین بر سرگئی راخمانینف در «سونات پیانو شماره ۲» (اپوس. ۳۶)، که آن هم در سی بمل مینور است، تأثیر گذاشت؛ راخمانینف در توضیح اینکه چرا نسخه جدی
دی از این سونات را در سال ۱۹۳۱ تهیه کرده است، گفت: «من به آثار اولیه ام نگاه می کنم و می بینم که چقدر چیزهای اضافی وجود دارد. حتی در این سونات هم صداهای زیادی هم زمان حرکت می کنند و خیلی طولانی است. سونات شوپن نوزده دقیقه طول می کشد و همه چیز گفته شده است». نسخه ها و ضبط های قابل توجه. چندین نسخهٔ بسیار تاییدشده از «سونات پیانو شماره ۲» موجود است، به ویژه نسخه های «انتشارات جی. هنل» در آلمان، نسخهٔ ویرایش شده توسط ایگناتسی یان پادرفسکی، و «نسخهٔ ملی شوپن» ویرایش شده توسط یان استانیسلاو اکیِر (آهنگساز لهستانی)؛ این نسخه ها به صورت گسترده اجرا و ضبط شده است. نخستین بار دو ضبط تجاری از این اثر توسط پرسی گرنجر و سرگئی راخمانینف به ترتیب در سال های ۱۹۲۸ و ۱۹۳۰ انجام شد. دیگر ضبط های تجاری نیز توسط پیانیست هایی مانند: آلفرد کورتو، دانیل بارنبویم، یوزف هوفمان، لئوپولد گودوفسکی، امیل گیللس، ولادیمیر هوروویتس، ویلیام کپل، ویلهلم کمپف، یوگینی کیسین، ماری پرایا، ایدیل بیرت، آرتور روبینشتاین، میتسوکو اوچیدا، خاتیا بونیاتیشویلی و بعضی از برندگان رقابت بین المللی نوازندگی پیانو شوپن مانند: مارتا آرخریچ و مائوریتسیو پولینی،
اجرا شد.
هوُسپ امین (؛ زاده ۲ اوت ۱۷۲۶ – درگذشته ۲ اوت ۱۸۰۹) انقلابی ارمنی زاده ایران بود. زندگی نامه. هوسپ امین با نام کامل امین هوُسپ امینیان() در سال ۲ اوت ۱۷۲۶ م. (۱۱۰۵ خ) در شهر همدان چشم به جهان گشود. پدرش هوسپ امینیان در همدان به تجارت مشغول بود، خانواده خود را در همدان گذاشت و جهت تجارت به شهر کلکته، هند رفت و مقیم آنجا شد. در سال ۱۷۴۴ م. (۱۱۲۳ خ) خانواده خود را به شهر کلکته منتقل کرد. امین نیز در تجارتخانه پدرش مشغول به کار شد. او در بندر کلکته و دیگر نقاط هند با اروپائیان آشنا و پی آموختن فرهنگ و فنون سازماندهی نظامی آنان بود. امین به این فکر افتاد که چه خوب خواهد بود اگر فرهنگ نظامی اروپائیان را آموخته و در راه آزادی از آن استفاده کند. برای رسیدن به هدف خود از سال ۱۷۴۵ تا ۱۷۵۰ م. (۱۱۲۴ تا ۱۱۲۹ خ) در مدرسه انگلیسی ها به تحصیل پرداخت. در سال ۱۷۵۱ م. (۱۱۳۰ خ) امین با جوانی انگلیسی آشنا و با کمک او در یک کشتی به کار مشغول شد و توسط همین کشتی به لندن رفت. امین در لندن تصادفاً با نویسنده جوان انگلیسی به نام ادموند برک آشنا شده و توسط او و چند تن از افراد با نفوذ دیگر در دانشکده نظامی سلطنتی وولویچ پذیرفته شد. سپس
در جنگ هفت ساله انگلستان با فرانسه شرکت کرد تا تجربه کسب نماید. هوسپ امین با هوش و شجاع با رشادت های خود استعدادش را نمایان کرد. هدف وی شروع پیکار برای آزادی ارمنستان بود. با این اهداف امین در سال ۱۷۵۸ م. (۱۱۳۷ خ) با نخست وزیر وقت انگلستان، ویلیام کاوندیش بنتینک پورتلند دیدار و مذاکره کرده و هدف خود را توضیح داد. اما متأسفانه مورد استقبال نخست وزیر واقع نشد. امین در سال ۱۷۶۰ م. (۱۱۳۹ خ) برای رسیدن به اهداف و ادای احترام به مرکز دینی اچمیادزین به ارمنستان سفر کرد و از آنجا به لندن و سپس به مسکو رفت؛ ولی نتیجه امیدوار کننده ای به دست نیاورد که او را به اهدافش نزدیک کند. وی در بهار سال ۱۷۶۳ م. (۱۱۴۲ خ) با عده ای از همرزمان خود به گرجستان رفته و در تفلیس با ، پادشاه گرجستان دیدار می کند و هدف خود را با او در میان گذاشت؛ که این امر نه تنها مورد قبول واقع نشد بلکه دستور اخراج او از گرجستان را نیز در پی داشت. امین در سال ۱۷۶۶ م. (۱۱۴۵ خ) عازم قره باغ شد. سپس یک سال بعد مجدداً به گرجستان بازگشت ولی توسط هراکلیوس دوم مجدداً از گرجستان اخراج شد. از آن پس به هند رفته و بعد از چند تجربه ناموفق در راستای اهدافش در سال ۱۷