Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آن یک پرچم پرتغال برای برافراشتن سپرده شد. سرانجام خور فکان نیز اقدام به مقاومت کرد، اما تسخیر شد. در خور فکان، پرتغالی ها یکی از سه حاکم شهر را به اسارت گرفتند و نزد آلبوکرکی بردند. او با بیان سخنان مؤدبانه، ادعا کرد که پرتغالی ها «از ارتش اسکندر مقدونی پایین تر نیستند». هنگامی که از او سؤال شد که او چطور راجع به اسکندر می داند، آن مرد به آلبوکرک کتابی به زبان فارسی درباره زندگی اسکندر نوشته شده بود، نشان داد . به احتمال زیاد، این اسکندر نامه معروف نظامی گنجوی بوده است که آلبوکرکی ارزش آن را «بیش از هر چیز» می دانست. بدین ترتیب پرتغالی ها عمان را اشغال کردند. نخستین حمله به هرمز، ۱۵۰۷. در اواخر غروب ۲۶ سپتامبر ۱۵۰۷، ناوگان پرتغالی به بندر هرمز نزدیک شد . خبر فتح عمان توسط پرتغالی ها باعث دلواپسی قابل توجهی در هرمز شده بود و شایعاتی منتشر شده بود که پرتغالی ها حتی آدمخوار هستند.احتمالاً به همین دلیل، هیچ فرستاده ای از آلبوکرک مورد استقبال قرار نگرفت. در چنین وضعی، او ناخدای بزرگترین کشتی در بندر -یک کشتی بازرگانی-را به کشتی خود احضار کرد تا به عنوان فرستاده نیاتش به حاکم هرمز انتقال دهد. او اعلام کرد که به فر
مان مانوئل پادشاه پرتغال آمده است تا هرمز را تحت الحمایه خود درآورد. او به شهر این فرصت را داد که بدون خونریزی تسلیم شود. هرمز در آن زمان نه توسط حاکم جوان دوازده ساله خود به نام سیف الدین ، بلکه توسط وزیر او اداره می شد که بنظر می رسید این ناوگان نسبتاً کوچک او را نمی ترساند و قصد مقاومت دارد. نبرد. پرتغالی ها توسط حدود ۵۰ کشتی بازرگانی مسلح در سمت خشکی و چیزی بین ۱۲۰ تا ۲۰۰ کشتی سبک در سمت دریا محاصره شدند. آلبوکرک هیچ تلاشی برای فرار از این محاصره انجام نداد. او در عوض از تعداد بیش از حد کشتی های دشمن استفاده کرد تا از توپخانه موثرتر بهره ببرد. هنگامی که مذاکرات صبح روز بعد به پایان رسید، ناوگان پرتغال آتش گشودند.آتش بین ناوگان حاکم هرمز و پرتغالی ها رد و بدل شد که مزیت آشکاری برای پرتغالی ها داشت زیرا ابرهای بزرگی از دود در اطراف کشتی ها شکل گرفت که دید را به شدت مختل کرد. از سواحل، ساکنان هرمز و حاکم، نبرد را با دقت مشاهده می کردند. برخی نیز توسط گلوله های توپ سرگردان کشته و پراکنده می شدند. کشتی های کوچک هرمزی که تعداد زیادی کمان دار ایرانی را حمل می کردند، برای حمله دسته جمعی به ناوگان پرتغالی مانور دا
دند. در این مرحله، پرتغالی ها به دلیل کمبود پرسنل، مشکلاتی را تجربه کردند، اما گروه فشرده کشتی های کوچک ایرانی، هدف ایده آلی برای توپچی های پرتغالی شد: حدود ده ها کشتی غرق شدند و بسیاری دیگر از کار افتادند . با ایجاد سردرگمی و ناهماهنگی در میان هرمزی ها، پرتغالی ها تهاجمی را شروع کردند و یکی پس از دیگری اکثر کشتی ها را به تصرف خود درآوردند یا سوزاندند. سرانجام پرتغالی ها در کنار کارگاه کشتی سازی آمدند و شروع به آتش زدن حومه هرمز کردند.وزیر از ترس حمله خونین پرتغالی ها پرچم سفیدی را بر فراز قصر برافراشت و تسلیم شدن را اعلام کرد. آلبوکرک با بیش از ۵۰۰ نفر و شش کشتی در حال پوسیدگی، قدرتمندترین نیروی دریایی خلیج فارس در آن زمان را شکست داد. پس از مذاکرات طولانی، در ۱۰ اکتبر، آفونسو دو آلبوکرک با حاکم هرمز ،سیف الدین و وزیر او ملاقات کرد تا پیمان نامه را امضا کنند: این پیمان شامل خراجی به ارزش ۱۵۰۰۰ اشرفی (سکه ایرانی)، معافیت پرتغالی ها از پرداخت مالیات های بازرگانی، و حق برپایی دژ پرتغالی در جزیره ، در ازای اجازه دادن به حاکم هرمز برای حفظ قدرت خود تحت لوای پرتغالی ها و به علاوه پس دادن کشتی های بازرگانی تسخیر شد
ه بود. آلبوکرکی به سربازان خود دستور داد که قلعه را در شمالی ترین نقطه جزیره برپا کنند. با این حال، ساخت دژ در اقلیم سخت هرمز، شکایات و اختلاف نظرهای جدی را در میان پرتغالی ها به ویژه ناخداهای پرتغالی برانگیخت، که تصمیم آلبوکرکی برای ماندن در هرمز را به چالش کشیدند. سرانجام، در ماه دسامبر، چهار ملوان پرتغالی نزد وزیر رفتند و او را از تعداد اندک پرتغالی ها و مخالفت در میان صفوف خود مطلع کردند. آلبوکرک با درک خطر این شرایط، همه افراد خود را از دژ نیمه کاره به کشتی ها فراخواند و هرمز را در محاصره قرار داد، به این امید که کمبود آب در جزیره، وزیر را مجبور کند که خائنین را تسلیم کند. با این حال، پرتغالی ها نیز مجبور بودند برای یافتن آب شیرین سفرهای طولانی را به جزیره قشم یا لارک انجام دهند.سرانجام، در پایان ژانویه ۱۵۰۸، سه تن از ناخداهای های آلبوکرکی - آفونسو لوپس دا کوستا، آنتونیو دو کامپو، و مانوئل تلس - با کشتی های خود به کوچین، در هند رفتند. آلبوکرکی با درک ضعف موقعیت خود در ۸ فوریه از هرمز خارج شد و به سقطرا بازگشت و به راهزنی و غارت کشتی های بازرگانی و بنادر پرداخت و عهد کرد که ریش خود را تا زمانی که هرمز را
تسخیر نکند، کوتاه نکند. تصاحب هرمز در سال ۱۵۱۵. در ۴ نوامبر ۱۵۰۹، آلبوکرک جانشین دام فرانسیسکو دی آلمیدا به عنوان فرماندار مستعمرات پرتغال در هندوستان شد. قبل از بازگشت به هرمز، او به فتح سرزمین ها در هند مشغول شد اما هرگز از جمع آوری اطلاعات در مورد هرمز و حتی مبادله سفیران یا مکاتبه با وزیرهای آن دست نکشید. در واقع، درگیری های داخلی مهمی در حکومت هرمز بین سال های ۱۵۰۷ و ۱۵۱۵ رخ داده بود که آلبوکرکی را به حرکت در اسرع وقت برانگیخت. بنابراین، آلبوکرکی ناوگانی متشکل از ۲۷ کشتی، ۱۵۰۰ پرتغالی و ۷۰۰ مالاباری در هند آماده کرد و در مارس ۱۵۱۵، پرتغالی ها بار دیگر با صدای شیپورها و گلوله توپخانه در هرمز لنگر انداختند. اینبار حاکم هرمز به پرتغالی ها اجازه داد تا نیروهای خود را در جزیره پیاده کند و رسماً هرمز را بدون خونریزی تصاحب کنند، و به این ترتیب، سرانجام پرچم پرتغال بر فراز جزیره برافراشته شد. حکومت پرتغالی ها در هرمز. در هرمز، آلبوکرک حکومت غیرمستقیم را پذیرفت: حاکم محلی اجازه داشت بر قلمرو خود به عنوان دست نشانده پرتغال حکومت کند، اما خلع سلاح بود و پرتغالی ها کنترل نظامی را در دست داشتند .خراج سالانه ۱۵۰۰۰ اشر
فی گرفته شد و آلبوکرکی خراج معوقه را دریافت کرد: ۱۲۰۰۰۰ اشرفی.در طول قرن شانزدهم، این خراج به تدریج افزایش یافت. حضور نیروهای پرتغالی در هرمز باعث شد تا بازرگانی در خلیج فارس امن تر شود.حاکمان بصره، بحرین، لار و والیان پارسی همسایه، سفیرانی را به نزد آلبوکرکی اعزام کردند و به دنبال روابط دوستانه بودند. هر زمان که آلبوکرک به خیابان ها می رفت، جمعیت زیادی جمع می شد تا شاهد حضور او باشند و نقاشان به هرمز فرستاده می شدند تا پرتره او را بگیرند. از آنجایی که بازرگانی دریایی بین هند و خاورمیانه از هرمز می گذشت، درآمد های هنگفتی برای پرتغالی ها از طریق مالیات بازرگانی عاید می شد . با تأمین امنیت هرمز، آلبوکرکی بازرگانی اسب جنگی را از ایران و عربستان به هند تحت کنترل در آورد . از میان تمام دارایی های پرتغالی ها در مشرق زمین، هرمز منبع درآمدی حیاتی برای مستعمرات پرتغالی در هند بود. در سال ۱۵۲۱، حاکم بحرین قیام کرد و از پرداخت خراج خودداری کرد. سپس بحرین توسط آنتونیو کوریا با حمایت نیروهای هرمزی تسخیر شد. در اواخر همان سال، خود شهر هرمز علیه پرتغالی ها قیام کرد، اما سرکوب شد. در سال ۱۵۲۳، سوهار در عمان شورش کرد، اما سرک
وب شد، در حالی که مسقط و قلهات نیز در سال ۱۵۲۶ شورش کردند اما به همین ترتیب سرکوب شدند. در سال ۱۵۵۲ کشتی های عثمانی به فرماندهی پیری ریس به پرتغالی ها حمله کردند. خلیج فارس در طول دهه ۱۵۵۰ شاهد رقابت شدید بین ترک های عثمانی و پرتغالی ها بود. ناوگان پرتغالی و عثمانی در سال ۱۵۵۳ در نبرد تنگه هرمز و در سال ۱۵۵۴ در نبرد دریای عمان با هم درگیر شدند و عثمانی ها در این دومی کاملاً نابود شدند. در سال ۱۵۵۹، عثمانی ها آخرین تلاش خود را برای تصرف بحرین انجام دادند، اما ناکام ماندند. هرمز تا زمان باز پس گیری به دست نیروهای ایرانی و انگلیسی در سال ۱۶۲۲ ، مستعمره پرتغال باقی ماند.
بوکیم وودبین (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به صخره، آزادراه، یادآوری کامل، ری، شیطان، زندگی، ریدیک، کروکلین و جسپر، تگزاس، میزبان، ضربه بزرگ، ۳۰۰۰ مایل به گریسلند، "بن بست"، "این خشم است"، "پول کثیف"، ""، "غزل جیسون"، "ادموند" و "نجات گریس" اشاره کرد.
نوشتار زیر نگاهی کلی به ایالت واشینگتن می باشد. واشینگتن ایالتی در شمال غرب ایالات متحده می باشد که پس از جورج واشینگتن نخستین رئیس جمهور این ایالت بدین نام درآمد. واشینگتن در ۱۸۴۶ از سرزمین اورگان تحت استعمار بریتانیا تأسیس شد.
کارولین سلیه (؛ زادهٔ ۸ اوت ۱۹۴۵) بازیگر اهل فرانسه است. او بازیگر فیلم هایی همچون "جشن غیرمنتظره" بوده است. سلیه برنده جایزه سزار بهترین بازیگر نقش مکمل زن در سال ۱۹۸۶ شده است. از دیگر فیلم های معروف او می توان به بازی در "سال عروس دریایی" و "" اشاره کرد.
تپه باستانی نظام آباد با قدمتی تاریخی - اسلامی به شمارهٔ ثبت ۱۰۸۰۳ در تاریخ ۱۳۸۲/۱۱/۰۲ به ثبت آثار ملی ایران رسید. این تپه در شهرستان اسلامشهر، بخش مرکزی، ۱/۵ کیلومتری جنوب شرقی روستای نظام آباد قرار دارد.
آلفرد سانتل (؛ ۱۴ سپتامبر ۱۸۹۵ – ۱۹ ژوئن ۱۹۸۱) کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی کارگردان فیلم هایی همچون "پالی هنرمند سیرک"، "بابا لنگ دراز"، "شوگرل" و "جک لندن" بوده است. درگذشت. سانتل در ۱۹ ژوئن ۱۹۸۱ در سالیناس کالیفرنیا درگذشت.
زوئی تامرلیس لوند (؛ – ) یک هنرپیشه و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بازیگر فیلم هایی همچون "جلوه های ویژه"، "میس ۴۵" و "ستوان بد" بوده است.
کابوس کرکس ها فیلم مستندی دربارهٔ تاریخچه فناوری پهپاد و توانمندی دفاعی ایران در حوزه هواپیماهای بدون سرنشین است. موضوع. در این مستند پاسخ ایران در برابر حمله احتمالی اسراییل شبیه سازی شده است. در این مستند یکی از سناریوهای ایران برای پاسخ به گزینهٔ حملهٔ نظامی ایران به تصویر کشیده است. در این مستند انواع پهپادهای ساخته شده در ایران از جمله مهاجر، مهاجر۴، کرار، ابابیل۱، ابابیل ۲ به تصویر کشیده شده است. نمایش. این مستند در ۱۵ بهمن ۱۳۹۲ نمایش داده شد. نمایش این مستند با واکنش رسانه های صهیونیستی روبرو شد.
رَزان جَمّال () هنرپیشه لبنانی است که از سال ۲۰۱۰ فعالیت هنری انجام می دهد. گزیده فیلم شناسی. در فیلم هایی همچون "به من نگو پسر دیوانه بود"، "قدم زدن میان قبرها" و "جن" بازی کرده است. همچنین او قرار است نقش شخصیت لیتا هال را در مجموعهٔ تلویزیونی رسانهٔ جاری نتفلیکس تحت عنوان "سندمن" (۲۰۲۲) ایفا کند.
جیمز نیلسون (؛ ۱ اکتبر ۱۹۰۹ - ۹ دسامبر ۱۹۷۹) یک کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی کارگردان فیلم هایی همچون جنتل جاینت بوده است.
آدام بهالا لاو (؛ زادهٔ ) یک کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است وی کارگردان فیلم هایی همچون جنگ افزار بوده است.
عثمان خالدی شناخته شده با نام هنری عثمان هورامی (به کردی:عوسمان هه ورامی) خواننده مشهور هورامان و استاد آواز سیاوچمانه است. زندگی. عثمان خالدی در سال ۱۳۱۴ خورشیدی در روستای کیمنه از توابع شهرستان پاوه چشم به جهان گشود. از همان دوران نوجوانی علاقهٔ خاصی به خواندن آوازهای هورامی داشت. پدر، مادر و همچنین عموهایش از خواننده های مشهور آن زمان در کردستان بودند. عثمان خالدی از سال ۱۹۶۵ میلادی با اجرا و انتشار نخستین ترانه خود در رادیو کردی کرمانشاه به طور گسترده و با نام هنری عثمان هورامی شناخته شد؛ و پس از آن در شهرهای مختلف کردستان همچون سنندج، سقز، کرکوک و حلبچه به هنرنمایی پرداخت. از تعداد آثاری که عثمان هورامی برجای گذاشته، آمار دقیقی در دسترس نیست، اما گفته می شود که نزدیک به۱۷۰۰ کاست از او ضبط شده است. عثمان هورامی تا اواخر دههٔ ۸۰ میلادی به خوانندگی مشغول بود تا اینکه دچار عارضه حنجره شد و دیگر نتوانست به خوانندگی ادامه دهد. عثمان هورامی اکنون ۸۸ سال سن دارد و در شهر مریوان زندگی می کند.
نیکامرغ ها یا پیروزمرغ ها نام یک سرده از تیره بلبلان است.
بوبرهای آفریقایی نام یک سرده از تیره خرمابلبلان است. گونه ها. این سرده شامل ۱۲ گونه است:
بوبرهای ریش دار نام یک سرده از تیره خرمابلبلان است.
بوبرهای ریش کوتاه نام یک سرده از تیره خرمابلبلان است.
برگ دوست گلوزرد نام یک گونه از سرده بوبرهای رنگین است.
بلبل قهوه ای شمالی نام یک گونه از سرده بوبرهای اصلی است.
بلبل قهوه ای زمینی نام یک گونه از سرده بوبرهای اصلی است.
بوبر رگه زرد نام یک گونه از سرده بوبرهای اصلی است.
بوبر ریز جلگه ای یا بوبر ریز دشتی نام یک گونه از سرده بوبرهای اصلی است.
بوبر گونه نواری نام یک گونه از سرده بوبرهای آفریقایی است.
بوبر دشتی یا بوبر جلگه ای نام یک گونه از سرده بوبرهای پهن است.
بوبر سبیل زرد نام یک گونه از سرده بوبرهای پهن است.
بوبر نوک باریک نام یک گونه از تیره خرمابلبلان است.
بوبر شوستد نام یک گونه از سرده بوبرهای ریش کوتاه است.
بوبر عسل یاب نام یک گونه از سرده بوبرهای ریش کوتاه است.
بوبر شکم زرد نام یک گونه از سرده بوبرهای رنگین است.
بوبر گردن زرد نام یک گونه از سرده بوبرهای رنگین است.
بوبر ریش زرد نام یک گونه از سرده بوبرهای موبلند است.
بوبر دم سرخ نام یک گونه از سرده بوبرهای موبلند است.
بوبر ریش سفید نام یک گونه از سرده بوبرهای موبلند است.
بوبر ریش دار غربی نام یک گونه از سرده بوبرهای موبلند است.
بوبر ریش دار شرقی نام یک گونه از سرده بوبرهای موبلند است.
بعثیسم یا بعث گرایی ، به ایدئولوژی حزب بعث گفته می شود که مشوق پان عربیسم و ایجاد کشور واحد عربی است. به طور خلاصه، بعثیسم بر روی دو آرمان سوسیالیسم و ملی گرایی عربی تکیه دارد. گفتمان بعثیسم از درون بحرانی عمیق در جهان عرب پدید آمد که «چندپارگی اعراب»، «تسلط امپریالیسم اروپایی» و «فشار استبداد داخلی» سه ضلع این بحران را تشکیل می دادند. در چنین شرایطی، منطقی به نظر می رسید که حزب بعث گفتمان خود را پیرامون سه اصل اساسی «وحدت، آزادی، سوسیالیسم» (الوحده، الحریه، الاشتراکیه) طرح ریزی کند. پس از انشقاق در حزب بعث، بعثیسم عراقی و سوری از هم فاصله گرفتند و پس از سرنگونی رژیم صدام در عراق و جنگ داخلی سوریه، این حزب در ضعیف ترین حالت خود قرار گرفت و درنهایت، پس از سقوط رژیم اسد در سوریه، این ایدئولوژی سیاسی به تاریخ سپرده شد. با سرنگونی رژیم صدام، برخی از بعثی های عراقی با گروه های تندرو و سلفی داخل عراق، هم پیمان شدند. اسناد به دست آمده از داعش نشان می دهد مغز متفکّر و اجرایی تصرف موصل، تکریت و دیگر شهرها برخی افسران پیشین ارتش بعثی عراق بودند. گفتمان بعثیسم. گفتمان بعثیسم بر سه اصل «وحدت عربی، آزادی و سوسیالیسم» استو
ار بود: بعثیسم و اسلام. تسلط اندیشه های میشل عفلق که یک مسیحی ارتدوکس بود و رواج ملی گرایی و سوسیالیسم به عنوان «ایدئولوژی زمان» مانع از آن شد که هرگز اسلام به عنوان نقطهٔ مرکزی بعثیسم مطرح شود. به طور کل، دیدگاه بعثیسم نسبت به حکومت، دیدگاهی سکولار است و استفادهٔ افرادی چون صدام حسین از امتیاز اسلام، بیشتر استفاده ای ابزاری به منظور همراه کردن بیشتر اعراب است. در چنین گفتمانی، اسلام به عنوان امتیاز عرب بر غیرعرب تلقی می شود. از این منظر، اسلام یک جنبش عربی بود که مفهوم آن عبارت بود از تجدید حیات و تکامل عربیسم. در یک کلام، در ایدئولوژی بعث اسلام یک پدیدهٔ تمدّن عربی است.
قوه حاسه، یکی از قوای معرفت شناختی در فلسفه اسلامی است. حاسه، به معنای قوه یا عضوی است که ادراک حسی به وسیلهٔ آن صورت می گیرد. در اصطلاح عمل حاسه همان ادارکی است که از طریق حواس ظاهری یا باطنی صورت می گیرد. اصطلاح شناسی. احساس یکی از انواع ادارک و از افعال نفس است. احساس دو نوع دارد: یکی احساس ظاهری که پنج قسم است و دیگری احساس باطنی. حس ظاهری یا بیرونی، ادارک شی جزئی حاضر نزد ادارک کننده یا مدرِک است که در این نوع ادارک، اوصاف و عوارضی مانند کم و کیف و وضع و مکان و غیره وجود دارد. گفته می شود که در ادراک حسی وجود سه چیز ضروری است: اول حضور شی مادی، دوم همراه بودن آن شی با اعراض تشخص دهنده و سوم جزئی بودن ادارک شی یا مدرَک است. تصور جزئی عبارت از صورت ساده ای از اشیاء است که در اثر ارتباط یکی از حواس پنجگانه با واقعیت های خارجی حاصل می شود. مثلاً وقتی که انسان چشم هایش را باز می کند و منظره ای را تماشا می کند، تصویری از آن مناظر در ذهنش ایجاد می شود یا این که در حالیکه کسی صحبت می کند و صدای او به گوش می رسد، شنیدن پدید می آید. باقی ماندن این گونه از تصورات به بقای ارتباط با خارج بستگی دارد. تاریخچه. قوه حاسه
در تاریخ فلسفه ارتباط نزدیکی با مذهب اصالت تجربه و سوفسطائیان دارد. بر اساس مذهب اصالت تحربه حسی، منشأ و خاستگاه معلومات چیزی جز حس و حواس نیست. سوفسطائیان از این نظریه در یونان باستان دفاع کردند و اپیکورس، فیلسوفی بود که از این دیدگاه به صورت فلسفی دفاع کرد. در قرن پنجم پیش از میلاد سوفسطائیانی همچون پروتاگوراس و گرگیاس، سعی داستند تا اثبات کنند که مدار معلومات بشری تنها بر نمودهای متغیر حسی است و نتیجه می گرفتند که رسیدن به قضایایی که برای همه کس دارای اعتبار حقیقی و ثابت باشد اصلاً ممکن نیست؛ بنابراین پروتاگوراس، حقیقت و بطلان را تابع اعتقاد هر کس می دانست و اعتقاد داشت که: «اشیاء آن گونه که به نظر من می آیند برای من همان گونه هستند و آن گونه که بنظر تو می آیند برای تو همان طور هستند. اپیکورس تجدید کننده قول سوفسطائیان بود و می گفت که هر مفومی منشأ آن احساس است یا بهتر بگوییم هر مفهومی خود عین احساس است. در قرون وسطی توماس اکویینی برخلاف این رشد که حس را امری متمایز در میان انسان ها می دانست و در مقابل عقل را امری واحد می دانست، بر این باور بود که قوهٔ عاقله هم مانند قوه حاسه مخصوص بهر یک از ما می باشد. د
ر دوره جدید جان لاک در کتابش همهٔ معلومات را ناشی از تجربهٔ حسی می شمرد. بدنبال وی دیوید هیوم انگلیسی سعی کرد تا رابطه مغاهیم و مدرکات حسی را نشان دهد. همچنین فیلسوف فرانسوی کندیاک در کتابی بنام «طرح نامهٔ احساسات»، به این مطلب تصریح کرد که منشأ مفاهیم کلی جز صرف حس ظاهر نیست. ادراک حسی. مباحثی که متفکران مسلمان تحت عنوان قوه حاسه و حس و ادایک حسی مطرح کرده اند می توان به چند قسمت تقسیم کرد که شامل چیستی حس و احساس، اقسام حواس و ادارک حسی، نحوه کارکرد هر یک از حواس، ویژگی های ادارک حسی و نقش حواس در روند شناخت می شوند. چیستی احساس. در معرفت، احساس یکی از چهار مرتبه ادراک در کنار تعقل، توهم و تخیل است. ادارک حسانی به شی موجود حاضر در اینجا و اکنون تعلق می گیرد. در ادارک حسی، حضور ماده نزد اعضای حسی و همراه بودن آن با عوارض تشخص دهنده شرط است. ادراک جسی سه رکن دارد. نخست همان امر محسوس، دوم قوه حاسه یا حس کننده و سوم احساس است که همان عمل قوه یا عضو حسی یا تأثر آن از شی محسوس است. محسوسات که از جمله تصورات بدیهی شمرده می شوند، مفاهیم و تصوراتی هستند که از راه حواس پنجگانه پیدا می شوند. این گونه از تصورات نیازمن
د فکر و رویه و طی کردن مراحل آن نیستند. ابن سینا همانند ارسطو معتقد است که در احساس، صورت محسوسات وارد نفس می شوند ولی فاقد مادهٔ خارجی هستند و از این نظر حس شبیه خیال است. می توان گفت که در نظر این سینا محسوس همان چیزی است که صورت اش به آلت حسی داده می شود و در آن نقش می بندد و قوه حاسه آن را ادراک می کند. در ادارک حواس ظاهری جهار مؤلفه وجود دارد که عبارتند از: محسوس خارجی، انفعال یا تأثر حسانی، واسطهٔ تأثیر محسوس در عضو حسی مانند هوا و نور، لذت و الم که هر جا احساس باشد آن دو نیز هستند. این سینا محسوسات مدرک بالذات را به دو قسم تقسیم کرده است که عبارتند از محسوساتی که تنها به یک اختصاص دارند و محسوساتی که مشترک بین چند حس هستند. از دستهٔ اول می توان به صوت برای قوه حاسه گوش یا سامعه و رنگ را برای چشم اشاره کرد. ابن سینا بیان می کند که صورت های حسی پس از این که به وسیله قوای حسی ادراک می شوند به قوه تمرکز بخش احساسات داده می شوندو ادراک حسی در واقع عمل حس مشترک است. در نگاهی دیگر اخوان الصفا در رسائل شان، بیان می کردند که همهٔ حواس پنج گانهٔ ظاهری، قوای حسی واحد و یگانه ای دارند. در احساس، مزاج حواس در نتیجه
رابطهٔ مستقیم با متعلق ادراک تغییر می کند و این تغییر با شعور و آگاهی قوای حاسه به آن تغییرات همراه است. نزد ملاصدرای شیرازی «احساس»، درک کردن امری مادّی است که نزد ادراک کننده با همان ویژگی ها و خصوصیات محسوسش نظیر زمان و مکان و وضع و کیف و کم و غیر آن حاضر شده باشداما آنچه نزد ادراک کننده حاضر می شود، صورتی از آن شیء محسوس است نه این که خود آن شی باشد؛ زیرا بدون آنکه در احساس کننده اثری از محسوس پیدا شود، حالت بالقوّه احساس کننده به حالت بالفعل تبدیل نخواهد شد، و باید اثری که از محسوس برای احساس کننده حاصل می شود، با احساس کننده تناسب داشته باشد و از نظر نوع وجود همسان باشند؛ زیرا اگر اثر محسوس متناسب با احساس کننده نباشد، احساس حاصل نخواهد شد؛ بنابراین باید آنچه در حسّ حاصل می شود صورتی باشد مجرّد از مادّه، لکن تجرّدی که در اینجا به وسیله حسّ صورت می گیرد تجرّد کامل نیست. مقایسه حواس پنجگانه. ابن سینا و ملاصدرا معتقدند که گرچه ادراک بینایی در میان حواس ظاهری از همه اشرف و بالاتر است اما ادراک لمسی برای حیوانات زنده مهم تر و لازم تر است.. پس از لامسه، قوه چشایی اهمیت دارد زیرا دفع ضرر و جلب منفعت لازمه زند
ه ماندن حیوان است. سهروردی در مقابل، مسموعات و شنیدنی ها را برتر از دیدنی ها می داند و این برتری را از جهت لطافت و تکامل از کمال حسی به کمال معنوی می داند. کندی معتقد است که معرفتی که از طریق قوای حاسه بدست می آید کمترین ارزش معرفتی را دارد چون آلتی که حس می کند در معرض قوه و ضعف از داخل و خارج است. از نظر کندی، حاسه، صورت هایی را که در قوه مصوره جمع می شود را ثبت می کند. کندی میان قوای حاسه و مصوره تفاوت می گذارد. از نظر ملاصدرا قوای حسی در فرایند ادراک شرط لازم هستند اما شرط کافی نیستند و تنها در ادراک دخالت دارند. از نظر ابن سینا، قوهٔ حاسه یا حسی قوه ای است که به وسیله اعضای جسمانی، جزئیات را درک می کند و تابع نفس حیوانی است که مبتنی بر جسم است. می توان نتیجه گرفت که درک جزبیات موجود در خارج و نیز حفظ و تصرف در آن ها و هم چنین درک معانی جزییه، توسط قوای حاسه صورت می گیرد. اعضای حسی که شامل حواس ظاهری و باطنی اند وظیفه ادراک های حسی را بر عهده دارند. از نظر ابن سینا وظایفی که به حواس باطنی نسبت داده می شود جزو وظایف حسی محسوب می شود در حالیکه بر اساس علوم جدید مانند مغز و اعصاب، این ادراکات مربوط به مغز و
عقل است. قوای باطنی. حس علاوه بر این که قوای ظاهری را شامل می شود شامل قوای باطنی نیز هست. در فلسفه اسلامی حس شامل قوای باطنی همچون قوه متصرفه، حس مشترک، خیال و حافظه است. برخی از متکلمان به این نوع تفسیر خرده گرفته اند. متکلمان قوای باطنی را معین و یاریگر ادارک می دانند و آن ها را از قبیل ادارک حسی نمی دانند. اختلاف در تعداد حواس ظاهری. در این که تعداد قوای ظاهری حسی چه تعدادی است میان حکیمان و فیلسوفان اختلاف وجود دارد چنان که برخی آن را پنج تا و برخی هشت تا دانسته اند. اختلاف از این جهت است که برخی لامسه را چهار نوع شمرده اند. اختلاف در کارکرد قوا. برخی مانند معتزله معتقدند که کار هر یک از قوای حسی کار خاصی است که فقط اختصاص بدان دارد در حالیکه برخی از اهل سنت قائل به جواز شده اند و گفته اند که ممکن است یک حس مانند چشایی دو نوع ادراک داشه باشد که بر اساس قدرت خداوند ظهور چنین چیزی محال نیست جنان که ممکن است قوهٔ دیداری، اصوات را هم درک کند. برخی مانند ابن سینا قوای چشایی را قوه ای واحد دانسته اند در حالیکه دیگران آن را چند قوه دانسته اند. اختلاف دیگری که وجود دارد دربارهٔ این مسئله است که ادارک کننده واقعی
صورت های حسی نفس انسان است یا آلات حسی؟ به بیان دیگر صورت های جزئی را نفس ادراک می کند یا قوای حسی. گروهی معنقدند که ادارک کننده حقیقی همان نفس ناطقه است گرچه که نفس این ادراک را از طریق ابزار حسی انجام می دهد. گروهی دیگر اعتقاد دارند نغس صورت های کلی را ادراک می کند و صورت های جزئی را قوای حسی ادراک می کنند. اختلاف دیگری که در ادراک حسی وجود دارد در زمینه ادراک بینایی است که سه نظریه در آن وجوددارد. برخی مانند ابن سینا ادراک بینایی را عبارت از شکل گیری صورت جسم در جلیدیه چشم از طریق جسمی شفاف می دانند که نور در آن دخالت دارد. این گرده به اصحاب شبه نام بردارند. در مقابل شیخ اشراق معتقد بود که دیدن از طریق مقابله شی نورانی با چشم صورت می گیرد. خواجه نصیر بتبع افلاطون ادراک دیداری را از قبیل خروج شعاعی از چشم می داند که بر شی مریی می افتد. نظریه داده حسی. بر اساس اصل فاکتور عام و اصل پدیداری و نیز چند مقدمه دیگر، در تجربه های دیداری که از جمله ادراکات حسی اند ما اشیای غیر فیزیکی را حس می کنیم که امروز بدان داده حسی می گویند. نظریه های قیدی. نظریه های قیدی اصل فاکتور عام را حغظ می کنند اما اصل پدیداری و اصل باز
نمودی را انکار می کنند. قید گرایان، استمداد و توسل به متعلقات اعمال حسی را برای تبیین آنچه نزد فاعل شناسا هست کنار می گذارند و در عوض بر شیوه های حاسه تأکید می کنند. نظریه های اکتساب باور. این نظریه بیان می کنند که تجربه دیداری و بصری چیزی جز اکتساب یا بدست آوردن باور نیست. به بیان دیگر همان دلیلی که ما دارای فرایندهای ادراکی هستیم قرار است ما را قادر سازد تا معرفت و شناختی دربارهٔ محیطی که در آن بسر می بریم برای ما فراهم آورد. این نظریه توسط آرمسترانگ حمایت می شود. نظریه های التفاتی. در این نوع نظریه ها دربارهٔ ادراک حسی، اصل بازنمودی مورد پذیرش قرار می گیرد و تجربهٔ دیداری به عنوان نوعی از برداشت گزاره ای تبیین می شود که در آن فاعل شناسا، برداشت های حسی اش را بسوی یک محتوای التفاتی در نظر می گیرد. در بازنمود گرایی که یکی از انواع نظریه های التفاتی است، تجربه دیداری به وسیلهٔ محتوای اش معین می شود.
شوری () به معنای شوربودن یا وجود نمک محلول در پهنه های آبی است. شوری آب عامل مهمی در تعیین ویژگی های شیمیایی آب های طبیعی و فرایندهای زیستی آن است. شوری متغیری ترمودینامیکی است که همراه با دما و فشار ویژگی های فیزیکی آب مانند چگالی و ظرفیت گرمایی را تعیین می کند. خط کانتوری بر روی نقشه که نقاط دارای شوری یکسان را به هم وصل می کند، خط هم شوری نامیده می شود. تعریف. مفهوم وجود شوری در رودها، دریاچه ها و اقیانوس ساده است اما تعریف و اندازه گیری دقیق این مفهوم از نظر فنی و علمی چالش برانگیز می باشد. به صورت مفهومی شوری عبارت است از مقدار نمک های محلول در آب. این نمک ها از ترکیباتی مانند سدیم کلرید، منیزیم سولفات، پتاسیم نیترات و جوش شیرین تشکیل شده که در یون ها حل می شوند. مادهٔ حل شده به ماده ای گفته می شود که می تواند از یک فیلتر بسیار ریز بگذرد. قطر روزنه های این فیلتر را پیش تر ۰٫۴۵ میکرومتر و امروزه ۰٫۲ میکرومتر در نظر می گیرند. شوری را می توان به صورت شکلی از کسر جرمی نیز بیان کرد، یعنی جرم مادهٔ حل شده در واحد جرم محلول. معمولاً میانگین شوری آب اقیانوس های کره زمین حدود ۳۵ گرم نمک به ازای هر کیلوگرم از آب د
ریا است، گرچه این مقدار در نزدیکی سواحلی که رودها به دریا می ریزد، کمتر است. میزان شوری رودها و دریاچه ها ممکن است بسیار متفاوت و از ۰٫۰۱ گرم در لیتر تا چند گرم در لیتر باشد، گرچه در برخی نقاط مقادیر بالاتر شوری نیز یافت می شود. میزان شوری دریای مرده بیش از ۲۰۰ گرم در هر لیتر است.
ادوین کرو (؛ ۵ مارس ۱۸۸۳–۲۲ ژانویه ۱۹۴۰) یک هنرپیشه، فیلم نامه نویس، تهیه کننده و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. ادوین کرو درحالی که ۵۷سال سن داشت،درگذشت. وی کارگردان فیلم هایی همچون جوانا بوده است.
ماریو ایمپرولی (؛ ۲۴ ژوئن ۱۹۳۱ - ۲۴ دسامبر ۱۹۷۷) کارگردان، فیلم نامه نویس، تهیه کننده فیلم و روزنامه نگار اهل ایتالیا بود. وی کارگردان فیلم هایی همچون "مونیکا"، "خاله های دل انگیز"، "شلوار آبی" و "چونان سگ های هار" اشاره کرد.