Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یی مایک کوستانزا، رایان سیتاوسکی عضو گروه شد. آلبوم موجودات و تغییر اعضای گروه (۲۰۰۹–۲۰۱۱). بعد از انتشار مینی آلبوم When Love Met Destruction، فرنک پولومبو گروه را ترک کرد. ریکی هارِر در اکتبر سال ۲۰۰۹ به عنوان بیسیسته جدید به گروه پیوست. وی از واشینگتن به اسکرانتون برای عضویت در این گروه مهاجرت کرد. چند ماه بعد گروه شروع به ضبط آلبوم اول خود به اسم «موجودات» (Creatures) کرد. آلبوم «موجودات» در ۱۲ اکتبر سال ۲۰۱۰ توسط فیِرلِس ریکوردز منتشر شد و رتبه ۱۷۵ در بیلبورد تاپ ۲۰۰، رتبه ۶ در Heatseekers را به خود اختصاص داد. در چهارشنبه، ۴ می سال ۲۰۱۱، توماس ژوزف «تی جی» بِل از گروه اخراج شد. بِل اعلام کرد که این یک تصمیم گروهی بوده است اما گروه اعلام کرد که بِل برنامه تور موشِنلِس این وایت را با همکاری با گروه Escape The Fate بهم زد. بِل به اعضای گروه گفته بود که به صورت موقت با گروه Escape The Fate همکاری خواهد کرد اما در اصل تصمیم به بازگشت به گروه را نداشت و طی گفته های گروه، بِل در جلسه ای که باهم داشتند اعلام کرده بود که از هیچ کدام از اعضای موشِنلِس این وایت خوشش نمی آید و تنها دلیل عضویت او در این گروه، جدا شد
ن از کار قبلی اش بود. گروه بعد از این اتفاق به سختی های زیادی برخورد. اما به علت بیش از حد سنگین نبودن آهنگ ها توانستن تنها با یک گیتاریست تور خود را به پایان برسانند. گروه اعلام کرد «متأسفانه داشتن یک گیتاریست (رایان سیتاوسکی) در گروهی مثل ما باعث شد سختی های زیادی بکشیم ولی ما توافق کردیم که تی جی را اخراج کنیم.» بعد از جدایی بِل از گروه، السن (ریکی هارِر) موقعیت خود را در گروه از بیسیست به گیتاریست تغییر داد و به جای بِل شروع به نواختن گیتار ریتم کرد. دِوین سولا یا «گوست» به عنوان بیسیست جدید به گروه اضافه شد. آلبوم ننگین (۲۰۱۲–۲۰۱۴). گروه در سال ۲۰۱۲ شروع به ضبط آلبوم دوم خود به اسم «ننگین» (Infamous) کرد. این آلبوم در ۱۳ نوامبر سال ۲۰۱۲ منتشر شد و رتبه پنجاه و سوم در بیلبورد تاپ ۲۰۰، نوزدهم در Top Rock Albums، نهم در Top Independent Albums و پنجم در Hard Rock Albums را به خود اختصاص داد. انجلو پرنته در ۱۱ مارس ۲۰۱۳ اعلام کرد که گروه را ترک کرده است. وی گفت «از ۱۷ سالگی درحال انجام این کار هستم. دائم درحال تور رفتن و انجام کارهایی هستم که هر نوازنده ای انجام می دهد، این به من فشار آورده است.». پرنته با دل
ایل خود از این گروه رفت و با هیچ کدام از اعضای گروه مشکلی نداشت. برندون ریچتر در ۲۳ آوریل اعلام کرد که به عنوان درامر جدید عضو گروه شده است. در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۳ ورژن دلوکس آلبوم «ننگین» منتشر شد که همراه با ریمیکس هایی از آهنگ های این آلبوم بود. یکی از این ریمیکس ها متعلق به ریکی هارِر می باشد. جدایی ریچتر و آلبوم تولد دوباره (۲۰۱۴–۲۰۱۶). ریچتر در فوریه ۲۰۱۴ اعلام کرد که گروه را ترک کرده است اما علت جدایی وی از گروه اختلاف با اعضای گروه نبوده است. او از همه حمایت ها تشکر کرد اما علت اصلی جدایی از گروه رو ذکر نکرد. در ۱۳ آوریل ۲۰۱۴، اعلام شد که آلبوم سوم گروه به اسم «تولد دوباره» (Reincarnate) بزودی منتشر خواهد شد. این آلبوم در ۱۵ سپتامبر سال ۲۰۱۴ در انگلستان و در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۴ به صورت جهانی منتشر شد. گروه در این آلبوم با ماریا برینک از گروه In This Moment, دنی فیلث از گروه کریدل آو فیلث و تیم سکولد عضو قدیمی گروه مریلین منسون همکاری کرده است. آلبوم نوبت قبرستان (۲۰۱۶-۲۰۱۸). در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۶ آلبوم چهارم به اسم نوبت قبرستان منتشر شد.. وکالیست گروه اعلام کرده است که این آلبوم توسط فیِرلِس ریکوردز منتشر نخواهد شد. ب
لکه توسط رودرانر ریکوردز منتشر شد. که طبق گفتهٔ اعضا، قرارداد با این کمپانی از آرزو هایشان بوده است. در تاریخ ۱۰ ژانویه سال ۲۰۱۷، جاش بالز، کیبوردیست گروه، اعلام کرد که بعد از ۱۰ سال فعالیت رد این گروه را ترک کرده است. دلیل جدایی وی از گروه از روی پرکار شدن وی رد زندگی شخصی اش بود. او همچنان رابطه ای صمیمانه با اعضای گروه دارد. در تاریخ ۴ می ۲۰۱۸، دوین سولا، بیسیست گروه اعلام کرد که به علت مشکلات اعصاب از گروه جدا شده است. تی جی بل، گیتاریست قدیمی گروه به صورت موقت به عنوان بیسیست جدید به گروه پیوست. آلبوم تغییر قیافه (۲۰۱۸-حال). در تاریخ ۲۴ مارچ ۲۰۱۹، جاستین مورو، به عنوان بیسیست جدید به گروه پیوست. در ۷ ژوئن ۲۰۱۹ آلبوم پنجم به اسم تغییر قیافه منتشر شد.
موسیقی زیرزمینی در ایران از سال های میانی دهه ۱۳۷۰ آغاز شد. مفهوم موسیقی زیرزمینی ایران با مفهوم جهانی آن دگرگونی هایی دارد. زمینه ها. به نوشته مسعود کوثری، با رشد شهرنشینی پس از انقلاب (که به بیش از ۶۰ درصد رسید) و جوانی جمعیت که در اثر نخستین موج جمعیتی متولدشده پس از انقلاب ایجاد شد؛ زمینه های رشد موسیقی زیرزمینی در ایران ایجاد شد. از حدود سال ۱۳۷۰، با آزاد شدن، رشد و خانگی شدن موسیقی پاپ ایرانی، که با ورود سازهای موسیقی به کشور و افزایش آموزش همراه شد، به شمار افراد اهل موسیقی اضافه شد. استفاده روزافزون موسیقی در برنامه های صدا و سیما، از برنامه کودک و تبلیغات تا اخبار مردم را بیشتر در معرض موسیقی قرار داد. با آغاز ریاست جمهوری سید محمد خاتمی (۱۳۷۶) و پررنگ شدن جامعه مدنی، سخت گیری در برابر موسیقی پاپ کم تر شد و زمینه مساعدتر شد. همچنین با گسترش ارتباطات و افزایش مردم ایران با دنیای خارج (مانند افزایش مسافرت های خارجی و دسترسی به اینترنت و ماهواره) دسترسی به موسیقی خارجی نیز آسان تر گشت. به زودی نسل جدیدی از خوانندگان ایرانی پا به عرصه گذاشتند.
چپی () فیلمی آمریکایی در سبک علمی–تخیلی به کارگردانی نیل بلومکمپ است که در ۶ مارس ۲۰۱۵ منتشر شد. در این فیلم شارلتو کوپلی، هیو جکمن، دو پتل و سیگورنی ویور ایفای نقش می کنند. داستان فیلم مربوط به سرگذشت یک ربات تجربی است که توانایی آموختن و احساس کردن برای آن طراحی شده، اما در جریان تولد توسط یک باند جنایتکار و با هدف به کارگیری در اقدامات مجرمانه ربوده می شود. خلاصه داستان. در آینده ای نزدیک، جرم و جنایت در کشور آفریقای جنوبی بسیار زیاد شده در شهر ژوهانسبورگ آفریقای جنوبی یک شرکت سازنده تسلیحات نظامی به نام «تتراوال» روبات هایی می سازد که واحد روباتیک پلیس را شکل می دهند، در نتیجه آمار جرم و جنایت به کمک این رباتها بسیار پایین می آید. برنامه نویس ارشد شرکت به نام «دئون ویلسون» هوش مصنوعی توسعه می دهد که خودآگاهی دارد و می تواند مانند یک کودک به سرعت آموزش دیده و رشد کند، البته بسیار سریعتر و باهوش تر از کودک انسان. رئیس شرکت با دانلود این برنامه در روبات ها مخالفت می کند اما او پنهانی یکی از روباتها را به خانه می برد تا برنامه هوش مصنوعی خودآگاه را در مغز روبات دانلود کند. در بین راه او و روبات توسط سارقین رب
وده می شود. سارقین او را وادار می کنند تا روبات را آماده سازی کرده و به آنها تحویل دهد. این روبات «چپی» نامیده می شود. به این ترتیب او به اولین رباتی تبدیل می شود که قادر است خودش فکر و احساس و مانند یک آموزش ببیند و رشد فکری کند. «چپی» توسط راهزنان آموزش دیده و به کارهای خلاف مشغول می شود. پس از آنکه نیروهای پلیس، «چپی» را به عنوان خطری برای بشریت می بینند، تلاش می کنند تا او را نابود کنند. در انتها وقتی جان سازنده او «دئون ویلسون» و زنی خلافکار که در نظر او مادرش است به خطر می افتد آنها را نجات داده ذهن خودش، سازنده اش و مادرش را به روبات هایی دیگر منتقل می کند تا به این ترتیب، نوعی زندگی ابدی پیدا کنند.
سرزمین فردا () فیلمی در ژانر علمی–تخیلی به کارگردانی فیلیپ برَدلی "برَد" بِرد است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شده است. از بازیگران آن می توان به مهدی کریمی و جواد میرزایی اشاره کرد.
مسجد روغن آدانا یا یاق جامی یا مسجد یاق مسجدی تاریخی است در مرکز شهر آدانا. تاریخچه. این مسجد قدیمی ترین مسجد آدانا می باشد. در سال ۱۵۰۱ یک کلیسای کوچکی بوده که به مسجد تبدیل می شود. در سال ۱۵۲۰ منار آن و در سال ۱۵۵۸ مدرسه ای در کنار آن ساخته شده است.
نازنین فراهانی (زادهٔ ) بازیگر سینما و تلویزیون اهل ایران است. او فارغ التحصیل کارشناسی علوم ارتباطات با گرایش روزنامه نگاری از دانشگاه علامه طباطبایی می باشد. اولین تجربه سینمایی فراهانی در سال ۱۳۷۹ با فیلم زیر پوست شهر به کارگردانی رخشان بنی اعتماد بود.
نغمه ثمینی (زادهٔ ۱۵ خرداد ۱۳۵۲) فیلم نامه نویس، نمایشنامه نویس، نویسنده، منتقد سینمایی، روزنامه نگار و عضو هیئت علمی پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران اهل ایران است. ثمینی دانش آموختهٔ کارشناسی ادبیات نمایشی و کارشناسی ارشد سینما از دانشگاه تهران و دکترای پژوهش هنر از دانشگاه تربیت مدرس است. او به عنوان نویسنده با نشریاتی نظیر ماهنامه سینمایی فیلم و زنان همکاری داشته است. او سال ها در دانشکده هنرهای زیبای تهران به تدریس پرداخته و شاگردان بسیاری را تربیت کرده است. ثمینی در سال ۲۰۱۹، کمپانی تئاتر «صدا» را همراه با پارمیدا ضیایی، طراح صحنه و رقص و رقصنده ایرانی در سیاتل آمریکا بنیاد نهاد. این گروه با هدف شناساندن تئاتر ایران به مخاطبان آمریکایی، رساندن صدای مهاجران دور از وطن و کسب تجربه مشترک با مخاطبان غیرفارسی زبان راه اندازی شده است. این کمپانی کار خود را با فراخوان یک کارگاه هنری شروع کرد و پس از اجرای چند نمایش و برگزاری کارگاه ها به صورت آنلاین (به دلیل همه گیری کرونا)، اولین اجرای زنده خود را با نام «مستانه: تاریخ فراموشان» به روی صحنه برد. تئاتر. نغمه ثمینی از سال ۱۳۷۱، وارد عرصه نمایشنامه نویسی تئاتر ا
یران شد. نمایشنامه های موفق بسیاری از جمله نمایش های «شکلک»، «خواب در فنجان خالی»، «تلخ بازی قمر در عقرب»، «متولد هزار و سیصد و شصت و یک» و«اسب های آسمان خاکستر می بارند» را نوشت که در ایران منتشر و به روی صحنه رفته اند. «افسون معبد سوخته»، «رازها و دروغ ها»، «خانه»، «رویای نیمه شب پاییز»، «اینجا کجاست؟»، «هیولاخوانی»، «سه جلسه تراپی و یک مهمانی»، «پالتوی پشمی قرمز»، «زبان تمشک های وحشی»، «چهار دقیقه و همان چهار دقیقه» بخشی از دیگر نمایشنامه های او به شمار می روند. او نویسندگی بخش نمایشی کنسرت نمایش سی را نیز به عهده داشته است. ثمینی در فوریه ۲۰۲۳، تئاتر «مستانه، تاریخ فراموشان» را در یکی از سالن های شهر سیاتل آمریکا به روی صحنه برد. این نمایش اولین اجرای زنده کمپانی تئاتر «صدا» به شمار می رود. این نمایش ۹۰ دقیقه ای روایتی است از دو دختر دبیرستانی در دهه ۶۰ خورشیدی. ثمینی نمایشنامه این اثر را با الهام از زندگی رومینا اشرفی نوشته است. ثمینی این اثر را با انتخاب «تئاتر فرم و ژست» و با استفاده از «قرارداد تئاتری» بین اجرا و مخاطبین، طراحی و کارگردانی کرده است. کتاب شناسی. نوشته ها. مجموعهٔ سی نمایشنامه از ثمینی
تا سالِ ۱۴۰۰ تحتِ عنوانِ "مکاشفات جادو" در سالِ ۱۴۰۳ منتشر شد. فیلم زندگی. فیلم مستند جادونویس به کارگردانی آریان رضائی به زندگی تئاتری نغمه ثمینی می پردازد. این فیلم از آذر ماه ۱۴۰۰ از طریق سایت هاشور اکران آنلاین شده است.
استونی بروک، نیویورک (به انگلیسی: Stony Brook, New York) یک شهرک سرشماری شده در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سافک، نیویورک واقع شده است. به طور کلی استونی بروک یکی از شهرهای لانگ آیلند (به انگلیسی: Long Island, New York) است. این شهر در ساحل شمالی لانگ آیلند و تقریباً در ۹۰ کیلومتری شرق شهر نیویورک قرار دارد. مرز شهر استونی بروک شکل نامنظم دارد و از شمال به جنوب ۸ کیلومتر و از شرق به غرب ۲ کیلومتر وسعت دارد. دانشگاه استونی بروک که یک مرکز تحقیقاتی است و دبیرستان استونی بروک که یک مدرسه تخصصی و خصوصی است در این شهر وجود دارند. در دهه ۱۸۷۰ میلادی راه آهن لانگ آیلند به استونی بروک وصل شد و از آن به بعد مردم میتوانند به آسانی بین شهرهای استونی بروک و نیویورک سفر کنند. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۰ جمعیت این شهر ۱۳،۷۴۰ نفر می باشد. خصوصیات. استونی بروک ۱۵٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۳٬۷۴۰ نفر جمعیت دارد و ۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اَلِک نیومن (به ؛ زادهٔ ) یک بازیگر اهل اسکاتلند است. از جمله فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است، می توان به "تلماسه فرانک هربرت"، "فرزندان تلماسه فرانک هربرت"، "مرگ طولانی"، "قواعد شهوت"، "چیزهای روشن جوان"، "نسل ژن" "آدم برفی"، "مکانی برای تنها مردن" و "" اشاره کرد.
ایمون واکر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۸۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به مکانی برای تنها مردن، ارباب جنگ، اشک های خورشید، پیام آور، نشکن، مردان کمپانی و کادیلاک رکوردز و مجموعه تلوزیونی شیکاگو فایر اشاره کرد.
ژان کابو ( – ) معروف به کابو (Cabu) یک کاریکاتوریست اهل فرانسه بود. وی بین سال های ۱۹۵۴ تا ۲۰۱۵ میلادی فعالیت می کرد. وی طی حادثه تیراندازی در دفتر شارلی ابدو به دست افراد مسلح به قتل رسید.
استفان شاربونیِه ; ( – ) معروف به شارب (Charb) یک روزنامه نگار و کاریکاتوریست اهل فرانسه و سردبیر هفته نامه طنز فرانسوی شارلی ابدو بود. وی طی حادثه تیراندازی در دفتر شارلی ابدو به دست افراد مسلح به قتل رسید. شاربونیه هنگام مرگ، ۴۷ سال سن داشت. او به مرگ تهدید شده بود و تحت محافظت پلیس قرار داشت. بنا به گزارش ها وقتی که استفان شاربونیه به همراه دیگران در جلسه شورای سردبیری مجله بود، دو مهاجم نقابدار به دفتر مجله حمله کرده و با اسلحه کلاشنیکف آنها را به گلوله بستند. کتابی از وی، تحت عنوان "Letters to the Swindlers of Islamophobia who play into the Hands of Racists" پس از مرگش منتشر شد. به گفته ناشر این کتاب شارب کتاب را دو روز پیش از کشته شدندش به پایان رسانده بود.
ابوالقاسم قربانی (زاده ۲۲ دی ۱۲۹۰- درگذشته ۳۰ آبان ۱۳۸۰) تاریخ نگار ریاضی اهل ایران و از دراویش گنابادی بود. قربانی بیشتر به دلیل پژوهش هایش دربارهٔ ریاضیدانان ایرانی و تاریخ ریاضیات در ایران نامبردار است. زندگی. ابوالقاسم قربانی در ۲۲ دی ۱۲۹۰ خورشیدی در تهران به دنیا آمد. در سال ۱۳۱۲ دوره دبیرستان را در مدرسه عالی سن لویی با رتبهٔ اول به پایان رساند. در سال ۱۳۱۶ از دانشسرای عالی دانش آموخته شد. پس از گذراندن دوره سربازی، از سال ۱۳۱۹ به استخدام وزارت فرهنگ (آموزش و پرورش) درآمد و در دبیرستان های مختلف از جمله دبیرستان رازی، دبیرستان سن لویی و دبیرستان فرانکو پرسان و همچنین در دانشسراهای مقدماتی به آموزش ریاضیات پرداخت. از سال ۱۳۴۱ تا سال ۱۳۴۵ در ژنو به سرپرستی دانشجویان ایرانی و رایزن فرهنگی گماشته شد و پس از بازنشستگی در سال ۱۳۴۵، تا سال ۱۳۵۷ در مدرسه عالی دختران ایران به فعالیت های آموزشی و پژوهش مشغول بود. قربانی در ۳۰ آبان ۱۳۸۰ چشم از جهان فروبست. قربانی که از دراویش گنابادی و از ارادتمندان سلسله نعمت اللهی بود، به هنگام مرگ در آبان ماه ۱۳۸۰، دو کار پژوهشی در دست داشت. نخست زندگی نامهٔ منجمان دورهٔ اسلامی
که قرار بود به همان شیوهٔ اثر مشهور ایشان، زندگی نامهٔ ریاضی دانان اسلامی منتشر شود و دیگر پژوهشی دربارهٔ آثاری از ریاضی دانان دورهٔ اسلامی یا کارنامهٔ ریاضی دانان دوره اسلامی. اما با درگذشت وی کار انتشار هر دو کتاب متوقف ماند. پژوهش ها. قربانی در طول زندگی خود ۶۸ عنوان کتاب و همچنین مقاله های پرشماری در نشریه های علمی و فرهنگی همچون سخن علمی، یکان، یغما، راهنمای کتاب، آشتی با ریاضیات و آشنایی با ریاضیات به چاپ رساند. از میان این کتابها، ۱۰ عنوان مربوط به تاریخ ریاضیات در ایران و سایر کشورهای تمدن دوره اسلامی است. ۴۷ عنوان هم کتابهای درسی ریاضی برای دبستان و دبیرستان است که به طور مشترک با آقای حسن صفاری نوشته شده است. بقیه، کتابهایی است که در زمینه ریاضیات ترجمه یا تألیف شده اند. از آثار دیگر او می توان کتابهای «نسوی نامه»، «فارسی نامه» و «تحریر استخراج الاوتار» را نام برد. کتاب زندگینامه ریاضیدانان دوره اسلامی مرجع بسیار مهم و کم نظیری برای پژوهش در این زمینه است. چکیده ای از این کتاب در سال ۱۳۵۲ به انگلیسی برگردانده و در دانشگاه صنعتی آریامهر (دانشگاه صنعتی شریف) چاپ شد. جوایز. قربانی چهار بار برنده جایزه
کتاب سال شد: کاشانی نامه (۱۳۵۰)، بیرونی نامه (۱۳۵۳)، بوزجانی نامه (۱۳۷۱) و تحقیق در آثار ریاضی ابوریحان بیرونی (۱۳۷۱). جایزه ابوالقاسم قربانی. جایزه ای است که انجمن ریاضی ایران به مقالات برتر در زمینهٔ تاریخ ریاضیات اهدا می کند.
روح الله حجازی (زادهٔ ۱۲ فروردین ۱۳۵۸) کارگردان و فیلم نامه نویس اهل ایران است. وی دارای مدرک فوق لیسانس رشتهٔ کارگردانی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. حجازی فعالیت سینمایی خود را با کارگردانی فیلم های کوتاه آغاز کرد. اولین فیلم سینمایی او "در میان ابرها" (۱۳۸۶) بود.
برنار ماریس (; – ) یک اقتصاددان، روزنامه نگار، و نویسنده اهل فرانسه بود. او از سهامداران مجله طنز شارلی ابدو بود که در ژانویه ۲۰۱۵ در تیراندازی در دفتر شارلی ابدو به قتل رسید. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به فیلم سوسیالیسم اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون شوالیه لژیون دونور شده است.
میدان جمهوری از میادین اصلی پاریس است. این میدان بین سه منطقه ۳، ۱۰ و ۱۱ پاریس واقع شده است.
موسیقی لس آنجلسی به موسیقی گفته می شود که پس از انقلاب توسط ایرانیان مقیم آمریکا تولید می شود و عمدتاً در دسته موسیقی های عامه پسند و سبک پاپ ایرانی جای می گیرد. خوانندگانِ لس آنجلسی. در رسانه های داخل ایران اجرا کنندگان این نوع موسیقی "خواننده لس آنجلسی" خوانده می شوند. "خوانندگانِ لس آنجلسی"، همان هنرمندان و خوانندگانِ تراز اوّل و شناخته شده در سطحِ ملّی بودند که پس از انقلابِ ۵۷ برای رهایی از آزار و در محدودیت قرار گرفتن، مجبور به مهاجرت یا پناهندگی شدند و در نهایت، خود را به ایالاتِ متحده رسانده و جامعهٔ هنریِ تازه ای را در لس آنجلس از نو ساختند. تاریخچه. دهه ۱۳۶۰. در بحبوحه انقلاب، بسیاری از دست اندرکاران موسیقی ایران از کشور مهاجرت کردند و آنان که عمدتاً در شهر لس آنجلس آمریکا سکونت داشتند، اقدام به تهیه و تولید موسیقی با معیارهای پیش از انقلاب کردند. در سال های اول انقلاب و دهه ۱۳۶۰، موسیقی پاپ و موسیقی های خارجی، غیرمجاز و ممنوع گردید؛ بنابراین تا پایان این دهه تولیدات موسیقی لس آنجلسی تنها نوع موسیقی پاپ ایرانی موجود شد. با وجود ممنوعیت و جرم بودن توزیع این موسیقی ها (که در قالب نوار کاست بودند)، در
بازار سیاه خرید و فروش می شد. حکومت موفق به حذف کامل موسیقی از جامعه نشد و موسیقی در عرصه زندگی خصوصی مردم باقی ماند. دهه ۱۳۷۰. در آغاز دهه ۱۳۷۰، اگرچه هنوز موسیقی پاپ و غربی از مصادیق تهاجم فرهنگی بود اما فضای فرهنگی جامعه به مرور بازتر شد و تولیدات موسیقی سنتی در ایران بیشتر شد. با نزدیک شدن به میانه دهه ۷۰، موسیقی سنتی پاسخگوی نیاز جمعیت جوان کشور نبود و به مرور موسیقی پاپ نیز در ایران پاگرفت. کم کم صدا و سیما پخش موسیقی پاپ را در دستور کار خود قرار داد و با ریاست جمهوری سید محمد خاتمی، فضا برای تولید موسیقی پاپ گسترده تر شد. مجاز شدن موسیقی پاپ در ایران اگرچه منجر به محو کامل موسیقی لس آنجلسی از جامعه نشد، اما از آنجا که محتوای ترانه های موسیقی های داخلی در مقایسه با موسیقی لس آنجلسی قرابت بیشتری با زندگی مردم داشت؛ تاحدودی توانست محبوبیت آن را کاهش دهد. به نوشته کاوه باسمنجی، «قاچاق کاست های موسیقی لس آنجلسی ۳۰٪ کاهش یافت و حدود ۵۵٪ مردم به موسیقی های داخلی روی آورند». بدین ترتیب موسیقی لس آنجلسی از انحصار خارج شد، اما همچنان معیارهایی متفاوت با موسیقی پاپ تولیدشده در ایران داشت. حکومت که نتوانسته بود مو
سیقی پاپ را از زندگی جوانان حذف کند، توانست بخشی از آن را تحت کنترل خود درآورد، چرا که موسیقی های داخلی باید از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز دریافت می کردند. دهه ۱۳۹۰. بر اساس نظرسنجی تلفنی که در سال ۱۳۹۳ از شهروندان ۱۵ تا ۴۵ سال تهرانی انجام شده، ۵۲٫۶٪ از شنوندگان زیاد و ۲۶٫۵٪ نیز کم به موسیقی لس آنجلسی گوش می کنند. ۲۰٫۹٪ اصلاً موسیقی لس آنجلسی گوش نمی کنند؛ بنابراین همچنان حدود سه چهارم به این نوع موسیقی گوش می کنند که کمی بیشتر از شنوندگان موسیقی سنتی (حدود ۷۵٪) است. با این وجود موسیقی لس آنجلسی نسبت به موسیقی پاپ داخل کشور که حدود ۹۰٪ مخاطب دارد، علاقه مندان کمتری دارد.
گریت نک (دهکده)، نیویورک (به انگلیسی: Great Neck (village), New York) یک روستا در ایالات متحده آمریکا است که در نورت همپستد، نیویورک واقع شده است. خصوصیات. گریت نک ۳٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۹٬۹۸۹ نفر جمعیت دارد و ۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. در سال ۲۰۰۰، گریت نک از لحاظ درصد جمعیت ایرانی با ۲۱٫۱٪ دومین مکان دارای جمعیت ایرانی در آمریکا بود.
تقسیمات سیاسی ایالات متحده آمریکا عناصر حکومتی متعددی هستند که با یکدیگر ایالات متحدهٔ آمریکا را تشکیل می دهند. تقسیم اولیه ایالات آمریکا است. دولت های فدرال و ایالتی آمریکا تحت نظامی از حاکمیت موازی فعالیت می کنند، بدین ترتیب ایالت های سیاسی از نظر فنی «بخش هایی» ایجاد شده از ایالات متحدهٔ آمریکا نیستند، بلکه واحدهایی هستند که در کنار واشینگتن، دی سی و مناطق تحت ادارهٔ دولت فدرال، ایالات متحده را «تشکیل» می دهند. ایالات نوعاً به شهرستان در آمریکا تقسیم می شوند. لوئیزیانا از لفظ پریش و آلاسکا از لفظ بارو برای اشاره به معادل شهرستان در این ایالات استفاده می کنند. مناطق، به جز جزایر کوچک حاشیه ای ایالات متحده، به شهرداری تقسیم می شوند. گوآم از لفظ دهکده و جزایر ویرجین ایالات متحده از لفظ بخش ها استفاده می کنند، ساموآی آمریکا از الفاظ بخش و جزیره مرجانی به رسمیت شناخته نشده استفاده می کند. شهرستانها و معادلشان ممکن است باز به تاون شیپ تقسیم شوند. از سوی اداره آمار آمریکا تاونها در ایالت نیویورک و ایالت های نیو انگلند آمریکا معادل تاون شیپ در نظر گرفته می شوند. ۲۰ ایالت که بیشترشان در شمالغرب و میدوست هستند از تا
ون و تاونشیپ برای تقسیمات استفاده می کنند.
موسیقی مجاز غیرمجاز اصطلاحاتی هستند که پس از انقلاب در ایران برای دسته بندی انواع موسیقی به کار می رود. ملاک مجاز یا غیرمجاز بودن، داشتن مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. داشتن حق تکثیر (کپی رایت) این آثار در ایران، منوط به داشتن مجوز است. یک اثر موسیقایی، باید برای ترانه از "شورای مجوز شعر" و برای اثر صوتی به صورت جداگانه دارای مجوز باشد. اگرچه روند مجوزدهی وزارت ارشاد به موسیقی پیچیده و ملاک های آن تا حدودی مبهم است، اما موسیقی هایی که محتوای ناامیدکننده یا عاشقانه داشته باشند معمولاً در دریافت مجوز با مشکل روبرو می شوند. بیشتر هنرمندان سبک های رپ و راک نیز از دریافت مجوز بازمانده اند. موسیقی های غیرمجاز ایرانی، معمولاً یا به دسته موسیقی لس آنجلسی یا به موسیقی زیرزمینی تعلق دارند. هنرمندان موسیقی غیرمجاز، در برگزاری کنسرت و فروش آثار خود با محدودیت های قانونی روبرو هستند. پخش موسیقی غیرمجاز در اتوبوس و تاکسی. پخش هر گونه موسیقی غیرمجاز در اتوبوس و تاکسی ممنوع است. سرهنگ محمدرضا مهماندار فرمانده پلیس راه ایران در سال ۱۳۹۱ با اشاره به این موضوع از برخورد با رانندگان ناوگان مسافربری و اتوبوس هایی که تخلفات
حادثه ساز داشته، از موسیقی غیر مجاز استفاده کرده و برای فریضه نماز خودرو را متوقف نمی کنند در طرح تابستانه خبر داد. پخش موسیقی غیرمجاز در تاکسی های ایران تخلف محسوب می شود.
موسیقی در ایران پیشینه ای دیرینه دارد و به دوران ایران باستان بازمی گردد. ایران خاستگاه موسیقی هایی غنی و گوناگون است و موسیقی سنتی ایران به عنوان یکی از مؤلفه های فرهنگ و هنر ایرانی به شمار می رود. تقریباً همهٔ اقوام ایرانی دارای موسیقی بومی ویژهٔ خود هستند. موسیقی در ایران از دوران باستان دارای اهمیت بوده است. در دوران شاهنشاهی هخامنشی، موسیقی در آیین های مذهبی و دادگاه ها استفاده می شده است. هویت دقیق موسیقی ایرانی هنوز آشکار نشده است اما پژوهش پیرامون آن ادامه دارد و جوانبی از آن، مشخص شده است. موسیقی در دوران ساسانیان قابل توجه بوده است و ساسانیان، شمار فراوانی از سازها را به کار برده اند. باربد، از موسیقی دانان دوران شاهنشاهی ساسانی، نخستین سیستم موزیکال خاورمیانه را با عنوان "خسروانی" ایجاد کرد. بسیاری از مدها و ملودی های باستانی ایران، با تسلط اعراب بر این کشور، از بین رفته اند؛ اما دستگاه ها، به شکل شفاهی به ایران کنونی رسیده اند. ایران زادگاه نخستین سازهای پیچیده است که قدمت برخی از آنان، به هزارهٔ سوم پیش از میلاد می رسد. نواحی ایران، دارای شمار قابل توجهی سازهای بومی از انواع بادی، پوست صدا، خودصد
ا و زهی هستند. سازهایی مانند تار، سه تار، بربط، سنتور، قانون، کمانچه، نی، قیچک، رباب، تنبک، دف، دایره و دایره زنگی در موسیقی ملی ایران به کار می روند. در دهه های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰، موسیقی ایران به شکلی اساسی تغییر یافت. در دههٔ ۱۳۳۰، موسیقی پاپ وارد ایران شد و نخستین گروه های پاپ و راک ایرانی، شکل گرفتند. موسیقی پاپ ایرانی در این دوران، از موسیقی پاپ غربی اثر گرفت. در دههٔ ۱۳۴۰ نیز نخستین شاخه های نوگرایی در موسیقی ایران، پدیدار شد. در اواسط دههٔ ۱۳۴۰، استودیوهای ایرانی با همراهی بارها و باشگاه های شبانه، به گسترش موسیقی جدید رایج در ایران کمک کردند. در این سال ها، شعر و موسیقی ایران، دگرگون شد و ستاره های موسیقی، یکی پس از دیگری بر روی صحنه رفتند. جایگاه زنان در موسیقی ایرانی، پس از انقلاب ۱۳۵۷ با محدودیت هایی روبرو گردید و فقهای اسلامی این کشور، اعلام کرده اند که آواز خواندن آنان، کاری «لهو و لعبی» است. برای اجرای زنان، قوانین خاصی وجود دارد که باعث توقف بسیاری از کنسرت های زنان شده است. پیش تر نیز برنامه های موسیقی زنان با فشار محافل محافظه کار جمهوری اسلامی لغو شده اند. اگرچه ممنوعیت و محدودیت ها برای مردان نیز
بوده اند و برخی موسیقی ها کلاً ممنوع دانسته شده اند. موسیقی قدیم ایران. از قرن چهارم تا نهم هجری قمری، موسیقی ایران وضعیت خوبی داشته است. اغلب دانشمندان و فلاسفه در کتاب ها و رسالات خود مبحثی را به موسیقی اختصاص داده اند. از آن جمله ابو نصر فارابی، بو علی سینا، صفی الدین ارموی، قطب الدین شیرازی و عبدالقادر مراغی را می توان نام برد. در کتاب های قدیم موسیقی ایران تا قرن نهم هجری از واژه «مقام»، «پرده» و «شدّ» استفاده کرده اند. در موسیقی قدیم ایران برای نام گذاری پرده ها یا نغمه ها از حروف ابجد استفاده می شده و همچنین دوازده مقام اصلی وجود داشته است که عبارتند از: ۱-عشاق ۲-نوا ۳-بوسلیک ۴-راست ۵-حسینی ۶-حجاز ۷-راهوی ۸-زنگوله ۹-عراق ۱۰-اصفهان ۱۱-زیرافکند ۱۲-بزرگ این دوازده مقام از هفده درجه یا مایه یا تنالیته اجرا می شدند. علاوه بر مقام های گفته شده، ۲۴ شعبه یا گوشه نیز وجود داشته که عبارتند از: ۱-دوگاه ۲-سه گاه ۳-چهارگاه ۴-پنج گاه ۵-عشیرا ۶-نوروز عرب ۷-ماهور ۸-نوروز خارا ۹-بیاتی ۱۰-حصار ۱۱-نهفت ۱۲-عُزال ۱۳-اوج ۱۴-نیرز (نیریز) ۱۵-مُبَرقع ۱۶-رکب ۱۷-صبا ۱۸-همایون ۱۹-زاول (زابل) ۲۰-اصفهانک ۲۱-بسته نگار ۲۲-خوزی ۲۳-نه
اوند ۲۴-مُحَیّر موسیقی ایران در دوران قبل از اسلام در دورهٔ ساسانیان آهنگ های منسوب به «باربد» شامل «هفت خسروانی»، «سی لحن» و «سیصد و شصت دستان» بوده است که با هفت روز هفته و سی روز ماه و سیصد و شصت روز سال مطابق بوده است. در دربار خسرو پرویز در هر برنامه موسیقی، نظم و ترتیب خاصی برای اجرای آهنگ ها وجود داشته است. حکیم نظامی گنجوی در منظومه «خسرو و شیرین» سی لحن باربد را به نظم درآورده است. در دورهٔ بعد از اسلام هم یک برنامه موسیقی «نوبت» نامیده می شده که شامل «قول»، «غزل»، «ترانه» و «فروداشت» بوده است. در زمان عبدالقادر مراغی از کلمه «قطعه» استفاده می شده که مترادف با کلمه «آهنگ» است. موسیقی ایران در دورهٔ قاجار. از زمان قاجار در موسیقی ایران از کلمه «دستگاه» استفاده شده است که مترادف کلمه «مقام» است. در زمان ناصرالدین شاه قاجار، ردیف موسیقی ایران به وسیله موسیقیدانان تدوین شد که مهم ترین آن ها ردیف میرزا عبدالله و ردیف آقا حسینقلی (نوازندگان تار و سه تار) است. هرمز فرهت موسیقی سنتی امروزی را میراث دوران قاجار می داند و معتقد است: «موسیقی ردیف، کل موسیقی ما است که بهترین نمونه آن را میرزا عبدالله و آقا حسینق