Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موعه شعر خود را با عنوان «معمای جهان» منتشر کرد. در آن سال ها که اروپا دستخوش هرج و مرج بود، ترور ولیعهد اتریش در سارایوو باعث شد که آتش جنگ جهانی اول در سراسر جهان شعله ور شود. روت جوان هم ناگزیر به سربازی فرا خوانده و ۱۹۱۷ به گالیسی اعزام شد. شرکت او در جنگ جهانی اول باعث شد که در همهٔ عمر از مخالفان سرسخت جنگ باقی بماند. پس از پایان جنگ جهانی اول و شکست اتریش، حکومت سلطنتی این کشور برچیده شد. امپراتوری بزرگ اتریش رو به زوال نهاد و شرایط سختی بر این کشور حکمفرما شد. فقر، بیکاری و بربادرفتن غرور ملی از جمله موضوع های مطرح در آثار روت است که در آثار بعدی روت همچون "رژهٔ رادیتسکی" می توان مشاهده کرد. پس از جنگ روت فرصت یافت که در همان گالیسی با نشریه ای همکاری و حدود صد مقالهٔ اجتماعی و سیاسی در آنجا منتشر کند. بعدها روت در آلمان مدت های مدیدی با نشریه های معتبری همچون فرانکفورتر تسایتونگ و مونشنر ناخریشتن همکاری می کرد. ۱۹۲۰ روت به برلین مهاجرت کرد. در آن زمان برلین یکی از مراکز بزرگ فرهنگی و فیلمسازی جهان بود. ظهور صنعت فیلمسازی و شرایط آن دوره هم از موضوع های مهمی است که روت در رمان "سیپر و پدرش" به آن می پ
ردازد. یوزف روت در ۱۹۲۲ یا فردریکه رایشلر ازدواج کرد تا همان گونه که در رمان هایش اشاره می کند، تلخی زندگی بعد از جنگ را فراموش کند و هدفی بیابد. اما بیماری اسکیزوفرنی همسرش در اواخر دهه ۱۹۲۰ تنهایی او را صدچندان کرد. در این فاصله رمان «تار عنکبوت» را منتشر کرد و سفرهایی هم به آلبانی و روسیه داشت. ۱۹۲۷ رمان سیپر و پدرش منتشر شد. این رمان توصیفی دقیق و موشکافانه از دو نسل درگیر در جنگ یعنی پدران و پسران در زمان جنگ جهانی اول است. شرایط فرستادن پسران به جنگی که حاصلی جز سرخوردگی و شکست نداشته است، از موضوع های مهم این اثر است. در واقع این رمان حکایت نسلی است که قرار بوده است به بالاترین مرتبه ها برسد، ولی به دلیل جنگ حاصل کار آن است که نسل پسران اسیر پوچی زندگی می شوند و درنهایت بدل به دلقکی همچون سیپر می شوند. در همین سال ها روت رمانی با عنوان منتشر می کند که در آن تصویری از سفر ناصرالدین شاه به اتریش ارائه می شود که بیشتر قابی برای داستان است. درواقع هدف از نگارش این رمان توصیف امپراتوری اتریش و شرایط حاکم بر آن با توجه به مفهوم دکادنس در آن زمان بوده است. روت با رمان «ایوب» در سال ۱۹۳۰ تصویری مشابه کافکا از
مهاجران به قارهٔ امریکا ارائه می کند و زندگی در محله های یهودنشین امریکا را به تصویر می کشد. شخصیت رمان شغل معلمی لهستانی است که در آن سوی دریاها به پوچی زندگی امریکایی پی می برد. همزمان با به قدرت رسیدن هیتلر کتاب های یوزف روت هم ممنوع می شود و به همین دلیل روت نیز به تبعیدی ناخواسته می رود. در همین سال ها با نویسندگان دیگری همچون اشتفان تسوایگ مقاله هایی را منتشر می کند که از آن جمله می توان به نوشته های او با عنوان «یکصد روز زندگی ناپلئون»، «یادداشت های سیاه و زرد» و «غول» اشاره کرد. روت همانند بسیاری از دیگر نویسندگان در تبعید در فقر و تنگدستی در بیمارستانی در پاریس درگذشت، ولی آثارش به روشنی نشان می دهد که او نویسنده ای بسیار متعهد و ضد جنگ بود و در نوشته هایش آغاز جنگ جهانی دوم و پیامدهای ناگوار آن را پیش بینی کرده بود.
فرانتس زاور یوزف گراف کنراد فن هتسندورف (Franz Xaver Josef Graf Conrad von Hötzendorf؛ نوامبر ۱۸۵۲– ۲۵ اوت ۱۹۲۵) یک ژنرال اتریشی بود که در طول جنگ اول جهانی به عنوان رئیس ستاد ارتش امپراتوری اتریش-مجارستان خدمت کرد. کنراد از ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۷ سمت ریاست ستاد را برعهده داشت هر چند که در ۱۹۱۱ موقتاً از کار برکنار شد. وی را از مسئولان و مسببان بحران ژوئیه که به جنگ اول جهانی منجر شد، می دانند. برای سالیان سال، وی به عنوان کسی که خواهان جنگی پیشگیرانه با پادشاهی صربستان برای نجات امپراتوری چند ملیتی اتریش_مجارستان بود، شناخته می شد. بعدها وی گفت که حکومت متبوعش ظرف یازده ساعت تصمیم به حمله به صربستان را گرفته بود. ارتش ناآماده بوده و وی به سیاستمداران متوسل شد تا نقشه هایش را پیش ببرند. کنراد ناآگاه بود که امپراتوری آلمان بخش اعظم نیروهایش را نه به بالکان (جایی که صربستان قرار داشت) بلکه به مرزهای شرقی اش برای تقابل با روسیه می فرستد. کنراد همچنین نگران حمله روسیه بود و زمانی که ارتش تزار گذرگاه های کوه های کارپات را گرفته و در آستانه تهاجم به مجارستان بود، ایتالیا در آوریل ۱۹۱۵ در کنار متفقین وارد جنگ شد. در تابستان ۱
۹۱۵ ائتلاف اتریشی_آلمانی توانست گالیسی و لهستان را با عملیات «تهاجم گورلیس_تارنوف» بازپس گیرد و صربستان هم در ماه اکتبر توسط نیروهای ژنرال مکنسن مفتوح گردد اما از سال ۱۹۱۶ پس از شکست ارتش اتریش در برابر «تهاجم بروسیلوف»، ارتش این کشور به طور فزاینده ای به حمایت ها و فرماندهی آلمان متکی شد. بدون حمایت از سوی متحد آلمانی شان، ارتش اتریش_مجارستان نیرویی پوسیده بیش نبود. در یکم مارس ۱۹۱۷ امپراتور جوان کارل یکم (اتریش) وی را پس از شکست در حملهٔ ترنتینو در شمال شرق ایتالیا از کار برکنار ساخت. برای دهه ها وی به عنوان استراتژیستی درخشان که هرچند تمامی نبردهای بزرگش را واگذار کرده بود، در نظر گرفته می شد. تاریخدانان اکنون وی را به عنوان بازنده ای که نقشه های پرآب و تابش، غیرعملی بودند، می بینند. در طول ریاستش بر ستاد، نتایج فاجعه بار عملیات هایش، ارتش اتریش را به فروپاشی و اضمحلالی که همواره انتظارش می رفت، دچار نمود. از ریاست ستاد تا جنگ اول جهانی. در نوامبر ۱۹۰۶ وقتی به پیشنهاد وارث تاج و تخت امپراتوری یعنی آرشیدوک فرانتس فردیناند وی به ریاست ستاد ارتش منصوب گردید، توانست برای خود به عنوان نویسنده و آموزگار جنگی، شه
رتی کسب کند. همانند سایر افسران اتریش_مجارِ نسل خود، او تجربه کمی در هدایت نبرد داشت اما راجع به تئوری و تاکتیک، نوشته ها و مطالعاتی وسیع داشت. تألیفات وی در زمینه تاکتیک های پیاده نظام فروش زیادی داشته و در ویرایش های متعددی چاپ شدند. وی در راه نوسازی نیروهای مسلح حکومت متبوعش، تلاشی خستگی ناپذیر به خرج می داد. امپراتور قیصر فرانتس یوزف یکم در سال ۱۹۱۰ به وی عنوان اشرافی فرایِر (Freiherr) را عطا کرد. اختلافات کنراد با وزیرخارجه دولت آلوئیس لِگزا فون اَهرِنتال_ که چندین بار با پیشنهاد کنراد مبنی بر به راه انداختن جنگی پیشگیرانه با ایتالیا مخالفت کرده بود_ بر سر بحران بوسنی ۱۹۰۸، موجب برکناری اش از ریاست ستاد گردید؛ بهانه برکناری اش هم روابط نامشروعش با زنی به نام ویرجینیا راینینگهاوس که بعدها همسرش شد، بود. اَهرنتال سال بعد استعفا نموده و درگذشت، اکنون بار دیگر اصرار ولیعهد در خلال جنگ های بالکان انتصاب مجدد کنراد را به سمت ریاست ستاد باعث شد. هر چند تفکرات و نظریات کنراد تأثیری بسزا بر فرایند تصمیم گیری در حکومت وین به خصوص در زمینه آغاز جنگ اول جهانی داشتند، اما تاریخ نگار جان لزلی، وی را به عنوان یک «منزوی
» که به راحتی دوستی نمی یافت و فاقد مهارت سیاسی بود، توصیف کرده است. جنگ اول جهانی. نقشه جنگی. شهرتی که کنراد به عنوان یک نویسنده نظامی برای خود به هم زده بود، توجه به نقشه های جنگیِ تفننی اش را هم در پی داشت؛ طرح جنگی وی برای تقابل جداگانه با دشمنان احتمالی تنظیم شده و احتمالِ جنگ دوجبهه ای همزمان با صربستان و روسیه را در نظر نگرفته بود. نقشه هایش از دیدگان سیاستمداران و دیپلماتهای اتریش_مجاری پنهان نگه داشته شده و تنها وعده داده بود که این طرح ها پیروزی سریعی را به ارمغان خواهند آورد. کنراد در این طرح جنگی، سربازانی بیش از آنچه عملاً در دسترس داشت و سیستم راه آهن را بیش از ظرفیتش، در نظر گرفته بود. در عمل سربازان وی کم شمارتر از دشمن بودند. نقشه اش بر پایه زمان حرکت قطارها استوار بوده و هشدارهای هم نژادانِ آلمانی اش مبنی بر اینکه روس ها کیفیت راه آهن خود را بسی بهبود داده اند، نادیده گرفت. این رئیس ستاد مفروضات را بر این گذاشته بود که جنگ در مدت شش هفته به پیروزی اتریش_مجارستان منتهی خواهد شد، روس ها برای بسیج نیروهایشان به ۳۰ روز وقت نیاز داشته و ارتش های اتریش_مجارستان طی دوهفته برای نبرد، عملیاتی خواهند
شد. وقتی جنگ جرقه خورد، تأخیرات متعددی مشاهده شده و کنراد به نحوی افراطی در میانه فرایند بسیج نیروها، برنامه ها را تغییر داد و ناخواسته اوضاع خراب نیروهای مسلح را تشدید کرد. روس ها سریعتر از آنچه وی انتظار داشت عمل کردند: بسیج دو سوم از نیروهایشان در ۱۸ روز و فعال کردن ۳۶۲ قطار در مقابلِ تنها ۱۵۳ قطار اتریشی در یک روز. در طول بحران ژوئیه به محض ترور آرشدوک فرانتس فردیناند، کنراد از اولین حامیان جنگ با صربستان جهت تنبیه این کشور بود. آلمان با همه توانش اصرار می ورزید که حمله به صربستان به سرعت انجام گیرد اما کنراد یک ماه در حمله تأخیر نمود. بسیاری از واحدهای ارتش برای فصل برداشت محصول در مرخصی بوده و بازگشت آنها تا ۲۵ ژوئیه زمانبندی نشده بود. الغای مرخصی آنها به معنای با مشکل مواجه شدنِ برداشت محصولات کشاورزی و نتیجتاً منبع غذایی مردم، ایجاد تداخل در زمانبندی حرکت قطارها، هشدار دیپلماتهای اروپایی به طرحهای وین و فرصت دادن به صربستان برای بسیج نیروهایش بود. به علاوه قیصر فرانتس یوزف یکم نیز به تعطیلات تابستانی طولانیِ سه هفته ای اش رفته بود. زمانی که کنراد بالاخره در ۲۹ ژوئیه به صربستان حمله نمود، توسط صربها عق
ب زده شد. شکستها. پس از این حمله وقتی که وی بار دیگر آماده حمله شده بود، در ۱۲ اوت ارتشش را به صربستان فرستاد، جایی که با تلفات ۱۰۰٬۰۰۰ سرباز، شکستی به تمام معنا را متحمل شد. در ۲۲ اوت وی جبهه ای حتی وسیعتر در برابر روس ها در سرزمین گالیسیا (اروپای شرقی) گشود که با تلفات ۵۰۰٬۰۰۰ اتریشی، این بار فاجعه ای رقم خورد؛ در عوض وی کارشناسان و خبرگان راه آهنش را سرزنش کرد. وی نامنتظره مجبور به مقابله با تهاجم ارتش امپراطوری روسیه به گالیسیا شد چرا که نقشه هایش قدرت و سرعت روس ها را دست کم گرفته و برعکس ضعف کاملاً مشهود نیروهای خودش را ندید گرفته بودند. پس از پیروزی های بزرگ آلمان به خصوص در نبرد حماسه ای تاننبرگ و نیز رکود در جبهه غرب پس از شکست نبرد اول مارن، آلمان ها اکنون توان کمک به اتریش را داشتند. هرچند که وی رسماً سمت فرماندهی کل را داشت، آلمان ها به طور فزاینده ای وی را کنار گذاشته و خود زمامدار امور شدند. حکومت برلن ارتش هایی در حجم عظیم را به ائتلاف اتریشی_آلمانی اختصاص داده و توانستند بخش اعظم صربستان و رومانی (با فرماندهی ژنرال مکنسن) و مونته نگرو را تصرف کرده و جبهه ای در برابر ایتالیا را نیز بگشایند. کنر
اد به وزیر خارجه جدیدشان، استفان بوریان اصرار کرد که سرزمین های فتح شده را به امپراطوری هابسبورگ منضم کند، از سوی دیگر وی مستمراً هم بر علیه نخست وزیر مجارستان، ایشتوان تیستسا و هم صدراعظم اتریش، کارل فون اشتورخ _که او را ابله می دانست_ دسیسه می چید که البته به نتیجه ای نرسید. افزون بر این روابطش با فرماندهی عالی ارتش آلمان(OHL) به خاطر روابط سردش با رئیس ستاد آنها یعنی اریش فون فالکنهاین نیز به بدتر شدن می گروید. نزول از قدرت. با مرگ قیصر فرانتس یوزف پس از هفت دهه حکمرانی اش بر خاندان هابسبورگ و به تاج و تخت رسیدن امپراتور کارل یکم در نوامبر ۱۹۱۶، کنراد به درجه فیلد مارشالی ارتقا داده شد. امپراتور کارل زمانی که ولیعهد بود، به امپراتور سابق گزارش داده بود که سوء مدیریت در رده فرماندهی عالی نیروهای مسلح جز با جایگزینی کنراد بر طرف نخواهد شد، در عین حال وی اقرار کرده بود که یافتن جانشینی مناسب برای وی سهل نخواهد بود. اکنون که کارل به قدرت رسیده بود، قدرت و نفوذ کنراد رو به اضمحلال می رفت. در دسامبر ۱۹۱۶ بازرس کل و فرماندهٔ کل قوای ارتش اتریش_مجارستان (با رئیس ستاد اشتباه نشود. م) یعنی آرشدوک فریدریش، توسط امپرا
تور جوان از کار برکنار شد تا خود کارل عهده دار این سمت شود. کارل کنترل عملی تمامی رده ها و واحدهای ارتش در نیروی زمینی و دریایی را در پنجه خود گرفته و در روز یکم مارس ۱۹۱۷ رسماً کنراد را از ریاست ستاد برکنار نمود، کنراد هم درخواست بازنشستگی کرد اما امپراتور کارل شخصاً از وی خواست که در مسئولیت های عملی باقی بماند و وقتی کنراد پذیرفت، وی را به فرماندهی گروه ارتش تیرول جنوبی در ایتالیا منصوب نمودند. در اواخر بهار ۱۹۱۸ شکست حمله اتریش_مجارستان تحت فرماندهی مشترک کنراد و اسوتزار بُروئِویچ علیه ایتالیایی ها که با تلفاتی سنگین و خونین همراه بود، سرزنش ها و انتقادات را متوجه فرماندهی امپراطوری نمود. برای هویت شناسی هرچه بیشتر کنراد باید وی را در زمرهٔ آن دسته از متنفذینِ دربارِ امپراطوری قرار داد که خواهان ادامه جنگ بودند. در چنین فضایی کنراد به عنوان «مرد خُردشده» توصیف می شود، شاید برای اینکه پیکان انتقاداتِ هرچه بیشتر را از سمت وی منحرف کنند. در همان زمانی که اخراج شد، از مقام اجتماعی «فرایِر»(Freiherr)که معمولاً معادل بارون است، به مقام اشرافی «گراف» که تقریباً معادل کنت در کشورهای انگلیسی زبان است، ارتقا دادند.
مرگ. پس از جنگ، کنراد هرگونه گناه شخصی در وقوع جنگ و نتایج آن را منکر شده و دربار امپراطوری و سیاسیون آن را مقصر دانست. در روز ۲۵ اوت ۱۹۲۵ در حالیکه روند درمانش در باد مرگنتهایم آلمان را سپری می کرد، در حالت بیماری و عصبی درگذشت. وقتی در دوم سپتامبر در گورستان هایتزیگ در وین دفن شد، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر مراسم تشییع جنازه اش را به جا آوردند. در سال ۲۰۱۲ پس از جدل های طولانی، قبر وی که عنوان "قبر قهرمان"(به آلمانی: "Ehrengrab") را داشت، به "قبر تاریخی" تغییر عنوان داده شدو هم اکنون برخی خیابان های شهرهای اتریشی گراتز و برندورف به نام وی نامگذاری شده و یونیفورم و برخی متعلقات شخصی وی در موزه تاریخ نظامی وین(Heeresgeschichtliches Meuseum) در معرض دید بازدیدکنندگان قرار داده شده اند. کارنامه و استراتژی. میراث کنراد به عنوان یک فرمانده هنوز جای بحث دارد، تاریخ نگاران پیشین وی را یک نابغه نظامی دانسته در حالیکه تاریخ نگاران متأخر وی را یک تماماً شکست خورده معرفی می کنند. یکی از تاریخ نگاران وی را «احتمالاً بهترین استراتژیست جنگ جهانی» توصیف کرده است. در جنبه های نظامی، کنراد بر اهمیت حمله، پیاده نظام آموزش دیده و حمل
ات استراتژیکی و تاکتیکی تأکید داشت. اما تاریخ نگار نظامی گونتر روتنبرگ استدلال کرده که طرح های پر زرق و برق و غیرواقعگرای وی، واقعیات جغرافیایی و آب و هوایی را ندیده گرفته و مکرراً قدرت دشمن و سودمندی آتش سریع توپخانه را دست کم می گرفت. کنراد همچنین هرگونه دست داشتن در آغاز جنگ یا مسئولیت شکست اتریش-مجارستان را منکر شده و چنین دلیل میاورد که «تنها یک کارشناس نظامی بوده که صدایی در تصمیم گیری های کلیدی حکومت نداشته است.» اما از دیدگاه تحسین کنندگانش، وی یک نابغه نظامی بود. ژنرال و نظریه پرداز نظامی، بوریس شاپوشنیکف، در کتاب خود "Mozg Armii(به فارسی:مغز متفکر ارتش)منتشره در ۱۹۲۷،" وی را الگویی برای یک رئیس ستاد نمونه دانسته است. تاریخ نگار نظامی سیریل فالس در کتاب جنگ بزرگ، منتشره در ۱۹۵۹ بحث کرده که کنراد احتمالاً بهترین استراتژیست جنگ که طرح های درخشانی داشت بوده است. استدلال این تاریخ نگار این بود که ژنرال های آلمانی اکثر طرح های جنگی تهاجمی موفقشان در جبهه شرق را بر پایه طرح های کنراد پی ریزی کرده بودند. ژنرال آلمانی پاول فون هیندنبورگ، کنراد را به عنوان مردی سرشار از قابلیت های فوق العاده و ژنرالی شجاع که
تنها بر اثر ضعف ارتش خودش بازداشته می شد، توصیف نموده است. منتقدین اما ادعا می کنند که اشتباهات وی اولین سال جنگ را به فاجعه کشانده و توان ارتش چند ملیتی اتریش_مجارستان را فلج نمود. برای مثال در ۱۹۱۴ در جبهه صربستان به فرماندهی ژنرال اسکار پوتیورِک، ارتش صرب ها به رغم برتری عددی عظیم ارتش اتریش_مجارها ثابت کرد که خیلی بیش از آنچه کنراد توقع داشت، نیرومند است. پس از شکست ناپذیری در تمامی نبردهای تهاجمی به صربستان، اسکار پوتیورک و نیروهایش سرانجام در پایان ۱۹۱۴ در مقیاسی عظیم مجبور به عقب نشینی از صربستان شدند. همچنین اولین تهاجم اتریش_مجارستان در برابر روس ها یعنی نبردهای گالیسیا و محاصره فاجعه آمیز پره میشل(Przemyśl)، نه به خاطر موفقیتشان بلکه به خاطر بی تأثیر بودن و تلفات عظیم انسانی که تحمیل نمودند، جلب توجه می کردند. کنراد کاملاً مسئول این تلفات بود چرا که وی نیروهایی بیش از اندازه به صربستان و نیروهایی بازهم بیشتر برای توقف پیشروی روسیه گسیل داشته بود. کنراد متحدین ژرمنی خود را که در نبرد غرور آمیز تاننبرگ، روس ها را از پروس شرقی بیرون رانده بودند، به خاطر عدم کفایت حمایت های نظامی شان سرزنش می کرد. بزرگ
ترین شکست مفتضحانه در تابستان ۱۹۱۶ رقم خورد، زمانی که تهاجم بروسیلوف (به فرماندهی آلکسیس بروسیلوف روسی. م) به عنوان یکی از مرگبارترین نبردها در تاریخ نظامی با وارد نمودن تلفات ۶۰۰٬۰۰۰ نفری به اتریش_مجارها چنان ضربه ای به ارتش امپراطوری زد که دیگر نمی توانستند بدون کمک آلمان هیچگونه حمله ای به راه اندازند. این فاجعه بیشتر ناشی از اعتماد بیش از حد اتریشیان به خود بود چراکه کنراد نیروهای تقویتی را به جبهه ایتالیا فرستاده و تهدید روس ها را دست کم گرفته بود. بیشتر پیروزی های اتریش در جبهه شرق تنها به لطف همکاری با سرفرماندهی عالی ارتش آلمان که روز به روز به کمکش وابسته می شد، امکان پذیر بودند. پس از شکستهای کنراد در اولین سال جنگ، وی به طور فزایده ای توسط متحدین ژرمن کنار گذاشته و نادیده گرفته شد. کنراد یک معتقد به داروینیسم اجتماعی بود که زندگی را تلاشی بی پایان برای بقا می دانست که در آن حمله تنها صورتِ مؤثر دفاع است. فرایند قدرت گیری نخبگان مجار در امپراطوری اتریش_مجارستان وی را نگران می کرد، و اعتقاد داشت که این فرایند چیزی را که وی «امپراطوری ژرمنی_اتریشی» می نامید، تضعیف می کند. او همچنین نسبت به آرزوها و جا
ه طلبی های ایتالیائیان در بالکان نگران بود و بزرگ ترین خواسته اش، به راه انداختن جنگی پیشدستانه در برابر پادشاهی کوچک صربستان برای خنثی کردن تهدید پان اسلاویسم صربی و همزمان با آن، تغییر توازن سیاسی در امپراتوری به ضرر مجارها، با وارد کردن اسلاوهای بیشتری در یوگسلاوی سوم تحت کنترل اتریشیان بدون توجه به حق تعیین سرنوشت بود. با توجه به گفته های هیو استراکان، «کنراد فون هوتسندورف جنگ پیشگیرانه علیه صربستان را برای اولین بار در ۱۹۰۶ و سپس در ۱۹۰۹_۱۹۰۸، در ۱۹۱۳_۱۹۱۲، در اکتبر ۱۹۱۳ و مه ۱۹۱۴ و نیز از یکم ژانویه ۱۹۱۳ تا یکم ژانویه ۱۹۱۴ بیست و پنج بار جنگ با صربستان را پیشنهاد کرده بود.»
نیکلاوس هارننکور (؛ زادهٔ ۶ دسامبر ۱۹۲۹ – درگذشتهٔ ۵ مارس ۲۰۱۶) رهبر ارکستر اهل اتریش بود. او، در طول دوران فعالیت حرفه ای خود، برندهٔ چندین جایزهٔ معتبر جهانی شد.
لودویگ ریتر فون کُشِل (؛ – ) یک گیاه شناس، مورخ، طبیعت شناس، و آهنگساز اهل اتریش بود. او فهرستی شماره گذاری شده به ترتیب زمانِ تولید آثار، از تمام کارهای ولفگانگ آمادئوس موتسارت گردآوری کرد که به نام خودِ او، فهرست کشل نامیده می شود.
کارل لوگر (؛ – ) یک سیاست مدار اهل اتریش بود. نژادپرست ضد یهود. لوگر به خاطر گفتار نژادپرستانه ضد یهودی خود شناخته شده بود و خود را معتقد به ادوارد دروموند می دانست، کسی که در سال ۱۸۸۹ اتحادیه ضد یهودی فرانسه را بنیان نهاد. دهه ها بعد، آدولف هیتلر، ساکن وین از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۳، او را به عنوان الهام بخش دیدگاه های خود درباره یهودیان می دید. گرچه لوگر یک پان ژرمنیست آشکار نبود، اما از سیاست های نژادپرستانه علیه اقلیت های غیرآلمانی زبان در اتریش-مجارستان حمایت می کرد و در سال ۱۸۸۷ به لایحه ای رأی داد که از سوی رقیب دیرینه او گئورگ فون شونرر برای محدود کردن مهاجرت یهودیان روس و رومانیایی پیشنهاد شده بود. او همچنین از جنبش فولکیش گوئیدو فون لیست حمایت آشکار می کرد و اصطلاح "یهودپست" را ابداع کرد که به تسلط گویا یهودیان بر پایتخت مجارستان، بوداپست اشاره داشت. [نیاز به استناد] مورخ لئون پولیاکف در کتاب تاریخ نژادپرستی ضد یهود نوشت: "به زودی مشخص شد که به ویژه در وین هیچ گروه سیاسی که می خواست به پیشه وران متوسل شود، بدون داشتن یک برنامه ضد یهودی شانسی برای موفقیت نداشت. [...] این در آن زمان بود که یک عبارت معروف در
وین ساخته شد: "نژادپرستی ضد یهود، سوسیالیسم احمق هاست". این وضعیت توسط سیاستمدار کاتولیک کارل لوگر، رهبر حزب مسیحی-اجتماعی اتریش با برنامه ای مشابه حزب همنام برلینی به رهبری کشیش استوکر مورد بهره برداری قرار گرفت. در سال ۱۸۸۷، لوگر پرچم نژادپرستی ضد یهود را برافراشت. [...] با این حال، ادای احترام پرشور هیتلر به او در "نبرد من" توجیه پذیر به نظر نمی رسد، زیرا در دوران حکومت او یهودیان رنج نبردند." ناظران دیگر استدلال می کنند که نژادپرستی علنی لوگر تا حد زیادی یک ژست برای کسب آرا بود، او از نخستین کسانی بود که از پوپولیسم به عنوان یک ابزار سیاسی استفاده کرد. مورخ ویلیام ال. شیرر نوشت که "مخالفانش، از جمله یهودیان، به راحتی اعتراف می کردند که او در دل یک انسان شریف، جوانمرد، بخشنده و متساهل بود." به گفته اموس الون، "نژادپرستی ضد یهودی لوگر نوعی گونه خانگی و انعطاف پذیر بود - تقریباً می توان گفت خوش مشرب بود. وقتی از او پرسیدند که چگونه این واقعیت را توضیح می دهد که بسیاری از دوستانش یهودی بودند، لوگر به طرز معروفی پاسخ داد: 'من تصمیم می گیرم چه کسی یهودی است.'" نویسنده یهودی وینی استفان تسوایگ، که در دوران تصدی
لوگر در وین بزرگ شده بود، به یاد آورد که "اداره شهری او کاملاً عادلانه و حتی به طور کلاسیک دموکراتیک بود."
اِرنو دوهنانی (زاده – درگذشته ) رهبر ارکستر، آهنگساز، و نوازندهٔ پیانو اهل مجارستان بود. او از استادانِ آکادمی موسیقی فرانتس لیست بود ـ جایی که خود در آن تحصیل کرده بود ـ و شاگردان زیادی نزد وی آموزش دیدند. اِرنو دوهنانی اغلبِ آثارِ منتشرشده خود را با امضای آلمانیِ ارنست فون دونانی انتشار داده است.
ویکتور کلیما (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل اتریش است.
هلموت کوینیگ (؛ – ) یک اتوموبیل ران فرمول ۱ اهل اتریش بود.
هلموت مارکو (؛ زادهٔ در گراتس) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل اتریش است که از فصل تا مجموعاً در ۱۰ گراند پری شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد.
راینفرید هربست (زاده ۱۱ اکتبر ۱۹۷۸ در سالزبورگ) اسکی باز اتریشی می باشد که در رشته سلالوم فعالیت می کند. دور قهرمانی ها. ۹ دور قهرمانی ها (۹ اسلالوم)
اتنیو آبل (; – ) (نام کامل: Othenio Lothar Franz Anton Louis Abel) یک دانشمند در زمینه دیرینه شناسی و زیست شناسی تکاملی اهل اتریش بود. او به همراه لوییس دولو از بنیانگذاران علم پالئوبیولوژی بود و بخش زیادی از زندگی خود را صرف مطالعه و تحقیق درمورد زندگی و محیط زیست موجودات فسیل شده کرد.
ایگناسیو ماریا گونزالس (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
یورای کوتسکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی است که سابقه بازی در باشگاه فوتبال آث میلان و باشگاه فوتبال جنوآ را دارد. وی در تیم ملی اسلواکی و باشگاه فوتبال واتفورد بازی می کند. افتخارات. اسپارتا پراگ آ.ث میلان سوپر جام فوتبال ایتالیا ۲۰۱۶
پل بلموندو (؛ زاده ۸ اوت ۱۸۹۸ در الجزیره، بخش فرانسویِ الجزایر – درگذشته ۱ ژانویه ۱۹۸۲ در پاریس، فرانسه)، مجسمه ساز فرانسوی بود. او پدر ژان پل بلموندو، بازیگر سینماست. زندگی. بلموندو در خانوادهٔ فقیر ایتالیایی تباری در الجزیره به دنیا آمد. او در دانشگاه هنرهای زیبای الجزیره در رشتهٔ معماری شروع به تحصیل کرد اما در تحصیلاتش با شروع جنگ جهانی اول وقفه افتاد. او بعدتر با کمک مالی دولت الجزایر توانست تحصیلاتش را در پاریس ادامه دهد. او در اول ژانویه ۱۹۸۲ درگذشت و مقبره وی در گورستان مون پارناس، پاریس است.
کامیل کوپونیک (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل اسلواکی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسلواکی بازی کرده است.
کیم جونگ وو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال کره جنوبی کره جنوبی کره جنوبی بازی کرده است.
ماریو اگیمن (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل سوئیس است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
لشکر طیبه یکی از بزرگ ترین و فعال ترین گروه های شبه نظامی در جنوب آسیا است که بیشتر در پاکستان فعالیت می کند. این سازمان در سال ۱۹۹۰ توسط حافظ محمد سعید، عبدالله عزام و ظفر اقبال در افغانستان بنیان نهاده شد و هم اکنون جایگاه آن در موریدک در نزدیکی لاهور در استان پنجاب پاکستان است و چندین اردوگاه تمرینی در کشمیر آزاد را مدیریت می کند. لشکر طیبه از طرف هندوستان متهم به انجام تعدادی حمله به شهروندان و نیروهای نظامی این کشور شده است که از جمله مشهورترین آنها می توان به حمله به پارلمان هند در سال ۲۰۰۱ و حملات نوامبر ۲۰۰۸ در بمبئی اشاره کرد. از جمله اهداف این سازمان هراس افگنی، بنیان نهادن یک حکومت اسلامی در جنوب آسیا و «آزادسازی» مسلمانان کشمیر آزاد بیان شده است. این سازمان در کشورهای هند، پاکستان، ایالات متحده، بریتانیا، اتحادیه اروپا، روسیه و استرالیا به عنوان یک سازمان هراس افگنی شناخته شده است. برخی از متخصصین از جمله ژان لوئیس بروگیری، و همین طور رئیس بنیاد آمریکای نوین، و استیو کول، معتقدند که سازمان اطلاعات نظامی پاکستان (ISI)، به لشکر طیبه کمک اطلاعاتی و محافظتی می کند.
دکتر ماهی یا گاررا روفا نام گونه ای ماهی است که گاه با نام ماهی ذره خوار نیز شناخته می شود. این ماهی در حوض چه های طبیعی برخی از سیستم های رودخانه ای ترکیه٬ ایران٬ سوریه و اردن و نیز چشمه های آب گرم زندگی و زاد و ولد می کند. امروزه از آن ها به عنوان اسپا درمانی استفاده می شود و آنها بر روی سطح پوست بیماران مبتلا به پسوریازیس جمع شده و از ذره های پوست تغذیه می کنند. هرچند "فیش اسپا" یا استفاده از "دکتر ماهی"٬ در نشانه ها و علائم پسوریازیس کاهش ایجاد می کند اما دارای خاصیت درمانی نبوده و هیچ درمانی برای پسوریازیس در حال حاضر وجود ندارد. اما استفاده از ماهی به عنوان یک درمان آرامبخش یا همان اسپا امروزه برای عموم مردم گسترده تر شده که هنوز به طور گسترده ای در زمینه اثر بخشی و اعتبار آن جای بحث وجود دارد ولی اثرات مثبت یا منفی آن هنوز ثابت نشده است. فیش اسپا. در سال ۲۰۰۶ "گاررا روفا" وارد دنیای اقامتگاه های تفریحی اسپا در سیواس ترکیه، ژاپن و کرواسی شد که تا امروز در آن ماهی ها برای تمیز کردن پای مشتریان حمام آبگرم استفاده می شود. اکنون در بسیاری کشورهای آسیایی و اروپایی از فیش اسپا برای جلب مشتری استفاده می شود. د
ر ایران نیز مرکزهای اقامتی فیش اسپا به ارائه خدمات می پردازند. وضعیت قانونی. این روش در بسیاری از ایالات آمریکا و نیز بسیاری از استان های کانادا باتوجه به مقررات تنظیم کننده و نظارت بر لوازم و خدمات آرایشی ممنوع است. این استانداردها بر این باورند که فیش اسپا عملی غیر بهداشتی است. بنابر ادعای روزنامه وال استریت ژورنال «طبق مقررات نظارت بر لوازم آرایشی تمامی ابزار و تجهیزات پس از هر استفاده باید دور ریخته شود یا بررسی کامل بهداشتی گردد». اما ماهی پوست خوار بیش از حد گران است که بتوان به آسانی و با هربار استفاده دور انداخت. این روش در کبک کانادا و تنها در چند درمانگاه در شهر مونترآل قانونی است.
Ś ، ś یکی از حرو الفبای لاتین است. این حرف ساخته شده از یک S با اکسان اگویی بر فراز آن است. این حرف در الفبای لهستانی و مونته نگروئی به کار می رود. منبع. Wikipedia contributors, "Ś," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=%C5%9A&amp;oldid=541402879 (accessed June 24, 2014).
Ɽ ، ɽ یا R ِ دنباله دار یکی از حروف الفبای لاتین است. ɽ در الفبای آوانگاری بین المللی نشان دهندهٔ فلپ برگشتی است. Ɽ در الفبای چندین زبان سودانی از جمله هیبان، کوالیب، مورو و اتورو م باشد. منابع. Wikipedia contributors, "R with tail," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=R_with_tail&amp;oldid=607667051 (accessed June 24, 2014).