Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نور پدیدار شود به نخستین فیلسوفان یونانی پیشاسقراطی بازمی گردد. آناکسیماندروس میلتوسی (۶۱۰ تا ۵۴۶ پ. م) بر این باور بود که در دوره ای آببندان از تاریخ زمین، نخستین جانوران در آب زندگی می کردند، و نخستین نیاکان خشکی زی انسان ها می بایست درون آب به دنیا آمده باشند و تنها بخشی از زندگیشان را بر روی خشکی سپری کرده اند. او همچنین عنوان کرد که نخستین انسانی که به شکل امروزین دیده می شود، می بایست فرزند نوع دیگری از جانوران باشد، چرا که انسان برای زندگی نیاز به مراقبت طولانی تر والدین دارد. امپدوکلس (۴۹۰ تا ۴۳۰ پ. م) عنوان کرد که آنچه ما مرگ و زندگی در جانوران می نامیم تنها جوش خوردن و جدا شدن مواد هستند و این ماده است که «گروه های بی شمار جنبندگان میرا» را پدیدمی آورد. به ویژه، نخستین جانوران و گیاهان مانند بخش های تکه شده از هم آن چیزهایی که امروزه می بینیم هستند، و تعدادی از آن ها توانستند در اشکال مختلف جوش بخورند و متصل شوند، و هر گاه «شرایط هر آنگونه بود که اگر از قصد و با نیت پیشین شکل می گرفت، آنگاه جانور بقا می یافت، در حالی که به شکل اتفاقی در راه مطلوب سرهم شده است». دیگر فیلسوفانی که در سده های میانی اهم
یت بالایی یافتند، همچون افلاطون (۴۲۸ تا ۳۴۸ پ. م) و ارسطو (۳۸۴ تا ۳۲۲ پ. م)، و اعضای مکتب رواقی گری، بر این باور بودند که همه چیز، نه تنها موجودات زنده، از پیش توسط آفرینش الهی ثابت و تغییرناپذیر درست شده اند. این باور آنان، اندیشه فرگشتی را برای سده های طولانی عقب نگاه داشت. ارنست مایر زیست شناس، افلاطون را «ابرضدقهرمان فرگشت گرایی» می خواند؛ چرا که او مشوق نظریه ذات باوری یا نظریه مثل بود که بر پایه آن، هر چیزی که در جهان دیده می شود، صورتی ناکامل از ایده آل، شکل، یا «گونه» ای است که آن نوع را تعریف می کند. برای نمونه در کتاب "تیمائوسِ" خود، افلاطون داستانی را از زبان شخصیتی بیان می کند که در آن عقلی فعال، کیهان را و هر آنچه در آن است پدید آورد و از آنجا که خود نیک خوی بود «... رها از رشک، بر آن شد تا همه چیز تا سر حد امکان چونان خودش باشند.» خالق، همه انواع متصور از حیات را آفرید، چرا که «... بی آن ها، گیتی ناکامل می ماند، چرا که در برنمی داشت هر آنچه را که می بایست دربرداشته باشد، اگر می بایست متعالی باشد.» این «قاعده کمال» – اندیشه ای که بر پایه اش وجود همه انواع مستعد حیات، لزومی بر آفرینشی عالی هستند –
اندیشه مسیحیت را بسیار تحت تأثیر قرار داد. با این حال شماری از تاریخ دانان علم در میزان تأثیر ذات باوری افلاطونی بر فلسفه طبیعی ابراز تردید کرده اند و به گفته آنان، بسیاری فیلسوفان پس از افلاطون بر این باور بودند که ممکن است گونه ها دارای توانایی دگرگون شدن داشته باشند و این ایده که گونه های زیستی ثابت و دارای ویژگی های ضروری تغییرناپذیر بودند جز در سده ۱۷ و ۱۸ و به هنگام آغاز رده بندی علمی زیست شناسانه اهمیت چندانی نیافت. ارسطو که یکی از تأثیرگذارترین فیلسوفان یونانی در سده های میانی اروپا بود، دانشجوی افلاطون و یکی از نخستین تاریخ دانان طبیعی بود که نوشته هایش به صورت کامل باقی مانده اند. نوشته های او دربارهٔ زیست شناسی برآمده از پژوهش وی بر روی تاریخ طبیعی جزیره لزبوس و اطراف آن هستند که در چهار کتاب باقی مانده اند و اغلب با نام های لاتینشان شناخته می شوند؛ "De anima"، "Historia animalium"، "De generatione animalium"، و "De partibus animalium". کارهای ارسطو حاوی مشاهدات موشکافانه وی و تفاسیرش — در کنار افسانه ها و خطاها — هستند که نشان از سطح ابتدایی و ناهموار دانش و آگاهی در دوران وی دارند. با این حال، چ
ارلز سینگر می گوید «هیچ چیز قابل توجه تر از تلاش های ارسطو برای نشان دادن روابط میان موجودات زنده به عنوان یک "scala naturae" نیست». عنوان "scala naturae" او اشاره به «نردبان حیات» یا «زنجیره عظیم وجود» دارد که بر پایه آن جانورانی که دارای پیچیدگی بیشتر ساختاری و کارکردی بودند به عنوان «یاخته های والاتر» شناخته می شدند. ارسطو باور داشت که ویژگی های یاخته های زنده به روشنی نشان می دادند که آن ها می بایست به گفته او «هدفی غایی» داشته باشند، یا به بیان دیگر آنکه آن ها برای هدفی طراحی شده اند. او به ویژه دیدگاه امپدوکلس را دربارهٔ اینکه جانوران موجود می توانسته اند نشات گرفته از شانس و احتمال باشند، رد کرد. دیگر فیلسوفان یونانی، همچون زنون رواقی (۳۳۴ تا ۲۶۲ پ. م) بنیان گذار مکتب رواقی فلسفه، با ارسطو و دیگر فیلسوفان در اینکه طبیعت دارای شواهد آشکاری است که نشان از آفرینش دارای هدف دارد، موافق بودند. به این دیدگاه، غایت شناسی می گویند. سیسرو (۱۰۶ تا ۴۳ پ. م)، فیلسوف رواقی رومی، نوشته است که زنون باوری کلیدی در فیزیک رواقی داشت مبنی بر اینکه طبیعت در اصل «رهنمون شده و متمرکز است… تا جهان را پناهگاهی سازد… ساختاری ب
هینه برای بقا.» اپیکور (۳۴۱ – ۲۷۰ پ. م) ایدهٔ انتخاب طبیعی را پیش بینی کرد. لوکرتیوس (۹۹ – ۵۵ پ. م) فیلسوف اتم گرای رومی، به بازنشر این ایده ها در شعر خود "در طبیعت اشیاء" پرداخت. در سامانه اپیکوری، تصور بر این بود که بسیاری گونه ها در گذشته از گایا به یکباره پدیدار شده اند، ولی تنها ساختارهای کارترا به بقا ادامه داده و بچه دار شده اند. به نظر نمی رسد که اپیکورگرایان به پیش بینی نگره فرگشت آنگونه که امروزه می شناسیم پرداخته باشند و به ظاهر باور به روندهای جدای پیدایشی برای هر گونه داشته اند، نه روندی پیدایشی یکتا که جانوران گوناگون در طی تاریخ از یاختهٔ مادر یکتایی جدا شده باشند. چینیان. اندیمشندان چینی باستان، همچون چوانگتسی (۳۶۹ – ۲۸۶ پ. م) که فیلسوفی تائوئیست بود، دیدگاه هایی دربارهٔ تغییرات گونه های زیستی عنوان کردند. به گفته جوزف نیدهام، تائوئیسم آشکارا ثابت بودن گونه های زیستی را منکر می شد و اندیشمندان تائوئیست بر این گمان بودند که گونه ها ویژگی های مختلف خود را در پاسخ به محیط های مختلف دارا شده اند. تائوئیسم انسان، طبیعت، و آسمان ها را در حالتی از «تغییر شکل مداوم» موسوم به "تائو" می داند که در تضاد
با دیدگاه بیشتر ساکن اندیش طبیعت در غرب بود. رومیان. شعر "در طبیعت اشیاء" لوکرتیوس بهترین منبع باقی مانده است که به توضیح اندیشه های فیلسوفان اپیکورگرای یونانی می پردازد. این شعر به توصیف تشکیل یافتن کیهان، زمین، موجودات زنده، و جامعه بشری از راه سازوکارهای کاملاً طبیعی، بی هیچ گونه دخالت فراطبیعی، می پردازد. بعدها، "در طبیعت اشیاء" بر اندیشه های کیهانی و فرگشتی فیلسوفان و دانشمندان طی و پس از دوران رنسانس تأثیر مهمی گذاشت. دیدگاه لوکرتیوس در تقابل آشکار با دیدگاه فیلسوفان رومی اهل مکتب رواقی گری همچون سیسرو، سنکای جوان (تقریباً ۴ پ. م تا ۶۵ پس از میلاد)، و پلینیوس (۲۳ تا ۷۹ پس از میلاد) بود که دارای دیدگاه های قوی غایت گرایانه از جهان طبیعی بودند و بعدها الهیات مسیحی را تحت تأثیر بسیار قرار دادند. سیسرو می نویسد که دیدگاه رواقی از طبیعت به عنوان بنیادی که در آن حیات در اصل برای «آنانی که مناسب تر [از دیگران] برای بقا بودند» بود، به ویژه به مذاق اشراف جامعه هلنیستی یونان خوش می آمد. آگوستین قدیس (سده ۴ میلادی) از نخستین کسانی است که به اندیشه های فیلسوفان یونانی بازگشت و نوشت که داستان آفرینش آورده شده در سفر
پیدایش نباید آنچنان تحت اللفظی گرفته شود. در کتاب "De Genesi ad litteram" ("در باب معنای عینی پیدایش")، وی می نویسد که در بعضی موارد جانوران جدید ممکن است از «تجزیه» ساختارهای قدیمی تر حیات پدید آمده باشند. برای آگوستین «حیاتِ گیاهان، ماکیان، و جانوران بی عیب نیست … ولی خلق شده در حالتی از استعداد بالقوه [هستند]»، برخلاف آنچه او ساختارهای کامل الهی فرشتگان، گنبد آسمان، و روح انسان می دانست. باور آگوستین دربارهٔ اینکه انواعی از حیات «به آرامی در طول تاریخ» تغییر شکل داده اند، پدر کوزپه تانزلا–نیتی، استاد الهیات دانشگاه سانتا گروچه در رم را بر آن داشت تا ادعا کند آگوستین به ارائه گونه ای از فرگشت پرداخته است. سده های میانی. بر خلاف اسلام، باورمندان به آیین های مسیحیت و یهود دلایل دینی برای مخالفت با اندیشه فرگشتی حیات داشتند چرا که چنین اندیشه ای در تقابل با داستان آفرینش نوشته شده در سفر آفرینش بود. بر پایه این داستان، جهان به شکل یک باره توسط خدا آفریده شد و جانوران درون آن همگی در طی زمانی کوتاه بر روی زمین پدیدار شدند. با این حال تعدادی از اندیشمندان مسیحی نظریات گوناگونی نسبت به مسئله آفرینش ابراز کرده ان
د. برای نمونه، سنت آگوستین بر نوعی نظریه پیشافرگشتی باور داشت که بر پایه آن خداوند بذرهای حیات را بر روی زمین پراکنده ساخته است و آن بذرها در گذر زمان تبدیل به جانداران گوناگون شده اند. فلسفه اسلامی. اگرچه اندیشه های فرگشتی یونانیان و رومی ها پس از سقوط امپراتوری روم به درون اروپا راه نیافت، اما دانشمندان و اندیشمندان مسلمان آن ها را گم نکرده و به نگاهداری و بازنشرشان پرداختند. در دوران طلایی اسلام از سده ۸ تا ۱۳ میلادی، فیلسوفان مسلمان اندیشه هایی را دربارهٔ تاریخ طبیعی بسط دادند. این ایده ها شامل تراجهش از موجودات نازنده به زنده بود؛ «از کانی به گیاه، از گیاه به جانور، و از جانور به انسان.» در سده های میانی جهان اسلام، جاحظ (۷۷۶ – ۸۶۸ میلادی) "کتاب الحیوان" خود را در سده ۹ میلادی نوشت. در بخشی از این کتاب، وی می نویسد «موش برای غذای خود به بیرون می رود، و با هوش خود آن را به دست می آورد، چرا که [موش] همه جانوران پست تر از خود را می خورد» و در عوض از آن مهاجمانی که قوی تر از خود هستند فرار می کند: «می بایست از مارها و پرندگانی که می خواهند وی را ببلعند دوری کند». پشه ها «از غریزه خبر دارند که خون آن چیزی است
که آن ها را زنده نگاه می دارد» و هنگامی که جانوری را می بینند، «می دانند که پوست [آن جانور] به گونه ای است که غذایشان را مهیا می سازد.» در عوض، مگس ها به شکار پشه هایی می پردازند «که غذای مورد علاقه شان است»، و دیگر مهاجمان نیز مگس ها را شکار می کنند. «در یک کلام، هیچ جانوری، نه می تواند بدون غذا زندگی کند، و نه می تواند از سرنوشت خود در شکار شدن بگریزد. هر جانور ضعیف به بلعیدن جانوران ریزتر از خود می خیزد و گریزی نیز برای جانوران قوی از خورده شدن توسط قوی تر از خودشان نیست. بر این سبق، انسان را نیز فرقی با جانوران نیست، اگرچه شدتش تفاوت دارد. خلاصه آنکه خداوند بعضی انسان ها را علت حیات دیگران، و مشابهاً، او را عامل مرگ بعضی دیگر جانوران قرار داده است.» جاحظ همچنین به توصیف زنجیره های غذایی پرداخت. به گفته بعضی پژوهشگران، بعضی از اندیشه های ابن خلدون را می توان پیش گفتاری بر نگره زیستی فرگشت دانست. در ۱۳۷۷، ابن خلدون در "مقدمه" خود می نویسد که انسان ها ار «جهان میمون ها» برخاسته اند، در روندی که بر پایه اش «گونه ها متعددتر می شوند.» در فصل ۱ این کتاب، او می گوید: «این جهان با همه آفریده هایش قاعده مشخص و ساخ
ت مدونی دارد [و] نشان دهنده پیوندهایی است میان علت و معلول ها، ترکیب های بخش های از آفرینش با دیگر بخش ها، و تغییر شکل های بعضی موجودات به دیگر [موجودات]، در الگویی که هم جالب توجه است و هم بی پایان.» فصل ۶ "مقدمه" همچنین می نویسد: فلسفه مسیحی و زنجیره عظیم هستی. در طی سده های میانی آغازین، کارهای کلاسیک یونانی به طور کامل بر غربیان ناپیدا و گمشده بودند. با این حال، ارتباط برقرار کردن آن ها با جهان اسلام، که در آن دست نوشته های یونانیان باستان نگهداری می شد و آن ها را شرح و بسط می دادند، به سرعت باعث ایجاد جنبش ترجمه این آثار به زبان لاتین شد. اروپاییان دوباره با کارهای افلاطون و ارسطو، و همچنین اندیشه اسلامی، آشنا شدند. اندیشمندان مسیحی مکتب مدرسی، به ویژه پیر آبلار (۱۰۷۹ – ۱۱۴۲ م) و تامس آکویناس (۱۲۲۵ – ۱۲۷۴ م)، طبقه بندی ارسطویی را با اندیشه های افلاطون در باب نیک بودن خداوند، و اینکه همه اشکال محتمل حیات می بایست در آفرینشی بی نقص حضور داشته باشند، مخلوط کردند و به سامانه ای عظیم و متصل به هم از همه موجودات بی جان، زنده، و آسمانی رسیدند: "scala naturae"، یا زنجیره عظیم هستی. در این سامانه، هر آنچه حیات دا
رد می بایست در نظمی قرار داشته باشد؛ از «کمترین» تا «بالاترین»، که دوزخ در پایین و خدا در بالا قرار گرفته اند. در زیر خدا، سلسله مراتب فرشتگان که همچون مدار سیارات فرض شده اند، به همراه انسان در مرتبه ای میانی، و کرم ها به عنوان پایین ترین نوع جانوران. از آنجا که در این سامانه، گیتی در نهایت بی نقص متصور می شد، زنجیره عظیم هستی نیز کامل فرض می شد. هیچ پیوند خالی درون زنجیره وجود نداشت، و هیچ پیوندی با بیش از یک گونه نشان داده نمی شد. هیچ گونه ای نمی توانست از یک جای زنجیر به جای دیگر برود. از این روی، در این نسخهٔ مسیحی شدهٔ گیتی کامل افلاطون، گونه های نمی توانستند هیچ گاه تغییر یابند، و بنا بر متن سفر پیدایش همواره ثابت می ماندند. برای انسان ها نیز فراموش کردن جایگاهشان گناه دانسته می شد؛ چه همانند جانوران پایین تر از خود رفتار می کردند، چه بیشتر از آنچه را که آفریدگارشان برایشان رقم زده بود به خیال راه می دادند. انتظار می رفت که مخلوقاتی که بر روی سطوح موازی بودند به یکدیگر شباهت نزدیک داشته باشند؛ باوری که در گفتهٔ «طبیعت جهش نمی کند» بیان شده است. این ایده پایه ای زنجیره عظیم هستی اندیشهٔ تمدن های غربی را
برای سده ها تحت تأثیر قرار داد، و بخشی از برهان نظم در الهیات طبیعی را تشکیل می داد. به عنوان نوعی سامانه طبقه بندی، زنجیره عظیم هستی اساسی ترین اصل و پایه دانش در حال رشد زیست شناسی در سده های ۱۷ و ۱۸ میلادی بود. تامس آکویناس در باب آفرینش و روندهای طبیعی. در حالی که زنجیره عظیم هستی و برهان نظم از سوی الهی دانان مسیحی نقش مهمی در رشد این باور داشتند که جهان طبیعی در سلسله مراتبی طراحی شده و نامتغیر می گنجد، بعضی الهی دانان دیدگاه بازتری نسبت به این امکان که جهان می توانسته است طی روندهای طبیعی شکل گیرد داشتند. تامس آکویناس در این استدلال که نباید متون کهَنی چون سفر پیدایش را تحت اللفظی تفسیر کرد، پا را حتی فراتر از آگوستین گذاشت. او بیان کرد که مستقل بودن طبیعت نشانه ای از الوهیت خداوند است و تضادی میان باور به جهانی ساخته شده توسط خدا و این اندیشه که گیتی می توانسته است در طی زمان و بر پایه سازوکارهای طبیعی فرگشت یافته باشد، وجود ندارد. با این حال، آکویناس دیدگاه های کسانی چون امپدوکلس را که روندهای طبیعی را نمایشگر این می دانستند که گیتی بدون هدفی در پشت خود پدید آمده است، زیر سؤال برد. به گفته او، «از ا
ین روی، آشکار است که طبیعت چیزی جز نوع ویژه ای از هنر نیست، یعنی هنر الهی، که بر اشیاء تجلی یافته است، آنچه توسطش اشیاء به سوی هدفی معین به جنبش در می آیند. [این] آن چیزی است که اگر کشتی سازی می توانست به الوارها بدهدش، آن الوارها خود را به حرکت درمی آوردند تا یک کشتی ساخته شود.» رنسانس. در نخستین نیمهٔ سده ۱۷ میلادی، فلسفه مکانیکیِ رنه دکارت به ترویجِ به کاربردن استعارهٔ «گیتی به مثابه یک ماشین» پرداخت؛ ایده ای که بعدها شناسهٔ انقلاب علمی شد. میان ۱۶۵۰ و ۱۸۰۰، برخی طبیعی دانانی چون بنوا دمیه نگره هایی را مطرح کردند که گیتی، زمین، و حیات را تشکیل یافته به صورت مکانیکی و بدون هدایت آسمانی به تصویر می کشیدند. در عوض اما، بیشتر نگره های هم دوره با ایشان در زمینه فرگشت، همانند نگره های گوتفرید لایبنیتس و یوهان گوتفرید هردر، فرگشت را به شکل فرایندهایی در اصل «معنوی» معرفی می کردند. در ۱۷۵۱، پییر لوئی موپرتوئی به سوی ساختارهایی مادی گرایانه تر متمایل شد. او از دگرگونی های طبیعی نوشت که در طی زادوولد پدید می آیند و در طی چندین نسل جمع شده، باعث ایجاد نژادها و گونه های جدید می شوند؛ توصیفی که در حالتی کلی، مفهوم انتخ
اب طبیعی را پیش بینی می کرد. ایده های موپرتوئی در تناقض با تأثیرهای رده بندان پیشینی چون جان ری بودند. در پایان سده ۱۷ میلادی، رِی نخستین تعریف از یک گونه زیستی را ارائه کرده بود؛ چیزی که وی با ویژگی های ضرورتاً نامتغیر مشخص می کرد و عنوان کرد که سلالهٔ هر گونه هیچ گاه نمی تواند به پدید آمدن گونه ای دیگر منجر شود. اندیشه های ری و دیگر رده بندان سده ۱۷ میلادی تحت تأثیر الهیات طبیعی و برهان نظم بودند. واژه اِوولوشِن "evolution" (از لاتین "evolutio"، به معنای «بازشدن همچون یک طومار») در آغاز برای اشاره به رشد رویانی به کار رفت که نخستین آن در رابطه با رشد و تکوین گونه ها به ۱۷۶۲ مربوط می شد؛ هنگامی که شارل بونه آن را برای مفهوم «پیش سازه» خود به کار بود، که در آن گونه های ماده ساختاری ریزجثه و ناکامل از همه نسل های آینده را حمل می کنند. این واژه بعدها معنای کلی تر به خود گرفت که رشد مرحله ای را نشان می داد. بعدها در سده ۱۸ میلادی، ژرژ-لوئی لکرک کنت دو بوفون، فیلسوف فرانسوی و یکی از پیشروان تاریخ طبیعی در زمان خود، عنوان کرد که آنچه بیشتر مردم "گونه" می خوانند، در واقع جورهای مشخص و دگرگون شده از یک گونه اصلی هست
ند. برای نمونه، او بر این باور بود که شیرها، ببرها، پلنگ ها، و گربه های خانگی ممکن است همگی نسبی مشترک داشته باشند. او همچنین حدس زد که تعداد ۲۰۰ یا بیشتری پستاندار، که تا آن هنگام شناخته شده بودند، ممکن بود از تنها ۳۸ گونه اصلی برخاسته باشند. اندیشه های فرگشتی بوفون محدود بودند؛ او باور داشت که هر کدام از گونه ها و ساختارهای اصلی از راه پیدایش آنی پدید آمده اند و اینکه شکل گیری هر یک توسط «قالب های درونی» بوده اند که میزان تغییر را محدود می کردند. کارهای وی، "Histoire naturelle" (پارسی: "تاریخ طبیعی")، و "Époques de la nature" (پارسی: "دوران های طبیعت")، شامل نگره های به خوبی سامان یافته دربارهٔ منشأیی به کلی مادی برای زمین و نیز اندیشه های او در زیر سؤال بردن ثابت بودن گونه ها، بسیار تأثیربرانگیز بودند. دنی دیدرو، دیگر فیلسوف فرانسوی، نیز نوشته هایی دارد دربارهٔ اینکه موجودات زنده می توانسته اند در آغاز به شکل خلق الساعه پدید آمده باشند، و گونه ها همواره در طی روندی آزمایش گونه پدید می آیند که در آن ظاهرهای جدید پدیدار شده، و طبق سعی و خطا یا باقی می مانند یا نابود می شوند. این ایده را می توان نوعی پیشگویی
جزئی از انتخاب طبیعی دانست. میان ۱۷۶۷ و ۱۷۹۲، جمیز برنت، لرد مونبودو در نوشته های خود نه تنها به این مفهوم اشاره داشت که انسان از نخستی ها برخاسته است، بلکه همه جانوران، در پاسخ به طبیعت، روش هایی را برای خوگیری و سازگار شدن ویژگی هایشان در دوره های زمانی طولانی یافته اند. پدربزرگ چارلز داروین، اراسموس داروین، "وحش نامه" (۱۷۹۴–۱۷۹۶) را به چاپ رساند که در آن مدعی شد «همه جانوران خونگرم از یک رشتهٔ زندهٔ یکتا برخاسته اند.» در شعر "معبد طبیعت" (۱۸۰۳) خود، وی به توصیف برخاستن یاخته های ریزجثه از درون گِل تا همه تنوع امروزینش پرداخته است. سده ۱۸ میلادی. اندیشه فرگشتی حیات در سده ۱۸ میلادی آغاز به نیرومند شدن و پیدا کردن هواداران تأثیرگذار کرد. دلیل اینکه چرا این اندیشه تنها پس از آن سده قوی شد می تواند این باشد که سده ۱۸ام میلادی زمانی بود که مردم اروپا آغاز به زیر سؤال بردن کلیسا و تصویر ارائه شده توسط آن از تاریخ حیات کردند. بر پایه این تصویر، انسان ها با هبوط از آسمان، نیاز به لطف و بخشش خداوند دارند تا به رستگاری برسند. در این سده، چنین ایده ای با طرح این مسئله که شاید انسان ها سرنوشتشان را خود در دست دارند و
می توانند در گذر زمان به رشد و تعالی برسند، زیر سؤال رفت. دیدگاه دوم که بر پایه «پیشرفت» انسان ها و قرار داشتنشان بر مسیر رو به بالا و پیشرفت بدون نیاز به نیروهای فراطبیعی بود راه را برای اندیشه پدید آمدن حیات مستقل از آسمان ها گشود. اندیشه های رنه دکارت در زمینه مکانیسم فلسفی و تشبیه گیتی به ماشینی منظم و در جنبش – که بعدها باعث انقلاب علمی شدند – در نیمه نخست سده ۱۷ میلادی گروهی از فرگشت باوران، از جمله بنوا دمیه، را در میان سال های ۱۶۵۰ تا ۱۸۰۰ میلادی بر این باور رساند که جهان، زمین، و حیات به شکل مکانیکی و بدون دخالت آسمانی پدید آمدند. بر خلاف او اما بیشتر نظریه های فرگشت آن هنگام، از جمله آرای گوتفرید لایبنیتز و جی. جی. هردر، فرگشت را روندی در اصل معنوی می دانستند. در سال ۱۷۵۱، پییر لوئی موپرتوئی شکلی ماده گرایانه تر ارائه داد که بر پایه آن تغییرات طبیعی در طی تولید مثل پدید می آیند و در طی چندین نسل جمع می شوند و باعث شکل گرفتن نژادها و حتی گونه های جدید می شوند؛ نظریه ای که در حالت کلی مفهوم انتخاب طبیعی را دربرداشت. اوایل سده ۱۹. دیرینه شناسی و زمین شناسی. در سال ۱۷۹۶، ژرژ کوویه نتایج پژوهش های خود را
در زمینه تفاوت ها میان فیل های موجود و سنگواره های یافت شده از آنان منتشر کرد. یافته های او، ماموت ها و پستانک دندان ها را گونه هایی جدا معرفی کردند که از هر جانور زندهٔ دیگری متمایز هستند و به بحثی طولانی و تاریخی دربارهٔ اینکه آیا ممکن است جانوری منقرض شود پایان داد. در ۱۷۷۸، جیمز هاتن فرایندهای زمین شناختی تدریجی را که به شکل پیوسته در زمان های طولانی روی می دهند، توصیف کرد. در دهه ۱۹۷۰، ویلیام اسمیت روند طبقه بندی چینه های سنگی توسط سنگواره های یافت شده در هر لایه را هنگامی که بر روی نقشه جغرافیایی خود از انگلیس کار می کرد، آغاز کرد. به شکل مستقل، کوویه و الکساندر برونیار نتایج تأثیرگذاری را از بررسی هایشان بر روی تاریخ جغرافیایی مناطق اطراف پاریس مبتنی بر ترتیب چینه شناختی لایه های سنگی منتشر کردند. این آثار توانستند به یافتن قدمت زمین کمک کنند. آگاهی از سنگواره های موجود رشد چشمگیری در دهه های نخستین سده ۱۹ میلادی به خود گرفت. تا دهه ۱۸۴۰، مهم ترین رویدادهای تاریخچه زمین شناختی هر چه بیشتر روشن می شدند، و در ۱۸۴۱ جان فیلیپس سه دوران اصلی را بر پایه زیاگان اصلی یافت شده در آن ها نام گذاری کرد: دوران دیر
ینه زیستی که در آن زمین مملو از بی مهرگان و ماهی ها بود؛ دوران میانه زیستی که شاهد فرمانروایی خزندگان بر زمین بود؛ و دوران نوزیستی پستانداران. این تصویر پیش رونده از تاریخ حیات توسط آدام سجویک، زمین شناس محافظه کار انگلیسی، و ویلیام باکلند پذیرفته شد. با این حال، آن ها به همراه کوویه به این باور داشتند که انقراض های صورت گرفته ناشی از حوادث طبیعی دهشتناک بوده اند و پس از هر دور از آن ها، دور تازه ای از آفرینش الهی آغاز شده است. باکلند همچنین به همراه گروهی از دانشمندان انگلیسی تلاش کرد تا واپسین دوره انقراض بزرگ بر روی زمین را به افسانه نوح پیامبر و سیل شدید آن ربط دهد. از ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۳، چارلز لایل زمین شناس اثر چندجلدی خود با نام "اصول زمین شناسی" را منتشر کرد؛ اثری که با بهره گیری از اندیشه های هاتون، جایگزینی همدیس گرا برای نگره های مبتنی بر حوادث فاجعه بار طبیعی منجر به انقراض جانوران ارائه کرد. لایل ادعا کرد که ویژگی های زمین شناختی زمین به جای آنکه برآیند رویدادهای فاجعه بار (و احتمالاً فراطبیعی) باشند، از همان روندهای طبیعی زمین شناختی که در دوره کنونی مشاهده پذیر هستند پدید آمده اند. اگرچه لایل مخالف ا
ندیشه های فرگشتی بود، اما دیدگاه او مبنی بر آنکه زمین توسط نیروهای طبیعی به صورت تدریجی و در طی زمان طولانی شکل گرفته است و اینکه عمر زمین می بایست بسیار طولانی باشد، تأثیر بسیاری بر اندیشمندان پس از خود، از جمله چارلز داروین، گذاشت. تراجهش گونه ها. در سال ۱۸۰۹، ژان باتیست لامارک در کتاب خود، "فلسفه جانورشناختی"، نگرهٔ تراجهش گونه ها را مطرح کرد. لامارک بر این باور نبود که همهٔ گونه های موجود بر زمین دارای نیایی مشترک هستند، بلکه باور داشت انواع ساده ای از حیات به شکل پیوسته در طول زمان توسط جهش های ناگهانی پدید آمده اند. به باور او همچنین نیرویی حیاتی ذاتی گونه ها را به سوی پیچیده تر شدن در گذر زمان سوق می دهد. او این حقیقت را که موجودات خود را با محیط زندگیشان تطبیق می دهند درک کرده بود و چنین چیزی را با گفتن اینکه «همان نیرویی که جانوران را دارای پیچیدگی بیشتر می کند، باعث تغییر شکل اندام های یک جانور یا گیاه می شود؛ بسته به آنکه آن اندام در آن شرایط به کار گرفته می شود یا خیر»، توضیح داد و نمونه ای از اثر تمرین و ورزش بر ماهیچه ها را آورد. او استدلال کرد که این تغییرات از نسلی به نسل دیگر به ارث می رسند و
روندی کند از تطابق با محیط زیست را پدیدمی آورند. نقش وراثت در تطابق با محیط دومین سازوکاری بود که برای چگونگی پدید آمدن تطابق ارائه شد و نه تنها بعدها با عنوان لامارک گرایی شناخته شد، که بحث های مربوط به فرگشت در سده ۲۰ میلادی را بسیار تحت تأثیر قرار داد. مکتبی فکری مبتنی بر کالبدشناسی تطبیقی از بریتانیا که شامل رابرت ادموند گرانت آناتومیست می شد ارتباط نزدیکی با مکتب فرانسوی لامارک پیدا کرد. از جمله دانشمندان فرانسوی که گرانت را بسیار تحت تأثیر قرار داد، اتین ژفروا سن ایلر بود که دیدگاه هایش دربارهٔ بخش های گوناگون بدن جانوران و هم ریختی بعضی ساختارهای آناتومیکال بسیار تأثیرگذار بودند و منجر به بحث های سنگین با همکارش ژرژ کوویه شدند. گرانت خود تبدیل به مرجعی مهم در زمینه آناتومی و تولید مثل بی مهرگان دریایی شد. او بر این باور بود که جانوران و گیاهان هر دو دارای نقطهٔ فرگشتی آغازین یکسانی بوده اند. چارلز داروین که در هنگام پژوهش های گرانت دانشجویی جوان بود، به وی در بررسی چرخهٔ حیات جانوران دریایی کمک کرد. در ۱۸۲۶، نوشتاری بی نام که به گمانی توسط رابرت جیمسون نوشته شده بود به تقدیر از توضیحِ داده شده توسط لا
مارک از چگونگی «فرگشت» جانوران بزرگتر از کرم های ساده پرداخت. این نخستین باری بود که فعل فرگشتیدن (evolve در زبان انگلیسی) در معنای امروزینش به کار گرفته می شد. در ۱۸۴۴، رابرت چیمبرز، ناشر اسکاتلندی، به صورت پنهانی کتابی بسیار جنجالی با عنوان "ردپای تاریخ طبیعی آفرینش" چاپ کرد که خوانندگان زیادی پیدا کرد. این کتاب فرایندی فرگشتی را از چگونگی پدید آمدن منظومه خورشیدی و حیات بر روی زمین عنوان می کرد. کتاب ادعا می کرد که سنگواره های موجود نشان از حرکتی پیش رونده در جانوران زنده دارند و جانوران کنونی نیز هر یک از خطی فرگشتی اصلی که به همان شکل پیش رونده به انسان می رسد، جدا شده اند. اگرچه این کتاب بر خلاف دیدگاه کسانی چون گرانت، این روند پیش رونده را برآمده از قانون هایی سرشته در کیهان می دانست و کمتر ماتریالیستی به نظر می آمد، اما بحث های صورت گرفته بر سر آن حتی محافظه کارانی را که مخالف گنجاندن انسان در چارچوب فرگشتی بودند نیز در بر می گرفت. این بحث ها تأثیرات بسیاری بر نگرهٔ داروین در یک دهه بعد گذاشتند. اندیشه های مربوط به تراجهش گونه ها با ماده گرایی رادیکال دوره روشنگری مرتبط بودند و از این بابت توسط اندیشم
ندان محافظه کار مورد حمله قرار گرفتند. کوویه به اندیشه های لامارک و ژفروآ حمله برد و دیدگاه ارسطو را که گونه ها تا ابد تغییرناپذیر هستند تأیید کرد. او براین باور بود که اندام های جانوران آنچنان با هم ارتباط تنگاتنگ دارند که امکان تغییر یک بخش از اندام ها در انزوای مطلق از دیگر بخش ها وجود ندارد، و استدلال کرد که سنگواره های موجود نمایانگر انقراض های فاجعه بار به همراه افزایش جمعیت های پس از خود هستند. این بر خلاف تغییر تدریجی در گذر زمان است. او همچنین استدلال کرد که تصاویر و مومیایی های بر جای مانده از جانورانی که در مصر باستان نگهداری می شدند نشانی از تفاوت با جانوران کنونی ندارند. استدلال های قوی کوویه و جایگاه بالای علمی وی باعث شدند تا ایده های تراجهشی برای دهه ها از تمرکز جامعه علمی بیرون بروند. در بریتانیا، فلسفه الهیات طبیعی تا مدت ها تأثیرگذار باقی ماند. کتاب "الهیات طبیعی" (۱۸۰۲) اثر ویلیام پیلی که دربردارنده تمثیل معروف ساعت ساز بود، در اصل تا حدی برای پاسخگویی به ایده های تراجهشانه اراسموس داروین نوشته شده بود. زمین شناسانی که تحت تأثیر الهیات طبیعی قرار داشتند، همانند باکلند و سجویک، دست به حمله