Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاریخ یهودیان در یمن به زمان های بسیار قدیم بازمیگردد. بیشتر یهودیان یمن بعد از تشکیل کشور اسرائیل در سالهای ۱۹۴۹ و ۱۹۵۰ توسط عملیات فرش جادویی به اسرائیل منتقل شدند. امروزه در یمن تنها چندین یهودی وجود دارد که بسیار سالخورده هستند. نحوه انجام مراسم دینی در بین یهودیان یمنی با یهودیان اشکنازی، میزراهی و سفاردی متفاوت است. تاریخ قدیم. افسانه های زیادی در مورد نحوه حضور اولیه یهودیان در یمن وجود دارد. بر اساس بعضی داستان ها سلیمان تعدادی یهودی را به یمن فرستاد تا از آنجا طلا و نقره برای معبد تهیه کنند. بر اساس بعضی داستان های دیگر یهودیان برای اولین بار در سال ۱۴۵۱ قبل از میلاد در یمن ساکن شدند. بعضی افسانه های دیگر اشاره می کند که مردم یمن بعد از اینکه ملکه صبا با سلیمان ملاقات کرد یهودی شدند. یهودیان یمن خود اعتقاد دارند که اجدادشان ۴۲ سال قبل از نابودی معبد اول به یمن مهاجرت کردند. آن ها می گویند که در زمان ارمیای نبی ۷۵۰۰۰ یهودی به همراه کاهنین و لویها به یمن مهاجرت کردند. داستان دیگری اشاره می کند که وقتی عزرا یهودیان را برای بازگشت به اورشلیم جمع میکرد یهودیان یمن از بازگشت سرباز زدند و او آن ها را بازگشت
منع کرد. به دلیل این مسائل گفته می شود که یهودیان یمن هیچگاه نام عزرا را برای فرزندان خود انتخاب نمی کنند. بر اساس نظرهای تاریخی اولین حضور یهودیان در یمن به زمان پادشاهی حمیر باز میگردد. یهودیان در تجارت ادویه و عود بین خاوردور، هند و آفریقا نقش داشتند. در ۵۱۶ جنگ های داخلی درگفت و یوسف ذونواس به قدرت رسید.یوسف ذونواس مسیحیان بسیاری را به قتل رساند. داستان کشتن مسیحیان توسط وی در قرآن ذکر شده است و مورد مذمت قرار گرفته است. بعد از رسیدن خبر کشتار مسیحیان به جاستینین یکم او نیروهای خود را به یمن فرستاد و یوسف ذونواس در سال ۵۲۵ میلادی به قتل رسید. روابط مسلمانان و یهودیان. یهودیان به عنوان اهل کتاب دارای شرایط محافظت شده بودند و تنها نیازمند پرداخت مالیات جزیه بودند. ولیکن بعد از به قدرت رسیدن زیدیان که شیعه بودند وضعیت یهودیان بد شد. زیدیان مانند صفویان یهودیان را نجس میدانستند و جلوی هر نوع ارتباطی بین آنان و مسلمانان را میگرفتند. زیدیان قوانین بسیار زیادی علیه یهودیان وضع کردند که بیشتر این قوانین مشابه قوانین ضد یهودی صفویان بود. بعد از به قدرت رسیدن رسولیان در سال ۱۲۲۹ میلادی و پایان کار زیدیان وضعیت یهو
دیان بهتر شد. در سال ۱۵۴۷ میلادی امپراطوری عثمانی حکومت یمن را به دست آورد. از این زمان یهودیان یمن با سایر یهودیان و به خصوص یهودیان کابالایی در شهر صفد ارتباط برقرار کردند. بعد از اینکه حکومت عثمانی در یمن در سال ۱۶۳۰ به پایان رسید یهودیان به صورت دسته جمعی اخراج شدند. بسیاری خانه های آنان تخریب شد و اموال آنان ضبط گردید. ولیکن بعد از یکسال به دلیل مسائل اقتصادی اجازه بازگشت به یهودیان داده شد. یهودیان یمن دارای تخصص در تجارتهای زیادی بودند که معمولاً توسط زیدیان دانسته نشده بود. شغل هایی نظیر نقره کاری، آهنگری، تعمیر ابزار و آلات جنگ، بافندگی، کوزه گری، سنگبری، نجاری، کفاشی و خیاطی شغل هایی بودند که به صورت کامل در دست یهودیان بودند. این تقسیم شغل ها یک رابطه اقتصادی بین یهودیان و مسلمانان ایجاد کرد. مسلمانان بیشتر به تهیه و پخش غذا اشتغال داشتند و یهودیان بیشتر شغل هایی برای تأمین نیاز و ابزار کشاورزان داشتند. در قرن ۱۸ با روی کار آمدن امامیان زندگی یهودیان به شدت بهبود یافت. آن ها حتی در دولت قدرت زیادی کسب کرده و یکی از آن ها به نام ربی شلوم بن اهارون مسئول خزانه داری شد. در سال ۱۸۷۲ امپراطوری عثمانی مج
دداً یمن را تحت کنترل گرفت. یهودیان تحت نظر عثمانی قدرت گرفتند و اجازه یافتند با سایر یهودیان ارتباط برقرار کنند. مهاجرت به اسرائیل. مهاجرت یهودیان به اسرائیل از سال ۱۸۸۱ شروع شد و تا سال ۱۹۱۴ بدون وقفه ادامه یافت. در این زمان ۱۰ درصد یهودیان یمن از این کشور خارج شدند. بعد از تشکیل کشور اسرائیل بیشتر یهودیان از یمن به اسرائیل مهاجرت کردند. اسرائیل عملیات فرش جادویی را برای انتقال بیشتر این یهودیان انجام داد. در این زمان حدود ۵۰۰۰۰ یهودی به اسرائیل رفتند. امروزه بیشتر یهودیان یمنی در اسرائیل زندگی می کنند.
سارا احمد (به انگلیسی: Sara Ahmed) (زادهٔ ۳۰ اوت ۱۹۶۹) یکی از محققان دانشگاه های انگلستان و استرالیا است که در زمینه تقاطع نظریه فمینیستی، نظریه کوییر، نظریه انتقادی نژادی و پسااستعمارگرایی فعالیت می کند. زندگی نامه. سارا احمد در شهر سالفورد انگلستان به دنیا آمد. مادرش انگلیسی و پدرش پاکستانی بود. در سال ۱۹۷۳ همراه با خانواده خود به شهر آدلاید استرالیا مهاجرت کرد. تم های اصلی آثار او مهاجرت، گرایش، تمایز، بیگانگی و هویت های مختلط، مستقیماً تحت تأثیر تجربیات اولیه او هستند. او دوره کارشناسی خود را از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۰، در رشته زبان انگلیسی و تاریخ در دانشگاه آدلاید به اتمام رساند و سپس از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ تحقیقات دوره دکتری خود را در مرکز نظریه انتقادی و فرهنگی دانشگاه کاردیف، به انجام رساند. سارا احمد از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴ در مرکز مطالعات زنان (بعدها به مؤسسه مطالعات زنان تغییر نام داد) دانشگاه لنکستر فعالیت می کرد و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ به سمت معاونت رئیس و سپس ریاست این مؤسسه انتخاب شد. در سال ۲۰۰۴ به سمت استادی در دپارتمان رسانه و ارتباطات کالج گلداسمیتس دانشگاه لندن منصوب شد و هم اکنون استاد مطالعات نژادی و ف
رهنگی در گلداسمیتس است. او یکی از اعضای اجرایی انجمن مطالعات فمینیستی و زنان FWSA در انگلستان و ایرلند بوده است و به عنوان معاون رئیس این انجمن و سردبیر خبرنامه آن نیز فعالیت کرده است. در ترم بهار ۲۰۰۹، کرسی لوری نیوجرسی را در زمینه مطالعات زنان در دانشگاه راجرز از آن خود کرد و پیش از آن در زمینه مطالعات جنسیت، از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ در دانشگاه سیدنی و در سال۲۰۰۹ در دانشگاه آدلاید گاهی به صورت مهمان فعالیت می کرد. سارا احمد در ترم بهار ۲۰۱۳، از جانب دایان میدل بروک و کارل دی یراسی به عنوان استاد مهمان به مرکز مطالعات جنسیت دانشگاه کمبریج دعوت شد. او معاون سردبیر ژورنال بین المللی مطالعات فرهنگی و عضو هیئت سردبیری ۱۶ مجموعه کتاب و ژورنال دانشگاهی دیگر از جمله الگوهای جدید ژورنال مطالعات زنان اروپا ، GLQ (ژورنال مطالعات همجنسگرایان) و گرایش های جنسی است. آثار. سارا احمد هفت کتاب نوشته است که عبارت اند از؛ او همچنین ویراستاری هفت کتاب و ژورنال را بر عهده داشته یا در ویراستاری آن ها همکاری کرده است و بیش از ۶۰ مقاله در ژورنال ها و فصل در کتاب ها منتشر کرده است. نظریات. با وجود این که در بیشتر تاریخ فلسفه اخلاق از ار
سطو گرفته تا جان استوارت میل، «شادی را هدف غایی امیال ما» تعریف کرده اند، اما کتاب "وعده شادی" سارا احمد «میل فلسفی دیرینه برای شادی را به گونه ای تحلیل می کند که در آن مفهوم شادی به منظور توجیه سرکوب و الگوسازی مجدد هنجارهای اجتماعی و خوبی های بشری به کاربرده می شود.» ایمی کاریو رو با اشاره به رساله احمد در سال ۲۰۱۰ بیان می کند که «دغدغه احمد «چیستی» شادی نیست بلکه انواع کارکردهای فرهنگی، پدیدارشناسی و سیاسی آن است. او این مفهوم را به صورت تاریخی نشان می دهد و با توجه به «چرخش شادی» در فرهنگ عامه و در علم، استدلال می کند که «با یافتن شادی در موقعیت های معین، علم شادی آن موقعیت ها را خوب یا آنچه باید خوب تلقی شود، می داند» - یا آن ها را «اهداف شادی» دانسته که ما را هدایت کرده یا مجبورمان می کند تا به منظور ایجاد ارزش تأثیرگذار مثبت جمعی به عنوان خوبی اجتماعی، به سمت آن ها حرکت کنیم.» مقاله خوشیکُشهای فمینیستی (و سایر سوژه های خودرأی) که ویژگی خوشیکُش فمینیستی را دارای پتانسیل سیاسی می داند در سال ۲۰۱۰ منتشر شد و با استقبال بسیاری مواجه گشت. وی از آن زمان به بعد وبلاگی در زمینه خوشیکشهای فمینیستی دارد. سارا اح
مد به عنوان بخشی از نقد فتیشیسم (طلسم انگاری)* پسااستعماری نسبت به بیگانه، این بحث را مطرح می کند که کاربرد استعاره ای "شخصیت کوچ نشین" از سوی بریدوتی، مردم واقعاً کوچ نشین را از قلم می اندازد. این از قلم انداختن به خود غربی اجازه می دهد «هر آنچه را تهدیدکننده است ذیل عنوان کوچ نشین قرار دهد» و با مصادرهٔ مطلوب آن آگاهی انتقادی خود را شکل دهد. سوژهٔ غربی به درون فرهنگ های متفاوت سفر می کند، اما فقط برای تشدید حاشیه نشینی «دیگران» و محوریت قرار دادن هنجار غربی. سارا احمد معتقد است «فمینیسم باید زبانی پیدا کند که به آن اجازه دهد بدن ها، فضاها و تاریخ هایی را که به اشکال متعددی تعین یافته اند و زبان آن ها را به خود اختصاص می دهند و تصرف می کنند بفهمد و به آن ها پاسخ دهد. فمینیسم باید از بازنمایی خود به عنوان یک برنامه و داشتن موضوعی که همیشه می توان آن را به شکلی موفقیت آمیز به هدف و برآیندی نهایی تبدیل کرد سرباز بزند. به نفع فمینیسم است که هدف خود را تثبیت نکند، زیرا به این شیوه می تواند با جهان پیرامون همخوانی بیشتری داشته باشد.
کوسیه فان بروخن (؛ – ) یک نمایشگاه گردان، مجسمه ساز، نقاش، و پدیدآور اهل هلند بود. او به همراه همسرش، کلاس اولدنبرگ، به فعالیت و نقدهای هنری بسیاری دست زد. از جمله کارهای مطرح او می توان به تندیس های شهری با اندازه بزرگ وی اشاره کرد. زندگی نامه. کوسیه فان بروخن در ۱۹۴۲ در هلند به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در تاریخ هنر در دانشگاه گرونینگن گرفت و از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۱ در موزه اشتدلیک در آمستردام مشغول به کار نمایشگاه گردانی شد. از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۶، فان بروخن به تدریس هنرهای زیبا در انسخده هلند پرداخت. فان بروخن از سال ۱۹۷۶ همکاری خود با کلاس اولدنبرگ را آغاز کرد و یک سال بعد، در ۱۹۷۷، با وی ازدواج کرد. آن دو کارهای بسیاری را در ابعاد بزرگ در پارک ها و موزه های هلند ساختند. در ۱۹۷۸، آنان به نیویورک مهاجرت کردند و از آن هنگام تا پایان عمر، آثار خود را در فضاهای شهری، پارک ها، باغ های تندیس، و فضاهای داخلی کوچکتر به نمایش گذاشتند.
آلبرتو زوزایا (؛ ۱۳ آوریل ۱۹۰۸ – ۱۷ فوریه ۱۹۸۱) یک بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل آرژانتین بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ریسینگ کلاب و استودیانتس اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
آنتونیو ریبیرا دوس ریس () یک بازیکن فوتبال و روزنامه نگار اهل پرتغال بود. زندگی نامه. دوس رئیس در شهر لیسبون به دنیا آمد. وی در بین سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۵ برای باشگاه فوتبال بنفیکا بازی می کرد. وی همچنین برای دو دوره در بین سال های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ و ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۶ در تیم ملی فوتبال پرتغال بازی می کرد.
کلاس اولدنبرگ (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲) هنرمند، و مجسمه ساز اهل سوئد بود. او بیشتر به خاطر تندیس های همگانیش که با ابعاد بزرگ در فضاهای شهری تعبیه می شدند، شناخته می شود. وی همسر کوسیه فان بروخن، هنرمند هلندی–آمریکایی که در سال ۲۰۰۹ میلادی درگذشت، بود. زندگی نامه. اولدنبرگ در سال ۱۹۲۹ در استکهلم به دنیا آمد. به دنبال زندگی در نیویورک و اسلو، خانواده وی در ۱۹۳۶ به شیکاگو مهاجرت کردند. او تحصیلات خود را از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰ در دانشگاه ییل انجام داد و در ۱۹۵۳ شهروند آمریکا شد. پس از کار به عنوان دستیار خبری در شیکاگو سیتی نیوز بورو در مؤسسه هنر شیکاگو، وی در سال ۱۹۵۶ به نیویورک رفت و در آنجا ماندگار شد. اولدنبرگ با تندیس های نوین خود که در محیط های باز و شهری و در دسترس همگان گذاشته می شدند نقش مهمی در برآمدن هنر مردمی در آمریکا داشت. او در ۱۹۷۷ با کوسیه فان بروخن ازدواج کرد و این دو اجراهای بسیاری را در فضاهای بزرگ و شهری آمریکا و اروپا به انجام رساندند. مرگ. اولدنبرگ در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۲ در سن ۹۳سالگی بر اثر عوارض ناشی از افتادن بر روی زمین در خانه خود در منهتن درگذشت.
علیرضا سمیع آذر (زاده ) نویسنده و پژوهشگر تاریخ هنر و معماری اهل ایران است. او سال هاست که به تدریس تاریخ هنر و معماری معاصر جهان پرداخته و چندین کتاب در این زمینه ترجمه و تألیف کرده است. وی در میان سال های ۱۳۷۷ تا ۱۳۸۴ (۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ میلادی)، در دوره ریاست جمهوری محمد خاتمی، مدیر موزه هنرهای معاصر تهران بود. دوره ریاست وی بر این موزه همراه بود با بازتر شدن فضای سیاسی و هنری ایران و نشان دادن دوبارهٔ گنجینه آثار آن موزه. سمیع آذر نشان افسری نظام هنر و ادبیات دولت فرانسه را دریافت کرده است. او همچنین نشان طلای انجمن ملی هنر آمریکا را به پاس تلاشش در تشویق و گسترش هنر دریافت کرده است. وی از بنیانگذاران موسسه حراج تهران است و در حال حاضر مدیر موسسه فرهنگی آموزشی هنر فردا می باشد. زندگی. علیرضا سمیع آذر در سال ۱۳۴۰ زاده شد. او در سال ۱۳۶۹ در رشته معماری از دانشگاه تهران دانش آموخته شد. او در ۱۳۷۵ از رساله دکترای خود در زمینه معماری در دانشگاه مرکزی انگلستان که اکنون با عنوان Birmingham City University شناخته می شود، دفاع کرد. زندگی حرفه ای. سمیع آذر تا سال ۱۳۸۳ ریاست موزه هنرهای معاصر تهران را بر عهده داشت. در این
دوره، سیاست های آزادی گرایانهٔ او امکان فضای موزه را وارد دوره ای جدید پس از انقلاب ۱۳۵۷ کرد که در آن آثار هنرمندان نامداری چون محسن وزیری مقدم، منصوره حسینی، پرویز تناولی، مرتضی ممیز، حسین زنده رودی، مسعود عربشاهی، بهجت صدر و سهراب سپهری برای بار دیگر اجازه نمایش در موزه را یافتند؛ هنرمندانی که گاه میانه خوبی با حکومت اسلامی ایران نداشتند. مدیریت سمیع آذر بر موزه، همراه شد با افزایش همکاری های هنری میان موزه هنرهای معاصر و دیگر نهادهای هنری در سراسر جهان. پرویز کلانتری سمیع آذر را کسی می داند که پنجره هنر ایران را به سوی دنیا گشوده و توانسته است هنر آن کشور را از انزوای سیاسی و فرهنگی بیرون بیاورد. پس از پایان ریاست جمهوری محمد خاتمی و روی کار آمدن محمود احمدی نژاد، سمیع آذر از مدیریت موزه هنرهای معاصر تهران استعفا داد. او همزمان (۱۳۷۶-۱۳۸۴) عضو هیأت علمی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران و مدیر گروه پژوهش هنر این دانشکده بود که از ادامه همکاری با این دانشکده نیز کناره گیری کرد. از آن پس، وی وقت خود را صرف نوشتن مقاله های و کتاب های گوناگون دربارهٔ هنر معاصر ایران و جهان کرد؛ که از آن جمله می توان به اثر چ
ندجلدی "تاریخ هنر معاصر جهان" و زایش مدرنیسم ایرانی اشاره کرد. کتاب های او با بازخورد بسیار مثبتی در ایران همراه بوده اند. آیدین آغداشلو کتاب "انقلاب مفهومی" وی را ستوده است و آن را نشانه توانایی تاریخ دانان ایرانی برای اظهار نظر در زمینه تاریخ هنر جهان دانسته است. وی از سال ۱۳۹۷ مؤسسه فرهنگی آموزشی هنر فردا را با همکاری سید محمد بهشتی و مرتضی کاظمی تأسیس کرد و تا حال حاضر در آن مؤسسه مشغول به تدریس است. مؤسسه هنر فردا یکی از مهمترین و بزرگترین آموزشگاه های هنری در ایران است. از جمله منصب های هنری سمیع آذر می توان به ریاست فرهنگسرای نیاوران (۱۳۶۱–۱۳۶۲) نیز اشاره کرد. وی همچنین حراج تهران را از سال ۱۳۹۱ به صورت نهادی مستقل و خصوصی بنیان نهاد.
فونتامارا () یک فیلم درام ایتالیایی به کارگردانی کارلو لیتزانی است که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ رمانی به همین نام، اثرِ اینیاتسیو سیلونه ساخته و در رم و دره پلینیا و روکاکازاله تصویربرداری شد. خلاصه داستان. در سال ۱۹۲۹ در ناحیهٔ ابروتزو، ساکنان دو روستای کوهستانی به نام «آیِلی» و «فوتامارا» که در نزدیکی کومونه اوتسانو واقع شده است، تحت انقیاد و سلطهٔ نیروهای فاشیست درآمده اند. خصومت و سخت گیری این صاحب منصبانِ فئودال چنان است، که حتی به مردم اجازه نمی دهند آذوقه و مایحتاج اولیه و لازم را برای زمستان سردی که در پیش روست، تهیه کنند. در این بین، «برناردو»، شاهد تجاوز یک افسر به مادرش است و پس از این ماجرا، مجبور به ترک محل زندگی و عزیمت به رم می شود و با قلبی آکنده از کینه و انتقام، روستا را به همراه «آنتونیو» ترک می کند. ۱۰ سال می گذرد و او که اینک جوانی رشید و قوی با عقاید کمونیستی است، تصمیم دارد به روستا بازگردد؛ اما متوجه می شود که مردم منطقه، تحت ستمِ همان آدم های ستمکار و منفعت طلب هستند. او طیِ ملاقاتی که با یک مبارز و مخالفِ دولت در یک رستوران دارد، توسط پلیس دستگیر شده و تحت شکنجه شدید، ک
شته می شود. سپس از «آنتونیو» اقرار و امضا می گیرند که علت مرگِ «برناردو»، خودکشی بوده است و پس از این اقرار ساختگی، به او اجازه می دهند که به فونتامارا باز گردد.
میدوی گیمز یک شرکت توسعه دهنده بازی های ویدئویی واقع در شیکاگو، آمریکا بود. میدوی سازندهٔ عنوان های شناخته شده ای شامل "مورتال کامبت" و "میس پک-من" بود. این شرکت با وجود تمام تلاش هایی که دست اندرکاران آن انجام دادند در سال ۲۰۰۹ منحل شد.
بسمه بنت سعود بن عبدالعزیز آل سعود زاده در ریاض یک تاجر و از شاهزادگان عربستان سعودی است. او کوچکترین فرزند سعود بن عبدالعزیز پادشاه سابق عربستان می باشد. فعالیت های چندین ساله شاهدخت بسمه در زمینه حقوق بشر، رفع تبعیض علیه زنان و اصلاحات قانونی او را به چهره ای شناخته شده در زمینه فعالیت های مدنی در میان خانواده سلطنتی عربستان تبدیل کرده است. او در سال ۲۰۱۶ از فعالان اصلاحات قانون اساسی بود و برای ارائه قانون راه چهارم معروف است. زندگی. بسمه ۱۱۵مین و کوچکترین فرزند پدرش ملک سعود است که از ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۴ پادشاه عربستان بود و مادرش شاهدخت جمیله بنت اسد ابراهیم ماری اهل بندر لاذقیه در سوریه است که به عربستان سعودی مهاجرت کرد. بسمه بنت سعود دختر برادر ملک سلمان پادشاه فعلی عربستان است. بسمه در ماه های پایانی سلطنت ملک سعود به دنیا آمد، در همان ماهی که حکمرانی پدرش با کودتایی سلطنتی پایان یافت. در سال ۱۹۶۴ کودتایی علیه «ملک سعود بن عبدالعزیز» پدر بسمه توسط ملک فیصل پادشاه وقت و عموی بسمه صورت گرفت. به دنبال این اقدام، ملک سعود به خارج از عربستان تبعید شد. پس از درگذشت ملک سعود مادرش بسمه را بهبیروت پایتخت لبنان برد
که در آن زمان در مهمترین مرکز جهانگردی خاورمیانه بشمار می رفت و او بخشی از دوران کودکی اش را در بیروت لبنان گذراند. هنگامی که جنگ داخلی لبنان در سال ۱۹۷۵ آغاز شد، بسمه همراه خانواده به بریتانیامهاجرت کرد. بسمه تا پنج سالگی فقط دو پدرش را دید. شاهدخت بسمه و مادرش، جمیله، گاه در لندن و گاه در ایالات متحده زندگی کردند. در سال ۱۹۸۸ بسمه با شجاع بن نامی بن شاهین الشریف فرزند ملک عبدالعزیز و جانشین پادشاه سعودی، که دارای هفت فرزند بود، ازدواج کرد. و دارای دو پسر به نام های سعود و احمد و سه دختر به نام های سارة، سماهر و سهود شد. وی در سال ۲۰۰۷ از همسرش جدا شد. شاهدخت بسمه مدتی در لندن به یک بانوی بازرگان و وبلاگ نویس و روزنامه نگار تبدیل شد و از منزل مسکونی خود در لندن برای ایجاد تغییرات در کشورش تلاش می کرد. در مارس ۲۰۱۹، شاهدخت بسمه هنگامی که سعی می کرد عربستان سعودی را برای مراقبت پزشکی به مقصد سوئیس ترک کند، توسط ۸ فرد مسلح دستگیر شد و از آن زمان تاکنون از دید عموم مفقود شده است. گزارش شده است که او در زندان الحائر در ۴۰ کیلومتری ریاض نگهداری می شود. در ۱۵ آوریل ۲۰۲۰، شاهزاده بسمه در اکانت توییتر رسمی اش از عموی
خود ملک سلمان، پادشاه عربستان، خواسته تا او را آزاد کند. در این توییت، که بعداً حذف شد، او نوشته بود «در زندان حائر در بازداشت» و «وضعیت سلامتیش رو به وخامت» است. او در توییت دیگری از ملک سلمان، پادشاه عربستان، و محمد بن سلمان، ولیعهد، درخواست کرده بود که: «پرونده ام را بازبینی کنید و مرا آزاد کنید چون من هیچ کار اشتباهی نکرده ام.» دیدگاه ها. شاهدخت بسمه در نوشته های خود انتقادات تندی نسبت به مسائل حساس در جامعه عربستان مثل حقوق زنان، فقر و نیروی پلیس دینی ابراز می کند. بسمه بارها تأکید کرده است که تمایلی به ترک کشورش نداشته و مخالف پادشاه و دیگر عموهای خود نیست بلکه نسبت به وزرا و مسئولینی انتقاد دارد که اداره امور روزانه مملکت را در دست دارند. وی همچنین گفته است که فرد براندازی نبوده و خواهان تغییر حکومت در عربستان نیست. مشکل اصلی در این کشور را وزیران و مقاماتی می داند که به دلیل نبود نظارت و پیگیری لازم، به وظایف خود به درستی عمل نمی کنند و مسائل و مشکلات بسیاری را برای جامعه ایجاد کرده اند. بسمه می گوید که تعداد اعضای خانواده حاکم عربستان ۱۵ هزار نفر است که تنها دو هزار نفر آن ها از ثروت های هنگفت و قدر
ت برخوردارند و به دلیل ترس از دست دادن امتیازات خود جرئت انتقاد از وضعیت موجود در عربستان را ندارند. این شاهزاده دربارهٔ نقض حقوق بشر زنان در عربستان، فقر، افراط گرایی دینی و تأثیرات بسیار منفی رفتارهای هیئت امر به معروف و نهی از منکر (پلیس دینی) نیز در مطالبی را مطرح کرده است. بسمه تأکید کرده است: در کنار خانواده حاکم در عربستان سعودی باقی می مانم ولی نمی توانم دربارهٔ آنچه در کشورش روی می دهد مانند توزیع نامناسب قدرت و ثروت ساکت باشم. همچنان به گفتن حقیقت به عموهای خود، پایبند هستم البته ممکن است خطای من به دلیل پافشاری بر گفتن واقعیت به آن ها باشد هرچند عموهای من تمایلی به شنیدن این انتقادات نداشته باشند ولی به نظرم آن ها باید این مطالب را بشنوند به ویژه اگر از سوی یک عضو خانواده حاکم مطرح شده باشد. قانون راه چهارم. در سال ۲۰۱۴ از طریق مرکز تحقیقاتی، GURA، مستقر در لندن، قانون راه چهارم توسط اتحادیه اروپا ثبت و مستندسازی شد. شاهدخت بسمه برای نظارت بین المللی حقوق بشر، تحولات ژئوپلیتیکی، توسعه بین المللی، مراکز آموزشی در زمینه های مختلف ایجاد کرد که مربوط به فرهنگ قانون راه چهارم در مقیاس جهانی مانند امنیتی
، اقتصادی و اداری است. خاطر نشان شده است که بسیاری از کشورها، مانند آمریکا و انگلیس، هنگام تصمیم گیری در مورد امنیت فکری، زیست محیطی و اقتصادی، که سایر مراکز تحقیقاتی ویژه بین المللی در مورد آنها بحث نکرده اند، توصیه های قانون راه چهارم را بکار بسته اند. یکی از این توصیه ها تصمیم اوباما رئیس جمهور آمریکا در سال ۲۰۱۴ برای اجرای قانونی برای نظارت بر سایت های شبکه های اجتماعی و تدوین قوانین تخصصی برای آن بود. این ایده هنگامی مطرح شد که شاهدخت بسمه آن را در سال ۲۰۱۱ در مرکز تحقیقاتی دانشگاه ییل در نیویورک مطرح کرد. روسای هیئت مدیره گوگل، یاهو و مایکروسافت در سخنرانی وی حضور داشتند. بسیاری از بخش های قانون راه چهارممربوط به حقوق بشر نیز پس از سخنرانی معروف در دانشگاه کمبریج در سال ۲۰۱۲ در انگلیس به تصویب رسید. در ژوئیه سال ۲۰۱۵، دولت انگلیس تمام توصیه های ارائه شده توسط شاهدخت بسمه را در قانون راه چهارم در طول اقامت وی در انگلیس (۲۰۱۱–۲۰۱۴) پذیرفت.
اوتو گلوریا (; – ) یک مربی فوتبال اهل برزیل بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن مربیگری کرده است می توان به بوتافوگو، واسکو دوگاما، بنفیکا، بلننسس، اسپورتینگ لیسبون، المپیک مارسی، پورتو، اتلتیکو مادرید، بنفیکا، گرمیو، سانتوس اشاره کرد. وی همچنین در مقطعی مربیگری تیم های ملی فوتبال پرتغال و نیجریه را نیز برعهده داشته است
جوزف فان لریس یا "جوزف هنری فرانسیوس" () (زاده ۲۳ دسامبر ۱۸۲۳ و درگذشته ۲۹ فوریه ۱۸۷۶) نقاش اهل بلژیک بود. سبک کاری این نگارگر نقاشی های تاریخی و عاشقانه بود. در سال ۱۸۵۲ ملکه ویکتوریا ملکه بریتانیا؛ یکی از تابلوهای او با نام "نخستین میلاد" را خرید. در این تابلو دو زوج به همراه یک کودک نمایش داده شده است. این تابلو در قلعه ویندسور نگهداری می شود. بهترین اثر جوزف فان لریس، نقاشی افسانه بانو گادایوا می باشد. بسیاری از آثار این نقاش مثل افسانه "بانو گادایوا" و "سیندرلا" به شکل گسترده ای تکثیر و بازنگاری شده اند.
ماریو ویلسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال در پست مدافع و مربی فوتبال اهل موزامبیک است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آکادمیکا و اسپورتینگ لیسبون اشاره کرد. مربیگری. از باشگاه هایی که در آن مربیگری کرده است می توان به آکادمیکا، بلننسس، ویتوریا گیمارش، بنفیکا، بوآویستا، باشگاه فوتبال لولیتانو، اولهاننزه، ارتش سلطنتی مراکش اشاره کرد وی همچنین مربیگری تیم ملی فوتبال پرتغال را برعهده داشته است.
فرناندو دا سیلوا کابریتا (؛ – ) یک بازیکن فوتبال در پست مهاجم و مربی فوتبال اهل پرتغال بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اسپورتینگ کوویلیا و اولهاننزه اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پرتغال بازی کرده است.
ژرژ پیروش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به استراسبورگ، باشگاه فوتبال سن-اتین و لیل اشاره کرد.
ولیبور واسوویچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آژاکس آمستردام، باشگاه فوتبال پارتیزان و باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد.
روبر ویکو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که در پست مدافع بازی می کند. وی تا کنون مربی تیم هایی مثل باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن و تیم ملی فوتبال گابون بوده است
لا باراکا () نام یک مجموعهٔ تلویزیونی درام اسپانیایی به کارگردانی «لئون کلیموفسکی» است که در سال ۱۹۷۹ تولید و از «تلویزیون اسپانیا» پخش شد. این مجموعه، بر پایهٔ رمانی به همین نام اثر نویسندهٔ شهیر اسپانیایی «ویسنته بلاسکو ایبانز» ساخته شده است. این فیلم در رم و والنسیا تصویربرداری شد. جوایز. این سریال در سال ۱۹۷۹ برنده «جایزه طلایی برنامه تلویزیونی» اسپانیا (موسوم به ت. پ. دِ اورو) در رشته های زیر گردید:
اوریان ویکاندر (زادهٔ ۶ ژوئیه ۱۹۴۳) تاریخ دان متخصص در تاریخ باستان و باستان شناس سوئدی است. تمرکز پژوهشی او بر روی فناوری آبی باستانی، کاشیکاری بام ها در عهد باستان، تاریخ اجتماعی روم باستان و نیز باستان شناسی و بررسی سنگ نبشته های اتروسکی است. تا سال ۲۰۱۱ میلادی شمار کتاب های پژوهشی، مقاله ها و بازنگری های او بالغ بر ۱۲۰ می شده است. منابع. Wikipedia contributors, "Örjan Wikander," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Örjan_Wikander&amp;oldid=546245166 (accessed February 3, 2015).
تاریخ یهودیان در روسیه به زمانهای دور باز میگردد. منطقه روسیه در یک زمان دارای بیشتری جمعیت یهودی در دنیا بود. بسیاری از رسوم و سنتهای یهودیان در منطقه روسیه شکل گرفتند. یهودیان روسیه از یهودیان اشکنازی، قرائی، بخاری و گرجی تشکیل شده اند. اولین حضور یهودیان در قسمت اروپایی روسیه در قرن ۷ تا ۱۴ میلادی است. در قرن ۱۱ و ۱۲ یهودیان تنها درمناطق خاصی در کیف بودند. زمان کتاب مقدس. از زمان اسارت یهودیان در بابل یهودیان در منطقه ارمنستان و گرجستان ساکن بودند. بعضی شهرهای ارمنستان ۱۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ نفر یهودی را سکنی داده بودند. ولیکن حضور یهودیان دربقیه قسمتهای روسیه از قرن ۷ به بعد شکل گرفت. در همین زمان گروهی از ترکان منطقه خزر تحت تاثیر گروههای یهودی به یهودیت گرویدند. بعد از شکست خزرها در قرن ۹ میلادی بیشتر یهودیان خزر مهاجرت کرده یا تغییر دین دادند. کیوان روس. در قرن ۱۱ و ۱۲ یهودیان فقط در مناطق خاصی از کیف اجازه زندگی داشتند. بعد از اینکه یهودیان در قرون وسطی از کشورهای انگلستان، فرانسه و اسپانیا اخراج شدند بسیاری از آنان به لهستان مهاجرت کردند. بعد از حضور تعداد زیادی یهودی در لهستان و مجارستان، حضور آنها به لیتوا
نی و اوکراین نیز گسترش یافت. امپراطوری روسیه. تحت سلطه کاترین دوم امپراطوری روسیه بخشهای زیادی از لیتوانی و لهستان را تحت کنترل درآورد. این مناطق دارای جمعیت یهودی قابل توجهی بودند. کاترین منطقه مخصوصی برای یهودیان در امپراطوری روسیه ایجاد کرد که شامل لهستان، اوکراین، لیتوانی و کریمه بود. یهودیان بر اساس قانون فقط در این مناطق حق زندگی داشتند و در صورتی که میخواستند به بقیه نقاط کشور سفر کنند باید اجازه خاصی میگرفتند. یهودیان تا سال ۱۸۲۷ اجازه خدمت در ارتش نداشتند. ولیکن در سال ۱۸۲۷ نیکولاس اول قوانین جدیدی وضع کردن و به آنان اجازه خدمت در ارتش داد. الکساندر سوم با یهودیان بسیار دشمن بود. او یهودیان را قاتلان مسیح میدانست. در سال ۱۸۸۱ شورشهای ضد یهودی در اوکراین اتفاق افتاد. در حدود سال ۱۹۰۰ میلادی اتفاقهای ضدیهودی زیادی در سراسر روسیه اتفاق افتاد. در قرن ۱۹ و بیستم امپراطوری روسیه بیشترین تعداد یهودی را در سراسر دنیا داشت. در سال ۱۸۹۷ حدود ۵ میلیون یهودی در روسیه زندگی میکردند که تقریباً ۴ درصد جمعیت این کشور را تشکیل میدادند. در جنگ جهانی اول حدود ۴۵۰۰۰۰ سرباز یهودی در جنگ شرکت کردند. مهاجرت دسته جمعی. بین