Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شهرستان خئومنو (به لهستانی: Chełmno County) یک شهرستان در لهستان است که در استان کویافسکو-پومورسکی واقع شده است. خصوصیات. شهرستان خئومنو ۵۲۷٫۶۲ کیلومترمربع مساحت و ۵۱٬۴۲۵ نفر جمعیت دارد.
خئومْنو (به لاتین: Chełmno، تلفظ: ) یک شهرک در لهستان است که در شهرستان خئومنو واقع شده است. خصوصیات. خئومنو ۱۳٫۵۶ کیلومترمربع مساحت و ۲۰٬۳۸۸ نفر جمعیت دارد و ۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. قبل از جنگ جهانی دوم این شهر بخشی از آلمان و پیش از آن پادشاهی پروس بود. با شکست آلمان در جنگ جهانی دوم، طی عملیات تسویه قومی از سکنه آلمانی خالی و جای آن ها با لهستانی ها پر شد.
شهرستان موگیلنو (به لهستانی: Mogilno County) یک شهرستان در لهستان است که در استان کویافسکو-پومورسکی واقع شده است. خصوصیات. شهرستان موگیلنو ۶۷۵٫۸۶ کیلومترمربع مساحت و ۴۶٬۸۷۵ نفر جمعیت دارد.
انگلستان در قرون وسطی () عنوان دوره ای است در تاریخ انگلستان که از اواخر قرن پنجم میلادی آغاز و تا اوایل سال ۱۴۸۵ ادامه می یابد. هنگامی که انگلستان از فروپاشی امپراتوری روم پدید آمد، اقتصاد بسیار فقیری داشت و اغلب شهرها به حال خود رها گردیده بودند. با گذشت چند قرن و مهاجرت آلمان ها، هویت و فرهنگ جدیدی پدیدار گشت. این هویت جدید باعث شد تا حاکمان محلی در جهت توسعه پادشاهی به قدرت و رقابت بپردازند. در همان زمان، فرهنگی غنی تحت لوای آنگلوساکسون شکوفا گردید؛ فرهنگی که باعث به وجود آمدن اشعار حماسی همچون بیوولف و کشف پیچیدگی های فلزکاری گردید. آنگلوساکسون ها در قرن هفتم به مسیحیت گرویدند و شبکه ای از صومعه و کلیسا در سراسر انگلستان ساخته شد. در قرن هشتم تا نهم میلادی، انگلستان تحت آماج حملات شدید وایکینگ ها قرار گرفت. این حملات مُنجر به جنگ هایی شد که برای چندین دهه به طول انجامید. وسکس یا همان پادشاهی ساکسون غربی به عنوان یک پادشاهی قدرتمند در همین برهه از زمان پایه گذاری شد. ترویج و رشد هویت انگلیسی، در کنار بحران های مکرر از مناقشات جانشینی به همراه تشنج دانمارکی های ژرمنی — قبیله های ژرمنی شمالیِ ساکن جنوب اسکا
ندیناوی — سرآغازی بود بر ورود انگلستان به سده یازدهم. انگلستان از ۱۰۶۰ میلادی، کشوری قدرتمند بود که دولتی مقتدر نیز با ارتشی قوی و اقتصادی به نسبت مستحکم بر آن حکم می راند. تهاجم نُرمَن ها به انگلستان در ۱۰۶۶ میلادی، منتهی به شکست و جایگزینی نُخبگان آنگلوساکسون با نُرمَن ها و اشراف فرانسوی گردید که مشارکت حامیان خودشان را نیز در پی داشت. ویلیام فاتح و جانشینان وی بر سازوکار حکومتیِ موجود اشراف کامل داشتند. سرکوب شورش های محلی و کنترل جمعیت از طریق ایجاد یک شبکه از قلعه های نظامی میسر گردید. حاکمان جدید، یک رویکرد فئودالیسم انگلیسی را حاکم نمودند. هر چند عمل برده داری ریشه کن گردید — با این حال — به جای آن یک پیکرهٔ گسترده و تشکیلاتی از کارگران غیرآزاد به نام رعیت پدید آمد. موقعیت زنان قرون وسطی در جامعه، با توجه به قوانین مربوط به زمین و لردنشین قابل تغییر بود. جمعیت انگلستان در طول قرون ۱۲ تا ۱۳ میلادی تقریباً ۲ برابر گردید. توسعه و گسترش شهرها زمینه ساز افزایش جمعیت در شهرها و شهرستان ها گردید که به دنبال آن گسترش تجارت را به همراه داشت و — در کنار این موارد — موج جدیدی از صومعه ها تأسیس گردید و راهبان بسیا
ری شروع به فعالیت نمودند. این در حالی بود که اصلاحات گریگوری، باعث دامن زدن تنش ها میان پادشاهان پی درپی و اسقف های اعظم گردید. با وجود توسعه حکومت انگلستان و نظام حقوقی، منازعه میان انگلیسی ها و نخبگان نُرمَن، زمینه ساز جنگ های متعدد داخلی گردید که حاصل آن از دست رفتن نُرماندی بود. در طول قرن چهاردهم، انگلستان شاهد قحطی بزرگ و مرگ سیاه بود. این اتفاقات حوادثی بسیار فاجعه بار بود که حدود نیمی از جمعیت انگلستان را از میان برداشت. در کنار آن، ویران شدن اقتصاد باعث تضعیف نظام سیاسی و یک هَرج و مَرج کامل گردید. ناآرامی هایِ اجتماعیِ حاصل از این رویداد در قالب شورش دهقانان در سال ۱۳۸۱ میلادی نمود پیدا کرد. تغییرات اقتصادی، زمینه ساز ظهور یک گروه از طبقه مُرفه و اشراف گردید که شروع به اعمال قدرت از طریق سازوکاری نوظهور به نام فئودالیسم حرامزادگی نمودند. دهقانانِ نزدیک به ۱۵۰۰ روستا — در همین زمان — روستاها را ترک نمودند که همین مسئله مسبب تهی شدن این مناطق از سَکَنه گردید. زنان و مردان بسیاری در طلب فرصت های جدید به شهرها و شهرستان ها سرازیر شدند. فناوری های جدید معرفی گردیدند و انگلستان زمینه ساز معرفی برخی از فلا
سفه بزرگ قرون وسطی و دانشمندان علوم طبیعی گردید. پادشاهان سده چهاردهم و پانزدهم میلادی انگلستان مُدعی تاج و تخت فرانسه گشتند که نتیجه این ادعا شعله ور شدن جنگ های صد ساله بود. در آن برهه از دوران، انگلستان از موفقیت نظامی بزرگی برخوردار گردید که مُبتنی بود بر اقتصاد شناور از عایدی و منافع تجارت بین المللی منسوجات و البسه؛ اما با آغاز سال ۱۴۵۰ میلادی کشور در یک وَرطه بحرانی فرورفت. یک رکود دامنه دار که حاصل از شکست نظامی در فرانسه بود. ناآرامی های اجتماعی اندک اندک نمود پیدا کرد. به دنبال این وقایع، تنش میان خاندان های اشرافی انگلیسی مُنجر به وقوع جنگ داخلی موسوم به جنگ رزها گردید. کامیابی هِنری هفتم [در جنگ رزها] به سال ۱۴۸۵ میلادی، پایانی بود بر دوران انگلستان قرون وسطی و ورود این کشور به عصر جدید اولیه. اوایل قرون وسطی (۶۰۰–۱۰۶۶). با آغاز قرون وسطی، انگلستان بخشی از خاک بریتانیای روم و یک استان سابق از امپراتوری روم به حساب می آمد. اقتصاد بریتانیا تحت استیلای امپراتوری روم به منظور ایجاد یک تشکیلات نظامی بزرگ قرار گرفت که همین موضوع به پشتیبانی از شبکهٔ پیچیده ای از شهرها، جاده ها و ویلاهای رومی کمک کرد. با
همه این احوال — تا پایان قرن چهارم میلادی — اغلب نیروهای رومی از انگلستان خارج شده بودند و پس از آن، اقتصاد انگلیسی فرو ریخت. در طول قرن پنجم، مهاجرت آلمان ها به این منطقه رو به فزونی نهاد. مهاجرت آغازین آن ها مسالمت آمیز بود که منجر به ایجاد شهرک ها و مزارع کوچک گردید. هویت سیاسی و اجتماعی نوینی از بطن این مهاجرت پدید آمد که از جمله آن ها می توان به فرهنگ آنگل ها در شرق و فرهنگ ساکسون ها در جنوب انگلستان اشاره داشت که ضمن تلفیق با گروه های محلی باعث پایه گذاری بخش ها و قلمروهایی گردید که حکومت های کوچک اداره شده توسط خانواده های قدرتمند و اشخاص را شامل می گردید.از قرن هفتم، برخی از حاکمان منتسب به خاندان ها و خانواده هایی همچون وسکس، پادشاهی آنگلیای شرقی، پادشاهی اسکس، و کنت، ضمن تشکیل عمارت پادشاهی، به زندگی در ویلاهای شخصی و مراکز سلطنتی پرداخته و درهای بارگاه خود را به روی تابعین و خراج گذاران اطراف و اکناف قلمروهایشان گشودند. این شیوه از پادشاهی به هپتارچی یا پادشاهی های هفتگانه انگلستان در تاریخ انگلستان شهره گشت. پادشاهی مرسیا در قرن هفتم میلادی، تحت رهبری و هدایت پادشاه پندا به بالندگی و شهرتی درخور
دست یافت. مرسیا در همان زمان به سرزمین های مجاور یورش برد و این هجمه تا زمان از دست رفتن کنترل ۵۰ قلمرو ضمیمه انگلستان ادامه داشت. مرسیا و بازمانده پادشاهی، تحت رهبری جنگجویان برگزیده اش به رقابت و کشمکش بر سر قلمروها پرداختند که این کشمکش ها تا حدود سده هشتم میلادی ادامه یافت. استحکامت و سنگرهای عظیمی توسط اوفای مرسیا ایجاد گردید که از میان آن ها می توان به استحکامات دایک اشاره داشت. اغلب این استراتژی ها در جهت دفاع از مرزها و حمایت از شهرهای کلیدی بود. با همه این تفاسیر در سال ۷۸۹ میلادی نخستین حملات اسکاندیناوی در انگلستان آغاز گردید. تهاجم وایکینگ ها در ابعاد متفاوتی ادامه داشت تا اینکه در سال ۸۶۵ میلادی، قبیله ژرمنیِ دانمارکی ها به همراه ارتشی بزرگ، انگلستان را مورد تهاجم قرار داد. این تهاجم منتج به تسخیر یورک و شکست پادشاهی آنگلیای شرقی گردید. مرسیا و پادشاهی نورثامبریا متعاقباً و به فرجام در سال های ۸۷۵ و ۸۷۶ سقوط کردند و آلفرد بزرگ در سال ۸۷۸، گرفتار یک سرگشتگی و تبعید داخلی گردید. با همه این احوال — در همان سال — آلفرد موفق به کسب یک پیروزی قاطع در نبرد ادینگتون علیه دانمارکی ها گردید. آلفرد، در عین
حال با القای ترس از خطر تهاجم و تسلط وایکینگ ها توانست تعداد بسیار زیادی از مردان جنگی را بسیج نموده و با کمک یک زنجیره از شهرهای دفاعی به نام بُرْس به دفاع از قلمرو و صیانت از منابع سلطنتی بپردازد. آلفرد با نقش مهمی که در این زمان داشت، به سرکوب مخالفت های داخلی پرداخت. وی همچنین مهاجمان را به محوطه وسیع و بی انتهایی به نام دانلا کشاند. در زمان پسر او مشهور به ادوارد پدر و نوه او — اتلستن — وسکس، به سمت شمال گسترش بیشتری یافت و مرزهای آن به مرسیا و دان لاو رسید. در سال ۹۵۰ میلادی و در زمان حکومت ادرد و ادگار، یورک مجدداً و به طور دائمی از دست وایکینگ ها پس گرفته و آزاد شد. با مرگ ادگار، موضوع جانشینی تبدیل به مسئله ای مشکل ساز شد. اتلرد بدسگال، در سال ۹۷۸ پس از قتل برادرش ادوارد [مشهور به ادوارد شهید] قدرت را به دست گرفت اما پس از آن، انگلستان توسط اسون یکم — فرزند پادشاه دانمارک ها — مورد تهاجم قرار گرفت. تلاش ها برای پرداخت رشوه به «اسون» بر پایهٔ مالیات دین گلد در جهت چشم پوشی از حمله، با شکست مواجه شد و او توانست که تاج و تخت را در سال ۱۰۱۳ میلادی به دست بگیرد. فرزند اسون — مشهور به کانوت بزرگ — پس از به
کسب قدرت در سال ۱۰۱۶ میلادی، بسیاری از خانواده های قدیمی انگلیسی را به زعم تسویه حساب از میان برداشت. ادوارد خستو — فرزند اتلرد — از تبعید نرماندی جان سالم به در برد و در سال ۱۰۴۲ برای احقاق حق و نشستن بر تخت سلطنت بازگشت. ادوارد فرزندی نداشت و موضوع جانشینی مجدداً تبدیل به یک معضل اساسی گشت. انگلستان در همین زمان تحت تسلط خاندان گادوین قرار گرفت و عطف به کشتار دانمارکی ها، دستمایه ای شد برای به دست آوردن ثروتی عظیم توسط این خاندان. هنگامی که ادوارد در سال ۱۰۶۶ درگذشت، هارولد گادوینسن مدعی تاج و تخت گردید و هارالد هاردرادا، رقیب نروژی خود را در نبرد استمفورد بریج شکست داد. قرون وسطای میانه. ویلیام یکم — در سال ۱۰۶۶ — ضمن مغتنم شمردن فرصت، از بحران موجود به واسطهٔ مسئله جانشینی سود جست و انگلستان را مورد تهاجم قرار داد. وی [ویلیام] ارتشی به همراه داشت که مرکب از پیروان و مزدوران نورمن بودند و با کمک این ارتش توانست، افزون بر شکست هارولد در نبرد هیستینگز، جنوب انگلستان را نیز تسخیر نماید. ویلیام با کمک شبکه ای از قلعه ها، کنترل مراکز عمدهٔ قدرت را به دست گرفت. او زمین های فراوانی را به پیروان نزدیک و همراهان ن
ورمن خود اختصاص داد و نخبگان آنگلوساکسون را به دربار پذیرفت و تعدادی را هم از میان برداشت. برخی از لردهای نورمن، از انگلستان به عنوان سکوی پرتابی برای حمله به ولز جنوبی و ولز شمالی استفاده نمودند و بدین وسیله، سرزمین های نوینِ تحت حاکمیت خود را گسترش داده و اربابان قلمروهای تازه گشتند. در هنگام مرگ ویلیام به سال ۱۰۸۷، انگلستان تبدیل به بزرگترین بخش از امپراتوری آنگلو-نورمن گشته بود که توسط زنجیره ای از نجیب زاده های صاحب املاک وسیع در نرماندی و ولز اداره می شد. حکومت نورمن ها، ناپایدار بود و مقولهٔ یافتنِ جانشینی برای تاج و تخت، محرک مناقشه های بسیاری می گردید که اغلب، درگیری های خونینی را نیز میان مدعیان و نجبا رقم می زد. هنگامی که ویلیام دوم پادشاهی را به ارث برد، با شورش هایی مواجه گردید که آرمانشان، جایگزینی وی با برادر بزرگترش روبر یا حتی پسر عمویش، استیفن اومال بود. در سال ۱۱۰۰ میلادی، [ویلیام دوم] در حالی که در شکارگاه مشغول شکار بود، طی حادثه ای کشته شد. با وجود ادعاهای روبر نسبت به تاج و تخت؛ با همه اینها، برادر کوچکتر وی — هنری یکم — بلافاصله قدرت را به دست گرفت. در ادامهٔ این ماجراها، مناقشه ای شکل
گرفت که به شکست روبر در نبرد تینچبری ختم گردید و متعاقب آن وی اسیر و زندانی گردید. هر چند، فرزندش — ویلیام کلیتو — از بند اسارت رست و برای شورش های تازه؛ تا زمانی که در سال ۱۱۲۸ به قتل رسید، برنامه ریزی نمود. تنها فرزند مشروع هنری، موسوم به ویلیام آدلین، در اثر فاجعهٔ مشهور به کشتی سفید در سال ۱۱۲۰ جان خود را از دست داد که خود این موضوع، موجب بحران جانشینی جدیدی گردید. برادرزادهٔ هنری — استیون — در ۱۱۳۵ میلادی مدعی تاج و تخت گردید که ادعای وی توسط امپراتریس ماتیلدا [دختر هنری]، مورد بحث قرار گرفت. به دنبال این موضوع، جنگ داخلی در سرتاسر انگلستان و نرماندی آغاز گردید. نتیجهٔ این مناقشات طولانی در تاریخ با نام هرج و مرج ثبت گردید. فرزند ماتیلدا — هنری — به فرجام و بر طبق معاهده والینگفورد در سال ۱۱۵۴ به عنوان پادشاه برگزیده شد. هنری دوم، نخستین فرمانروای پادشاهی آنژوین ها در انگلستان بود که عناوینی همچون کنت آنژو — منطقه ای در شمال فرانسه — را هم در اختیار داشت. این پادشاه در عین حال به واسطهٔ ازدواج با الینور د آکیتن سرزمین های وسیعی از دوک نشین آکیتن را به دست آورد. انگلستان در همین زمان، نقشی اساسی در بخش ه
ای گسترده ای از سرتاسر اروپای غربی ایفا می نمود که بعدها با عنوان امپراتوری آنژوین نامیده گردید. هنری توانست قدرت و امور مالی سلطنتی را سر و سامان بخشد. در همان مقطع، مداخلاتی در قالب تهاجم نورمن ها به ایرلند با هدف ترویج کوچ نشین سازی آنگلو-نورمن در آن کشور صورت پذیرفت. این پادشاه همچنین مرزهای انگلستان با ولز و اسکاتلند را تقویت و از ثروت کشور برای تأمین بودجه طولانی مدت در جهت تقابل با رقبای فرانسوی استفاده نمود. ترتیبات جانشینی برای وی [هنری] یک بار دیگر ثابت نمود که این مسئله موضوعی مشکل ساز است. چندین شورش مختلف توسط فرزندان هنری به وقوع پیوست که نشانگر اشتیاق آن ها برای به دست آوردن قدرت و زمین بود. این شورش ها در برخی مقاطع توسط فرانسه، اسکاتلند و شاهزادگان ولزی هم حمایت می شدند. در پایان این سلسله رویدادها و به دنبال نزاع نهایی میان هنری و فرزندانش؛ ریچارد یکم سرانجام توانست در تاریخ ۱۱۸۹ به تخت سلطنت دست یابد. ریچارد [تقریباً] تمام دوران پادشاهی خود را صرف حفاظت از اموال و املاکش در فرانسه و همچنین مشارکت در سومین دوره از جنگ های صلیبی نمود. برادر وی — جان — که با نام «جان لکلند» (جان بدون زمین) شهر
ه بود، در سال ۱۱۹۹ بر اریکهٔ قدرت نشست. جان پس از چندین سال نبرد با فرانسه، نرماندی و اغلب سرزمین های آکیتن را از دست داد. او مجبور شد تا با انجام مبارزات متوالی، که به طور فزاینده ای گران و سنگین بودند و همین طور برخی لشکرکشی ها، اموال از دست رفته را بازیابد. جان تلاش های بسیاری برای بالا بردن عایدی های سلطنتی ابراز می نمود و به واسطهٔ همین تلاش ها، روابط وی با بارون های انگلستان رو به تیرگی نهاد که در نهایت به مناقشه سال ۱۲۱۵ ختم گردید. بازگرداندن صلح از طریق امضای «پیمان مگناکارتا» یا منشور کبیر، مرحمی کارساز بر زخم این تنش ها نبود و به دنبال آن نخستین نبرد بارون ها صورت پذیرفت. شورش بارون ها و پشتیبانی فرانسه از شورشیان، تا زمان مرگ جان ادامه داشت که تبدیل به یک موضوع لاینحل گردید. در همین زمان، بارون های وفادار به هنری سوم — فرزند و وارث جان — زمینه ساز دست یابی وی به سلطنت شدند. ساختارهای قدرت انگلستان در آن مقطع ناپایدار بودند که این موضوع به اسارت موقت هنری به دست شورشیان انجامید. در سال ۱۲۶۴ و با آغاز دومین نبرد بارون ها، فرزند هنری — پرنس ادوارد — توانست در نبرد ایوشام، ضمن کشتن رهبر بارون های شورشی
موسوم به سیمون دو مونتفورد، ششمین ارل لستر، گروه های شورشی را شکست داده و پدر را مجدداً به قدرت بازگرداند. تمام این جریانات در میان سال های ۱۲۶۵ تا ۱۲۶۷ صورت پذیرفت. اواخر قرون وسطی. ادوارد یکم پس از رسیدن به تخت پادشاهی، اقدام به بازسازی پایه های حکومت نمود. بسیاری از قلعه های ویران شده و کلیدی، در همین زمان بازسازی یا گسترش داده شدند و سپس مورد بهره برداری قرار گرفتند. شورش های شاهزادگان شمالی ولز، سبب گردید تا ادوارد ارتش بزرگی را بسیج نماید. با کمک این ارتش، وی توانست ولزی های را شکست داده و برنامه ای برای استعمار این منطقه به وسیلهٔ ایجاد کوچ نشین های متعدد و ساخت قلعه های مستحکم تدوین نماید. جنگ های بیشتری نیز در مناطق فلاندر و آکیتن صورت پذیرفت. ادوارد همچنین در نبردها و لشکرکشی های اسکاتلند هم مشارکت داشت که منتج به اولین جنگ استقلال اسکاتلند گردید. این کمپین های نظامی برای انگلستان پیروزی استراتژیک در پی نداشت و به دنبال این موضوع، هزینه های ایجاد شده مسبب ایجاد تنش هایی گردید که منجر به جنگ داخلی شد. دامنهٔ جنگ با اسکاتلند، گریبان ادوارد دوم را نیز گرفت و در نتیجهٔ دلمشغولی های پادشاهی و ناکامی های
نظامی، مخالفت هایی در راستای حکومت وی پدیدار گشت. جنگ دسپنسر، که از سال ۱۳۲۱ تا ۱۳۲۲ به طول انجامید، باعث ایجاد بی ثباتی و به دنبال آن قتل ادوارد به دست همسر فرانسوی اش، ایزابلا و بارون شورشی، راجر مورتیمر گردید. پس از این اقدامات، ایزابلا و مورتیمر به حکومت پرداختند، اما این دستاورد، مستعجل بود و تنها برای چند سال تا پیش از وقوع کودتای سال ۱۳۳۰ میلادی، که توسط فرزند ایزابلا موسوم به ادوارد سوم صورت پذیرفت ادامه داشت. ادوارد سوم، همانند پدربزرگش، اقداماتی را برای اعادهٔ قدرت سلطنتی آغاز نمود، اما در دههٔ ۱۳۴۰ بود که مرگ سیاه به انگلستان رسید. تلفات ناشی از همه گیری و به دنبال آن عودهای متوالی این طاعون، به طور قابل توجهی بر رویدادهای انگلستان در سال های آینده تأثیر گذاشت. در همین زمان، ادوارد، تحت فشار منطقهٔ فرانسوی آکیتن قرار گرفت که این موضوع باعث ایجاد یک چالش برای تاج و تخت پادشاهی فرانسه گردید. در طول قرن بعد، نیروهای انگلیسی، درگیر جنگ های طولانی مدت و فرساینده گردیدند که در طول تاریخ، از این سلسله جنگ ها با عنوان جنگ های صد ساله یاد می گردد. با وجود چالش هایی که به واسطهٔ ابهام در بازدهی پرداختی های
کلان برای جنگ صورت گرفت، موفقیت های نظامی ادوارد، موجب هجوم ثروت غارت شده به بسیاری از نقاط انگلستان و تأثیر قابل توجه آن در ساخت و سازها توسط پادشاه گردید. بسیاری از نخبگان و برگزیدگان انگلستان، از جمله فرزند ادوارد مشهور به ادوارد، شاهزاده سیاه، به شدت در مبارزات انتخاباتی مناطق تسخیر شدهٔ فرانسه و ادارهٔ سرزمین های قلمرو جدید فعالیت می نمودند. نوهٔ جوان ادوارد، موسوم به ریچارد دوم، با بحران های سیاسی و اقتصادی بسیاری مواجه شد که میراث «مرگ سیاه» بودند. از جملهٔ این بحران ها می توان به شورش دهقانان در سال ۱۳۸۱ اشاره داشت که سراسر جنوب انگلستان را در بر می گرفت. در طی دهه های بعد، ریچارد و گروهی از نجیب زادگان، توان سیاسی خود را معطوف به اعمال قدرت و تسلط بر فرانسه نمودند و این شیوه تا زمان به قدرت رسیدن هنری بولینگبروک به سال ۱۳۹۹ و تحت حمایت پارلمان ادامه داشت. بولینگبروک که اکنون با نام «هنری چهارم» سلطنت می نمود، قدرت را از طریق یک شورای سلطنتی مرکب و پارلمان به اجرا می گذاشت و در همین حال تلاش بسیاری برای برانگیختگی سیاسی و مذهبی مبذول داشت. فرزند او مشهور به هنری پنجم، موضوع جنگ با فرانسه را که برای مد
ت کوتاهی به محاق فراموشی سپرده شده بود به جریان انداخت و چیزی نمانده بود که در مدت زمان کوتاهی قبل از مرگش به سال ۱۴۲۲، به موفقیت استراتژیک دست یابد. پس از وی، هنری ششم، زمانی به پادشاهی رسید که ۹ ماه بیشتر نداشت و در همین زمان، دو موضوع پیچیدهٔ نظام سیاسی انگلستان از طرفی، و وضعیت نظامی فرانسه از طرف دیگر رو به تجزیه و تحلیل گذاشتند. جنگ خونین دیگری که در درون انگلستان به وقوع پیوست، بعدها با نام جنگ گل های رز شهرت یافت. شعله های این نزاع درونی در سال ۱۴۵۵ زبانه کشید که دلیل آن بحران اقتصادی و گسترش بی لیاقتی و ضعف پادشاهی وقت بود. ادوارد چهارم، رهبری جناح یورک ها را بر عهده داشت و توانست که در سال ۱۴۶۱، هنری را از قدرت ساقط و به پادشاهی دست یابد، اما در سال ۱۴۶۹، برادر ادوارد — جورج پلانتاژنه، نخستین دوک کلارنس — با کمک نجبا و حامیان فرانسوی مدعی تاج و تخت انگلستان گردید. در سال ۱۴۷۱، ادوارد از همهٔ این جریانات رسته و اغلب رقبای وی از میان برداشته شدند. با مرگ ادوارد، قدرت وی به برادرش ریچارد گلاستر منتقل گردید که در ابتدا، نقش نیابت سلطنت برای فرزند خردسال ادوارد و برادرزاده اش یعنی ادوارد پنجم را ایفا می
نمود. سرانجام، هنری هفتم، با کمک سربازان فرانسوی و اسکاتلندی به انگلستان بازگشت و توانست که ریچارد را در نبرد بازورث فیلد به سال ۱۴۸۵ شکست دهد. این نبرد که به کشته شدن ریچارد هم ختم گردید، پایانی بود بر جنگ های داخلی آن دوران. شورش های مقطعی و کوچکی هم به وقوع پیوست با همهٔ این احوال، خاندان تودور توانست که برای سال ها به بقای خود ادامه دهد. دولت و جامعه. حکومت و ساختارهای اجتماعی. اوایل قرون وسطی (۶۰۰ تا ۱۰۶۶). پادشاهی آنگلوساکسون بر پایهٔ نوعی سازوکار جامع قشربندی بنا گردیده بود که ریشه های ساختاری آن متکی به پیوندهای وفاداری میان اربابان قدرتمند و زیردستان نزدیک آن ها بود. پادشاه و خانوادهٔ وی در تارک ساختار اجتماعی قرار داشتند و معمولاً از امتیازها و حمایت های ویژه ای نسبت به سلسله مراتب معمول زندگی مردمان انگلوساکسون برخوردار بودند. فرودست پادشاه، تگن ها، نجیب زادگان و الدرمن ها (ارل های آینده) که قدرتمندتر و مستقل تر بودند قرار داشتند. رابطهٔ میان پادشاهان و اشراف با نشان های نظامی خانوادگی و تبادل نمادین سلاح و زره جنگی پیوند خورده بود. آزادمردانی که به آنها چورل اطلاق می گردید، سطح بعدی سلسله طبقاتی ج
امعه را شکل می دادند که اغلب زمین ها را در اختیار خود داشتند و به کسب و کار در شهرها مشغول بودند. اواخر قرون وسطی (۱۲۷۲ تا ۱۴۸۵). در سال ۱۲۷۲ میلادی، «ادوارد یکم» زمینه ساز اعادهٔ قدرت سلطنتی گردید. این پادشاه ضمن اصلاح امور مالی سلطنت، به منظور صدور مجوز افزایش مالیات های جدید توسط پارلمان و در عین حال، استماع دادخواست های مربوط به سوء استفادهٔ حکام محلی، به نخبگان کشور توسل جُست. موازنه ای که وی آغازید، مستعجل بود و با شروع بر تخت نشستن «ادوارد دوم» فرو پاشید و جنگ های داخلی وحشیانه در طول دهه ۱۳۲۰ آغازیدن گرفت. ادوارد سوم توانست با مساعدت اکثریت اشراف و با اعمال قدرت از طریق خزانه داری پادشاهی امور کشور را دوباره سر و سامان دهد. این حکومت، بهتر از هر زمان دیگری سازماندهی شده بود و در مقیاس بزرگ تری ریشه دواند. ادوارد — حتی نسبت به اسلاف خود — پا را فراتر گذاشت و پارلمان را برای ادارهٔ امور عمومی، قانون گذاری و امکان افزایش مالیات های لازم برای پرداخت هزینه های جنگ در فرانسه تحت فشار گذاشت. تیول ها و اراضی سلطنتی و در نتیجهٔ آن، عواید حاصل از آنها در طول سال ها کاهش یافته بود و مالیات های مکرر برای حمایت از
اصلاحات سلطنتی امری ضروری می نمود. ادوارد به منظور متحد کردن حامیان خود در جوار نمادهای «آیین سلحشوری»، رویدادهای جوانمردانه مفصلی تدارک دید و به همین مناسبت، آرمان های شوالیه گری در طول قرن چهاردهم، افزون بر فزونی یافتن، تا آنجا پیش رفت که بازخورد آن در قالب مضامینی همچون نشان جوانمردی، نشان بند جوراب، تورنمنت و همچنین تورنمنت میز گرد (برگرفته از میز گرد) تجلی یافت. اقتصاد و فناوری. علم و فناوری. علم و فناوری به شکل قابل توجهی در انگلستان دوران قرون وسطی پیشرفت قابل ملاحظه ای داشته است. تفکرات فلسفه یونان باستان و علوم اسلامی که از قرن دوازدهم به بعد به انگلستان رسیده بودند، مسبب پیشرفت های بسیاری در نظریه های علمی گردید. از جمله موارد مورد توجه در این زمینه ها می توان به آشنایی با اعداد عربی اشاره داشت که زمینه ساز پیشرفت در واحدهای مورد استفاده برای اندازه گیری زمان گردید. ساعت های ساخته شده و مبتنی بر این دستاورد، برای نخستین مرتبه در اواخر قرن سیزدهم میلادی در انگلستان ساخته شدند و تقریباً به طور قطع می توان گفت که نخستین ساعت های مکانیکی تا دهه ۱۳۲۰، در اغلب کلیساها و صومعه ها نصب گردیدند. اختربینی، سح
ر و جادو و کف بینی از مهمترین موارد مهم دانش در انگلستان قرون وسطایی به حساب می آمدند. هر چند برخی به قابلیت موارد موصوف شک داشتند و مطمئن نبودند. این دوره همچنین محققان تأثیرگذاری را نیز معرفی کرد که از میان آنها، راجر بیکن، فیلسوف و راهب صومعهٔ فرقه فرانسیسکن می باشد. بیکن آثاری در زمینهٔ فلسفه طبیعی، اخترشناسی و کیمیا از خود به یادگار گذاشته است. کارهای بیکن پایه گذار مبانی نظری روش اثبات تجربی در علوم آینده گردید. ویلیام اکام ضمن ادغام نوشتارهای لاتین، یونانی و اسلامی، به یک نظریهٔ جامع و فرضیهٔ مشهور به تیغ اکام دست یافت. فرضیه ای که غالباً شامل نتیجه گیری های استناد شده به او است. عالمان انگلیسی از زمان سنت بید اعتقاد داشتند که جهان، احتمالاً مدور است اما این یوهانس دی ساکرابوستو بود که در سده ۱۳ میلادی، محیط پیرامون زمین را تخمین زد. علی رغم محدودیت های پزشکی قرون وسطایی، گیلبرتو آنگلیکوس یکی از مدون ترین آثار پزشکی را که به زبان لاتین نوشته شده است ارائه نمود. متون برجستهٔ علمی و تاریخی برای نخستین مرتبه در نیمهٔ دوم سدهٔ ۱۴ میلادی به انگلیسی ترجمه شدند که برجسته ترین آنها "پولی کرونیکون" اثر رانولف ه
یگن است. پولی کرونیکون گاه شمار الهیات و تاریخ جهان می باشد و دیگری سفرنامهٔ سر جان ماندویل است. دانشگاه های آکسفورد و کمبریج در سده های ۱۱ و ۱۲ میلادی تأسیس شدند که الگوبرداری شده از دانشگاه پاریس بودند. پیشرفت های فناوری در طیف وسیعی از مناطق صورت پذیرفته است. در بیشتر دوران انگلوساکسون استفاده از آسیاب آبی برای آسیاب آرد و غلات بسیار مرسوم بوده است و در همین دوره و از سده ۱۲ میلادی، آسیاب های آبی افقی نیز در بسیاری از مناطق ساخته و به بهره وری گرفته شد. ایدهٔ آسیاب های آبی افقی، طرح های قدیمی تر همچون آسیاب های دستی و همین طور آسیاب های افقی قدیمی را از میان برداشت. آسیاب های بادی از اواخر سدهٔ ۱۲ میلادی به تدریج شروع به فعالیت نمودند. فولینگ یا مهندسی نساجی کاموا نخستین مرتبه در همین سده به اوج اعتلای خود رسید و ذوب فلز با استفاده از نخستین کوره بلند در سال ۱۴۹۶ ممکن گردید. روش های جدید در استخراج معادن کشف و توسعه داده شد و در اواخر قرون وسطی، پمپ های مبتنی بر کارکرد نیروی بخار نیز در معادن مورد استفاده قرار گرفت. ابداع آبجوهای تولید شده باگل رازک در سده ۱۴ میلادی مسبب دگرگونی صنعت آبجوسازی گردید و روش ه
ای جدیدی نیز برای حفظ و نگه داری ماهی اختراع گردید. سفال های لعابدار در سدهٔ ۱۲ تا ۱۳ میلادی رواج پیدا کردند و سنگینه تا حد زیادی جایگزین سینی های چوبی و تغارهای سده ۱۵ شد. ویلیام کاکستون و وینکن دی وورد در اواخر سده ۱۵ میلادی، استفاده از دستگاه چاپ فشاری را آغاز نمودند. مسیرهای تجاری و حمل ونقل نیز بهبود یافته و در طی رونق اقتصادی طولانی مدت سده های ۱۲ و ۱۳ میلادی، بسیاری از پل های سنگی جاده ها احداث یا بازسازی و مرمت شدند. با معرفی کشتی های موسوم به کوج، تجارت دریایی انگلستان، سود سرشاری به دست آورد و بسیاری از اسکله ها بهبود و ارتقا یافته و اغلب آنها برای نخستین مرتب مجهز به جرثقیل گردیدند. هنرها. هنر. انگلستان در دوران قرون وسطی مُبدع هُنر به اَشکال مختلف بود که این اِبداعات به شکل نقاشی، حکاکی، کتاب، پارچه و بسیاری از اشیا کاربردیِ زیبای دیگر بود. طیف گسترده ای از موادی مُشتمل بر طلا، شیشه و عاج برای اِعتلای این هُنر مورد استفاده قرار می گرفت. هُنر، در این دوره توجهٔ دقیقی به مواد و ملزومات مورد استفاده در طرح دارد. هنرمندان آنگلوساکسون، عاجکاری، نسخه های خطی تذهیب شده، پارچه های نفیس قلاب دوزی شده، صلیب
ها و مجسمه های سنگی بسیاری پدید آوردند که امروزه تعداد اندکی از آن ها تا همین دورهٔ مُدرن باقی مانده اند. آن ها طیف های متنوع و گسترده ای از ادوات مختلف از جمله؛ انواع قلاب ها و تسمه ها، سنجاق های سینه، شاخ نوش های مختلف و همین طور شمشیر را به وسیلهٔ فلزکاری و غالباً با استفاده از طلا و گارنت می ساختند که بسیاری از آن ها مزین به طرح های اختصاصی و شخصی بود. طرح های اولیه، از جمله بازمانده هایی که در گورستان سوتون هو کشف گردیدند، دارای یک سبک جانورسان بودند که به شدت متأثر از سبک های آلمانی بود که نشانهٔ بارز آنها، شکل و قوارهٔ مختلف حیوانات به صورت اشکال تحریف شده در کنار الگوهای هندسی می باشد. از قرن هفتم به بعد، واقع گرایی یا طرح هایی مبتنی بر طبیعت، محبوبیت گسترده تری یافت. نمایش هنرهای پلاستیکی ضمن گنجاندن حیوانات و افراد در اینگونه از طرح ها، باعث انعطاف پذیری این فرم نیز گردید. قرن دهم میلادی، سرآغاز ورود هنر کارولنژی با الهام و منبعث از تصاویر کلاسیک به این قاره بود که به صورتی بسیار فراگیر، در صومعه های اصلاحاتی بندیکت و در سراسر جنوب و شرق انگلستان مورد استفاده قرار گرفت. تهاجم نرمن ها به انگلستان، س