Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آزاده اِمامعَلیِونا رَحمانووا (به تاجیکی: Озода Эмомалиевна Раҳмонов؛ زاده ۳ ژانویه ۱۹۷۸) یک مقام ارشد دولتی، سناتور و دختر رئیس جمهور تاجیکستان، امامعلی رحمان است. او در میان ۱۰ زن تأثیرگذار آسیای مرکزی و ۲۰ فرد اثرگذار در تاجیکستان است. سنین جوانی و تحصیل. آزاده رحمان با نام کامل آزاده امامعلی رحمان (به تاجیکی: Озода Эмомалиевна Раҳмонова) از دانشگاه ملی تاجیکستان با گرفتن مدرک تخصص در حقوق بین الملل در سال ۲۰۰۰ فارغ التحصیل شد. وی از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶، در دانشگاه مریلند، اقتصاد و سیاست را فرا گرفت و در دانشگاه جورج تاون دوره های زبان انگلیسی را گذراند. او در سال ۲۰۱۲، نامزد دریافت درجه علوم پس از دفاع از پایان نامه ای دربارهٔ قوانین مربوط به حقوق زنان در تاجیکستان شد که این درجه به او اهدا گردید.
ناصر کنعانی (زادهٔ ۱۳۲۰) فیزیکدان ایرانی و استاد دانشگاه فنی برلین است. تحصیل. ناصر کنعانی در خانواده ای آشنا به موسیقی زاده شد. او پس از گرفتن دیپلم ریاضی برای فراگیری موسیقی به وین اتریش رفت. ناصر کنعانی در اتریش تصمیم به پی گیری پیشه ای جدی تر گرفت و به یادگیری مهندسی علم مواد در دانشگاه لئوبن پرداخت. وی درجه دکتری خود در رشته فیزیک جامدات و پسادکتری الکتروشیمی را از دانشگاه فنی برلین در آلمان دریافت نمود. رساله دکترای ناصر کنعانی درباره اختراعی برای تولید فولاد با کیفیت بالا در کوره های الکتریکی است. استادی دانشگاه. ناصر کنعانی چهار سال در مؤسسه فناوری ماساچوست (ام آی تی)، دانشگاه فلوریدا، و دانشگاه ساکاریا (ترکیه) به عنوان استاد مدعو تدریس کرد و در سال ۱۹۸۵ دوباره به آلمان بازگشت. از آن هنگام به مدت بیست سال در کنار تدریس در دانشگاه فنی برلین، مسئولیت بخش پژوهش و مدیریت کیفیت یک شرکت فرانسوی-آلمانی را به عهده گرفت. نویسندگی علمی. ناصر کنعانی مقالات بسیاری در مجلات علمی-فنی کشورهای غربی منتشر ساخته و چند کتاب علمی به زبان های آلمانی و انگلیسی دربارهٔ علم مواد و آبکاری نوشته است. نام و نوشته های وی از سال
۱۹۸۵ هر ساله در "گاهشمار دانشمندان آلمانی" آورده می شود. کتاب "باتری اشکانی" یکی از شناخته شده ترین کتاب های ناصر کنعانی است. و در آن نشان می دهد اولین باتری به دست اشکانیان ساخته شد و چون در نزدیکی بغداد کشف شد آن را به اشتباه باتری بغداد نامیدند. ناصر کنعانی در سال ۱۳۹۵ با شرکت در همایش آشنایی با آبکاری در دانشگاه صنعتی سهند حضور داشت. علم و ادبیات ایرانی. ناصر کنعانی از نوجوانی علاقه زیادی به تاریخ دانش داشته است. او از سال ۱۹۷۳ (میلادی) تا ۲۰۱۱ (میلادی) پژوهش های گسترده ای را با استفاده از منابع غربی درباره دانشمندان ایرانی مانند خیام، و به ویژه محمد بن موسی خوارزمی انجام داده است. ناصر کنعانی همواره تلاش زیادی برای شناساندن دانشمندان ایرانی به کشورهای غربی کرده است. جایزه کنعانی. از سال ۲۰۱۰ هر دو سال یک بار جایزه ناصر کنعانی به سه پژوهشگر جوان که در مقطع کارشناسی ارشد و دکترا موفق به دستاوردهای چشمگیری در زمینهٔ صنعت آبکاری و حفاظت محیط زیست شده اند، داده می شود و مقالات آن ها به زبان های فارسی، انگلیسی و آلمانی در مجلات علمی خارج از کشور به چاپ می رسند. گروه گزینش این پژوهشگران از سه استاد بنام دانشگاه
و سه استاد مجرب صنعت آبکاری متشکل است که به این موضوع رسیدگی می کنند. جوائز یادشده در مراسم «جشنواره صنعت آبکاری–جایزه پروفسور کنعانی» به برندگان داده می شود. کنش سیاسی. ناصر کنعانی در هنگام تحصیل در اروپا عضو کنفدراسیون جهانی محصلین و دانشجویان ایرانی-اتحادیه ملی خارج از ایران بود. انگیزه بخش او برای کنش سیاسی، محمد مصدق بوده است. ناصر کنعانی پس از گذشت سال ها، از کار سیاسی دست کشیده، و با اندیشه سیاسی به کنش فرهنگی می پردازد. کتاب شناسی. ناصر کنعانی تا سال ۲۰۱۶، ۶ کتاب فنی نوشته است.
توماس جان «تام» تامسون (; – ) هنرمند نقاش با نفوذ کانادایی در اوایل قرن بیستم بود. او به طور مستقیم بر یک گروه از نقاشان کانادا که به عنوان گروه هفت شناخته شده اند تأثیر گذاشت. هر چند قبل از آنکه آن ها به طور رسمی تشکیل گروه را اعلام کنند تامسون درگذشت. با این وجود گاهی به اشتباه از او به عنوان یکی از اعضای گروه هفت یاد می شود. تامسون در ۸ ژوئیه سال ۱۹۱۷ به طرزی مشکوک در دریاچه کانیو در پارک آلگونکویین درگذشت و جنازه او هشت روز بعد در دریاچه کشف شد. هنر و تکنیک. تامسون تا حد زیادی خود آموخته بود. او به عنوان یک طراح گرافیک در شرکت کریپ تورنتو کار کرد و تجربه طراحی کسب نمود. اگر چه او از خردسالی طراحی و نقاشی می کرد اما در سال ۱۹۱۲ زمانی که تامسون در دهه سی زندگی خود بود کار جدی نقاشی را آغاز نمود. اولین سفرش به پارک آلگونکویین الهام بخش او شد در رهبری جمعی از همکاران هنرمندش در تولید طرح های رنگ روغن بر روی بوم های کوچک که در حین سفر به سادگی قابل حمل باشد. بین سال ۱۹۱۲ و مرگ او در سال ۱۹۱۷ تامسون صدها طرح کوچک از این دست کشید که بسیاری از آن ها در حال حاضر در گالری هنر انتاریو در تورنتو و گالری ملی کانادا در
اتاوا نگهداری می شوند. اگر چه گروه هفت پس از مرگ تامسون تشکیل شد کار او همدلی اعضای گروه ا. وای. جکسون، فردریک والری، آرتور لیسمر را موجب شد.
فدراسیون فوتبال کانادا اصلی ترین نهاد رسمی اجرایی و نظارت کننده بر ورزش فوتبال در کشور کانادا است. این سازمان بر کار تیم های ملی فوتبال مردان کانادا و زنان و جوانان (زیر ۲۰ سال و زیر ۱۷ سال مردان و زنان) نیر نظارت دارد.
فدراسیون فوتبال زامبیا بالاترین نهاد رسمی فوتبال در کشور زامبیا است. این فدراسیون در سال ۱۹۲۹ تأسیس شد و در سال ۱۹۶۴ به عضویت فیفا درآمد. این فدراسیون همچنین یکی از اعضای کنفدراسیون فوتبال آفریقا به شمار می آید. این فدراسیون سازماندهی و نظارت بر تیم ملی فوتبال زامبیا و لیگ برتر فوتبال این کشور را نیز برعهده دارد.
تن آن نام یک عصر تاریخی ژاپنی (نِنگُو) بود. این عصر بعد از سایکو و قبل از جوگان قرار داشت و از فوریه ۸۵۷ تا آوریل ۸۵۹ میلادی به طول انجامید. در طی این عصر امپراتور مونتوکو و امپراتور سیوا حکمرانان ژاپن بودند.
جوگان نام یک عصر تاریخی ژاپنی (نِنگُو) بود. این عصر بعد از تن آن و قبل از گانکئو قرار داشت و از آوریل ۸۵۹ تا آوریل ۸۷۸ میلادی به طول انجامید. در طی این عصر امپراتور سیوا و امپراتور یوزی حکمران ژاپن بودند.
فینارفین یک شخصیت خیالی در کتاب سیلماریلیون نوشته جی. آر. آر. تالکین است. شخصیت. برخلاف فئانور و فین گولفین که جنگجو بودند، فینارفین بیشتر دوستدار صلح بود. احتمالاً این ویژگی به مادرش ایندیس که یک وانیار بود بازمی گردد. همسر او ائارون یک شاهزادهٔ تلرین بود بهترین دوست ائارون، آنائیره همسر فین گولفین بود. فینارفین با اینکه نسبت به برادرانش وفادار بود اما به سرزمین میانی سفر نکرد چون پس از سقوط نولدور احساس گناه می کرد. در سقوط نولدور بسیاری از مردمان هم کیش همسرش به دست هموطنان او کشته شده بودند اما خود فینارفین بی گناه بود. فینارفین و همهٔ فرزندانش همانند مادرش موهایی طلایی داشتند از این رو گاهی به خانهٔ او، «خانهٔ طلایی فینارفین» هم گفته می شد. زندگی. فینارفین پسر سوم و آخرین فرزند فینوه بود. مادر او، همسر دوم فینوه، ایندیس بود. فئانور برادر نا تنی و فین گولفین برادر تنی فینارفین بود. خواهران او فیندیس و ایریمه نام داشتند. فرزندان فینارفین عبارتند از: فین رود فلاگوند، ارودرت، آنگرود، آئگنور و گالادریل. فینارفین بهترین و عاقل ترین پسر فینوه است. پس از مرگ فینوه، فینارفین به همراه برادرانش، فئانور و فین گولفین
به سرزمین میانی رفتند اما هنگامی که ماندوس اعلام کرد نولدور سقوط کرده، بازگشت. فینارفین شاه آنچه شد که از نولدور باقی مانده بود. او در نبرد خشم علیه مورگوت، فرماندهٔ نولدور آمان بود.
رابرت هاروارد (؛) دریاسالار بازنشسته یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا و قائم مقام سابق ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا، در دوره فرماندهی ژنرال جیمز متیس است. او همچنین به عنوان قائم مقام فرمانده فرماندهی نیروهای مشترک ایالات متحده فعالیت کرده و سابقاً کارگروه مشترک بین سازمانی را فرماندهی می کرد. پس از استعفای مایکل تی. فلین از پست مشاور امنیت ملی آمریکا، رئیس جمهور دونالد ترامپ تصدی این سمت را به هاروارد پیشنهاد داد که او این پیشنهاد را نپذیرفت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره برنزی شده است. اوایل زندگی و تحصیلات. هاروارد در خانواده ای نظامی (نیروی دریایی) در نیوپورت، رود آیلند متولد شد. او در ایران بزرگ شد و در سال ۱۹۷۴ از مدرسه آمریکایی تهران مدرک دیپلم خود را دریافت کرد. او همچنین قادر به صحبت کردن به زبان فارسی است. پس از فارغ التحصیلی از مدرسه آمادگی آکادمی نیروی دریایی در نیوپورت ورودی آکادمی نیروی دریایی آمریکا را دریافت کرد و در ۱۹۷۹ فارغ التحصیل شد. او همچنین فارغ التحصیل کالج جنگی نیروی دریایی، و کالج کارکنان نیروهای مسلح است. او دارای مدرک فوق لیسانس روابط بین الملل و ام
ور امنیتی استراتژیک است و در رند به عنوان عضو پیوسته اجرایی فعالیت کرده و همچنین فارغ التحصیل برنامه سیاست خارجی مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) است. فعالیت. هاروارد از تجربهٔ زیادی دربارهٔ ایران برخوردار است. یکی از دوستان او در کالج جنگی نیروی دریایی یک ایرانی به نام کاپیتان سعید احمدی بود که پس از انقلاب ایران به او دستور داده شد به ایران برگردد وگرنه تهدیداتی متوجه مادر او می شد. سی آی ای که در تلاش برای جذب جاسوس در ایران بود با احمدی تماس گرفت، و احمدی هم برای مشورت به هاروارد زنگ زد. هاروارد در جواب مضطربانه به او گفت در خصوص مسئله ای چنین حساس نباید با او در تلفن صحبت کند. احمدی هرگز به سیا نپیوست و در سال ۱۹۸۴ در حمله موشک های عراقی به تانکر نفتی که او کاپیتانش بود کشته شد. هاروارد از طریق عکسی که مایکل کوین خبرنگار استرالیایی در مجله نشنال جئوگرافیک منتشر کرد از سرنوشت دوست خود خبردار شد. در سال ۲۰۰۳ هاروارد فرماندهی کارگروه مرکزی جنگ افزار ویژه نیروی دریایی را بر عهده داشت. هدف از عملیات اعمال آزادی ناوبری آمریکا و تجسس برای یافتن قایق های انتحاری احتمالی بود که نیروی دریایی نگران بود فاجعه ای همانند ی
و اس اس کول که چند سال پیشتر رخ داده بود را رقم بزنند. یکی از مأموریت های گروه انتقال چهار قایق کوچک شدیداً مسلح بود تا از شط العرب بگذرند و به بصره برسند. هاروارد نگران تحریک کردن ایران بود وتلاش زیادی می کرد از مواجهه جلوگیری کند. او قایق پیشرو یک افسر یگان ویژه نیروی دریایی مسلط به فارسی قرار داده بود و به گروه قایق ها دستور داده بود نیت صلح آمیز خود را به نمایش بگذارند. هاروارد در مراسم بازنشستگی خود در سال ۲۰۱۳، با چتری منقش به نماد یگان ویژه نیروی دریایی از یک هواپیما پایین پرید و در ساحل کورونادو، کالیفرنیا که مراسم قرار بود برگزار شود فرود آمد.
رَند کورپوریشن () اندیشکده سیاستگذاری جهانی غیرانتفاعی آمریکایی است، که در سال ۱۹۴۸ توسط شرکت هواپیماسازی داگلاس، با هدف ارائه خدمات تحقیقاتی و تحلیل سیاسی به نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا تأسیس شد. بخشی از بودجه این شرکت را حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا و موقوفه، شرکت های فعال در حوزه های بهداشت و سلامت، و دانشگاه ها، همچنین افراد شخصی تأمین می کنند.
کیتلین فورد (زادهٔ ۱۱ نوامبر ۱۹۹۴) یک بازیکن زن حرفه ای فوتبال اهل کشور استرالیا است. وی هم اکنون برای باشگاه فوتبال زنان آرسنال و در لیگ برتر فوتبال زنان استرالیا بازی می کند. او جوانترین بازیکن تاریخ استرالیا است که در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۱ و در سن ۱۶ سالگی بازی برای تیم زنان این کشور بازی کرده است. وی در سال ۲۰۱۶ جایزه بهترین بازیکن سال ای اف سی را بدست آورد. آمار. گل های ملی. "در بخش نتایج و گل ها آمار مربوط به تیم استرالیا در سمت راست قید شده است."
کوشو به نوجوانانی گفته می شود که جهت خدمت و مراقبت از یک سامورایی به کار گماشته می شدند. در دوران صلح کوشو بیشتر وظایف یک منشی را انجام می داد اما در هنگام جنگ به عنوان یک سپر انسانی یک کوشو موظف بود تا پای مرگ از ارباب خود دفاع و محافظت کند به همین دلیل یک کوشو باید به انواع هنرهای رزمی آشنا و مسلط باشد. در هنگام بزرگسالی یک کوشو به صورت یک ملازم در خدمت ارباب خود در میامد. در بین دایمیوهای دوره سنگوکو بسیاری بودند که کوشوها را شریک جنسی (شاهدبازی) خود قرار می دادند.
موری یوشیناری ;( – ) یک سامورایی از اهالی ژاپن و از خاندان موری در دوره سنگوکو بود. وی ابتدا در خدمت شوگودایمیوی ولایت مینو، خاندان توکی بود اما بعد از اینکه خاندان سایتو این خاندان را برانداخت به خدمت خاندان سایتو درآمد. اما به خدمت اودا نوبوناگا درآمد. وی در سال ۱۵۵۶ در نبرد اینو به سپاه نوبوناگا درآمد و با برادر کوچکتر وی اودا نوبویوکی نبرد کرد. وی پدر موری ناگایوشی (۱۵۵۸–۱۵۸۴) و موری رانمارو (۱۵۶۵–۱۵۸۲) و موری تاداماسا بود. وی در نبرد با خاندان آزای کشته شد و سپس پسر ارشدش موری ناگایوشی رهبری خاندان را بر عهده گرفت اما او نیز در سال ۱۵۸۴ میلادی در نبرد کوماکی و ناگاکوته کشته شد.
دیوید مورگان (؛ زادهٔ ۱۹۴۵) تاریخ نگار اهل ایالات متحده آمریکا و استاد بازنشسته تاریخ دانشگاه ویسکانسین-مدیسن است. زمینه تدریس و پژوهش وی تاریخ اسلام، تاریخ خاورمیانه و تاریخ مغولان است. وی همچنین سابقه ۱۵ سال تدریس در حوزه تاریخ خاورمیانه در مدرسه مطالعات مشرق زمین و آفریقا در لندن را دارد. مورگان دانش آموخته کارشناسی دانشگاه آکسفورد و کارشناسی ارشد و دکتری تاریخ از دانشگاه لندن است. وی کتاب های متعددی در زمینه تاریخ دوره میانه اسلام نوشته و کتاب وی در مورد مغولان از مشهورترین و معتبرترین کتاب ها در این زمینه است.
ناکاهاما مانجیرو یا جان مانجیرو ؛( – ) یک زبان شناس، و استاد دانشگاه اهل ژاپن بود.
توگو هیهاچیرو ؛( – ) یک فرد نظامی اهل ژاپن بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده است.
آوایشی یوشیئو یا آوایشی کورانوسوکه ( – ) رهبر ۴۷ رونین بود. زندگی شخصی. همسر او اُوایشی ریکو دختر ارشد یک کارو (سامورایی)، در ولایت تاجیما، قلمروی تویوئوکا بود. در سال ۱۶۸۷ یوشیئو که در آن زمان در قلمروی آکو کارو (سامورایی) بود با ریکو ازدواج کرد. ریکو در سال ۱۶۸۸ نخستین پسرش اُوایشی یُوشیکانه، سال ۱۶۹۰ دختر ارشدش اُوایشی کو (مرگ ۱۷۰۴)، سال ۱۶۹۱ پسر دومش اُوایشی ماچینوشین (مرگ ۱۷۰۹)، سال ۱۶۹۹ دومین دخترش اُوایشی روری را به دنیا آورد. یوشیئو همچنین یک دختر از زن غیر اصلی اش داشت که در فوریه ۱۷۰۱ در ۴ سالگی درگذشت و اسناد آن در معبد سنگاکو باقی مانده است. پس از سپوکوی آسانو ناگانوری، قلعه آکو در ماه پنجم به شوگون سالاری واگذار شد. در حالی که یوشیئو در حال انجام کار بر روی کارهای باقیمانده تحویل قلعه بود، ریکو و سه فرزندش برای مدتی به خانه پدری او بازگشتند. پس از آن شوهرش در یاماشینا، کیوتو محلی برای اقامت اجاره کرد و او نیز در اوایل ماه هفتم از سال ۱۷۰۱ به همسرش در کیوتو پیوست. در طی زندگی این زوج در کیوتو، ریکو دوباره باردار شد. با این حال، همان طور که یوشیئو در حال پیشبرد حمله انتقام و گفتگوهای مخفیانه با دیگ
ر رونین ها بود، به علت اینکه در پیوندنامه برای حفظ محرمانگی اصل «با همسر و فرزندان صحبت نکنید» آمده بود و می خواست احتیاط لازم برای حفظ اطلاعات را به عمل بیاورد، پسر ارشدش را که به رونین ها پیوسته بود را نزد خود نگه داشت و در روز پانزدهم از ماه چهارم سال ۱۷۰۲ بقیه خانواده را به خانه پدری ریکو فرستاد. بعلاوه، با توجه به جلوگیری از گریبانگیر شدن مجازات به خانواده اش، از ریکو طلاق گرفت. در ۵ ژوئیه، ریکو اُوایشی دایسابورو، پسر سوم خانواده را به دنیا آورد. پس از سپوکوی یوشیئو و پسر ارشدش دو تن از فرزندانش درگذشتند اما دختر دوم و پسر سومش بالغ شدند. در اثر حادثه آکو، پدرش به یک قهرمان تبدیل شده بود. خاندان اصلی آسانو که پایگاه آن در ولایت آکی قلمروی هیروشیما در شهر هیروشیما امروزی قرار داشت، خواستار آمدن دایسابورو به این شهر شد در این زمان برادر دیگر دایسابورو نیز زودهنگام درگذشته بود و او تنها پسر بازمانده از پدرش بود. در سپتامبر ۱۷۱۳ وقتی دایسابورو ۱۲ سال داشت به همراه مادر و خواهر بزرگترش روری، به هیروشیما نقل مکان کرد و هم اندازه املاک پدرش ۱۵۰۰ ککو به وی دارایی اهدا شد. همچنین دختر دومش با آسانو نائومیچی از خا
ندان آسانو ازدواج کرد. همسرش ریکو در سن ۶۸ سالگی در هیروشیما درگذشت.
کیدو تاکایوشی ، کاتسورا کوگورو ، نیبوری ماتسوسوکه ، کیدو کونین ; ( – ) یک سیاست مدار و دیپلمات اهل قلمروی چوشو در ژاپن بود. کیدو از افراد مؤثر و پیشرو در اصلاحات میجی بود. اوایل زندگی. «وادا کوگورو» (Wada Kogorō) در ۱۱ اوت ۱۸۳۳ در هاگی، قلمرو چوشو (استان یاماگوچی کنونی) به دنیا آمد. او پسر «وادا ماساکاگه» (Wada Masakage 和田 昌晅)،سامورایی پزشک، از همسر دومش «سیکو» (渐) بود. از آنجاییکه شوهر خواهر کوگورو قبلا رئیس خانواده وادا شده بود، کوگورو در سال ۱۸۴۰ هنگامی که هفت سال داشت در خانواده کاتسورا به سرپرستی گرفته شد و از آنجا به بعد به نام «کاتسورا کوگورو» (桂 小五郎) شناخته شد. مستمری خانواده کاتسورا در ابتدا ۱۵۰ ککو بود، اما این مبلغ به ۹۰ ککو کاهش یافت به دلیل اینکه کاتسورا دیر به فرزندخواندگی پذیرفته شده بود و این اتفاق زمانی رخ داده که پدر خوانده اش «کاتسورا تاکاکو» (Katsura Takako 桂 孝古) در بستر مرگ بود و ده روز بعد از آن درگذشت. به این ترتیب کاتسورا کوگورو رئیس خانواده کاتسورا شد. یک سال بعد در سال ۱۸۴۱، مادر خوانده اش نیز فوت کرد. در ماه های بعد کاتسورا را به خانه قدیمی خود بازگرداندند و در سال ۱۸۴۸، او مادر و خ
واهر ناتنی بزرگترش «یاکو» (Yaeko) را خاطر بیماری از دست داد. کاتسورا در مدرسه «مِ ای رین کان»(Meirinkan) تحصیل کرد، که بعدا به طرز روزافزونی از انتخاب این مدرسه پشیمان شد و از پدرش سرپیچی کرد تا در در سال ۱۸۴۹ در «شوکا سونجوکو» (Shōka Sonjuku) مدرسه خصوصی «یوشیدا شوین» تحصیل کند. کاتسورا فلسفه وفاداری به امپراتوری را از یوشیدا شوین فرا گرفت. کاتسورا در سال ۱۸۵۱ پدرش را از دست داد. کاتسورا در سال ۱۸۵۲ برای فراگیری شمشیرزنی به ادو (توکیو کنونی) رفت و در آنجا با سامورایی های تندرویی از قلمرو میتو (میتو امروزی، استان ایباراکی) ارتباط برقرار کرد و به همراه «اگاوا هیده تاتسو تاروزایمون» (Egawa Hidetatsu Tarōzaemon ) فنون علم توپخانه را آموخت. کاتسورا پس از مشاهده و بررسی از ساخت کشتی های خارجی در ناگاساکی و شیمودا، به چوشو بازگشت تا بر ساخت و ساز اولین کشتی جنگی به سبک غربی در قلمرو نظارت کند. براندازی حکومت شوگون سالاری. پس از سال ۱۸۵۸، کاتسورا کوگورو در اقامتگاه چوشو در ادو مستقر شد. او در آنجا به عنوان رابطی میان مقامات اداری قلمرو چوشو و افراد تندرو، خدمت می کرد. این افراد سامورایی های جوان و رده پایین تر قلمرو
چوشو بودند که از جنبش «سوننو جوئی» حمایت می کردند. پس از سوء قصد به جان «آندو نوبوماسا»، کاتسورا به علت ارتباطش با افرادی از اهل میتو که حامیان امپراتور بودند ، مورد سوءظن حکومت قرار گرفت و به کیوتو منتقل شد. با اینحال کاتسورا در مدتی که در کیوتو اقامت داشت، نتوانست مانع از کودتا ۳۰ سپتامبر ۱۸۶۳ قوای دو قلمرو آیزو و ساتسوما شود، کودتایی که منجر به بیرون راندن قوای چوشو از کیوتو شد. حادثه ایکه دایا. طبق خاطرات شخصی کاتسورا در رابطه با «حادثه ایکه دایا»، او در عصر ۸ ژوئیه ۱۸۶۴ با حامیان ام پراطور، «ایشین شیشی»، در مسافرخانه «ایکه دایا» جلسه ای داشت. کاتسورا ادعا داشت که آنها فقط برای بحث در مورد چگونگی نجات «فوروتاکا شونتارو» از «شین سن گومی»، گردهم آمده بودند. او درنهایت قبل از حمله قوای شین سن گومی، از مسافرخانه خارج شد. با این حال در شایعات مختلفی ذکر شده که کاتسورا توسط «ایکوماتسو»( 幾松 )، معشوقه گیشا خود، از آمدن شین سن گومی مطلع شده بود و تصمیم گرفت که در جلسه شرکت نکند؛ یا اینکه در زمان حمله، از طریق پنجره طبقه بالا از مهمانخانه خارج شد و از روی پشت بام فرار کرد. کاتسورا پنج روز بعد را در زیر پل نیجو (Ni
jō) در امتداد رودخانه کامو (Kamo) مخفی شد و خود را یه عنوان گدا جا می زد. در این مدت معشوقه اش از مغازه «ایمای تارومون» (Imai Tarōemon)، تاجر اهل چوشو، کوفته برنجی برای او می آورد و بعداً در فرار به او کمک کرد. شورش کینمون. کاتسورا در شورش «دروازه هاماگوری» در ۲۰ اوت ۱۸۶۴ مشارکت داشت اما در حین شورش حاضر نبود. «شورش کینمون» تلاش ناموفق قوای چوشو بود که امپراتور کومی را در حوالی دروازه «هاماگوری» دستگیر کنند تا خاندان امپراتوری را به موقعیت برتری سیاسی خود برگردانند. افراد چوشو با قوای آیزو و ساتسوما که رهبری دفاع از کاخ امپراتوری را بر عهده داشتند، درگیر شدند. در این حین شورشیان چوشو، کیوتو را به آتش کشیدند. آتش سوزی از محل اقامت خاندان «تاکاتسوکاسا» و یکی از مقامات چوشو شروع شد. شورش کینمون منجر به سوزانده شدن ۲۸۰۰۰ خانه شد. تلفات قوای چوشو حدود ۴۰۰ نفر بود که «کاتسوزابورو» (Katsuzaburō)، پسر خوانده کاتسورا، از جمله این افراد بود. فقط ۶۰ نفر از قوای آیزو و ساتسوما در این شورش کشته و زخمی شدند. کاتسورا دوباره مجبور شد که به وسیله معشوقه گیشا خود مخفی شود. بعدا کاتسورا در سال ۱۸۶۵ از نام مستعار «نیبوری ماتسوسو
که» (Niibori Matsusuke) برای ادامه فعالیت های خود علیه حکومت شوگون سالاری استفاده کرد. اتحاد ساتچو. پس از آنکه افراد افراطی، تحت فرمان «تاکاسوگی شینساکو» امور سیاسی چوشو را در اختیار گرفتند؛ کاتسورا در سال ۱۸۶۶، تحت نام تازه «کیدو جونیچیرو» (木戸 準一郎__ Kido Junichirō) به همراه تاکاموری سایگو و اوکوبو توشیمیچی و میانجیگری ریوما ساکاموتو در ایجاد اتحاد ساتچو نقش مهمی داشت. این اتحاد در جنگ بوشین و متعاقباً اصلاحات میجی نقش حیاتی داشت. کاتسورا تقریباً در همین زمان، «شوجیرو» (Shojirō)، خواهرزاده دیگرش را که دومین پسر خواهر کوچکترش، «کوروهارا هاروکو» بود، به عنوان وارث خود به سرپرستی گرفت. سیاستمدار در حکومت میجی. به دنبال سرنگونی حکومت شوگون سالاری در سال ۱۸۶۸، کاتسورا نقش بزرگی را در تشکیل دولت تازه تاسیس میجی ایفا کرد. کاتسورا به عنوان یک «سان یو» (san'yo_ به معنی مشاور امپراتوری) در نوشتن پیش نویس «سوگندنامه پنج ماده ای» کمک و سیاست های متمرکزسازی و نوسازی ژاپن را آغاز کرد. کاتسورا در رهبری و هدایت لغو نظام هان نقش داشت. کاتسورا در اوت ۱۸۶۸، ترتیبی داد که ایکوماتسو، معشوقه اش در خانواده ای سامورایی «اوکابه تومیت
ارو» (Okabe Tomitarō) پذیرفته شود و بعداً با او ازدواج کرد. کاتسورا در سال ۱۸۶۹ تغییر نام داد و بعد از این به نام کیدو تاکایوشی (Kido Takayoshi_木戸 孝允) شناخته شد. کیدو در ۲۳ دسامبر ۱۸۷۱، در مأموریت ایواکورا شرکت و به آمریکا و اروپا سفر کرد. او به طور خاص به نظام های آموزشی و امور سیاسی غرب علاقه مند شده و پس از بازگشت به ژاپن در ۱۳ سپتامبر ۱۸۷۳، از مدافعان قوی استقرار حکومت مشروطه شد. کیدو پی برده بود که ژاپن در وضعیت فعلی خود در هیچ موقعیتی نیست که قدرت های غربی را به چالش بکشاند. او همچنین به موقع به کشور بازگشت تا از تجاوز نظامی ژاپن به کره (سِی کان رُون) جلوگیری کند. کیدو در الیگارشی میجی، جایگاه برتر خود را به «اوکوبو توشیمیچی» باخت. او با لشکرکشی به تایوان در سال ۱۸۷۴ به شدت مخالف بود و در اعتراض به آن از دولت استعفا داد. کیدو پس از «نشست اوساکا» در سال ۱۸۷۵، موافقت کرد که دوباره به دولت بازگردد. او رئیس مجمع فرمانداران استانی شد؛ مجمعی که از نتایج نشست اوساکا بود. کیدو همچنین مسئول تحصیلات امپراتور میجی جوان شد. مرگ. در اواسط شورش ساتسوما در سال ۱۸۷، کیدو بر اثر بیماری هایی درگذشت که به مدت طولانی او را
آزار می داد؛ که به نظر ناشی از نوعی اختلال روانی در ترکیب با خستگی جسمانی و سال ها مصرف بیش از حد الکل بود. همچنین تصور می شود که او به سل یا بری بری مبتلا بود. هنگامی که کیدو به خاطر بیماری به سختی هوشیار بود، دست اوکوبو را می فشرد و می گفت: «کافیه سایگو!». مقبره کیدو در معبد کیوتو ریوزن گوکوکو قرار دارد. تفکرات و تاثیرات. کیدو در خاطرات خود از کشمکش شدید درونیش نوشته که بین وفاداری به چوشو، قلمرو خود و علاقه بیشتر به کشورش، در تضاد بود.کیدو اغلب در خاطراتش می نوشت که مجبور بود در زادگاه خود با شایعاتی مبنی بر خیانت او به دوستان قدیمی اش، مقابله کند. طرح شکل گیری یک ملت واحد، فکر نسبتا تازه ای در ژاپن بود. به همین دلیل اکثر سامورایی ها بیشتر از وطن، به فکر حفظ منافع قلمرویشان بودند. کیدو تاکایوشی به همراه سایگو تاکاموری و اوکوبو توشیمیچی به نام «ایشین-نو-سانکتسو» (維新の三傑) شناخته می شوند، که تقریباً به معنای «سه قهرمان برجسته اصلاحات» است. کیدو حادثه ایکه دایا را خطرناک ترین اتفاق در مسیر عمرش می دانست که آن را نمی توانست از یاد ببرد. خانواده. شوجیرو، پسرخوانده و وارث کیدو ،به مدت ده سال در انگلستان تحصیل کرد
و در سال ۱۸۸۲ به ژاپن بازگشت، اما در طول سفر به علت بیماری درگذشت. «کوروهارا هیکوتارو» (Kuruhara Hikotarō)، خواهرزاده دیگر کیدو و برادر بزرگتر شوجیرو، در ۱۸ نوامبر ۱۸۸۴ وارث جدید خانواده کیدو شد. او به نام «مارکی کیدو تاکاماسا» (Kido Takamasa _木戸孝正) شناخته می شد و پدر «کیدو کوایچی»، نزدیکترین مشاور امپراتور هیروهیتو در طول جنگ جهانی دوم بود. «یوشیکو» (Yoshiko_好子) تنها فرزند تنی کیدو، همسر اول تاکاماسا بود که در سال ۱۸۸۷، در سن ۱۸ سالگی، به علت بیماری درگذشت. این ازدواج فرزندی به دنبال نداشت.
کلپتولاگنیا () یا دزدی دوستی که از دو واژه یونانی «کلپتین»، "kleptein"، به معنای «دزدیدن» و «لاگنیا»، "lagnia"، به معنی «تحریک جنسی» تشکیل می شود، یک انحراف جنسی است که در آن، فرد پس از دزدی به برانگیختگی جنسی دست می یابد. در واقع دزدی دوستی، همان جنون دزدی است با این تفاوت که در آن فرد پس از دزدی، از نظر جنسی برانگیخته می شود.
راهنمای رزم آور نور (به پرتقالی: Manual do Guerreiro da Luz) داستانی از نویسنده معاصر برزیلی، پائولو کوئلیو است.&lt;br&gt; این داستان به بیان ویژگی های انسانی در قالب یک شخصیت (رزم آور) می پردازد. پائولو کوئلیو این داستان را در سال ۱۹۹۷ منتشر کرد.&lt;br&gt; کتاب در سال ۱۳۸۸ با ترجمه آرش حجازی، توسط انتشارات کاروان، ناشر انحصاری این نویسنده در ایران به چاپ رسید. بخشی از متن کتاب: “مبارز راه روشنایی چون آب عمل می کند و در اطراف موانعی جریان می یابد که با آنها مواجه می شود، و گاه مقاومت به مفهوم نابودی است و او تسلیم شرایط شده و در اینجاست که قدرت آب نهفته است! هیچ چکش یا چاقویی قادر به نابودی آن نیست، و قوی ترین شمشیرها از خراش دادنش عاجز است.”&lt;br&gt;
پارافیلی به معنی داشتن گونه ای کشش جنسی به اشیاء، موقعیت ها و افراد است. انجمن روان پزشکی آمریکا در دی اس ام-۵ (راهنمای تشخیصی و آماری بیماری های روانی) بین انحراف های جنسی، (که آن ها را با عنوان «کشش جنسی غیرعادی و مخاطره آمیز» نام می برد) و اختلال های مرتبط با گرایش های جنسی که عادی و مخاطره آمیز نمی باشند تفاوت قائل شده است. ( نکته: هر پارافیلی اختلال محسوب نمی شودبه عنوان مثال فتیش باسن،فتیش پا،فتیش پستان جزء کشش های جنسی عادی به حساب می آیند.)برای توصیف برخی از انحراف های جنسی، بیش از یک واژه وجود دارد و برخی واژگان با یکدیگر هم پوشانی دارند. انحراف هایی که در دی اس ام فهرست نشده اند، زیر عنوان دی اس ام ۳۰۹٫۳ " Paraphilia NOS (انحراف های نامشخص)" می آیند. آنیل اگرال در کتاب خود به سال ۲۰۰۹، از ۵۴۷ واژه و عبارت که کشش های جنسی نامتعارف را توصیف می کنند، نام برده است. او هشدار می دهد که «لزوماً همه این انحراف ها در پژوهش های بالینی مشاهده نشده اند. این به این دلیل نیست که وجود ندارند؛ بلکه به قدری کم و نادر هستند که یا به چشم پژوهش گران نمی آیند یا اینکه پژوهشگران از پژوهش در رابطه با آن ها صرف نظر می کنند
. همچون آلرژی، تحریک جنسی هم ممکن است بر اثر هر چیزی، مثل نور خورشید، رخ دهد.»