Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جنگ ۱۹۸۲ لبنان، که به آن دومین حمله اسرائیل به لبنان نیز گفته می شود، در تاریخ ۶ ژوئن ۱۹۸۲ با حمله اسرائیل به جنوب لبنان آغاز شد. این حمله پس از یک سری درگیری ها و حملات متقابل بین سازمان آزادی بخش فلسطین (PLO) در جنوب لبنان و نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) رخ داد که منجر به تلفات غیرنظامی در هر دو سوی مرز شده بود. عملیات نظامی اسرائیل با نام رمز «صلح برای جلیل» پس از آن آغاز شد که افراد مسلح وابسته به سازمان ابونضال اقدام به ترور شلومو آرگوف، سفیر اسرائیل در بریتانیا کردند. مناخم بگین، نخست وزیر وقت اسرائیل، سازمان آزادی بخش فلسطین را مسئول این حادثه دانست و از آن به عنوان بهانه ای برای جنگ استفاده کرد. این حمله دومین تهاجم اسرائیل به لبنان پس از درگیری جنوب لبنان در سال ۱۹۷۸ بود. هدف اسرائیل از این تهاجم، پایان دادن به حملات فلسطینی ها از خاک لبنان، نابودی سازمان آزادی بخش فلسطین در این کشور و روی کار آوردن یک دولت مسیحی مارونی طرفدار اسرائیل بود. نیروهای اسرائیلی به مواضع سازمان آزادی بخش فلسطین در جنوب لبنان حمله کرده و آن ها را به تصرف خود درآوردند و برای مدت کوتاهی با ارتش سوریه، که بخش اعظم شمال شرقی کشور
را اشغال کرده بود، درگیر شدند. ارتش اسرائیل، به همراه نیروهای مسیحی لبنانی و ارتش جنوب لبنان، کنترل نیمه جنوبی لبنان را به دست گرفتند و پایتخت، بیروت، را محاصره کردند. سازمان آزادی بخش فلسطین و متحدانش که در غرب بیروت تحت محاصره و بمباران سنگین اسرائیل قرار گرفته بودند، با کمک فیلیپ حبیب، فرستاده ویژه ایالات متحده، برای آتش بس مذاکره کردند. در نهایت، اعضای سازمان آزادی بخش فلسطین به رهبری یاسر عرفات، تحت نظارت یک نیروی حافظ صلح چندملیتی از لبنان خارج شدند. دولت اسرائیل با اخراج سازمان آزادی بخش فلسطین از لبنان، از بین بردن نفوذ سوریه در لبنان و روی کار آوردن یک دولت مسیحی طرفدار اسرائیل به ریاست بشیر جمیل، امیدوار بود که پیمانی امضا کند که «چهل سال صلح» را برای اسرائیل به ارمغان آورد. پس از ترور جمیل در سپتامبر ۱۹۸۲، موقعیت اسرائیل در بیروت غیرقابل دوام شد و امضای پیمان صلح نیز به طور فزاینده ای نامحتمل به نظر می رسید. نقش نیروهای دفاعی اسرائیل در کشتار صبرا و شتیلا که توسط شبه نظامیان فالانژیست که از پشتیبانی اسرائیل برخوردار بودند، خشم عمومی را برانگیخت و به سرخوردگی مردم اسرائیل از این جنگ دامن زد. نیروها
ی دفاعی اسرائیل در ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۲ از بیروت عقب نشینی کردند و به عملیات خود پایان دادند. توافق ۱۷ مه ۱۹۸۳ به وضعیت جنگی بین اسرائیل و لبنان پایان داد و زمینه را برای خروج اسرائیل از این کشور فراهم کرد. با افزایش تلفات ناشی از حملات چریکی، نیروهای دفاعی اسرائیل در ۳ سپتامبر ۱۹۸۳ به جنوب رود اولی عقب نشینی کردند. از فوریه تا آوریل ۱۹۸۵، ارتش اسرائیل عقب نشینی مرحله ای خود را به «منطقه امنیتی جنوب لبنان» در امتداد مرز آغاز کرد. اشغال لبنان توسط اسرائیل، منجر به ظهور حزب الله شد، گروه اسلام گرای شیعه که تحت حمایت ایران قرار داشت. حزب الله تا زمان خروج نهایی نیروهای دفاعی اسرائیل از لبنان در سال ۲۰۰۰، یک جنگ چریکی علیه اسرائیل به راه انداخت. در اسرائیل، تهاجم سال ۱۹۸۲ به عنوان اولین جنگ لبنان نیز شناخته می شود. پیشینه. در طول جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، ۷۳۰٬۰۰۰ فلسطینی از سرزمین خود گریختند یا توسط نیروهای صهیونیست مجبور به ترک آن شدند که از این تعداد، ۱۰۰٬۰۰۰ نفر به لبنان رفتند. بیشتر چریک ها از اردوگاه های پناهندگان فلسطینی جذب می شدند. تا سال ۱۹۶۹، جمعیت فلسطینی ها در لبنان به ۲۳۵٬۰۰۰ نفر رسید که نتیجه رشد طبیعی جمعیت و م
هاجرت فلسطینیانی بود که در طول جنگ ۱۹۶۷ فرار کرده یا توسط اسرائیل اخراج شده بودند. در آستانه تهاجم سال ۱۹۸۲ اسرائیل، جمعیت فلسطینیان در لبنان به ۳۷۵٬۰۰۰ نفر رسیده بود. جنگ شش روزه ۱۹۶۷ باعث رشد فدائیان فلسطینی (چریک ها) شد. پس از سال ۱۹۶۷، تعداد فلسطینیان مسلح از ۲۰۰ نفر به ۲٬۰۰۰ نفر افزایش یافت و تا سال ۱۹۶۸ به ۱۵٬۰۰۰ نفر رسید. اهداف سازمان آزادی بخش فلسطین. اقدامات چریکی فلسطینیان به عنوان یک جنگ آزادی بخش ملی برای فلسطینی ها در نظر گرفته شده بود. در سال ۱۹۶۸، هدف سازمان آزادی بخش فلسطین ایجاد یک کشور واحد دموکراتیک در تمام سرزمین تاریخی فلسطین با حقوق برابر برای یهودیان، مسلمانان و مسیحیان بود. در همین زمان بود که فلسطینیان حملاتی را به خاک اسرائیل آغاز کردند. تا سال ۱۹۷۷، این هدف به ایجاد یک کشور فلسطینی در کرانه باختری و نوار غزه، در کنار اسرائیل، تغییر یافت. انتقال سازمان آزادی بخش فلسطین از اردن به جنوب لبنان. در سال ۱۹۷۰، پس از درگیری های موسوم به سپتامبر سیاه، موج عظیمی از فلسطینیان از اردن به لبنان سرازیر شدند. این امر باعث ایجاد یک عدم توازن جمعیتی بیشتر در جامعه لبنان شد و بر نهادهای دموکراتیک آن
که پیش تر توسط میثاق ملی ایجاد شده بودند، تأثیر گذاشت. تا سال ۱۹۷۵، تعداد آوارگان به بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ نفر رسید و سازمان آزادی بخش فلسطین عملاً یک دولت در دل دولتِ غیررسمی ایجاد کرد، به ویژه در جنوب لبنان، که بعدها نقش مهمی در جنگ داخلی لبنان ایفا کرد. درگیری های مداومی در نزدیکی مرز لبنان و اسرائیل بین اسرائیل و سازمان آزادی بخش فلسطین، از سال ۱۹۶۸ آغاز شده بود. این درگیری ها پس از انتقال پایگاه های سازمان از اردن به لبنان، شدت بیشتری گرفت. جنگ داخلی لبنان. حوادث ۱۹۷۵–۱۹۸۰. خشونت بین اسرائیل و سازمان آزادی بخش فلسطین در طول عملیات لیتانی در سال ۱۹۷۸، که در پی کشتار جاده ساحلی توسط شبه نظامیان فلسطینی آغاز شد، به اوج خود رسید. نیروی موقت سازمان ملل در لبنان (یونیفل) پس از این تهاجم و به دنبال تصویب قطعنامه ۴۲۵ شورای امنیت سازمان ملل در مارس ۱۹۷۸، برای تأیید خروج اسرائیل از جنوب لبنان، بازگرداندن صلح و امنیت بین المللی و کمک به دولت لبنان برای احیای قدرت مؤثر خود در منطقه ایجاد شد. اسرائیل از سال ۱۹۷۶، در نبردهای پراکنده شبه نظامیان مسیحی لبنانی علیه سازمان آزادی بخش فلسطین، به آن ها کمک می کرد. در طول عملیات لیت
انی در سال ۱۹۷۸، اسرائیل یک منطقه امنیتی در جنوب لبنان با ساکنان عمدتاً مسیحی ایجاد کرد، که در آن به آموزش و تسلیح شبه نظامیان مسیحی پرداخت. این شبه نظامیان بعدها ارتش جنوب لبنان را تشکیل دادند. اما شریک اصلی اسرائیل، حزب فالانژ مارونی بود که نیروی شبه نظامی آن توسط بشیر جمیل، چهره در حال ظهور در سیاست لبنان، رهبری می شد. استراتژی جمیل در مراحل اولیه جنگ داخلی لبنان این بود که سوری ها را به حملات تلافی جویانه علیه مسیحیان تحریک کند تا اسرائیل نتواند این وضعیت را نادیده بگیرد. در سال ۱۹۷۸، مناخم بگین اعلام کرد که اسرائیل اجازه نسل کشی مسیحیان لبنانی را نخواهد داد، در عین حال از مداخله مستقیم خودداری کرد. صدها نفر از شبه نظامیان لبنانی در دانشکده ستاد و فرماندهی ارتش اسرائیل آموزش دیدند. رابطه بین اسرائیل و مارونی ها به یک اتحاد سیاسی-استراتژیک تبدیل شد و اعضای دولت اسرائیل مانند آریل شارون شروع به طراحی طرحی برای روی کار آوردن یک دولت مسیحی طرفدار اسرائیل در لبنان کردند، زیرا می دانستند که بشیر قصد دارد سازمان آزادی بخش فلسطین و تمام آوارگان فلسطینی را از کشور خارج کند. از ژوئن تا دسامبر ۱۹۸۰، نیروی موقت سازما
ن ملل در لبنان (یونیفل) افزایش فعالیت ها در امتداد منطقه مرزی را ثبت کرد. هیچ حمله ای توسط نیروهای فلسطینی به اسرائیل ثبت نشد، در حالی که حملات نیروهای دفاعی اسرائیل به خط آتش بس در لبنان به شدت افزایش یافت، که شامل مین گذاری، ایجاد پست های نگهبانی و به طور کلی نقض های متعدد حریم هوایی و آب های سرزمینی لبنان بود. دولت لبنان به صورت رسمی اعتراض خود را به شورای امنیت و مجمع عمومی سازمان ملل به عنوان نقض قطعنامه ۴۲۵ شورای امنیت سازمان ملل توسط اسرائیل، گزارش کرد. در همین دوره، اسرائیل نیز به حملات متعدد نیروهای فلسطینی که بی ارتباط با منطقه مرزی لبنان بود، اعتراض کرد. وقایع ۱۹۸۱ و آتش بس. در گزارش دبیرکل شورای امنیت در مورد فعالیت های یونیفل (نیروی موقت سازمان ملل در لبنان) در فاصله ۱۲ دسامبر ۱۹۸۰ تا ۱۲ ژوئن ۱۹۸۱، به کاهش نفوذ نیروهای مسلح فلسطینی به منطقه مرزی نسبت به شش ماه قبل اشاره شده است. در واقع، سازمان آزادی بخش فلسطین به موضع آسیب پذیر خود پی برده بود و از تحریک علنی اسرائیل پرهیز می کرد. در مقابل، نیروهای دفاعی اسرائیل حملات متعددی را به خاک لبنان، اغلب در حمایت از شبه نظامیان مسیحی لبنانی، انجام دادند
. با این کار، اسرائیل صدها بار قطعنامه ۴۲۵ شورای امنیت سازمان ملل را نقض کرد. در این گزارش، آغازکنندگان حملات شناسایی شده بودند: در ۱۵ مورد شبه نظامیان فلسطینی مقصر بودند، در حالی که در ۲۳ مورد، شبه نظامیان مسیحی یا نیروهای دفاعی اسرائیل عامل تحریک کننده بودند؛ که مورد دوم مسئول خشونت بارترین درگیری این دوره در ۲۷ آوریل نیز بود. از ۱۶ ژوئن تا ۱۰ دسامبر ۱۹۸۱، آرامش نسبی گزار شد که از ۲۹ مه ۱۹۸۱ تا ۱۰ ژوئیه ادامه داشت. این آرامش زمانی شکست که «هواپیماهای اسرائیلی حملات خود را علیه اهدافی در جنوب لبنان، در شمال منطقه یونیفیل، از سر گرفتند. (این حملات) منجر به تبادل آتش سنگین بین عناصر مسلح (فلسطینی) از یک سو و نیروهای دفاعی اسرائیل و نیروهای شبه نظامی مسیحی از سوی دیگر شد. در روزهای ۱۳ و ۱۴ ژوئیه، حملات هوایی گسترده اسرائیل ادامه یافت. عناصر مسلح (فلسطینی) نیز به سوی منطقه تحت کنترل مسیحیان و شمال اسرائیل شلیک کردند.» حملات آغاز شده توسط اسرائیل منجر به شلیک راکت و توپخانه به شمال اسرائیل شد. این الگو در روزهای بعد نیز ادامه یافت. اسرائیل حملات هوایی خود را به قصد شروع جنگی از سر گرفت که به آن ها اجازه دهد سازما
ن آزادی بخش فلسطین را بیرون براند و صلح را به منطقه بازگرداند. در ۱۷ ژوئیه، نیروی هوایی اسرائیل حمله ای گسترده به ساختمان های سازمان آزادی بخش فلسطین در مرکز شهر بیروت انجام داد. «شاید حدود سیصد نفر کشته و هشتصد نفر زخمی شدند که اکثریت قریب به اتفاق آن ها غیرنظامی بودند.» ارتش اسرائیل همچنین مواضع سازمان آزادی بخش فلسطین در جنوب لبنان را به شدت هدف قرار داد، اما در سرکوب پرتاب کننده های راکت و توپ های فلسطینی موفق نبود. در نتیجه، هزاران شهروند اسرائیلی که در نزدیکی مرز لبنان زندگی می کردند، به سمت جنوب فرار کردند. این الگوی حملات هوایی آغاز شده توسط اسرائیل و حملات تلافی جویانه فلسطینی ها به شمال اسرائیل، با روایت رسمی اسرائیل که می گوید «آتش بس اعلام شده در ژوئیه ۱۹۸۱ شکسته شد: تروریست ها به انجام حملات علیه اهداف اسرائیلی در اسرائیل و خارج از کشور ادامه دادند و تهدید علیه شهرک های شمالی غیرقابل تحمل شد»، در تضاد است. در ۲۴ ژوئیه ۱۹۸۱، فیلیپ حبیب، معاون وزیر امور خارجه ایالات متحده، آتش بسی را میانجیگری کرد که برای هر دو طرف به شدت ضروری بود و بهترین نتیجه ممکن از مذاکرات از طریق واسطه ها به شمار می رفت، با
هدف پایبندی به تصمیمات قطعنامه ۴۹۰ شورای امنیت سازمان ملل. این فرایند پیچیده بود و نیازمند:دیپلماسی رفت و برگشت بین دمشق، اورشلیم و بیروت بود. فیلیپ حبیب یک آتش بس در امتداد مرز لبنان بین اسرائیل و سازمان آزادی بخش فلسطین به نتیجه رساند. حبیب به دلیل دستور کیسینجر نمی توانست مستقیماً با سازمان آزادی بخش فلسطین صحبت کند، بنابراین از یک عضو خاندان سلطنتی عربستان سعودی به عنوان واسطه استفاده کرد. این توافق شفاهی بود — هیچ چیز نمی توانست مکتوب شود، زیرا اسرائیل و سازمان آزادی بخش فلسطین یکدیگر را به رسمیت نمی شناختند و از مذاکره با یکدیگر امتناع می کردند — اما آن ها به یک آتش بس دست یافتند… به این ترتیب، مرز بین لبنان و اسرائیل پس از بیش از یک دهه بمباران مداوم، به طور ناگهانی ثبات یافت.در فاصله ژوئیه ۱۹۸۱ تا ژوئن ۱۹۸۲، در نتیجه آتش بس حبیب، مرز لبنان و اسرائیل «آرامشی را تجربه کرد که از سال ۱۹۶۸ بی سابقه بود.» اما این «آرامش» پرتنش بود. الکساندر هیگ، وزیر امور خارجه آمریکا، در گزارشی به رونالد ریگان، رئیس جمهور وقت، در روز شنبه ۳۰ ژانویه ۱۹۸۲، ترس خود را از اینکه اسرائیل ممکن است با کوچک ترین تحریک، جنگی علیه لب
نان آغاز کند، آشکار کرد. این «آرامش» نُه ماه دوام آورد. سپس، در ۲۱ آوریل ۱۹۸۲، پس از این که یک افسر اسرائیلی هنگام بازدید از یک موضع توپخانه ارتش جنوب لبنان در طیبه به وسیله مین زمینی کشته شد، نیروی هوایی اسرائیل به شهر ساحلی دامور که تحت کنترل فلسطینی ها بود، حمله کرد و ۲۳ نفر را کشت. در ۹ مه ۱۹۸۲، هواپیماهای اسرائیلی بار دیگر به اهدافی در لبنان حمله کردند. بعدها در همان روز، یونیفیل شلیک راکت ها از مواضع فلسطینی در منطقه صور به شمال اسرائیل را مشاهده کرد، اما هیچ یک از پرتابه ها به شهرهای اسرائیلی اصابت نکرد — به توپچی ها دستور داده شده بود که خطا شلیک کنند. ژنرال ارسکین، رئیس ستاد سازمان نظارت بر آتش بس سازمان ملل (UNTSO)، به دبیرکل و شورای امنیت گزارش داد که از اوت ۱۹۸۱ تا مه ۱۹۸۲، ۲٬۰۹۶ مورد نقض حریم هوایی لبنان و ۶۵۲ مورد نقض آب های سرزمینی لبنان رخ داده است. آزادی حرکت پرسنل یونیفیل و ناظران UNTSO در داخل منطقه امنیتی به دلیل اقدامات گروه امل و ارتش جنوب لبنان تحت رهبری سرگرد سعد حداد و با حمایت نیروهای نظامی اسرائیل، همچنان محدود بود. پیش از برقراری آتش بس در ژوئیه ۱۹۸۱، کورت والدهایم دبیرکل سازمان مل
ل متحد، خاطرنشان کرد: «پس از چندین هفته آرامش نسبی در منطقه، چرخهٔ جدیدی از خشونت آغاز شده و در هفته گذشته به طور پیوسته تشدید شده است.» وی همچنین اظهار داشت: «تلفات غیرنظامی سنگینی در لبنان رخ داده است؛ در اسرائیل نیز تلفات غیرنظامی وجود داشته است. من عمیقاً از رنج گسترده انسانی ناشی از این تحولات ابراز تاسف می کنم.» رئیس شورای امنیت سازمان ملل متحد، ایده اومارو از نیجر، «نگرانی عمیق خود را از میزان تلفات جانی و مقیاس ویرانی ناشی از وقایع اسفناک که چندین روز است در لبنان در حال وقوع است» ابراز کرد. علل فوری. از زمان آتش بس برقرار شده در ژوئیه ۱۹۸۱ تا آغاز جنگ، دولت اسرائیل ۲۷۰ حمله مسلحانه توسط سازمان آزادی بخش فلسطین در اسرائیل، سرزمین های اشغالی و مرز اردن و لبنان (علاوه بر ۲۰ حمله به منافع اسرائیل در خارج از کشور) را گزارش کرد. در زندگینامه آریل شارون که توسط پسرش، گیلاد شارون، نوشته شده، نویسنده با اشاره به آتش بس حبیب می گوید: «با این حال، این توافق فقط در مورد جلوگیری از ترور از لبنان صریح بود، به همین دلیل پدرم کابینه را تشویق کرد که پیشنهاد ارائه شده توسط آمریکایی ها را نپذیرند.» آتش بس، آن گونه که ه
م سازمان آزادی بخش فلسطین و هم آمریکایی ها می دیدند، شامل حملات تروریستی که از لبنان سرچشمه می گرفت و علیه یهودیان در اروپا و مکان های دیگر انجام می شد، نبود. در جلسه ای که پدرم با الکساندر هیگ و فیلیپ حبیب در ۲۵ مه ۱۹۸۲ داشت، حبیب آنچه را که قبلاً بارها گفته بود تکرار کرد: «حملات تروریستی علیه اسرائیلی ها و یهودیان در اروپا در توافق آتش بس گنجانده نشده است.»عرفات جناح های تندرو را تحت فشار قرار داد تا آتش بس را حفظ کنند، زیرا نمی خواست اسرائیلی ها را به یک حمله تمام عیار تحریک کند. پذیرش آتش بس توسط سازمان آزادی بخش فلسطین حتی در داخل جنبش فتح نیز اختلافاتی ایجاد کرد. جناح نزدیک به ابونضال یک رویارویی نظامی را تحمیل کرد که با دستگیری ها و اعدام ها همراه بود؛ واقعه ای که در اختلافات داخلی سازمان آزادی بخش فلسطین بی سابقه بود. عرفات حتی تلاش کرد خود را از ناآرامی های فلسطینی در کرانه باختری دور نگه دارد تا از حمله اسرائیل جلوگیری کند. در مقابل، بگین، شارون و ایتان به دنبال هر بهانه ای برای خنثی کردن مخالفان نظامی خود از طریق نقض آتش بس بودند. آن ها معتقد بودند که عرفات در حال وقت کشی برای تقویت نیروهای متعارف
خود است. تفسیر اسرائیل از شرایط آتش بس، مسئولیت هرگونه اقدام خشونت آمیز فلسطینی را بر دوش عرفات می گذاشت. این تفسیر فرض می کرد که عرفات نه تنها بر تمام جناح های درون سازمان آزادی بخش فلسطین مانند جبهه خلق جورج حبش، بلکه بر جناح های بیرونی مانند شورای انقلابی فتح ابونضال و جبهه خلق-فرماندهی کل احمد جبریل نیز کنترل کامل دارد. از دید بگین، آتش بس به مرز لبنان محدود نمی شد. او استدلال می کرد که اگر تروریسم فلسطینی در سطح بین المللی ضربه بزند، این نیز به عنوان نقض آتش بس تلقی خواهد شد. بدین ترتیب، بگین یک درگیری محلی را به کل جنگ در هر نقطه از خاورمیانه یا هر حادثه بین المللی تعمیم داد. ایتان اظهار داشت که فرقی نمی کند یک شبه نظامی نارنجک در غزه پرتاب کند یا گلوله توپ به یک شهرک شمالی شلیک کند؛ تمام این اقدامات آتش بس را نقض می کنند. شارون نیز نمی خواست بین جناح های مختلف فلسطینی تمایزی قائل شود، زیرا تمام تقصیر باید به گردن سازمان آزادی بخش فلسطین انداخته می شد. او تلاش ها برای ارزیابی منطقی تر را به عنوان پوششی برای مسئله اصلی رد کرد. در سخنرانی در کنفرانس جوانان حروت در آوریل ۱۹۸۲، او کسانی را که سعی در اتخاذ م
وضعی عینی تر داشتند، متهم کرد که «یک دیوار محافظ در اطراف سازمان آزادی بخش فلسطین در داخل و خارج از اسرائیل» ایجاد می کنند. حمایت بیشتر از این دیدگاه از سوی جورج بال، دیپلمات آمریکایی، مطرح می شود که سازمان آزادی بخش فلسطین به آتش بس پایبند بوده است. او گفت، اسرائیل به دنبال «یک تحریک بین المللی شناخته شده» بود که الکساندر هیگ، وزیر امور خارجه، آن را برای کسب حمایت آمریکا از حمله اسرائیل به لبنان ضروری دانسته بود. منتقدان هیگ او را به «چراغ سبز نشان دادن» برای حمله اسرائیل به لبنان در ژوئن ۱۹۸۲ متهم کرده اند. هیگ این اتهام را رد می کند و می گوید که او به خویشتن داری توصیه کرده است. در زندگی نامه فیلیپ حبیب، میانجی آتش بس، از الکساندر هیگ به عنوان فردی یاد شده که در آستانه حمله اسرائیل به لبنان، بدترین برداشت را از خود به جا گذاشت:هیگ در این ماجرا بسیار بد عمل می کند: او یک بازیکن تیمی نبود، قادر نبود دیگر اعضای دولت را از آنچه در حال رخ دادن بود باخبر کند، تمایلی نداشت به کسی در کاخ سفید بگوید چرا شارون در طول حمله اینقدر مطمئن بود، امیدوار بود که فرستاده ویژه ریگان در مأموریت خود شکست بخورد، و درک کمی از نیا
زهای امنیت ملی ایالات متحده داشت — که یک رویارویی بین تانک های اسرائیلی و شوروی در جاده بیروت به دمشق نبود.واکنش آمریکا این بود که هیچ فشار نابجایی بر اسرائیل برای خروج از لبنان وارد نخواهند کرد، زیرا حضور اسرائیل در لبنان ممکن است کاتالیزوری برای گروه های متفرق لبنان باشد تا علیه نیروهای سوری و اسرائیلی متحد شوند. تحلیل هیگ، که رونالد ریگان با آن موافق بود، این بود که این اتحاد گروه های لبنانی به رئیس جمهور الیاس سرکیس اجازه خواهد داد تا دولت مرکزی لبنان را اصلاح کند و به پناهندگان فلسطینی تابعیت لبنانی بدهد. شواهد دیگری مبنی بر تأیید حمله اسرائیل توسط ایالات متحده از سوی چارلز کوگان، تحلیلگر باسابقه سی آی ای، ارائه می شود. او می گوید که در جلسه پنتاگون در مه ۱۹۸۲ حضور داشته که در آن شارون «با جزئیات زیاد توضیح داد که اسرائیلی ها چگونه قصد حمله به لبنان را دارند… واینبرگر (وزیر دفاع آمریکا) فقط آنجا نشسته بود و چیزی نمی گفت.» به گفته اوی شلایم، نیروی محرکه واقعی در پشت حمله اسرائیل به لبنان، آریل شارون، وزیر دفاع وقت بود. یکی از اهداف او نابودی زیرساخت های نظامی سازمان آزادی بخش فلسطین در لبنان و تضعیف آن به
عنوان یک سازمان سیاسی بود تا الحاق کرانه باختری توسط اسرائیل تسهیل شود. هدف دوم، ایجاد دولت مارونی در لبنان به ریاست بشیر جمیل و امضای پیمان صلح بین دو کشور بود، و هدف سوم بیرون راندن ارتش سوریه از لبنان. همچنین، به گفته شلایم، با تکمیل عقب نشینی اسرائیل از سینا در مارس ۱۹۸۲، بر اساس مفاد پیمان صلح مصر و اسرائیل، دولت به رهبری لیکود در اسرائیل رویکرد خود را نسبت به جهان عرب سخت تر و تهاجمی تر کرد. به گفته زیو مائوز در "کتاب «دفاع از سرزمین مقدس: تحلیلی انتقادی از امنیت ملی و سیاست خارجی اسرائیل»"، اهداف جنگ در درجه اول توسط وزیر دفاع وقت، آریل شارون، تدوین شد و چهار مورد را در بر می گرفت: جورج بال در برابر کمیته امور خارجی سنای ایالات متحده شهادت داد که استراتژی بلندمدت شارون، همان طور که در مکالمات آشکار شد، «بیرون راندن فلسطینی ها از کرانه باختری… و اجازه دادن به تعداد کافی از آن ها برای ماندن برای کار» بود. طرح نظامی با نام رمز «کاج های بزرگ» که توسط ارتش اسرائیل تهیه شده بود، تهاجم به لبنان تا بزرگراه دمشق-بیروت و اتصال با نیروهای مارونی را در نظر داشت. این طرح ابتدا در ۲۰ دسامبر ۱۹۸۱ توسط بگین به کابینه
اسرائیل ارائه شد، اما توسط اکثر وزرا رد شد. به گفته آوی شلایم، شارون و رئیس ستاد رافائل ایتان، با درک اینکه هیچ شانسی برای متقاعد کردن کابینه برای تصویب یک عملیات گسترده در لبنان وجود ندارد، تاکتیک متفاوتی را اتخاذ کردند و قصد داشتند «عملیات کاج های بزرگ» را به صورت مرحله ای با دستکاری تحریکات دشمن و پاسخ های اسرائیل اجرا کنند. در ۳ ژوئن ۱۹۸۲، شلومو آرگوف، سفیر اسرائیل در بریتانیا، در لندن توسط شبه نظامیان وابسته به سازمان ابونضال که از حمایت عراق برخوردار بودند، مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به شدت مجروح شد. این حمله به دستور سرویس اطلاعاتی عراق انجام شد. پس از حمله، تروریست ها به سفارت عراق در لندن رفتند و سلاح را در آنجا گذاشتند. شارون در خاطرات خود اظهار داشت که این حمله «صرفاً جرقه ای بود که فیتیله را روشن کرد.» مناخم بگین، نخست وزیر اسرائیل، از این واقعه به عنوان «تحریک بین المللی شناخته شد» لازم برای حمله به لبنان استفاده کرد. این واقعیت که سازمان ابونضال رقیب دیرینه سازمان آزادی بخش فلسطین بود، و رئیس آن توسط دادگاه سازمان آزادی بخش فلسطین محکوم به اعدام شده بود، و اینکه پلیس بریتانیا گزارش داده بود ک
ه رهبران سازمان آزادی بخش فلسطین در «لیست ترور» مهاجمان قرار داشتند، بگین را منصرف نکرد. انگیزه های عراق برای این سوءقصد ممکن است مجازات اسرائیل به خاطر تخریب راکتور هسته ای عراق در ژوئن ۱۹۸۱ و تحریک یک جنگ در لبنان بوده باشد که رهبران عراقی محاسبه کرده بودند برای رژیم رقیب بعث در سوریه مضر خواهد بود — چه سوریه برای کمک به سازمان آزادی بخش فلسطین مداخله می کرد یا نه. در جلسه کابینه اسرائیل در روز بعد، هم بگین و هم ایتان گزارش های اطلاعاتی مبنی بر اینکه مقصر احتمالی گروه ابونضال است را بی اهمیت جلوه دادند. بگین صحبت های مشاور خود در امور تروریسم را قطع کرد و استدلال کرد که تمام شبه نظامیان فلسطینی عضو سازمان آزادی بخش فلسطین هستند، در حالی که ایتان کارکنان اطلاعاتی را به دلیل موشکافی های بی مورد مسخره کرد و خواستار حمله به سازمان آزادی بخش فلسطین شد. با این حال، ابونضال در سال ۱۹۷۴ به دلیل یک اصل اساسی از عرفات و سازمان آزادی بخش فلسطین جدا شده بود: اینکه جنبش ملی فلسطینی رویکرد مرحله ای و تدریجی برای تأمین یک کشور فلسطینی را در پیش گرفته و به یک مسیر سیاسی وارد شده. عدم درک تفاوت بین گروه های فلسطینی و جهل مط
لق به سیاست فلسطینی در بخش عمده ای از اسرائیلی ها و یهودیان، به نفع کسانی بود که نمی خواستند بین سازمان آزادی بخش فلسطین و گروه ابونضال تمایز قائل شوند. بدین ترتیب، به جای یک طرح برای یافتن گروه ابونضال در دمشق یا بغداد، طرح حمله به لبنان فعال شد. سازمان آزادی بخش فلسطین هرگونه همدستی در این حمله را رد کرد، اما اسرائیل با حملات هوایی و توپخانه ای تلافی جویانه و سنگین علیه اهداف فلسطینی در لبنان، از جمله اردوگاه های سازمان آزادی بخش فلسطین، پاسخ داد. اردوگاه های صبرا و شتیلا به مدت چهار ساعت بمباران شدند و بیمارستان محلی «غزه» نیز مورد اصابت قرار گرفت. حدود ۲۰۰ نفر در جریان این حملات کشته شدند. سازمان آزادی بخش فلسطین نیز با شلیک راکت به شمال اسرائیل پاسخ داد که خسارات قابل توجهی و تلفاتی به بار آورد. به گفته منبعی دیگر، بیست روستا در منطقه جلیل هدف قرار گرفتند و ۳ اسرائیلی مجروح شدند. به گفته شلایم، یاسر عرفات که در آن زمان در عربستان سعودی بود، از طریق سعودی ها به آمریکایی ها گفت که مایل است گلوله باران مرزی را متوقف کند. اما این پیام توسط دولت اسرائیل نادیده گرفته شد. رئیس جمهور ریگان همچنین پیامی به بگین ف
رستاد و از او خواست که حمله را گسترش ندهد. در ۴ ژوئن، کابینه اسرائیل مجوز حمله ای گسترده را صادر کرد. یک سند موساد که در سال ۲۰۲۲ از حالت طبقه بندی خارج شد، نشان داد که برنامه ریزی برای حمله از اواسط سال ۱۹۸۱ آغاز شده و پیر جمیل، رهبر مسیحیان لبنان، در ژانویه ۱۹۸۲ از آن مطلع شده است طبق این سند، سیاست اسرائیل در قبال لبنان عمدتاً توسط ارتش دیکته می شد تا دولت. گاه شمار. تهاجم. در ۶ ژوئن ۱۹۸۲، نیروهای اسرائیلی به فرماندهی وزیر دفاع آریل شارون، حمله ای سه جانبه به جنوب لبنان را در قالب «عملیات صلح برای جلیل» آغاز کردند. تقریباً ۶۰٬۰۰۰ سرباز و بیش از ۸۰۰ تانک، با پشتیبانی شدید هواپیما، هلیکوپترهای تهاجمی، توپخانه و قایق های موشک انداز، از سه منطقه از مرز اسرائیل و لبنان عبور کردند. همزمان، نیروهای زرهی، چتربازان و کماندوهای نیروی دریایی اسرائیل با کشتی های آبی-خاکی از اشدود به سمت سواحل لبنان در شمال صیدا حرکت کردند. هدف علنی اسرائیل، عقب راندن نیروهای سازمان آزادی بخش فلسطین به فاصله به سمت به سمت شمال بود. نیروهای اسرائیلی در غربی ترین جبهه، قرار بود در امتداد جاده ساحلی به سوی صور پیشروی کنند. مأموریت آن ها ا
ین بود که از صور عبور کرده، سه اردوگاه سازمان آزادی بخش فلسطین در آن منطقه را نابود کنند و سپس به سمت شمال در امتداد ساحل به سوی صیدا و دامور حرکت کنند. هم زمان، نیروهای اسرائیلی یک عملیات آبی-خاکی را در شمال صیدا انجام می دادند تا راه فرار نیروهای سازمان آزادی بخش فلسطین را مسدود کنند. در مرکز، دو لشکر قرار بود از شمال و جنوب ارتفاعات مشرف به قلعه بوفور، که به عنوان سنگر سازمان آزادی بخش فلسطین استفاده می شد، پیشروی کرده و تقاطع جاده در نبطیه را تصرف کنند. یک گردان شناسایی نخبه نیز قرار بود خود قلعه را به تصرف درآورد. این دو لشکر سپس به دو قسمت تقسیم می شدند؛ یکی به سمت غرب می رفت تا با نیروهای ساحلی ارتباط برقرار کند، و دیگری به سوی جزین و از آنجا در امتداد جناح راست نیروهای سوری در دره بقاع حرکت می کرد. شرقی ترین نیروی اسرائیلی، که بزرگ ترین آن ها بود، وارد دره بقاع شد. مأموریت آن جلوگیری از ارسال نیروهای کمکی سوریه و ممانعت از دخالت نیروهای سوری در عملیات جاده ساحلی بود. پیشروی به سمت بیروت. پیشروی در امتداد جاده ساحلی با بمباران سنگین توپخانه و حملات هوایی آغاز شد، اما به سرعت کند شد و از برنامه زمانی عق
ب ماند. باریک بودن جاده باعث پیشروی کند می شد و زره پوش های اسرائیلی در یک ترافیک بزرگ گیر کردند. چندین خودروی زرهی توسط رزمندگان سازمان آزادی بخش فلسطین که در سه بیشه زار در امتداد جاده پنهان شده بودند، با سلاح های ضدتانک منهدم شدند. یکی از گردان های پیشرو، که قرار بود از صور عبور کرده و یک موضع بازدارنده در شمال شهر ایجاد کند، به اشتباه به مرکز شهر پیچید و در آنجا کمین خورد. ساعت هشت شب، نیروها از رودخانه لیتانی عبور کرده و به سمت صیدا حرکت کردند. در بخش مرکزی، مأموریت طبق برنامه پیش رفت. دو لشکر اسرائیلی از هر دو طرف قلعه بوفور را دور زدند. اگرچه دستور به تعویق انداختن تصرف قلعه بوفورت صادر شده بود، اما این دستور به موقع به نیروهای اسرائیلی نرسید تا از عملیات جلوگیری کند و نیروهای تیپ گولانی اسرائیل در نبرد شدید بوفور، قلعه را تصرف کردند. تقاطع جاده ای در نبطیه نیز تا پایان روز اول امن شد. در همین حال، شرقی ترین نیرو وارد دره بقاع شد و به سمت مواضع سوریه پیش رفت. یک لشکر از طریق جاده ای که توسط مهندسان نظامی اسرائیل ساخته شده بود از کوه حِرمون عبور کرد و شهر حاصبیا را پاکسازی نمود، سپس به سمت راست چرخید و