Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قانون اساسی اوکراین () قانون اساسی کشور اوکراین است. این قانون در ۲۸ ژوئن ۱۹۹۶ در جلسه پنجم پارلمان اوکراین به تصویب رسید. قانون اساسی با ۳۱۵ رای موافق از مجموع ۴۵۰ آرای نماینگان پارمان تصویب شد (۳۰۰ رای حداقل آرای لازم برای تصویب). سایر قوانین و دیگر اقدامات اصولی و نظارتی اوکراین باید مطابق قانون اساسی باشد. حق اصلاح قانون اساسی از طریق رویه ویژه قانونی تنها به پارلمان واگذار شده است. تنها سازمانی که قدرت تفسیر قانون اساسی و تایید موارد قانونی را دارد دادگاه قانون اساسی اوکراین می باشد. از سال ۱۹۹۶ روز ۲۸ ژوئن به عنوان روز قانون اساسی تعطیل رسمی است. ساختار. دارای ۱۵ فصل می باشد:
ویوارد پاینز یک مجموعه تلویزیونی معمایی و علمی–تخیلی محصول سال ۲۰۱۵ آمریکا است که از ۱۴ مه ۲۰۱۵ بر شبکه رسانه ای فاکس پخش می شد. بازخورد ها. امتیازات "ویوارد پاینز در" راتن تومیتوز و متاکریتیک .
بازار بورس کالای نیویورک یک بازار معاملات آتی کالاهای اقتصادی متعلق به گروه بورس بازرگانی و کالای شیکاگو است. نایمکس در خیابان وان نورت اند در بروکفیلد پلیس در بخش باتری پارک سیتی منهتن، نیویورک واقع شده است. دفاتر دیگر آن در بوستون، واشینگتن، آتلانتا، سان فرانسیسکو، دبی، لندن و توکیو واقع اند.
در روز چهارشنبه مورخه ۱۶ تیرماه ۱۳۹۵ پتروشیمی بوعلی سینا - واقع شده در سایت ۴ منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی شهرستان بندر ماهشهر در استان خوزستان - دچار آتش سوزی شد. علت آتش سوزی نشتی گاز در مخزن ۸۰۰۱ این واحد پتروشیمی اعلام شد. به دنبال این آتش سوزی تخلیه اضطراری پتروشیمی بندر امام و پتروشیمی تندگویان در دستور کار مسئولان قرار گرفت. مأموران آتش نشانی توانستند بالاخره پس از ۳ روز تلاش آتش را به طور کامل مهار کنند. مجتمع پتروشیمی بوعلی سینا در زمینی به مساحت ۳۶ هکتار در منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی بندر ماهشهر استان خوزستان قرار دارد و یکی از واحدهای تولیدکننده مواد آروماتیک است که مالک سهام آن شرکت هلدینگ صنایع پتروشیمی خلیج فارس است. خوراک این مجتمع پتروشیمی، نفتای سبک و سنگین و بنزین پیرولیز است که از کارخانجات ان جی ال (۱۰۰۰/۹۰۰ پازنان) متعلق به شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب و پتروشیمی امیرکبیر تأمین می شود و در فرایندهای موجود در واحدهای عملیاتی مختلف به محصولات آروماتیک نظیر پارازایلین و ارتوزایلین و بنزن تبدیل می شود. صبح روز پنج شنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۵، ساعاتی بعد از مهار آتش سوزی در یکی از برج های مجتمع بوعلی سینا،
یکی دیگر از مخازن این مجتمع به علت نشت نفت و حرارت شدید باقی مانده در محل آتش سوزی قبلی آتش گرفت. بیژن نامدار زنگنه (وزیر نفت ایران) به همراه بیژن عالی پور (مدیرعامل شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب) و غلامرضا شریعتی؛ (استاندار خوزستان) که در محل حادثه حضور پیدا کرده بود شایعاتی را مبنی اینکه دلیل آتش سوزی خرابکاری بوده باشد رد کرد و گفت که «حادثه دلیل فنی داشته و اگر نقطه ضعف یا قصوری از سوی کسی انجام شده باشد حتماً پس از بررسی های کارشناسی اعلام می شود.» احتمال خرابکاری در این مجتمع نخستین بار توسط یکی از شبکه های تلویزیونی عرب زبان عنوان شد که مدعی شده بود «گردان های عقاب های اهواز مسئولیت حادثه را به عهده گرفتند.» کمی بعد بخش فارسی وبسایت شبکه العربیه وابسته به عربستان سعودی نیز از احتمال خرابکاری در این مجتمع خبر داد. گارد ملی عربستان در پی این آتش سوزی رصدخانه ای را تدارک دید تا در صورت مشاهده هر گونه موارد مشکوک به آلودگی وارد عمل شود. با این حال رسانه های عرب زبان احتمال ورود ضرر به کشورهای عربستان و کویت را رد کردند.
نبرد تاوتون () نبردی از جنگ های انگلیسی موسوم به جنگ رزها بود که در تاریخ ۲۰ مارس ۱۴۶۱، در نزدیکی روستای تاوتون، در یورک شر شمالی انگلستان رخ داد و وجه تمایز مشکوکی دارد مبنی بر اینکه؛ «احتمالاً، بزرگ ترین و خونین ترین نبرد رخ داده در خاک انگلستان است.» در این نبرد که برای ۱۰ ساعت و میان حدود ۵۰۰۰۰ سرباز، در هوای برفیِ ۲۰ مارس — مصادف با یک شنبه نخل — به وقوع پیوست، ارتش یورک ها توانست به پیروزیِ قاطعی در مقابل مخالفان لنکستری خودش دست یابد. نتیجهٔ این رویداد، خلع هنری ششم لنکستر از سلطنت و بر تخت نشستنِ ادوارد چهارم بود. هِنری ششم، در سال ۱۴۲۲ — زمانی که ۹ ماهه بود — جانشین پدرش، هنری پنجم شد. هر چند «در آینده نشان داد که حاکمی ناکارآمد و ضعیف است و از دیدگاه ذهنی، ناسالم بود.» همین موضوع سبب گردید تا اشراف پیرامونش، برای کنترل وی برنامه ریزی کنند. در دهه ۱۴۵۰، مناقشهٔ دودمان بوفورت و ملکه مارگارت آنژو علیه ریچارد، دوک یورک و بستگان وی، باعث بدتر شدن شرایط گردید. در اکتبر ۱۴۶۰ «پارلمان با تصویب اعلامیه سازش، دوک یورک را به عنوان جانشین هِنری برگزید.» از آنجایی که چنین انتسابی از جانب پارلمان، به معنی خلع ید
ادوارد وست مینستر — فرزند هِنری و ملکه مارگارت آنژو — از تاج و تخت پادشاهی بود، ملکه به همراه پیروان لنکستر «از پذیرش و تمکین به چنین روندی سر باز زدند.» آنها ارتش بزرگی را تجهیز کرده و «یورک» را به همراه پسر دومش، ادموند، ارل روتلند، در دسامبر و در ویکفیلد به قتل رساندند. ادوارد، فرزند دیگر و وارث یورک که توسط سیتی لندن تأمین مالی می شد — بر طبق مفاد اعلامیه سازش — پشتوانه کافی برای محکوم کردن هِنری و اعلام پادشاهی خود پیدا کرد. از نبرد تاوتون، به عنوان نشانهٔ راستینِ تأثیر پیروزی نظامی، در جهت رسیدن به تاج و تخت انگلستان یاد می گردد. یورک ها وقتی به میدان نبرد رسیدند، تصور خودشان چنین بود که «از لحاظ نیروی نظامی دست برتر را دارند» زیرا بخشی از قوای آنها که تحت فرماندهی دوک نورفک بود، هنوز به میدان نبرد نرسیده بود. لرد فوکنبرگ — از رهبران ارتش یورک — به گروه کماندارانش دستور داد: «ضمن بهره گیری از شدت و جهش باد، دشمان خود را با بیشترین بُرد هدف، مستاصل کنند.» نتیجهٔ چنین تدبیری، کارساز بود و تبادل تیرها (از جانب هر دو ارتش)، تقریباً یک طرفه و به نفع یورک ها بود. پاسخ کمانداران لنکستر — به دلیل قرار گرفتن در
جهت مخالف باد — بی اثر و بدون نتیجهٔ لازم بود. با توجه به این موضوع «ارتش لنکستر، ناچار و متقاعد به ترکِ مواضع دفاعی خود شد.» متعاقب آن، مبارزه تن به تن شکل گرفت که برای ساعت ها به طول انجامید و رزمندگان را خسته و فرسوده کرد. رسیدن مردان «نورفک» به میدان نبرد به همراه تشجیع لشکر توسط ادوارد، به ارتش خستهٔ یورک، روحیه مضاعف دمید و باعث شد تا دشمان خود را از پای درآورند. بسیاری از سربازان ارتشِ شکست خوردهٔ لنکستر، در هنگام فرار از قتلگاه نبرد، کشته شدند؛ برخی از آنها «در تلاش برای گریز از مهلکه نبرد، همقطاران خود را — که زیر دست و پا افتاده بودند — لگدمال کرده و از روی آنها می گذشتند.» برخی دیگر نیز در رودخانهٔ مجاور میدان نبرد، کشته یا غرق شدند و گفته می شود؛ «این موضوع باعث شد تا آب رودخانه برای چندین روز به رنگ خون درآید.» چندین زندانی بلندپایه از ارتش شکست خوردهٔ لنکستر نیز گردن زده شدند. قدرت دودمان لنکستر در نتیجهٔ این نبرد به شدت کاهش یافت. هنری از کشور فرار کرد و بسیاری از قدرتمندترین پیروان او «حالا دیگر یا کشته یا در تبعید دوران پس از جنگ بودند» و پادشاه جدیدی به نام ادوارد چهارم را برای حکومتِ بر انگ
لستان باقی گذاشتند. از سال ۱۹۲۹ میلادی و به پاس بزرگداشت این نبرد، یادمان «صلیب تاوتون» در میدان وقوع جنگ بر پا شده است و بقایای مختلف باستان شناسی و گورهای دسته جمعی — با وجود گذشت قرن ها پس از این نبرد — در این منطقه پیدا شده است. پیش زمینه. در سال ۱۴۶۱ میلادی، انگلستان ششمین سال از جنگ های داخلی موسوم به جنگ رزها را پشت سر می گذاشت؛ جنگ هایی میان دو دودمان رقیب یورک و لنکستر بر سر تصاحب تاج و تخت. لنکسترها، پُشت گرم و دِلخوش به پادشاهی هنری ششم بودند که یک مرد بی اراده و مبتلا به حملات جنون بود. رهبری یورک ها در ابتدا بر عهدهٔ ریچارد یورک، سومین دوک یورک بود که همراهی تعداد اندکی از نجیب زادگانِ علاقه مند به پادشاهی اش، به ویژه، خویشاوندان نزدیکش از خاندان بوفورت را داشت. به دلیل رقابت میان حامیان بانفوذ هر دو جناح، تلاش های یورک برای برکناری افراد مورد علاقهٔ «هِنری» از قدرت، منجر به شعله ور شدن جنگ گردید. در سال ۱۴۶۰ و پس از دستگیری «هِنری» در نبرد نورت همپتون، «دوک یورک» — کسی که خون سلطنتی در رگ هایش جریان داشت — مدعی تاج و تخت شد. متعاقب این موضوع، حتی نزدیکترین حامیان اشرافی یورک نیز تمایلی به براندا
زی دودمان نشان ندادند و به عنوان یک راهکار و با اکثریت آرا، به اجرای بندی مهم از اعلامیه سازش مبنی بر تصاحب تاج و تخت توسط یورک ها و وارثان آن ها — تنها پس از مرگ «هِنری» — رای دادند. مارگارت آنژو [ملکهٔ انگلستان] از قبول این ترتیبات که مقدمهٔ خلع ید فرزندش — ادوارد — از تاج و تخت پادشاهی بود، سر باز زد چرا که آن را حق قانونی وی می پنداشت. او [ملکه] پس از پیروزی یورک ها در «نبرد نورت همپتون» به اسکاتلند گریخته بود و در آنجا مشغول بسیج نمودن سرباز گردید و به پیروانش وعدهٔ آزادی برای غارت در هنگامهٔ یورش به سمت جنوب از طریق انگلستان را صادر کرد. در همین زمان، حامیان لنکستری وی نیز در شمال انگلستان گِرد هم آمدند و برای ورود او آماده شدند. یورک که تهدید را نزدیک می دید با ارتش خود برای مقابله با این فتنه به راه افتاد اما در دام نبرد ویکفیلد گرفتار شد. در جریان نبرد موصوف، «دوک» و پسر دومش، ادموند، ارل روتلند توسط لنکسترها گردن زده شدند و سر آنها بر روی میخ هایی نصب شد و در بالای «میکل گیت بار» قرار گرفت که دروازهٔ ورود به شهرستان یورک بود. به دنبال چنین وقایعی، رهبری دودمان یورک به دست وارثش، ادوارد رسید. فاتحان
«نبرد ویکفیلد»، به ارتش مارگارت ملحق شدند و به اتفاق رهسپار جنوب گردیدند و شهرهای بین راه را مورد غارت و چپاول قرار دادند. آن ها پس از شکست دادن ارتش یورک ها به رهبری ریچارد نویل، شانزدهمین ارل واریک، در دومین نبرد سنت آلبنز «هِنری» را از بند اسارت نجات داده و پس از آن، به غارت خود تا رسیدن به لندن ادامه دادند. انتشار اخبار این غارتگری سبب شد تا شهر لندن از ترس تکرار چنین وقایعی، تمایلی به گشودن دروازه های خود به روی «هِنری» و مارگارت نداشته باشد. ارتش لنکستر در مضیغهٔ آذوقه و تدارکات بود و وسیله ای نیز برای تأمین چنین مایحتاجی نداشت. مارگارت آگاهی یافت که ادوارد — پسر بزرگ تر ریچارد یورک — در نبرد مورتیمرز کراس در «هرفوردشایر» به پیروزی رسیده و پس از آن به سمت لندن در حال حرکت است؛ بنابراین برای احتراز از برخورد با او به همراه لنکسترها به سمت شهر یورک عقب نشینی کرد. «واریک» و باقی مانده نیروهایش، به منظور پیوستن به لشکر ادوارد و یورک ها از «سنت آلبانز» حرکت کرد و در همین زمان، لندن — همان ولایت از دست رفتهٔ هِنری — پذیرای ادوارد و ارتش وی بود و از آن ها استقبال به عمل آورد. یورک ها نیازمند توجیهی قانع کننده
در راستای ادامهٔ مناقشه علیه پادشاه و پیروان لنکستری وی بودند و چنین موضوعی سبب شد تا «واریک» در چهارم مارس، پادشاهی رهبر جوان یورک ها را با عنوان «شاه ادوارد چهارم» اعلام نماید. چنین ادعایی، برخلاف ادعای مطرح شدهٔ پیشین توسط ریچارد یورک (پدر ادوارد) — که چندی قبل تر مطرح شده بود — این مرتبه مورد استقبال اشراف و نجبا قرار گرفت زیرا اقدامات لنکسترها را خیانت به توافق نامهٔ قانونی می دانستند. با توجه به چنین رویدادی، انگلستان دارای دو پادشاه گردید و بدیهی بود که چنین موضوعی نمی توانست برای مدتی طولانی مستمر بماند؛ به ویژه اگر ادوارد به شکل رسمی تاجگذاری می کرد. متعاقب چنین وقایعی و با هدف جلب افکار عمومی، ادوارد فرمان عفو و بخشندگی برای آن دسته از نجیب زادگانی را صادر نمود که اقدام به ترک «هِنری» می نمودند. هر چند، پیشنهاد وی مشمول ثروتمندان لنکستر نمی گردید. پادشاه جوان سپس پیروانش را فراخواند و از آن ها خواست تا برای پس گرفتن شهرستان خانوادگی اش (یورک) و همین طور برکناری «هِنری» به آن سمت لشکرکشی کنند. ارتش یورک ها از سه مسیر مختلف به راه افتاد. عموی واریک، لرد فوکنبرگ، وظیفه یافت تا مسیر به سمت یورک را که تو
سط ادوارد رهبری می گردید، به عنوان مسیر اصلی پاکسازی نماید. دوک نورفک به سمت شرق فرستاده شد تا نیروهای جدیدی را جلب و قبل از نبرد، مجدداً به ادوارد بپیوندد و در نهایت، لشکر واریک از طریق «میدلندز» به سمت غرب سپاه و گروه اصلی حرکت کرد. در بیست و هشتم مارس، هنگامی که طلایه و پیشاهنگ ارتش یورک ها قصد بازسازی و عبور از گذرگاه فری بریج با هدف تصرف پل رودخانه آیر را داشتند توسط نیروی کوچکی شامل ۵۰۰ سرباز از لنکسترها مورد حمله قرار گرفتند و از مسیر اصلی منحرف شدند؛ این حمله که به رهبری جان کلیفورد، نهمین بارون دی کلیفورد شکل گرفته بود، در تاریخ به عنوان نبرد فری بریج مشهور گردید. ادوارد ضمن اطلاع از چنین تقابلی، نیروهای اصلی خود را به سمت پل فرستاد و تن به یک نبرد طاقت فرسا داد. اگر چه یورک ها از لحاظ عددی برتری داشتند، اما باریکی پل و تنگی فضای نبرد باعث ادامهٔ جنگ در شرایط مساوی گردید و چنین تاکتیکی مناسب و دل خواه لنکسترها بود. ادوارد، برای برون رفت از چنین مخمصه ای، تعدادی از سواران را تحت فرماندهی «فوکنبرگ» به گدار رودخانه کسلفورد فرستاد تا ضمن دور زدن پل، نیروهای مدافع را از عقب و غافلگیرانه مورد یورش قرار دهن
د. حفاظت از این گدار از طرف لنکسترها به عهدهٔ هنری، ارل نورتمبرلند سپرده شده بود. هر چند، [ارل نورتمبرلند] اندکی دیر به موضعش رسید؛ درست همان زمانی که نیروی یورک از «گدار» رودخانه عبور کرده و برای حمله به لنکسترها از سمت مخالفشان به طرف «فری بریج» می تاختند. لنکسترها ضمن اقدام به عقب نشینی ناخواسته، تا «دینتینگ دال» تعقیب و در همان منطقه، همگی آن ها کشته شدند. کلیفورد به واسطهٔ اثابت نیزهٔ یک کمان به گلویش کشته شد. پس از پاکسازی مناطق اطراف از نیروهای لنکستر، یورک ها اقدام به بازسازی و تعمیر پل نمودند و با تبدیل آن به یک اردوگاه موقت، یک شب را در شربورن-این-المت گذراندند. ارتش لنکسترها به سمت «تدکستر» در حدود شمال تاوتون حرکت کرد و در آنجا اردوگاه خودش را برپا نمود. در آغاز سپیده دم روز بعد هر دو سپاه اردوگاه خودشان را در زیر آسمان تاریک و مملو از بادهای قوی برچیدند. آن روز مصادف با یک شنبه نخل بود که روزی مقدس و پراهمیت در میان مسیحیان محسوب می گردید. با این احوال نیروهای دو سپاه برای نبرد پیش رو آماده گردیدند. با توجه به برخی اسناد، ادعای تعامل برای جلوگیری از وقوع نبرد در آن روز مطرح شده اما پذیرش گسترده ا
ی برای احتراز از درگیری به واسطهٔ حرمت این روز به عمل نیامد. عموماً نام این نبرد به نام روستای تاوتون شناخته می شود، که در نزدیکی میدان جنگ و منطقه تسویه حساب قرار داشت و در آن زمان به عنوان برجسته ترین منطقه در آن ناحیه شناخته می گردید. ترکیب نیروها. منابع معاصر همان دوره اعلام نموده اند که هر دو ارتش بسیار بزرگ بودند. به بیان آن ها بالغ بر ۱۰۰۰۰۰ نفر مرد جنگی در نبرد حضور داشته و جنگیده اند. یکی از منابع معاصر به نام "رویدادنامه گریگوری" مربوط به قرن پانزدهم، ادعا می کند که تعداد سربازان در هر لشکر بالغ بر ۱۰۰۰۰۰ نفر بوده است. تصور مورخان بر است که این آمار و ارقام اغراق آمیز هستند و معتقدند که رقم ترکیبی میان ۵۰۰۰۰ تا ۶۵۰۰۰ نفر محتمل تر است که چیزی معادل یک تا دو درصد از کل جمعیت انگلستان در آن مقطع بود. با این وجود، حضور این دو ارتش تجمیع شده در تاوتون یکی از بزرگ ترین گردهمایی های نظامی در آن زمان بود. واکاوی اسکلت های پیدا شده در یک گور دسته جمعی میان سال های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۳ میلادی نشان داد که سربازان حاضر در آن نبرد از اقصی نقاط مختلف گرد هم آمده بودند؛ آن ها به طور متوسط بین ۲۴ تا ۳۰ سال سن داشتند و بسیا
ری از آن ها جانبازان نبردها و درگیری های قبلی بودند. بسیاری از شوالیه ها و اشراف — حدود سه چهارم از اشراف انگلستان در آن مقطع — در این نبرد جنگیدند. ۸ نفر از آن ها به جانبداری از یورک ها سوگند یاد کرده بودند در حالی که حداقل ۱۹ نفر دیگر، به حمایت از لنکسترها متعهد شده بودند. این نبرد سرنوشت یکی از دو پادشاه را برای ایفای نقش طولانی و حکومتِ بر انگلستان مقدر می کرد؛ برخلاف «ادوارد» که در میان مردان خود برای جنگیدن در میدان نبرد حضور داشت، «هِنری» و مارگارت به دور از نبردگاه و در یورک باقی ماندند. لنکسترها پادشاه خود را به عنوان یک عروسک خیمه شب بازی در دستان همسرش می پنداشتند و بیشتر نگران عدم تعادل روحی وی بودند. ادوارد [در مقایسه با «هِنری»] الهام بخش پیروان خود بود. او [ادوارد] ۱۸ ساله و بلندی قامتش به می رسید که همین موضوع به همراه پیشاهنگی او در میان صفوف لشکر باعث می شد تا در لباس رزم بسیار باشکوه و پرابهت به نظر برسد. علاوه بر این موارد، مهارت بسیاری نیز در مبارزه داشت. او مردان خود را در خط مقدم رهبری می نمود؛ به آن ها انگیزه و به روحشان نشاط بخشی لازم را ارزانی می داشت. «ادوارد» ترجیح می داد که در این
نبرد همانند جنگ های پیشین از یک تاکتیک جسورانهٔ تهاجمی برجسته استفاده نماید. «واریک» — از رهبران برجستهٔ یورک ها — که پیش تر و در نبرد فری بریج از ناحیه پا مجروح شده بود، در نبرد حضور نداشت. «نورفک» نیز برای مشارکت در جبههٔ نبرد، بسیار سالخورده بود و سربازان تحت امر او توسط والتر بلونت، نخستین بارون مانتجوی و رابرت هورن فرماندهی می شدند؛ چنین موضوعی می توانست مزیت باشد، چرا که از «نورفک» به عنوان یک متحد غیرقابل پیش بینی یاد می گردید. «ادوارد» به طور قابل توجهی به عموی واریک — لرد فوکنبرگ — که کهنه سرباز جنگ های انگلیس-فرانسه، مشهور به جنگ صد ساله بود تکیه داشت. «فوکنبرگ» در میان هم رده های معاصر خودش به واسطهٔ نبوغ نظامی، دارای احترام بسیار زیادی بود. او برای انطباق با موقعیت های پیش بینی نشده بسیار سریع بود؛ در میان دستاوردهای قبلی وی می توان به فرمانداری دولت شهر فرانسوی «کاله» اشاره داشت که منجر به چند اردوکشی و دستبرد دریایی در کانال مانش گردید. «فوکنبرگ» همچنین یکی از طلایه داران (جلودار سپاه) در «نبرد نورث همپتون» بود. در آن طرف میدان، لنکسترها بدون حضور پادشاه «هِنری» در جبههٔ نبرد، متکی به فرماندهی
و درایت هنری بیفورت، دوک سامرست بودند. «بیفورت» به دلیل مانورهای هوشمندانه در «ویکفیلد» و «سنت آلبانز»، توانسته بود تا پیروزی لنکسترها را رقم بزند؛ با همه این احوال، برخی معتقدند که وی [بیفورت] این پیروزی ها را مدیون آندرو ترولپ بود. «ترولپ» فرمانده ای زیرک و باتجربه بود که پیش از این، در سال ۱۴۵۹ و تا قبل از ترک موضع به نفع لنکسترها در جریان نبرد لودفورد بریج در همان سال [۱۴۵۹]، تحت فرماندهی «واریک» در «کاله» خدمت کرده بود. لنکسترها نیز همانند یورک ها رهبران برجسته ای در اختیار داشتند که از میان آن ها هنری هولاند، دوک اکستر مشهورتر از سایرین بود. متنفذان شمالی، هنری پرسی، ارل نورث آمبرلند، لرد دی روس و رالف داکر نیز حضور داشتند. از میان این فرماندهان برجسته، لرد کلیفورد پیش از این نبرد و در جریان نبرد فری بریج، با اصابت تیر کمان به گلویش کشته شده بود. آرایش نیروها. تعداد بسیار کمی از منابع تاریخی وجود دارند که جزئیات دقیقی از نبرد ارائه می دهند و در آن ها توضیح جامعی از استقرار دقیق نیروها نیست. کمبود منابع اولیه و موثق منجر به این گردیده که مورخان اولیه، به وقایع نگاری «هال» به عنوان منبع اصلی و قابل استناد
ارجاع بدهند. با وجود نگارش این منابع در ۷۰ سال پس از این رویداد، سوالات پیش آمده بیشتر در مورد خاستگاه این اطلاعات است. جان دی وارین — وقایع نگار بورگوندی — یک منبع معاصر بود اما وقایع نگاری های او تنها از سال ۱۸۹۱ میلادی در دسترس عموم قرار گرفت و وجود چند اشتباه در آن، مورخان آن دوره را برای استفاده از آن تا حدودی دلسرد کرد. شرح روایت های بعدی که پس از جنگ بیان شدند، اصالتاً در نسخهٔ «هال» وجود داشتند که توسط جزئیات کوچک از منابع دیگر تکمیل شده بود. نبرد بر روی یک زمین مسطح بین روستاهای ساکستون (در جنوب) و تاوتون (در شمال) صورت گرفت که جزو زمین های کشاورزی محسوب می گردید و دارای مقدار زیادی فضای باز و گسترده به همراه جاده های کوچک مناسبی برای مانور ارتش ها بود. از این منطقه دو جاده عبور می کرد که یکی جادهٔ قدیمی لندن — که تاوتون را به پایتخت انگلستان متصل می کرد — و دیگری جادهٔ مستقیم بین ساکستون و تاوتون بود که دارای کناره های فراوان جریان کوک بک در محدوده ای مارپیچ و محاط به بلندی های مشرف به سمت شمال به غرب بود. این فلات توسط درهٔ کوچک تاوتون به دو نیم تقسیم می گردید که از سمت غرب آغاز و به سمت زمین های
شمالی متمایل به شرق وسعت پیدا می کرد. زمین های جنگلی انبوه در سرتاسر منطقه پراکنده و درختزار «رنشاو وودز» در سمت شمال غرب فلات قرار گرفته بود. در بخش جنوبی درهٔ کوچک تاوتون نیز، درختزار «کسل هیل وود» قرار گرفته بود که در سمت غربی فلات و در یک خم از جریان «کوک بک» قرار داشت. منطقهٔ شمال شرقی این درختزار پس از نبرد تاوتون به «علفزار خونین» مشهور گشت. با توجه به گفته های کریستوفر گراوت و همچنین عضو مشتاق امور نظامی، «تِریور جیمز هالسال» که همکار «گراوت» در این تحقیقات می باشد؛ «تصمیم «سامرست» برای درگیری با ارتش یورک ها در این فلات درست بود.» دفاع میدانیِ قبل از تاوتون، بهترین ایده بود که می توانست «سد راه هر مهاجمی به سمت شهر یورک گردد» چه آنهایی [مهاجمانی] که در امتداد جادهٔ لندن به تاوتون می خواستند به این مهم دست یابند و چه آنهایی که تصمیم داشتند تا از یک جادهٔ قدیمی رومی به سمت غرب حرکت کنند. لنکستری ها در ضلع شمال و به محاذات درهٔ کوچک تاوتون مستقر شدند و از دره به عنوان خندق دفاعی بهره جستند. نقطه ضعف این موقعیت این بود که «آن ها نمی توانستند فراتر از برآمدگی (لبه) جنوب دره را ببینند.» جناحین لنکسترها توس
ط باتلاق ها محافظت می گردید و سمت راست آنها، بیشتر توسط کرانه های شیب دار «کوک بک» محافظت می شد. عرض منطقهٔ استقرار لنکسترها به گونه ای بود که «اجازهٔ استقرار و شکل گیری یک خط مقدم وسیع را نمی داد» و همین موضوع باعث محروم ماندن لنکسترها در راستای استفاده از برتری عددی بود. گزارش «وارین»، این نظر را تقویت کرده که «سامرست» دستور داد تا یک نیروی نیزه دار در درختزار «کسل هیل وود» به حالت آماده باش برای حملهٔ غافلگیرانه از سمت جناح چپ یورک — در زمان مناسب — استقرار داشته باشند. هنگامی که لنکسترها استقرار خود را تکمیل کردند، یورک ها به دیدرس رسیدند. صفوف سربازان یورک، درست در هنگامهٔ آغاز برف بر روی خط الرأس جنوبی درهٔ کوچک تاوتون قرار گرفتند. تعداد ارتش ادوارد بیشتر بود و نیروهای «نورفک» نیز هنوز برای پیوستن به او نرسیده بودند. ویلیام نویل، نخستین ارل کنت، طلایه دار ارتش یورک بود. «هال» — مورخ متقدم تاریخی — از جان ونلوک، نخستین بارون ونلوک، جان دینهام، نخستین بارون دینهام و افراد دیگری به عنوان عقب دار ارتش یورک نام برده است. منابع به شیوه های متفاوت از دوک سامرست، ترولپ، ارل نورث آمبرلند و همچنین «دوک اکستر» به
عنوان فرماندهان لنکستر نام می برند هر چند، در مورد اینکه هر کدام از این افراد به طور دقیق فرماندهی کدام بخش را بر عهده داشته اند، اتفاق نظر وجود ندارد. نبرد. «دوک سامرست» [فرماندهٔ ارتش لنکستر]، در موقعیت خود ایستاد و ابتکار عمل را به دست حریف سپرد؛ گشایش حرکت و پیشتازی توسط یورک ها آغاز گردید. «فوکنبرگ» [فرمانده ارتش یورک] با ملاحظهٔ قدرت و جهت وزش باد، به همهٔ کمانداران یورک دستور داد تا جلو بروند و تیرهای کمان خود را با استفاده از قدرت باد پشت سر، در بُرد هدف مناسب تری از چلهٔ کمان رها سازند. تیرهای پرتابی از جانب یورک ها (به دلیل سوار شدن بر باد مناسب) مسیر طولانی تری را نسبت به حد معمول انتظار می پیمود؛ غوطه ور شدن تیرها باعث شد تا به عمق نیروهای حریفِ مستقر در شیب تپه نفوذ کنند. در طرف دیگر، پاسخ کمانداران لنکستر کاملاً بی اثر بود؛ چرا که باد سنگین همراه با برف و بوران علیه آن ها بود. تیراندازان لنکستر به سختی می توانستند محدودهٔ مناسبی برای پرتاب تیر به سمت هدف پیدا کنند و تیرهای آن ها در فاصلهٔ کوتاهی مانده تا خطوط یورک ها سقوط می کرد. «فوکنبرگ» به کمانداران خود دستور داد «بعد از پرتاب تیر، به طور دست
ه جمعی — برای اجتناب از هر گونه تلفات — عقب نشینی کنند.» کمانداران لنکستر برخلاف کمانداران حریف، قادر به مشاهدهٔ نتایج اقدام خود نبودند و تا زمانی که دیگر نزدیک به اتمام نیزه بودند به پرتاب تیرهای خود ادامه دادند «زمین جلوی یورک ها بر اثر حجم سنگین و بی اثر تیرباران کمانداران لنکستر به مثابه یک فرش خاردار گردیده بود.» پس از اینکه تیراندازی بی نتیجهٔ لنکسترها متوقف شد، «فوکنبرگ» دوباره به کمانداران خود دستور داد «جلو بروند و تیر پرتاب نمایند.» در همان زمان که آن ها تیرهای خود را پرتاب می کردند، تعدادی دیگر از هم قطارانشان، تیرهای دشمن را که در مقابلشان در زمین فرورفته بود جمع کردند و دوباره به تیراندازی ادامه دادند. فرماندهی ارتش لنکستر که می دید «بدون هیچ واکنش مؤثری آماج هدف قرار گرفته» به منظور تقابل رو در رو به حرکت درآمد. کمانداران یورک تا قبل از بازگشت و عقب نشینی به پشت خطوط، تعداد بیشتری تیر پرتاب کردند «رهاسازی هزاران پیکان با نقطهٔ فرود در جبههٔ پیش تاختهٔ لنکستر پیشروی آن ها را دچار اختلال نمود.» بر طبق اظهارات «وارین» — وقایع نگار بورگوندی — «هنگامی که یورک ها صفوف خود را برای پذیرایی از یورش نیروه
ای لنکستر آماده می کردند، جناح چپ آن ها از طرف سواران کمین کرده در درختزار «کسل هیل وود» مورد حمله قرار گرفت.» جناح چپ یورک ها از بابت این تهاجم آشفته و به هم ریخته شد و تعدادی از مردان اقدام به فرار نمودند. ادوارد برای سر و سامان دادن به این وضعیت بشخصه فرماندهی جناح چپ را بر عهده گرفت. «او با تشویق و تشجیع پیروانش به نبرد، الهام بخش بسیاری از آن ها، جهت ایستادگی و مقاومت در قبال وضعیت پیش آمده، گردید.» با شروع درگیری رو در روی هر دو ارتش، کمانداران از فاصلهٔ نزدیکی به سمت انبوه سربازان شلیک می کردند. لنکسترها به طور مداوم مردان تازه نفس را به نزاع می فرستادند و به تدریج، ارتش یورک ها که از بابت تعداد نفرات در مضیغه قرار گرفته بود، تا خط الرأس جنوبی مجبور به عقب نشینی شد. «گراوت» — مورخ نظامی و پژوهشگر مطالعات قرون وسطی — معتقد است که: «سمت چپ لنکسترها شتاب و حرکت کمتری نسبت به باقی ارتش داشت و همین موضوع باعث انحراف خطوط اصلی لشکر لنکستر شد به طوری که انتهای غربی آن به سمت ساکستون متمایل شد.» با توجه به تحقیقات مؤسسهٔ ناسودبر میراث انگلستان — نهاد دولتی مسئول حفاظت از مکان های تاریخی — «مبارزه برای مدت ۳ سا
عت ادامه می یابد.» تا پیش از رسیدن سربازان «نورفک» به جبههٔ نبرد «همه چیز بی حاصل و بدون سرانجام به نظر می رسید.» او [نورفک] با کمال احتیاط از نظر پنهان شد تا زمانی که به خط الرأس رزمگاه رسید و سپس به سمت جناح چپ ارتش لنکستر یورش برد. لنکسترها به مبارزه ادامه دادند، اما «برتری به جانب یورک ها برگشته بود.» در پایان روز «خط سپاه لنکسترها در هم شکسته شده بود» و در همان حال بسیاری از آن ها «به شکل گروه های کوچکی از سربازان شروع به فرار برای نجات جان خود نمودند.» پولیدور ورژیل — وقایع نگار هنری هفتم — ادعا کرده که: «مبارزه دست کم برای ۱۰ ساعت به طول انجامید.» تار و مار. سربازانِ تازه به میدان رسیدهٔ «نورفک» تازه نفس و چابک تر بودند و در مقابل، سربازان خستهٔ لنکستر «زره و کلاهخود خود را درآورده و پرت می کردند تا بتوانند سریعتر فرار کنند» بدون چنین حفاظی، آن ها خیلی بیشتر در معرض حملات یورک ها قرار داشتند. گریختن مردان ارتش لنکستر در مکانی صورت گرفت که بعدها مشهور به «علفزار خونین» گردید. «بسیاری از این سربازان فراری، یا از پشت سلاخی شدند یا پس از تسلیم شدن، کشته شدند.» صدور فرمان امان ندادن — از هر دو طرف سپاه — با