Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و در ورود به دهه ۱۹۸۰، زنان و دخترانی که در بازار مکاره های دوجینشیِ (فن فیکشن) ژاپن کار می کردند آغاز به آفرینش نقیضه هایی سکسی از پسران دوست داشتنیِ داستان های انیمه و مانگا کردند که در آنها شخصیت های مرد [از سطح عاشقان افلاطونی که صرفاً جنبهٔ زیبایی شناسی شان مورد توجه بود] به سطح گی های عاشق رانده شدند. در پایان دهه ۱۹۷۰ مجلاتْ خود را به این ژانر نوپا اختصاص دادند و در دهه ۱۹۹۰ واژهٔ «عشق پسران» یا BL ساخته شده و به واژه مسلطی برای این ژانر تبدیل شد. [بنابراین] یائویی از مانگای زنانه و دخترانه سرچشمه می گیرد و هنوز هم مورد توجه هواداران شوجو مانگا و جوسی مانگا (دخترانه) هستند، با این حال امروز دیگر به عنوان یک ردهٔ جدا از آنان در نظر گرفته می شود. مانگای زنجیره. ای (سریالی) " "Kaze to Ki no Uta"" نوشتهٔ "کِیکو تاکه میرا" که در ۱۹۷۶ برای نخستین بار چاپ شد به خاطر نگارش «روابط آشکار سکسی» میان مردان [و] کمکی که به گسترش ژانر عشق پسرانه در شوجو مانگا و همین طور گسترش کامیک های آماتورِ آشکارا سکسی کرد، یک هنجارشکنی اساسی محسوب می شد. مانگا نویسِ زنِ برجستهٔ دیگری به نام کارو کوریموتو، در پایان ۱۹۷۰، تک داستان
های شونن آی (پسرانه) ای نوشت که به نوبهٔ خود به عنوان «پیش درآمدی بر یائویی» انگاشته شدند. واژهٔ یائویی سرواژه ای است که در پایان دهه ۱۹۷۰، یاسوکو ساکاتا و آکیکو هاتسو با کنار هم نهادن واژگان Yama nashi, ochi nashi, imi nashi" ساختند که به ترتیب به معانی "بدون سر، بدون شاه بیت، بدون معنا است. این واژگان نخستین بار به عنوان یک «به گویی برای محتوا[ی جنسی]» به کار برده شد و نشان گر این هستند که یائویی چگونه (بر خلاف شونن-آیِ سختْ فهم که مانگانویسانِ زنِ گروه سال ۲۴ می آفریدند) بر بخش های مهیج و سکسی متمرکز است.» کوبوتا میتسویوشی می گوید که اوسامو تزوکا از واژگان Yama nashi, ochi nashi, imi nashi" برای طرد مانگای «بی کیفیت» بهره گرفت و این واژگان را مانگا نویسانِ نخستین به سرقت بردند و مورد استفاده قرار دادند. در سال ۱۹۹۸ واژهٔ یائویی حالا دیگر «برای همگی هواداران مانگا شناخته شده بود». یک سرواژهٔ دیگرِ خنده آمیز که در میان فوجوشی ها (زنان هوادار یائویی) کاربرد دا"ر"د Yamete, oshiri ga itai است که به معنای «بس! مقعدم پاره می شود!» است. در دهه ۱۹۸۰ این ژانر (یائویی) برای نخستین بار در قامت یک انیمه نیز نشان داده
شد که شامل موارد زیر بود: پاتالیرو (۱۹۸۲) که روابط عاشقانه میان دو شخصیت داستان را مطرح کرد، اقتباسی از [داستانِ] "کازه تو کی نو اوتا (۱۹۸۷)" و "اِرتیان (۱۹۸۹)" بود که در فرمت اووی ای (رسانه خانگی) پخش شدند"." پیش از گسترش و محبوب شدن واژهٔ یائویی، محصولات این ژانر نوپا، جونه (به ژاپنی: ジュネ و به انگلیسی: "juné)" خوانده می شدند" که" نام مجله ای بود که نوشتارهای تنبی (به ژاپنی":" 耽美 تلفظ به انگلیسی: tanbi و به معنای "زیبایی شناسی)" در مورد پیوندهای عاشقانهٔ مرد-مرد چاپ می کرد "و" نام خود را از داستان های هم جنس کامهٔ نویسنده فرانسوی، ژان ژنه گرفته بود"." در چین "اما" واژهٔ "danmei" مورد کاربرد است "که از تنبی (tanbi)" سرچشمه گرفته است". واژهٔ «مانگای بی شونن»" در دهه ۱۹۷۰ مورد کاربرد قرار گرفت اما در دهه ۱۹۹۰ زمانی که مانگا در این ژانر آغاز به آفرینش قهرمانانی فراتر از پسران نوجوان سنتی کرد، از کاربرد افتاد"." واژهٔ جونه نیز جای خود را به «عشق پسرانه» یا BL سپرد "که" تا کنون نام آورترین واژه در ژاپن "مانده است." میزوگوچی "حد"س می زند که ناشرانی که مایل به جای پا بازکردن در مجله جونه بودند واژهٔ «عشق پسرانه» را
برای جدا کردن ژانر از ناشر (که نام آن نیز جونه بود) آفریدند"." در حالی که یائویی در باختر زمین واژه ایی چتری است برای مانگای زنانه یا کامیک های متأثر از ژاپن که دربرگیرندهٔ روابط مرد-مرد هستند و ترجیحاً ناشران آمریکایی مانگا برای آثار هنری. ای از این دست به کار می برند، ژاپنی ها از واژهٔ یائویی برای اشاره به دوجینشی و فراورده هایی که بر صحنه های جنسی تمرکز می کنند، بهره می گیرند. در هر دو کاربرد، یائویی یا عشق پسرانه از ژانر گی کومی (gei comi) یا بارا (bara) که روابط سکسی مردان گی را مجسم می کند که مردان گی و برای آنها می نویسند، جدا است. در غرب، واژهٔ هنتای گاهی برای اشاره به بی پرده ترین[و سکسی ترین] آثار به کار می رود. کاربرد واژهٔ یائویی برای اشاره به چنین فراورده هایی با صحنه های بی پرده [و سکسی] گاهی با کاربرد این واژه برای اشاره به ژانر به عنوان یک کل در تضاد است؛ و سبب در هم آمیختگی نویسندگان ژاپنی و غربی یا در هم آمیختگی هواداران غربی ای که بر کاربرد مناسبِ واژگان ژاپنی پافشاری می کنند و آنانی که از گونهٔ غربی شده اش استفاده می کنند، می شود. هواداران غربی می توانند همچنین یائویی را به عنوان برچسبی بر
ای انیمه یا اسلش فیکشنای که بر پایه مانگا نوشته شده باشد، استفاده کنند. در ژاپن، واژهٔ یائویی گاهی به صورت ۸۰۱ نیز نوشته می شود، که می تواند با زبان بازیِ ژاپنی، یائویی خوانده شود: خوانشِ کوتاهِ عدد هشت می شود "ya"، عدد صفر می شود "o" (که از باختر زمین سرچشمه گرفته است) و عدد یک نیز می شود "i" که از سرهم نهادن آنان yaoi ساخته می شود. مفاهیم. شونن-آی. واژهٔ شونن-آی (عشق پسرانه) در اساس در پیوند با واژهٔ جوان خواهی یا شاهدبازی در ژاپن است اما از آغاز دهه ۱۹۷۰ تا پایان دهه ۱۹۸۰، برای روشنگری (تشریح) ژانر نوپای شوجو مانگا_ که برای نخستین بار نویسندگان زنِ گروه سال ۲۴ به کار بردند و در مورد پسران خوشگلی بود که درگیر عشق می شوند_ به کار رفت. ویژگی های برجستهٔ شونن-آی شامل غیر منتظرگی، روی دادنِ بیشترِ حوادث در اروپا، و آرمان گرایی هستند. [پروفسور]جفری آنجلس به ویژه از شوجو مانگای «قلب توماس» (۱۹۷۴) نوشتهٔ موتو هاجیو و «کازه تو کی نو اوتا» (۱۹۸۴_۱۹۷۶) نوشتهٔ کیکو تاکه میرا به خاطر توصیف و نگارش دوستی های آتشین بین مردان که دربرگیرندهٔ حسادت و هوس بودند، به عنوان هنجارشکنی (نقطه عطف) یاد می کند. گمان بر این است که شو
نن-آی از دو جا سرچشمه می گیرد: آکیکو میزوگوچی سرچشمهٔ نخست را رمان های تنبیِ موری ماری می داند. واژهٔ تنبی (tanbi) چنان که اشاره شد، در مورد داستان هایی که برای و دربارهٔ پرستش زیبایی، و پیوندهای رمانتیک میان مردان بزرگتر و جوانان زیبارو _که به زبان پیچیده و نامعمول کانجی نگاشته شده اند_ به کار می رفت. موری ماری در کویبیتو تاچی نو موری (به ژاپنی: 恋人たちの森, / به انگلیسی: "A Lovers' Forest / به پارسی: جنگل عُشاق) "که به عنوان اولین فراوردهٔ هنری یائویی شناخته می شود، از زبان کانجیِ بس نامعمولی برای شخصیت های داستانش بهره گرفته بود". دومین سرچشمهٔ " این واژه این است که در آغاز برای توصیف و روشنگری سبک نوشتار متمایز یک نویسنده، برای نمونه سبک یوکیو میشیما و جون ایچیرو تانیزاکی، مورد کاربرد قرار گرفت. میزوگوچی پیوند و ارتباط میان این واژه (شونن-آی) با داستان های مرد-مرد را نیرنگ و فریب می داند اما در عین حال می گوید «این واژه گسترده ترین واژهٔ مورد کاربرد در آغاز دهه ۱۹۹۰ بود». مینوری ایشیدا نشان می دهد که «داستان های نخستینِ عشق پسرانه» از داستان های اروپایی در مورد «پسران زیبارو» و نوشته های تاروهو ایناگاکی الهام
گرفته بودند.کارولا باوئر از ژانر آلمانی رمان تربیتی به عنوان تأثیری بر شونن-آی یاد می کند. کازوکو سوزوکی شونن-آی را «خشک و آکادمیک» و «سخت فهم» توصیف می کند و می گوید که [فهم] این ژانر نیازمند «داشتن آگاهی پیشین در مورد ادبیات کلاسیک، تاریخ و دانش» بوده و سرشار از «اندیشه های فلسفی و انتزاعی» است. شونن-آی خوانندگان جوان را به چالش کشاند، خوانندگانی که اغلب تنها با بالا رفتن سن و سالشان قادر به فهم منابع و درون مایه های ژرف تر این ژانر بودند. گالبرایت شونن-آی را به عنوان «محتوای اصیلی که می تواند در ریتم و درون مایه، به حد ادبیات جدی و رسمی برسد» تعریف کرده است، یعنی درست بر خلاف یائوییِ شاد و سردماغ آورتر. در پایان دهه ۱۹۸۰، محبوبیت شونن-آیی که نویسندگان حرفه ای چاپ می کردند رو به کاهش گذاشت و [در عوض] یائوییِ دوجینشی (که نویسندهٔ آماتور آن، ناشر نیز بود) رو به محبوب تر شدن نهاد. هواداران غربی گاهی واژگان یائویی و شونن-آی را برای تمایز گذاری میان دو ژانر به کار می برند. در این مورد، یائویی برای توصیف و روشنگریِ داستان هایی که پیش از هر چیز زمینه های بی پردهٔ سکسی و صحنه های جنسی را نشان می دهند، به کار می رود
؛ در حالی که شونن-آی برای اشاره به داستان هایی که پیش از هر چیز بر عشق تمرکز کرده و محتوای جنسیِ رُک را حذف می کند، به کار می رود؛ هر چند در اینگونه داستان ها نیز ممکن است به کارهای سکسی اشاره ای شود. seme و uke. دو شخص در ژانر یائویی (و تا اندازه ای کمتر در یوری) که در رابطهٔ جنسی مشارکت می جویند، اغلب به نام های seme (کننده یا top) و uke (شونده یا bottom) خوانده می شوند. این واژگان از هنرهای جنگی سرچشمه گرفته اند: seme از فعلی سرچشمه می گیرد که معنای «یورش بردن» می دهد، در حالی که uke از فعل «دریافت کردن، گرفتن» سرچشمه می گیرد و در زبان عامیانهٔ همجنسگرایی ژاپنی در معنای دریافت کنندهٔ آلت یا شونده (bottom) در آمیزش مقعدی به کار می رود. [پروفسور] آلئاردو زانگلینی بر این گمان است که واژگان هنرهای جنگی برای یک خواننده ژاپنی اهمیتی بسزا دارند به گونه ای که الگوی نخستینِ روابط همجنسگرایی در ژاپن، خود محتوی عشق بین سامورایی ها و همراهان همجنس آنان بود. seme و uke اغلب به سبک بی شونن و به شدت آرمانگرایانه نگاریده می شوند و آمیزه ای از هر دوی ویژگی های مردانگی و زنانگی اند. زانگلینی گمان می کند که الگوی مثالی یک سا
مورایی خود مسبب «ساختار سلسله مراتبی و تفاوت سنی» در برخی روابط [جنسی ای] است که در یائویی و BL ترسیم می شود. در بیشتر موارد seme به عنوان مردِ مثالیِ فرهنگ انیمه و مانگا ترسیم می شود: خویشتن دار، نیرومند از دیدگاه بدنی، و نگهبانِ شریک جنسی اش. seme به طور کلی از نظر سنی بزرگتر و نیز بلند قامت تر، چانه ای سفت تر، موهای کوتاه تر، چشمانی کوچکتر، ویژگی های قالبی مردانه تر و رفتاری شاه نرینه تر از uke دارد. seme معمولاً uke را دنبال می کند، کسی که اغلب بدنی نرم تر، آندروجین، ویژگی های زنانه، با چشمانی بزرگتر و ساختاری کوچکتر دارد و از دیدگاه بدنی از seme ناتوان تر است. راه دیگری که نقش های seme و uke را به ما می شناسانَد، این است که ببینیم کدام یک در روابطی که با دیگری دارد، مسلط و فرادست است _آن شخصیتی می تواند نقش uke را ایفا کند که (حتی اگر نماینده ویژگی های زنانه نباشد) به سادگی با شریک خود قیاس شده و شخصیت فرادست تر و مردانه تر را دنبال کند. یک مفهومِ یائوییِ همسان با seme و uke، مفهوم tachi و neko است، هر چند با آن یکی نیست. این جفتِ الگویی بیشتر در آثار یائویی کهن به کار می رفت _در یائویی امروزی، این جفتِ
مفهومی اغلب در جفتِ مفهومیِ seme و uke تحلیل رفته یا اینکه دیگر نیازی به یادکردن از آن نیست. واژهٔ tachi به عنوان آن عضوی در رابطهٔ آمیزشی که شریکِ کنش پذیرِ خود (یعنی neko که برابر با uke امروزی است) را دنبال می کند، مفهوم شده است. آن پسر گِی که از پسر (مرد) دیگر درخواست [سکس] می کند، نه تنها می تواند برانگیزانندهٔ رابطه جنسی باشد بلکه همچنین از احساسِ داشتنِ نقشِ یک شونده (bottom) لذت می برد. آمیزش مقعدی، زمینه ای رایج در یائویی است به طوری که تقریباً همگی داستان ها [ی این ژانر]، به نحوی بدان اشاره می کنند. آن جای خط داستان که در آن uke نسبت به آغازیدن آمیزش مقعدی با seme بی میل است، شبیه است به بی میلی خواننده [ی داستان] به داشتن رابطهٔ آمیزشی با کسی دیگر برای نخستین بار. [پروفسور] زانگلینی می نویسد که تشریح آمیزش مقعدی تقریباً همواره شخصیت ها (seme و uke) را رو در روی یکدیگر قرار می دهد، تا شیوه سگی. زانگلینی همچنین می نویسد که uke به ندرت کار آلت لیسی بر روی seme را انجام می دهد، بلکه به جای آن جذابیت سکسی و عاشقانهٔ شریکش را دریافت می دارد. امکان جا به جایی نقش های seme و uke اغلب منبعی برای شوخی و بران
گیزش جنسی برای شخصیت ها است. گاهی شخصیت شونده (bottom) در رابطهٔ جنسی یک کننده (top) خواهد شد؛ یا هر دو نقش جنسی خود را با یکدیگر جا به جا خواهند کرد. ریبا (به ژاپنی: リバ که کوته نوشت واژهٔ انگلیسی Revesible به معنای دگرگون شونده، تغییر پذیر است) برای تشریح جفتی که امکان دارد نقش های seme و uke خود را عوض کنند، به کار می رود. در نوع عام دیگری از شخصیت ها، نویسنده از شکل دادن سنتی به seme و uke خودداری می کند و هر دو عاشق را به صورت «پسران خوشگلِ به یک اندازه جذاب» ترسیم می کند. در این مورد، هر یک از دو نفری که معمولاً نقش اصلی را دارد، در فرایند آمیزش نقش کنش پذیر (bottom) را ایفا خواهد کرد. بارا. هر چند گاهی منتقدان غربی بارا را با یائویی آمیخته و یکی انگاشته اند، اما مانگای مردان گی یا gei comi (عشق مردانه یا Men"'s Love" یا ML به انگلیسی و بارا به ژاپنی) برای خواننده مرد گی و نه خوانندهٔ زن فراهم می شود و در ابتدا بیش از هر چیز خالق آنها هنرمندان مرد گی یا دوجنس گرا (از جمله گنگورو تاگامه) هستنپ و در مجله های مردان همجنسگرا به صورت دنباله دار (سریالی) به چاپ می رسد. بارا یک ژانر جاویژه بازاریِ کوچکتر از یائ
ویی در ژاپن است. بارا دربرگیرندهٔ زیر_ژانر seijin (تن کامگی مردانه) برای مردان همجنسگراست و بیشتر شبیه به کامیک های برای مردان (سینن) است تا کامیک هایی که برای خوانندگان زن نوشه می شوند (شوجو/جوسی). شماری اندک از آنها مجوز انتشار یافته یا برای بازارهای انگلیسی زبان ترجمه شده اند. بارا بازآفرینی نقش های جنسی دگرجنس گراهنجارِ بین seme ی مردوار و uke ی زن وار که در یائویی برجسته است را هدف نمی گیرد. مانگای مردان گی کمتر صحنه های «گریه های مهارنشدنی یا وقفه های تأمل در خود» را در بر می گیرد و کمتر از یائویی در پی «به دست دادن شناخت کلی از شخصیت ها» پیش از وقوع صحنه های سکسی است. مردان در کامیک های بارا شباهت بیشتری به مردانگی در رفتار دارند و به عنوان «پُر مو، بسیار عضلانی، یا با اندکی اضافه وزن» شبیه به بیف کیک یا خرس نگاریده می شوند. هر چند بارا معمولاً رمانتیسم گی و محتوای بزرگسالانه را در بر می گیرد که گاهی شامل خشونت یا سوء استفاده است اما در بیشتر موارد جهان واقعی یا زمینه های اتوبیوگرافیک را بررسی و ارزیابی می کند و تابوی همجنس گرایی در ژاپن را به رسمیت می شناسد. گاچی موچی ("gachi muchi) به" معنای عضلانی و
چاق"،" زیر"-"ژانری "برای" عشق پسرانه (boys' love) است "و" در میان هواداران انگلیسی زبان، بارا نامیده می شود؛این ژانر نمایانگر یک میانبُر بین بارا و یائویی است؛ و از لحاظ نویسندگان، هنرمندان و سبک هنری با آن دو اشتراک قابل توجهی دارد. این زیر-ژانرِ نوپای عشق پسرانه با اینکه هنوز به جهت زنان آفریده شده، ویژگی های بدنی مردانه تر را ترسیم می کند و بیشتر احتمال دارد نویسندگان و هنرمندان مرد همجنسگرا نوشته باشند؛ و نیز تصور می شود که آمیزه ای از مخاطبان گی را فریفته خود کند. پیش از گسترش گاچی موچی، بزرگ ترین همپوشانی و اشتراک بین نویسندگان یائویی و بارا در آثاری بود که زمینهٔ بی دی اس ام داشتند. مانند Zettai Reido؛ مجله ای گلچین که آشکارا شمار زیادی نویسندهٔ مرد داشت. چندین تن از نویسندگانِ زنِ یائویی که آثار یائویی با زمینهٔ BDSM نگاشته بودند، برای نوشتن داستان های بارا با زمینهٔ BDSM نیز استخدام شده اند. عناصر درون مایه ای. کمبود شخصیت های زن. شخصیت های زن اغلب یا نقش های بسیار کمی در یائویی دارند یا غایب اند. سوزوکی می نویسد که به ویژه مادران در چهره ای منفی نگاشته می شوند، چنان که در مورد Zetsuai 1989 دیده می
شود یعنی زمانی که شخصیت اصلی به عنوان یک کودک می بیند که مادرش، پدرش را می کُشد. سوزوکی بر این گمان است که علت آن اینست که شخصیت، و همین طور خوانندهٔ داستان، در پی جبران نبودِ مهرِ مادریِ بی قید و شرط با عشقی سوزان [و البته] «قدغن» هستند که در یائویی دیده می شود. ناریکو انوموتو، یک نویسندهٔ یائویی، می گوید که زمانی که زنان در یائویی نگاریده می شوند، «کمکی نمی کند اما به طرزی رازآمیز داستان را واقعی جلوه می دهد». زمانی که هواداران [ــِـ آماتور]، یائویی را [با تقلید استهزاآمیز] از مجموعه هایی [نظیر انیمه های محبوب] که شخصیت های زن دارند، می آفرینند (همان طور که در آغاز این مقاله گفته شد، یائویی در اساس تقلیدی طنز آمیز از مانگا و انیمه های محبوب بود که هواداران آماتور آفریده اند)، نقش زن یا کاهش می یابد یا اینکه کشته می شود. یوکاری فوجیموتو می گوید که «به نظر می رسد یائویی و شخصیت های زنِ دوست داشتنی با یکدیگر ناهمخوان و متقابلند». شونن-آی (عشق پسرانه)های آغازین و یائویی به عنوان زن ستیز نگریسته شده اند، اما ویم لانسینگ از کاهش پیام های زن ستیزانهٔ شخصیت ها یاد می کند و گسترش ژانر یوری را به عنوان نشانه ای از کا
هش زن ستیزی می نگرد. همچنین هواداران یائویی به عنوان «مهاجرانی» که فرهنگ چیرهٔ جامعه را ترک گفته اند، نگریسته می شوند؛ [فرهنگی] که در این پارادایم به نحوی سرشتین و بنیادین، زن ستیز است. در سالیان اخیر، داشتن یک شخصیت زن که دو شخصیت داستان را پشتیبانی و حمایت کند، رو به محبوبیت گذارده است. یائویی نویسی به نام فومی یوشیناگا در کارهایش معمولاً دست کم یک شخصیت زنِ پشتیبان و دلگرمی دهنده را جای می دهد. برابری گی. داستان های یائویی به صورت نیرومندی هم-اجتماع گرا (homosocial) هستند که به مردان آزادی می دهند به یکدیگر بپیوندند و با هم هدف های مشترکی دنبال کنند چنان که در دوجینشی های کاپیتان سوباسا دیده می شود؛ یا ممکن است با یکدیگر رقیب باشند چنان که در Haru Wo Daiteita دیده می شود. پیوند روحی و همسانیِ زوج ها[ی هم جنس] بر سلسله مراتب نیروی مرد-زن چیره می شود. بسیاری از زوج هایی که در داستان های سنتی یائویی نگاریده شده اند بایستی برای با هم بودن، بر مانع هایی که بیشتر روحی و احساسی هستند تا فیزیکی، چیره آیند. درون مایهٔ پیروزی قهرمان در یائویی با داستان های عامیانهٔ باختر زمین قیاس شده اند؛ به طوری که دومی گرایش به ب
رانگیختن وضع موجود دارد اما یائویی راجع به شهوت و در پی «کشف، (و نه محصور کردن) فرصت هاست». آکیکو میزوگوچی می نویسد که هرچند [بهره گیری از] همجنسگرایی برای ژرفابخشی به تنش های عشقی همچنان «شرم آور» توصیف می شود، یائویی به طور فزاینده ای داستان های با مضمون آشکارسازی و پذیرش گام به گامِ شخصیت ها[ی همجنسگرا] در جمع بزرگتر را می نگارد؛ که از آن جمله می توان به مانگای آبی رخشنده (Brilliant Blue) اشاره کرد. میزوگوچی بر این گمان است که یائویی توصیفی خیلی گی-دوستانه تر از جامعهٔ ژاپن را ارائه می کند، که ادعا می کند شکلی از کنشگرایی در میان نویسندگان یائویی است. برخی داستان های درازتر یائویی از جمله FAKE و Kizuna، زوج [ــِ همجنس] را در وضعی ترسیم می کنند که دوتایی در حال حرکت و کنش اند. هر چند شخصیت های مرد گی در مانگای یائویی برجسته شده اند، مانگای یائویی به ندرت با حقیقتِ همجنس گراهراسی در جامعهٔ ژاپن به روشنی رویارویی می کند. به گفته هیساکو میوشی، سردبیر شرکت انتشاراتی مانگای Libre Publishing، در حالی که یائوییِ سابق «بیشتر بر شیوهٔ زندگی همجنسگرایانه از دیدگاهی واقع گرا» تمرکز داشت، با گذشت زمان بار واقعگراییِ [ا
ین] ژانر رو به کاهش نهاد و جنبه طنز آن رو به فزونی نهاد و داستان ها [اکنون] «صرفاً برای تفریح» اند. مانگای یائویی اغلب رویه های فانتزیک، تاریخی یا فوتوریستی دارد و بسیاری از هوادارانْ به [این] ژانر به مثابه یک «فانتزی فرار از واقعیات» می نگرند. همجنسگراهراسی زمانی که به عنوان یک موضوع ارائه شود، به مثابه یک شگرد پی رنگ به کار می رود تا «درام را ژرفا بخشد» یا اینکه پاکی و معصومیتِ عشقِ قهرمان را نشان دهد. مت تورن حدس زده است که خوانندگان ژانر یائویی _ژانری که در ابتدا روایت های رمانتیک [و سکسی] را می نگارد_ ممکن است به واسطهٔ [وجود] درون مایه های سیاسی نیرومندی مانند همجنسگراهراسی [که در داستان دیده می شود]، از حالت برانگیختگی جنسی خارج شود. ماکوتو تاتنو، دودلی و تردید خود را نسبت به اینکه تمرکز بر روی مسائل واقعی گی «به یک گرایش (روند) بدل شود، ابراز می دارد؛ چرا که دختران، بیشتر داستان را می پسندند تا واقع گرایی را». آلن ویلیامز استدلال می کند که نبود یک هویت گی در یائویی از پست مدرن بودنِ یائویی سرچشمه می گیرد. فانتزی تجاوز. فانتزی تجاوز، درون مایه ای است که نوعاً در یائویی دیده می شود. آمیزش مقعدی به مثابه
ٔ نوعی بیان وفاداری و عشق نسبت به شریک جنسی است و در یائویی «خشونتِ هویدا» ی تجاوزْ به یک «عمل سرشار از احساس» تغییر شکل می دهد. در حالی که جامعهٔ ژاپن اغلبْ زنانی که در زندگی مورد تجاوز قرار گرفته اند را نادیده می گیرد یا خوارشان می شمارد، ژانر یائوییْ پسرانی که مورد تجاوز قرار گرفته اند را چنان توصیف می کند که هنوز «سرشار از معصومیت» اند و پس از رخداد تجاوز، همچنان مورد علاقهٔ متجاوز خود اند؛ [این] مجازی است که شاید از [مانگای یائوییِ] "کازه تو کی نو اوتا" سرچشمه گرفته است. صحنه های تجاوز در یائویی به ندرت همچون اعمالی بزه (شامل یک متجاوز و یک قربانی) نمایانده شده اند: صحنه هایی که در آنها یک seme به یک uke تجاوز می نماید به مثابه نشانی از «اختلال امیال جنسیِ» متجاوز تشریح نشده اند بلکه در عوض نشانه ای از «عشق مهار نشدنیِ» متجاوز (seme) به uke هستند. چنین صحنه هایی اغلب نوعی شگردپی رنگ اند که بدین منظور استفاده می شوند تا قربانیْ متجاوزِ خود را به سان موجودی فراتر از یک دوست خوب ببیند و نوعاً سبب می شود که uke در عشق seme گرفتار آید. زمینه های فانتزی تجاوزْ پیگیر و جویای فقدان احساس مسئولیتِ قهرمان در سکس ا
ند و [در نهایت] به بزنگاهِ داستان می رسد، جایی که «قهرمان مسئولیت سکس (تجاوز) خود را می پذیرد». مانگای یائویی "زیر هتل مجلل" _که در زمینهٔ یک زندان مردانه به نگارش درآمده_ به خاطر توصیفی واقعگرایانه تر از تجاوز مورد ستایش قرار گرفته است. نویسندگانی همچون "فوسانوسوکه ایناریا" (نگارندهٔ مانگای "گل رز نورس") از عنصر تجاوز نه به مثابه کاتالیزور رمانتیک سنتی بلکه به مثابه عنصر پی رنگ دراماتیک تراژیک بهره می گیرد. سایر یائویی ها گرایش به این دارند که رابطهٔ دوستی ای را توصیف کنند که از شکل غیر رضایتمندانه آغاز و به شکل رضایتمندانه تغییر شکل می دهد؛ اما داستان های جناب "فوسانوسوکه ایناریا" از آن گونه هایی اند که پیوندهای دوستی از شکل رضایتمندانه آغاز و به دوستیِ غیر رضایتمندانه ختم می شوند؛ آن هم بیشتر به سبب فشارهای اجتماعی بیرونی ای که به روابط شخصیت های گی برچسب انحراف می زنند. داستان های وی هنوز فانتزیک شناخته می شوند، با این حال بی پرده و واقع گرایانه صحنه های سکسی تجاوز میان شخصیت ها را به نگارش می کشانند. تراژدی. داستان های نشریه "جونه" با پایانِ دربرگیرندهٔ خودکشی شان محبوب بودند چرا که «تماشاگه زجر و رنج مر
دان» بودند. نظر مت تورن این است که در یائوییْ توصیف و تشریح آزار و اذیت (سوء استفاده) راهی است برای برخی خوانندگان که با آزار و اذیت هایی که خود شخصاً تجربه کرده اند کنار بیایند. در میانهٔ دهه ۱۹۹۰ آنچه مُد بود، پایان خوشِ [داستان] بود. زمانی که پایان های تراژیک نشان داده می شوند، علتْ خیانت و بی وفایی [یک عاشق به معشوقش] نیست بلکه تقدیرات بی رحم و ناخواستهٔ یک جهان بیرونیِ سازش ناپذیر است. نشر در ژاپن. در ۱۹۹۰، هفت نشریه ژاپنیْ درون مایهٔ BL (عشق پسرانه) را وارد محصولات خود کردند _که آغازی شد بر بازار نشر تجاری [این] ژانر. در ۲۰۰۳ حدود ۳٫۸ درصد از هفته نامه های مانگا به BL اختصاص یافته بودند. ارزیابی ای در سال ۲۰۰۸ تخمین زد که بازار یائویی تجاری ژاپنی سالانه نزدیک به ۱۲ بیلیون ین درآمد ناخالص داشت که از این رقم فروش رمان ماهانه ۲۵۰ میلیون ین، مانگا ماهانه ۴۰۰ میلیون ین، CDها ماهانه ۱۸۰ میلیون ین، و بازی های ویدیویی ماهانه ۱۶۰ میلیون ین بودند. در همین زمان، مجلات BL شامل BE-BOY, CHARA, GUSH و CIEL می شدند. گزارشی در ۲۰۱۰ تخمین زد که ارزش بازار یائویی در سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ نزدیک به ۲۱٫۳ بیلیون ین بود. در کنار
مانگا و انیمه، بازی های BL (معروف به عنوان "بازی های یائویی") نیز وجود دارند و معمولاً دربرگیرندهٔ رمان های دیداری (بصری) یا اروگه اند که جهت گیری شان حول و حوش زوج های مرد همجنسگرا بوده و برای مخاطبان زن اند. مانگای یائویی نیز گمان می رود بخش عمده بازار (مخاطبان) اش را زنان تشکیل دهد. ملاک این است که هر دوی شخصیت(ها) و موارد مؤثرْمرد هستند. بازی هایی که مخاطبان مرد همجنسگرا را هدف می گیرند ممکن است بارا نامیده شوند. فن فیکشن. خرده فرهنگِ فن فیکشنِ ژاپنی که با نام دوجینشی شناخته می شود همزمان با برابرنهاد انگلیسی اش در دهه ۱۹۷۰ ظهور کرد. شباهت های شاخص فن فیکشن در هر دو کشور عبارتست از بی رغبتی به ساخت روایتی استاندارد و محبوبیت ویژهٔ درون مایه های داستانی علمی–تخیلی. دوجینشی های اولیهْ انتشاراتِ آماتوری بودند که تحت کنترل قید و بندهای رسانه ای [و رسمی] نبودند. داستان ها را نوجوانانْ برای مخاطبان نوجوان نگاشته و کلاً بر پایه کاراکترهای مانگا یا انیمه ای که آنان نیز در نوجوانی یا ابتدای بیست سالگی شان بودند، می آفریدند. بیشتر دوجینشی ها را آماتورهایی که اغلب در "محافل (دایره ها)" کار می کنند، می سازند. گروه ک
لمپ چونان محفلِ دوجینشیِ آماتوری که با یکدیگر برای خلق نقیضهای از "سن سیا" همکاری کردندْ آغاز به کار کرد"." البته هنرمندان حرفه ای خاصی مانند "کوداکا کازوما" دوجینشی نیز می آفرینند. برخی شرکت های انتشاراتیْ مانگاهای دوجینشی ای که در دهه ۱۹۸۰ منتشر شدند را مورد بازبینی قرار دادند تا [نویسندگان] آماتور مستعد را شناسایی کنند، کاری که به پیدایش یوکا نیتا و چندین هنرمند دیگر انجامید. انجام این کار در دهه ۱۹۹۰ کاهش یافت اما به پیدایش شونگیکو ناکامورا نیز منتج شد. دوجینشیِ معمولْ روابط مرد-مرد در مانگا و انیمهٔ غیر رومانتیک را ترسیم می کند. بسیاری از [این]محصولاتْ سرچشمه شان در آثار شونن و سینن های مرد-محوری است که دربرگیرنده دوستی های گرم مرد-مرد بوده و هوادارانْ آنان را دلالتی بر مؤلفه های هم جنس کامگی می بینند، از آن جمله می توان به کاپیتان سوباسا و سن سیا را نام برد؛ دو اثری که یائویی را در دههٔ ۱۹۸۰ محبوب ساختند. ناشران شونن مانگا ممکن است کالاهایی (خدماتی) با زمینهٔ همواروتیک به عنوان سرویس خوانندهبه خوانندگان BL خود ارائه دهند. مؤسس شرکت کومیکت ("Comiket") "یوشیهیرو یونه زاوا" دوجینشی را شبیه «بازی کردن دخترا
ن با عروسک ها» توصیف کرد. هواداران یائویی ممکن است داستانی دربارهٔ دو شخصیت واقعی مرد [ــِـ داستان را با تخیل خود] ابداع کرده و دیگر شخصیت ها را در داستان وارد کنند. هر شخصیت مرد _از جمله شخصیت هایی از محصولات غیرمانگایی مانند هری پاتر وارباب حلقه ها یا بازی های ویدیویی مانند بازی چند نفرهٔ کینگدم هارتس و فاینال فانتزی یا مردم حقیقی مانند سیاستمداران_ ممکن است سوژه ای برای [خلق] یک دوجینشی شوند. مؤلفان آماتور همچنین ممکن است شخصیت هایی را با تجسم بخشیِ مفاهیم انتزاعی (مانند تجسم بخشی به کشورها در وب کامیکِ )بیافرینند. در ژاپن نام گذاری دوجینشی ها نوعاً شامل نام های دو شخصیت اصلی داستان است که با علامت ضربدر از یکدیگر جدا شده اند، به طوری که نخست نام seme و سپس نام uke آورده می شود. هر چند گاندام وینگ (Gundam Wing) فاقد محتوای رمانتیک گی است، نخستین اشتهارش در آمریکای شمالی به وسیلهٔ کارتون نت ورک در سال ۲۰۰۰ (پنج سال پس از پخش اولیه اش در ژاپن) خود نقطه عطفی بود بر داستان های یائویی که خوانندگان [ــِـ آماتور] در باختر زمین خلق می کردند؛ چنان که "مک هاری" در مقاله اش ذکر کرده (و نیز ایده های نظریه پردازان جنسی