Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سمتی از پیکر هریک از آنان پشت پیکر خدای دیگر قرار گرفته است، همه به صورت تمام رخ ایستاده اند. احتمالاً این شیوه پوشش یک تصویر بر روی تصویر دیگر به منظور القای عمق بوده است. (تأثیر این تکنیک را در دوره ساسانی در نقش برجسته معروف کرمانشاه که دسته ای از گرازها را در میان نیزار نشان می دهد، می توان دید) در یکی از دیوارها نقشی از شاه و ملکه و در جایی دیگر رب النوع عشق یونان (اروس) سوار بر اسبی سرخ رنگ دیده می شود. در اینجا چهره ها به حالتی نیم رخ و تمام رخ است. (یکی از تأثیرات نقاشی دوره اشکانی بر سیر هنر، همین رواج تصاویر تمام رخ است) در اطراف پنجره های تالار، تماشاگران نقش شده اند. اغلب نقاشی های دیواری منتسب به کوه خواجه از این محل به دست آمده و متأسفانه تمام آن ها نیز به خارج از ایران منتقل شده است. در شهری در کنار فرات دورا اروپوس نقش هایی از دیوار یک معبد پیدا شده که حاکی از تأثیر نفوذ هنر اشکانی است. در معبدی از این شهر تصاویری نیز از ایزدمهر پیدا شده که او را در حال شکار نشان می دهد. ساسانیان به تبعیت از هخامنشیان توجه خاصی به نقوش برجسته از خود نشان دادند. از طرفی متأثر از امکانات امپراتوری تازه تأسیس خود
و هنر اشکانی، شیوه ای منحصر به فرد در هنر را پیش گرفتند. این زمان یکی از دوره های شکوفائی هنر گچبری است. اما همچنان از رنگ و نقاشی نیز برای زینت ابنیه استفاده می شود. نمای کاخ های ساسانی که با سنگ های تیشه ای یا لاشه سنگ یا خشت و آجر ساخته می شد، اغلب با اندود گچ سفیدکاری می شد و در داخل دارای تزئینات نقاشی بود. این نقش ها بیشتر شامل طرح های تزئینی انسان، حیوان، شکارگاه، گل و گیاه و نقوش هندسی الوان بودند. به روایت پروفسور پوپ تا سال ۱۳۰۴ هجری شمسی در طاق بستان در کرمانشاه، یکی از یادگارهای دوره ساسانی، آثار رنگ های قرمز، زرد، فیروزه ای، آبی پررنگ، سبز کم رنگ، ارغوانی، بنفش، نارنجی، صورتی و سپید بر این بنا قابل مشاهده بوده است. صحنه هایی از جنگ، شکار و گردش، موضوع نقاشی های دیواری موجود بر سطوح را تشکیل می داده. طرح تزئینات تالار پذیرائی بیشاپور (نزدیک کازرون) نیز شامل گچبری های رنگ آمیزی شده و نقوشی به رنگ های اخرائی، زرد، سیاه و آبی بوده که البته گاهی با موزائیک های رنگین نیز تلفیق می شده. گویا در قصر تیسفون نیز از یک نقاشی دیواری با صحنه ای از تسخیر انطاکیه گزارش شده است. از نکات جالب در مورد نقاشی های دو
ره ساسانیان تأثیری است که بر نقاشی مانویان به جا گذاشته است. رنگ در ادوار اسلامی. در دورهٔ اسلامی از رنگ آمیزی برای زیباسازی های داخلی بناهایی چون بقعه امامزاده محمدبن جعفر صادق از دوره سلجوقی بهترین شکل و همچنین در سایر بناها استفاده فراوان شده است. از آغاز دورهٔ تیموری تا شکوفایی هنر در عهد صفویه از رنگ های معدنی برای انواع لعاب های قلیایی، سربی، لعاب مینایی قلع و بسیاری از ترکیبات رنگی دیگر برای کاشی سازی و به ویژه نقاشی بر روی گچ کاری از نقوش گل و برگ، انواع ترنج اندازی ها و بخصوص صورت نگاره های گوناگون با رنگ های به اصطلاح پخته به نام جوهرها و همچنین برای قالی بافی و نساجی و قلمکاری و… استفاده فراوان شده است. در دورهٔ زندیه از انواع رنگ های معدنی در نقاشی بناها بخصوص در اتاق ها و تالارهای ارگ کریمخانی و موزهٔ پارس و همچنین در نقوش رنگین ساروج بُری برای حمام ها استفاده فراوان شده است. در دورهٔ قاجاریه انواع نقاشی های تزیینی به شکل گل و گیاه و یه تصویرسازی روی اندودهای سیم کاهگل، گچ کاری، دیوار نگاره ها و قاب سازی ها در سقف و نقاشی بر سطح زیر و رو آینه و گچبری و بسیاری دیگر به شکل های مختلف به وجود آمد. رن
گ های مورد مصرف در نقاشی. در نقش دهی و نقاشی چه در ادوار گذشته و چه در دوران کنونی سعی بر این بوده است که از رنگ های معدنی استفاده شود زیرا تجربه نشان داده است که رنگ های معدنی نسبت به رنگ های شیمیایی بسیار مقاوم و دارای شفافیت بیشتری می باشد. رنگ های معدنی. سفیدآب قلع: معروف به سفید آب شیخ که دارای رنگ سفید و شفاف می باشد. سفیدآب سرب: دارای رنگ نخودی مایل به زرد می باشد. لاجورد: برای رنگ های آبی و نیلی گل اُخرا: این رنگ در مایه نارنجی سیر مورد استفاده قرار می گیرد. پودر زرد، پودر قرمز، شنگرف، زرنیخ و … رنگ های جوهری. این رنگ ها عموماً گیاهی می باشند مانند حنا، نیل، روناس، مازو، اِسپَرَک، گل رنگ (گل کاجیره)، پوست گردو و تعدادی دیگر. معمولاً برای عمل آوردن این رنگ ها که جوهر نامیده می شود، پس از سایش و الک شدن، با آب به نسبت لازم یا روغن الیف مخلوط شده و جوهر رنگ به دست می آید. از جوهر رنگ برای نقاشی های تذهیب و مینیاتور استفاده می شود. شایان ذکر است در مواردی نادر بر سطح دیوار نگاره هایی که از رنگ های معدنی نقشی به وجود آمده است از رنگ های جوهری نیز به شکل نقطه گذاری رنگین، لعاب و پوشش رنگ جوهری بر سطح رنگ مع
دنی داده می شده است و سپس برای نگهداری نقش لعابی بسیار رقیق از روغن جلا روی آن زده می شده است.
اولریش زایدل (؛ زاده ۲۴ نوامبر ۱۹۵۲) کارگردان، فیلم نامه نویس و تهیه کننده فیلم اهل کشور اتریش است. فیلم شناخت. مهم ترین فیلم های وی: سینمای اولریش زایدل. زایدل در اکثر فیلم های خود از بی رحمی انسان ها، اتریشی ها بویژه، سخن می گوید؛ قهرمانان داستان های او انسان هایی بی رحمند که برای رسیدن به لذت های خود از هیچ کاری ابایی ندارند. در «بهشت: عشق»، سیدل به داستان یک توریست زن اتریشی، مارگارت می پردازد که برای تفریح به کشور کنیا سفر می کند. به تشویق دوستان او درگیر رابطه با کارگران جنسی مرد می شود که در این کشور به سر می برند. زن به دنبال عشق است و مردها به دنبال پول زن. فیلم به نمایش استراتژی دو گروه برای رسیدن به اهداف خود می پردازد و لحظات خوشی و ناامیدی این زن و مردان در این پروسه را به تصویر می آورد. همان جور که فیلم فوق مشخص می کند هیچ کدام از دو گروه برای رسیدن به هدف خود از هرگونه پدرسوختگی و ترفند حیله آمیز اجتناب نمی کنند و با شگردهای مختلف سعی در کلاه گذاشتن سر هم دارند. بر اساس این فیلم در نگاه زایدل این مبارزه بی رحمانه افراد با هم در نهایت برنده ای ندارد. هر کس در موقعیت هایی برنده می شود و در موقعیت
هایی می بازد. با وجود باخت ها، کاراکترها از تلاش برای مغلوب کردن حریف دست برنمی دارند و همانند کسانی عمل می کنند که از هیچ چیز درس عبرت نمی گیرند. در «عشق: بهشت»، کاراکتر زن گاهی برنده است و گاهی بازنده ولی باز هم به تلاش برای پیروز شدن ادامه می دهد و ناامید نمی شود. در این چرخه مبارزاتی، زایدل معمولاً قضاوت نمی کند و فیلم های خود را به صورت باز خاتمه می دهد. او بیشتر علاقه مند است که خود بیننده به تفسیر بپردازد و وظیفه خود به عنوان هنرمند را دادن دستور صریح اخلاقی یا سیاسی نمی داند. او به شعور مخاطب احترام می گذارد و در پی آن است که خود او به نتیجه نهایی دست یابد. «بهشت: عشق» نخستین قسمت از «سه گانهٔ بهشت» است که دو قسمت دیگر به نام های «بهشت: ایمان» و «بهشت: امید» در سال های اواخر ۲۰۱۲ و اوایل ۲۰۱۳ فیلم برداری شد. تمرکز روایی هر یک از این سه فیلم بر روی یک شخصیت زن است: کسی که در نوعی تجربه گری جنسی عازم سفری توریستی به کنیا می شود، زنی که قسمت عمده ای از روز خود را در باشگاه های تناسب اندام و لاغری می گذراند و بالاخره کسی که مبلغ آئین کاتولیسم است.
سولفید یک آنیون غیرآلی از گوگرد است که ترکیب شیمیایی آن &lt;chem&gt;S^2-&lt;/chem&gt; است و یا هر ترکیبی که حاوی یک یا چند یون &lt;chem&gt;S^2-&lt;/chem&gt; باشد. سولفیدهای آزاد محلول (&lt;chem&gt;H2S&lt;/chem&gt; و &lt;chem&gt;HS^-&lt;/chem&gt; و &lt;chem&gt;S^2-&lt;/chem&gt;) خوردگی بسیار بالایی بر روی بسیاری از فلزات مانند فولاد، فولاد زنگ نزن و مس ایجاد می کنند. سولفیدهای موجود در محلول آبی مسئول خوردگی تنشی (SCC) فولاد هستند و به عنوان ترک تنشی سولفیدی نیز شناخته می شوند. خوردگی یک مشکل عمده در بسیاری از تاسیسات صنعتی فراوری سولفیدها است از جمله کارخانه های سنگ معدن سولفید، چاه های نفت عمیق، خطوط لوله انتقال روغن ترش و کارخانه های کاغذ کرافت. خواص شیمیایی. خاصیت بازی این ترکیب به حدی است که در آب های به شدت قلیایی نیز در غلظت های بالا مشاهده نمی شود و در پی اچ ۱۵ غیرقابل شناسایی است. این آنیون با فلزات گوناگون واکنش می دهد و سولفید فلزی می سازد. همچنین ترکیبات بسیاری از کانی ها دارای سولفید است.
عروسی سفید ()، یک نوع عروسی سنتی نیمه رسمی یا رسمی است که ریشه در بریتانیای کبیر دارد. ریشه این واژه در رنگ سفید لباس عروس است، که ابتدا به واسطه نخبگان دوره ویکتوریا پس از اینکه ملکه ویکتوریا لباس سفید تور داری را در عروسی اش پوشید رایج شد. اگر چه این واژه هم اکنون به طور کل، ازدواج غربی معمول و رایج را شامل می شود، به ویژه در سنت دین مسیحیت که به طور کلی شامل مراسمی ست که ازدواج با آن آغاز می شود و با یک تالار عروسی ادامه می یابد. پیشینه. سنت عروسی سفید معمولاً به که ملکه ویکتوریا برای عروسی اش با شاهزاده آلبرت در سال ۱۸۴۰ انتخاب کرد منسوب است. در سنت مسیحی لباس سفید نماد دوشیزگی، پاکی و آمادگی برای عروسی با مردی ست که زندگی اش را با او سهیم می شود. این توصیفی از آمادگی درونی انسان است. پیش از ویکتوریا، عروس های سلطنتی به طور کلی سفید نمی پوشیدند، بلکه در عوض، لباس های زنانه گل برجسته که با نخ سفید و نقره ای (و قرمز که به طور ویژه بیشتر در اروپای غربی رنگ رایج است) گلدوزی شده بود را انتخاب می کردند. عروس های اروپایی و آمریکایی لباس های پررنگی را می پوشیدند شامل آبی، زرد و رنگ های کاربردی مانند سیاه، قهوه ای
یا خاکستری. همان طور که خبر شیوه عروسی ویکتوریا در سراسر آتلانتیک و اروپا منتشر شد، نخبگان نیز روش او را دنبال کردند. به دلیل محدودیت های تکنیک های شستشو، لباس های سفید موقعیتی را برای مصرف تجملی ایجاد کرد. این لباس های سفید در اصل راهی بود برای اینکه به جهان نشان دهند که خانواده عروس ثروتمند است و بخش مهمی از این کلاس مرفه این بود که عروس مایل بود لباسی را با دقت انتخاب نماید که با هر گونه کار یا فشار خراب می شود. همچنین در آن دوران زمانی که دختران به دربار مشرف می شدند، رنگی که لازم بود بپوشند رنگ سفید بود. هرچند حداقل در طول قرن نوزدهم ، احیای حجاب عروسی به عنوان نمادی از عروس، و استفاده آن حتی زمانی که در دین عروس واجب نبود، با اهمیت و تأکید اجتماع بر محجوب و نیک رفتار بودن زنان همراستا و مطابق بود. از آن زمان کتاب های قوانین اخلاقی رویکرد خود را به یک روش سنتی تغییر دادند و لباس بلند سفید زنانه به سرعت یک نماد رایج از حالتی شد که بر «معصومیت و پاکی جنسی» دلالت می کرد. داستان انتشار حجاب عروسی این بود که عروس های آراسته به صورت طبیعی از نشان دادن چهره شان در بین عموم تا زمانی که ازدواج کنند بسیار خجالت م
ی کشیدند. با پایان قرن نوزدهم لباس سفید در هر دو طرف اقیانوس اطلس انتخاب عروس های نخبه بود. اما عروس های طبقه متوسط بریتانیا و آمریکا روش شان را تا جنگ جهانی دوم به طور کامل تغییر ندادند. با شکوفایی آن در قرن بیستم این سنت شامل تجربه یک بار پوشیدن این لباس برای هر فرد نیز شد. همان طور که پیشینه شناس "ویکی هوارد" می نویسد «اگر یک عروس در قرن نوزدهم سفید می پوشید، این احتمال مورد قبول نیز بود که او این لباس بلندش را دوباره بپوشد» حتی ملکه ویکتوریا لباس عروسی توردار مشهورش را برای استفاده دوباره دوباره طراحی کرد. نقش های عروسی در فیلم های هالی وودی به ویژه دقیقاً پس از جنگ جهانی دوم، به متبلور شدن عروسی سفید به شکل یک هنجار کمک کرد. سبک عروسی سفید در ۱۹۸۱ بار دیگر به شکل چشمگیری ترقی کرد، زمانی که سه چهارم میلیارد نفر از مردم (یک ششم جمعیت کل جهان)، شاهد چارلز، شاهزاده ولز و دایانا سپنسر در با ۲۵ فوت درازا شدند. این عروسی به طور کلی با عنوان تأثیر گذارترین عروسی سفید قرن بیستم مطرح می شود.
آنالیز عنصری یا فراکافت عنصری فرایندی است که در آن یک نمونهٔ شیمیایی به عنصرهای تشکیل دهنده یا اجزای ایزوتوپی مبدل می گردد. این نوع آنالیز، به دو صورت کیفی (تعیین عنصرهای موجود در یک ماده) و کمی (تعیین مقدار عنصرها) امکان پذیر است. آنالیز عنصری، یک روش برگشت ناپذیر و تخریبی است؛ یعنی نمونه پس از بررسی دگرگون می گردد. روش های کیفی. روش های کیفی در دو دستهٔ بزرگ روش های شیمیایی و روش های طیف بینی تقسیم بندی می گردند.
آموزشگاه خیاطی سوزن طلایی یک مدرسهٔ دخترانهٔ زیرزمینی و پنهان در هرات در دورهٔ نخست حاکمیت طالبان در افغانستان بود. بر اساس تفسیر صریح طالبانی از شریعت، زنان و دختران اجازهٔ تحصیل و کسب علم را نداشتند. در چنین شرایطی؛ جمعی از نویسندگان انجمن ادبی هرات گروهی را تشکیل دادند که این گروه در سال ۱۳۷۶ (۱۹۹۶ م) آموزشگاهِ سوزن طلایی را زیر نظر استاد محمدناصر رهیاب پایه گذاری کرد. دختران سه بار در هفته به این مدرسه می رفتند، در ظاهر برای آموختن خیاطی اما در واقعِ امر به جای خیاطی، از استادان دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه هرات درس فرا می گرفتند. کودکانی که در بیرون بازی می کردند، کشیک می دادند که در صورت پیدا شدن مأموران طالبان، به موقع به کلاس درس ندا دهند و بدین ترتیب دختران وقت داشتند کتابهایشان را پنهان و وسایل خیاطی را به دست گیرند. بر طبق اظهارات "کریستینا لامب،" نویسنده کتاب "«انجمن خیاطی هرات»،" این شهر به دلیل فرهنگ ویژه و حضور شیعیان در آن، تحت شدیدترین کنترل های عقیدتی طالبان قرار داشت. کریستینا لامب بریتانیایی، به رادیو اروپای آزاد چنین می گوید: او در این کتاب از موسس خیاطخانه سوزن طلایی استاد رهیاب و دیگر مدرس ا
ین مدرسهٔ زیرزمینی، محمد سعید حقیقی، و نیز برخی از دانشجویان از جمله لیلا رازقی نام برده است. از دیگر فارغ التحصیلان مدرسهٔ سوزن طلایی می توان به نادیا انجمن، یسنا رهیاب، ناهید باقی، خالده خرسند، شیما قاضی زاده، سونیا غفوری، کلثوم صدیقی، زینا کرم زاده نام برد. منابع. روایت کتاب خوانی دختران سوزن طلایی در زمان طالبان بی بی سی فارسی
قهوه داغ ، یک بازی کوتاه غیرقابل دسترس است که برای بازی سال ۲۰۰۴، توسط راک استار نورث توسعه یافته است. با انتشار مود قهوه داغ در سال ۲۰۰۵ برای ویندوز، بازتاب های فراوانی برای این مود به وجود آمد. این مود جنجال های خیلی زیادی به وجود آورد و باعث دوباره به رتبه کشیدن بازی به رده بزرگسالان توسط نظام رده بندی سنی بازی های رایانه ای (ESRB) شد. در مود قهوه داغ، شخصیت اصلی بازی، کارل جانسون، شروع به آمیزش جنسی با دوست دختر مورد نظرش در بازی می کند. نام این مود، از پیشنهاد دوست دختر شخصیت اصلی به او در بازی، برای خوردن قهوه در خانه اش، یک حسن تعبیر برای آمیزش جنسی است. بعد از انجام چند مراحل بازیکن می تواند صحنه آمیزش جنسی را با لباس ببیند. اگرچه این مود بعد از مدتی به طور کامل از کار افتاد و تنها چند وقت پس از انتشار مود برای کامپیوتر در ۹ ژوئن ۲۰۰۵ فعال باقی ماند، و حتی برای نسخه پلی استیشن ۲ و ایکس باکس هم از کار افتاد ولی بعد از آن، مردم راه هایی را برای راه اندازی دوبارهٔ این مود با استفاده از ابزارهای هک پیدا کردند. در میانه های ژوئیه ۲۰۰۵، کشف این بازی کوتاه اختلاف نظرهای زیادی را از قانون گذاران و سیاست مدارا
ن به همراه داشت و باعث دوباره به رتبه کشیدن بازی به عنوان "بازی بزرگسالان" توسط نظام رده بندی سنی بازی های ویدئویی شد. نسخه به روزشده بازی اتومبیل دزدی بزرگ: سن آندریاس برای بازگردانی رتبه قبلی توسط نظام رده بندی سنی بازی های ویدئویی، با حذف کامل این منتشر شد. پچ برای نسخهٔ اصلی بازی، قهوه داغ، برای مقابله با ویرایش اسکریپت ها طراحی شده بود و باعث غیرفعال شدن بازی، در صورت تلاش برای دسترسی می شد. اما بازیکنان سعی می کنند که این مود را بازگردانند.
کد امنیتی در مفاهیم رآکتور هسته ای یا شتابدهنده های هسته ای به کدی گفته می شود که با شبیه سازی عملیات شتابدهنده هسته ای، از حوادث احتمالی پیشگیری می کند و احتمال وجود خطر را در شبیه سازی خود هشدار می دهد.
یادبود ملی مجریان قانون نام محلی در واشینگتن دی سی، به افتخار افسران کشته شده در حین انجام وظیفه است.
جذب فرایندی شیمیایی و فیزیکی است که در طی آن یک ماده بر دیگری می چسبد. گونه های ویژه جذب در زیر آمده اند:
دوران پیشاتاریخ سوئد حدود سال ۸۰۰ میلادی، هم زمان با آغاز عصر وایکینگ ها، به پایان می رسد. عصر وایکینگ ها تا میانهٔ سده ۱۱ میلادی ادامه داشت، زمانی که بیشتر اسکاندیناوی به مسیحیت گرویده بودند. سال های ۱۰۵۰ تا ۱۳۵۰ – زمانی که مرگ سیاه اروپا را فرا گرفت – قرون وسطی پیشین، و سال های ۱۳۵۰ تا ۱۵۲۳ – زمان تاج گذاری گوستاو واسا، که سوئد را یکپارچه کرد – سده های میانه پسین (قرون وسطای پسین) در نظر گرفته می شود. در طی این مدت، سوئد رفته رفته یک ملت واحد شد. اسکاندیناوی به طور رسمی تا ۱۱۰۰ میلادی مسیحی گردید. اتحاد کالمار در بین کشورهای اسکاندیناوی در سال ۱۳۹۷ تأسیس شد و تا زمان به قدرت رسیدن گوستاو واسا دوام داشت. عصر وایکینگ ها. تا سده نهم، مردم اسکاندیناوی در قلمروهای کوچک ژرمنی و فرمانده سالاری که به عنوان خرده پادشاهی شناخته می شوند زندگی می کردند. این خرده پادشاهان بیشتر از افسانه ها و منابع پراکندهٔ اروپایی شناخته شده اند. مردم اسکاندیناوی جدا از دیگر کشورهای ژرمنی پدیدار شدند، و در این زمان بود که سفرهای جنگی (حملهٔ وایکینگ ها) به کشورهای خارجی افزایش چشمگیری یافت که نام عصر وایکینگ ها را به این دوره داده است.
در این زمان دریاها، برای سفر از جنگل های داخلی اروپا و ناحیه های جداکنندهٔ پادشاهی های آن زمان که مارک نامیده می شدند، آسان تر بود. سفر به کشورهای دیگر. در حالی که دانمارکی ها و نروژی ها به جنوب و باختر رفتند، سوئدی ها به خاور رفتند. سرزمین اصلی روسیه بزرگ بود و رودخانه های قابل کشتیرانی فراوان آن چشم انداز خوبی برای داد و ستد و البته گاهگاهی چپاول، ارائه می داد. این راه تماس با امپراتوری بیزانس و مسلمانان را برای آن ها به ارمغان آورد. از آنجا که شرق غنی و نیرومند بود، فعالیت وایکینگ به جای چپاول مانند اروپای غربی، بیشتر بر داد و ستد مسالمت آمیز متمرکز بود. در سده ۹ میلادی، شهرک های اسکاندیناوی بزرگی در خاور دریای بالتیک ساخته شدند. «داستان سالهای گذشته» (مورخ ۱۱۱۳) می نویسد که چگونه وارانگی ها به کنستانتینوپل رسیدند، و به دریای سیاه و دریای خزر لشگرکشی کردند. پیامد لشگرکشی افسانه ای روریک (Rørik) و آسکولد (Haskuld) بنا نهادن اولین شهرک های دولت های روس، نووگورود و روس کیف بود که سلف دولت های دوک نشین بزرگ مسکو هستند. قبایل اسلاو در روسیه ضعیف بودند و پس از مقاومت اندکی به وایکینگ ها تسلیم شدند، اما خیلی زود
فاتحانشان را با خود همسان کردند. پیوندهای سیاسی با روسیه در سال ۱۰۵۰ متوقف شد. وارانگیها از داد و ستد خارجی خود ثروتمند شدند و مرکز تجارتشان را در شمال اروپا، در جزیره بریکا گسترش دادند. بریکا از جایی که بعدها استکهلم ساخته شد چندان دور نبوده است. گمان می رود که این شهر در سده ۱۱ میلادی ویران شده باشد، اما آثار بجامانده ثروت این شهر را در سده های ۹ و۱۰ میلادی نشان می دهند. هزاران گور، سکه، طلا و جواهر و دیگر اشیا لوکس در آنجا پیدا شده اند. مکانهای دیگری در سوئد وجود دارد که در آن گنجینه های گرانبهایی یافت شده که داد و ستد گسترده بین سوئد و کشورهای شرق آسیا را آشکار می سازد. نخستین فرمانروایان. منابع سده های میانهٔ دانمارکی، نروژی، ایسلندی و انگلوساکسون، از پادشاهان سوئدی دوره مهاجرت که متعلق به خاندان اسکیلفینگ (Scylfing)، که با نام یونگلینگ ها (Ynglings) نیز شناخته شده است، نام می برند. بنا به برخی از منابع، مانند کتاب ایسلندی ها (Íslendingabók)، حماسه اینگلینگا (Ynglinga) و تاریخ نروژی، بنیان گذاری پادشاهی سوئد به آخرین سدهٔ پیش از میلاد بر می گردد. قدمت برخی از این منابع مانند آنگلوساکسون ویدزایت (Anglo-Sa
xon Widsith) و بیوولف، به شکل امروزی خود ممکن است به سده ۸ میلادی برسند، اما سنت هایی را که به صورت سینه به سینه حفظ کرده اند بسیار کهن تر هستند. منابع بومی اسکاندیناوی پیش از سده ۹ میلادی به شکل شعر اسکالد (skaldic)، مانند اینگلیگاتال (Ynglingatal) هستند. از آنجا که منابع اسکاندیناوی تا سده ۱۱ میلادی نوشته نشده بود، اعتبار تاریخی آن ها بحث برانگیز است. تاریخدانان در زمینه های گوناگون در ارزش منابع اختلاف نظر دارند. آن ها در چگونگی تعریف سوئد نیز باورهای گوناگون دارند و برخی با اشاره به فرق بین Sverige (نام سوئد از سوئدی مدرن) و Svea rike (نام سوئدی به شکل قرون وسطایی برای سوئد) به دو کشور متفاوت اشاره می کنند. از آنجا که بسیاری از پادشاهان تنها در بخش هایی از قلمرو سوئد امروزی حکومت می کردند (نگاه کنید به پادشاهان نیمه افسانه ای سوئد)، اعتبار آن ها به عنوان پادشاهان سوئد شک برانگیز است. «اریک پیروز» نخستین پادشاه بی چون و چرای سوئد است، که حدود سال های ۹۷۰ تا ۹۹۴ می زیسته. جانشین او شاه اولاف اسکوتکنونگ (حدود۹۶۰ تا۱۰۲۰) بود که نخستین پادشاه مسیحی سوئد شناخته می شود. مسیحیت. سوئدی ها با مسیحیت از سفرهای نخستی
ن در تماس بودند. در سال های پایانی سده ۸ میلادی نفوذ مسیحیت بر آیین خاکسپاری در بخش هایی از سوئد، دیده می شود. آنگونه که توسط قدیسان ایرلندی در قرون وسطا نشان داده شده است، گمان بر این است راهبان مبلغ ایرلندی در برخی از بخش های سوئد فعال بوده اند. راهب آنسگار (۸۰۱–۸۶۵) از جانب امپراتوری مقدس روم، نخستین کمپین معرفی مسیحیت در سوئد را انجام داد. آنسگار نخستین سفر خود را به بریکا در سال ۸۲۹ انجام داد، اجازه ساخت یک کلیسا به او داده شد و به عنوان یک مبلغ تا سال ۸۳۱ در آنجا ماند، سپس به خانه بازگشت و اسقف اعظم هامبورگ - برمن شد. در حدود سال۸۵۰، وی به بریکا بازگشت و آنجا دید که همزیستی پیشین رنگ باخته است. او کوشید دوباره آن همزیستی را برقرار کند، اما بیشتر از چند سال در آنجا نماند. کاوش های باستان شناسی در ورنهم، گورستان مسیحی ساخته شده در سال های پایانی سده ۹ میلادی را آشکار ساخت. در همان نقطه یک کلیسای سنگی در آغاز سده ۱۱ میلادی، و در اندکی دورتر صومعه ورنهم در سده ۱۲ میلادی بنا شده اند. «اماند پیر» پیش از آنکه حدود سال ۱۰۵۰ به تاج و تخت برسد به مسیحیت گرویده بود. اما به دلیل کشمکش های خود با آدالهارد، اسقف اعظم
برمن، استقلال کلیسای سوئد یک سده پس از آن به دست آمد. در سال ۱۰۶۰، شاه استنشیل بر تخت نشست. در آن زمان، مسیحیت بصورتی پایدار و محکم در سراسر سوئد، با قدرت مرکزی در وستریوتلاند، پایه گذاری شده بود. با این حال، مردم اوپلاند با مرکزیت اوپسالا، هنوز هم بر ایمان خود به بت پرستی پایبند بودند. آدالهارد موفق شد بت ها را در وستریوتلاند نابود کند، اما در متقاعد کردن استنشیل برای از بین بردن پرستشگاه باستانی اوپسالا ناتوان بود. دانسته های ما از نخستین حاکمان این دورهٔ سوئد زیاد نیست. گمان می رود آخرین پادشاهی که به دین مادری خود وفادار ماند، بلوت – سوین بود که از ۱۰۸۴ تا ۱۰۸۷ پادشاهی کرد. بنا به افسانه ها، زمانی بلوت – سوین به پادشاهی رسید که سلفش شاه اینگه حاضر به قربانی کردن در اوپسالا نشد. برادر زنش سوین پا پیش گذاشت و با قربانی کردن موافقت کرد، او به بلوت (به معنی قربانی) معروف شد. اینگه سه سال بعد انتقام گرفت. زمانی که او با یک نیروی بزرگ وارد اوپسالا شد، خانه بلوت- سوین به آتش کشیده شد و او را هنگام فرار کشتند. در زمان اریک قدیس (۱۱۵۰–۱۱۶۰) کلیسای سوئد می رفت تا به شکل قرون وسطایی سازماندهی شود. بنا به یک افسانهٔ
سده ۱۳ میلادی، اریک اولین جنگ صلیبی سوئد با فنلاند را دوشادوش اسقف هنری، آغاز کرد؛ بر آن ها پیروز شد و کلیساهای بسیاری در آنجا ساخت. هیچ مدرک تاریخی از جنگ صلیبی یاد شده بجا نمانده است. سده های میانه. همبستگی. بنا بر مدارک موجود در سده ۱۱ میلادی و ۱۲ میلادی سوئد کما بیش شامل استان های خودمختار بوده است. اولاف شوتکنونگ، پادشاه سویالاند بود اما نمی دانیم که آیا گسترهٔ قلمرو او شامل تمام یوتالاند بوده یا نه. پس از اولاف فرمانروایی کشور در موارد متعدد بین حاکمان های مختلف تقسیم شده بود. گفته می شود که شاه سورکر یکم (۱۱۳۴–۱۱۵۵) گوتالاند و سویالاند را به گونه ای پایدار یکپارچه کرد. سده های بعد سوئد شاهد رقابت بین دو خاندان بود، خاندان سورکر در استان اوسترگوتلاند، و خاندان اریک در استان واستریوتلاند. سدهٔ سیزدهم. بزرگترین دولتمرد سده های میانهٔ سوئد و یکی از معماران اصلی پیدایش آن به عنوان یک کشور، یارل بیرگر (ولیعهد بیرگر) رئیس دولت بود، که از ۱۲۴۸ تا ۱۲۶۶ حکومت کرد. او امروز به عنوان بنیانگذار استکهلم و به عنوان آفرینندهٔ قانون های ملی، ستوده می شود. اصلاحات خردمندانهٔ او راه را برای لغو رعیت داری هموار کرد. احتر
ام و قدرت فراوانی که بعدها درباریان مدیون یارل بیرگر بودند توسط پسرش، ماگنوس لادولاس (۱۲۷۵–۱۲۹۰) بیشتر شد. هر دو این پادشاهان، با بنیانگذاری دوک نشینهای جداگانه و تقریباً مستقل، به معرفی یک سیستم فئودالی مشابه آنچه که در آنزمان در جاهای دیگر اروپا وجود داشت اقدام کردند و از خطر تضعیف قلمرو که از این بخش بندی ناشی می شد جلوگیری نمودند، اما نه بدون درگیریهای خشونت آمیز و غم انگیز با حزب مخالف، فلکونگ. (واژهٔ فلکونگ بعدها نیز در اشاره به فرزندان یارل بیرگر که خاندان سلطنتی دودمان بیلبو را تشکیل دادند، بکار رفت) در نهایت، در سال ۱۳۱۹، بخش های جدا شدهٔ سوئد یک بار دیگر به هم پیوستند. تشکیل رسته های جدا (گروه بندی جامعه)، توسط ماگنوس لادولاس پیشنهاد شد که امتیازات روحانیان را گسترش داد و در واقع پایه گذاری رسمی اشرافیت سوئدی بود (فرمان آلسنو ۱۲۸۰ را ببینید). در این سازمان از سواره نظام سنگین اسلحه به عنوان هسته ارتش ملی نام برده می شود. شوالیه ها (اشراف جدید) با ردهٔ اشرافیت بالاتری از شهروندان متمایز شدند. پیدایش یک کلاس شهری برجسته مشخصهٔ این دوره است، چرا که در این دوره شهرها کم کم دارای منشور شدند. در پایان سده
۱۳ و در آغاز سده ۱۴ میلادی، بندهای قانون های استانی پدید آمدند که پادشاه و شورایش و نیز مقام های مقننه و قضایی به آن ها عمل می کردند. اگر چه فرهنگ و زبان سوئدی به سمت شرق در سراسر جزایر الند و در امتداد آنچه در حال حاضر مناطق ساحلی فنلاند است، گسترده شده بود، دومین جنگ های صلیبی سوئدی که یارل بیرگر در واپسین سال های دههٔ ۱۲۴۰ آغاز کرد، به عنوان زمانی در نظر گرفته می شود که سرزمینی که اکنون به نام فنلاند می شناسیم، به دولت سوئد پیوسته شد. این منطقه تا سال ۱۸۰۹ بخشی جدایی ناپذیر از سوئد باقی ماند، مرکزیت آن شهر آبو (تورکو فنلاندی) بود. اتحاد بین سوئد و نروژ. نخستین اتحاد بین سوئد و نروژ در سال ۱۳۱۹ رخ داد زمانی که ماگنوس سه ساله، پسر دوک اریک سوئدی و شاهدخت نروژی اینگه بورگ، تاج و تخت نروژ را از پدربزرگش هاکون پنجم به ارث برده و در همان سال توسط کنوانسیون اسلو به عنوان پادشاه سوئد انتخاب شد. کم سنی پادشاه جوان نفوذش را در هر دو کشور کم کرد، و مگنوس پادشاهی هر دو کشور را پیش از مرگش از دست داد. سوئدی ها، که به دلیل بدی مدیریتش آزرده بودند برادرزاده اش، آلبرت مکلنبورگ را در سال ۱۳۶۵ جایگزین او کردند. در سوئد، جا
نبداری های ماگنوس به طور مستقیم، منجر به پیدایش یک طبقهٔ زمیندار اشرافی قدرتمند و به طور غیر مستقیم، به رشد آزادی های مردمی انجامید. در سال ۱۳۵۹ پادشاه به اولین پارلمان ایالت ها فراخوانده شد، که به مناسبت آن نمایندگان شهرها دعوت شدند تا در کنار اشراف و روحانیان حاضر شوند. جانشین او، آلبرت، مجبور شد یک گام بیشتر بردارد و در سال ۱۳۷۱ نخستین آیین سوگند تاجگذاری را انجام داد. اتحاد کالمار. در سال ۱۳۸۸، به درخواست خود سوئدی ها در همایش نمایندگان سه پادشاهی اسکاندیناوی، مارگارت اول دانمارک، آلبرت را برکنار کرد، برادرزاده بزرگتر مارگارت، اریک پومرانی، به عنوان پادشاه مشترک انتخاب شد، با این وجود آزادی هر یک از این سه قلمرو محفوظ و مورد تأیید قرار گرفت. این یک اتحاد سیاسی نبود، بلکه شخصی بود. اینکه در هر یک از سه کشور تنها بومیان می توانستند زمیندار و دارای مقام های بالا باشند قیدهایی بودند که نه مارگارت و نه جانشینانش مشاهده نکردند، و تلاش ازسوی دانمارک (که در آن زمان قوی ترین عضو اتحادیه بود) به تحمیل خواسته هایش بر کشورهای ضعیف تر اتحادیه به جدایی آن ها انجامید. سوئدی ها نخست در سال ۱۴۳۴ به فرماندهی رهبر محبوب خود