Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شوند. در سبک های مدرن و بین المللی در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ که در آن شکل به دنبال کاربرد بود، حضور دریچه مطلوب نبود. طراح به جای آن، با تقسیم منظم ساختمان به بلوک های برابر، و طراحی آینه وار آسانسورها و دفاتر در داخل، بر طرح کاربردی ساختمان تأکید دارد. این سبک به وضوح در برج های دوقلو مرکز تجارت جهانی و برج ویلیس قابل مشاهده است. در برج IDS در مینیاپولیس، پایینی ترین طبقه مکانیکی، به عنوان یک جداکنندهٔ دیداری سطح خیابانی و هوایی مرکز خرید کریستال کورت و برج اداری در بالا عمل می کند؛ طبقه مکانیکی بالاتر از طبقه های ۵۰ و ۵۱، بالاترین طبقه های اشغال شده به عنوان یک تاج بر روی ساختمان عمل می کند. در مقابل، طراحان اخیر آسمان خراش های پست مدرن در تلاش برای پنهان کردن منافذ و دیگر عناصر مکانیکی از راه هایی هوشمندانه و مبتکرانه هستند. این گونه ایده ها در زاویه های پیچیده دیوار برج های پتروناس، ساختمان پیچیده مشبک باروکش فلزی ساختمان جین مائو، یا بخش های غیر شیشه ای که به نظر زینتی می رسند تایپه ۱۰۱، سقف ساختمان جین مائو دیده می شوند. نمونه. این ها نمونه طراحی هایی از بلندترین ساختمان های جهان هستند که در آن ها طبقهٔ مک
انیکی بالاتر از سطح زمین قرار دارد. در هر مورد، پنتهوس های مکانیکی و مناره ها در شمارش طبقه ها می آیند، که باعث می شود تعداد کل طبقات بیش از حد زیاد شود.
یک استخر بی انتها یا استخر لبه منفی، لبه صفر، استخر بی نهایت، استخر لبه ناپیدا، یا استخر ناپدید شونده استخر منعکس کننده یا استخر شناست که در آب از یک لبه یا بیشتر جریان می یابد، و یک اثر بصری زیبا را از آب خلق می کند. چنین استخرهایی اغلب به گونه ای طراحی شده اند که به نظر می رسد لبه با قسمت بزرگتری از آب مانند اقیانوس، یا با آسمان ادغام شده است. آن ها اغلب در استراحتگاه های پر زرق و برق و و املاک منحصر به فرد، در تبلیغات، و سایر اماکن لوکس دیده می شوند. تاریخچه. مفهوم طراحی استخر بی انتها به در فرانسه بر می گردد، جایی که در سرچشمه کاخ ورسای در اوایل ۱۶۰۰، در چشمه ی گوزن، یکی از اولین طرح های لبه های محو شونده استفاده شد. طراحی. استخرهای بی انتها بسیار گران قیمت هستند و نیاز به جزئیات گستردهٔ ساختاری، مکانیکی، و دارند. از آنجا که آن ها اغلب در مکان های مخاطره آمیز ساخته شده است، مهندسی ساختاری صدا بسیار مهم می باشد. هزینه های بالای این استخرها را اغلب در سیستم های اساسی که آن ها را به دامنه کوه می کشاند می یابیم. در واقع لبه استخر در یک سرریز خاتمه می یابد که بین یک چهارم تا یک شانزدهم اینچ (۱٫۶ تا-۶٫۴ میلی مت
ر) پایین تر از سطح آب استخر مورد نیاز است. از طریق سنگاب یا حوضه در زیر آب بند ساخته شده است. آب به حوضه می رود، جایی که در آن دوباره پمپ شده و به استخر بر می گردد.
کلیسای جامع اکستر () به طور رسمی به عنوان کلیسای کلیسای جامع سنت پیتر در شهرستان اکستر در دوان در جنوب غرب انگلستان شناخته می شود. تأسیس این کلیسا به سال ۱۰۵۰ میلادی برمی گردد.
کلیسای گاراپت مقدس یا کلیسای ارامنهٔ آبادان بنایی مربوط به دوره پهلوی است و در آبادان، ابتدای خیابان زند، جنب مسجد بهبهانی ها واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۳۵۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. تاریخ. این کلیسا در سال ۱۹۵۸ میلادی (۱۳۳۶ خورشیدی) بنا گردیده و بزرگترین تالار اجتماعات ارمنی های مقیم آبادان بوده است. این کلیسا در زمان جنگ ایران و عراق آسیب دید، اما، توسط ستاد بازسازی مناطق جنگی مرمت شد.
بایکینگ نام یک سیستم به اشتراک گذاری دوچرخه در بارسلونا است که در تاریخ ۲۲ مارس ۲۰۰۷ افتتاح شد. این سیستم شبیه به سیستم Vélo'v در لیون یا Vélib، در پاریس است و از همان دوچرخه ها و ایستگاه هایی در استکهلم، اسلو، و ساراگوسا هستند استفاده می کند. هدف این روش پوشش مسیرهای کوتاه و متوسط روزانه در داخل شهر در یک روش است که دوست دار محیط زیست، از بین برندهٔ آلودگی، سر و صدای جاده و تراکم ترافیک است که وسایل نقلیه موتوری ایجاد می کنند. فهرست. عمل. شورای شهر و کانال پاک این سیستم را مدیریت و از آن نگهداری می کنند. برای استفاده از آن، کاربران باید در سیستم عضویت سالانهٔ خود را ثبت کنند. در حال حاضر این شبکه بیش از ۴۲۰ ایستگاه دارد و در سراسر سیستم بیش از ۶۰۰۰ دوچرخهٔ توزیع شده تا اجاره داده شده و متقابل پس گرفته شود.[۱] ایستگاه ها بیشتر در مناطق مسطح شهر با فاصله حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ متر واقع شده اند، و بسیاری از ایستگاه های آن کنار ایستگاه های وسایل حمل و نقل عمومی دیگر قرار دارند تا مردم بتوانند قسمتی از راهشان را با دوچرخه ها بپیمایند. ایستگاه های مترو معمولاً علائمی دارند که به نزدیکترین ایستگاه های Bicing اشاره دارند.
یک ویژگی جالب که این سیستم دارد این است که در سفرها یا عزیمت های یک طرفه، دوچرخه ها را می توان از هر ایستگاهی اجاره کرد و به هر ایستگاه دیگری از سیستم باز گرداند. هر ایستگاه است بین ۱۵ تا ۳۰ اسلات پارکینگ برای تعمیر و قفل دوچرخه دارد. در مناطقی که عبور و مرور زیاد است بسیاری از ایستگاه ها با هم نزدیک هستند. برای اجاره کردن یک دوچرخه می توان به سادگی، کارت RFID را در ایستگاه خدمات کشید تا هویت فردی شخص توسط سیستم، تأیید شود، پس از آن یک دوچرخه از قاب پشتیبانی آزاد می شود. می توان در ۳۰ دقیقه اول از دوچرخه بدون هیچ هزینهٔ اضافی استفاده کرد، برای هر نیم ساعت بعد (تا قبل از اینکه زمان کل ۲ ساعت شود) هزینهٔ هر نیم ساعت ۰٫۷۰ € است. استفاده از دوچرخه در هر مرتبه برای بیش از ۲ ساعت نرخ مجازات ۴٫۲۰ € برای هر ساعت دارد، حتی ممکن است پس از تکرار این کار، عضویت لغو شود. برای بازگرداندن دوچرخه به سادگی می توان آن را در یک اسلات خالی در ایستگاه های Bicing گذاشت، دوچرخه به طور خودکار شناخته شده و در جای خود قفل می شود. کامیون های مخصوصی برای توزیع مجدد دوچرخه های Bicing بین ایستگاه ها هستند. با این حال، از نوامبر سال ۲۰۰۷،
در ساعت های اوج استفاده از این سیستم، تعداد و تکرار وانت ها دیگر کارآمد نیست و در برخی از مناطق پیدا کردن نقطه ای که بتوان دوچرخه را باز گرداند مشکل می شود. اشتراک. استفاده از این سیستم بر اساس عضویت است و کاربران می توانند به صورت آنلاین یا با مراجعه به دفاتر خدمات مشترک شوند. کارت های اعضای سیستم Bicing تنها به آدرس هایی در کاتالونیا فرستاده می شود تا گردشگران شرایط استفاده از این سیستم را نداشته باشند [۲] شرکت های محلی کرایهٔ دوچرخه که از قبل فعالیت داشتند این محدودیت را بر شورای شهر توسط تحمیل کردند (تحت Bicitours گروه بندی شدند) چون از سیستم های Bicing می ترسیدند. Bicitours و شورای شهر همچنین در اعمال قانون مربوط به فاصلهٔ ۱۰ دقیقه ای بین بازگرداندن دوچرخه تا اجارهٔ دوچرخهٔ بعدی توافق کرده اند. در نتیجه، گردشگران آنچه که رسماً از یک «سیستم حمل و نقل عمومی» تعیین شده است محروم شده اند. طراحی دوچرخه. این دوچرخه برای جلوگیری از سرقت قطعات، یا خرابکاری به طور خاصی طراحی شده است. این نوع دوچرخه طوری طراحی شده که به راحتی قابل تشخیص باشد. با این حال، شکایات شایع کاربران عبارتند از: نبود زنگ، بریدن ترمز، ضعف در
تعمیر و نگهداری. گاهی اوقات حتی سارقان قسمت های مهاری اسلات ها که دوچرخه را محکم نگه می دارند را با اره می برند و برای اینکه شناخته نشوند رنگ می کنند. [نیازمند منبع] ایستگاه. به طور کلی ایستگاه های دوچرخه سواری جایگزین فضاهای پارکینگ ماشین یا موتور سیکلت شده اند، هر چند دیگر ایستگاه ها در مناطق بزرگ عابر پیاده قرار داده شدند. هر یک از ایستگاه ها شامل یک سری طولانی از جایگاه دوچرخه ها و در پایان یک تیر کامپیوتری برای تکمیل تراکنش هاست. تأمین مالی. این سیستم غالباً بیشتر توسط رانندگان خودرو محلی با سیستم کنترل پارکینگ در خیابان پرداخت می شود، که در بسیاری از نقاط درونی پر جمعیت شهر توزیع شده است. این پول، حدود ۲٬۲۳۰٬۰۰۰ € در سال است که به اپراتور سیستم پرداخت می شود. هزینه سالانهٔ کاربران به همراه مالیات، ۴۷٫۱۶ € می باشد، که باعث می شود ارزان ترین خدمات حمل و نقل عمومی شهر باشد. [۳] به تازگی این شهر به توافقی بر سر حمایت مالی وودافون، اپراتور تلفن همراه رسیده است تا لوگوی اپراتور را در ازای ۱٫۲ میلیون € در هر سال، در سیستم برجسته کند. [۴] آمار استفاده. هر دوچرخه فردی در روز بین ۱۰ تا ۱۵ بار توسط افراد مختلف اس
تفاده می شود. بیش از ۹۵٪ استفاده هایی که ثبت می شوند کمتر از ۳۰ دقیقه هستند. هنگامی که یک دوچرخه باز گردانده می شود، کاربر باید ۱۰ دقیقه قبل از گرفتن دوچرخهٔ بعدی صبر کند. اگر چه در ماه سپتامبر سال ۲۰۰۷ بیش از ۹۰٬۰۰۰ کاربر ثبت شده بود، اما تنها یک سوم آنها به صورت منظم از سیستم استفاده می کردند. از نوامبر سال ۲۰۰۷ تا بحال، سیستم بیش از ۲٬۷۵۰٬۰۰۰ بار استفاده شده است و کاربران در مجموع ۸٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر از آن استفاده کرده اند. توسعهٔ آیندهٔ طرح ریزی شده. سیستم به اشتراک گذاری دوچرخه مورد استقبال فراوانی قرار گرفت، که حدود ۷۰ درصد از نواحی شهر، از جمله پالما Vella، در Eixample و قسمت هایی از سنت مارتی و GRACIA را پوشش می دهد. با این حال، ایستگاه ها در قسمت هایی که درجه ای بیش از چهار درصد دارند، قرار داده نمی شوند، مثل مناطق پر از تپهٔ Montjuïc و Tibidabo. چندین شهر همسایه خواسته اند این خدمات را در شهر خود نیز گسترش دهند. مطالعاتی نیز بر چگونگی پیاده سازی این سیستم برای گسترده تر شدن منطقهٔ شهری در حال انجام می باشد. [۵] نام. این نام از BICI، واژه ای با ریشهٔ کاتالان و اسپانیایی که به معنی دوچرخه است، و BCN، کد
فرودگاه بارسلونا و یک مخفف محبوب از نام آن مشتق شده است. پسوند زبان انگلیسی ing نیز به آن اضافه شد، مانند کلمات اسپانیاییfooting یک شبه اصطلاح زبان انگلیسی که برای jogging به کار می رود، parking:car park ، camping :campsite و Vueling که یک خط هوایی کاتالانی است. همچنین ببینید پورتال توسعه پایدار
شبکه سازی محتوا پایه گونه ای از رویکرد شبکه سازی است که بر محتوا تأکید دارد. در این نوع شبکه سازی محتوا آدرس پذیر و قابل مسیریابی می شود. در این نوع شبکه سازی نقاط پایانی بجای آدرس آی پی بر اساس داده های نامگذاری شده با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. مشخصه غالب شبکه سازی محتوا پایه مبادله پایه ای پیام های درخواست محتوا (که علایق (به انگلیسی “Interests”)نامیده می شوند) و پیام بازگشت محتوا (که اهداف محتوایی “Content Objects”نامیده می شوند) است. شبکه سازی محتوا پایه گونه ای از معماری شبکه سازی اطلاعات پایه در نظر گرفته می شود. از جمله اهداف شبکه سازی محتوا پایه اینست که شبکه ای ایمن تر منعطف تر و با قابلیت مقیاس پذیری بالاتر ایجاد کند و از این طریق نیازمندی های اینترنت امروزی برای توزیع ایمن محتوا در سطح عظیم به مجموعه گسترده ای از ابزارهای پایانه ای را پاسخ گو باشد. شبکه سازی محتوا پایه به عنوان یک پروژه تحقیقاتی از سال ۲۰۰۷ در مرکز تحقیقات زیراکس آغاز شد. اولین انتشار نرم افزاری (CCNx 0.1) در سال ۲۰۰۹ منتشر شد . نسخه نرم افزاری جاری CCNx 0.8.2 است و مشخصات CCNx 1.0 نیز در حال حاضر موجود است .
کراکز یک فیلم درام مهیج مستقل به کارگردانی جردن اسکات و نویسندگی بن کورت، کرولاین آی پی و جردن اسکات است که بر اساس رمانی به همین نام نوشته شیلا کوهلر ساخته شده است. در این فیلم بازیگرانی همچون اوا گرین، جونو تمپل، ماریا والورده و ایموجن پوتس ایفای نقش می کنند. این فیلم در ۴ دسامبر ۲۰۰۹ در انگلستان و ایرلند به نمایش درآمد و سپس توسط آی اف سی فیلمز در ۱۸ مارس ۲۰۱۱ در ایالات متحده اکران شد. در این فیلم هیچ شخصیت مردی بازی نکرده است و تمام بازیگران زن هستند.
تراکم شهری () موضوعی است که در برنامه ریزی شهری و طراحی شهری مورد استفاده قرار گرفته و در مورد تعداد افرادی است که در یک منطقه شهری شده ساکن اند. این موضوع باید از سنجش های دیگر تراکم جمعیت تفکیک شود. تراکم شهری یک عامل مهم در شناخت عملکرد شهرها است. تحقیقات مرتبط با تراکم شهری در زمینه های گوناگونی مانند اقتصاد، سلامت، نوآوری، روانشناسی و جغرافیا و همچنین پایایی صورت گرفته است. پایداری. به طور واضح ثابت شده است که شهرهای با تراکم بالاتر، پایدارتر از شهرهای با تراکم پایین هستند. تئوری های برنامه ریزی شهری زیادی، به خصوص در آمریکای شمالی، بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند پروژه افزایش تراکم شهری را توسعه بخشیده اند مانند شهرنشینی جدید، توسعه با جهت گیری عبور و مرور، و رشد هوشمند. با این حال، پیوند بین تراکم شهری و جنبه های پایایی یک زمینه رقابتی در تئوری برنامه ریزی را باقی می گذارد. بسیاری از متخصصین در موضوع شهرنشینی پایدار مانند جان گل، طراح شهری برجسته، بیان می کند که شهرهای پراکنده شده با تراکم کم پایدار نیستند زیرا که وابسته به اتومبیل هستند. یک اقلیت، مانند رندی اُتول از مؤسسه کیتو، بیان می کند که افزایش تر
اکم باعث افزایش قیمت ملک ها، ازدحام بیشتر خیابان ها و آلودگی هوای منطقه ای بیشتر می شود. بقیه بیان می کنند که ازدحام ترافیک نتیجه تراکم جمعیت نیست بلکه به علت ظرفیت پارکینگ ها می باشد. به بیان دیگر، واضح است که یک همبستگی بین مصرف انرژی کل شهر و تراکم کلی شهری آن دیده می شود برای مثال هرچقدر تراکم کمتر باشد انرژی بیشتری مصرف می شود. سنجش. تراکم شهری سنجش بسیار خاصی از جمعیت یک ناحیه شهری به جز زمین های دارای کاربری غیر شهری است. کاربری های غیر شهری شامل فضای باز منطقه ای، نواحی کشاورزی و آبی است. تنوعی از راه های دیگر سنجش تراکم نواحی شهری وجود دارد:
تندیس بودای زمردین بانکوک که مردم تایلند آن را با نام Phra Kaeo Morakot می شناسند، به عنوان نماد محافظت از امپراطوری در مردم تایلند شناخته می شود. این مجسمه شمایل بوداست که از سنگ نیمه قیمتی یشم ساخته شده (برخلاف تصور که آن را زمردین می دانند), و لباسی زرین به تن، با ارتفاع ۶۶ سانتی متر در حال مراقبه نشسته است. مجسمهٔ بودای زمردین بانکوک در کاخ زمردین بودا (Wat Phra Kaew) در زمین های کاخ بزرگ بانکوک قرار دارد. تاریخچه. از شواهد تاریخی آنچنان برمی آید که تندیس بودای زمردین بانکوک نخستین بار در سال ۱۴۳۴ در امپراطوری لاناتای در شمال تایلند مورد توجه قرار گرفت. بنابر یکی از روایات، کشف این تندیس زمانی بوده که صاعقه به جنگل بامبوی متعلق به صومعه برخورد می کند و در محل برخورد مجسمه ای گچی به شکل بودا پیدا می شود. تندیس به محل اقامت راهب بزرگ برده و نگهداری شد، اما پس از مدتی راهب اعظم متوجه شد که گچ در ناحیهٔ بینی مجسمه شروع به ریختن کرده و رنگ سبز بخش درونی آن را آشکار کرد. راهب بزرگ شروع به کندن باقی بخش های گچی مجسمه کرد و چهرهٔ بودای سبز رنگ مشخص شد که با نام Phra Kaew Morakot یا مجسمهٔ بودای زمردین بانکوک شناخ
ته می شود. زمرد صرفاً به معنی سبز رنگ در زبان تایلندیست. به گفتهٔ برخی هنرشناسان این مجسمه را به سبک «چیانگ یائن» که متعلق به قرن ۱۵ میلادی ست، و نشان از اصالت لانتائی آن دارد. پادشاه «سم فنگ کائن» از امپراتوری «لانتای» می خواست تا مجسمهٔ بودای زمردین بانگکوک در چیانگ می (پایتخت) باشد، در عوض در سه موقعیت متفاوت این مجسمه با فیل حمل شد و به «لمپنگ» برده شد. مجسمهٔ بودای زمردین بانکوک به عنوان نشانی الهی شناخته شد و برای ۳۲ سال آینده در معبدی ویژه در «لمپنگ» باقی ماند. در سال ۱۴۶۸ مجسمه توسط شاه «تیلوکا» به «چیانگ می» برده شد و در تاقچه ای در یک گنبد با نام «چدی لوئانگ» نگهداری شد. تندیس بودای زمردین بانکوک تا سال ۱۵۵۲ در «چیانگ می» باقی ماند، تا اینکه به پایتخت منتخب «لنگ ژنگ» از «امپراتوری لائو»، یعنی شهر «لوئانگ پرابنگ» منتقل شد. پس از هجوم برمه پایتخت به «وینتیان» منتقل یافت و تندیس بودای زمردین بانکوک نیز به مکانی جدید برده شد تا برای ۲۱۴ سال آینده را در آنجا بگذراند. در سال ۱۷۷۹ در پی شورش ژنرال «چائو فرایا چاکاری» وی موفق به تسخیر «وینتیان» شد و تندیس را به سیام (از توابع بانگکوک) برد. مجسمه در معبدی در
«ثونبوری» در نزدیکی وات آرون (پایتخت جدید) نصب گردید. پس از کشف خرابه های سلسلهٔ «چاکری» از امپراطوری «راتانکوسین»، «چائو فرا چاکری» لقب «رامای اول» را برای خود برگزید و پایتخت را از یک سوی رودخانهٔ "منام چائو فراً به موقعیت کنونی بانگکوک منتقل کرد و کاخ بزرگی که محوطهٔ Wat Phra Kaew داخل آن قرار دارد را بنا نهاد. Wat Phra Kaew در سال ۱۷۸۴ به عنوان مکانی مقدس شناخته شد و تندیس بودای زمردین بانگکوک در مراسمی با شکوه به مکان فعلی خود در یوبسوث (Ubosoth) (بخشی از مجموعهٔ معبد) در تاریخ ۲۲ مارس ۱۷۸۴ منتقل شد. تن پوش های فصلی. تندیس بودای زمردین بانکوک با سه دست تن پوش طلایی فصلی آراسته می شود، که دو دست از این لباس ها به دستور رامای اول، که یکی برای تابستان و دیگری برای فصل بارانی و تن پوش سوم به دستور رامای سوم برای فصل زمستان یا فصل سرما تهیه شدند. این تن پوش ها توسط پادشاه تایلند یا ولیعهد وی طی مراسم ویژهٔ تغییر فصول در اول ماه های ۴م، ۸م و ۱۲ قمری (مصادف با ماه های مارس، اوت و نوامبر) عوض می گردند. مشخصات تن پوش های فصلی مجسمهٔ بودای زمردین بانگکوک فصل گرم – تاجی نوک تیز و پله دار به همراه یک گردن آویز، کمر
بند، تعدادی دست بند، بازوبند و مقادیر دیگری زیورآلات سلطنتی. کلیهٔ اقلام از جنس مینای طلایی مزین به سنگ های قیمتی و نیمه قیمتی هستند. فصل بارانی – تاجی نوک تیز از مینای طلایی با تکه های یاقوت کبود، و یک ردای ویژهٔ راهبان طلاکاری شده که بروی یک شانهٔ مجسمه انداخته می شود. فصل سرما – تاجی طلایی با تکه های الماس، و شالی جواهر دوزی شده از جنس تور زرین که بروی تن پوش فصل بارانی انداخته می شود. تن پوش های طلایی که مورد استفاده قرار نمی گیرند در عمارت کلاه فرنگی ویژهٔ نگهداری جواهرات سلطنتی در کنار مبلمان سلطنتی و سکه های تایلندی در معرض دید عموم قرار می گیرند.
یک کنشگر دستوری در زبان شناسی یک «رابطه معنایی» برای «علت» یا «راه انداز» یک رویداد (واقعه) می باشد. کنشگر یک مفهوم معنایی است، و جدای از نهاد و فاعل یک جمله است. درحالیکه نهاد از طریق قواعد نحوی (بیشتر از طریق ترتیب واژه ها) تعیین می گردد، یک کنشگر از طریق رابطه اش با عمل بیان شده توسط فعل تعیین می گردد. برای مثال در جمله «دخترک توسط سگ گاز گرفته شد»، «دختر» نهاد جمله است، اما «سگ» کنشگر است. واژه ی «کنشگر» به انگلیسی «agent» است و وجه وصفی حال حاضر agens یا agentis (کسی که انجام می دهد) برای فعل لاتین agere به معنی «انجام دادن» یا «ساختن» است.
کنش پذیر در زبان شناسی، یک شرکت کننده در وضعیت است که بر اساس آن یک کنش (عمل) انجام می گیرد، یا یک رابطه (نقش) معنایی است که این شرکت کننده با یک عمل دارد. گاهی «نقش» و «کنش پذیر» هر دو به یک چیز اشاره دارند. به کنش پذیر، هدف یا تحت عمل هم می گویند. تفاوت مفاهیم «کنش پذیر» و «نقش» در آن است که: «کنش پذیر» یک گیرنده را توصیف می کند که حالت را تغییر می دهد: مثلاً «من ماشین را خرد کردم». درحالیکه «نقش» چیزی را توصیف می کند که حالت را تغییر نمی دهد: مثلاً «من یک ماشین دارم». با تعریف بالا «فعل حالتی» روی نقش ها عمل می کند و «فعل پویا» روی کنش پذیر عمل می کند.
نقش معنایی یا رابطه موضوعی در برخی نظریات زبان شناسی، بیانگر نقش های مختلفی است که یک عبارت اسمی، با توجه به عمل یا حالت توصیف شده توسط فعل فرمانده (حکمران)، که معمولاً فعل اصلی جمله است، می تواند بازی کند. برای مثال، در جمله «سوسن یک سیب خورد»، سوسن انجام دهنده عمل خوردن است، بنابراین او یک کنشگر است، سیب موردی است که خورده می شود، بنابراین یک کنش پذیر است. درحالیکه بیشتر نظریه های زبانی مدرن به این رابطه ها به نحوی ارجاع می کنند، هم «عبارات عمومی»، و هم عبارت برای «رابطه ویژه» موارد مختلفی می تواند باشد: مثلا «نقش مشارکتی»، «نقش معنایی»، و «حالت عمیق» برای مفهوم مشابهی استفاده شده است. نقش های معنایی (روابط موضوعی) اصلی. این روابط موضوعی اصلی شناسایی شده است: کنشگر (Agent). عمل را به صورت عمدی انجام می دهد (مثلا بیژن سوپش را آهسته خورد). تجربه گر (Experiencer). موجودیتی است که ورودی حسی یا هیجانی را می پذیرد (مثلا سوسن سرود را شنید. من گریه کردم). محرک (Stimulus). موجودیتی است که احساس های حسی یا هیجانی را برمی انگیزاند - به صورت غیرعمد (مثلا داوود از پیاز متنفر است!). موضوع (Theme). دستخوش (متحمل) عمل است
ولی چگونگیش تغییر نمی کند (مثلا ما به یک خدا اعتقاد داریم. من دو فرزند دارم. من کتاب را روی میز قرار دادم. او تفنگ را به افسر پلیس داد) (گاهی موضوع به صورت قابل تعویض با کنش پذیر استفاده می شود) کنش پذیر (Patient). دستخوش (متحول) عمل است و چگونگیش نیز تغییر می کند (مثلا سنگ های درحال افتادن ماشین را خرد کرد) (گاهی به صورت قابل تعویض با موضوع استفاده می شود). ابزار (Instrument). برای انجام دادن عمل استفاده می شود (مثلا جعفر روبان را با قیچی برید). راننده یا دلیل طبیعی (Force "or" Natural Cause). عمل را به صورت بدون فکر (غیرعمدی) انجام می دهد (مثلا بهمن معبد قدیمی را خراب کرد). مکان (Location). مکانیکه عمل رخ می دهد (مثلا لیلا و جعفر بدون توجه در پارک آهنگ زدند. من در خانه ژاله برای مطالعه برای امتحانم می مانم). هدف یا مقصد (Direction or Goal). جاییکه عمل به آن سمت متمایل است (مثلا کاروان به سمت واحه دور راهش را ادامه داد. او به سمت مدرسه قدم زد). پذیرنده (Recipient). نوع خاصی از هدف است که با افعالی که بیان کننده تغییر در مالکیت، یا دارایی است، مرتبط است (من به جعفر نامه نوشتم. او کتاب را به مریم داد). منبع یا
منشأ (Source or Origin). جاییکه عمل از آن نشات می گیرد (مثلا راکت از فرماندهی مرکزی پرتاب شد. او قدم زنان از بیژن دور شد) زمان (Time). زمانیکه در آن عمل رخ داده است (مثلا امروز پارچ به نه تکه شکست). بهره بر (ذینفع) (Beneficiary). موجودیتی که برای منفعت یا سود او عمل رخ می دهد (مثلا من برای رستم کیک درست کردم. او یک خودرو برای من درست کرد. من برای شاه می جنگم). شیوه (سبک) (Manner). روشی است که عمل انجام می شود (مثلا تینا فوراً به ۹۱۱ زنگ زد). نیت (قصد) (Purpose). دلیلی است که برای آن یک عمل انجام می پذیرد (مثلا تینا برای کمک گرفتن، فوراً به ۹۱۱ زنگ زد). دلیل (Cause). چیزی که به دلیل آن، در وهله اول، عمل رخ می دهد؛ نه برای آن چیز، بلکه بیشتر به خاطر آن چیز (مثلا چونکه کریم گرسنه بود، او کیک را خورد).همیشه مرزهای مشخصی بین این رابطه ها نیست. برای مثال در جمله «چکش پنجره را شکاند»، چکش می تواند برچسب کنشگر را بگیرد، یک ابزار باشد، یک راننده یا احتمالاً یک دلیل است. با این حال، برچسب های نقش معنایی، از نظر منطقی پذیرفتنی تر از بقیه شان است. رابطه با حالت دستوری. در خیلی از زبان ها، مثل فنلاندی، مجاری یا ترکی استا
نبولی، رابطه های موضوعی می تواند در نشانه های حالت دستوری روی اسم بازتاب یابد. برای مثال، در زبان مجاری، یک پسوند حالت ابزاری (-val/-vel) دارد، که به صورت صریح ابزار یک جمله را نشان گذاری می کند. در زبان هایی مثل انگلیسی این رابطه های موضوعی معمولاً توسط حرف اضافه نشانگذاری می شوند. ناسازگاری در کلمات فنی. عبارت نقش معنایی معمولاً با نقش تتا اشتباه گرفته می شود. بسیاری از زبان شناسان (مخصوصا آنها که در مکتب گرامر زایشی اند) این دو عبارت را به جای هم به کار می برند. این به آن دلیل است که نقش تتا معمولاً توسط برجسته ترین نقش معنایی که با آن مرتبط هستند، نام گذاری می شوند. اگر بخواهیم موضوع را پیچیده تر کنیم، بر اساس آنکه کدام دیدگاه نظری را درنظر بگیریم، رابطه های گرامری فاعل، مفعول، و غیره معمولاً به صورت نزدیکی با نقش های معنایی متصل هستند. برای مثال، در سنت نوع شناسی، کنش پذیرها/کنشگرها (یا شناسه های «مشابه با کنشگر») به صورت مکرر با مفهوم فاعل (S) همپوشانی دارند. این ایده ها، وقتیکه به صورت متمایز استفاده شوند، به این صورت قابل تمایز هستند: نقش معنایی. منحصراً توصیف معنایی است در مورد روشی که در آن موجودیت
های توصیف شده توسط عبارات اسمی، در رابطه با معنی کنش توصیف شده توسط فعل، کار می کنند. یک اسم می تواند بیش از یک رابطه موضوعی داشته باشد. تقریباً هر عبارت اسمی حداقل یک رابطه موضوعی را حمل می کند (استثناها پوچ واژه اند). رابطه های موضوعی در مورد یک اسم، در جمله هایی که ترجمه آزاد از جمله دیگری هستند، مشابه می باشند. نقش تتا. نقش تتا ساختاری نحوی است که بازتاب دهندهٔ محل در ساختار شناسه ای فعلی هستند که با آن مرتبط می باشند. یک اسم فقط یک نقش تتا را می تواند داشته باشد. فقط شناسه ها نقش معنایی دارند. افزوده ها نقش تتا ندارند. نقش دستوری. در مورد عبارت اسمی موحود در یک جمله، بیان کننده محل سطحی آن است (در زبان هایی مثل انگلیسی) یا حالت آن را بیان می کند (در زبان هایی مثل لاتین). رابطه های موضوعی متوجه طبیعت رابطه بین معنای فعل و معنای اسم است. نقش تتا دربارهٔ تعداد شناسه هایی است که یک فعل به آن نیاز دارد (که صرفاً یک مفهوم نحوی است). نقش های تتا رابطه های نحوی ای هستند، که به رابطه های موضوعی معنایی ارجاع دارند. مثال. برای مثال در جمله «رستم روز جمعه، به فرید کتاب را تحویل داد.»
خط لوله سومد () یک خط لوله نفت در مصر است که ترمینال عین السخنه در خلیج سوئز را به ساحل اسکندریه در دریای مدیترانه متصل می کند. این خط لوله به عنوان جایگزینی برای صادرات نفت از خلیج فارس که باید از کانال سوئز بگذرد محسوب می شود. خط لوله سومد به طول ۳۲۰ کیلومتر از پایانه العین السخنه در خلیج سوئز تا بندر سیدی کریر در غرب اسکندریه در مدیترانه کشیده شده است و مالکیت آن در اختیار شرکت سومد است که همچنین اداره بندر مدیترانه ای سیدی کریر مصر را نیز در اختیار خود دارد دارد. نیمی از سهام مالکیت این شرکت در اختیار شرکت دولتی نفت مصر است، مالکیت باقی سهام این شرکت در اختیار چهار کشور عربی خلیج فارس شامل عربستان سعودی، کویت (سه شرکت کویتی)، امارات متحده عربی و قطر است. تنگه سوئز و این خط لوله از این جهت که اقتصادی ترین راه های موجود برای صادرت نفت ایران به اروپا می باشند نه تنها برای مصر و صاحبان عرب صادر کننده نفت که برای ایران نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار است.
گرما و توان میکروترکیبی () در حقیقت تعمیمی از ایده تولید توأم به منازل مسکونی یا دفاتر و مجتمع های کوچک در محدوده ۰٫۳ تا ۵۰ کیلووات می باشد. هرچند تولید حرارت موضعی، بازده بیشتری نسبت به میکروترکیب دارد، اما در هنگام انتقال الکتریسیته حدود ۸تا۱۰ درصد و در هنگام انتقال گرما به دلیل تفاوت انرژی سیال گرم با محیط سرد بیرون حدود ۱۰تا ۱۵ درصد اتلاف وجود دارد. پر استفاده ترین سیستم های گرمایش، از نوعی متان به عنوان منبع گرم استفاده می کنند که به تولید دی اکسید کربن منجر می شود. دید کلی. سیستم های میکروترکیبی گرما و توان، عموماً برای تولید الکتریسیته و گرما از گاز طبیعی به عنوان سوخت استفاده می کنند. این سیستم ها معمولاً از یک سلول سوختی کوچک یا موتور حرارتی برای راه اندازی یک ژنراتور استفاده می کنند. خروجی این سیستم ها توان الکتریکی و حرارتی است که برای گرمایش و تهویه مطبوع یک ساختمان مورد استفاده قرار می گیرد. اگر در یک سیستم میکروترکیبی، تولید حرارت هدف اصلی باشد، الکتریسیته نیز به عنوان فراورده تولید خواهد شد د اگر هدف اصلی سیستم تولید الکتریسیته باشد، گرما به عنوان محصول جانبی سیستم شناخته می شود. سیستم میکروترک
یبی با هدف اصلی تولید حرارت، نمونه ای کوچک از روش های تولید توأم است که در نیروگاه های الکتریکی بزرگ مورد استفاده قرار می گیرد. دلیل روی آوردن به سیستم های میکروترکیبی این است که موتورهای حرارتی، مانند نیروگاه های بخار که برای تولید انرژی الکتریکی موردنیاز برای مصرف روزانه از سوزندان سوخت استفاده می کنند، معمولاً بازدهی بالایی ندارند. چراکه بنابه نظریه کارنو، بازده یک موتور گرمایی هرگز نمی تواند ۱۰۰ درصد بشود، بدین ترتیب هرگز نمی توان تمام انرژی حاصل از سوزاندن یک سوخت را به انرژی مفید نظیر انرژی الکتریکی تبدیل نمود. از این رو موتورهای گرمایی همواره مقداری زباله حرارتی یا گرمای ثانویه تولید می کنند. امروزه نیروگاه های مدرن بازدهی بین ۳۳ تا ۶۰ درصد دارند، بنابراین نزدیک به ۴۰ تا ۶۷ درصد از انرژی به صورت زباله های حرارتی تلف می شود. در گذشته این زباله های حرارتی در طبیعت تخلیه می شدند. اما امروزه به کمک سیستم های تولید توأم، که در ابتدا برای کشورهای با اقلیم سرد طراحی شده بودند، از این زباله های حرارتی برای لوله کشی آب گرم به نواحی اطراف نیروگاه ها استفاده می شود. البته به جهت آن که انتقال گرما به وسیله لوله کش