Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لیمانیه نگهداری می شود سه عنوان مختلف برای آن ذکر شده که عبارتند از «"کتاب الأدوار"»، «'» و «'». در بسیاری از نسخه های دیگر، واژهٔ «تألیف» در عنوان اثر نیامده است. در نسخهٔ کتابخانهٔ راغب پاشا در ترکیه نام اثر «"رساله الأدوار فی الموسیقی"» آمده است که بسیار شبیه به نام نسخه ای است که در کتابخانهٔ بریتانیا نگهداری می شود («'») نکتهٔ قابل توجه آن که لفظ «موسیقی» در متن رساله استفاده نشده است. در نسخه های دیگر عناوین دیگری همچون «'»، «'»، «'»، و «'» هم به کار رفته است. این کتاب به نام های «'» و «'» نیز شناخته می شود اما از آنجا که در قدیمی ترین نسخهٔ موجود (نسخهٔ کتابخانه نور عثمانیه در استانبول) نام آن به صورت ' آمده، اطلاق این نام به آن صحیح تر به نظر می رسد. محتوا. "الأدوار" در ۱۵ فصل نگارش شده که محتویات آن ها به طور خلاصه به این شرح است: نت نویسی. ارموی در "الأدوار" از حروف ابجد برای نشان دادن نغمه ها (نت های موسیقی) استفاده کرده است. نت نویسی به روش ابجد، از چندین سده پیش از زمان ارموی معمول بوده است، چنان که یعقوب بن اسحاق کندی (درگذشتهٔ ۲۶۰ ه .ق) در آثار خود نت هایی که در هر اکتاو قرار داشتند را با کمک ح
روف ابجد از «ا» (الف) تا «ل» نشان داده و این را در اکتاوهای بعدی هم تکرار کرده است، فارابی (درگذشتهٔ ۳۳۹ ه .ق) در اکتاو دوم به جای تکرار حروف، حرف های بعدی (از «م» به بعد) را استفاده کرده است. اولین کسی که به مفهوم عددی حروف ابجد توجه کرد و برای نت دهم به بعد، از ترکیب «یا» (ی = ۱۰ + الف = ۱)، «یب»، «یج» و ... استفاده کرد ابن زیله اصفهانی بود (درگذشتهٔ ۴۴۰ ه .ق). ارموی هم از همین روش ابن زیله استفاده کرده است، و در مجموع از هجده نشان (برای هفده نت در هر اکتاو، به اضافه تکرار نت اول در فاصلهٔ یک اکتاو بالاتر) استفاده کرده که نت آخر در این روش «یح» نام می گرفت. پس از «یح» نت های دیگری نیز در "الأدوار" تعریف شده (به ترتیب یط، ک، کا، کب، کج، کد و …) اما این نت ها مربوط به دایره نبودند. ابتدای سیم با حرف الف (مخفف «اَنف» به معنی بینی، در اینجا به معنی شیطانک سر دستهٔ ساز)، و انتهای سیم با حرف «م» (مخفف «مشط» به معنی شانه، در اینجا به معنای خرک ساز) نشان داده شده، و موقعیت تمام پرده های دیگر روی دستهٔ ساز عود، با استفاده از محاسباتی نشانه گذاری می شد، که به این نشانه ها «دستان» گفته شده است. در این رساله، ارموی هر
گام موسیقی را شامل ۱۷ پرده دانسته که فواصل آن در اصل با روشی که توسط فیثاغورث تعریف شده بود محاسبه می شود جز آن که فواصل دیگری (که در محاسبات فیثاغورث نبود و مختص موسیقی اسلامی-ایرانی است) نیز در این روش محاسبه و تعدیل شده اند. فواصل موسیقی. فصل سوم رساله با عنوان «» (در باب نسبت فاصله های موسیقی) یکی از مهم ترین فصل های آن به شمار می رود. در این فصل ارموی نسبت های ریاضی که بین فواصل موسیقی رایج در زمان خود وجود دارد را شرح داده است. آنچه قابل توجه است آن است که در این زمان مفهوم بسامد شناخته نشده بود و امکان اندازه گیری میزان ارتعاش های سیم ساز وجود نداشت، و آنچه برای توصیف فواصل موسیقایی استفاده می شود فاصلهٔ طولی پرده های ساز از یکدیگر بود. نکتهٔ دیگری که قابل توجه است آن است که این فواصل با کمک ساز عود توضیح شده اند که اساساً سازی بدون پرده است و موقعیت انگشتان روی آن آزاد است. استفاده از عود برای این هدف قابل انتظار است چرا که در آن دوران عود را پس از حنجرهٔ انسان، کامل ترین ساز می دانستند و نه فقط سازهای زهی بلکه حتی سازهای بادی و دیگر آلات موسیقی را نیز بر مبنای آن می سنجیدند. با تحلیل آنچه در رسالهٔ "
الأدوار" برای توصیف فواصل موسیقی آمده و تبدیلشان به نسبت های ریاضی، چند نسبت اصلی مشخص می شود: ذی الکُل (اکتاو) با نسبت ۲:۱، ذی الخَمس (پنجم درست) با نسبت ۳:۲، ذی الاَربَع (چهارم درست) با نسبت ۴:۳، طَنینی (با مخفف «ط»، معادل دوم بزرگ یا یک پرده) با نسبت ۹:۸، مُجَنَّب (با مخفف «ج »، معادل دوم نیم بزرگ یا حدوداً سه ربع پرده) با نسبت ۱۰:۹، و بقیه (با مخفف «ب»، معادل دوم کوچک) با نسبت ۲۰:۱۹. ارموی در فصل پنجم رساله توضیح می دهد که چگونه با ترکیب کردن فواصل کوچکتر (نظیر طنینی، مجنب و بقیه) می توان فواصل بزرگتر (نظیر ذی الخمس و ذی الاربع) را ساخت. او از لفظ «ملایم» و «متنافر» برای توصیف فواصل مطبوع و نامطبوع استفاده می کند و قواعدی را شرح می دهد که با کمک آن می توان ترکیبی ملایم از فواصل کوچکتر در کنار هم ایجاد کرد. سپس او ۷ قِسم (۷ نوع) ذی الاربع و ۱۲ قسم ذی الخمس که ملایم هستند را توضیح می دهد. در فصل ششم رساله نیز وی توضیح می دهد که با کنار هم نهادن یک ذی الاربع و یک ذی الخمس، می توان یک ذی الکل (اکتاو کامل) یا یک دایرهٔ کامل به دست آورد. ارموی همچنین به وجود یک «قسم سیزدهم» از ذی الخمس ها اشاره می کند اما آن را
توصیف نمی کند. بعدها عبدالقادر مراغی در "جامع الالحان" چنین نوشته که این قسم سیزدهم به دلیل «سهل» بودن استخراجش، به خواننده واگذار شده است («موقوف طلب طلبه» شده است). توصیف و کوک ساز عود. ارموی در این رساله به توصیف ساز عود می پردازد. این ساز در دورهٔ ارموی از کارایی و شهرت بسیاری برخوردار بود و دیگران نیز در رساله های خود به آن پرداخته اند، از جمل ابن سینا در "کتاب شفا" و ابن زیله در رسالهٔ "". ارموی در "الأدوار" از روش اصابع (انگشتان) برای توصیف نحوهٔ نواختن ساز عود استفاده می کند، یعنی موقعیت انگشتان نوازنده روی دستهٔ ساز را برای اجرای هر یک از نت ها و فواصل توضیح می دهد. وی همچنین نحوهٔ کوک کردن ساز عود را نیز توضیح می دهد اگرچه می گوید که برای نوازندگان مبتدی کوک کردن ساز در عمل دشوارتر از چیزی است که توضیح داده است. وی همچنین در فصل ۱۲ رساله، به کوک های «غیر معهود» (کوک هایی به جز کوک اصلی ساز عود) اشاره می کند؛ این کوک ها را می توان تا حدی شبیه به «چپ کوک» در تار و سه تار، یا کوک های ابتکاری دیگر دانست. معرفی ادوار و آوازها. ارموی با ترکیب ۷ ذی الاربع و ۱۲ ذی الخمس ملایمی که پیشتر شرح داده بود، ۸۴ دای
ره به دست می آورد اما اشاره می کند که از بین این ۸۴ دایره، ۱۲ دایره ملایم تر هستند و آن ها را نام می برد (این دوازده دایره، در اصل همان دوازده مقام هستند و نامشان نیز با آن ها مطابقت دارد). او همچنین از شش آواز یا آوازه (در نسخه های مختلف متفاوت نگاشته شده است) نام می برد (که این ها نیز ۶ تا از ادوار هستند). ارموی همچنین به این نکته اشاره می کند که ادوار غالباً دارای نغمه های مشترکی هستند و این اشتراکات را نیز با کمک نمودارهایی توضیح می دهد. افزون بر این، ارموی اشاره می کند که اگرچه در تعریف اولیهٔ هر دایره، نت شروع آن مشخص شده است، اما می توان آن دایره را با شروع از نت های دیگر نیز به دست آورد. ضرب آهنگ. ارموی برای شرح دادن ضرب آهنگ (ریتم) در موسیقی، از روشی که پیش از خودش معمول بوده استفاده می کند: او از «نَقَره» (به معنای کوبش، جمع: نَقَرات) برای اندازه گیری کوچک ترین واحد ضرب استفاده می کند و سایر الگوهای ضربی را با استفاده از ضرباتی که چند نقره طول می کشند توصیف می کند. اصطلاحاتی که وی برای این منظور به کار می برد عبارتند از: «سبب ثقیل» (معادل یا یک نت چنگ)، «سبب خفیف» (معادل یا یک نت سیاه)، وتد (معادل ی
ا یک و نیم نت سیاه)، و فاصلهٔ صُغری (معادل یا یک نت سفید). وی همچنین چندین الگوی ضربی متداول را به صورت دایره هایی شرح می دهد. در انتها او از الگویی به اسم ضرب «فاختی» نام می برد (که نام آن احتمالاً به فاخته اشاره دارد که نوعی پرنده شبیه به کبوتر است) و می گوید که این ضرب آهنگ به ایرانیان («عجم») اختصاص دارد اما در آن کم آهنگ ساخته اند. بعدها عبدالقار مراغی خود چند نوع مختلف از ضرب فاختی را شرح داده و خود نیز چند تصنیف در آن ساخته است. در فصل آخر کتاب نیز، ارموی برای به خط در آوردن قطعه های مختلف موسیقی، در کنار تقطیع شعر آن ها از لحاظ هجایی، شمارهٔ نقره ها را نیز «» (با کمک اعداد) در زیر اجزای تقطیع شدهٔ شعر نشان داده است تا ضرب آهنگ آن قطعه را نمایش بدهد. برای ۲ نمونه از ۴ نمونه آهنگی که آورده است، ارموی نام آوازی که قطعه در آن است را نیز ذکر کرده است (یکی در «نوروز» و دیگری در «کواشت») اما تنالیته دو قطعهٔ دیگر مشخص نیست. نسخه ها. از "الأدوار" بیش از ۳۰ نسخهٔ خطی موجود است که ده نسخهٔ آن در ایران شناسایی شده اند. قدیمی ترین آن ها نسخهٔ مورخ ۶۳۳ ه .ق است که به خط نسخ کتابت شده و در کتابخانه نور عثمانیه در ا
ستانبول (با شمارهٔ ۳۶۵۳) نگهداری می شود. این نسخه، و نسخهٔ مورخ ۷۶۲ ه .ق به خط عبدالکریم سهروردی که در دارالکتب مصر نگهداری می شود، به جهت این که تاریخ تحریرشان به زمان مؤلف نزدیک تر است، از اعتبار بیشتری برخوردار هستند. محسن محمدی در یک مقاله ۱۲ نسخهٔ خطی از این رساله را که در ایران نگهداری می شود فهرست کرده و نیز ۲۶ نسخهٔ دیگر این رساله را ذکر کرده است که شامل نسخه هایی در آلمان، ایالات متحده، اتریش، ایرلند، بریتانیا، ترکیه، روسیه، عراق، فرانسه، مصر و هلند می شود. وی همچنین در آن مقاله توضیح می دهد که چرا قدیمی ترین نسخهٔ موجود از این رساله (نسخهٔ کتابخانه نور) بعید است توسط خود صفی الدین کتابت شده باشد و دلایلی را طرح می کند که بر اساس آن احتمالاً تاریخ نگارش آن نسخه، نه ۶۳۳ بلکه ۷۳۳ ه .ق است. کاوه خورابه نیز فهرستی مبسوط از نسخه هایی که در ایران و خارج از ایران نگهداری می شوند را جمع آوری کرده است. ترجمه ها. قدیمی ترین ترجمهٔ این رساله در سال ۷۴۶ ه .ق توسط عمادالدین یحیی بن احمد کاشانی و برای ابواسحاق اینجو (فرمانروای مغول که در اواخر دورهٔ ایلخانیان بر مناطقی از ایران حکمرانی می کرد) انجام شده است. قدیمی
ترین ترجمهٔ این رساله به زبان فارسی در سال ۸۷۵ ه .ق توسط فتح الله شیروانی انجام شده است. میرزا محمد اسماعیل بن محمد جعفر اصفهانی نسخهٔ مفصل تری از این رساله را در سال ۱۲۹۶ ه .ق به فارسی ترجمه کرد و به میرزا آقاخان نوری (صدر اعظم ناصرالدین شاه) هدیه کرد. به گفتهٔ رئوف یکتا بی، شخصی به نام احمداوغلو شکرالله در قرن نهم هجری رسالهٔ "الأدوار" را به زبان ترکی ترجمه کرده و در قالب رساله ای با عنوان منتشر کرده است. یکی از نسخه های خطی این رساله که با شمارهٔ ۳۶۶۲ در مجموعهٔ فاتح از کتابخانهٔ سلیمانیه نگهداری می شود، تفاوت های چشمگیری با دیگر نسخ خطی رساله دارد. در این نسخه فصل پانزدهم مفقود است، عنوان برخی فصول دیگر تفاوت دارد، و چند فصل نسخه های دیگر در آن یافت نمی شود و بالعکس. از دید اون رایت، استاد بخش موسیقی دانشگاه لندن، وجود این نسخهٔ متفاوت بر ضرورت تصحیح دقیق متن این رساله دلالت دارد. قدیمی ترین ترجمهٔ "الأدوار" به زبان های اروپایی، ترجمه ای از قسمت هایی از این رساله است به زبان فرانسوی که در سال ۱۷۰۱ م. به درخواست ژوزف سووو (فیزیکدان فرانسوی، درگذشتهٔ ۱۷۱۶ م.) انجام و منتشر شد. این اثر زمینهٔ آشنایی اروپایی
ها با تقسیم بندی هفده قسمتی گام در موسیقی شرقی بود. بعداً ترجمهٔ کامل تری از این رساله به فرانسوی منتشر شد که به درخواست گیوم آندره ویوتو (موسیقی شناس فرانسوی، درگذشتهٔ ۱۸۳۹ م.) انجام شده بود. در این نسخه به اشتباه از تعبیر «ثلث پرده» برای توصیف فاصله های موسیقی که در رسالهٔ ارموی بودند استفاده شده بود؛ تفسیری که سووو از این فاصله های داشت از تفسیر ویوتو دقیق تر بود، اگر چه ژان-بنژمن دلا برد پیش از این دو تفسیر بسیار دقیق تری را از فواصل ارائه شده توسط ارموی در سال ۱۷۸۰ ارائه کرده بود. روش تعریف و محاسبهٔ فواصل توسط ارموی از اواخر قرن ۱۹ میلادی مورد توجه گستردهٔ موسیقی شناسان غربی قرار گرفت. تصحیحات. افزون بر نسخه های خطی اصیل، چندین نسخهٔ تصحیح شده نیز از رسالهٔ "الأدوار" موجود است. برخی از این تصحیحات عبارتند از: نقد. بعد از نوشته های ابن سینا در مورد موسیقی در کتاب شفا و آثار ابن زیله، رسالهٔ "الأدوار" «قدیمی ترین رسالهٔ موجود دربارهٔ نظریهٔ علمی موسیقی ایرانی» دانسته می شود. این کتاب را قدیمی ترین کتاب موجود دربارهٔ نظریهٔ علمی موسیقی ایرانی دانسته اند، و گفته شده که در تمدن اسلامی هیچ کتاب دیگری در این
زمینه از نظر دفعات نسخه برداری و ترجمه و شرح به "الأدوار" ارموی نرسیده است. ارموی سعی کرده است که این اثر را در قالب عبارات کوتاه و بنویسد و این امر جزو مزیت های رسالهٔ "الأدوار" است. اما به همین سبب، درک رسالهٔ "الأدوار" نیاز به شرح و توضیح بیشتر است؛ از همین رو افراد مختلفی شرح هایی بر این رساله نوشته اند، که از جملهٔ آنان می توان به قاضی عمادالدین یحیی بن احمد کاشانی، صیرفی تبریزی، لطف الله بن محمد بن محمود بن محمد بن اسعد سمرقندی (نگارش ۷۹۸ ه .ق)، اشاره کرد. عبدالقادر مراغی در آثارش به «شارحان ادوار» اشاره می کند که نشان می دهد این اثر بلافاصله پس از نگارشش مورد توجه بسیار بوده و توسط موسیقی دانان بعدی مورد شرح و توضیح بوده است. از دیگر ترجمه ها و شرح های قدیمی که به فارسی بر این اثر نوشته شده می توان به ترجمه و شرح و تفسیر ابواسحق اینجو، شرح نصرالله قاینی، شرح عبدالقادر مراغه ای به فارسی (به نام «زبدة الأدوار») که بعداً در تکمیل مطالب آن کتابی به نام «زواید الفواید» نیز نگاشت، شرح لطف الله سمرقندی، و ترجمهٔ فارسی توسط شخصی به نام محمد اسماعیل اهل اصفهان و به دستور میرزا آقاخان نوری نگارش شده است. کامل تر
ین این ها شرحی است که محمد اسماعیل بن محمد جعفر اصفهانی در سال ۱۲۹۶ ه .ق نوشته است چرا که وی به تمام شرح های قبلی دسترسی داشته است. اما شاخص ترین شرح بر "الأدوار" را عبدالقادر مراغه ای نوشته است که به چند دلیل قابل توجه است: یکی آن که رسالهٔ "الأدوار" را بخش به بخش تجزیه و تحلیل کرده است، دیگر آن که به زبان فارسی است، و دست آخر به سبب ضمیمه هایی که دارد . شرح های دیگری نیز توسط عمادالدین یحیی بن احمد کاشانی، نصرالله قاینی، و مولانا مبارک شاه نوشته شده اند. از این میان، اثر مبارک شاه به جهت آن که علاوه بر شرح ادوار، به بررسی آناتومی حنجرهٔ انسان نیز می پردازد، شاخص دانسته شده و با کتاب "موسیقی کبیر" فارابی مقایسه شده است. سایر شارحان — که مراغه ای تنها اسمشان را ذکر کرده است — عبارتند از نصرالله قائنی، جلال الدین فضل الله عبیدی، سعدالدین کوچک، و عمر تاج خراسانی. محسن محمدی در نقدی که به رسالهٔ "الأدوار" وارد کرده به ناهماهنگی های محاسباتی برای اندازهٔ فاصلهٔ «مجنب» اشاره کرده است. اگرچه در محاسبات ابتدای رساله، نسبت این فاصله نزدیک به ۱۰:۹ (به طور دقیق تر، ۶۵۵۳۶:۵۹۰۴۹) به دست می آید، اما از بررسی دیگر فاصله ها
ی مجنب که در دوایر وجود دارند، دست کم یک نسبت دیگر (۲۱۸۷:۲۰۴۸ نزدیک به ۱۶:۱۵) نیز به دست می آید. (این نقد ۲۵ سال پیش از آن، توسط حاج هاشم محمد الرجب در شرحی که بر "الأدوار" نوشته شده نیز طرح شده بود.) در بخش های بعدی که نحوهٔ تشکیل ذی الاربع ها و ذی الخمس ها از فواصل کوچکتر (از جمله مجنب) شرح داده شده نیز، عملاً باید از هر دوی این فواصل بهره جست تا یک فاصلهٔ چهارم درست یا پنجم درست به دست بیاید. با این حال در نسخهٔ خطی رسالهٔ "الأدوار" که در کتابخانه دانشگاه پنسیلوانیا نگهداری می شود، به این اشکال اشاره شده و حتی شکلی که از ساز عود آمده نیز این مسئله به صورت پرده هایی که روی یک خط نیستند، نمایان است. نقش ارموی در تألیف این رساله نیز مورد نقد بوده است. از آنجا که صفی الدین در زمان نگاشتن "الأدوار" تنها حدود ۲۰ سال سن داشته و با توجه به ماهیت این رساله که بیشتر توصیفی است و در آن به نظریات شخصی مؤلف اشاره نشده است، مشخص نیست که چقدر از این رساله زاییدهٔ نظریه پردازی خود صفی الدین است. آنچه مشخص است آن است که صفی الدین در زمان نگارش این رساله در کتابخانهٔ مستعصم عباسی صاحب منصب بوده و به کتاب های بسیاری دسترسی د
اشته است.
«شگفت انگیز» تک آهنگی از هنرمند اهل بریتانیا جرج مایکل است که در منتشر شد. این تک آهنگ در چارت های ایتالیا، اسپانیا، در رتبه اول و در چارت های اسکاتلند، استرالیا، دانمارک، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
براین مست () سیاستمدار و سرباز سابق نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است. او که عضو حزب جمهوری خواه است، نماینده مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه هجدهم فلوریدا است. او با غلبه بر رندی پرکینز دمکرات در انتخابات سراسری ۲۰۱۶ برگزیده شد.
«پیرتر» تک آهنگی از هنرمند اهل بریتانیا جرج مایکل است که در سال ۱۹۹۷ میلادی منتشر شد. این تک آهنگ در آلبوم پیرتر قرار داشت.
اساوره () یک یگان نظامی در سپاهیان خلفای راشدین و خلافت اموی بود. این یگان از نجیب زادگان ایرانی تشکیل شد که در اصل بخشی از یگان اسواران ارتش ساسانی بودند؛ و در سال ۷۰۳ میلادی نیز این یگان منحل شد. ریشه شناسی. عربی این کلمهٔ از پارسی میانه شکسته شده است که فرم اصلی آن اسپ سواران (سوارکار) که از پارسی قدیمی اسبارا یا زبان بلوچی ماخوذ شده است که از فرم پارتی آن اسبار تشکیل شده بود. پس زمینه. در طول حمله اعراب به ایران، پادشاه ساسانی یزدگرد سوم در سال ۶۵۱ تا ۶۳۲ میلادی ۱۰۰۰ مرد جنگی را به فرماندهی سیاه اسواری برای دفاع از خوزستان فرستاد. این هزار مرد بلوچ اصیل بودند و در یگان اسواران خدمت می کردند. اما در طول محاصره شوشتر (۶۴۱–۶۴۲ میلادی) آنها به اعراب پناهنده شدند و در بصره مستقر شدند تا حقوق و مزایا دریافت کنند. علاوه بر این آنها به اسلام گرویدند و با بنی تمیم از جنوب عراق متحد شدند. هرچند که تا پانزده سال بعدی هنوز هم از اسامی اصیل زرتشتی مثل ماه افریدهان استفاده می کردند. تاریخچه. آنها با شرکت در فتح پارس کرمان و خراسان خدمت خود را ادامه دادند و پس سقوط خلفای راشدین در سال ۶۶۱ میلادی تحت اموی خلافت خدمت خود
را ادامه دادند. یک سال بعد خلیفهٔ اموی معاویه اول (۶۶۱ تا ۶۸۰ میلادی) برخی از اساوره را در انطاکیه مستقر نمود. به گفتهٔ ابن فقیه همدانی، فرماندار اموی زیاد ابن ابی صوفیان تا اواخر دههٔ ۶۶۰ میلادی برای آنها یک مسجد در بصره ساخته بود. در طول جنگ داخلی دوم اسلامی (فتنه دوم) اساوره به قبیلهٔ تمیم برای قتل فرماندار بصره مسعود بن عمرو (مرگ: ۶۸۴) کمک کرد. اساوره بعداً به شورش عبد الرحمن بن محمد بن الأشعث می پیوندند که از سال ۷۰۰ تا ۷۰۳ طول کشید. هرچند این باعث شد سیاست مدار عرب حجاج ابن یوسف اساوره را با نابودی خانه هایشان و کم کردن دستمزد و مستقر کردنشان در شهرهای دیگر رها سازد. برخی منابع به فرزندان آنها اشاره کرده مثل موسی ابن سیار اساوره که دانش آموز حسن بصری و یک محقق ایرانی تبار مسلمان بود.
ورزشگاه بنتلر آرنا یک ورزشگاه چندمنظوره در شهر پادربورن، آلمان است. ساخت آن از ژوئیه ۲۰۰۵ تا ژوئیه ۲۰۰۸ به طول انجامید. این ورزشگاه جایگزین ورزشگاه هرمان لونس است. افتتاحیه این ورزشگاه با بازی دوتیم پادربورن و بروسیا دورتموند (نتیجه ۲–۱) بود که ۱۵٬۳۰۰ نفر تماشاگر داشت و ظرفیت کامل ورزشگاه بود. در فصل ۱۲–۲۰۱۱ به طور متوسط بیش از ۱۰٬۱۰۰ تماشاگر برای دیدن بازی های تیم پادربورن در بوندس لیگا ۲ به این ورزشگاه آمده اند.
محمّد بقایی (زادهٔ ۲۰ اسفندِ ۱۳۲۳) معروف به ماکان نویسنده، مترجم، استاد ادبیات فارسی و از اقبال شناسان برجسته ایرانی است. او دانش آموختهٔ زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تهران و دارای دیپلم عالی زبان انگلیسی از دانشگاه نوادرفلوریدا است. فعالیت فرهنگی این پژوهشگر از اواسط دهه چهل با نگارش مقالاتی در مطبوعات تهران آغاز می شود و سپس از سال ۵۳ در رادیو تلویزیون ملی ایران به عنوان نویسنده و مجری برنامه های فرهنگی از جمله "فرهنگ و جامعه" و "زمان و زاویه" ادامه می یابد. در سالهای پس از ۵۷ به کار تالیف و ترجمه رو می آورد. بقایی ۳۵جلد کتاب در چند هزار صفحه راجع به اقبال لاهوری، شاعر پاکستانی، نوشته است و به همین سبب در سال ۲۰۰۵ عالی ترین نشان فرهنگی پاکستان را از پرویز مشرف، رئیس جمهور وقت پاکستان دریافت کرد. آثار او مشتمل بر ۸۱ کتاب (تألیف و ترجمه) است که از این میان می توان به ترجمه ده رمان از هرمان هسه نویسنده نامدار آلمانی و مجموعه ده جلدی چهره های مشهور فلسفه غرب اشاره کرد. اقبال آکادمی پاکستان، بقایی را تنها دانشور ایرانی ای می داند که بیش از همه دربارهٔ «افکار اقبال» تحقیق و تألیف کرده است. بقایی با تألیفات گستر
ده در زمینه ادبیات فارسی، اندیشه های فلسفی، و ترجمه های ادبی به خصوص معرفی اندیشه های اقبال لاهوری و همچنین ترویج ادبیات جهان در جامعه ایرانی نقشی کلیدی ایفا کرده است. ترجمه ها و تألیفات دقیق او در زمینه های یاد شده سبب شد تا به یکی از تأثیرگذارترین چهره های فرهنگی ایران معاصر تبدیل شود. آثار او مرجعی معتبر برای دانش جویان و پژوهشگران در زمینه ادبیات و فلسفه به شمار می رود.
نیکوکار (به انگلیسی: The Benefactor)(در اصل با عنوان فرانی) فیلمی درام محصول سال ۲۰۱۵ آمریکا نوشته و کارگردانی شده توسط اندرو رنزی است. این فیلم برای اولین بار در جشنواره فیلم ترایبکا در تاریخ ۱۷ آوریل سال ۲۰۱۵ به نمایش درآمد. همچنین در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۶ در ایالات متحده در یک نسخه محدود و از طریق "ویدئو هنگام درخواست" توسط ساموئل گلدوینچ منتشر شد. خلاصه داستان. یک مرد ثروتمند و نیکوکار در بطن زندگی زوج های تازه ازدواج کرده قرار می گیرد تا گذشته خود را زنده کند…
ماهیچه شانه ای لامی () از ماهیچه های گردن است. این عضله دارای دو بطن قدامی (فوقانی) و خلفی (تحتانی) و یک وتر واسطه ای است. بطن خلفی این عضله از لبه بریدگی فوقانی استخوان شانه شروع می شود و بطن قدامی آن (در فاصله چسبندگی استرنوهیوئید و تیروهیوئید) به جسم هیوئید متصل می شود. وتر واسطه ای آن که ماهیت لیفی پیدا نموده است به کمک الیافی از بافت پیوندی به غلاف کاروتید و همچنین به استخوان ترقوه مهار می شود. این عضله نیز از قوس گردنی عصب می گیرد. عضلات اینفراهیوئید با انقباض خود، به پایین آوردن استخوان هیوئید و دیافراگم دهان کمک می کنند. تاندون مرکزی(وتر واسطه ای) این عضله در طول و شکل دارای تنوع است و توسط زائده ای از فاسیای عمقی گردن در مکان خود قرار گرفته است که این فاسیا آن را پوشانده است و تا پایین کشیده شده و به ترقوه و اولین دنده اتصال یافته است، به این منظور که شکل زاویه ای عضله حفظ شود. تاندون روی ورید ژوگولار داخلی قرار میگیرد و میتواند به عنوان یک لندمارک جهت تشخیص این ورید حین جراحی ها به کار رود.
ماهیچه جناغی لامی یا عضله استرنوهیوئید ()به صورت نوارعضلانی بلندی است که از کناره خلفی مانوبریوم استرنوم شروع می شود و به جسم هیوئید خاتمه می یابد. عصب این عضله متعلق به قوس گردنی است.
ماهیچه های پیش مهره ای () دسته ای از ماهیچه ها هستند که سطح جلویی مهره های گردنی را می پوشانند و توسط نیام پیش مهره ای (لایه ای از نیام عمقی گردن) محدود می شوند. این ماهیچه ها شامل موارد زیر هستند: ۱- ماهیچه راست پیشین سر و ماهیچه راست کناری سر ("رکتوس کاپیتیس آنتریور و لاترال") که به ترتیب از توده های طرفی و زوائد عرضی اطلس آغاز می شوند و به سطح جلویی قاعدهٔ جمجمه می چسبند. ۲- ماهیچه دراز سر ("لونگوس کاپیتیس") که از قاعده جمجمه به زوائد عرضی مهره های گردنی متصل می شود. ۳- ماهیچه دراز گردن ("لونگوس کولی") که از ریشهٔ زوائد عرضی مهره های گردنی منشأ می گیرد و به مهره های نخست سینه ای می چسبد. این ماهیچه ها در خم کردن سر به جلو نقش دارند و عصب گیری آن ها از ریشه های عصب نخاعی گردنی صورت می گیرد.
آن طرف در فیلم ترسناک هندی-انگلیسی به کارگردانی یوهانس رابرتس و نوشته شده توسط رابرتز و ارنست ریرا است. این فیلم در انگلستان و ایالات متحده در تاریخ ۴ مارس سال ۲۰۱۶ منتشر شد. داستان. داستان فیلم در مورد خانواده ایست است که در یک تصادف در هند پسرشان را از دست می دهند. ماریا در حین حادثه تصمیم به نجات جوانترین دخترش می گیرد. پس از آن حادثه ماریا راهی برای احضار روح پسرش پیدا می کند تا آخرین خداحافظی را با وی انجام دهد اما...
نیکولا ویچنتینو () (زادهٔ ۱۵۱۱ – درگذشتهٔ ۱۵۷۵ یا ۱۵۷۶) نظریه پرداز و موسیقی دان اهل ایتالیا بود. از او می توان به عنوان یکی از آرمان گراترین موسیقی دانان زمان خودش نام برد. از جمله اختراعات او می توان به یک صفحه کلید دارای قابلیت اجرای موسیقی ریزپرده ای اشاره کرد.
جام جهانی کریکت () مسابقات جهانی ورزش کریکت است که توسط انجمن بین المللی کریکت برگزار می شود. این مسابقات از سال ۱۹۷۵ تاکنون هر چهار سال یک بار انجام می شود و تیم ملی کریکت استرالیا با ۵ قهرمانی پر افتخارترین تیم این مسابقات محسوب می شود.
مطابقت کامل یک فیلم کمدی رمانتیک محصول سال ۲۰۱۶ آمریکا به کارگردانی بیله وودراف است. فیلم نامهٔ این فیلم را دانا ورد، براندون بروسارد و گری هردویک نوشته اند و در ۱۱ مارس ۲۰۱۶ منتشر شد.
دیدار با سیاه پوستان فیلمی در ژانر کمدی سیاه محصول سال ۲۰۱۶ به کارگردانی دیون تیلور، نوشته شده توسط تیلور و نیکول دماسی و نقیضه ای از فیلم "پاکسازی" است. این فیلم توسط ری استایل ریلیزینگ در ۱ مارس ۲۰۱۶ منتشر شد.
بن جانستون () (زاده ۱۵ مارس ۱۹۲۶ در ماکن، جورجیا - درگذشته ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۹) آهنگساز موسیقی کلاسیک معاصر بود که با استفاده از نظام کوک خالص آهنگسازی می کرد. مارک تیلور در سال ۲۰۰۲ در مطلبی جانستون را «بهترین آهنگساز غیر مشهوری که این سده می تواند ارائه کند» نامید.
آلویس هابا () آهنگساز و نظریه پرداز موسیقی اهل جمهوری چک بود. قسمتی از شهرت او بابت آهنگسازی با استفاده از نظام کوک خالص بود.
فرانچسکو، بندهٔ خدا یا گل های سنت فرانسیس فیلمی است به کارگردانی روبرتو روسلینی محصول ۱۹۵۰ کشور ایتالیا، این فیلم نامزد دریافت شیر طلایی جشنواره ونیز بوده است. داستان فیلم. داستان این فیلم در مورد فرانچسکوی قدیس است که خود را وقف خدا کرده و همراهانش بی چون و چرا تمام آنچه را که وی بگوید می پذیرند، این فیلم شامل چند اپیزود است و داستان کشمکش های فرانچسکو و همراهانش را نشان می دهد. نظرات. فیلم در اولین نمایش خود در جشنواره ونیز توسط بینندگان مورد تشویق فراوانی قرار گرفت، اما منتقدان این فیلم را بیش از حد فرمالیستی دانستند. پیر پائولو پازولینی فرانچسکو، بندهٔ خدا را زیباترین فیلم سینمای ایتالیا دانست، و اندرو ساریس یکی از بزرگترین منتقدان تاریخ سینما این فیلم را در رتبه هشتم محبوب ترین های عمر خود قرار داد. در سال ۱۹۹۵ واتیکان این فیلم را در رتبه ۴۵ بزرگترین فیلم های تاریخ قرار داد.
سفر به شرق می تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
گسترهٔ صوتی وکال ()، منطقه ای از نقاطِ زیروبمی است که از یک صدای انسانی می تواند حاصل شود. متداول ترین کاربردِ آن در متن آواز خوانندگی است، جایی که از آن به عنوان یک ویژگی مشخص برای طبقه بندی گونه های صدا استفاده می شود. همچنین این یک موضوع برای مطالعه در زمینهٔ زبان شناسی، آواشناسی و گفتاردرمانی است. خوانندگی و تعریف گستره صوتی. در حالی که وسیع ترین تعریف از «گسترهٔ صوتی آوازی» صِرفاً از پایین ترین تا بالاترین نت از یک صدای خاص است که می تواند تولید کند، این تعریف گسترده معمولاً به معنای زمانی نیست که «گسترهٔ صوتی آوازی» در متن آواز بحث می شود. مربیان آواز تمایل دارند محدودهٔ آواز را به عنوان یک کل، از نقاط «صدای مفید» تعریف کنند که یک خواننده می تواند حاصل کند. دلیل این امر آن است که برخی از نت هایی که صدا می تواند تولید کند ممکن است به دلایل مختلف توسط خواننده قابل اجرا در موسیقی صحنه ای در نظر گرفته نشود. به عنوان مثال: در اپرا همهٔ خوانندگان باید بدون کمک از میکروفون توانایی همراهی با ارکستر را داشته باشند و در آن محدوده برنامه ریزی کنند؛ بنابراین صدای یک خوانندهٔ اپرا فقط می تواند نت هایی را در بر بگیرد
که قادر به اجرای مناسب با ارکستر در محدودهٔ صدای آوازی خود باشد. در مقابل، صدای یک هنرمند موسیقی پاپ می تواند شامل نت هایی باشد که با کمک میکروفون قابل شنیدن است. عامل دیگری که باید مورد توجه قرار گیرد استفاده از شکل های مختلف تولید آواز است. صدای انسان با استفاده از فرآیندهای مختلف فیزیولوژیکی در حنجره، قادر به تولید صدا است. این روش های مختلف تولید صدا به عنوان مناطق صوتی شناخته می شوند. در حالی که تعداد دقیق و تعریف مناطق صوتی موضوعی بحث برانگیز در زمینهٔ آوازخوانی است، علوم فقط چهار منطقهٔ صوتی را به رسمیت می شناسند که عبارتند از گستره صوتی سوت، «مدال»، «فالسِتو» و «منطقه سرخ صوتی» که بم ترین صدا از حنجره مردان است و به صورت خاصی از درون حفره تولید می شود. معمولاً فقط قطعات قابل استفاده، صداهایی است که در «منطقهٔ صوتی مدال» در گفتار معمولی و بیشتر برای خوانندگی و هنگام تعیین دامنهٔ آواز خوانندگان گنجانده شده است. موارد استثنائی نیز وجود دارد، مانند اپرا، که در آن خوانندگان کنترتنور از «فالسِتو» و سوپرانو کولوراتور از «منطقهٔ صوتی سوت ها» استفاده می کنند؛ بنابراین نت های این مناطق در محدودهٔ صوتی این صداه