Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی ناپلئون، به کمک شهر بشتابد. در تلاشی که جهت کمک به مریضان و زخمیان انجام نمود، متوجه شد که تحصیلات او در دورپات ناکافی بوده و پس از فارغ التحصیلی، پدرش را در مورد نیاز به سفار به آن سوی آب و «اتمام» تحصیلاتش آگاه نمود. در خودزندگی نامه اش، ابراز نمود که ناخشنودی اش نسبت به آموزش در دورپات، الهامبخش او در نوشتن یک ارزیابی طولانی آموزشی در حالت کلی بود، خلاصه ای که بر کل محتوای کتاب غلبه کرد. پس از خروج تارتو، تحصیلاتش را در برلین، وین و وورزبورگ ادامه داد، جایی که ایگناز دولینگرحوزه رویان شناسی را به او معرفی نمود. در ۱۸۱۷، او مبدل به پروفسور دانشگاه کونیگسبرگ (کالینگراد) و استاد تمام جانورشناسی در ۱۸۲۱ و کالبدشناسی در ۱۸۲۶ شد. در ۱۸۲۹، در سنت پترزبورگ تدریس نمود، اما به کونیگسبرگ بازگشت. در ۱۸۳۴ میلادی، بائر به سنت پترزبورگ بازگشت و به آکادمی علوم سنت پترزبورگ پیوست. در آنجا ابتدا در جانورشناسی (۴۶–۱۸۳۴) و سپس در کالبدشناسی اقتباسی و فیزیولوژی (۶۲–۱۸۴۶) تدریس نمود. علاقه مندی های او هنگامی که در آنجا حضور داشت در این موارد بود: کالبدشناسی، آبزی شناسی، قوم نگاری، انسان شناسی و جغرافیا. درحالی که رویان شناسی
توجه او را همچنان در کونیگسبرگ به خود جلب می کرد، در روسیه فون بائر در تحقیقات میدانی وسیعی درگیر شده بود که شامل کاوش در جزیره نوایا زملیا نیز می شد. آخرین سال های زندگی اش (۷۶–۱۸۶۷) را در دورپات سپری نمود، در آنجا بود که مبدل به منتقد عمدهٔ چارلز داروین گشت.
پری شاهرخ سرسیاه (نام علمی: "Oriolus larvatus") نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
گرهارت دماک (؛ ؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه باکتری شناسی اهل آلمان بود. او بیشتر به خاطر کشف پرونتوسیل که اولین آنتی بیوتیکی بود که تجاری سازی و روانه بازار شد، شناخته شده است و به همین خاطر برنده جوایزی همچون جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شده است.
پری شاهرخ اتیوپی (نام علمی: "Oriolus monacha") نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
پری شاهرخ چینی (نام علمی: "Oriolus chinensis") نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
پری شاهرخ نوک باریک (نام علمی: "Oriolus tenuirostris") نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
پری شاهرخ طلایی هندی (نام علمی: "Oriolus kundoo") نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
میشائل ویتمان (۲۲ آوریل ۱۹۱۴–۸ اوت ۱۹۴۴) نظامی آلمانی در دوره رایش سوم و از فرماندهان تانک وافن-اس اس در جریان جنگ جهانی دوم بود. او یکی از برترین فرماندهان تانک در طول این جنگ بود که غالباً سوار بر تانک تیگر، منهدم شدن حدود ۱۴۰ تانک و حدوداً همین مقدار توپ دشمن به او نسبت داده می شود. زندگی و خدمت. میشائیل ویتمان روز ۲۲ آوریل سال ۱۹۱۴ در فوگلتال زاده شد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، کنار پدرش کار کشاورزی می کرد. سال ۱۹۳۴ مدت کوتاهی عضو سازمان داوطلب کار بود. ماه اکتبر سال ۱۹۳۴ به خدمت در رایشش هیر پذیرفته شد. پس از دو سال با هنگ ۱۹ پیاده نظام در ناحیه مونشن، از خدمت نظامی مرخص شد. سال ۱۹۳۷ داوطلب خدمت در وافن-اس اس شد و در یگان محافظ پیشوا، "لایب اشتاندارته آدولف هیتلر"، در برلین لیشترفلده قرار گرفت. ویتمان فردی ساکت، خونسرد و وظیفه شناس بود. ویتمان هنگام آغاز جنگ جهانی دوم با درجه اس اس-اونترشورفورر (معادل گروهبان) در گردان توپ تهاجمی لشکر "لایب اشتاندارته آدولف هیتلر" بود. در کارزارهای لهستان و فرانسه حضور داشت. در نبرد یونان یک توپ تهاجمی را فرماندهی کرد. با لشکر لایب اشتاندارته از ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ ب
ه جبهه شرقی رفت. با توپ تهاجمی خود از پیاده نظام پشتیبانی می کرد و مواقع دفاع نقش سلاح ضدتانک داشت. ویتمان شجاعت زیادی از خود در رزمگاه نشان می داد. اغلب تانک های قربانی او از فاصله خیلی نزدیک مورد اصابت قرار می گرفتند و با همان گلوله نخست منهدم می شدند. طبیعتاً تیرهای دشمن به زره پوش او نیز می خورد و ماه اوت سال ۱۹۴۱ به شکل سطحی زخمی شد. در یک مورد در فاصله نزدیک با هشت تانک شوروی درگیر شد و توانست شش تانک از آن ها را منهدم کند. سال ۱۹۴۱ هر دو درجه نشان صلیب آهنین و همچنین نشان تهاجم زرهی را دریافت کرد. وقتی لشکر لایب اشتاندارته میانه سال ۱۹۴۲ برای استراحت و بازسازی به فرانسه منتقل شد، ویتمان به آلمان رفت و وارد دانشکده افسری اس اس در بات تولتس شد. پس از گذراندن موفق دوره آموزشی، روز سال نو ۱۹۴۳ با درجه اونتراشتورم فورر (معادل ستوان دوم) به سلک افسران درآمد. سپس به جبهه شرقی بازگشت و فرمانده یک دسته در گروهان ۱۳ تانک سنگین تیگر در هنگ ۱ زرهی اس اس در لشکر لایب اشتاندارته در قسمت جنوبی خط مقدم شد. ویتمان مهارت قابل توجهی در به کارگیری تانک تیگر کسب کرد و در روز نخست نبرد کورسک شخصاً هشت تانک و هفت قطعه توپخان
ه دشمن را منهدم کرد. با استفاده از تاکتیک های مؤثر و در قالب کار گروهی با هم رزمان خود، تا پایان این نبرد این شمار به ۳۰ تانک و ۲۸ توپ رسید. با ناکامی آلمانی ها در عملیات "سیتادل"، ویتمان پیشاپیش خط مقدم، عقب نشینی یگان های دیگر را پوشش می داد و در مواقع مناسب دست به ضدحمله می زد. در موردی دیگر در یک درگیری در زمستان ۱۹۴۴–۱۹۴۳ ویتمان در عرض یک روز خود شخصاً ۱۰ تانک دشمن را از میان برد. به جهت این درخشش، احتمالاً اندکی با تأخیر، در نهایت روز ۱۴ ژانویه سال ۱۹۴۴ نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت کرد. به هر صورت تنها ۱۶ روز بعد برگ های بلوط به صلیب شوالیه او افزوده شد. چند هفته بعد به درجه اس اس-اوبراشتورم فورر (معادل ستوان یکم) ترفیع گرفت. ویتمان ماه آوریل سال ۱۹۴۴ به فرماندهی گروهان ۱ تانک سنگین گردان ۵۰۱ زرهی اس اس منصوب شد؛ یگانی مجهز به تانک های تیگر که مستقیماً از قرارگاه سپاه ۱ زرهی اس اس فرمان می گرفت. ویتمان تا هنگامی که بهار سال ۱۹۴۴ جبهه شرقی را ترک کرد، انهدام ۱۱۹ تانک شوروی را در کارنامه خود داشت. گردان ۵۰۱ زرهی اس اس در بووه در فرانسه مستقر بود که نیروهای متفقین روز ۶ ژوئن سال ۱۹۴۴ در ساحل
نرماندی پیاده شدند. این یگان روز بعد به طرف این آوردگاه رفت. این کار به آسانی صورت نگرفت. هواگردهای متفقین پل های جنوب پاریس را منهدم کرده بودند و حرکت در روشنای روز برای آلمانی ها بسیار خطرناک بود. هنگامی که گروهان ۲ روز ۸ ژوئن در نزدیکی ورسای توسط هواگردهای دشمن منهدم شد، گردان ۵۰۱ زرهی اس اس دیگر تنها در تاریکی شب راهپیمایی می کرد. نبرد ویلر-بوکاژ. سرنیزه گردان، گروهان ویتمان، شب ۱۳–۱۲ ژوئن به ناحیه رزم رسید و شمال شرقی ویلر-بوکاژ در منتهی الیه جناح چپ سپاه ۱ زرهی اس اس، مواضع استتارشده گرفت. ویتمان قصد داشت روز بعد را صرف تعمیر آسیب دیدگی تانک های خود کند. با این وجود حمله قدرتمند بریتانیایی ها روز ۱۳ ژوئن در خط آلمانی ها رخنه کرد و با پیشروی پشت خط آن ها، تا ۵ کیلومتری شرق ویلر-بوکاژ رفت. وقتی ویتمان با دشمن برخورد کرد تنها پنج تیگر عملیاتی داشت و مابقی گردان هنوز به او نرسیده بود. گروهان ویتمان تنها مانع در مقابل بریتانیایی ها در رسیدن به کان و به محاصره انداختن سپاه ۱ زرهی اس اس بود. ویتمان تصمیم به حمله بدون درنگ گرفت. دشمن بریتانیایی انتظار چنین مقابله ای را نداشت. ویتمان خود نبرد را با منهدم کردن یک
تانک شرمن از فاصله ۸۰ متری آغاز کرد. در عرض چند دقیقه سه تانک دیگر هم از بین رفت. ویتمان شروع به هدف گرفتن نفربرهای دشمن از فاصله نزدیک کرد. گلوله توپ های ۷۵ م م تانک های بریتانیایی بر زره ضخیم تانک تیگر کارگر نبود؛ درحالی که توپ ۸۸ م م این تانک تنها با یک شلیک هر تانکی از آن ها را میان برمی داشت. در این هنگام آتش مسلسل خدمه ویتمان پیاده نظام و خودروهای سبک دشمن را هم پراکنده کرد. ویتمان به آهستگی به سمت ویلر-بوکاژ رفت و در مسیر هفت تانک دیگر و چندین نفربر را منهدم کرد. همزمان چهار تانک دیگر او هم خسارت زیادی به دشمن زدند. در این زمان هشت تانک تیگر دیگر گردان ۵۰۱ زرهی اس اس هم از راه رسیدند. ویتمان وارد شهر شد و شروع به مبارزه خیابانی با تانک ها، توپ های ضدتانک و پیاده نظام دشمن کرد. با این ضدحمله ویتمان آلمانی ها تا شب هنگام ویلر-بوکاژ را پس گرفتند و رخنه بریتانیایی ها را در این مورد ناکام گذاشتند. دو تانک تیگر آلمانی ها در این میانه منهدم شد اما در نهایت ویتمان توانست دشمن را در این موضع کاملاً شکست بدهد. تانک ویتمان خود از کار افتاد و او مجبور شد آن رها کند و به سمت شمال برود. پس از طی حدود ۱۵ کیلومتر به
خط خودی در موقعیت لشکر زرهی "لی یِر" رسید. اوبرگروپن فورر سپ دیتریش، فرمانده سپاه ۱ زرهی اس اس، شجاعت شخصی بسیار و ابتکاری عملی را که ویتمان از خود در این آوردگاه نشان داد و موجب نجات کل سپاه او شد ستود و توصیه به اعطای شمشیرهای صلیب شوالیه به او کرد. ویتمان تا روز ۱۴ ژوئن مجموعاً ۱۳۸ تانک و ۱۳۲ توپ دشمن را شخصاً منهدم کرده بود. ویتمان روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۴ شمشیرهای صلیب شوالیه را دریافت کرد و چند روز بعد به درجه هاوپت اشتورم فورر (معادل سروان) ترفیع گرفت. سرنوشت. سپاه ۱ زرهی اس اس گروهان ویتمان را به لشکر دوازدهم زرهی اس اس "هیتلر یوگنت" ملحق کرد. نیروهای کانادایی روز ۸ اوت سال ۱۹۴۴ خط آلمانی ها را شکستند. فرمانده لشکر "هیتلر یوگنت" یک ضدحمله بلافاصله زد. در این زمان این لشکر در مجموع تنها ۵۰ تانک عملیاتی داشت. ویتمان در راس یکی از دو گروه رزمی لشکر بود. نیروهای تحت امر او سانتو را باز پس گرفتند و از شدت پیشروی دشمن کاستند. به هر صورت متفقین با صدها تانک ضدحمله ای از طرف خود اجرا کردند و پس از چندین ساعت درگیری آلمانی ها را مجدداً از این نقطه بیرون راندند. به هر حال با رسیدن نیروی کمکی، ضدحمله اولیه آلمانی ها
خط مقدم آن ها را از فروپاشی نجات داد. هاوپت اشتورم فورر میشائل در این میانه آخرین بار در پشت خط خودی مشاهده شد که با تانک تیگر خود به تنهایی با پنج تانک شرمن دشمن به شدت درگیری شده بود. او عصرگاه ۸ اوت سال ۱۹۴۴ مفقودالاثر اعلام شد. برای ۴۳ سال هیچ اثری از ویتمان نبود. تا این که فرانسوی ها سال ۱۹۸۷ در حال تعریض جاده ای در نزدیکی سانتو بودند که هنگام حفاری گور ناشناسی یافتند که متعلق به بقایای ویتمان بود. این بقایا در گورستان سربازان آلمانی لا کامب دفن شد.
پری شاهرخ طلایی آفریقایی (نام علمی: "Oriolus auratus") نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
پری شاهرخ زرشکی یا پری شاهرخ سیاه وزرشکی نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
پری شاهرخ سیاه (نام علمی: "Oriolus hosii") نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
پری شاهرخ عنابی (نام علمی: "Oriolus traillii") نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
یوهانس "هانس" فریدریش لئوپولد فن زکت (۲۴ آوریل ۱۸۶۶–۲۷ دسامبر ۱۹۳۶) نظامی بلندپایه آلمانی بود. در طول جمهوری وایمار وی ریاست ستاد رایشسور را از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ و از ۱۹۲۰ تا استعفایش در اکتبر ۱۹۲۶ و نیز فرماندهی کل قوای مسلح جمهوری وایمار را بر عهده داشت. در باز سازماندهی نیروی زمینی پس از شکست آلمان در جنگ اول جهانی که این کشور را از تشکیل ستاد ارتش محروم کرده بودند، نقشی بسزا داشته و پایه های دکترین، تاکتیک ها، سازمانها و آموزش نیروهای آلمانی را پی ریزی نمود. وی در ۱۹۲۶ سازمانِ شبه ستادی دفاع ملی را در حالی ترک کرد که این سازمان صاحب دکترین عملیاتی تعریف شده و استاندارد و چارچوبی دقیق برای شیوه های آینده نبرد_که به طور گسترده ای در جبهه های جنگی آلمان ها در نیمه نخست جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفتند_ شده بود. زکت به عنوان نماینده پارلمان از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲ یعنی یکسال پیش از به قدرت رسیدن حزب نازی فعالیت نمود. از ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ وی مکرراً در چین به عنوان مشاور نظامی چیانگ کای شک در جنگ با کمونیست ها مشارکت داشته و نقشی مستقیم در ابداع تاکتیکهای محاصره ای که به یک رشته پیروزی ها در برابر ارتش سرخ خلق منجر شد و ما
ئو تسه تونگ را مجبور به ۹٬۰۰۰ کیلومتر عقب نشینی نمود، داشت. جنگ اول جهانی. با وقوع جنگ اول جهانی زکت ابتدا با درجه سرهنگ دومی به عنوان رئیس ستاد اوالد فون لوچوف در سپاه سوم آلمان خدمت کرد. با بسیج نیروها در اول اوت ۱۹۱۴ سپاه سوم تحویل ارتش یکم الکساندر فن کلوک که مرکز ثقل طرح اشلیفن را برای حمله به فرانسه تشکیل می داد، شد. در بدو ۱۹۱۵ پس از آنکه این ارتش در نزدیکی سواسون مورد تهاجم قرار گرفت، زکت یک ضدحمله را توصیه نمود که باعث اسیر گرفتن هزاران سرباز دشمن و غنیمت گرفتن سلاح های آنان شد. در ۲۷ ژانویه ۱۹۱۵ به درجه سرهنگی ارتقای مقام یافته و در ماه مارس به جبهه شرق منتقل گردید تا به عنوان رئیس ستاد فرمانده ارتش یازدهم آلمان یعنی فیلدمارشال مکنسن خدمت کند. او در طراحی و اجرای نبردهای کاملاً موفق مکنسن نقشی پایه ای داشت. در ارتش یازدهم، زکت تهاجم به خط گورلیس_تارنوف از ۲ مه تا ۲۷ ژوئن ۱۹۱۵ را هدایت نمود، جایی که دو ارتش روسی در جلوی خود را از هم شکافتند و روس ها بعد از این شکست هرگز نتوانستند کاملاً کمر راست کنند. در اینجا زکت شیوه جدیدی در کاربرد فشار حمله به کار برد، به طوری که نفرات ذخیره را در طول شکاف های حا
صل شده در خطوط دفاعی روس ها حرکت داد. با این شیوهٔ جدید یعنی پیشروی در جبهه ای متحدالشکل و استفاده از نفرات ذخیره برای در هم کوبیدن نقاط قوت دشمن، از شیوهٔ منسوخ امن ساختن جناحین تخطی نمود. با فشار آوردن نیروهای ذخیره اش به عقب خطوط روس ها، مواضع و خط دفاعی روس ها را متلاشی نمود. به خاطر این عملیات وی بالاترین نشان نظامی پروسی یعنی پور لی میریت را دریافت داشت. در ژوئن ۱۹۱۵ زکت به درجه سرتیپی ارتقا یافت. وی رئیس ستاد مکنسن باقی ماند و در اواخر اکتبر همین سال که به مکنسن، فرماندهی گروه ارتشی متشکل از ارتش یازدهم آلمان، ارتش سوم اتریش_مجارستان و ارتش یکم بلغارستان را سپردند تا جبهه جدیدی علیه صربستان بگشاید، بار دیگر زکت نقشی محوری در طراحی و هدایت عملیات ها از ۶ اکتبر تا ۲۴ نوامبر ۱۹۱۵ داشت. این گفته در میان ارتش آلمان شایع بود: «هرکجا مکنسن هست، زکت هم هست؛ هرکجا زکت هست، پیروزی هم هست.» در ژوئن ۱۹۱۶ وی رئیس ستاد ارتش هفتم اتریش_مجارستان در گالیسیا شد، ارتشی که با ناامیدی در برابر تهاجم بروسیلوف (از معدود تهاجمات موفق در طول جنگ. م) مقاومت می کرد برگزیده شد. همچنین بعداً به عنوان رئیس ستاد گروه ارتش اتریش_مجار
ستان تحت هدایت آرشدوک کارل گردید، کسی که در نوامبر همین سال به عنوان آخرین امپراتور اتریش_مجارستان تاج گذاری کرد"." در ۱۹۱۷ زکت به امپراتوری عثمانی_متحد دوم آلمان ها_ فرستاده شد تا رئیس ستاد ارتش عثمانی گردد. آلمان ها با انتخاب زکت در واقع یک افسر ستاد درجه یک را به آنجا می فرستادند اما این کار تأثیری اندک بر ترکان عثمانی گذاشت. اتحاد بین امپراتوری های آلمان و عثمانی ضعیف بود. امپراتوری در حال زوال عثمانی با این قول که یک پیروزی قلمروهای از دست رفته اش را به وی بازمی گرداند، وسوسه شده بود که در جنگ شرکت جوید در حالیکه امید آلمان به این بود که ورود ترکان به جنگ، نیروهای متفق را در جایی دور از اروپای غربی مشغول کند. زکت و سایر همکاران آلمانی اش نمی توانستند توجهی چندان به استراتژی بزرگشان برای عثمانی را جلب کنند. هرچند انور پاشا از مشورت های افسران و فرستادگان آلمانی بهره می برد اما اگر عقایدشان با دیدگاه های خودش متفاوت می بودند، آنها را نادیده می گرفت. دیدگاه فرماندهی عالی ارتش آلمان بر این بود که تفرقه داخلی در یک ملت، توانائی آن ملت را برای هدایت موفق یک نبرد به تحلیل می برد. زکت نیز همین دیدگاه را داشت اما
در مقام حمایت از رهبران امپراتوری عثمانی مجبور بود بر نسل کشی ارامنه توسط حکومت این کشور صحه گذارد. این کشتار بیرحمانه با اعتراض شدید شهروندان، کشیشان و دولتمردان آلمانی مواجه گشت. پس از دوسال که زکت از عثمانی برگشت، استدلال نمود که اینگونه اقدامات برای حفظ ترکیه از فروپاشی داخلی ضرورت داشته اند. در ژوئیه ۱۹۱۸ پاسخ زکت به استعلام حکومت متبوعش در مورد اوضاع داخلی ترکیه چنین بود: «این غیرممکن است که هم متحد ترکان باقی مانده و هم از ارمنیان دفاع نمائیم. به عقیدهٔ من باید به خاطر اجتناب ناپذیریِ واضحِ این کشتار در وضعیت جنگی، هر نقطه نظری چه مسیحی، چه احساسی و چه سیاسی نادیده گرفته شود.» زکت همچنین کمیته اتحاد و ترقی عثمانی را مورد حمایت قرار داد. با شکست ترکان در جنگ در اکتبر ۱۹۱۸، زکت در نوامبر این سال به میهن خود بازگشت. هرچند که آتش بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ امضاء گردیده بود اما بریتانیا به محاصره اش علیه بنادر آلمانی ادامه می داد به نحوی که باعث قحطی گسترده در این کشور شد. زکت به جبهه شرق فرستاده شد تا عقب نشینی نیروهای آلمانیِ آنجا را سازمان دهد. در بهار ۱۹۱۹ وی به عنوان نماینده ستاد ارتش آلمان به مذاکرات کنفرانس
صلح ورسای فرستاده شد. وی بی آنکه توفیق یابد کوشید متفقین را متقاعد کند که خواستهای خود را در مورد خلع سلاح آلمان تعدیل کنند. زکت خواستار نیرویی ۲۰۰٬۰۰۰ نفری بود که با آن موافقت نشد. در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۹ ژرمن ها از سر ناچاری به شرایط خفت بار معاهده ورسای تن در دادند. توسعه رایشسور. معاهده ورسای به طور گسترده ای حجم ارتش آلمان را محدود، ستاد ارتش امپراتوری آلمان را منحل و هرگونه استفادهٔ ارتش این کشور از سلاح های مدرن را منع نمود. زکت به عنوان رئیس کمیته سازماندهی ارتش در دوران صلح منصوب گردید که وظیفه اش باز سازماندهی ارتش در چارچوب محدودیت های اعمال شده در معاهده ورسای بود. وی پس از پاول فون هیندنبورگ آخرین رئیس ستاد ارتش امپراتوری آلمان بود که در ۱۵ ژوئیه ۱۹۱۹ منحل شده و به جای آن مسئولیت تشکیل رایشسور در ۱۱ اکتبر ۱۹۱۹ بدو محول گشت. در یادداشتی به سال ۱۹۱۹ زکت خشم گسترده افسران آلمانی از بندهای خفت آور معاهده ورسای (از جمله منع تشکیل ستاد کل) را ابراز کرد. وی همچنین فاش نمود که با پیشنهاد عضویت آلمان در جامعه ملل و اینکه چنین سازمانی می تواند صلحِ بعد از جنگ را پاس دارد، مخالف است. به رغم اینکه در حالت کلی دوستدا
ر صلح بود، اما استدلال می کرد که جنگ یک حالت دورانی و تکرارپذیر در تاریخ است و وظیفه یک افسر آلمانی اینست که برای مبارزه در جنگ بعدی، اگر وقوع یافت، آماده باشد. زکت گفت: «تجاربی که از تاریخ کسب نموده ام مرا از اینکه به ایده «صلح ابدی» به عنوان چیزی جز یک خیالبافی بنگرم، بازمی دارند؛ با چنین ایده ای خواه کسی آنرا به عنوان یک_به قول مولتکه_خیالی شیرین در نظر بگیرد خواه نگیرد، هنوز برایش جای سؤال باقی می ماند.» زکت باورمند بود که چه آلمانِ آینده از خود دفاع کند چه مورد شفقت همسایگانش باشد، در هرحال جنگ اجتناب ناپذیر است. وی می کوشید مطمئن گردد که ارتش کشورش روحیهٔ سرکشی و تهاجمی ای که بخشی از سنتش بود را حفظ کرده است. لازم به ذکر نیست که ارتش آلمان به دنبال درگیری نبود اما در عین حال این رئیس ستاد استدلال کرد که یکی از وظایف اولیهٔ یک افسر آلمانی نگه داشتن مردانِ تحت امر خود و مردم کشورش در حالت آمادگی دفاع است؛ وی گفت: «افسران آلمانی و به خصوص اعضای ستاد کل، هیچگاه جنگ را برای نَفس آن یا به خاطر جنگ طلبی نخواسته و اکنون هم نباید بخواهند. اما نباید از این نکته غفلت ورزیم که کارهای بزرگ بوسیلهٔ جنگجویان ژرمن به ع
رصهٔ انجام رسیده اند. جاودان نگه داشتن خاطره آنها در اذهان خود و ملت آلمان وظیفه ای مقدس است. نه افسران و نه مردم آلمان هرگز آرمان صلح را مورد پرسش قرار نمی دهند اما آگاه خواهند بود که در عرصهٔ واقعیت، تنها ابهت شخصی و ملی است که به حساب می آیند. اگر روزی دست تقدیر بار دیگر مردم آلمان را به تسلیح فراخوانَد_ و چه کسی می تواند شک کند که چنین روزی فرا خواهد رسید_ نباید افسران مجبور باشند که ملتی انباشته از ضعفا بلکه ملتی مملو از مردان زورمند و آماده را به در دست گرفتن سلاح های آشنا و مطمئن فرا خوانند. چگونگیِ در دست گرفتن آلات قتال مهم نیست، مهم این است که این سلاح ها در دستانی فلزین و قلب هایی آهنین جای گیرند. اکنون بگذارید با تمام وجود بکوشیم مطمئن گردیم که در چنین روزی، نسبت به وجود چنین قلب ها و دستانی هیچگونه احساس فقدانی نداشته باشیم. بگذارید خستگی ناپذیرانه بکوشیم روح و جسم خود و هر چه که از آلمانی بودنمان داریم را نیرومند کنیم. این بر دوش تک تک اعضای ستاد کل است که رایشسور را نه تنها به صورت ستونی قابل اتکا برای دولت بلکه به صورت مکتبی برای رهبران ملت درآورند. فراتر از خود ارتش، تک تک افسران بذر روحیهٔ م
ردانگی را در سرتاسر خلق ژرمن خواهد کاشت.» معاهده ورسای حجم ارتش را به ۱۰۰٬۰۰۰ نفر کاهش داده بود که از این تعداد تنها ۴٬۰۰۰ می توانستند افسر باشند. به عنوان فرماندهٔ کل قوای مسلح، زکت می خواست مطمئن شود که شایسته ترین افسران حفظ شده اند. رایشسور به گونهٔ نیروی کادری طراحی شده بود که در صورت نیاز می توانست توسعه یابد. افسران را چنان آموزش می دادند که بتوانند حداقل در سطح یگانی بزرگتر از یگان فعلی خود وظیفه فرماندهی را انجام دهند بر همین اساس بود که در بدو جنگ دوم جهانی NCOهای شایسته ای که دو دهه پیش تحت نظر زکت آموزش هدایت واحدهای بزرگتر را دیده بودند، اکنون دیگر دانش آموخته بوده و کارکردشان به خوبی مشهود بود. تقریباً تمامی فرماندهان ورماخت در جنگ دوم جهانی از افسرانی بودند که زکت آنها را در سال های ۱۹۲۰_۱۹۱۹ نگه داشته بود. از لحاظ سیاسی وی عقایدی محافظه کارانه داشت. زکت سلطنت طلبی بود که تداوم پیوستگی های سنتی به ارتش امپراتوری سابق را تشویق می کرد. بدین منظور وی اسکادران ها و گروهان های ویژه ای را طراحی نمود که درست جانشین برخی تیپ های ویژهٔ ارتش امپراتوری سابق شدند. این معاون سابق ژنرال مکنسن عقاید جزمیِ حقا
رت آمیزی نسبت به یهودیان داشت. در نامه ای به همسرش، که خود تا اندازه ای یهودی بود، در ۱۹ مه ۱۹۱۹ راجع به نخست وزیر جدید پاول هیرش نوشت: «وی یک نماینده پارلمان کهنه کار است و چندان هم بد نیست. [اما] برای این سمت کاملاً نامناسب به نظر می آید؛ به ویژه که یک یهودی نیز هست و این فی نفسه تحریک کننده است؛ توانائی بالقوهٔ یهودیان جداً قابل انتقاد است زیرا هرگز در ساختن دولتی به کار نمی آید. این [اتفاق] خوبی نیست.» بدین صورت زکت قانون اساسی جمهوری وایمار در سال ۱۹۱۹ که تبعیض های مذهبی را منع می کرد، نادیده گرفت. وی دستور داده بود که یهودیان در رایشسور پذیرش نشوند؛ بی توجه به اینکه چه ظرفیت هایی ممکن بود داشته باشند. وی به جمهوری دوم لهستان به مثابه هستهٔ مرکزی تمامی مشکلات در شرق آلمان نگاه می کرد و باور داشت که هستیِ چنین دولتی اصولاً با علایق محوری آلمان در تضاد است. این ژنرال علاقه مند به ائتلاف با اتحاد جماهیر شوروی بود که همانند آلمان سرزمین هایی را به لهستان واگذار کرده بود. بعد از دریافت نشانه های دلگرم کننده ای از سوی دفتر تازه تأسیس کمیساریای جنگیِ لئون تروتسکی، زکت دوست نزدیک خود انور پاشا را با مأموریتی مخف
ی به مسکو فرستاد تا با کشور شوراها قراردادهایی از جانب جمهوری وایمار امضاء نماید. در تابستان ۱۹۲۰ انور پاشا نامه ای را به زکت ارسال داشت که در آن تروتسکی وعده داده بود شوروی لهستان را بین خودش و آلمان قسمت کند و در مقابل، کشورش تسلیحات آلمانی دریافت کند. ژنرال زکت نسبت به استفاده از قوهٔ نظامی بر ضد تلاش بلشویک های کشورش برای دستیابی به قدرت، هیچگونه تردیدی نداشت اما نگرانی اش راجع به کمونیسم بر دیدگاهش مبنی برداشتن روابط دوستانه با اتحاد شوروی هیچگونه تأثیری ننهاد. او به اتحاد غیررسمی با شوروی با نگاهی عملی (پراگماتیک. م) می نگریست نه نگاهی ایدئولوژیک. هر دو ملت در پایان جنگ اول جهانی تضعیف شده و به تهدیدات خارجی مبتلی بودند. این رئیس ستاد اعتقاد داشت که با همکاری این دو ملت مغلوب، دستان هر دو نیرومندتر خواهد شد. زکت تلاش های ژنرال رودیگر فون در گلتس و فرای کور تحت امر وی برای تشکیل یک دولت آلمانیِ ضدکمونیست در ناحیه کشورهای حوزه دریای بالتیک را تلاشی سخره آمیز برای بازگرداندن زمان به عقب می دید"." وی خوشحال می شد اگر موفقیت فون در گلتس در اشغال دولتهای بالتیک را ببیند، اما با تلاش هایش در استفاده از این دول
ت آلمانی_بالتیکِ فرضی اش به عنوان ابزاری برای بیرون انداختن بلشویک ها جداً مخالف بود. زکت لهستان را دشمن اصلی دانسته و اتحاد شوروی را به چشم متفقی سودمند در برابر آن می دید. برای همین وی غریزهٔ کمونیست ستیزیِ گولتس را به دیدهٔ منفی می نگریست"." پس از اینکه متفقین، لیست جنایتکاران جنگی آلمانی را به دولت وایمار جهت بازخواست آنها را ارائه کردند، زکت در ۹ فوریه ۱۹۲۰ افسران رایشسور و سران دپارتمان های گوناگون ستاد را به یک کنفرانس فراخوانده و بدانها گفت که اگر دولت وایمار، [درخواستِ ستاد دفاع ملی] مبنی بر رد خواستهٔ متفقین را نپذیرفت، یا اینکه از ناچاری به خواستهٔ متفقین تن در داد، بر ستاد دفاع ملی واجب است که شخصاً با همهٔ توان خود با خواستهٔ متفقین مخالفت کند حتی اگر این مخالفت به قیمت برافروزشِ مجددِ آتش تخاصمات باشد. او افزود که اگر متفقین به آلمان حمله نمودند_هر چند اعتقاد نداشت که چنین چیزی رخ دهد_ آنگاه ارتش آلمان در غرب می بایست از رودهای وسر و اِلب عقب نشینی کند چرا که این ها مناطقی بودند که مواضع دفاعی محکمی در آنها ساخته شده بود. در شرق اما، سربازان ژرمن به لهستان هجوم برده و تلاش می کردند با اتحاد شورو
ی تماس و نزدیکی برقرار کنند، آنگاه می توانستند با یکدیگر علیه فرانسه و بریتانیا پیشروی کنند. همچنین افزود که از این لحظه تسلیحات نظامی آلمان فروخته یا منهدم نخواهند شد و حجم ارتش تنها بر روی کاغذ کاهش خواهد یافت. وزیر داخلهٔ پروس، آلبرت گرژسینسکی نوشت افسران ستاد زکت فاش کرده اند که رئیسشان آرزوی یک دیکتاتوری نظامی را، شاید به ریاست وزیر دفاع گوستاو نوسکه، در سر دارد"." بسیاری از نظامیان، مشروعیت رژیم جمهوری وایمار را به دلیل گردن نهادنش به معاهده ورسای به رسمیت نمی شناختند. تحت فرماندهی زکت، تلاشی برای مصون نگه داشتن ستاد رایشسور از سیاست های جمهوری وایمار انجام گرفته بود. برخی ها عملکرد این ستاد را به مثابه یک «دولت در دولت» در نظر می گرفتند، بدین معنا که عملیات ها و عملکردهای این ستاد به طور گسترده ای خارج از حیطه کنترل دولتمردان انجام می گرفت. قلبِ سیاست زکت، حفظ قدرت و اعتبار ارتش با اجتناب از هرج و مرج داخلی بود. چنین سیاستی زمانی روشن تر مفهوم می گردد که نقشی که زکت در جریان کودتای کَپ (به انگلیسی:Kapp Putsch) در مارس ۱۹۲۰ داشت را در نظر بگیریم. در طول کودتا، زکت از فرامین صادره از سوی وزیر دفاع گوستاو
نوسکه، صدراعظم گوستاو باوئر و رئیس جمهور فریدریش ابرت مبنی بر سرکوبی کودتا با گفتن جمله: «هیچ موضوعی مبنی بر فرستادن نیروهای ستاد به جنگ با چنین مردم[بی دفاعی] نمی تواند وجود داشته باشد» سرپیچی نمود. اقدامات زکت از اساس فاقد توجیه قانونی بودند؛ چرا که بر طبق قانون اساسی، رئیس جمهور فرماندهٔ عالی کل قوا بوده و بالاتر از آن، زکت سوگند رسمی خود را شکسته بود؛ سوگندی که نظامیان را به دفاع از جمهوری ملزم می کرد. وی به نظامیان ستادش امر کرد که فرامین رئیس جمهور مبنی بر دفاع از جمهوری قانونی را ندیده گیرند؛ به جای آن قیافهٔ بی طرفی به خود گرفت، در حالی که با محروم کردن حکومت از دفاع، عملاً با کودتای کَپ همسو شده بود. او هیچگونه وفاداری نسبت به این جمهوری نداشت و دل وی تماماً با کودتای کپ بود اما در عین حال آن را هنوز نابالغ می دانست و ارجح را بر این نهاد که به جای آنکه خود را مستقیماً درگیر کودتا کند، در گوشه ای نشسته و روند اوضاع را ببیند. یکی از نتایج رد درخواستِ دفاعِ حکومت از سوی زکت، مجاب شدن حکومت به فرار به برلن بود، جایی که خود توسط بریگاد دریایی ارهارت(Marinebrigade Ehrhardt) در صبح روز ۱۳ مارس ۱۹۲۰ بدون ای
نکه گلوله ای آتش کنند، به اشغال درآمده بود. کودتای کپ تنها زمانی خاموش شد که دولت خواستار یک ضربه قاطع و تعیین کننده علیه آن گردید؛ ضربه ای که البته سبب فلج شدن اقتصاد جمهوری شد. زمانی که مشخص شد رژیمی که تحت فرماندهی اسمی ولفگانگ کپ در برلن ایجاد شده است، نتوانسته در برابر ضربه سراسری دولت ایستادگی کند، زکت «سرهنگ ویلهلم های» را به ملاقات فرمانده و عامل واقعی کودتا یعنی والتر فن لُتویتس فرستاد تا به آگاهی وی برساند که باید به کودتایش اختتام بخشد. سرهنگ ماکس باوئر، دست راست ژنرال لودندورف در جنگ اول جهانی، از زکت خواست که دیکتاتور شود؛ پیشنهادی که زکت با تمسخر آن را رد کرد. در همان زمان زکت با سروان هرمان ارهارت، فرمانده بریگارد دریایی ای که برلن را اشغال نموده بود، به توافق رسید که وی و افرادش برلن را در حالی که مدال های افتخارشان را بر سینه خود نصب کرده باشند، عزتمندانه ترک کنند و بدین گونه دلداری اش با کودتا را نشان داد؛ اما در طول تخلیه برلن، سروان ارهارت و بریگادش به سوی شهروندان برلنی که آنان را هو می کردند آتش گشودند و باعث قتل یکی از آنها شدند. پس از فروکش کردن حواشی کودتا، تنها آن معدود افسرانی که به