Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ریهٔ روزنامهٔ "گاردین" در سال ۲۰۱۳ این جنبش را دارای «برخی از ویژگی های یک فرقه یا یک [[اپوس دئی]] اسلامی» توصیف کرد. پژوهشگرانی مانند سایمون رابینسون با این توصیف مخالفند و می نویسند که اگرچه «شکی نیست که برای گولن یک [[اقتدار کاریزماتیک|جذبه]] باقی مانده و اعضای جنبش برای او احترام بسیار زیادی قائل هستند»، اما این جنبش «از چندین جهت تفاوت چشمگیری با یک فرقه دارد»، زیرا گولن بر «اولویت متون مقدس» و «ضرورت خدمت» تأکید می کند و پیوسته از «تلاش برای نهادینه کردن قدرت، تلقی شدن به عنوان منبع تمام حقیقت، یا پذیرش مسئولیت جنبش» دوری کرده است. زکی ساری توپراک می گوید که دیدگاه گولن به عنوان «یک رهبر فرقه یا مردی جاه طلب» اشتباه است و استدلال می کند که گولن باید در چارچوب سلسلهٔ طولانی استادان صوفی نگریسته شود که «هم از نظر تاریخی و هم در حال حاضر، همواره در مرکز توجه مریدان و پیروان خود بوده اند». روابط با دولت. جنبش گولن در چارچوب ساختارهای موجود دولت های سکولار مدرن فعالیت می کند؛ این جنبش اعضای وابسته به خود را تشویق می کند تا به جای درگیر شدن در فعالیت های براندازانه، از فرصت هایی که این کشورها فراهم می کنند، ب
یشترین بهره را ببرند. به گفتهٔ خود رهبر جنبش و عنوان یکی از سنگ بناهای فلسفه اش، گولن «یک [[امپراتوری عثمانی]] ذهنی» را ترویج می کند. از سال ۲۰۰۸، دولت هلند در پاسخ به پرسش های [[مجلس هلند]]، فعالیت های این جنبش را در آن کشور بررسی کرد. دو تحقیق نخست که توسط [[سرویس اطلاعات و امنیت عمومی]] انجام شد، به این نتیجه رسید که جنبش زمینه ای برای رشد رادیکالیسم ایجاد نمی کند و هیچ نشانه ای مبنی بر اینکه جنبش علیه همگرایی اجتماعی فعالیت می کند یا در تروریسم یا رادیکالیسم مذهبی دست دارد، یافت نشد. یک مطالعهٔ دانشگاهی دیگر، تصویری از یک جنبش محافظه کار اجتماعی و درون گرا با ساختار سازمانی غیرشفاف ترسیم کرد، اما بیان داشت که اعضای آن تمایل دارند در جامعه بسیار موفق باشند و بنابراین تهدیدی برای همگرایی اجتماعی محسوب نمی شوند. روابط با سیاست. نه گولن و نه پیروانش یک حزب سیاسی ملی تشکیل نداده اند، اما برای مدتی کوتاه مشارکت سیاسی یا نمایندگی در پارلمان داشته اند. دو تن از حامیان این جنبش، [[هاکان شوکور]] و محمد چتین، بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ به عنوان نمایندهٔ حزب عدالت و توسعه در پارلمان خدمت کردند. در سال ۲۰۰۸، گولن به عنو
ان «چهرهٔ مدرن سنت صوفیانهٔ عثمانی» توصیف شد که به پیروان خود، از جمله بسیاری از اعضای «طبقهٔ متوسط رو به رشد ترکیه»، اطمینان می دهد که «می توانند باورهای دولت گرا-ناسیونالیستی جمهوری [[مصطفی کمال آتاترک]] را با یک ایمان اسلامی سنتی اما انعطاف پذیر» ترکیب کنند و «سنت های عثمانی توسط آتاترک و وارثان «[[کمالیست]]» او به صورت کاریکاتوری تئوکراتیک به تصویر کشیده شده است». در اوایل دههٔ ۲۰۰۰، جنبش گولن از احزاب سیاسی اسلام گرا فاصله می گرفت. به گفتهٔ سوانته کرنل، پژوهشگر دانشگاهی و لابی گر خارجی و مدیر [[مؤسسه آسیای مرکزی-قفقاز]] و برنامهٔ مطالعات جادهٔ ابریشم، «با کمی اغراق، حزب حاکم عدالت و توسعه (AKP) و همچنین دولتی که رهبری کرده است را می توان ائتلافی از طریقت های دینی نامید.» «[...] جنبش گولن از سیاست های انتخاباتی دوری کرد و در عوض بر افزایش حضور خود در بوروکراسی دولتی تمرکز نمود. موفقیت اعلام شدهٔ جنبش خدمت در این زمینه، در ابتدا آن را به شریک اصلی اردوغان و در نهایت به دشمن اصلی او تبدیل کرد.» رسوایی ها و حوادث. بمب گذاری در کتابفروشی شمدینلی، ۲۰۰۵. در ۹ نوامبر ۲۰۰۵، [[حادثه شمدینلی|یک کتابفروشی در شمدینلی
بمب گذاری شد]]. دادستان پرونده، فرهاد ساری کایا، کیفرخواستی تهیه کرد که در آن فرماندهٔ نیروی زمینی ترکیه، [[یاشار بویوکانیت]]، به تشکیل باند تبهکار و طراحی بمب گذاری متهم شده بود. ساری کایا در سال ۲۰۱۶ اعتراف کرد که گولنیست ها به او دستور داده بودند تا نام ژنرال یاشار بویوکانیت را در کیفرخواست بگنجاند تا از ترفیع او در ارتش جلوگیری کرده و فشار را بر ساختارهای گولنیستی در ارتش کاهش دهند. متهمان، علی کایا، اوزجان ایلدنیز و ویسل آتِش، در تاریخ ۲۰ دسامبر ۲۰۲۱ از اتهام بمب گذاری تبرئه شدند. ترور هرانت دینک، ۲۰۰۷. ادعاهایی دربارهٔ نقش جنبش گولن در ترور روزنامه نگار، [[هرانت دینک]]، در استانبول مطرح شده است. هاکان باکیرجی اوغلو، یکی از وکلای هرانت دینک، در مصاحبه ای با "[[دویچه وله]]" گفت که عامل نوجوان این ترور، اوگون ساماست، از اشخاص ثالثی از جمله افرادی مرتبط با نیروهای پلیس استانبول و ترابزون کمک گرفته بود. چهار دادستان این محاکمه به دلیل ارتباط با جنبش و عدم پیشرفت در پرونده، از سمت خود برکنار شدند. علاوه بر این، کمیسرهای پلیس، رمضان آکیورک و علی فؤاد ییلمازر، متهم شدند که با وجود اطلاع قبلی از چندین طرح برای
ترور، این اطلاعات را با دادستان ها، [[سازمان اطلاعات ژاندارمری]] یا سرویس های اطلاعاتی به اشتراک نگذاشته اند. محاکمات ارگنه کن، ۲۰۰۸–۲۰۱۶. پرسش هایی دربارهٔ دخالت احتمالی جنبش گولن در پروندهٔ [[سازمان ارگنه کن (ادعا)]] مطرح شده است، که منتقدان آن را «بهانه ای» از سوی دولت «برای خنثی کردن مخالفان» در ترکیه توصیف کرده اند. به گفتهٔ روزنامه نگار تحقیقی، [[ندیم شنر]]، جنبش گولن از [[ترور هرانت دینک]]، ترور کشیش [[آندره آ سانتورو]]، [[کشتار انتشارات زیروه]] و رویدادهای دیگر استفاده کرد تا این توهم را ایجاد کند که یک سازمان مخفی اولتراناسیونالیست [[کمالیست]] مسئول این رویدادها بوده است. با آغاز [[محاکمات ارگنه کن]]، این سازمان ادعایی، «سازمان تروریستی ارگنه کن» نامیده شد. رسانه های وابسته به گولن، به ویژه روزنامه های [[طرف (شرکت)|طرف]] و [[زمان (روزنامه)|زمان]] و شبکهٔ تلویزیونی [[سامان یولو خبر]]، در شکل دهی به افکار عمومی در این دوره نقش اساسی داشتند. در این پرونده های قضایی، مقامات نظامی، نمایندگان مجلس و روزنامه نگاران به طراحی یک کودتای خشونت آمیز برای سرنگونی دولت متهم شدند. بعدها مشخص شد که این پرونده ها بر
اساس شواهد ساختگی بنا شده بودند که بیشتر آن ها توسط گولنیست های درون پلیس تولید شده بود. ندیم شنر بعدها به اتهام عضویت در سازمان ارگنه کن دستگیر شد و در سال ۲۰۱۱ در بازداشت موقت پیش از محاکمه به سر می برد. جنبش گولن همچنین در آنچه حزب مخالف [[حزب جمهوری خواه خلق]] (CHP) تصمیمات قضایی غیرقانونی علیه اعضای [[نیروهای مسلح ترکیه]] خوانده، دخیل بوده است که بسیاری از آن ها در جریان تحقیقات ارگنه کن صادر شد. این ادعاها پس از سال ۲۰۱۳ توسط رئیس جمهور [[رجب طیب اردوغان]] نیز تأیید شد. نوارهای جنسی و فساد، ۲۰۱۰. اعضای جنبش گولن در سازمان اطلاعات به تغییر شکل سیاست ترکیه به «شکلی کارآمدتر» از طریق افشای نوارهای جنسی و فساد که مخفیانه از اعضای دولت فیلمبرداری شده بود، متهم شده اند که استعفای رهبر اصلی اپوزیسیون، [[دنیز بایکال]]، در سال ۲۰۱۰ برجسته ترین نمونهٔ آن است. ارتش امام، ۲۰۱۱. در مارس ۲۰۱۱، هفت روزنامه نگار ترک، از جمله [[احمد شیک]]، دستگیر شدند. او در حال نوشتن کتابی با عنوان «ارتش امام» ("[[The Imam's Army]]") بود که در آن بیان می شود جنبش گولن در نیروهای امنیتی کشور نفوذ کرده است. هنگامی که شیک به بازداشتگاه پل
یس منتقل می شد، فریاد زد: «هر کس به آن [جنبش] دست بزند، می سوزد!». پس از دستگیری او، پیش نویس های کتاب مصادره و داشتن آن ممنوع شد. شیک همچنین با وجود تحقیق دربارهٔ توطئهٔ ارگنه کن پیش از دستگیری اش، به عضویت در همان توطئه متهم شد. در پاسخی به این موضوع، عبدالله بزکورت، از روزنامهٔ همسو با گولن، "[[تودیز زمان]]"، گفت که احمد شیک یک روزنامه نگار تحقیقی که «تحقیقات مستقلی» انجام دهد، نبوده، بلکه در حال طراحی «توطئه ای بوده که توسط خود شبکهٔ تروریستی طراحی و اجرا شده است». رسوایی فساد مالی، ۲۰۱۳. در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۳، یک [[بحران فساد مالی ۲۰۱۳ ترکیه|پروندهٔ فساد مالی]] مربوط به اقدامات فاسد چندین بوروکرات، وزیر، شهردار و اعضای خانوادهٔ حزب حاکم [[حزب عدالت و توسعه]] (AKP) در ترکیه فاش شد که به اعتراضات گسترده و درخواست برای استعفای دولت به رهبری نخست وزیر وقت، [[رجب طیب اردوغان]]، انجامید. با توجه به سطح بالای نفوذ سیاسی جنبش گولن در ترکیه، شایعه شد که این تحقیقات با نفوذ جنبش در نیروی پلیس و قوهٔ قضائیهٔ ترکیه تسهیل شده است. گفته می شد این تحقیقات نتیجهٔ شکاف در روابطی بود که پیش از آن میان دولت اسلام گرا و این جنب
ش دوستانه بود. رئیس جمهور [[رجب طیب اردوغان]] و [[حزب عدالت و توسعه]] (حزب حاکم ترکیه) از دسامبر ۲۰۱۳ این جنبش را هدف قرار داده اند. بلافاصله پس از علنی شدن تحقیقات، دولت، قوهٔ قضائیه، رسانه ها و جامعهٔ مدنی را که در سال های اخیر از روند اقتدارگرایانهٔ دولت انتقاد می کردند، تحت سلطهٔ خود درآورد. اردوغان این تحقیقات را «کودتای غیرنظامی» علیه دولت خود خواند. از آن زمان، اردوغان صدها افسر پلیس، قاضی، دادستان و روزنامه نگار را به بهانهٔ مبارزه با یک «دولت موازی» در درون دولت ترکیه، جابجا کرد، برکنار نمود یا زندانی کرد. بازداشت اهالی رسانه، ۲۰۱۴. در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۴، پلیس ترکیه بیش از ۲۴ روزنامه نگار و مدیر ارشد رسانه ای مرتبط با جنبش گولن را به اتهامات مختلف دستگیر کرد. [[وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا]] به ترکیه هشدار داد که «بنیان های دموکراتیک خود» را نقض نکند و توجه ها را به حمله به رسانه هایی که «آشکارا از دولت فعلی ترکیه انتقاد می کنند» جلب کرد. [[نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست خارجی و امور امنیتی]]، [[فدریکا موگرینی]]، و کمیسر [[سیاست همسایگی و گسترش اتحادیه اروپا|گسترش اتحادیهٔ اروپا]]، [[یوهانس
هان]]، گفتند که این بازداشت ها «برخلاف ارزش های اروپایی» و «با آزادی رسانه که یک اصل اساسی دموکراسی است، ناسازگار است». دولت ترکیه روزنامهٔ وابسته به گولن، "زمان"، را در ۴ مارس ۲۰۱۶ تصرف کرد. پلیس ترکیه با زور وارد مقر این روزنامه شد و به سوی روزنامه نگاران و غیرنظامیان معترض گاز اشک آور شلیک کرد که در نتیجهٔ آن صدها معترض زخمی شدند. [[شورای امنیت ملی (ترکیه)]] در تلاش برای ریشه کن کردن این جنبش از داخل کشور، آن را «سازمان تروریستی گولنیست» («Fethullahçı Terör Örgütü»، FETÖ) معرفی کرده است. دولت همچنین افراد و بازرگانانی را که از سازمان ها و فعالیت های این جنبش حمایت کرده اند، هدف قرار داده است. شنود دفاتر دولتی، ۲۰۱۵. در ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۱۵، پلیس ترکیه عملیات هایی را در [[آنکارا]] و سه شهر دیگر آغاز کرد و حدود ۲۰ نفر را که به شنود غیرقانونی رئیس جمهور اردوغان و دیگر مقامات ارشد مشکوک بودند، بازداشت کرد. مظنونان با سازمان مخابرات ترکیه و مرکز تحقیقات علمی و فناوری آن [[توبیتک]] در ارتباط هستند. رسانه های محلی گفتند که این اقدام با هدف ضربه زدن به «ساختار موازی» انجام شده است؛ اصطلاحی که اردوغان برای اشاره به حامی
ان گولن در قوهٔ قضائیه، پلیس و سایر نهادها به کار می برد. همکاری با پ.ک. ک. از سال ۲۰۱۳، جنبش گولن توسط دولت ترکیه به همکاری با [[حزب کارگران کردستان]] متهم شده است. در ۱۵ آوریل ۲۰۱۶، در جریان [[درگیری های کردها و ترکیه (۲۰۱۵–اکنون)]]، طبق شهادت همراهان سرتیپ علی عثمان گورجان که از اعضای جنبش گولن بود، او عمداً ۱۷ سرباز را به خانه ای فرستاد که مملو از [[بمب کنارجاده ای]] بود. این اقدام منجر به کشته شدن یک افسر پلیس و زخمی شدن هشت سرباز شد. آن خانه روی نقشه با کد 'P368' برای بمب های دست ساز مشخص شده بود که گورجان آن را از روی نقشه پاک کرده بود. این امر منجر به درگیری شد و همراهانش او را «خائن» خواندند. گورجان بعدها تحت لوای [[شورای صلح در میهن]] در تلاش برای کودتا شرکت کرد. او پس از شکست کودتا دستگیر و به [[حبس ابد]] محکوم شد. تلاش برای کودتای ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۱۶. در واکنش به [[کودتای ۲۰۱۶ ترکیه]] که توسط یک جناح نظامی خارج از زنجیرهٔ فرماندهی رهبری می شد، دولت ترکیه به سرعت گولن را به عنوان رهبر کودتا معرفی کرد. در روزها و هفته های بعد، سرکوب گسترده ای تمام نهادهای وابسته به جنبش گولن، از افراد گرفته تا کسب وکارها
، روزنامه ها و مدارس را تحت تأثیر قرار داد. [[پاکسازی در ترکیه پس از کودتای ۲۰۱۶]]. طبق بیانیهٔ رسمی خود دولت، از زمان تلاش برای کودتای ۲۰۱۶، مقامات ترکیه بیش از ۷۰۵٬۱۷۲ شهروند ترک را در ارتباط با اتهام تروریسم «FETO» مورد تحقیق قرار داده اند، هرچند منابع غیردولتی این تعداد را بسیار بیشتر تخمین می زنند. در نوامبر ۲۰۲۱، ینراوغلو، نمایندهٔ مجلس از [[حزب دموکراسی و پیشرفت]]، انتقاد کرد که بین سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰، ۱٬۵۷۶٬۰۰۰ نفر به اتهام ارتباط با تروریسم مورد تحقیق قرار گرفته اند. [[ارن کسکین]]، رئیس [[انجمن حقوق بشر ترکیه|انجمن حقوق بشر]]، اظهار داشت که در ۳۰ سال فعالیت حرفه ای خود هرگز چنین محدودیت هایی را بر آزادی بیان ندیده است. دولت همچنین بیش از ۳۹۰٬۰۰۰ شهروند را بازداشت کرده، بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ کارمند دولت را پاکسازی کرده و بیش از ۱٬۵۰۰ سازمان غیردولتی را، عمدتاً به دلیل ارتباط ادعایی با جنبش گولن، تعطیل کرده است. در سال ۲۰۱۸، حدود ۲۵٬۰۰۰ درخواست [[حق پناهندگی]] از سوی گولنیست های ادعایی در اتحادیهٔ اروپا ثبت شد (که نسبت به سال ۲۰۱۷ افزایشی ۵۰ درصدی داشت)؛ سهم آلمان ۱۰٬۰۰۰ و سهم یونان حدود ۵٬۰۰۰ درخواست بود.
در ایالات متحده، طبق گزارش های خبری، شماری از گولنیست ها که موفق به دریافت پناهندگی سیاسی شده اند، در نیوجرسی اسکان گزیده اند. در سال ۲۰۱۹، گزارش شد که [[پلیس بین الملل]] (اینترپل) درخواست های تجدیدنظر ترکیه دربارهٔ رد درخواست های [[اعلان قرمز]] این کشور در مورد ۴۶۴ فراری را نپذیرفته است. در این تصمیم، به تعریف اینترپل از تلاش برای کودتای ۲۰۱۶ به عنوان یک [[کودتا|کودتای]] نظامی شکست خورده و نه یک اقدام تروریستی، استناد شده بود. [[فنلاند]] و [[سوئد]] که در واکنش به [[تهاجم روسیه به اوکراین]] در مه ۲۰۲۲ درخواست عضویت در [[ناتو]] را داده بودند، درخواست های ترکیه برای استرداد بسیاری از اعضای جنبش گولن و [[حزب کارگران کردستان]] را رد کردند. تلاش ها برای استرداد گولن. با وجود درخواست رسمی ترکیه، ایالات متحده هرگز گولن را مسترد نکرد. استرداد اعضای رهبری. ، ترکیه با موفقیت شماری از کشورها، به ویژه در آفریقا و [[کشورهای پساشوروی]]، را تحت فشار قرار داده بود تا بیش از ۸۰ گولنیست ادعایی را به ترکیه مسترد کنند. در مقابل، کشورهای دموکراتیک مانند آمریکا، بریتانیا، آلمان و سوئد درخواست های ترکیه برای استرداد اعضای جنبش را ر
د کردند. [[عفو بین الملل]] از استردادها از مولداوی در سال ۲۰۱۸ انتقاد کرد. برخی از گولنیست ها در خارج از کشور، بنا بر گزارش ها توسط [[سازمان اطلاعات ملی ترکیه]] (میت)، ربوده شده و به ترکیه آورده شده اند. چندین مقام ترک تأیید کرده اند که ترکیه در بیش از ۱۰۰ آدم ربایی بین المللی دست داشته است. ۶۸ مورد از این آدم ربایی ها به صورت عمومی مشخص شده است. تعداد آدم ربایی ها و کشورها عبارتند از: [[جمهوری آذربایجان]] (۸)، [[بحرین]] (۱)، [[بلغارستان]] (۱)، [[گابن]] (۳)، [[اندونزی]] (۱)، [[قزاقستان]] (۲)، [[کنیا]] (۱)، [[کوزوو]] (۶)، [[قرقیزستان]] (۱)، [[لبنان]] (۱)، [[مالزی]] (۱۱)، [[مولداوی]] (۷)، [[میانمار]] (۱)، [[پاکستان]] (۴)، [[عربستان سعودی]] (۱۶)، [[سودان]] (۱)، [[اوکراین]] (۳). از جمله شهروندان ترکی که در داخل ترکیه به دلیل عضویت در جنبش گولن محکوم شده اند، می توان به رئیس افتخاری [[عفو بین الملل]] ترکیه، [[تانر کیلیچ]]، و [[ایدیل اسر]]، رئیس شاخهٔ ترکیهٔ عفو بین الملل، اشاره کرد که در ژوئیهٔ ۲۰۲۰ محکوم شدند. سردبیر روزنامهٔ ، [[جان دوندار]]، در دسامبر ۲۰۲۰ به صورت [[محاکمه غیابی]] به اتهام کمک به (بدون عضویت در
آن) در [[رسوایی کامیون های میت]] به ۸ سال و ۹ ماه زندان محکوم شد. در ژوئن ۲۰۲۱، اورهان ایناندی، مدیر آموزشی ترکی-قرقیزی و رئیس شبکهٔ آموزشی ساپات در قرقیزستان، از [[بیشکک]] ناپدید شد که منجر به اعتراضات گسترده ای گردید. ایناندی که دارای تابعیت دوگانهٔ ترکی-قرقیزی است، از سال ۱۹۹۵ در قرقیزستان زندگی می کرد. یک ماه بعد، در ۵ ژوئیه، رئیس جمهور ترکیه، اردوغان، گفت که مأموران اطلاعاتی ترکیه ایناندی را ربوده اند و او را به عنوان «یک رهبر ارشد آسیای مرکزی» در جنبش گولن متهم کرد. مقامات قرقیزستان ادعای تبانی با اطلاعات ترکیه در این آدم ربایی را رد کرده اند. معرفی به عنوان یک گروه تروریستی. جنبش گولن طبق اعلام کشورهای و سازمان های بین المللی زیر در [[فهرست گروه های تروریستی]] قرار دارد: [[قبرس شمالی]]، که [[فهرست کشورهای با رسمیت محدود|رسمیت محدودی دارد]] و از سوی جامعهٔ بین المللی بخشی از [[قبرس]] محسوب می شود، نیز در ژوئیهٔ ۲۰۱۶ جنبش گولن را به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی کرد. در سال ۲۰۱۷، به گفتهٔ [[وزارت امور خارجه بریتانیا]] و [[کمیته منتخب روابط خارجی]] [[مجلس بریتانیا]]، «هیچ مدرکی برای توجیه معرفی گولنیست
ها به عنوان یک سازمان تروریستی توسط بریتانیا» وجود نداشت. در همان سال، [[ژیل دو کرشاو]]، هماهنگ کنندهٔ مبارزه با تروریسم اتحادیهٔ اروپا، گفت که [[اتحادیه اروپا]] جنبش گولن را یک سازمان تروریستی نمی داند و برای تغییر موضع خود به شواهد «اساسی» نیاز دارد. در سال ۲۰۱۸، صدراعظم آلمان، [[آنگلا مرکل]]، در کنفرانسی با رئیس جمهور ترکیه، [[رجب طیب اردوغان]]، گفت که آلمان برای طبقه بندی جنبش گولن به عنوان یک سازمان تروریستی به شواهد بیشتری نیاز دارد. ترور آندری کارلوف، سفیر روسیه. پس از [[ترور آندره کارلوف]]، گزارش شد که دولت ترکیه در حال تحقیق دربارهٔ ارتباطات قاتل با «سازمان تروریستی گولنیست» (FETÖ) است. [[رئیس جمهور ترکیه]]، [[رجب طیب اردوغان]]، در یک سخنرانی گفت که عامل این ترور عضو FETÖ بوده است. در مقابل، مقامات روسی، ضارب را متهم کردند که قصد داشته به [[روابط ترکیه و روسیه]] آسیب برساند؛ روابطی که پس از [[کودتای ۲۰۱۶ ترکیه]] در حال عادی شدن بود. گولن این قتل را «یک اقدام تروریستی شنیع» توصیف کرد که نشان دهندهٔ وخامت اوضاع امنیتی در ترکیه است. یکی از مظنونان پروندهٔ قتل آندری کارلوف، سفیر روسیه در ترکیه، در روز جم
عه ارتباط خود با جنبش گولن را رد کرد و گفت که به [[جماعت منزل]] در ترکیه وابسته است. یکی از ۲۸ مظنون این پرونده، افسر پلیس حسن تونچ، که با قاتل دوست بود، گفت که او به جماعت منزل وابسته است. انجمن های حرفه ای. جنبش گولن که هم به دلیل بازارپسند بودن مورد ستایش و هم انتقاد قرار گرفته، انجمن های حرفه ای و شبکه های تجاری مختلفی را تأسیس کرده است. در میان آنها، [[توسکون]] مستقر در استانبول، کنفدراسیون تجاری غیرانتفاعی بزرگی است که هدف آن ترویج راه حل های اقتصادی و همچنین اجتماعی و سیاسی است. انجمن دیگری به نام TUCSIAD در چین مستقر است، علاوه بر گروه آسیا-اقیانوسیهٔ DTIK که از جنبش گولن در خارج از ترکیه در چین حمایت می کند و امیدوار است از خارج بر سیاست ترکیه تأثیر بگذارد. تحقیقات ۲۰۲۵. در مه ۲۰۲۵، تحقیقاتی که توسط مقامات ترک انجام شد، یک راهبرد جذب نیرو توسط گروه تروریستی گولنیست (FETÖ) در بالکان را فاش کرد. این گروه ظاهراً سفرهایی را برای دانشجویان جوان به کشورهای بالکان، جایی که هنوز در آن حضور دارند، به عنوان بخشی از تلاش های خود برای جذب اعضای جدید سازماندهی کرده است. این فعالیت ها بخشی از راهبرد گستردهٔ FETÖ ب
رای گسترش نفوذ و جذب افراد فراتر از مرزهای ترکیه است. این یافته ها بر ادامهٔ عملیات این گروه در منطقه و چالش های پیش روی مقامات ترک در مقابله با نفوذ بین المللی آن تأکید می کند. پیوند به بیرون. [[رده:جنبش گولن| ]] [[رده:اسلام در ترکیه]] [[رده:اسلام گرایی در ترکیه]] [[رده:سازمان های صوفی]] [[رده:سازمان هایی که پاکستان تروریستی می داند]] [[رده:سازمان هایی که ترکیه تروریستی می داند]] [[رده:گفتگوی ادیان]] [[رده:مردم سالاری اسلامی]]
نصف النهار سماوی یا نصف النهار ناظر، خطی یا نیم دایره فرضی در آسمان ناظر از دو نقطه شمال به جنوب افق که از قطب سماوی، سرسو و استوای سماوی می گذرد و آسمان را به دو نیمه شرقی و غربی تقسیم می کند. اجرام سماوی هنگام گذر از این خط در بیشترین ارتفاع سماوی قرار دارند. این خط نیمی از امتداد دایره بزرگیست که ناظر همواره نیمی از آن را می بیند. دایره عظیمه از قطبین سماوی و دو نقطه متقابل استوای سماوی و در عین حال قطبین مختصات افقی و دو نقطه شمالی و جنوبی افق ناظر عبور می کند.
ورزشگاه شهر ورزشی زاید (به عربی: ستاد مدینة زاید الریاضیة) ورزشگاهی چندمنظوره در شهر ورزشی زاید، ابوظبی، امارات متحدهٔ عربی است. این ورزشگاه که در شهر ابوظبی قرار دارد، در سال ۱۹۷۹ میلادی ساخته شده است و ۴۵٬۰۰۰ نفر گنجایش دارد. ورزشگاه زاید میزبان رقابت های پایانیِ جام باشگاه های فوتبال جهان در سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ بوده است. این ورزشگاه همچنین میزبان افتتاحیه و مسابقهٔ پایانیِ جام ملت های آسیا ۲۰۱۹ خواهد بود. جام ملت های آسیا ۲۰۱۹. ورزشگاه شهری زاید ۸ بازی در جام ملت های آسیا ۲۰۱۹، شامل ۵ بازی گروهی از جمله بازی آغازین، یک بازی از یک هشتم نهایی، یک بازی از یک چهارم نهایی، و در نهایت فینال را میزبانی می کند.
ورزشگاه مراکش () ورزشگاهی در کشور مراکش است. این ورزشگاه که در شهر مراکش قرار دارد در سال ۲۰۱۱ ساخته شده و ۴۵٬۲۴۰ نفر جمعیت دارد، ورزشگاه مراکش میزبان فینال جام باشگاه های فوتبال جهان در سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ بوده است.
کواوتموک بلانکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به شیکاگو فایر و رئال وایادولید اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مکزیک بازی کرده است. او در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۱۴ به طور رسمی از فوتبال ملی خداحافظی کرد. وی برای توانایی اش در حمله شهرت داشت و در بیشتر دوران حرفه ای خود در پست مهاجم بازی می کرد و در سال های آخر هافبک هجومی بود.
آکواریوم () یک بازی ویدئویی اکشن-ماجرایی تک نفره برای سکوهای ویندوز، اواس ده، لینوکس، آی اواس، اندروید می باشد که توسط بیت بلات توسعه و بیت بلات و امبورشیا سافت ویر نشر پیدا کرده است. این بازی اولین بار در ۴۷ دسامبر ۲۰۰۷ به صورت توزیع دیجیتال منتشر شد.
مسکن () یک بازی ویدئویی اکشن-ماجرایی تک نفره برای سکوهای ویندوز، اواس ده، لینوکس و اندروید می باشد که توسط آنالجستیک پروداکشن توسعه و نشر پیدا کرده است. این بازی اولین بار در ۴ فوریه ۲۰۱۳ به صورت توزیع دیجیتال منتشر شد.
نوانکو کانو (؛ زادهٔ ) یا به صورت ساده کانو، بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آژاکس، اینتر میلان، آرسنال، وست برومویچ آلبیون و پورتسموث اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده است
جیمز سیدنی ادوارد، بارون اِنسور (۱۳ آوریل ۱۸۶۰–۱۹ نوامبر ۱۹۴۹) نقاش و گراورساز بلژیکی بود که بر جنبش های هیجان نمایی و فراواقع گرایی تأثیر گذاشت. زندگی و هنر. جیمز انسور، در شهر ساحلی اوستنده به دنیا آمد. پدرش انگلیسی و مادرش فلاندی بود. انسور در بسیاری از نقاشی های خود از اسکلت ها و صورتکهایی کریه و وهم انگیز استفاده می کرد. علاقهٔ او به استفاده از ماسک ها احتمالاً ریشه در فروشگاه مادرش دارد که پر از نقاب های عجیب و ترسناک بوده است. مرگ، کارناوال و پندارهای وهم انگیز و خیالپردازانه از دیگر درونمایه های آثار او هستند. اگرچه انسور با کشیدن تابلوی "ورود مسیح به بروکسل" (۱۸۸۸) موجب برانگیختن خشم عمومی شد، وی همچنان به کشیدن نقاشی های وهم انگیزش ادامه داد و آثاری چون "نقاب های رسوا" (۱۸۹۰) و "اسکلت ها برای تصرف بدن مرد اعدام شده می جنگند" (۱۸۹۱) را پدیدآورد. با وجود تندتر شدن انتقادها از کارهای انسور، وی خودنگارهٔ "هنرمند در میان صورتک ها" را پدیدآورد که وی را در میان نقاب های عجیب و ترسناکی نشان می داد. انسور در نهایت کم تر در میان مردم پدیدار می شد و مدتی نیز شایعه شده بود که وی مرده است. در ۱۹۲۹ زمانی که تابلو
ی "ورود مسیح به بروکسل" برای نخستین بار به صورت عمومی به نمایش درآمد، آلبرت یکم بلژیک به او لقب بارون را اعطا نمود.
ادیت اِتان به جلسات ویرایش گروهیِ پروژه هایی مثل ویکی پدیا یا اوپن استریت مپ گفته می شود که در آن کاربران به صورت داوطلبانه و با برنامهٔ قبلی به ویرایش مقالات و تک نگاشت ها (مونوگراف ها) در یک موضوع خاص می پردازند. واژهٔ «ادیت اِتان» آمیزه ای از دو واژهٔ «ادیت» و «ماراتن» است. یک ادیت اِتان ممکن است حضوری، برخط یا ترکیبی از این دو باشد. وقتی که این جلسات حضوری نباشند معمولاً به آنها ادیت اِتان مجازی یا برخط گفته می شود. جلسات ادیت اِتانِ ویکی پدیا در دفاتر نمایندگی ویکی مدیا در کشورهای مختلف یا در مکان هایی مثل موزه یا مراکز اسناد ملی برگزار می شود.
محدوده ثبت نشده () به زمینی گفته می شود که به طور قانونی ثبت نشده است و به همین خاطر در دسته بندی هایی مانند شهر، شهرستان و ایالت گنجانده نمی شوند. جوامع و مناطق گسترده ثبت نشده از ویژگی های ایالات متحده و کانادا هستند. اکثر کشورهای دیگر جهان یا اصلاً مناطق ثبت نشده ندارند یا این موارد بسیار نادر هستند. بر پایه کشور. آرژانتین. در آرژانتین، استان های چوبوت، کوردوبا، انتره ریوس، فورموسا، نوکوئن، ریو نگرو، سان لوئیس، سانتا کروز، سانتیاگو دل استرو، تیرا دل فوئگو و توکومان مناطقی دارند که خارج از شهرداری یا شهرستان هستند. استرالیا. برخلاف بسیاری از کشورها، استرالیا فقط یک سطح از دولت محلی دارد که بلافاصله زیر دولت های ایالتی و منطقه ای قرار دارد. یک منطقه دولتی محلی (LGA) اغلب شامل چندین شهر و حتی کل مناطق شهری است؛ بنابراین، جدای از مناطق بسیار کم جمعیت و چند مورد خاص دیگر، تقریباً تمام استرالیا بخشی از LGA است. مناطق ثبت نشده اغلب در مکان های دور افتاده هستند، مناطق وسیعی را پوشش می دهند یا جمعیت بسیار کمی دارند. آدرس های پستی در محدوده های ثبت نشده، مانند سایر نقاط استرالیا، معمولاً از نام های حومه یا محله ای ا
ستفاده می کنند که توسط ایالت یا دولت منطقه ای مربوط اعلام شده است؛ بنابراین، هر گونه ابهامی در مورد آدرس ها به ندرت در مناطق نامشخص وجود دارد. کوئینزلند و تاسمانی به طور کامل به LGA تقسیم شده اند و هیچ منطقه ثبت نشده ای ندارند. قلمرو پایتخت استرالیا. منطقه پایتخت استرالیا (ACT) شهرداری ندارد. دولت قلمرو مستقیماً مسئول اموری است که معمولاً توسط یک دولت محلی انجام می شود. در برخی کشورها، از این ترتیب به عنوان یک مرجع واحد یاد می شود، اما اداره آمار استرالیا به کل ACT به عنوان یک منطقه نامشخص اشاره می کند. نیو ساوت ولز. غرب دور و شمال نیو ساوت ولز، محدوده ثبت نشده غرب دور را تشکیل می دهد که جمعیت کمی دارد و به سختی یک شورای منتخب را تضمین می کند. یک کارمند دولتی در مرکز ایالت اموری را که لازم است مدیریت می کند. دومین منطقه ثبت نشده این ایالت جزیره لرد هاو است. سومین منطقه ثبت نشده در NSW منطقه بندر سیدنی است. قلمرو شمالی. در قلمرو شمالی، ۱٫۴۵٪ از کل مساحت و ۴٫۰٪ از جمعیت در مناطق ثبت نشده هستند، از جمله منطقه بالا پایان ثبت نشده (بزرگ ترین)، منطقه قانون نرخ های قلمرو شمالی، Nhulunbuy، جامعه Alyangula در Groote E
ylandt در منطقه شمالی، و یولارا در منطقه جنوبی. استرالیای جنوبی. در استرالیای جنوبی، ۶۰ درصد از مساحت این ایالت متعلق به منطقه پاستورال غیر شرکتی است. کسانی که در این منطقه سکونت دارند - کمتر از ۰٫۲٪ از جمعیت ایالت - خدمات شهری را دریافت می کنند که توسط یک سازمان دولتی، اداره جوامع Outback ارائه می شود. ویکتوریا. ویکتوریا دارای ۱۰ منطقه کوچک ثبت نشده است که یا جزایر کوچکی هستند که مستقیماً توسط ایالت اداره می شوند یا استراحتگاه های اسکی هستند که توسط هیئت های مدیریت منصوب شده توسط ایالت اداره می شوند. استرالیای غربی. استرالیای غربی دارای دو منطقه ثبت نشده است، جزایر خالی از سکنه آبرولهوس که توسط وزارت ماهیگیری اداره می شود و پارک کینگز در پرث تحت کنترل اداره باغ های گیاه شناسی و پارک ها است. کانادا. در کانادا، بسته به استان، یک منطقه مسکونی ثبت نشده، منطقه ای است که شورای شهرداری که صرفاً بر شهر حاکم باشد، ندارد. معمولاً، اما نه همیشه، بخشی از یک دولت شهر بزرگتر است. اینها از دهکده های کوچک گرفته تا مناطق شهری بزرگ که از نظر وسعت مشابه یک شهرک یا شهر هستند را شامل می شود. در آلبرتا، جوامع ثبت نشده را می توان