Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر ژاپن وجود نداشت". تا این زمان." پرتغالی ها کشتی خود را تعمیر کردند و جزیره را ترک کردند و تنها در سال بعد که آهنگر پرتغالی به ژاپن بازگردانده شد مشکل حل شد. طی ده سال پس از معرفی، بیش از ۳۰۰۰۰۰ قبضه سلاح گرم تانگاشیما تولید شد. دوره سنگوکو. بسیاری از ژاپن درگیر جنگ های داخلی در طول دوره Sengoku (1467-1603) بود، زیرا اربابان فئودال برای برتری رقابت می کردند. اسلحه های کبریت در اواسط دوره معرفی شدند و در سال های آخر درگیری مورد استفاده گسترده قرار گرفتند و نقش تعیین کننده ای در میدان جنگ داشتند. در سال ۱۵۴۹، اودا نوبوناگا دستور داد ۵۰۰ اسلحه برای ارتش هایش تولید شود، در زمانی که مزایای سلاح های گرم نسبت به سلاح های سنتی هنوز برای سایر دایمیوها مشکوک بود. با این حال، سلاح گرم جدید در مقایسه با کمان های سنتی دارای مزایای بدون شک در برد بود. علاوه بر این، گلوله ها می توانستند تقریباً به هر زره و سپر نفوذ کنند. ریو سونگ ریونگ، مقام رسمی چوسون، نقل قول کرد: در تهاجم ۱۵۹۲، همه چیز از بین رفت. در عرض یک دو هفته یا یک ماه شهرها و قلعه ها از بین رفت و همه چیز در هشت جهت فرو ریخت. اگرچه [تا حدی] به دلیل وجود یک قرن صلح
و عدم آشنایی مردم با جنگ بود که این اتفاق افتاد، اما واقعاً به این دلیل بود که ژاپنی ها از تفنگ هایی استفاده می کردند که می توانست به بیش از صدها قدم برسد و همیشه چیزی را سوراخ می کرد. می زدند که مانند باد و تگرگ می آمد و تیر و کمان با آن قابل مقایسه نبود. اما یک عیب قابل توجه قیمت بالای هر تفنگ و زمان تولید طولانی بود. ریو سونگ ریونگ: با این حال، ماسک یک ساز بسیار پیچیده است و تولید آن بسیار دشوار است. Jixiao Xinshu [نوشته شده توسط Qi Jiguang در سال ۱۵۶۰] می گوید که یک ماه برای خسته کردن بشکه بهینه است - یعنی یک تفنگ یک ماه کار یک نفر را قبل از آماده شدن برای استفاده می گیرد. سختی و هزینه هم همین طور است. در روزهای اخیر، تفنگ های استفاده شده توسط ناظر همگی از سلاح های ژاپنی گرفته شده است. تعداد آنها زیاد نیست و اغلب می ترکند و روز به روز کمتر می شوند. ژاپنی ها به زودی روی تکنیک های مختلف برای بهبود کارایی تفنگ های خود کار کردند. آنها تکنیک شلیک تلوتلویی را برای ایجاد باران مداوم گلوله بر روی دشمن توسعه دادند. آنها همچنین لوله ها و مهمات با کالیبر بزرگتر را برای افزایش کشندگی توسعه دادند. جعبه های محافظ در ظ
روف لاکی برای قرار گرفتن بر روی مکانیسم شلیک اختراع شدند تا همچنان در هنگام بارندگی شلیک کنند و همچنین سیستم هایی برای شلیک دقیق سلاح ها در شب با حفظ زوایای ثابت به لطف رشته های اندازه گیری شده بودند. توسعه دیگر hayago است، یک کارتریج بامبو که برای تسهیل بارگیری سریعتر استفاده می شود. یک لوله توخالی که در دو انتها باز بود، هایاگو حاوی باروت، گلوله و گلوله بود. پس از پاره کردن مهر و موم کاغذ لوله در پایین، یک سرباز می تواند به سرعت از آن برای ریختن پودر لازم در سلاح خود استفاده کند و قبل از قرار دادن آن روی لوله و استفاده از چکش خود برای پر کردن وات و گلوله به طور همزمان در لوله استفاده کند. پس از استفاده، هایاگو را می توان برای بسته بندی مجدد نگهداری کرد یا دور انداخت. در سال ۱۵۶۳، قبیله آماگو در استان ایزومو با مجروح شدن ۳۳ نفر از دشمنان خود توسط تانگاشیما، بر طایفه کیکاوا پیروز شد. در سال ۱۵۶۷، تاکدا شینگن اعلام کرد که «از این پس، اسلحه ها مهمترین بازوها خواهند بود، بنابراین تعداد نیزه ها را در هر واحد کاهش دهید، و توانمندترین مردان خود را اسلحه حمل کنید». اودا نوبوناگا در نبرد آنگاوا (۱۵۷۰) از تانگاشیما اس
تفاده کرد و بار دیگر در نبرد ناگاشینو (۱۵۷۵) علیه طایفه قدرتمند تاکدا، ۳۰۰۰ توپچی به پیروزی در نبرد کمک کردند و هر بار هزار نفر شلیک کردند. آن ها در میان رودخانه پنهان شده بودند و از سینه ها برای جلوگیری از حملات پیاده نظام و سواره نظام دشمن استفاده می کردند و در عین حال محافظت می شدند. شکست قبیله قدرتمند تاکدا باعث تغییرات دائمی در تاکتیک های نبرد شد. ژاپن چنان مشتاق سلاح های جدید شد که احتمالاً از هر کشور اروپایی در تعداد مطلق تولید شده پیشی گرفت. ژاپن همچنین در تهاجم ژاپنی ها به کره در سال ۱۵۹۲ از این تفنگ ها استفاده کرد که در آن حدود یک چهارم نیروی تهاجم ۱۶۰۰۰۰ نفری توپچی بودند. آنها در ابتدا بسیار موفق بودند و تنها ۱۸ روز پس از فرود در بوسان موفق به تصرف سئول شدند. دوره ادو. جنگ داخلی برای کنترل ژاپن توسط توکوگاوا آیه یاسو به پیروزی رسید که رقبای خود را در نبرد سکیگاهارا در اکتبر ۱۶۰۰ شکست داد. سه سال بعد، او شوگونات توکوگاوا را تأسیس کرد، یک نهاد قدرتمند که صلح، ثبات و رفاه را در ژاپن حفظ می کرد. برای ۲۵۰ سال بعد این دوره به عنوان دوره ادو (۱۶۰۳–۱۸۶۸) شناخته می شود. از اواسط قرن هفدهم، ژاپن تصمیم گرفت ا
ز طریق سیاست ساکوکو خود را به روی تعامل با غرب بجز جمهوری هلند ببندد. برخلاف تصور عمومی، این امر منجر به «دست کشیدن از اسلحه» ژاپن نشد. در هر صورت، اسلحه کمتر مورد استفاده قرار می گرفت، زیرا دوره ادو درگیری های زیادی در مقیاس بزرگ وجود نداشت که در آن تفنگ مورد استفاده قرار گیرد. اغلب شمشیر به سادگی سلاح کاربردی تر در درگیری های متوسط مقیاس کوچک بود. انزوا تولید اسلحه در ژاپن را از بین نبرد - برعکس، شواهدی از حدود ۲۰۰ اسلحه ساز در ژاپن تا پایان دوره ادو وجود دارد. اما زندگی اجتماعی سلاح گرم تغییر کرده بود: همان طور که دیوید ال. هاول مورخ استدلال کرده است، برای بسیاری از جامعه ژاپنی، تفنگ برای ترساندن حیوانات به سلاحی کمتر از ابزار مزرعه تبدیل شده بود. بدون هیچ دشمن خارجی برای بیش از ۲۰۰ سال، تانگاشیما عمدتاً توسط سامورایی ها برای شکار و تمرین هدف استفاده می شد، اکثریت آنها به انبارهای اسلحه دایمیوها منتقل شدند. ورود نیروی دریایی ایالات متحده به ژاپن به رهبری متیو سی پری در سال ۱۸۵۴ یک دوره تسلیح مجدد را آغاز کرد. تانگاشیما یک سلاح قدیمی در دهه ۱۸۰۰ بود و جناح های مختلف سامورایی به سلاح های گرم پیشرفته از جمله
تفنگ مینی، بازو و تفنگ های تکراری دست یافتند. دوران سامورایی در سال ۱۸۶۸ با میجی پایان یافت. ژاپن به یک ارتش ملی اجباری با سلاح ها و لباس های مدرن روی آورد. برخی از اسلحه سازان تانگاشیماهای نوع کبریت خود را با مکانیزم های کلاه کوبه ای جایگزین کردند و در عین حال طرح آن را به عنوان یک تفنگ حفظ کردند. آخرین استفاده از زره سامورایی ها و سلاح های سنتی در ژاپن، از جمله تانگاشیما، در جریان شورش ساتسوما (۱۸۷۷) بود، زمانی که ارتش امپراتوری ژاپن تازه تأسیس دولت میجی به آخرین سامورایی ها و مقاومت آنها در برابر مدرن سازی پایان داد. طبقه بندی اسلحه های مختلف. آرکبوس های ژاپنی بر اساس محل اسلحه سازان بومی خود و همچنین وزن توپ توسط مادر طبقه بندی می شوند. بان زوتسو (سیلندر شماره دار). رایج ترین کاربران Tanegashima سربازان پیاده دهقانی بودند که توسط سامورایی ها، آشیگارو فرماندهی می شدند. جایی که جنگ در دوران سنگوکو به طور تصاعدی با تشکیلات انبوه پیک، کماندار و در نهایت آرکبوس تغییر کرد، مقادیر زیادی اسلحه مورد نیاز بود و برای تجهیز تپوگومی (واحدهای تفنگ) ارتش فئودال ژاپنی مورد نیاز بود. از آنجایی که این اسلحه ها عمدتاً توسط
آشیگارو استفاده می شد، کیفیت پایینی داشتند و در زرادخانه هایی ذخیره می شدند که می توانستند دوباره مورد استفاده قرار گیرند. تان-زوتسو (سیلندر کوچک). تان-زوتسو به طور کلی تپانچه های قفل کبریت بودند که به دلیل برد و قدرت شلیک پایین تر در مقایسه با بان-زوتسو، در نبردهای میدان باز مناسب نبودند و در عوض به عنوان نماد وضعیت سامورایی های سواره استفاده می شدند و گاهی برای دفاع شخصی با رتبه های بالا استفاده می شدند. چو زوتسو (سیلندر وسط). در زمان ظهور سلاح های گرم، ارتش های ژاپن باید راه های قابل اعتمادی برای دفع استفاده گسترده از تفنگ ها ارائه می کردند، خواه ساخت زره های فلزی و به زودی ضد گلوله، دسته های ایستاده بامبو به هم گره خورده یا پاویس های آهنی سنگین باشد. با توجه به ضعیف بودن کالیبر بان زوتسو برای نفوذ به روش های حفاظتی یادشده، برای تجهیز سازندهای آشیگارو که با این موانع مواجه می شدند، به یک تفنگ جدید و در عین حال سخت تر و گران قیمت تر با کالیبر تفنگ بزرگتر نیاز بود. O-Zutsu (سیلندر عالی). اسلحه های این کالیبر (۲۰ مامان و بیشتر) عملاً توپ های دستی قابل حمل بودند و به عنوان سلاح های محاصره ای برای کوبیدن لولاها
ی دروازه ها و همچنین سلاح های قدرتمند ضد نفر و ضد سواره نظام استفاده می شدند. کار کردن با تفنگی با این اندازه معمولاً سخت بود (اگرچه در مادر متفاوت بود)، که به مقدار زیادی باروت و آموزش مناسب نیاز داشت. یکی از مسائل مربوط به کار با چنین دستگاهی عقب نشینی قوی و دشواری حمل و نقل بود که گاهی اوزوتسوهای بزرگتر را یا بر روی عدل های برنج می گذاشتند یا با طناب از درختان آویزان می کردند یا روی کالسکه نصب می کردند (مشابه توپ های اروپایی) سامورایی-زوتسو (سیلندر سامورایی). این اسلحه ها فقط برای استفاده توسط سامورایی ها ساخته می شد که با موقعیت اجتماعی و مزیت مالی بالایی که داشتند، می توانستند اسلحه های خوش ساخت و طراحی پیچیده تری بخرند که در مقایسه با همتایان بان زوتسو خام و با کیفیت پایین ترشان که از آنها استفاده می کردند، بلندتر و با کالیبر بزرگ تر بودند. هازاما/زاما-زوتسو (سوراخ حلقه/اسوانه سوراخ). این اسلحه ها عموماً طولانی تر از اسلحه های قبلی ذکر شده قبلی بودند و کالیبر کوچکتری حتی از بان زوتسو داشتند. این اسلحه ها در قلعه ها و کشتی ها عمدتاً به عنوان سلاح های دفاعی دوربرد استفاده می شدند. باجوزوتسو (اسب سواری). ا
ز آنجایی که تان-زوتسو به نمادی از وضعیت در میان کیباتای ها (سواره نظام) تبدیل شد، در نهایت راه خود را برای تبدیل شدن به یک تفنگ سواره نظام باز کرد. این اسلحه ها از نظر ساختار شبیه به تان-زوتسو یادشده بودند، اما لوله بلندتری داشتند و به راحتی می توان آنها را سوار بر اسب بارگیری کرد. Shateki-Zutsu (سیلندر هدف). این اسلحه ها صرفاً برای تمرین هدف ساخته شده اند. استفاده مدرن. امروزه tanegashima به راحتی از فروشندگان سلاح گرم عتیقه و فروشندگان عتیقه جات سامورایی در ژاپن و غرب در دسترس است. سربازان مدرن تفنگ تانگاشیما در ژاپن استفاده از تانگاشیما را در نبرد دوباره اجرا می کنند و علاقه مندان به پودر سیاه از tanegashima برای تمرین هدف استفاده می کنند.
قلعه ناگویا یک قلعه ژاپنی واقع در ناگویا، در مرکز ژاپن است. این قلعه در سده ۱۷ میلادی به دستور شوگون توکوگاوا ایه یاسو گسترش یافت و به عنوان یک دژ نظامی و مسکونی برای خانواده های سامورایی ها مورد استفاده قرار می گرفت و در کنترل خاندان اواری توکوگاوا قرار داشت. قلعه ناگویا در سال ۲۰۲۲ میلادی به عنوان یک میراث جهانی یونسکو ثبت شد.
اصغر افتخاری (زاده ۱۳۴۷ نیشابور) جامعه شناس سیاسی و رئیس دانشگاه امام صادق است. زندگی نامه. افتخاری در سال ۱۳۷۳ مدرک کارشناسی ارشد خود را با دفاع از پایان نامه " عقلانیت و توسعه " با راهنمایی دکتر محمود سریع القلم دریافت نمود. او دوره دکتری خود را در سال ۱۳۸۲ با دفاع از پایان نامه "مصلحت و سیاست در اسلام با تأکید بر فقه سیاسی شیعه"(به راهنمایی محمدرضا مهدوی کنی) به پایان رسانید. افتخاری از آن زمان به بعد به عنوان عضو هیئت علمی این دانشگاه به فعالیت های علمی خود ادامه داده است. معاونت پژوهشی دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، ریاست مرکز تحقیقات داشگاه، معاونت پژوهش دانشگاه از جمله مسئولیت های نامبرده در آن دانشگاه تا سال ۱۳۹۲ می باشد ایشان با سایر موسسات علمی و اجرایی همکاری هایی داشته که از آن جمله می توان به معاونت پژوهشی پژوهشکده مطالعات راهبردی و ریاست مرکز مطالعات راهبردی و آموزش وزارت کشور اشاره داشت. افتخاری موفق به کسب افتخاراتی چون: پژوهشگر نمونه دانشگاه، پژوهشگر نمونه نیروی انتظامی، صاحب نقد برتر در حوزه علوم اجتماعی و سیاسی، اثر شایسته تقدیر درجشنواره بین المللی فارابی، کتاب فصل شده است. حوزه تخصصی.
حوزه تخصصی مطالعاتی ایشان «امنیت پژوهی» و «اندیشه اسلامی» است. در کارنامه علمی وی بیش از ۶۰ عنوان کتاب (اعم از تألیف، ترجمه و مجموعه مقالات) و بیش از ۲۰۰ مقاله (اعم از مقالات علمی و پژوهشی، ترویجی، گزارش علمی، نقد و بررسی کتاب) در زمینه های امنیتی، اجتماعی، دینی و سیاسی است. نظریه امنیت ایجابی که افتخاری ارائه نموده با تأکید بر مؤلفه ها و ابعاد داخلی امنیت و ضرورت اجتماعی شدن امنیت، توانسته ایده، چشم انداز و الگوی عملیاتی تازه ای را در این حوزه مطرح سازد که مورد توجه عمده اندیشه گران داخل ایران بوده است و از آن به نظریه ای بومی یاد می شود که با اصول گفتمان اسلامی سازگاری دارد. این نظریه به شکل مبسوط و کامل در کتاب امنیت اجتماعی شده رویکرد اسلامی" منتشر شده است.
اودا نوبویوکی یا اودا نوبوکاتسو (۱۵۳۶ – ۲۲ نوامبر، ۱۵۵۷) پسر اودا نوبوهیده و برادر کوچکتر اودا نوبوناگا بود که در طول دوره سنگوکو در ژاپن زندگی می کرد. نوبویوکی در برابر برادر خود نوبوناگا با هایاشی هیده سادا و شیباتا کاتسوایه اقدام به توطئه کردند. در پی آن قلعه سوئه موری که متعلق به نوبویوکی بود توسط ایکه دا تسونه اوکی تصرف شد. هر چند هایاشی و شیباتا در امان ماندند، اما نوبویوکی در این حمله کشته شد.
استفانوس بیزانتیوس یا استفان بیزانسی جغرافیادان نگارندهٔ فرهنگ جغرافیایی پراهمیت "اتنیکا" می باشد. بخش اندکی از این فرهنگ امروز برجای مانده است. دانسته ها دربارهٔ استفانوس بسیار اندک است. او متخصص دستور زبان بوده و در قسطنطنیه می زیسته، در سال های پس از امپراتوری آرکادیوس و هونوریوس و تا پیش از رسیدن ژوستینین دوم بر تخت. چنین برمی آید که در سدهٔ ششم میلادی در بیزانتیوم هم عصر ژوستینین یکم بالیده باشد. هیچ کدام از نویسندگان پس از وی از او یادی نکرده اند. ولی اثر او در آینده به صورت یک رئوس مطالب از سوی فردی به نام هرمولائوس به ژوستینین (احتمالاً دوم) پیشکش شد. حتی این شکل خلاصه شدهٔ اتنیکا هم دربردارندهٔ اطلاعات ارزشمندی از اساطیر یونانی و دین یونان باستان می باشد. استفانوس در این اثر در هر مطلبی به نویسنده ای کهن تر از خود ارجاع داده است، از جمله گزنوفون، استرابون، توسیدید، هرودوت، پولیبیوس، آرتمیدوروس، آیلیوس هرودانیوس و دیگران. بخش اصلی کار او توسط کنستانتین هفتم در د ادمینستارندو ایمپریو حفظ شده است. منابع. Wikipedia contributors, "Stephanus of Byzantium," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikip
edia.org/w/index.php?title=Stephanus_of_Byzantium&amp;oldid=722820657 (accessed May 30, 2016).
شیبا یوشیمونه (۱۵۱۳–۱۰ آگوست، ۱۵۵۴)، پسر شیبا یوشی تاتسو، چهاردهمین رهبر خاندان شیبا بود و در نیمه دوم دوره سنگوکو در ژاپن زندگی می کرد. پسر ارشد وی شیبا یوشی کانه نام داشت. وی شوگو (فرماندار) ولایت اُواری بود و از زمان کودکی به عنوان فرزندخوانده در خاندان اودا پذیرفته شده بود. اودا نوبوتومو که برادر خواندهٔ وی محسوب می شد شوگودای (معاون فرماندار) و زیردست وی بود. یوشیمونه در یک قسمت از قلعه کیوسو ساکن بود. این قلعه محل اقامت نوبوتومو نیز بود. پس از مرگ اودا نوبوهیده (پدر اودا نوبوناگا) در سال ۱۵۵۱ و قرار دادن اودا نوبوناگا به عنوان وارث موقعیت پدر، اودا نوبوتومو، که از خاندان رقیب بود، برای قتل وارث یعنی نوبوناگا توطئه و برنامه ریزی کرد. شیبا یوشیمونه از طرح اودا نوبوتومو با خبر شد و آن را به نوبوناگا گزارش کرد، که با او رابطه ای مخفی داشت. نوبوتومو سپس به دشمنی با یوشیمونه برخاست و در زمانی که پسرش شیبا یوشی کانه برای تفریح به رودخانه رفته بود و در اطراف یوشیمونه تنها چند ملازم باقی مانده بودند به وی حمله کرده و وی را مجبور به هاراکیری کرد. یکسال بعد در سال ۱۵۵۵، عموی نوبوناگا اودا نوبومیتسو با طرح نقشه ای
وانمود کرد که قصد همکاری با نوبوتومو را دارد و از این طریق توانست به قلعه کیوسو محل اقامت نوبوموتو وارد شده و نوبوتومو را مجبور به هاراکیری کند.
اودا نوبوتومو ، نام دیگر اودا هیرونوبو (広信)، اودا نوبوتویو (信豊)، (۱۵۱۶ – ۱۰ مه ۱۵۵۵) یک سامورایی در دوره سنگوکو بود. او شوگودای (زیر دست شوگو یا «فرماندار») بود و بر چهار ناحیه پایین ولایت اُواری حکمرانی می کرد. خود وی از رهبر یکی از شعبه های خاندان اودا بنام «خاندان اینابا نو کامی» بود اما بعدها جانشین اودا تاتسوکاتسو رهبر شعبه دیگری از خاندان اودا بنام خاندان کیوسو اودا (یاماتو نو کامی) شد. اودا تاتسوکاتسو احتمالاً پدر وی بود یا بنا بر فرض دیگر نوبوتومو به فرزندخواندگی وی درآمده بود. اودا نوبوتومو پس از مرگ اودا تاتسوکاتسو شوگودای (معاون فرماندار) ولایت اُواری شد. وی همچنین ارباب و صاحب قلعه کیوسو بود. اودا نوبوتومو در خدمت و زیردست شیبا یوشیمونه بود که به طور اسمی شوگو (فرماندار) ولایت اُواری بود اما در عمل امور توسط نوبوتومو اجرا می شد. بین او و پدر اودا نوبوناگا، اودا نوبوهیده بر سر برتری قدرت در ولایت اُواری چندین بار درگیری درگرفت که در آخر به صلح خاتمه پیدا کرد. بعد از مرگ اودا نوبوهیده وی از پسر دوم وی بنام اودا نوبویوکی جهت رهبری خاندان و جانشینی پدرش حمایت کرد که موجب درگیری با پسر ارشد نوبوهیده بن
ام اودا نوبوناگا شد. این درگیری در سال ۱۵۵۲ به نبرد کایاتزو انجامید. در سال ۱۵۵۴ وی با همکاری یکی از ملازمان خود ساکای دایزن با نقشه قبلی پسر و محافظان شیبا یوشیمونه را به بیرون از قلعه فرستاد و یوشیمونه را در داخل قلعه به قتل رساند. پسر وی شیبا یوشی کانه به سوی قلعه نوبوناگا رفته و از وی امان خواست. عموی نوبوناگا اودا نوبومیتسو که از نوبوناگا پشتیبانی می کرد. در ۱۹ آوریل ۱۵۵۵ به اودا نوبوتومو مالک قلعه کیوسو طوری وانمود کرد که قصد همکاری با او را دارد و با همراهانش به قلعه وارد شد اما روز بعد نوبوتومو را به قتل رساند و قلعه را به پسر برادرش نوبوناگا که از مدت ها قبل قلعه را به محاصره درآورده بودند واگذار کرد؛ و باعث پیروزی نوبوناگا در این نبرد شد. به عنوان پاداش قلعه ناگویا که تا به حال اقامتگاه نوبوناگا بود، به وی واگذار شد.
ورزشگاه ریمنرسوالن () یک ورزشگاه فوتبال در اودوالا، سوئد است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۲۳ تأسیس شده است دارای ۱۲٬۰۰۰ نفر ظرفیت می باشد و یکی از ورزشگاه های جام جهانی فوتبال ۱۹۵۸ بوده است.
هیراته ماساهیده یا هیراته گیوهیده (۱۴۹۲–۲۵ فوریه، ۱۵۵۳) یک سامورایی ژاپنی بود که برای دو نسل از خاندان اودا خدمت می کرد. در سال ۱۵۳۵ هنگامی که اربابش اودا نوبوهیده پسر ارشد و جانشین خود اودا نوبوناگا را به عنوان مالک به قلعه ناگویا (ولایت اُواری) فرستاد. هیراته ماساهیده به همراه سه نفر دیگر از ملازم خاندان اودا به نام های آئویاما نوبوماسا، هایاشی هیده سادا و نایتو شوسوکه را نیز با وی همراه کرد. این چهار نفر وظیفه هدایت و تربیت نوبوناگا را برعهده داشتند.
سایتو دوسان ، سایتو توشیماسا، ناگای توشیماسا با لقب افعی مینو؛ ۱۴۹۴ – ۲۸ مه ۱۵۵۶ یک سامورایی در دوره سنگوکو در ولایت مینو در ژاپن بود. دختر سوم وی نوهیمه همسراصلی اودا نوبوناگا بود. سایتو دوسان نمونه شاخص پدیده ای بنام گکوکوجو (از لحاظ لغوی به معنای براندازی و فراتر رفتن از مافوق) در دوره سنگوکو است. شغل اولیه سایتو دوسان روغن فروشی بود. در سال ۱۵۳۳ دوسان ارباب خود ناگای ناگاهیرو را به قتل رساند و نام خانوادگی خود را به ناگای تغییر داد. در سال ۱۵۳۸ سایتو توشیناگا معاون فرماندار ولایت مینو به علت بیماری درگذشت. دوسان توانست خود را جانشین وی سازد و نام خانوادگی خود را از ناگای به سایتو تغییر داد. در سال ۱۵۴۲ با توکی یوری آکی فرماندار ولایت مینو جنگ کرد و موفق شد یوری آکی را شکست دهد. پس از این شکست یوری آکی و پسرش به اُواری گریختند. دوسان پس از اتحاد با خاندان اودا یکی پس از دیگری مخالفان خود را در ولایت مینو قلع و قمع کرد و در سال ۱۵۵۲ تمامی این ولایت به طور کامل تحت تصرف دوسان درآمد. نیمه نخست عمر. اطلاعات زیر بر اساس منابعی است که در دوره ادو نوشته شده است. در سال ۱۹۶۰ میلادی اسناد جدیدی به دست آمد که نشان م
ی داد زندگینامه سایتو دوسان با زندگینامه پدر وی ماتسونامی شوگورو خلط وقایع وجود دارد. طبق منابع جدید نظر بر این است که وقایع نیمه اول زندگی دوسان که تا بحال تنها به وی نسبت داده شده است، در واقع در دو نسل اتفاق افتاده است. سایتو دوسان در ولایت یاماشیرو امروزه شهرستان اوتوکونی، کیوتو متولد شد. در سن یازده سالگی راهب یک معبد در کیوتو شد. سپس این معبد را ترک کرد و به معبد جوزای-جی در ولایت مینو وارد شد. سپس با دختر یک روغن فروش در نارا ازدواج کرد و به شغل روغن فروشی مشغول شد و بخاطر مهارت در شغل خود شهرتی به دست آورد. طبق روایات روزی یکی از سامورایی های در خدمت خاندان توکی که برای خرید روغن نزد وی آمده بود به وی گفت که مهارت تو روغن فروشی فوق العاده است ولی اگر به جای آن نیروی خود را صرف یادگیری فن جنگاوری بکنی یک سامورایی برجسته خواهی شد. از آن پس وی شغل خود را رها کرده و به یادگیری بکار بردن نیزه و تفنگ پرداخت. سپس به صورت ملازم ناگای ناگاهیرو، دایکان (یک مقام دولتی) ولایت مینو درآمد و پیشرفت کرد. استعداد نظامی وی موجب جلب اعتماد پسر دوم فرماندار ولایت مینو، توکی یوری آکی به وی شد. در پی جنگ و رقابت مابین توکی
یوری آکی و برادر بزرگترش توکی یوریتاکه بر سر فرمانداری ولایت مینو در نهایت در سال ۱۵۳۰ توکی یوریتاکه به سمت ولایت اچیزن گریخت. سرانجام با آنکه یوریتاکه توانسته بود سپاه خاندان آساکورا و خاندان روکاکو را به حمایت خود دربیاورد، در سن ۴۹ سالگی درگذشت و مقام فرمانداری ولایت مینو به برادر کوچکترش رسید. در سال ۱۵۳۳ دوسان ارباب خود ناگای ناگاهیرو را به قتل رساند و نام خانوادگی خود را به ناگای تغییر داد. در این زمان پسر ارشد توکی یوریتاکه بنام توکی یوریزومی که خود را جانشین پدر می دانست به جنگ با عموی خود برخاست. در سال ۱۵۳۵ دوسان به همراهی توکی یوری آکی درآمد و با توکی یوریزومی که از حمایت سپاه خاندان آساکورا و خاندان روکاکو به جنگ برخاستند. به این ترتیب آتش جنگ به تمام ولایت مینو سرایت کرد. در سال ۱۵۳۸ سایتو توشیناگا معاون فرماندار ولایت مینو به علت بیماری درگذشت. دوسان توانست خود را جانشین وی سازد و نام خانوادگی خود را از ناگای به سایتو تغییر داد. ربودن ولایت مینو. در این دوره گکوکوجو (از لحاظ لغوی به معنای براندازی و فراتر رفتن از مافوق) رواج یافت و کسانی که از نظر مقام اجتماعی فرودست بوده اما در جنگیدن مهارت دا
شتند، با پیروزی در نبردها، موفق به در دست گرفتن قدرت در یک منطقه شدند. سایتو دوسان نمونه شاخص گکوکوجو در دوره سنگوکو است. در سال ۱۵۴۱ برادر کوچکتر توکی یوری آکی فرماندار ولایت مینو توسط دوسان با زهر به قتل رسید. این حادثه موجب آغاز جنگ مابین فرماندار مینو و دوسان شد. سال بعد دوسان موفق شد یوری آکی را شکست دهد. پس از این شکست یوری آکی و پسرش به اُواری گریختند. یوری آکی در اُواری توانست حمایت اودا نوبوهیده را به دست بیاورد. وی با برادرزاده خود توکی یوریزومی که وی نیز از حمایت خاندان آساکورا برخوردار بود تماس برقرار کرد و خواستار اتحاد جهت برگرداندن قدرت به خاندان توکی در ولایت مینو شد. در پی حملاتی صورت گرفت این دو تن توانستند بر دو قلعه در ولایت مینو مسلط شوند. در سال ۱۵۴۷ اودا نوبوهیده حملات شدیدی را به قلعه اینابایاما محل اقامت دوسان انجام داد که به نام نبرد کانوگوچی شهرت دارد. این حمله با مقاومت شدید دوسان مواجه شد و سپاه خاندان اودا تا حد نابودی پیش رفت. در همین سال توکی یوریزومی درگذشت و اودا نوبوهیده و دوسان پیمان صلح بستند. بنابر همین پیمان در سال ۱۵۴۸ اودا نوبوناگا و دختر سوم دوسان به نام نوهیمه به ازد
واج یکدیگر درآمدند. در سال ۱۵۵۳ دوسان یک بار با نوبوناگا در معبدی در مرز دو ولایت اُواری و مینو دیدار کرد. دوسان از شهرت نوبوناگا به عنوان خل اُواری خبر داشت. در این دیدار تعداد زیادی سپاهی مجهز به تفنگ نوبوناگا را همراهی می کردند و رفتار خود نوبوناگا بسیار رسمی بود. به همین دلیل نوبوناگا موجب تعجب دوسان شد. در منابع آمده است که وی به ملازم خود اینوکو هیوسوکه گفت «روزی می رسد که پسران من به خدمت نوبوناگا در خواهند آمد.» دوسان پس از اتحاد با خاندان اودا یکی پس از دیگری مخالفان خود را در ولایت مینو قلع و قمع کرد و در سال ۱۵۵۲ توکی یوری آکی بار دیگر از قلعه متصرف شده رانده شد و به طرف ولایت اُواری گریخت. از این پس تمامی ولایت به طور کامل تحت تصرف دوسان درآمد. اواخر عمر. در سال (۱۵۵۴) سایتو توشیماسا رهبری خاندان را به پسر ارشدش سایتو یوشیتاتسو محول کرد و خود را بازنشسته اعلام کرده و به عنوان یک راهب به معبد جوزای-جی وارد شد و نام دوسان را بر خود گذاشت. با این حال، دوسان بیشتر از پسر ارشدش به دو برادر کوچکتر وی سایتو ماگوشیرو و سایتو کیهیجی علاقه داشت. بزودی پسر ارشد وی به این اقدام پدرش شک کرد و گمان کرد که وی قص
د نابودی وی را دارد و اختلاف بین او و پدرش عمیق تر شده و آشکار شد. نام مادر یوشیتاتسو، میوشینو بود؛ مادر وی ابتدا سوکوشیتسو (همسر غیراصلی) توکی یوری آکی، فرماندار ولایت مینو بود سپس به همسری دشمن وی دوسان درآمد. بنابر فرضیه ها یکی از دلایل شورش یوشی تاتسو علیه دوسان و کشتن وی این بود که وی خود را فرزند توکی یوری آکی می دانست. در سال (۱۵۵۵) سایتو یوشیتاتسو دو برادر خود را کشت و در برابر پدرش لشکرکشی کرد. بیشتر ملازم دوسان بر اثر حوادث گذشته از وی روی گرداندند و به طرفداری پسرش درآمدند. در سال ۱۵۵۶ یوشیتاتسو فرماندهی ۱۷٬۵۰۰ را برعهده گرفت و در نبرد ناگارا-گاوا در مقابل سپاه ۲٬۵۰۰ نفری دوسان قرار گرفت. این نبرد به شکست و مرگ پدرش انجامید. داماد وی اودا نوبوناگا برای حمایت از پدرزنش سپاهی را فراهم کرد اما موفق نشد به موقع سپاه را به میدان نبرد برساند. دوسان هنگام مرگ ۶۳ سال داشت. دوسان قبل از مرگ اودا نوبوناگا را وارث خود قرار داد.
شهر گنبدی، شهر سرپوش دار یا شهر مسقّف شده گونه ای تئوری در شهرسازی، آینده پژوهی و داستان های فانتزی است که در آن، کلّ یک شهر یا یک منطقه شهری کاملاً سرپوش می شود تا از تماس با محیط بیرونی در امان بماند. آینده پژوهشی و مهندسی. در طی سال های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی، شهرهای گنبدی در کتاب های فانتزی تشریح می شدند. گمانه زنی های پیشین دربارهٔ اقامتِ دائمی در جنوبگان. ایدهٔ رایج در دههٔ ۱۹۵۰ این بود که شهرهای ساخته شده در جنوبگان باید در زیر گنبد شیشه ای (شهرهای گنبدی) محصور شوند تا زندگیِ دائمی در این قاره امکان پذیر باشد. نیرو و دمای درونِ این گنبدها را ژنراتورهای اتمی که در خارج از این گنبدها بودند تأمین می کردند و یک منبع نوری در بالای برجِ مرکزیِ گنبد نیز به عنوان یک آفتاب مصنوعی در طول ماه های تاریک در قطب جنوب پیشنهاد شده بود. به هر حال، رآکتور هسته ای در ایستگاه مک موردو باعثِ خطر آلودگی شد و از این رو مدت ها پیش بسته شد و این ایده نیز به فراموشی سپرده شد.
کرچ () محله ای است از شهر پراگ، پایتخت جهوری چک. کرچ از سال ۱۹۲۲ جزو شهرداری پراگ شده است و امروزه بخشی است از منطقه ۴ شهرداری پراگ. جمعیت محله کرچ در سال ۲۰۱۵ میلادی ۲۹.۶۱۷ نفر بود.
مایکل مور در ترامپلند () یک فیلم مستند به کارگردانی مایکل مور است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. این فیلم درباره کارزارهای انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا و در حمایت از نامزدی هیلاری کلینتون بود.
آلودگی خاک () قسمی از فروسایی زمین است که حضور مواد شیمیایی زنوبیوتیک یا تغییرات مردم زاد دیگر در خاک باعث آن می شوند. دلیل اصلی آلودگی خاک، فعالیت های صنعتی، مواد شیمیایی کشاورزی و دفع پساب ها هستند. هیدروکربن های آروماتیک چندحلقه ای مانند نفتالین، هیدروکربن های نفتی، حلال ها، فلزهای سنگین مانند سرب و جیوه و مجموعهٔ علف کش ها و آفت کش ها مهمترین مواد شیمیایی آلوده کننده خاک هستند. آلودگی خاک با میزان صنعتی سازی و میزان استفاده از مواد شیمیایی نسبت مستقیم دارد. پاکسازی خاک. خاک را می توان به چندین روش پاکسازی نمود. می توان خاک را تا عمق مشخصی حفر کرد از منطقه مورد نظر دور نمود و سپس آن را ترمیم کرد. همچنین، می توان خاک را در همان منطقه ای که وجود دارد به صورت درجا ترمیم کرد. روش دیگر، روشی است که خاک را در منطقه نگه می دارند و به آن مواد کمکی برای جلوگیری از گسترش آلودگی به گیاهان، جانوران و انسان وارد می کنند. معمولاً برای جلوگیری از انتشار آلودگی خاک بر روی خاک پلاستیک بزرگی می کشند تا آب باران به درون آن نفوذ نکند و آلودگی به سایر مناطق راه پیدا نکند. روش های ترمیم خاک شامل استفاده از آب برای خارج کردن آلا