Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هاوکر هورسلی یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هاوکر ایرکرفت در کشور بریتانیا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بوده است. این هواپیما برای نخستین بار در ۱۹۲۵ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاوکر هوریکین پی زد۸۶۵ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هاوکر ایرکرفت در کشور بریتانیا است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاوکر پی.وی. ۴ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هاوکر ایرکرفت در کشور بریتانیا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بوده است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاوکر سی هاوک یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هاوکر ایرکرفت در کشور بریتانیا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بوده است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاوکر سیدلی پی. ۱۱۲۷ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هاوکر ایرکرفت در کشور بریتانیا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بوده است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاوکر تمپست یک هواگرد جنگنده تک موتوره تک سرنشین بریتانیایی ساخت کارخانهٔ هاوکر ایرکرفت است که در میانه دهه ۱۹۴۰ طراحی و تولید شد. تمپست از موتور مشابهی نسبت به هاوکر تایفون استفاده می کرد اما بال هایی جدید و نازک تر داشت و عملکرد زرمی بسیار خوبی در ارتفاع بالا نشان می داد. این هواگرد با سرعتی زیاد، یکی از معدود هواگردهای قادر به تعقیب و انهدام بمب پرنده فا-۱ و رزم با هواگرد جت آلمانی مسرشمیت ام ئی ۲۶۲ بود.
هاوکر تورنادو یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ هاوکر ایرکرفت در کشور بریتانیا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بوده است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
امیل سامسونی گابریلیان (؛ – ) پزشک، سیاستمدار و استاد دانشگاه اهل ارمنستان بود. بین سال های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۹ میلادی، گابریلیان وزیر بهداشت جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی بود. امیل گابریلیان برنده جایزه کالینگا یونسکو (UNESCO Kalinga Prize) شده بود. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود.
نازارت داغاواریان (; ؛ ۱۸۶۲–۱۹۱۵) یک پزشک، بزرشناس و فعال اجتماعی اهل ارمنستان غربی بود. داغاواریان یکی از قربانیان نسل کشی ارمنی ها می باشد. وی مؤلف آثار علمی در زمینه های پزشکی، مذهبی و تاریخی بوده است. زندگی نامه. داغاواریان در سباستیا در ارمنستان غربی، امپراتوری عثمانی به دنیا آمد. وی از دانشگاه پاریس فارغ التحصیل شد. نازارت داغاواریان مدیر ارشد مدارس ارمنیان استان سباستیا بود و سپس «مدرسه آرامیان» و «بیمارستان سورپ ساویور» در استانبول را اداره نمود. وی توسط مقامات ترک دستگیر شد و با میانجیگری سفارت فرانسه آزاد شد و در سال ۱۹۰۵ میلادی به قاهره نقل مکان نمود. وی در آنجا به عنوان پزشک و معلم مشغول به کار شد. در سال ۱۹۰۹ میلادی پس از انقلاب ترکان جوان به استانبول بازگشت و به عنوان نماینده در مجلس عثمانی و کمیته مرکزی ملی ارمنیان برگزیده شد. وی در روز ۲۴ آوریل ۱۹۱۵ در استانبول دستگیر شد و در مسیر تبعیدگاه کشته شد. منابع.
باغ های روستایی یک موسیقی فولکلور است که توسط سسیل شارپ جمع آوری شده و در سال ۱۹۱۸ توسط پرسی گرنجر برای پیانو تنظیم شده است. در سال ۲۰۰۸ باغ های روستایی به فهرست صداهای استرالیا در آرشیو ملی فیلم و صدا افزوده شد. یک نسخه از باغ های روستایی در اپرای کواکر در سال ۱۷۲۸ ظاهر شده است. Fascimile
روبرت ریماک (؛ ۲۶ ژوئیه ۱۸۱۵ – ۲۹ اوت ۱۸۶۵) یک دانشمند در زمینه رویان شناسی، فیزیولوژی، و عصب شناسی اهل آلمان بود. او پدرِ ارنست ریماک و پدربزرگِ روبرت ریماک (ریاضی دان) بود. ریماک در سال ۱۸۴۴میلادی، سلول های عصبی در بافت قلب را کشف کرد که امروز «گانگلیون های ریماک» نامیده می شود. وی، فیبرهای عصبی بدون غلاف را در سال ۱۸۳۸میلادی را کشف و نظریه توخالی بودن اعصاب را رد کرد و در سال ۱۸۴۲میلادی سه لایه جنینی برون پوست (اکتوردم)، میان پوست (مزودرم) و درون پوست (اندودرم) را نامگذاری کرد.
جان هری گرنجر (زاده ۳۰ نوامبر ۱۸۵۴ - درگذشته ۱۵ آوریل ۱۹۱۷ معمار و مهندس عمران زادهٔ انگلیس و پدر پرسی گرنجر موسیقیدان بود که در سال ۱۸۷۷ به استرالیا مهاجرت کرد. او ۱۴ پل از جمله پل پرنسس را در ملبورن طراحی کرد. طراحی پل. در اوت ۱۸۷۹ در حالی که تنها ۲۴ سال داشت، پل آلبرت آدلاید را طراحی کرد و در حالی که هنوز ساکن آدلاید بود وارد مشارکتی (جنکینز و گرنجر که گاهی اوقات گرنجر نوشته می شد) در ملبورن شد که طی آن باید دو پل جدید در ویکتوریا ساخته می شد. یکی پل پرنسس بر روی رود یارا در ملبورن و دیگری پل معلق منحصر به فردی در روی رودخانه لاتروب در شهر سِیل بود. هر دوی، آن ها کاملاً کار خود او بودو به خاطر هر دوی آن ها جایزهٔ اول پرسود را برده و بدنبال آن پل های معتبری را طراحی کرد. او بر بیماری مزمن غلبه کرده و توانست حداقل ۱۵ پل و ۵ طرح آبیاری، و تعداد زیادی ساختمان طراحی کند که بیشتر آن ها به عنوان میراث فرهنگی استرالیا و نیوزیلند به ثبت رسیده است.
نمی توانید عشق مرا بخرید فیلمی است محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی استیو رش است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریک دمپسی، آماندا پیترسون، دنیس داگن، کورتنی گینس، ست گرین، شارون فارل، تینا کاسپاری، دارسی دیموس، کورت مک کون، اریک بروسکوتر، دوین دیواسکوئز، آمی دولنز، پائولا عبدل ایفای نقش کرده اند.
جنگ صلیبی هفتم () یا هفتمین جنگ صلیبی تلاشی جهت تصرف مجدد اورشلیم به رهبری لوئی نهم، پادشاه فرانسه در سال ۱۲۴۸ میلادی آغاز شد و عمده نبردهای آن در مصر واقع شد. این جنگ تا سال ۱۲۵۴ به طول انجامید و با ناکامی برای صلیبیون به پایان رسید. اورشلیم پس از جنگ صلیبی ششم و بارونی برای مدتی در اختیار صلیبیون بود، اما مجدداً توسط ایوبیان تسخیر شد. سپس، هیئتی از چند مقام کلیسایی اورشلیم، بیروت و انطاکیه به سمت اروپا رهسپار شد. همزمان با عزیمت این هیئت، لوئی نهم یا همان سنت لوئی که در این زمان بیمار بود، نذر کرده بود که در صورت بهبودی، در جنگ صلیبی شرکت خواهد کرد. پاپ اینوسنت چهارم که اهدافی جهت بازگرداندن اراضی مقدس داشت، پس از شنیدن گزارش فرستادگان مذهبی شرق در مجمع لیون، ناگریز از پادشاهان و مردم لاتین خواست که در این حمله شرکت کنند و پادشاه فرانسه که اکنون سلامتی خود را به دست آورده بود، طبق نذر خود، برای شرکت در این جنگ اعلان آمادگی کرد. لوئی پس از ۳ سال تلاش و تهیهٔ مقدمات، در ژوئن ۱۲۴۸ راهی قبرس شد و پس از چند ماه اقامت در قبرس به سمت بندر دمیاط در مصر حرکت کرد. پس از سپری شدن زمستان و گردآمدن نیروهای صلیبی در قبرس
، سپاه لوئی که بالغ بر ۲۵ هزار و به نقلی مبالغه آمیز، ۱۳۰ هزار نفر بود در ۲۲ مه ۱۲۴۹ از قبرس راهی شهر دمیاط در مصر شد. دمیاط نخستین آوردگاه بود که در ۵ ژوئن ۱۲۴۹، به راحتی به دست صلیبیون اشغال شد و امیر فخرالدین یوسف جوینی فرمانده کل سپاه ایوبی شکست خورد تا سپاه صلیبی دو روز بعد وارد شهر دمیاط شود. ملک الصالح نجم الدین پیشنهاد معاوضه اورشلیم با دمیاط را به صلیبیون داد که لوئی این پیشنهاد را نپذیرفت. به همین سبب او اردوگاهش را در ۸ ژوئن ۱۲۴۹ به شهر منصوره در جنوب دمیاط منتقل کرد. محل برخورد بعدی شهر منصوره در جنوب دمیاط به سمت قاهره بود. در سال ۱۲۵۰ سردار ایوبی، فخرالدین یوسف جوینی در یکی از حملات صلیبیون کشته شد تا ممالیک به فرماندهی بیبرس بندرقداری کنترل سپاه ایوبی را به دست گیرند. در نبرد میان ایوبیان و صلیبیون در منصوره، سپاه صلیبی متحمل تلفات زیاد و سنگین شد و همچنین شاه فرانسه و دو برادرش اسیر ایوبیان شدند. ایوبیان پس از پیروزی در منصوره، قصد ادامهٔ جنگ با صلیبیون را داشتند اما خود به ناگاه درگیر شبه کودتایی نظامی توسط ممالیک شدند و سرانجام دولت ایوبیان مصر منقرض شد تا ممالیک بحری جایگزین آن ها شوند. این
چنین ممالیک نیازمند پول، در عوض دریافت ۸۰۰ هزار بیزانت، پادشاه فرانسه را آزاد کردند و دمیاط را بازپس گرفتند. لوئی پس از آزاد شدن از اسارت به عکا بازگشت و پس از اقامتی ۴ ساله در عکا به دلیل رخ دادن بحران هایی در فرانسه به پاریس بازگشت. بدین ترتیب، هفتمین جنگ صلیبی ناکامی برای صلیبیون به پایان رسید. پیش زمینه. جنگ صلیبی ششم. در سال ۱۲۲۲ میلادی، جان برین، به قصد تحریک پاپ و پادشاهان غرب اروپا برای تدارک جنگ جدیدی با مسلمانان و نیز یافتن همسر مناسبی برای دخترش یولاند، که وارث تاج و تخت اورشلیم بود، راهی اروپا شد. او و کاردینال پلاجیو در اواخر مه ۱۲۲۲ با پاپ ملاقات کردند و نظر مساعد وی را برای تدارک جنگ صلیبی جدید به دست آوردند. همزمان، جان برین، یولاند را به همسری فردریش دوم، امپراتور پر قدرت مقدس روم، درآورد. فردریش، پس از ازدواج با یولاند، از نمایندگان پاپ که در ژوئیه ۱۲۲۵ به دیدارش رفته بودند، خواست تا حمله به مشرق زمین را دو سال به تعویق بیندازند که پاپ این درخواست وی را پذیرفت. دو سال بعد، پاپ جدید، گریگوری نهم، از فردریش خواست که به وعده اش عمل کند. امپراتور مقدس روم، که به پادشاه اورشلیم ملقب شده بود، پس
از تعلل بسیار، راهی شرق شد، اما در میانه راه بیمار شد و از این رو، فرماندهی سپاهش را بر عهدهٔ بطرک اورشلیم گذاشت و پاپ را نیز از ماجرا مطّلع ساخت. پاپ اقدام امپراتور را نوعی خودداری از رفتن به مشرق دانست؛ پس او را در نوامبر ۱۲۲۷ تکفیر کرد و از شرکت در جنگ های صلیبی محروم ساخت. با این حال، در ژوئن ۱۲۲۸، فردریش بدون توجه به فرمان تحریم، با پانصد تن از سواران خود راهی مشرق شد. وی برای اثبات حق حاکمیتش بر جزیره قبرس، حدود یک ماه در آن جا اقامت گزید و سپس در سپتامبر ۱۲۲۸ به سمت عکا حرکت کرد. فردریش، به رغم علاقه اش به مسلمانان و طرد شدن از طرف پاپ و کمبود نیروی نظامی، بر آن شد تا به حمله اش جنبه سیاسی بدهد. شرایط زمانی نیز به او یاری رساند؛ پس از اخراج صلیبیان از مصر، از اواخر ۱۲۲۳ به تدریج میان فرزندان ملک عادل اختلافات شدیدی رخ نمود؛ ملک کامل از فردریش و ملک معظم از جلال الدین خوارزمشاه منکبرنی، یاری خواست. فردریش پس از ورود به عکا، با اعزام پیکی نزد ملک کامل به او یادآوری کرد که در پاسخ به درخواست استمداد او آمده و اینک او باید به وعده هایش مبنی بر تسلیم اورشلیم عمل کند. پس از مذاکرات طولانی بالاخره در ۱۸ فوریه
۱۲۲۹ قرارداد صلحی به مدت ده سال و پنج ماه میان فردریش دوم و ملک کامل منعقد گردید و به موجب آن شهر اورشلیم و بیت لحم، به شرط آن که بناهای مسیحیان در این شهرها بازسازی نشود، به صلیبیون واگذار گردید؛ که این معاهده با مخالفت عمومی مسلمانان روبه رو شد. ملک ناصر داود، حاکم دمشق، از شیخ شمس الدین سبط ابن جوزی خواست تا در جامع دمشق، با برانگیختن احساسات مردم، به تقبیح این معاهده بپردازد. دیگر گروه ناراضیان، صلیبیون بودند که دستاورد بزرگی را که فردریش بدون جنگ به دست آورده بود، به درستی درنیافتند و حتی پاپ علیه املاک فردریش در ایتالیا اقداماتی کرد که وی را ناگزیر نمود در سال ۱۲۲۹ به اروپا بازگردد. بدین ترتیب، ششمین جنگ صلیبی به پایان رسید. پس از جنگ صلیبی ششم. جنگ لمباردی ها. پس از پایان یافتن جنگ صلیبی ششم و بازگشت فریدریش به اروپا، وی در سال ۱۲۳۰ توانست با پاپ آشتی و مصالحه برقرار کند تا از زیر فشارهای وارده از جانب دستگاه پاپ خارج شود؛ با این حال وی در اراضی مقدس با مقاومت افرادی همچون جان ابلین روبه رو شد که موفق شده بود، رهبری تمامی گروه های مخالف فریدریش را برعهده بگیرد. درگیری بین نیروهای هوهنشتافن فریدریش و ص
لیبیون به رهبری جان ابلین با پیروزی جان ابلین همراه بود. از آن پس سلطنت امپراتور فردریش بر اورشلیم ظاهر خود را حفظ کرد اما قدرت واقعی در دست خاندان ابلین قرار گرفت. همزمان با درگیری داخلی میان صلیبیون، ایوبیان نیز درگیر جنگ های داخلی شدند. پیوند الکامل و الاشرف به فاصله کوتاهی پس از تسخیر دمشق از بین رفت و دو برادر تا سال ۱۲۳۷ که الاشرف درگذشت، درگیر جنگ داخلی شدید با یکدیگر بودند. پس از آن الکامل موفق شد تا سوریه را متصرف شود اما خود پس از اندک زمانی درگذشت. پس از مرگ وی، حکومت میان دو پسرش تقسیم شد؛ الصالح حکومت سوریه و العادل حکومت مصر را به دست گرفت؛ با این حال این برادران نیز پس از مدتی وارد جنگ با یکدیگر شدند تا اینکه الصالح مصر را فتح کرد اما سوریه را از دست داد. جنگ صلیبی بارونی. با فرارسیدن سال ۱۲۳۹، صلح میان فریدریش دوم با ایوبیان منقضی شد و مسلمانان برای بازپس گیری اورشلیم خود را آماده کردند چرا که اورشلیم علناً بی دفاع و به سهولت قابل محاصره بود. با این حال در همین سال جنگ صلیبی جدیدی به دستور پاپ گریگوری نهم آغاز شد که در آن بارون های فرانسوی و انگلیسی شرکت جستند. بدین ترتیب این جنگ به جنگ صلیبی
بارونی شهرت یافت که تیبالد شامپانی و ریچارد کورنوال رهبری آن را برعهده داشتند.این جنگ سرانجام با پیروزی صلیبیون همراه بود به نحوی که صلیبیون موفق شدند، اراضی از دست رفته ای همچون عسقلان، صیدا، طبریه، جلیل، بیت لحم و ناصره را به دوباره به دست آورند و اراضی صلیبیون را به حدود قبل از نبرد حطین برسانند. پس از فتح اراضی مقدس توسط صلیبیون، ملک صالح برای جبران این شکست ها و بازپس گیری سوریه و اراضی مقدس با نیروهای دودمان انوشتگین که در شمال سوریه مستقر شده بودند، متحد شد. اورشلیم در این زمان فاقد استحکامات لازم دفاعی در مقابل هرگونه حمله ای بود، لذا در سال ۱۲۴۴ توسط نیروهای خوارزمشاهی محاصره شد و به سهولت پس از مدت اندکی فتح و تسخیر شد. مسیحیان پس از تسخیر شهر قتل عام شدند و کلیساهایی از جمله کلیسای آرامگاه مقدس مسیح به آتش کشیده شد. پس آن ملک صالح توانست مجدداً اراضی که توسط بارون ها فتح شده بود را به قلمرو ایوبیان بازگرداند؛ تا بار دیگر پادشاهی اورشلیم به یک نوار باریک از بندرهای ساحلی مدیترانه محدود شود. پس از جنگ صلیبی بارونی. با این حال پس از فتح اورشلیم، صلیبیون با کمک هم پیمانان خود در حال تشکیل سپاه عظیم که
از نظر تعداد با سپاه صلیبی در نبرد حطین برابری می کرد، بودند. پس از آمادگی و جمع شدن نیروها، نیروهای هم پیمان از عکا به سوی غزه رفتند و سپاه ایوبی که با رهبری رکن الدین بیبرس از مصر خارج شده بود، عمدتاً متشکل از نیروهای خوارزمشاهی بود. هم پیمانان، محفلی نظامی برای مشورت دربارهٔ موثرترین راه های جنگی که اجرای آن ها ضروری بود، تشکیل دادند. منصور ابراهیم، حاکم حمص و متحد صلیبیون، ماندن در جای خود و سنگربندی آن را پیشنهاد کرد؛ زیرا نیروهای مزدور خوارزمشاهی از حمله به سنگرها و استحکامات پرهیز داشتند و سپاه مصری هم بدون کمک آن ها قادر به حمله نبود؛ لذا به مصر عقب نشینی می کردند. عده ای از رهبران صلیبی با منصور ابراهیم موافق بودند؛ لیکن والتر برین به علت بیشتر بودن عدد نیروهای هم پیمان، بر حملهٔ مستقیم تأکید و اصرار داشت و در نهایت، راه حمله را در پیش گرفت و تمام سپاه هم از او پیروی کردند. صلیبیون جناح راست سپاه را تشکیل دادند. دمشقی ها و سواران حمص در مرکز سپاه قرار داشتند و سپاهیان کرک نیز جناح چپ سپاه را تشکیل دادند. با این حال در نزدیکی روستای أربیا و هربیا، در جنگی که میان دو طرف در سال ۱۲۴۴ درگرفت، نتیجه به ضر
ر نیروهای هم پیمان شد و در مدت کوتاهی، کل سپاهیان عقب نشینی کردند. تاریخ نویسانی همچون ابن واصل، تعداد کشته ها را حدود ۳۰ هزار نفر تخمین زدند. شماری نیز اسیر شدند و از میان آن ها تنها تعداد کمی از فراریان خلاص شدند. در تدارک جنگ صلیبی هفتم. شورای لیون. همزمان با رخ دادن نبرد لا فوربیه و بعد از آن محاصره اورشلیم، کاردینال اورشلیم، سفیرانی را به اروپای لاتین فرستاد که این فرستادگان افرادی همچون جالیران، کشیش بیروت، و آلبرت، اسقف انطاکیه را در برمی گرفت تا آن ها شرایط پادشاهی اورشلیم و اراضی مقدس را برای پاپ اینوسنت چهارم بازگو کنند و برای ممانعت از نابودی قلمروهای صلیبی از وی و دول لاتین درخواست کمک کنند. در ژوئیه ۱۲۴۵، پاپ انجمنی را در شهر لیون فرانسه تشکیل داد تا تصمیم های لازم را در برابر پیشروی مسلمانان اتخاذ کند و نمایندگان کاردینال اورشلیم نیز در این شورا شرکت کردند. فرستادگان در این شورا وضعیت اراضی مقدس و پادشاهی اورشلیم را برای حضار توضیح دادند و در نهایت آماده سازی برای جنگی جدید تصویب شد. لوئی نهم. لوئی نهم، پادشاه جوان فرانسه که شخصی بسیار متدین و شجاع بود، آرزو داشت امکانات و نیروهای موجود در قلمرو
ی خود را در خدمت مسیح به کار گیرد. با رخ دادن نبرد لا فوربیه و شکست صلیبیون از ایوبیان، وی تمامی وقایع اراضی مقدس را زیر نظر داشت. به دلیل سیاست های فیلیپ دوم (آگوست) و نیز بلانش کاستیل، مادر لوئی و نائب السطنه وی، فرانسه در این زمان مبدل به قدرتمندترین و ثروتمندترین دول لاتین شده بود. دربارهٔ شخصیت لوئی نوشته های بسیاری وجود دارد و تمامی آن ها به نکات مثبت شخصیتی وی اشاره دارند. حتی سرسخت ترین دشمنانش اذعان کرده اند که وی فردی صادق بوده و به شخصیت اخلاقی اش انتقادی وارد نبود و پایبندی بی نظیری به عدالت داشت. با این حال لوئی چند عامل برای پیوستن به جنگ صلیبی جدید داشت؛ در حالی که امپراتوری مقدس روم و پادشاهی سیسیل از پشتیبانی جنگ به علت درگیری میان کلیسای کاتولیک و امپراتوری مقدس روم خودداری می کردند. در حقیقت امپراتوری فریدریش دوم، سیاستی دوگانه را در قبال این جنگ جدید در پیش گرفته بود؛ به گونه ای که همزمان با اعطای کمک های مادی به صلیبیون در هنگام عبور از سیسیل، با جانشینان الکامل محمد، الصالح ایوب، در خفا ارتباط برقرار می کرد و آنها را در جریان آخرین اخبار مرتبط با صلیبیون می گذاشت. علاوه بر امپراتوری مقدس
روم، انگلستان نیز به واسطه درگیری های داخلی میان هنری سوم و نجبا و اشراف پادشاهی، نمی توانست در این جنگ شرکت کند. مذاکره با مغولان. مذاکره پاپ با مغولان. در سال ۱۲۴۵، پاپ اینوسنت چهارم، همزمان با دیگر تلاش هایش برای نجات مسیحیان و دول مسیحی در اراضی مقدس، دو هیئت نمایندگی به سمت شرق و بارگاه گیوک خان، امپراتور مغول فرستاد. نخستین هیئت اعزامی به ریاست کشیش فرانسیسکویی، جیوانی د پیان دل کارپین، در آوریل ۱۲۴۵ لیون را به سمت شرق ترک کردند و پس از ۱۵ ماه عبور از اروپای شرقی، روسیه و دشت های مرکزی آسیا، در اوت ۱۲۴۶ به دربار گیوک خان رسیدند. پس از رسیدن هیئت اعزامی، دل کارپین نامهٔ پاپ را که در آن خان مغول را به مسیحیت دعوت کرده بود، تحویل گیوک داد اما گیوک در نامه ای ضمن جواب به سؤالات او، مدعَیات مذهبیِ پاپ را رد کرد و از او خواست که به همراه تمام شاهان اروپایی به دربار خان مغول بیایند و شخصاً اعلام بندگی و اطاعت کنند. در سال ۱۲۴۶، پاپ دومین هیئت را به رهبری آسکلین لمباردی، کشیش دومینیکنی، همراه با نامه خود عازم شرق کرد. این هیئت در سال ۱۲۴۷ در تبریز، بایجو نویان، فرماندهٔ مغول را ملاقات کرد و نامه پاپ را نیز تسل
یم وی نمود. وی در جواب نامهٔ پاپ، همانند گیوک، درخواست مغولان را دوباره مطرح کرد اما وی دو نماینده به نام آیبگ و سرکیس را به نزد پاپ در لیون فرستاد تا با وی برای شکست دادن ایوبیان و همچنین فتح بغداد مذاکره کنند. با این حال پس از حضور ۱ ساله این دو نماینده در لیون، در سال ۱۲۴۸ پاپ دستور بازگشت آن ها را به سمت بایجو صادر کرد. مذاکره لوئی نهم با مغولان. همزمان با مذاکرات پاپ با مغولان و ارسال هیئت های نمایندگی به جانب یکدیگر، لوئی نهم که هنوز در قبرس مستقر بود، در دسامبر ۱۲۴۸، دو تن از نسطوریان به نام مارک و دیوید را که از جانب ایل چیکدای نویان و از موصل آمده بودند، ملاقات کرد. این دو تن همراه با خود نامه ای از جانب فرمانده مغول آورده بودند که در آن مغولان از خواستهٔ قبلی خود در قبال اروپاییان عقب نشینی کرده و خود را از حامیان و هواخواهان مسیحیان و مسیحیت معرفی کرده بودند. در این نامه ایل چیکدای به لوئی پیشنهاد داد که پس از فتح مصر، در آنجا مستقر شود تا وی به بغداد یورش برد. این چنین لوئی مانع از رسیدن نیروهای کمکی از مصر و شام به میان رودان و بغداد می شد. لوئی در جواب نامه فرماندهٔ مغول، هیأتی با سرپرستی آندره
لونژومویی به جانب دربار گیوک خان فرستاد تا مذاکرات با مغولان را ادامه دهد؛ اما زمانی که هیئت نمایندگی به مغولستان رسید، گیوک خان مرده بود و همسر بیوه اش آغول قیمش به نیابت سلطنت حکومت می کرد. با این حال آغول نمایندگان لوئی را مورد تکریم قرار داد اما اعلام کرد که به دلیل مشکلات خانوادگی نمی تواند ارتشی را به سمت غرب بفرستد. هیئت نمایندگی پس از ۳ سال به نزد لوئی بازگشت و تنها ره آورد مذاکرات وی این بود که مغولان خواستار استمرار ارتباط میان خود با مسیحیان شدند. این جواب برخلاف انتظار و خواسته لوئی بود اما وی امیدوار بود که روزی بتواند با مغولان متحد شود. آماده سازی سپاه. آماده سازی مقدمات آغاز جنگ توسط لوئی نهم ۳ سال طول کشید؛ زیرا لوئی نهم مصمم بود که جنگ صلیبی تحت فرماندهی وی با تدارکات، هزینهٔ کافی و سازماندهی دقیق انجام شود؛ بنابراین در آماده سازی جنگ تمام جوانب را مورد ملاحظه دقیق قرار داد. همچنین پاپ اینوسنت حق استفاده از عشریه روحانیون قلمرو خودش را به پادشاه فرانسه واگذار کرد. لوئی نیز برای تأمین کمک هزینه های جنگ، سیستم مالیات گیری جدیدی بر درآمد رعایای خود مقرر کرد. وی همچنین برای حرکت به سمت مصر از جا
نب دریا، قراردادی با ناوگان های دریایی بزرگ تجار جنوا و مارسی امضا کرد و انبارهای آذوقه بزرگ در قبرس را با مواد غذایی و آذوقه پر کرد تا از صلیبیون در مناطق جنگی حمایت کند. با این حال ونیزی ها که منافع تجاری شان با مصر پیوند می خورد، از این اتفاق ناراضی بودند؛ بنابراین راه ناسازگاری با صلیبیون، تحت هدایت لوئی را در پیش گرفتند. لوئی مجبور بود در مدت غیبتش اوضاع داخلی پادشاهی فرانسه و حکومت خود را سامان بخشد. وی در نخستین گام، مادرش، بلانش کاستیل را به عنوان نایب السلطنه خود در زمان حضورش در شرق مدیترانه منصوب کرد. سپس توجه خود را معطوف به روابط خارجی به خصوص رابطه با پادشاهی انگلستان کرد تا در غیاب او، پادشاه انگلستان صلح را که در این زمان برقرار بود، حفظ کند. پاپ نیز در لیون به پادشاه فرانسه قول داد تا مانع از حملهٔ انگلستان به فرانسه شود. همچنین لوئی با فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم، نیز محتاطانه برخورد می کرد؛ زیرا در خصومت میان فریدریش با کلیسا، لوئی بی طرف ماند اما در سال ۱۲۴۷، با پیشنهاد فریدریش مبنی بر حمله به اقامتگاه پاپ در لیون، لوئی، امپراتوری مقدس روم را تهدید به واکنش متقابل کرد. همچنین فریدریش، پ
در کنراد، پادشاه اورشلیم بود و لوئی نمی توانست بدون اجازهٔ وی وارد اراضی تحت سلطه اش شود. با این حال فریدریش موافقت خود را اعلام کرد. علل آغاز جنگ. اروپاییان و لوئی برای شرکت دلایلی داشتند که سبب شد تا خود را برای این جنگ آماده کنند: نخست آنکه در این زمان صلیبیون در اراضی مقدس به شدت تحت فشار از جانب ایوبیان و نیروهای مزدور تابع ایوبیان همچون ترکان خوارزمشاهی بودند به نحوی که ایوبیان موفق شدند با کمک همین نیروهای مزدور مجدداً اورشلیم را بازپس بگیرند و مناطقی همچون طبریه و عسقلان نیز توسط نیروهای ایوبی بازپس گرفته شد؛ بدین ترتیب نیاز به نیروهای کمکی جهت تقویت پایگاه های صلیبی در اراضی مقدس احساس می شد. از جهتی دیگر، لوئی قبل از اعلان آمادگی، به واسطهٔ بیماری تا نزدیکی مرگ کشانده شد و زمانی که کمی بهبود یافت، نذر کرد اگر شفا گیرد، صلیب حمل کرده و به جنگ مقدس برود. همچنین برخی مورخان معتقدند که حمل صلیب توسط لوئی و تعهد وی برای شرکت در جنگ صلیبی جدید برای نجات صلیبیون مشرق، بر اثر رؤیایی بوده که وی در زمانی بیماری خود دیده است. محتوای این رؤیا این بوده که لوئی دو شخص جنگجو را می بیند که یکی از آن ها مسلمان و دیگ
ری مسیحی است که طی جنگی مسلمان بر مسیحی پیروز و چیره می شود؛ بدین ترتیب وی این رؤیا را به نیاز صلیبیون در اراضی مقدس، برای کمک و این که این وظیفه به وی محول شده، تعبیر کرده است. حرکت و سفر لوئی به شرق. اقامت در قبرس. لوئی در ۲ اوت ۱۲۴۸، پاریس را ترک گفت و بعد از رسیدن به بندر مارسی و اقامت چند روزه در این شهر، با ناوگان جنوا و مارسی به سمت قبرس حرکت کرد. علاوه بر خیل زیادی از فرماندهان نظامی دون پایه، همسر لوئی، مارگارت پرووانس و ۳ بردارش، رابرت کنت دارتوا، آلفونسو کنت پواتیه و شارل کنت آنژو وی را همراهی می کردند. علاوه بر خانوادهٔ لوئی، افرادی همچون هوگ دوک بورگوندی، ویلیام کنت فلاندر، کنت بازیل هوگ سن پل، ژان دو ژوانویل و بعضی از امیرانی که در جنگ قبلی شرکت کرده بودند، حضور داشتند. همچنین خیل عظیمی از نیروهای انگلیسی تحت رهبری ویلیام ارل سالزبری که نوه هنری دوم بود، در پی حرکت لوئی و همراهانش بودند. از اسکاتلند نیز پاتریک ارل دونبار حضور یافته بود اما با توجه به کهولت سن و بیماری در بندر مارسی درگذشت. در ۱۷ سپتامبر، ناوگان صلیبیون به لیماسول در قبرس رسید. پادشاه و همسرش در روز بعد پا به خشکی گذاشتند و بعد ا
ز مدت کوتاهی، سپاهی که قصد حمله داشت، در قبرس، در بندر لیماسول متمرکز شد و تجمع کرد؛ در حالی که بعضی از نیروها از عکا و اراضی مقدس به قبرس آمده بودند. هانری اول، پادشاه قبرس، در این زمان طبق توافق قبلی با پاپ و لوئی به وضعیت صلیبیون رسیدگی می کرد و زمین و آذوقه و کمک هایی دیگر برای حمله در اختیار آن ها گذاشت. وقتی که بحث و گفت وگو دربارهٔ نقشه جنگ صورت گرفت، همه فرماندهان و امیران صلیبی بر حمله به مصر متفق بودند. پس از آن، لوئی نهم تصمیم گرفت تحرکات نظامی را سرعت بخشد؛ ولی شوالیه های معبد، مهمان نواز و امیران صلیبی در شرق به علت نامناسب بودن شرایط طبیعی، وی را از این تصمیم منصرف کردند چراکه طولی نکشید که بادهای زمستانی وزیدن گرفت و به علت کثرت ریگ زارها، نزدیک شدن به دلتای نیل خطرناک بود. طبق گفته ژوانویل، هدف لوئی از اقامت در قبرس در طول زمستان این بود که بتواند به طور ناگهانی به مصر حمله ببرد؛ بنابراین در لیماسول منتظر ماند تا فرصتی مناسب برای فریب الصالح ایوب به دست آورد. در طول اقامت لوئی در قبرس، شوالیه های معبد به پادشاه فرانسه پیشنهاد دادند که در امور ایوبیان که اکنون درگیر اختلافات درونی بودند، دخالت
کند. در این زمان ناصر یوسف، حاکم حلب، پسرعمویش، اشرف موسی، حاکم حمص را پس از شکست در نبرد، تبعید کرده بود. اشرف موسی نیز از الصالح ایوب برای مقابله با الناصر کمک خواست؛ و الصالح نیز سپاهی را برای بازپس گیری حمص فرستاد. شوالیه های معبد از این وضعیت استفاده کرده و با حاکم مصر وارد گفت وگو شدند؛ آن ها به وی پیشنهاد دادند که در عوض اعزام نیروهای کمکی، وی برخی از مناطق و اراضی را در اختیار آنها قرار دهد. اما لوئی انگیزه ای برای توجه نشان دادن به این نقشه نداشت چراکه برای جنگ آمده بود، نه درگیر شدن در مسائل سیاسی؛ بنابراین به شوالیه های معبد دستور داد تا ارتباطات خود را با امیران ایوبی قطع کنند و در امور مسلمانان دخالت نکنند. پیش از نبرد. وضعیت صلیبیون. سپاه صلیبی تا مه ۱۲۴۹ همچنان در قبرس مانده بود و سپاه آماده حرکت به سمت مصر نبود. با رسیدن فصل بهار، لوئی از ایتالیایی ها خواست تا کشتی های بیشتری در اختیارش قرار دهند تا نیروهای وی به سهولت بتوانند به سمت مصر حرکت کنند. ونیزی ها که از ابتدا به دلایل سیاسی و تجاری با این جنگ مخالف بودند، درخواست پادشاه فرانسه را رد کردند و تن به همکاری با نیروهای صلیبی ندادند. پیزای
ی ها و جنوایی ها نیز در ماه مارس با یکدیگر درگیر شدند و جنوایی ها که لوئی روی آن ها حساب باز کرده بود، از پیزایی ها شکست خوردند؛ با این حال کشتی های مدنظر تا اواخر ماه مه فراهم شد؛ در طول این مدت لوئی با نمایندگان و حکام مختلف از جمله، هتوم، پادشاه ارمنستان و ماریا برین، ملکه امپراتوری لاتین دیدار کرد. سرانجام با رسیدن نیروهای دوک بورگوندی به قبرس، در ۱۳ مه ۱۲۴۹ صلیبیون شروع به سوار شدن به کشتی ها کردند تا آماده حرکت به سمت مصر شوند. وضعیت ایوبیان. همزمان با آغاز حرکت صلیبیون به سمت مصر، الصالح با درخواست اشرف موسی در دمشق به سر می برد تا پس از آمادگی نیروهایش، به سمت حمص حرکت کند و این شهر را از کنترل اشرف خارج کند. اوضاع شام و به خصوص حمص در این زمان این چنین بود که پس از مرگ حاکم حمص، منصور ابراهیم، الصالح ایوب فرزند وی، مظفرالدین موسی را به عنوان حاکم حمص انتخاب و مخاص الدین ابراهیم بن اسماعیل بن قرناص را به عنوان نایب حکومت وی منصوب کرد تا حاکمیت خود را بر حمص تثبیت کند. الناصر یوسف، حاکم حلب، بعد از مرگ منصور ابراهیم درصدد استفاده از این شرایط برآمد تا بر این شهر مسلط شود؛ زیرا تسلط بر حمص، حکومت وی بر