Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لی که از بزرگان موسیقی اواخر دوران قاجار بودند اجرا کردند و دیگرانی به خط موسیقی بین المللی درآوردند و ثبت کردند». ردیف کنونی ایران شامل هفت دستگاه اصلی به نام های «شور»، «سه گاه»، «چهارگاه»، «ماهور»، «همایون»، «نوا»، «راست پنج گاه» و پنج آواز به نام های «ابوعطا»، «افشاری»، «بیات ترک»، «دشتی» و «بیات اصفهان» است. ردیف موسیقی فعلی ایران با مقامات قدیم موسیقی ایران حلقه های مفقوده بسیاری دارد که باید آن ها را پیدا کرد. برای مثال «اصفهان» در موسیقی قدیم ایران از دوازده مقام اصلی بوده و «همایون» یکی از گوشه های بیست و چهارگانه بوده است. موسیقی ایران در دورهٔ پهلوی. در دوره پهلوی، موسیقی سنتی از دربار بیشتر فاصله گرفت و به خانه های مردم آمد. کلنل وزیری (آهنگساز و نوازنده چیره دست تار) هنرستان عالی موسیقی و نیز نخستین ارکستر بزرگ کشور را تأسیس نمود و هنرمندان بزرگی همچون روح الله خالقی، ابوالحسن صبا، موسی معروفی، حسین سنجری و حشمت سنجری را پرورش داد. موسیقی ایران در دورهٔ جمهوری اسلامی. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران و از بدو شکل گیری حکومت جمهوری اسلامی، نزاعی سخت میان جریان سنتی با جریان مدرن برای نوع مواجهه با هنر و از
جمله موسیقی آغاز شد. در تابستان ۱۳۵۸ و چند ماه پس از پیروزی انقلاب، سید روح الله خمینی حکم به ممنوعیت پخش موسیقی از رادیو و تلویزیون داد. او در اظهار نظری صریح، موسیقی را شبیه تریاک دانست و گفت: «گوش دادن به موسیقی، افراد را احمق می کند و مغز آنها را پوچ و غیرفعال می کند.» خمینی معتقد بود در دوران پهلوی با افزایش برنامه های موسیقی و جذب جوانان به این امور، آن ها را از فعالیتهای مهم سیاسی دور کرده بودند. در سال های اول انقلاب لحن موسیقی حماسی شد و قطعات بیشتر به فرم سرود نزدیک شدند. موسیقی از ضرب آهنگ های ساده و بزمی که پیش تر در شش هشتم، «سه ضربی» و «چهار چهارم سنگین» بود دورشد و به ریتم های پیچیده تری مانند «ضرب های لنگ» نزدیک شد که حال و هوای حماسی به قطعات می داد. با آغاز جنگ ایران و عراق، جای خالی سرودهای مهیج و تأثیرگذار در ایجاد جو حماسی بین مردم احساس می شد و نیاز به تهییج جوانان برای حضور در جبهه های نبرد و بالا بردن روحیهٔ مقاومت در مردم باعث شد آثار موسیقایی از صدا و سیما پخش شوند. این آثار با مضامینی همچون دفاع از کشور، تجلیل از کشته شدگان جنگ و غرب ستیزی و از لحاظ فرم در قالب نوحه، سرودهای انقلاب
ی و مارش های نظامی عرضه می شدند. با وجود مقررات سختگیرانه در حوزهٔ موسیقی، در این دوره آثاری در خور مانند نی نوای حسین علیزاده (۱۳۶۲) و یادگار دوست شهرام ناظری (۱۳۶۳) به بازار عرضه شدند که این دومی نقش مهمی در شکستن جو فقهی حاکم بر موسیقی ایران داشت. کلاً، آهنگ های عاشقانه مجاز نبودند، مگر اینکه آهنگ هایی دربارهٔ عشق به خدا یا اسلام باشد. در آن سال ها اجرا و تدریس سبک هایی مانند پاپ، کلاسیک و موسیقی رقص که غربی دانسته می شدند ممنوع بود که نتیجهٔ آن رواج اجراها و کلاس های خانگی بود. همچنین عرضهٔ آثار خوانندگان مهاجرت کردهٔ پیش از انقلاب در بازار سیاه، باعث دسترسی مردم به محتوایی غیر از موسیقی مورد تأیید حکومت می شد. در سال ۱۳۶۷ خمینی فتوایی صادر کرد که طبق آن، حرمت از اجرای موسیقی و شطرنج برداشته شد و این فتوا مسیر جدیدی را برای فعالیت های موسیقایی باز کرد. با این حال، ممنوعیت برای نمایش آلات موسیقی در تلویزیون دولتی همچنان باقی ماند به شکلی که اگر اجرای زنده ای در شبکه های تلویزیون ایران برگزار می شد، نوازندگان در محلی دورتر از خواننده مستقر شده و سازها را نشان نمی دادند. بعضی اوقات هم نوازندگان و سازها را پش
ت دکور برنامه یا گلدان مخفی می کردند یا به جای آن ها، تصاویری از طبیعت پخش می شد. پس از پایان جنگ، سیاست حمایت از موسیقی رزمی جای خود را به سیاست حمایت از موسیقی ردیفی داد که از منظر حکومت، سنتی و عرفانی تلقی می شد. اما این نوع موسیقی و شعر کلاسیک همراه آن، پاسخگوی نیازهای همهٔ مخاطبان نبود و توده های کم فرهنگ تر جامعه، به موسیقی پاپ عامه پسند پیش از انقلاب یا تولیدات مشابه در خارج از کشور پناه بردند. در دههٔ ۷۰ خورشیدی و پس از حدود ۱۵ سال ممنوعیت، با سیاست گذاری های متفاوت دولت های هاشمی رفسنجانی و محمد خاتمی، صدور مجوز برای موسیقی پاپ بار دیگر از سر گرفته شد. در آن سال ها صدا و سیما با ایجاد شبکه های مختلف رادیویی و تلویزیونی و معرفی خوانندگان جدید که صدایی شبیه خوانندگان پاپ معروف به «لس آنجلسی» داشتند، سعی در ترویج موسیقی پاپ تولید داخل را داشت. این سیاست به رقابتی جدی میان دست اندرکاران موسیقی پاپ و سنتی، برای در دست گرفتن بازار منجر شد. در سالهای ریاست جمهوری خاتمی، وضعیت بازار موسیقی سنتی به گونه ای شد که بخش خصوصی رغبتی برای سرمایه گذاری روی آثار خوانندگان سنتی غیر از چهره های بسیار محبوب همچون شجریان
، ناظری و کامکارها نداشت. مرکز موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، (که تا سال ۱۳۷۸ «مرکز سرود و آهنگهای انقلابی» نام داشت) هم با راه اندازی ارکستر ملی به رهبری فرهاد فخرالدینی سعی کرد از موسیقی جدی و سنگین ایرانی حمایت کند. توجه هنرمندان موسیقی سنتی به بازارهای خارج از ایران و توفیق شان در آن عرصه و سرمایه گذاری دولتی روی موسیقی بومی نواحی ایران از دیگر دست آوردهای این رقابت بود. پس از گذشت دو دهه از انقلاب و با فراگیر شدن تکنولوژی هایی مانند اینترنت و تلویزیون های ماهواره ای، به تدریج گروه های زیرزمینی در سبک های رپ، راک، و ژانرهای مختلف موسیقی متال در عرصهٔ موسیقی ایران ظهور کردند. مفهوم موسیقی زیرزمینی در ایران از تعریف روتین آن در غرب متفاوت است. در آمریکا و اروپا موسیقی زیرزمینی یا مستقل به ژانرهای خلاق و با ارزشی از موسیقی آوانگارد گفته می شود که در نفی الگوها و کلیشه های مسلط بر بازار و در نقد فرهنگ و مناسبات اجتماعی و سیاسی خلق می شوند. در ایران اما اصطلاح «موسیقی زیرزمینی» با موسیقی «غیرمجاز» مترادف است و زیرزمینی بودن اثر، لزوماً به معنی باارزش بودن یا صاحب تفکر بودن خالقان آن نیست. این اصطلاح به همه
ٔ آثار موسیقایی، از بازاری و تقلیدی تا نوآورانه و با ارزش گفته می شود که بدون مجوز وزارت ارشاد تولید، تکثیر و توزیع می شوند.
حسام محمودی فرید (۱ فروردین ۱۳۶۵ – ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۲) بازیگر ایرانی بود. وی بازیگری را با فیلم "خسته نباشید!" (۱۳۹۱) آغاز کرد و با مجموعهٔ "لحظه گرگ و میش" (۱۳۹۷) به شهرت رسید. زندگی نامه. حسام محمودی فرید در ۱ فروردین ۱۳۶۵ در تهران زاده شد. او هنرپیشه و دانش آموختهٔ رشتهٔ حقوق قضایی و فوق لیسانس کارگردانی تئاتر از دانشگاه تربیت مدرس بود. او پیش از ورود به دانشگاه در کلاس های بازیگری مهین اسکویی و امین تارخ شرکت کرد. او همچنین مدتی در کلاس های حسن معجونی نیز شرکت کرد. محمودی مدتی عضو گروه لیو به سرپرستی معجونی شد و اجرا در تئاتر را آغاز کرد. محمودی در تست بازیگری برای حضور در فیلم سینمایی "خسته نباشید!" (۱۳۹۱) پذیرفته و با بازی در مجموعهٔ "گاهی به پشت سر نگاه کن" (۱۳۹۴) وارد تلویزیون شد. درگذشت. محمودی در ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۲ در سن ۳۷ سالگی به علت ایست قلبی درگذشت. آخرین نقش آفرینی او در سریال "رحیل" (۱۴۰۲) بود که در میانهٔ تولید آن درگذشت و نقشش ناتمام ماند. آخرین نقش آفرینی کامل محمودی بازی در سریال "سوران" (۱۴۰۲) در نقش رستگار بود که چند روز قبل از درگذشت ناگهانی اش به اتمام رسیده بود و حدود یک ماه بعد از درگذش
ت وی از شبکه ۱ پخش شد.
شرایتون فونیکس داونتون یک هتل واقع در آریزونا، ایالات متحده آمریکا می باشد. ساخت و ساز این ساختمان ۲۸ مارس ۲۰۰۶ شروع شد و در سال ۲۰۰۸ به پایان رسید. این هتل تعداد طبقاتش ۳۱، ارتفاع آن ۱۱۰ متر و دارای ۱۰۰۰ اتاق می باشد.
فریدون شهیدی (زاده ۲۹ خرداد ۱۳۲۶ در تهران) ریاضیدان ایرانی و پروفسور ریاضیات در دانشگاه پردیو است. زمینه کاری شهیدی، نظریه نمایش و فرمهای اوتومورفیک و برنامه لنگلندز است. او بویژه به دلیل روشی در L-تابعهای اوتومورفیک که به نام خود او و رابرت لنگلندز، روش لنگلندز-شهیدی نامیده شده است، نامبردار است. او از سال ۲۰۱۰ عضو آکادمی هنر و دانش آمریکا می باشد. شهیدی از سال ۲۰۰۱ دارای رتبه دانشگاهی پروفسور برجسنه (Distinguished Professor) است. زندگینامه. شهیدی تحصیلات دانشگاهی را در دانشگاه تهران تا مقطع لیسانس ریاضی ادامه داد. سپس در سال ۱۹۷۵ در دانشگاه جانز هاپکینز تحت راهنمایی جوزف شالیکا، مدرک دکتری ریاضی را بدست آورد. پس از آن شهیدی در دانشگاههای بسیاری از جمله دانشگاه ایندیانا، دانشگاه تورنتو، دانشگاه پاریس ۷ و دانشگاه کیوتو بعنوان پژوهشگر و استاد سرگرم آموزش و پژوهش بوده است. شهیدی در سال ۲۰۰۲ بعنوان سخنران مدعو در کنگره جهانی ریاضیدانان در پکن شرکت داشت (Automorphic L-functions and functoriality).
لافلین، نوادا (به انگلیسی: Laughlin, Nevada) یک منطقه مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلارک، نوادا واقع شده است. خصوصیات. لافلین ۲۳۱٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۳۲۳ نفر جمعیت دارد و ۱۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
جی دابلیو ماریوت ایندیاناپولیس یک هتل واقع در ایندیاناپولیس، ایالات متحده آمریکا می باشد. ساخت و ساز این ساختمان ۲۹ مه ۲۰۰۸ شروع شده و در ۴ فوریه ۲۰۱۱ تأسیس شده است، معمار این بنا هلموث، اوباتا و کاساباوم است. این هتل تعداد طبقاتش ۳۴، ارتفاع آن ۱۱۵ متر و تعداد اتاق های آن ۱۰۰۵ عدد می باشد.
هتل ویندهام نیویورکر یک هتل واقع در منهتن، نیویورک، ایالات متحده آمریکا می باشد که در سال ۱۹۳۰ میلادی تأسیس شده است. مساحت زیربنای این ساختمان ، تعداد طبقات آن ۴۳ طبقه می باشد که ۲۱ طبقه مخصوص هتل می باشد و در کل دارای ۱۰۸۳ اتاق، ۶۴ سوئیت و ۲ رستوران می باشد.
خود دیگر، دگرمن، یار غار، همزاد، خود اسطوره ای یا خود فانتزی به خود دومی گفته می شود که از شخصیت اصلی فرد متمایز باشد. در این حالت، تجربه فرد در هر دو حالت خود مشابه است. در افراد مبتلا به اختلال تجزیه هویت، معمولاً خودهای دیگر از دسترسی به حافظه و خاطرات یکدیگر ناتوان هستند اما ممکن است بتوانند توانایی ها و تجربه های یکدیگر را به کار بگیرند. افراد دارای خود دیگر در دوران کودکی، در صورت عدم درمان ممکن است وضعیت شان در بزرگسالی تشدید شود. چنین افرادی، واقعیت خود را با ایجاد رابطه با افرادی که دارای ارزشها، علائق و اعتقادات مشترک هستند برای خود ثابت می کنند. مفهوم خودشناسی برای افرادی که خود دیگر دارند نه تنها بر شناخت خود درونی و اصلی، بلکه بر شناخت خود دیگر نیز استوار است.
شاپور بنیاد (زاده ۱۸ آبان ۱۳۲۶ در شیراز – درگذشته ۱۲ بهمن ۱۳۷۸ در شیراز)، شاعر ایرانی بود. زندگی. شاپور بنیاد در پاریس سینما خوانده بود. وقتی به ایران آمد فضا و مجوز لازم را برای فیلمسازی به او ندادند. گرچه دو فیلم کوتاه ساخت اما این، همه آن چیزی نبود که او می خواست. این بود که ناچار شد مدتی کتابفروشی کند. بعد از آن، دیگر صرفا به کار شعر پرداخت. سیمین دانشور یکی از کسانی است که در نوشته ای به نقد شعر این شاعر پرداخته و نوشته است: «سونات نیلوفر جهان عجیبی است که در این تراکم بازار شعر هنوز هم جای توجه دارد. جهانی کروی که استحاله ای است از عشق، نیلوفر و سایه؛ پر از تحرک در لفافه لطیف تغزل و خارج از زبان بازی های دست نیافتنی.» او بر اثر حمله قلبی در شیراز درگذشت. کتابشناسی. از این شاعر مجموعه شعرهای زیر به جا مانده است. نمونه شعر. «حکایت ماه در حیاط ما» دیگر از ماه بگویم ماهی که میوهٔ مشترک درخت های حیاط ما بود ماهی که پدرم سحرها می شستش و باز در آسمان رهایش می کرد و ماه از وقار نسیم تبسمی نصیب می برد و ستاره های شیدا را در امتداد نارنج ها پرتاب می کرد شاید ماه این جا سرنوشت خویش را جستجو می کرد گاهی که با سبزها
ی حیاط گفتگو می کرد
لعبت والا (زادهٔ ۲۰ آبان ۱۳۰۹) شاعر، ترانه سرا، روزنامه نگار و داستان نویس اهل ایران است. پدرش محمدحسین والا، ملقب به ظهیرالسلطان، و مادرش منیر خلخالی بود. او از اواخر دههٔ بیست شروع به فعالیت فرهنگی کرد و از سال ۱۳۴۰ به ترانه سرایی پرداخت. لعبت والا از نخستین دانش آموختگان دورهٔ روزنامه نگاری دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تهران است. سال ها در مجلهٔ هفتگی سیاسی و اجتماعی «تهران مصور» که برادرش مهندس عبدالله والا، مدیر مسئول هفته نامهٔ «تهران مصور» بود، کار می کرد و سردبیر مجلهٔ «کوچولوها» ی آن نشریه بود. این شاعر و نویسنده، پس از سال ها فعالیت در مجلهٔ «تهران مصور»، کارمند وزارت فرهنگ و هنر، سرپرست شورای تهیه و تنظیم برنامه های موسیقی ایرانی در رادیو و تلویزیون و از ترانه سرایان گروه های موسیقی این وزارتخانه شد. در کارنامهٔ هنری او علاوه بر فعالیت در زمینهٔ ادبیات، تجربه هایی نیز در زمینهٔ طراحی داستان اپرا و باله نیز به چشم می خورد. لعبت والا در سال ۱۳۵۷ ایران را ترک کرد و برای ادامهٔ تحصیل به استرالیا رفت و در رشتهٔ مطالعات خاورمیانه لیسانس گرفت و سپس مقیم انگلستان شد. او مدتی بعد به همکاران روزنامهٔ «کیهان لندن» پ
یوست. کتابشناسی. از این شاعر و نویسنده، تاکنون چهار مجموعهٔ شعر با نام «گسسته»، «رقص یادها»، «پرگشودن ها به هوای پرواز» و «فردایی دیگر» و یک رمان به نام «تا وقتی خروس می خواند» منتشر شده است. رقص یادها مجموعه دو کتاب قدیم و سروده های تازه این شاعر است که توسط نشر باران منتشر شده است. نمونه شعر. یکی از غزل های زیبای او غوغا نام دارد که با مطلع زیر شروع می شود:
شعله ولپی؛ زادهٔ ۶ مارس ۱۹۶۲) یک زبان شناس اهل ایران است. شعله ولپی شاعر، نویسنده و مترجم ادبی ایرانی الاصل است. او در ایران به دنیا آمده و سال های نوجوانی را در ترینیداد و بریتانیا گذراند و سپس به ایالات متحده نقل مکان نمود و تحصیلات خود را در رشته سینما، تلویزیون و رادیو در دانشگاه نورت وسترن و نیز در رشته بهداشت عمومی در دانشگاه جان هاپکینز به پایان رسانیده است. وی هم اکنون در لس آنجلس زندگی می کند. آثار. از شعله ولپی تاکنون چند مجموعه شعر به اضافه یک سی.دی. منتشر شده است. از آثار وی می توان به ترجمه گزیده ای از اشعار فروغ فرخزاد با عنوان «گناه» به زبان انگلیسی اشاره کرد. این کتاب توسط انتشارات دانشگاه آرکانزاس به چاپ رسیده است. شعله، گلچین اشعار فروغ را با عکسی از شاعر و شعری به خط او آغاز می کند و سپس تاریخچه کوتاهی از زندگی فروغ را به خوانندگانش معرفی می کند. بخش اول گناه برگرفته از کتاب های اسیر، دیوار و عصیان است، بخش دوم، اشعاری از تولدی دیگر را دربردارد و بخش پایانی برگردان شعرهایی از مجموعه ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد است. جوایز. در سال ۲۰۱۳ برنده "جایزه کتاب میدوست" (Midwest Book Award) و در سال
۲۰۱۰ برنده "جایزه Lois Roth Persian Translation prize شده است
نصرت الله نوح با نام اصلی نصرت الله نوحیان (متولد ۱۳۱۰ در سمنان – ۲۱ مرداد ۱۳۹۹ در آمریکا) شاعر، روزنامه نگار و طنزپرداز اهل ایران بود. زندگی. نصرت الله «نوح» نوحیان به سال ۱۳۱۰ در سمنان متولّد شد. در سال ۱۳۲۹ زادگاهش را ترک کرد و به تهران آمد و از همان زمان فعالیت های ادبی–سیاسی اش را نیز آغاز کرد. نخستین شعر او به سال ۱۳۳۰ در «روزنامه فکاهی–سیاسی چلنگر» (که با مدیریت محمدعلی افراشته منتظر می شد) انتشار یافت. پس از آن اشعار و آثار او در دیگر نشریات با امضای (نوح) منتشر می شد. با تشدید اختناق، پس از کودتای ۲۸ مرداد ۳۲ نوح دستگیر شد و پس از آزادی، اشعار خود را با امضاهای «سپند» و «میغ» منتشر می کرد. اولین کتاب شعرش، منظومه «گرگ مجروح» در سال ۱۳۳۳ پس از کودتای ۲۸ مرداد چاپ شد ولی مأموران فرمانداری نظامی آن را از چاپخانه جمع کردند. چون در آن از دستگاه سلطنت و اوضاع اجتماعی زمان به سختی انتقاد کرده بود، قبل از انتشار توسط شهربانی توقیف و نسخ آن ضبط گردید و نوح را نیز به زندان سپردند. از سال ۱۳۳۹ نوح ضمن کار مستمر در روزنامه کیهان (تا سال ۱۳۵۸) با اکثر مجلات و روزنامه های تهران همکاری داشت. در سال ۱۳۳۶ نخستین مجمو
عه اشعارش با عنوان «گل هایی که پژمرد» به چاپ رسید و دومین مجموعه شعرش «دنیای رنگ ها» به سال ۱۳۴۲ انتشار یافت. آثار تحقیقی او به ترتیب تذکره شهری سمنان (۱۳۳۷) ستارگان تابان (مقالات چاپ شده در مطبوعات پیرامون شعر فارسی ۱۳۳۸) دیوان رفعت سمنانی با مقدمه دکتر ذبیح الله صفا در سال ۱۳۳۹ منتشر شد. پس از انقلاب، مجموعه اشعار سیاسی نوح با عنوان «فرزند رنج» انتشار یافت. در همین سال ها، نوح مجموعه کارهای محمدعلی افراشته را در سه جلد با عنوان های «مجموعه شعر محمدعلی افراشته»، «چهل داستان»، «نمایشنامه ها، تعزیه ها و سفرنامه» گردآوری و چاپ کرد. همچنین تنظیم و چاپ «آثار عجم» اثر فرصت شیرازی همراه با بررسی آثار و زندگی نامه مؤلف در سال ۱۳۶۲ از دیگر کارهای نوح می باشد. در آمریکا نیز نوح، دوره «روزنامه فکاهی–سیاسی آهنگر» چاپ ایران را با مقدمه ای پیرامون پیدایش، انتشار و لغو و توقیف آن تجدید چاپ کرد. در سال ۱۳۷۳ کتاب بررسی طنز در ادبیات و مطبوعات فارسی را با مقدمه محمدجعفر محجوب در سن حوزه انتشار داد. «آتشکده سرد»، گزینه ای از اشعار او در سال ۱۳۷۷ در آمریکا انتشار یافت. مجموعه ای از اشعار سمنانی نوح نیز در دست تنظیم و چاپ است.
ردیف متهمان () فیلمی درام و جنایی به کارگردانی دان سیگل است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. این فیلم بازسازی یک نمایشنامه رادیویی پلیسی است که طی سال های ۱۹۵۳-۱۹۵۰ از شبکه رادیویی سی بی اس پخش شد و سپس یک مجموعه تلویزیونی بر اساس آن ساخته شد که طی سال های ۱۹۶۰-۱۹۵۷ از شبکه تلویزیونی سی بی اس پخش گردید. نسخهٔ اصلی فیلم در سال ۱۹۹۷ توسط «بایگانی فیلم آکادمی اسکار» با همکاری سونی پیکچرز مرمت و بازسازی شد.
کپلر-۴۳۸بی یک سیارهٔ فراخورشیدی و سنگی است که دور ستاره خورشید مانند کپلر۴۳۸ در حال چرخش است، در حدود از زمین فاصله دارد و در صورت فلکی شلیاق حضور دارد. این سیاره در ۵ ژانویه ۲۰۱۵ توسط فضاپیمای کپلر کشف شده است. این سیاره ۱۲ درصد از زمین بزرگتر است و دمای آن بیش از هر سیاره خارجی که تاکنون کشف شده به زمین شبیه است. حرارتی که این سیاره از خورشیدش می گیرد احتمالاً ۴۰ درصد بیش از زمین است.
مایکل کورس (زادهٔ ۹ اوت ۱۹۵۹) طراح مد آمریکایی است. او مدیر اجرایی و افتخاری شرکت خود می باشد. مایکل کورس تاکنون برای افراد سرشناسی چون میشل اوباما، جنیفر لوپز، گوئینت پالترو و آلیشا کیز به طراحی لباس پرداخته است. زندگی نامه. مایکل کورس در جزیره لانگ در شهر نیویورک متولد شد. مادر وی مدل بوده است و هنگامی که مایکل تنها ۵ سال داشت مجدداً ازدواج نمود. مایکل از مدرسهٔ جان اف کندی فارغ التحصیل شد. مادر او یهودی و پدرش سوئدی بودند. مایکل کورس آشکارا همجنس گراست. او در ۱۶ اوت ۲۰۱۱ با شریک زندگی خود، لنس لپر ازدواج نمود. فعالیت حرفه ای. مایکل هنگامی که تنها ۵ سال داشت لباس عروسی مادرش را که دوباره قصد ازدواج داشت را طراحی نمود. در سال ۱۹۷۷ هنگامی که همگان به استعداد وی در زمینه طراحی لباس پی بردند وی را در مؤسسه فشن و تکنولوژی نیویورک ثبت نام کردند. سرانجام در سال ۱۹۸۱ مایکل برند خود را وارد بازار نمود و از همان دوران به عنوان طراح لباس های اسپرت زنانه شناخته شد. و
حافظه غیرفرار بایوس که با نام حافظه سیماس نیز شناخته می شود، یک حافظه دائم با ظرفیت محدود است. در آن مشخصات بایوس و سخت افزارهای مهمی چون صفحه کلید و مادربورد و RAM در کنار ساعت و تاریخ رایانه ذخیره می شود.
آنابل یک فیلم ترسناک فراطبیعی آمریکایی محصول ۲۰۱۴ به کارگردانی جان آر. لئونتی، نویسندگی گری دابرمن و تهیه کنندگی پیتر سفرن و جیمز وان است. این فیلم یک پیش درآمد برای فیلم "احضار" از سال ۲۰۱۳ و دومین قسمت از فرانچایز احضار است. این فیلم با الهام از داستان عروسکی به نام آنابل توسط اد و لورین وارن ساخته شده است. در این فیلم آنابل والیس، وارد هورتون و آلفر وودارد به ایفای نقش پرداخته اند. "آنابل" در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۴ در سالن نمایش چینی گرامن در لس آنجلس نمایش داده شد، و در ۳ اکتبر ۲۰۱۴ توسط برادران وارنر و نیو لاین سینما در ایالات متحده اکران شد. این فیلم اکثراً نقدهای منفی را از منتقدان دریافت کرد و بسیاری احساس می کردند که نسبت به نسخهٔ قبلی اش در رتبه پایین تری قرار دارد. یک فیلم پیش درآمد با عنوان "" در ۱۱ اوت ۲۰۱۷ و دنباله ای بر آن با نام "آنابل به خانه می آید" در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹ منتشر شد. "آنابل" با وجود نقدهای منفی عملکرد موفقی در گیشه داشت و با بودجه ای ۶٫۵ میلیون دلاری بیش از ۲۵۷ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت. سه گانهٔ "آنابل" در فهرست ۵۰ فیلم پرفروش ترسناک تمام زمان ها رتبه های ۳۶، ۲۸ و ۴۹ را به ترتیب
تاریخ انتشار در اختیار دارند. داستان. جان فرم (وارد هورتون) فکر می کند که هدیهٔ مناسبی را برای همسر آینده اش، میا (آنابل والیس) پیدا کرده است: یک عروسک قدیمی با لباس سفید زیبا؛ شادی این زوج با این حال زیاد طول نمی کشد: یک شب وحشتناک، شیطان پرستان به خانهٔ آنها حمله کرده و اقدامات خشونت آمیزی را علیه زوج آغاز می کنند. هنگامی که فرقه ها سعی می کنند یک شیطان را احضار کنند و نشان مرموز خونینی را روی دیوار مهد کودک می مالند، خون آن روی آنابل، عروسک میا می چکد و بدین ترتیب یک شیء زیبا تبدیل به یک وسیلهٔ شیطانی می شود. پیش درآمد. فلمن در اکتبر ۲۰۱۴ به "واشینگتن پست" گفت که استودیو در حال بررسی سریالی بر اساس این فیلم است که دنبالهٔ آن در حال ساخت است. در اکتبر ۲۰۱۵ گزارش شد که گری دابرمن برای نوشتن فیلمنامه بازخواهد گشت. برادران وارنر در ۲۲ مارس ۲۰۱۶ این فیلم را برای اکران در ۱۹ مه ۲۰۱۷، با دیوید اف. سندبرگ کارگردان فیلم "در تاریکی"، برنامه ریزی کرد. در ژوئن ۲۰۱۶، میراندا اتو و استفانی سیگمن برای بازی در پیش درآمد انتخاب شدند. داستان دربارهٔ یک عروسک ساز و همسرش (اتو) است که دخترش به طرز غم انگیزی می میرد. آنها دواز
ده سال بعد تصمیم می گیرند خانهٔ خود را به روی یک راهبه (سیگمن) و چند دختر از یک یتیم خانه دربسته باز کنند. هنگامی که آنابل، مخلوق تسخیرشدهٔ عروسک ساز، کودکان را مورد توجه قرار می دهد، پناهگاه آنها با طوفانی از وحشت روبرو می شود. دنباله. در آوریل ۲۰۱۸، برادران وارنر ۳ ژوئیه ۲۰۱۹ را به عنوان تاریخ اکران یک فیلم جدید هنوز بدون عنوان در فرانچایز "احضار" اعلام کرد. بعداً در همان ماه، اعلام شد که این فیلم سومین فیلم "آنابل" خواهد بود و گری دابرمن در اولین کارگردانی خود برای نویسندگی و کارگردانی قرارداد امضا کرد. جیمز وان و پیتر سافران این پروژه را به صورت مشترک تهیه خواهند کرد. عنوان فیلم، "آنابل به خانه می آید"، در مارس ۲۰۱۹ فاش شد. در مه ۲۰۱۹، تاریخ اکران فیلم به ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹ تغییر یافت.
موش کور اروپایی نام یک گونه از تیره کورموش ها است. این گونه با نام های موش کور معمولی یا موش کور شمالی نیز شناخته می شود.
کبرای مصری که در عربی مصری با نام "اورائوس" نیز شناخته می شود، تلفظ می شود: Ouraeus "(برگرفته از کلمه یونانی باستان: οὐραῖος)" نام یک گونه از تیره کفچه ماران است. این گونه یکی از بزرگترین کبراهای بومی آفریقا است که به وسیله کارلوس لینه در سال ۱۷۵۸ میلادی کشف و نامگذاری شد. بدن مار کبرای مصری استوانه ای و تنومند است و دمی دراز دارد. طولش تا حد زیادی بسته به گونه و منطقه جغرافیایی بوده و بین یک تا دو متر متغیر است. رنگ آن بسیار متنوع است اما اکثر آنها سایه های قهوه ای تیره و روشن دارند. رنگ برخی از آنها مسی متمایل به قرمز یا خاکستری مایل به قهوه ای است.
همستر طلایی یا همستر سوری نام یک گونه از زیرخانواده همستر است. طول جانور بالغ حدود ۱۳ تا ۱۸ سانتیمتر است و طول عمری دو تا سه ساله دارد. وزنشان نیز به حدود ۱۲۰ تا ۱۲۵ گرم می رسد. این جانور تنها در شمال سوریه و جنوب ترکیه زندگی می کند و نسل آن به دلیل تخریب زیستگاه در خطر نابودی قرار دارد. با این وجود جمعیت همسترهای در اسارت که به عنوان حیوان دست آموز خانگی نگهداری می شوند رو به گسترش است. اغلب همسترهایی که در بازار حیوانات خانگی به فروش می رسند، از این گونه هستند که نژادهای گوناگون آن به رنگ های گوناگونی درآمده اند.
تبلیغات مجازی () استفاده از فناوری های دیجیتال برای درج تصاویر تبلیغاتی به برنامه های تلویزیونی زنده یا از پیش ضبط شده است. معمولاً از این فناوری در مسابقات ورزشی استفاده می شود. این فناوری به پخش کنندگان این اجازه را می دهد تا پنل های تبلیغاتی واقعی را با تصاویر غیر واقعی تعویض کنند.
شبح اپرا () یک فیلم صامت ترسناک سیاه وسفید به کارگردانی «روپرت جولیان»، «ادوارد سجویک» «لان چینی»، و «ارنست لامله» است که در سال ۱۹۲۵ منتشر شد. نام سه نفرِ آخر، در عنوان بندی فیلم نیامده است. فیلمنامهٔ اولیهٔ این فیلم توسط «الیوت جی. کلاوسون»، «ریموند ال. شراک» و «تام رید»، بر پایهٔ رمان مشهورِ «شبح اپرا» اثر «گاستون لورو» نگاشته شده است و «لان چینی» در آن نقش شبحی را ایفا می نماید که در کاخ گارنیه حضور دارد و برای آنکه معشوقه اش را مبدل به ستارهٔ اپرا و تئاتر کند، دست به هرکاری، از جمله تهدید، ارعاب و قتل می زند. در این فیلم همچنین، «نورمن کری»، «ماری فیلبین»، «آرتور ادموند کِی روی»، «گیبسون گولند»، «جان سنت پولیس» و «اسنیتز ادواردز» هنرنمایی می کنند. آخرین هنرپیشه بازماندهٔ این فیلم که در سال ۲۰۱۴ درگذشت، «کارلا لملی» (دختر کارل لملی) بود که هنگام ساخت فیلم و ایفای نقش «پریما بالرینا»، نزدیک به ۱۵ سال سن داشت. شهرت فیلم به دلیل چهره پردازی دهشتناک و ابداعیِ «لان چینی» بر روی صورت خودش بود که تا زمان اکران عمومی فیلم، به صورت یک راز، مخفی نگاه داشته شد. خلاصه داستان. فیلم با صحنه هایی از نمایش «اپرای فاوست»
اثر «شارل گونو» آغاز می شود. «کُنت فیلیپ دو شانی» (با بازی جان سن پالیس) و برادرش «ویکنت رائول دو شانی» (با بازی نورمن کری) در میان تماشاگران حضور دارند. رائول فقط به این دلیل به اپرا می آید تا اجرا و صدای هنرپیشهٔ مورد علاقه و معشوقه اش، «کریستین دائه» (با بازی ماری فیلبین) را ببیند و بشنود. «کریستین» مدتی است که به طور غیرمنتظره ای، در حرفهٔ بازیگری اش پیشرفتی چشمگیر داشته و از یک خواننده معمولی کُر به خواننده ذخیرهٔ «پریما دونا» (خواننده اصلی و برجسته زن در اپرا یا کنسرت) مبدل گشته است. سرانجام در یک موقعیت مناسب، رائول به پشت صحنه و اتاق آرایش کریستین رفته و ضمن ابراز علاقه، از او می خواهد دست از شغل فعلی اش بردارد و با او ازدواج کند. کریستین اما، اجازه نمی دهد که احساسات و روابط شخصی، سدی در مقابل حرفهٔ هنری اش باشد و این پیشنهادِ عجولانه را، رد می کند. دراوج موفقیت این سالن نمایش، خبر می رسد که مدیران آن، خود را بازنشسته کرده و مالکیت سالن اپرا را به افراد دیگری واگذار کرده اند. آنان به گروه مدیریت جدید گوشزد می کنند که در این سالن نمایش یک «شبح» زندگی می کند که همواره باید درخواست هایش را اجابت نمود؛ ا
ز جمله آنکه «جایگاه ویژه ۵» در سالن نمایش، مخصوص این «شبح» است و نباید به تماشاگران دیگری داده شود. گروه مدیریت جدید که فکر می کنند این ماجرا یک شوخی است، به آن می خندند و آن را جدی نمی گیرند. مسئله دیگر، حضور یک مرد مرموز است. پس از هر نمایش، دخترانی که در گروه رقص باله هستند از حضور مردی مرموز با فینه (با بازی آرتور ادموند کِی رو) شکایت دارند که همواره در زیرزمین های سالن نمایش دیده می شود و در این باره صحبت و تبادل نظر می کنند. آن ها شک دارند که آیا این مرد مرموز همان «شبح» است یا خیر و به همین دلیل برآن می شوند تا این موضوع را از یکی از کارگرانِ پشت صحنه به نام «ژوزف بوکه» پرس وجو کنند که تنها شخصی است که صورت «شبح» را شخصاً دیده است. «ژوزف» تصویر هولناکی از چهرهٔ یک اسکلت متحرک را برای دختران شرح می دهد و در این اثنا، سایه یک شخص مرموز بر دیوار ظاهر می شود. این شوخیِ یکی از کارگران صحنه به نام «فلورین پاپیون» (با بازی اسنیتز ادواردز) چندان به مذاقِ «سیمون» (با بازی گیبسون گولاند) که برادر ژوزف است خوش نمی آید و به دنبال فلورین که حالا از اتاق بیرون زده، می دود. در این هنگام، بانوی اول آواز اپرا «مادام کا