Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ط مهرداد حسن زاده، مربی جودو، وارد مدرسه جودو خلیج فارس شد. وی در سال ۱۳۹۷ با نزاکت عزیزوا، ورزشکار جودوی جمهوری آذربایجان ازدواج نمود. فعالیت ورزشی. ۲۰۱۵: برنز آسیا. ملایی در رقابت های قهرمانی آسیا ۲۰۱۵ در کویت شرکت نمود و به نشان برنز وزن ۸۱ کیلوگرم دست یافت. ۲۰۱۶: دومین برنز آسیا، شرکت در المپیک. ملایی در آوریل ۲۰۱۶ در مسابقات قهرمانی آسیا در تاشکند برای دومین بار به نشان برنز مسابقات دست یافت. وی توانست کوها از ژاپن و سبیروف از ازبکستان را از پیش رو بردارد، اما در رقابت نیمه نهایی برابر نایسف از لبنان شکست خورد. ملایی در رقابت برای کسب نشان برنز اوتگونباتار از مغولستان را با امتیاز ایپون شکست داد. ملایی در وزن ۸۱ کیلوگرم مسابقات المپیک ریو ۲۰۱۶ به روی تاتامی رفت. وی در دور نخست استراحت داشت و در دور دوم به مصاف حسن خالمورزایف قهرمان سال ۲۰۱۶ اروپا از روسیه رفت و با گرفتن سه اخطار در برابر دو اخطار حریف، نتیجه را واگذار کرد و از دور مسابقات کنار رفت. ملایی یکی از این اخطارها را به دلیل باز و بسته کردن بدون اجازهٔ کمربندش گرفت. داور مسابقه احساس کرد ملایی دارد روند بازی را قطع می کند و به همین دلیل به او اخ
طار داد. ۲۰۱۷: برنز جهان، نایب قهرمانی آسیا. ملایی در چارچوب بازی های همبستگی کشورهای اسلامی که در باکو به انجام رسید، توانست به مدال طلای وزن ۸۱– کیلوگرم مردان دست یابد. او با پیروزی برابر سردار جومیف از ترکمنستان، ولادیمیر زولویف از قرقیزستان و ایلکر گولدورن از ترکیه به مقام قهرمانی و نشان طلا دست یافت. ملایی ۲۶ مه ۲۰۱۷ در دستهٔ ۸۱– کیلوگرم مسابقات قهرمانی آسیا که در هنگ کنگ برگزار می شد شرکت کرد و نایب قهرمان این دسته شد. وی در رقابت پایانی برابر سوتارو فوجیوارا، نمایندهٔ ژاپن قرار گرفت و به این حریف ژاپنی باخت. وی در رقابت های تیمی این تورنمنت در قالب تیم ایران شرکت نمود و به همراه این تیم به مدال برنز دست یافت. در ۳۱ اوت ملایی در رقابت های قهرمانی جهان در بوداپست، مجارستان به میدان رفت و ولادیمیر زولویف از قرقیزستان، الکسیوس نتاناتسیدیس از یونان، محمد عبدالعال مصری و فرانک دِ ویت هلندی را شکست داد و به جمع چهار نفر پایانی رسید. ملایی در نیمه پایانی از متئو مارکونسینی ایتالیایی شکست خورد و به دیدار برای تعیین مکان سوم راه یافت. جودوکار ایران در این دیدار برابر لازلو کزوکنی از کشور میزبان صاحب برتری شد و ب
ه طور مشترک با حسن خالمورزایف از روسیه در مکان سوم قرار گرفت و نشان برنز را از آن خود کرد. این نخستین مدال جودوی ایران در رقابت های جهانی پس از ده سال بود. ملایی در یکی از مراحل گرند پری سال ۲۰۱۷ در هلند، در وزن ۸۱– کیلوگرم پس از استراحت در دور نخست، در دور دوم مقابل ژائو مارتینو از پرتغال به برتری رسید و راهی یک چهارم نهایی شد. ملایی با شکست مقابل حریفی از بلژیک از رسیدن به نیمه نهایی جودو گرند پری هلند بازماند و راهی گروه بازنده ها برای کسب نشان برنز شد. وی در گروه بازنده ها ابتدا نمایندهٔ گرجستان را شکست داد و پس از آن برای رسیدن به مدال برنز به مصاف فراکدیویت از هلند رفت و با شکست این جودوکار به مدال برنز دست یافت. ۲۰۱۸: قهرمانی جهان، نقره بازی های آسیایی. ملایی فوریه ۲۰۱۸ در رقابت های گرند اسلم دوسلدورف شرکت کرد و توانست به نشان طلای دستهٔ ۸۱ کیلوگرم برسد. وی که پیش از این مدال نقره و برنز رقابت های گرند اسلم باکو و ابوظبی در سال ۲۰۱۷ را کسب کرده بود، موفق شد در فینال وزن ۸۱ کیلوگرم مردان آلفا اومار دجالو، از فرانسه را با امتیاز ایپون شکست دهد و صاحب نخستین مدال طلای خود در رقابت های تور جهانی جودو شود.
ملایی مدالش را از دستان اوله بیشاف آلمانی، قهرمان بازی های المپیک ۲۰۰۸ دریافت کرد. ملایی ۳۰ اوت ۲۰۱۸ در بازی های آسیایی ۲۰۱۸ به نشان نقره دست یافت. او در این بازی ها با جودوکارانی از اندونزی، چین و کره جنوبی مبارزه کرد و به برتری رسید اما در رقابت پایانی برابر دیدار حمزه از ازبکستان باخت و دوم شد. ملایی یک ماه پس از بازی های آسیایی و در ۲۳ سپتامبر در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۸ در باکو، جمهوری آذربایجان شرکت کرد و توانست پس از پانزده سال ایران را در این رقابت ها صاحب نشان طلا بکند. ملایی برای رسیدن به این مدال، در دیدار پایانی وزن ۸۱ کیلوگرم سوتارو فوجیوارا، حریف ژاپنی و دارندهٔ دو مدال طلای رقابت های گرند اسلم سال ۲۰۱۸ را با امتیاز ایپون از پیش رو برداشت و صاحب گردن آویز طلا شد. ملایی برای رسیدن به دیدار نهایی این وزن در نیمه نهایی، ودات آلبایراک، حریف قدرتمند ترکیه ای را در وقت طلایی با امتیاز وازاری شکست داده بود. ملایی در چهار دیدار قبلی خود اتیند باریاند از کانادا، لورا اسوینبورن از ایسلند، آنری اگوتیدزه از پرتغال و ماتیاس کاس از بلژیک را شکست داده بود. جودوکار طلایی ایران پس از قرار گرفتن بر سکوی نخست این
مسابقات گفت: «خدا را شاکرم که بعد از زحمت ها، تمرین ها و عرق ریختن های زیاد توانستم قهرمان جهان شوم. امروز روز بزرگی برایم بود. این مدال را به مردم کشورم و همه کسانی که برایم زحمت کشیدند، تقدیم می کنم.» پیش از این، آرش میراسماعیلی آخرین جودوکار ایرانی بود که در سال ۲۰۰۳ توانسته بود مدال طلا را به دست بیاورد. ملایی ۱۶ دسامبر ۲۰۱۸ در رقابت های مسترز چین حاضر شد و در نخستین دیدار خود در این مسابقات به مصاف تاکاشی ساساکی از ژاپن رفت و برای جلوگیری از رویارویی احتمالی با ساگی موکی، ورزشکار اسرائیلی، تن به «شکستی مصلحتی» داد. این در حالی بود که ساگی موکی، جودوکار اسرائیلی نیز در طرف دیگر مغلوب حریف بلژیکی شد و ملایی در صورت پیروزی برابر حریف ژاپنی خود، در دور بعد برابر ورزشکار بلژیکی قرار می گرفت. ۲۰۱۹: ادامهٔ شکست های مصلحتی، رقابت برای مغولستان. سعید ملایی در فوریه ۲۰۱۹ در چهارمین مرحله از مسابقات گرند پریکس در پاریس شرکت کرد. ملایی توانست کنیا کوهارا از ژاپن و الکساندر ویزرزاک از آلمان را شکست بدهد اما در دور یک چهارم نهایی در کمتر از ۲۰ ثانیه برابر روسلان موسایف از قرقیزستان شکست خورد. در این مسابقه ملایی که چ
هرهٔ او هنگام ورود به تاتامی، گرفته و ناراحت به نظر می رسید، برخلاف بازی های دیگر تلاش چندانی نکرد و خیلی زود با امتیاز ایپون تسلیم حریف شد. رسانه های ایران گزارش دادند که این شکست، یک «شکست مصلحتی» برای عدم رویارویی با نمایندهٔ اسرائیل در دور بعدی بوده است. ملایی در صورت پیروزی در این دیدار، باید در دور نیمه نهایی برابر ساگی موکی از اسرائیل قرار می گرفت. ملایی پس از این باخت، در دور شانس مجدد به رقابت پرداخت و با شکست دادن رقیبان خود به مدال برنز دست یافت. سعید ملایی در قهرمانی جهان ۲۰۱۹ در توکیو، ژاپن به عنوان نفر نخست رده بندی جهانی در وزن ۸۱ کیلوگرم شرکت کرد. او برابر اشرف موتی (مراکش) با ایپون به برتری رسید و سپس مقابل کارلوس لوز (پرتغال) هم در مدت زمانی کوتاه پیروز شد. او در گام بعدی، حسن خالمورزایف قهرمان المپیک ۲۰۱۶ از روسیه را برد تا روانهٔ دور بعد شود. آنتوان فورتیه دارندهٔ مدال برنز المپیک از کانادا هم روی تاتامی مقابل ملایی تسلیم شد تا نمایندهٔ ایران قدرتمندانه به نیمه نهایی برسد. در طرف مقابل ساگی موکی از اسرائیل نیز به نیمه نهایی رسیده بود. در همین حین صداوسیمای ایران در بخش های مختلف خبری اعلام
کرد که سعید ملایی «به دلیل مصدومیت شدید»، از ادامهٔ مسابقات کناره گیری کرده است. اما خبر صداوسیما واقعیت نداشت، چرا که ملایی برای رقابت با ماتیاس کاسی از بلژیک به روی تاتامی آمد اما با روحیه ای به هم ریخته در برابر ماتیاس کاسی شکست خورد. ملایی در دیدار رده بندی هم با نمایشی که بی تفاوتی در آن مشهود بود، به رقیب جوان گرجستانی باخت تا مسابقات جهانی را با دست خالی ترک کند. ملایی طبق سیاست حکومت ایران نه می توانست با ساگی مبارزه کند و نه اجازهٔ ایستادن همزمان با نمایندهٔ اسرائیل روی سکوی قهرمانی را داشت و در صورت تخطی از این موضوع، از سوی حکومت ایران با جریمه مواجه می شد. وی پس از این رویداد از «فشار» مقامات ایران به وی برای باخت عمدی به منظور جلوگیری از رویارویی با رقیب اسرائیلی خبر داد و از این رفتار مقامات سیاسی و ورزشی ایران انتقاد کرد. وی پس از مسابقات جهانی ۲۰۱۹ دیگر به ایران بازنگشت و با روادید ۲ ساله به آلمان رفت و از این کشور درخواست پناهندگی کرد. در نهایت دولت آلمان درخواست وی برای پناهندگی در آلمان را پذیرفت و قرار شد وی با پرچم آلمان در رقابت های بین المللی حضور یابد. در همین حال فدراسیون جهانی جودو
نیز برای شرکت او در المپیک ۲۰۲۰ در تیم پناهندگان حمایت کرد. همچنین فدراسیون جهانی جودو، همهٔ همکاری های خود با ایران را تعلیق کرد. ملایی در سپتامبر ۲۰۱۹ در گفت وگو با یورو نیوز بار دیگر به «سیاسی شدن ورزش» و «فشار حکومت ایران» اعتراض کرد. وی دلیل اصلی عدم بازگشت به ایران را «آرزوی شرکت در بازی های المپیک توکیو» عنوان کرد. وی گفت تصمیم شجاعانه ای گرفته است تا به «جهان اعلام کند به عنوان یک ورزشکار و انسان آزاد» می خواهد اختیار زندگی خود را در دست بگیرد. ملایی همچنین از ورزشکار و رقیب اسرائیلی خود به عنوان «یک دوست» یاد کرد و گفت «مبارزهٔ ورزشی تنها روی تشک (تاتامی) رخ می دهد» و نباید به آن رنگ سیاسی داد. او رقابت خود با حریف اسرائیلی در بازی های المپیک توکیو را محتمل دانست و از آن استقبال کرد. ملایی ۲۳ نوامبر در رقابت های گرند اسلم اوزاکا و با نام فدراسیون جهانی با دو شکست برابر فوجی وارا و دی ولت از ژاپن و هلند از دور رقابت ها کنار رفت. در ۲ دسامبر ۲۰۱۹ ملایی با دعوت رسمی تساخیاگین البگدورج، رئیس جمهور مغولستان و رئیس پیشین فدراسیون جودوی این کشور به اولان باتور، پایتخت مغولستان رفت و به عنوان شهروند مغولستان
پذیرفته شد. او پس از آن با پرچم مغولستان در مسابقات بین المللی شرکت کرد. این در حالی بود که پیش از این در خبرها عنوان شده بود که وی برای آلمان به میدان خواهد رفت. ملایی ۱۲ دسامبر در مسابقات مسترز چین که در کینگ دائو برگزار می شد، برای نخستین بار با پرچم مغولستان شرکت کرد و در دیدار نخست برابر کریستین پارلاتی (نفر ۲۸ رده بندی جهانی) شکست خورد و از ادامهٔ رقابت ها بازماند. ۲۰۲۰: کسب نخستین مدال برای مغولستان. دومین گرند اسلم سال ۲۰۲۰ فوریه در دوسلدورف، آلمان برگزار شد. ملایی در این رقابت ها برنلینر از آمریکا، لوکنتی از آرژانتین و دومنیک روزنا از کرواسی را شکست داد و در ادامه ابتدا برابر حسن خالمورزایف از روسیه و سپس ون دیولت از هلند باخت و در جایگاه هفتم وزن ۸۱ کیلوگرم ایستاد. وی در ۲۴ اکتبر در گرند اسلم مجارستان در دستهٔ ۸۱ کیلوگرم شرکت کرد. ملایی در رقابت سوم–پنجمی با ضربهٔ فنی مقابل فرانک دِویت هلندی به برتری رسید و مدال برنز رقابت ها را کسب کرد. این نخستین مدال وی برای مغولستان در مسابقات بین المللی بود. ملایی پیش از این در دور نیمه نهایی مقابل آنتونیو فوریچر از کانادا در وقت طلایی شکست خورده و از رسیدن به
دور نهایی بازمانده بود. وی پیش از نیمه نهایی برابر حریفانی از ترکیه، سوئد و فرانسه به برتری رسیده بود. ۲۰۲۱: نقره المپیک، سومین برنز آسیا. وی در فوریه ۲۰۲۱ برای اولین بار به عنوان یک ورزشکار ایرانی در مسابقات گرند اسلم تل آویو حضور پیدا کرد. حضور ملایی در اسرائیل با استقبال از سوی اسرائیلی ها همراه بود. صفحهٔ اینستاگرام وزارت خارجه اسرائیل به زبان فارسی با انتشار عکسی، ورود سعید ملایی به این کشور را تبریک گفت: «سعید جان خوش آمدید. شجاعت شما در مقابل بی عدالتی های جمهوری اسلامی قابل ستایش است. موفق باشید.» ملایی در نیمه نهایی گرند اسلم تل آویو موفق شد با امتیاز ایپون مقابل لاپیناگوف، جودوکار کشور روسیه به پیروزی برسد و به فینال این مسابقات در کشور اسرائیل راه پیدا کرد. وی با شکست در فینال گرند اسلم تل آویو مقابل بولتابوئف از ازبکستان، مدال نقرهٔ این رقابت ها را کسب کرد. ملایی پس از رقابت های گرند اسلم، در رقابت های قهرمانی جودو آسیا-اقیانوسیه ۲۰۲۱ شرکت کرد و برای چهارمین بار به مدال برنز این مسابقات دست یافت. وی در دستهٔ ۸۱– کیلوگرم مقابل کامیابی از ایران با ضربهٔ فنی به پیروزی رسید. ملایی بعد از پیروزی مقابل
کامیابی، مقابل نمایندهٔ تاجیکستان هم پیروز شد، اما در مبارزهٔ نیمه نهایی بعد از ۴ دقیقه در برابر نمایندهٔ میزبان (ولادیمیر زولوف) باخت را پذیرفت، سپس جودوکار قزاقستان را مغلوب کرد و به مدال برنز دست یافت. ملایی ۲۷ ژوئیه به عنوان نفر ششم رنکینگ جهانی وزن ۸۱– کیلوگرم و برای دومین مرتبه در المپیک تابستانی شرکت کرد و به نشان نقره دست یافت. ملایی در مقابل دیدار حمزه (قزاقستان)، مراد فاتیف (جمهوری آذربایجان)، تاتو گریگالاشویلی (گرجستان) و شامیل برچاشویلی (اتریش) به پیروزی رسید و راهی رقابت پایانی شد. ملایی در نهایی مقابل تاکانوری ناگاسه، نفر سوم المپیک ۲۰۱۶ از ژاپن قرار گرفت و در وقت امتیاز طلایی مقابل حریف شکست خورد و به نشان نقره رسید. این مدال او نخستین مدال ورزشکاران زادهٔ ایران در رقابت های جودوی المپیک بود.
گلنوش سبقت الهی (زاده ۲۹ آذر ۱۳۶۹ - اصفهان) ورزشکار رشته تیراندازی تپانچه و عضو تیم ملی تیراندازی جمهوری اسلامی ایران می باشد. افتخارات. مدال برنز تپانچه بادی ۱۰ متر تیمی بانوان در مسابقات تیراندازی قهرمانی جهان ۲۰۲۲ در قاهره مدال طلا تپانچه بادی ۱۰ متر تیمی بانوان در مسابقات جام جهانی تیراندازی ۲۰۲۲ در ریو دو ژانیرو مدال نقره تپانچه بادی ۱۰متر تیمی میکس در مسابقات جام جهانی تیراندازی ۲۰۲۱ در دهلی نو مدال برنز تپانچه بادی ۱۰متر تیمی میکس در مسابقات جام جهانی تیراندازی ۲۰۲۲ در ریو دو ژانیرو مدال برنز تپانچه بادی ۱۰متر تیمی میکس در مسابقات جام جهانی تیراندازی ۲۰۲۱ در اوسییک مدال طلا تپانچه بادی ۱۰ متر انفرادی در بازی های همبستگی اسلامی ۲۰۱۷ در باکو مدال برنز تپانچه بادی ۱۰متر تیمی میکس در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۹ در دوحه مقام چهارم تپانچه بادی ۱۰ متر در بازی های آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا کسب سهمیه المپیک. وی نماینده کشور ایران در مسابقات تپانچه بادی ۱۰ متر و تپانچه ۲۵ متر در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ است.وی نخستین بانوی اصفهانی بود که موفق به کسب سهمیه المپیک شد. همچنین نخستین بار یک تیرانداز ایرانی در
بخش تپانچه سهمیه این مسابقات مهم را به دست می آورد.
پوریا نوروزیان (زاده ۲ بهمن ۱۳۷۰ در ایلام) ورزشکار رشته تیراندازی و عضو تیم ملی تیراندازی ایران می باشد. وی رکورددار ملی ایران در رشته تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر آقایان است. افتخارات. مدال طلا تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر در بازی های همبستگی اسلامی ۲۰۱۷ در باکو مدال نقره تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی میکس در بازی های همبستگی اسلامی ۲۰۱۷ در باکو مدال نقره تفنگ بادی ۱۰ متر انفرادی در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۳ در تهران مدال نقره تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۳ در تهران مدال نقره تفنگ درازکش ۵۰ متر تیمی جوانان در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۲ در دوحه مدال برنز تفنگ بادی ۱۰ متر انفرادی در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۵ در کویت مدال برنز تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۵ در کویت مقام چهارم تفنگ بادی ۱۰ متر انفرادی در بازی های آسیایی ۲۰۱۴ در اینچئون المپیک. المپیک ۲۰۱۶. پوریا نوروزیان نماینده کشور ایران در رشته تفنگ بادی ۱۰ متر و تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ بود.
والتر ریچاردسون (؛ زادهٔ ) یک شناگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات پان امریکن برندهٔ مدال طلا ۱۰۰×۴ متر شنای مختلط مردان شده است. ریچاردسون در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ که در توکیو ژاپن برگزار شد، تیم ایالات متحده را همراهی کرد. وی برای کسب مدال طلا در رشتهٔ شنای پروانه رقابت کرد اما موفق به کسب آن نشد.
پژمان قلعه نویی (زاده ۹ بهمن ۱۳۷۰ - کردکوی) پرتاب گر چکش اهل ایران است. وی نماینده کشور ایران در مسابقات پرتاب چکش در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ است.
ارمنی های مصر (ارمنی Հայերը Եգիպտոսում به لاتین Armenians in Egypt)، جامعه ای با تاریخ طولانی هستند؛ آن ها با زبان، کلیساها و نهادهایشان یک اقلیت محسوب می شوند. تعداد آن ها در مصر به خاطر مهاجرت به سایر کشورها و ادغام با بقیه در جامعه مصری از طریق ازدواج گسترده با مسلمانان و قبطی ها رو به کاهش نهاده است. تعداد آن ها امروزه ۶۰۰۰ نفر است که بسیار کوچک تر از چند نسل قبلی است. آن ها در دو شهر بزرگ مصر یعنی قاهره و اسکندریه متمرکزند. از لحاظ اقتصادی، ارمنی های مصر مایل به تجارت، صنعت و مشاغل آزاد هستند و سال ها قبل از مصری ها دارای نظام آموزش و پرورش بوده اند. تاریخ. حضور ارمنی ها در مصر به سده ۶ و ۷ میلادی بر می گردد. در این دوره، حضور ارمنی ها در مصر به خوبی سندیت دارد به ویژه در طی و بعد از فتح مسلمانان که ارمنی ها به شرکای مسلمانان بدل می شوند. مهاجرت اجباری ارمنیان در اوایل سده نوزده آغاز و در اوایل سده بیست به اوج خود می رسد. دوران خلافت فاطمیان. این دوره یک دوره موفق برای ارمنی ها در مصر بود زیرا آن ها از آزدی مذهب، تجارت و فرهنگ بهره مند شدند. تعداد آن ها به نحو چشمگیری بر اثر مهاجرت های بیشتر ناشی از پیشر
وی سلجوقیان به غرب در طی نیمه دوم سده دهم افزایش یافت. دوران بردگی (مملوک ها). حدود ده هزار ارمنی در طی جنگ های ممالیک بحری و پادشاهی ارمنی کیلیکیه که بین ۱۲۶۶ تا ۱۳۷۵ اتفاق افتاد اسیر شدند که این ارمنی ها به عنوان مملوک ها یا سربازان برده به مصر آورده شدند. آن ها به عنوان کشاورز و صنعتگر به کار گماشته می شدند. جوان ترین ها در اردوگاه های ارتش آموزش دیده و بر اساس نظام مملوکی یا برده داری بعدها در ارتش و قصر به کارگمارده می شدند. دوره محمدعلی. دوره سلطنت محمدعلی پاشا شاهد جریان مهاجرت های گسترده ارمنی ها به مصر بود. محمد علی در آن زمان تعدادی از ارمنیان را برای کمک به دولت خود اجیر نمود. دوره محمد علی شاهد ساخته شدن دو کلیسای ارمنی در مصر یکی برای ارمنی های ارتدوکس و دیگری برای ارمنی های کاتولیک بود. تعداد ارمنی های مهاجر به مصر در این زمان به ۲۰۰۰ نفر تخمین زده می شود. بوقوس یوسفیان یک بانکدار و تاجر ارمنی بود که در سال ۱۸۱۹ متصدی دیوان التجارت مصر در کنار سرپرستی سایر امور مالی برای محمد علی بود. در ۱۸۷۶ نوبار پاشا اولین نخست وزیر در مصر جدید بود. در اوایل سده ۱۹ میلادی مصر به یکی از مراکز زندگی سیاسی و فره
نگی ارمنیان درآمد. بسیاری از ارمنی های برجسته آن دوره، از جمله کومیتاس وارداپت، آندرانیک اوزانیان و ماردیروس ساریان به مصر سفر کردند. اتحادیه کل نیکوکاران ارمنی در قاهره در سال ۱۹۰۶ میلادی تأسیس شد. اولین فیلم ارمنی با موضوع «سینمای ارمنی» [Haykakan Sinema] در سال ۱۹۱۲ در قاهره توسط تهیه کننده ای به نام «واهان زارتاریان» تولید شد. این فیلم در قاهره (۱۳ مارس ۱۹۱۳ میلادی) به نمایش درآمد. بعد از نسل کشی ارمنیان. طی و بعد از نسل کشی ارمنیان، ارمنی های عثمانی به مصر مهاجرت کردند که در سال ۱۹۱۷ میلادی تعداد آنان ۱۲٬۸۵۴ نفر بود و به تدریج جمعیت آن ها در مصر بر اساس آمارهای ارائه شد در ۱۹۲۷ میلادی به مرز ۱۷۱۸۸ نفر رسید که در قاهره و اسکندریه متمرکز بودند. زندگی ارمنی ها در مصر با کامیابی هایی که به دست می آوردند سرآمد زندگی سایر ارمنی ها در دیگر کشورهای عربی در سال های میانی سده بیستم بود. بعد از ۱۹۵۲ انقلاب جمال عبدالناصر و گرایش سوسیالیستی این انقلاب و این حقیقت که اکثر ارمنی های مصر در آن زمان در اکثر موارد به منزلهٔ خویش فرما در محلهٔ خود کار می کردند باعث بروز جریان مهاجرت معکوس شد و آن ها شروع به مهاجرت به اروپ
ا، ایالات متحده و استرالیا کردند. بعد از انقلاب ۱۹۵۲. بسیاری از ارمنی های مصر که تعداد آنان ۴۰٬۰۰۰ نفر برآورد می شود به اروپا و کشورهای دیگر مهاجرت کردند که از ۱۹۵۶ بعد از ارائه آنچه که «مقررات سوسیالیستی» نامیده شد و نیز ملی کردن تعدادی از شرکت های پایه اقتصادی در زمان حکومت ناصر صورت گرفت. از آن جائی که ارمنی ها در آن زمان در بخش خصوصی و حرفه های اساسی انحصاری و بازارهای تجاری کار می کردند لذا مقررات سوسیالیستی تمایل داشت که آن ها بیشتر در بخش دولتی یا در کشاورزی کار کنند. تعدادی از این مهاجرت ها به این خاطر صورت گرفت که ارمنی ها از سوی دولت در کار در بخش دولتی تهدید می شدند و لذا کشور را به قصد مهاجرت به اروپا ترک نمودند. از ۱۹۵۶ تعداد ارمنی های مصر رو به کاستی نهاد. وضعیت امروز. اکثر ارمنی هایی که امروزه از ساکنین دائمی مصر هستند در مصر متولد شده و دارای تابعیت مصری هستند. داستان های فولکلوریک و مراسم فرهنگی ارمنی از نسل قبلی به نسل بعدی دست به دست می گردد. مصریان ارمنی، مصریان کاملی با یک لایه فرهنگ اضافی هستند. یک جامعه کوچک ارمنی با جمعیت حدود ۶۰۰۰ نفر در مصر زندگی می کنند (قبل از انقلاب ۱۹۵۲ تعداد ارم
نی های مصر حدود ۶۰۰۰۰ نفر بود). نهادهای امروزی نظیر کلوب ها، مدارس و باشگاه های ورزشی روابط بین ارمنی های مصر را تقویت نموده و میراث نیاکانشان را زنده نگه می دارند؛ ولی علی رغم این تلاش ها تعدادی از جوان ترین نسل ارمنی های مصر (و آن ها یی که نتیجه ازدواج بین جامعه ارمنی با سایر مصریان چه مسیحی و چه مسلمان هستند) به زبان ارمنی صحبت نمی کنند و به مدارس ارمنی نرفته و با این میراث یا اجتماع در تماس نیستند. کلیسای ارمنی و ساختار غیرسیاسی جامعه ارمنی، دارای نقش بسیار مهمی در اتحاد ارمنی ها در مصر هستند. بر خلاف ارمنی های سوریه و لبنان، ارمنی های مصر از سیاست های محلی بیرون مانده اند. کلیسای حواری ارمنی در مصر که تحت قلمرو کلیسای جامع اچمیادزین است نگاهبان اصلی و اولیه دارایی جامعه ارمنی نظیر موقوفات، اموال غیرمنقول به شکل زمین های کشاورزی و سایر اموالی است که از نسل های انسان دوست به ارث رسیده است. سیاست. برخلاف ارمنی های سوریه و لبنان، ارمنی های مصر بسیار به ندرت درگیر مسائل سیاسی روز مصر می شوند ولی تعدادی از آن ها در موسسات سیاسی و غیرسیاسی مصر استخدام شده اند. فرهنگ. در اجتماع ارمنی های مصر، تعدادی از موسسات فر
هنگی از قبیل موارد زیر فعالیت می کنند. جامعه ارمنی دارای چهار کلوب اجتماعی در قاهره و دو کلوب اجتماعی در اسکندریه است. علاوه بر این دارای سه کلوب ورزشی در پایتخت و دو کلوب ورزشی در اسکندریه است. یک خانه سالمندان و فعالیت هایی برای جوانان نظیر گروه نمایشی «زانگه زور»، گروه ارکستر «زوارتنوتس» و یک گروه ارکستر کودکان به نام «دزاقگاسدان» [Dzaghgasdan] وجود دارد. خبرنگاری. امروزه در مصر دو روزنامه و یک هفته نامه منتشر می شود که همگی وابسته به احزاب سیاسی ارمنی هستند. ورزش. تعدادی کلوب ورزشی به قرار زیر وجود دارد. در این کلوب ها بازی های ورزشی فوتبال، بسکتبال و تنیس روی میز وجود دارد و کم و بیش تمامی باشگاه ها دارای فعالیت های پیش آهنگی می باشند. مدارس و موسسات آموزشی. اولین مدرسه ارمنی در مصر مدرسه دینی «یقیازاریان» است که در سال ۱۸۲۸ میلادی در منطقهٔ «بین السورین» [Bein Al-Sourein] تأسیس شد. در ۱۸۵۴ میلادی این مدرسه به منطقهٔ «درب الجنینا» [Darb Al-Geneina] منتقل شد و نام آن به «خورنیان» (مشتق از نام موسس خورناتسی) تغییر یافت. در ۱۹۰۴ میلادی نوبار پاشا مدرسه خورنیان را به منطقهٔ «بولاک» [Boulaq] انتقال داد. مدرسه
و کودکستان ارمنی «گالوستیان» در ۱۹۰۷ میلادی تأسیس شد. امروزه تنها یک ساختمان مدرسه و یک زمین بازی در «خیابان گالا» واقع در مرکز شهر قاهره باقی مانده است. مدرسه دوم ارمنی توسط «بوقوس یوسفیان» در اسکندریه در سال ۱۸۹۰ میلادی تأسیس شد. جدیدترین مدرسه ارمنی، مدرسه «نوباریان» در هلیوپولیس است که در سال ۱۹۲۵ میلادی از سوی بوقوس نوبار به جامعه ارمنی اهدا گردید. سرانجام سه مدرسه ارمنی تا کلاس دوازدهم را دارا شدند و مدارس شش کلاسه ای که هنوز تا کلاس دوازدهم را ندارند از سوی کلیسای ارمنی مصر پشتیبانی می شوند. در میان جامعه ارمنی در مصر، آموزش و پرورش برای حفظ زبان ارمنی اهمیت بسیار دارد. علاوه براین، زبان ارمنی تنها زبانی است که ارمنیان آن را در خانواده و جامعه خود به کار می برند. دانش آموزانی که از مدارس ارمنی فارغ التحصیل می شوند بلافاصله بعد از گذراندن امتحان دبیرستانی «تاناویا اما» [Thanawiya 'Amma] وارد نظام دانشگاهی شوند. کلیسا. ارمنیان مصر به دو دستهٔ ارتدکس و کاتولیک تقسیم می شوند. کاتولیک ها بیشتر ارمنیان مصر را تشکیل می دهند. پنج کلیسای ارمنی در مصر وجود دارد؛ یک کلیسا در اسکندریه و چهار کلیسای دیگر در قاهره:
جماعت ارمنیان پراکنده. به علت رشد ناسیونالیسم و پان عربیسم توأم با محدودیت هایی در حقوق مدنی و آزادی های اقتصادی، تعدادی از مصریان با تبار ارمنی در اواخر دهه پنجاه و در طی دهه شصت سده بیستم تصمیم به ترک کشور گرفته و هزاران نفر از آن ها به اروپا و قاره آمریکا (ایالات متحده، کانادا و آمریکای لاتین) و استرالیا مهاجرت نمودند و این امر به طور گسترده تعداد ارمنی ها در مصر را کاهش داد. ولیکن ارمنی های مصری مهاجر، وابستگی خود را به مصر حفظ نموده و آداب و رسوم ارمنی – مصری را نگاه داشته و به دور از کشور مصر در دیاسپورای جدید، انجمن های خود را تأسیس نمودند. آن ها همچنین فعالانه در موسساتی که هنوز در مصر کار می کنند (نظیر کلیساها، باشگاه ها، مدارس، فعالیت های فرهنگی و غیره) شرکت می کنند. برای نمونه ما می توانیم از انجمن ارمنی های مصر در مونترآل کانادا و سایر انجمن ها در ایالات متحده یاد کنیم.
روش "یک نفر یک زبان" راهی است پرطرفدار برای پدر و مادرانی که می خواهند فرزندانشان را به طور همزمان دو زبانه بزرگ کنند. با روش "یک فرد یک زبان" هر کدام از والدین همیشه، تنها با یکی از این دو زبان با کودک صحبت می کند. برای نمونه، مادر کودک با او فقط و فقط به فرانسه سخن می گوید، در حالی که پدر او تنها به زبان انگلیسی با او حرف می زند. استدلال. به طور سنتی، «یک نفر، یک زبان» به عنوان بهترین روش برای آموزش دو زبانهٔ بدون سردرگمی شناخته شده است. واژهٔ «یک نفر، یک زبان» برای نخستین بار توسط زبان شناسی فرانسوی به نام موریس گرامُن در سال ۱۹۰۲ به کار برده شد. او استدلال می کرد که با جدا کردن زبان از همان آغاز، پدر و مادر می توانند از سردرگمی و درهم آمیختگی ساختار زبان در کودکان دوزبانه جلوگیری کرد. جورج ساندرز در کتاب خود به نام «کودکان دوزبانه» نوشت: از زمان تولد تا نوجوانی، روش «یک نفر، یک زبان» تضمین می کند که فرزندان به طور یکنواخت در معرض هر کدام از زبان ها هستند و باید آن زبان را به کار ببرند. این موضوع، به ویژه برای زبان های اقلیت که کمتر از محیط پیرامونی پشتیبانی می شنوند، مهم است.
سوزی و بَنشی ها یا سوزی اند د بَنشیز () گروه موسیقی راک انگلیسی بود که سال ۱۹۷۶ توسط سوزی سو (خواننده) و استیون سورین (بِیسیست) در لندن بنیان گذاشته شد. گروه ابتدا با سبک پانک راک شناخته می شد اما خیلی زود به سمت نوعی پست پانک سرشار از آواها و ریتم های تجربی تغییر مسیر داد و تکامل یافت. روزنامه تایمز از این گروه به عنوان یکی از بی پرواترین و پیش بینی ناپذیرترین گروه های موسیقی پست-پانک نام برده است. "سوزی اند د بنشیز" با انتشار آلبوم «جوجو» در سال ۱۹۸۱، سهمی عمده در ظهور سبک گوتیک راک داشت. این گروه سال ۱۹۹۶ ازهم پاشید؛ دو تن از اعضا (سوزی و باجی) گروه کریچرز (the Creatures) را تأسیس کردند و آنجا به فعالیت ادامه دادند.
استیون سِوِرین (؛ زادهٔ ) موسیقی دان و آهنگساز اهل انگلستان است. او از سال ۱۹۷۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده و بیشتر به عنوان یکی از پایه گذاران و بِیسیست گروه موسیقی سوزی اند د بنشیز شناخته می شود. او نامش (سوِرین) را از شخصیتی در «ونوس در پوست خز» اثر مازوخ برگرفت که در ترانه ای به همین نام از گروه ولوت آندرگراوند به کار رفته بود.
حاجی آباد (مهر)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۸ نفر (۹۵ خانوار) بوده است.
باجی (؛ زادهٔ ) درام نواز اهل انگلستان است. او ابتدا با گروه اسلیتس (The Slits) کار می کرد اما بیشتر به خاطر فعالیت در گروه سوزی اند د بنشیز و سپس پایه گذاری گروه کریچرز (The Creatures) شناخته می شود. او با هنرمندانی مانند جان کیل و جان گرانت نیز همکاری داشته است.
خرمایی (کوار)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کوار در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فرمشکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۶ نفر (۲۸خانوار) بوده است.
دولت آباد (کوار)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کوار در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فرمشکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۲۲ نفر (۱۴۶خانوار) بوده است.