Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گی اسپخو وجود ندارد. این بازه زمانی وقتی است که او نشریات جدال انگیزی منتشر می کرد. فعالیت در خاندان سلطنتی. فعالیت در نقش یک مجادله گر. در بین سال های ۱۷۷۲ تا ۱۷۷۹، اسپخو نظر مسئولان مستعمراتی را برانگیخت. او مطالب طنز و پوسترهای تمسخرآمیز خود را منتشر می کرد. این پوسترها اغلب بر درب کلیساها و سایر ساختمان ها نصب می شدند. او در قالب یک نویسنده ناشناس به مسئولان استعماری در مطالب خود، حمله می کرد. روحانیون و سایر مردم او را فردی راحت تلقی می کردند. اگر چه هیچ پوستری از کارهای او باقی نمانده است، اما متون به جا مانده از او، تفکر مورخان در مورد عقاید او را تصدیق می کنند. در سال ۱۷۷۹ یک نشریه دست نویس طعنه آمیز و طنز به نام ال نوئوو لوسیانو د کیتو (لوثین جدید کیتو) منتشر شد. در امضای این نشریه این نام ها نوشته شده بود: «دان خاویر د سیا و آپستگی پروچنا». این امضاء، نام مستعار اسپخو بود. این کار تقلیدی از لوثین، طنزپرداز بزرگ سوریه ای بود. همچنین این حرکت، عدم همکاری وی با انجمن عیسی را نشان می داد. این مسئله فرهنگ این نویسنده را نشان می داد. نباید فراموش کرد که اسپخو در یک شهر تجزیه شده و عقب مانده (از لحاظ فکری)
به نام کیتو زندگی می کرد. نشریه ال نوو لوسیانو د کیتو در قالب گفتگو ارائه می شد. او در نشریه های خود از ایده های مشترکش با مردم می نوشت تا درک مطالب برای مردم عادی، سخت نباشد. نه اینکه مطالب خسته کننده و توضیحاتی بنویسد که درک آن فقط برای عالمان ممکن باشد. نشریات طنز او، به عیوب و مشکلات جامعه می پرداخت. مخصوصاً مسئله فساد در مقامات استعمارگر و مردم فاقد امکان تحصیل. استفاده از یک نام مستعار در عصر روشنگری در اروپا و آمریکا رایج بود و مخصوصاً برای اسپخو از اهمیت خاصی برخوردار بود. اسپخو این کار را فقط برای ناشناسی خود انجام نمی داد، بلکه او می خواست با مخفی نگه داشتن نژاد خود به مردم بگوید که نژاد شما مهم نیست و اعتبار شما وابسته به سفید بودن شما نیست. نام مستعار او از اینکه مردم بفهمند او از نسل مادری سفیدپوست است جلوگیری می کرد. در آغاز سال ۱۷۷۹ دولت سلطنتی از انتشار نشریه اسپخو به دلیل شرایط جامعه جلوگیری کرد. در ژوئن ۱۷۸۰ او نشریه جدیدی به نام مارکوس پورکیوس کاتو منتشر کرد. یک بار دیگر اسپخو از یک نام مستعار جدید به نام «موسی بلانکاردو» برای خود استفاده کرد. این کار واکنشی بود نسبت به سانسور نشریه نوئوو
لوسیانو. او در این نشریه جدید به تمسخر ایده ها و مفاهیم منتقدان تفکرات و نشریاتش می پرداخت. در سال ۱۷۸۱ او نشریه جدید خود به نام «لا سینسیا بلانکاردینا» را منتشر کرد. این نشریه جدید به عنوان نسخه دوم مجله «ال نوئوو لوسیانو د کیتو» شناخته می شد. او در این مجله نسبت به منتقدان کشیش های واکنش نشان می داد و جواب سخنان آن ها را در این نشریه می داد. او از سال ۱۷۸۳ برچسب یک فرد ناآرام و خرابکار را خورده بود. مقامات استعمارگر برای رهایی از صحبت ها و انتقادات او، وی را به عنوان پزشک ارشد همراه با پزشک دیگری به نام «فرانسیسکو رکوئنا» راهی سفری به پارا و رود مارانیون کردند تا شاید برخی از محدودیت ها برای خاندان سلطنتی برداشته شود. او سعی کرد تا پذیرش پزشکی و ساعات ملاقات خود را کم کند و در واقع می خواست مقدمات خود را برای فرار فراهم کند که در این راه شکست خورد. دستگیری او در فرار، یکی از چند اتفاقات عجیبی بود که برای او در این سفر افتاده بود. او یک بار هم به عنوان یک جنایتکار مهم دستگیر و حبس شد. البته او به دلیل این کارها تحت پیگرد قانونی قرار نگرفت یا رنج زیادی نکشید و عواقب قابل توجه ای برای او نداشت. تبعید کوتاه. در
سال ۱۷۸۵ او برای نوشتن در موضوع بیماری آبله که به عنوان بدترین مشکل پزشکی شناخته می شد، توسط احضار شد. اسپخو از فرصت برای نوشتن کامل ترین و بهترین مقاله اش به نام «بازتاب ها نسبت به روشی برای حفظ مردم از آبله» استفاده کرد که به دلیل حفاظت از مردم در برابر آبله محکوم شد. کار اسپخو یک منبع ارزشمند تاریخی در زمینه شرح شرایط بهداشت در آمریکای مستعمراتی شد. خبر بازتاب ها، نسبت به فعالیت های اسپخو به مادرید رسید. مادرید جایی بود که دومین رساله معتبر پزشکی به نام «پایان نامه های پزشکی» توسط فرانسیسکو گیل در سال ۱۷۸۶ به چاپ می رسید. فرانسیسکو گیل یکی از اعضای آکادمی پزشکی سلطنتی اسپانیا بود. در آن زمان اسپخو به جای به دست آوردن اعتبار، دشمن به دست آورد؛ زیرا کارهای او مورد انتقاد پزشکان و کشیشان مسئول در قسمت بهداشت عمومی خاندان سلطنتی کیتو بود. به دلیل غفلت این نوع مسئولان، اسپخو مجبور به ترک کیتو شد. وی در مسیرش به سوی لیما در شهر ریوبامبا توقف کرد. در آنجا گروهی از او خواستند تا وی پاسخی به گزارش ایگناسیو بارتو (رئیس جمع آوری مالیات) بنویسد. این گزارش کشیشهای ریوبامبا را متهم می کرد که آن ها از سرخ پوست ها سوء اس
تفاده می کنند و از آن ها پول زیادی می گیرند. اسپخو با کمال میل این وظیفه را بر گردن گرفت تا بتواند کار ایگناسیو بارتو و سایر شهروندان ریوبامبا را تلافی کند. از میان آنها، خوزه میگوئل والیو یکی از مقامات بود. در این هنگام او از ریکوانا به سمت رود مارانیون گریخت. اسپخو نامه ای با عنوان «دفاع از روحانیون ریوبامبا» را نوشت. این نامه متنی دقیق بر شیوه زندگی سرخپوستان ریوبامبا و همچنین حمله قدرتمندی نسبت به گزارش دروغ ایگناسیو بارتو بود. در مارس ۱۷۸۷ او همچنان به حمله هایش به دشمنانش در ریوبامبا ادامه می داد. او در این راه هشت نامه طنز به نام «نامه های ریوبامبایی ها» نوشت. دشمنان اسپخو قبل از رئیس خاندان سلطنتی (خوان خوزه د ویلالنجوا) وی را محکوم کردند. در ۲۴ اوت ۱۷۸۷ ویلالنجوا از اسپخو خواست تا یا به لیما برود یا به کیتو بازگردد و در هر دو صورت ما در حکومت به او شغلی اعطاء خواهیم کرد؛ ولی متعاقباً وی را دستگیر کردند. آن ها اسپخو را به نوشتن مقاله «پرتره ای از گالیله» متهم کردند. این مقاله هجونامه ای بود علیه شاه کارلوس سوم اسپانیا و مارکوئیس دلا سونورا (وزیر مستعمراتی هند غربی). اسپخو در کیتو دستگیر شد و از زندان
سه دادخواست به دادگاهی در مادرید فرستاد. دادگاه به ریاست نماینده شاه کارلوس سوم اسپانیا برگزار شد و پس از تبرعه اسپخو حکم دادگاه بر این شد که اسپخو به نائب السلطنه بوگوتا تحویل داده شود. رئیس خاندان سلطنتی، خوان خوزه د ویلالنجوا از بی گناهی اسپخو اظهار بی خبری می کند و اسپخو را به بوگوتا می فرستد تا با این کار از خود دفاع کرده باشد. اسپخو در بوگوتا با افرادی همچون و فرانسیسکو آنتونیو زی دیدار کرد و شروع کرد به توسعه ایدههایش در رابطه با مسئله آزادی. در سال ۱۷۸۹ یکی از پیروان اسپخو به نام خوان پیو مونتوفار وارد بوگوتا شد. سپس هر دوی آن ها برای ساخت انجمن «اسکوئلا د لا کونکوردیا» به عنوان افراد مهم دولت تأیید شدند. این انجمن بعدها به نام «جامعه اقتصادی دوستان کشور» شناخته شد. جامعه اقتصادی دوستان کشور یک انجمن خصوصی در راستای روشنگری بود که در سراسر شهرهای مختلف اسپانیا دارای شعبه بود. همچنین در سایر مستعمرات البته به میزان کمتر نیز دارای شعبه بود. اسپخو با موفقیت از خود در برابر اتهامات دفاع کرد و در ۲ اکتبر ۱۷۸۹ آزاد شد و در ۲ دسامبر مطلع شد که می تواند به کیتو بازگردد. سال های آخر. در سال ۱۷۹۰، اسپخو برای تب
لیغ «Sociedad Patriótica» (جامعه میهنی) به کیتو بازگشت و در ۳۰ نوامبر ۱۷۹۱، شعبه ای ار آن در کالج انجمن عیسی تأسیس شد. او به عنوان مدیر انتخاب شد و چهار کمیسیون تشکیل داد. در همان سال، او مدیر کتابخانه ملی، اولین کتابخانه عمومی، شد که در ابتدا با چهل هزار جلد باقی مانده توسط پیروان انجمن عیسی پس از اخراج از اکوادور تأسیس شد. وظیفه اصلی انجمن بهبود وضعیت شهر کیتو بود. ۲۴ عضو آن هفتگی گرد هم می آمدند و در مورد مشکلات کشاورزی، آموزشی، سیاسی و اجتماعی و ارتقاء علوم فیزیکی و طبیعی مشورت می کردند. این انجمن اولین روزنامه کیتو Primicias de la Cultura de Quito (میوه های اول فرهنگ کیتو) را تأسیس کرد، که از ۵ ژانویه ۱۷۹۲ توسط اسپخو منتشر می شد. از طریق این روزنامه، عقاید لیبرالی، که در مناطق دیگر آمریکای اسپانیایی زبان تا حدودی شناخته شده بود، در بین مردم کیتو گسترش یافت. در ۱۱ نوامبر ۱۷۹۳، کارلوس چهارم جامعه میهنی را منحل کرد، و به زودی روزنامه نیز ناپدید شد. اسپخو چاره ای جز کار به عنوان کتابدار در کتابخانه ملی نداشت. به دلیل عقاید لیبرالیستی که داشت، در تاریخ ۳۰ ژانویه ۱۷۹۵ به زندان افتاد. به عنوان یک پزشک او فقط بر
ای معالجه بیماران اجازه خارج شدن از سلول را داشت. در ۲۳ دسامبر اسپخو را به دلیل ابتلا به اسهال خونی، که در زندان به آن مبتلا شده بود، به خانه اش فرستادند که در همان جا در ۲۸ دسامبر درگذشت. گواهی فوت وی در کتاب «سرخ پوستان، مستیزوها، سیاه پوستان و مولات ها» ثبت شده است. شخصیت. اوخنیو اسپخو یک خودآموز بود و با افتخار ادعا می کرد که هرگز هیچ کتابی را که به دستش رسیده است نخوانده باقی نگذاشته و اگر هم نخوانده، با مشاهداتش از طبیعت جبران کرده است. اما، تمایل او به خواندن بی رویه همه چیز، گاهی او را به قضاوت های عجولانه ای سوق می داد، که در نسخه های خطی وی مشهود است. از کارهای نوشتاری او می توان فهمید که اوخنیو آموزش را وسیله اصلی رشد عموم می دانست. او خواندن را مبنایی بر ساختن خود می دید و وجدانش او را بر اساس مشاهداتش به انتقاد علیه سیستم و به خدمت گیری قانون زمانش وامی داشت. اسپخو با کارهای نوشتاری خود می خواست مردم را آموزش دهد و روحیه ای عصیانگر را در آنها بیدار کند. او از برابری بین سرخپوستان و کریولوها استقبال کرد، ایده آلی که در طی روندهای آینده خودمختاری نادیده گرفته شد. او همچنین از حقوق زنان حمایت می کرد
اما در واقع این عقاید توسعه نیافت. به نسبت شرایطی که در آن زندگی می کرد اسپخو درک پیشرفته ای از علم داشت. او هرگز به خارج از کشور سفر نکرد اما با این وجود رابطه بین میکروارگانیسم ها و شیوع بیماری را درک کرد. هنگامی که وی دستگیر شد، شایعه شد که بازداشت وی ناشی از حمایت وی از «ناپاکان» انقلاب فرانسه بوده است. با این حال، اسپخو در آن زمان از معدود افرادی بود که بین حرکت واقعی انقلاب فرانسه و روحیه بی دینی متصل به آن تمایز قائل شد، در حالی که همرزمان وی در اسپانیا و مستعمرات به اشتباه آزادی سیاسی قاره آمریکا را به از دست دادن ایمان کاتولیک تفسیر می کردند. اتهام بی تقوایی برای برانگیختن نفرت مردمی علیه او طراحی شده بود. اسپخو در طول زندگی خود هرگز ایمانش را به مذهب کاتولیک از دست نداد. او انحطاط روحانیت را محکوم می کرد، اما هرگز از خود کلیسا انتقاد نکرد. اوخنیو اسپخو انگیزه بی پایانی برای کسب دانش داشت و مشتاق اصلاح امور توسط دولتی بود که از نظر او همچون خودش در تأثیر از عصر روشنگری، در هر امری بربر باشد. افکار. دیدگاه های مربوط به آموزش و پرورش. هدف اسپخو از سه اثر اولش بهبود فکری درکیتو بود. ال نووو لوسیانو دی
کیتو سیستم آموزشی منسوخ شده روحانیون را به سخره گرفت. اسپخو استدلال می کرد که مردم کیتو به چاپلوسی عادت کرده اند و آنها هر مبلغی را که می تواند کتاب مقدس را به روشی فاخر و غیرمستقیم نقل کند تحسین می کنند. مارکو پورسیو کاتون، نادانی شبه روشنفکران کیتو را برملا کرد. لاسینسیا بلانکاردینا، که در آن اسپخو ادعا کرد نویسنده آن دو اثر قبلی است، نتایج سیستم آموزشی روحانیت یعنی نادانی و تأثیرگذاری را محکوم کرد: هر سه اثر باعث جدال شد. از طریق این سه کتاب، اسپخو توانست عقاید دانشمندان اروپایی و آمریکایی مانند فیجو و یسوعیان ورنی و گوارا و دیگران را پیش برد. در نتیجه، بسیاری از راهنمایان دینی برنامه های آموزشی خود را اصلاح کردند. اسپخو به شبه روشنفکرانی که افکار شهروندان شهر کیتو را گمراه نموده و به افرادی که به واقع دانش داشتند بی اعتنایی می کردند، کینه می ورزید. اسپخو به ویژه از یسوعیان به دلیل آموزش اخلاق نه به عنوان یک علم بلکه به عنوان راهنمایی برای خوش اخلاقی وهمچنین برای پذیرش احتمالات به عنوان راهنمای اخلاقی، انتقاد می کرد. وی از سیستم سست پروری برای آموزش کشیش ها در کیتو شکایت داشت و می گفت که این باعث ایجاد عاد
ت های تنبلی در هنرجویان می شود. در نتیجه، کشیش ها هیچ تصوری واقعی از وظایف خود در قبال جامعه و خدا نداشتند و تمایل کمی به مطالعه نشان می دادند. او در ال نووو لوسیانو دی کیتو ابراز تأسف کرد که تعداد زیادی هستند که وانمود می کنند پزشک هستند اما حقه بازند. در لاسینیا بلانکاردینا، او ضمن حمله به روحانیونی که به عنوان پزشک و بدون آموزش پزشکی کافی مشغول کار بودند، به حمله خود به این حقه بازان ادامه داد. دیدگاه دربارهٔ الهیات. در سال ۱۷۸۰، در اولین بحثش در مورد مسائل صرفاً مذهبی، اسپخو نامه ای در زمینه الهیات نوشت، Carta al Padre la Graña sobre indulgencias (نامه ای به پدر لا گراسا در مورد زیاده خواهی ها). در این اثرش او به آمرزش نامههای کلیسای کاتولیک پرداخت. این نامه دانش عمیقی از الهیات و جزم اندیشی را نشان می داد. این مقاله اولین موارد تاریخی زیاده طلبی و توسعه آنها را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد و به احکام و فتاوی که در مورد سوءاستفاده ها نوشته شده است اشاره کرد. در این کار، اسپخو سرسختانه از اقتدار پاپ حمایت کرد. در ۱۹ ژوئیه ۱۷۹۲، در پاسخ به درخواست مسئول دفتر مقدس، اسپخو نامه دیگری نوشت: Segunda carta teológi
ca sobre la Inmaculada Concepción de María (نامه الهیاتی دوم دربارهٔ مفهوم مریم معصوم). این نامه مربوط به لقاح پاک مریم مقدس بود. این اثر بار دیگر دانش عمیق نویسنده را دربارهٔ این موضوع مذهبی و قدردانی وی از جایگاه آن در قرن ۱۸ نشان داد. (تصور معصوم تا سال ۱۹۵۰ رسماً به عنوان جزم اعلام نشده بود). اسپخو همچنین یک سری خطبه نوشت که در ساده بودنش قابل توجه بود. فدریکو گونزالس سوارز، مورخ و روحانی اکوادوری، این خطبه ها را قابل مطالعه دانست، هر چند این را نیز اشاره کرد که آنها فاقد «روح بشارت آمیز» هستند. اسپخو را می توان مردی بسیار مذهبی دانست. دیدگاه های اقتصادی. از سال ۱۷۸۵، اسپخو به رفاه جامعه خود و رفاه کیتو علاقه نشان داد. آثار او که بین آن سال و ۱۷۹۲ منتشر شد به وضوح تأثیر فیلسوفان عصر روشنگری را نشان می دهد که اسپخو ایده های آنها را با شرایط محلی تطبیق می داد. همان طور که بسیاری از اندیشمندان به قدرت اقتصاد به عنوان یک نیروی اجتماعی پی بردند، اسپخو نیز تحت تأثیر فیجو و آدام اسمیت و دیگران، تمایل خود را برای اصلاحات تجاری و کشاورزی، به ویژه حفاظت از منابع طبیعی و استفاده مناسب از زمین نشان داد. برای پیشبرد ا
ین ایده ها، او Escuela de la Concordia (مدرسه کنکورد) را تأسیس کرد. اسپخو در تالیفاتش از جمله در Voto de un ministro togado de la Audiencia de Quito و Memorias sobre el corte de quinas پیشنهاد تولید انحصاری گیاه دارویی کینین توسط سلطنت با هدف افزایش درآمد خزانه داری سلطنتی را از موضع جلوگیری از نابودی درخت کنه کنه رد کرد. او Memorias را به فرناندو کوادرادو تقدیم کرد که مخالف این انحصار بود. کارهای علمی. سلطنت اسپانیا عمیقاً نگران بهداشت عمومی بود. بیماری ها همیشه مستعمرات را دچار مشکل کرده بود و شوراهای شهر برای آوردن پزشک یا تجهیزات بهداشتی از دیگر مناطق قاره آمریکا هزینه می کردند. گزارش های مکرری از وضعیت و شرایط بهداشتی محله های مختلف شهرها می رسید. اوخنیو اسپخو به عنوان یک مرد علم، دانش خود را از آخرین پیشرفت های علمی در اروپا و قاره آمریکا عرضه کرد. اغلب استدلال ها و توصیه هایی که وی در آثار پزشکی خود ارائه داد را می توان در منابع معاصر، مانند Mémoires در فرهنگستان علوم فرانسه یافت. ریاست جمهوری کیتو به ویژه در زمینه پیشگیری از آبله نگرانی داشت. ویلانگلوا، رئیس جمهور آدینسیا، تمام پزشکان کیتو را برای بحث
در مورد استفاده از روش های پیشنهاد شده توسط دانشمند اسپانیایی فرانسیسکو ژیل جمع نمود و از اسپخو خواسته شد تا Reflexiones acerca de un método para preservar a los pueblos de las viruelas خود را بنویسد. موارد در ۱۱ نوامبر ۱۷۸۵ تکمیل شد و به دو قسمت تقسیم شد: قسمت اول به پیشگیری از آبله در کیتو پرداخت. در حالی که قسمت دوم به موانع موجود در راه ریشه کنی آن اشاره داشت. دانش اسپخو در مورد تلقیحات و قرنطینه قربانیان آبله به طور چشمگیری پیشرفته تر از آن روز بود. بازتابها با استفاده از روش های اثبات شده توسط پزشکان اسپانیایی و خارجی توصیه می شود. این اعتقاد رایج آن زمان را که جداسازی و از بین بردن لباس های آلوده غیرعملی بود، رد کرد و باعث ارتقاء بهداشت فردی در بین مردم کیتو شد. اسپخو تلاش کرد مردم را در مورد خطرات آبله متقاعد کند. او نظریه های پزشکی مرسوم اروپا را در مورد بیماری های واگیردار درک کرد و نسبت به باور نادرست مبنی بر انتقال آبله توسط هوای آلوده هشدار داد. وی با استناد به پزشک انگلیسی توماس سیدنهام، ساخت یک خانه روستایی منزوی را به عنوان بیمارستان پیشنهاد کرد.
کارل فرودنبرگ (; – ) یک شیمی دان، و استاد دانشگاه اهل آلمان بود.
بانک الإنماء شرکت خدمات مالی و بانکداری در عربستان سعودی است، که در سال ۲۰۰۶ با دارایی خالص ۱۵ میلیارد ریال سعودی تأسیس شد. شعبه مرکزی بانک الإنماء در شهر ریاض قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس اوراق بهادار تداول معامله می شود.
لوئیس هیستینگز سارت (؛ ۲۲ دسامبر ۱۹۱۷ – ) یک شیمی دان اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ملی علوم شده است.
پاستورو (به ایتالیایی: Pasturo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لکو واقع شده است. خصوصیات. پاستورو ۲۲٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۹۸ نفر جمعیت دارد.
دوریو (به ایتالیایی: Dorio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لکو واقع شده است. خصوصیات. دوریو ۱۲٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۳۲۱ نفر جمعیت دارد و ۲۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بریویو (به ایتالیایی: Brivio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لکو واقع شده است. خصوصیات. بریویو ۷ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۱۱۵ نفر جمعیت دارد و ۲۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پیتراوایرانو (به ایتالیایی: Pietravairano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کسرتا واقع شده است. خصوصیات. پیتراوایرانو ۳۳٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۰۶۵ نفر جمعیت دارد و ۲۵۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر Santa Maria Capua Vetere خواهرخواندهٔ پیتراوایرانو هست.
بانک ملی العربی () شرکت خدمات مالی و بانکداری عربستانی است، که در سال ۱۹۴۹ در شهر جده تأسیس شد و در حال حاضر به عنوان یکی از ۱۰ بانک بزرگ در خاورمیانه شناخته می شود. این بانک هم اکنون مالک شبکه ای از ۱۵۶ شعبه در عربستان است. شعبه مرکزی بانک ملی العربی در شهر ریاض، عربستان سعودی قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس تداول معامله می شود.
لوسیانو یک نام و نام خانوادگی ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
سن پریسکو (به ایتالیایی: San Prisco) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کسرتا واقع شده است. خصوصیات. سن پریسکو ۷٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۱۰٬۹۲۸ نفر جمعیت دارد و ۴۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پیوتزو (به ایتالیایی: Piozzo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده است. خصوصیات. پیوتزو ۱۴٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۹۸۴ نفر جمعیت دارد.
«تمپتیشن» (Temptation) یا «وسوسه» ترانه ای از خواننده ایرانی-سوئدی، آرش و ربکا زدیگ است که در اولین آلبوم آرش، "آرش" قرار دارد. این ترانه در پوشش ها و زبان های مختلف اجرا شده است. موسیقی "وسوسه" از "بایلا ماریا" است، یک ترانه اسپانیایی که توسط ایشتار آلابینا با حضور لوس نیوس د سارا که در سال ۱۹۹۶ ضبط شده است. این ترانه، نسخه جدیدتر ترانه ربکا، به نام "وسوسه" است که آرش (آن زمان به نام الکس) در آن حضور داشت. اشعار این دو ترانه به طور قابل توجهی متفاوت است. در حالی که ترانه ربکا به زبان انگلیسی با تک نوازی آرش به زبان فارسی است، نسخه آرش یک آهنگ فارسی با تک نوازی انگلیسی است. این تک آهنگ در چارت های سوئد جزو ده ترانه اول قرار گرفت. نماهنگ این ترانه، در بین پربازدیدترین موزیک ویدیوهای فارسی در یوتیوب قرار دارد. نماهنگ تمپتیشن، در کشور مالزی فیلم برداری شده است.
پرلو (به ایتالیایی: Perlo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده است. خصوصیات. پرلو ۱۱٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۲۱ نفر جمعیت دارد.
پرلتو (به ایتالیایی: Perletto) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده است. خصوصیات. پرلتو ۱۰ کیلومترمربع مساحت و ۳۱۱ نفر جمعیت دارد و ۴۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پونته نوسا (به ایتالیایی: Ponte Nossa) یک کومونه در ایتالیا است که در استان برگامو واقع شده است. خصوصیات. پونته نوسا ۵٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۰۴۸ نفر جمعیت دارد و ۴۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
والمادررا (به ایتالیایی: Valmadrera) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان لکو واقع شده است. خصوصیات. والمادررا ۱۲٫۵۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۱٬۵۴۲ نفر جمعیت دارد و ۲۳۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
موروتسو (به ایتالیایی: Morozzo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده است. خصوصیات. موروتسو ۲۲٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۱۲۰ نفر جمعیت دارد.
پرمانا (به ایتالیایی: Premana) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لکو واقع شده است. خصوصیات. پرمانا ۳۳٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۲۸۵ نفر جمعیت دارد.
تاورنریو (به ایتالیایی: Tavernerio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کومو واقع شده است. خصوصیات. تاورنریو ۱۲٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۵۳۴ نفر جمعیت دارد و ۴۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پارلاسکو (به ایتالیایی: Parlasco) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لکو واقع شده است. خصوصیات. پارلاسکو ۳٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۱۴۷ نفر جمعیت دارد.
نیبیونو (به ایتالیایی: Nibionno) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لکو واقع شده است. خصوصیات. نیبیونو ۳٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۶۴۱ نفر جمعیت دارد و ۳۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سالنامه آکادمی علوم نیویورک () نشریه ای علمی است که توسط وایلی-بلک ول منتشر می شود. این نشریه از سال ۱۸۲۳ تاکنون در حال انتشار است.
ویتولاتزیو (به ایتالیایی: Vitulazio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کسرتا واقع شده است. خصوصیات. ویتولاتزیو ۲۲٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۱۳۹ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر لکورنو خواهرخواندهٔ ویتولاتزیو هست.
چراسکو (به ایتالیایی: Cherasco) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده است. خصوصیات. چراسکو ۸۱٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۶۲۴ نفر جمعیت دارد و ۲۸۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر موکمول خواهرخواندهٔ چراسکو هست.
پیاسکو (به ایتالیایی: Piasco) ، یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده است. خصوصیات. پیاسکو ۱۰٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۷۹۷ نفر جمعیت دارد و ۴۵۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
موریسنیو (به ایتالیایی: Murisengo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آلساندریا واقع شده است. خصوصیات. موریسنیو ۱۵٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۲۱ نفر جمعیت دارد و ۳۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
«برو برو» تک آهنگی از آرش هنرمند اهل ایران مقیم سوئد است که در سال ۲۰۰۴ میلادی منتشر شد. این تک آهنگ در آلبوم "آرش" قرار دارد. این تک آهنگ در چارت های سوئد در رتبه اول و در چارت های سوئیس جزو ده ترانه اول قرار گرفت. این آهنگ در بین پربازدیدترین موزیک ویدیوهای فارسی در یوتیوب قرار دارد
باربارسکو (به ایتالیایی: Barbaresco) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده است. خصوصیات. باربارسکو ۷٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۶۵۶ نفر جمعیت دارد.
ویگانو (به ایتالیایی: Viganò) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لکو واقع شده است. خصوصیات. ویگانو ۱٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۸۰۴ نفر جمعیت دارد.
مولتنو یک کومونه در ایتالیا است که در استان لکو واقع شده است. خصوصیات. مولتنو ۳٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۲۰۶ نفر جمعیت دارد.
پیاننیو (به ایتالیایی: Pianengo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کریمونا واقع شده است. خصوصیات. پیاننیو ۵٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۴۷۴ نفر جمعیت دارد.
کوربولا (به ایتالیایی: Corbola) یک کومونه در ایتالیا است که در استان روویگو واقع شده است. خصوصیات. کوربولا ۱۸٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۶۳۴ نفر جمعیت دارد.
انگوانته کمی به معنی شیمی کاربردی نشریه ای علمی در زمینه شیمی است که توسط انتشارات Wiley-VCH و از سال ۱۸۸۷ به زبان آلمانی منتشر می شود. قالب های انتشار آن شامل بررسی های طولانی مدت، نکات برجسته کوتاه، ارتباطات تحقیقاتی، مرورهای کوتاه، مقالات، بررسی کتاب ها، بررسی نشست ها، مکاتبات، تصحیحات، و آگهی های درگذشت است. این مجله حاوی مقالاتی است که تمام جنبه های شیمی را پوشش می دهد.
کرسپینو (به ایتالیایی: Crespino) یک کومونه در ایتالیا است که در استان روویگو واقع شده است. خصوصیات. کرسپینو ۳۱٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۱۱۱ نفر جمعیت دارد.
گومبیتو (به ایتالیایی: Gombito) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کریمونا واقع شده است. خصوصیات. گومبیتو ۹٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۶۲۴ نفر جمعیت دارد.
بروساپورتو (به ایتالیایی: Brusaporto) یک کومونه در منطقه ی لمباردی ایتالیا است که در 50 کیلومتری شمال شرقی میلان و حدود 9 کیلومتری در جنوب شرقی برگامو در استان برگامو واقع شده است. خصوصیات. بروساپورتو ۵٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۶۱۱ نفر جمعیت دارد و ۲۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
فلیکس نوی روی تا (۲۶ مارس ۱۹۸۴ در مونیخ) آلمان اسکی باز آلمانی. برادر آملی نوی روی تا است که در رشته های مارپیچ بزرگ و مارپیچ تخصص دارد. در مسابقات قهرمانی جهان موفق به کسب پنج مدال، که سه مدال در مارپیچ کوچک و دو مدال تیمی رقابت ها را است.
کواسولو (به ایتالیایی: Quassolo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده است. خصوصیات. کواسولو ۳٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۳۷۲ نفر جمعیت دارد.
بیناگو (به ایتالیایی: Binago) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کومو واقع شده است. خصوصیات. بیناگو ۶٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۴۲۹ نفر جمعیت دارد.
نبیونو (به ایتالیایی: Nebbiuno) یک کومونه در ایتالیا است که در استان نووارا واقع شده است. خصوصیات. نبیونو ۸٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۰۹ نفر جمعیت دارد.
«هرکی یک چیزی می خواد!!» تک آهنگی از گروه موسیقی هارد راک ون هیلن است.
پتیننیو (به ایتالیایی: Pettinengo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بیه لا واقع شده است. خصوصیات. پتیننیو ۱۱٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۶۷ نفر جمعیت دارد.
پدرنیو (به ایتالیایی: Pedrengo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان برگامو واقع شده است. خصوصیات. پدرنیو ۳٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۳۲۱ نفر جمعیت دارد و ۲۶۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پرونتو (به ایتالیایی: Prunetto) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده است. مساحت شهر پرونتو 14.5 کیلومتر مربع است که در حدود 70 کیلومتر (43 مایل) از جنوب شرقی تورین و حدود 50 کیلومتر (31 مایل) از شرق کوئینو فاصله دارد .به گزارش مرکز آمار ایتالیا در تاریخ 31 دسامبر 2004، جمعیت این شهر 492 نفر سرشماری شد. شغل اکثریت مردم این شهر مبتنی بر کشاورزی است خصوصیات. پرونتو ۱۴٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۴۹۲ نفر جمعیت دارد.
فیسکو (به ایتالیایی: Fiesco) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کریمونا واقع شده است. خصوصیات. فیسکو ۸٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۹۱۱ نفر جمعیت دارد.
پونسو (به ایتالیایی: Ponso) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پادووا واقع شده است. خصوصیات. پونسو ۱۰٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۴۳۵ نفر جمعیت دارد.
پتریانو (به ایتالیایی: Petriano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پزارو و اوربینو واقع شده است. خصوصیات. پتریانو ۱۱٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۶۵۹ نفر جمعیت دارد.
تایپانا (به ایتالیایی: Taipana) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اودینه واقع شده است. خصوصیات. تایپانا ۶۵٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۷۳۷ نفر جمعیت دارد و ۴۷۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کولبوردولو (به ایتالیایی: Colbordolo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پزارو و اوربینو واقع شده است. خصوصیات. کولبوردولو ۲۷٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۲۱۷ نفر جمعیت دارد و ۲۹۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سرینا (به ایتالیایی: Serina) یک کومونه در ایتالیا است که در استان برگامو واقع شده است. خصوصیات. سرینا ۲۷٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۲۱۴ نفر جمعیت دارد و ۷۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کروارو (به ایتالیایی: Cervaro) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان فروزینونه واقع شده است. خصوصیات. کروارو ۳۹٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۱۲۱ نفر جمعیت دارد و ۲۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.