Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خت. در واپسین سال های جمهوری وایمار در مدرسهٔ عالی سیاسی به تدریس مشغول بود و همزمان مشاور حقوقی هیئت اجرایی حزب سوسیال دموکرات بود. پس از به قدرت رسیدن نازی ها یکی از نخستین کسانی بود که از تابعیت آلمانی محروم و ناگزیر کشورش را ترک گفت. از آلمان به لندن رفت و چون دانش و معلوماتش در حقوق آلمان در خارج از آن به کارش نمی آمد به دنبال تحقیق و پژوهش رفت. در رشتهٔ علوم سیاسی زیر نظر هارولد لسکی شروع به تحصیل کرد؛ ولی به زودی فهمید اقامت در انگلستان برای شخصی چون او کشوری نیست که بتواند مانند انگلیسی ها انگلیسی باشد. برای همین بعد از سه سال راهی آمریکا شد چون فکر می کرد تنها کشوری است که می تواند به عنوان انسان، روشنفکر و دانشمند سیاسی در آن جابجا شود. در ۱۹۳۶ در اوج برنامهٔ «دست جدید» روزولت، وارد آمریکا شد. هدف نویمان مشارکت در حیات سیاسی آمریکا نبود بلکه می خواست با استفاده از دانش حقوقی که داشت و دانش سیاسی که در لندن کسب کرده بود به نقد نازیسم بپردازد. با آدورنو و هورکهایمر در مؤسسه پژوهش اجتماعی که از فرانکفورت به دانشگاه کلمبیا کوچ کرده بود مستقر شد و در همان جا بود که نوشتن کتاب ماندگار "بهیموت" را دربارهٔ
نظام هیتلری آغاز کرد. بعد از این که دولت آمریکا وارد جنگ جهانی دوم شد، نویمان به واشینگتن رفت و به عنوان متخصص ارشد امور آلمان نخست در دفتر خدمات استراتژیک و سپس در وزارت امور خارجهٔ آمریکا مشغول به کار شد. در این مسئولیت ها تحلیل هایی از رژیم نازی ارائه داد که تقریباً همه همداستان بودند معتبرترین تحلیل ها در این زمینه است و پیش بینی او درست درآمد و نازیسم به زور نیروهای شوروی، انگلیس و آلمان از بیخ و بن نابود شد. با این حال تمام امیدهایی که نویمان بعد از سال ۱۹۴۵ به آیندهٔ جهان بعد از دوران فاشیسم داشت با نامیدی روبرو شد. او در گزارش های خود در زمان جنگ امید زیادی به بازسازی آلمان بر پایهٔ اصول سوسیالیستی داشت اما جنگ سرد تمام این امیدها را از بین برد. نویمان از سمت خود در وزارت خارجه بیزار بود و تدریس در دانشگاه را شغل دلخواه خود می دید و پس مدتی کارهای اداری و رفت وآمدهای به ظاهر پایان ناپذیر بین واشینگتن و نیویورک، بالاخره توانست به عنوان یک استاد تمام وقت علوم سیاسی در دانشگاه کلمبیا در نیویورک ساکن شود. او کم کم توانسته بود در آمریکا جابیفتد و به همراه زن و دو فرزندش در رفاه زندگی کند و در کارهای دانشگا
هی اش موفق بود. در تابستان ۱۹۵۴، زمانی که تعطیلات خود را در سوئیس می گذارند در یک سانحهٔ رانندگی جان سپرد.
نبرد هتسوگیگاوا به آخرین نبرد قبل از اینکه ارتش اصلی تویوتومی هیده یوشی به کیوشو وارد شود گفته می شود.
زونیا تسیمان (زاده ۸ فوریه ۱۹۲۶ - درگذشته ) بازیگر آلمانی بود. از فیلم های او می توان به "روز هشتم هفته" اشاره کرد.
کردهای فرانسه به معنای کردهای مهاجر یا متولد کشور فرانسه است. کردهای فرانسه ۱۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارند. کردهای فرانسه دومین جمعیت مهاجر کردها را پس از آلمان تشکیل می دهند. تاریخچه. کارگران کرد در دهه ۱۹۶۰ میلادی از ترکیه به فرانسه مهاجرت کردند. هزاران پناهنده کرد در دهه ۱۹۶۰ از ترکیه و پس از آن از ایران و عراق به فرانسه مهاجرت کردند. کردهای زیادی نیز پس از جنگ داخلی سوریه به فرانسه پناهنده شدند.
کالیفرنیا فیلمی دلهره آور جاده ای است محصول سال ۱۹۹۳ و به کارگردانی دامینیک سینا است. در این فیلم بازیگرانی همچون برد پیت، جولیت لوئیس، دیوید دوکاونی، میچل فوربز ایفای نقش کرده اند. خلاصه داستان. برایان کسلر (دوکاونی) نویسنده ای جوان است که برای نوشتن یک کتاب تصمیم می گیرد همراه دوستش کری لافلین (فوربز) که یک عکاس است، سفری را به سوی کالیفرنیا آغاز کنند و از محل وقوع چند قتل بازدید و عکاسی کند. در طی مسیر ارلی گریس (پیت) و نامزدش آدل (لوئیس) را هم سوار اتوموبیل می کنند بی آنکه هیچ یک از آن سه نفر دیگر بداند ارلی یک قاتل فراری است…
جان کلیفورد، نهمین بارون دی کلیفورد () همچنین به عنوان نهمین بارون فئودالی اسکیپتون، در طول جنگ رزها، یکی از رهبران نظامی طرفدار خاندان لنکستر بود، کلیفورد یکی از قویترین حامیان ملکه مارگارت آنژو، همسر پادشاه هنری ششم بود، او به خاطر قتل و سر بریدن ناجوانمردانهٔ ادموند، ارل روتلند، برادر کوچک تر ادوارد چهارم پادشاه آینده پس از نبرد ویکفیلد در ۱۴۶۰ بسیار بدنام است
محاصره اوداوارا در ۱۵۹۰ میلادی صورت گرفت. تویوتومی هیده یوشی برای از بین بردن خاندان هوجو که آن را تهدیدی برای قدرت خود می دانست، این محاصره را انجام داد. تاریخچه. این سومین باری بود که قلعه اوداوارا در دوره سنگوکو به محاصره درمی آمد. دو محاصره قبلی عبارتند از: علت شروع محاصره. پس از نابودی خاندان تاکدا در سال ۱۵۸۲، خاندان سانادا و خاندان هوجوی اخیر، که پس از شورش تنشو جینگو به استقلال رسیده بودند، بر سر سرزمین های نوماتا، گونما و آزوما جنگیدند. این قلعه به عنوان پشتیبان قلعه نوماتا بود و سپاه خاندان هوجوی اخیر که به آن حمله کرده بود از آن عقب رانده شد. حادثه قلعه ناگورومی. در پانزدهمین سال از دوره تنشو برابر با ۱۵۸۷ میلادی، تویوتومی هیده یوشی با صدور فرمان توقف نزاع، نبردهای خصوصی بین دایمیوها را ممنوع کرد و تمامی خاندان ها از جمله خاندان توکوگاوا، خاندان هوجوی اخیر و خاندان سانادا همگی تحت تسلط هیده یوشی قرار گرفتند. اختلاف در مورد مالکیت قلمروی نوماتا در هفدهمین سال از دوره تنشو مورد قضاوت قرار گرفت، و یک سوم از کل منطقه شامل قلعه ناگورومی، که سانادا ماسایوکی ادعا می کرد «سرزمین مقبره های اجدادی» خاندان سا
نادا است، قلمروی سانادا شد، و بقیه منطقه به مرکزیت قلعه نوماتا که دو سوم منطقه را تشکیل می داد به عنوان قلمروی هوجو تعیین شد. در ژوئیه همان سال، تسودا موری تسوگی و تومیتا ایپاکو ملازمان هیده یوشی و ملازم توکوگاوا ایه یاسو، ساکاکی بارا یاسوماسا به نوماتا فرستاده شدند و قلعه نوماتا به خاندان هوجو تحویل داده شد. در روز سوم از ماه یازدهم همان سال اینوماتا کونینوری ملازم خاندان هوجو با فریب دادن ملازم خاندان سانادا، سوزوکی شیگه نوری موفق شد قلعه ناگورومی را تصرف کند. رهبر خاندان سانادا، سانادا ماسایوکی از طریق توکوگاوا ایه یاسو، شکایت نامهٔ خود را در مورد تصرف این قلعه به تویوتومی هیده یوشی رساند. هیده یوشی حق را به خاندان سانادا داد و به خاندان هوجو دستور داد تا قلعه را بازپس دهد اما خاندان هوجو از این دستور پیروی نکرد. پس از آن در ماه سوم سال ۱۵۹۰ هیده یوشی برای مجازات و شکست خاندان هوجو لشکرکشی و محاصره قلعه اصلی این خاندان را انجام داد. جلوگیری از خستگی سربازان. این محاصره از ماه مه آغاز شد و عمدتاً محدود به تیراندازی بود و بیشتر سربازان فقط باید مواظب این بودند که چه کسی از قلعه خارج می شود و این امر محاصره ر
ا به نبردی کسل کننده تبدیل کرد؛ بنابراین، با گذشت زمان، به علت خستگی فرار کردن سربازان از اردوگاه هیده یوشی رو به افزایش گذاشت. هیده یوشی می دانست که نباید از این وضعیت غافل شود و اقدام فوری به عمل آورد. او ابتدا به دایمیوها (اربابان فئودالی) گفت که همسرانشان را به منطقه محاصره فراخوانی کنند و او خود چاچا (همسر محبوبش) را فراخواند. سپس، هر یک از دایمیوها عمارتی را بنا نهادند تا با طی کردن زندگی روزمره به راحتی زندگی کنند و خود هیده یوشی نیز عمارتی با اتاق چای و سالن ضیافت ساخت. هیده یوشی در طی محاصره ضیافت هایی ترتیب می داد، استاد مراسم چای سن نو ریکیو را به مهمانی چای دعوت کرد تا همراه با مراسم چای با اجرای نمایش نو (تئاتر) موجب سرگرمی دایمیوها شود. همچنین با ساختن یک منطقه تفریحی در اطراف اردوگاه برای سربازان امکان ایجاد استراحت را در هر زمان فراهم کرده بود. در منطقه در حدود ۱۵۰٬۰۰۰ سرباز جمع شده بودند، بنابراین فاحشه هایی که از آنها به عنوان میهمان استفاده می کردند، در محل جمع شده و کلبه هایی ایجاد کردند. بازرگانان کیوتو علاوه بر مواد غذایی مانند برنج و سبزیجات، محل های فروشی را برای فروش محصولات عالی مانن
د پارچه های ابریشمی تأسیس کرده و محصولات کمیاب خریداری شده از چین، کره (کشور) و نانبان در این بازار پر جنب و جوش عرضه می شد. هیده یوشی همچنین برای سربازان سرگرمی هایی مانند رقص، موسیقی و ساکی (مشروب) ارائه می داد تا از کم شدن تعداد سربازان به دلیل ملال جلوگیری کند. هیده یوشی بدین ترتیب سیستمی ساخت که حتی اگر این محاصره برای یک یا دو سال ادامه می یافت، اهمیتی برای او نداشت. به این ترتیب، سعی داشت امید خاندان هوجو را که اگر در قلعه باقی بماند و محاصره به طول بینجامد، روحیه ارتش هیده یوشی فرو خواهد ریخت و عقب نشینی خواهد کرد، را از بین ببرد. از طرف دیگر، سربازان داخل قلعه اوداوارا نیز مدتی در روحیه بالایی قرار داشتند. شب ها آتش در هر گوشه روشن می شد و وضعیت مانند روز روشن بود. سربازان نگهبانان خود را در شیفت ۲۴ ساعته نگه می داشتند و به هیده یوشی فرصت نفوذ و حمله را نمی دادند و هنگامی که آنها از کار خود خارج می شدند، با گو (بازی)، شوگی و سوگوروکو بازی می کردند و همچنین ضیافت ها و مهمانی های چای همراه با اجرای موسیقی برگزار می شد تا سربازان خسته نشوند. علاوه بر این، گفته می شود که داخل منطقه محاصره شده نیز هر روز
بازار به دلیل تهیه وسایل زیادی که از قبل آماده شده بود، راه اندازی می شد و سربازان و غیر رزمندگان از خرید به همان اندازه لذت می بردند و هیچ کس گرسنه نبود. خاندان هوجو، یک خاندان سامورایی بود که ۹۰ سال در منطقه کانتو حاکم بود، بنابراین در زمینه مدیریت در زمان محاصره قلعه تجربه داشت و برای مدتی در برابر فشار هیده یوشی توانست مقاومت کند. سقوط پی درپی قلعه های دیگر. از طرف دیگر، در مناطقی غیر از قلعه اوداوارا در منطقه کانتو، ارتش هیده یوشی، سپاه خاندان هوجو را تحت فشار قرار داده بود. سپاه جداگانه هوندا تاداکاتسو نخست قلعه ادو را متصرف شدند و پس از آن ده ها قلعه را در منطقه تحت کنترل گرفتند. سپس با اضافه شدن نیروهای کمکی، در ۲۲ آوریل، ۲۰٬۰۰۰ سرباز به نقطه اصلی ولایت موساشی، قلعه ایواتسوکی حمله کرده و این قلعه را متصرف شدند. سقوط قلعه نیرایاما ‏. ابتدا در حالی که هوجو اوجینوری همراه با ۳۶۰۰ سرباز در حالت دفاع از قلعه نیرایاما ‏ بود با تویوتومی هیده یوشی مذاکره شد که به نتیجه نرسید. قلعه با استحکامات سبک غربی به خوبی مستحکم شده بود و در چهار تپه مجاور دارای قلعه های پشتیبانی کننده بود. به همین سبب علیرغم اینکه قلعه
توسط یک ارتش بزرگ ۴۴۰۰۰ نفری هیده یوشی، به فرماندهی اودا نوبوکاتسو مورد حمله قرار گرفت، سقوط نکرد. رهبران دیگر این حمله هوسوکاوا تادائوکی، فوکوشیما ماسانوری و گامو اوجیساتو بودند، بنابراین با اینکه جنگ سالاران بسیار خوبی در ا ین حمله شرکت داشتند هوجو اوجینوری توانست از قلعه محافظت کند. سرانجام، توکوگاوا ایه یاسو، که به هوجو اوجینوری نزدیک بود، یک پیام رسان پیش او ارسال کرد که «قلعه ها در مناطق مختلف کانتو از قبل سقوط کرده اند و قلعه اوداوارا نیز در معرض خطر است، بنابراین شما باید قلعه نیرایاما را ترک کنید و وارد اوداوارا شوید و تمام تلاش خود را برای هوجو اوجیماسا و پسرش هوجو اوجینائو (داماد توکوگاوا ایه یاسو) انجام دهید.» و سرانجام توانست وی را قانع کند. هوجو اوجینوری این پیشنهاد را پذیرفت و قلعه را در ۲۴ ژوئن به توکوگاوا ایه یاسو تسلیم کرد. تکمیل قلعه ایشیگاکی یاما ایچی یا. در تاریخ ۲۶ ژوئن، قلعه ایشیگاکی یاما ایچی یا، تکمیل شد و بر فراز کوه ایشیگاکی شکوه خود را به ساکنان قلعه اوداوارا نشان داد. قلعه ایشیگاکی یاما ایچی یا یکی از مشهورترین و مهمترین قلعه هایی است که توسط تویوتومی هیده یوشی ساخته شده است. داته
ماسامونه برای اولین بار در این قلعه با هیده یوشی ملاقات کرده و به تابعیت وی درآمد. قلعه ایچی یا به معنی قلعه «یک شبه» است که اشاره به ساخت سریع این قلعه در زمانی کوتاه دارد. از آنجا که کوه ایشیگاکی در زمین مشرف به قلعه اوداوارا قرار داشت، ساخت چنین قلعه ای تأثیر قابل توجهی در تخریب روحیه مدافعان قلعه اوداوارا داشت. به این ترتیب، هیده یوشی با به نمایش گذاشتن قدرت خود انگیزه مدافعان قلعه را از ادامهٔ دفاع از قلعه اوداوارا از بین برد.
کردهای هلند به معنی کردهای مهاجرت کرده یا متولد کشور هلند می باشد. روایات گوناگونی از تعداد کردها در هلند وجود دارد زیرا کردها از ملیت های مختلفی هستند و به همین دلیل در آمارهای دولتی بین ۱۵٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ جمعیت دارند. منابعی هم تعداد کردها را در حدود ۷۰٬۰۰۰ نفر عنوان می کند. بیشتر جمعیت کردهای هلند را کردهای ترکیه و عراق تشکیل می دهند. همچنین جمعیتی از کردهای ایران و سوریه نیز ساکن این کشور هستند. تاریخچه. کارگران کرد در دهه ۱۹۶۰ میلادی از ترکیه به هلند مهاجرت کردند. هزاران پناهنده کرد در دهه ۱۹۶۰ از ترکیه و پس از آن از ایران و عراق به هلند مهاجرت کردند. کردهای زیادی نیز پس از جنگ داخلی سوریه به هلند پناهنده شدند.
رمضان صبحی احمد (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است که در پست هافبک هجومی برای الاهلی بازی می کند. وی توانایی بازی در پست وینگر نیز دارد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به الاهلی مصر، استوک سیتی و هادرزفیلد تاون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است. صبحی در مصاحبه ای در فوریه ۲۰۱۶ به تیم رئال مادرید اسپانیا ابراز علاقه کرد.
تقی الدین مقریزی (۱۳۶۴-۱۴۲۲) (نسب کامل: تقی الدین ابوالعباس احمد بن علی بن عبدالقادر بن محمد مَقریزی) تاریخ نگار برجستهٔ مصری در دورهٔ مملوکی بود. زندگی. پدر مَقریزی، از محله ای به نام مَقارزه از بعلبک بود که به مصر مهاجرت کردند. تقی الدین در ۱۳۶۴/ ۷۷۶ در قاهره به دنیا آمد. ابتدا به پیروی پدربزرگش حنفی بود، اما پس از درگذشت او به فقه شافعی روی آورد. سپس به مذهب ظاهری گرایش پیدا کرد. در سال ۱۳۸۷/ ۷۸۹ به حج رفت. آنجا از علمای حجاز علم آموخت و پس از بازگشت از حج، قاضی شافعیان مصر شد. به منصب محتسب قاهره و منطقه دلتا نیز رسید. واعظ مسجد عمرو عاص شد و پیشوای مسجد حاکم گشت. مدرس حدیث در مدرسهٔ مؤیدیه نیز برگزیده شد. پس از سال ۸۷۰ قمری، در خانه اش برنشسست و به تألیف همت گماشت. در سال ۱۴۳۱/ ۸۳۴ دوباره همراه خانوده اش به حج رفت. مقریزی پس از یک دوره بیماری طولانی، در ۲۷ رمضان ۸۴۵ در قاهره درگذشت. آثار. مقریزی آثار زیادی از خود برجای گذاشت، برخی از آثار او بدین قرارند: فرزندان. دخترش «مریم» به علم حدیث روی آورد. از ابراهیم بن اسحاق آمدی و شش تن دیگر از علما اجازهٔ نقل گرفت (دانش آموخته شد). در ربیع الثانی ۸۲۶ق در مکه د
رگذشت و قبرستان معلاة دفن شد.
ری فیشر (زاده ۱۹۸۸) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در لیگ عدالت اشاره کرد. همچنین وی در فصل سوم سریال کارآگاه حقیقی حضور دارد.
تهاجم ژاپن به کره، جنگ ایمجین. چونگیو ، نبرد بونروکو-کیچو شامل دو عملیات جداگانه و در ارتباط با یکدیگر به رهبری تویوتومی هیده یوشی است: تهاجم اولیه در سال ۱۵۹۲ آغاز شد، سپس بعد از آتش بسی کوتاه در سال ۱۵۹۶، حملهٔ دوم در سال ۱۵۹۷ بار دیگر آغاز شد. این درگیری در سال ۱۵۹۸ با خروج نیروهای ژاپنی از کره به پایان رسید. دلایل حمله. در سال ۱۵۹۲ تویوتومی هیده یوشی به کره حمله برد تا پیش درآمدی برای هجوم به چین باشد. بنا بر فرضیه ها، دلایل بسیاری برای حملهٔ ژاپن به کره ذکر شده است. گفته می شود که هیده یوشی برای تحقق رؤیاهای ارباب فقید خود، اودا نوبوناگا برنامهٔ هجوم به چین را ریخته است. همچنین وی تلاش داشت تا با یک درگیری خارجی، از شورش داخلی و شورش سامورایی هایی که بعد از پایان جنگ داخلی بیکار شده بودند، در ژاپن جلوگیری کند. درگیری خارجی می توانست دولت تازه شکل گرفتهٔ او را در برابر دشمن مشترک متحد نگه دارد و مانع از این شود که دایمیو ها به علت جاه طلبی علیه حکومت هیده یوشی عمل کنند. کونوئه نوبوتادا که همزمان با این جنگ می زیست نوشته است که هر چند طرح مقدمات این حمله در سال نو ۱۵۹۱ ریخته شده بود اما هیده یوشی تنها براد
رش تویوتومی هیده ناگا را دو روز بعد از آن و تنها فرزندش تویوتومی تسوروماتسو را در ماه اوت همان سال از دست داد و دچار افسردگی و غم شدیدی شد. پس از این دو حادثهٔ غمبار، وی دچار افراط گری شد و عزم خود را جزم کرد که با حمله به چین دوران بازنشستگی خود را در خاک این کشور بگذراند. از آنجایی که اعلام حمله به کره درست بعد از مرگ پسر هیده یوشی بود، هایاشی رازان فیلسوف ژاپنی نوشته است که هیده یوشی برای فراموش کردن مرگ فرزند، خود را درگیر این جنگ کرد. زمینه. احتمالاً هیده یوشی بلافاصله پس از آن که به منصب کانپاکو (صدراعظم) در سال ۱۵۸۵ گمارده شد، طرح حمله به خارج از ژاپن را در نظر داشته است اما پس از فتح کیوشو در سال ۱۵۸۷، وی به این تصمیم جامهٔ عمل پوشاند. در آن سال، هیده یوشی به خاندان سو در تسوشیما (جزیره ای مابین ژاپن و کره) دستور داد تا با کره گفتگو کند. محتوای گفتگو این بود که کره باید تابع ژاپن شود و در فتح چین ژاپن را راهنمایی کند. اما خاندان سو که روابط تجاری عمیقی با کره داشتند نتوانستند نیت و خواست هیده یوشی را همان گونه که بود به کره منتقل کنند. بلکه ملازم این خاندان در کره اعلام کرد که هیده یوشی فرمانروای جدید
ژاپن شده است و خواستار فرستادن سفیر از طرف کره برای عرض تبریک جهت وحدت ژاپن شد. در برابر چنین درخواستی مقامات کره چنین پنداشتند که هیده یوشی جایگاه خاندان امپراتوری ژاپن را غصب کرده و از فرستادن سفیر خودداری کردند. پس از مدتی هیده یوشی بار دیگر خواستار فرستادن نماینده از طرف کره شد. این بار سو یوشیتوشی به همراه دو ژاپنی دیگر از هاکاتا عازم کره شدند و خواستار فرستادن سفیر از طرف کره شدند. سرانجام در سال ۱۵۹۰ هیئتی به رهبری هونگ یون-گیل و معاون وی کیم سونگ-ایل و یک کره ای دیگر در قصر جوراکودای با هیده یوشی دیدار کردند. در این دیدار هیده یوشی که می پنداشت که پیام وی به مقامات کره رسانده شده و این هیئت تابع بودن کره را پذیرفته به آنان دستور داد که در نبرد علیه چین، ژاپن را راهنمایی کنند و خواست که این پیغام به شاه کره رسانده شود. از سال بعد هیده یوشی در ناگویا و کاراتسو ساخت قلعه را جهت ایجاد پایگاهی برای آغاز حمله آغاز کرد. سرانجام کونیشی یوکیناگا و سو یوشیتوشی پیغام هیده یوشی مبنی بر راهنمایی کره در نبرد با چین را به این صورت به کره ای ها رساندند که ژاپن قصد حمله به چین را دارد و خواستار این است که کره راه های
عبور به چین را به ژاپن قرض دهد. کره این درخواست را نپذیرفت. برای سده ها، کره باجگذار (باج مالیاتی است که پادشاهان بزرگ از پادشاهان زیردست می گیرند) چین بود و در این مقطع آمادگی از بین بردن روابط خود با چین را نداشت بنابراین درخواست ژاپنی ها را به صراحت رد کرد. سئونجو، چهاردهمین پادشاه سلسلهٔ چوسون که نگران نقشه های هیده یوشی بود، فرستادگانی را به ژاپن گسیل داشت و کوشید تا از نیات واقعی او آگاه شود اما این فرستادگان با گزارش هایی ضد و نقیض بازگشتند به هر روی سئونجو ترجیح داد تا به گزارش ها مبنی بر تمایل نداشتن هیده یوشی به حمله به کره دل خوش کند. در نتیجه هیچ گونه آمادگی نظامی ای برای دفاع از شبه جزیره کره انجام نشد. ارتباط با کره. در سال ۱۳۹۲، ژنرال تائجو چوسان با انجام دهی یک کودتای موفقیت آمیز، قدرت سیاسی را در کره از یو از گوریو ستاند. پیروان تائجو چوسان او را ناچار به گرفتن تاج کردند، بنابراین یک سلسلهٔ جدید بنام پادشاهی چوسون ایجاد کردند. رژیم جدید در جستجوی توجیهی برای حاکمیت خود با توجه به نبود خون سلطنتی در رگ های فرمانروایان تازه بود. چین رژیم جدید را به رسمیت شناخت و پادشاهی چوسون ادغام در سیستم ان
شعاب سلطنتی چین را در چارچوب فرمان آسمان دریافت کرد. در چارچوب این سیستم، چین نقش «برادر بزرگ» را به عهده گرفت، و کره بالاترین مقام را در ایالت های باج گذار چین حفظ کرد. کشورهای دیگر باج گذار چین همچنین شامل پادشاهی ریوکیو، ویتنام، تایلند و لائوس بودند. در سال ۱۴۰۲، به شوگون آشیکاگا یوشی میتسو که علی رغم این که امپراتور ژاپن نبود ولی درعمل حاکم ژاپن بود، از طرف امپراتور چین لقب «پادشاه ژاپن» اعطا شد و برای مدت کوتاهی تا زمان مرگ آشیکاگا یوشی میتسو در سال ۱۴۰۸، ژاپن یکی از شاخه های رسمی خاندان مینگ بود. این رابطه در سال ۱۵۴۹ زمانی پایان یافت که ژاپن، برخلاف کره، تصمیم گرفت به رسمیت شناختن سلطهٔ منطقه ای چین را پایان دهد و مأموریت های ادای احترام را لغو کند. یوشیمیتسو اولین و تنها حاکم ژاپنی در اوایل دورهٔ مدرن بود که عنوان چینی را پذیرفت. عضویت در سیستم باج گذاری چین پیش شرط هرگونه مبادلهٔ اقتصادی با چین بود و با خروج از این سیستم، ژاپن رابطهٔ تجاری خود را با چین کنار گذاشت. هزار سال قبل، دودمان سوئی و دودمان تانگ چین روابط سیاسی و تجاری نزدیکی با سه پادشاهی کره داشتند. به همین ترتیب، دودمان مینگ چین با پادشاه
ی چوسون روابط تجاری و دیپلماتیک نزدیکی داشت که در سیستم باج گذاری چین ادغام شده بود. مینگ چین و پادشاهی چوسون اشتراکات زیادی داشتند. هر دو در طی سدهٔ چهاردهم، پس از پایان سلسلهٔ یوان ظهور کردند، آرمان های کنفوسیوس گرایی را در جامعه پذیرفتند و با تهدیدهای مشابهِ مردم جورجی و دزدان دریایی واکو روبرو بودند. هر دو دارای جناح های سیاسی داخلی رقابتی بودند، که بر تصمیمات گرفته شده در قبل و در طول جنگ تأثیر می گذاشت. به دلیل تجارت نزدیک و دشمنان مشترک، پادشاهی چوسون و مینگ اتحاد دوستانه ای داشتند. نخستین حمله، نبرد بونروکو. در مارس ۱۵۹۲، هیده یوشی حدود ۱۶۰٬۰۰۰ سرباز را در نه گروه سامان داد و آنها را به کره فرستاد. در تاریخ ۱۲ آوریل، کونیشی یوکیناگا و سو یوشیتوشی همراه با نخستین گروه در بوسان پیاده شدند، و برای آخرین بار خواست قرض دادن جاده برای عبور را به کره ای ها ابلاغ کردند، اما پاسخی نگرفتند، آنها قلعه بوسان را فتح کردند. بدین ترتیب اولین حمله به کره آغاز شد. پس از این، نیروهای کاتو کیوماسا و کورودا ناگاماسا حمله را آغاز کردند و سه هفته بعد از ورود به کره در تاریخ ۳ ماه مه، پایتخت کره هانسونگ (سئول) سقوط کرد و پا
دشاه کره از پایتخت فرار کرد. در این زمان فرماندهان نیروهای ژاپنی در تمامی خاک کره پخش شدند. هدف آنان استحکام بخشیدن به تمامی خاک کره به عنوان پایه ای برای فتح چین و تأمین امنیت جاده ای از بوسان به طرف چین و همچنین اقامتگاه سپاهیان ژاپنی بود. برای این منظور، سیاست سرزمین اشغال شده را برای کشت کشاورزان کره ای اتخاذ کردند و بدین ترتیب برنج برداشت شده توسط کشاورزان به مصرف سربازان ژاپنی می رسید و کسانی که مخالف ارتش ژاپن بودند مجازات می شدند. در استان هامگیونگ، فرمانده ژاپنی نابه شیما نائوشیگه کشاورزان را به گروگان گرفته و به زندان می انداخت و برنج مورد نیاز سربازان را از آنها می گرفت. مقاومت کره. بتدریج نیروهای مقاومت در مردم کره به شکل ارتش صالح ایجاد شد. از طرف دیگر نیروی دریایی کره به رهبری یی سون شین نیروی دریایی ژاپن را شکست داد و مسیر رساندن مهمات و آذوقه را از راه دریا به سربازان ژاپنی قطع کرد. در طی اولین سال تهاجم ژاپن دریاسالار یی سان در ۱۰ نبرد دریایی پیروز شد و تلفات زیادی به نیروی دریایی ژاپن وارد کرد. در نبرد اوکپو، اولین پیروزی او، ۳۱ فروند از ۵۰ فروند کشتی ژاپنی غرق شد درحالی که تلفات کره ای ها چ
ند نفر مجروح بود. در ۵ نبرد بعدی ژاپن ۸۳ فروند کشتی و کره تنها ۱۱ ملوان از دست دادند. دو نبرد بعدی، نبرد جزایر هانسان، ۴ روز به طول انجامیدند. در این نبردها ژاپن ۱۱۰ فروند کشتی و ۲۵۰ ملوان را از دست داد. تلفات کره ای ها حیرت آور بود؛ ۱۹ ملوان. در نبرد پوسان پو دریاسالار یی با ۹۲ فروند کشتی خود به مصاف ۴۷۰ فروند کشتی دشمن رفت و ۱۰۰ فروند از آنها را غرق کرد درحالی که تنها ۷ نفر تلفات داده بود. چند ماه بعد، ناوگان ژاپن در آونگ پو منهدم شد و دریاسالار به سرفرماندهی ناوگان استان جنوبی سوم رسید. باید اشاره کرد که اگرچه از حیث تعداد برتری با ناوگان ژاپن بود اما آنها حریف نیروی دریایی برتر کره نبودند. ناوگان ژاپن بیشتر از کشتی های تجاری تشکیل شده بود که خدمه آنها را دزدان دریایی سابق تشکیل داده بودند. این افراد آموزش کافی برای چنین رزمی ندیده بودند و کشتی هایشان برای این نبردها به خوبی مسلح نشده بود. همچنین فرماندهان ژاپنی با وضعیت سواحل جنوب کره آشنا نبودند که این امر آنها را از مانورهای مناسب بازمی داشت. از طرف دیگر نیروی دریایی کره از کشتی هایی استفاده می کرد که بر اساس تجربه ده ها سال مبارزه با دزدان دریایی ساخته
شده بودند. خدمه و فرماندهان کره ای به خوبی آموزش دیده بودند و با جزر و مد و جریانهای آبی و موانع زیر آبی منطقه به خوبی آشنا بودند. تحت فرماندهی دریاسالار یی سان، نیروی دریای کره قادر بود تا خطوط مواصلاتی ژاپنی ها را قطع کند. کنترل تنگه تسوشیما و تعدادی از جزایر در طول سواحل جنوبی کره، قسمتی اساسی از استراتژی تهاجمی هیده یوشی بود. کنترل این نواحی سبب می شد تا ژاپن به دریای زرد دسترسی داشته باشد و قادر باشد تا سربازانش را در سئول و پیونگ یانگ از طریق دریا تغذیه کند و همچنین یک خط ارتباطی سریع بین سربازان ژاپن در جبهه شمالی و جبهه جنوبی از طریق دریا ایجاد کند. با تسلط کره ای ها بر آب های ساحلی خود ژاپن ناچار بود تا نیروی دریایی خود را برای دفاع از خط لجستیکی باریک بین کیوشو و پوسان بگمارد و پشتیبانی از جبهه شمالی را با استفاده از یک جاده نامطمئن از مرکز کره انجام دهد. این روش نیاز به نیروی انسانی بیشتری داشت و خطوط تدارکاتی ژاپنی ها همواره در معرض شبیخون کره ای ها بودند. با گذشت ۳ ماه از آغاز جنگ سربازان ژاپنی شبه جزیره کره را از پوسان در جنوب تا رود یالو در شمال درنوردیدند و شهرهای بزرگی چون سئول و پیونگ یانگ
را اشغال کردند. ارتش در محاصره کره، بدون داشتن فرماندهی و روحیه، به صورت جدا جدا و سازمان دهی نشده در تمام کشور پخش شده بودند. برای مدتی کره به صورتی حیاتی بدون دفاع مانده بود. از اینجا به بعد بود که نبردهای چریکی در تمام کره آغازشد. هر کس که توان جنگ داشت به دار و دسته های چریکی که در مناطق مختلف تشکیل شده بود می پیوست. اینان به شمشیر و دیگر سلاح های سبک مسلح بودند و صدها دسته این چنین در کره تشکیل شد. آنها با استفاده از تاکتیکهای «بزن در رو» بارها و بارها به کاروان های تدارکاتی و ستون های نظامی ژاپن حمله کردند. در اواخر ۱۵۲۹ چریک های کره ای ژاپنی ها را از بسیاری از شهرها و روستاها بیرون کرده بودند. این چریکها به نیروهای نظامی منظم ملحق می شدند و تهدید بیشتری برای ژاپن به وجود می آوردند. این حرکات چریکی تأثیر پیروزی های اولیه ژاپن را از بین برد و آنها را ناچار ساخت تا در لاک دفاعی فرو بروند. با موفقیت حملات چریکی کره ای ها ارتش منظم دودمان مینگ هم وارد کارزار شد. پس از بارها درخواست شاه کره سئونجو چینی ها بالاخره راضی شدند تا به کمک کره ای ها بیایند. چینی ها به این دلیل به کره کمک کردند که کره در آن دوران کش
وری خراج گذار چین محسوب می شد. همچنین تهدید ورود ژاپنی ها به خاک چین را نمی توانستند ندیده بگیرند. اولین ارتش چین به استعداد ۳۰۰۰ سرباز برای بازپس گیری پیونگ یانگ حرکت کرد اما به راحتی توسط مدافعان ژاپنی در هم کوبیده شد. چینی ها دریافتند که وضعیت در کره بسیار جدی تر از آن است که فکر می کردند و شروع به جمع آوری یک نیروی بزرگ رزمی کردند. در ژانویه ۱۵۹۳، ارتش مینگ شاخه ای از سپاه ژاپن به رهبری کونیشی یوکیناگا را در پیونگ یانگ شکست داد و به سمت جنوب به سمت هانسونگ (نام قدیم سئول) حرکت کرد. سپس ارتش ژاپن در نبرد بیوکجه گوان (نبرد هکیتیکان) ارتش مینگ را که تا اطراف هانسونگ (سئول) پیشروی کرده بود، را شکست داد. (در این زمان گردان کونیشی یوکیناگا در هانسونگ (سئول) مستقر بود). پس از آن، مذاکرات صلح بین ارتش مینگ، که اراده خود را برای جنگ از دست داده است، و ارتش ژاپن که از کمبود غذا رنج می برند، آغاز شد. کونیشی یوکیناگا و ایشیدا میتسوناری درگیر مذاکرات صلح با دودمان مینگ بودند و با شن ویجینگ، هماهنگ کننده صلح و نماینده مینگ تبانی کردند و به دروغ گفتند که تویوتومی هیده یوشی به دودمان مینگ تسلیم می شود. دودمان مینگ نیز بر