Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دن شکر که در حوالی دریاچه بود ذکری می کند. چون شکر مازندران به شکر سرخ معروف بوده است، ظاهراً به همین دلیل شکر را سفید می کردند. شکر سپید هم از قرن ششم در مازندران به دست می آمد: در زمان تاج الملوک مرداویج بن علی از آل باوند، به فرمان او در طبرستان نیشکر کاشتند و به «عملگاه» (ظاهراً کارخانه) آمل هر سال «بیست و پنج هزار من به بزرگ (یعنی من بزرگ) قند و نبات و شکر سپید حاصل بودی.» و این کارگاه گویا از خوزستان آمده بود: «و از خوزستان محمد خوزی و علی خوزی گفتند که کارگاه ها و شکر خانه ها به حکم ایشان بودی، شکر سپید سه من کوچک به عهد او به دانگی و نیم زرسرخ بود» (همان جا). سیاحان دیگر هم از کارخانهٔ شکر سفیدکنی بارفروش سخن گفته اند. ناصرالدین شاه از مدرسهٔ میرزا شفیع صدراعظم فتحعلی شاه یاد می کند و می گوید: «مدرسه ای به نظرم آمد بسیار عالی از بناهای میرزا شفیع صدراعظم مرحوم. مدرسه آباد طلبه نشینِ دایر، درخت نارنج بسیار داشت بارفروش حمّامهای خوب و مساجد عالی دارد» ناصرالدین شاه بار دیگر در ۱۲۹۲ به مازندران و از جمله به بارفروش سفر کرده است (رجوع کنید به روزنامهٔ سفر مازندران). اعتمادالسلطنه در مرآت البلدان می گوید ک
ه در طی این ده سال (۱۲۸۲–۱۲۹۲) به حکم شاه بازارهای تاریک سقف کوتاه مبدل به بازارچه های خوب و کاروانسراهای آباد گردیده و کوچه ها سنگفرش و عمارت «بحر ارم» که جز خرابه نبود معمور شده است» از جمله وصف های جالب توجهی که در قرن گذشته از بارفروش شده یکی در سفرنامهٔ استرآباد و مازندران و گیلان تألیف میرزا ابراهیم نامی است که از ۱۲۷۶ تا ۱۲۷۷ نوشته شده است» به گفتة میرزا ابراهیم شهر در آن زمان ۳۵ محله داشته است. او اسامی آن ها را هم نوشته و از آن جمله «یهود محله» بوده است که پنجاه خانوار در آن سکونت داشته اند و یکصد تومان مالیات می داده اند. به گفتة میرزا ابراهیم این یهودیها «از هر ولایت چند خانوار آمدند و سیصد سال بالاتر است که در بارفروش ساکن می باشند. دو باب تورات خانه (کنیسه) و یک باب مکتب خانه دارند». گفتهٔ مؤلف مبنی بر این که یهودیان بیشتر از سیصد سال است که از ولایات مختلف به بارفروش رفته اند دلیل بر این است که این شهر از اواخر قرن نهم مرکز داد و ستد بازرگانی مهمی در مازندران بوده است. میرزا ابراهیم از «شکر ساز خانه دولتی» هم که از مسکو آورده اند و هشت سال است در آن جا برقرار شده است سخن می راند. یک من شاه قند ر
ا در بازار «یازده قران» می فروختند. در ۱۲۷۴ چهار هزار من تبریز شکر به کارخانه دادند که بعد از کسر مخارج سیصد تومان منفعت کرد. شکر سرخ تحویل کارخانه هر بیست من شاه به قیمت پنج تومان است». میرزا ابراهیم از دریاچهٔ بابل و عمارت وسط آن چنین می گوید: «آب این مردابچه به توسط آق رود از شاخهٔ رود بابل است و به مصرف زراعت هم می رسد» و چند نوع ماهی در آن به عمل می آید که به اصطلاح اهل مازندران «ظِلاجی»، «چکاب»، «طیل خُس»، «اِسْپَک» نامیده می شوند». به گفتهٔ میرزا ابراهیم در بارفروش و مشهدسر و پازوار کتان بسیار است و پنبه و نیشکر و رنگ و حنا و باقلا هم عمل می آید و «از کوکنار تریاک هم می گیرند و به طهران می برند و یک من شیرهٔ تریاک را به ده تومان می فروشند. در کتاب «مأموریت علمی به ایران» تألیف ژاک دومورگان اطلاعاتی دربارهٔ بارفروش و آمل به لهجهٔ طبری به قلم حاجی آقا منشی میرزا یوسف آگنط (نماینده بازرگانی روسیه در بارفروش) و به خط خود او ارائه شده است. در این نوشته از کشتار و غارت محله یهودیان در سال ۱۲۸۷ سخن رفته است که بر اثر حادثهٔ کوچکی پیش آمد و در آن حدود چهارده زن و مرد کشته شدند و خانه های شان پس از چپاول آتش زد
ه شده و بزرگِ یهودیان را به نام دانیال پس از زجر بسیار در لحاف آغشته به نفت پیچیدند و آتش زدند و تا هشت ماه یهودیان دربیم و اضطراب بودند تا آنکه به دستور دولت به این تعقیب و آزار پایان داده شد و برای جبران خسارت از مردم چهل هزار تومان پول گرفتند و میان یهودیان قسمت کردند و ایشان را به تجدید ساختمان خانه های ویران شان واداشتند. نیز در این رساله از کارخانه قند سازی بارفروش در جنب سبزه میدان آن شهر سخن رفته است و گفته شده است که به دستور میرزا تقی خان امیرکبیر دو کارخانهٔ شکرریزی (یکی در بارفروش و دیگری در ساری) احداث شده بود. ملگونفِ روسی در ۱۲۷۷/۱۸۶۰ در نواحی جنوبی دریای خزر سفر کرده است و سفرنامهٔ او مطالبی دربارهٔ بارفروش دارد. او نام محلات شهر را ذکر می کند و می گوید که دارای ۶۰۰۰ خانوار و ۵۰۰۰۰ جمعیت و ۱۱ کاروانسرا و ۴۱۴ دکان است. مالیاتش در آن زمان ۲۰۰، ۲ تومان بوده است. محل کمپانی روس در انتهای بازار در کاروانسرایی بوده است و هر ساله سیصد نفر از مردم باکو و دیگران آهن و مس و سماور و چینی به آن جا می آورده و می فروخته اند. سپس دربارهٔ کارخانهٔ قند سازی می گوید که هشت سال پیش از آن، یعنی در ۱۲۶۹، آن کارخان
ه را با استادش آورده اند ولی چون مواجب استاد را نداده اند بازگشته است! سخنان ملگونف مؤید آن است که کارخانه قند سازی را در زمان میرزا تقی خان امیرکبیر و به دستور او به بارفروش آورده اند و پس از قتل او چون مواجب استاد کارخانه را نداده اند ناچار به بازگشت شده است. ملگونف می افزاید که اکنون قند را بسیار بد تهیه می کنند و می گویند از ده من نیشکر پنج من قند توان ساخت، ولی دروغ است و از بیست من نیشکر به دشواری می توان پنج من قند به عمل آورد. از ضرابخانهٔ بارفروش و وضع عجیب آن و از باغ شاه عباس و بحرالارم و تپه ای به نام «دزد کچل» که گویا محل دفن دزدی کچل بوده است نیز سخن گفته است. منوچهر ستوده (ص ۱۹۷) می گوید: ملگونف گفته های عوام را نقل کرده و گرفتار لغت سازی عوامانه شده است؛ دزد به معنی قلعه است و کل شکل دیگری از «کول» است که در لغت طبری به معنی تپه است. اما من گمان می کنم که «دزد کچل» یا «دزد کل» همان «دزدک چال» است که در کتاب ستوده (ص ۱۹۵) از آن نام برده شده است. رابینو که به گفتة خودش (مازندران و استرآباد، مقدمه فارسی، ص ۱۵) از ۱۳۲۴/۱۹۰۶ تا ۱۳۳۰/۱۹۱۲ در رشت بوده و در این مدت دو بار به مازندران سفر کرده است دربا
رهٔ بارفروش می نویسد که شهر عمدهٔ بازرگانی مازندران است و از گفتهٔ مردم شهر نقل می کند که جمعیت آن در آن زمان ۹۱۲۲ خانوار با ۲۵۰۰۰ تن بوده است که ۷۴۰ نفر آن ها یهودی بوده اند؛ شهر دارای ۶۳ محله و ۲۶ مسجد و ۸ مدرسه و ۳۱ تکیه برای ایام محرم بوده و ۱۰ امامزاده و ۳ مقبرهٔ درویشان و چندین دبستان و ۱۴۷۱ دکان داشته است. به گفته رابینو شهر طی نیم قرن قبل از سفر وی بسیار آباد شده و وسعت یافته است. از باغ شاه عباس و بحرالارم و موقوفات آن نیز سخن گفته است. مقایسهٔ آماری که ملگونف حدود پنجاه سال پیش از رابینو به دست داده با آماری که رابینو از جمعیت بارفروش ذکر کرده نشان می دهد که تکیه بر اقوال و حدسیات مردم تا چه اندازه فاقد اعتبار است. رابینو نام دهات بارفروش را به تفصیل ذکر کرده است. جان ویشارد طبیب آمریکایی، که تقریباً از ۱۳۲۸–۱۳۰۹ (۱۸۹۱ تا ۱۹۱۰) در ایران به خدمات پزشکی مشغول بود نیز سفری به ولایات جنوبی دریای خزر و از جمله بارفروش کرده است. وی در کتاب خاطرات سفر خود بارفروش را بزرگ ترین شهر آن ناحیه می داند و جمعیت آن را حدود پنجاه هزار نفر ذکر می کند و می گوید که این شهر تجارت وسیعی با روسیه برقرار کرده است و آلمانی
ها که با ایران تجارت دارویی دارند یک داروساز در آن جا گماشته اند. او از دریاچهٔ شهر سخن می گوید که روی آن را قشنگ ترین نیلوفرهای آبی پوشیده بوده است، و می گوید که عده ای از مردم نیلوفرهای آبی را جمع می کنند و به روسیه می فرستند تا از آن عطر تهیه شود (ص ۱۵۱–۱۵۲). بنا به گفتهٔ اسمعیل مهجوری (ج ۲، ص ۲۲۶)، ظهیرالدوله مرشد و پیر درویشان فرقهٔ صفی علی شاهی در ۱۳۱۹ با حفظ سمت وزیر تشریفات سلطنتی به حکومت مازندران منصوب شد و چون در شهر بارفروش از «شیخ کبیر» مجتهد مسلّم و مرجع تقلید دیدن نکرد، شیخ آن را حمل بر بی اعتنایی کرد و در نتیجه فتنه ای میان پیروان شیخ و عمّال دولتی درگرفت که به زد و خورد منجر شد و سی نفر کشته و زخمی شدند و این فتنه تا ۱۳۲۰ که ظهیرالدوله به تهران بازگشت ادامه داشت. بارفروش در جنبش مشروطه فعال بود و شرح آن در کتاب تاریخ مازندرانِ مهجوری آمده است. به گفتهٔ او (ج ۲، ص ۲۹۲) پیش از جنگ جهانی اول بیشتر روستاییان و کسبه مازندران در نتیجهٔ بازرگانی مستقیم با روسیه ثروتمند شده بودند و مشهدسر بندرگاه کالاها و بارفروش مرکز بازرگانی مازندران بود، ولی این وضع پس از انقلاب کبیر در روسیه تغییر کرد. در ۱۳۱۰ خ
ورشیدی، دریاچهٔ شهر که باتلاق شده بود خشک و آن جزیره هموار شد. اکنون قسمت شرقی دریاچه قدیم، زمین ورزش شهر بابل است و در قسمت غربی خانه های مسکونی بناشده است. نیز باید توضیح داد که ظاهراً امروز بنا به آماری که به دست داده اند در شهر بابل جمعیت یهودی معتنابهی وجود ندارد، اما منوچهر ستوده (ج ۴، ص ۲۴۴) از دو کنیسهٔ یهودی، که در قدیم از آن به تورات خانه یاد کرده اند، سخن می گوید و می افزاید که در ۱۳۵۶ خورشیدی، یکی از آن دو دایر بوده و نام آن «کنیسای خشنود» است. کنیسهٔ دیگری متصل به آن موجود است که امروز از آن استفاده نمی شود. این دو کنیسه در «یهودی محله» بابل قرار دارد. از آثار تاریخی شهر بابل پلی بر روی رود بابل است که آن را از بناهای محمدحسن خان قاجار پدر آغامحمدخان می دانند. ژوبر فرانسوی در دههٔ اول قرن نوزدهم این پل را «خیلی زیبا» معرفی می کند و می گوید دارای ده چشمه است و دو ستون چارگوش بلند دوسوی آن را زیور بخشیده است (ص ۳۵۱). این پل که از آجر ساخته شده بر سر راه قدیم آمل به بابل در جنوب شهر بابل واقع است و امروز هشت چشمه آن باقی است (ستوده، ج ۴، ص ۲۰۰). بنای مسجد جامع بابل را به مازیاربن قارن (سال ۱۶۰) نسبت
داده اند که تاریخ ساختمان و نام بانی آن درست نیست (رجوع کنید به قسمت تاریخی). این مسجد در دوران فتحعلی شاه بر اثر زلزله خراب شد و به فرمان او در ۱۲۲۵ به مباشرت میرزا محمد شفیع صدراعظم که اصلاً از مردم بندپی بود دوباره ساخته شد. تاریخ کتیبه های آن همه از دوران قاجاریه است. از بناهای دیگر بابل مسجد و مدرسهٔ میرزا شفیع، صدراعظم فتحعلی شاه، است که هر دو در ۱۲۲۱ ساخته شده و مدرسه در محله پنجشنبه بازار سابق بارفروش پشت چهارسوق قدیم است؛ و نیز مدرسه و مسجد کاظم بیگ در میدان محله سرحمام بارفروش، که متعلق به قرن دوازدهم است، و مقبرهٔ امامزاده قاسم در محلهٔ آستانهٔ بارفروش که طبق قول شایع، مدفن امامزاده قاسم فرزند امام محمدتقی ، است. بنای اخیر متعلق به قرن نهم ودارای صندوق نفیس کنده کاری است و درِ ورودی دو لنگهٔ آن نیز از همان قرن است (برای آثار تاریخی دیگر شهر بابل و مشهدسر رجوع کنید به ستوده، همان کتاب، و مهجوری، ج ۲، ص ۲۰۷). در کتاب هیئت علمی فرانسه در ایران تألیف ژاک دومورگان». ، ج ۱، ص ۲۲۰، در ذیل بارفروش آمده است: «تنها بنای تاریخی شهر مسجد کهنه ای است که در حدود هزار سال است بنا شده و مقبرهٔ امام ابوالقاسم (کذا
) پسر امام موسی ، وجود دارد (کذا)، مازندرانی ها آن را کلاغ مسجد، ایرانی ها آن را امامزاده ابوالقاسم می نامند». پس از آن افسانه ای را دربارهٔ بنای شهر و این محل ذکر می کند و می گوید که این منطقه قبل از بنای مسجد خالی از سکنه بوده و همه هفته در آن جا بازاری تشکیل می شده است. اهالی متوجه شدند که در محلی که امروز مسجد بنا شده است کلاغ ها گروه گروه جمع می آیند. مردم به همین جهت زمین را کندند و آثار و بقایای امام را یافتند و در آنجا مسجدی ساختند که به نام مسجد کلاچ یا مسجد کلاغ و شهر پیرامون آن بنا شد. این افسانه چنان که در قسمت تاریخی هم گفته شد دربارهٔ زمان پس از تسلط مغول، یعنی دوره ای است که شهر مامطیر خراب شده بود و در محل آن فقط هفته ای یک روز بازاری تشکیل می شد. بعد آثار مرقد امامزاده را در آن جا یافته اند و کسانی به تدریج در آن ساکن شده و نامش را بارفروش ده گذاشته اند. اما کلاچ مسجد یا کلاغ مسجد که همان امامزاده ابوالقاسم (امامزاده قاسم) شمرده شده است داستان دیگری دارد در مورد شهرک رودبست که در نزدیکی مامطیر بوده است و از جمله «بیست و هفت شهر درون دربند تمیشه بود که جامع و مصلی و بازارها و قضاة و علما و منا
بر» داشت». در قرن ششم، طغرل سلجوقی کلاغی را نزد شاه اردشیر پادشاه مازندران فرستاد. «هر لحظه که پیش آن کلاغ گفتندی قُل، به لهجهٔ عرب و زبان فصیح کلاغ جواب دادی که اقول محمّد رسول اللّه. این کلاغ مدّت یک سال درخزانه شاه اردشیر بود… بعدِ یک سال وفات یافت و به قصبة رودبست، مقابل جامع، گنبد دخمهٔ سادات است، بر در آن دخمه به خاک سپردند و این ساعت خلایق به زیارت او می شوند و حاجات می خواهند.». منوچهر ستوده (ج ۴، ص ۲۷۱) پس از اشاره به این داستان می نویسد: «از دخمه سادات در رودبست امروز اثری باقی نیست». مهجوری». نوشته است: «امامزاده قاسم به آستانه و کلاچ مسجد معروف است و در مرکز شهر قرار دارد. در پیشگاه و پیوست به گنبد آن مسجدی است مربع مستطیل…». از مقایسه گفته های دومورگان و اسماعیل مهجوری و منوچهر ستوده به این حدس نزدیک می شویم که پس از هجوم مغول و ویرانی شهرهای مامطیر و رودبست، شهرک تازه ای در محل مامطیر به نام بارفروش ده به وجود آمده است و اهالی محل که از وجود «دخمهٔ سادات» و «گور کلاغ» خاطره ای مبهم داشته اند با دیدن اینکه کلاغها به محلی رفت وآمد می کنند و با رؤیای مردی که آن جا را «مکانی مقدس» دیده است». دخمهٔ س
ادات و گور کلاغ را به بارفروش ده منتقل ساخته اند و آن محل را امامزاده قاسم و مسجد را کلاچ مسجد (یا کلاغ مسجد) نامیده اند. نظیر این نقل و انتقال مکان های مقدس در جاهای دیگر هم دیده شده است. از زمانی که این محل در بارفروش پیدا شده به «آستانهٔ کلاج مشهد» معروف بوده است». و کلمات «آستانه» و «مشهد» دالّ براین است که آنجا «مشهد کلاغ» هم بوده است و نه به قول مردم فقط «کلاج مسجد». این معنی حدس ما را که آن جا قبر کلاغ مذکور در تاریخ طبرستان است تأیید می کند.
کلاهبرداران نام فیلمی است که در سال ۱۹۹۰ به کارگردانی استیون فریرز و بر پایهٔ رمانی با همین نام از جیم تامپسون ساخته شد. آنجلیکا هیوستون موفق شد برای بازی در این فیلم در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش اول زن نامزد دریافتِ جایزه اسکار شود. همچنین آنت بنینگ برای دریافتِ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن نامزد شد. داستان. یک کلاهبردار خرده پا میان وفاداری به مادرش که جدا از او زندگی می کند و دوست دخترش، گیر افتاده و باید یکی را انتخاب کند…
مری الیزابت هارف زاده ۱۹۸۱ میلادی یک سیاست مدار آمریکایی است. وی از سال ۲۰۱۳ به عنوان معاون سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا معرفی شده است. هارف اصالتاً اهل ایالت اوهایو در آمریکاست، و دانش آموخته کارشناسی ارشد روابط بین الملل از دانشگاه ویرجینیا است. قبل از تصدی مقام کنونی او مشاور رسانه ای در سازمان سی آی ای بود. هارف در سال ۲۰۱۲ با جاشوا پل لوکاس از دانشگاه ییل ازدواج کرد.
شرکت اینتویت یک شرکت تولید نرم افزار آمریکایی است که در کار توسعه نرم افزارهای خدمات مالی و مالیاتی آماده سازی و مرتبط برای کسب و کارهای کوچک، حسابداران و دیگر افراد است. این شرکت در دلاویر ثبت شده است و دفتر مرکزی آن در مانتین ویو، کالیفرنیا قرار دارد. این شرکت در سال ۱۹۸۳ به دست اسکات کوک و تام پرولکس در پالو آلتو، کالیفرنیا بنیان گذاری شد.
جاده ای۱۰ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از شهر لندن شروع و در شهر کینگز لین در شهرستان نورفک به پایان میرسد، طول این جاده ۱۴۵.۵ کیلومتر است.
جاده ای۱۴ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از کاتتورپ در شهرستان لسترشر شروع و در شهر فلیکس استو در شهرستان سافک به پایان میرسد، طول این جاده ۲۰۴ کیلومتر است.
جاده ای۱۵ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از هسل در شهرستان ریدینگ شرقی یورکشر شروع و در شهر پیتربورو در شهرستان کمبریج شر به پایان میرسد، طول این جاده ۱۵۴.۵ کیلومتر است.
جاده ای۱۲ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از شهر لندن شروع و در شهر گریت یارموث در شهرستان نورفک به پایان میرسد، طول این جاده ۲۰۸ کیلومتر است.
جاده ای۱۳ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از شهر لندن شروع و در شهر شوئبورینس در شهرستان اسکس به پایان میرسد، طول این جاده ۶۸ کیلومتر است.
جاده ای۱۶ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از گریمسبای در شهرستان لینکولن شایر شروع و در شهر پیتربورو در شهرستان کمبریج شایر به پایان میرسد، طول این جاده ۱۲۵٫۴۰ کیلومتر است.
جاده ای۱۷ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از نیواک-آن-ترنت در شهرستان ناتینگهام شر شروع و در شهر کینگز لین در شهرستان نورفک به پایان می رسد، طول این جاده ۹۵٫۸ کیلومتر است.
جاده ای۱۱ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از شهر لندن شروع و در شهر نوریچ در شهرستان نورفک به پایان میرسد، طول این جاده ۱۰۸ کیلومتر است.
جاده ای۱۸ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از دونکستر در شهرستان یورک شایر جنوبی شروع و در شهر لادبورو در شهرستان لینکلن شر به پایان می رسد، طول این جاده ۹۳٫۳ کیلومتر است.
جاده ای۱۹ یکی از جاده های کشور انگلستان است. این جاده از سیتون بورن در شهرستان تاین و ور شروع و در شهر دونکستر در شهرستان یورک شایر جنوبی به پایان می رسد، طول این جاده ۱۹۹٫۶ کیلومتر است.
اقتصاد اتیوپی از لحاظ تاریخی یکی از بهترین اقتصادهای جهان می باشد که در طول دوران سلطنت هایله سلاسی که در آن ارزش دلار اتیوپی خیلی بالا رفته بود، نیز ادامه داشته است. اتیوپی در مرز یک ملت کامیاب قرار داشت. اما در هر صورت پس از انقلاب سال ۱۹۷۴ (میلادی)، نحوه اداره اقتصاد اتیوپی به صورت اقتصاد سوسیالیستی تغییر یافت: کنترل های قدرتمند ایالات تثبیت گشته و بخش عمده ای از اقتصاد و از جمله صنایع مدرن، کشاورزی سطح بالا و تجاری، کلیه زمین های کشاورزی، مناطق اجاره ای شهری و کلیه موسسات مالی به بخش خصوصی منتقل گردیدند. از نیمه سال ۱۹۹۱ (میلادی)، اقتصاد شروع بحرکت به سمت اقتصاد بازار محور غیر متمرکز نموده و تأکید آن بر ابتکار عمل فردی قرار گرفت که نتیجه آن یک دهه رکود اقتصادی بود. در سال ۱۹۹۳ (میلادی) حرکت تدریجی خصوصی سازی کسب و کار، صنعت، بانکداری، کشاورزی، تجارت و بازرگانی ادامه یافت. با این حال، اتیوپی به صورت کامل یک کشور خصوصی نیست. حزب حاکم ائی پی آر دی اف کنترل بیش از پنجاه مؤسسه تجاری قدرتمند در اتیوپی را در دست دارد. این روش نسخه کپی برداری شده از اقتصاد چین می باشد. برخی از این موسسات عبارتند از امباسل، تیکور
آبای، دینشو، مگا و غیره. هم اکنون بسیاری از مایملک رژیم قبل بنام خصوصی سازی به این موسسات تحت کنترل ائی پی آر دی اف انتقال یافته اند. از آن گذشته، بر اساس قانون اساسی اتیوپی، حق مالکیت زمین تنها به «ایالت و مردم» تعلق دارد، لکن شهروندان تنها امکان تملک زمین (تا ۹۹ سال) را داشته و قادر به اجاره مجدد، فروش یا تملک زمین نیستند. بخش های اقتصادی. در اتیوپی کشاورزی حدود ۴۱ درصد تولید ناخالص ملی (جی دی پی)، ۸۰ درصد صادرات و ۸۰ درصد نیروی کار را تشکیل می دهد. بسیاری از فعالیت های دیگر اقتصادی از جمله بازاریابی، پردازش و صادرات محصولات کشاورزی نیز به رشته کشاورزی وابسته هستند. تولید به صورت فشرده دارای اساسی معیشتی بوده و بخش عمده ای از کالاهای صادراتی توسط بخش کوچکی فراورده های سودآور کشاورزی تأمین می گردد. محصولات اصلی این کشور شامل قهوه، موج (" به عنوان مثال " لوبیا)، دانه های روغنی، غلات، سیب زمینی، نیشکر و سبزیجات می گردد. اقلام کشاورزی، صادرات عمده این کشور را تشکیل داده و قهوه پر درآمدترین محصول بحساب می آید. بنظر می رسد جمعیت دام اتیوپی، بزرگ ترین رقم در کل قاره آفریقا را تشکیل داده و از سال ۱۹۸۷ (میلادی) ۱۵ د
رصد تولید ناخالص کشور را شکل داده است. صادرات و واردات. تولید ناخالص داخلی این کشور ۵۵٫۰۷ میلیارد دلار است. اتیوپی ۲۷٫۲۷ میلیون نفر نیروی کار دارد که ۸۰ درصد آن ها در بخش کشاورزی مشغول به کارند. ۳۸٫۷ درصد از مردم آن زیر خط فقر زندگی می کنند و نرخ تورم در آن ۱۵٫۹ درصد است. مهم ترین کالای صادراتی این کشور قهوه است و دیگر فراورده های آن عبارتند از: این صادرات به مقاصد زیر است: آلمان (۱۲٫۸ درصد)، چین (۱۰٫۶ درصد)، ژاپن (۷٫۵ درصد)، آمریکا (۶٫۸ درصد)، عربستان سعودی (۵٫۹ درصد)، جیبوتی (۵٫۸ درصد)، ایتالیا (۵ درصد) اتیوپی بزرگ ترین گله های دام را در سرتاسر آفریقا در اختیار دارد. صادرات گوشت دام و دیگر محصولات دامی، به کشورهای اسلامی به ویژه کشورهای خاورمیانه از جمله پولسازترین صادرات های این کشور می باشد، ماه رمضان فرصتی استثنائی برای این کشور به منظور صادرات انواع دام زنده، گوشت گوسفند و گاو، پوست دام و دیگر محصولات دامی است؛ بسیاری از کشورهای جهان از جمله ترکیه، سومالی، امارات، عربستان، جیبوتی، مصر و حتی هنگ گنگ خریدار محصولات گوشتی کشور اتیوپی هستند. مقامات اتیوپی امیدوارند میزان پروازهای حامل گوشت دام خود را که در
سال ۱۳۹۳، ۲۴ تن در روز است در آستانه ماه رمضان همان سال به ۶۰ تن در روز برسانند. از عمده ترین واردکننده های گوشت اتیوپی، عربستان و امارات هستند که ۹۰ درصد این محصولات را خریداری می کنند. کالاهای وارداتی به این کشور عبارتند از: این اقلام از کشورهای، عربستان سعودی (۱۸ درصد)، چین (۱۱٫۳ درصد)، هند (۸٫۱ درصد)، ایتالیا (۵٫۱ دصد)، آلمان (۴٫۱ درصد) وارد می شود.
کارت پستال هایی از لبه پرتگاه نام فیلم کمدی درامی است که در سال ۱۹۹۰ به کارگردانی مایک نیکولز و بر پایهٔ کتابی با همین نام از کری فیشر ساخته شد. مریل استریپ موفق شد برای بازی در این فیلم در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش اول زن نامزد دریافتِ جایزه اسکار شود.
مدرسه نوابغ یک کمدی موقعیت آمریکایی ساخته دان سینگر است که از تاریخ۶ مه ۲۰۱۱ تا ۲۱ مارس ۲۰۱۴ از کانال دیزنی پخش میشد.پخش این سریال از ۶ مه ۲۰۱۱ به صورت آزمایشی بود و از ۱۷ ژوئن ۲۰۱۱ پخش آن به صورت رسمی آغاز شد. این سریال در سان فرانسیسکو فیلمبرداری شده و چین آن مک کلین٬سیرا مک کورمک و جک شرت از ستارگان این فیلم اند که در داستان٬دانش آموزان مدرسه نابغه ها به نام "Advanced Natural Talent" یا "A.N.T." هستند. داستان. داستان این کمدی موقعیت دربارهٔ دبیرستانی است که بچه هایی با استعدادهای گوناگونی را ثبت نام می کند و دربارهٔ اتفاقاتی که برای بعضی دانش آموزان میفتدصحبت می کند. این سریال در سه فصل تولید شده است که بعضی بازیگران فقط در سری اول یا دوم یا فقط اول هستند. نمایش ها. این سریال در کانادا در تاریخ ۲۳ مه ۲۰۱۱ و در نیوزیلند و استرالیا ۱۵ اوت ۲۰۱۱ نمایش داده شد. همچنین در کشورهای سنگاپور٬آفریقای جنوبی، بریتانیا٬ایرلند نیز پخش شده است. این فیلم به صورت زیرنویس فارسی ترجمه شده و از پرشین تون پخش می شود.
اقتصاد پاکستان اقتصادی در حال توسعه است. با وجود اینکه در سال ۱۹۴۷ این کشور بسیار فقیر بود نرخ رشد اقتصادی پاکستان در طول ۴ دهه بعد از آن بهتر از میانگین جهانی بوده است. اما سیاست های ناآگاهانه به پایین آمدن این نرخ در دهه ۱۳۷۰ منجر شد. اخیراً تغییرات گسترده اقتصادی به اقتصادی قدرتمندتر منجر شده اند و به نرخ رشد به ویژه در زمینه های ساخت و تولید و بخش های خدمات مالی (اقتصادی) سرعت بخشیده اند. پیشرفت های بزرگی نیز در موقعیت ارز خارجی و رشد سریع در منابع ارز ثابت در سالهای اخیر شاهد بوده ایم. تخمین بدهی خارجی در سال ۲۰۰۵ در حدود ۴۰ میلیارد دلار آمریکا بود. با این حال این بدهی با کمک های صندوق بین المللی پول و بخشودگی بدهی از طرف ایالات متحده آمریکا کاهش یافته است. تولید ناخالص داخلی در سال ۲۰۰۵ حدود ۶/۴۰۴ میلیارد دلار برآورد شد و تولید سرانه ناخالص ملی آن ۲۴۰۰ دلار آمریکا بود. نرخ های رشد تولید ناخالص ملی پاکستان در ۵ سال اخیر شاهد یک افزایش ثابت بوده اند. در سال ۲۰۰۱ نرخ رشد تولید ناخالص داخلی کشور ۸٪/۱ بود ولی در سال مالی که ۳۰ ژوئن ۲۰۰۵ پایان یافت، نرخ رشد تولید ناخالص داخلی اسمی به حدود ۴٪/۸ رسید. این نرخ ر
شد پاکستان را پس از چین دارنده دومین نرخ رشد اقتصادی در میان پرچمعیت ترین کشورهای جهان قرار داد. با این حال فشارهای تورمی و میزان ذخیره کمتر از مقدار لازم و همچنین عوامل اقتصادی دخیل دیگر امر نگه داشتن نرخ رشد به این میزان را مشکل می سازد. رشد بخشهای غیرکشاورزی ساختار اقتصاد را تغییر داده است و اکنون اقتصاد تنها ۲۰٪ تولید ناخالص داخلی را تشکیل می دهد. بخش خدماتی حدود ۵۳٪ تولید ناخالص داخلی کشور که تجارت عمده و خرد کشور حدود ۳۰٪ این بخش را تشکیل می دهد. اخیراً بازار بورس کراچی همراه با دیگر بازارهای در حال ایجاد دنیا اوج گرفته است. مقادیر هنگفتی از سرمایه گذاری های خارجی در صنایع متعددی به کار گرفته شده اند. با این حال سرانه بازار بورس همچنان مخابرات، نرم افزار، خودرو، نساجی، سیمان، کود، فولاد و ساخت کشتی هستند. پاکستان کشوری است که یکی از بزرگترین صادرکنندگان توپ فوتبال در جهان محسوب می شود. ۷۵ درصد از این حجم تولید نیز، که معادل ۶۰ درصد از کل تولید توپ فوتبال در جهان هم می شود در سیالکوت پاکستان صورت می گیرد، سیالکوت روستایی کوچک در پاکستان است که ۸۵ درصد از توپ های فوتبال جهان در آن ساخته می شود و سالانه ۴۰
میلیون توپ در سال، به ارزش $ ۲۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ را تولید می کند. عمده این توپها در شهر سیالکوت تولید می شوند، شهری که گفته می شود نزدیک به ۱۰۰ سال سابقهٔ کار در صنعت تولید توپ فوتبال را دارد، در حقیقت در اواخر دههٔ ۹۰ میلادی بود که کشور پاکستان به قطب تولید ۷۵ درصد از مجموع توپهای فوتبال در جهان تبدیل شد. سیالکوت از نظر درآمد سرانه بالاترین رتبه را در میان شهرهای پاکستان دارد و بعد از کراچی سیالکوت دومین شهر پاکستان از نظر حجم درآمد ارزی به خاطر صادرات بالایش نیز محسوب می شود. در ۱۴ فوریه سال ۱۹۹۷ در آتلانتای آمریکا توافق نامه ای بین سازمان بین المللی کار، یونیسف، جمعیت نجات کودکان بریتانیا و اتاق بازرگانی و صنایع سیالکوت به امضا رسید که هدف اصلی آن مقابله با کار کودکان در مراکز تولید توپ در پاکستان بود، در مقابل فیفا نیز در سال ۱۹۹۶ اعلام کرد که همه تولیدکنندگان توپ فوتبال باید دارای آرم مخصوصی باشند که آن آرم نشان دهنده تولید توپ بدون استفاده از کودکان است. در حال حاضر نیز همچنان سازمان بین المللی کار (IL0) و انجمن مستقل نظارت بر کار کودکان (IMAC) به صورت موردی بر وضعیت کار کودکان در مراکز تولید توپ در پاکستان نظ
ارت می کنند و در همین حال سازمان های فعال در زمینه حقوق کارگران نیز پی درپی اعلام می کنند که اهداف از پیش تعیین شده دربارهٔ رعایت حقوق کارگران فعال در صنعت توپ سازی در کشورهای پاکستان، هند، چین و تایلند اجرا نمی شود. براساس یکی از تحقیقات از یکی از شرکت های تولیدکننده توپ در پاکستان مشخص شد که کلیه کارگران این شرکت به صورت موقت استخدام شده اند و زنان پاکستانی فعال در صنعت توپ سازی این کشور نیز با تبعیضی مضاعف روبرو بوده و به خاطر جنسیتشان کمتر از مردان حقوق می گیرند. زنان همچنین در صورت حاملگی با خطر از دست دادن شغل خود روبرو هستند و شرایط کار در مراکز دوخت و تولید توپ در پاکستان رقت انگیز توصیف شده است. قرار بود حتی در جریان برگزاری رقابت های جام جهانی ۲۰۱۰ در آفریقای جنوبی کمپینی در حمایت از پایان کار کودکان در مراکز توپ سازی پاکستان و افزایش حقوق کارگران فعال در این مراکز به راه بیفتد، اما کسی به حرف این کمپین گوش نکرد. براساس تحقیقاتی که انجام شده اعلام شده، هزاران کودک بین سنین پنج تا ۱۴ سال به ۱۰ تا ۱۱ ساعت کار در مراکز دوخت توپ در پاکستان مجبور شده اند. در نهایت اخیراً (سال ۱۳۹۳هجری شمسی) با توجه به حض
ور رقبایی در دوخت توپ، این موضوع صنعت توپ سازی پاکستان را مورد تهدید قرارداد و در نهایت بالاخره تعداد زیادی از کارگران یکی از واحدهای بزرگ تولید توپ در پاکستان از کار خود اخراج شدند ولی این باعث شد تا کودکان اخراج شده برای ادامهٔ کار وارد بخشهای دیگری، همچون برداشت پنبه شوند که شرایط کاری در آن ها بسیار خشن تر و بی رحم تر از قبل شد. از مهمترین صنایع دیگر شهر سیالکوت می توان به لوله سازی، چرم، پوشاک چرمی، تجهیزات موسیقی، جراحی و دندان سازی، تجهیزات ورزشی شامل پوشاک هنرهای رزمی، دستکش، مدال، صندلی، عصا، کارد و چنگال، چاقوهای شکار، تفنگهای بادی و تفنگهای ساچمه ای اشاره کرد. صادرات محصولات این صنایع سالانه میلیاردها دلار درآمد ارزی نصیب سیالکوت می کند. همچنین بخشی از صنعت قطعه سازی خودرو پاکستان نیز در سیالکوت فعال است. ضمن این که بخشهایی مانند تولید مبلهای چوبی و فولادی، محصولات لاستیکی، لوازم آشپزی، دوچرخه، تایر و تیوپ دوچرخه و کفش نیز در سیالکوت حضور پررنگی دارند. صنعت مهم دیگری که در گذشته از دسترسی خارجی محروم مانده است، هوافضا است. تیپ های مختلف توپخانه در ارتش از پیش به گسترده شدن میزان مهمات نظامی پاکستان