Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«رام جانه» (، ) یک فیلم «سوپر دراماتیک» هندوستانی است که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به شاهرخ خان و جوهی چاولا اشاره کرد. موضوع فیلم. «رام جانه» توسط پلیس های فاسد دستگیرشده و روانه زندان می شود. پس از چند سال او آزاد شده و به خیابان ها بازمی گردد. او تصمیم می گیرد به بچه های محلی کمک کند تا دچار فساد نشوند و…
ساپادره (Sapadere) در ۴۰ کیلومتری مرکز شهر آلانیا و ۱۷۵ کیلومتری فرودگاه آنتالیا قرار دارد. نام ساپادره در ترکی به معنای درهٔ دورافتاده و دور از جاده است. شکل گیری و ویژگی ها. این دره توسط فرسایش آب و یخ و باد به وجود آمده است. لایه های سنگ در طول هزاران سال شکل گرفته اند. این دره به طول ۳۶۰ متر و عمق ۴۰۰ متر است و در فاصله ۳ کیلومتری روستای ساپادره واقع شده است. یک مسیر چوبی با صفحه های چوبی و فولادی و پیچ های تودرتو در سال ۲۰۰۸ افتتاح شد. در پایان این گذرگاه و ۳۰۰ متری داخل دره آبشاری واقع شده است. این منطقه سالیان متمادی به عنوان یک گنج برای بومیان به شمار می آمد تا اینکه توسط شهرداری آلانیا بر روی نقشه آلانیا به عنوان منطقه طبیعی گردشگری ثبت شد. ابریشم بافی در خانه های روستایی قدیمی و مسجدها همیشه مورد علاقه گردشگران این منطقه بوده است.
لیره یکای پول برخی از کشورهای جهان در اروپا، آسیا و آفریقا است. نام آن از کلمه «لیبرا» استخراج شده که در زبان لاتین به معنای وزن یا تعادل است. از این ریشه عبارت «لیبرا پوندو» ساخته شد که به معنای یکای وزن پوند است. لیره واحد پول عثمانی بود و در کشورهای عربی به نام پوند(pound) هم بر روی مسکوکات و اسکناس ها نوشته می شود. در اسرائیل تا سال ۱۹۸۰ یکای پول لیره نام داشت ولی امروزه با نام شکل جدید اسرائیل رایج می باشد. کشورهای ایتالیا، واتیکان، مالت و سان مارینو نیز از سال ۲۰۰۲ همزمان با اجرایی شدن سیستم یکای پول اروپا یورو، اقدام به ضرب سکه و چاپ اسکناس با یکای یورو نمودند و علاوه بر لیره از یورو نیز در معاملات استفاده می کنند.
قلعه اَحمَدَک بالاترین سازه در قلعه آلانیا می باشد. این قلعه در استان آنتالیای ترکیه واقع شده است. ویژگی ها. این مکانی است اثری به جا مانده از معماری یونانی است. بعد از اینکه علاالدین کیقباد به علائیه (آلانیا) حمله کرد سلجوقیان این ساختار معماری را خراب نکردند اما آنچه را که لازم بود در بالای آن ساختند و آن مکانی بود که فرماندهٔ قلعه در ان زندگی می کرد. این مکان یک سال بعد از برج قرمز ساخته شد. برج بزرگ احمدک شامل یک جفت بخش است. این برج شامل تانکرهای زیاد و حمام های ترکی و کوره های زیادی می باشد. تمام شهر آلانیا را می توان از این برج دید. زمانی که بزرگان سلجوقی به آلانیا می آمدند در این برج از آنها پذیرایی می شد. از این بنای تاریخی در طول دوران به خوبی محافظت شده است و امیر قهرمان ساوجی زاده آن را در سال ۱۴۲۳ بازسازی نمود.
موقعیت جغرافیایی. دروازه منحنی در شهر آلانیا ترکیه قرار دارد. ویژگی ها. بر طبق سرلوحه ها ی کشف شده دروازهٔ منحنی در سال ۱۲۲۷ ساخته شد. این دروازه تفاوت زیادی با دروازه های دیگر دارد. چشم انداز این محل بسیار تماشایی است. شما می توانید مرکز شهر و دریای آبی سیر آلانیا را از ارتفاع ۱۵۰-۱۶۰ متری ببینید. کوه های توروس نیز از این مکان بسیار شگفت انگیز است. در یکی از برج ها پرچم کشور ترکیه قرار دارد. از این دروازه ببینید که دیوارهای قلعه از آجرهای بزرگ ساخته شده است و از بقبه بلند تر هستند. شما می توانید سازه های حفاظتی مخصوص این برج را در دوره های مختلف ببینید: ویژگی یونانی آجرهای بزرگ در اواخر دورهٔ بیزانس و معماری سلجوقی و عثمانی. این دروازه برای مردم آلانیا خاص است. در ماه رمضان و زمانی که الکتریسیته وجود نداشت از این دروازه زمان افطار را با شلیک توپ اعلام می کردند و مردم برای تماشای آن به آین مکان می آمدند. صدای شلیک توپ از کوه های توروس منعکس می شد و تمام روستاهای اطراف صدای آن را می شنیدند. اگرچه امروزه به دلیل وجود الکتریسیته و ساعت به این کار نیاز نیست اما این سنت محفوظ مانده است و توپ حتی در این زمان نیز شل
یک می شود. سه دروازهٔ دیگر وجود دارد که به صورت محرمانه است و برای مقاصد نظامی استفاده می شده است. مهم ترین آن ها نزدیک فانوس دریایی آلانیا وجود دارد. این دروازه اکنون استفاده نمی شود و بسته نگه داشته شده است.
موقعیت جغرافیایی. خانه و موزه آتاتورک در محله ی Sekerhane در خیابان Azakoglu در شهر آلانیا ترکیه قرار دارد. ویژگی ها. این بنا یک خانه سنتی در آلانیا است که شامل سه طبقه چوبی و سنگ تراشی است که روی سطحی متقارن ساخته شده است که در آن تمام اتاق ها به یک منطقه نشیمن مرکزی باز می شود. تاریخ ساخت این بنا مشخص نیست اما گفته شده که سازنده اصلی آن مردی به نام Beyri Usta بوده است. این خانه که توسط Mr. Rifat Azakoglu به وزارت فرهنگ و گردشگری اهدا شده بازسازی و در سال 1987 به عنوان خانه و موزه ی آتاتورک برای همگان باز شد. آتاتورک زمانی که در سال 1935 به آلانیا آمد از این خانه بازدید نمود و برای مدتی در این خانه استراحت کرد. در طبقه ی اول موزه تصویرها و کالاهای شخصی آتاتورک از موزه ی آرامگاه آتاتورک در آنکارا وجود دارد مانند تلگرافی که اتاتورک در زمان حیاتش به آلانیا فرستاد. در بین 15 کالای شخصی آتاتورک در موزه یک پیراهن، یک یقه، یک جفت جوراب، یک ژاکت نطامی‚ یک جفت لباس خواب، یک شال گردن، یک لباس صبحگاهی، یک برس کفش، یک چنگال و یک مجموعه چاقو وجود دارد. اتاق های طبقه ی دوم با مبلمان ها و اشیای قومی حاکی بر سنت های منطقه ی
آلانیا تزیین شده است. این اتاق ها شامل یک تختخواب‚ اتاق بچه‚ اتاق نشیمن‚ اتاق مهمان و اتاق مطالعه است.
چاتال هویوک از آثار مهم دوره نوسنگی در دشت قونیه آناتولی (ترکیه) است که تاریخ آن به 7000 سال پیش از میلاد برمی گردد و آن را می توان از نخستین تلاش های بشر برای پی ریزی زندگی شهری دانست. چتل هویک بزرگترین و پیچیده ترین مناطق باستانی بازمانده از دوران نوسنگی است که تاکنون توسط باستان شناسان کشف و حفاری شده. شهر چاتال هویوک که حدود ده هزار نفر جمعیت داشته تجارت ابسیدین در منطقه را کنترل می کرده است. در آن زمان، ابسیدین یا شیشه آتشفشانی بهترین ماده برای ساخت ابزارهای نوک تیز بود و ازین رو تجارت آن موجب ایجاد صنعتی پرسود گشت که این خود باعث ثروتمند شدن شهر چاتال هویوک گشت. چاتال هویوک، برخلاف دیگر شهرهای نوسنگی مانند اریحا، حصار شهری و برخلاف شهرهایی مانند خیروکیتیا هیچ کوچه و خیابانی ندارد. مهم ترین ویژگی چاتال هویوک این است که خانه ها به همدیگر چسبیده اند و تنها راه ورود به آن ها از طریق پشت بام است. این ویژگی باعث می شود که استحکام آن ها از خانه های تک ایستاده بیشتر شود و هم چنین دفاع از شهر آسان شود. به طوری که اگر دشمن می توانست دیوار بیرونی شهر را بشکند به جای این که وارد شهر شود، داخل اتاق دیگری می شد که مد
افعانش روی پشت بام آن قرار داشتند و این امر برای آن ها خطرآفرین بود. نقاشی ای که بر روی یکی از معابد چاتال هویوک به دست آمده است نشان می دهد که این شهر بر اساس نقشهٔ قبلی ساخته شده است. اندازهٔ خانه های چاتال هویوک مختلف است ولی نقشهٔ یکسانی دارند. جنس دیوارهایش از خشت خام است و دیوارها و کف اتاق ها را رنگ آمیزی می کردند. نقشهٔ ساختمان های معابد با نقشهٔ خانه ها یکسان است، ولی دیوارها با نقاشی هایی مذهبی مربوط به الهه مادر تزئین شده اند. کاوش چتل هویوک. جیمز ملارت محوطهٔ چتل هویوک را در ۱۹۶۱ کاوش کرد. ملارت و تیمش بیش از ۱۵۰ بنا و اتاق در چتل هویوک یافتند که با نقاشی، حکاکی، و مجسمه تزئین شده بودند. این کشفیات تأثیر مهمی در ادبیات باستان شناسی و به ویژه در زمینهٔ مطالعهٔ سازوکار پیدایش ساختارهای فرهنگی و اجتماعی در خاور نزدیک نوسنگی داشتند. بنابر آرای ملارت، چتل هویوک مکان گردهم آیی مهمی برای پرستش الهه مادر بوده است. بسیاری از باستان شناسان با نظریات او مخالفت کردند. با اخراج ملارت از ترکیه، محوطهٔ چتل هویوک برای ۳۰ سال تعطیل ماند تا این که کاوش ها در دههٔ ۱۹۹۰ از سر گرفته شد. جعلیات. در سال ۲۰۱۸ زمین-باستان
شناس سوئیسی-آلمانی با کمک پسر جیمز ملارت گزارشی منتشر کرد که بنا بر آن ملارت برای پشتیبانی از نظریاتش دست به مجموعه ای گسترده از جعلیات زده است. در بازرسی از خانهٔ ملارت معلوم شد که بسیاری از کشفیات چتل هویوک جعلی بوده اند و او به نوعی یک «کارگاه جعل شواهد» داشته است.
آنارشی یا اقتدارگریزی (به انگلیسی: anarchy) در نظریه روابط بین الملل، وضعیتی در نظام بین الملل است که در آن هیچ رهبر یا اقتدار مافوقی در نظام بین الملل وجود ندارد. در چنین وضعیتی هیچ حاکمیت جهانی یا حکومت جهانی وجود ندارد. در این وضعیت قدرتی مافوق و اجبارآمیز وجود ندارد تا بتواند منازعات را حل کند، قانون را اجرا کند یا به نظام جهانی نظم دهد، آن گونه که در سیاست داخلی وجود دارد. در روابط بین الملل معمولا «آنارشی» را نشانگر وجود آشوب، بی نظمی و کشمکش در جهان نمی دانند، بلکه روابط منظم میان دولت ها در یک نظام آنارشیک بین الملل ممکن است. آنارشی پایه های لازم برای پارادایم های رئالیست، لیبرال، نئورئالیست و نئولیبرال در روابط بین الملل را فراهم می کند. تئوری سازه انگاری این گزاره که آنارشی شرط بنیادین نظام بین الملل است را به چالش می کشد. پژوهشگر برساخت گرا السکاندر ونت معتقد است: «آنارشی آن است که دولت ها باور می کنند». واژه شناسی. واژه ی آنارشی به شکل تحت اللفظی به معنای «بدون رهبر» است. این واژه از ترکیب پسوند یونانی «آن» به معنی بدون و کلمه ی «آرخ» با ریشه ی هندو-اروپایی به معنی «آغازیدن» یا «پیشرو بودن» تشکیل
شده است. این واژه از واژه ی یونانی «آنارشیا» (ἀναρχία) اقتباس شده است که معنای «نبود رهبر» دارد. در کاربرد رایج آنارشی هم به معنای نبود حاکم و هم هرج و مرجی که تصور می شود در پی نبود حاکم رخ خواهد داد استفاده می شود. خاستگاه و تاریخچه ی واژه. معمولا صلح گرای بریتانیایی گ. لوز دیکنسون را نخستین فردی می دانند که «آنارشی» را به عنوان اصطلاحی در علم سیاست در کتاب های خود با نام «آنارشی اروپایی» (۱۹۱۶)، جنگ: طبیعت، علت و درمان آن (۱۹۲۳) و آنارشی بین المللی (۱۹۲۶) به کار برد. برخی معتقدند که دیکنسون از آنارشی در بافتاری استفاده کرده بود که با کاربرد مدرن آن در روابط بین الملل همخوانی ندارد. جک دانلی معتقد است که کتاب «صلح گرایی کافی نیست» (۱۹۳۵) نوشته ی فیلیپ کر نخستین کتابی است که از کلمه ی آنارشی مطابق معنای امروزین آن در روابط بین الملل استفاده کرده است. کنث والتز با کتاب خود نظریه ی سیاست بین الملل (۱۹۷۹) باعث یک تغییر گفتمانی در روابط بین الملل شد. یک پژوهش نشان می دهد کلمه ی آنارشی در کتاب های روابط بین الملل تا قبل از سال ۱۹۷۹ به طور متوسط ۶.۹ بار استفاده می شد اما این عدد بعد از سال ۱۹۷۹، ۳۵.۵ بار در کتاب ه
ای روابط بین الملل استفاده شده است. نسخه ی ویژه ای از مجله ی سیاست جهان در سال ۱۹۸۵ و کتاب نئولیبرالیسم و منتقدان آن (۱۹۸۶) با ویرایش رابرت کوهین به طور مفصل به استفاده ی کنث والتز از واژه ی آنارشی و نقش آن در توضیح روابط بین الملل پرداخته است. از آن پس این واژه در پژوهش های روابط بین الملل از اهمیت ویژه ای برخوردار شده است.
خط خطی ماهنامه ای به زبان طنز است که از انتشار آن از فروردین ۱۳۹۰ آغاز شد و نگاهی عامه پسندانه و طنز به وقایع روز دارد. مجله خط خطی سه دوره تحریریه داشته است، از ابتدا به عنوان یک نشریه تبلیغاتی طنز با بهترین کیفیت چاپ و کاغذ منتشر شد و امین مؤیدی سردبیر و احسان ناظم بکایی مدیر تحریریه بود. سپس یک شورای سیاستگذاری تشکیل شد و سه دبیر موضوعی برای طنز سیاسی (نیما دهقانی و بعدتر شهرام شهیدی) طنز اجتماعی (سوشیانس شجاعی فرد) و طنز فرهنگی و ورزشی (مسعود مرعشی) تعیین شدند و هادی حیدری معاون سردبیر شد. دوره سوم با سردبیری شهرام شهیدی با حفظ بدنه قبلی و بدون حضور دبیران پیشین بوده است. تعدادی از همکاران مجله طنز خطخطی عبارتند از: نازنین جمشیدی، مهیار چاره جوی، بزرگمهر حسین پور، همایون حسینیان، حسام دادخواه، جواد داوری، کامبیز درم بخش، علی دریاکناری، محمدعلی رمضانپور، پدرام سلیمانی، آیدین سیارسریع، مهرداد نعیمی، احمد عربانی، مهدی عزیزی، حسن غلامعلی فرد، ابراهیم اسدی، علیرضا کاردار، احمدرضا کاظمی، احسان گنجی، ابوالفضل محترمی، فیروزه مظفری، مهرشاد مرتضوی، امین منتظری، وحید میرزایی و سعید نقدی. غرفه خط خطی در چند دوره نمای
شگاه مطبوعات، حائز رتبه غرفه برتر شده است.
علاء الدین کیقباد (یکم) بن کیکاوس یازدهمین سلطان از سلجوقیان روم بود . بعد از مرگ سلطان کیخسرو یکم، علاءالدین کیقباد با برادرش کیکاووس یکم برای به دست آوردن تاج و تخت با هم وارد جنگ شدند که علاءالدین شکست خورد و اسیر شد و به زندان انداخته شد. وی بین سال های ۱۲۲۰–۱۲۳۷ حکومت کرد. وی فرزند کیخسرو یکم بود. در زمان حکومت وی وسعت قلمروی سلاطین روم گسترش یافت علاءالدین کیقباد یکم (۶۳۴–۶۱۶ ه ق) پادشاه سلجوقیان روم و ملوک شام بود. الملک الاشرف بعد از سقوط اخلاط با علاءالدین کیقباد یکم و امرای ایوبی حلب و موصل و الجزیره بر ضد جلال الدین خوارزمشاه طرح اتحادی قوی ریخت و به دعوت علاءالدین کیقباد، پادشاه مصر الملک الکامل برادر الملک الاشرف نیز در این اتحاد وارد شد. علاءالدین کیقباد توانست در جنگی چهار روزه در محلی به نام یاسی چمن از نواحی ارزنجان و در ۲۸ رمضان سال ۶۲۷ شکستی سخت بر سپاهیان خوارزمشاه و برادرش رکن الدین غورسانچی وارد کند. بعد از شکست یافتن جلال الدین لشکریان علاء الدین ارزروم را مسخر کردند و سپاهیان الملک الاشرف نیز به شهر اخلاط وارد شدند و چون الملک الاشرف بیم حملهٔ مجدد جلال الدین را داشت از جلال الدین که د
ر این هنگام در آذربایجان بود تقاضای صلح کرد و او نیز چون خبر رسیدن سپاه مغول به آذربایجان را شنید با اکراه صلح را پذیرفت و قرار شد این سه تن هر کدام هر چه اراضی در دست دارند مالک باشند و بعدها معترض یکدیگر نشوند.سلطان علاءالدین کیقباد در سال ۱۲۳۷ با توطئه وزیرش سعادت الدین کوپک و همسرش محبره خاتون با خوردن سم به قتل رسید.
بورنو ایالتی در شمال شرق نیجریه، به مرکزیت شهر مایدوگوری است. تشکیل این ایالت به سال ۱۹۷۶ و زمان تقسیم ایالت شمال شرقی برمی گردد. تا سال ۱۹۹۱ ایالت یوبه قسمتی از این ایالت محسوب می شد. بورنو از نظر مساحت، دومین ایالت بزرگ در بین ۳۶ ایالت است و تنها پس از ایالت نیجر قرار دارد. با وجود وسعتش، این ایالت یازدهمین ایالت پرجمعیت با جمعیت تخمینی حدود ۵.۸۶ میلیون نفر در سال ۲۰۱۶ است.
مجلس مؤسسان دوم در سال ۱۳۲۸ خورشیدی برای تغییر قانون اساسی مشروطه ۱۲۸۵ در ایران تشکیل شد. محمدرضا شاه دستور تشکیل مجلس مؤسسان را در اسفند ۱۳۲۷ صادر و پیگیر بدست آوردن امتیازی سلطنتی شد که به او این حق و اجازه را می داد که مجلس را منحل اعلام و به منظور تشکیل مجلس جدید، یک انتخابات جدید برگزار نماید. او همچنین روشی برای اصلاحیه های بعدی قانون اساسی مشخص کرد. اصلاحات در ۲۰ اردیبهشت ماه ۱۳۲۸ به اتفاق آراء مجلس مؤسسان تأیید شد. شاه در طول سال گذشته به عنوان قسمتی از طرح های مختلف خود برای افزایش قدرت شهریاری و سلطنتی، تغییراتی را در قانون اساسی ایجاد کرده بود. دیپلمات های بریتانیایی و آمریکایی که فکر می کردند برهم زدن تعادل در اصل تفکیک قوا کاری منطقی نیست، شاه را علیه این حرکت مورد نصیحت و توصیه قرار داده بودند. شاه در ۱۵ بهمن ۱۳۲۷ با شلیک گلوله مورد سوءقصد قرار گرفت و در این ماجرا دو گلوله به او آسیب رساندند. در عصر همان روز، دولت حکومت نظامی اعلام کرد و طی یک نشست ویژه در مجلس، قوانین سختی علیه مخالفان و دشمنان سیاسی شاه در نظر گرفته شد. فرد تروریست، مظنون به ارتباط و وابستگی به گروه بنیادگرای فدائیان اسلام و ب
ا احتمال ضعیفتر مظنون به ارتباط با حزب کمونیست گرای توده ایران بود. مجلس، حزب توده را غیرقانونی و یاغی اعلام کرد و رهبران آن را دستگیر نمود. شاه، عملاً آیت الله ابوالقاسم کاشانی را که با فدائیان اسلام نوعی اتحاد استراتژیک را تشکیل داده بود، تبعید کرد. در شرایطی که فضایی از همدردی ملی برای سلطنت برپا گشته بود، شاه خواستار برپایی مجلس مؤسسان شد تا اصلاحاتی در قانون اساسی ایجاد شود که قدرت بیشتری به شاه بدهد. او اعضای مجلس مؤسسان را از بین حامیان خود انتخاب کرد. همچنین فشار برای تشکیل مجلس سنای ایران را بیشتر کرد. سنا در واقع مجلس اعلا محسوب می شد که در قانون مشروطه ۱۲۸۵ پیش بینی شده بود اما هرگز تا به آن روز تشکیل نشده بود و انتظار می رفت که مجلس سنا طرفدار شاه باشد. پیش زمینه ها. هنگام تهیه پیش نویس قانون اساسی اول در سال ۱۲۸۵، بر روی به دست آوردن فرمان سلطنتی برای دو مجلس قانونگذاری از مظفرالدین شاه قاجار توافق شد. شاه می توانست نیمی از ۶۰ نفر از اعضای مجلس اعلا که سنا نام داشت را تعیین کند. نیمی دیگر نمایندگان مجلس سنا باید در یک فرایند دو مرحله ای انتخاب می شدند. شاه انتظار داشت که با تأثیرگذاری بر مجلس سنا
، بتواند روند قانون گذاری را کنترل کند. مظفرالدین شاه قاجار در ۸ دی ۱۲۸۵ قانون اساسی را امضا کرد اما ناگهان پس از چند روز در پی حمله قلبی جان خود را از دست داد. سیاستمداران تندرو و دیگر نمایندگان تدوین قانون اساسی موافق تشکیل سنا نبودند، و پس از مرگ شاه هیچ گونه اقدامی برای تشکیل آن صورت نگرفت. در اواسط سال ۱۲۸۶ خورشیدی، انجمن مجاهدین، گروهی از کارگران، صنعتگران و دهقانان که خواستار حق رأی بسیار گسترده تر برای مردان بودند، ابراز امیدواری کردند که مجلس سنا هرگز شکل نگیرد؛ چون معتقد بودند این امر باعث قدرتمندتر شدن اشراف می شود. قانون اساسی اجازه داد که هیئتی از علمای اسلامی بر تصمیمات مجلس نظارت کنند و علما از حق رد کردن و مخالفت در روند قانون گذاری بهره مند شدند. آیت الله میرزا سید محمد طباطبایی یکی از کسانی بود که بر ترکیب و تصویب قانون اساسی ۱۲۸۵ تأثیر گذاشت، اما او هیچگاه بر تشکیل هیئتی از علما پافشاری نکرد. در برابر، خواسته های علما معمولاً توسط چندین نماینده مجلس اعلام می شدند. از زمان بعهده گرفتن تاج و تخت در شهریور ۱۳۲۰، محمدرضا شاه جوان تلاش می کرد تا قدرت خود را افزایش دهد. او خواستار سلاح و مردان بی
شتری برای ارتش در اختیارش بود و از آمریکا درخواست کمک های مالی می نمود. شاه در شهریور سال ۱۳۲۷ مدیر بانک ملی، ابوالحسن ابتهاج، را به ایالات متحده فرستاد تا از دولت هری ترومن درخواست کمک نظامی یا حمایت مالی کند و همچنین او این ایده را ارائه کرد که شاه می تواند مجلس سنا را که در قانون اساسی موجود بود و تا به آن روز اجرایی نگشته بود برپا و فعال کند. ابتهاج آرزوی شاه برای تغییر قانون اساسی را افشا کرد که به او اجازه می داد تا بتواند پارلمان را منحل اعلام و مجوز انتخابات جدید را صادر کند. وزارت امور خارجه ایالات متحده به سفیر این کشور در ایران، جان کوپر ویلی پیام داد که با شاه دیدار کند و دیدگاه ترومن را به او منتقل کند بر پایه اینکه «ایالات متحده نیازی به اصلاحات قانون اساسی در ایران را نمی بیند از آنجایی که شاه، امور دفاعی و سیاست خارجی ایران را اداره می کند و ایالات متحده بیان کرد که شاه نباید اداره کنندهٔ سیاست داخلی باشد.» این پیام توسط جان لروژتل سفیر بریتانیا نیز بیان شد، کسی که به دنبال ثبات در صنعت نفت ایران و همچنان حفظ نفوذ در مجلس ایران بود. او بیان کرد که بریتانیا نیز با احترام نسبت به تغییرات قانون ا
ساسی توصیه به احتیاط در این امر می نماید. وزارت امور خارجه ایالات متحده در دی ماه سال ۱۳۲۷ در گزارشی هدف دیپلماسی آمریکا در ایران را به عنوان پیشگیری از هر گونه گسترش نفوذ شوروی توصیف کرد. به این ترتیب، شاه به عنوان قابل اعتمادترین پشتیبان در مقابل تجاوز کمونیست در ایران شناخته شد. او از طرف ترومن به ایالات متحده دعوت شد تا دربارهٔ نگرانی های متقابل رایزنی کنند. وقایع سال ۱۳۲۷ و تشکیل مجلس مؤسسان. ترور ناموفق شاه. در ۱۵ بهمن ۱۳۲۷، شاه از دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران که نماد موفقیت سکولار در برابر انحصار گذشتهٔ محققان اسلامی که قبلاً تمام جنبه های قضایی حکومت را کنترل می کردند، دیدار کرد. دیدار شاه هم زمان با جشن سالگرد دانشکدهٔ حقوق بود. کمی پس از ساعت ۱ پس از ظهر هنگامی که شاه از لیموزین خود به سوی دانشکده گام برمی داشت، ناصر فخرآرایی از محل استقرار خبرنگارن به او نزدیک شد و با یک هفت تیر شروع به شلیک کرد. نخستین شلیک به خطا رفت، اما نگهبانان شاه موفق به پوشش و محافظت از او نشدند. با وجود عدم دخالت نگهبانان، گلوله های دوم وسوم نیز به خطا رفت. گلوله چهارم به لب و گونهٔ شاه برخورد کرد که باعث آسیب د
یدن آن ها و برخی از دندان های جلوی او شد. گلوله پنجم باعث زخمی شدن شانهٔ شاه شد و هنگامی که تفنگ در هنگام شلیک ششم گیر کرد فخرآرایی پا به فرار گذاشت. او توسط سربازان متوقف شد و بلافاصله با شلیک از فاصله نزدیک و ضربات قنداق تفنگ کشته شد. شاه در ساعت ۷ بعد از ظهر از بیمارستان، به وسیلهٔ رادیو با کشور سخن گفت و از پشتیبانی مردم سپاس گزاری کرد. یک عکس از او روز بعد در روزنامه ها در حالی که لباس بیمارستان به تن داشت و چهرهٔ او پانسمان بود منتشر شد که نشان دهندهٔ وضعیت او بود. ترومن رئیس جمهور ایالات متحده با ارسال یک پیام برای شاه، بازگشت سریع به سلامت را آرزو کرد.از جسد فخرآرایی یک کارت خبرنگاری روزنامه پیدا شد که نشان می داد که او برای روزنامه مذهبی مخالف سکولاریسم «پرچم اسلام» کار می کرد، و به روزنامه نگاران اتحادیه کارگری که به حزب توده نزدیک بود، حق عضویت پرداخت می کرد. او به عنوان عکاس خود را جا زده و اسلحه را در جعبهٔ دوربین مخفی کرده بود. شاه که در پی مقصر نشان دادن کمونیست ها بود، فرصت به دست آمده را مغتنم شمرد و این را دسیسه و نقشه توطئه گرانهٔ کمونیست ها و تندروهای مذهبی اعلام کرد و پس از آن فرمان اجرای
قوانین حکومت نظامی را صادر کرد. او فرمان به تشکیل نشست اضطراری مجلس را در همان شب ترور را داد. به وسیلهٔ این نشست، شاه توانست مخالفان سیاسی اش را سرکوب کند و شامل منحل و ممنوعه اعلام کردن حزب توده می شد. شاه دستور بستن روزنامه هایی که منتقد سیاست هایش بودند را صادر کرد و به جرم فعالیت های خیانت آمیز، ۲۸ تن از رهبران حزب توده، از جمله اعضای برجسته شورای متحده مرکزی اتحادیه کارگران و زحمتکشان ایران را بازداشت کرد. مصدق به طور مختصر به بازداشت خانگی محکوم شد و چون گروه فدائیان از مظنونان بود، کاشانی به لبنان تبعید شد.بعدها مشخص شد که فخرآرایی به تنهایی برای مدت سه سال نقشه ترور را برنامه ریزی کرده بود و دو بار برای آن اقدام کرده بود که هر بار نتوانست به اندازه کافی نزدیک شود. تفنگ را عبدالله ارگانی که دوست دوران کودکی او و یکی از تندروترین اعضای حزب توده بود و به برنامه ترور فخرآرایی علاقه مند بود تهیه کرده بود. همچنین کارت مطبوعات جعلی بوده است. تلاش برای تغییر قانون اساسی. پس از تلاش برای ترور، فضای همدردی با شاه مردم ایران را فرا گرفته بود. شاه از این موقعیت برای برتری دادن هدف خود که افزایش قدرت سلطنت بود ا
ستفاده کرد.در ۲۶ بهمن ۱۳۲۷ مجلس برنامه هفت ساله شاه را که برنامه ای اقتصادی بود تصویب کرد که ریشه در شورای اقتصادی ای در ۲۰ فروردین سال ۱۳۲۵ داشت و نتیجه تشکیل یک هیئت برنامه ریزی عالی در سال ۱۳۲۶ بود. این طرح هفت ساله به عنوان یک نهاد مستقل و مستقل از نیروهای سیاسی در نظر گرفته شد، اما شاه آن را وسیله ای برای اقدامات اصلاحات ارضی که قدرت او را تقویت می کرد، دید. شاه با ترسیم ۲۵ درصد از پول حاصل، برای کمک به مبارزه با فقر در ایران، بیان داشت که برنامه هفت ساله، فقرای روستایی ناخوشنود را نسبت به نفوذ شوروی مقاومتر خواهد کرد. دیگران بر این باور بودند که تأکید زیادی بر کشاورزی، مانع از رشد ایران در نقش سنتی عرضه کننده منابع برای کشورهای قدرتمندتر خواهد شد. پیش از بهمن سال ۱۳۲۷، این طرح محبوب و مشهور نبود، از آنجایی که مجلس شورای ملی آن را به عنوان کاهش دهندهٔ نفوذ سیاسی خود در نظر می گرفت. با وجود رأی تصویب مجلس، طرح هرگز به آن صورت که برنامه ریزی شده بود به اجرا در نیامد. تا اردیبهشت ماه سال ۱۳۲۸، حدود ۴۰ درصد از منابع مالی به کمک های صنایع در حال ورشکستگی اختصاص داده شده بود، که با سهم ۱۴٫۳ درصدی پیش بینی شده
در برنامه اولیه مغایرت داشت. ۴۰٪ دیگر برای تکمیل خطوط راه آهن گذاشته شد؛ طرح های شاه تحقق نیافت.شاه به عنوان بخشی از تلاش خود برای سرکوب تندروهای مذهبی از سید حسین بروجردی خواست تا صداهای همسو را در میان علما تقویت کند. بروجردی، محقق ارشد اسلامی ایران، به سکوت سیاسی و اینکه علما نباید در سیاست دخالت کنند اعتقاد داشت. بروجردی پیشاپیش یک رویکرد اجرایی در رابطه با شاه ترتیب داده بود به این صورت که دامنهٔ سیاسی سکولار و دامنهٔ مذهبی برای پیشرفتشان نیاز به زیستن صلح آمیز با یکدیگر خواهند داشت. او یک کنفرانس مذهبی که برای ملاقات در شهر مقدس قم از ۱ اسفند ۱۳۲۷ آغاز شد، بر پا کرد. بروجردی ۲٬۰۰۰ شرکت کننده در کنفرانس را برای گفتگو پیرامون اینکه آیا علما باید در فعالیت سیاسی شرکت کنند، هدایت کرد. پس از بررسی دقیق، اجماع بر برای ماندگاری سکوت سیاسی ادامه یافت. (روح الله خمینی از جمله افرادی بود که برای فعالیت سیاسی، بدون کسب موفقیتی، استدلال می کردند و در ۳ فروردین ۱۳۲۸ نیز در نامه ای سرگشاده از سید حسین بروجردی علت موافقت اش با تشکیل مجلس موسسان را جویا شد.) علما مجازاتی را برای نقض سکوت سیاسی تعیین کردند ممکن بود به ط
رد یا تکفیر فرد خاطی بینجامد. با این حال، برخی از علمای تندرو از جمله فدائیان و کاشانی که نفوذ خود را از تبعید اعمال می کرد همچنان فعال بودند. در تاریخ ۸ اسفند ۱۳۲۷، مجلس در حمایت از لایحه شاه که خواستار تشکیل مجلس مؤسسان برای بازنگری قانون اساسی ۱۹۰۶ شده بود رأی داد. در فروردین ماه، شاه اعلام کرد که این مجلس را احضار کرده است و او سؤال را مطرح کرد که چگونه مجلس سنا که در قانون اساسی مشروطه پیش بینی شده بود برای اولین بار برگزار شود. برای پر کردن مجلس مؤسسان، شاه مردانی را انتخاب کرد که دیدگاه های دوستانه ای نسبت به خواسته هایش داشتند. سید محمد صادق طباطبایی، یکی از طرفداران کارآزموده سلسله پهلوی، به ریاست مجلس مؤسسان برگزیده شد. در حالی که نمایندگان در حال آماده شدن برای نشست بودند، شاه قوانینی علیه روزنامه های منتقد خانواده سلطنتی و قوانینی که مالکیت زمین های پادشاهی را که در ۱۳۲۰ تخت مالکیت عمومی قرار داده شده بود به مالکیت تحت شاه بازگشت دهند، تصویب کرد.احمد قوام نخست وزیر پیشین، که در تبعید و در پاریس به سر می برد، او در نامه ای سرگشاده که خطاب به شاه منتشر کرد، انتقاد بسیاری از هر تغییری در قانون اساسی
نمود. قوام شاه را به طور منفی گرایانه با محمد علی شاه قاجار، حاکم منفور و کوتاه مدت ایران که به مبارزه با پیشرفت های دموکراتیکی که توسط پدرش در سال ۱۲۸۵ اجازه داده شده بود برخاست، مقایسه کرد. قوام گفت که اگر شاه همچنان به دنبال قدرت بیشتر باشد موجب به وجود آمدن یک عکس العمل شدید سیاسی در مقابلش خواهد شد؛ پیش بینی ای که که پس از چندی درستی آن به اثبات رسید. شاه به جای پاسخ مستقیم، ابراهیم حکیمی نخست وزیر پیشین را به انتشار یک پاسخ سختگیرانه و تنبیهی سوق داد و او را متهم به خیانت و تبانی با شوروی در هنگام غائله آذربایجان نمود. شاه برای روزنامه های تهران چاپ نخستین نامه و پاسخ او را ممنوع کرد؛ تنها نامه حکیمی اجازه انتشار یافت. شاه همچنین عنوان افتخارآمیز حضرت اشرف را که به سبب کسب افتخارهای دیپلماتیک به قوام اعطا کرده بود و حال تبدیل به خیانت گشته بود باز پس گرفت. مصدق برای آزادی برخی از دستگیرشدگان تلاش کرد و آن ها را ضمانت نمود. او موفق به آزاد کردن تقی فداکار رهبر کارگری شد. او نتوانست دیگر فعالان کارگری که دستگیر یا متهم به خیانت شده بودند را آزاد نماید. در ۳ اردیبهشت ۱۳۲۸، نوزده تن از آن ها توسط دادگاه نظا