Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کالواری (به انگلیسی: Calvary) فیلمی درام به نویسندگی و کارگردانی جان مایکل مک دونا محصول سال ۲۰۱۴ و کشور ایرلند است. این فیلم با وجود استقبال کم تماشاچیان دارای نقد های مهم روانشاسی است. داستان. یک کشیش خوش طینت به دنبال تهدید شدن در یک جلسه اعتراف، باید با نیروهای تاریکی که به او نزدیک می شوند مبارزه کند و…. بازیگران. او یک کشیش صادق و خوش قلب است که در عین زندگی عارفانه و پر قناعتش از شادی به دور نیست و سعی می کند به مردم نشان دهد که لذت و خوشبختی از زندگی دینی دور نیست و ایمان به زندگی انسان معنا می بخشد. او به تنهایی در دوبلین زندگی می کند و به تازگی بعد از جدا شدن از دوست پسرش اقدام به خودکشی کرده است.او از اینکه در کنار پدرش زندگی نمی کند ناراحت است. جک در فروشگاه شهر قصاب است.او روابط خوبی با همسرش ندارد و همسر وی نیز با مردان دیگر سر می کند. وی در کودکی توسط کشیش قبلی بارها مورد تجاوز قرار گرفته و می خواهد با کشتن جیمز انتقام بگیرد و در نهایت موفق می شود. وی متخصص بیهوشی در بیمارستان شهر است.او نیز مثل بقیه اهالی کشیش ها را از لحاظ جنسی و مالی دروغگو و فاسد می داند. تعمیرکار خودرو است و از ساحل عاج به
این مکان نقل مکان کرده است.سرگرمی او معاشرت با زنان است و اعتراف می کند که او را به خاطر آفریقایی بودنش می پسندند. ام امت والش در نقش جرالد رایان رایان قصد دارد کتابی با موضوع کارآگاهی و اکشن بنویسد و از شخصیت های پوآرو و جیمز باند الهام می گیرد.او برای آرامش به این مکان آمده و در انتهای عمر به دنبال شهرت می گردد. قاتل روانی و آدمخوار؛او پیش کشیش توبه کرده و با پدر جیمز دوستی دارد. پسری که اعتراف می کند تاحالا با هیچ زنی نبوده و از پورنوگرافی استفاده می کند.در نهایت چون هیچ شغلی ندارد و هیچ رابطه عاشقانه ای ندارد به ارتش می پیوندد. او یک شکست خورده است و بودایی شده.کافه اش درآمد زیادی ندارد و با کشیش دشمن است. او یک همجنسگراست که با پلیس بازنشسته ای رابطه دارد. نقد و بررسی. مک دانا، نمایش هفتهٔ آخر از عمر کشیشی دلسوز را نشانه رفته و از روزنهٔ حیات او، شخصیت هایی را معرفی می کند که هر یک در جایگاه خود می توانند جهان بینی های انسان های امروز را نمایندگی کنند. مخاطب به کلی محو رمزگشایی از روابط پیچیدهٔ انسان های عمیقاً ناامید در شهری ماتم زده و رو به انحطاط اخلاقی شده و با تعقل در دیالوگ های بین آن ها، به دنبال
پاسخی برای پرسش های هستی شناسانهٔ خویش می گردد، به گونه ای که تا صحنهٔ آتش سوزی در کلیسا، دیگر دغدغه ای برای کشف فرد تهدیدکننده ندارد. سیر روایت داستان در راستای پرده برداری از قاتل احتمالی نیست و معرفی قاتل در انتهای قصه، با شوکی بزرگ هم برای جیمز و هم مخاطب همراه است. جیمز کشیش متفاوت و نوگرایی ست. بر خلاف تصوری که از جامعهٔ کشیش ها وجود دارد، فرزند دختری دارد. در کمال ساده زیستی، ماشین زیبای قرمزرنگ و سگی دوست داشتنی دارد. او فردی اجتماعی ست که از حضور در بین مردم و کمک به حل مشکل های آن ها ابایی ندارد. او سعی در کشف و رسوایی گناهان مردم یا شکستن حریم خصوصی آن ها ندارد و فقط می کوشد تا ایمان را در کسانی که قلب شان آمادهٔ توبه است، زنده کند و صلح را در روابط انسانی برقرار سازد. شخصیت هایی که پدر جیمز دائم با آن ها کلنجار می رود و می کوشد تا به داشتن ایمانی استوار هدایت شان کند، در نگاه اول کاریکاتوری به چشم می آیند و مخاطب خود را در میانهٔ جهان گروتسکی پیدا می کند که در آن، مردم با وجود حضور فیزیکی در مراسم کلیسا، هیچ کورسوی ایمانی به مبلغ مذهبی شان ندارند. اما رفته رفته با درگیر شدن در اعتقاد مردم شهر درم
ی یابیم که کلیسا با گذشته ای شرم آور و توشه ای مملو از رسوایی، چنان بدبینی را در قلب انسان های شهر کاشته که هر یک با بهانه ای نسبت به اندیشهٔ ایمان و توبه بی تفاوت اند.در ابتدای این فیلم جمله ای از سنت آگوستین آمده است که مفهوم کل فیلم را در بر میگرد:از امید دست مشویید زیرا یکی از دزدان نجات یافت بر گناه اصرار نکنید زیرا یکی از دزدان محکوم شد. شخصیت هایی که در این داستان به تصویر کشیده شده اند هر یک نمادی از انسان های جامعه هستند.
برتران ایسیدور ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است که به صورت قرضی برای باشگاه باشاک شهیر بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
تورگان گانائل فرانسیس آزار (، ؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که برای باشگاه اندرلخت بازی می کند. او برادر کوچکتر ادن آزار است.
استفان کیت کلوویز (؛ زادهٔ ۱۸ مارس ۱۹۶۰) فیلم نامه نویس و کارگردان اهل آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
هکتور بابنکو (؛ زادهٔ -درگذشتهٔ ) کارگردان اهل آرژانتین بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشت می توان به آیرن وید و پیش از آغاز شب اشاره کرد.
ریشه دوازدهم دو formula_1 یک عدد جبری گنگ است که بیشتر در تئوری موسیقی کاربرد دارد، که نشان دهندهٔ نرخ فرکانس بین هر دو نوت متوالی یک گام دارای نیم گام نوین است. این عدد را جان سباستین باخ به عنوان راه حلی برای صدای خرخر (گرآل) ناشی از مضراب هارپسی کوردهای قدیمی و پیانوهای جدید عنوان کرد. مقدار آن تقریباً ۱٫۰۵۹۴۶۳۰۹۴۳۵۹۲۹۵۲۶۴۵ است که با کسر ≈ ۱٫۰۵۸۸ تقریب زده می شود. در واقع زیر و بمی صدا با گامهایی به اندازه ضریبی از ریشه دوازدهم دو از هم جدا می شوند:
کوین مک دانلد (؛ زادهٔ ) یک کارگردان، فیلم نامه نویس، و تهیه کننده اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
جووانی جنتیله (؛ – ) یک فیلسوف، فاشیست و سیاست مدار اهل ایتالیا بود که از تاریخ ۳۱ اکتبر ۱۹۲۲ تا تاریخ ۱ ژوئیه ۱۹۲۴ سمت وزارت آموزش عمومی ایتالیا را برعهده داشت . او یک تئوریسین بزرگ فاشیسم به حساب می آمد که با تئوری های خاص خود همچون ایدئالیسم عمل گرا، به توسعه فاشیسم کمک های شایانی کرد . از مهمترین فیلسوفانی که جووانی جنتیله از آنها تاثیر گرفت میتوان به کارل مارکس و هگل اشاره کرد.
ترِوُر آلفرد چارلز جونز (؛ زادهٔ ) یک موسیقی دان اهل آفریقای جنوبی است. وی از سال ۱۹۷۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او در شش سالگی، تصمیم گرفته بود که یک آهنگساز فیلم شود. در سال ۱۹۶۷ با بورسیه تحصیلی در آکادمی موسیقی سلطنتی در لندن مشغول به تحصیل شده و پس از آن به مدت پنج سال در بی بی سی به عنوان کارشناس موسیقی برای بررسی موسیقی فیلم رادیو و تلویزیون فعالیت کرد. وی در سال ۱۹۷۴ در دانشگاه یورک مشغول به تحصیل شد و از آنجا با مدرک کارشناسی ارشد در موسیقی فیلم و رسانه فارغ التحصیل شد. جونز به مدت سه سال در مدرسه ملی فیلم و تلویزیون در زمینه فیلم سازی عمومی و فنون فیلم و صدا تحصیل کرد. در این مدت او موسیقی بیست و دو پروژه دانشجویی را نوشت و در سال ۱۹۸۱ موفق به دریافت جایزهٔ موسیقی فیلم اسکار شد.
اوتو واگنر ( ؛ زاده – درگذشته ) معمار اهل اتریش بود.
ویکتور پی یر هورتا (به انگلیسی و به ) یا بارون ویکتور هورتا پس از ۱۹۳۲ میلادی؛ (زاده میلادی – درگذشته میلادی) یک معمار و طراح اهل بلژیک بود؛ وی به عنوان یکی از معماران مشهور و بیان گذاران سبک آر نووُ شناخته می شود. هتل تاسل او در بروکسل، ساخته شده در ۱۸۹۳–۱۸۹۲ میلادی، اغلب به عنوان اولین خانه هنر نو (آر نوُو) در نظر گرفته می شود. فرم های گیاهی پیچ در پیچ منحنی شکل که هورتا استفاده می کرد، بر بسیاری دیگر از معماران و طراحان از جمله هکتور گیمارد معمار، که از آن در اولین خانه ای که در پاریس طراحی کرد و در ورودی هایی که برای متروی پاریس طراحی کرد، تأثیر گذاشت. او همچنین به دلیل پلان های باز و استفاده نوآورانه از آهن، فولاد و شیشه، از پیشروان معماری مدرن محسوب می شود. آثار بعدی هورتا از هنر نو دور شد و با تاثیر از عناصر معماری کلاسیک مانند ستون ها، هندسی تر و رسمی تر شد. او از قاب های فولادی و نورگیرها برای وارد کردن نور به سازه ها، پلان های کف باز و جزئیات تزئینی ظریف استفاده کرد. آثار مهم بعدی او عبارتند از: خانه مردم/بروکسل (۱۸۹۹–۱۸۹۵ میلادی). مرکز هنرهای زیبای بروکسل (۱۹۲۹–۱۹۲۳ میلادی)؛ و ایستگاه مرکزی بروکسل
(۱۹۵۲–۱۹۱۳ میلادی). در سال ۱۹۳۲ میلادی، پادشاه آلبرت یکم به هورتا لقب بارون را به دلیل خدماتش در زمینه معماری اعطا کرد. چهار عدد از ساختمان هایی که او طراحی کرده است به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. زندگی و آثار اولیه. ویکتور هورتا در ۶ ژانویه ۱۸۶۱ میلادی در گنت، بلژیک به دنیا آمد. پدرش یک کفاش چیره دست بود، که، همان طور که هورتا به یاد می آورد، صنعتگری را شکلی عالی از هنر می دانست. هورتای جوان با تحصیل موسیقی در کنسرواتوار سلطنتی گنت شروع کرد. او به دلیل رفتار نادرست اخراج شد و در عوض برای تحصیل در آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در گنت رفت. امروزه در کنسرواتوار گنت، کلاس درسی به نام او نامگذاری شده است. زمانی که هفده ساله بود، به پاریس نقل مکان کرد و به همراه معمار و طراح ژول دیبویسون کار پیدا کرد. پدر هورتا در سال ۱۸۸۰ میلادی درگذشت و هورتا به بلژیک بازگشت. او به بروکسل نقل مکان کرد و با همسر اولش ازدواج کرد که بعداً از او صاحب دو دختر شد. او تحصیل در رشته معماری را در آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در بروکسل آغاز کرد. او با پل هانکار، یکی دیگر از پیشگامان اولیه معماری هنر نو، دوست شد. هورتا تحصیلات خود را به
خوبی انجام داد و توسط استادش آلفونس بالات، معمار شاه لئوپولد دوم، به عنوان دستیار انتخاب شد. هورتا با بالات در ساخت گلخانه های سلطنتی لاکن در شمال بروکسل کار کرد، این اولین کار هورتا با استفاده از مصالح شیشه و آهن بود. در سال ۱۸۸۴ میلادی، هورتا برنده اولین جایزه گودُشارل برای معماری ساختمان جدید پیشنهادی برای پارلمان بلژیک شد. پس از فارغ التحصیلی از آکادمی سلطنتی، جایزه بزرگ معماری به او اهدا شد. در سال های بعد، هورتا به انجمن مرکزی معماری بلژیک پیوست، سه خانه را به سبک سنتی طراحی و تکمیل کرد و در چندین مسابقه شرکت کرد. در سال ۱۸۹۲ میلادی، او به عنوان رئیس بخش طراحی گرافیک برای معماری در دانشگاه آزاد بروکسل منصوب شد و در سال ۱۸۹۳ میلادی به مقام استادی ارتقا یافت. در این زمان از طریق سخنرانی ها و نمایشگاه هایی که توسط گروه هنرمندان ۲۰ ها (Les XX) برگزار می شد، هورتا با جنبش هنر و صنایع دستی بریتانیا، تحولات در طراحی کتاب و به ویژه پارچه ها و کاغذ دیواری ها آشنا شد که آثار بعدی او را تحت تأثیر قرار داد. در سال ۱۸۹۳ میلادی، هورتا یک خانه شهری به نام خانه اوتریک برای دوستش یوژن اوتریک ساخت. فضای داخلی به دلیل بو
دجه محدود دارای پلان سنتی بود، اما در نمای ساختمان برخی از عناصر را به سبکِ کامل آرت نوُو توسعه داد، شامل استفاده از ستون های آهنی و طرح های گل سرامیکی. در سال ۱۸۹۴ میلادی، هورتا به عنوان رئیس انجمن مرکزی معماری بلژیک انتخاب شد، اگرچه سال بعد در پی اختلافی که به دلیل دریافت حق العملی که برای یک کودکستان در خیابان سن-گیسلین/سینت-گیسلینسترات در ناحیه مارولس/مارولن بروکسل پیش آمد، بدون رقابت عمومی استعفا داد. هورتا در طول زندگی خود بسیار تحت تأثیر نظریه پرداز معماریِ اهل فرانسه، اوژن ویوله لودوک قرار داشت، نظرات ویوله لودوک کاملاً با ایده های او یکسان بود. او در سال ۱۹۲۵ میلادی نوشت:از سال ۱۸۴۰ میلادی، تئوری های اوژن ویوله لودوک تحلیلی هوشمندانه، دقیق و سازنده از هر عنصر در معماری است که کل معماری را به منشأ مطلق خود می رساند – ساختی که از آن هر شکلی از هنر می تواند ظهور کند. خانه های شهری و آغاز هنر نو. هتل تاسل (۱۸۹۳–۱۸۹۲). موفقیت بزرگ هورتا در سال ۱۸۹۲ میلادی اتفاق افتاد، زمانی که او مأمور شد خانه ای را برای دانشمند و پروفسور امیل تاسل طراحی کند. هتل تاسل در سال ۱۸۹۳ میلادی تکمیل شد. نمای سنگی که برای هماهنگی
با ساختمان های همجوار طراحی شده بود، نسبتاً سنتی بود، اما فضای داخلی به طرز شگفت انگیزی جدید بود. هورتا از فن آوری های شیشه و آهن، که در گلخانه های سلطنتی لاکن به کار گرفته بود، برای ایجاد فضای داخلی سرشار از نور و وسعت فضا استفاده کرد. خانه در اطراف یک راه پله (پلکان) مرکزیِ باز، ساخته شده بود. تزیینات داخلی دارای خطوط پیج در پیچ بود که برگرفته از تاک های انگور و گل ها بود که در نرده های آهن کاری راه پله، در کاشی های کف، در شیشه های درها و نورگیرها تکرار می شد و روی دیوارها نقاشی می شد. این ساختمان به طور گسترده ای به عنوان اولین ظهور هنر نو (آر نوُو) در معماری شناخته شده است. در سال ۲۰۰۰ میلادی، این خانه به همراه با سه خانه شهری دیگر که بلافاصله پس از آن طراحی شدند، به عنوان میراث جهانی یونسکو معرفی شدند. یونسکو در تعیین این مکان ها توضیح داد: «انقلاب سبکی این آثار با بازنمایی پلان باز، انتشار نور و پیوستگی درخشان خطوط منحنی تزئینات به ساختار ساختمان مشخص می شود». هتل سلوی (۱۹۰۰–۱۸۹۸). هتل سلوی، در خیابان لوئیز در بروکسل، برای آرماند سلوی، پسر شیمیدان، صنعتگر و نیکوکار بلژیکی ارنست سلوی ساخته شد. هورتا تقر
یباً بودجه نامحدودی داشت و از عجیب ترین مواد در ترکیب های غیرمعمول مانند مرمر، برنز و چوب های نادر استوایی در دکوراسیون راه پله استفاده می کرد. دیوارهای پلکان توسط نقاش پوینتیلیست، تئو ون ریسلبرگه تزئین شده است. هورتا تمام جزئیات از جمله زنگ در برنزی و شماره پلاک خانه را برای مطابقت با سبک کلی، طراحی کرد. هتل ون ایتولده (۱۹۰۰–۱۸۹۸). هتل ون ایتولده یکی از موفق ترین و مبتکرانه ترین ساختمان های هورتا به حساب می آید، زیرا فضای داخلیِ باغ زمستانی بسیار اصیل و جزئیات تخیلی در سراسر آن وجود دارد. به ویژه پلان طبقات باز هتل ون ایتولده بدیع بوده و نور فراوانی را هم به صورت افقی و هم به صورت عمودی وارد فضا می کند و احساسی عالی از محیط ارائه می دهد. یک حیاط مرکزی تا ارتفاع ساختمان بالا رفته و از نورگیر بالا نور می گیرد. در طبقه اصلی، سالن های بیضی شکل به حیاط باز می شوند و همچنین از پنجره های بزرگ ورودی نور دریافت می کنند. از هر یک از سالن های طبقه اصلی می توان از یک سوی ساختمان به سمت دیگر نگاه کرد. خانه و استودیو هورتا (۱۹۰۱–۱۸۹۸). خانه و استودیو هورتا، که اکنون موزه هورتا است، محل سکونت و دفتر هورتا بود، و مطمئناً نس
بت به سایر خانه ها ساده تر بود، اما ویژگی های اصلی خود را داشت و به همان اندازه مهارت و تسلط بر جزئیات داشت. او ترکیبات غیرمعمولی از مصالح، مانند چوب، آهن و مرمر در دکوراسیون راه پله ایجاد کرد. عنصر بدیع در خانه های هورتا و سپس ساختمان های بزرگ تر او، جست وجوی او برای حداکثر شفافیت و نور بود، دستیابی به چیزی که اغلب با ساخت و سازهای باریک در بروکسل دشوار است. او با استفاده از پنجره های بزرگ، نورگیرها، آینه ها و به ویژه با پلان های بازش که از هر سو و از بالا نور وارد فضا می کردند، به این مهم دست یافت. هتل اوبک (۱۹۰۲–۱۸۹۹). هتل اوبک در بروکسل یکی از خانه های اواخر عمر او بود که برای صنعتگری به نام اُکتاو اوبک ساخته شد. مانند دیگر خانه های او، یک نورگیر بر روی راه پله مرکزی وجود داشت که خانه را پر از نور می کرد. از دیگر ویژگی های آن شکل هشت ضلعی اتاق ها و سه نما با پنجره هایی بود که برای حداکثر نور طراحی شده بودند. مالک در ابتدا تمایل داشت مبلمان اصلی خانوادگی خود را حفظ کند، اما به دلیل شکل عجیب اتاق ها، هورتا مأمور ایجاد مبلمان جدید شد. در سال ۱۹۴۸ میلادی، هنر نو از مد افتاده بود، خانه به مالک جدیدی فروخته شد
که می خواست آن را خراب کند. جنبشی برای حفظ خانه آغاز شد، اما در نهایت فقط نما و اثاثیه توسط شهر بروکسل نجات یافت. نمای خارجی از هم جدا شده و در انبار قرار گرفت و پیشنهاد های زیادی برای بازسازی آن ارائه شد، اما هیچ کدام عملی نشد. برخی از اثاثیه در حال حاضر در موزه اورسی در پاریس به نمایش گذاشته شده است. خانهٔ مردم (۱۸۹۹–۱۸۹۵). در حالی که هورتا در حال ساخت خانه های مجلل شهری برای ثروتمندان بود، ایده های خود را در ساختمان های کاربردی تر نیز به کار گرفت. از سال ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۹ میلادی، او «خانهٔ مردم» (مزون دو پُیپل)، مقر حزب کارگران بلژیک (POB/BWP) را طراحی و اجرا کرد. یک سازه بزرگ شامل دفاتر، اتاق های جلسه، یک کافه و یک سالن کنفرانس و کنسرت با ظرفیت بیش از ۲۰۰۰ نفر بود. ساختمانی کاملاً کاربردی بود که از ستون های فولادی با دیوارهای پرده ای ساخته شده بود. برخلاف خانه های او، عملاً هیچ تزئینی وجود نداشت. تنها ویژگی قابل تشخیص هنر نو، خمیدگی جزئی ستون های فولادی پشت بام بود. مانند اکثر خانه های او، ساختمان به گونه ای طراحی شده بود که حداکثر استفاده از نور را داشته باشد، با نورگیرهای بزرگ بالای اتاق جلسه اصلی. این ساختم
ان علیرغم اعتراضات بین المللی و درخواست بیش از ۷۰۰ معمار، در سال ۱۹۶۵ میلادی تخریب شد. مصالح ساختمان برای بازسازی احتمالی ذخیره شد، اما در نهایت در اطراف بروکسل پراکنده شدند. برخی از قطعات برای ساخت سیستم متروی بروکسل استفاده شد. با شروع حدود سال ۱۹۰۰ میلادی، ساختمان های هورتا به تدریج از نظر فُرمی ساده تر شدند، اما همیشه با توجه زیادی به عملکرد و هنر ساخته می شدند. در آغاز در سال ۱۹۰۳ میلادی، او بازار بزرگ آنسپاخ، یک فروشگاه بزرگ را با استفاده از پنجره های بزرگ، طبقات وسیع و باز، همینطور تزئینات آهن فرفورژه ساخت. در سال ۱۹۰۷ میلادی، هورتا موزه هنرهای زیبا را در تورنه طراحی کرد، اگرچه به دلیل جنگ تا سال ۱۹۲۸ میلادی افتتاح نشد. فروشگاه های وُاکز (۱۹۰۵). فروشگاه های وُاکز (در حال حاضر مرکز کمیک استریپ بلژیک) در ابتدا یک فروشگاه بزرگ بود که در زمینه منسوجات تخصص داشت. هورتا در طراحی آن از تمام مهارت خود در فولاد و شیشه استفاده کرد تا فضاهای باز دراماتیک ایجاد کند و نور فراوانی از بالا به آن ها بدهد. نورگیر فولادی و شیشه ای با تاثیر از تزئیناتی چون ستون های نئوکلاسیک ترکیب شده است. پس از مرگ وُاکز در سال ۱۹۲۰ میل
ادی، ساختمان شروع به از بین رفتن کرد و در سال ۱۹۷۰ میلادی، شرکت درهای خود را بست. ژان دلهی، کمک سابق هورتا، ساختمان را از تخریب نجات داد و تا ۱۶ اکتبر ۱۹۷۵ میلادی، به دلیل ارتباط آن با هورتا، به عنوان یک مکان تاریخی حفاظت شده اعلام شد. در حال حاضر این موزه با تخصص خاص بلژیکی (کمیک استریپ)، اتاقی نیز دارد که به هورتا اختصاص داده شده است. بیمارستان دانشگاه بروگمن (۱۹۰۶). در سال ۱۹۰۶ میلادی، هورتا مأموریت بیمارستان جدید دانشگاه بروگمن (در حال حاضر سایت ویکتور هورتا از بیمارستان دانشگاه بروگمن) را پذیرفت. طراحی هورتا که برای در نظر گرفتن نظرات پزشکان و مدیران بیمارستان طراحی شده بود، عملکردهای بیمارستان را به تعدادی پاویون کم ارتفاع که در محوطه پارک ۱۸ هکتاری (۴۴ جریب) پراکنده شده بودند، تفکیک کرد و کار در سال ۱۹۱۱ میلادی آغاز شد. در طول جنگ جهانی اول مورد استفاده قرار گرفت، افتتاح رسمی آن تا سال ۱۹۲۳ میلادی به تعویق افتاد. جنگ جهانی اول - سفر به ایالات متحده. در فوریه ۱۹۱۵ میلادی، زمانی که جنگ جهانی اول در جریان بود و بلژیک اشغال شده بود، هورتا به لندن نقل مکان کرد و در کنفرانس برنامه ریزی شهری درباره بازسازی بل
ژیک، که توسط "انجمن بین المللی باغ شهرها و برنامه ریزی شهری" سازماندهی شده بود، شرکت کرد. او که قادر به بازگشت به بلژیک نبود، در پایان سال ۱۹۱۵ میلادی به ایالات متحده آمریکا سفر کرد و در آنجا یک مجموعه سخنرانی در دانشگاه های آمریکایی از جمله: کرنل، هاروارد، ام آی تی، کالج اسمیت، کالج ولزلی و ییل ایراد کرد. در سال ۱۹۱۷ میلادی، او با عنوان سخنران یادبود چارلز الیوت نورتون و استاد معماری در دانشگاه جرج واشینگتن نام گرفت. پروژه های بعدی - آغاز مدرنیسم (۱۹۳۹–۱۹۱۹) در بازگشت هورتا به بروکسل در ژانویه ۱۹۱۹ میلادی، او خانه و کارگاه خود را در «خیابان آمریکایی» فروخت، و همچنین عضو کامل آکادمی سلطنتی بلژیک شد. ریاضت پس از جنگ به این معنی بود که هنر نو دیگر مقرون به صرفه یا مد روز نیست. از این نقطه به بعد، هورتا که در دهه گذشته به تدریج سبک خود را ساده کرده بود، دیگر از فرم های ارگانیک استفاده نکرد و در عوض طرح های خود را بر اساس هندسی استوار کرد. او همچنان به استفاده از نقشه های منطقی طبقات، و به کارگیری آخرین پیشرفت ها در فن آوری ساختمان و مهندسی خدمات ساختمان ادامه داد. همچون مرکز هنرهای زیبا در بروکسل، مرکز فرهنگی چن
د منظوره که به سبک هندسی و بیشتر شبیه به آرت دکو طراحی شده است. مرکز هنرهای زیبا (۱۹۲۹–۱۹۲۳). هورتا طرح های مرکز هنرهای زیبا را در سال ۱۹۱۹ میلادی توسعه داد و ساخت آن در سال ۱۹۲۳ میلادی آغاز شد. در سال ۱۹۲۹ میلادی تکمیل شد. در ابتدا قرار بود از سنگ ساخته شود، اما هورتا طرح جدیدی از بتن مسلح با قاب فولادی ساخت. او قصد داشت بتن را در فضای داخلی در معرض دید قرار دهد، اما ظاهر نهایی انتظارات او را برآورده نکرد و او آن را پوشاند. خود سالن کنسرت به شکل بیضی غیرمعمول یا تخم مرغی است و با گالری ها، اتاق های ملاقات و سایر اتاق های کاربردی همراه است. این ساختمان در یک سایت پیچیده در دامنه تپه قرار دارد و هشت طبقه را اشغال می کند که بیشتر آن زیر زمین است. همچنین باید به گونه ای طراحی می شد که از منظره کاخ سلطنتی، روی تپه درست بالای آن جلوگیری کند. در سال ۱۹۲۷ میلادی، هورتا مدیر آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در بروکسل شد، این سمت را تا سال ۱۹۳۱ میلادی به مدت چهار سال حفظ کرد. به پاس قدردانی از کار او، هورتا در سال ۱۹۳۲ میلادی توسط پادشاه آلبرت اول عنوان بارون را دریافت کرد. ایستگاه مرکزی بروکسل (۱۹۵۲–۱۹۱۳). در سال ۱۹۱۰ میلاد
ی، هورتا شروع به کار بر روی طرح های بلندپروازانه ترین و طولانی ترین پروژه خود کرد: ایستگاه مرکزی بروکسل. او به طور رسمی در سال ۱۹۱۳ میلادی به عنوان معمار مأموریت یافت تا پروژه را آغاز کند، اما کار در واقع تا پس از جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۵۲ میلادی آغاز نشد. در ابتدا برنامه ریزی شده بود که ایستگاه فقط بخشی از یک پروژه بازسازی بسیار بزرگتر باشد، که هورتا در دهه ۱۹۲۰ میلادی تصور کرده بود، اما این مهم هرگز محقق نشد. شروع ساخت و ساز به دلیل طولانی شدن روند خرید و تخریب بیش از هزار ساختمان در مسیر راه آهن جدید میان ایستگاه های اصلی بروکسل و سپس به دلیل جنگ جهانی اول به طور جدی به تأخیر افتاد. نهایتاً ساخت و ساز در سال ۱۹۳۷ میلادی به عنوان بخشی از برنامه ها برای تقویت اقتصاد در طول رکود بزرگ، (پیش از اینکه دوباره با شروع جنگ جهانی دوم به تعویق بیفتد)، آغاز شد. هورتا زمانی که در سال ۱۹۴۷ میلادی درگذشت، هنوز در ایستگاه کار می کرد. این ایستگاه در نهایت، طبق نقشه های او، توسط همکارانش به رهبری ماکسیم برونفو تکمیل شد. و در ۴ اکتبر ۱۹۵۲ میلادی افتتاح شد. مبلمان. هورتا به طور معمول نه تنها ساختمان، بلکه مبلمان را نیز متناس
ب با سبک خاص خود طراحی می کرد. مبلمان او به اندازه خانه هایش مشهور شدند؛ نمایشگاه هایی از مبلمان او در نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ میلادی در پاریس و نمایشگاه هنرهای تزئینی مدرن تورین در سال ۱۹۰۲ میلادی به نمایش گذاشته شد. این آثار اغلب دست ساز بودند و مبلمان هر خانه ای نیز متفاوت بود. در بسیاری از موارد مبلمان بیشتر از خانه دوام می آوردند. عیب آن ها این بود که از آنجایی که با خانه مطابقت داشتند، نمی توان آن ها را بدون اینکه هماهنگی اتاق را بر هم زنند، به هیچ سبک دیگری تغییر داد. زندگی شخصی. هورتا و همسر اولش در سال ۱۹۰۶ میلادی طلاق گرفتند. او در سال ۱۹۰۸ میلادی با همسر دوم خود جولیا کارلسون ازدواج کرد. در سال ۱۹۲۵ میلادی، او معمار افتخاری برای پاویون بلژیک در نمایشگاه بین المللی هنرهای تزیینی و صنعتی مدرن در پاریس بود، نمایشگاهی که نام خود را به آرت دکو داد. در همان سال، او مدیر بخش هنرهای زیبای آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای بلژیک شد. در سال ۱۹۳۷ میلادی، او طراحی آخرین کار خود، ایستگاه مرکزی بروکسل را به پایان رساند. در سال ۱۹۳۹ میلادی، آغاز به ویرایش خاطرات خود کرد. او در ۸ سپتامبر ۱۹۴۷ میلادی درگذشت و در گورستان ایکسل
در بروکسل به خاک سپرده شد. میراث. پس از شکست محبوبیت آر نوو، بسیاری از ساختمان های هورتا ویران شدند که مهمترین آن ها «خانهٔ مردم» (مزون دو پُیپل) است که در سال ۱۹۶۵ میلادی تخریب شد، همان طور که در بالا ذکر شد. با این حال، چندین ساختمان هورتا تا به امروز در بروکسل پابرجا هستند و برخی برای گشت و سیاحت در دسترس هستند. برجسته ترین آن ها "فروشگاه های وُاکز"، که سابقاً یک فروشگاه بزرگ منسوجات بود (اکنون مرکز کمیک استریپ بلژیک)، و همینطور چهار خانه اختصاصی او ("هتل ها") که به عنوان میراث جهانی یونسکو تعیین شده اند: افتخارات. در ۶ ژانویه ۲۰۱۵ میلادی، گوگل دودل تولد ۱۵۴ سالگی او را گرامی داشت.
جلوبل یا گلوبال شرکت سرمایه گذاری کویتی است، که در زمینه مدیریت سرمایه گذاری، مبادلات سهام اختصاصی، مدیریت صندوق های سرمایه گذاری، مدیریت دارایی و کارگزاری بورس فعالیت می کند. شرکت جلوبل در سال ۱۹۹۸ راه اندازی شد و در حال حاضر دارای عملیات در کشورهای بحرین، ابوظبی، امارات متحده عربی، اردن، قطر، ترکیه و عربستان سعودی می باشد. این شرکت از ابتدای دهه ۲۰۱۰ میلادی دچار بحران شد و ارزش سهام آن به شدت کاهش پیدا کرد، به گونه ای که دارایی های آن از ۲٫۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۰ به ۳۲۴ میلیون دلار در سال ۲۰۱۴ کاهش پیدا کرد. دفتر مرکزی شرکت جلوبل در شهر کویت، کویت قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس بحرین، بورس کویت و بازار مالی دوبی معامله می شود. شرکت های اجیلیتی و دبی کپیتال سهام داران اصلی جلوبل به شمار می آیند.
آرنه یاکوبسن (؛ (زاده میلادی – درگذشته میلادی) معمار، و طراح اهل دانمارک بود. از او به خاطر مشارکت اش در معماری کارکردگرایانه و همچنین طراحی های ساده اما مؤثر صندلی هایش یاد می شود. به قول اسکات پول، استاد ویرجینیا تک، آرنه هیچگاه از عنوان طراح استفاده نکرد و حتی از آن بدش می آمد. طراحی مبلمان. امروز از آرنه بیشتر به خاطر طراحی لوازم خانه اش یاد می شود. هرچند او بیش از هر چیز یک معمار بود. علاقه وی به طراحی از علاقه اش به آثار هنری و انعکاس آن در معماری آغاز شد. وی در سال ۱۹۳۴ میلادی با فریتز هانسن و شرکت وی همکاری کرد و یکی از موفق ترین طراحان آن شرکت شد. علی رغم موفقیت چشمگیر صندلی اش در نمایشگاه فرانسه در سال ۱۹۲۵ میلادی، صندلی ها و مبل های وی در سال ۱۹۵۰ میلادی شهرت فراوان و موفقیت روزافزون یافت. منبع اصلی خلاقیت او کارهای چارلز و ری ایمز با چوب های خم شده چند لایه بود. وی همچنین تحت تأثیر طراح و مورخ هنر ایتالیایی ارنستو راجرز بود که اعتقاد داشت طراحی هر اثری اهمیت دارد «چه طراحی یک قاشق باشد چه طراحی یک شهر»؛ که به خوبی با ایده آل های او هماهنگ بود. در سال ۱۹۵۱ میلادی، او صندلی مورچه را برای توسعهٔ کارخ
انهٔ داروسازی نوو ایجاد کرد و در سال ۱۹۵۵ میلادی، مجموعهٔ هفت را ارائه کرد. هر دو کاملاً با نیازهای مدرن مطابقت دارند، سبک، جمع و جور و به راحتی روی هم قرار می گیرند (پشته می شوند). دو طرح موفقیت آمیز صندلی دیگر، تخم مرغ و قو، برای هتل سلطنتی اس ای اس ساخته شد که آن ها را نیز در سال ۱۹۵۶ میلادی طراحی کرد. طرح های دیگری برای استلتون، شرکتی که توسط پسر خوانده اش پیتر هولمبل تأسیس شد، ساخته شد. این ها شامل کیت کوکتل و ظروف استیل ضدزنگ کلاسیک سیلیندا لاین است.
دَفینه به مجموعه ای از سکه ها و اشیای باارزش گفته می شود که در قدیم در زیر خاک دفن شده باشد. دفن کننده های این اشیای باارزش معمولاً این کار را با این قصد انجام داده اند که پس از مدتی گنجینه را دوباره از زیر خاک به درآورند اما در برخی موارد، مرگ دفن کننده باعث باقی ماندن دفینه در زیر خاک شده است. به عبارت دیگر به اشیاء قیمتی و ارزشمندی مانند طلا و نقره که به منظور محافظت از بلایای طبیعی، جنگ ها و دزدان و راهزنان، در جاهایی مانند زیر خاک، داخل دیوارها، در پای درختان، چاه ها، قنات ها و این قبیل محل ها مدفون شده است دفینه یا گنج گویند. دفینه ها ممکن است پس از مدت های مدید توسط جویندگان گنج، باستان شناسان، یا توسط افراد معمولی به طور اتفاقی کشف شوند. اشیای کشف شده باارزش توسط جویندگان گنج یا افراد غیرکارشناس معمولاً معروف به اشیای «زیرخاکی» است. فراموش شدن محل دفن یک دفینه یا تغییرات در جغرافیای محل می تواند باعث سخت شدن و طولانی مدت شدن بازیافت آن شود. از دفینه های معروف در آسیا می توان به گنجینه غار کلماکره پل دختر لرستان ششمین گنج بزرگ جهان و دفینه دژ زیویه سقز کردستان در ایران و دفینه طلاتپه در افغانستان و گنج
ینه آمودریا (جیحون) هخامنشیان کشف شده در منطقه تختی سنگین تاجیکستان اشاره کرد.