Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای طرح های مختلف فضاپیماهای قابل استفاده مجدد پیشرفته و هواپیماهای مافوق صوت، پیشنهاد شده است که از سپرهای حرارتی ساخته شده از آلیاژهای فلزی مقاوم در برابر دما استفاده شود که یک مبرد یا سوخت برودتی در آن ها به گردش در می آید. چنین مفهومی از TPS برای هواپیمای ملی هوافضای ایکس-۳۰ (NASP) در اواسط دهه ۸۰ پیشنهاد شد. قرار بود NASP یک هواپیمای مافوق صوت با موتور اسکرم جت باشد، اما در مرحله توسعه با شکست مواجه شد. در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۲، دو فضاپیمای بدون سرنشین از نوع بدنه بالابر با بدنه های خنک شونده فعال به عنوان بخشی از آزمایش پرواز لبه تیز (SHEFEX) آلمان پرتاب شدند. در اوایل سال ۲۰۱۹، اسپیس اکس در حال توسعه یک سپر حرارتی خنک شونده فعال برای فضاپیمای استارشیپ خود بود که در آن بخشی از سیستم حفاظت حرارتی یک طراحی پوسته بیرونی با خنک کاری تراوشی برای فضاپیمای در حال بازورود بود. با این حال، اسپیس اکس در اواخر سال ۲۰۱۹ این رویکرد را به نفع نسخه مدرنی از کاشی های سپر حرارتی کنار گذاشت. مرحله دوم استوک اسپیس نوا که در اکتبر ۲۰۲۳ معرفی شد و هنوز پرواز نکرده است، از یک سپر حرارتی با خنک کاری احیاشونده (توسط هیدروژن مایع)
استفاده می کند. در اوایل دهه ۱۹۶۰، سیستم های مختلف TPS پیشنهاد شد که از آب یا مایع خنک کننده دیگری که به لایه شوک پاشیده می شود یا از طریق کانال هایی در سپر حرارتی عبور می کند، استفاده کنند. مزایا شامل امکان طراحی های تمام-فلزی بود که توسعه آن ها ارزان تر، مقاوم تر و بدون نیاز به فناوری های طبقه بندی شده و ناشناخته بود. معایب آن افزایش وزن و پیچیدگی و قابلیت اطمینان پایین تر است. این مفهوم هرگز به پرواز در نیامده است، اما یک فناوری مشابه (نازل پلاگ) تحت آزمایش های گسترده زمینی قرار گرفت. ورود پیشرانشی. در صورت وجود سوخت کافی، هیچ چیز مانع از ورود یک وسیله نقلیه به جو با یک احتراق موتور معکوس (retrograde engine burn) نمی شود. این کار تأثیر دوگانه ای دارد: هم سرعت وسیله نقلیه را بسیار سریع تر از آنچه تنها با پسار اتمسفری ممکن است کاهش می دهد و هم هوای فشرده و داغ را از بدنه وسیله نقلیه دور می کند. در حین بازورود، مرحله اول فالکون ۹ اسپیس اکس یک احتراق ورود (entry burn) انجام می دهد تا به سرعت از سرعت مافوق صوت اولیه خود بکاهد. ورود زیرمداری با پسار بالا. در سال ۲۰۰۴، طراح هواپیما برت روتان امکان سنجی یک سطح با
لای تغییرشکل دهنده را برای بازورود با فضاپیمای زیرمداری اسپیس شیپ وان نشان داد. بال های این فضاپیما به سمت بالا چرخیده و به پیکربندی "پَرمانند" (feathered configuration) درمی آیند که اثری شبیه به شاتل کاک ایجاد می کند. بدین ترتیب اسپیس شیپ وان در حین بازورود به پسار آیرودینامیکی بسیار بیشتری دست می یابد در حالی که بارهای حرارتی قابل توجهی را تجربه نمی کند. این پیکربندی پسار را افزایش می دهد، زیرا فضاپیما اکنون کمتر آیرودینامیک است و باعث می شود ذرات گاز جوی بیشتری در ارتفاعات بالاتر به فضاپیما برخورد کنند. در نتیجه، هواپیما در لایه های بالاتر جو بیشتر کاهش سرعت می دهد که کلید بازورود کارآمد است. ثانیاً، هواپیما در این حالت به طور "خودکار" خود را در وضعیتی با پسار بالا قرار می دهد. با این حال، سرعت به دست آمده توسط اسپیس شیپ وان قبل از بازورود بسیار کمتر از سرعت یک فضاپیمای مداری است و مهندسان، از جمله روتان، اذعان دارند که تکنیک بازورود پَرمانند برای بازگشت از مدار مناسب نیست. در ۴ مه ۲۰۱۱، اولین آزمایش مکانیزم پَرمانند بر روی اسپیس شیپ دو طی یک پرواز گلاید پس از رها شدن از وایت نایت ۲ انجام شد. استقرار زودهن
گام سیستم پَرمانند عامل سقوط وی اس اس "انترپرایز" در سال ۲۰۱۴ بود که در آن هواپیما متلاشی شد و کمک خلبان کشته شد. بازورود پَرمانند برای اولین بار توسط دین چپمن از کمیته رایزنی ملی هوانوردی آمریکا (NACA) در سال ۱۹۵۸ توصیف شد. چپمن در بخشی از گزارش خود در مورد "ورود ترکیبی"، راه حلی برای این مشکل با استفاده از یک دستگاه با پسار بالا شرح داد: ورود با سپر حرارتی بادی. کاهش سرعت برای بازورود به جو، به ویژه برای مأموریت های بازگشت از مریخ با سرعت بالاتر، از به حداکثر رساندن «سطح پسار سیستم ورود» بهره می برد. «هرچه قطر آئروشل بزرگتر باشد، محموله نیز می تواند بزرگتر باشد.» یک آئروشل بادی، جایگزینی برای بزرگ کردن سطح پسار با طراحی کم جرم فراهم می کند. روسیه. چنین سپر/ترمز هوایی بادی برای کاوشگرهای نفوذی مأموریت مریخ ۹۶ طراحی شده بود. از آنجا که این مأموریت به دلیل نقص پرتابگر با شکست مواجه شد، ان پی او لاوچکین و DASA/ESA مأموریتی برای مدار زمین طراحی کردند. نمایشگر فناوری بازورود و فرود بادی (IRDT) در ۸ فوریه ۲۰۰۰ با پرتابگر سایوز-فرگات پرتاب شد. سپر بادی به صورت یک مخروط با دو مرحله باد شدن طراحی شده بود. اگرچه مرحله
دوم سپر نتوانست باد شود، اما نمایشگر از بازورود مداری جان سالم به در برد و بازیابی شد. مأموریت های بعدی که با راکت ولنا پرتاب شدند، به دلیل نقص پرتابگر با شکست مواجه شدند. IRVE ناسا. ناسا یک فضاپیمای آزمایشی با سپر حرارتی بادی را در ۱۷ اوت ۲۰۰۹ با اولین پرواز آزمایشی موفق آزمایش وسیله نقلیه بازورود بادی (IRVE) پرتاب کرد. سپر حرارتی در یک محفظه محموله به قطر بسته بندی خلأ شده بود و با یک راکت ژرفاسنج بلک برنت ۹ از مرکز پرواز والوپس ناسا در جزیره والوپس، ویرجینیا پرتاب شد. «نیتروژن، سپر حرارتی به قطر را که از چندین لایه پارچه [کولار] با پوشش سیلیکون ساخته شده بود، چند دقیقه پس از پرتاب به شکل قارچ در فضا باد کرد.» اوج راکت در ارتفاع بود، جایی که فرود خود را به سرعت فراصوت آغاز کرد. کمتر از یک دقیقه بعد، سپر از پوشش خود رها شد تا در ارتفاع باد شود. باد شدن سپر کمتر از ۹۰ ثانیه طول کشید. HIAD ناسا. پس از موفقیت آزمایش های اولیه IRVE، ناسا این مفهوم را به طرح بلندپروازانه تر کاهنده سرعت آیرودینامیکی بادی مافوق صوت (HIAD) توسعه داد. طراحی فعلی به شکل یک مخروط کم عمق است که ساختار آن به صورت پشته ای از لوله های باد
ی دایره ای با قطرهای اصلی به تدریج بزرگ شونده ساخته شده است. سطح جلویی (محدب) مخروط با یک سیستم حفاظت حرارتی انعطاف پذیر پوشانده شده که به اندازه کافی مقاوم است تا در برابر تنش های ورود (یا بازورود) به جو مقاومت کند. در سال ۲۰۱۲، یک HIAD به عنوان آزمایش وسیله نقلیه بازورود بادی ۳ (IRVE-3) با استفاده از یک راکت ژرفاسنج زیرمداری آزمایش شد و با موفقیت عمل کرد. همچنین ببینید کاهنده سرعت فراصوت با چگالی کم، پروژه ای از ناسا با آزمایش هایی در سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ بر روی یک SIAD-R با قطر ۶ متر. LOFTID. یک وسیله نقلیه بازورود بادی به قطر ، با نام "آزمایش پرواز در مدار پایین زمین برای یک کاهنده سرعت بادی" (LOFTID), در نوامبر ۲۰۲۲ پرتاب شد، در مدار باد شد، با سرعتی بیش از ماخ ۲۵ بازورود کرد و در ۱۰ نوامبر با موفقیت بازیابی شد. ملاحظات طراحی وسیله نقلیه ورودی. در طراحی یک وسیله نقلیه برای ورود به جو، چهار پارامتر حیاتی در نظر گرفته می شود: اوج شار حرارتی و فشار دینامیکی، ماده TPS را تعیین می کنند. بار حرارتی، ضخامت مجموعه مواد TPS را مشخص می کند. اوج کاهش سرعت برای مأموریت های سرنشین دار از اهمیت بالایی برخوردار است. حد
بالایی برای بازگشت سرنشین دار به زمین از مدار پایین زمین (LEO) یا بازگشت از ماه، 10"g" است. برای ورود به جو مریخ پس از قرار گرفتن طولانی مدت در معرض گرانش صفر، حد بالایی 4"g" است. اوج فشار دینامیکی نیز می تواند در انتخاب بیرونی ترین ماده TPS تأثیرگذار باشد، اگر خردشدگی (spallation) یک مسئله باشد. پارامترهای طراحی وسیله نقلیه بازورود را می توان از طریق شبیه سازی عددی، شامل ساده سازی های دینامیک وسیله نقلیه مانند معادلات بازورود صفحه ای و همبستگی های شار حرارتی، ارزیابی کرد. با شروع از اصل "طراحی محافظه کارانه"، مهندس معمولاً دو مسیر بدترین حالت را در نظر می گیرد: مسیرهای فرود کوتاه (undershoot) و فرود بلند (overshoot). مسیر فرود بلند معمولاً به عنوان کم عمق ترین زاویه سرعت ورود مجاز قبل از خروج جهشی از جو تعریف می شود. مسیر فرود بلند بالاترین بار حرارتی را دارد و ضخامت TPS را تعیین می کند. مسیر فرود کوتاه با تندترین مسیر مجاز تعریف می شود. برای مأموریت های سرنشین دار، تندترین زاویه ورود با اوج کاهش سرعت محدود می شود. مسیر فرود کوتاه همچنین دارای بالاترین اوج شار حرارتی و فشار دینامیکی است. در نتیجه، مسیر فرود
کوتاه مبنای انتخاب ماده TPS است. هیچ ماده TPS «یکسان برای همه شرایط» وجود ندارد. یک ماده TPS که برای شار حرارتی بالا ایده آل است، ممکن است برای یک بار حرارتی طولانی مدت بیش از حد رسانا (بسیار متراکم) باشد. یک ماده TPS با چگالی کم ممکن است فاقد مقاومت کششی لازم برای مقاومت در برابر خردشدگی باشد اگر فشار دینامیکی بیش از حد بالا باشد. یک ماده TPS می تواند برای یک اوج شار حرارتی خاص عملکرد خوبی داشته باشد، اما اگر فشار دیواره به طور قابل توجهی افزایش یابد (این اتفاق برای فضاپیمای آزمایشی R-4 ناسا رخ داد)، برای همان اوج شار حرارتی به طور فاجعه باری شکست بخورد. مواد TPS قدیمی تر در مقایسه با مواد مدرن، معمولاً برای ساخت به کار بیشتر و هزینه بالاتری نیاز دارند. با این حال، مواد TPS مدرن اغلب فاقد سابقه پروازی مواد قدیمی تر هستند (یک ملاحظه مهم برای یک طراح ریسک گریز). بر اساس کشف آلن و اگرز، حداکثر کندی (bluntness) آئروشل (حداکثر پسار) منجر به حداقل جرم TPS می شود. حداکثر کندی (حداقل ضریب بالستیک) همچنین منجر به حداقل سرعت حد در حداکثر ارتفاع می شود (برای EDL مریخ بسیار مهم است، اما برای RVهای نظامی مضر است). با این
حال، یک حد بالایی برای کندی وجود دارد که توسط ملاحظات پایداری آیرودینامیکی بر اساس "جدایش موج شوک" تحمیل می شود. اگر نیم زاویه مخروط کمتر از یک مقدار بحرانی باشد، موج شوک به نوک یک مخروط تیز متصل باقی می ماند. این نیم زاویه بحرانی را می توان با استفاده از نظریه گاز کامل تخمین زد (این ناپایداری آیرودینامیکی خاص در سرعت های پایین تر از مافوق صوت رخ می دهد). برای جو نیتروژن (زمین یا تیتان)، حداکثر نیم زاویه مجاز تقریباً ۶۰ درجه است. برای جو دی اکسید کربن (مریخ یا زهره)، حداکثر نیم زاویه مجاز تقریباً ۷۰ درجه است. پس از جدایش موج شوک، یک وسیله نقلیه ورودی باید گاز لایه شوک بیشتری را در اطراف نقطه سکون لبه جلویی (کلاهک زیرصوت) حمل کند. در نتیجه، مرکز آیرودینامیکی به سمت بالا حرکت می کند و باعث ناپایداری آیرودینامیکی می شود. استفاده مجدد از طراحی آئروشل در نظر گرفته شده برای ورود به تیتان (کاوشگر "هویگنس" در جو نیتروژن) برای ورود به مریخ ("بیگل ۲" در جو دی اکسید کربن) نادرست است. قبل از اینکه برنامه فرودگر مریخ شوروی رها شود، آن ها به یک فرود موفق (مریخ ۳) در دومین تلاش از سه تلاش ورود دست یافتند (دیگری ها مریخ ۲ و
مریخ ۶ بودند). فرودگرهای مریخ شوروی بر اساس طراحی آئروشل با نیم زاویه ۶۰ درجه ساخته شده بودند. یک کره-مخروط با نیم زاویه ۴۵ درجه معمولاً برای کاوشگرهای جوی (که فرود بر سطح هدف نیست) استفاده می شود، حتی اگر جرم TPS به حداقل نرسد. منطق استفاده از نیم زاویه ۴۵ درجه، داشتن پایداری آیرودینامیکی از ورود تا برخورد (سپر حرارتی جدا نمی شود) یا یک پالس حرارتی کوتاه و تیز و به دنبال آن جداسازی سریع سپر حرارتی است. طراحی کره-مخروط ۴۵ درجه در برخوردگر DS/2 مریخ فرودگر و کاوشگرهای پروژه پایونیر زهره استفاده شد. حوادث ورود به جو. همه بازورودهای جوی کاملاً موفقیت آمیز نبوده اند: برخی بازورودها منجر به فجایع قابل توجهی شده اند: ورودهای کنترل نشده و بدون محافظت. از ماهواره هایی که بازورود می کنند، تقریباً ۱۰ تا ۴۰ درصد از جرم جسم ممکن است به سطح زمین برسد. به طور متوسط، از سال ۲۰۱۴، روزانه حدود یک شیء فهرست شده بازورود می کند. از آنجا که سطح زمین عمدتاً آب است، بیشتر اشیایی که از بازورود جان سالم به در می برند، در یکی از اقیانوس های جهان فرود می آیند. شانس تخمینی برخورد یک شیء با یک فرد و آسیب دیدن او در طول عمرش حدود ۱ در یک
تریلیون است. در ۲۴ ژانویه ۱۹۷۸، ماهواره شوروی کاسموس ۹۵۴ () بازورود کرد و در نزدیکی دریاچه گریت اسلیو در قلمروهای شمال غربی کانادا سقوط کرد. این ماهواره دارای نیروی محرکه هسته ای بود و زباله های رادیواکتیو را در نزدیکی محل برخورد خود به جا گذاشت. در ۱۱ ژوئیه ۱۹۷۹، ایستگاه فضایی اسکای لب ایالات متحده () بازورود کرد و زباله هایی را در سراسر آوتبک استرالیا پراکنده کرد. این بازورود به دلیل حادثه کاسموس ۹۵۴ به یک رویداد رسانه ای بزرگ تبدیل شد، اما به اندازه یک فاجعه بالقوه تلقی نمی شد زیرا سوخت سمی هسته ای یا هیدرازین حمل نمی کرد. ناسا در ابتدا امیدوار بود از یک مأموریت شاتل فضایی برای افزایش عمر آن یا امکان بازورود کنترل شده استفاده کند، اما تأخیر در برنامه شاتل، به علاوه فعالیت خورشیدی به طور غیرمنتظره ای بالا، این امر را غیرممکن ساخت. در ۷ فوریه ۱۹۹۱، ایستگاه فضایی سالیوت ۷ شوروی () به همراه ماژول کاسموس ۱۶۸۶ () که به آن متصل بود، بازورود کرد و زباله هایی را بر فراز شهر کاپیتان برمودز، آرژانتین پراکنده ساخت. این ایستگاه در اوت ۱۹۸۶ به مدار بالاتری منتقل شده بود تا تا سال ۱۹۹۴ در مدار بماند، اما در سناریویی مشا
به اسکای لب، شاتل بوران برنامه ریزی شده لغو شد و فعالیت خورشیدی بالا باعث شد زودتر از انتظار سقوط کند. در ۷ سپتامبر ۲۰۱۱، ناسا بازورود قریب الوقوع و کنترل نشده ماهواره پژوهشی جو بالایی () را اعلام کرد و خاطرنشان کرد که خطر کوچکی برای عموم وجود دارد. این ماهواره از رده خارج شده در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۱ وارد جو شد و گمان می رود برخی از قطعات آن در جنوب اقیانوس آرام در یک میدان زباله به طول سقوط کرده باشند. در ۱ آوریل ۲۰۱۸، ایستگاه فضایی چینی تیانگونگ-۱ () بر فراز اقیانوس آرام، در نیمه راه بین استرالیا و آمریکای جنوبی بازورود کرد. دفتر مهندسی فضایی سرنشین دار چین قصد داشت این بازورود را کنترل کند، اما در مارس ۲۰۱۷ تله متری و کنترل را از دست داد. در ۱۱ مه ۲۰۲۰، مرحله اصلی موشک چینی لانگ مارچ ۵بی (COSPAR ID 2020-027C) با وزن تقریبی ) یک بازورود کنترل نشده بر فراز اقیانوس اطلس، نزدیک سواحل غرب آفریقا انجام داد. گزارش شده است که چند قطعه از زباله های موشک از بازورود جان سالم به در برده و بر روی حداقل دو روستا در ساحل عاج سقوط کرده اند. در ۸ مه ۲۰۲۱، مرحله اصلی موشک چینی لانگ مارچ ۵بی (COSPAR ID 2021-0035B) با وزن ) یک باز
ورود کنترل نشده را درست در غرب مالدیو در اقیانوس هند (تقریباً در طول جغرافیایی ۷۲٫۴۷ درجه شرقی و عرض جغرافیایی ۲٫۶۵ درجه شمالی) انجام داد. شاهدان از وجود زباله های موشک تا شبه جزیره عربستان گزارش دادند. دفع با خروج از مدار. سالیوت ۱، اولین ایستگاه فضایی جهان، در سال ۱۹۷۱ پس از حادثه سایوز ۱۱ به طور عمدی به اقیانوس آرام هدایت شد تا از مدار خارج شود. جانشین آن، سالیوت ۶، نیز به صورت کنترل شده از مدار خارج شد. در ۴ ژوئن ۲۰۰۰، رصدخانه پرتوی گامای کامپتون پس از خرابی یکی از ژیروسکوپ هایش به طور عمدی از مدار خارج شد. زباله هایی که نسوختند، بدون آسیب به اقیانوس آرام سقوط کردند. این رصدخانه هنوز عملیاتی بود، اما خرابی یک ژیروسکوپ دیگر می توانست خروج از مدار را بسیار دشوارتر و خطرناک تر کند. با وجود برخی بحث ها، ناسا به نفع ایمنی عمومی تصمیم گرفت که یک سقوط کنترل شده بر ترجیح دادن به سقوط تصادفی فضاپیما ارجحیت دارد. در سال ۲۰۰۱، ایستگاه فضایی "میر" روسیه به طور عمدی از مدار خارج شد و همان طور که توسط مرکز فرماندهی انتظار می رفت، در حین بازورود به جو متلاشی شد. میر در ۲۳ مارس ۲۰۰۱ در نزدیکی نادی، فیجی، وارد جو زمین شد
و به اقیانوس آرام جنوبی سقوط کرد. در ۲۱ فوریه ۲۰۰۸، یک ماهواره جاسوسی از کار افتاده ایالات متحده، USA-193، در ارتفاعی حدود با یک موشک SM-3 که از رزم ناو نیروی دریایی ایالات متحده در سواحل هاوایی شلیک شده بود، مورد اصابت قرار گرفت. این ماهواره که در هنگام پرتاب در سال ۲۰۰۶ نتوانسته بود به مدار مورد نظر خود برسد، غیرفعال بود. به دلیل زوال سریع مدارش، قرار بود ظرف یک ماه به صورت کنترل نشده بازورود کند. وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا ابراز نگرانی کرد که مخزن سوخت حاوی هیدرازین بسیار سمی ممکن است از بازورود جان سالم به در برده و به صورت دست نخورده به سطح زمین برسد. چندین دولت از جمله روسیه، چین و بلاروس به این اقدام به عنوان نمایشی پنهان از توانایی های ضدماهواره ای ایالات متحده اعتراض کردند. چین پیش از این در سال ۲۰۰۷ با آزمایش یک موشک ضد ماهواره یک حادثه بین المللی ایجاد کرده بود. تأثیرات زیست محیطی. ورود به جو تأثیر قابل اندازه گیری بر جو زمین، به ویژه استراتوسفر دارد. ورود فضاپیماها به جو تا سال ۲۰۲۱، ۳٪ از کل ورودهای جوی را تشکیل می داد، اما در سناریویی که تعداد ماهواره ها از سال ۲۰۱۹ دو برابر شود، ورودهای مصن
وعی ۴۰٪ از کل ورودها را تشکیل خواهند داد، که باعث می شود آئروسل های جوی تا ۹۴٪ مصنوعی باشند. تأثیر سوختن فضاپیماها در جو در حین ورود مصنوعی به جو با شهاب سنگ ها به دلیل اندازه معمولاً بزرگتر و ترکیب متفاوت آنها متفاوت است. آلاینده های جوی تولید شده توسط سوختن مصنوعی در جو ردیابی شده و مشخص شده است که واکنش نشان داده و احتمالاً تأثیر منفی بر ترکیب جو و به ویژه لایه ازون دارند. در نظر گرفتن پایداری فضایی با توجه به تأثیر جوی بازورود تا سال ۲۰۲۲ در حال توسعه است و در سال ۲۰۲۴ به عنوان عاملی که از «کوری جوی» رنج می برد و باعث بی عدالتی زیست محیطی جهانی می شود، شناسایی شده است. این امر به عنوان نتیجه مدیریت فعلی پایان عمر فضاپیماها شناسایی شده است که از عمل مدارپایی بازورود کنترل شده حمایت می کند. این کار عمدتاً برای جلوگیری از خطرات ناشی از ورودهای کنترل نشده به جو و زباله فضایی انجام می شود. جایگزین های پیشنهادی، استفاده از مواد کمتر آلاینده و خدمات دهی در مدار و بازیافت بالقوه در فضا هستند.
لیال واتسن (; – ) گیاه شناس، جانورشناس، زیست شناس، انسان شناس و رفتارشناس جانوران اهل آفریقای جنوبی بود. او نویسنده کتاب های بسیاری از جمله فوق طبیعت بود. واتسن تلاش کرد توضیح معقولی از پدیده های فراطبیعی ارائه کند. او همچنین برای ارائهٔ مفهوم اثر صدمین میمون معروف است. لیال واتسن در آفریقای جنوبی متولد شد و در هلند و آلمان در رشته گیاه شناسی، جانورشناسی، زمین شناسی تحصیل کرد. وی دارای دکترای رشته رفتارشناسی جانوران بود.
مهرداد خوشبخت (زاده ۱۲ شهریور ۱۳۴۸ آبادان) فارغ التحصیل دوره سینمای جوان خوزستان از کارگردانان و تدوینگران سینمای ایران است. اولین کار جدی اش در عرصه کارگردانی، ساخت فیلم تلویزیونی «پرواز» با موضوع «حیات پس از مرگ» بود. او در عرصه تبلیغات هم تیزرهای بسیاری نوشته و کارگردانی کرده و عضو اتاق فکر آژانسهای تبلیغاتی مختلف و معتبری است. دربارهٔ او. بر اساس گفته خسرو سینایی در ابتدا کتاب/فیلمنامه عروس آتش اولین جرقه ایده این فیلم پس از دیدن فیلم کوتاه جنایت موجه ساخته مهرداد خوشبخت اتفاق افتاد. عروس آتش فیلمی است به کارگردانی خسرو سینایی در سال ۱۳۷۸. فیلم نامه آن را خسرو سینایی و حمید فرخ نژاد نوشتند و در جنوب ایران فیلمبرداری شد. عروس آتش جایزه های سینمایی بسیاری کسب کرد. عروس آتش به سنت های عشیره ای در جنوب ایران، ازدواج اجباری و خودسوزی می پردازد که نام فیلم نیز برگرفته از همین صحنه است. این فیلم در سینمای داستانی طبقه بندی می شود.
سرنوشت بشر (ترجمهٔ تحت الفظی عنوان رمان: شرط بشری) ؛ رمانی نوشته آندره مالرو است که در سال ۱۹۳۳ از سوی انتشارات گالیمار فرانسه به چاپ رسید و برندهٔ جایزه گنکور شد. چکیده داستان. موضوع رمان "سرنوشت بشر" دربارهٔ گروهی از میهن پرستان و کمونیستهای چین است که در ۲۱ مارس ۱۹۲۷ برای سرنگونی شانگهای دست به شورش و عملیات انتحاری می زنند. چن یک قاچاقچی را با چاقو می زند تا کیو و کاتو بتوانند به شورشیان جنگ افزار برسانند. فردای همان روز شورش براه انداخته و با پشتیبانی مردم پیروز می شود. از سوی دیگر، سرمایه داری به نام فرال بازرگانان را به پشتیبانی از ارتشبد چیانگ کای شک در یورش و گرفتن شهر برمی انگیزد. در پایان داستان، کیو و کاتو و برخی از همرزمانش به زندان می افتند. این رمان در ۱۳۵۸ توسط سیروس ذکاء با عنوان "وضع بشر" به فارسی برگردانده شد اما در چاپهای بعدی این عنوان به "سرنوشت بشر" تغییر کرد.
گرهارد دورفر (زادهٔ ۸ مارس ۱۹۲۰ در کونیگسبرگ – درگذشتهٔ ۲۷ دسامبر ۲۰۰۳ در گوتینگن) دانشمند آلمانی در زمینهٔ زبان های ترکی، مغولی و تونگوس است. زندگانی و شغل علمی. گرهارد دورفر در خانوادهٔ فرانتس و آدینا دورفر در کونیگسبرگ (کالینینگراد کنونی) در پروس خاوری به دنیا آمد. او تا سال ۱۹۲۸ در دبستان در کونیگسبرگ درس می خواند تا اینکه پدرش، که مأمور پست بود، به برلین منتقل شد. پیش از آن، در طی دوران کودکی در کونیگسبرگ، دورفر به زبان های مختلف لهستانی، روسی، لیتوانیایی و کشوبیری، که در آن مناطق تکلم می شد، علاقه مند شد. او سپس تحصیلاتش را در برلین از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۸ ادامه داد و به دبیرستان راینیکندروف-اُست رفت. در سال ۱۹۳۸ او مجبور شد تا مدرسه را بدون هیچ تأییدیه ای به خاطر ضدیتش با ایدئولوژیِ غالب ترک کند. او بیکار شد و مجبور شد به خدمات اجباری و سپس به خدمت وظیفه از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۵ بپیوندد، تا اینکه بالاخره به اسارت جنگی درآمد. در طی خدمت وظیفه اش، او اوقات فراغت را صرف یادگیری زبان های پلینزی، مخصوصاً زبان جزیرهٔ ساموا از طریق کتاب هایی که همراهش بود، کرد. او در بهار ۱۹۴۶ به برلین برگشت و به شغل های مختلفی روی آو
رد. دورفر بعد از کار به کلاس های شبانه می رفت و در ۲۵ مارس ۱۹۴۹، با افتخار، امتحان ورودی دانشگاه را گذراند. دورفر در دانشگاه هومبولت در برلین از زمستان ۱۹۴۹–۱۹۵۰ تا تابستان ۱۹۵۱ درس خواند و در کلاس های درسی زبان ها و ادبیات رومی تبار (با ویکتور کلمپرر و کورت بالدینگر)، انگلیسی (با مارتین لنرت) و اسلام شناسی (با ریچارد هارتمن) شرکت جست. مشکلات مالی شوهرمادرش مجبورش کرد که تحصیلات را برای یک ترم قطع کند و به تأمین معاش خانواده بپردازد. او دوباره قادر گشت که به مطالعاتش به عنوان دانشجو از آغاز شروع کند و بعدها به عنوان دارندهٔ بورس، در دانشگاه آزاد برلین ، از ترم تابستان ۱۹۵۲ تا ترم تابستان ۱۹۵۴ تحصیل کرد. در اینجا او زبان های ترکی و آلتایی (به کمک کارل هنریخ منگز)، اسلام شناسی (با کمک والتر برونو هنینگ)، ایران شناسی (با اولاف هنسن) و لغت شناسی و فلسفه (با مایکل لندمن) آموخت. او دکتری اش را در زمینهٔ مطالعات زبان های ترکی و آلتایی در ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۵۴ با ارائهٔ رساله «در نحو از تاریخ راز مغول ها» (که منتشرنشده باقی ماند) گرفت. این رساله، جدا از برخی گلچین هایی بود که بعدها تجدیدنظر و در دو مقاله منتشر کرده بود. بعد
از فارغ التحصیلی، به خاطر مواجه شدن با بیکاریِ گسترده متداول در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ در برلین، او در ابتدا توانست تا موقعیت موقتی به دست آورَد. او به عنوان دستیار آموزشی در آکادمی علوم و ادبیات در ماینز از اکتبر ۱۹۵۵ تا بهار ۱۹۵۷ مشغول به کار شد؛ و اولین جلد از لغت شناسی (فیلولوژی) ترکی فندامنتا (ویسبادن، ۱۹۵۹) را تجدیدنظر کرد که در آن چهار مقالهٔ “Das Gagausische,” “Das Krimosmanische,” “Das Aserbeidschanische,” ,“Das Krimtatarische ” را نوشت. او همچنین نقشهٔ مناطق زبان های ترکی را پیش بینی کرد و سعی کرد تا یک رونویسی متحد و آرایش دستوری در این کار ایجاد کند. با حمایت مالی مؤسسهٔ تحقیقات آلمان ، او بر روی رسالهٔ فوق دکتری شایستگی با عنوان "عناصر واژگانیِ ترکی و مغولی در فارسی نو" و همزمان، دانشگاه جرج آگوست در گوتینگن تدریس کرد، درحالی که در ماینز زندگی می کرد. او توانست در زمینهٔ ترک شناسی، در دانشگاه گوتینگن با درجهٔ تز شایستگی در دسامبر ۱۹۶۰ فارغ التحصیل شود. در ۱۹۶۱ به گوتینگن نقل مکان کرد. مجوز او در تدریس درس دانشگاهی به مطالعات ترکی و آلتایی در فوریهٔ ۱۹۶۳ گسترش یافت؛ و در آوریل ۱۹۶۶ او به سمت استاد غیرشا
غل منصوب شد. دورفر در مهٔ ۱۹۶۶ به دانشگاه ایندیانا در بلومینگتون به عنوان پژوهشگر و استاد مدعو دعوت شد؛ همان جایی که او مطالعات ترکی و آلتایی را در سال های ۱۹۶۶–۱۹۶۸ تدریس می کرد. دعوت او در سپتامبر ۱۹۶۸ تمدید شد و تا ۱۹۶۹ ادامه یافت. نقطهٔ اوج تحقیقات او در ۱۹۶۷ نمود پیدا کرد، جایی که او برای مطالعهٔ زبان های ترکی در ایران و افغانستان، اطلاعات جمع آوری کرد. این کشف دوبارهٔ خلج، که اولین بار توسط ولادیمیر مینورسکی و به طور خلاصه توسط محمد مقدم بررسی شد. این امر منجر به چند نوبت سفر به ایران در سال های ۱۹۶۸، ۱۹۶۹ و ۱۹۷۳ شد. دورفر در اولین برنامهٔ سفر پژوهشی اش شرکت نجست، درحالی که در تدارک و مقدماتش مشارکت داشت. در طی سومین سفر (که به خراسان بود)، تنوع ناشناختهٔ قبلی را مورد تحقیق قرار داد. نقشهٔ اصلی شامل سفر به افغانستان بود که به خاطر کودتای ۱۹۷۳ علیه محمد ظاهر شاه (حکومت: ۱۹۵۳–۱۹۷۳/ ۱۳۳۲–۱۳۵۲ خورشیدی) انجام نگرفت. گردآوری اطلاعاتی وسیع، پایهٔ آثار بی شماری را دربارهٔ زبان های ترکی در ایران فراهم آورد. لیست بخشی از آثار دوئرفر: نام چند اثر از آثار متعدد پروفسور گرهارد دورفر، در باره زبانهای ترکی در ایران :
١- ملزمه خلج (Khalaj materials) ٢- متون فولکلور ترکی از خراسان (Türkische Folklore-Texte aus Chorasan) ٣- واژه نامه خلجی- لهجه خراب (Wörterbuch des Chaladsch: Dialekt von Charrab) ٤- متون فولکلوریک خلجی (Folklore-Texte der Chaladsch) ٥- جغرافیای زبانی و لکسیک خلجی در دو جلد (Lexik und Sprachgeographiedes Chaladsch 2 vols) ٦- اوغوزی ایران (Oghusica aus Iran) ٨- ملزمه اوغوزی جنوبی از ایران و افغانستان (Südoghusische Materialien aus Afghanistan und Iran) ٩- ترکی سونقوری - گزارشی پروویژینال Ein vorläufiger Bericht) ) Das Sonqor-Türkische ١٠- تاثیر زبان و ادبیات فارسی در میان ترکان (The Influence OF Persian Language and Literature among the Turks) ١١- تماسهای زبانی ترکی-ایرانی (Turkish-Iranian Language Contacts) ١٢- زبانهای ترکی در ایران ١٣- گزارش سفری تحقیقاتی به ایران
دانشگاه عالی دفاع ملی با نام کامل؛ دانشگاه و پژوهشگاه عالی دفاع ملّی و تحقیقات راهبردی، از دانشگاه های نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران است، که در شهر تهران، بزرگراه شهید بابایی مستقر می باشد. این دانشگاه فعالیت خود را در سال ۱۳۷۱ به عنوان دانشگاه علوم استراتژیک آغاز کرد و از سال ۱۳۸۱ زیرمجموعه ستاد کل نیروهای مسلح قرار گرفت. دانشگاه عالی دفاع ملی ارائه دهندهٔ دوره های سطح دکترای مدیریت عالی راهبردی و علوم راهبردی دفاعی به پژوهشگران، مدیران و فرماندهان ارشد و مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران می باشد. هم اکنون ریاست این دانشگاه برعهده سرتیپ پاسدار اسماعیل احمدی مقدم است. اداره دانشگاه عالی دفاع ملی به صورت هیئت امنایی می باشد، که رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، ریاست هیئت امنای دانشگاه را نیز برعهده دارد. دانشکده ها. دانشگاه عالی دفاع ملی دارای سه دانشکده مدیریت راهبردی، دفاع ملی و امنیت ملی است، که رشته های زیر در آن ارائه می شود: همچنین ساختار پژوهشی دانشگاه عالی دفاع ملی شامل یک معاونت و یک پژوهشکده است. معاونت پژوهش و تولید علم و پژوهشکده مطالعات راهبردی و امنیت ملی و دفتر مطالعات در این ساختار دیده شده است. شر
ایط ورود. برای ورود به این دانشگاه شرایط عمومی و اختصاصی لازم است.
محمدحسن اخوی (۱۲۸۷ – ۲۸ فروردین ۱۳۷۶) سیاستمدار و نظامی اهل ایران بود. زندگی. متولد ۱۲۸۷ در تهران. تحصیلات خود را در تهران به اتمام رسانید و وارد دانشکدهٔ افسری شد. پس از احراز درجهٔ افسری در مشاغل مختلف انجام وظیفه کرد، تا بالاخره به ریاست ادارهٔ دوم ستاد ارتش رسید. در ۱۳۳۳ با درجهٔ سرتیپی معاون ستاد ارتش شد. بعد از این سمت ریاست اداره کل جنگلبانی به عهدهٔ او قرار گرفت. در ۱۳۳۶ که منوچهر اقبال مأمور تشکیل هیئت وزیران شد، او را به وزارت کشاورزی معرفی کرد. در همین سمت بود که درجهٔ سرلشکری گرفت. در وزارت کشاورزی توفیق نیافت؛ مخصوصاً در تهیه، تنظیم و تصویب قانون اصلاحات ارضی با ناکامی مواجه شد. در آبان ماه ۱۳۳۸ از وزارت کشاورزی کنار رفت و به جای او جمشید آموزگار عهده دار آن وزارتخانه گردید. پس از کنار رفتن از کابینه در ارتش هم بازنشسته شد و به کشاورزی و دامداری پرداخت. دربارهٔ او نظریات مختلفی وجود دارد. دشمنانش عقیده دارند مردی دیکتاتور، خشن و نادرست بوده است، ولی دوستانش در مقابل این اتهامات سکوت اختیار می کنند. پس از انقلاب به امریکا مهاجرت نموده در لس آنجلس ساکن شد.