Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نویسار زبان دانش نشان ها است، یا در تعریفی دقیق تر نویسار زبان نشان شناسانه است. واژه "blazon" به چند معنای مختلف به کار رفته است، اما در عمل می تواند محدود به فعل "to blazon" باشد که شرح نشانی معین با استفاده از کلمات است، و اسم "blazon" عبارت از چنین شرحی است. به بیان ساده، هنرمند باتجربه در کار نشان ها با استفاده از نویسارِ یک نشان مشخص قادر خواهد بود بدون آنکه این نشان را از قبل دیده باشد به ترسیم آن اقدام کند. دستور زبانِ نویسار برای بازگوکننده آن این امکان را فراهم می آورد تا شرحی معین و مفصل از طرح های نشان شناسانه خاص ارائه دهد. منابع. کلانی، رضا. مقدمه ای بر تاریخ و مبانی نشان شناسی، عصر نوین، تهران، 1394. شابک 8-24-7315-600-978 گوگل بوک
در تاریخ ۱۰ خرداد ۸۵ وزیر خارجه ایالات متحده اعلام کرد «به منظور تأکید بر پایبندیمان به راه حلی دیپلماتیک و ارتقای چشم اندازهای موفقیت، به محض اینکه ایران به طور کامل و قابل تأیید، فعالیت های غنی سازی و بازفرآوریش را به حال تعلیق درآورد، آمریکا به میز مذاکره خواهد آمد» شش روز بعد خاویر سولانا بسته ای موسوم به بسته ۶ ژوئن را از جانب گروه تازه شکل گرفته ۵+۱ در تهران به ایران تقدیم کرد و این زمینه ای شد برای نشست ۱۵ و ۲۰ تیر ۸۵ در بروکسل بین هیئت ایران به ریاست علی لاریجانی و نمایندگان شش کشور به ریاست خاویر سولانا از آنجایی که ایران تن به تعلیق و پذیرش بی قید و شرط بسته مذکور نداد مذاکرات به شکست انجامید و زمینه برای صدور نخستین قطعنامه شورای امنیت ضد ایران فراهم گردید متن کامل بسته ۶ ژوئن. ـ جامعه بین الملل حق انکارناپذیر ایران را برای داشتن انرژی اتمی صلح آمیز در چارچوب بند چهارم پیمان منع تولید و تکثیر اتمی تأیید می کند. ـ فعالانه از برنامه اتمی غیرنظامی ایران از جمله ساخت رآکتورهای آب سبک در ایران از طریق طرح های مشترک حمایت می کند. ـ با تعلیق بحث دربارهٔ پرونده ایران در شورای امنیت در صورت ازسرگیری مذاکرات
موافقت می کند. ایران باید، ـ به مسائل مهم و همه نگرانی های بین المللی از طریق همکاری کامل با آژانس پاسخ گوید. ـ همه فعالیت های مرتبط با غنی سازی را معلق کند و در طول مذاکرات اجرای پروتکل الحاقی را از سر بگیرد. ـ بر اساس بخشی از مذاکرات برای دستیابی به توافقی بلندمدت، پیشنهاد مذاکرات برای دادن تعهدات قانونی در مورد سوخت، مبتنی بر اصول زیر است: ۱ـ تدابیری علیه برنامه موشکی و اتمی ایران، تحریم صادرات کالا و فناوری مرتبط با این برنامه ها، ـ توقیف دارایی و ممنوعیت معاملات مالی سازمان ها یا افراد مرتبط با این برنامه ها ـ ممنوعیت سفر / صدور ویزا برای افراد مرتبط با این برنامه ها ـ تعلیق همکاری فنی با آژانس، ممنوعیت سرمایه گذاری برای تشکل های مرتبط با این صنایع ـ ممنوعیت ایرانی ها از تحصیل در خارج در زمینه اصول مرتبط با برنامه موشکی و اتمی ۲ـ تدابیر سیاسی و اقتصادی ـ کاهش / توقیف قراردادهای دوجانبه ـ ممنوعیت صدور ویزا/سفر برای برخی مقام ها و شخصیت های خاص ـ توقیف دارایی های افراد و سازمان های مرتبط یا نزدیک به رژیم ـ تحریم تسلیحاتی ایران ـ تحریم صادرات محصولات خاص (مثل نفت پالایش شده / تولیدات گاز) به ایران ـ قطع حم
ایت از عضویت ایران در سازمان تجارت جهانی ـ ممنوعیت سرمایه گذاری / همکاری برخی بخش های خاص در ایران ـ توقیف کلی دارایی نهادهای مالی ایران ـ کاهش در حمایت دولتی از اعتبار بازرگانی و صادراتی و بیمه در ایران
۲۹تیر ماه ۸۷ اولین مرحله نشست ۱+۵ با ایران در ژنو برگزار شد، موضوع مهم در این مرحله طرح «فریز مقابل فریز» (تعلیق برابر تعلیق) بود که از سوی ۱+۵ ارائه شده بود. طرحی که بعدتر ایران در مرداد ماه ۸۷ خواستار شفاف شدن آن که به معنای تعلیق توسعه تأسیسات هسته ای ایران بود، شد. طرح پیشنهادی فریز مقابل فریز از سوی ایران اجرایی نشد، چرا که ایران فعالیت صلح آمیز هسته ای را حق مسلم خود می دانست. از نکات مهم این نشست حضور نماینده آمریکا ویلیام برنز در نشست مذکور بود کنفرانس پایانی. قرار بر این شد که مذاکرات طی دو هفته آینده ادامه پیدا کند رئیس سیاست خارجی اتحادیه اروپا با اشاره به درخواست نمایندگان گروه ۱+۵ مبنی بر پذیرش تعلیق غنی سازی از سوی ایران گفت: تهران در گفتگوهای امروز پاسخ روشنی دربارهٔ تعلیق غنی سازی اورانیوم ارائه نکرده است.
استودیو سینمایی والت دیزنی () یکی از پنج شرکت بزرگ شرکت والت دیزنی است. این شرکت در سال ۱۹۵۳ برای توزیع، بازاریابی و تبلیغات محصولات تولید شده شرکت های والت دیزنی همچون پیکسار، تاچ استون پیکچرز، مارول استودیوز و لوکاس فیلم تأسیس شده است. توزیع. استودیو سینمایی والت دیزنی تاکنون فیلم هایی با فروش بیش از یک میلیارد دلار را توزیع کرده است که فهرست آن به شرح زیر است:
نوعی لباس است که برای پوشاندن بخشی از پایین تنه بدن انسان (معمولا ناحیه لگن تا نهایت بالای زانو) پوشیده می شود. واژه شناسی. اصطلاحاً به شورت های کوتاه که قسمت بیشتری از ران ها را نمایان می کنند، «"شورت های داغ"» یا «"شلوارک داغ"» گفته می شود.
رشته مهندسی بیمارستان برای آشنایی مهندسان با تخصص طراحی و ساخت بیمارستان ها توسط وزارت بهداشت ایجاد شده است. در سال ۱۳۹۲ برای نخستین بار در کشور آزمون کارشناسی ارشد رشته مهندسی بیمارستان از طریق کنکور ارشد وزارت بهداشت برگزار شد و دانشگاه های علوم پزشکی ایران (دانشکده مدیریت و اطلاع آموختگان رشته های مهندسی معماری، عمران و شهرسازی مجاز به شرکت در این آزمون بودند. اما در آزمون امسال تغییراتی در منابع آزمون، دروس و همچنین رشته های مجاز به شرکت در آزمون به وجود آمده است. در سال ۱۳۹۴ کنکور این رشته به طور مشترک توسط وزارت علوم و وزارت بهداشت برگزار شد که دو دانشگاه صنعتی امیرکبیر و دانشگاه علم و صنعت ایران اقدام به اعلام ظرفیت پذیرش نمودند. در سال تحصیلی ۹۴-۹۵ تنها دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت ایران پذیرایی دانشجویان ارشد مهندسی بیمارستان می باشد . در سال ۱۳۹۴ فارغ التحصیلان مقطع کارشناسی یا بالاتر رشته های مهندسی عمران،معماری،شهرسازی،مکانیک،مهندسی پزشکی مجاز به ثبت نام در کنکور کارشناسی ارشد مهندسی بیمارستان شدند از سال ۱۳۹۵ کنکور این رشته حذف شد و بر اساس مصوبه وزارت علوم این رشته از کد گروه رشته
های کارشناسی ارشد در دفترچه کنکور سراسری برای همیشه حذف گردیده شد.
ژان-باپتیست شابو (متولد ۱۶ ۱۸۶۰، ژانویه ۷ ۱۹۴۸)، کشیش سکولار کلیسای کاتولیک رم بود و مترجم فرانسوی آثار سریانی در نیمه نخست قرن بیستم میلادی بود. او در ۱۹۱۷، به عضویت انجمن فرهنگستان کتیبه شناسی و زبان های باستانی فرانسه پذیرفته شد. او بنیانگذار بود.
فارسیهود یا پارسیهود که همچنین با نام های یهودفارسی، فارسی-یهودی، ژیدی، جودی و جیدی نیز شناخته می شود هم به گروهی از گویش های یهودی که یهودیان ایران به آن تکلم می کنند و هم به نوشته های فارسی با الفبای عبری گفته می شود. این نوشته ها به جز چند مورد از جمله ترجمه مزامیر داود به زبان و خط پهلوی به زبان فارسی نو هستند. از جمله آثار ادبیات فارسیهود برگردان رستم و سهراب فردوسی، رباعیات خیام، دیوان حافظ، گلستان سعدی، فیه و مافیه مولوی، منطق الطیر عطار، هفت پیکر و خسرو و شیرین و لیلی و مجنون نظامی گنجوی و یوسف و زلیخا از جامی را می توان مورد اشاره قرار داد. زبان فارسی-یهودی (به اختصار JP یا فارسیهود) اشاره به گروهی از زبان های مشترک یهودیان در ایران بزرگتر است در دوران هزاران ساله استفاده می شده است. سیری بر فارسیهودی. جامعهٔ یهودیان ایران یکی از قدیمی ترین جوامع یهودی است و تاریخ پاگیری آن به قرن هشتم پیش از میلاد بازمی گردد. یهودیان ایران در سخت ترین شرایط و حتی به هنگامی که تحت تعقیب و تفتیش عقاید بودند، به مذهب و عقایدشان پایبند باقی ماندند، اما همین جامعه همواره آمادهٔ اخذ فرهنگ و ادبیات ایرانی و حفظ آن به منزله
ٔ فرهنگ خویش بوده است. یهودیان ایران به گویش هایی محلی سخن می گفته اند که بسیاری از آنان از نظر پژوهش های زبان شناسی پرارزش هستند. از جملهٔ این گویش ها می شود به گویش های اصفهانی و یزدی اشاره کرد که از واژگان عبری و آرامی متأثر بوده اند. طومار استر به زبان عبری و طومار قمرانی به زبان آرامی که در طومارهای قمران پیدا شده است، مبین حضور عناصر ایرانی در زبان ایرانیان یهودی از دورهٔ هخامنشی است. همچنین شواهدی مبنی بر وجود ترجمهٔ کتاب مقدس یهودیان به زبان پارسی دورهٔ ساسانی در دست است. به هر روی، قدیمی ترین اسناد مکتوب فارسیهودی به قرن هشتم میلادی بازمی گردد و عملاً همهٔ اسناد فارسیهودی که تا به امروز شناخته شده اند، گونه هایی از زبان فارسی نو بوده اند. در گذشته بیشتر گویش های فارسیهودی خط عبری را برای نوشتن به کار برده اند، اما در قرون نوزدهم و بیستم، برخی از این گویش ها از حروف عربی، لاتین یا سیریلیک برای این منظور استفاده کرده اند. در برخی از اسناد از واژگان عبری کمتر استفاده شده است و گاه کاملاً از کلمات عبری تهی اند. درجهٔ کهنه گرایی نیز در آنها متفاوت است و حتی برخی از آثار فارسیهودی، در مقایسه با آثاری که مس
لمانان در همان دوره پدیدآورده اند، صورتی قدیمی تر از زبان پارسی را به کار گرفته اند. سخنگویان یهودی این زبان آن را فارسی یا در متون قدیمی فارسیهودی پارسی نام می نهادند، ولی غیریهودیان با کنایه ای غیرمحترمانه از واژگانی همچون ژیدی، جودی یا جیدی برای نامیدن آن استفاده می کردند. فارسیهود باستان. فارسیهود باستان در عین اینکه حاوی بیشترین خصوصیات پارسی نو است، هم زمان برخی از خصوصیات پارسی میانه را نیز دارد. فارسیهود باستان جزء بسیار مهمی برای درک تکامل فارسی نو است. بیشتر اسناد منتشر شده از فارسیهود باستان احتمالاً ریشه در استان های جنوب غربی و خوزستان دارد. زبان بقیه شبیه تاجیکی است و با عنوان تاجیکی-یهودی شناخته می شود. اسناد فارسیهودی که اخیراً در افغانستان کشف شده است، حاوی گویش پارسی متفاوتی است. زبان و سبک اسناد فارسیهودی باستان نشان دهندهٔ صورت های باستان پارسی نو است و مرحلهٔ انتقالی از پارسی میانه به پارسی نو را نشان می دهد. نمونه های زیر نشان از کهنگی و تنوع گویشی فارسیهودی باستان در گسترهٔ دستور زبان و واژگان دارند. از لحاظ معیارهای نگارشی، تنوع وسیعی در این زمینه مشاهده می شود؛ لذا می توان چنین فرض کر
د که برای مثال، در قرن هشتم یا در گویش های شرقی، حروف /ق/ و /ک/ هم آوا بودند. حروف /ذ/، /ز/، /ض/ و /ظ/ در گویش های جنوبی تلفظ متفاوتی داشتند و در گویش های شمالی و شرقی، فقط /ض/ و /ظ/ هم آوا بودند. در متون متاخر (از قرن چهاردهم بدین سو) این چهار حرف دارای یک تلفظ هستند. خطاها و لغزش ها یا عدم آنها نشان می دهد که خوشهٔ صامت /خوَ/ در یهودی تاجیکی باستان با فارسی نو یک صدا داشته و آن هم صدای /خ/ است. اما در اسناد باستان خوزستان و تفاسیر جنوب غربی کماکان، مانند پارسی میانه (xw)، دو صامت بوده است. حرف اضافهٔ /پا/ (احتمالاً با تلفظ /پَ/) که در همهٔ اسناد فارسیهودی باستان یافت می شود، نشانهٔ مرحله انتقالی از فارسی میانه /پَد/ به فارسی نو /بِه/ است. همچنین، /ـد/ فارسی میانه پیش از ضمیر متصل سوم شخص /ـیش/ برای ساختن /پدیش/ به معنی به او- قابل مقایسه با فارسی نو /بِهِش/- پدیدار می شود، اما در ضمایر اشاره /این/ و /آن/، /ـد/ پدیدار نمی شود: «پاین/پا این» و «پان/پا ان» - قابل مقایسه با فارسی نو «بدین» و «بدان». این پدیده نشانه ای است مفید برای اثبات این واقعیت که فارسیهودی باستان بیشتر ترکیبی از مجموعه گویش های باستان است
تا اینکه ریشهٔ مستقیم فارسی نو باشد. فارسیهودی باستان متعلق به دوره یا مرحلهٔ انتقالی وجه مجهول ات. در برخی متون تقریباً به صورت کامل از صورت های مجهول پارسی میانه استفاده شده است. برای مثال برای ساختن زمان حال مجهول، /ه_/ یا /یه_/ را به بُن حال فعل اضافه می کنیم، مانند «گو+یه+ید» به معنی «گفته می شود». برای ساختن زمان گذشته ماضی، /(ی-) ه -(ی-) را به بُن حال فعل اضافه می کنیم، مانند «گو+یه+یست» به معنی «گفته شد». در دیگر موارد، وجه مجهول از ترکیب صفت مفعولی با فعل کمکی «آمدن» یا «بودن» -قابل مقایسه با «شدن» فارسی نو- قابل مقایسه با «گفته می شود» در فارسی نو -و «گوفتا آمد» - قابل مقایسه با «گفته شد» در فارسی نو. استفاده از کسرهٔ اضافه در متون فارسیهودی باستان به پیروی از استفادهٔ آن در پارسی میانه است. بدین ترتیب که علاوه بر کاربردهای فارسی نو، در آغاز جمله به صورت حرف ربط هم پیدا می شود، جایی که فارسی نو از «که» استفاده می کند. به هر روی، اسناد فارسیهودی باستان انتقال تدریجی به استفاده از «کی/کو» - مقابل «که» فارسی نو- را به جای کسرهٔ اضافه در عبارات ربطی نشان می دهند. فارسیهودی باستان همچنین حاوی طیف گسترده
ای در زمینهٔ واژگان است. عبری آرامی، عربی و زبان های ایرانی سازندهٔ بخش بزرگی از اجزای این زبان اند. درصد نسبی استفاده از هر یکی از این واژگان بسته به سبک، نوعِ متن (ژانر) یا نویسنده، متغیر است. کتیبه های تنگهٔ آزو به سبب محدودیت و کمیِ واژگان حاوی مطالب آگاهی دهندهٔ کمی است. به هر روی، این کتیبه ها نمودار کهنه گراییاند، از جمله استفادهٔ واژهٔ «نیوی» (nywy) برای واژهٔ «کتیبه» که در پارسی میانه «نیبیگ» (nibēg) و در پارسی نو «نُبی» (nubī) به مفهوم کتاب مقدس است. در نامهٔ دندان اویلیق واژگان عبری استفاده شده عبارتند از «ربی» (به معنی ربای، خاخام) و شاید هم «حمور» به معنی خَر. حتی برای مفهوم خدا در این متن از واژهٔ فارسی «یزید» (ایرد) یا «یزید خوده» به معنی «ایزد خدا» استفاده شده است. یگانه واژهٔ عربی در این نامه واژهٔ «رقیبین» به معنی «رکاب» است. عناصر عربی در کل متن های فارسیهودی باستان به ندرت بیش از ۱۵ درصد از واژگان را تشکیل می دهند. به هر رو، وجود این واژگان میزان بالای امتزاج را نشان می دهد. واژگان عربی عموماً پسوندهای پارسی گرفته و واژگان جدیدی را می سازند. مانند «موصیبتگین» (مصیبت عربی + ـگین فارسی) به م
عنی «مصیبت دیده» و گاهی نیز واژگان فاریس پسوند عربی می گیرند مانند «دوریت» (دور فارسی + یت عربی) به معنی «مسافت»، اما این پدیده در واژگان عبری تقریباً دیده نشده است. در برخی از نامه های شخصی از گِنیزای قاهره، که به فارسیهودی باستان نوشته شده اند، متن پاریس به خط عبری نوشته شده است. نکتهٔ جالب در این نامه ها نوشتن عبارات عربی میان متن به خط عربی است. به نظر می رسد در ذهن نویسندگان نامه ها، پارسی، بر خلاف عربی، زبان یهودی در نظر گرفته می شده است. ترجمهٔ فارسیهودی کتاب مقدس در همه دوره ها، مانند ترجمه های کتاب مقدس در دیگر زبان های یهودی، با توجه به متن عبری به صورت واژه به واژه و بدون نگرش به نحو فارسی صورت گرفته است؛ بنابراین، نمی شود از این ترجمه ها تاریخ نحو پارسی را بررسی کرد. برای نمونه، مترجمان از ضمایر اشارهٔ «آن» و «این» به منزلهٔ حرف تعریف استفاده می کردند که اصولاً در زبان پارسی وجود ندارد. همچنین حرف اضافهٔ عبری را که معادل پس نِهِشت «را» ی پارسی است، با پیش نِهِشت «ازمر» (از+مر فارسی نو) ترجمه می کردند. نتیجه اینکه تأثیر زبان عبری در ترجمهٔ کتاب مقدس بیش از اینکه مرتبط با ورود وام واژه ها باشد، در و
ام های نحوی است. از سوی دیگر، مترجم در ترجمه از زبان عبری تا حد امکان از به کار بردن واژگان عبری خودداری کرده است و لذا، ترجمه های کتاب مقدس بیشتر از واژگان پارسی بهره برده است؛ واژگانی که در غیر این صورت هیچ اثری از آنها باقی نمی ماند و ناپدید می شدند. از آن جمله پارسی میانه wistāxw (به معنی «امن، معتمد»)، که در فارسی نو تبدیل به «گستاخ» شده است، در لهجه های متفاوت فارسیهودی باستان به صورت «اسوتاه» و «بسته» آمده و wistāxwīh («امنیت، اعتماد»)، به معنی «گستاخی» در فارسی نو، در متون فارسیهودی باستان به صورت «وستاهی» و «اوستاهی» و «بستهواری» پیدا می شود. به این ترتیب، پارسی میانه wistāxw (به معنای «امن، معتمد») -&gt; فارسی نو «گستاخ» = فارسیهودی باستان «اوستاه» (گویش شمالی)، «بسته» (گویش جنوبی). پارسی میانه wistāxwīh («امنیت، اعتماد») -&gt; فارسی نو «گستاخی» = فارسیهودی باستان «وستاهی»، «اوستاهی»، «بستهواری». فارسیهود کلاسیک و فارسیهود نو. فارسیهود باستان هم زمان با فتوحات مغولان در اوایل قرن سیزدهم رو به زوال و فراموشی گذاشت، تا اینکه در قرن نوزدهم بر اثر تحقیقات زبان شناسی دوباره به عرصهٔ پژوهش بازگشت. دوران ا
شغال ایران به دست مغولان موجب تغییرات وسیع فرهنگی و زبانی در ایران شد. فارسیهود از قرن چهاردهم به بعد، که شاید بتوان آن را «فاریسهود کلاسیک» نامید، با زبان غیر یهودی ها تقریباً فرقی ندارد، جز حضور عناصر عبری/آرامی و مقدار کمتری واژگان عربی و عدم رعایت قواعد املایی. گاه حتی این تفاوت های کوچک نیز دیده نمی شود. آثار فارسیهودی کلاسیک بیشتر در قالب شعر و داستان های حماسی بر اساس کتاب مقدس و متون تاریخی باقی می ماند. مهم ترین ویژگی فارسیهودی کلاسیک از نظر زبان شناسی، املای کلمات است که مبین تلفظ لغات شبیه به فارسی عامیانهٔ امروز است. برای نمونه، تلفظ «ـون» به جای «ـان» مانند «عبریون» به جای «عبریان»، هم آوایی /ذ/، /ز/، /ض/ و /ظ/ با هم و /ا/، /ع/ با هم و /ح/ و /هـ/ با هم و مانند اینها. در دورانی که یهودیان ایران تحت فشارهای مذهبی بودند، یهودیان بخارا آزادی مذهبی و فرهنگی بیشتری داشتند. گویش آنها را اگرچه فارسی نام نهاده اند، در واقع تاجیکی-یهودی است و نسبت این زبان با تاجیکی همانند نسبت فارسیهودی به فارسی رسمی است. باید در نظر داشت که زبان شناسان، تاجیکی را شاخه ای از زبان فارسی می دانند. جامعهٔ یهودی افغانستان امر
وز در واقع متشکل است از یهودیان فراری از ایران، به خصوص یهودیان مشهد و زبان ایشان ادامهٔ همان فارسیهودی ایران است. در قرن بیستم میلادی، وضعیت اجتماعی یهودیان ایران تغییر کرد. اعضای ثروتمند جامعه از محلات یهودی نشین بیرون آمده، به جای گویش های محلی و فارسیهودی، سخن گفتن به زبان فارسی رسمی را آغاز کردند. اما در بعضی موارد، لحن صدا، تلفظ و هممچنین استعمال واژگان خاص زبان یهودیان محلی باعث تشخیص این یهودیان از غیر یهودیان می شد. برای نمونه می توان از استفادهٔ واژه عبری «براخا» (به معنی برکت) برای شمارش افراد و واژهٔ «مِلی» به جای «گربه» یا تلفظ آواهای /θ/ (ث) و /δ/ (ذ) به جای /s/ (س) و /z/ (ز) نام برد با این همه، جوانان یهودی ایرانی نسل دوم به فارسی رسمی حرف می زنند. بر عکس آنها که فقط تحصیلات یهودی دارند، زبان یهودیانی که تحصیلات عمومی ایرانی کرده اند، از زبان مسلمانان تقریباً غیرقابل تشخیص است. حتی در خطابه های کنیساها هم استفاده از اصطلاحات «یهودیت» کمتر استفاده می شود، زیرا مخاطبان جوان بیشتری تحصیلات مدرسه ای و دانشگاهی غیریهودی کرده اند. یهودیان ایران تا حدی زبان فارسی را جذب کرده اند که بعضی از دعاهای سنتی
به جای عبری به فارسی خوانده می شوند. در خصوص انتشارات، کاهش نسبی فشار مذهبی همراه با ظهور صیهونیستم در ابتدا باعث چاپ مجله های فارسیهودی شد و بعدتر برخی از آنها به خط عربی منتشر شدند. بخش عبری در فارسیهودی کنونی کمتر از زبان هی یهودی دیگر است و بیشتر به زندگی مذهبی اشاره دارد. برای مثال می توان از واژگان «تورات» (به جای توراه، اولین بخش کتاب مقدس)، «تِفیلیم» (ابزار نماز)، «صیصیت» (شال مذهبی) و «گوییم» (به معنی غیر یهودی که به عبری جمع و به فارسیهودی مفرد است) نام برد. البته در خطابه های مذهبی فارسیهودی، که بیشتر منقول از ادبیات مقدس است، واژگان عبری و آرامی بیشتری به کار می رود. بعضی واژگان عبری به فارسیهودی تغییر معنی می دهند. برای نمونه واژهٔ «براخا» که در بالا ذکر شد، در فارسی به معنی شمارندهٔ افراد نیز هست و واژهٔ «اِخال» (hēxāl)، که به عبری معنی قسمتی از هیکل سلیمان دارد، به فارسیهودی جایگاه کتاب مقدس در کنیسا است. گاهی نیز واژگان عبری فارسیهودی با ساختار دستوری زبان فارسی به کار می روند. در بیشتر مواقع، صفت در حالت وصفی یا مسندٌ الیه بدون در نظر گرفتن شماره و جنس به صورت مفرد مذکر استفاده می شود. برای
مثال، در جملهٔ «ایسرائلان بَعَل تشوآ شدند» (yisrāelān ba‘al tešūvā šodand) که در فارسی نو به معنی «یهودیان توبه کار شدند» است، صفت «توبه کار» در عبری به صورت جمع گفته می شود، ولی در فارسی مفرد است. هر چند فعل های عبری در فارسیهودی صرف نشده اند، از واژگان عبری در ساخت فعل های مرکب استفاده می شود. برای نمونه، از واژهٔ «عاوون»، فعل مرکب «عاوون کردن» به معنی «گناه کردن» و از واژهٔ «طِبیلا»، فعل مرکب «طِبیلا کردن» به معنی «غسل مذهبی کردن» ساخته شده است. در قرن بیستم و بیست و یکم بعضی نوشته های یهودیان برای یهودیان دیگر به خط عربی و تقریباً بدون هیچ جزء عبری نوشته می شود. یهودیان بخارا از ۱۹۲۴ تا ۱۹۴۰ زبان خودشان را با خط لاتین نوشته اند. یهودیان ساکن کوهستان های داغستان و جمهوری آذربایجان تا سال ۱۹۲۸ برای نوشتن زبان تاتی-یهودی (Judaeo-Tat)، از خط عبری استفاده می کردند، هر چند که تاتی یهودی نیز خود شاخه ای از زبان فارسی است. پس از آن، از خط لاتین و از سال ۱۹۳۸ به بعد، بیشتر از خط سیریلیک استفاده کردند. اسرائیلی های ایرانی الاصل، مخصوصاً جوانانِ آنها، به زبانی صحبت می کنند که می توان آن را «فارسی اسرائیلی» نامید. ای
ن زبان عمدتاً آمیزه ای از واژگان عبری با استفاده از قواعد نحو و حروف و فعل های کمکی فارسی است. از این رو می توان این زبان را در ردیف «زبان های ساندویچی» شمرد، زیرا زبان عبری هم تأثیری زیرینی (بخش عبری زبان فارسی یهودی اصلی) و هم تأثیری زِبَرینی (بخش عبری مدرن که زبان اکثریت است) بر آن داشته است. تاریخچه مطالعه متون فارسیهود توسط خاورشناسان. نخستین متن فارسیهودی که خاورشناسان غربی به آن توجه کردند، ترجمهٔ تورات به فارسیهود به قلم یعقوب بن یوسف طاووس است، زیرا اولین نمونه از آثار فارسیهودی است که به طبع و نشر رسیده و چاپ شده است. این نسخه از تورات را انتشارات شونچینو (soncino) در ۱۵۴۶ م در قسطنطنیه و در میان مجموعه ای از ترجمه های تورات به زبان های متفاوت به چاپ رساند. اما این ترجمه زمانی در غرب شهرت یافت که توماس هاید آن را به منظور چاپ در مجموعه ای از ترجمه های تورات به زبان های گوناگون به حروف عربی برگرداند و آن را منتشر کرد. تقریباً دو قرن طول کشید تا غرب متوجه سنت قدیمی و مستمر ترجمهٔ تورات به فارسیهود بشود و فقط در اوایل قرن نوزدهم میلادی بود که متون و ژانرهای دیگری از ادبیات فارسیهود کشف شدند. قرن هفدهم
سرآغاز جمع آوری دستنویس های فارسیهود در اروپا است. جامباتیستا وکیتی giambattista vecchietti، دانشور و جهانگرد مشهور اهل فلورانس، دستنویس های فارسیهود نوشته شده از قرن چهاردهم به بعد موجود در ایران را گردآوری کرد. این دستنویس ها که اکنون در موزهٔ واتیکان نگه داری می شود شامل ترجمهٔ بخش های مختلف کتاب مقدس و آپوکریفا هستند. بنا به دلایلی، سعی او در برگردانیدن این متون به خط عربی چنان که باید مورد توجه قرار نگرفت. در قرن نوزدهم، دستنویس های فارسیهود راهشان را به اروپا باز کردند. بر اساس فهرست کتابخانه ای معاصر، بیش از ۵۵ دستنویس در کتابخانه های مختلف اروپا در آن زمان موجود بود. در سال های ۱۸۹۶–۱۸۹۷ میلادی، الکان ناتال ادلر دستنویس هایی از تهران، بخارا و سمرقند به دست آورد. او بیش از ۱۰۰ دستنویس از گِنیزاها (صندوق های نگهداری متون مقدس یهودی) و دستنویس های خصوصی و شخصی مردم را خریداری کرد. در ۱۹۲۳، مجموعهٔ اَدلر را خرید. ویلهلم باخر به صورت گسترده ای به پژوهش و مطالعه در این مجموعه و بقیهٔ ادبیات فارسیهودی پرداخت. او همچنین شاعران کلاسیک ادبیات فارسیهودی، شاهین و عمرانی، را به دنیای غرب معرفی کرد. از نخستین مقالا
تش باید به مقاله اش دربارهٔ روایات تاریخی بابایی بن لطف و بابایی بن فرهاد اشاره کرد که م. زلیگسان یک سال پیشتر منتشر و معرفی شان کرده بود. آثار و مطالعات تطبیقی دیگر ویلهلم باخر که به صورت گسترده ای بر زبان و ادبیات فارسیهودی متمرکز بوده و کماکان مورد توجه است، فهرست های متعدد، نسخ اصلی متون، ملاحظات و پژوهش های ادبیات فارسیهودی است. اسناد بازیافتهٔ گِنیزای قاهره و منابع دیگری که سُلُمون شِختِر و دیگر گردآورندگان، همچون ، تا پایان قرن نوزدهم یافتند، باعث تغییر دیدگاه های دانشمندان دربارهٔ چگونگی و وسعت ادبیات فارسیهود شد. این آثار، مجموعهٔ ارزشمندی از منابع فارسیهودی قدیمی را فراهم آوردند که هم اکنون ۶۰۰ صفحه از متون متفاوت و ژانرهای گوناگون را شامل می شوند و تفاسیر و ترجمه های کتاب مقدس، دستور زبان و فرهنگ نویسی، قوانین یهودی، اسناد قانونی، پزشکی و مطالب مربوط به سحر و جادو، شعر و دعاهای مذهبی از یک سو و از سوی دیگر نامه های شخصی ای که غالباً هنوز منتشر نشده اند را شامل می شود. تهیه و چاپ این اسناد هم اکنون تحت پژوهش و نظارت شائول شاکد و همکارانش در حال انجام است. سنت جمع آوری دستنویس ها از جانب مسافران به ا
یران تا قرن بیستم و پیش از انقلاب اسلامی نیز ادامه پیدا کرد. در این راه، دانشورانی چون آمنون نتصر، برای بنیاد بن صوی (Ben Zvi Institute) در اورشلیم و عزرا سپایس هندلر برای کتابخانهٔ کلاو در اتحادیه مدارس عبری سین سیناتی اوهایو (Hebrew Union College in Cincinnati) کوشیده اند. در اوایل قرن بیستم، گروهی از مهاجران به اورشلیم دست به انتشار متون دینی و غیر دینی آثار فارسیهود زدند. هستهٔ مرکزی این گروه مدیریت شمعون خاخام، نویسنده و مترجم و ویراستار و ناشر معروف بخارایی بود. در این زمینه افراد دیگری نیز از ایران و افغانستان و سمرقند همکاری می کردند. این آثار شامل ترجمه هایی از ادبیات غیر یهودی مانند هزار و یک شب و کمدی «اشتباهات» شکسپیر به فارسیهود بود. مقاله ای از ک.د. هاسلر (K.D.Hassler) در ۱۸۲۹ میلادی موجد آغاز پژوهش های فارسهیودی شد. در سال ۱۸۷۰ میلادی، وِست نخستین متن فارسیهودی غیرمذهبی را معرفی کرد که شامل یک متن سه زبانه بر روی یک لوح مسی بود. تاریخ این لوح که در تراوانکور (Tranvancore) در جنوب هند کشف شده بود، به قرن نهم بازمی گردد. در کنار متن پهلوی و عربی، چهار امضای فارسیهودی در مقام گواه و شاهد وجود دارد
که نوشته است: «همگون/همچون من پِدِش گوهوم» به معنی «همانگونه/همچنین من بِهِش گواهم» یا به فارسی روان «من نیز به این گواهی می دهم». در سال ۱۸۸۴ میلادی، پُل دولاگارد (Paul de Lagarde, 1827-1891) متن فارسیهودی کتب اشعیا، ارمیا و پاره ای از حزقیال را معرفی و نخستین توصیف دربارهٔ فارسیهودی را از دیدگاه زبانشناسی چنین عرضه کرد: «از این پس هیچ کس نمی تواند ادعا کند که واژگان فارسی نو را می شناسد، مگر اینکه با ترجمهٔ تمام این متون (فارسیهودی) از آغاز تا به پایان کار کرده باشد.» توصیفات زبانشناسی او بعدها به دست تئودور نولدکه و پُل هُرن (Paul Horn, d. 1933) تکمیل شد. در سال ۱۸۹۹ میلادی، دیوید سموئل مارگلیوث متنی طولانی تر از اسناد غیرمذهبی فارسیهودی را با نام «گزارش حقوقی اهواز» متعلق به سال ۱۰۲۰ میلادی، معرفی کرد. این متن را دانشوران دیگری نیز از جمله والتر هنینگ، یس پیتر آسموسن، دیوید نیل مکنزی و شائول شاکد پژوهیده و بررسی کرده اند. این کشف به همراه دیگر متون قدیمی فارسیهودی اهمیت پژوهش های فارسیهودی قدیمی را برای تاریخ زبان فارسی مشخص کرد. کارل زالمان (Karl Salemann) در سال ۱۹۰۰ بزرگترین متن فارسیهودی قدیمی را معر
فی کرد که شامل بر ۲۲۶ صفحه از ترجمه و تفسیر کتاب حزقیال از مجموعه فیرکوویچ بود. این متن احتمالاً به قرن دهم یا یازدهم بازمی گردد. زالمان برخی از مختصات عمومی متن مانند «استفاده از فرم های نحوی وجه مجهول رایج در متون پارسی میانه» را توصیف و تشریح کرد. نسخهٔ کامل پژوهش زالمان هرگز منتشر نشد. این مجموعه در دهه ۱۹۸۰ میلادی در اختیار شائول شاکد قرار گرفت و در نهایت به دست تامار گیندین در سال ۲۰۰۶ به همراه ترجمه منتشر شد. پژوهش های جزئی دیگری بر متن تفسیر حزقیال از سوی دانشورانی چون شائول شاکد - در خصوص صرف برخی از افعال بی قاعده - و نیز دیوید مک کنزی، لودویگ پاول (Ludwig Paul) و تامار گیندین به سبب حجم زیاد آن و استفاده از دو گویش متفاوت و معاصر در متن بیشتر روشن می شود. در ژانویهٔ ۱۹۰۱ میلادی، طی جستجویی باستان شناختی به سرپرستی سِر اورل ستاین (Sir M. Aurel Stein) در ویرانه های رواق، نزدیک معبد بودایی دندان اویلیق در منطقهٔ خُتن ترکستان چین، نامه ای تجاری به زبان پارسی و خط عبری کشف شد. کاغذهایی که برای نوشتن این نامه به کار برده شده بودند کمک شایانی به تعیین تاریخ نامه (نیمهٔ دوم قرن هشتم میلادی) کرد. این نامه ق