Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کابینه وزیران شوروی در ۶ نوامبر ۱۹۶۷، متروی باکو پنجمین سیستم ترانزیت سریع اتحاد جماهیر شوروی شد، هنگامی که اولین مسیر ۶٫۵ کیلومتری و انبار به افتخار پنجاهمین سالگرد انقلاب اکتبرافتتاح شد. با توجه به چشم انداز منحصر به فرد شهر، مترو باکو طرح معماری «مثلث» شوروی را نداشت و در عوض دو خط بیضوی داشت که در مرکز شهر در پایانه راه آهن باکو از یکدیگر عبور می کردند؛ بنابراین یک خط از انتهای جنوب غربی شهر شروع می شود و از یک محور شمال شرقی عبور می کند و مناطق مسکونی در لبه شمالی شهر را دنبال می کند و سپس در امتداد جنوب شرقی و در نهایت جنوبی دور می زند. شبکه در سه مرحله افتتاح شد: اولدوز (۱۹۷۰) و نفتچیلار (۱۹۷۲)، پس از آن احمدلی (۱۹۸۹) و سرانجام حاجی اصلانوف (۲۰۰۲)، خط اول را تکمیل کردند. علاوه بر این، در سال ۱۹۷۰ شعبه ای به ایستگاهی که در دپوی باکمیل ساخته شده بود، افتتاح شد. خط دوم موازی با ساحل خزر از حاجی اصلانوف از طریق مناطق صنعتی باکو بود، خط اول را دوباره در پایانه راه آهن باکو متصل می کرد و سپس به سمت غرب ادامه می داد و سپس به شمال می پیوست تا به مناطق شمال غربی باکو بپیوندد. برای تسریع ساخت و ساز، شعبه ای از
ایستگاه ۲۸ می تا خطایی در سال ۱۹۶۸ و در ۱۹۷۶ در جهت مخالف به سمت ایستگاه نظامی افتتاح شد. خط دوم و اول از یک ایستگاه استفاده می کردند (۲۸ مه). این امر در ابتدا هیچ مشکل جدی ایجاد نمی کرد، زیرا خط دو به اندازه دو ایستگاه طول داشت، اما هنگامی که مرحله دوم در سال ۱۹۸۵ افتتاح شد و خط را به ۸ ایستگاه افزایش دادند (معمار عجمی)، ساخت و ساز انتقال به شدت مورد نیاز بود. در سال ۱۹۹۳، اولین مرحله از ایستگاه انتقال جعفر جبارلی شروع به کار کرد، اما پایان اتحاد جماهیر شوروی، ناآرامی های سیاسی، اولین جنگ قره باغ و فروپاشی مالی که به دنبال آن عملاً هرگونه ساخت و ساز در باکو را فلج کرد. علاوه بر این، در اواسط دهه ۱۹۹۰، سه حادثه تلفات جمعی رخ داد: در ۱۹ مارس و ۳ ژوئیه ۱۹۹۴، حملات تروریستی ۲۷ نفر را کشت و ۹۱ نفر دیگر را زخمی کرد و در ۲۸ اکتبر سال بعد آتش سوزی در قطار شلوغ ۲۸۹ نفر را کشت. زخمی شدن ۲۶۵ نفر دیگر، مرگبارترین فاجعه مترو در جهان. در اواخر دهه ۱۹۹۰ ساخت و ساز دوباره آغاز شد. اولین پروژه تکمیل ایستگاه حاجی اصلانوف بود که بخشی از آن توسط اتحادیه اروپا حمایت می شد. در اواسط دهه ۲۰۰۰، ساخت قسمت انتهایی شمالی خط دوم، که از
سال ۱۹۹۴ رها شده بود، با افتتاح ایستگاه نسیمی در ۹ اکتبر ۲۰۰۸ مجدداً آغاز شد. طرح توسعه. در حال حاضر چندین پروژه توسعه برنامه ریزی شده است که دو مورد از آنها در دست ساخت است. در سال ۲۰۱۱، تقی احمد اف، مدیر اجرایی مترو باکو، برنامه های خود برای ساخت حداکثر ۵۳ ایستگاه جدید تا سال ۲۰۳۰ را اعلام کرد. در حال حاضر، هشت ایستگاه و دو انبار قطار در حال ساخت است.
پل سریال تلویزیونی اسکاندیناویایی است که با همکاری تلویزیون سوئد، رادیوی دانمارک و شبکه آلمانی زد د اف تهیه شده است. این سریال به صورت کامل پخش شده و سری چهارم سریال که به گفته نویسنده فیلم نامه، آخرین سری می باشد از دهم دی ماه ۱۳۹۶ برای ساکنان کشورهای اسکاندیناوی پخش شد. سری آخر بیشتر از سایر سری ها در دانمارک کار شده است و شامل ۸ قسمت ۶۰ دقیقه ای می باشد. فصل اول این سریال به پرونده کشف یک جسد بر روی پل اورسوند بین سوئد و دانمارک اختصاص داشت. فصل دوم سریال به برخورد یک کشتی با این پل توسط یک گروه تروریستی می پردازد. با الهام از این سریال یک مجموعه آمریکایی-مکزیکی به نام "پل" و همچنین یک مجموعه بریتانیایی-فرانسوی به نام "تونل"، ساخته و پخش شده اند.
کتاب دلایل الخیرات که نام کامل آن «دلایل الخیرات و شوارق الانوار فی ذکر الصلاة علی النبی المختار» است، نوشته محمد جزولی، شامل مجموعه ادعیه و صلوات بر پیامبر اکرم، توصیف ضریح حضرت و دو قصیده، یکی قَصیدةُ البُردَةُ الشَّریفَة (ص ۲۳۴) و دیگری قَصیدَةُ المُنفَرجَة (ص ۲۵۲)، در حمد و ستایش خداوند و نعت و ثنای رسول اکرم. مؤلف در مقدمه کتاب (ص ۱۸)، غرض از تصنیف آن را ثنای رسول اکرم و بیان فضائل آن حضرت ذکر کرده و برای کسب رضای خدا و محبت رسول اکرم آن را دلایل الخیرات نامیده است. حاجی خلیفه (ج ۱، ستون ۷۵۹) این کتاب را نشانی از نشانه های خدا در بزرگداشت نبی اکرم می داند که آن را در شرق و غرب، به ویژه در سرزمین روم (قلمرو عثمانی)، می خوانند. در سال ۱۸۸۷ میلادی ودر پی حمایت پادشاه مصر از امیر عبدالرحمن خان پادشاه وقت افغانستان (از خاندان بارکزی)، یک نسخه از این کتاب که به نشانه دوستی و اتحاد اسلامی بین دو کشور (و در واقع نفوذ در قاره آسیا به بهانه هم مذهب بودن)، به تلاش قاضی عبدالکریم و قاضی علی هادی (دونفر ازدرباریان مسلط به چند زبان) به زبان عربی با حاشیه فارسی دری چاپ گردیده که تنها نسخه چاپ شده این کتاب در دنیا در سا
ل۱۳۰۵ قمری می باشد وتوسط چاپخانه سلطنتی مصر به سفارش شخص پادشاه به صورت سیاه و سفید به چاپ رسیده بود، توسط سفیر مصر در افغانستان به امیر عبدالرحمن خان اهدا گردید. پس از مرگ شاه، این نسخه از کتاب در ارگ شاهی نگهداری می شد (تنها نسخه کلکسیونی از این کتاب)، که در جریان درگیریهای سال ۱۹۲۹ و پس از تصرف ارگ شاهی توسط نیروهای امیر حبیب الله کلگانی، به همراه تعداد قابل توجهی کتاب و اشیاء ارزنده دیگر مفقود گردید.
کلمه روزنامه در زبان فارسی دارای ریشه ای قدیمی است و در برخی از کتاب های سده های نخست اسلامی این واژه با شکل "روزنامجه" دیده می شود. در دوران فتحعلی شاه، محمدشاه و اوان پادشاهی ناصرالدین شاه، اصطلاح «کاغذ اخبار» مورد استفاده مردم بوده است ولی به مرور زمان روزنامه به معنای قدیم به کار رفته و اصطلاح «کاغذ اخبار» متروک شده است. روزنامه نگاری در دورهٔ قاجار. اولین روزنامه چاپی ایران، در دورهً سلطنت محمد شاه قاجار، در سال ۱۲۱۶ هجری خورشیدی به وسیله میرزا صالح شیرازی در تهران تأسیس شد. او دوره آموزش روزنامه نگاری را در انگلستان گذرانده بود. اولین شماره این نشریهٔ ماهیانه که در روز دوشنبه ۲۵ محرم ۱۲۵۳ قمری (اول ماه مهٔ ۱۸۳۷ م.) منتشر شد، نام بخصوصی نداشت و با گرته برداری از واژهٔ انگلیسی Newspaper، کاغذ اخبار نامیده می شد. هیچکدام از نسخه های اصلی این روزنامه دردست نیست و مطالبی که دربارهٔ آن نوشته شده، ذکر دقیقی از مدت و دفعات انتشار آن به میان نمی آورد. پس از پایتخت، ارومیه اولین شهری است که در ایران صاحب روزنامه شد. این نشریه که دومین نشریهٔ ایران هم به شمار می رود، به زبان آشوری بود و با نام زاهاریرادی باهارا در
سال ۱۲۶۵ هجری قمری (۱۸۴۹ میلادی) آغاز به انتشار کرد. وقایع اتفاقیه که سومین روزنامه ایران به سبک و شکل امروزی است، از سال سوم پادشاهی ناصرالدین شاه یعنی ۱۲۶۷ هجری قمری زیر نظر میرزا تقی خان امیر نظام آغاز به انتشار کرد. این نشریه به صورت هفتگی منتشر می شد. در سال ۱۲۷۷ (قمری) که میرزا ابوالحسن خان نقاش باشی ملقب به صنیع الدوله بر انتشارات دولتی و طبع روزنامه نگاری نظارت داشت روزنامهٔ وقایع اتفاقیه پس از ۳ سال انتشار با نام جدید «دولت علیه ایران» شروع به فعالیت کرد. روزنامه دولت علیه ایران، روزنامه ای مصور بود که در آن تصاویر بزرگان مملکت، درباریان و شاهزادگان با دقت زیاد به چاپ می رسید. خود این نشریه بعد از مدتی انتشار به روزنامه دولتی تغییر نام داد. انتشار این روزنامه تا سال ۱۳۲۴ (قمری) تحت عنوان ایران ادامه داشت و بعد از مدتی وقفه در سال ۱۳۲۹ (قمری) با نام روزنامه رسمی دولت ایران منتشر گردید. در سال ۱۲۸۳ هجری قمری روزنامهٔ دیگری به نام روزانه ملتی در تهران انتشار یافت. منظور از واژهٔ «ملتی» نشان دادن تمایز آن روزنامه از روزنامه دولتی بود. نخستین نشریهٔ روزانه (یعنی روزنامه به معنی واقعی کلمه) در ایران به نا
م خلاصة الحوادث در سال ۱۳۱۶ (قمری) در تهران منتشر شد این روزنامه چهار صفحه ای بود و اخبار خبرگزاری رویترز را که به قصد هندوستان مخابره می شد بازتاب می کرد. روزنامه های وطن و طلوع نیز از دیگر روزنامه های مهم منتشر شده تا پیش از مشروطیت اند. روزنامه وطن (La Patrie) که در سال ۱۲۹۳ انتشار یافت، اولین روزنامه ایرانی دوزبانه (فارسی و فرانسه) تهران و نخستین روزنامه ای بود که در تاریخ کشور توقیف شد. بعد از استقرار مشروطیت چهار روزنامه به نام های مجلس، ندای وطن، حبل المتین و صبح صادق، هر روز در ایران منتشر می شد. روزنامهٔ «مجلس» اخبار مجلس شورای ملی را بازتاب می کرد و زیر نظر میرزا محمد صادق طباطبائی اداره می شد. در پی خلع محمد علی شاه از سلطنت، روزنامه های متعدد روزانه دیگری نیز در ایران منتشر شدند. در دوره مشروطیت بیداری افکار عمومی به سرعت و شدت اوج گرفت و روزنامه ها نفوذی عظیم و سهم مهمی در تجدید حیات اندیشه های مردم داشتند. از روزنامه های مهم دوره مشروطیت که تأثیر زیادی بر افکار عمومی داشتند می توان به صور اسرافیل و ایران نو اشاره کرد. در این برهه از تاریخ ایران، مطبوعات به عنوان نمادهای دموکراسی و آزادی نقش بزرگ
ی در گسترش ایده ها و جنبش مشروطیت داشتند. در پی اعلام فرمان مشروطیت تعداد و تیراژ مطبوعات افزایش زیادی یافت همانطورکه شمارگان روزنامهٔ مساوات که از جراید مهم و مؤثر انقلاب مشروطه شمرده می شد به ۳ هزار، روزنامه صور اصرافیل به ۵ هزار، روزنامه مجلس به تدریج از ۷ هزار به ۱۰ هزار و روزنامه انجمن ملی به ۵ هزار نسخه رسید. به هنگام صدور فرمان مشروطیت تنها ۲۰ روزنامه و نشریه در ایران منتشر می شد اما در پی اعلام این فرمان و در مدت زمان مانده از سال ۱۳۲۴ (قمری)، ۹۲ نشریه شامل ۶۴ عنوان در تهران، ۹ عنوان در اصفهان، ۶ عنوان در تبریز، ۴ عنوان در همدان، لاهیجان و ارومیه هر کدام دو عنوان و کرمانشاه، شیراز، مشهد، بندر انزلی و شهر ری هر کدام یک عنوان، منتشر می شد. در دوره دوم مشروطیت قِطع روزنامه های روزانه بزرگتر شد ولی تیراژ آن ها کاهش پیدا کرد مثلاً روزنامه استقلال ایران از هشتصد تا هزار نسخه و ایران نو که در آن زمان کثیرالانتشارترین روزنامه ایران محسوب می شد بین ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ نسخه تیراژ داشت، کاهش این تیراژ را می توان در توسعه فقر عمومی به علت حوادث ناگوار در آن مقطع دانست در این دوره معمولاً چندین نفر یک شماره از روزنامه را
به شراکت می خرید و با هم مطالعه می کردند. دوران نظام جمهوری اسلامی. تهدید و دستگیری روزنامه نگاران در ایران در دوران جمهوری اسلامی ادامه دارد. در روز چهارشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۸ سازمان گزارشگران بدون مرز در بیانیه ای نسبت به افزایش این دستگیری ها هشدار داد و خواستار رسیدگی فوری گزارشگر ویژه سازمان ملل شد. تعداد روزنامه نگاران بازداشتی در ایران با بازداشت پنج روزنامه نگار به نام های «جلوه جواهری»، «کاوه مظفری»، «فروغ سمیعی نیا» ، «بهنام صفارزاده» و «احمد زاهد لنگرودی»، مدیر ماهنامه گیلان، در تاریخ ۵ دی و در مراسم چهلم نوید بهبودی، یکی از کشته شدگان اعتراضات آبان ماه ۱۳۹۸ که در گوراب زرمیخ استان گیلان صورت گرفت، به ۱۲ نفر رسیده است. هشداری در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۰ در نامه ای سرگشاده از طرف سازمان گزارشگران بدون مرز به سران هفت کشور جهان داده شد. این هشدار نسبت به تهدیدهایی که از سوی جمهوری اسلامی ایران علیه خبرنگاران رسانه های فارسی زبان خارج از کشور مطرح می شود بوده که خواستار دفاع از آن ها شد. این نامه می گوید بیش از ۲۰۰ تهدید و آزار پیاپی علیه روزنامه نگاران تبعیدی و شهروند در خارج از کشور و از این میان ۵۰ تهدید به مرگ را
از سوی خبرنگاران بدون مرز شمارش شده است. روز دوشنبه ۱۴ بهمن ۱۳۹۸ روزنامه نگاری به نام خسرو صادقی بروجنی در دادگاهی به ریاست مقیسه به ۸ سال زندان به اتهامات «فعالیت تبلیغی علیه نظام»، «توهین به بنیانگذار جمهوری اسلامی» و «تبانی علیه امنیت داخلی/خارجی» محکوم شد. وی پژوهشگر حوزه کار و رفاه اجتماعی نیز می باشد. پیش از این نیما صفار، روزنامه نگار و نویسنده اهل استان گلستان به ۸ ماه زندان، رضا خندان مهابادی و بکتاش آبتین از اعضای کانون نویسندگان ایران به ۶ سال زندان، کیوان باژن از اعضای همین کانون نویسندگان ایران به ۳/۵ سال زندان محکوم شدند. روز پنج شنبه ۱۷ بهمن ۱۳۹۸ سازمان گزارشگران بدون مرز اعلام کرد: «از تاریخ ۱۸ دی ۱۳۹۸ سازمان اطلاعات سپاه پاسداران و وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی پس از سقوط هواپیمای اوکراینی دست کم ۲۱ روزنامه نگار ایرانی در شهرهای مختلف را احضار و بازجویی کرد و برخی از روزنامه نگاران از سوی تحریریه خود در رابطه با موضع گیری در شبکه های اجتماعی هشدار گرفتند و شماری مجبور شدند حساب های خود در شبکه های اجتماعی را ببندند.» گزارشگران بدون مرز، احضار، بازرسی خانه ها، تهدید روزنامه نگاران و مجبور کردن
آنها به بستن حساب هایشان در شبکه های اجتماعی را محکوم می کند. روز شنبه ۳ اسفند ۱۳۹۸ سازمان گزارشگران بدون مرز برخورد غیرقانونی اطلاعات سپاه پاسداران، در بازداری از اطلاع رسانی روزنامه نگاران در شبکه های اجتماعی را محکوم کرد. روز چهارشنبه ۲۰ فروردین ۱۳۹۹ امیر بابایی، روزنامه نگار اهل کرمانشاه، به اتهام «نشر اکاذیب» به دو ماه زندان محکوم شد. دوشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۹۹ بنا بر گزارش خبرگزاری هرانا، کیوان صمیمی بهبهانی روزنامه نگار و از بازداشت شدگان روز جهانی کارگر در سال ۹۸ به ۵ سال زندان محکوم شد. وی در سال ۹۴ بعد از ۶ سال زندان آزاد شده بود. این حکم در دادگاه تجدید نظر به ۳ سال تبدیل شد. ۲۴ خرداد ۱۳۹۹ خسرو صادقی بروجنی، روزنامه نگار و پژوهشگر حوزه کار و رفاه اجتماعی به اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت داخلی و خارجی» و «توهین به بنیانگذار جمهوری اسلامی» به تحمل ۷ سال زندان محکوم شد. روز سه شنبه، ۱۷ اسفند ۱۴۰۰، امیرعباس آزرم وند، روزنامه نگار و فعال مدنی که در جریان تجمع روز جهانی «زن» در تهران بازداشت شده بود، روز چهارشنبه به زندان اوین برای گذراندن محکومیت خود به اتهام «اجتماع و تبانی» به ۳ سال و ۷ ماه حبس تعزیری
و به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به ۸ ماه حبس تعزیری و به عنوان مجازات «تکمیلی» به «منع عضویت در گروه های سیاسی و اجتماعی و خروج از کشور به مدت دو سال» منتقل شد. واکنش ها. روز پنج شنبه، ۴ اردیبهشت ۱۳۹۹، فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران، حکم ۵ سال زندان برای کیوان صمیمی روزنامه نگار ایرانی را محکوم کرد. این فدراسیون از دولت جمهوری اسلامی خواست که این حکم را که بدون حضور وی در دادگاه صادر شده بود، لغو کند. روز سه شنبه ۱۵ بهمن ۱۳۹۸ رابرت دسترو، معاون وزیر خارجه آمریکا در امور دموکراسی، حقوق بشر و کار، آزار و تهدید روزنامه نگاران فارسی زبان خارج از ایران را توسط جمهوری اسلامی محکوم کرد و نوشت: «ما در کنار مردم ایران در مورد حق آنها در آزادی اطلاعات و در کنار روزنامه نگاران مستقل که برای اطلاع رسانی به عموم مبارزه می کنند، ایستاده ایم.» ۲۹ خرداد ۱۳۹۹ سازمان گزارشگران بدون مرز، حکم های صادر شده برای سه روزنامه نگار به نام های خسرو صادقی بروجنی ۷ سال زندان، کیوان صمیمی ۳ سال زندان و شهرام صفری ۹۱ روز زندان را محکوم کرد. ۱۸ شهریور ۱۳۹۹ سازمان «خبرنگاران بدون مرز» با انتشار بیانیه ای نسبت به تداوم و تشدید سرکوب
و بازداشت و شکنجه پنهان روزنامه نگاران توسط سازمان اطلاعات سپاه ایران بعد از گزارش های روزنامه نگارانی همچون بهنام صفارزاده اظهار نگرانی کرد. روز سه شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰ سازمان گزارشگران بدون مرز در گزارش سالانه خود اعلام کرد، جمهوری اسلامی ایران از نظر آزادی خبرنگاری، در میان ۱۸۰ کشور مورد بررسی در قعر جدول و در رتبه ۱۷۴ قرار دارد که نسبت به گزارش سال گذشته سازمان گزارشگران بدون مرز یک رتبه تنزل داشته است. ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۰ سازمان گزارشگران بدون مرز احکام صادره برای دو روزنامه نگار و شهروند-خبرنگار به نام های روزبه پیری، مترجم و فعال مدنی و برادر یاشار پیری و امین ماسوری، مدیر مسئول هفته نامه نیش قلم و سایت اطلاع رسانی چوپی و لغو امتیاز ماهنامه گیلان اوجا را محکوم کرد. روز چهارشنبه ۵ خرداد ۱۴۰۰ فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران با صدور اطلاعیه ای «احضارها و اخطارهای قضایی صورت گرفته علیه روزنامه نگاران ایرانی» در آستانه انتخابات ریاست جمهوری ایران را «اعمال فشار و آزار و اذیت اهالی رسانه در ایران» توصیف کرد و آن را محکوم کرد. در این اطلاعیه، دبیرکل فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران، آنتونی بلانگر گفت: «این
یک نمونه دیگر از روش استفاده دولت ایران از سیستم حقوقی برای سرکوب صداهای مستقل در کشور است.» وی ادامه داد: «روزنامه نگاران ایرانی باید بتوانند در مورد رقابت انتخاباتی فارغ از هشدارها و فشارهای قضایی مقام ها، گزارش دهند.» اولین ها در صنعت روزنامه نگاری در ایران. اولین نشریه به زبان خارجی روزنامه وطن بود. از این روزنامهٔ دو زبانهٔ فارسی-فرانسوی، فقط یک شماره در سال ۱۲۹۳ (قمری) (۱۸۷۵ میلادی) به مدیریت بارون لوئی دونورما بلژیکی منتشر گردید. لوئی دونورما در سال ۱۲۹۲ به همراه ناصرالدین شاه از فرانسه به تهران آمده بود و چون در اولین شماره از روزنامه مقاله ای در مورد آزادی نوشت، به دستور شاه روزنامه تعطیل و لوئی دونورما نیز از ایران اخراج شد. اولین روزنامه ای که از طرف زنان در ایران منتشر شد دانش نام داشت و در سال ۱۳۲۸ (قمری) توسط همسر میرزا حسین خان کحال انتشار می یافت. این نشریه از ۱۰ رمضان ۱۳۲۸ ق. تا ۲۷ رجب ۱۳۲۹ ق. در تهران منتشر می شد. دانش هفته ای یک بار و در هشت صفحه با قطع رحلی و چاپ سربی چاپ می شد و علاوه بر ایران در سایر کشورها هم منتشر می شد. اولین نشریه علمی که در ایران منتشر شد روزنامه علمیه دولت علیه ایر
ان بود بعد از این روزنامه نشریه های دیگری نظیر گنجینه فنون، فلاحت مظفری، مجمع الاخلاق، دعوت الحق، مجمع بهار و آفتاب منتشر شدند. اولین نشریه فکاهی در ایران که در ایران منشر شده طلوع نام داشت که در سال ۱۳۱۸ (قمری) اولین شماره آن بیرون آمد. مدیر این نشریه عبدالحمیدخان متین السلطنه بود که بعدها نماینده مجلس شورای ملی شد. همان گونه که پیشتر گفته شد، ارومیه نخستین شهرستانی است که روزنامه دار شد. سانسور در تاریخ روزنامه نگاری ایران. نخستین فرمان رسمی سانسور در ایران، با توجیه حفظ سلامت اخلاقی کودکان، در رجب سال ۱۲۸۰ ه . ق از سوی ناصرالدین شاه خطاب به صنیع الملک (برادر کمال الملک) صادر شد. در این دستور، شاه نگرانی خود را پیرامون مطالبی که «گوشزد اطفال» می شود، چنین اظهار داشته است:خاصه اطفال که از مبادی احوال به خواندن این حکایات نامربوط می شدند و این روایات منطبعه غیرمستحسنه در جبلت ایشان کالنقشی فی الحجر مرکوز… می گردید و… در گردآب هواجس نفسانی و وسواس شیطانی غوطه ور می گشتند… ولی اعمال اولین سانسور در تاریخ روزنامه نگاری ایران، در قالب توقیف یک نشریه، توقیف روزنامه وطن در سال ۱۲۹۳ (قمری) (۱۸۷۵ میلادی) بود که تنها
یک شماره از آن چاپ شد. اولین مقررات هم در دوره ناصرالدین شاهی رخ داد و در در ربیع الثانی ۱۳۰۲ (۱۸۸۴ (میلادی)) به دستور شاه اداره سانسور با هدف نظارت مستقیم بر کتابهای فارسی ای که در ایران چاپ می شدند یا اینکه از خارج وارد می شدند، تأسیس شد. این اداره زیر نظر وزارت انطباعات مشغول به کار بود. زمینهٔ ایجاد این اداره زمانی رخ داد که یک کتاب به زبان فارسی را نزد شاه بردند و و ناصرالدین شاه از دیدن اهانت هایی که در آن نسبت به رجال، مقامات و علمای ایرانی شده بود ناراحت شد و سپس با کمک و یاری محمدحسن صنیع الدوله (اعتمادالسلطنه) اداره سانسور را تشکیل داد. مدرسه عالی روزنامه نگاری. با حمایت مصطفی مصباح زاده در سال ۱۳۴۳ خورشیدی، مدرسه عالی روزنامه نگاری در مؤسسه کیهان تأسیس شد. این مدرسه به تدریج در طول چند سال برای اولین بار در ایران به دانشکده ای برای آموزش روزنامه نگاری در مقطع کارشناسی تبدیل شد.
در مکانیک کوآنتوم، کره بلاخ نمایشی هندسی از حالت یک سیستم کوآنتومی دوحالته (کیوبیت) است که با نام فیزیکدان فلیکس بلاخ نام‎گذاری شده است. تعریف. اگر formula_1، نشان گذاری برا-کت بردارهای حالت سیستم کوآنتومی دو حالته (کیوبیت) باشد و بردارهای پایه این فضا را با formula_2 و formula_3 نمایش دهیم، با توجه به این که ضرایب بردارهای پایه باید در شرط formula_4 صدق کنند، می توانیم این حالت را به صورت زیر بنویسیم: بنابراین هر بردار با طول واحد که روی کره بلاخ قرار بگیرد یک حالت چنین سیستمی را نمایش می‎دهد. کاربرد در نمایش کیوبیت. سطح کره بلوخ یک فضای دو بعدی است که برای نمایش فضای حالت برای حالت های کیوبیتهای خالص (مربوط به حالات خالص کوانتمی) بکار می رود. این فضای حالت دارای دو درجه آزادی است. حالت های غیر خالص یا مخلوط (mixed state) در داخل کره قرار می گیرند. نمایش با ماتریس های پائولی. نمایش دیگری برای نقاط روی کره بلوخ (حالت های کیوبیت خالص) وجود دارد که بر اساس سه ماتریس پائولی است: formula_6 که در آن هر سه ضریب formula_7 اعدادی حقیقی هستند. حالت های غیر خالص یا مخلوط (mixed state) در داخل کره قرار می گیرند. علت مفی
د بودن ماتریس های پائولی این است که ماتریسهایی یونیتاری، بدون تریس، و هرمیتی هستند. دترمینان همه ی آنها formula_8 است. آنها در معادله پائولی بکار میروند زیرا وقتی اسپین بر حسب آنها نمایش داده شود، صورت بندی فرمول تعامل بین اسپین یک ذره با یک میدان الکترومغناطیسی بیرونی را ساده می کنند.
مهرداد امیدی، عضو فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران و رئیس کنونی پایگاه ششم پلیس آگاهی تهران است که سابقه تصدی معاونت مبارزه با جعل و کلاهبرداری پلیس آگاهی فراجارا بر عهده داشته است. مهم ترین سمت وی که باعث تحریم شدن او توسط اتحادیه اروپا گردید، معاونت مبارزه با جرایم خاص رایانه ای پلیس آگاهی فراجا می باشد. تحریم اتحادیه اروپا. اتحادیه اروپا طی تصمیم مورخ ۱۸ مهر ۱۳۹۰ (۱۰ اکتبر ۲۰۱۱)، ۲۹ مقام ایرانی از جمله مهرداد امیدی را به دلیل نقشی که در نقض گسترده و شدید حقوق شهروندان ایرانی داشته اند، از ورود به کشورهای این اتحادیه محروم کرد. کلیه دارایی های این مقامات نیز در اروپا توقیف خواهد شد. بر اساس بیانیه اتحادیه اروپا، مهرداد امیدی در زمان تصدی معاونت مبارزه با جرایم خاص رایانه ای پلیس آگاهی فراجا، در تحقیق و صدور کیفر خواست برای اصلاح طلبان و مخالفان سیاسی که فعالیت های مجازی داشتند، مسئول بوده است.
ایرج صفدری (زادهٔ ۱۳۱۷ – درگذشته ۲ تیر ۱۳۹۷) بازیگر و چهره پرداز سینما اهل ایران بود. زندگی. ایرج صفدری فرزند سوم خانواده، زاده ۱۶ بهمن ۱۳۱۷تهران بود. او چهره پرداز و بازیگر سینما اهل ایران بود. فعالیت هنری وی از دوران نوجوانی از سال ۱۳۳۲ در تئاترهای پارس، نصر، دهقان آغاز شد و در ادامه در تهران مصور کوچولوها به فعالیت خود ادامه داد. در طی این دوران با افرادی چون فتح الله والا (مدیر وقت اداره نمایش و تئاتر نصر)، دکتر شروان، کوشان، سارنگ، نصرت الله محتشم و مهدی رئیس فیروز آشنا شد و از آن پس در جامعه باربد مشغول به کار و ادامه فعالیت شد. از ایرج صفدری به عنوان پیشگام و پیشکسوت صنعت چهره پردازی یاد می شود. وی نخستین کار رسمی خود را در سال ۱۳۳۷ در تئاتر نصر در نمایش مرگ موش به کارگردانی فتح الله والا و در عرصه سینما، سال ۱۳۳۸ در فیلم سینمایی آسمون جل به کارگردانی نصرت الله وحدت آغاز کرد. در سال های آغاز انقلاب همسر او به عنوان مجری چهره پردازی با او همکاری داشت و سپس فرزند دوم آنها عبدالله صفدری به عنوان دستیار، این حرفه را از آنها آموخته و سپس به طور مستقل مشغول به فعالیت در زمینه چهره پرازی شد. ایرج صفدری در کنا
ر حرفه اصلی خود با توجه به شرایط حاکم در فضاهای کاری زمان خود در زمینه های دیگری نیز همچون بازیگری، طراحی تیتراژ، جلوه های ویژه، طراح صحنه، مدیر تهیه نیز فعالیت داشت.
عبدالله صفدری (زاده ۲۲ فروردین ۱۳۵۵ در تهران) بازیگر و چهره پرداز سینما اهل ایران است.
سینمای کُرد یا سینمای کُردی به جریانی در سینما گفته می شود که در حال تولید و ارائه فیلم به زبان کُردی و با محوریت موضوعی فرهنگ و تاریخ مردم کُرد در جغرافیای کشورهای ایران، عراق، ترکیه، سوریه و نیز تولیدات پراکنده در سایر نقاط جهان به ویژه در کشورهای اروپایی است. سینمای کُردی بر مردم کُرد و فرهنگ، تاریخ و زندگی آن ها تمرکز دارد. وضعیت کُردها به عنوان مردمی فاقد دولت به سینمای خاص آن ها شکل داده است. سینمای کُردی غالباً نارضایتی های اجتماعی، ستم، شکنجه، نقض حقوق بشر و زندگی کُردها همچون غریبه در جامعه و البته مبارزات آن ها را در برابر این وضعیت نشان می دهد. سینمای کُردی اهمیت بالایی برای کُردها دارد، چرا که به صورتی هنرمندانه فرصتی را بر جلب توجه به وضعیت کُردها فراهم می کند. با این وجود به دلیل سرکوب دولتی اغلب فیلم ها در تبعید ساخته شده اند. بهترین مثال از این مسئله مربوط به ترکیه است که در آنجا کُردها تا سال ۱۹۹۱ اجازه نداشتند به زبان بومی خودشان فیلم بسازند و این مسئله سبب شد تا گسترش فیلم هایشان دشوارتر شود. تاریخچه. اولین فیلمی که در تاریخ سینما و در قالب یک فیلم داستانی، تصویری مستند از کُردهای ایزدی ساک
ن ارمنستان ارائه کرد، فیلم «زاره» تولید سال ۱۹۲۶ روسیه و اثر فیلم ساز ارمنی هامو بیک نازاریان بود؛ اما آثار سینمایی فیلم ساز کرد اهل ترکیه یلماز گونای با فیلم هایی چون رمه (۱۹۷۸)، دیوار (۱۹۸۳) و مشخصاً فیلم تحسین شده اش "جاده" (۱۹۸۲) را می توان جدی ترین قدم برای شکل گیری یک رویکرد جدید سینمایی دانست. در سال ۱۹۹۹ فیلم ایرانی «زمانی برای مستی اسب ها» به زبان کردی و در جغرافیای کردستان با قصه و قهرمانان بومی، مرزهای قومی و ملی را درنوردید و در اولین حضور جهانی اش به عنوان بهترین فیلم اول یک کارگردان از معتبرترین جشنواره هنری جهان «کن فرانسه» جایزه دوربین طلایی را کسب کرد و عملاً به پدیده جشنواره های معتبر جهانی تبدیل شد.
تارون (به زبان ارمنی Տարոն - به زبان یونانی Ταρών, Tarōn - به زبان لاتین Taraunitis)، یک منطقه تاریخی است از سده های میانی آغازین که بخشی از منطقه تاریخی توروبران یکی از ولایت های ارمنستان بزرگ که حدوداً در محدوده استان موش، ترکیه امروزی بود. سده های میانی آغازین. تارون محل نبردهای ساسانیان-امپراتوری روم شرقی در زمان پادشاهی ساسانی خسرو پرویز بین سال های ۵۹۰ تا ۶۲۸ میلادی بود. تارون غالباً توسط ساسانیان مورد تاخت و تاز قرار می گرفت. تارون محل پنج نسل از امیر نشین های مامیکونیان ها بود. هر کدام از امیرنشین های مامیکونیان ها علاوه بر داشتن دشمن مشترک مانند اعراب رقیب یکدیگر بودند و سعی می کردند، هر یک بر دیگری چیره شود و بر آن منطقه حکمرانی کند. «موشق»، «واهان»، «سمبات»، پسرش «واهان کامساراکان» و پسر دومش «تیران». یکی از مهم ترین زیارتگاه های ارمنیان در منطقه تارون، کلیسای کاراپت مقدس می باشد که توسط گریگور روشنگر در سده چهارم میلادی بنا شده بود. این مکان نه تنها اهمیت مذهبی داشته، بلکه یکی از مراکز مهم علمی منطقه تا سال۱۹۱۵میلادی به شمار می رفته است. این کلیسا پس از نسل کشی ارمنی ها توسط دولت ترکیه به طور کامل
تخریب شد. تاریخ. با مرگ موشق ششم مامیکونیان در نبرد باگرواند در آوریل ۷۷۵ میلادی، آشوت چهارم باگراتونی، از پادشاهان دودمان باگراتونی موفق شد پس از یک دوره نبرد و درگیری با اعراب بر آن منطقه تسلط یابد. دودمان باگراتونی تا سال ۹۶۷ میلادی بر آن منطقه حکمرانی کرد. بعد از مرگ آشوت سوم در ۹۶۷ میلادی، دو پسرش گریگور دوم تارون، و «باگرات سوم تارون» بر آن منطقه حکمرانی کردند. منطقه تارون تا بین، سده یازدهم و سده دوازده میلادی توسط یک خانواده اشرافی امپراتوری روم شرقی به نام «تارونیتس» اداره می شد. در زمان حاکمیت امپراتوری روم شرقی منطقه تارون با منطقه تاریخی به نام «کِلْتزِنه» (شهر ارزنجان کنونی) متحد و یکی شد. امپراتوری روم شرقی در نبرد ملازگرد در مقابل سلجوقیان از این منطقه دفاع کردند. بعدها این منطقه توسط یک شاهزاده ارمنی به نام «تورنیک» که از نجیب زادگان خانواده تارون بود اداره می شد و آنجا را پایتخت خود انتخاب کرد تا اینکه در سالهای ۱۱۸۹/۹۰ میلادی توسط ترکها مورد تاخت و تاز قرار گرفت.
سوفی-الینا اُکسانن (زادهٔ ۷ ژانویه ۱۹۷۷) نویسندهٔ فنلاندی است. "تطهیر" مشهورترین رمان او است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد و چندین جایزه برای او به همراه داشت. فیلمی با "همان نام" نیز در سال ۲۰۱۲ از روی آن ساخته شد. زندگی نامه. سوفی اکسانن در ییواسکیلا در فنلاند مرکزی از مادری استونیایی و پدری فنلاندی به دنیا آمد. در دانشگاه ییواسکیلا و دانشگاه هلسینکی ادبیات و در آکادمی تئاتر فنلاند نمایش خواند. او "تطهیر" را نخست به شکل یک نمایشنامه نوشت و کتاب آن را در سال ۲۰۰۸ در فنلاند منتشر کرد. داستان این کتاب دربارهٔ خشونت علیه زنان در استونی تحت سلطهٔ شوروی و پس از آن است. زندگی شخصی. اکسانن دوجنس گراست.