Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آن افزوده شد. با این همه، پشتیبانی عمده از طرف دفتر امور دریایی و دریاداری صورت گرفت که زبده ترین ملوانان را برای این مهم برگزید و انجمن سلطنتی جغرافیا نیز در این امر مشارکت داشت. این گروه اعزامیِ محقق، تجهیزات بسیار جامع علمی را با خود حمل می کرد. در حالی که سفر اکتشافی گروه های دیگر در جهت بررسی سرزمین ویکتوریا و کوهستان سراسری جنوبگان و همین طور تلاش برای ورود به منطقه و کشف سرزمین شاه ادوارد هفتم ناموفق و مُنتج به شکست گردیده بود؛ سفر به کیپ کروزیر در ماه ژوئن سال ۱۹۱۱، نخستین سفر طولانی در اعماق یخبندان زمستانِ قطب جنوب به شمار می رفت. وضعیت پیش آمده برای اسکات و گروه همراه وی حتی با گذشت سال های بسیار از مرگ آن ها باعث گردید که به عنوان قهرمانان بی همتا از آن ها یاد شود و پرسش های چندی را دربارهٔ دلایل بروز این فاجعه که برای گروه مکتشف پیش آمد مطرح نماید. در سه ماههٔ پایانی سده بیستم میلادی؛ مسافرتِ این گروه مکتشفِ ناکام، از نزدیک، تحت بررسی دقیق قرار گرفت و دیدگاه های انتقادی بیشتری دربارهٔ سازماندهی و مدیریت آن ابراز گردید. در سال های اخیر، میزان اشتباه و قصور اسکات به عنوان رهبر گروه و همین طور سایر
افراد حاضر به درستی روشن نشده است.
داچیان چیولوش (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار و کشاورز اهل رومانی و نخست وزیر کنونی این کشور است.
سوسلان لیودویکوویچ رامونُف (به ؛ به ؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۹۱) کشتی گیر پیشین اهل روسیه است که در دستهٔ ۶۵ کیلوگرم کشتی آزاد فعالیت می کرد. رامونف برندهٔ مدال طلای المپیک ۲۰۱۶ ریو و قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی جهان در سال ۲۰۱۴ است. رامونوف در سال ۲۰۱۶ میلادی در المپیک ۲۰۱۶ ریو در وزن ۶۵ کیلو حاضر بود که در دور اول هایسلان گارسیا از کانادا، والدس توبیر از کوبا، مانداخناران گانزوریگ از مغولستان و اختیار نوروزف از ازبکستان را شکست داد و به فینال رسید. وی در فینال طغرل عسگراف کشتی گیر آذربایجانی را شکست داد و مدال طلا وزن ۶۵ کیلوگرم را بدست آورد.
مراسم اختتامیه بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ در ۲۱ اوت ۲۰۱۶ در ورزشگاه ماراکانا، ریو دو ژانیرو، برزیل برگزار شد.در این مراسم رئیس کمیته المپیک سخنرانی کرد و همچنین شهردار ریو پرچم المپیک را به شهرداری توکیو میزبان المپیک ۲۰۲۰ واگذار کرد. مراسم پایانی. مراسم اختتامیه المپیک ۲۰۱۶ در میان باران گاه شلاقی در شهر ریو دو ژانیروی برزیل برگزار شد. در مراحل پایانی این مراسم فرماندار توکیو، میزبان بعدی این مسابقات، پرچم المپیک را تحویل گرفت و نخست وزیر ژاپن هم در حرکتی نمایشی در میان رقص نور با کلاه ماریو ظاهر شد. کارلوس آرتور نوزمان رئیس کمیته سازمان دهنده ریو ۲۰۱۶ در پایان این مراسم گفت: ما مهم ترین رویداد جهان را ترتیب دادیم. این یک مکان جادویی است. چالش بزرگی بود، اما با موفقیتی بزرگ تمام شد. من به ریو، کشورم و مردمم افتخار می کنم. همه برزیلی ها قهرمان المپیک هستند. ما با هم جشن می گیریم. شما مدال طلای همه مردم کره زمین هستید. ما المپیکی شگفت انگیز را در شهری شگفت انگیز برگزار کردیم. وقتی ریو برنده رقابت برای میزبانی شد من گفتم ریو آماده است تاریخ بسازد. ریو حالا چنین کرده. برای توکیوی ۲۰۲۰ آرزوی موفقیت می کنیم. تو
ماس باخ رئیس کمیته بین المللی المپیک هم با تبریک به برزیلی ها گفت: همه ما برزیل را دوست داریم. به خاطر این پذیرایی گرم از شما سپاسگزاریم. در ۱۶ روز گذشته برزیل با همبستگی اش سرمنشا الهام برای جهان بود. دلایل زیادی برای سربلندی دارید. این بازی های المپیک نشان داد که تکثر همه را غنی تر می کند. این بازی ها بزرگداشت تنوع و تکثر بود. این بازی هایی حیرت انگیز در شهری حیرت انگیز بود. این بازی ها میراثی برای نسل های آینده خواهد بود.
رابین اولدز (۱۴ ژوئیه ۱۹۲۲ – ژوئن ۱۴، ۲۰۰۷) خلبان آمریکایی و ژنرال نیروی هوایی آمریکا بود. او از بهترین های نیروی هوایی بود که در جنگ جهانی دوم و جنگ ویتنام ۱۶ پیروزی هوایی داشت. وی در سال ۱۹۷۳ با درجهٔ سرتیپ دومی بازنشسته شد. او فرزند ژنرال نیروی هوایی و فارغ التحصیل وست پوینت رابرت اولدز بود که او را برای کسب تجربه در جوانی راهی تفنگداری نیروی هوایی کرد. اولدز هنگامی که هنوز جوان بود به عنوان خلبان در جنگ جهانی دوم حضور داشت و بعد از جنگ نیز در نیروی هوایی باقی ماند. به رغم اینکه در مأموریتها سرگروه بود اما پیشاپیش دسته پرواز می کرد. در تاریخ هوانوردی اولدز از نگاه هم قطارانش به عنوان بهترین فرمانده پرواز در جنگ ویتنام شناخته می شود، هم بخاطر مهارت بالایش در جنگ هوایی و هم بخاطر توانایی مدیریتش در اسکادران های پروازی. اولدز پس از بازگشت از ویتنام به درجه سرتیپ دومی ارتقا درجه پیدا کرد و دیگر نمی توانست در پست های پروازی باشد. وی باقی مانده عمر خدمتیش را در پست های غیر پروازی مانند رئیس دانشکده افسری آکادمی نیروی هوایی یا بازرس کل نیروی هوایی سپری کرد. دلیل اینکه وی درجهٔ نظامی بالاتری نگرفت عقاید تکروانه اش
و علاقه شدیدش به نوشیدن الکل بود. اولدز در زندگی شخصی و حرفه ای اش حواشی زیادی داشت از جمله ازدواجش با بازیگر هالیوود الا رینز، هنگامی که وی جوان بود به عنوان ورزشکاری قدرتمند در دبیرستان و کالج شناخته می شود و در تیم آماتوری آمریکا در ورزش فوتبال آمریکایی در دوران کالج پست خط زن را داشت اولدز فلسفه زندگی یک خلبان را اینگونه شرح می دهد: "خلبانها همه جا هستند اینجا و آنجا، اما خلبان خوب بودن یک چیز ذاتی است و با آموزش بدست نمی آید اگر می خواهید خلبان خوبی شوید باید توانایی خطر کردن را داشته باشید ." کودکی. اولدز با نام «رابرت اولدز جونیور در هونولولو» در خانواده ای نظامی به دنیا آمد، بیشتر دوران کودکیش را در همپتون ویرجینیا گذراند و تدر آنجا به مدرسه ابتدایی و دبیرستان رفت. پدرش سروان (بعدها سرلشکر) بود که در دوران جنگ جهانی اول مربی پرواز بود همچنین بین سال های۱۹۲۲تا۱۹۲۵ آجودان سرتیپ بیلی میچل بود و از طرفداران بمباران استراتژیک در نیروی هوایی. مادرش الویس ویچمن نات اولدز، هنگامی که رابین چهار ساله بود درگذشت و او توسط پدرش بزرگ شد. رابین فرزند ارشد از چهار فرزند پسر خانواده بود و برادران کوچکترش به نام های
استیون (۱۹۲۴) استرلینگ (۱۹۳۵) و فردریک (1936). بعدها خانواده وی به لانگلی فیلد ویرجینیا نقل مکان کردند در آن سال ها اولدز نوجوان به طور مستمر با گروهی کوچکی از افسران نیروی هوایی در تماس بود (یکی از همسایه هایشان سروان کارل اسپاتز بود که بعدها اولین رئیس ستاد نیروی هوایی آمریکا گشت), در نتیجه این تعاملات علاقه شدیدی به خدمت هوایی پیدا کرد اما بشدت از پست هایی که نمی توانست در آن مهارت خود را به نمایش بگذارد بیزار بود. در ۱۰ نوامبر۱۹۲۵ پدرش به عنوان شاهد و نماینده بیلی میچل در دادگاهی راهی واشینگتن شد و رابین سه ساله را ملبس به یونیفورم نیروی هوایی با خود برد و عکاسان روزنامه ها عکس های وی در آن لباس را چاپ کردند. اولدز اولین پروازش را در سن ۸ سالگی به همراه پدرش در هواپیمایی دوباله ای که توسط پدرش هدایت می شد انجام داد. در سن ۱۲ سالگی به قصد اینکه به اهدافش یعنی تبدیل به یک خلبان جنگی و بازیکن فوتبال شود راهی آکادمی نظامی وست پوینت شد. در اول مارس۱۹۳۷ پدرش به فرماندهی اسکادران دوم بمب افکن های بی-۱۷ موسوم به دژ پرنده در پایگاه لانگلی فیلد منصوب شد و در ۷ مارس درجه سرهنگ دومی را دریافت کرد. اولدز سه سال پی در
پی در دبیرستان همپتون عنوان شاگرد اول را به خود اختصاص داد. الدز به عنوان بازیکن همراه با تیم فوتبال دبیرستان قهرمان جام ایالتی ویرجینیا در سال ۱۹۳۷ شد وی به عنوان یک بازیکن پر انرژی توانست در آکادمی نظامی ویرجینیا، کالج دارموث حضور یابد و کمک هزینه تحصیلی به عنوان بازیکن فوتبال را از آن خود کند. به جای ورود به دانشگاه پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۳۹ وی در مدرسه مقدماتی نظامی که برای آماده سازی جوانان برای امتحانات ورودی آکادمی های نظامی است ثبت نام کرد در این هنگام مقارن شد با حمله المان به لهستان. وی سریعاً به نیروی هوایی سلطنتی کانادا ملحق شد اما پذیرش او را از این کار بازداشت. اولدز در امتحانات ورودی آکادمی نظامی آمریکا در وست پوینت قبول شد. وی دعوتنامه ای از نماینده کنگره از پنسیلوانیا به نام جی بوئل اسنایدر دریافت کرد که وی را به انجمن مردان جوانان مسیحی دعوت می کرد، اولدز راهی یونیون تاون پنسیلوانیا شد و به همکاری با آن ها پرداخت. اولدز در اول ژوئن ۱۹۴۰ در آکادمی وست پوینت پذیرفته شد و هنگامی که وارد دانشکده نظامی می شد یک ماه از حمله ژاپن به پرل هاربر می گذشت به همین خاطر وی به مدرسه خلبانی اسپارتان و
اقع در تولسا اوکلاهاما فرستاده شد تا آموزش پرواز ببیند آموز ش وی یک سال به طول کشید و پس از کریسمس ۱۹۴۲ پایان یافت اولدز به وست پوینت برگشت در حالیکه بشدت مشتاق بود تا تحصیلات خود را هرچه سریعتر به اتمام برساند و راهی جبهه های جنگ شود.
موکی مونو یک هنر ژاپنی برای تزیین چاشنی غذا است. برای مثال کنده کاری های سنتی بر روی پوست میوه ها و سبزیجات، و همچنین کنده کاری سبزیجات (مانند دایکون، هویج، بادمجان) و در آوردن آنها به شکل های جذاب مانند گل، پیچ خورده و بادبزن است. اشکال کوچک آن به عنوان چاشنی وعده غذایی سرو می شوند، یا بر روی یک قسمت از ظرف غذا قرار داده می شوند.
دودی کردن، دود دهی یا دودانیدن روند طعم دادن، پخت وپز، یا نگهداری مواد غذایی با روش قرار دادن آن در برابر دود حاصل از سوزاندن یا مواد سوختنی، بیشتر چوب است. گوشت و ماهی رایج ترین غذاهای دودی هستند، و نیز پنیرها، و تره بار، و همچنین با استفاده افزودنی هایی در مواد تشکیل دهنده تا نوشیدنی هایی مانند ویسکی، آبجو دودی، و چای لپسنگ (چای سیاه چینی) نیز دودی است. در اروپا، برای دود دادن، چوب درخت و درخت چهٔ توسکا چوب سنتی بوده، اما بلوط و راش هم در حال حاضر استفاده می شود، (راش به میزان کمتر). در آمریکای شمالی، درخت گردوی آمریکایی، کهور، بلوط، گردو پی کان، توسکا، افرا، و درختان میوه جنگلی، مانند سیب، گیلاس و آلو، معمولاً برای دود دهی استفاده می شود. علاوه بر چوب، سوخت های دیگر نیز می توانند به کار گرفته شوند؛ گاهی هم علاوه بر افزودنی های طعم دهنده. دود دهی چای چینی که با استفاده از مخلوطی از برنج خام، شکر و چای، گرم می شود که در یک تابه یا ووک برای ایجاد دود حرارت داده می شود. برخی از تولیدکنندگان ژامبون و بیکن آمریکای شمالی محصولات خود را بر روی چوب ذرت در حال سوختن دود می دهند. زغال سنگ نارس یا تورب را می سوزانند ت
ا خشک شود و از آن برای دود دادن مالت جو استفاده می شود که برای ساختن ویسکی و برخی از آبجوها به مصرف می رسد. در نیوزیلند، از خاک ارهٔ منوکای بومی (درخت چای) یا لپتسپرمم اسکپاریوم معمولاً برای «دود دهی داغ» و تولید ماهی دودی استفاده می شود. در ایسلند، کود خشک گوسفند را برای «دود دهی سرد» ماهی، گوشت بره، گوشت گوسفند، و نهنگ به کار می برند. از دیدگاه تاریخی، روستاها در جهان غرب دارای یک ساختمان کوچک (اتاقک) بوده اند که دودخانه نامیده می شد، که می توانستند گوشت را در آن دود داده و ذخیره کنند. این بنا به طور کلی به خوبی از ساختمان های دیگر روستا جدا بود، یکی به دلیل خطر آتش سوزی و نیز به خاطر انتشار دود. دود دهیِ مواد غذایی آنها را به مواد سرطان زای هیدروکربن آروماتیک چندحلقه ای آلوده می سازد. پیشینه. دود دادن مواد غذایی شیوهٔ شناخته شده ای است که قدمت آن به زمان انسان های بدوی غارنشین می رسد. از آنجا که این غارها یا کلبه های ساده و فاقد دودکش و روزنه های تهویه بوده اند، این خانه ها می توانند بسیار دودی بوده باشند. انسان های اولیه اغلب گوشت را برای خشک کردن آویزان می کرده اند، و به زودی آنها آگاه شده اند که گوشتی ک
ه در جای دودآلودی ذخیره شده بوده دارای عطر و طعم متفاوت و بهتری از گوشتی است که به سادگی خشک و نگهداری شده باشد. با گذشت زمان این فرایند را با پیش پخت مواد غذایی در نمک یا آب شور درهم آمیختند، و در نتیجه فرایند نگاهداری قابل ملاحظه و مؤثری را از فرهنگ های گوناگون یک دیگر اقتباس و توسعه دادند که توسط فرهنگ و رسوم در سراسر جهان پراکنده و با هم ترکیب شد. از آنجا که هدف اصلی از دودی کردن نگهداری غذا بود، بشر تا رسیدن به دوران مدرن، دودی کردن را به گونه ای «سنگین» انجام می داد. مقدار زیادی از نمک در فرایند پخت استفاده می شد و زمان آن هم بسیار طولانی، گاهی شامل چند روز از قرار گرفتن در معرض دود و نمک بود. ظهور حمل و نقل مدرن جابجایی مواد غذایی را در مسافت های طولانی آسان تر ساخت و نیاز به زمان و مواد شور و کارهای سنگین و از جمله دود دهی را کاهش داد. دودیدن مواد غذایی بیشتر به خاطر افزایش عطر و طعم و نه برای حفظ مواد غذایی ادامه یافت. در سال ۱۹۳۹ یک دستگاه به نام کورهٔ توری در ایستگاه تحقیقات توری در اسکاتلند اختراع شد. این کوره ها می توانستند دودیدن را با کیفیت یکنواخت و بازده بالا انجام دهند. به زودی در اختیار داش
تن این دستگاه به صورت بیاز اولیه برای تمام دست اندرکاران تولید در مقیاس بزرگ تجاری مدرن درآمد. اگر چه اصلاحات در روش، و پیشرفت در تکنولوژی، دود دهی مواد غذایی را بسیار آسان تر ساخته، گام های اساسی لازم برای انجام آن در امروز، در اصل همان است که از صدها اگر نه هزاران سال پیش باقی مانده است. مواد نگهدارندهٔ غذا. دود یک آنتی بیوتیک و آنتی اکسیدان است، اما در عمل دود به تنهایی برای نگاهداری مواد غذایی کافی نیست، مگر اینکه از روش ها و مواد دیگر نگهدارندهٔ غذا استفاده شود. مشکل اصلی این است که ترکیبات دود تنها از سطح بیرونی مواد غذایی در برابر هجوم خارجی دفاع می کند؛ دود در واقع نفوذ چندانی به درون گوشت یا ماهی نمی کند. در دوران مدرن، تقریباً تمام دود دادن ها به خاطر عطر و طعم آن انجام شده است. طعم دهندهٔ دود مصنوعی می تواند به عنوان یک مایع به تقلید از عطر و طعم دود دادن خریداری و استفاده شود، اما به تنهایی توان نگهدارندگی آن مواد را ندارد. در گذشته، دود دادن روش و ابزاری مفید برای نگهداری غذا بود، این کار با درآمیختن با روش های دیگر، بیشتر نمک زنی یا خشک کردن بود. در برخی موارد، به ویژه در جاهایی که آب و هوای گرم
و آفتابی نداشتند، دودی شدن خود به سادگی، یک عارضهٔ جانبی غیرقابل اجتناب از خشک کردن با استفاده از آتش بود. برای برخی از مواد غذایی که به مدت طولانی تری برای دودی شدن نیاز داشتند، زمان دود دادن نیز خود به خشک کردن مواد غذایی کمک می کرده است. خشک کردن، نمک سود کردن، یا روش های دیگر نگهداری می توانند فضای داخل غذاها را برای زندگی باکتریایی نامهربان و نامساعد سازند، در حالی که دودانیدن- برای قسمتِ سطحی آسیب پذیر بیرونی یک لایهٔ اضافی حفاظت است. برای ماهی های روغنی، دود دادن بسیار مفید است، از آنجا که خواص آنتی اکسیدانی آن سبب تأخیر در فاسدشدن چربی سطح آن می شود. (چربی داخلی چون در مجاورت اکسیژن قرار ندارد، که همان چیزی است که باعث ترشیدگی می شود) برخی از ماهی های به شدت شور، با دود دهی بلندمدت را می توان بدون نیاز به یخچال برای هفته ها یا ماه ها نگه داشت. این گونه غذاهای به شدت حفاظت شده معمولاً نیاز است که برای بهتر شدن طعم آنها پیش از سرو شدن آنها مورد نمک زدایی: مانند جوشیده شدن در آب شیرین قرار گیرند. پیوند به بیرون. http://nchfp.uga.edu/how/cure_smoke.html National Center for Home Food Preservation - How Do
I...Cure &amp; Smoke http://www.hamshahrionline.ir/details/175872 مواد غذایی دودی نخورید، سرطان زاست/ بله؛ در غذاهای دودی که بد دود داده شده اند
کنده کاری میوه () یک روش بسیار رایج در اروپا و کشورهای آسیایی و به خصوص محبوب در کشورهای تایلند، چین و ژاپن است. بسیاری از میوه ها می توانند در این فرایند مورد استفاده قرار بگیرند. محبوب ترین میوه هایی که در این هنر بکار می روند، هندوانه، سیب، توت فرنگی، آناناس و طالبی هستند. چین. بسیاری معتقدند که کنده کاری میوه در طول دودمان تانگ، (۶۱۸–۹۰۶ میلادی) به وجود آمده است. کنده کاری میوه در چین معمولاً ویژگی های موجودات اساطیری، و حیوانات را در خود دارند. کنده کاری میوه نه تنها در این کشور در مراسم فرهنگی و سنتی مورد استفاده قرار می گیرد، بلکه خانواده های عادی نیز برای تزئین ظرف غذا در زمان پذیرایی از مهمان ها از این روش تزیینی استفاده می کنند. به خصوص کنده کاری هندوانه هنوز هم مانند قدیم در چین بسیار محبوب است. معمولاً، روش کنده کاری خربزه بدین صورت است که سطح خارجی آن حک شده و گوشت میوهٔ خربزه از داخل آن بیرون آورده می شود، به طوری که می توان آن را به عنوان یک ظرف برای قرار دادن غذا یا گل استفاده کرد. کنده کاری میوه چینی افسانه ها و داستان های این کشور را بازگو می کنند.
کنده کاری سبزیجات یا کنده کاری گیاهان () به هنر کنده کاری بر روی و دادن اشکال زیبا به سبزیجات از قبیل شکل گل یا پرندگان است. تاریخچه. ریشه و سرآغاز کنده کاری سبزیجات و گیاهان مورد مناقشه است. برخی بر این باورند که این هنر در ژاپن و در دوران باستان آغاز شده است، برخی بر این باورند که این هنر در دوره پادشاهی سوکوتای در تایلند، در ۷۰۰ سال پیش آغاز شده است، در حالی که بعضی دیگر هم بر این باورند که آغاز کنده کاری های سبزیجات در زمان سلسله تانگ (میلادی ۶۱۸–۹۰۶) و دودمان سونگ (۹۶۰–۱۲۷۹ میلادی) در چین است. ژاپن. از هنر موکی مونو در ژاپن به عنوان منشأ هنر کنده کاری میوه و سبزی، نام برده می شود. با توجه به کتاب «چاشنی های ژاپنی»، که توسط یوکیکو و باب هایدوک نوشته شده است، موکی مونو در دوران باستان آغاز شد زمانی که مواد غذایی در سفال بدون لعاب خاک رس سرو می شدند. این ظروف خشن با یک برگ پوشیده شده و سپس غذا بر روی آن قرار داده می شد. آشپزهای هنرمند متوجه شدند که ایجاد یک برش یا تا در این برگ ها به روش های مختلف به جذابیت ظاهری غذا می افزاید. موکی مونو تا قرن شانزدهم، دوره ادو، چندان محبوب نبود اما در این دوره بود که موکی
مونو به رسمیت شناخته شد. در این زمان هنرمندان خیابانی هوشمندانه بنا به درخواست چاشنی به غذا می افزودند. این آغاز تبدیل این هنر به یک بخش بسیار مهم از آموزش آشپزان ژاپنی بود. در تایلند. یکی دیگر از نظریه مطرح در تاریخ کنده کاری های گیاهی این است که این هنر از تایلند سرچشمه گرفته است. این نظریه عنوان می کند که این هنر در هنگام برگزاری جشنواره لوی کراتونگ (جشنواره فانوس ها) در تایلند در قرن ۱۴ آغاز شده است. در طول لوی کراتونگ، قایق های مینیاتوری شناور بر آب، به صورت جداگانه با استفاده از اشیاء بسیاری، از جمله برگ موز و گل تزئین شده است. در سال ۱۳۶۴، یکی از خادمان پادشاه تایلند، تصمیم گرفت که یک تزیین منحصر به فرد برای قایق پادشاه برای شرکت در جشنواره لوی کراتونگ تهیه کند. او یک گل از سبزیجات حک شده و با استفاده از یک گل واقعی، به عنوان یک الگو درست کرد. او همچنین یک پرنده حک شده را در کنار این گل قرار داد. با استفاده از این کنده کاری، او یک قایق درست کرد که بالاتر از بقیه قایق ها در سطح آب قرار گرفته بود. پادشاه تحت تأثیر زیبایی این کنده کاری قرار گرفت و فرمان داد که هر زنی باید این هنر جدید یاد بگیرند. همان طو
ر که قرن ها گذشت، شور و شوق برای این هنر مومی و مشکلاتی روبرو شد. در سال ۱۸۰۸، رامای دوم سیام پادشاه تایلند بقدری به کنده کاری های گیاهی علاقه مند بود که شعری در مورد آن نوشت. با این حال، در طول انقلاب ۱۹۳۲ در تایلند، علاقه به کنده کاری های گیاهی کمرنگ شد. به منظور احیای علاقه، این هنر از سن ۱۱ سالگی در مدارس ابتدایی تا دبیرستان در تایلند آموزش داده شود. همچنین دروس اختیاری نیز در دانشگاه های سراسر تایلند ارائه می شود. گسترش جهانی. استفاده از کنده کاری های گیاهی امروزه در بسیاری از رستوران های مختلف آسیایی، کشتی، هتل، و دیگر مکان های مختلف رایج است. در میانه قرن بیستم، هنر کنده کاری های گیاهی شروع به گسترش به خارج از شرق آسیا کرد. از آن زمان فرهنگ های دیگر به آرامی شروع به درک زیبایی و فرهنگ در ارتباط با این هنر کردند. امروزه، می توان کنده کاری های گیاهی را در سراسر جهان مشاهده کرد. کنده کاری های گیاهی به طور کلی به عنوان چاشنی استفاده می شوند، اما همچنین می توان از آن به عنوان گل نیز استفاده کرد.
آلبرت رمضانوویچ ساریتوف (به ؛ زادهٔ ۸ ژوئیهٔ ۱۹۸۵) کشتی گیر مرد اهل روسیه است که در وزن ۹۷ ک گ کشتی آزاد برای کشور رومانی رقابت می کند. او دارندهٔ مدال برنز قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۱ است و در بازی های المپیک ۲۰۱۶ ریو نیز مدال برنز مسابقات کشتی را برای رومانی کسب کرده است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو را هم دارد. المپیک ۲۰۱۶ ریو. ساریتوف در سال ۲۰۱۶ میلادی در المپیک ۲۰۱۶ ریو در وزن ۹۷ کیلو حاضر بود که در مسابقه اول نیکولا کبان از مولداوی را شکست داد اما در دور بعد از کایل اسنایدر کشتی گیر آمریکا شکست خورد و با توجه به حضور این کشتی گیر در فینال، به دیدار شانس مجدد رفت. او در اولین مسابقه شانس مجدد خاویر کورتینا از کوبا را شکست داد و به دیدار رده بندی راه یافت. وی در دیدار رده بندی الیزبار اودیکادزه کشتی گیر گرجستان را شکست داد و مدال برنز را بدست آورد.
کنده کاری میوه در تایلند () یکی از هنرهای سنتی کشور تایلند است. این هنر نیاز به پاکیزگی و تمیز کاری، دقت، مدیتیشن، و توانایی شخصی دارد. کنده کاری میوه در تایلند به عنوان یک هنر قابل احترام، چندین قرن است که در این کشور سابقه دارد. این هنر در اصل تنها برای تزئین میز غذای خانواده سلطنتی مورد استفاده قرار می گرفت.
کنده کاری هسته میوه () (果核雕刻) یکی از هنرهای فولکلور کشور چین است. در این هنر از هستهٔ هلو، زردآلو، زیتون، گردو، و غیره استفاده شده و بر روی هسته طرح های بسیار ریزی از بودا، طبیعت و زودیاک چینی کنده کاری می شود.
مایلو یِناپولِس (;؛ زادهٔ ) روزنامه نگار بریتانیایی و دبیر فناوری "برایبارت نیوز" از وبسایت های خبری و نظری محافظه کار مستقر در آمریکا است. او با پوشش رسانه ای پیرامون مجادله گیمرگیت به سرشناسی رسید. او به عنوان یک «لیبرترین فرهنگی»، و «بنیادگرای آزادی بیان» از منتقدان صریح موج سوم فمینیسم، اسلام، نزاکت سیاسی، عدالت اجتماعی و دیگر جنبش ها و ایدئولوژی هاییست که او آنها را متعلق به اقتدارگرایی یا «چپ واپس گرا» می داند. یناپولس را سخنگوی راست گرایی آلترناتیو خوانده اند، گرچه او خود منکر این است گرچه قبول دارد که در بعضی از دیدگاه ها با آنها مشترک است. او در ژوئیه ۲۰۱۶ به طور دائم از توییتر بابت آنچه این شرکت «تحریک یا شرکت در سوء استفاده یا آزار دیگران» خواند طرد شد. اوایل زندگی و زندگی شخصی. یناپولس در شهر کوچکی در کنت (انگلستان) در جنوب انگلستان بزرگ شد.پدرش یونانی ها و مادرش بریتانیایی است. پدر و مادرش وقتی او کودک بود از هم جدا شدند و او توسط مادرش و همسر دوم او که با هیچ یک رابطهٔ خوبی نداشت بزرگ شد. یناپولس پدرش را «وحشت برانگیز» خوانده و در خصوص ثروت خانوادگیشان گفته «فکر می کنم اگر پدرم فقط یک دربان بود،
چرا ما چنان خانه خوبی داشتیم؟» یناپولس در نوجوانی با مادربزرگش زندگی می کرد. او که کاتولیکی مقید است، گفته که مادر یا مادربزرگ مادریش یهودی اند، که او را در تضاد با عناصر نئو-ناتزی راست گرایی آلترناتیو قرار می دهد. او وارد دانشگاه منچستر، شد و پیش از فارغ التحصیلی ترک تحصیل کرد. او وارد ولفسن کالج، کیمبریج، شد و پس از دو سال تحصیل ادبیات انگلیسی ترک تحصیل کرد. یناپولس در مصاحبه ای در مارس ۲۰۲۱، با نشریه ای دست راستی خود را از "همجنسگرایان سابق" خواند و گفت او و شوهرش اکنون دیگر به همخانه تبدیل شده اند. کتاب. در دسامبر ۲۰۱۶ اعلام شد خودنگاری ای با عنوان خطرناک به نگارش یناپولس منتشر خواهد شد. گفته شده یناپولس از پیش ۲۵۰۰۰۰ دلار از ناشر کتاب، سایمون اند شوستر، دریافت کرده است. قرار است این کتاب در ۱۴ مارس ۲۰۱۷ منتشر شود. یک روز پیش از اعلام، پیش فروش این کتاب در جایگاه نخست فهرست کتب پرفروش شرکت آمازون قرار گرفت.
برایتبارت نیوز () وبسایت خبری و نظری آمریکایی از نظر سیاسی محافظه کار است که در سال ۲۰۰۷ از سوی اندرو برایتبارت (۱۹۶۹–۲۰۱۲) کارآفرین و صاحب نظر محافظه کار بنیان گذاشته شده است. مقر برایتبارت در لس آنجلس، کالیفرنیاست و دفاتری در تگزاس، لندن و اورشلیم دارد. الکسندر مارلو به عنوان سردبیر آن فعالیت می کنند. استون بنن پیش تر به عنوان رئیس اجرایی هیئت مدیره آن فعالیت می کرد.
خاندان اودا یک خاندان از دایمیوهای (امیران محلی) ژاپنی بود که در اواسط قرن شانزدهم به نیروی سیاسی مهمی در جهت اتحاد ژاپن تبدیل شد. زادگاه اصلی این خاندان در ولایت اچیزن (امروزه استان فوکوئی، بخش نیو، شهر فوکوئی) و معبد تسوروگی (نام دیگر اودا میوجین) بوده است. نسب این خاندان به خاندان فوجی وارا و پس از آن خاندان تایرا نسبت داده شده است. خاندان اودا در ولایت اچیزن به عنوان شوگودای (معاون فرماندار) در خدمت خاندان شیبا بوده است. سپس خاندان اودا به ولایت اُواری مهاجرت کرده و از دوره موروماچی عهده دار شوگودای ولایت اُواری شده و به مرور زمان به چندین شاخه تقسیم شده است. در دوره سنگوکو، اودا نوبوناگا از «شاخه دانجو نو جو» این خاندان شروع به گسترش قلمروی خود می کند اما درست کمی از تسلط بر تمامی خاک ژاپن در حادثه معبد هوننو به همراه پسر ارشدش اودا نوبوتادا جان خود را از دست می دهد. پس از مرگ او و پس از درگیری برای جانشینی اش سرانجام تویوتومی هیده یوشی به عنوان جانشین او و به نیابت نوه خرد سالِ نوبوناگا اودا هیده نوبو (پسر ارشد اودا نوبوتادا) در رأس قدرت قرار می گیرد. اما هیده یوشی حتی بعد از رسیدن اودا هیده نوبو به سن
بلوغ نیز قدرت را به او بازپس نمی دهد. قلعه گیفو متعلق به خاندان اودا مصادره شده و اودا هیده نوبو به اراضی جدیدی که از طرف هیده یوشی به او داده شده در ولایت مینو منتقل می شود. در نبرد سکیگاهارا اودا هیده نوبو در سپاه غربی با توکوگاوا ایه یاسو وارد جنگ می شود و پس از شکست زمین هایش توسط وی مصادره شده و خود او نیز ۵ سال بعد به مرگ طبیعی می میرد. با درگذشت او شاخه اصلی خاندان اودا که به طور سنتی از طریق پسران ارشد حفظ می شود از بین می رود اما این خاندان از طریق نسل پسر دوم نوبوناگا بنام اودا نوبوکاتسو به حیات خود ادامه داده و در دوره ادو مناسبت سیاسی زیادی را به دست می آورد. این خاندان هنوز نیز در ژاپن ادامه دارد. خاستگاه. در دوره ادو در کتابی که شجره نامه های سامورایی ها به صورت یک مجموعه جمع آوری شده، بنام کانسی چُو شوشُوکافو (۱۷۸۹–۱۸۰۱ زمان تدوین کتاب)، انتساب خاندان اودا از طریق تایرا نو چیکازانه به خاندان تایرا به چشم می خورد اما تحقیقات تاریخی صحت انتساب خاندان اودا به خاندان تایرا را رد می کند. اودا نوبوناگا نیز خود را منتسب به خاندان فوجیوارا می دانسته و در سال ۱۵۴۹ در معبد آتسوتا خود را «فوجیوارا نوبوناگ
ا» خوانده است. بر اساس فرضیه ها اجداد خاندان اودا از طریق فوجیوارا نو توشی هیتو از خاندان فوجیوارا منشعب شده اند. خاستگاه خاندان اودا معبد تسوروگی (اودا میوجین) بوده است. تسوروگی یک معبد شینتویی است که امروزه در شهر چیزن، بخش نیو، استان فوکوئی واقع شده است. بر اساس نتایج تحقیقی تاریخ محلی، خاندا اودا در اصل یک شاخه از خاندان اینبه بوده است. از دوره تجدید حیات کن مو تا دوره آزوچی مومویاما. معاون خاندان شیبا. در سال ۱۳۳۳ و آغاز تجدید حیات کن مو، چهارمین رهبر خاندان شیبا بنام شیبا تاکاتسونه به عنوان فرماندار ولایت اچیزن منصوب شد و از آن پس این مقام در خاندان شیبا به صورت موروثی باقی ماند. خاندان اودا نیز به عنوان یکی از همکاران فرماندار درآمد. در سال ۱۴۰۰ فرمانداری ولایت اُواری نیز به خاندان شیبا واگذار شد همچنین در سال ۱۴۰۵ فرمانداری ولایت توتومی نیز به وظایف قبلی خاندان شیبا اضافه شد. در همین دوران بود که خاندان شیبا، خاندان اودا را به عنوان شوگودای (معاون فرماندار) در ولایت اُواری برگزید و خاندان اودا از ولایت اچیزن به ولایت اُواری مهاجرت کردند. اولین معاون فرماندار ولایت اُواری از خاندان اودا اودا نوری نوبو