Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت Gaon شد. ۲۰۱۳-اکنون: دبیوی ژاپنی، برنامه های مختلف و بازگشت به بازیگری. در سال ۲۰۱۳ پس از مدتی دور ماندن از دنیای حرفه ای با بازی در سریال «من تنها زندگی می کنم» تعهد کاری خود را نشان داد. همچنین در سریال کمدی/رمانتیک "خانوادهٔ پلیس" بازی کرد. بازگشت به صحنهٔ موسیقی نیز با آهنگ زیبای "با خنده یا با اشک" انجام شد. موزیک ویدیو این آهنگ بسیار زیبا و مملو از احساسات با حضور کو هه سان ساخته شد. سپس آهنگ ژاپنی خود با نام "پرواز به دور" را خواند. در ماه ژوئن سال ۲۰۱۳ او در سریال "خورشید ارباب" درام نوشته شده توسط خواهران هونگ در نقش یک سرباز سابق که تبدیل به رئیس بخش امنیتی یک مرکز خرید می شود، ایفای نقش کرد. در اکتبر ۲۰۱۳ اولین فیلم سینمایی خود را به نام "بدون تنفس" که در مورد مسابقات شنا است در کنار لی جونگ سوک و یوری (از گروه SNSD) بازی کرد. او سپس با بازی در مینی سریال پنج قسمتی "جدایی دیگر" که در مورد یک مرد و زن که در آخرین لحظه از زندگی خود همدیگر را ملاقات می کنند و یک روز خاص را صرف با هم بودن می کنند، است؛ که توسط LOEN Entertainment تولید شده، این درام اولین بار در فوریه ۱۷، ۲۰۱۴ در گروه Taekwang متعلق ب
ه کانال کابلی Dramacube پخش شد (همچنین پخش در BTV و یوتیوب). در سال ۲۰۱۴ سو سریال کابلی رمانتیک «پادشاه دبیرستان» را بازی کرد که در آن، او نقش یک دانش آموز دبیرستانی و ستاره هاکی را که مجبور به یک زندگی دو زمانی می شود را بازی کرد که به جای برادر بزرگتر خود به عنوان یک مدیر اجرایی در یک شرکت آی تی مشغول به کار شد. بعد از آن سال، در اولین درام دوره ای با نام "چهره پادشاه" بازی در نقش ولیعهد گوانگ هه که رقیب سیاسی و عشقی پدر خود سون جو چوسان است به ایفای نقش می پردازد. در ۲۰۱۵، سو به بازیگران شبکه SBS در برنامه "قانون جنگل" که در ماه مارس تا ماه مه پخش شد، برای فصل هندوچین می پیوندد. او پس از آن به عنوان یک نابغه در سری پلیسی/عاشقانه "سلام هیولا" ایفای نقش می کند که برای اولین بار در ماه ژوئن ۲۰۱۵ در KBS2 پخش شد در دسامبر ۱۵، ۲۰۱۵، او در کنار دیگر هنرمندان جلی فیش اینترتیمنت، در ساخت آهنگ مشارکتی «عشق در هوا» () برای آلبوم "ژله کریسمس ۲۰۱۵ – ۴랑" شرکت می کند. تک آهنگ در جایگاه شماره ۱۴ در «گائون دیجیتال چارت» قرار گرفت. در سال ۲۰۱۶ سو به برنامه "قانون جنگل" برای بار دوم به فصل مغولستان این مجموعه پیوست. او همچنی
ن در سریال شبکه OCN به نام "واحد ۳۸" در نقش یک کلاه بردار حرفه ای به طور چشمگیری درخشید، واحد ۳۸ بالاترین امتیاز را در تاریخ OCN ازآن خود کرد. او سپس در نقش اصلی سریال عاشقانه، کمدی، "لویی پادشاه خرید" از شبکه MBC به ایفای نقش پرداخت. در سال ۲۰۲۲، او در مجموعه تلویزیونی "کافه مینامدانگ" هم نقش اصلی ایفا کرد.
آتسوموری یک نو ژاپنی کارِ سه آمی موتوکیو است. به فارسی. بهرام بیضایی و داریوش آشوری "آتسوموری" را از روی ترجمهٔ انگلیسی آرتور ویلی به فارسی درآورده و آذر ماهِ ۱۳۴۲ در شماره هفتم مجلّه "آرش" و تابستان ۱۳۴۳ در "مجلّه موسیقی" با افزوده هایی در حاشیه به ترجمهٔ سهراب سپهری از روی ترجمهٔ فرانسوی نوئل پری چاپ کرده اند. صورت نهایی ترجمه در کتاب "نمایش در ژاپن" آمده است.
قلمروی فوکویاما یک هان در ژاپنِ دورهٔ ادو بود. این هان با ولایت بینگو و ولایت بیچو (معادل امروزی: استان هیروشیما) مرتبط بود. در نظام فئودالی ژاپن، به ویژه پس از اقدامات تویوتومی هیده یوشی، قلمروها (من جمله کوماموتو) کم کم از دارایی های عینی و ملموس به مفاهیمی انتزاعی با بار سیاسی و اقتصادی مبدل شدند تا از قدرت سلحشوران محلی به نفع دایمیوها کاسته شود. محدودهٔ قلمروها به کمک نقشه برداری های دوره ای حدنگاشتی و نیز پیش بینی میزان محصول دهی تعیین می شد. به عبارت دیگر، قلمرو بر مبنای کُکوداکا یا «ارزش اقتصادی زمین» مشخص می شد، نه مساحتش. نظام فئودالی در ژاپن از این لحاظ با فئودالیسم در غرب تفاوت داشت.
قلمروی کُوکورا یا قلمروی کاوارا (香春藩 Kawara-han) یا بعداً قلمروی تویوتسو (豊津藩)، یک هان در ژاپنِ دورهٔ ادو بود. این هان با ولایت بوزن (معادل امروزی: استان فوکوئوکا) مرتبط بود. در نظام فئودالی ژاپن، به ویژه پس از اقدامات تویوتومی هیده یوشی، قلمروها (من جمله کوماموتو) کم کم از دارایی های عینی و ملموس به مفاهیمی انتزاعی با بار سیاسی و اقتصادی مبدل شدند؛ تا از قدرت سلحشوران محلی به نفع دایمیوها کاسته شود. محدودهٔ قلمروها به کمک نقشه برداری های دوره ای حدنگاشتی و نیز پیش بینی میزان محصول دهی تعیین می شد. به عبارت دیگر، قلمرو بر مبنای کُکوداکا یا «ارزش اقتصادی زمین» مشخص می شد، نه مساحتش. نظام فئودالی در ژاپن از این لحاظ با فئودالیسم در غرب تفاوت داشت. خاندان هوسوکاوا از سال ۱۶۰۰ تا ۱۶۳۲ بر این قلمرو حکومت می کردند سپس اوگاساوارا تادازانه آن را ۱۵۰٬۰۰۰ ککو خریداری کرد و تا سال ۱۸۷۱ خاندان اوگاساوارا مالک آن بودند.
قلمروی ناکاتسو یک هان در ژاپنِ دورهٔ ادو بود. این هان با ولایت بوزن (معادل امروزی: استان اوئیتا) در کیوشو مرتبط بود. در نظام فئودالی ژاپن، به ویژه پس از اقدامات تویوتومی هیده یوشی، قلمروها (من جمله کوماموتو) کم کم از دارایی های عینی و ملموس به مفاهیمی انتزاعی با بار سیاسی و اقتصادی مبدل شدند تا از قدرت سلحشوران محلی به نفع دایمیوها کاسته شود. محدودهٔ قلمروها به کمک نقشه برداری های دوره ای حدنگاشتی و نیز پیش بینی میزان محصول دهی تعیین می شد. به عبارت دیگر، قلمرو بر مبنای کُکوداکا یا «ارزش اقتصادی زمین» مشخص می شد، نه مساحتش. نظام فئودالی در ژاپن از این لحاظ با فئودالیسم در غرب تفاوت داشت.
صابر دیده ور (زاده ۵ دی ۱۳۷۴ در دهدشت) بازیکن فوتبال ایرانی است که در باشگاه فوتبال سپاهان اصفهان در لیگ برتر بازی می کرد.و برای تیم ملی امید و جوانان فوتبال نیز بازی می کرد. پیوند به بیرون. صابر دیده ور در اینستاگرام سوابق باشگاهی. صبای قم در تاریخ ۱۹ آذر ۱۳۹۵، صابر دیده ور نخستین دیدار رسمی خود در لیگ برتر را در مقابل صبای قم انجام داد. سپاهان وی پیش از آن در جام حذفی هم برای سپاهان به میدان رفته بود.
ابراهیم بن موسی کَرَکی لقب گرفته به "برهان الدین" (۱۳۷۴ – ۱۴۴۹) (نسب: ابراهیم بن موسی بن بلال بن عمران) زبان شناس، فقیه و قرائت شناس شامی بود. در کرک الشوبک، معان به دنیا آمد. مدتی در قدس و الخلیل اقامت داشت، به مصر رفت و از علمای آن فراگرفت. در سال ۸۰۸ق ساکن قاهره شد. قضاوت محله الکبری را برعهده گرفت. آثار. مختصرها، حاشیه نوشته ها و برخی نثرهایی از او در تفسیر و فقه شافعی برجای مانده است.
قلمرو کورومه یک هان در ژاپنِ دورهٔ ادو بود. این هان با ولایت چیکوگو (معادل امروزی: استان فوکوئوکا) در کیوشو مرتبط بود. در نظام فئودالی ژاپن، به ویژه پس از اقدامات تویوتومی هیده یوشی، قلمروها (من جمله کوماموتو) کم کم از دارایی های عینی و ملموس به مفاهیمی انتزاعی با بار سیاسی و اقتصادی مبدل شدند تا از قدرت سلحشوران محلی به نفع دایمیوها کاسته شود. محدودهٔ قلمروها به کمک نقشه برداری های دوره ای حدنگاشتی و نیز پیش بینی میزان محصول دهی تعیین می شد. به عبارت دیگر، قلمرو بر مبنای کُکوداکا یا «ارزش اقتصادی زمین» مشخص می شد، نه مساحتش. نظام فئودالی در ژاپن از این لحاظ با فئودالیسم در غرب تفاوت داشت.
ابراهیم بن موسی طرابلسی لقب گرفته به "برهان الدین" (۱۴۴۹–۱۵۱۶) (نسب: ابراهیم بن موسی بن ابی بکر) فقیه حنفی شامی لبنانی بود. در دمشق درس خواند و به قاهره کوچید و همان جا درگذشت. "الإسعاف لأحکام الأوقاف" اثر اوست.
میزونو کاتسوتوشی (۱۶۵۵–۱۵۹۸) یک سامورایی و دومین دایمیو در ولایت بینگوقلمروی فوکوئوکا در دوره ادو بود. او پسر ارشد میزونو کاتسوناری بود و به همراه پدر به نفع شوگون سالاری در شورش شیمابارا شرکت کرد.
جان فوران () متولد ۱۹۵۵، استاد جامعه شناسی دانشگاه کالیفرنیا در سانتا باربارا است. وی از جامعه شناسان و اندیشمندان مطرح در پژوهش در زمینه «انقلاب های اجتماعی» در جهان است که به ویژه در دهه هشتاد میلادی تحولات سیاسی اجتماعی و انقلاب ایران را مورد مطالعه قرار داده است. وی برای مطالعاتش در زمینه تحولات سیاسی و اجتماعی ایران و انقلاب ها به ویژه برای نگارش کتاب مقاومت شکننده در ایران شهرت دارد. او کتاب های متعددی پیرامون انقلاب و جنبش های اجتماعی ایران و جهان نوشته و ده ها مقاله در معتبرترین نشریات جامعه شناسی غرب پیرامون انقلاب ایران منتشر کرده است. فوران در حال حاضر در دانشگاه در برنامه های مطالعاتی در حوزه های مطالعات آمریکای لاتین، مطالعات جهانی و بین المللی، مطالعات زیست محیطی مشارکت دارد و مطالعاتش بر موضوعاتی همچون بحران آب و هوایی، جنبش های اجتماعی قرن بیست و بیست و یکم، و توسعه پایدار متمرکز است. تحصیلات. جان فوران کارشناسی مطالعات اروپایی و فرانسوی را در سال ۱۹۷۷ از کالج آمهرست در ایالات متحده آمریکا دریافت کرده است. وی در سال ۱۹۸۱ کارشناسی ارشد جامعه شناسی را از دانشگاه کالیفرنیا در سانتا باربارا و دکتر
ی تخصصی جامعه شناسی را در سال ۱۹۸۸ از دانشگاه کالیفرنیا در برکلی دریافت کرده است. پایان نامه دوره کارشناسی ارشد وی با موضوع «وابستگی و تغییر اجتماعی در ایران؛۱۵۰۱–۱۹۲۵» و پایان نامه دکتری وی با موضوع «تغییر اجتماعی در ایران از ۱۵۰۰ تا انقلاب» بوده است که کتاب مقاومت شکننده حاصل این دو پایان نامه است. کتاب شناسی. از جان فوران کتاب های زیر به فارسی منتشر شده است:
آمازو یک شخصیت خیالی شرور بزرگ در کتاب های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی سی کامیکس است. شخصیت "آمازو" توسط گاردنر فاکس و مورفی اندرسون خلق شده است که برای اولین بار در شمارهٔ ۳۰ مجموعه شجاع و جسور (ژوئن ۱۹۶۰) حضور پیدا کرد. او یک ربات اندروید است که در ابتدا توسط استاد و پروفسور آیی وو با الگو برداری از توانایی و قدرت های اعضای اصلی تیم لیگ عدالت آمریکا (سوپرمن، زن شگفت انگیز، هال جردن، فلش، آکوامن و مارشن من هانتر) خلق شده بود. توانایی ها و قدرت ها. قدرت اصلی "آمازو" توانایی جذب و تقلید قدرت دیگران و تقویت آن ها به سطوح بالاتر است. بدن مصنوعی آمازو به این اندروید اجازه نسخه برداری از توانایی های ویژه هر مخلوق مافوق بشری که در نزدیکی و مجاورت او قرار دارند را بلافاصله می دهد. او پس از مواجه با هر موجودی، حتی از قبل قوی تر و تقریباً توقف نشدنی می شود. او در آن واحد تنها قادر به استفادهٔ یک توانایی از هر شخصیت می باشد و تا به حال قدرت سوپرمن، سرعت فلش، حلقهٔ قدرت فانوس سبز و کمند جادویی زن شگفت انگیز را از میان دیگران تقلید کرده است. او همچنین در آخرین به روز رسانی خود توانایی سفر در زمان نیز پیدا کرده است.
ابراهیم مُنذِر (۷ ژوئیه ۱۸۷۵ – ۲۵ اوت ۱۹۵۰) (نسب: ابراهیم بن میخائیل بن منذر بن کمال ابی راجح) نویسنده، ادیب و زبان شناس لبنانی و از اعضای فرهنگستان زبان عربی بود. در روستای محیدثة در شهرستان راشیا زاده شد. نسبش به خاندان معلوف های غسانی است. مدرسه ای در سال ۱۹۱۰م در بکفیا ساخت که پنج سال پویا بود. به تدریس زبان عربی پرداخت. سپس در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد و ریاست بعضی دادگاه ها را گرفت. نمایندهٔ بیروت در مجلس لبنان در سال ۱۹۲۲ برگزیده شد و بیست سال در این سمت بود. او همچنین به روزنامه نگاری پرداخت. مقالات بسیاری چاپ کرد. "کتاب المنذر" در نقد برخی اشتباهات نویسندگان، "حدیثِ نماینده، دنیا و مافیها، دیوان" از آثار اوست.
ابراهیم اسود (۱۸۸۵ – ۱۹۴۰) (نسب: ابراهیم بن نجم بن الیاس بن حنا اسود) تاریخ نگار و حقوق دان لبنانی بود. به شعر نیز پرداخت. از اهالی برمانا در لبنان و مسیحی ارتدکس یونانی بود. همان جا و در مدرسهٔ میهنی بیروت درس خواند. وی علاوه بر زبان عربی، به زبان های ترکی و فرانسوی نیز مسلط بود. او مدیر مدرسه برمانا و سپس مدعی عام در دادگاه استیناف و از اعضای هیئت منصف شد. ابراهیم اسود حدود ده کتاب نگاشته است، مانند "راهنمای لبنان، ذخایر لبنان، تنویز الأذهان فی تاریخ لبنان در چهار جلد، دیوان اشعارش، الخطابة، الرحلة الإمبراطوریة فی الممالک العثمانیة".
بَهیّه خانم (۱۸۴۶ در تهران - ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۳۲ در حیفا) ملقب به ورقهٔ عُلیا و با نام اصلی فاطمه سلطان متولد شده. او تنها دختر بهاءالله و آسیه خانم و خواهر تنی عبدالبهاء بود. وی دارای مقام بسیار والایی در دیانت بهایی است و از بزرگ ترین زنان تاریخ بهائیت به شمار می رود. او طی سال های متمادی و در اختلافات داخلی بین خانواده بهاءالله که منجر به انفصال بسیاری از اعضای خانواده از بدنه دیانت بهایی شد، به جانشینان منصوص بهاءالله یعنی عبدالبهاء و شوقی افندی وفادار ماند و از ایشان پشتیبانی کرد. وی در زمان سفرهای عبدالبهاء به اروپا و آمریکا (بین سال های ۱۲۸۹ تا ۱۲۹۲) و سفر شوقی افندی به اروپا (بین سال های ۱۳۰۱ تا ۱۳۰۳) سِمت رهبر اجرایی آیین بهایی را برعهده داشت. سمتی که تا پیش از این برای یک زن در تاریخ ادیان ابراهیمی بی سابقه بوده است. به اعتقاد بهائیان، در هر ظهور الهی زنی مقدس وجود دارد که به «قهرمان جاودانه» آن ظهور بدل می گردد. در زمان عیسی، مریم مقدس، در زمان محمد دخترش فاطمه زهرا و در زمان باب، طاهره این نقش را ایفا نموده اند و بهائیان معتقدند که بهیه خانم دارای نقشی مشابه در دور بهائی است. سوزان استایلزمنک و از بهیه
خانم، آسیه خانم و طاهره قرةالعین به عنوان «سه زن مهم در آئین بهایی» یاد کرده اند. بِهیّه خانم هیچ گاه ازدواج نکرد و زندگی اش را وقف خدمت به پدرش بهاءالله و برادرش عبدالبهاء کرد. او در ۲۴ تیر ۱۳۱۱ در حیفا درگذشت و در باغ های بهایی در کوه کرمل دفن و آرامگاه و بنای یادبود او در مرکز جهانی بهایی ساخته شد. در دوران حیات بهاءالله. تهران (۱۸۴۶–۱۸۵۲ میلادی). او که در یک خانواده ثروتمند در تهران به دنیا آمد، به یاد می آورد که پدر و مادرش به خاطر خدماتشان به فقرا تحسین می شدند. بهاریه معانی، محقق بهائی، می نویسد که بهیه خانم احتمالاً در اواخر سال ۱۸۴۶ یا اوایل ۱۸۴۷ میلادی به دنیا آمد است. دوران کودکی او مملو از شادی بود. او خود توصیف می کند که به چه میزان دوست داشته تا به همراه برادرش عبدالبهاء «در باغ های زیبا بازی کند». بهیه خانم سال های اولیهٔ زندگی خود را در محیطی سرشار از امتیازات اجتماعی، ثروت و عشق گذراند. خانهٔ پدری ایشان در تهران و دیگر خانه های روستایی متعلق به خانواده اش همگی در کمال راحت و آراستگی بود و بهیه خانم و دو برادرش – عباس و مهدی – از هر مزیتی که جایگاه رفیع خانوادگی شان می توانست ارائه دهد برخورد
ار بودند. بهیه خانم تنها شش سال داشت که پدرش در سال ۱۸۵۲ میلادی دستگیر و در زندان سیاهچال تهران محبوس شد. خانهٔ مسکونی ایشان مصادره شد و تمامی اثاثیهٔ آن به غارت رفت. او به خوبی نعره های اوباشی را که به غارت بابیان می پرداختند به یاد می آورد. نعره هایی که در ضمیر او ردپایی پررنگ از خود برجای گذاشتند. او باقی ماندهٔ عمر خود را به همراهی بهاءالله در محرومیت، تبعید و زندان گذراند. تبعیدهایی که هزینهٔ آن را خانوادهٔ غارت شدهٔ او مجبور بودند تا در آغاز با فروش هدایای ازدواج مادرش تأمین کنند. بهیه خانم در دوران بزرگسالی نیز به انتخاب خویش به همراهی با بهاءالله ادامه داد. بغداد (۱۸۵۳–۱۸۶۳ میلادی). در ژانویهٔ ۱۸۵۳ بهاءالله به بغداد تبعید شد و او و خانواده اش مجبور به سفری دشوار از تهران در میان کوه های پوشیده از برف شدند. بهیه خانم به یاد می آورد که پس از ورود به بغداد پدرش در کارهای مربوط به خانه کمک می کرده. بهاءالله اما مدتی بعد بی خبر بغداد را به دلایلی و به تنهایی ترک می کند و در کوهستان های اطراف سلیمانیه کنج عزلت می گزیند. در این اثنا رهبر اسمی دیانت بابی، برادر ناتنی بهاالله، میرزا یحیی سرپرست خانوادهٔ او می
گردد. میرزا یحیی، طبق گفتهٔ بهیه خانم، او را از خروج از خانه برای بازی با کودکان دیگر منع می کرده و در موردی دیگر به پزشک اجازه نمی دهد تا برادر تازه متولدشدهٔ او را که به مراقبت پزشکی نیاز داشته ملاقات کند که نتیجتاً موجب مرگ نوزاد می گردد. غم و اندوه مشترکی که عبدالبهاء، مادرش و او احساس می کردند، باعث شد تا مونس همیشگی یکدیگر باشند. بهیه خانم سال ها بعد در مورد آن ایام می گوید: «من غم و اندوه آن روزها را به وضوح به یاد دارم». وقتی بهاءالله پس از نزدیک به دو سال گوشه نشینی به خانه بازمی گردد، خانوادهٔ او بسیار خوشحال می شوند. بهیه خانم به یاد می آورد که چگونه در «انتظاری نفسگیر» مترصد دیدار پدرش بوده است. در بغداد بهیه پا به دوران جوانی گذارد و از او به وقار، ملاطفت، آراستگی، مهربانی و صمت یاد می شده. شوقی افندی با اشاره به دوران نوجوانی او اظهار می دارد که مأموریت هایی به او سپرده می شد که «هیچ دختر هم سن و سال او نه می توانست و نه علاقه مند به انجام بود». بهیه دریچهٔ منحصر به فردی به سوی شرایط اعلان رسالت بهاالله در باغ رضوان بغداد می گشاید و از او شنیده شده که در شرح این واقعه می گوید: بهاءالله دعوی خود
را در حضور پسرش عبدالبهاء و چهار نفر دیگر اعلان نمود. استانبول/ادرنه (۱۸۶۳–۱۸۶۸ میلادی). در ماه مه ۱۸۶۳ میلادی بهاءالله به همراه خانواده اش به استانبول، پایتخت امپراتوری عثمانی تبعید شد. در استانبول بود که بهیه خانم تصمیم گرفت تا هرگز ازدواج ننماید. تصمیمی که هرچند در آن عصر و برای زنی از طبقهٔ او بسیار عجیب بود، اما با موافقت کامل بهاءالله همراه شد. پس از مدت کوتاهی در استانبول خانوادهٔ او مجدداً و این بار به ادرنه تبعید شدند. بهیه خانم خود توصیف می کند که تا زمان سفر به ادرنه زنی جوان و قوی بود است، اما ادرنه دوران بسیار ناخوشایندی را برای او به همراه داشته است. بهیه در زمان دسیسهٔ مسمومیت بهاءالله در ادرنه ۲۰ ساله بود. او به خوبی واقف بود که ممکن است از پدرش جدا شود و وقتی خبر رسید که خانوادهٔ بهاءالله باید جداگانه و به دو مقصد مختلف تبعید شوند، بهیه مرحمی شد بر نگرانی های مادر و برادرش. شوقی افندی با اشاره به نقش او در قضیهٔ انفصال میان میرزا یحیی و بهاءالله در سال ۱۸۶۸، خاطرنشان می کند که بهیه خانم از فعال ترین افراد در تشویق بابیان به پذیرش ادعاهای پدرش بود است. عکا (۱۸۶۸–۱۸۷۰ میلادی). در ژوئیهٔ ۱۸۶۸، د
ولت عثمانی، بهاءالله و خانواده اش را به زندان شهر عکا تبعید کرد که در آن زمان واقع در بخش سوریه از امپراتوری عثمانی بود. بهیه خانم ۲۱ ساله بود که به عنوان یک زندانی وارد عکا شد. این چهارمین و آخرین تبعید او تا پایان حیاتش بود. او با وجود این که در اوایل دههٔ دوم زندگی بود اما همچنان مصمم بود تا ازدواج ننماید. پس از رسیدن به اسکلهٔ عکا، تبعیدیان سرگردان و به شدت خسته بودند. مردم محلی به زبان عربی ایشان را به سخره می گرفتند و بهیه خانم که قادر به درک این زبان بود می شنید که چگونه قرار است تا خانوادهٔ او را به دریا اندازند یا به زنجیر کشیده و زندانی کنند. او بعدها در تأثیر این وقایع بر ذهن جوانش این چنین می گوید: «هرچند دشوار می نماید، اما تصور کنید که این وقایع چه تأثیر طاقت فرسایی بر ذهن دختری جوان چون من می توانسته داشته باشد. آیا می توانید باور کنید که گفتار من عین واقعیت است و این که زندگی من با زندگی دیگر زنان هموطنم چقدر متفاوت بوده است؟». غذا در دسترس نبود و بهیه خانم به یاد می آورد که چگونه بهاءالله از غذای ناچیز خود می گذشت تا کودکان گرسنه نمانند. خانوادهٔ او در چند سلول کوچک در مجاورت هم محبوس شده بود
ند. کف سلول ها تا مچ پا از لجن پوشیده بود، و شرایط به قدری سخت بود که در روزهای اول بهیه خانم چندین بار بیهوش شد. «شاید این مصیبت بارترین تجربه ای بود که در زندگی داشته ام». این دوره برای بهیه خانم، و بسیاری از دیگر بهائیان همراه، به دلیل مرگ سه بهائی در زندان و رفتار خصمانهٔ مردم شهر، بسیار پر اضطراب بود. به ویژه حادثهٔ مرگ میرزا مهدی، کوچک ترین برادر بهیه خانم، هر آنچه از صبر و قرار برای خانواده باقی مانده بود را ربود. پس از مرگ میرزا مهدی در سال ۱۸۷۰ بهیه لباس های آغشته به خون او را جمع کرد و برای همیشه نگاه داشت. عکا (۱۸۷۰–۱۸۹۲ میلادی). در سال ۱۸۷۰ مردم عکا کم کم شروع به احترام گذاردن به بهائیان، به ویژه به عبدالبهاء، نمودند. عبدالبهاء توانست ترتیبی دهد که در شهر عکا خانه ای برای خانواده اجاره شود و بهیه ۲۳ ساله بود که بالاخره توانست ساختمان زندان عکا را ترک نماید. بعدها و در حدود سال ۱۸۷۹ خانوادهٔ او به قصر بهجی، که یک بیماری همه گیر باعث فرار ساکنان آن از عکا شد بود، نقل مکان کردند. دوران عکا با وجود شروع ناخوشایندش، مکان برخی از شادترین سال های زندگی بهیه خانم شد. با ازدواج عبدالبهاء و منیره خانم، بهیه
و منیره که تقریباً هم سن و سال بودند به دوستانی صمیمی و مونسی همیشگی بدل شدند. با گذشت زمان بهائیان درمی یافتند که ازدواج بهیه خانم بعید به نظر می رسد و همگی به این انتخاب او احترام می گذاشتند. بهیه خانم به مادر و پدرش در خدمت به زائرانی که به دیدار بهاءالله می آمدند کمک می کرد. بهیه به پدرش بسیار نزدیک بود و بهاءالله او را در یکی از مکاتیب خود این گونه مخاطب می سازد: «... و ما احلی حضورک لدی الوجه و نظری الیک و عنایتی الیک و فضلی علیک و ذکری ایاک…» یکی از مصائب بهیه خانم در این دورهٔ زمانی مرگ مادرش در سال ۱۸۸۶ بود. او از کودکی به مادرش بسیار نزدیک بود و مرگ او بهیه را با خلأ ای عظیم در زندگی مواجه کرد. با مرگ مادرش، نواب، بهاءالله لقب «ورقه علیا»، که تا پیش از آن لقب نواب بود، را به او داد و از آن پس بهیه نقش مدیریت امور خانه، که شامل میزبانی جلساتی برای بانوان زائر نیز می شد، را بر عهده گرفت. بهیه در دورانی که عبدالبهاء قیادت دیانت بهائی را بر عهده داشت نیز به ایفای این نقش ادامه داد. شش سال بعد از درگذشت نواب یعنی در سال ۱۸۹۲ بهاءالله نیز درگذشت. بهیه در غم از دست دادن پدرش چنان در سوگ نشست که بسیار لاغر
و ضعیف شده بود. بعد از فوت پدر، عبدالبهاء، به نص صریح وصیت نامهٔ کتبی بهاءالله، به ولایت دیانت بهائی منصوب شد و بهیه تنها بازمانده از خانوادهٔ خویش بود که به حمایت از او قیام کرد. بهیه نخجوانی او را دارای هوشیاری، درایت، ادب، شکیبایی مفرط و شجاعت قهرمانانه توصیف می کند. پس از درگذشت بهاءالله. نقش مذهبی. اولین زائران غربی. در سال ۱۸۹۸ بود که اولین زائران غربی، از جمله فیبی هرست، لوا گتسینگر، الا گودال کوپر، می ماکسول و اولین بهائی آفریقایی تبار رابرت ترنر، از عبدالبهاء و بهیه در فلسطین دیدن کردند. علی رغم وضعیت نامناسب جسمانی، بهیه خانم این زائران را به حضور پذیرفت. این زیارت عمیقاً بر بهیه خانم تأثیر گذاشت و مایهٔ سرور خانوادهٔ عبدالبهاء در آن تبعیدگاه شد. با توجه به پیشینهٔ فرهنگی و باورهای مذهبی مردم در شهر عکا، بهیه خانم بیشتر وقت خود را با بانوان زائر می گذراند تا آقایان. لیدی بلومفیلد می نویسد که بهیه خانم «به شدت دلبستهٔ» برادر و خاطرات والدینش بود. او به «حس شوخ طبعی»و هوش «قابل توجه» بهیه نیز اشاره می نماید. اندکی پس از این وقایع، بهیه خانم در نامه ای به یکی از زنان بهائی ایرانی چنین می نویسد: «جمعی
از خواهران روحانی شما اعنی اِماءالله مقبلات و مخّدرات زائرات که از پاریس و آمریکا این ایام به بقعهُ مبارکهٔ نورا وارد و به شرف تقبیل آستان مقّدس و زیارت لقای انور مرکز امر خداوند مقتدر حضرت عبدالبهاء روحی فداه مشرف و فایزند حاضر و با آن ها مأنوس و مألوفیم. هر یک، به لسان حال و حقیقت، تکبیر و تحیّت می رسانند…» پس از آزادی. در سال ۱۹۰۸، ترکان جوان تمامی زندانیان سیاسی رژیم عثمانی را آزاد کردند و بهیه نیز آزاد اعلام شد. وقتی که او وارد تبعیدگاه عکا شد تنها ۲۱ سال داشت، و در زمان آزادی دههٔ ششم زندگی را می زیست. عبدالبهاء بقایای جسد باب که در ۳۱ ژانویهٔ ۱۸۹۹ به عکا رسیده بود را برای محافظت به بهیه خانم سپرد که در اتاق او در خانهٔ عبدالله پاشا قرار گرفت. او در ضمن مسئول حفظ و نگهداری از عکس های پرترهٔ بهاءالله و باب و سایر وسایل به جای مانده از آن دو نیز بود. تنها وقفه ای که در انجام مسئولیت های بهیه خانم در طول این سالیان ایجاد شد مربوط به دورهٔ جنگ جهانی اول می شود که ایشان به همراه خانواده و دیگر بهائیان آمریکایی، ادیت ساندرسون و لوا گتسینگر، در اقامتگاه کدخدای روستای ابوسنان اقامت داشتند. به علاوهٔ این موارد،
عبدالبهاء حفظ وصیت نامهٔ خود را نیز به او سپرده بود. بهیه با بازیافتن آزادی، علناً فعالیت های خیریهٔ خود را آغاز کرد. او پرورشگاهی در خانهٔ خود برای کودکان غیر بهائی و بهائی افتتاح کرد و بر آموزش ایشان نظارت داشت و «دعا و مناجات، خواندن و نوشتن، مدیریت خانه، گلدوزی، خیاطی و آشپزی» به آن ها آموزش می داد. بهیه به عنوان «مدیر خانواده» مدیریت زائران متعددی را که از شرق و غرب عالم به دیدار او و عبدالبهاء می آمدند را نیز بر عهده داشت. او همچنین احترام و محبت مردم محلی را به حدی جلب کرده بود که زنانی با پیشینهٔ اسلامی درخواست می کردند تا پارچهٔ کفن ایشان را او ببرد تا پس از مرگ با قرار گرفتن در آن به آرامش ابدی رسند. مارگارت رندال در خاطرات خود می نویسد که «همه برای درخواست کمک و راهنمایی به او مراجعه می کردند. او شخصیتی لطیف، دوست داشتنی، و در عین حال قوی داشت.» در سال ۱۹۱۴ جنگ جهانی اول آغاز شد که منطقهٔ فلسطین را تحت تأثیر قرار داد و ارتباط بین عبدالبهاء و جامعهٔ جهانی بهائی را تقریباً متوقف کرد. علاوه بر این، حیفا به شدت تحت تأثیر کمبود مواد غذایی قرار گرفت و از این طریق بود که بهیه خدمات بشردوستانهٔ خود را افزا
یش داد. او و برادرش انبار بزرگ غلهٔ خود را بین فقرا و نیازمندان منطقه تقسیم کردند. گزارش شده که اهالی محلی به خانهٔ عبدالبهاء می رفتند تا غذایی که بهیه آماده می نموده را به صورت جیره بندی دریافت کنند. خدمات بشردوستانهٔ عبدالبهاء و بهیه در طول جنگ، موجب تحسین ایشان از سوی دولت بریتانیا شد و سبب گشت تا به عبدالبهاء لقب شوالیه اعطاء شود. رهبر اجرایی آیین بهایی. او به دفعات به سِمَت رهبر اجرایی آیین بهایی برگزیده شد. از جمله در دورهٔ سفرهای عبدالبهاء به غرب بین سال های ۱۹۱۰–۱۹۱۳، زمانی که در دههٔ ششم زندگی خود بود، و سپس در زمان سفرهای شوقی افندی به اروپا بین سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۴ هنگامی که در دههٔ هفتم از زندگی به سر می برد. ایفای چنین نقشی برای یک زن از نظر تاریخی بسیار کم سابقه بوده است. او در سال ۱۹۱۰ از سوی عبدالبهاء که در سفرهای طولانی خود به غرب بود، به این سِمَت منصوب شد. در این دوره، بهیه خانم به امور مرکز جهانی بهائی و ارتباطات خارجی آن می پرداخت. این ها شامل ملاقات با بزرگان، سخنرانی از طرف عبدالبهاء، ملاقات با مقامات مسول چه مرد و چه زن، و ارائهٔ کمک های پزشکی به بیماران و فقرا بود. بهیه همچنین به راهن
مایی روحانی و اداری جامعهٔ جهانی بهائی مشغول بود که مستلزم نوشتن نامه های تشویقی به جوامع بهائی سراسر جهان می بود. او در این مدت با عبدالبهاء مرتباً در مکاتبه بود. در سال ۱۹۲۱، عبدالبهاء درگذشت و بهیه خانم با کمک سایچیرو فوجیتا در تلگراف هایی خبر فوت او را به عالم بهائی اعلام کرد. از جمله تلگرافی به منزل ولزلی تودور پل در لندن ارسال داشت و شوقی افندی را از این واقعه باخبر نمود. هنگامی که شوقی افندی رهبری آیین بهائی را بر عهده گرفت، اظهار داشت که چگونه در دوران سخت پس از مرگ عبدالبهاء از حمایت های بهیه خانم بهره مند بوده است. در سال ۱۹۲۲ بهیه مجدداً و این بار توسط شوقی افندی به عنوان رهبر اجرایی دیانت بهایی انتخاب شد و کمیته ای به او در انجام این مهم کمک می نمود که البته بدون امضای او نمی توانست مصوبه ای داشته باشد. او مفاد وصیت نامهٔ عبدالبهاء را برای بهاییان تشریح کرد و به ویژه زنان بهائی ایران را تشویق می نمود تا در فعالیت های بهائی مشارکت کنند و مفاد عهد و میثاق بهاءالله را برای ایشان توضیح می داد. نامه های تشویقی او برای جوامع بهائی که در سوگ درگذشت عبدالبهاء عزادار بودند، تسلی خاطر بود. در یکی از این نام
ه ها آمده است: «چون حضرت روح از عالم ادنی به ملکوت ابهی شتافت دوازده نفر از اصحاب داشت که یکی از آن ها هم مردود شد و این عدهٔ معدود چون جمیع شئون را فدای مسیح نمودند و غرق انوار آن وجه صبیح ملیح گشتند و فانی و محو در حضرت روح شدند. جهان را روشن و منیر نمودند.» بهیه خانم بسیار مورد احترام همگان بود. او شاهد بود که چگونه برخی از بستگانش برخلاف وصایای عبدالبهاء عمل می نمودند و از طریق تلگراف های متعددی، حاوی مفاد وصیت نامهٔ عبدالبهاء، که به سراسر جهان ارسال می نمود به تمام بهائیان تعلیم می داد که تنها باید از شوقی افندی پیروی کنند. بهیه خانم بیشتر عمر خود را وقف حفاظت و حمایت از دو رهبر دیانت بهائی پس از بهاءالله کرد. به همین دلیل پس از انتصاب شوقی افندی، مخالفت های داخلی اندکی با رهبری او وجود داشت. اما پس از مرگ بهیه، برادرزاده های شوقی افندی، بر سر خانهٔ بهاءالله در بغداد، به مخالفت آشکار با او پرداختند. او در طول سال ها اختلاف در درون خانوادهٔ بهاءالله بر سر رهبری جامعهٔ بهایی که منجر به انفصال بسیاری از اعضاء خانواده از جامعهٔ بهایی شد، به عهد و پیمان بهاءالله وفادار ماند. درگذشت. در اواخر دههٔ ۱۹۲۰، وضعیت