Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مگی سیمپسون در "طولانی ترین مراقبت روزانه" یا همان طولانی ترین مراقبت روزانه ، یک فیلم کوتاه کمدی سه بعدی انیمیشن سنتی آمریکایی است که در سال 2012 بر اساس مجموعه تلویزیونی انیمیشن سیمپسونها ساخته شده است. در این فیلم ، مگی سیمپسون در یکی از مراکز مهد کودک جدیدی ثبت نام می کند که وقتی با یک کاترپیلار دوست می شود ، با کودک جورلد بدخلقی در میدان می رود. این فیلم کوتاه تهیه کننده سیمپسونها جیمز ال بروکس بود که پیشکسوت قدیمی سریال دیوید سیلورمن را برای کارگردانی فیلم به خدمت گرفت. این تصویر توسط تهیه کنندگان جیمز بروکس ، آل ژان ، دیوید میرکین ، نویسندگان مایکل پرایس و جوئل اچ کوهن و همچنین مت گرونینگ خالق نمایش نوشته شده است. اولین نمایش این فیلم در 13 ژوئیه 2012 بود ، جایی که به نمایش فیلم : این فیلم دومین نمایش تئاتر سیمپسونها است. این کوتاه در 15 فوریه 2013 دوباره اکران شد و قبل از فیلم زندگی پای در سینماهای منتخب ایالات متحده پخش شد. استقبال مثبت بوده و داستان و انیمیشن را تحسین شده است. این فیلم با شکست ، نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم کوتاه انیمیشن در سال 2013 شد. طرح. مارج سیمپسون، مگی را در مدرسه عین رند بر
ای تادز رها می کند ، جایی که پس از گذراندن یک آزمایش امنیتی ، توسط یک ماشین تولید شده توسط "اغلب-اشتباه فناوری ها" به عنوان "هوش متوسط" طبقه بندی می شود. سپس یک نگهبان او را از "اتاق برای بچه های با استعداد" عبور می دهد و در گوشه ای از خواب "هیچ چیز خاص" قرار می دهد. سایر وسایل بازی را می گیرند یا می خورند. سپس یک پروانه به اتاق راه می یابد در حالی که کینه توزی مگی ، برچه جرالد ، له می شود و آن را با پتک بر روی دیوار می کشد و با مداد رنگی جعبه ای را به دور آن می کشد. پروانه دوم نیز به همین سرنوشت دچار می شود. مگی یک کاترپیلار و یک کتاب پاپ آپ در مورد چرخه زندگی پروانه پیدا می کند. او که متوجه شده بود که می تواند سرنوشت دو پروانه اول را نیز رقم بزند ، سعی می کند از آن در برابر جرالد محافظت کند. این کاترپیلار بعداً خود را در گلدان محصور کرده و شروع به تبدیل می کند. به محض ظهور پروانه تازه شکل گرفته ، مگی سعی می کند به آن کمک کند تا از پنجره به بیرون پرواز کند ، اما به نظر می رسد جرالد با بستن پرده های روی آن هنگام عبور از آن ، او را می کشد. مگی هنگام سقوط روی زمین به طرز چشمگیری عزادار می شود. مارگ سپس برای تحو
یل گرفتن از او می رسد ، هنگامی که مشخص شد صحنه مگی تنها یک نیرنگ برای پوشاندن حقیقت بود: او کمان موهای خود را به طاقچه پنجره ریخته بود و به جای آن پروانه را بر پیشانی خود زده بود. وی سپس در حالیکه مارج به خانه اش می رود پروانه را آزاد می کند.
مرکز موسیقی رایانه ای () یا مرکز موسیقی کامپیوتری که به اختصار «CMC» نامیده می شود و در دانشگاه کلمبیا واقع است، قدیمی ترین مرکز موسیقی رایانه ای و موسیقی الکترونیک در ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۵۸ بنیان نهاده شد. این مرکز موسیقی در دههٔ ۵۰ میلادی، توسط «ولادیمیر اوساچفسکی»، «اُتو لوئنیگ»، «میلتون بابیت» و «راجر سشنز» بنیان نهاده شد و در آغاز، «مرکز موسیقی اکترونیکی کلمبیا-پرینستون» نام داشت. از سال ۱۹۵۹ میلادی، این مرکز، رسماً تحتِ حمایتِ مالیِ بنیاد راکفلر قرار گرفت. مرکز موسیقی رایانه ای در شماره ۶۳۲ «پرنتیس هال»، واقع در خیابان ۱۲۵ام غربیِ نیویورک قرار دارد.
پسر بتمن () یک فیلم ویدئویی پویانمایی در سبک ابرقهرمانی به کارگردانی ایتن اسپالدینگ است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. از صداپیشگان آن می توان به استوارت آلن، جیسون اومارا، توماس گیبسون، مورنا باکرین، جیانکارلو اسپوزیتو و شان ماهر اشاره کرد. داستان. بعد از مرگ رأس الغول توسط دستیار قدیمی خود اسلید ویلسون، تالیا الغول پسر خود دیمین وین را به گاتهام سیتی برده و به پدرش بروس وین (بتمن) می سپارد تا با هم آشنا شوند و از او محافظت کند...
خودکشی در گرینلند یک معضل اجتماعی-ملی به حساب می آید. طبق گزارش های دولتی، میان ۱/۴ تا ۱/۵ تن از مردم گرینلند در طول زندگی خود اقدام به خودکشی می نمایند. این کشور همچنین دارای بالاترین نرخ خودکشی در جهان است به طوری که طبق گزارش ها، از ۱۹۸۵ تا ۲۰۱۲، شاهد نرخ خودکشی ۸۳ تن در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن بوده است؛ شماری دوبرابر شمار کشور دوم از نظر نرخ خودکشی. گرینلند از نظر جغرافیایی و فرهنگی، کشوری بسته به حساب می آید. این کشور همچنین یکی از سردترین و کم جمعیت ترین جاهای دنیاست. با آنکه همه این ویژگی ها ممکن است در آمار بالای خودکشی در گرینلند دخیل باشند، اثر مستقیم آن ها مشخص نشده است. در این کشور راه کارهای گوناگونی برای مبارزه با خودکشی همچون علائم جاده ای، ارتقا سطح آموزش و آگاهی در رابطه با خودکشی، و یاری گرفتن از متخصص ها، تدارک دیده شده است. تاریخچه. از دهه ۱۹۷۰ تعداد خودکشی ها در گرینلند افزایش یافت و تا ۱۹۸۶ به افزایش ادامه داد. در سال ۱۹۸۶، خودکشی دلیل اصلی مرگ در بسیاری از شهرها مانند سارفانجویت بود. در سال ۱۹۷۰ نرخ خودکشی در گرینلند به طور تاریخی بسیار پایین بود ولی در سال های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ به یکی از بیشترین نرخ
های جهان رسید به طوری که در هر سال ۱۰۷ نفر از هر ۱۰۰ هزار نفر اقدام به خودکشی کردند. مشابه چنین رشد سریعی در نرخ خودکشی، در اینوئیت های کانادا نیز مشاهده شده است. داده های گزارش ۲۰۱۰ دولت گرینلند به طور غیرمستقیم می گوید یک خودکشی در هر هفته رخ داده است واریانس. در مقاله ای که در مجله "بی ام سی سایکایتری" و به سال ۲۰۰۹ منتشر شد، آمده که از ۱۹۶۸ تا ۲۰۰۲ یعنی به مدت ۳۵ سال، شمار ۱٬۳۶۵ تن در گرینلند اقدام به خودکشی کرده اند. در این تحقیق مشخص شد که بیش ترین شمار خودکشی ها طی فصل زمستان و به ویژه ماه ژوئن اتفاق افتاد. خودکشی هایی که در تابستان اتفاق افتاده بودند بیش تر در مناطق مدار شمالگان قرار داشتند. در واقع از نظر جغرافیایی، بیش تر خودکشی ها در مناطق شمالی این کشور رخ داده بودند. همچنین نرخ خودکشی مردان از زنان در گرینلند فزون تر است. بیش تر مرگ و میر ناشی از خودکشی را مردان ۱۵ تا ۲۴ سال به خود اختصاص می دهند. بر خلاف دیگر کشورهای غربی، نرخ خودکشی در گرینلند با بالا رفتن سن کاهش می یابد. دلایل. از جمله دلایل خودکشی در گرینلند می توان به الکلیسم، افسردگی، فقر، اختلافات زناشویی، کارکرد نادرست پدر و مادر و غیره
اشاره کرد. طبق گزارشی که در "ساینس دیلی" منتشر شد، در تابستان ۲۰۰۹ نرخ خودکشی در گرینلند افزایش داشت. پژوهشگران، بی خوابی ناشی از افزایش طول روز را عامل این نرخ خودکشی عنوان کردند. همچنین تضادهای فرهنگی میان فرهنگ اینوئیت ها و فرهنگ غربی مدرن یکی از دلایل نرخ بالای خودکشی در این کشور اعلام شده است. روش ها. در ۹۵٪ خودکشی ها از روش های خشن بهره برده می شودکه بیش ترین این روش ها عبارتند از دار زدن (۴۶٪) و شلیک گلوله (37%); و دیگر روش ها همچون برش مچ دست، پرش از ارتفاع، غرق شدن، مصرف بیش از حد دارو و مسمومیت نیز مورد استفاده هستند اما خیلی کم تر. پیشگیری. هم دولت گرینلند و هم دیگر سازمان های ملی و میان کشوری راهکارهایی را به جهت پیشگیری از خودکشی در این کشور تدارک دیده اند. سازمان هایی هستند که به خودکش ها خدمات ارائه می کنند. برخی از این راهکارها شامل بیلبوردهای تبلیغاتی که روی آن ها نوشته شده: «تماس تلفنی رایگان است. هیچ کس تنها نیست. با افکار تاریکتان تنها نمانید. تماس بگیرید» می شوند. متخصصین درمان افکار خودکشی نیز به نوجوانان فیلم هایی نشان می دهند که در آن ها خودکشی به شدت مذمت شده و منفی نشان داده می شود ت
ا نوجوانان را از انجام آن منصرف کنند. نخستین این راهکارها در سال ۲۰۰۵ و تازه ترین آن ها در ۲۰۱۳ به اجرا گذارده شد. باید یادآوری شود که هنوز جای زیادی برای تحقیق دربارهٔ خودکشی در کشور گرینلند هست.
دختر روز تولد فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی جز باترورث است. در این فیلم بازیگرانی همچون نیکول کیدمن، بن چاپلین، متیو کاسوویتس و ونسان کسل ایفای نقش کرده اند.
حلیم عبدالمسیح الضبع (؛ "Ḥalīm ʻAbd al-Masīḥ al-Ḍab"ʻ؛ زادهٔ ۴ مارس ۱۹۲۱ - درگذشته ۲ سپتامبر ۲۰۱۷) یک آهنگساز، نوازنده، موسیقی شناسِ قومی و مدرس موسیقی اهل مصر و ایالات متحده آمریکا بود. زندگی نامه. حلیم الضبع به یکی از خانواده های بزرگ و ثروتمند ارتدکس قبطی تعلق دارد که پیش تر، از ناحیهٔ ابو تیج واقع در استان اسیوط در مصر علیا مهاجرت بودند و در سال ۱۹۳۲ میلادی در مصر الجدیده ساکن شدند. معنای لغوی نام خانوادگی وی، «کفتار» است که چندان در کشور مصر رایج نیست. پدر او کشاورز بود و حلیم نیز در سال در رشتهٔ مهندسی کشاورزی تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۵ مدرک لیسانس خود را از دانشگاه قاهره دریافت داشت. در همان هنگام، او به فراگیری موسیقی و همچنین نوازندگی و آهنگسازی پرداخت و با آنکه شغل اصلی اش، «مشاور کشاورزی» بود، اما در اواسط دههٔ ۴۰ میلادی به سبب سبک خاصِ نوازندگی اش با پیانو و همچنین آهنگ های مبتکرانه اش، در مصر شهرت یافت. حلیم در دههٔ ۵۰ میلادی از طریق برنامه فولبرایت به آمریکا آمد و زیر نظر استادانی چون «جان دانلد راب» و «ارنست کرنک» (دانشگاه نیومکزیکو)، «فرانسیس جود کوک» (کنسرواتوار موسیقی نیو انگلند در بوستون)، «آر
ون کوپلند»، «اروینگ فاین» و «لوئیجی دالاپیکولا» (مرکز موسیقی برک شِر) و «اروینگ فاین» (دانشگاه برندایس) به فراگیری موسیقی و تکمیل معلوماتش در این زمینه پرداخت. وی یکی از پیشگامان موسیقی الکترونیک است و در سال ۱۹۴۴ میلادی، یکی از نخستین نمونه های «موسیقی نواری» یا «موسیقی کانکریت» را ارائه کرد. از اواخر دههٔ ۵۰ تا اوایل دههٔ ۶۰ میلادی، او در مرکز موسیقی رایانه ای به ساخت و ارائهٔ آثاری تأثیرگذار پرداخت. وی یکی از برندگان کمک هزینه گوگنهایم بود.
جک دنیلز نوعی برند ویسکی تنسی و پرفروش ترین ویسکی آمریکایی در دنیا است که توسط کارخانهٔ جک دنیل که از سال ۱۹۵۶ متعلق به شرکت براون-فورمن است در لینچبورگ، تنسی تولید می شود. این محصول مطابق با معیارهای قانونی به عنوان یک ویسکی بوربن طبقه بندی می شود، اگرچه شرکت این معیار طبقه بندی را رد کرده و محصول خود را به عنوان ویسکی تنسی به جای تنسی بوربن روانه بازار می کند. جک دنیلز در حدود صد و پنجاه سال قدمت دارد.
حکم کنیل وورث () صادر شده در تاریخ ۳۱ اکتبر ۱۲۶۶، یک حکم آشتی و صلح میان شورشی ها و حکومت پادشاهی در جریان دومین نبرد بارون ها در انگلستان می باشد، پس از پیروزی بارون های شورشی در نبرد لوئس به سال ۱۲۶۴ تحت رهبری سیمون دو مونتفورد، ششمین ارل لستر، برای مدت زمان کوتاهی کنترل حکومت سلطنتی در اختیار آنها قرار گرفت اما با آغاز نبرد ایوشام که در سال آینده اتفاق افتاد و منتهی به کشته شدن مونتفورد گردید، پادشاه هنری سوم مجدداً قدرت را به دست گرفت و اقدام به ترمیم پایه های حکومتش نمود. یک گروه از شورشیان در زمان برگزاری محاصره کنیل وورث در قلعه کنیل وورث اقدام به مقاومت نمودند و از آنجا که مدافعان مقاومت شدیدی داشتند و از طرفی قلعه تسخیر ناپذیر می نمود، به ناچار و از طریق مداخله پاپ حکم کنیل وورث اجرایی گردید.
حکومت داری یا حکمرانی به مجموعهٔ پیچیده ای از فرایندها، کارکردها، ساختارها، هنجارها، قوانین و قواعدی گفته می شود که از دل رابطه میان فردی، تعاملات اجتماعی، روابط قدرت (اجتماعی و سیاسی) و ارتباطات درون یک گروه سازمان یافته از افراد پدید می آیند. حکومت داری حدود رفتار و رویه های قابل قبول برای کنشگران مختلف گروه را تعیین کرده و فرآیندهای تصمیم گیری آن ها را از طریق وضع و اجرای قوانین و دستورالعمل ها کنترل می کند. علاوه بر این، منابع و ظرفیت های اعضای مختلف را مدیریت، تخصیص و بسیج می کند و جهت گیری کلی گروه را مشخص می سازد تا به طور مؤثر به نیازها، مسائل و چالش های جمعی خاص آن پاسخ دهد. مفهوم حکومت داری را می توان به نهادهای اجتماعی، سیاسی یا اقتصادی (گروه هایی از افراد که در فعالیتی هدفمند مشارکت دارند) تعمیم داد؛ مانند یک دولت ملت و دولت آن (ادارهٔ عمومی)، یک قلمرو تحت حکومت، یک جامعه، یک اجتماع، یک گروه اجتماعی (مانند قبیله یا خانواده)، یک سازمان رسمی یا غیررسمی، یک شرکت، یک سازمان غیردولتی، یک سازمان غیرانتفاعی، یک تیم پروژه، یک بازار، یک شبکه یا حتی در سطح جهانی. «حکومت داری» همچنین می تواند به یک بخش خاص ا
ز فعالیت ها مانند زمین، محیط زیست، سلامت، اینترنت، امنیت و غیره مربوط باشد. میزان رسمی بودن در حکومت داری به قواعد داخلی یک نهاد مشخص و تعاملات خارجی آن با نهادهای مشابه بستگی دارد. از این رو، حکومت داری می تواند اشکال گوناگونی به خود بگیرد، انگیزه های متفاوتی پشت آن باشد و نتایج متنوعی در پی داشته باشد. گروه های کوچک تر ممکن است به ساختارهای غیررسمی رهبری تکیه کنند، در حالی که حکومت داری مؤثر در یک گروه بزرگ تر معمولاً به یک نهاد حکومت داری کارآمد وابسته است؛ نهادی مشخص متشکل از گروهی از افراد که به آن ها اختیار و مسئولیت تصمیم گیری دربارهٔ قوانین، اجرای آن ها و نظارت بر عملکرد روان گروه در چارچوب کلی حکومت داری سپرده شده است. رسمی ترین نوع نهاد حکمرانی، دولت است که مسئولیت و اختیار اتخاذ تصمیمات الزام آور را برای یک نظام ژئوپلیتیکی خاص (مانند یک کشور) از طریق قوانین و دستورالعمل های تثبیت شده دارد. دولت ممکن است به صورت یک دموکراسی عمل کند، جایی که شهروندان در انتخاب حاکمان با هدف تحقق منفعت عمومی مشارکت می کنند. فراتر از دولت ها، نهادهای دیگری نیز می توانند دارای نهادهای حکمرانی باشند. این ها ممکن است نهاد
های حقوقی یا سازمان هایی مانند شرکت ها، مؤسسات تجاری یا سازمان های غیرانتفاعی باشند که توسط هیئت مدیره های کوچک برای اهداف خاص تری اداره می شوند. این نهادها همچنین می توانند گروه های اجتماعی-سیاسی از جمله ساختارهای سلسله مراتبی سیاسی، قبایل، زیرگروه های مذهبی یا حتی خانواده ها باشند. در مورد یک دولت، حکومت داری بیانگر آگاهی فزاینده ای ست نسبت به اینکه چگونه اشکال پراکندهٔ قدرت و اختیار می توانند حتی در غیاب فعالیت مستقیم دولت، نظم را برقرار سازند. در این نظام حکومت داری دولتی، بازیگران بیرونی متعددی وجود دارند که اگرچه فاقد قدرت تصمیم گیری مستقیم اند، می توانند بر آن تأثیر بگذارند. این بازیگران شامل لابی ها، اتاق های فکر، احزاب سیاسی، سازمان های غیردولتی، جوامع محلی و رسانه ها می شوند. حکومت داری همچنین تحت تأثیر عواملی بیرونی مانند جهانی شدن، جنبش های اجتماعی یا پیشرفت فناوری شکل می گیرد. از منظر هنجاری، حکومت داری خوب، مؤثر و عادلانه مستلزم یک نظام سازمان یافته است که منافع و نیازهای ذی نفعان را به طور منصفانه نمایندگی کند. چنین حکومت داری ای هدایت گر تدوین، اجرا و ارزیابی اهداف، سیاست ها و برنامه های گروه
است و عملکرد روان آن را در زمینه ها و شرایط مختلف تضمین می نماید. این نوع حکومت داری با ترویج شفافیت، مسئولیت پذیری و پاسخ گویی، اعتماد ایجاد می کند و از سازوکارهایی برای حل اختلافات و تعارض ها به منظور تقویت هماهنگی بهره می برد. همچنین با سازگاری با شرایط متغیر، گروه را پاسخ گو و تاب آور نگه می دارد. با عمل به تعهدات و ایجاد نتایج مثبت، حکومت داری مشروعیت و پذیرش نهاد حکمرانی را افزایش می دهد؛ امری که به رعایت قوانین، مسئولیت پذیری مشترک، همکاری فعال و در نهایت به ثبات بیشتر و پایداری بلندمدت می انجامد. بسیاری از نهادهای آموزش عالی — از جمله مدرسه امور بین الملل بالسلی، مدرسه امور جهانی مانک، مؤسسه مطالعات سیاسی پاریس, مؤسسه عالی ژنو، مدرسه هرتی و مدرسه اقتصاد لندن، در میان دیگران — «حکومت داری» را به عنوان یک موضوع دانشگاهی ارائه می کنند. بسیاری از دانشمندان علوم اجتماعی ترجیح می دهند هنگام بحث دربارهٔ فرایند حکمرانی از اصطلاح «حکومت داری» استفاده کنند، زیرا این واژه تمام طیف نهادها و روابط درگیر را در بر می گیرد. حکومت داری شامل فرایندها و ساختارهایی است که از طریق آن ها تصمیم گیری و اجرای تصمیمات در یک سا
زمان یا جامعه صورت می گیرد. این مفهوم دربرگیرندهٔ تعامل میان قوانین، هنجارهای اجتماعی، پویایی های قدرت و ارتباطات است که رفتار و نظم یک نظام اجتماعی را شکل می دهد. حکومت داری می تواند توسط نهادهای رسمی مانند دولت ها و سازمان ها یا گروه های غیررسمی اعمال شود. این فرایندی پویاست که با توجه به شرایط و انگیزه های متغیر، دستخوش تحول می شود. حکومت داری برای عملکرد روان هر نهادی — چه یک کشور، یک شرکت یا یک سازمان غیرانتفاعی — ضروری است. این مفهوم چارچوبی برای پاسخ گویی، شفافیت و پیگیری اهداف مشترک فراهم می آورد. مفهوم حکومت داری به طور مداوم در حال تحول است و بازتابی از پویایی های در حال تغییر قدرت و پیچیدگی فزایندهٔ مسائل جهانی می باشد. تعاریف. بانک جهانی حکومت داری را چنین تعریف می کند: پروژه «شاخص های جهانی حکومت داری» بانک جهانی، حکومت داری را این گونه تعریف می کند: این تعریف فرایندی را دربر می گیرد که در آن دولت ها انتخاب، نظارت و جایگزین می شوند؛ ظرفیت دولت برای تدوین و اجرای مؤثر سیاست های منطقی؛ و احترام شهروندان و وضعیت نهادهایی که تعاملات اقتصادی و اجتماعی بین آن ها را اداره می کنند. تعریف جایگزین حکومت دا
ری را چنین بیان می کند: بر اساس پروژه منطقه ای برنامه توسعه سازمان ملل متحد درباره حکومت داری محلی در آمریکای لاتین: ریشهٔ واژه. همانند «دولت»، واژه «حکومت داری» (governance) در نهایت از فعل یونانی «کوبرناین» (kubernaein) (به معنی «هدایت کردن»، که نخستین بار به صورت استعاری در آثار افلاطون ثبت شده است) گرفته شده است. کاربرد گاه به گاه آن در انگلیسی برای اشاره به فعالیت خاص حاکمیت یک کشور به دوران انگلستان دوران مدرن اولیه بازمی گردد، زمانی که عبارت «حکومت داری قلمرو» در آثار ویلیام تیندیل و در مکاتبات سلطنتی از جیمز پنجم اسکاتلند به هنری هشتم انگلستان ظاهر شد. نخستین کاربرد این واژه در ارتباط با ساختارهای نهادی (برخلاف حکومت فردی) در کتاب «حکومت داری انگلستان» چارلز پلمر (ترجمه ای از یک نسخه خطی لاتین قرن پانزدهم توسط جان فورتسک (قاضی)، که به عنوان «تفاوت بین پادشاهی مطلق و محدود» نیز شناخته می شود) در سال ۱۸۸۵ است. این کاربرد «حکومت داری» برای اشاره به ترتیبات حکمرانی، در متون بعدی از جمله متن کلاسیک سیدنی لو در سال ۱۹۰۴ و میان برخی تاریخ نگاران قانون اساسی بریتانیایی تثبیت شد. با این حال، استفاده از واژه «ح
کومت داری» در معنای گسترده تر کنونی، که فعالیت های گستره وسیعی از نهادهای دولتی و خصوصی را دربرمی گیرد، تنها از دهه ۱۹۹۰ به بعد توسط اقتصاددانان و علوم سیاسی دانان بازتعریف و توسط نهادهایی مانند سازمان ملل متحد، صندوق بین المللی پول و بانک جهانی گسترش یافته است. از آن زمان به بعد، این واژه کاربرد فزاینده ای یافته است. انواع. حکومت داری معمولاً به سطح مشخصی از حکومت داری اشاره دارد که با نوعی سازمان مرتبط است (شامل حکومت داری عمومی، حکومت داری جهانی، حکومت داری غیرانتفاعی، راهبری شرکتی و حکومت داری پروژه)، به «حوزه» خاصی از حکومت داری که با نوعی فعالیت یا نتیجه مرتبط است (مانند حکومت داری محیط زیستی، حکومت داری اینترنت و حکومت داری فناوری اطلاعات) یا به «مدل» خاصی از حکومت داری اشاره دارد که غالباً به صورت نظریه ای تجربی یا هنجاری شکل گرفته است (از جمله حکومت داری تنظیمی، حکومت داری مشارکتی، حکومت داری چندسطحی، فراروش حکمرانی یا متا-حکومت داری، و حکومت داری مشارکتی). حکومت داری همچنین می تواند دستورکارهای هنجاری یا عملی را تعریف کند. مفاهیم هنجاری حکومت داری عادلانه یا حکومت داری خوب در میان سازمان های سیاست،
بخش عمومی، کار داوطلبانه و بخش خصوصی رایج است. حکومت داری به عنوان فرایند. بطور کلی، حکومت داری یک مفهوم نظری است که به اقدام ها و فرایندهایی اشاره دارد که از طریق آن ها شیوه ها و سازمان های پایدار به وجود می آیند و دوام می یابند. این اقدامات و فرایندها ممکن است در سازمان های رسمی و غیررسمی با هر اندازه ای فعالیت کنند؛ و ممکن است برای هر هدفی، چه خیر و چه شر، چه سودآور و چه غیرسودآور به کار روند. با چنین نگاهی به حکومت داری، می توان این مفهوم را به دولتها، شرکتها، سازمان های غیرانتفاعی، سازمان های غیردولتی، مشارکت ها و انجمن های دیگر، روابط تجاری (به ویژه روابط پیچیده برون سپاری)، تیم های پروژه و هر تعداد انسان درگیر در فعالیت هدفمند، تعمیم داد. اکثر نظریه های حکومت داری به عنوان فرایند، از اقتصاد نئوکلاسیک برآمده اند. این نظریه ها مدل های استنتاجی مبتنی بر فرضیات اقتصاد مدرن می سازند تا نشان دهند چگونه بازیگران عقلایی ممکن است سازمان های رسمی مانند شرکت ها و دولت ها و سازمان های غیررسمی مانند شبکه ها و شیوه های مدیریت منابع مشترک را تأسیس و حفظ کنند. بسیاری از این نظریه ها از اقتصاد هزینه معاملات بهره می برن
د. به عنوان یک مفهوم هنجاری. حکومت داری عادلانه. وقتی دربارهٔ حکومت داری در سازمان های خاص صحبت می کنیم، کیفیت حکومت داری درون آن سازمان اغلب با استانداردی به نام حکومت داری خوب مقایسه می شود. برای مثال، در مورد یک کسب وکار یا سازمان غیرانتفاعی، حکومت داری خوب به مدیریت منسجم، سیاست های هماهنگ، راهنمایی ها، فرایندها و حقوق تصمیم گیری در حوزهٔ مسئولیت مشخص، و نظارت و پاسخگویی مناسب اشاره دارد. «حکومت داری خوب» بدین معناست که سازوکارها به گونه ای عمل می کنند که مدیران اجرایی (که «نمایندگان» خوانده می شوند) بتوانند حقوق و منافع ذی نفعان (که «موکلان» نامیده می شوند) را با روحیه ای دموکراتیک محترم بشمارند. حکومت داری خوب. حکومت داری خوب اصطلاحی نامشخص است که در ادبیات توسعه بین المللی برای توصیف دیدگاه های هنجاری مختلف درباره چگونگی اداره امور عمومی و مدیریت منابع عمومی توسط نهادهای عمومی به کار می رود. این دیدگاه های هنجاری اغلب به این دلیل توجیه می شوند که گمان می رود به اهداف اقتصادی مانند ریشه کنی فقر و توسعه اقتصادی موفق منجر می شوند. سازمان های مختلف تعاریف متفاوتی از حکومت داری و حکومت داری خوب ارائه داده ا
ند. حکومت داری مؤثر. کارآمدی دولت ها نوعی از حکومت داری نیست که به سادگی قابل اندازه گیری و اجماع باشد. اندازه گیری و مفهوم سازی کارآمدی بحث برانگیز است و اغلب به جای حکومت داری خوب به کار می رود. با این حال، در دوره ۱۹۹۶ تا ۲۰۱۸، بانک جهانی تلاش کرد تا معیاری قابل مقایسه برای عملکرد دولت ها ایجاد کند؛ شاخص های جهانی حکومت داری (WGI). شاخص WGI شامل بیش از ۳۰ پایگاه داده است که مقیاس بندی و دسته بندی شده اند به شش دسته؛ یکی از این دسته ها کارآمدی دولت است. بر اساس این دسته، حکومت داری مؤثر از پنج جنبه تشکیل شده است: کیفیت خدمات عمومی، کیفیت خدمات مدنی، درجه استقلال دولت از فشارهای سیاسی، کیفیت تدوین و اجرای سیاست ها و اعتبار تعهد دولت به این سیاست ها. خلاصه اینکه، حکومت داری مؤثر به کیفیت خدمات، استقلال دولت و کیفیت سیاست ها و اجرای آن ها مربوط است. علاوه بر این موارد، می توان استدلال کرد که پاسخگویی به نیازهای شهروندان نیز در دولت مؤثر بسیار بالا است. دولت مؤثر با عمل به این نیازها از طریق ساختارهای شفاف، غیرمتمرکز و بی طرف که منسجم و منضبط اند، به کارآمدی دست می یابد. بنابراین مدیریت مالی کارآمد، نیروی انسان
ی متعهد و باکیفیت، و فرایندهای رسمی و استاندارد شده مورد نیاز است. برای این منظور، دولت ها با ظهور ساختارهای بوروکراتیک بسیار کارآمدتر شدند. با این حال، دولت ها در محیطی که به سرعت تغییر می کند باید توانایی سازگاری سریع داشته باشند، بنابراین محدود بودن به ساختارهای سخت و انعطاف ناپذیر ممکن است به ضرر آنها باشد. با توجه به اینکه مفهوم حکومت داری مؤثر یک پارچه نیست، برخی اجزای دیگر نیز ممکن است به آن افزوده شوند: «باید در گستره ای کوچک باشد با دخالت محدود در اقتصاد؛ دارای چشم انداز و فرایندهای واضح؛ نیروی انسانی متعهد و باکیفیت که قادر به تدوین و اجرای سیاست ها و پروژه ها باشد؛ مشارکت جامع با مردم؛ مدیریت مالی کارآمد؛ ساختارهای پاسخگو، شفاف و غیرمتمرکز و ثبات سیاسی». حکومت داری مؤثر داخلی و خارجی. اجزای حکومت داری مؤثر که در بالا توضیح داده شدند همگی ماهیتی داخلی دارند، یعنی در چارچوب قلمرو ملی، سیاست های ملی و دربارهٔ ساکنان یک کشور مطرح هستند. این جنبه داخلی حکومت داری مؤثر است که عمدتاً بر خدمات و سیاست های ملی تمرکز دارد. جنبه خارجی حکومت داری مؤثر اما صرفاً بر حوزه بین المللی سیاست متمرکز است. این جنبه شام
ل توانایی دولت در اعمال حقوق و انجام وظایف خود مطابق با حقوق بین الملل، نمایندگی مردمش در صحنه سیاسی بین المللی و مشارکت در روابط بین الملل است. هدف حکومت داری مؤثر در جنبه داخلی، حاکمیت در قلمرو ملی است؛ و در جنبه خارجی، اعمال حاکمیت بر روابط بین الملل. از این رو، یکی از ویژگی های لازم دولت، داشتن ظرفیت نامحدود برای عمل بدون هیچ نوع وابستگی به حقوق داخلی و بین المللی است. این استقلال، جوهره و اساس ایالت بودن است. تأثیرات حکومت داری مؤثر. در تلاشی برای شناسایی عوامل پیش بینی کنندهٔ دولت های مؤثر، مطالعه ای انجام شد تا بررسی کند کدام ویژگی های دولت بیشترین تأثیر را از حکومت داری مؤثر می گیرند. نتیجهٔ قابل توجه این بود که حکومت داری مؤثر سهم بزرگی در رشد اقتصادی و توسعه دارد، هرچند در بلندمدت. با این حال، این رابطه دوطرفه است: رشد اقتصادی نیز منجر به حکومت داری مؤثرتر می شود. علاوه بر این، حکومت داری مؤثر تأثیر مثبتی در کاهش فساد، تقویت ثبات سیاسی، بهبود حاکمیت قانون و ارتقاء هزینه کرد و پاسخگویی دولت دارد. همانند توسعه اقتصادی، قابل قبول است که گفته شود حکومت داری مؤثر و عوامل پیش بینی کنندهٔ ذکر شده، یک چرخه
بازخورد مثبت را تشکیل می دهند؛ آنها یکدیگر را تقویت می کنند و به طور غیرمستقیم خود را حفظ می کنند. فقدان حکومت داری مؤثر. وقتی دولتی قادر به اداره مؤثر نباشد، این فقط به معنی فقدان ویژگی های حکومت داری مؤثر نیست. ابتدا، فقدان حکومت داری مؤثر به معنای فقدان ظرفیت دولت برای تأمین کالاهای سیاسی مانند حقوق و آزادی ها برای ساکنانش است. زارتمن (Zartman) توصیف می کند که نبود حکومت داری مؤثر چگونه شکل می گیرد: «به عنوان از هم گسیختگی ساختار دولت، اقتدار (قدرت مشروع)، قانون و نظم سیاسی». در نبود حکومت داری مؤثر پنج ویژگی اصلی قابل تمایز است: از هم پاشیدگی ساختار فرایندهای دولت، درگیری های خشونت آمیز، نقض حقوق بشر، تفرقه اجتماعی که همگی ماهیتی درونی دارند. سنجش و ارزیابی. از اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی، تلاش هایی در میان پژوهشگران و جامعه توسعه بین المللی برای ارزیابی و اندازه گیری کیفیت حکومت داری در کشورهای سراسر جهان انجام شده است. اندازه گیری حکومت داری به طور ذاتی موضوعی بحث برانگیز و تا حدی سیاسی است. بنابراین تمایزی میان ارزیابی های خارجی، ارزیابی های همتا و خودارزیابی ها قائل می شوند. نمونه های ارزیابی خارجی شامل ارز
یابی های اهداکنندگان یا شاخص های مقایسه ای است که توسط سازمان های بین المللی غیردولتی تولید می شوند. نمونه ای از ارزیابی همتا، مکانیزم بازبینی همتای آفریقا است. نمونه های خودارزیابی، ارزیابی هایی هستند که به رهبری کشور انجام می شوند و می توانند توسط دولت، جامعه مدنی، پژوهشگران و یا دیگر ذی نفعان در سطح ملی انجام شوند. یکی از این تلاش ها برای ایجاد معیار قابل مقایسه بین المللی در زمینه حکومت داری، و نمونه ای از ارزیابی خارجی، پروژه شاخص های جهانی حکومت داری (Worldwide Governance Indicators) است که توسط اعضای بانک جهانی و مؤسسه بانک جهانی توسعه یافته است. این پروژه شاخص های کلی و جزئی را برای بیش از ۲۰۰ کشور در شش بُعد حکومت داری گزارش می دهد: صدای مردم و پاسخگویی، ثبات سیاسی و عدم خشونت، اثربخشی دولت، کیفیت مقررات، حاکمیت قانون و کنترل فساد. به منظور تکمیل شاخص های کلان جهانی حکومت داری، مؤسسه بانک جهانی «نظرسنجی های حکومت داری بانک جهانی» را توسعه داد که ابزارهای ارزیابی حکومت داری در سطح کشور و در سطح خرد یا فرامنطقه ای است و از اطلاعات جمع آوری شده از شهروندان، فعالان کسب وکار و کارکنان بخش عمومی کشور برای