Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جوان و بی گناه () فیلمی در ژانر دلهره آور جنایی به کارگردانی آلفرد هیچکاک است که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به جری ورنو، جان لانگدن و پرسی مارمونت اشاره کرد. خلاصه داستان. زنی بازیگر توسط همسرش که به دوستان او حسادت می کرد به قتل می رسد. روز بعد، نویسنده ای به نام «رابرت تیسدال» که یکی از دوستان او بود، جسدش را در ساحل پیدا می کند. او برای تماس به پلیس فرار می کند اما دو شاهدی که این ماجرا را می بینند تصور می کنند او قاتلی است که پا به فرار گذاشته است. او دستگیر می شود و…
مهمانسرای جامائیکا () فیلمی در ژانر دلهره آور ماجراجویی به کارگردانی آلفرد هیچکاک و اقتباسی از رمان مشهور دافنه دوموریه به همین نام است(مهمان خانه جامائیکا) که در سال ۱۹۳۹ منتشر شد. این فیلم پیش از ربکا و پرندگان ، اولین اثر از سه اثر دافنه دوموریه است که هیچکاک از آن ها برای ساخت فیلم اقتباس کرده است. از بازیگران آن می توان به چارلز لوتن، مورین اوهارا و جان لانگدن اشاره کرد.
یان پیتر هوخندایک (زاده ۲۱ ژوئیه ۱۹۵۵ در لیوواردن) ریاضیدان و تاریخ نگار ریاضی اهل هلند است. هوخندایک بیشتر به خاطر پژوهش هایش دربارهٔ ریاضیات در دوره اسلامی و نیز ریاضیدانان ایرانی شناخته شده است. زندگی نامه. هوخندایک در سال ۱۹۸۳ در اوترخت دانش آموخته شد. موضوع تز دکترای او «تکمیل مقاطع مخروطی بوسیله ابن هیثم» بود و استادان دوره دکتری او فرد فن در بلای و جرالد تومر بودند. او دوره پسادکتری را در سال ۱۹۸۵ در دانشگاه براون در نزد دیوید پینگری گذراند و در سال های ۱۹۸۵/۱۹۸۶ در انستیتوی تاریخ علم در دانشگاه گوته فرانکفورت به عنوان استادیار سرگرم پژوهش و آموزش بود. هوخندایک از سال ۱۹۸۶ در دانشگاه اوترخت فعالیت می کند. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ پروفسور تاریخ ریاضی در دانشگاه لایدن و از سال ۲۰۰۵ دارای درجه پروفسور تاریخ ریاضی در اوترخت است. او همچنین به عنوان پروفسور مهمان در دانشگاه کینگ فهد در ظهران و از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ در دانشگاه تهران بوده است. هوخندایک همچنین پژوهشهایی دربارهٔ دوسارگ و رابطه کارهای او با آپولونیوس کرده است. در سال ۱۹۹۴ هوخندایک به عنوان سخنران مدعو در کنگره جهانی ریاضیدانان در زوریخ با موضوع «ریاضیات
در دوران اسلامی اسپانیا» حضور داشت. مقاله های هوخندایک به زبانهای انگلیسی، هلندی، فارسی، فرانسه و آلمانی هستند. جوایز. هوخندایک در سال ۲۰۱۲ نخستین جایزه اتو نویگباوئر را دریافت کرد. در اعلامیه این جایزه، دلیل اختصاص این جایزه، دستاوردهای هوخندایک که در آن نشان داده است چگونه ریاضیات یونان باستان در دنیای اسلام پذیرفته، پرورانده و در پایان دوباره به اروپا داده شده است عنوان شد.
تمی () فیلمی در ژانر کمدی به کارگردانی بن فالکون محصول سال ۲۰۱۴ با بازی ملیسا مک کارتی است. مک کارتی یکی از نویسندگان و تهیه کنندگان فیلم نیز هست.
داستان های شاهنامه یک مجموعهٔ تلویزیونی پویانمایی ایرانی در ۵۴ قسمت است که بر اساس کتاب "شاهنامه" از فردوسی و قصه های ایرانی به سفارش مرکز پویانمایی صبا در شبکه همدان تهیه و تولید شده است. موضوع. این مجموعه داستان هایی از شاهنامه فردوسی را به زبان ساده برای کودکان و نوجوانان روایت می کند.
در کیهان شناسی فیزیکی، دوره لپتون بازه ای زمانی در تکامل جهان اولیه است که جرم جهان بیشتر از لپتون ها تشکیل شده بود. این دوره تقریباً ۱ ثانیه پس از مهبانگ و در پایان دوره هادرون آغاز شد که اکثر هادرون ها و ضدهادرون ها همدیگر را نابود کرده بودند. در طول دوره لپتون، دمای جهان آنقدر بالابود که اجازه تشکیل جفتهای لپتون-ضدلپتون را بدهد و لپتونها و ضد لپتونها در تعادل گرمایی بودند. تقریباً ۱۰ ثانیه پس از مهبانگ، دمای جهان تا حدی فروکش کرد که دیگر جفت های لپتون-ضدلپتون تشکیل نمی شدند. بیشتر لپتونها و ضدلپتونها در طی فرایندهای نابودسازی از بین رفتند و جرم جهان در حالیکه وارد دوره بعدی(دوره فوتون) می شد از فوتون تشکیل شده بود.
قصه ما مثل شد مجموعه تلویزیونی انیمیشن به کارگردانی و نویسندگی امیرمحمد دهستانی ساختهٔ ١٣٨۶ است. این مجموعه که در سه فصل و ۶۶ قسمت توسط امیر محمد دهستانی بر اساس کتابی به همین نام از محمد میر کیانی ساخته، نوشته و کارگردانی شده است. روایت داستان ها، حکایت ها و قصه های قدیمی در این مجموعه به صورت ضرب المثل درآمده و به شکلی طنزآمیز به تصویر کشیده شده است. این مجموعه اولین سریال انیمیشن ایران است که با تکنیک «کات آوت» رایانه ای ساخته شده است.
قرص پیرا-ستاره ای توده ای از گاز و غبار به شکل حلقه یا دیسک در حال چرخش حول یک ستاره است. قرص پیرا-ستاره ای یک نام کلی برای گونه های مختلفی از قرص های چرخان حول ستارگان است که بسته به مشخصات فیزیکی می تواند قرص برافزایشی، خرده قرص، یا قرص پیش-سیاره ای نامیده شود. قرص های پیش سیاره ای محل تولد سیارگان هستند که بیشتر حول ستارگان جوان می چرخند. اغلب ستارگان در درون سحابی های مولکولی پدید می آیند که توده های عظیمی از گاز و غبار باقی مانده از مهبانگ یا حاصل انفجار ستارگان پیر هستند. جاذبه گرانشی سحابی در طول میلیون ها سال سبب فشرده گشتن مواد که عمدتاً از هیدروژن و ذرات غبار تشکیل گشته اند می گردد. در نتیجه انقباض سحابی یک توده فشرده از ماده در مرکز پدید می آید که به سبب دارا بودن مقداری غیر صفر از تکانه زاویه ای در حال چرخش است. تکانه زاویه ای همچنین سبب می گردد بخش هایی از سحابی نتواند جذب توده مرکزی گردد و در عوض در فواصلی دورتر شروع به گردش به دور توده مرکزی کند. نیروهای گرانش و گریز از مرکز در تعادل با یکدیگر سبب می گردند این مواد چرخنده، پیرامونی به شکل یک دیسک یا قرص را به خود بگیرند که بر روی صفحه عمود بر م
حور چرخش توده مرکزی قرار می گیرد. ذرات غبار و گاز هیدروژن مواد اصلی تشکیل دهنده این گونه قرص ها هستند. با افزایش دما تابش الکترو مغناطیسی از توده مرکزی آغاز می گردد که در این مرحله یک پیش-ستاره نامیده می شود. قرص اطراف پیش ستاره در این مرحله قرص پیرا-پیش ستاره ای است. با گذشت زمان و با انقباض بیشتر و نیز جذب مواد بیشتر از دیسک دمای پیش ستاره به حدی افزایش می یابد که واکنش های اتمی در مرکز آن شروع شده و یک ستاره متولد می گردد. قرص اطراف ستاره مرکزی در این مرحله یک قرص پیرا-ستاره ای نامیده می شود. این قرص می تواند بسته به شرایط فیزیکی حاکم به یک قرص برافزایشی تبدیل شود که عمری در حدود چند میلیون سال دارند و در طول این مدت اندک اندک بر روی ستاره مرکزی فرو می ریزند. گاهی نیز شرایط برای تشکیل توده هایی از غبار و گاز بر روی قرص پیرا-ستاره ای مهیا می شود که منجر به تشکیل سیاره ها می گردد. چنین قرص هایی پیش-سیاره ای نامیده می شوند. منظومه شمسی روزگاری یک قرص پیش-سیاره ای بوده که از آن سیارات و دیگر اجرام چرخان اطراف خورشید پدید آمده اند.
خرده قرص ها گونه ای از قرص پیرا-ستاره ای هستند که بیشتر در اطراف ستارگان پیر یافت می شوند و باقی مانده گرد و غبار و گازهایی هستند که روزگاری در اطراف ستاره ای جوان در حال چرخش بودند. با جذب مواد قرص توسط ستاره در طولانی مدت تنها خرده هایی از غبار و سنگ و مقادیری بسیار اندک از گاز باقی می ماند که گاهی به شکل حلقه هایی نمودار می شوند.
این فهرست کامل حوزه های انتخابیه کنگره ایالات متحده آمریکا به منظور نمایندگی در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا است. تعداد و مرزهای حوزه ها پس از هر سرشماری تعیین می شوند، گرچه در برخی موارد ایالات بیش از یک بار پس از هر سرشماری مرزها را تغییر داده اند. این فهرست شامل ۴۳۵ حوزهٔ کنونی و بیش از ۲۰۰ حوزهٔ منحل شده است. مثلاً تگزاس در دههٔ اول قرن بیست و یکم ۳۲ حوزه داشت ولی در پی سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا چهار حوزهٔ جدید بدان اضافه شد. بعضی ایالات برخی از حوزه هایشان را از دست داده اند. Delaware. از ۱۸۱۳ تا ۱۸۲۳دلاور دو نمایندهٔ کلی داشت. District of Columbia. "See Non-voting delegations, below." Guam. "See Non-voting delegations, below." Maine. Until 1820, Maine was part of Massachusetts. After the 1810 census, Massachusetts was allocated 20 districts. Seven Massachusetts districts (then numbered through ) were credited to Maine soon after it became a state in 1820. See District of Maine. Texas. Texas's districts were redrawn after the سرشماری ۲۰۰۰ ایالات متحده آمریکا for the 108th Congress and again
in 2003 for the 109th Congress (see 2003 Texas redistricting). On August 4, 2006, the map changed again because the and its surrounding districts had to be redrawn for the 110th Congress.
قرص های پیش ستاره ای (به انگلیسی protoplanetary disk) توده هایی از گرد و غبار و گاز هستند و گونه ای قرص پیرا-ستاره ای به شمار می روند که اغلب حول ستارگان جوان می چرخند. جاذبه گرانشی سحابی های مولکولی که ابرهای گازی باقیمانده از مهبانگ یا حاصل انفجار دیگر ستارگان هستند سبب فشرده گشتن مواد درون آن که عمدتاً از هیدروژن مولکولی هستند، می شوند. با گذشت زمان توده ای فشرده از ماده در مرکز سحابی پدید می آید که به سبب دارا بودن مقداری غیر صفر از تکانه زاویه ای در حال چرخش است. انقباض اولیه سحابی حدود ۱۰۰٬۰۰۰ سال طول می کشد. تکانه زاویه ای سبب می گردد؛ بخش هایی از سحابی نتواند جذب توده مرکزی گردد و در عوض در فواصلی دورتر شروع به گردش به دور توده مرکزی کند. این مواد چرخنده پیرامونی شکل یک دیسک یا قرص را به خود بگیرند که بر روی صفحه، عمود بر محور چرخش توده مرکزی قرار می گیرد. قرص در این مرحله یک قرص پیش-ستاره ای و توده مرکزی یک پیش ستاره نامیده می شود. با انقباض بیشتر و فرو ریزش مواد بیشتر از دیسک بر روی پیش ستاره مرکزی دمای پیش ستاره به حدی افزایش می یابد که واکنش های اتمی در مرکز آن شروع شده و یک ستاره متولد می گردد. ق
رص اطراف ستاره مرکزی دراین مرحله یک قرص پیرا-ستاره ای نامیده می شود. اگر شرایط فیزیکی (مانند جرم دیسک و ستاره، مقدار تکانه زاویه ای، میدان مغناطیسی و غیره) امکان دهد همزمان با چرخش قرص به دور ستاره یا پیش ستاره مرکزی توده هایی از غبار و گاز بر روی دیسک پدید می آیند و با جذب مواد بیشتر به توده هایی بزرگتر تبدیل می گردند که پیش-سیاره (به انگلیسی proto-planet) نامیده می شوند. این پیش سیاره ها همراه قرص به دور ستاره مرکزی می چرخند اما به دلیل جذب مواد پیرامون خود اصطکاک خود را با دیسک کاهش داده بر روی مدارهای بیضوی ثابت به چرخش خود ادامه می دهند. این پیش-سیاره ها با گذشت زمان سیارهها را به وجود می آورند که بر روی مدارهای کپلری در حال چرکش هستند. در این مرحله قرص که بیشتر جرم آن به شکل این سیارات درآمده یک قرص پیش–سیاره ای نامیده می شود. منظومه شمسی باقیمانده یک قرص پیش سیاره ای در اطراف خورشید است که بیش از ۴ میلیارد سال پیش سیاره ها را به وجود آورده است. غیر از سیاره ها و ماه های چرخان به دور آنها میلیون ها جرم آسمانی دیگر در حال چرخش به دور خورشید هستند که یادگار همان قرص پیش–سیاره ای هستند.
شکوه صبح () یک فیلم آمریکایی در سبک کمدی به کارگردانی راجر میشل و نویسندگی آلین براش مک کنا است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.
در کیهان شناسی فیزیکی، دوره فوتون بازه ای زمانی در تکامل جهان اولیه است که در آن بیشتر جرم جهان از فوتون تشکیل می شد. دوره فوتون تقریباً ۱۰ ثانیه پس از مه بانگ و در زمانی آغاز شد که بیشتر لپتونها و ضد لپتونها در دوره قبلی یعنی دوره لپتون یکدیگر را نابود کرده بودند. طی فرایند سنتز هسته ای که در نخستین دقایق دوره فوتون آغاز شد، هسته اتم ایجاد شد و در مابقی دوره فوتون، جهان شامل یک پلاسمای چگال داغ از هسته اتم، الکترون و فوتون بود. در حدود ۳۸۰ هزار سال پس از مه بانگ دمای جهان به اندازه ای کاهش یافت که هسته های اتم و الکترونها امکان ترکیب شدن با یکدیگر و تشکیل اتمهای خنثی را داشتند. در نتیجه، فوتون ها دیگر برهم کنش زیادی با ماده نداشتند و جهان شفاف شد و تابش زمینه کیهانی به وجودآمد و سپس تشکیل ساختار آغاز شد.
در دوره رضا شاه. نقل شده است که رضاشاه در هنگام مرگ دارای حدود ۱٫۵ میلیون هکتار زمین بوده است که بیشتر این زمین ها در مازندران و برخی دیگر نیز در همدان، گرگان و ورامین قرار داشت. بخشی از این املاک با مصادره مستقیم، دیگری از طریق نقل و انتقال مشکوک اموال دولتی و بخشی دیگر از طرق آبیاری زمین های بایر و بخشی نیز با مجبور کردن زمین داران بزرگ و کوچک برای فروش زمین هایشان به قیمت اسمی، به دست آمده بود. قبل از اصلاحات ارضی. قبل از اصلاحات اراضی در ایران ملاکین بزرگ هنوز در ایران وجود داشتند و اکثر مقام های وزارتی را در اختیار ملاکین بزرگ و نمایندگان آنها قرار داشت. آن ها بلافاصله پس از تبعید رضاشاه سلطه خود را بر مجلس تثبیت کردند و در بعضی مواقع شدیداً از استقلال و ملی گرایی دفاع نمودند. آنها در این دوره از قدرت سیاسی بیشتر در سطح محلی برخوردار شدند، و بر استانداران، فرمانداران، ژاندارم ها و دیگر مقام های محلی نفوذ داشتد. این مالکان زمین ها و روستاهای خود را بدون هیچ تعهدی نسبت به دولت مرکزی اداره می کردند.
مرغ حق پیشانی سفید نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
برخورد در شب () یک فیلم درام آمریکایی به کارگردانی فریتس لانگ است که در سال ۱۹۵۲ منتشر شد. فیلمنامه را، «آلفرد هِیز» بر پایهٔ نمایشنامه ای به همین نام اثر کلیفورد اودتس نوشته است. "برخورد در شب"، اولین فیلمی است که نامِ مریلین مونرو در عنوان بندی آغازین، پیش از عنوانِ اصلیِ خودِ فیلم نمایش داده می شود. در حین تصویربرداری این فیلم، تصاویر برهنه مریلین مونرو در قالب یک تقویم دیواری منتشر گردید و موجب شد تا خیلِ عظیمی از خبرنگاران در محل فیلم برداری حضور یابند که این موضوع، باعثِ مزاحمت و از دست رفتنِ تمرکز گروه فیلم ساز گردید. وبگاه اینترنتی راتن تومیتوز بر اساس نظر ۱۵ منتقد سینما، نمره نسبی ۷۳٪ را به این فیلم داده است.
یک یگان محرمانهٔ تحقیقات و توسعهٔ سلاح های میکروبی و شیمیایی در ارتش امپراتوری ژاپن بود که آزمایش های اجباری مرگباری بر روی افراد زنده در جنگ دوم چین و ژاپن (۱۹۴۵–۱۹۳۷) و در دورانِ جنگ جهانی دوم انجام داد. این یگان نظامی، مسئولِ انجامِ برخی از وحشتناک ترین جنایات جنگی ژاپن بود. یگان ۷۳۱ در محلهٔ «پینگ فانگ» شهرِ هاربین (مرکزِ استانِ هیلونگ جیانگ فعلی) واقع شده بود که در آن هنگام، بزرگترین شهرِ دولت دست نشاندهٔ مانچوکوئو بود. نام رسمیِ این واحد نظامی، «دایرهٔ پیشگیری بیماری های اپیدمیک و تصفیهٔ آبِ ارتش کوانتونگ» بود. یگان ۷۳۱، در آغاز توسط پلیس نظامیِ ارتش امپراتوری ژاپن ایجاد شده بود، اما تا پایان جنگ، تحتِ فرمان و در اختیارِ «سپهبد شیرو ایشی»، یکی از افسران عالی رتبهٔ ارتش کوانتونگ بود. تسهیلات مذکور، مابین سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۹ ساخته شد، اما نامِ «یگان ۷۳۱» در سال ۱۹۴۱ بر آن نهاده شد. تنها در کمپ «پینگ فانگ»، بین ۳٬۰۰۰ تا ۲۵۰٬۰۰۰ نفر مشتمل بر مرد، زن و کودک در جریان این آزمایش های پزشکی، جانِ خود را از دست دادند که از این تعداد، حدود ۶۰۰ نفر در سال، توسطِ پلیس نظامیِ ارتش امپراتوری ژاپن تأمین می شد. این تعد
اد جان باخته، جدایِ قربانیانی است که در مکان های دیگر، آزمایش های بیولوژیک همچون «واحد ۱۰۰» کشته شدند. کهنه سربازانِ شاغل در واحد ۷۳۱، شهادت دادند که بیشتر قربانیان آنها، چینی، کره ای و مغول بودند. در حدود ۷۰٪ کشته شدگان، کمپ «پینگ فانگ»، اسرای جنگی و شهروندان عادی چینی بودند. نزدیک به ۳۰ تن از قربانیان، روس بودند. تعداد دیگری نیز از سایر کشورهای جنوب شرقی آسیا، جزایر کوچک اقیانوس آرام و مستعمرات کوچک امپراتوری ژاپن و اسرای جنگیِ متفقین بودند. واحد ۷۳۱، تا پایان جنگ جهانی دوم، حمایتِ همه جانبه ای از سوی دولت ژاپن در اختیار داشت. محققانِ درگیر در واحد ۷۳۱، به جای آنکه به دلیل جنایات جنگی شان محاکمه شوند، در ازایِ افشایِ تجربیات و نتایج تحقیقاتشان بر روی انسان، از سوی دولت ایالات متحده آمریکا مصونیت قضایی یافتند. برخی از آن ها که توسط نیروهای ارتش سرخ اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی دستگیر شده بودند، در سال ۱۹۴۹ میلادی در «دادگاه جنایات جنگی خاباروفسک» محاکمه شدند. آمریکایی ها، محققان مزبور را محاکمه نکردند تا از اطلاعات و تجربیات آنان، در «برنامهٔ سلاح های میکروبی خودشان» استفاده کنند. با مداخلهٔ ارتشبد داگلاس م
ک آرتور در ۶ مه ۱۹۴۷، مقرر شد، توافق مذکور با شیرو ایشی و همکارانش، مخفیانه و در سطح سازمان اطلاعات و امنیت باقی بماند و اعمال آنها، به عنوان جنایات جنگی، علیه شان استفاده نشود. از آن پس، گزارش ها و روایات مربوط به این جنایت ها را در غرب، نادیده انگاشته و رد کردند و آن را پروپاگاندای کمونیست ها جلوه دادند. شکل گیری. در سال ۱۹۳۲، «سپهبد شیرو ایشی»، پزشک و افسر ارشد ارتش ژاپن که از سوی سادائو آراکی (وزیر جنگ ژاپن) پشتیبانی می شد، به سِمَتِ فرماندهٔ «آزمایشگاه تحقیقات برای پیشگیری های بیماری های اپیدمیک ارتش» منصوب شد. وی یک تیم تحقیقاتی محرمانه به نام «واحد توگو» تشکیل داد تا آزمایش های شیمیایی و میکروبی گوناگونی در منچوری انجام دهد. پیش تر و در سال ۱۹۳۲ میلادی، ایشی به دنبال یک سفر ۲ ساله به غرب، پیشنهاد تشکیل یک واحد تحقیقاتی میکروبی و شیمیایی را داده بود و می گفت که قدرت های غربی نیز، چنین واحدهایی را در ارتش خود دارند. یکی از حامیان پرنفوذِ ایشی در این مورد، سرهنگ «چیکاهیتو کوئیزومی» بود که بعدها، طی سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵، «وزیر بهداشت، کار و رفاه ژاپن» شد. «کوئیزومی» یک کمیتهٔ مخفی تحقیقات گازهای سمی در دور
ان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۵، تشکیل داده بود. آن ها تحتِ تأثیر موفقیت نیروهای آلمانی در استفاده از «گاز کلر» در جریان «نبرد دوم ایپر» (در منطقهٔ فلاندر بلژیک) واقع شده بودند که طی آن، ۱۵٬۰۰۰ سرباز از کشورهای تفاهم مثلث کشته و مجروح شدند. «واحد توگو» در «قلعهٔ نظامی ژونگما» قرار داشت که یک زندان/کمپ آزمایشگاهی در روستای «بئینخه» در ۱۰۰ کیلومتری جنوب هاربین و در کنار «خط راه آهن منچوری جنوبی» بود. یک واقعهٔ فرار از زندان در پائیز ۱۹۳۴ و بعدها، یک انفجار در سال ۱۹۳۵ (که تصور می شد یک حمله باشد)، باعث شد تا «ایشی» تصمیم بگیرد «قلعهٔ نظامی ژونگما» را تعطیل کند. او اجازه یافت به «پینگ فانگ» در ۲۴ کیلومتری جنوب هاربین برود و تأسیساتی به مراتب بزرگ تر، در آنجا برپا کند. در سال ۱۹۳۶، هیروهیتو با یک فرمان سلطنتی، دستور داد تا این واحد تحقیقاتی، گسترش یافته و تحتِ عنوانِ «دایرهٔ پیشگیری بیماری های اپیدمیک» در «ارتش کوانتونگ» ادغام شود. این واحد تحقیقاتی به دو زیرگروه با نام های «واحد ایشی» و «واحد واکاماتسو» تقسیم شد که واحد اخیر در «شینگ کینگ» (چانگچون کنونی) واقع شده بود. از اوت ۱۹۴۰ میلادی، تمامی این واحدهای تحقیقاتی
را «دایرهٔ پیشگیری بیماری های اپیدمیک و تصفیهٔ آبِ ارتش کوانتونگ» نام نهادند و به اختصار به آن، «واحد ۷۳۱» گفتند. علاوه بر تشکیلات واحد ۷۳۱، این فرمان سلطنتی، خواستار ایجاد یک واحدِ تولید جنگ افزارهای بیولوژیک دیگر به نام «کارگاه ارتش کوانتونگ برای پیشگیری از بیماری های اپیدمیک اسب» (بعدها واحد ۱۰۰ منچوری) و همچنین یک واحد تولید سلاح های شیمیایی به نام «دایرهٔ آزمایش های فنی ارتش کوانتونگ» (بعدها واحد ۵۱۶ منچوری) شد. پس از استیلای سرتاسری ژاپنی ها بر چین، واحدهای جنگ افزاری شیمیایی و بیولوژیک مشابهی در شهرهای بزرگ چین شکل گرفت و همگی شان با عنوان «واحدهای پیشگیری بیماری های اپیدمیک و تهیه آب» شناخته می شدند. برخی واحدهای تفکیکی عبارت بودند از: واحد ۱۸۵۵ در پکن، واحد ۱۶۴۴ در نانجینگ، واحد ۸۶۰۴ در گوانگ ژو و بعدها واحد ۹۴۲۰ در سنگاپور. مجموعهٔ همهٔ این واحدها شبکهٔ ایشی را تشکیل می داد و در اوج دوران فعالیت شان در سال ۱۹۳۹ میلادی، بیش از ۱۰٬۰۰۰ پرسنل داشت. فعالیت ها. در یکی از این پروژه های تحقیقاتی با نام رمز «ماروتا»، انسان ها را تحت آزمایش های گوناگون قرار می دادند. این افراد را از مردم همان منطقه انتخاب می
کردند و به آن ها «الوار» می گفتند و مثلاً می گفتند «امروز چندتا الوار بریده شد؟». این واژه را کارکنان واحد ۷۳۱ به طنز درست کرده بودند، چرا که مردم عادی تصور می کردند در این تأسیسات، ماشین آلات اره کشی، چوب بری و الوارسازی وجود دارد. اما بنا به اظهارات یک کارگر عادی این مجموعه که از ماهیت واقعی آن خبردار نبود، این پروژه را کارکنان داخلی اش، «هولتسکلوتس» می نامیدند که در زبان آلمانی به معنی «الوار» است. به همین موازات، اجساد افراد «قربانی شده» را می سوزاندند تا از شرش خلاص شوند. پژوهشگران واحد ۷۳۱ برخی از نتایج تحقیقات شان را در ژورنال های دانشگاهی دارای مرور داوری به چاپ می رساندند و آن را به گونه ای می نگاشتند که گویی بر روی پستانداران غیر انسان موسوم به «میمون های منچوری» یا «میمون های دم دراز» انجام شده است. افراد تحت آزمایش را به گونه ای انتخاب می کردند که نماینده ای از همهٔ طبقات اجتماعی باشند از جمله مجرمان، راهزنان به دام افتاده، پارتیزان های ضد ژاپن، زندانیان سیاسی و مردم عادی که به جرم «فعالیت های مشکوک» توسط «کمپئیتای» (پلیس نظامی ژاپن) دستگیر می شدند. حتی شیرخواران، افراد مسن و زنان حامله هم در میا
ن این افراد دیده می شدند. اعضای این واحد نظامی را حدود ۳۰۰ پژوهش گر شامل پزشکان و میکروب شناسان تشکیل می دادند که بیشترشان ژاپنی و برخی کره ای و چینی بودند. بسیاری از این افراد را قبلاً با انجام آزمایش بر روی مدل های جانوری، نسبت به انجام چنین پژوهش های ناخوشایندی بی تفاوت کرده و عادت می دادند. زنده شکافی. زندانیان، از جمله یک اسیر جنگی آمریکایی را بدون انجام بیهوشی، زنده شکافی می کردند. ابتدا آن ها را با میکروب های گوناگون آلوده می کردند و سپس بدن شان را می شکافتند و اعضاء داخلی بدن را خارج می کردند تا اثر بیماری ها را بر روی آن ها بررسی کنند. این کار را بر روی افراد زنده انجام می دادند؛ چراکه تصور می شد پس از مرگ، فرایند تجزیه جسد، نتیجه تحقیقات را دگرگون خواهد کرد. این زندانیان شامل مردان، زنان، کودکان، شیرخواران و زنان بارداری می شد که توسط جراحان ژاپنی، وادار به حاملگی اجباری شده بودند. دست و پای زندانیان را قطع می کردند تا اثرات ازدست رفتن خون را بررسی کنند. اندام های بریده شده را گاهی به سمت مخالف بدن، پیوند می زدند. اندام برخی زندانیان را منجمد کرده و سپس قطع می کردند. گاهی هم، اندام را منجمد کرده و س
پس آن را گرم کرده و یخش را آب می کردند تا اثرات قانقاریای (سیاه مردگیِ) درمان نشده را بررسی کنند. در برخی زندانیان، معده را بریدند و مری را مستقیماً به رودهٔ کوچک وصل کردند. در برخی دیگر، بخش هایی از مغز، ریه ها، کبد (جگر) و غیره را بریده و جدا کردند. «کن یوآسا» (جراح ارتش ژاپن در جنگ جهانی دوم) اظهار داشت که زنده شکافی انسان ها (که بیشتر کمونیست های چین بودند)، حتی بیرون از «واحد ۷۳۱» هم رواج داشت و دست کم ۱۰۰۰ نفر در چین، تحت چنین اعمالی قرار گرفتند. آزمایش جنگ افزارهای بیولوژیک. زندانیان را تحتِ عنوانِ دروغینِ واکسیناسیون، با میکروب های بیماری های مختلف تلقیح و مایه کوبی می کردند تا اثرات را بررسی کنند. برای تحقیق دربارهٔ بیماری های آمیزشی، زندانیان مرد و زن را تعمداً به میکروب سیفلیس و سوزاک آلوده می کردند و آن ها را تحتِ نظر می گرفتند. همچنین زندانیان، مکرراً توسط زندان بانان مورد تجاوز واقع می شدند. کَک های ناقلِ طاعون، لباس های آلوده و آذوقهٔ آلوده را در بمب های ویژه ای قرار داده و بر روی اهداف خاصی می انداختند. در اثرِ طاعون، وبا و سیاه زخم حاصله، در حدود ۴۰۰٬۰۰۰ شهروند چینی جان باختند. بیماری تولارمی
هم از جمله بیماری هایی بود که بر روی شهروندان عادی چینی آزموده شد. واحد ۷۳۱ و واحدهای تابعهٔ آن (واحد ۱۶۴۴، واحد ۱۰۰ و غیره) در تحقیق، توسعه و گسترشِ تجربی جنگ افزارهای ایجادکنندهٔ بیماری های همه گیر، در میان شهروندان نظامی و غیرنظامی چینی دخالت داشتند. کَک های ناقلِ طاعون را با استفاده از هواپیماهایی که در ارتفاع کم پرواز می کردند، بر روی شهرهای چینی نانگبو (در سال ۱۹۴۰)، چانگدی در استان هونان (در سال ۱۹۴۱) پخش کردند و هزاران نفر در اثر همه گیریِ طاعون خیارکی جان باختند. احتمال دارد که روش ها و اهداف واحد ۷۳۱ در اندونزی هم بکار گرفته شده باشد؛ جایی که یک آزمایش تجربی ناموفق جهت تأیید نوعی واکسن کزاز اجرا شد. آزمایش یخ زدگی. برخی ژاپنی ها توجیه می کنند که آزمایش های آنان که منجر به «کشفِ شیوه های درمانی جدیدی در یخ زدگی» شد، در اصل توسط تجربیاتِ بدست آمده از آزمایش های انسانی «واحد ۷۳۱» امکان پذیر گردید. در آن دوران، ژاپن خود را برای جنگ قریب الوقوع با اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی آماده می کرد و «این بدان معنا بود که ارتش ژاپن باید خود را برای وقوع یخ زدگی در تعداد بی شماری از سربازانش آماده می ساخت». فیزیو
لوژیستِ ژاپنی «یوشیمورا هیساتو»، آزمایش های گوناگونی را در این زمینه انجام داد. او اسرا را به محیط سردِ بیرون برده، اعضاء مختلف بدن را درون آب فروکرده و صبر می کرد تا یخ بزنند. وقتی انجماد صورت می پذیرفت، و این انجماد - آنگونه که بعدها یک افسر ژاپنی اعتراف کرد، از طریق زدن یک تکه چوب کوچک بر روی عضوِ منجمد شده و شنیدن صدایی شبیه به کوبیدن چوب بر روی یک تخته چوب شناسایی و تأیید می شد - یخِ روی آن را می تراشید و رویش آب می ریخت. تأثیر آب ریخته شده با حرارت های گوناگون را با کتک زدن بیمار با استفاده از چماق بررسی می کردند تا ببیند هنوز جایی از بیمار یخ زده باقی مانده یا خیر. شیوه های وحشتناکی از این آزمایش های را به طرق مختلف روی اسرا پیاده می کردند. به هرحال، بهترین روش درمانِ یخ زدگی که امروزه هم بکار می رود، فروکردن اندام یخ زده در آب ۵۰–۳۸ درجه بود. این روش جدید، با روش قدیمی و منسوخِ «مالش نواحی مبتلا» تفاوتِ اساسی داشت. هدف و مقصود از انجامِ این تحقیقات، ناشی از تجربیاتِ تلخِ سایر قدرت های استعماری در حمله به روسیه بود. سیفلیس. در میان تمامیِ بیماری های آمیزشی، هیچ یک به اندازهٔ سیفلیس اهمیت نداشت. پیدا کر
دن روشی برای درمان و توانبخشی سربازانِ مبتلا که «شیوع سیفلیس در آنان به واسطه تجاوز سیستماتیک به زنان و استفاده گسترده از بردگان جنسی بسیار زیاد بود»، حیاتی و ضروری بود. با این حال، با آنکه سرمِ آلوده کننده به بیماری های سل، آبله مرغان و سایر عوامل بیماری زای مُسری به آسانی تولید می شد، سیفلیس را نمی توانستند به راحتی و از طریق تزریق ایجاد کنند. از این رو، پزشکان با ترتیب دادنِ سکس های اجباری، زندانیان مبتلا به سیفلیس را وامی داشتند تا به زندانیان غیرمبتلا تجاوز کنند. به اعتراف یک زندان بان دربارهٔ تدابیر بکار رفته در انتقال سیفلیس در میان بیماران توجه کنید: «محققان، روش ایجادِ آلودگی به بیماری های آمیزشی توسط تزریق را رها کرده و زندانیان را وادار به نزدیکی جنسی با یکدیگر می نمودند. چهار یا پنج پرسنل، لباس های سفیدی به تن می کردند که همهٔ بدن را می پوشاند و تنها چشم ها و دهان پیدا بود و اینها بودند که مسئولِ انجامِ آزمایش ها بودند. اینها یک زندانی مرد و یک زندانی زن را می آورند که یکی از آن ها مبتلا به سیفلیس بود و سپس، آن دو را وادار به نزدیکی جنسی می کردند و همه می دانستند که هرکدام شان مقاومت کند، با گلوله
کشته خواهد شد.» در اعتراف یادشده، یک نکته مهم وجود دارد. افرادی که این سکس اجباری را ترتیب می دادند خودشان از ملزومات جانبیِ این آزمایش ها بودند. ملبس به لباس های سفیدی که تنها چشمان و دهان شان مشخص است، در این اعتراف، بر حضور و سلطهٔ شخصی آن ها در این عمل، تأکید نشده؛ بلکه آن ها نظارت داشتند که عمل نزدیکی، حتی بالاجبار، انجام پذیرد و در صورت خودداری از پذیرش این کار، پیامدهای خطرناکی در انتظار زندانیان بود. این حضور ضمنی آنان در صحنه، بسیار متفاوت از خشونت های مستقیمی بود که در برخی اعترافات قربانیان ذکر شده است و کمی بعد به آن ها اشاره خواهد شد. این وقایع، بخشی از یک آزمایش پزشکی بود، اما خود اینان، در سوء استفادهٔ مستقیم جنسی از محکومان نقشی نداشتند. پس از آنکه قربانیان آلوده می شدند، آن ها را در مراحل گوناگون عفونت، زنده شکافی می کردند تا پیشرفت بیماری و اثرات آن را بر احشاء داخلی و اندام بیرونی بدن مشاهده کنند. آنچه بیشتر باعث سردرگمی می شود این است که در برخی اعترافاتِ زندان بانان، زنان را به روشنی، میزبانِ عفونت میکروبی سیفلیس قلمداد کرده اند، حتی با آنکه می دانستند، خودِ این زنان، با زور و اجبار مبتل