Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جنگ هارت فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ به کارگردانی گرگوری هابلیت است. در این فیلم بازیگرانی همچون بروس ویلیس، کالین فارل، ترنس هاوارد، کول هاسر، مارچل یورش، لینوس روچه، جاناتان برندیس، وایسلس ریون شانون، موری استرلینگ، روری کاکرین، ریک راونلو، آدریان گرنیر و سم ووردینگتن ایفای نقش کرده اند. خلاصه داستان. جنگ جهانی دوم، دانشجوی سال دوم مدرسهٔ حقوق، «سروان تامی هارت» (فارل)، در اردوگاه اسیران جنگی آلمان زندانی است. در اردوگاه قتلی اتفاق می افتد و «هارت» مأمور می شود تا در دادگاهی که خود زندانی ها تشکیل داده اند. از متهم به قتل، خلبانی سیاه پوست (هوارد) دفاع کند…
بری اسلوآنه (زاده ) بازیگر انگلیسی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در مجموعه تلویزیونی انتقام اشاره کرد.
برایان هالیسی (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در مجموعه تلویزیونی انتقام اشاره کرد.
النا ماریه ساتینی (; ;زاده ) بازیگر و خواننده گرجستانی-آمریکایی است. از آثار وی در تلویزیون می توان به مجموعه تلویزیونی "شهر جادو" (۲۰۱۲) در شبکهٔ استارز، مجموعه درام شبکهٔ ای بی سی "انتقام" (۲۰۱۴)، و سریال وسترن فضایی نتفلیکس "کابوی بیباپ" (۲۰۲۱) اشاره کرد.
گورارا (به لاتین: Gurara) یک ناحیه حکومت محلی در نیجریه است که در ایالت نیجر و در مجاورت حوزه فدرال مرکزی واقع شده است. خصوصیات. گورارا ۹۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۹۰٬۹۷۴ نفر جمعیت دارد. مرکز اداری حکومت محلی در شهر Gawu قرار دارد. آبشار گورارا در این منطقه واقع شده است. کد پستی منطقه ۹۱۰ است.
ریلی مک کلندون (زاده ) بازیگر آمریکایی است. گزیده فیلم شناسی. از فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی که وی در آن حضور داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
قهرمانی هندبال مردان اروپا ۲۰۰۸ هشتمین دوره قهرمانی هندبال مردان اروپا بود که از ۱۷ تا ۲۷ ژانویه در شهرهای برگن، درامن، لیلهامر، استاوانگر و تروندهایم کشور نروژ برگزار شد. دانمارک قهرمان این مسابقات شد. کرواسی دوم و فرانسه سوم شدند. مسابقات انتخابی. مسابقات انتخابی در سال ۲۰۰۷ برگزار شد. با توجه به قوانین فدراسیون هندبال اروپا میزبان (نروژ) و شش کشور برتر دورهٔ گذشتهٔ مسابقات قهرمانی اروپا (فرانسه، کرواسی، اسپانیا، دانمارک، آلمان و روسیه) به طور خودکار به مرحلهٔ نهایی راه یافتند. نه تیم دیگر پس از برگزاری مسابقات در ماه ژوئن انتخاب شدند.
آبشار گورارا در ناحیه حکومت محلی گورارا و در شمال نیجریه مرکزی واقع شده است. این آبشار در مسیر رود گورارا و در امتداد جاده قرار دارد. فرهنگ عامه. مطابق تاریخ شفاهی، آبشار گورارا قبل از آنکه برخی از اروپایی ها در سال ۱۹۲۵ به وجود آن پی ببرند و آنجا مرکز تفریحی دایر کنند، توسط شکارچی به نام بوبا (Buba) در سال ۱۷۴۵ کشف شد. قبل از کشف آن توسط اروپایی ها، آبشار توسط جوامع ساکن اطراف آن، پرستش می شد. به باور مردم منطقه، نام آبشار گورارا و رودخانه گورارا برگرفته از نام دو خدا به نام گورا (gura) و رارا (Rara) است. گردشگری. علیرغم تاریخ پرفراز و نشیب، آبشار گورارا همواره یکی از مکان های مهم گردشگری در نیجریه محسوب شده است. بنا بر برنامه های اخیر، تصمیم بر این بود که این مکان به یک مرکز تفریحی با هتل هفت ستاره در اطراف آن، مبدل شود.
روسی سازی یا روسی گری نوعی فرایند همگون سازی فرهنگی است که طی آن جوامع غیرروسی (خواه ناخواسته یا داوطلبانه) فرهنگ و زبان خود را به نفع فرهنگ روسی کنار می گذارند. از نظر تاریخی، این اصطلاح به سیاست های رسمی و غیررسمی امپراتوری روسیه و اتحاد جماهیر شوروی نسبت به اجزای تشکیل دهنده ملی آنها و اقلیت های ملی در روسیه اشاره می کند که هدف آنها سلطه و برتری روسیه است. سیاست و فرهنگ از حوزه های اصلی روسی سازی هستند. نمونه ای از روسی سازی در سیاست، انتصاب اتباع روسی به سمت های مهم اداری در نهادهای ملی است. در حوزهٔ فرهنگی، روسی سازی عمدتاً به معنای سلطه زبان روسی در تجارت رسمی و تأثیر قوی آن بر اصطلاحات ملی است. تغییرات جمعیتی به نفع جمعیت نژاد روس نیز گاهی یک نوع روسی سازی درنظر گرفته می شود. از نظر تحلیلی، تشخیص تمایز روسی سازی، به عنوان فرایند تغییر برچسب قومی یا هویت فرد از یک نام قومی غیرروسی به روسی، از روسی گری که گسترش زبان و فرهنگ روسی و مردم روسیه به فرهنگ ها و مناطق غیرروسی است و همچنین متمایز بودن آن از شوروی گری یا تحمیل اشکال نهادی ایجاد شده توسط حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی در سرزمین تحت کنترل آن حزب، ک
مک کننده است. از این نظر، اگرچه روسی سازی معمولاً با مفاهیم روسی گری و شوروی گری به رهبری روسیه درهم آمیخته است، هر یک را می توان یک فرایند متمایز دانست. برای مثال روسی گری و شوروی گری به طور خودکار منجر به روسی سازی - تغییر زبان یا هویت شخصی افراد غیرروسی به روسی- منجر نمی شوند. به همین دلیل، غیرروس ها با وجود اینکه به مدت طولانی در معرض زبان و فرهنگ روسی و همچنین شوروی گری قرار داشتند، در اواخر دوران اتحاد جماهیر شوروی در آستانه تبدیل شدن به اکثریت جمعیت آن بودند. تاریخ. یک مورد اولیه از روسی سازی در قرن شانزدهم در خانات تسخیرشده قازان و دیگر مناطق تاتار رخ داد. مسیحی سازی و پیاده سازی زبان روسی به عنوان تنها زبان اداری از عناصر اصلی این فرایند بودند. پس از شکست روسیه در جنگ کریمه در سال ۱۸۵۶ و شورش مردم لهستان در سال ۱۸۶۳ تزار الکساندر دوم روسی سازی را به منظور کاهش خطر شورش های آینده افزایش داد. گروه های اقلیتی زیادی در روسیه ساکن بودند و مجبور کردن آنها به پذیرش فرهنگ روسی تلاشی برای جلوگیری از گرایش های خودمختاری و تجزیه طلبی بود. در قرن نوزدهم، مهاجران روسی در سرزمین باستانی قزاقستان (که در آن زمان به
اشتباه قرقیز شناخته می شد) بسیاری از قزاق ها را از مرز بیرون کرده و به چین راندند. تحت اتحاد جماهیر شوروی. تحت اتحاد جماهیر شوروی پس از انقلاب ۱۹۱۷، مقامات اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی تصمیم به لغو استفاده از الفبای عربی در زبانهای بومی نواحی تحت کنترل شوروی در آسیای مرکزی، قفقاز و منطقه ولگا (از جمله تاتارستان) گرفتند. این امر باعث می شد تا جمعیت مسلمانان محلی از دیدن و مواجهه با زبان و سیستم نوشتاری قرآن محروم شوند. الفبای جدید این زبانها بر اساس الفبای لاتین بود و از الفبای ترکی نیز الهام گرفته شده بود. با این حال، سیاست در اواخر دهه ۱۹۳۰ تغییر کرده بود. در سالهای ۱۹۳۹–۱۹۴۰، شوروی تصمیم گرفت که تعدادی از این زبانها (از جمله تاتار، قزاق، ازبک، ترکمن، تاجیک، قرقیز، آذربایجانی و باشقیر) از آن پس از نسخه های خط سیریلیک استفاده کنند. این ادعا مطرح شد که این تغییر «توسط مطالبات طبقه کارگر» صورت گرفته است. اوایل دهه ۱۹۲۰ تا اواسط دهه ۱۹۳۰: بومی سازی. مارکسیسم استالین و مسئله ملی (۱۹۱۳) چارچوب بنیادین سیاست ملیتی در اتحاد جماهیر شوروی را فراهم آورد. سالهای ابتدایی سیاست مذکور، از اوایل دهه ۱۹۲۰ تا اواسط دهه ۱۹۳۰،
با سیاست (بومی سازی) جهت دهی می شد که در طی آن رژیم جدید شوروی به دنبال آن بود تا اثرات طولانی مدت روسی سازی را بر جمعیت غیر روسی خنثی و معکوس نماید. هنگامی که رژیم در تلاش بود قدرت و مشروعیت خود را در سراسر امپراتوری روسیه سابق ایجاد کند، به دنبال ایجاد واحدهای اداری منطقه ای، استخدام غیر روس ها در پست های رهبری و ترویج زبان های غیر روسی در دولت، دادگاه ها، مدارس و رسانه های جمعی بود. شعاری که پس از آن برقرار شد این بود که فرهنگ های محلی باید «از نظر محتوایی سوسیالیستی باشند اما از نظر فرم و ساختار، ملی». به این معنا که این فرهنگ ها باید به گونه ای تغییر کنند تا به طور کلی مطابق با پروژه سوسیالیستی حزب کمونیست برای جامعه شوروی باشند؛ اما در درونشان مشارکت و رهبری فعال توسط ملیت های بومی را داشته باشند و غالباً به زبان های محلی فعالیت کنند. سیاست ملیت های آغازین و سیاست بعدی در هدف اطمینان یافتن از کنترل حزب کمونیست بر تمام جنبه های زندگی سیاسی، اقتصادی و اجتماعی شوروی مشترک بود. سیاست اولیه اتحاد جماهیر شوروی در ترویج آنچه که محققی آن را «خاص گرایی قومی» توصیف کرده است و دیگری «چند ملیتی نهادینه شده»، هدف د
وگانه ای داشته است. از یک سو، یک هدف در تلاش برای مقابله با شوونیسم روسیه از طریق تضمین جایگاهی برای زبانها و فرهنگهای غیر روسی در اتحاد جماهیر شوروی تازه تأسیس بود. از طرف دیگر، این ابزاری برای جلوگیری از شکل گیری جنبش های سیاسی جایگزین مبتنی بر قومیت گرایی، از جمله پان اسلامیسم و پان ترکیسم بود. یکی از راه های تحقق این امر، تشویق آنچه که عده ای به عنوان تمایزات تصنعی بین گروه های قومی و زبانها تلقی می کردند، به جای ترویج ادغام این گروه ها و یک مجموعه مشترک زبانها بر اساس زبان ترکی یا زبان منطقه ای دیگر بود. سیاست ملیت های شوروی از همان سال های اولیه به دنبال راهی برای مقابله با این دو گرایش از طریق تضمین مختصر خودمختاری فرهنگی به ملیت های غیرروسی در درون یک سیستم فدرال یا ساختار حکومتی بود؛ هر چند که هنوز معتقد بود که حزب کمونیست حاکم یکپارچه و غیر فدرال است. روندی برای «تحدید مرز ملی-قلمرویی» برای تعریف سرزمین های رسمی جمعیت های غیر روسی درون اتحاد جماهیر شوروی انجام شد. سیستم فدرال بالاترین مقام را به ملیت های عنوان دار جمهوری های اتحادیه اعطا می کرد و مقامات پایین تر را به ملیت های عنوان دار جمهوری های خ
ودمختار، استان های خودمختار و اوکروگ ها (مناطق) خودمختار می داد. در مجموع، حدود ۵۰ ملیت دارای جمهوری، استان یا منطقه ای بودند که کنترلی صوری در سیستم فدرال داشتند. فدرالیسم و ارائه آموزش به زبان بومی در نهایت، مردمی عظیم غیر روس را که به زبانهای گروه های قومی خود آموزش می دیدند به عنوان میراث باقی گذاشت و میهنی مشخصی در قلمرو اتحاد جماهیر شوروی را می شناختند. اواخر دهه ۱۹۳۰ و زمان جنگ: روسی مورد توجه قرار می گیرد. با این حال، در اواخر دهه ۱۹۳۰، تغییر سیاست قابل توجهی اتفاق افتاد. در اوایل دهه ۱۹۳۰ پاکسازی حزب در برخی از مناطق ملی مانند اوکراین انجام شده بود. قبل از تغییر موضع در اوکراین در سال ۱۹۳۳، پاکسازی ولی ابراهیموف و رهبری او در اتحاد جماهیر شوروی کریمه در سال ۱۹۲۹ به دلیل «انحراف ملی» منجر به روسی سازی دولت، آموزش و پرورش و رسانه ها و ایجاد الفبای ویژه برای تاتار کریمه به جای الفبای لاتین شد. از بین دو خطری که ژوزف استالین در سال ۱۹۲۳ شناسایی کرده بود، گفته می شد که اکنون ناسیونالیسم بورژوازی (ناسیونالیسم محلی) تهدیدی بزرگتر از شوونیسم بزرگ روسیه (شوونیسم قدرت بزرگ) است. در سال ۱۹۳۷، فیض الله خوجه اف و
اکمال ایکراموف از عنوان رهبران اتحاد جماهیر شوروی ازبکستان برکنار شدند و در سال ۱۹۳۸، در جریان ، به اتهام فعالیت های ضد ملی گرایانه شوروی محکوم و کشته شدند. پس از آنکه استالین، یک گرجی روسی شده، رهبر بلامنازع اتحاد جماهیر شوروی شد، زبان روسی تأکید بیشتری یافت. در سال ۱۹۳۸، زبان روسی در هر مدرسه شوروی یک درس مورد نیاز برای مطالعه شد، از جمله در مدرسه ای که زبان غیر روسی زبان اصلی آموزش سایر دروس بود (به عنوان مثال ریاضیات، علوم و مطالعات اجتماعی). در سال ۱۹۳۹، به زبانهای غیر روسی که خطهای مبتنی بر لاتین به آنها در اواخر دهه ۱۹۲۰ داده شده بود، متون جدید مبتنی بر خط سیریلیک منسوب شد. دلیل محتمل این تصمیمات، حس قریب الوقوع بودن جنگ و روسی بودن زبان فرماندهی ارتش سرخ بود. جوزف استالین قبل و در طول جنگ جهانی دوم، به دلیل مشکوک بودن همکاری با مهاجمان آلمانی، چندین ملیت را به آسیای میانه و سیبری تبعید کرد از جمله: آلمانی های ولگا، تاتارهای کریمه، چچن ها، اینگوش، بالکارها، قالمیق ها و دیگر ملیت ها. اندکی پس از جنگ، او بسیاری از اوکراینی ها، بالت ها و استونیایی ها را نیز به سیبری تبعید کرد. پس از جنگ، استالین و جانشین
ان وی مردم روسیه را در خانواده ملل و ملیت های شوروی ارتقا بخشیدند. این تغییر به طور واضح در جشن روز پیروزی توسط استالین، دبیرکل حزب کمونیست، برای مردم روسیه در ماه مه ۱۹۴۵ مورد تأکید قرار گرفت: «"تمایل دارم که برای سلامتی مردم شوروی مان بنوشم و قبل از همه مردم روسیه. من، قبل از همه برای سلامتی مردم روسیه می نوشم زیرا آنها در این جنگ به عنوان قدرت پیشرو اتحاد جماهیر شوروی در میان تمام ملیت های کشور ما به رسمیت شناخته شدند»". نامگذاری ملت روسیه، اولی بین برابرها، یک تغییر موضع کامل از اعلامیه استالین در ۲۰ سال قبل بود (منادی سیاست Korenizatsiya) مبنی بر اینکه «"اولین وظیفه فوری حزب ما مبارزهٔ شدید با بقایای شوونیسم روسیه-بزرگ است".» اواخر دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰. اصلاحات آموزشی در ۱۹۵۸–۱۹۵۹: والدین زبان تدریس را انتخاب می کنند. تجزیه و تحلیل انتشار کتاب درسی نشان داد که آموزش برای حداقل یک سال و حداقل برای کلاس اول (سطح) به ۶۷ زبان بین سالهای ۱۹۳۴ و ۱۹۸۰ ارائه شده است. با این حال، اصلاحات آموزشی انجام شده پس از آنکه نیکیتا خروشچف دبیر اول حزب کمونیست در اواخر دهه ۱۹۵۰ شد، فرایندی را برای جایگزینی مدارس غیر روسی با مدا
رس روسی برای ملیت هایی که در وضعیت پایین تری در سیستم فدرال بودند یا جمعیت کمتری داشتند یا پیش ازین دو زبانی گسترده خود را نشان داده بودند، آغاز کرد. اسماً، این فرایند با اصل «انتخاب داوطلبانه والدین» هدایت می شد؛ اما عوامل دیگری نیز از جمله اندازه و وضعیت رسمی سیاسی گروه در سلسله مراتب فدرال شوروی و سطح غالب دوزبانگی در بین والدین نیز وارد عمل شد. در اوایل دهه ۱۹۷۰، مدرسه هایی که زبان های غیر روسی به عنوان اصلی ترین زبان آموزش آنها بود، در ۴۵ زبان فعالیت می کردند، در حالی که هفت زبان بومی دیگر به عنوان درس مورد مطالعه حداقل برای یک سال تحصیلی تدریس می شدند. تا سال ۱۹۸۰، آموزش ها به ۳۵ زبان غیر روسی مردم اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی ارائه می شد که تقریباً بیش از نیمی از تعداد آنها در اوایل دهه ۱۹۳۰ بود. علاوه بر این، در اکثر این زبان ها آموزش برای یک برنامه درسی کامل ۱۰ ساله ارائه نشده بود. به عنوان مثال، در جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی در سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹، آموزش کامل ۱۰ ساله به زبان مادری فقط به سه زبان روسی، تاتاری و باشقیری ارائه شد؛ و برخی از ملیت ها آموزشی حداقلی به زبان مادری داشتند یا اصلاً ب
ه زبان مادری تحصیل نمی کردند. تا سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۳، در میان ملیت های غیر روسی که بومی جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی بودند، ۲۷٪ از کودکان در کلاس های اول تا چهارم (دبستان)، ۵۳٪ در کلاس های پنجم تا هشتم (دوره متوسطه به صورت ناقص) و ۶۶٪ از کلاسهای نهم تا دهم در مدارس روسی زبان تحصیل کردند. اگرچه که هنوز بسیاری از زبانهای غیر روسی به عنوان یک درس مورد مطالعه در سطح کلاسهای بالاتر ارائه می شد (در بعضی موارد از طریق مدرسه متوسطه کامل - کلاس دهم)، الگوی استفاده از زبان روسی به عنوان اصلی ترین زبان (واسط) آموزش پس از آنکه برنامه انتخاب والدین خروشچف انجام گرفت، تسریع شد. فشار برای تبدیل زبان (واسط) اصلی آموزش به روسی به طور مشهودی در مناطق شهری بیشتر بود. به عنوان مثال، در سالهای ۱۹۶۱ تا ۶۲، گزارش شده است که فقط ۶٪ از کودکان تاتار ساکن در مناطق شهری در مدارسی تحصیل می کردند که در آنها زبان تاتاری، زبان اصلی آموزش بود. به همین ترتیب در داغستان در سال ۱۹۶۵، مدارسی که زبان بومی آنها زبان (واسط) اصلی آموزش بود، فقط در مناطق روستایی وجود داشتند. این الگو در اکثر جمهوری های اتحادیه غیر روسی هم احتمالاً به طور مشابهی
، شاید با شدتی کمتر وجود داشت. اگرچه در بلاروس و اوکراین تحصیل در مناطق شهری بسیار روسی سازی شده بود. دکترین (رهنامه) با عمل انطباق پیدا می کند: نزدیک شدن و هم آمیختگی ملت ها. ترویج فدرالیسم و زبان های غیر روسی همیشه یک تصمیم استراتژیک بوده است، که هدف آن گسترش و حفظ حاکمیت توسط حزب کمونیست بود. با این وجود، از منظر علمی، دکترین رسمی حزب کمونیست این بود که سرانجام اختلافات میان ملیت و ملیت ها به همین ترتیب از بین بروند. در این دکترین رسمی در برنامه سوم حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی که توسط نیکیتا خروشچف در بیست و دومین کنگره حزب در سال ۱۹۶۱ معرفی شد، تغییراتی ایجاد شد؛ اگر چه در این برنامه آمده بود که تمایز قومی و قبیله ای سرانجام از بین می روند و یک زبان مشترک واحد توسط تمام ملیت ها در اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار می گیرد؛ «از بین بردن تمایزات ملی و به ویژه تمایزات زبانی، به طور قابل ملاحظه فرایند طولانی تری نسبت به نابودی تمایزهای طبقاتی دارد». با این وجود، در آن زمان ملت ها و ملیت های اتحاد جماهیر شوروی در حال گذران روندی دو جانبه برای شکوفایی بیشتر فرهنگ های خود و نزدیک شدن یا همبستگی به یک اتحاد
یه مستحکم تر بودند. در گزارش خروشچف دربارهٔ برنامه ریزی کنگره، او حتی از بیان مستحکم تری استفاده کرد: «اینکه روند نزدیکی بیشتر و اتحاد بیشتر ملت ها، سرانجام منجر به ادغام یا آمیختن ملیت ها خواهد شد». دستورالعمل خروشچف در زمینه همبستگی به آرامی تعدیل شد؛ هر چند زمانی که لئونید برژنف در سال ۱۹۶۴جایگزین خروشچف به عنوان دبیرکل حزب کمونیست شد (پستی که تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۲ در ید قدرت وی بود)، برژنف اظهار داشت که همبستگی در نهایت منجر به «وحدت» کامل ملیت ها خواهد شد. «وحدت» اصطلاحی مبهم بود، زیرا می توانست هم به معنای حفظ هویت های ملی مستقل و یک مرحله بالاتر به معنی حفظ جاذبه متقابل یا شباهت بین ملیت ها باشد یا به معنای از بین رفتن کامل اختلافات قومی باشد. در چارچوب سیاسی آن زمان، «اتحاد یا همبستگی» به منظور کاهش فشار نسبت به روسی سازی تلقی می شد که خروشچف با توجیه خود دربارهٔ ادغام، آن را ترویج داده بود. هر چند بیست و چهارمین کنگره حزب در سال ۱۹۷۱، پایه گذار این ایده بود که «شهروندی شوروی» جدیدی در قلمرو اتحاد جماهیر شوروی در حال شکل گیری است؛ جامعه ای که زبان مشترک آن ها، زبان «شهروندان شوروی»، زبان روسی بود ک
ه متناسب با نقشی است که روسیه برای ملت ها و ملیت های متحد در قلمرو بازی می کرد. این جامعه جدید به عنوان شهروند شناخته شدند، نه یک ملت، اما در این زمینه کلمه روسی narod (شهروندان) یک جامعه قومی و قبیله ای را در برمی گیرد و نه یک جامعه مدنی یا سیاسی را. بنابراین، تا اواخر دوران اتحاد جماهیر شوروی، یک منطق دکترین برای برخی از مراحل عملی سیاست گذاری ارائه شده بود که قدم هایی در جهت آموزش و رسانه برداشته بود. ابتدا انتقال بسیاری از «مدارس ملی» (مدارس مبتنی بر زبان های محلی) به زبان روسی به شکل دستورالعمل، در اواخر دهه ۱۹۵۰ تحت نظر خروشچف سرعت گرفت و تا دهه ۱۹۸۰ ادامه یافت. در مرحله دوم، از دکترین جدید برای توجیه جایگاه ویژه زبان روسی به عنوان «زبان ارتباطات بین ملیتی» در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی استفاده شد. استفاده از اصطلاح «بین ملیت» به جای اصطلاح متعارف تر «بین المللی» بیشتر بر نقش داخلی خاص زبان روسی متمرکز است تا نقش آن به عنوان زبان گفتمان بین المللی. زبان روسی بیشترین زبان مورد استفاده بود و روس ها تعداد کثیری از جمعیت کشور را تشکیل می دادند، همچنین بر جایگاه ویژه زبان روسی در دولت، آموزش و پرورش و رسا
نه ها صحه گذاشته شده بود. در بیست و هفتمین کنگره حزب اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در سال ۱۹۸۶، به ریاست میخائیل گورباچف، برنامه چهارم حزب، دستورالعمل های برنامه قبلی را بدین شرح تکرار کرد: یکی از ویژگی های روابط ملی در کشور ما، شکوفایی مداوم ملت ها و ملیت هاست و دیگری اینکه آنها بر اساس برابری و همکاری برادرانه به طور پیوسته و داوطلبانه به یکدیگر نزدیک می شوند. نه انگیزش های مصنوعی و نه جلوگیری از روندهای عینی توسعه، در اینجا قابل قبول نیست. در دورنمای تاریخی طولانی مدت، این پیشرفت منجر به وحدت کامل ملت ها خواهد شد. همه شهروندان اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی جهت استفاده از زبان های بومی خود و توسعه آزاد این زبان ها، از حق برابری در آینده برخوردار خواهند شد. در عین حال یادگیری زبان روسی، که به طور داوطلبانه توسط مردم شوروی پذیرفته شده است، به عنوان یک وسیله ارتباطی بین ملیت های مختلف، علاوه بر زبان ملیتی، دسترسی یک شخص را به دستاوردهای علم و فناوری و فرهنگ شوروی و جهان گسترش می دهد. روسی سازی زبانی و قومیتی. برخی از عوامل موافق با روسی سازی. در سرشماری های انجام شده در شوروی، پیشرفت در امر گسترش زبان روسی به
عنوان زبان دوم و جایگزینی تدریجی زبانهای دیگر مورد پایش و نظارت قرار می گرفت. در سرشماری های شوروی در سال های ۱۹۲۶، ۱۹۳۷، ۱۹۳۹ و ۱۹۵۹، سوالاتی دربارهٔ «زبان مادری و نیز «ملیت» افراد گنجانده شده بودند. در سرشماری های سالهای ۱۹۷۰، ۱۹۷۹ و ۱۹۸۹ یک سؤال دیگر به این سوالات اضافه شده بود و آن پرسش در مورد «زبان دیگر مردم اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی» بود و مبنی بر این بود که آیا فرد می توانست به طور «روان» از آن زبانها استفاده کند یا خیر. حدس زده می شود که هدف صریح این سؤال جدید در مورد «زبان دوم»، نظارت بر گسترش زبان روسی به عنوان زبان ارتباطات بین المللی بوده است. تمام سرزمین های رسمی داخل اتحاد جماهیر شوروی، به عنوان قسمتی از وطن این گروه قومی غالب و زبان آن در نظر گرفته می شد، در عین حال که زبان روسی به عنوان زبان ارتباطات بین قومی برای کل اتحاد جماهیر شوروی در نظر گرفته می شد؛ بنابراین، در بیشتر دوران اتحاد جماهیر شوروی، به ویژه پس از پایان سیاست کورنیزاتسیا (بومی سازی) در دههٔ ۱۹۳۰، مدارسی که در آنها زبان های شوروی غیرروسی آموزش داده می شدند، عمدتاً در خارج از واحدهای اداری مربوط به آن اقوام، قابل دسترسی نبود
ند. به نظر می رسید که برخی موارد استثنائی، مواردی از رقابت های تاریخی یا الگوهای همگون سازی بین گروه های غیر روسی همسایه، مانند تاتارها و باشقیرها در روسیه یا ملیت های اصلی آسیای میانه است را در بر می گرفته است. به عنوان مثال، حتی در دههٔ ۱۹۷۰ در ازبکستان، آموزش و تعلیم حداقل به هفت زبان روسی، ازبکی، تاجیکی، قزاقستانی، ترکمن، قرقیزستانی و کاراکالپاک ارائه می شد. در حالی که به طور رسمی همه زبان ها برابر بودند، تقریباً در همه جمهوری های شوروی دوزبانگی روسی/ زبان محلی، امری «نامتقارن» بود: به این شکل که گروه غالب، زبان روسی را یادمی گرفت، اما روس های مهاجر به طور عمومی زبان محلی را یاد نمی گرفتند. علاوه بر این، بسیاری از غیر روس ها که بیرون از واحدهای اداری مربوط به خود زندگی می کردند، تمایل داشتند که از نظر زبانی روسی شوند؛ یعنی نه تنها روسی را به عنوان زبان دوم یادمی گرفتند بلکه آن را به عنوان زبان خود در خانه یا زبان مادری خود نیز استفاده می کردند - گرچه برخی از آنان حتی بعد از تغییر زبان مادری خود به روسی، هنوز حس هویت قومی یا ریشه ای خود را حفظ می کردند. این موضوع، هم شامل جوامع سنتی می شد (به عنوان مثال، ل
یتوانیایی هایی که در شمال غربی بلاروس یا استان کالینینگراد ساکن بودند) و هم شامل جوامعی که در زمان اتحاد جماهیر شوروی ظهور پیدا کردند (مثل کارگران اوکراینی یا بلاروسی در قزاقستان یا لتونی که فرزندان آنها عمدتاً در مدارس روسی زبان تحصیل می کردند و به همین دلیل نسل های بعدی آنها نیز عمدتاً زبان روسی را به عنوان زبان مادری خود صحبت می کنند؛ به عنوان مثال، ۵۷٪ از اوکراینی های استونی، ۷۰٪ از بلاروسی های استونی و ۳۷٪ از لتونی های استونی در آخرین سرشماری شوروی در سال ۱۹۸۹، ادعا می کردند که زبان مادری آنها روسی است. به علاوه اینکه زبان روسی، به عنوان زبان اصلی بسیاری از جوامع یهودی در داخل اتحاد جماهیر شوروی، جایگزین ییدیش و سایر زبانها شد. یکی دیگر از پیامدهای اختلاط ملیت ها و گسترش دوزبانگی و روسی سازی زبانی، افزایش ازدواج های قومی و رشد روند روسی سازی قومی بود – یعنی هنگامی که افراد خود را از منظر ملیت یا قومیت روسی تلقی می کردند، نه اینکه فقط زبان روسی را به عنوان زبان دوم صحبت کنند یا اینکه از آن به عنوان یک زبان اصلی رایج استفاده کنند. در دهه های آخر اتحاد جماهیر شوروی، روسی سازی قومی (یا همگون سازی قومی) برای
چندین ملیت مانند کارلیان و موردوینی با رشد سریعی در حال انجام بود. با این وجود، احتمال اینکه فرزندان متولد شده در خانواده های آمیخته که در آنها یکی از والدین روس بود، به عنوان یک کودک روس بزرگ شوند یا خیر، به محیط و متن آن جامعه بستگی داشت. به عنوان مثال، اکثر کودکان خانواده هایی که یکی از والدین آنها روسی بود و دیگری اوکراینی ساکن قزاقستان شمالی، در ۱۶ سالگی در گذرنامهٔ داخلی خود، روسی را به عنوان ملیت خود انتخاب می کردند. با این حال فرزندان خانواده هایی که والدین آنها یکی روسی و یکی استونیایی در تالین (پایتخت شهر استونی) بود یا خانواده هایی که والدین آنها یکی روسی و یکی لتونی ساکن ریگا (پایتخت لتونی) بود یا خانواده هایی که والدین آنها یکی روسی و یکی لیتوانیایی ساکن ویلنیوس (پایتخت لیتوانی) بودند، اغلب همان ملیت قومی غالب جمهوری خود را به عنوان ملیت خود انتخاب می کردند – نه ملیت روسی را. به طور کلی، الگوهای همگون سازی زبانی و قومی (روسی سازی) بسیار پیچیده بودند و هیچ عامل واحدی مثل سیاست های آموزشی نمی تواند آنها را توجیه کند. به علاوه اینکه فرهنگ ها و آیین های سنتی این گروه ها، اقامت آنها در مناطق شهری یا ر
وستایی، ارتباط آنها با زبان روسی و روس های قومی و سایر عوامل نیز مؤثر و مرتبط بودند. روسیه مدرن. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۸، دومای روسیه لایحه ای را تصویب کرد که آموزش به همهٔ زبان ها به غیر از روسی را اختیاری قرار می داد. قوانین قبلی را توسط خودمختاری های قومی نادیده می گرفت وآموزش به زبان های اقلیت را فقط به دو ساعت در هفته کاهش می داد. این لایحه توسط برخی از مفسران، مانند مجلهٔ فارن افرز، با سیاست روسی سازی مرتبط شده است. هنگامی که این لایحه هنوز در دست بررسی بود، مدافع های اقلیت ها هشدار دادند که این لایحه می تواند زبان ها و فرهنگ های سنتی آنها را به خطر بیندازد. این قانون پس از یک دادخواست در تابستان سال ۲۰۱۷، وقتی که یک مادر روسی ادعا کرد پسرش با یادگیری زبان تاتاری «صدمه مادی» دیده است، در حالی که پوتین در یک سخنرانی استدلال کرد که مجبور کردن کسی برای یادگیری یک زبان که مال خود آنها نیست، اشتباه است. بعداً «سرکوب زبان» که واحدهای خودمختار مجبور به متوقف کردن ساعت های اجباری زبان های بومی شدند نیز به عنوان اقدامی توسط پوتین برای «ایجاد هویت در جامعه روسیه» تلقی شد. اعتراض ها و دادخواست ها علیه این لایحه توسط جامعه
ٔ مدنی، گروهی از روشنفکرهای عمومی یا دولت های منطقه ای اهل تاتارستان (با سرکوب تلاش برای تظاهرات)، چوواشیا، ماری ال، اوستیای شمالی، کاباردینو-بالکاریا، قره چای ها، قُموق ها، آوارها، چچن، و اینگوش. اگرچه نماینده های «دست چین» از قفقاز مخالفتی با این لایحه نداشتند، اما اعتراض گسترده ای در شمال قفقاز با متهم شدن نماینده های منطقه به بزدلی منجر شد. این قانون همچنین به عنوان بی ثبات کننده، تهدید کننده روابط قومی و احیای جنبش های مختلف ملی گرایانه قفقاز شمالی تلقی می شد. سازمان بین المللی چرکس خواستار لغو این قانون قبل از اجرای قانون شد. ۱۲ مورد از خودمختاری های قومی روسیه، از جمله ۵ مورد در قفقاز، خواستار مسدود شدن این قانون شدند. د ر ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۹، فعال ادمورتی، آلبرت رازین، هنگام بررسی تصویب لایحه بحث برانگیز برای کاهش وضعیت زبان اودمورت، در مقابل ساختمان دولت منطقه ای در ایژوسک خودسوزی کرد. بین سال های ۲۰۰۲ و ۲۰۱۰ تعداد گویشوران ادمورت از ۴۶۳٬۰۰۰ به ۳۲۴٬۰۰۰ کاهش یافت. در قفقاز شمالی، پس از یک دهه که به دلیل کاهش بودجه و تلاش های فدرال برای کاهش نقش زبان های دیگر به غیر از روسی، فرصت های آموزشی در زبان های بوم
ی بیش از ۵۰ درصد بود، این قانون وضع شد. در این دوره، تعداد زیادی از زبان های بومی در قفقاز شمالی تعداد قابل توجهی از گویشوران خود را نشان دادند حتی اگر تعداد ملیت های مربوطه افزایش یابد، که منجر به ترس از جایگزینی زبان می شود. تعداد گویشوران اوستیایی، قُموقی و آوار به ترتیب ۴۳۰۰۰، ۶۳٬۰۰۰ و ۸۰٬۰۰۰ کاهش یافت از سال ۲۰۱۸، گزارش شده است که قفقاز شمالی تقریباً فاقد مدارسی است که عمدتاً به زبان های مادری خود تدریس می کنند، به استثنای یک مدرسه در اوستیای شمالی، و چند مدرسه در مناطق روستایی داغستان این واقعیت حتی در چچن و اینگوشتیا به طور عمده تک نژادی نیز صادق است. چچنی و اینگوشی هنوز به عنوان زبان های ارتباط های روزمره به مراتب بیشتر از همسایه های قفقاز شمالی استفاده می شوند، اما زبانشناسی جامعه استدلال می کند که وضعیت فعلی منجر به تخریب آنها نسبت به روسی نیز خواهد شد. در سال ۲۰۲۰ مجموعه اصلاح های قانون اساسی روسیه توسط دومای دولتی و بعداً شورای فدراسیون تصویب شد. یکی از این اصلاح های درج نام روسی به عنوان «زبان ملیت دولت ساز» و مردم روسیه به عنوان گروه قومی سازنده ملت است. این اصلاح های با انتقاد اقلیت های روسیه ر
وبرو شده است که معتقدند این مغایر با اصل است که روسیه یک کشور چند ملیتی است و فقط آنها را بیشتر به حاشیه می برد.