Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ام شوروی یا حتی مشکلات فنی از دست رفته اند. در حالیکه ارتش سرخ مدعی شد هواگردهای تهاجمی ایل-۲ موفق شده اند در نبرد کورسک دست کم ۲۷۰ تانک لشکر سوم زرهی ورماخت را فقط در عرض دو ساعت منهدم کنند، این نیرو تنها ۹۰ تانک در اختیار داشت که ۱۸۰ دستگاه کمتر از مورد ادعایی است. از طرفی گزارش شده است روز بعد از پایان نبرد کورسک یعنی در ۱۱ ژوئیه همچنان ۴۱ دستگاه تانک عملیاتی برای لشکر سوم زرهی ورماخت باقیمانده مانده بوده است که موجب گردید این لشکر بدون گزارش هر گونه خسارات سنگین از جانب هواگردهای دشمن، بتواند همچنان به حضور در میدان های نبرد در تمامی ماه ژوئیه ادامه دهد. بیشتر تلفات لشکر سوم زرهی آلمان در نبرد کورسک مربوط به توپ های ضد تانک و تانک های متخاصم بوده است. شاید خارق العاده ترین ادعا دربارهٔ هواگردهای ایل-۲ مربوط به انهدام ۲۴۰ تانک لشکر هفدهم زرهی ورماخت و نابودی کامل آن تنها در مدت چهار ساعت باشد. درحالیکه در روز ۱ ژوئیه لشکر هفدهم زرهی ورماخت تنها یک گردان تانک با ۶۷ دستگاه تانک داشته و اصلاً به صورت مستقیم در نبرد کورسک حضور نداشته است و پس از این نبرد نیز به سمت غرب عقب نشینی کرده است. بزرگ ترین مشکل ایل-۲
دقت پایین آن در هنگام تهاجم بود. در اواخر جنگ، شوروی با تمرکز تعداد زیادی از هواگردهای ایل-۲ از عملیات های تهاجمی خود پشتیبانی می کرد. تأثیر این هواگرد به خصوص برای اهداف زرهی حفر شده در زمین بیش از آن که فیزیکی باشد، روانی بود. در تهاجم ۹ ژوئیه در باریکه کارلیا در جنوب شرقی فنلاند، قوای ضدهوایی فنلاند بسیار کمتر از آن بودند که با تمرکز هواگردهای ایل-۲ و بمب افکن های پی ای-۲ مقابله کنند اما به سرعت به این موضوع پی بردند که هواگردهای ایل-۲ قادر نیستند به خوبی هدف خود را به خصوص به وسیله بمب با دقت مورد اصابت قرار دهند. با این حال که حمله به اهداف بزرگ همانند کاروان تدارکات یا ایستگاه های راه آهن نتایج مخربی داشت اما حمله به اهداف کوچک تر همانند نقاط حفر شده در زمین عموماً اثر بخش نبود. تقابل بین توپ های ضدهوایی ۲۰ یا ۴۰ میلی متری و هواگردهای ایل-۲ هیچگاه به تخریب کامل هدف نمی انجامید اما بسیاری از هواگردها را ساقط می کرد. وزن سنگین زره ایل-۲ موجب می گردید این هواگرد نتواند مواد منفجره زیادی با خود حمل کند که با توجه به دقت پایین، عملکرد ضعیف تر آن را نسبت به دیگر هواگردهای تهاجمی متفقین همچون پی-۴۷ و هاوکر تیف
ون موجب می شد. تانک پرنده. زره سنگین ایل-۲ آن را به شدت در مقابل آتش هوایی و زمینی دشمن مقاوم ساخته بود. با این حال، در مجموع بزرگ ترین خطر برای ایل-۲ از جانب زمین بود؛ همان طور که خلبانان توپ های ضدهوایی ۲۰ و ۳۷ میلی متری را بزرگ ترین تهدید گزارش می کردند؛ درحالیکه توپ های مشهور ۸۸ میلی متری، با وجود هیبت خاص، با توجه به نواخت تیر پایین و ارتفاع پایین پروازی و سرعت نسبتاً بالای ایل-۲ تأثیر کمتری بر آن داشتند. از همین رو اقدام فنلاند برای تقویت توان ضدهوایی خود در تابستان ۱۹۴۴ با جانشین کردن توپ های ۲۰ و ۴۰ میلی متری با توپ های ۷۶ میلی متری با شکست مواجه شد و با وجود به کارگیری تاکتیک های جدید و استفاده از مهمات با توانایی انفجار زمان دار یا انفجار هنگام برخورد، تعداد اندکی از هواگردهای ایل-۲ ساقط شدند. زره ایل-۲ با ضخامت ۵ تا ۱۲ میلی متری که به صورت ویژه از اتاقک خلبان و موتور محافظت می کرد، کاملاً در مقابل آتش تسلیحات سبک مقاوم بود. با این وجود، تیربارچی دم از حفاظت کمتری نسبت به همقطار خود برخوردار بود و آمار تلفات در این جایگاه به چهار برابر خلبان می رسید. سیاست «عدم بازگشت با مهمات استفاده نشده» که موجب
حمله چند باره به اهداف می شد، نیز این آمار را افزایش می داد. حتی در مواردی از خدمه خواسته می شد با وجود اتمام تسلیحات بر فراز هدف باقی بمانند تا مقاومت خود را نسبت به آن ها نشان دهند که همین امر لقب «تانک پرنده» یا «بمب افکن بتنی» را به ایل-۲ داد. تیربارچی دم. ایل-۲ به شدت از جانب پشت آسیب پذیر بود و این درحالی بود که جنگنده های خودی به جهت پرواز در ارتفاع های بسیار بالاتر از ایل-۲، نمی توانستند از آن محافظت کنند. به همین دلیل با افزایش تلفات مدل دو سرنشین با یک تیربارچی دم جای مدل تک سرنشین را در خط تولید گرفت و هواگردهای از پیش تولید شده نیز با ایجاد یک حفره در پشت اتاقک اصلاح شدند. با افزوده شدن جایگاه دوم، وزن هواگرد ۱۷۰ کیلوگرم افزایش یافت و ۱۰ تا ۲۰ کیلومتر بر ساعت از سرعت آن کاسته و کنترل پذیری به جهت عقب تر رفتن نقطه ثقل سخت تر شد. برای حل این مسئله در مدل های بعدی بال ها مقداری رو به عقب زاویه پیدا کردند. نبرد هوایی. با توجه به کمبود هواگرد جنگنده بین سال های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ از ایل-۲ در مواردی به عنوان جایگزین آن ها نیز استفاده شد. با این حال که نمونه های جدیدتر جنگنده های آلمانی به صورت عیان در نبرد هوا
یی بر ایل-۲ برتری داشتند اما این هواگردها گاهی به خصوص در مقابل یگان های آلمانی مجهز به هنشل هااس ۱۲۶ به موفقیت هایی نیز دست یافت. خلبانان ایل-۲ اغلب هواگردهای تهاجمی دشمن از جمله هواگردهای یونکرس یو ۸۷ را مورد حمله قرار می دادند که با توجه به کالیبر پایین ۷٫۹۲ میلی متری در مسلسل تیربارچی دم آن ها نمی توانستند با وجود زره ضخیم ایل-۲ از خود دفاع بکنند. در زمستان سال ۱۹۴۲ از ایل-۲ برای تهاجم به هواگردهای ترابری آلمانی نیز استفاده شد که آن را به بزرگ ترین خطر برای یونکرس یو ۵۲ تبدیل کرد. از این روش به شکل کاملاً موفقی در نبرد استالینگراد بین سال های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳ برای مقابله با هواگردهای ترابری و بمب افکن هایی همچون فوکه-وولف اف و ۲۰۰ و هاینکل هائی ۱۱۱ که به نیروهای تحت محاصره آلمانی تدارکات و آذوقه می رساندند، استفاده شد. با این حال که ایل-۲ توانمندی ویژه ای در حمله به اهداف زمینی و هواگردهای کم سرعت داشت اما از جانب جنگنده های دشمن به شدت مورد خسارت واقع می شد. تلفات به اندازه ای سنگین بود که رتبه بیشترین هواگردهای ساقط شده در بین تمامی هواگردهای شوروی را به خود اختصاص داد. البته این مسئله با توجه به تعداد بالای
تولید شده این هواگردها قابل پیش بینی بود. بین سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ بیش از ۱۰ هزار ایل-۲ (شامل ایل-۱۰) توسط دشمن ساقط شد.
ایلیوشین-۱ یک جنگنده تک سرنشین ساختِ دفتر طراحی ایلیوشین بود که در سال ۱۹۴۳ به عنوان یک جنگنده زرهی سطح پایین و متوسط برای مقابله با رقبای جدید آلمانی همچون ب اف ۱۰۹ و فوکه-وولف ۱۹۰ طراحی شد و یک سال بعد برای نخستین بار به پرواز درآمد. پیش از آن که ساخت ایل-۱ به پایان برسد، شوروی برتری هوایی را مقابل دشمن به دست آورده بود و به همین همین جهت این هواپیما وارد خط تولید انبوه نشد. در ادامه هواگرد موفق ایلیوشین ایل-۱۰ به صورت دو سرنشین بر پایه ایل-۱ پدید آمد. طراحی و توسعه. در سال ۱۹۴۳ سرگئی ایلیوشین، طراح ارشد دفتر طراحی ایلیوشین کار بر روی جنگده زرهی جدیدی را در دو نسخه تک سرنشین و دو سرنشین آغاز کرد که عنوان ایل-۱ بر آن نهاده شد. طراحی ایل-۱ مشابه ایل-۲ اما مدرن تر و جمع و جورتر از آن بود و از موتور جدید AM-42 بهره می برد. در ایل-۱ از پوسته یکسانی همچون ایل-۲ برای محافظت از موتور و خلبان استفاده گردید و برای افزایش محافظت خنک کننده روغن و رادیاتور به درون پوسته منتقل شدندو اگزوزها نیز داخل محفظه زرهی زیر بال ها قرار گرفتند. اَرّاده های فرود رو به عقب جمع شده و چرخ ها به صورت افقی درون بال ها قرار می گرفت. ۲ توپ
خودکار ۲۳ میلی متر در بال ها و بمب های ۲۰۰ کیلوگرمی هم به عنوان تسلیحات تهاجمی به کار برده شد. جایگاهی نیز در انتهای بدنه برای ۱۰ نارنجک هوایی برای مقابله ها تعقیب کنندگان قرار گرفته بود. ایل-۱ نخستین پرواز خود را در ۱۹ مه سال ۱۹۴۴ انجام داد و در طی مراحل آزمایش به حداکثر سرعت ۵۸۰ کیلومتر بر ساعت نیز رسید که کمتر از جنگنده های پیشین ساخت شوروی بود به همین جهت ایلیوشین تصمیم گرفت آن به ارتش معرفی نکند. از همان ابتدا ایلیوشین تصمیم داشت از نسخه دو سرنشین ایل-۱ به عنوان هواگرد تهاجمی استفاده کند که از آوریل ۱۹۴۴ به آن ایل-۱۰ اطلاق شد.
ایلیوشین-۱۲ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایلیوشین است که در سال ۱۹۴۶–۱۹۴۹ ساخته شد. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما آئروفلوت بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
ایلیوشین ایل-۲۸ یک هواگرد بمب افکن جت دوره جنگ سرد ساخت شوروی است. نخستین استفاده کننده این هواگرد نیروی هوایی شوروی بوده است. ایل-۲۸ نخستین پرواز خود را روز ۸ ژوئیه سال ۱۹۴۸ به انجام رساند. طراحی و تولید. ایلیوشین ایل-۲۸ به عنوان بمب افکن تاکتیکی، هواگرد شناسایی و آموزشی تولید و برای نخستین بار سال ۱۹۵۰ در نیروی هوایی شوروی وارد خدمت شد. این هواگرد قادر به حمل بمب، مین، اژدر و تسلیحات هسته ای است. مدل های آن شامل ایل-۲۸آر هواگرد شناسایی، ایل-۲۸تی هواگرد اژدرافکن برای نیروی دریایی و ایل-۲۸یو هواگرد آموزشی می شود. ناتو در ابتدا نام گزارشی "بوچر" ("Butcher" - قصاب) را بر ایل-۲۸ نهاد اما سپس آن را به "بیگل" ("Beagle") تغییر داد. مجموعاً حدود ۳۰۰۰ فروند ایل-۲۸ تولید گردید. حدود ۲۰۰ فروند دیگر نیز در چکسلواکی تحت عنوان B-288 تولید شد. چین هم این هواگرد را با نام H-5 بین سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹۸۲ تولید کرد. نیمی از هواگردهای تولید شده در شوروی به پانزده کشور دیگر شامل کشورهای عضو پیمان ورشو، صادر گشتند. تاریخچه عملیاتی. هواگرد ایل-۲۸ در نیجریه، مصر، ویتنام، کره شمالی، عراق، یمن، سوریه و افغانستان در میدان های رزم استفاد
ه گردید. به صورت کلی، این هواگرد در ارتفاع پایین به کار گرفته می شد چرا که دقت بالایی در بمباران نداشت.
ایلیوشین-۱۴ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایلیوشین در کشور اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی شوروی بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
ایلیوشین-۷۸ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایلیوشین است که در سال ۱۹۸۴ ساخته شد. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی روسیه بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
ایلیوشین-۱۰۳ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایلیوشین در کشور اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی و روسیه است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی جمهوری کره بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
ایلیوشین-۱۰ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایلیوشین است که در سال ۱۹۴۴ ساخته شد. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی شوروی بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
طارونه (نام انگلیسی آن Palm Pollen) به ذرات تولید مثل نر درخت خرما (درختی از گروه نخلیان با نام علمی Phoenix dactylifera) اشاره دارد که برای بارور کردن گل های ماده ی درخت نخل ضروری است. در منطقه ی کرمان این قسمت از درخت نخل کوریشکو نیز نامیده می شود. به صورت سالانه تنها در کشورهای عربی در حدود ۱۰۰۰ تن طارونه توسط درخت های خرما تولید می شود. طارونه توسط مصریان و چینی های باستان به عنوان یک عامل دارویی جوان ساز مورد استفاده قرار می گرفت و امروزه نیز گرده نخل خرما در سراسر جهان به عنوان یک مکمل غذایی مصرف می شود. از این غلاف ها عرق گیاهی خوش عطری به دست می آید که نام محلی آن در بم «عرق کاشکیلو» است و در جاهای دیگر «عرق طارونه» یا «آب طلع» نیز نامیده می شود. خواص. طی سال های طولانی، طارونه به عنوان درمانی برای بهبود باروری مردان مورد استفاده قرار می گرفت که در سال های اخیر، تحقیقات دانشگاهی انجام گرفته این تاثیر را به اثبات رساند. این تاثیر مثبت بر باروری مردان به احتمال زیاد به دلیل وجود هورمون های استروژن و استرادیول در آن است. این تاثیر مثبت بر باروری تنها محدود به مردان نبوده و اثر مثبت طارونه در تحریک غدد جن
سی زنان و افزایش باروری در آنان نیز مشاهده شده است. طارونه همچنین برای کاهش تورم (التهاب) و زخم های داخل دهان (موکوزیت دهانی) استفاده می شود. این التهاب های دهانی به خصوص برای افرادی که به دلیل سرطان مورد پرتودرمانی یا شیمی درمانی قرار می گیرند بسیار شایع است که مصرف طارونه به آن ها در کنترل این عوارض کمک کرده است. ویتامین های ب ۱، ب ۲، و ب ۱۲ در طارونه در مقادیر متغیر نسبت به نوع طارونه یافت شده است. همچنین وجود مقدار قابل توجهی از ویتامین آ، ویتامین ئی، و ویتامین ث نیز در طارونه اثبات شده است. مواد معدنی همچون زینک، سلنیوم، آهن، مولیبدن، مس، منگنز، کبالت نیز در این قسمت از درخت نخل یافت می شود. اسیدهای چربی همچون پالمیتیک اسید، اسید لینولئیک و میریستیک اسید نیز در طارونه وجود دارد.
حسن داعی (پیشتر داعی الاسلام) (متولد ۱۳۳۵ در تهران) عضو سابق سازمان (مج) فعال سیاسی و تحلیل گر مسایل ایران مقیم آمریکا است. فعالیت اصلی او در زمینه شناسایی لابی های دولت جمهوری اسلامی در اروپا و آمریکا بوده است. وی به ویژه معتقد که سازمان هایی چون نایاک و کوئینسی از جمله این سازمان ها هستند داعی همچنین سردبیر تارنمای «فوروم ایرانیان آمریکا» است. زندگی. حسن داعی در یک خانواده سیاسی در تهران متولد شده است. مادر او مهری جنت پور از هواداران و فعالان سازمان مجاهدین خلق بود که چندین نفر از فرزندانش عضو این گروه هستند و چندین بار نیز به دلیل سفرهایش به کمپ اشرف توسط جمهوری دستگیر شده بود. حسن داعی تحصیلکرده دانشگاه پلی تکنیک تهران است. داعی از فعالان دانشجویی پیش و پس از انقلاب اسلامی در این دانشگاه بود. در آغاز دهه شصت خورشیدی، حسن داعی به فرانسه رفت. در دهه هشتاد و نود میلادی، فعالیت خود در اروپا را روی دفاع از حقوق بشر و گزارش به نماینده ویژه سازمان ملل متمرکز کرده بود. در سال ۲۰۰۱ به آمریکا کوچ کرد و به پژوهش در مورد روابط ایران و آمریکا پرداخت. از سال ۲۰۰۵، مطالعات خود در مورد لابی های هوادار جمهوری اسلامی در آ
مریکا را شروع و نخستین گزارش های خود در این زمینه را از سال ۲۰۰۷ منتشر کرد. داعی الاسلام در سال ۲۰۱۳ پس از اخذ تابعیت آمریکا نام خود را به داعی تغییر داد. درگیری با شورای ملی ایرانیان آمریکایی (نایاک). در سال ۲۰۰۸، شورای ملی ایرانیان آمریکا (نایاک) به ریاست تریتا پارسی که در نوشته های داعی به عنوان لابی طرفدار نظام اسلامی ایران معرفی می شود، از حسن داعی به دادگاه فدرال ایالات متحده شکایت کرد و وی را به بدنام کردن این شورا و آسیب رساندن به حیثت و کمک های مردمی آن متهم نمود. دادگاه درخواست داعی الاسلام مبنی بر را رد کرد اما از نایاک برای تأیید خصمانه بودن تبلیغات داعی الاسلام علیه نایاک شواهد قابل تأیید خواست که فراهم شد. سپس داعی الاسلام با پرداخت هزینه درخواست حکم، خواستار حکم بازرسی کامپیوترهای نایاک برای یافتن تاریخچه نامه ها، پرونده ها، جلسات و شواهدی شد که این لابی گری را تأیید کنند. نایاک با سرپیچی از دستور دادگاه و عدم همکاری پرونده را چند سال به تعویق انداخت و هزینه های بسیاری را برای داعی الاسلام به همراه داشت. فوریه ۲۰۱۵ دادگاه اعلام کرد که مدارک کافی برای اثبات دستکاری یا حذف مدارک توسط نایاک وجود ن
دارد اما به دلیل سرپیچی مکرر نایاک از دستور بازرسی دادگاه و به تعویق انداختن روند پرونده به مدت چند سال که هزینه های بسیاری را برای داعی الاسلام برای درخواست های بازرسی مکرر به همراه داشته است نایاک را به پرداخت جریمه موظف کرد. نایاک با استدلال ها متعددی اعتراض کرد همچون اینکه نگران بوده اند که اسناد این شورا در رسانه ها فاش شود اما این استدلال نیز رد شد چون حکم آغازین دادگاه حفاظتی بوده و نایاک می توانست به جای سرپیچی از دستور دادگاه از یک شخص سوم معتمد برای بازرسی مدارک برای دادگاه کمک بگیرد. خبرگزاری مشرق نیوز در گزارش که در دی ۱۳۹۳ درباره بنیاد دموکراسی در ایران منتشر کرد، ضمن طرح ادعای دشمنی این بنیاد با شورای ملی ایرانیان آمریکا و تریتا پارسی، مدعی شد که نایاک در جریان شکایت از حسن داعی تلاش کرده تا شواهد لازم را علیه بنیاد دموکراسی در ایران و رئیس آن کنت تیمرمن تهیه کند، اما موفق نشده است. فعالیت ها. حسن داعی به شکل فعال در گردهمایی ها و همایش های جامعه ایرانی در تبعید و همچنین رسانه های پارسی زبان در اروپا و آمریکا به سخنرانی دربارهٔ سازمان های لابی جمهوری اسلامی در خارج از ایران و فعالیت های سیاسی عل
یه این حکومت سخنرانی و بحث کرده است از جمله برنامه هایی در صدای آمریکا (واشینگتن)، رادیو زمانه (آمستردام)، همایش نقش نهادهای ایرانی در خارج از کشور (تورنتو) و … حسن داعی همچنین خواستار مشارکت ایرانیان آزادی خواه در نهادهای موجود در خارج از ایران شده است تا مانع فعالیت لابی های جمهوری اسلامی در این کشورها شوند. او همچنین با تقبیح روند گفتگوهای به ندرت صورت گرفته بین دول پیشین ایالات متحده و ایران از مبلغان رویکرد تهاجمی و خصمانه از سوی دولت کنونی ایالات متحده علیه جمهوری اسلامی است.
آی ای آر-۲۳ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا در کشور رومانی است. این هواپیما در ۱۹۳۴ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آی ای آر ۲۷ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا در کشور رومانی است. این هواپیما در ۱۹۳۷ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آی ای آر ۳۷ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی رومانی بوده است. این هواپیما در ۱۹۳۷ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آی ای آر ۴۷ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی رومانی بوده است. این هواپیما در ۱۹۴۲ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آی ای آر-۴۶ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا در کشور رومانی است. این هواپیما در ۱۹۹۳ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آی ای آر-۸۲۲ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا در کشور رومانی است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما Romanian Utilitary Aviation بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آی ای آر-۸۲۴ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا در کشور رومانی است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آی ای آر ۳۳۰ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا است که در سال ۱۹۷۵ ساخته شد. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی رومانی بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آی سی ای آی اس-۳۲ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا در کشور رومانی است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آی ای آر ۸۲۵ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا در کشور رومانی است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
در زمان حکمرانی الله یار خان، حاکم درگز چند خانوار از ابیوردی ها که از بازماندگان طوایف، جانی قربانی، ساروانلو، افشار و ... بودند، پس از خرابی ابیورد و تصرف آن به وسیله ترکمن ها به درگز مهاجرت کردند و به دستور حاکم در روستای (حصار) مرز ایران و شوروی از توابع لطف آباد اسکان یافتند. امروز بازماندگان آن ها در آن محل به امور کشاورزی اشتغال دارند، و به زبان ترکی و فارسی صحبت می کنند.
آی ای آر-۴۷۱ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا است.
آی ای آر ۳۱۶ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا است که در سال ۱۹۷۱–۱۹۸۷ ساخته شد. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی رومانی بوده است.
آی ای آر-۱۲ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا است. این هواپیما در ۱۹۳۳ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آی ای آر-۱۳ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا است. این هواپیما در ۱۹۳۳ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آی ای آر ۱۴ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی رومانی بوده است. این هواپیما در ۱۹۳۳ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آی ای آر ۷۹ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی رومانی بوده است. این هواپیما در ۱۹۳۷ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آجرلو طایفه ای است از ترکان اغوز که بعضی از مورخین آن را از ایل بزرگ افشار میدانند ولی بنا بروایت محمد کاظم مروی مؤلف عالم آرای نادری این طایفه هنگام لشکر کشی شاه عباس کبیر به خوارزم و ترکستان از قارشی بخارا با طوایف دیگر امثال قراباشلو، چوله تکه لو به درگز انتقال داده شده اند و در دستگرد و چاپشلو و کلات به امور کشاورزی مشغول اند. زبانشان ترکی است و فارسی هم صحبت می کنند.
آی ای آر ۸۰ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا است که در سال ۱۹۴۰–۱۹۴۴ ساخته شد. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی سلطنتی رومانی بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آی ای آر-۲۲ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایندوستریا آئروناتیکا رومانا و براشوو در کشور رومانی است. این هواپیما در ۱۹۳۴ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
احمدلوها یا قاجار احمدلو، طایفه ایست از ایل قاجار که در زمان شاه عباس دوم صفوی در مرو زندگی می کردند. نادرشاه پس از به اطاعت در آوردن سران طوایف مرو، بعضی از طوایف آنجا را از قبیل عرب، قاجار، تاتار، به ابیورد و کلات انتقال داد، از بزرگان این طایفه، توغان احمدلو قاجار است که یکی از سرکردگان سپاه نادر بود.
آلفابتا گروه موسیقی اسرائیلی است. آن ها در سال ۱۹۷۸ به همراه ایزهر کوهن و به نمایندگی از اسرائیل در مسابقه یوروویژن شرکت کردند و برنده شدند.
سبوه سرکیسیان یا سیبوه سرکیسیان (به زبان ارمنی Սեպուհ Սարգսյան - به زبان لاتین Sebuh Sarkisian، زادهٔ ۲۶ اکتبر ۱۹۴۶ در سوریه)، اسقف اعظم ارمنی های تهران است. زندگی نامه. اسقف اعظم سیبوه سرکیسیان، پس از کسب تحصیلات ابتدایی در سال ۱۹۶۱ ، وارد مدرسه علوم دینی حوزه عالیه سیلیسی شد و پس از اتمام دوره این مدرسه، به کسوت روحانیت درآمد. وی در سال ۱۹۹۷ مفتخر به دریافت مقام اسقفی از سوی جاثلیق آرام کشیشیان شد. اسقف اعظم سبوه سرکیسیان، به زبان های عربی و انگلیسی تسلط داشته و تنها اسلام شناس حوزه عالیه سیلیسی محسوب می شود. اسقف اعظم سبوه سرکیسیان، از دسامبر ۱۹۹۹ به مقام اسقف اعظم ارمنی های تهران (خلیفه ارمنی های تهران) را به عهده گرفته است.
ترِوِر فیلیپس یکی از سه شخصیت اصلی و قابل کنترل بازی "اتومبیل دزدی بزرگ ۵" (۲۰۱۳) است. او در ابتدا برای کنترل و پیشبرد بازی آزاد نیست اما در مرحلهٔ اول یعنی قسمت proluge آزاد است و در دزدی به دو شخصیت دیگر یعنی مایکل دی سانتا و فردی بنام برد کمک می کند. تِرِوِر نسبت به دو شخصیت دیگر خشن تر است و خصوصیات ضد اجتماعی بیشتری دارد. شخصیت ترِوِر در کنار خشن و بی رحم بودن، خود انسانی پایبند به اصول رفاقتی و وفاداریست. ترور اهل کشور کاناداست که پس از ناموفق بودن دزدی از بانک در سرآغاز بازی به سَندی شُورز در ایالت سن آندرس تغییر مکان می دهد، او پس از متوجه شدن خیانت مایکل به لوس سانتوس می رود و دزدی های خود را با مایکل و فرانکلین شروع می کند. این امر با برنامه ریزی های دقیق شخصی دیگری به نام لستر شکل و بوی دیگری به خود می گیرد و کاملاً حرفه ای می شود ترور بسیار خشن بوده و در هر مرحله با لباس های کثیف ظاهر می شود این خصوصیات باعث شده که محبوب ترین شخصیت بازی شود. او تنها یک دوست دارد که نام او رون می باشد و رون در مراحل مختلف به او کمک های بسیاری می کند. شخصیت ترور از بازیگر فیلم های هالیوودی به نام استیون آگ (Steven O
gg) الهام گرفته شده و کار صداگذاری آن را نیز خود استیون آگ انجام داده است. این شخصیت در سال های ظهورش یعنی سال های ۲۰۱۳–۲۰۱۴–۲۰۱۵ جز ده شخصیت محبوب بازی های رایانه بود. ظواهر. Grand Theft Auto V. ترور در کانادا در سال 1965 میلادی در شمال مرز ایالات متحده متولد شد. او با پدری بدرفتار فیزیکی و مادری آزارگر عاطفی بزرگ شد. او از همان کودکی عاشق هواپیما بود و در مقطعی به عنوان خلبان وارد ارتش شد، اما پس از رد صلاحیت به خاطر اختلال روانی به سرعت مجبور به ترک شد. در یک ارزیابی روانشناختی. بعدها، ترور مرتکب جنایاتی شد، اولین مورد یک سرقت کوچک بود که او را به مدت شش ماه در زندان انداخت. به دلیل رفتار خوب، او در چهار بازی بیرون آمد. تروور در سال 1993 با مایکل تاونلی در هنگام یک ماموریت با او آشنا شد و آنها متوجه شدند که می خواهند با انجام دزدی های بزرگ پول به دست بیاورند، بنابراین به هم پیوستند و در سال های بعد موفق شدند این کار را انجام دهند. شراکت آنها پس از ازدواج مایکل با یک استریپر (Striper) به نام آماندا و تشکیل خانواده با او شروع به تیرگی و اختلاف بین این دو دوست کرد. با وجود این، ترور به فرزندان مایکل ( Jimmy D
e Santa &amp; Tracy De Santa)نزدیک شد و به عنوان عموی انها شناخته شد. بعد ها ترور با یک کلاهبردار و دزد به نام برد اسنایدر آشنا شد. اما مایکل و برد هیچ وقت به هم اعتماد کامل نداشتند و دوستان هم محسوب نمی شدند. در سال 2004، در جریان دزدی در لودندورف، یانکتون شمالی، مایکل و همدستش برد اسنایدر توسط پلیسی به نام دیو نورتون در حالی که تروور فرار می کند هدف گلوله او قرار می گیرند. تروور در نهایت در سندی شورس (sandy shores)، شهر کوچکی در شهرستان بلین، سن آندریاس مستقر و مخفی می شود، جایی که او یک شرکت جنایی کوچک را تأسیس می کند که اسلحه قاچاق می کند و متامفتامین تولید می کند، که امیدوار است به یک امپراتوری بزرگ تبدیل شود. به دلیل مشکلات شدید رها شدن، ترور خود را با دو دوست وفادار احاطه می کند که او آنها را ربوده و از زندگی قبلی آنها شستشوی مغزی داده است به نام های رون جاکوفسکی و وید هبرت.ترور شخصیت سری به نام جانی کلبیتز را با یک قوتی اب جو می کشد. تروور با رقبای خود در Sandy Shores، از جمله Lost Motorcycle Club به رهبری جانی کلبیتز(قبلاً)، Varrios Los Aztecas، و برادران اونیل وارد یک آتش بس دشوار می شود. در سال 201
3، ترور متوجه می شود که مایکل مرگ خود را جعل کرده است، و آنقدر ترسیده و عصبانی است که آتش بس را زیر پا می گذارد و بیشتر رقبای خود را در یک طغیان خشونت می کشد. او بعداً به لس سانتوس می رود، آپارتمان را تصاحب می کند و زندگی وید را خراب می کند. پسر عموی فلوید، و با مایکل، که نام خانوادگی "دی سانتا" را برگزید و ظاهراً در حفاظت از شاهدان زندگی می کند، دوباره متحد می شود. اگرچه مایکل تمایلی به بازگشت تروور به زندگی خود ندارد، اما در نهایت او را به فرانکلین کلینتون معرفی می کند، پس از آن دو نفر دوباره دزدی می کنند، این بار از جمله فرانکلین. یک شرکت امنیتی خصوصی که او از آن متنفر است، اما او اغلب شکست می خورد. هنگامی که ماموران فاسد اداره تحقیقات فدرال (FIB) دیو نورتون و استیو هینز پس از اینکه مایکل توافق خود را با آنها با ارتکاب سرقت مجدد به هم زد، با مایکل تماس می گیرند، آنها او را مجبور به انجام تعدادی عملیات در کنار ترور و فرانکلین برای تضعیف آژانس بین المللی رقیب می کنند. استیو بعداً این سه نفر را به دوین وستون، یک سرمایه گذار میلیاردر معرفی می کند که آنها را استخدام می کند. تعدادی ماشین کمیاب را می دزدد، اما در
نهایت آنها را فریب می دهد. در این مدت، ترور شروع به پیوند با فرانکلین می کند، زیرا آنها چندین کار را با هم بدون مایکل انجام می دهند، که برخی از آنها شامل فرانکلین می شود. دوست لامار دیویس، که تروور نیز با او دوست می شود. پاتریشیا، همسر مارتین مادرازو، سلطان مواد مخدر. به دلیل ماهیت مادرانه مهربانش و مسائل مربوط به رها شدن خود، ترور عاشق او می شود و تنها پس از تقاضای بسیار از مایکل، او را به مادرازو برمی گرداند. با این حال، این دو تا پایان بازی در تماس هستند. در نهایت، تروور شروع به شک می کند که براد در زندان نیست و سرقت لودندورف از 9 سال قبل یک اتفاق بود، و به لودندورف پرواز می کند تا شک خود را تأیید کند. پس از یافتن جسد براد در قبری که برای مایکل مشخص شده بود، نتیجه گرفت که دومی با دیو معامله کرده بود تا به او کمک کند مرگ خود را جعل کند و از شر تروور خلاص شود، اما براد به جای ترور به طور تصادفی در جریان سرقت کشته شد. ترور که احساس می کند به او خیانت شده، قول می دهد که مایکل را بکشد، اما بعداً زمانی که استیو به آنها خیانت می کند، به کمک او و دیو می آید، زیرا او به مایکل زنده برای یک مورد نیاز دارد. آخرین دزد