Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محمدمهدی فیض مهدوی (۱۲۴۹ در کرمانشاه - ۱۳۰۶ در کرمانشاه) معروف به آمدمهدی (آقامحمد مهدی)، روحانی شیعه و از هواداران جنبش مشروطه ایران در کرمانشاه بود. زندگی. تبار. محمدمهدی فیض مهدوی در سال ۱۲۴۹ خورشیدی (۱۸۷۰ میلادی)، در کرمانشاه در خانواده ای روحانی از نوادگان فیض کاشانی که چند نسل قبل با هدف تبلیغ تشیع در کرمانشاه از کاشان به این شهر مهاجرت کرده بودند، به دنیا آمد. پدرش به نام شیخ محمدتقی فیض مهدوی (درگذشته به سال ۱۸۷۸ یا ۱۸۸۹)، یک فقیه بود. جد اول وی شیخ محمدمهدی فیض و جد دوم وی محمد محسن قاری نام داشت. مهاجرت این خاندان به کرمانشاه در زمان محمدمحسن قاری اتفاق افتاد. به همین ترتیب جد سوم وی در کاشان، محمدسمیع معلم، جد چهارمش محمدحسین مدرس و جد پنجمش محمدمحسن علم الهدی و جد اعلای وی محمد بن مرتضی ملقب به فیض کاشانی (درگذشته به سال ۱۶۸۰) همگی از روحانیان و فقیهان شیعه در کاشان بودند. محمدمهدی فیض مهدوی با وجیه السلطنه دختر مرتضی قلی میرزا منصورالسلطنه نواده امامقلی میرزا عمادالدوله ازدواج کرد. آن ها دارای چهار فرزند پسر به نام های محمدتقی، محسن، محمدجعفر و رضا شدند. سه فرزند اول وی هر سه تحصیلات مذهبی انجام
داده و به عنوان روحانی فعالیت می کردند. فرزند کوچک تر وی به نام رضا فیض مهدوی نیز در دستگاه دادگستری به عنوان قاضی استخدام شد. تحصیلات. محمدمهدی فیض مهدوی در ابتدای نوجوانی در کرمانشاه وارد حوزه علمیه شد. در منابع گوناگون نامی از استادان وی در حوزه علمیه کرمانشاه برده نشده، اما با توجه به تاریخ تحصیل وی حوزه کرمانشاه، گمان می رود که وی شاگرد "شیخ احمد بن عبدالاحد شیخ الاسلام کزازی" (درگذشته به سال ۱۲۸۳ خ)، "حبیب الله فرزند محمدجعفر فرزند محمدعلی" (درگذشته به سال ۱۲۷۵ خ)و نیز پدرش به نام "شیخ محمدتقی فرزند محمد محسن" (درگذشته به سال ۱۲۶۹ خ) بوده باشد. وی در سال ۱۲۷۲ خورشیدی (۱۸۹۳ میلادی) در سن ۲۴ سالگی برای ادامه تحصیلات حوزوی اش به نجف در عثمانی رفت. در آنجا وی شاگرد میرزا حسین خلیلی تهرانی (درگذشته به سال ۱۲۸۶ خ)، سید محمد کاظم طباطبایی یزدی (درگذشته به سال ۱۲۹۷ خ)، میرزا فتح الله، مشهور به شیخ الشریعه اصفهانی (درگذشته به سال ۱۲۹۹ خ) و محمد کاظم خراسانی (درگذشته به سال ۱۲۸۹ خ) بوده است. کتابخانه فیض مهدوی. محمد مهدی فیض مهدوی در کرمانشاه یک کتابخانه تأسیس کرد. وی در سفر حج، تعداد زیادی کتاب چاپ شده در کشورها
ی عربی را خریده و با خود به کرمانشاه آورد. جعفر فیض مهدوی پسر وی نیز بر تعداد کتاب ها افزود. این کتابخانه با مرگ جعفر فیض مهدوی در سال ۱۳۲۶ خورشیدی به تهران انتقال داده شد. از جمله کتاب های شاخص این کتابخانه، قرآنی دست نویس به خط میرزا احمد تبریزی و نیز نسخه های متعدد خطی از شاعران کرمانشاه و دیگر شهرها بوده است. محمدمهدی فیض مهدوی و مشروطیت. محمدمهدی فیض مهدوی از طرفداران مشروطیت در کرمانشاه بود و می کوشید تا با راهنمایی و هدایت مشروطه خواهان، از جریان های مشروطه خواه در کرمانشاه حمایت کند. وی به طور مشخص از دو انجمن اصناف و غیرت در کرمانشاه که در راستای برقراری مشروطه تلاش می کردند حمایت می کرد. وی همچنین در جریان مقاومت ۱۳ ماهه تبریز در برابر استبداد، از ستارخان و باقرخان پشتیبانی می کرد و یارمحمدخان کرمانشاهی را نیز به رفتن به تبریز برای یاری دادن به مقاومت تشویق کرد. غلامرضا کیوان سمیعی در کتاب "زندگانی حیدرقلی سردار کابلی" می نویسد: محمدمهدی فیض مهدوی در جریان تحصن مشروطه خواهان در کنسولگری انگلستان در کرمانشاه، نقش زیادی داشت. تا آنجا که ملک زاده از وی به عنوان رهبر حزب میلیون و رهبر مشروطه خواهان نام
می برد و می نویسد: چون مستبدین از کمک ایلات بهره مند بودند به طرف قنسولخانه که مشروطه خواهان در آن متحصن بودند هجوم بردند و تیراندازی کردند، ولی جرأت نکردند وارد قنسولخانه شوند و متحصنین را به قتل برسانند. آقا محمدمهدی که رئیس حزب میلیون بود، با دوهزار نفر در قنسولخانه انگلیس متحصن بود و محمدعلی شاه تسلیم او را از سفارت انگلیس تقاضا کرد، ولی سفارت نپذیرفت. محمدمهدی فیض مهدوی همچنین به سبب موضع گیری ها و فعلیت هایش در حمایت از مشروطه، مورد تهدید قرار گرفت و حتی یک بار گروهی از مخالفان مشروطه برای آتش زدن خانه و کشتن وی اجیر شدند. اما یارمحمدخان کرمانشاهی با سنگرگیری بر روی پشت بام خانه فیض مهدوی، سرکرده مهاجمین به نام «محمدعلی بیل باز» را هدف قرار داد و کشت و سبب فرار کردن بقیه مهاجمان شد. مرگ. محمد مهدی فیض مهدوی در تاریخ ۳ جمادی الثانی ۱۳۴۶ هجری قمری (برابر با ۶ آذر ۱۳۰۶ هجری خورشیدی و ۲۸ نوامبر ۱۹۲۷) در کرمانشاه درگذشت. جسد وی به شهر قم منتقل و در قبرستان شیخان در کنار قبر میرزای قمی به خاک سپرده شد.
روباه بزرگ پرنده مالایی (Pteropus vampyrus)، که به عنوان روباه پرنده مالایی، روباه پرنده مالزیایی، خفاش میوه خوار بزرگ، کَلَنگ یا کَلُنگ شناخته می شود، گونه ای از خفاش میوه خوار جنوب آسیا در خانواده Pteropodidae است. مانند دیگر اعضای سردهٔ تروپوس یا خفاش های میوه خوار، انحصاری بر میوه ها، شهد و گل ها (برخلاف نام علمی آن) تغذیه می کند. این گونه بعنوان یکی از بزرگ ترین خفاش ها شناخته می شود. این گونه همانند تقریباً تمامی دیگر خفاش های میوه خوار، بدون توانایی پژواک یابی است اما این ضعف را با دید خوب خود جبران می کند.
کمدی انسانی عنوانی ست که انوره دو بالزاک به مجموعه رمان های دنباله دار و داستان های منتشر شدهٔ خود از خود در حد فاصل ۱۸۳۰ تا ۱۸۵۶ میلادی داده است. از این جمله در کتاب آرزوهای بر باد رفته، ترجمه محمد جعفر پوینده، جورج لوکاچ که در جای جای این کتاب در پاورقی ها به این شخصیت ها اشاره می کند. کمدی انسانی، اوضاع جامعه فرانسه و شهر پاریس را در دوران بازگشت بوربون ها به سلطنت فرانسه و سلطنت ژوئیه فرانسه به تصویر می کشد. سبک. آثار بالزاک آینه ای از جامعه فرانسه روزگار اوست. او افراد هر طبقه اجتماعی، از اشراف فرهیخته گرفته تا دهقانان عامی را در کمدی انسانی خود جای می دهد و جنبه های گوناگون شخصیتی آنان را در معرض نمایش می گذارد. بهره گیری او از شگرد ایجاد پیوند میان شخصیت ها و تکرار حضور آنها در داستان های مختلف موجب می شود تا در گسترش روان شناسی شخصیت های منفرد توفیق یابد. رئالیسم عریان و بدبینی بالزاک به سرشت انسانی که در آثارش هویداست، او را زمینه ساز ایجاد جنبش ناتورالیسم در ادبیات فرانسه کرده است. تأثیر او بر بسیاری از نویسندگان ناتورالیست از جمله امیل زولا کاملاً آشکار است. عوامل بسیاری در این بدبینی سهیم بودند، م
ثل دوران کودکی و اوضاع اجتماعی زمان او. مطالعاتِ رفتاری و مطالعاتِ فلسفی. این مجموعه بر اساس ویرایش شاقل فوقن (Charles Furne) در دو فصل اصلی به نام های مطالعات رفتاری و مطالعات فلسفی و یک فصل دیگر به نام مطالعات فلسفی-تحلیل دسته بندی شده است. فصل مطالعات رفتاری دارای این پنج بخش می باشد: علاوه بر این سه فصل، دو بخش اضافه شده از ویرایش هوسیو (Houssiaux) و چند اثر ناتمام نیز قسمتی از مجموعه است. کمدی انسانی مجموعاً شامل ۹۶ اثر مختلف می باشد.
حتی کوتوله ها در آغاز کوچک بودند () فیلمی در ژانر کمدی-درام به نویسندگی، تهیه کنندگی و کارگردانی ورنر هرتسوک است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد.
نبرد اول خرمشهر درگیری شهری ای میان ارتش عراق و رزمندگان ایرانی بود که در حومه و داخل خرمشهر از تاریخ ۱ مهر تا ۴ آبان سال ۱۳۵۹ رخ داد. در پی حمله عراق به ایران، ۱۲ لشکر عراقی به سمت خرمشهر روانه شدند که با مقاومتِ گردان دژ نیروی زمینی ارتش، گردان تکاوران دریایی بوشهر، پاسدارهای خرمشهر و مردم بومی خرمشهر و شهرهای اطراف آن روبرو شدند. نهایتاً، عراق توانست پس از ۳۴ روز درگیری، خرمشهر را تسخیر کند. در این نبرد از هر دو طرف حدود ۷٬۰۰۰ نفر کشته و مجروح شدند و تعداد چند صد خودرو زرهی و تانک منهدم شد. با وجود مقاومت سرسختانهٔ ایرانی ها، به دلیل نرسیدن نیروی کمکی (تجهیزات، مهمات و نیروی نظامی) و آتش سنگین توپخانهٔ ارتش عراق و بمباران های پیاپی نیروی هوایی عراق، سرانجام با دستور شفاهی مقامات ایرانی، نیروهای مقاومت پس از خارج کردن مردم، از طریق رودخانه کارون، از شهر خارج شدند. به هنگام آغاز جنگ، برخی از سربازان یا درجه داران ارتش، با گرفتن مرخصی موقت (چند روزه) از فرمانده پادگان خود در مناطق دیگر کشور، خودشان را به شهر خرمشهر رسانده تا داوطلبانه از شهر دفاع کنند. فرماندهی مقاومت خرمشهر را سرهنگ علی قمری فرمانده داوطلب گ
ردان دژ خرمشهر، دریادار دوم داریوش ضرغامی، ناخدا هوشنگ صمدی فرمانده گردان تکاوران دریایی ارتش، محمد جهان آرا فرمانده سپاه خرمشهر و دریادار عیسی حسینی بای که یکی از تکاوران زبدهٔ ارتش و اولین فرماندهِ تکاوران مستقر در خرمشهر بود، به عهده داشتند. اگرچه صدام حسین رئیس جمهور عراق، وعدهٔ فتح یک روزهٔ خرمشهر، سه روزهٔ خوزستان و یک هفته ای ایران را می داد، اما با مقاومت نیروهای ارتشی و مردمی در خوزستان، طی بیش از یک ماه تنها به اشغال خرمشهر و حصر آبادان اکتفا کرد. پیشینه: آشوب افکنی صدام حسین در خرمشهر. پس از وقوع انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷، برخی استان ها از جمله خوزستان دچار آشوب شد. در اهواز، حزب خلق عرب ادعای جدایی و پیوستن به عراق را داشت. بمب گذاری و خرابکاری آنها، مدتی مردم شهر خرمشهر را عاصی کرده بود. تنها چند هفته پس از پیروزی انقلاب، فعال های قوم گرای عرب، که در خرمشهر و زیر نظر جبهه التحریر هوادار بعثی ها و متحدان دست چپی آن کار می کردند، سه درخواست مطرح کردند: خودمختاری فرهنگی خوزستان و پذیرش زبان عربی به عنوان زبان رسمی این استان؛ اینکه در مصرف درآمدهای نفت ایران، اولویت با آنها باشد؛ و انتخاب همتایان عرب
زبان شان برای اداره ی استان. ماه ها مذاکره با نمایندگان دولت موقت و خمینی و اطرافیان او به بن بست رسید. در نهایت به تاریخ 9 خرداد 1358، به رویارویی نظامی در خرمشهر منجر شد. فرمانده نیروی دریایی ایران یعنی دریادار احمد مدنی، چهره محبوب جبهه ملی بود که این شورش جدایی طلبانه را در هم کوفت. دست کم 55 نفر کشته و بسیاری دیگر زخمی شدند. حادثه ای که سرآغاز آن شورش های قومیتی چندی در استان های دیگر بود، اراده جمهوری اسلامی در برپایی یک دولت قوی و متمرکز را نشان داد. در خرمشهر و اهواز، گروه جدایی طلب جبهه خلق عرب شورش هایی کرده بود و به کمک صدام حسین، برای مدتی در شهرهای استان خوزستان بمب گذاری می کرد و در جاده های مرزی مین ضد نفر یا ضد خودرو می گذاشت. در بهار ۱۳۵۸، تیمسار احمد مدنی استاندار وقت استان خوزستان از فرمانده منطقه دوم نیروی دریایی در بوشهر، تقاضای اعزام یک گروهان تکاور برای تأمین امنیت خرمشهر و آبادان کرد. از بوشهر یک گروهان تکاور نود نفری به فرماندهی ناوبان عیسی حسینی بای، ناوبان محمدعلی صفا، ناوبان سلیمان محبوبی به خرمشهر گسیل شد تا با خرابکارها مقابله کند. تکاورها مقدار زیادی از بمب ها و مین های کارگذار
ی شده را خنثی کردند و با کمک مردم بومی، اقدام به شناسایی و دستگیری خرابکارها کردند. مدنی، استاندار خوزستان، در نامه هایی به تاریخ ۱۳۵۸/۲/۱۵ به وزیر کشور چنین نوشت: در خرداد ۱۳۵۸، آشوب در خرمشهر به اوج رسید. نیروهای جبهه خلق عرب، شهر را به اشغال خود درآورده و ساختمان شهرداری و برخی اماکن دیگر دولتی را اشغال کردند و مسلحانه در شهر مانور می دادند. همچنین به مقر سپاه پاسداران در خرمشهر ریخته، محمد جهان آرا و هفده نفر دیگر را به گروگان گرفتند. این غائله با دخالت تکاورهای نیروی دریایی پایان گرفت و عناصر خرابکار از شهر بیرون رانده شدند. در پائیز و زمستان سال ۱۳۵۸، با حمله به کنسولگری عراقی و مدرسه عراقی ها در خرمشهر، اسنادی از این دو مرکز کشف شد که نمایانگر توطئه چینی و خرابکاری عراقی ها در خرمشهر بود. صدام حسین که تازه به مقام ریاست جمهوری عراق دست یافته بود، در نامه ای به شورای انقلاب ادعا کرد، شرکت خرابکاران عراقی در خوزستان به تلافی مداخله ایران در کردستان عراق بوده است. درگیری پیش از آغاز رسمی جنگ. به گفته ناخدا صمدی، اوایل بهار ۱۳۵۹، برای نیروهای ارتشی کاملاً آشکار و روشن بود که عراق به زودی جنگی را شروع می کن
د. در مجموع، حدود نود تکاور در خرمشهر، آبادان و اهواز مستقر بود. آن ها در عین حفظ امنیت خرمشهر، در مرز و پاسگاه های مرزی در شلمچه و اطراف رودخانه کارون، به نیروهای ژاندارمری کمک می کردند. چندین مورد درگیری با نیروهای عراقی گزارش شد. تکاوران مستقر در خرمشهر و اهواز، مرتباً گزارش تحرکات نیروی زمینی ارتش عراق (سنگربندی، استقرار تجهیزات و امکانات جنگی، جابه جایی نیروهای عراقی، جاده سازی منتهی به مرز ایران) را به ستاد نیروی دریایی و مقامات بالاتر گزارش می کردند. همه سران درجه اول سیاسی جمهوری اسلامی در تهران هم از این موضوع اطلاع داشتند. به گفته ناخدا یکم هوشنگ صمدی (فرمانده وقت گردان یکم تکاوران دریایی ارتش) با رصد مانور نیروی نظامی عراق در شمال خلیج فارس، نیروی دریایی به حالت آماده باش درآمده بود. با وجود گزارش هایی که برای تهران ارسال می شد، رهبر انقلاب و دولت موقت در این خصوص فعالیتی نمی کنند. عباس امیر انتظام در این خصوص بیان می کند که سازمان اطلاعاتی ایالات متحده حداقل دومرتبه نسبت به تحرکات عراقی ها و عزمشان برای حمله به ایران هشدار می دهند، و این هشدار در جلسه ای با بازرگان و یزدی مطرح می شود اما آن ها علا
قه چندانی نشان نمی دهند چرا که آن ها خود معتقد بودند از سطح تحرکات و تهدیدها آگاهند. همچنین ابوالحسن بنی صدر مدعی می شود حداقل دومرتبه خمینی را در جریان احتمال حمله عراق قرار داده که با بی میلی وی مواجه می شود. حسینعلی منتظری در این خصوص از ترس کشورهای اطراف از انقلاب ایران و صدور انقلاب و بحث تلقی دخالت در امور آن کشور به روح الله خمینی می گوید و درخواست اعزام هیئت حسن نیت برای بهبود روابط را می دهد به خصوص که زمزمه های برخورد نظامی از سوی کشور عراق به گوش می رسید. و خمینی در در پاسخ می گوید که: به گفته ناخدا هوشنگ صمدی، هم زمان با کمک مالی و تسلیحاتی صدام حسین از جبهه خلق عرب، جهت خرابکاری در تأسیسات اقتصادی و زیربنایی کشور، امارات متحده عربی هم مدعی تصاحب سه جزیره ایرانی (تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی) بود. حتی کشتی های گشتی عراقی مستقر در خور عبدالله و شمال خلیج فارس، برای کشتی های ایرانی ایجاد مزاحمت می کردند. حمله عراق و جنگ شهری. در تهاجم عراق به ایران، ارتش عراق به منظور دسته بندی قوای زمینی برای شروع پیشروی در خاک ایران، نیروی خود را به سه جبهه شمالی، میانی و جنوبی تقسیم کرده بود. تمرکز اصلی قوای نظام
ی عراق در جبهه جنوبی قرار داشت، که از منطقه جنوب مهران شروع شده و تا آبادان و راس البیشه ادامه می یافت. از مهمترین شهرهای هدف عراق در این جبهه می توان به دزفول، اندیمشک، اهواز، سوسنگرد، خرمشهر و آبادان اشاره کرد. هدف اولیه بخش جنوبی ارتش عراق، تصرف برق آسای شهر مرزی خرمشهر و پس از آن آبادان، اهواز، دزفول و سوسنگرد بود. عراق کسب این هدف را یک پیروزی استراتژیک برای خود تلقی می کرد. با شروع جنگ، سپاه سوم ارتش عراق (۳ لشکر زرهی و ۲ لشکر مکانیزه) هجوم خود را از چند محور آغاز کرد. لشکر ۱۰ زرهی ارتش عراق توانست در طی ۶ روز ۸۰ کیلومتر به داخل مرز ایران پیشروی کند و نیروهایش را در غرب رودخانه کرخه مستقر کند. لشکر ۱ مکانیزه عراق نیز با وجود مقاومتهای مردمی توانست ۱ هفته بعد در غرب کرخه مستقر شود. لشکر ۹ زرهی عراق با تصرف شهرهای بستان و سوسنگرد و ارتفاعات الله اکبر، پیشروی خود را به سمت اهواز ادامه داد. لشکر ۵ مکانیزه عراق بعد از تصرف پادگان حمید و قطع جاده خرمشهر-اهواز، در ۱۵ کیلومتری جنوب غربی اهواز استقرار یافت. از طرفی با عبور لشکر ۳ زرهی از رودخانه کرخه و قطع جاده آبادان-اهواز محاصره خرمشهر و آبادان تکمیل گردید. ول
ی سه ستون زرهی عراقی که برای تصرف خرمشهر اعزام شده بودند، با مقاومت ناهماهنگ و خودجوش مردم این شهر مواجه شدند و در کمین حدود ۳۰۰۰ غیرنظامی ای افتادند که با سلاح های ناچیزی همچون تفنگ ام۱ گاراند، نارنجک و کوکتل مولوتوف در مقابل تجاوز ارتش عراق مقاومت می کردند. بیشتر نیروهای مقاومت خرمشهر با وجود آموزش نظامی ناچیز انگیزه بسیار زیادی برای جنگیدن داشتند. این نیروها موفق شدند جلوی پیشروی سریع ارتش عراق را بگیرند و عراق در همان مرحله اول جنگ، در رسیدن به اهداف خود ناکام ماند و درگیر یک نبرد خانه به خانه در کوچه های خرمشهر شد. و پس از آن نیز عراق به مدت سه هفته درگیر نبردهای خیابانی با گردان تکاوران دریایی بوشهر در این شهر بود. در ایران برای مدت ها خرمشهر به احترام مقاومت و نبرد شهروندان این شهر، «خونین شهر» نامیده می شد. سرانجام با ملحق شدن نیروهای تازه نفس لشکر ۱۱ پیاده عراق به نیروهای محاصره کننده درگیر در خرمشهر، این شهر سقوط کرد. عراق ابتدا برای اشغال خرمشهر دو گردان فرستاده بود، اما با مقاومت نیروهای ایرانی مجبور شد بیش از دو لشکر اعزام کند. پل خرمشهر روز دوم آبان ۵۹ مسدود شد و ورود و خروج به شهر پس از آن به آ
سانی میسر نبود. عراق این روز را تصرف خرمشهر دانست در حالی که «مقاومت نیروها ادامه داشت و دشمن نتوانسته بود بر تمامی شهر تسلط یابد.» نهایتاً، تصرف خرمشهر ۳۴ روز به طول انجامید و در درگیری ها هر دو طرف حدود ۷۰۰۰ کشته و زخمی دادند. تخلیه شهر. در روز سوم آبان ماه ۱۳۵۹، عراقی ها با استقرار در ساختمان فرمانداری خرمشهر و دیگر ساختمان های مجاور، پل خرمشهر را زیر آتش خمپاره اندازها و تیربارهای سنگین خود گرفتند و مانع تردد قایق در رودخانه کارون نیز شدند. تعدادی از واحدهای عراقی به ۳۰ متری مسجد جامع رسیدند. پس از مدتی درگیری، با فرارسیدن شب، مدافعان دستور عقب نشینی و ترک شهر را دریافت کردند. ناخدا یکم هوشنگ صمدی در کتاب خاطراتش روایت کرده است: بازپس گیری شهر. خرمشهر تا ۳ خرداد ۱۳۶۱ در اشغال نیروهای عراق باقی ماند و نهایتاً، با عملیات بیت المقدس توسط نیروهای ایران بازپس گرفته شد. آزادسازی خرمشهر در حقیقت از اهداف مرحله چهارم عملیات بیت المقدس بود. در ساعت ۲۲:۳۰ شامگاه شنبه، ۱ خردادماه ۱۳۶۱، مرحله چهارم این عملیات با اعلام رمز یا محمدبن عبدالله، از بی سیم فرماندهی قرارگاه مرکزی کربلا به واحدهای عمل کننده، با هدف آزادسازی
خرمشهر آغاز شد. در پایان این نبرد علاوه بر پایان بخشیدن به ۱۹ ماه اشغال بخشی از حساس ترین مناطق خوزستان و آزادسازی خرمشهر، ضربه ای سنگین به توان رزمی و روحیه نیروهای عراقی وارد آمد. در جریان آزادسازی خرمشهر حدود ۱۶ هزار نیروی عراقی کشته و زخمی شدند و همچنین ۱۹ هزار نفر نیروی عراقی به اسارت نیروهای ایرانی درآمدند. اسناد ارتش و ستاد عملیات مشترک جنوب. بخشی از اسناد، حکم ارتشی سرهنگ حسین حسنی سعدی، فرمانده ستاد عملیات مشترک جنوب به ناخدا یکم هوشنگ صمدی، فرمانده تکاوران ارتشِ مستقر در خرمشهر است. آثار هنری. نبرد خرمشهر و مقاومت سی وچندروزهٔ ایرانیان دست مایهٔ ساخت آثار هنری مختلفی شده است و فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی آن را از زوایای مختلف به تصویر کشیده اند. ایرانیان با رویکردی حماسی به نبرد خرمشهر، آثار هنری متعددی را آفریده اند که برخی از آن ها عبارتند از:
کیاوِنّا (به ایتالیایی: Chiavenna) یک شهرستان (کومونه) در ایتالیا است که در استان سوندریو در ناحیه لمباردی واقع شده است. ویژگی ها. کیاونا ۱۱٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۲۶۳ نفر جمعیت دارد و ۳۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شاهزاده زید بن رعد حسین (به عربی: زید ابن رعد الحسین؛ زادهٔ ) دیپلمات اهل کشور اردن و کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل است. سازمان ملل این مقام را برای او در سپتامبر ۲۰۱۴ به تصویب رساند. زید نقش مهمی در ایجاد دیوان کیفری بین المللی ایفا کرد و در سپتامبر ۲۰۰۲ بعنوان رئیس مجمع کشورهای عضو دادگاه جنایی بین المللی انتخاب شد. او همچنین به عنوان یک افسر سیاسی در سازمان ملل متحد، در یوگسلاوی سابق، از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶خدمت کرد. زید از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷، به عنوان نماینده دائمی اردن در سازمان ملل متحد، انتخاب شد، هنگامی که به عنوان سفیر اردن در ایالات متحده و سفیر غیرمسلح در مکزیک منصوب شد. او در سال ۲۰۱۰ مجدداً نماینده دائمی شد و تا سال ۲۰۱۴ خدمت کرد، کمی قبل از انتخاب وی به عنوان کمیسر عالی، استعفا داد. خانواده. او فرزند شاهزاده رعد بن زید، حاجبِ دربارِ اردن و همسرش مارگارتا اینگا الیزابت لیند متولد سوئد است. از آنجا که سازمان ملل اجازه استفاده از عنوان های سلطنتی یا عنوان های دیگر توسط مقامات خود را با توجه به کار رسمی خود نمی دهد، زید به عنوان زید رعد الحسین به عنوان کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل شناخته می شود. تحصیلات و
زندگی جوانی. زید در امان، اردن متولد شد. او در مدرسه ریدز در سوری انگلستان، سپس در دانشگاه جان هاپکینز در ایالات متحده تحصیل کرد، او عضو برجسته ای از باشگاه راگبی آن دانشگاه بود و فارغ التحصیل B.A. در سال ۱۹۸۷ شد.. او پس از آن در کالج مسیح، کمبریج، تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۳ دکترا گرفت. در سال ۱۹۸۹، شاهزاده زید کمیسیون خود را به عنوان افسر پلیس بیابان اردن (جانشین لژیون عرب) دریافت کرد و تا سال ۱۹۹۴ به آنها خدماتی داد. او سپس دو سال به عنوان یک افسر سیاسی در سازمان ملل متحد، (نیروی سازمان ملل متحد در یوگسلاوی سابق) خدمت کرد. مناصب سیاسی. زید در سالهای ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ به عنوان معاون دائمی نماینده دائمی ملل متحد در سازمان ملل متحد خدمت کرده است. در اوت ۲۰۰۰ او نماینده دائمی در سازمان ملل متحد منصوب شد و تا سال ۲۰۰۷ به خدمت گرفته شد. در سال ۲۰۰۶، از اردن به عنوان نامزدی دبیرکل سازمان ملل متحد پیشنهاد شد. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ سفیر اردن در ایالات متحده آمریکا بود و سپس در سال ۲۰۱۰ به عنوان نماینده دائمی اردن به سازمان ملل بازگشت. از مواضع و سخنان زید. در ۸ سپتامبر ۲۰۱۴، زید در سخنرانی افتتاحیه شورای حقوق بشر سازمان ملل م
تحد در مقر سازمان ملل در ژنو در حضور ۴۷ کشور عضو، به شدت از گروه دولت به اصطلاح اسلامی (داعش) انتقاد کرد و گفت که داعش در حال تلاش برای ایجاد حمام خون است. وی از جامعه بین المللی خواست تا گسترش این نیرو در عراق و سوریه مبارزه کند. آو از آنها می پرسد: «آیا آنها معتقدند که شجاعانه عمل می کنند، وقتی اسیران را وحشیانه کشتار می کنند؟» او گفت که کشتار، سربریدن، تجاوز و شکنجه «تنها نشان می دهد که یک دولت تکفیری است. این نیرو چگونه می تواند در در آینده حکومت کند؟»
مجتبی ملکی قائم مقام رئیس کل دادگستری استان خراسان رضوی است. او پیشتر دادستان پیشین عمومی و انقلاب استان کرمانشاه بود. تحریم اتحادیه اروپا. اتحادیه اروپا طی تصمیم مورخ ۱۸ مهر ۱۳۹۰ (۱۰ اکتبر ۲۰۱۱)، ۲۹ مقام ایرانی از جمله مجتبی ملکی را به دلیل نقشی که در نقض گسترده و شدید حقوق شهروندان ایرانی داشته اند، از ورود به کشورهای این اتحادیه محروم کرد. کلیه دارایی های این مقامات نیز در اروپا توقیف خواهد شد. موارد نقض حقوق بشر. بر اساس بیانیه اتحادیه اروپا، مجتبی ملکی، دادستان عمومی و انقلاب کرمانشاه، مسئول افزایش تعداد اعدام ها مانند به دار آویختن ۷ نفر در یک روز در تاریخ ۱۳ دی ۱۳۸۸(۳ ژانویه ۲۰۱۰) در زندان مرکزی کرمانشاه است. در واقع مجتبی ملکی مسئول اصلی افزایش مجازات های مرگ است. از زمان تصدی مجتبی ملکی بر دادستانی استان کرمانشاه، مجازات اعدام افزایش چشمگیری داشته است. بخشی از این اعدامها نیز در ملأ عام اجرا گردیده است. آذر ماه ۱۳۹۰، مجتبی ملکی در خلال برگزاری مراسم اعدام ۲ نفر در کرمانشاه، اعدام را عاملی ا برای عبرت گرفتن کسانی که دست به چنین اعمالی می زنند توصیف کرد و افزود: «صبح امروز نیز در زندان مرکزی کرمانشاه ۶
نفراز قاچاقچیان به دار کشیده شدند.» افزایش مجازات اعدام و اجرای آن در ملأ عام، همواره مورد اعتراض فعالان و مدافعان حقوق بشر بوده است. مجتبی ملکی ۲۵ آبان ۱۳۹۳ خبر فوت بابک قربانی قهرمان کشتی فرنگی محکوم به اعدام را در زندان دیزل آباد کرمانشاه تأیید کرد. تهیه تعداد زیادی «قرص برنج» در زندان، با توجه به حضور قاضی ناظر زندان که تحت امر دادستانی است و وظیفه وی نظارت بر سلامتی زندانیان است، نشان از سهل انگاری مجتبی ملکی در مدیریت دستگاه تحت امرش می باشد. وی پیرامون این ماجرا گفت: «گویا قربانی چند روز پیش با یکی از دوستانش در زندان کرمانشاه قرار می گذارد که با هم خودکشی کرده و به زندگی شان پایان دهند که دوستش دو روز پیش در زندان خودکشی کرد و وی نیز صبح امروز اقدام به خودکشی کرد.» مجتبی ملکی علت مرگ بابک قربانی را مصرف بیش از حد قرص های مسموم کننده اعلام کرد. ملکی در آبان ماه ۱۳۹۵، توسط صادق آملی لاریجانی به قائم مقامی ریاست کل دادگستری خراسان رضوی منصوب گردید.
باربارا جی. دسوئر () (زاده ۱۹۵۳) کارآفرین، بانکدار و مدیر ارشد اجرایی آمریکایی است، که اکنون به عنوان مدیر عامل اجرایی سیتی بانک فعالیت می کند. وی از ۱۹۷۷ برای مدت بیش از ۳۰ سال در مناصب گوناگون مدیریتی در بنک آو امریکا فعالیت می کرد و در فاصله سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴ نیز مدیرعامل بنک آو امریکا هوم لونز بود. دسوئر پس از بازنشستگی از بنک آو امریکا در سال ۲۰۱۴ به سیتی گروپ پیوست.
ابرگفل در برابر هاجز () از پرونده های تحول ساز دیوان عالی ایالات متحده آمریکا است که دیوان عالی در آن با تصمیمی ۵–۴ حکم کرد که حق بنیادین ازدواج بنا بر بندهای رویه قضایی عادلانه و حفاظت برابر متمم چهاردهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا برای زوج های همجنس تضمین شده است.
پرینکیپیا یا پرینسیپیا به معنی "اصول" یا "مبانی" می تواند به این موارد اشاره داشته باشد:
خوزه ایگناسیو سانچز گالان (؛ زادهٔ ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۰) کارآفرین، بازرگان و مدیر ارشد اجرایی اسپانیایی است، که در حال حاضر به عنوان مدیر عامل اجرایی و رئیس هیئت مدیره شرکت ایبردرولا فعالیت می نماید.
خزانهٔ اعلی حضرت یا خزانه که گاهی به آن وزارت خزانه داری بریتانیا گفته می شود، از وزارتخانه های حکومت بریتانیا است، که مسئولیت توسعه و اجرایی کردن سیاست های امور مالی دولتی و سیاست های اقتصادی دولت پادشاهی متحد را بر عهده دارد. رئیس خزانهٔ اعلی حضرت از مقامات ارشد حکومتی و همچنین یکی از چهار منصب کبیر حکومتی در دولت پادشاهی متحد به شمار می آید.
جان بی. ویهمیر () (زاده ۲۹ ژوئن ۱۹۵۵) کارآفرین، بازرگان و مدیر ارشد اجرایی آمریکایی است، که در حال حاضر به عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت کی پی ام جی فعالیت می کند.
پینک () خط تولید لباس زیر زنانه متعلق به ویکتوریا سیکرت است. تاریخچه. در ۱۶ اکتبر سال ۲۰۰۲، ویکتوریا سیکرت اعلام کرد که خط لباس زیر جدید زنانهٔ «پینک» را راه اندازی کرده است. بازاریابی. مدل ها
جرج آزبرن (زاده شده به نام گیدین الویر آزبرن؛ ؛ زادهٔ ) سیاستمدار بریتانیایی و عضو حزب محافظه کار است که از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ وزیر اول، رئیس خزانه و لرد دوم خزانه داری از ۲۰۱۰ و عضو مجلس عوام بریتانیا از تتن از ۲۰۰۱ بوده است. تبار او که در پدینگتون، لندن زاده شده، به یکی از قدیمی ترین خانواده های آریستوکراتیک انگلیسی ایرلندی می رسد. او که بزرگترین پسر سر پیتر آزبرن، بارونت هفدهم، است وارث بارونتسی آزبرن است. او در مدارس متعددی تحصیل کرد و نهایتاً به مگدلن کالج، آکسفورد، و با مدرکی در تاریخ مدرن فارغ التحصیل شد.
ژان-چارلز ناوری () (زاده ۸ مارس ۱۹۴۹) کارآفرین، بازرگان و مدیر ارشد اجرایی فرانسوی الجزایری تبار است، که در حال حاضر به عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت گروپ کازینو فعالیت می کند.
رهبر وفادارترین اپوزیسیون اعلی حضرت در بریتانیا که به رهبر اپوزیسیون معروف تر است، سیاستمداری است که اپوزیسیون رسمی را در بریتانیا رهبری می کند. مجلس لردها نیز یک رهبر اپوزیسیون دارد؛ به هر روی، از لایحه پارلمان ۱۹۱۱، مناقشه ای نبوده است که رهبر در مجلس عوام بریتانیا مهم تر است و عنوان اصلی را در اختیار دارد. بنا بر عرف، رهبر اپوزیسیون بزرگ ترین حزبی که در دولت نیست را رهبری می کند: وقتی که یک حزب یک راست برنده می شود، این منصب در اختیار دومین حزب بزرگ در مجلس عوام است. رهبر معمولاً به عنوان جایگزینی برای نخست وزیر بریتانیا دیده شده و به شورای خصوصی بریتانیا منصوب می شود. رهبر کنونی اپوزیسیون کمی بیدناک، رهبر حزب محافظه کار (بریتانیا) است، که از ۲ نوامبر ۲۰۲۴ به عنوان رهبر اپوزیسیون فعالیت می کند.
بابیتا شیوداسانی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه سابق سینمای بالیوود و اهل کشور هند است. وی در بین سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۳ در نوزده فیلم بازی کرد. بابیتا همسر راندهیر کاپور است که اکنون از همسرش جدا شده است. دو دختر او کاریشما کاپور و کارینا کاپور هر دو از بازیگران بالیوود می باشند. او همچنین در فیلم های دیروز، امروز و فردا، ناشناخته، مروارید گرانبها، اولاد، بانفول، کی؟ چرا؟ و کجا؟، تخت روان و قسمت بازی کرده است.