Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بسیار مثبت از سوی مطبوعات بریتانیا و آمریکا، این آلبوم در آغاز خیلی کم فروش داشت و در رتبه بندی جدول فروش موفق نبود. پس از موفقیت تجاری آلبوم بعدی بویی "ظهور و سقوط زیگی استارداست و عنکبوت ها از مریخ" در ۱۹۷۲، "رضایتمندانه" توجه ها را به خود جلب کرد و به رتبهٔ سوم جدول آلبوم های بریتانیا رسید. با نگاهی به گذشته، این آلبوم از لحاظ هنری به عنوان یکی از بهترین کارهای بویی تحسین شده و در چند فهرست از بزرگ ترین آلبوم های تاریخ قرار گرفته است. در رابطه با حرفهٔ بویی، "رضایتمندانه" آلبومی دانسته می شود که در آن «بویی شروع به بویی شدن کرد» و صدا و سبک خود را کشف کرد. پیش زمینه. پس از اینکه دیوید بویی سومین آلبوم استودیویی اش، "مردی که دنیا را فروخت"، را در مهٔ ۱۹۷۰ منتشر کرد، هم در استودیو و هم بر روی صحنه کم کارتر شد. قرارداد او با ناشر موسیقی اسکس منقضی شده بود و مدیر برنامهٔ جدیدش، تونی دفریز، با چالش های قراردادی قبلی مواجه بود. بویی نیز گروه موسیقی همراهی کننده نداشت؛ زیرا نوازندگان "مردی که دنیا را فروخت" — که شامل تهیه کننده و نوازندهٔ بیس آن تونی ویسکانتی، گیتاریست میک رانسن و درامر میک وودمنسی می شدند — در ا
وت ۱۹۷۰ به دلیل اختلافات شخصی با بویی از او جدا شدند. دفریز پس از شنیدن دموی «هولی هولی» بویی، برای او با کرایسالیس قراردادی امضا کرد. اما پس از آن همکاری اش با بویی که بر پروژه های دیگر تمرکز داشت را محدود کرد. بویی که خود را وقف ترانه سرایی می کرد، به شریک کرایسالیس، باب گریس، روی آورد. گریس شیفتهٔ دموی «هولی هوی» بود و سپس برای اینکه بویی دموهایش را ضبط کند، برایش در استودیوهای رادیو لوکزامبورگ در لندن وقت رزرو کرد. «هولی هولی» که در نوامبر ۱۹۷۰ ضبط و در ژانویهٔ ۱۹۷۱ به عنوان تک آهنگ منتشر شد، شکستی تجاری بود. "مردی که دنیا را فروخت" در نوامبر ۱۹۷۰ از طریق مرکوری رکوردز در ایالات متحده منتشر شد. این آلبوم فروش ناچیزی داشت اما در ایالات متحده از لحاظ فروش و نظر منتقدان بهتر از بریتانیا عمل کرده بود. این آلبوم همواره در ایستگاه های رادیویی آمریکا پخش می شد و «محتوای راک سنگین» آن علاقه به بویی را دوچندان کرد. موفقیت انتقادی این آلبوم باعث شد مرکوری در فوریهٔ ۱۹۷۱ بویی را به یک تور تبلیغاتی رادیویی در ایالات متحده بفرستد. این سفر الهام بخش او شد تا برای سه نماد آمریکایی ترانه های ادای احترام بنویسد: هنرمند ان
دی وارهول، خواننده-ترانه سرا باب دیلن و گروه راک ولوت آندرگراوند یا به بیان دقیق تر برای خوانندهٔ این گروه، لو رید. پس از اتمام تور، بویی به آپارتمان خود در هادون هال، بکنهام بازگشت، که در آن بسیاری از دموهای اوایل دههٔ ۱۹۷۰ خود را ضبط کرد و شروع به نوشتن کرد. بر طبق گفتهٔ همسرش انجلنا، بویی به جای گیتار آکوستیک، زمان خود را صرف آهنگسازی با پیانو کرده بود که «طبع آلبوم جدید را القا می کرد». در مجموع، او بیش از ۳۶ ترانه را در آن جا نوشت که بسیاری از آن ها در "رضایتمندانه" و آلبوم بعدی او، "ظهور و سقوط زیگی استارداست و عنکبوت ها از مریخ" ظاهر می شوند. اولین ترانه ای که بویی برای "رضایتمندانه" نوشت، «اوه! چیزهای زیبا» در ژانویهٔ ۱۹۷۱ بود. بویی پس از ضبط دموی آن در رادیو لوکزامبورگ، نوار را به گریس داد که او آن را به پیتر نون از هرمنز هرمیتز نشان داد. نون تصمیم گرفت نسخهٔ خودش را ضبط کند و آن را به عنوان نخستین تک آهنگش منتشر کند. نسخهٔ نون از «اوه! چیزهای زیبا» که در آوریل ۱۹۷۱ منتشر شد، موفقیتی تجاری بود و در رتبهٔ ۱۲ جدول تک آهنگ های بریتانیا قرار گرفت. این نخستین باری بود که اکثر شنوندگان از زمان «شگفتی فضا»
(۱۹۶۹) نام بویی را می شنیدند. نون به "ان ام ئی" گفت: «عقیدهٔ من این است که در این لحظه دیوید بویی بهترین نویسنده در بریتانیا است… مطمئناً بهترین از زمان لنون–مک کارتنی.» پس از موفقیت این تک آهنگ، دفریز به دنبال این بود که بویی را از قراردادش با مرکوری که قرار بود در ژوئن ۱۹۷۱ منقضی شود، خارج کند. دفریز عقیده داشت که مرکوری از لحاظ مالی انصاف بویی را رعایت نکرده است. اگرچه مرکوری قصد داشت آن قرارداد را با شرایط بهبود یافته تمدید کند، دفریز با تهدید به ارائه آلبومی با کیفیت پایین، ناشر را در ماه مه مجبور به فسخ قرارداد کرد. سپس دفریز بدهی های بویی به مرکوری را از طریق جم پروادکشنز پرداخت و این ناشر حق تکثیرش بر روی "دیوید بویی" (۱۹۶۹) و "مردی که جهان را فروخت" را واگذار کرد.
ظهور و سقوط زیگی استارداست و عنکبوت ها از مریخ (؛ به اختصار زیگی استارداست) پنجمین آلبوم استودیویی دیوید بویی، موسیقی دان انگلیسی، است که در ۱۶ ژوئن ۱۹۷۲ در بریتانیا توسط آرسی ای رکوردز منتشر شد. این آلبوم با همکاری بویی و کن اسکات تهیه شده و گروه پشتیبان او، یعنی «عنکبوت ها از مریخ» — شامل میک رانسن (گیتار)، ترور بولدر (بیس) و میک وودمنسی (درامز) — در آن نواخته اند. ضبط این اثر از نوامبر ۱۹۷۱ تا فوریه ۱۹۷۲ در استودیو ترایدنت در لندن انجام شد. این اثر که یک آلبوم مفهومی و اپرای راک شناخته می شود، بر شخصیت خیالی زیگی استارداست تمرکز دارد؛ شخصیتی که خود دیگر بویی است و به عنوان ستاره راک آندروجینی و دوجنس گرا معرفی می شود. زیگی در داستان به زمین فرستاده شده تا پیش از فاجعه ای آخرالزمانی ناجی بشریت باشد. او در این روایت قلب هواداران را به دست می آورد، اما در نهایت به دلیل غرور بیش ازحدش دچار سقوط می شود. این شخصیت از نوازندگانی مثل وینس تیلور الهام گرفته شده و بیشتر ایده اصلی آلبوم پس از ضبط ترانه ها شکل گرفت. سبک موسیقی آن ترکیبی از گلم راک و پروتوپانک است که تحت تأثیر هنرمندانی چون ایگی پاپ، ولوت آندرگراوند و
مارک بولان قرار دارد. ترانه ها به موضوعاتی مثل ساختگی بودن موسیقی راک، مسائل سیاسی، مصرف مواد مخدر، هویت جنسی و شهرت پرداخته اند. طرح روی جلد آلبوم که ابتدا به صورت سیاه وسفید عکاسی و سپس رنگ آمیزی شده، در لندن، جلوی خانه خزفروشان «کی. وست»، تصویربرداری شده است. پیش از انتشار آلبوم، تک آهنگ «استارمن» عرضه شد. آلبوم "زیگی استارداست" در جدول آلبوم های بریتانیا به رتبه پنجم رسید. منتقدان در کل نظر مثبتی داشتند؛ برخی موسیقی و مفهوم آن را تحسین کردند و برخی دیگر در درک آن به مشکل خوردند. کمی پس از انتشار، بویی در ژوئیه ۱۹۷۲ ترانه «استارمن» را در برنامه "بهترین های پاپ" بریتانیا اجرا کرد که این اجرا او را به شهرت رساند. شخصیت زیگی در تور بعدی با همین نام ادامه یافت و اجراهای آن در آلبوم های زنده و یک فیلم کنسرتی ثبت شدند. بویی آلبوم بعدی اش، "علاءالدین سالم"، را «زیگی به آمریکا می رود» توصیف کرد. در دهه های بعد، زیگی استارداست به عنوان شاهکار بویی شناخته شد و در فهرست های حرفه ای بهترین آلبوم های تاریخ بارها قرار گرفت. او قصد داشت یک تئاتر موزیکال بر اساس این آلبوم بسازد، اما این پروژه به سرانجام نرسید و ایده هایش
بعداً در آلبوم "سگ های الماسی" (۱۹۷۴) به کار رفت. این آلبوم چندین بار بازنشر شده و در سال ۲۰۱۲ برای چهلمین سالگردش بازسازی صوتی شد. در سال ۲۰۱۷، به دلیل اهمیت فرهنگی، تاریخی و زیبایی شناختی، برای نگهداری در فهرست ملی ضبط اصوات کتابخانه کنگره انتخاب شد. زمینه. دیوید بویی پس از تور تبلیغاتی اش در آمریکا در فوریه ۱۹۷۱، به خانه اش در هادون هال انگلستان برگشت و دست به کار نوشتن ترانه هایی شد که رنگ و بوی ژانرهای متنوع موسیقی آمریکایی را در خود داشتند. او بیش از ۳۵ ترانه نوشت که خیلی هایشان در چهارمین آلبوم استودیویی اش، "رضایتمندانه"، و آلبوم "زیگی استارداست" جا گرفتند؛ «مونیج دی دریم» و «هنگ آن تو یورسلف» از جمله این ها بودند که بویی ابتدا در فوریه ۱۹۷۱ با گروه موقتی اش، آرنولد کورنز، ضبط کرد و سپس برای "زیگی استارداست" دوباره اصلاح شدند. "رضایتمندانه" اواسط سال ۱۹۷۱ در استودیوی ترایدنت لندن ضبط شد و کن اسکات تهیه کنندگی اش را بر عهده داشت. نوازنده هایی که بعدها به اسپایدرز فرام مارس معروف شدند، یعنی میک رانسن (گیتاریست)، ترور بولدر (بیسیست) و میک وودمنسی (درامر)، در این جلسات همراهی می کردند. وودمنسی می گوید "رض
ایتمندانه" و "زیگی استارداست" تقریباً پشت هم ضبط شدند، ولی گروه متوجه شد که بیشتر قطعات "رضایتمندانه" برای اجرای زنده به درد نمی خورند؛ برای همین دنبال آلبومی رفتند که ترانه هایی برای تورهایشان داشته باشد. وقتی تونی دفریس، مدیر برنامهٔ بویی، قراردادش را با مرکوری رکوردز به هم زد، آلبوم را به چند شرکت موسیقی در آمریکا، از جمله آرسی ای رکوردز در نیویورک، برد. دنیس کاتز، رئیس آرسی ای، نوارها را شنید و از ترانه های پیانومحور خوشش آمد؛ نتیجه اش شد امضای قرارداد سه آلبومی با بویی در سپتامبر ۱۹۷۱. آرسی ای تا آخر دهه پای ثابت بویی ماند. "رضایتمندانه" در دسامبر ۱۹۷۱ منتشر شد و منتقدان خیلی از آن تعریف کردند، ولی فروش چندانی نداشت. تأثیر و میراث. به طور گسترده "زیگی استارداست" به عنوان آلبومی شناخته می شود که بویی را به شهرت و موفقیت رساند. اگرچه پگ معتقد است "زیگی استارداست" بهترین اثر بویی نبوده، اما اظهار داشته که این آلبوم بزرگ ترین تأثیر فرهنگی را در میان تمام آثار او داشته است. ترینکا این آلبوم را یک اثر نمایشی می داند که شنونده را به دنیای خودش می برد، طوری که انگار تماشاگر یک ماجراست، و این تجربه آنقدر قوی است
که حتی بعد از گذشت سال ها هم شنیدنش هیجان انگیز است. در بررسی های گذشته نگر، بارنی هاسکینز و مارک پیت رس، به ترتیب در نشریه های "ایندیپندنت" و "رکورد کلکتور"، بویی را با مارک بولان مقایسه کرده اند. مارک بولان یک سال زودتر از بویی به شهرت رسید و بر شکل گیری شخصیت گلم راک بویی، یعنی زیگی استارداست، تأثیر گذاشت. اما بولان به دلیل اینکه نتوانست خود را با شرایط جدید وفق دهد، جایگاه شهرتش را در درازمدت از دست داد. از سوی دیگر، بویی تغییر را به موضوع اصلی کل حرفه اش تبدیل کرد و در دهه ۱۹۷۰ با سبک های مختلف موسیقی پیش رفت؛ از گلم راک "زیگی استارداست" تا دوک سفید لاغر در آلبوم "ایستگاه به ایستگاه" (۱۹۷۶). هاسکینز استدلال کرد که بویی از طریق شخصیت زیگی، «گلم راک را به جاهایی برد که سوئیت فقط در کابوس هایش می دید». دیو سوانسون از "آلتیمیت کلاسیک راک" گفته که درست وقتی مردم داشتند به گلم عادت می کردند، بویی تصمیم گرفت راهش را عوض کند و ظرف دو سال شخصیت زیگی را کنار گذاشت. جو لینچ از نشریهٔ "بیلبورد" دربارهٔ نقش بویی در شکل گیری گلم راک نوشت و گفت آلبوم های "زیگی استارداست" و "علاءالدین سالم" بودند که «آینده درخشان و شهرت
همیشگی بویی را رقم زدند». به نظر او این دو آلبوم از چارچوب گلم راک «بالاتر رفتند» و به عنوان «آثار هنری» نه تنها در گلم، بلکه در تاریخ راک هم ماندگار شدند. کریس جونز از بی بی سی میوزیک در سال ۲۰۰۲ اظهار داشت که بویی با این آلبوم، الگویی برای «ستاره پاپ واقعاً مدرن» خلق کرد؛ الگویی که تا به امروز هیچ کس نتوانسته آن را تکرار کند. فهرست قطعه ها. تمام قطعه ها را دیوید بویی نوشته است، به جز آن هایی که ذکر شده است.
علاءالدین سالم () ششمین آلبوم استودیویی دیوید بویی موسیقی دان انگلیسی است که در ۱۳ آوریل ۱۹۷۳ از طریق آرسی ای رکوردز منتشر شد. این آلبوم دنبالهٔ آلبوم موفق او "ظهور و سقوط زیگی استارداست و عنکبوت ها از مریخ" (۱۹۷۲) است و نخستین آلبومی بود که بویی بعد از آن نوشت و در موقعیت شهرتش منتشر کرد.
«پین آپ ها» آلبومی از هنرمند اهل بریتانیا دیوید بویی است که در منتشر شد. این البوم از نظر کارشناسان برتر موسیقی شایسته ترین البوم ضبط شده در انگلستان است که مجموع بی نظیزی از راک بریتانیا و سادگی مخصوص به بویی موج میزنه پین آپس البوم خیره کننده ای در سال انتشار برای بویی بوده
سگ های الماسی هشتمین آلبوم استودیویی دیوید بویی، موسیقی دان انگلیسی، است که در ۲۴ مه ۱۹۷۴ از طریق آرسی ای رکوردز منتشر شد. به دنبال انحلال گروه پشتیبان اسپایدرز فرام مارس و جدایی از تهیه کننده کن اسکات، خود بویی تهیه کنندگی این آلبوم را به عهده گرفت و آن را در اوایل سال ۱۹۷۴ در لندن و هلند ضبط کرد. بویی در غیاب میک رانسن، تک نوازی گیتار این اثر را خودش بر عهده گرفت. تونی ویسکانتی که چهار سال با بویی کار نکرده بود، به جلسات ضبط این آلبوم بازگشت؛ این دو تا پایان دهه با یکدیگر همکاری داشتند. این آخرین آلبوم بویی در ژانر گلم راک بود، و برخی از ترانه ها تحت تأثیر موسیقی فانک و سول بود که بویی آن را در آلبوم بعدی خود، "آمریکایی های جوان" (۱۹۷۵)، وارد کرد. "سگ های الماسی" در دوره ای از بلاتکلیفی در مورد اینکه حرفهٔ خواننده به کجا پیش خواهد رفت، شکل گرفت. این آلبوم نتیجهٔ پروژه های متعددی است که بویی آن زمان در نظر داشت: موزیکالی کنار گذاشته شدهٔ مبتنی بر "زیگی استارداست" (۱۹۷۲)؛ اقتباسی از رمان "۱۹۸۴" اثر جرج اورول؛ و سناریویی آخرالزمانی مبتنی بر نوشته های ویلیام اس. باروز. قطعهٔ هم عنوان آلبوم معرف شخصیت جدیدی به ن
ام هالووین جک است. گای پیلارت، هنرمند بلژیکی، بر اساس عکس های تری اونیل، طرح بحث برانگیز روی جلد آلبوم که بویی را به عنوان جانور دورگهٔ نیمه انسان و نیمه سگ نشان می دهد، نقاشی کرد. این آلبوم که با تک آهنگ آغازین «ربل ربل» معرفی شد، یک موفقیت تجاری بود و به رتبهٔ نخست بریتانیا و رتبهٔ پنجم ایالات متحده رسید. این آلبوم از زمان انتشار نقدهای متفاوتی دریافت کرده است و بسیاری از عدم انسجام آن انتقاد می کنند. زندگی نامه نویسان بویی آن را یکی از بهترین آثار او می دانند و در سال ۲۰۱۳، "ان ام ئی" آن را در زمرهٔ بهترین آلبوم های تمامی دوره ها قرار داد. بویی در تور کنسرتی پرخرج و پر نقش ونگار سگ های الماسی از این آلبوم پشتیبانی کرد. با نگاهی به گذشته، "سگ های الماسی" اثری تأثیرگذار بر انقلاب پانک در سال های پس از انتشار آن دانسته شده است. این آلبوم چندین بار مجدداً منتشر شده است و در سال ۲۰۱۶ برای مجموعهٔ "Who Can I Be Now? (1974–1976)" ریمستر شد.
ایستگاه به ایستگاه () دهمین آلبوم استودیویی دیوید بویی، موسیقی دان انگلیسی، است که در ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۷۶ از طریق آرسی ای رکوردز منتشر شد. این آلبوم که به عنوان یکی از برجسته ترین آثار او محسوب می شود، نمایانگر شخصیت بویی بر روی صحنه، یعنی دوک سفید لاغر بود. "ایستگاه به ایستگاه" به دست بویی و هری مزلین تهیه شد و ضبط آن عمدتاً در استودیوهای چروکی در لس آنجلس، کالیفرنیا در اواخر ۱۹۷۵ پس از اینکه بویی فیلم برداری "مردی که به زمین سقوط کرد" را تکمیل کرد، به طول انجامید؛ طرح روی جلد تصویری از بویی در این فیلم است. در طول جلسات ضبط، بویی به مواد مخدر به خصوص کوکائین وابسته بود و بعداً گفت که تقریباً هیچ چیز از مراحل تولید را به خاطر نمی آورد. موفقیت تجاری آلبوم قبلی بویی، "آمریکایی های جوان" (۱۹۷۵)، به او آزادی بیشتری را هنگام شروع به ضبط آلبوم بعدی می داد. جلسات ضبط آلبوم ترکیبی از گیتاریست کارلوس آلومار، بیسیست جورج موری و نوازندهٔ درام دنیس دیویس را تشکیل داد که بویی تا پایان دهه از مشارکت آن ها بهره برد، و نیز شامل مشارکت های گیتاریست ارل اسلیک و پیانیست روی بیتان بود. از لحاظ موسیقایی، "ایستگاه به ایستگاه" آلبومی
در حال گذار برای بویی بود که فانک و سول آلبوم "جوانان آمریکایی" را گسترش می داد و در عین حال مسیر جدیدی را ارائه می داد که متأثر از موسیقی الکترونیک و ژانر موسیقی آلمانی کراوت راک، به ویژه گروه هایی مانند نئو! و کرافت ورک بود. اشعار آلبوم مشغله های ذهنی بویی با فریدریش نیچه، آلیستر کراولی، اساطیر و مذهب را به تصویر کشید. "ایستگاه به ایستگاه" با تک آهنگ «سال های طلایی» معرفی شد و با موفقیتی تجاری همراه بود که به جایگاه پنج آلبوم برتر جدول های فروش موسیقی بریتانیا و ایالات متحده رسید. بویی پس از لغو ساخت موسیقی متن "مردی که به زمین سقوط کرد"، در اوایل ۱۹۷۶ این آلبوم را با برگزاری تور ایزولار تبلیغ کرد که در طی آن با اظهاراتی که حاکی از حمایت از فاشیسم بود، مورد جنجال قرار گرفت. در پایان تور، او به اروپا نقل مکان کرد تا خود را از فرهنگ مواد مخدری لس آنجلس دور کند. سبک هایی که در "ایستگاه به ایستگاه" مورد بررسی و آزمایش قرار گرفتند، در طول سه سال بعد در برخی از تحسین برانگیزترین آثار بویی با سه گانه برلین به اوج خود رسید. در حالی که این آلبوم در زمان انتشار با استقبال مثبت منتقدان موسیقی مواجه شد، نام آن در چندین
فهرست از برترین آلبوم های تمام ادوار قرار گرفته است. نسخه های مجدد این آلبوم چند بار منتشر شده است و در سال ۲۰۱۶ به عنوان بخشی از مجموعه "حالا من چه کسی می توانم باشم؟ (۱۹۷۴–۱۹۷۶)" بازسازی شد.
کم () یازدهمین آلبوم استودیویی موسیقی دان انگلستانی دیوید بویی است که در ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۷۷ توسط آرسی ای رکوردز منتشر شد. بویی در سال ۱۹۷۶ بعد از سال ها اعتیاد به مواد مخدر در زمان زندگی در لس آنجلس به همراه دوستش ایگی پاپ برای هوشیار شدن به فرانسه نقل مکان کرد. او آن جا اولین آلبوم استودیویی پاپ به نام "ابله" را تهیه و نوشت که شامل آوایی می شود که بویی در آلبوم بعدی خود تجربه اش می کند. بعد از اتمام کار بر روی "ابله"، بویی شروع به ضبط اولین همکاری از سه همکاری خود با تهیه کنندهٔ آمریکایی تونی ویسکانتی و موسیقی دان بریتانیایی برایان اینو کرد که با نام سه گانهٔ برلین شناخته شد. جلسات ضبط در سپتامبر ۱۹۷۶ در شاتو دی ایرویل آغاز شد و در اکتبر در استودیوی هانزا در برلین غربی که بویی و پاپ آن جا نقل مکان کرده بودند، به پایان رسید. "کم" بر پایهٔ آرت راک و راک تجربی و با الهام از بندهای آلمانی مانند تنجرین دریم و کرافت ورک ساخته شد و شامل اولین تجربهٔ بویی در موسیقی الکترونیک و امبینت است. سمت اول آلبوم عمدتاً شامل قطعات کوتاه و آوانت-پاپ است و اشعارش عمدتاً آرام هستند و ذهنیت بویی را منعکس می کند. سمت دو شامل ترانه های
طولانی تر و عمدتاً قطعات سازی است که مشاهدات موسیقایی برلین را منتقل می کند. جلد هنری آلبوم رخ نمایی از بویی در فیلم "مردی که به زمین سقوط کرد" (۱۹۷۶) است که به عنوان یک جناس بصری به معنای «ناشناخته» مد نظر قرار گرفته است. آرسی ای به مدت سه ماه از انتشار "کم" خودداری کرد چون نگران بود که این آلبوم یک شکست تجاری باشد. این آلبوم بعد از انتشار نظرات متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد و از طرف آرسی ای و بویی که در حال برگزاری تور به عنوان نوازندهٔ پاپ بود، با تبلیغ کمی همراه شد. این آلبوم به رتبهٔ دوم جدول آلبوم های بریتانیا و رتبه یازدهم در جدول نوار و ال پی های برتر "بیلبورد" در ایالات متحده رسید. دو تک آهنگ از آلبوم منتشر شد: «صدا و چشم انداز» که در رتبه سوم جدول تک آهنگ های بریتانیا قرار گرفت و «همسرم باش». این موفقیت آرسی ای را وادار کرد تا آلبوم "ابله" را در مارس ۱۹۷۷ منتشر کند. بویی در اوایل ۱۹۷۷ آلبوم بعدی پاپ به نام "شور زندگی" را تهیه و سپس آلبوم "«قهرمانان»" را ضبط کرد که رویکرد موسیقایی "کم" را گسترش می داد و شامل ترکیبی مشابه از ترانه ها و سازهای این آلبوم بود. در دهه های بعد، منتقدان "کم" را یکی از
بهترین آثار بویی ارزیابی کرده اند و نامش در چندین فهرست از بهترین آلبوم های تمام دوران قرار گرفته است. این اثر بر گروه های موسیقی پست-پانک متعددی مانند جوی دیویژن تأثیرپذیر بود و آوای درام آن به طور گسترده تقلید شده است. "کم" پیشرو در توسعهٔ ژانر پست-راک در دههٔ ۱۹۹۰ بود. این آلبوم چندین بار منتشر شده و در سال ۲۰۱۷ به عنوان بخشی از مجموعه جعبه ای "یک حرفهٔ جدید در یک شهر جدید (۱۹۷۷–۱۹۸۲)" بازآفرینی شد.
«قهرمانان» () دوازدهمین آلبوم استودیویی دیوید بویی موسیقی دان انگلیسی است که در ۱۴ اکتبر ۱۹۷۷ از طریق آرسی ای رکوردز منتشر شد. پس از انتشار "کم" در اوایل آن سال، بویی به عنوان کیبوردیست دوستش و خواننده ایگی پاپ تور برگزار کرد. در پایان تور، آن ها دومین آلبوم انفرادی پاپ "شهوت زندگی" را در استودیوی هانسا در برلین غربی ضبط کردند. سپس بویی در آن جا برای ضبط "«قهرمانان»" با همکار برایان اینو و تهیه کننده تونی ویسکانتی دوباره آغاز به همکاری کرد. این آلبوم به دنبال "کم" و ماقبل آن "مستأجر" (۱۹۷۹) دومین بخش «سه گانه برلین» اوست. این تنها آلبوم در میان این سه گانه بود که تماماً در برلین ضبط شد. بسیاری از دست اندرکاران "کم" برای جلسات ضبط که توسط گیتاریست کینگ کریمسون یعنی رابرت فریپ تکمیل شده بود، بازگشتند. این آلبوم به صورت هر از گاهی در ژوئیه و اوت ۱۹۷۷ ضبط شد. اکثریت قطعه ها در نقطه ای از استودیوی مذکور ساخته می شدند و متن ترانه ها تا زمانی که بویی در مقابل میکروفون ایستاده بود نوشته نمی شد. موسیقی آلبوم در اثر رویکرد الکترونیک و امبینت آلبوم قبلی سه گانه ساخته شد، اگرچه با مقدار بیشتری لحن و اتمسفر مثبت و اجرای ا
حساساتی همراه است. این آلبوم همان ساختار آلبوم قبلی را دنبال می کند؛ یعنی بخش نخست شامل قطعه های راک متداول تر و بخش دوم غالباً شامل قطعه های بی کلام و سازهای موسیقی است. جلد آلبوم مانند "ابله" ایگی پاپ، طرح اشاره با سر از نقاشی هنرمند آلمانی اریش هکل است. "«قهرمانان»" پس از انتشار موفقیتی تجاری بود که در جایگاه سوم جدول آلبوم های بریتانیا و جایگاه ۳۵ جدول ال پی و تیپ برتر "بیلبورد" ایالات متحده قرار گرفت. این آلبوم در هنگام انتشار بهترین اثر مورد قبول سه گانهٔ برلین بود که "ان ام ئی" و "ملودی میکر" هر یک به ترتیب آن را آلبوم مربوطهٔ سال خودشان نامیدند. بویی این آلبوم را با حضور تلویزیونی و مصاحبه ها به طور گسترده تبلیغ کرد. او "کم" و "«قهرمانان»" را در طول ۱۹۷۸ با برگزاری تور جهانی ایزولار دوم پشتیبانی کرد. اجراهای تور در آلبوم های زندهٔ "استیج" (۱۹۷۸) و "به خاموشی خوش آمدید" (۲۰۱۸) قرار گرفتند. "«قهرمانان»" با ستایش ماندگار منتقدان مواجه شد و عمدتاً از لحاظ شناخت انتقادی بابت نقش فریپ در گیتارنوازی و جایگاه آلبوم در زمینهٔ رشد هنری بلندمدت بویی مورد تحسین قرار گرفت. اگرچه منتقدان معمولاً "کم" را اثری پیشگام
انه تر می ببینند، اما "«قهرمانان»" در میان بهترین و تأثیرگذارترین آثار بویی شهرت و اعتبار پیدا کرده است. قطعهٔ هم نام آلبوم که در ابتدا به عنوان تک آهنگ ناموفق بود، یکی از شناخته شده و تحسین شده ترین ترانه های بویی باقی مانده است. بویی بعداً از نسخه ای تغییریافته با چهرهٔ پنهان از طرح روی جلد این آلبوم را برای جلد آلبوم ۲۰۱۳ "روز بعد "استفاده کرد. "«قهرمانان»" چندین بار مجدد منتشر شده است و در سال ۲۰۱۷ به عنوان بخشی از مجموعه جعبه ای "حرفه ای جدید در شهری جدید" (۱۹۷۷–۱۹۸۲) بازسازی شد.
مستأجر () سیزدهمین آلبوم استودیویی موسیقی دان انگلیسی دیوید بویی است که در ۲۵ مهٔ ۱۹۷۹ از طریق آرسی ای رکوردز منتشر شد. پس از سالی پر رخداد که شاهد انتشار دو آلبوم استودیویی، یعنی "کم" و "«قهرمانان»" و تعداد زیادی پروژهٔ جانبی دیگر در سال ۱۹۷۷ بود، بویی تور جهانی ایزولار ۲ را در سال ۱۹۷۸ برگزار کرد. در خلال وقفه ای در تور، بویی با همکارش برایان اینو و تهیه کننده تونی ویسکانتی برای ضبط آلبوم بعدی خود دوباره گرد هم آمدند. این آلبوم که آخرین عرضهٔ سه گانه برلین است، عمدتاً در سپتامبر ۱۹۷۸ در استودیو مانتن در مونترو، سوئیس ضبط شد. اکثر همان عوامل استودیویی آلبوم های قبلی بازگشتند و آدریان بیلو، گیتاریست آینده کینگ کریمسون، از تور به این پروژه ملحق شد. جلسات ضبط شاهد استفاده از تکنولوژی هایی بود که از ورق های Oblique Strategies برایان اینو—مانند تعویض سازها و نواختن برعکس ترانه های قدیمی از سوی نوازندگان—الهام گرفته بود. پس از پایان تور جهانی ایزولار ۲، ضبط و میکس بیشتر در مارس ۱۹۷۹ در استودیوی رکورد پلنت نیویورک سیتی انجام شد. موسیقی "مستأجر" مبتنی بر آرت راک و راک تجربی است اما فاقد سبک های الکترونیک و امبینت و
نیز انشعاب دو بخش ترانه/ساز است که در دو آلبوم قبلی وجود داشت. در عوض، ساختارهای ترانه ای مرسوم تری در آن وجود دارد و سبک هایی مانند آوانگارد-پاپ، ملل و موج نو را بررسی می کند. از لحاظ اشعار، این آلبوم به دو موضوع عمده تقسیم می شود: سفر (اساسا سمت نخست) و نقد تمدن غرب (اساسا سمت دوم). هنرمند پاپ درک بوشیر عکس روی جلد همراه را گرفت که در آن بویی را به عنوان قربانی تصادف به تصویر می کشد. "مستأجر" موفقیت تجاری متوسط داشت و به رتبهٔ ۴ جدول آلبوم های بریتانیا و رتبهٔ ۲۰ ال پی ها و تیپ برتر "بیلبورد" ایالات متحده رسید. این آلبوم با چهار تک آهنگ شامل «پسران به خوشگذرانی ادامه می دهند» همراه بود که در بریتانیا در میان ۱۰تای برتر جدول قرار گرفت. موزیک ویدئوهای مبتکرانه به کارگردانی دیوید مالت، سه تک آهنگ از چهار تک آهنگ را همراهی کردند. این آلبوم در ابتدا نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان موسیقی دریافت کرد و بسیاری آن را ضعیف ترین آلبوم در سه گانهٔ برلین می نامند. با گذشت سال ها، استقبال مثبت منتقدان افزایش یافته است و امروزه به طور گسترده ای به عنوان یکی از دست کم گرفته شده ترین آلبوم های بویی شناخته می شود. به عناصر موس
یقی ملل آن به عنوان اثری تأثیرگذار تأکید شده است. بویی و ویسکانتی از میکس اصلی آلبوم ناراضی بودند و در سال ۲۰۱۵، ویسکانتی آلبوم را با تأیید بویی برای گنجاندن در مجموعهٔ جعبه ای سال ۲۰۱۷ "حرفه ای جدید در شهری جدید (۱۹۷۷–۱۹۸۲)"، همراه با ریمستر از آلبوم اصلی، ریمیکس کرد.
هیولاهای ترسناک (و ابروحشتناک ها) () که به اختصار هیولاهای ترسناک نیز شناخته می شود، چهاردهمین آلبوم استودیویی دیوید بویی، موسیقی دان انگلیسی است که در ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۰ توسط آرسی ای رکوردز منتشر شد. طی سه سال گذشته، بویی با «سه گانه برلین» که شامل "کم"، "«قهرمانان»" و "مستأجر" (۱۹۷۷–۱۹۷۹) بود، موفقیت هنری چشم گیری کسب کرد. با این حال، این سه گانه از نظر تجاری موفقیت کمتری کسب کرده بود. از ۱۹۸۰، هنرمندان بسیاری که از سه گانه الهام گرفته بودند و با عملکرد بهتری نسبت به بویی روبه رو شده بودند، باعث شد بویی را به دنبال آوایی تجاری تر برای آلبوم بعدی خود سوق دهد. این آلبوم با تهیه کنندگی مشترک تونی ویسکانتی بین فوریه و آوریل ۱۹۸۰ ضبط شد. جلسه های ضبط عمدتاً در استودیوی پاور استیشن در شهر نیویورک و ضبط بیشتر در دین استریت استودیوز لندن برگزار شد. بسیاری از دست اندرکاران ضبط های پیشین بویی به جلسه های ضبط بازگشتند. گیتارنوازی فرعی آلبوم توسط رابرت فریپ، عضو کینگ کریمسون که پیش تر در "«قهرمانان»" گیتارنوازی کرده بود و حضور مهمان گیتاریست، پیت تاونزند از د هو انجام شد. این اثر موسیقی شامل عناصر آرت راک، موج نو و پست-پا
نک است. بر خلاف ماهیت بداهه انتشارهای پیشین، بویی زمان خود را صرف نوشتن موسیقی و شعر کرد. در طول جلسات، چندین قطعه تحت عنوان مورد استفاده ضبط شدند، در حالی که برخی از قطعه ها حاوی عناصر بازسازی شدهٔ ترانه های منتشرنشدهٔ پیشین بویی بودند. جلد آلبوم یک کلاژ در مقیاس بزرگ با حضور بویی است که یک لباس دلقک پوشیده است و در پشت آستینش به انتشارهای پیشین او اشاره دارد. تک آهنگ آغازین آلبوم، «خاکستر به خاکستر» بار دیگر به شخصیت سرگرد تام از «شگفتی فضا» اشاره دارد و با یک موزیک ویدیوی پر هزینه تبلیغ شد. "هیولاهای ترسناک (و ابروحشتناک ها)" پس از انتشار با موفقیت تجاری و انتقادی همراه بود؛ این آلبوم به رتبهٔ نخست جدول بریتانیا رسید. آلبوم در ایالات متحده به رتبهٔ ۱۲ رسید و عملکرد تجاری بویی را در این کشور بهتر کرد. "هیولاهای ترسناک" سپس از سوی منتقدان به عنوان «آخرین آلبوم عالی» بویی نام گرفته و شاخصی برای انتشارهای پس از آن است. این آخرین آلبوم استودیویی بویی از طریق آرسی ای بود و آخرین همکاری بین بویی و ویسکانتی برای بیش از ۲۰ سال بود. چندین نشریه آن را به عنوان یکی از برترین آلبوم های تاریخ در نظر گرفته اند. این آلبوم
چندین بار دوباره منتشر شده است و در سال ۲۰۱۷ به عنوان بخشی از مجموعهٔ جعبه ای "حرفه ای جدید در شهری جدید (۱۹۷۷–۱۹۸۲)" بازسازی شد. پیش زمینه. موسیقی دان انگلیسی، دیوید بویی، از ۱۹۷۶ از ۱۹۷۹ ضبط کرد آنچه را که به «سه گانه برلین» شناخته شد و شامل آلبوم های "کم"، "«قهرمانان»" (هر دو در ۱۹۷۷) و "مستأجر" (۱۹۷۹) می شود. این سه گانه با همکاری موسیقی دان، برایان اینو، و تهیه کننده، تونی ویسکانتی، ضبط شد و بسیار تأثیرگذار بود. "کم" به عنوان زمینه ساز پست-راک و پست-پانک در نظر گرفته می شد که متأثر از هنرمندانی مانند جوی دیویژن و د هیومن لیگ بود، درحالی که به کارگیری "مستأجر" از موسیقی ملل به الهام گیری از هنرمندانی مانند تاکینگ هدز و پل سایمون نسبت داده شده است. اگرچه این سه گانه از نظر هنری قابل توجه محسوب می شود، اما از لحاظ تجاری ناموفق تر بوده است.