Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هبری سپه سالار بزرگ خود ،سیاه سوار، تحت عنوان یگان اسباران و یا همان اسواران برای محافظت از شوش به آن سامان گسیل داشت. اما اهالی شوش پیشتر با مسلمانان صلح کرده بودند. سیاه سوار بناچار میان «هرمز» و «شوش» اردو زد.فرمانده سپاه پارس «سیاه سوار» افسرانی که زیر فرمان او بودند جمع کرد و گفت:«همه تان می دانید آنگونه که پیشینیان گفته اند اینها(مسلمانان) بر این مملکت غالب خواهند آمد و در قصرهای شاهی اصطخر اسب های خویش را می بندند.آن وقت است که خواهید فهمید این سخن چقدر صحیح بوده است.اکنون درباره بهبود آینده خودتان بیاندیشید.همه گفتند:«ما همه تابع نظر تو هستیم» او گفت:«هر کس عهده دار زیر دستان و خاصان خویش است.رأی من بر این است که همه باید اسلام را بپذیریم و مانند آنان مسلمان شویم». سپس همه آنها با اینکه با یزدگرد پیمان فرمانبرداری بسته بودند خلاف وعده خود بر این نظر توافق کردند ک مسلمان شوند و سرداری از میان خویش بنام «شیرویه» را برای گفتگو با ابوموسی اشعری که فرماندهی مسلمانان را عهده دار بود به اردوگاه مسلمانان روانه کردند. شیرویه پیغام را بدین شرح رساند: ما به دلخواه خود حاضریم مسلمان شویم اما با رعایت این چهار شرط
: ۱-ما در میان شما خواهیم آمد و با قوم عجم مقابله می کنیم اما با عربها نخواهیم جنگید. ۲-چنانچه از اعراب کسی علیه ما به جنگ برخاست حفاظت ما بر شماست. ۳-سهم ما از بیت المال به قدر سهمیه ای باشد که به اشراف و سرداران عرب داده می شود. ۴-این عهدنامه باید مورد تایید خلیفه قرار گیرد. ابوموسی گفت:«آنگونه که ماییم شما نیز خواهید بود دیگر چه نیازی به چنین عهدنامه و چنین شرایطیست؟» اما گروه اعزامی سیاه سوار، این سخن را نپذیرفت.ابوموسی موضوع را کتبا به اطلاع خلیفه رساند و عمر ، خلیفه دوم مسلمانان گفت : آنچه می گویند بپذیرید.به دنبال تکمیل این عهدنامه تمام یگان اساوره به رهبری «سیاه سوار» به اسلام گرویدند. در فتوح البلدان علاوه بر چهار شرط یاد شده دو شرط دیگر نیز در این عهدنامه آمده است. ۱-به ما اختیار داده شود در هر شهری که خود برمیگزینیم زندگی کنیم ۲-از قبایل شما (عربهای مسلمان) با هر قبیله ای که دلخواه ما باشد، پیمان برادری ببندیم. طبق این دو شرط نیز آن ها تصمیم گرفتند در بصره ساکن شده و با بنی تمیم در جنوب عراق متحد شدند. با این حال، داستان مسلمان شدن آنها به احتمال زیاد نادرست است، زیرا با گذشت ۱۵ سال، هنوز برخی از ا
عضا با نام های خالص زرتشتی فارسی میانه ظاهر می شوند، مانند ماه آفریدن،ważěđ،اردشیر|منده|ماهان|. از آن پس دیگر از سیاه یاد نمی شود. پسرش یزید بن سیاه اسواری(شکل مخفف شده و بلوچی شده آن: وازد|ważěđ) راه پدر را در سرسپردگی به عربان و اساوره ادامه داد. در فرهنگ عامه. به گفته حبیب الله نوبخت شیرازی سراینده منظومه شاهنامه نوبخت سیاه سوار پیش از ورود به دربار ساسانیان در مکران که همواره موطن اصلی بلوچ ها بوده روزگار می گذرانده اما به واسطه و معرفی هرمزان ،حاکم اهواز، سیاه سوار از مکران به پایتخت نزد شاه برای خدمت به سپاه امپراتوری ساسانی خوانده می شود. نوبخت از زبان هرمزان هنگامی که الطاف خود را برای سیاه سوار بر می شمارد چنین می سراید: در این هنگام سیاه سوار نیز در تشکر از هرمزان و اعتراف به الطاف او چنین می گوید: توانایی های او در جنگاوری و دلاوری او مورد توجه و تحسین همگان قرار گرفته و او به بالاترین مقام های دربار و سپاه ساسانیان میرسد. نوبخت درباره دلاوری های او چنین می سراید: پایان جنگ و بازگشت. پس از پایان فتوحات و بازگشت سپاهیان ابوموسی به بصره، اسواران نیز همراه آنان به بصره وارد شدند. آنان در اولین اقدام خ
واستند تا با ازد حلیف شوند؛ اما قبل از انجام این کار پرسیدند: نسب کدام یک از قبایل بصره به پیامبراسلام نزدیک تر است؟ گفتند: بنوتمیم. پس اسواران قبیله ازد را رها کردند و به قبیله بنوتمیم پیوستند. سپس ناحیه هایی را برای خود انتخاب کردند تا در آن ساکن شوند و حتی نهر آبی که به نام اساوره معروف شد، نیز برای خود حفر کردند.
ماهیچه بزرگ راست پسِ سر () از ماهیچه های گردن است. این ماهیچه از یک زردپی نوک تیز در زائده خاری مهره آسه آغاز می شود و پس از بالا رفتن، به بخش کناری خط گردنی پایینی استخوان پس سری و سطح استخوانی که درست در زیر خط واقع شده وارد می گردد.
جنگجویان سغدی به عنوان سواره نظام در ارتش شاهنشاهی ساسانی خدمت می کردند. آنها بومی سغد (شامل تاجیکستان کنونی و بخش خاوری ازبکستان)بودند. در دوره هخامنشی جنگجویان سغدی دربردارنده سغدی ها و دیگر مردمان فرارود (سواره نظام) در ارتش هخامنشی بودند. سغدیان در نبرد با یونانیان گروه هایی از سربازان را به پادشاهان هخامنشی دادند و پس از سرنگونی شاهنشاهی هخامنشی، سغدی ها (به همراه باختری ها) در جنگ کوهستانی در برابر اسکندر مقدونی رزمیدند و سال های آینده گردایه ای از شورش ها را برنامه ریزی کردند. صفحات اورلات گردایه ای از پلاک های استخوانی هستند که در میانه های دهه ۱۹۸۰ در ازبکستان پیدا شدند. این پلاک ها با نگاره های نبرد میان سربازان زره پوش و یک نگاره شکار آراسته شده اند. کارشناسان درباره دیرینگی و چیستی این پلاک ها دیدگاه یگانه ای ندارند، اگرچه هم رایی همگانی نشان می دهد که تاریخ آن به سده یکم پس از میلاد برمی گردد. یوری خودیاکوف همانندی های فراوانی را میان این پلاک ها و دیگر یافته های شیونگ نو-سرمتی از مغولستان و سرزمین آلتای پیدا کرد، به ویژه با گروهی از پلاک های یافت شده از کوه تپسی در نزدیکی رودخانه ینی سی که معمول
اً از فرهنگ دانسته تاشتیک می شود.
ماهیچه نیزه ای لامی یا عضله استیلوهیوئید () یک ماهیچه باریک در گردن انسان است که کشیدن استخوان لامی و زبان به سمت بالا و عقب را برعهده دارد. این ماهیچه در جابه جایی لامی، دیافراگم دهان و آرواره زیرین مؤثر است. خاستگاه آن زایده نیزه ای (استیلوئید)، پیوندگاهش تنه استخوان لامی و عصب گیری آن از عصب چهره ای است. این ماهیچه در حالیکه به موازات شکمچه پسین ماهیچه دوشکمچه ای (بطن خلفی عضله دیگاستریک) قرار دارد از زائده نیزه ای (استیلوئید) گیجگاهی شروع می شود و ضمن اینکه الیاف آن نسبت به وتر واسطه ای دوشکمچه ای دو شاخه می شود، از دو سوی آن گذشته و در محدوده شاخ بزرگ لامی (هیوئید) به این استخوان متصل می شود. ماهیچه های نیزه ای لامی هنگامی که منقبض می شوند در جابجایی لامی، دیافراگم دهان و همچنین آرواره زیرین مؤثرند. ماهیچهٔ نیزه ای لامی نقش مهمی در بلع و حرکت استخوان لامی دارد. این ماهیچه یک رشتهٔ باریک و کشیده است که از زایده نیزه ای استخوان گیجگاهی آغاز شده و به تنهٔ استخوان لامی، در محل اتصال آن به شاخ بزرگ، می پیوندد. از نظر تنوع کالبدشناختی، ماهیچهٔ نیزه ای لامی ممکن است در برخی افراد غایب باشد یا به صورت دوشاخه ای
دیده شود. محل اتصال آن به استخوان لامی نیز می تواند متفاوت باشد و گاهی به صورت اتصال فرعی یا هلالی شکل دیده می شود. این ماهیچه به وسیلهٔ شاخه نیزه ای لامی عصب چهره ای از عصب چهره ای (CN VII) عصب گیری می شود و خون رسانی آن از طریق شاخه هایی از سرخرگ چهره ای، سرخرگ گوشی پسین و سرخرگ پس سری انجام می گیرد. از نظر بالینی، ماهیچهٔ نیزه ای لامی و ساختارهای اطراف آن در جراحی های سر و گردن اهمیت ویژه ای دارند. این ماهیچه بخشی از ساختار موسوم به تیغه نیزه ای حلقی (سپتوم استایلوفارنژیال) است که به عنوان یک مرز جراحی بین فضای پیش نیزه ای (پره استایلوئید) و پشت نیزه ای (رتروستایلوئید) عمل می کند. این ماهیچه همچنین می تواند در بیماری نادری به نام نشانگان ایگل درگیر شود که در آن، زائدهٔ نیزه ای یا رباط مرتبط با آن دچار بلندشدگی یا کلسیفیه شدن می شود و به ساختارهای اطراف فشار می آورد و موجب درد در فک، گلو یا گوش، به ویژه هنگام بلع یا چرخش گردن، می گردد. ساختار. ماهیچهٔ نیزه ای لامی از محل خاستگاه خود به سمت پایین و جلو کشیده می شود و نزدیک محل پیوندگاه خود به وسیلهٔ وتر میانی ماهیچه دوشکمچه ای سوراخ می شود. خاستگاه. این ماهی
چه از سطح پشتی زایده نیزه ای استخوان گیجگاهی، نزدیک قاعدهٔ این زایده، آغاز می شود و یک وتر کوچک آغازین دارد. پیوندگاه. این ماهیچه به تنهٔ استخوان لامی، در محل اتصال تنه به شاخ بزرگ، متصل می شود. مسیر آن از جلوی وتر میانی ماهیچه دوشکمچه ای می گذرد و درست بالای محل پیوند شکمچهٔ بالایی ماهیچه کتف لامی به لامی متصل می شود. خون رسانی. شاخه هایی از سرخرگ چهره ای، سرخرگ گوشی پسین و سرخرگ پس سری خون این ماهیچه را تأمین می کنند. عصب گیری. عصب گیری حرکتی این ماهیچه از شاخهٔ نیزه ای لامی عصب چهره ای (CN VII) انجام می شود. روابط. این ماهیچه در جلوی بالایی شکمچهٔ پسین ماهیچه دوشکمچه ای قرار دارد. دگرگونی ها. ممکن است این ماهیچه غایب یا دوبرابر باشد. گاهی در سمت میانی سرخرگ کاروتید قرار می گیرد و ممکن است به ماهیچه های بالای لامی یا ماهیچه های زیر لامی متصل شود. کارکرد. این ماهیچه استخوان لامی را بالا و به عقب می کشد. این ماهیچه کف دهان را دراز می کند و در آغاز بلع نقش دارد. انقباض ماهیچهٔ نیزه ای لامی موجب بالا و عقب کشیدن استخوان لامی می شود که این حرکت به عقب رفتن زبان و کشیدگی کف دهان کمک کرده و برای آغاز عمل بلع ضروری
است. همچنین این ماهیچه در هنگام تنفس، با ایجاد تنش در بخش هایی از کف دهان، به باز نگه داشتن مسیر هوایی کمک می کند.
قلعه روزنبرگ قلعه ای است با معماری رنسانس واقع در کپنهاگ دانمارک. این قلعه سال ۱۶۰۶ توسط پادشاه کریستیان چهارم دانمارک به عنوان یک تفریحگاه سلطنتی طراحی وبنا شد. قلعه روزنبرگ که زمانی خانه تابستانی پادشاه دانمارک بوده دارای نمایی از معماری رنسانس هلندی است. این قلعه پس از سال ها تغییرات در سال ۱۶۲۴ میلادی به نمای کنونی رسید. معماران «هانس ون استینوینکل د یانگر» و «برتل لانگه» برنامه ریزی ساختاری این بنا را انجام داده اند. تاریخچه. قلعه توسط رژیم های دانمارکی به عنوان محل اقامت سلطنتی تا حدود ۱۷۱۰ مورد استفاده قرار گرفت. پس از سلطنت فردریک چهارم دانمارک روزنبرگ به عنوان اقامتگاه سلطنتی تنها دو بار مورد استفاده قرار گرفت و هر دو این زمان در شرایط اضطراری بود. اولین بار پس از آن بود که کاخ کریستینسبورگ در سال ۱۷۹۴ سقوط کرد و دومین بار در سال ۱۸۰۱ در حمله انگلیسی به کپنهاگ بود.
ماهیچه دوشکمچه ای یا عضله دوبطنی () ماهیچه کوچکی است که در زیر آرواره زیرین انسان واقع شده است. کار آن بالا بردن استخوان لامی (هیوئید) و پایین کشیدن آرواره زیرین است. خاستگاه شکمچه پیشین این ماهیچه، گودی دوشکمچه ای (digastric fossa) در لبه پائینی آرواره زیرین نزدیک پیوندگاه (symphysis) است. خاستگاه شکمچه پسین، بریدگی ماستوئید استخوان گیجگاهی است. ماهیچه دوشکمچه ای به وتر بینابینی روی استخوان لامی (هیوئید) می انجامد. عصب گیری شکمچه پیشین از عصب آسیالامی (میلوهیوئید)، و عصب گیری شکمچه پسین از شاخه دوشکمچه ای (دی گاستریک) عصب چهره ای (فاسیال) است. ماهیچهٔ دوشکمچه ای به دلیل داشتن دو «شکمچه» به این نام خوانده می شود و یک ماهیچهٔ جفتِ فوق لامی است که در زیر آرواره قرار دارد. شکمچهٔ پشتی آن به بریدگی پستانکی (ماستوئید) استخوان گیجگاهی و شکمچهٔ پیشین آن به گودی دوشکمچه ای آرواره زیرین متصل است. این دو شکمچه توسط یک وتر میانی به هم پیوسته اند که درون حلقه ای قرار دارد و به استخوان لامی متصل می شود. شکمچهٔ پیشین از طریق عصب آرواره ای (عصب جمجمه ای V) و شکمچهٔ پسین از طریق عصب چهره ای (عصب جمجمه ای VII) عصب گیری می کند
. این ماهیچه می تواند باعث پایین آوردن آرواره یا بالا بردن استخوان لامی شود. اصطلاح «ماهیچهٔ دوشکمچه ای» به طور ویژه به این ماهیچه اشاره دارد، هرچند در بدن ماهیچه های دیگری نیز وجود دارند که دارای دو شکمچه هستند. کالبدشناسی. ماهیچهٔ دوشکمچه ای از دو شکمچه تشکیل شده که به وسیلهٔ وتر میانی به هم متصل اند و شکمچهٔ پشتی بلندتر از شکمچهٔ پیشین است. این دو شکمچه منشأ رویانی متفاوت دارند؛ شکمچهٔ پیشین از نخستین قوس آبششی و شکمچهٔ پسین از دومین قوس آبششی منشأ می گیرد، و به همین دلیل عصب گیری آن ها متفاوت است. ساختار. شکمچهٔ پسین. شکمچهٔ پسین در بریدگی ماستوئید استخوان گیجگاهی متصل می شود (که در سطح زیرین جمجمه، درونی به زائدهٔ پستانکی (ماستوئید) و میان زائدهٔ پستانکی و زائدهٔ زینی استخوان گیجگاهی قرار دارد). این شکمچه از محل استخوانی خود به سمت جلو و پایین به سوی وتر میانی کشیده می شود. شکمچهٔ پیشین. شکمچهٔ پیشین در گودی دوشکمچه ای آرواره زیرین (در پایهٔ آرواره و نزدیک خط میانی) متصل می شود. این شکمچه از محل خاستگاه خود به سمت عقب و پایین به سوی وتر میانی کشیده می شود. وتر میانی. دو شکمچه در وتر میانی به هم می رسند.
این وتر از میان ماهیچه زینی لامی (استایلوهایوئید) عبور کرده و درون حلقه ای از بافت لیفی قرار دارد که به تنه و شاخ بزرگ استخوان لامی متصل است. گاهی این وتر دارای یک غلاف زلاله ای است. عصب گیری. شکمچهٔ پیشین از عصب میخی لامی(مایلوهایوئید) (شاخه ای از عصب آلوئولی پایینی که خود شاخه ای از شاخهٔ آرواره ای عصب سه قلو (تراجمینال) (سی اِن وی۳) است) عصب گیری می کند. شکمچهٔ پسین از شاخهٔ دوشکمچه ای عصب چهره ای عصب گیری می کند. روابط. شکمچهٔ پسین در پشت غدهٔ بناگوشی قرار دارد، در حالی که شکمچهٔ پیشین به غدهٔ زیرآرواره ای که از اجزای مثلث دوشکمچه ای است نزدیک تر است. مثلث های گردن. ماهیچهٔ دوشکمچه ای مثلث پیشین گردن را به چهار مثلث کوچک تر تقسیم می کند: مثلث زیرآرواره ای (مثلث دوشکمچه ای), مثلث کاروتید, مثلث زیرچانه ای (مثلث فوق لامی), و مثلث کاروتید پایینی (مثلث ماهیچه ای). تغییرات. ممکن است وتر میانی وجود نداشته باشد. شکمچهٔ پسین ممکن است بخشی یا به طور کامل از زائدهٔ زینی استخوان گیجگاهی منشأ بگیرد و ممکن است با ماهیچه تنگ کننده میانی حلق یا پایینی پیوند داشته باشد. شکمچهٔ پیشین ممکن است دوگانه باشد یا رشته های اضافی
از آن به آرواره یا ماهیچهٔ میخی لامی بروند یا با رشتهٔ مشابهی از سمت مقابل تبادل کنند. گاهی شکمچهٔ پیشین وجود ندارد و شکمچهٔ پسین به میانهٔ آرواره یا استخوان لامی وصل می شود. این شکمچه ممکن است با ماهیچه میخی لامی یکی شود. وتر ممکن است از جلوی ماهیچه زینی لامی عبور کند و به ندرت از پشت آن بگذرد. ماهیچهٔ چانه ای لامی از تنهٔ استخوان لامی به چانه کشیده می شود. حرکات. این ماهیچه باعث پایین آوردن آرواره و ممکن است بالا بردن استخوان لامی شود. وقتی استخوان لامی در جای خود ثابت باشد (به وسیلهٔ ماهیچه های زیرلامی), آرواره را پایین می آورد. کارکرد. ماهیچهٔ دوشکمچه ای در هر حرکت پیچیدهٔ آرواره مانند سخن گفتن، بلعیدن، جویدن و تنفس نقش دارد. شکمچهٔ پسین به طور ویژه در بلعیدن و جویدن فعال است. در جانوران دیگر. ماهیچهٔ دوشکمچه ای در انواعی از جانوران وجود دارد و محل های اتصال آن ممکن است متفاوت باشد. برای نمونه، در اورانگوتان، شکمچهٔ پسین به جای استخوان لامی به آرواره زیرین متصل می شود.
ماهیچه چانه ای لامی () ماهیچه باریکی است که در بالای مرز میانی ماهیچه آسیالامی (میلوهیوئید) واقع شده است. کار ماهیچه چانه ای لامی بالا بردن و جلو و عقب کشیدن استخوان لامی است. خاستگاه آن خارچانه ای پائینی و پیوندگاهش تنه استخوانی لامی (هیوئید) است. عصب گیری آن از شاخه ای از نخستین عصب گردنی (سرویکال) است که به سوی عصب زیرزبانی می رود.
گَریبان وَر (به معنای: پوشندهٔ محافظ گردن) نیروهای یگان ویژهٔ در اواخر اشکانیان و ساسانیان بودند که به اندازهٔ شوالیه ها یا کاتافراکت ها جنگجو بودند. با توجه به منابع رومی گریوپنور توانایی به چوب آویختن دو مرد با نیزه سنگین و طولانی خود داشتند. شواهد تاریخی نشان می دهد که زره پوش گریوپنور از سنت ماساگت و همچنین بازماندهٔ پوشش نظامی ایرانی در اواخر دورهٔ هخامنشی است. ریشه شناسی. نام گریبان ور مشتق شده از واژه های فارسی میانه مثل "گریو-بان" (محافظ-گردن) که کلاه محافظ گردن جنگجویان است. در قرن سوم میلادی رومیان شروع به استقرار چنین سواره نظامی کردند. آنها نیز خواستار کلیباناری بودند و نام را از گریبان ور گرفتند. سلاح ها و تاکتیک ها. سلاح ها و تاکتیک های گریبان ور مانند سواره نظام کاتافراکت بود. جنس زره از جوشن و برنج در مقیاس سنگین و قدرت مند بود که با گره به هم متصل شده بود. هچنین برای نبرد نزدیک به شمشیر دراز و گرز مجهز بودند در تاکتیک نظامی بسیار شبیه به کاتافراکت بودند و معمولاً از تاکتیک شک در نبرد استفاده می کردند تا بتوانند زدن ضربهٔ نهایی به دشمن را مدیرت کنند.
الیاس بن اسد، یکی از حکام سامانی که مدتی حاکم هرات بود. غسان بن عباد که ظاهراً حدفاصل زمامداری مأمون تا امارت یابی طاهر بن حسین در خراسان به شمار می رود، طبق فرمان خلیفه عباسی، فرزندان اسد را به امارت نواحی ماوراءالنهر منصوب کرد البته هرات را به الیاس واگذار کرد. بنابراین فقط الیاس بن اسد بود که در این سوی جیحون برخوردار از حکومت شد. همین قضیه باعث شد تا در میان فرزندان اسد، تنها حکومت وی دوام نیاورد و در معرفی سلطه طلبی دیگر عناصر قدرتمند و مدعی واقع شود حتی برخی منابع، امارت مستقل او بر هرات را نپذیرفته و او را نایب کسی همچون طلحه بن طاهر می دانند. الیاس، والی هرات، پنج تن از امرای طاهری را به چشم خود دید لیکن از شخصیت او و اقداماتش در این ناحیه چندان اطلاعی در تاریخ نمی یابیم. یعقوبی اشارتی بر الیاس دارد که آن را در جای دیگر نمی بینیم و تا اینکه عبدالله بن طاهر در سال ۲۱۲ هجری، اسکندریه ماوراءالنهر را فتح کرد و الیاس را به حکومت آنجا گذاشت. درجای دیگر نیز آمده است که: «الیاس والی هرات بود و در آنجا نسل و اولاد و آثار و آبادانی های بسیاری از او مانده است. عبدالله بن طاهر او را نزد خود خواند، او قدری تسامح ک
رد و دیر جنبید. طاهر به او نامه نوشت که هرجا نامه به او برسد، بماند. او به پوشنگ رسیده بود که نامه را دریافت کرد و همان جا مدت یک سال ماند و آن مدت برای او کیفر بود. پس از آن طاهر او را عفو کرد و به او اجازه داد که برای ملاقات حاضر شود».
لیمال () با نام اصلیِ کریستوفر هَمیل () خواننندهٔ پاپ، سینث-پاپ، موج نو اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به «"داستان بی پایان"» اشاره نمود.
پاولو اولینیک (؛ زادهٔ ۲۱ فوریهٔ ۱۹۸۹) یک کشتی گیر کشور اوکراین است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال برنز وزن ۹۷ و ۹۶ کیلوگرم کشتی آزاد مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۵ و مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۳ اشاره کرد.
در زبان شناسی به واژه های هم معنی «مترادف» گفته می شود. مترادف همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
راجرز البریتن (۲۰۰۲–۱۹۲۳) فیلسوف آمریکایی بود که هم در دانشگاه هاروارد (در دههٔ ۱۹۶۰) و هم در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (در دهه ٔ ۱۹۷۰) رئیس دانشکدهٔ فلسفه بوده است. البریتن علی رغم انتشار تعداد بسیار کمی مقاله، از فیلسوفانِ بسیار تأثیرگذار بوده است و این را می توان از زیرنویس های بسیاری از نوشته های مهم قرن بیستم دریافت که به طرز ویژه ای از سهم او در موضوع قدردانی کرده اند.
در تئوری موسیقی کلاسیک، مد () عموماً به شکلی از گام اشاره دارد که با مجموعه ای از حالت های مشخص ملودیک همراه است. این معنا، که در سال های اخیر رایج ترین استفاده از واژه «مد» است، سنت هایی تاریخی از قرون وسطی را منعکس می کند که خود آن ها برگرفته از تئوری موسیقی یونان باستان هستند. تعریف. در طول تاریخ موسیقی، تعریف مفهوم مد موضوع تلاش های بسیاری بوده است. اگر گام موسیقی به عنوان یک بستر صوتی در نظر گرفته شود و ملودی به عنوان یک سیر مشخص در این بستر صوتی در نظر گرفته شود، مفهوم «مد» را می توان به عنوان حلقهٔ اتصال این دو در نظر گرفت که از گام خاص تر و از ملودی عام تر است. به عقیدهٔ هومان اسعدی مدهای موسیقی سه مؤلفهٔ عمده دارند که عبارتند از: بستر صوتی، نقش نغمات (درجات)، و فرمول های ملودیک خاص. رابطه مد با مقام. مفهوم مقام معمولاً با مفهوم مد مترادف یا به آن مرتبط دانسته می شود. گاه نیز مفاهیم دیگری که در توصیف اجزای یک مقام به کار می روند به مفهوم مد مرتبط می شوند. به عقیدهٔ فرهاد فخرالدینی، آنچه در تقسیم بندی قدیمی موسیقی سنتی ایران (و تقسیم بندی فعلی موسیقی عربی) با نام «جنس» در حالت جمع با نام «اجناس» شناخته
می شده، در واقع همان مُد است که در یک فاصلهٔ چهارم درست (یا به وسیلهٔ یک دانگ) تعریف می شده است. در رساله های قدیمی مرتبط با موسیقی حوزهٔ اسلامی نیز دیده می شود که غالباً یک اکتاو را به بسترهای صوتی کوچک تری (در اندازهٔ چهارم درست یا پنجم درست) تقسیم می کنند که شخصیت مُدال مستقلی دارند. به عقیدهٔ داریوش طلایی نیز در نزد موسیقی دانان مکتب مدرسی بغداد (نظیر ابن منجم، الکندی و فارابی) دانگ یا ذی الاربع که به یونانی تتراکورد نامیده می شود، مهم ترین شاخص مدال بوده است. اما سعید کردمافی معتقد است که مد در موسیقی ایرانی تا حدی چارچوب ملودیک موسیقی را نیز در خود دارد، و در مقایسه با موسیقی عربی و ترکی بیشتر وابسته به فرمول های ملودیک است و این وابستگی در سبک هایی که متعهد به ردیف موسیقی ایرانی هستند بارزتر است. همچنین محسن حجاریان نیز معتقد است که نظام موسیقی ایرانی که مبتنی بر گوشه هاست (که شروع و پایان مشخصی دارند) از این جهت با نظام موسیقی عربی و ترکی (که در آن مقام ها انتزاعی هستند و شروع و پایان خاصی ندارند) متمایز است؛ همین مفهوم را والتر فلدمن نیز به این شکل بیان می کند که نظام موسیقی ایرانی «پشت بسته» است و
نظام موسیقی عربی و ترکی «پشت باز»، و حجاریان این را به معنای وجود میدان اجرایی بزرگتری برای موسیقی های ترکی و عربی می داند. بر این اساس می توان گفت که مقام ها روی بستر صوتی و نقش نغمه ها تمرکز دارند ولی یک فرمول ملودیک خاص را در خود ندارند، حال آن که گوشه ها این خصیصهٔ آخری را نیز دارا هستند. در موسیقی عربی و ترکی، این فرمول های ملودیک با کمک مفهوم دیگری با نام «سِیر» شرح داده می شوند.
نقش برجسته های مرمرین الگین () همچنین شناخته شده با عنوان دیگر یعنی نقش برجسته های مرمرین پارتنون، مجموعه ای از آثار هنر یونان کلاسیک از است، اصل اینها به صورت کتیبه و قطعات معماری است که بخش اصلی معبد پارتنون و ساختمان های دیگر آکروپولیس آتن را تشکیل می دادند، این آثار هنری توسط شهروندان آتن و تحت نظارت معمار و مجسمه ساز مشهور، فیدیاس و دستیاران وی ساخته شدند. در سال ۱۸۰۱، ، اجازه نامهٔ بحث برانگیزی را از باب عالی یونان عثمانی (یونان در آن زمان تحت حاکمیت عثمانی بود) در رابطه با انتقال آنها بدست آورد، از سال ۱۸۰۱ تا ۱۸۱۲ عوامل الگین اقدام به انتقال نیمی از مجسمه های باقی مانده از پارتنون و همچنین پیش دروازه موسوم به نمودند. مرمرها از طریق کشتی و دریا به انگلستان منتقل شدند، در بریتانیای آن زمان دست یابی به این گنجینهٔ فاخر توسط برخی حمایت شده بود، در حالی که دیگران همانند لرد بایرون اقدامات الگین را عمل بارز خرابکاری و وندالیسم تشخیص دادند و تقبیح کردند و این اعمال را به غارت تشبیه نمودند. یونان پس از استقلال از امپراتوری عثمانی در ۱۸۳۲، انتقال مرمرهای الگین به بریتانیا را محکوم کرد و بارها خواستار استرداد آ
ن ها شده است. در سال ۲۰۱۴, یونسکو پیشنهاد کرد که بین یونان و بریتانیا حاکم شود، ولی موزهٔ بریتانیا این پیشنهاد را رد کرد. در سال ۲۰۱۸، رهبر حزب کارگر بریتانیا جرمی کوربین بیان کرد که در صورت نخست وزیر شدن این آثار را به یونان پس می دهد.
«روز سخت» تک آهنگی از هنرمند اهل بریتانیا جرج مایکل است که در منتشر شد. این تک آهنگ در آلبوم ایمان (آلبوم جرج مایکل) قرار داشت.
«ایمان» تک آهنگی از هنرمند اهل بریتانیا جرج مایکل است که در سال ۱۹۸۷ میلادی منتشر شد. این تک آهنگ در آلبوم ایمان قرار داشت.
که با نام کوتاه شدهٔ الأدوار نیز شناخته می شود، رساله ای است در مورد موسیقی، نوشتهٔ صفی الدین ارموی موسیقی دان برجستهٔ قرن هفتم هجری. در این رساله، ارموی تئوری موسیقی را با استفاده از نظریهٔ ادوار شرح داده است. وی همچنین نحوهٔ کوک کردن سازهایی مثل عود را توضیح داده است. بعد از آثار ابن سینا و ابن زیله، این رساله را «قدیمی ترین کتاب موجود دربارهٔ نظریهٔ علمی موسیقی ایرانی» دانسته اند. "الأدوار" یکی از آثار شاخص مکتب منتظمیه دانسته می شود. در این اثر، ارموی موقعیت نت های موسیقی را با کمک فواصل چهارم درست و پنجم درست شرح می دهد، و توضیح می دهد که چه طور با ترکیب کردن اقسام خاصی از این فواصل می تواند یک اکتاو (یا "دور") به دست آورد که صدایی ملایم و خوشایند داشته باشد. وی سپس نحوهٔ کوک کردن ساز را شرح می دهد، و به توضیح دوازده دور مشهور (که همان مقام های موسیقی قدیم هستند) می پردازد. وی سپس به روش های متفاوت کوک ساز و معرفی ضرب آهنگ های مختلف می پردازد و در انتها با اشاره به تأثیر موسیقی بر انسان، روش نوازندگی را شرح داده و چند نمونه از قطعه های موسیقی زمان خودش را نیز ارائه می کند. ارموی "الأدوار" را به زبان عربی
نوشته است و در آن از نت نویسی ابجد استفاده کرده است. ارموی در نگارش "الأدوار" تلاش کرده که متن را مختصر و مفید نگاه دارد، لذا پس از او افراد مختلفی بر "الأدوار" شرح نوشته اند، از جمله عبدالقادر مراغه ای که آن را به فارسی ترجمه کرده و به طور مبسوط به تجزیه و تحلیل آن پرداخته است. از الأدوار نسخه های متعددی موجود است که در کشورهای مختلفی نگهداری می شوند؛ قدیمی ترین آن ها نسخه ای است که مورخ ۶۳۳ ه .ق است در کتابخانه ای در استانبول نگهداری می شود. برخی از محققین معاصر این رساله را از نظر ناهماهنگی های محاسباتی که در آن وجود دارد مورد نقد قرار داده اند. تاریخچه. اکثر رسالات قرون میانهٔ اسلامی در زمینهٔ موسیقی، در مکتب منتظمیه نوشته شده اند که سبکی از تشریح ادوار بود که بر پایهٔ نظریات صفی الدین ارموی (۶۱۳ق/۱۲۱۱م، ارومیه - ۶۹۳ق/۱۲۹۴م، بغداد) در اواخر قرن هفتم هجری شکل گرفت. موسیقی دانان شاخص موسیقی کهن ایران نظیر فارابی، ابن سینا، صفی الدین ارموی و عبدالقادر مراغی همگی تئوری موسیقی را با استفاده از ادوار شرح داده اند؛ برخی از موسیقی دانان معاصر نظیر داریوش صفوت، مهدی برکشلی و تقی بینش نیز دیدگاه این نظریه پردازان
کهن را شرح داده اند. در نظریهٔ ادوار، موقعیت نت ها و ساختار مُدال موسیقی به کمک فواصل چهارم درست (ذی الاربع) و پنجم درست (ذی الخمس) توضیح داده می شود (ر. ک. بخش دانگ ها). اما تعاریف و جزئیات این دانگ ها در طول زمان تغییر یافته است. برای مثال خیام نیشابوری در رسالهٔ موسیقی اش که تنها بخش هایی از آن به جا مانده، در بخشی تحت عنوان «» از ۲۱ نوع ذی الاربع نام برده است. امروزه نظریهٔ ادوار بیشتر بر اساس دیدگاه صفی الدین ارموی و متأثرانش (نظیر عبدالقادر مراغه ای) شناخته می شود که هر دو هفت دانگ ذی الاربع را برمی شمارند و تعداد دانگ های ذی الخمس را هم دوازده یا سیزده عدد می دانند. ارموی رسالهٔ "الأدوار" را مطابق سنت زمان خودش به زبان عربی نوشته است. البته عربی زبان اول ارموی نبوده و زبان مادری او احتمالاً فارسی یا ترکی بوده است. برخی از گزارش ها از زندگی صفی الدین، که مبتنی بر گفته های خود او هستند، حاکی از آنند که وی از کودکی به بغداد رفته است که یعنی این رساله را باید در بغداد نوشته باشد. اما بر اساس روایتی دیگر که ابن فضل الله عمری آورده و نیز با توجه به ساختار زبانی رساله (که با قواعد عربی کهن مطابقت ندارد) چنین
برداشت می شود که وی رساله را قبل از مهاجرتش در میانسالی به بغداد، نگاشته است. از نسخه خطی این رساله که در ۷۳۴ ه .ق نگارش شده و در کتابخانهٔ دانشگاه آکسفورد (به شمارهٔ ۵۲۱) نگهداری می شود، چنین برمی آید که ارموی "الأدوار" را زمانی که در دربار مستعصم صاحب جایگاه بود به درخواست خواجه نصیرالدین طوسی (دانشمند معروف ایرانی، درگذشتهٔ ۶۷۲ ه .ق) نگاشته است. اگرچه این نسخه توسط یکی از بهترین شاگردان ارموی (شمس الدین احمد بن یحیی سهروردی) نگاشته شده، از آنجا که این نکته فقط در یکی از نسخه های خطی ذکر شده، در مورد آن قطعیت وجود ندارد؛ با این حال، چون خواجه نصیرالدین طوسی به موسیقی آشنا بوده و صفی الدین ارموی هم دورهٔ او بوده و در دربار هلاکو خان با وی در ارتباط بوده است، چنین امری محتمل به نظر می رسد. احتمالاً رسالهٔ "الأدوار" کتابی درسی بوده یا دست کم با کمی تغییر توسط آموزگاران استفاده می شده است، چرا که عبدالقادر مراغی در یکی از آثار خود از کسانی از این دست که "الأدوار" را شرح می داده اند یاد کرده است. نام. نام این رساله در نسخه های مختلف آن به شکل های مختلفی نگاشته شده است. در نسخه ای که در مجموعهٔ فاتح از کتابخانه س