Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زن تخمین زده شده اکنون فقط ۵۰٪ بیشتر از بیشینهٔ وزن اعلام نیاز بود. با کاهش پهنای بال و حفظ مساحت بال و با پر کردن فضای میان دو نوک بال بال دلتا پدید آمد که در نتیجه مشخصه های مورد نیاز را پوشش می داد. گرچه دکتر الکساندر لیپیش به طور کلی به عنوان پیشگام در بال دلتا شناخته می شد، ولی تیم چادویک روند طراحی منطقی خود را طی نمود. طراحی نخستین دارای چهار موتور بزرگ توربوجت بود که جفت جفت در درون بال جاسازی شده بود. بیرون موتور دو محفظه بمب بود. در اوت ۱۹۴۷ روی چادویک در سانحهٔ پیش نمونهٔ دوم آورو تودر کشته شد و سر ویلیام فرن جایگزین او گردید. کاهش کلفتی بال ها سبب شد تا محفظه های بمب و موتور نتواند درون بال ها جای بگیرند و در نتیجه بدنه کمی بزرگتر شد و موتورها پهلو به پهلو در کنار هر کدام از محفظه های بمب قرار داده شدند. شرکت رقیب هندلی پیج قرارداد تولید پیش نمونهٔ بال هلالی اچ پی۸۰۰ با مشخصهٔ بی.۴۶/۳۵ را در نوامبر ۱۹۴۷ دریافت کرد. سفارش ساخت دو پیش نمونهٔ آورو ۶۹۸ در ژانویهٔ ۱۹۴۸ دریافت شد. برای اقدام احتیاطی در صورت شکست این دو طرح انقلابی با شرکت برادران شورت قراردادی برای ساخت پیش نمونهٔ اس ای.۴ که دارای مشخصه
های بی.۴۶/۱۴ بود امضا شد. پارامترهای این مشخصه دارای سختگیری کمتری نسبت به دو مشخصهٔ دیگر بود. در آوریل ۱۹۴۸ شرکت ویکرز نیز اجازهٔ پیشبرد طرح ۶۶۰ خود را یافت گرچه این طرح نتوانست به مشخصه های بی.۳۵/۴۶ دست یابد، ولی از آن جایی که سنتی تر بود، زودتر می توانست به نتیجه برسد. این هواپیما با نام ولیانت وارد خدمت شد. آورو ۷۰۷ و آورو ۷۱۰. چون شرکت آورو هیچ تجربهٔ پروازی با بال دلتا نداشت تصمیم به برنامه ریزی برای ساخت دو هواپیمای آزمایشی کوچکتر بر پایهٔ ۶۹۸ گرفت. مقیاس مدل ۷۰۷ یک سوم بود و برای سرعت پایین در نطر گرفته شده بود و مقیاس مدل ۷۱۰ یک دوم بود و برای سرعت بالا در نظر گرفته شده بود. دو فروند از هر کدام سفارش داده شد. پروژهٔ ۷۱۰ کنسل شد، زیرا ساخت آن بیش از اندازه زمان می برد و به جای آن یک ورژن سرعت بالای ۷۰۷ به نام ۷۰۷آ طراحی شد. نخستین ۷۰۷ با شماره سریال VX784 در سپتامبر ۱۹۴۹ پرواز کرد، ولی بعداً در همان ماه سرنگون شده و تست پایلوت آن اریک اسلر کشته شد. دومین ۷۰۷ سرعت پایین با شماره سریال VX790 با بخش دماغهٔ کامل نشدهٔ ۷۰۷ای ساخته شد که دارای صندلی پران بود و ۷۰۷بی نام گرفت. ۷۰۷بی در سپتامبر ۱۹۵۰ با خلبان
ی رولند فالک پرواز کرد. ۷۰۷ای سرعت بالا با شماره سریال WD480 در ژوئیه ۱۹۵۱ پرواز نمود. با توجه به تاخیر برنامهٔ ۷۰۷ تأثیر ۷۰۷بی و ۷۰۷ای در طراحی نخستین ۶۹۸ قابل توجه نبوده است، گرچه برنامهٔ ۷۰۷ نشان داد که طرح نیاز به افزایش طول چرخ دماغه برای ایجاد زاویهٔ ۳٫۵ درجه با زمین و بهتر کردن وضعیت برخاست هواپیما دارد. ۷۰۷ای و ۷۰۷بی اعتبار طرح را ثابت کرده و پلنفرم دلتا را مطمئن نشان دادند. یک فروند ۷۰۷ای با شماره سریال WZ736 و یک فروند ۷۰۷سی دوسرنشینه با شماره سریال WZ744 نیز ساخته شد، ولی هیچ تأثیری در توسعهٔ ۶۹۸ نداشت. والکان بی.۱ و بی.۲. پیش نمونه ها. تاثیرگذارتر از ۷۰۷ها در طراحی ۶۹۸ آزمایش تونل باد به وسیلهٔ تأسیسات هوانوردی پادشاهی بریتانیا بود که در فرودگاه فارنبورو انجام شد. این آزمایش نشان داد بال نیاز به طراحی دوباره دارد تا ضریب تراکم پذیری همدما نیروی پساری که بیشینهٔ سرعت را محدود می کند کاهش دهد. پیش نمونهٔ ۶۹۸ با شماره سریال VX770، دارای رنگ سفید براق، برای نخستین بار در ۳۰ اوت ۱۹۵۲ به خلبانی روی فالک پرواز نمود. روی فالک در این پرواز سولو بود. پیش نمونهٔ ۶۹۸ سپس با صندلی پران خلبان اول و فرمان کنترل
سنتی مجهز شد. موتور این پیش نمونه چهار دستگاه رولز-رویس آرای.۳ ایون بود. هیچ تانک سوختی برای بال در نظر گرفته نشد و تانک موقت سوخت و محفظهٔ بمب حمل می شد. این پیش نمونه به شماره سریال VX770 در سال ۱۹۵۲ در انجمن شرکت های هوافضای بریتانیا در فارنبورو به نمایش درآمد. پس از نمایش هوایی فارنبورو نام آیندهٔ آورو ۶۹۸ موضوع بحث قرار گرفت. آورو به افتخار ارتباط این شرکت با آورو کنادا روی نام "اتاوا" پافشاری می کرد. مجلهٔ هفتگی فلایت پس از رد شدن نام های اونجر، آپولو و آسگای نام آلبیون را پیشنهاد کرد. رئیس ستاد هوایی یک سری از بمب افکن های سری وی را ترجیح می داد و در پی آن شورای هوایی ماه بعد اعلام کرد که ۶۹۸ به نام خدای رومی آتش و ویرانی "ولکان" نامگذاری خواهد شد. در ژانویهٔ ۱۹۵۳ VX770 برای نصب تانک های سوخت زیر بال، موتورهای آرمسترانگ سیدلی ای اس اس ای.۶ سفایر و دیگر سیستم ها زمینگیر گردید و دوباره در ژوئیهٔ ۱۹۵۳ به پرواز درآمد. پیش نمونهٔ دوم آن به سریال VX777 در سپتامبر ۱۹۵۳ به پرواز درآمد. در این پیش نمونه پایهٔ ارابهٔ فرود بلندتر شد و نشانگر دیداری هدفگیر بمب زیر کابین و موتورهای بریستول الیمپوس ۱۰۰ نصب گردید. به
پیشنهاد فالک به جای فرمان کنترل یک جویستیک به سبک جنگنده نصب گردید. هر دو پیش نمونه بال های کاملاً دلتا با لبه های صاف داشتند. در خلال آزمایش ژوئیهٔ ۱۹۵۴، VX777 به هنگام یک فرود سنگین در فارنبارو آسیب جدی دید، ولی بعداً تعمیر گردیده و متورهای الیمپوس ۱۰۱ روی آن نصب گردید و آزمایش دیگری در اکتبر ۱۹۵۵ با این موتور روی آن انجام شد. به هنگام بررسی سرعت و ارتفاع بالا به هنگام نزدیک شدن به سرعت صوت کوبشی ملایم و چند مشکل دیگر پروازی از قبیل میل به شیرجهٔ کنترل نشدنی مشاهده گردید که قابل چشم پوشی نبود. راه حل آن تغییر شکل بال و خمیده کردن و گره دار کردن در نظر گرفته شد که این شکل بال بال مرحلهٔ دوم بود. در این خلال نخستین تولید ورژن بی.۱ در سپتامبر ۱۹۵۵ فالک در نمایش هوایی فارنبورو دومین بی.۱ به شماره سریال XA890 را به پرواز درآورد و جمعیت حاضر را با اجرای یک غلت بشکه ای در عبور دوم خود از جلوی چادر رئیس انجمن شرکت های هوافضای بریتانیا شگفت زده کرد. او دو روز بعد به حضور مقامات هوانوردی کشوری فراخوانده شد و به او دستور داده شد تا از انجام چنین مانورهای خطرناکی خودداری کند. بال های مرحلهٔ دوم روی شماره سریال XA889 ن
صب شد و در مارس ۱۹۵۶ برای آزمایش گواهی اولیهٔ آمادگی پرواز به بنیاد آزمایش هواپیما و جنگ افزار تحویل داده شد و ماه بعد این گواهی را دریافت کرد. توسعهٔ بیشتر. ۱۵ فروند اول بی.۱ دارای موتور الیمپوس ۱۰۱ بود. تصمیم برای تولید ورژن بی.۲ والکان در مه ۱۹۵۶ گرفته شد. پیش بینی می شد که نخستین ورژن بی.۲ تقریباً ۴۵مین فروند از ۹۹ فروند سفارش داده شده باشد. علاوه بر توانایی پرواز در ارتفاع بالاتری از هدف ها گمان می رفت که این ورژن می تواند با تجهیزات سوختگیری در هوا انعطاف پذیری عملیاتی بیشتری داشته باشد. پیچیدگی فزایندهٔ دفاع هوایی شوروی سازندگان را بر آن داشت که والکان را مجهز به تجهیزات پادکار الکترونیکی کنند و آسیب پذیری آن را با تجهیز آن به موشک بازدارنده بلو استیل که در آن زمان در حال ساخت بود کاهش دهند. پیش نمونهٔ دوم والکان با شماره سریال VX777 با بال مرحلهٔ دوم پهن تر و نازکتر بازسازی شد و موتور الیمپوس ۱۰۲ برای آن در نظر گرفته شد. این پیش نمونه در اوت ۱۹۵۷ به پرواز درآمد. برنامه این بود که از شانزدهمین هواپیمای تولیدی به بعد همهٔ والکان ها مجهز به تجهیزات سوختگیری هوایی باشند. چهل و ششمین هواپیمای تولیدی و نخست
ین بی.۲ با شماره سریال XH533 برای نخستین بار در سپتامبر ۱۹۵۸؛ یعنی شش ماه پیش از تحویل آخرین بی.۱ در ارس ۱۹۵۹، به پرواز درآمدند. موتور این بی.۲ الیمپوس ۲۰۰ بود. بازسازی بی.۱ها و بی.۲ها به بحث گذاشته شد، ولی به خاطر هزینه بری این پروژه رد گردید. با وجود این برای افزایش عمر خدمت بی.۱ بیست و هشت فروند از آن بین سال های ۱۹۵۹و ۱۹۶۳ طبق استاندارد بی.۱ای و افزودن ویژگی های بی.۲ مانند داشتن تجهیزات پادکار الکترونیکی، تجهیزات سوخت گیری هوایی و رادیویی یواچ اف بهینه سازی شد.بی.۲ی دوم با سریال XH534 در ژانویهٔ ۱۹۵۹ پرواز نمود. موتور این هواپیما الیمپوس ۲۰۱ بود و یک برآمدگی مخروطی شکل که محل تعبیهٔ پادکار الکترونیکی بود داشت. برخی از بی.۲ها در آغاز بدون تجهیزات سوختگیری در هوا و مخروط دم پادکار الکترونیکی بودند، ولی بعداً این تجهیزات به آن ها افزوده شد. برای تجهیز به موتورهای نیرومندتر از یازدهمین فروند ورژن بی.۲ به بعد هواگیرها دارای عمق بیشتری شدند. بسیاری از این هواپیماهای اولیه برای آزمایش نگه داشته شدند و تازه از دوازدهمین بی.۲ با شاره سریال XH558 به بعد بود که قرار بود در ژوئیهٔ ۱۹۶۰ به نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا
تحویل داده شود.
خیابان امام خمینی (نام های پیشین: خیابان سپه، خیابان باغ شاه یا خیابان مریضخانه ) از خیابان های مرکزی تهران است. این خیابان شرقی-غربی است و از شرق به میدان امام خمینی (توپخانه) و از غرب به بزرگراه یادگار امام ختم می شود. در دوره قاجار این خیابان نخست خیابان مریضخانه و سپس خیابان باغ شاه خوانده می شد که در دوره رضاشاه، خیابان سپه نام گرفت. در آغاز سال ۱۳۰۴، ایجاد نخستین موسسه بانکی کشور طرح ریزی شد و مأموران اجرای این فرمان با تشکیل شورایی از افراد مطلع موفق شدند در چند مغازه واقع در خیابان سپه تهران نخستین بانک باسرمایه ایرانی را موسوم به بانک پهلوی قشون افتتاح نمودند. نام های پیشین. در دورهٔ قاجار برابر نقشهٔ تهران در سال ۱۳۰۹ ه .ق (۱۲۷۰ ه .خ) اثر عبدالغفار نجم الملک، این خیابان از میدان توپخانه (میدان امام خمینی کنونی) تا دروازهٔ باغ شاه (میدان باغ شاه یا میدان حرّ کنونی) امتداد داشته و چند نام مختلف داشته است بدین شرح: خیابان امیریه: از میدان امام خمینی تا تقاطع خیابان ولی عصر، فقط در بخش جلوی مریضخانهٔ دولتی (بیمارستان سینای کنونی) نام خیابان مریضخانه دیده می شود. همچنین بخشی از خیابان ولی عصر کنونی که می
ان تقاطع خیابان امام خمینی و میدان منیریه قرار داشته نیز «خیابان امیریه» نامیده می شده است که سبب سردرگمی بوده است. خیابان باغ شاه: از تقاطع خیابان ولی عصر تا میدان حر (میدان باغ شاه) سرانجام خیابان امیریه (از میدان توپخانه تا تقاطع ولی عصر) به خیابان سپه تغییر نام می دهد ولی تا مدتی نام خیابان باغ شاه (از تقاطع ولی عصر تا میدان حر) بر جای می ماند. سپس کل خیابانْ سپه نامیده می شود و پس از انقلاب به خیابان امام خمینی تغییر نام می دهد. اماکن مشهور. اماکن مهم مجاور این خیابان به ترتیب از شرق به غرب عبارت اند از:
بنیاد هریتج () اندیشکده محافظه کار آمریکایی مستقر در واشینگتن، دی.سی. است. در جریان ریاست جمهوری رونالد ریگان، که سیاست هایش به طور قابل ملاحظه ای برگرفته از یک مطالعهٔ هریتج بود، این بنیاد نقشی پیشرو در جنبش محافظه کاری داشت. از آن زمان هریتج اثرگذاری قابل توجهی در سیاستگذاری آمریکا داشته و یکی از اثرگذارترین سازمان های تحقیقاتی محافظه کار در آمریکا قلمداد می شود.
جرج ویل (؛ زادهٔ ) ستون نویس، روزنامه نگار و نویسندهٔ آمریکایی است. او که برندهٔ جایزهٔ پولیتزر است به خاطر نظرات سیاسی محافظه کارانه اش شناخته می شود. در ۱۹۸۶، وال استریت ژورنال او را در کنار والتر لیپمن قوی ترین روزنامه نگار توصیف کرد. او دارای لیسانس دین از کالج ترینیتی، لیسانس و فوق لیسانس فلسفه، سیاست و اقتصاد از کالج مگدلن دانشگاه آکسفورد، و فوق لیسانس و پی اچ دی سیاست از دانشگاه پرینستون است.
شهرک فرهنگیان غرب تهران (سری سوم) نام مجتمع مسکونی است که در غرب تهران قرار دارد. این شهرک در ناحیه ۲ منطقه ۲۱ شهرداری تهران واقع است. این مجتمع مسکونی از شرق به بلوار شیشه مینا، از غرب به شهرک آزادی، از شمال به اتوبان تهران کرج و از جنوب به بلوار ولیعصر محدود می گردد. چون سرمایه گذار اصلی ساخت این مجتمع مسکونی تعاونی مسکن فرهنگیان وزارت آموزش و پرورش بوده است، این شهرک به نام فرهنگیان نامگذاری شده است. یکی از مهم ترین مشکلات مالکین آپارتمان های شهرک فرهنگیان عدم وجود سند مالکیتی برای واحدهاست که دلیل آن غصبی بودن قسمتی از زمین های شهرک عنوان شده است. این مشکل از بدو مسکونی شدن شهرک فرهنگیان وجود داشته و تاکنون مرتفع نشده است. لازم است ذکر شود که خرید و فروش واحدها به صورت قولنامه ای و از طریق مراجعه به هیئت مدیره شهرک فرهنگیان امکانپذیر می باشد. این مجتمع شامل ۱۴۹۶ واحد مسکونی درقالب واحدهای ۲خوابه و ۳خوابه است و هر ۸ واحد یک بلوک را تشکیل می دهد که جمعاً داری ۱۸۷ بلوک است. تعداد خانوار ساکن در این شهرک ۱۴۹۶ و جمعیت تقریبی آن ۷۰۰۰ نفر (۳۳۰۰ زن و۳۷۰۰ مرد) است. از ویژگی های بارز شهرک فرهنگیان غرب وجود درختان و
فضای سبز بین بلوک ها می باشد و این موضوع باعث شده پیاده روهای بین بلوک ها نمای زیبایی داشته باشند. حمل ونقل. اتوبوس شهرک آزادی در مسیر رفت، از داخل شهرک اکباتان و جلوی ایستگاه متروی شهرک اکباتان عبور می کند.
جیمز رابرتسن جاستیس (; – ) یک هنرپیشه، پرنده شناس، روزنامه نگار، و بازیکن هاکی روی یخ اهل بریتانیا بود. فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کشتی راهنما"، "توپ های ناوارون"، "بی نوایان"، "بانوی خوشگذران" اشاره کرد.
ریس ویلیامز (؛ – ) هنرپیشه اهل بریتانیا بود. او اولین فیلم خود ر با نقش دای باندو در "چه سرسبز بود دره من" ، درام درباره خانواده ای از طبقه کارگر ولزی که برنده جایزه اسکار بهترین فیلم شد، انجام داد. ویلیامز تنها بازیگر ولزی در گروه بازیگران بود. اعتقاد بر این است که او راوی اصلی فیلم بوده است و در ابتدا توسط کارگردان جان فورد به عنوان مربی دیالوگ استخدام شد. فیلم شناسی. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به "تپه های وطن"، جانی گیتار، دره من چه سرسبز بود، دختر کشاورز، برداشت محصول تصادفی، خانم مینی ور، شهرستان رینتری، زنگ های کلیسای مریم مقدس، ژولیوس سزار، بی نوایان، پسران کتی الدر و خون بر خورشید اشاره کرد.
آلیستر استوارت مک لین ; ( – ) یک مؤلف و معلم اهل اسکاتلند بود. وی نویسندهٔ ده ها داستان مهیج و پرفروش بود که در سراسر جهان شناخته شده و مشهورند و از بسیاری از آن ها فیلم های موفقی ساخته شده است.
استنلی بیکر (؛ – ) بازیگر و تهیه کننده فیلم اهل بریتانیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "توپ های ناوارون"، "پاپسی پاپ" و "ریچارد سوم" اشاره کرد.
والتر گوتل (؛ – ) یک هنرپیشه اهل آلمان بود. وی بین سال های ۱۹۴۳ تا ۱۹۹۷ میلادی فعالیت می کرد. بیشتر شهرت وی به خاطر ایفای نقش ژنرال آناتول گوگول ، رئیس بخشی از سازمان اطلاعات شوروی ، در ۶ فیلم جیمز باند است که اولین آنها جاسوسی که مرا دوست داشت و آخرین شان روشنایی های پایدار روز است . فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سرخ و سیاه"، از روسیه همراه با عشق، روزهای روشن زندگی، ملکه آفریقایی، پسران برزیل، توپ های ناوارون، جاسوسی که دوستم داشت، به پیش یا بمیر ، مونریکر (فیلم) ، فقط به خاطر چشمان تو (فیلم) ، اختاپوسی ، نمایی به یک قتل و روشنایی های پایدار روز اشاره کرد.
نورمن وولند (; – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. اوهمچنین سابقهٔ فعالیت در رادیو بی بی سی به عنوان گویند اخبار را داشته است. فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به هملت، سقوط امپراتوری روم، آیوانهو، توپ های ناوارون، کجا می روی، باراباس، ریچارد سوم، ولوت بین المللی و قبل از عاشقی، حواست را جمع کن اشاره کرد.
کوین وید (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، فیلم نامه نویس و تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا است.
اثر کوآندا عنوان پدیده ای در مکانیک شاره ها است که مطابق آن شاره های جتی که در راستای خط راست از نزدیکی یک سطح خمیدهٔ کوژ می گذرند، به سمت آن سطح متمایل می شوند. علت این پدیده آن است که بر اثر انتقال تکانهٔ تلاطمِ جت به هوایِ بین سطح و جت، این بخش از هوا شتاب می گیرد، اما به علت وجود سطح و مانع شدن آن از جایگزین شدن هوا، فشار در آن ناحیه کاهش می یابد که خود منجر به کشیده شدن شارهٔ جت به سمت این ناحیه می شود. این پدیده در سال ۱۹۱۰ میلادی توسط آنری ماری کواندا شناخته شد.
آنری کواندا (؛ – ) یک فیزیک دان، و مهندس اهل رومانی بود. او کاشف اثر کواندا در مکانیک شاره ها و طراح هواپیمای آزمایشی کواندا-۱۹۱۰ است.
دات جونز (؛ زادهٔ ) یک ورزشکار و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. او دانش آموختهٔ دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در فرزنو است و در همان جا، رکوردهای جدیدی در پرتاب وزنه به نام خود ثبت نمود. وی همچنین ۱۵ مرتبه، قهرمان جهان در رشتهٔ مچ اندازی بوده است. دات جونز، سه مرتبهٔ متوالی در سال های ۲۰۱۱، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ میلادی، نامزد دریافت جایزه امی ساعات پربیننده بازیگر زن برجسته مهمان در یک سری کمدی گردیده است.
فاینال فانتزی آگیتو یک بازی ویدئویی به سبک نقش آفرینی که توسط شرکت اسکوئر انیکس برای تلفن های همراه و کنسول دستی پلی استیشن ویتا ساخته شده است. نسخه موبایل بازی در تاریخ ۱۴ مه ۲۰۱۴ منتشر شد، اما نسخه پلی استیشن ویتا، با نام "فاینال فانتزی آگیتو+" در دست ساخت بوده و قرار است در تاریخی نامشخص منتشر شود. داستان بازی در جهان فاینال فانتزی نوع صفر اتفاق می افتد و به عنوان یکی از زیرمجموعه های سری فابولا نوا کریستالیس به شمار می رود.
روبرت پاریش (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به انگیزه های درونی اشاره کرد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بوستون سلتیکس، گلدن استیت واریرز، نیو اورلینز پلیکانز، و شیکاگو بولز اشاره کرد.
گارسل بووِی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، خواننده و مانکن اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
باب کوزی (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بوستون سلتیکس و ساکرامنتو کینگز اشاره کرد.
۵۰ بازیکن بزرگ تاریخچه ان بی ای () (همچنین به عنوان سالروز ۵۰ ستاره ان بی ای) در سال ۱۹۹۶ به افتخار پنجاهمین سالگرد تأسیس انجمن ملی بسکتبال (ان بی ای) برای اولین بار انتخاب شدند. این پنجاه بازیکن از طریق یک رای توسط هیئتی از اعضای رسانه ها، بازیکنان سابق و مربیان و مدیران فعلی و سابق انتخاب شدند. علاوه بر این، ده مربی برتر و بزرگ ان بی ای نیز توسط اعضای رسانه به عنوان بخشی از جشن انتخاب شدند. ۱۰ تیم برتر تاریخ ان بی ای نیز در این انتخابات برگزیده شده اند. (کوبی برایانت، ویلت چمبرلین، لری برد، مایکل جردن، بیل راسل، چارلز بارکلی، کلاید درکسلر، پاتریک اوینگ، کارل مالون، اسکاتی پیپن، دیوید رابینسون، جان استاکتون، حکیم اولاجوان، الگین بیلور، جولیوس اروینگ، جرج گروین، جری لوکاس، روبرت پاریش، والت فریزر، باب کوزی، مجیک جانسون، موزس مالون، اسکار رابرتسون، ویلیس رید، اسکاتی پیپن، جری وست، بیل والتون، جیمز ووردی، جان هاولیچک، پیت ماراویچ، کوین مک هیل، جورج مایکن) از جمله بازیکنان برتر این لیست هستند.
پیت ماراویچ (؛ – ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بوستون سلتیکس و یوتا جاز اشاره کرد.
کوین مک هیل (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به هیوستون راکتس و مینه سوتا تیمبرولوز اشاره کرد.
جورج مایکن (؛ – ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به لس آنجلس لیکرز اشاره کرد.
غرب وحشی وحشی () یک فیلم کمدی در سبک اکشن و وسترن به کارگردانی بری ساننفلد است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. داستان. دههٔ ۱۸۶۰. «جیمز وست» (اسمیت) و «آرتیموس گوردون» (کلاین) دو مأمور فدرال با ویژگی های کاملاً متضاد هستند. رئیس جمهور ایالات متحد از آن دو دعوت می کند تا نابغه ای با مقاصد شیطانی به نام «دکتر آرلیس لاولس» (برانا) را بیابند و دستگیر کنند.
آندریا موهوروویچیچ (زاده ۲۳ ژانویه ۱۸۵۷ و درگذشته ۱۸ دسامبر ۱936) لرزه شناس و هواشناس اهل کشور کرواسی بود. در سال ۱۹۰۹ میلادی زمین لرزهای در پیرامون زاگرب روی داد که منجر به آغاز پژوهش های آندریا موهوروویچیچ گردید، این تحقیقات با ارائه نظریه ناپیوستگی موهوروویچیچ پایان پذیرفت. او از بنیان گذاران دانش لرزه شناسی مدرن است.
توماس رویدز (؛ ۱۱ آوریل ۱۸۸۴ – ۱ مه ۱۹۵۵) یک فیزیک دان خورشیدی اهل انگلستان بود. پژوهش های او با ارنست رادرفورد دربارهٔ واپاشی آلفا در هسته اتم هلیوم بود. توماس رویدز در سال ۱۹۰۹ میلادی به همراه ارنست رادرفورد نشان دادند که ذرات آلفا به شکلی مضاعف اتم های هلیوم را یونیزه می کند.
جایزه مربی سال ان بی ای () جایزه سالانه مربی سال لیگ بسکتبال حرفه ای آمریکا است که توسط سازمان لیگ بسکتبال حرفه ای آمریکا با نظرخواهی از ورزشی نویسان و تهیه کنندگان برنامه های ورزشی آمریکا انتخاب می شود. گرگ پاپاویچ، دان نلسون و پت رایلی اند هر سه با سه جایزه بهترین مربی سال رکورد دار هستند.
دان نلسون (؛ زادهٔ ) مربی بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی یا مربی گری کرده است می توان به میلواکی باکس، گلدن استیت واریرز، لس آنجلس لیکرز، نیویورک نیکس، بوستون سلتیکس، و دالاس ماوریکس اشاره کرد. نلسون تا به حال سه بار موفق شد تا جایزه بهترین مربی سال لیگ حرفه ای بسکتبال ان بی ای را به دست آورد.
بازی آل-استار ان بی ای () تورنمنت سالانه ای است که توسط انجمن ملی بسکتبال با حضور بازیکنان ستاره لیگ ها از کنفرانس شرق در برابر همتایان خود از کنفرانس غرب و سلبریتی ها در ۳ شب برگزار می شود. این رویداد برجسته برای اولین بار در بوستون گاردن به تاریخ ۲ مارس ۱۹۵۱ برگزار شد. بازیکنان اصلی هر تیم با ترکیبی از رأی هواداران، بازیکنان و رسانه ها انتخاب می شود، در حالی که سرمربیان هفت بازیکن ذخیره را از کنفرانس های مربوط به خود انتخاب می کنند بنابراین هر تیم یک لیست ۱۲ نفره دارد. مربیان مجاز به رای دادن به بازیکنان خود نیستند. اگر بازیکن منتخب به دلیل مصدومیت نتواند در این بازی شرکت کند، مأمور عالی رتبه NBA جایگزینی را انتخاب می کند. از سال ۲۰۱۸، بازیکنان با بیشترین آراء در هر کنفرانس به عنوان کاپیتان تیم تعیین می شوند و می توانند اعضای تیم خود را بدون توجه به کنفرانس انتخاب کنند. لبرون جیمز و استفان کری اولین بازیکنانی بودند که کاپیتان تیم شدند و اعضای تیم خود را انتخاب کردند. تاریخچه. ایده برگزاری بازی آل-استار در طی ملاقات موریس پودولوف رئیس NBA، مدیر تبلیغات NBA هاسکل کوهن و مالک بوستون سلتیکس والتر آ. براون شکل گ
رفت. کوهن برای جلب توجه مجدد مردم به لیگ، اعضای لیگ را به میزبانی یک بازی نمایشی با حضور بهترین بازیکنان لیگ، چیزی شبیه به بازی آل-استار لیگ برتر بیسبال آمریکا، پیشنهاد داد. گرچه اکثر افراد، از جمله پودولوف، نسبت به این ایده بدبین بودند، اما براون همچنان اطمینان داشت که این ایده موفقیت آمیز خواهد بود، و حتی پیشنهاد میزبانی بازی و جبران تمام هزینه ها یا ضررهای احتمالی ناشی از بازی را داد. نخستین بازی آل-استار NBA در ۲ مارس ۱۹۵۱ در بوستون گاردن برگزار شد، جایی که آل-استار غربی با نتیجه ۱۱۱–۹۴ تیم آل-استار شرقی را شکست داد. اد ماکولی از بوستون سلتیکس به عنوان اولین با ارزش ترین بازیکن آل-استار NBA نامگذاری شد. این بازی با حضور ۱۰٫۰۹۴ تماشاگر، بسیار بیشتر از میانگین ۳۵۰۰ تماشاگر در آن فصل لیگ یک موفقیت بزرگ بود. در سال ۲۰۱۰، بازی آل-استار NBA با حضور ۱۰۸٫۷۱۳ نفر در ورزشگاه cowboys در آرلینگتون تگزاس، رکورد بیشترین تعداد تماشاگر در یک بازی بسکتبال را ثبت کرد. این رکورد قبلاً در فورد فیلد به تاریخ ۱۳ دسامبر ۲۰۰۳، هنگامی که ۷۸٫۱۲۹ تماشاگر بازی کنتاکی در ایالت میشیگان را تماشا می کردند، شکسته شده بود. در تاریخ ۳ اکتب
ر ۲۰۱۷، NBA و NBPA تغییراتی را در قالب بازی اعلام کردند که از سال ۲۰۱۸ اعمال شد. به جای تقسیم بندی بر پایه کنفرانس، بازیکنان هر کنفرانس با بیشترین آرا، به عنوان کاپیتان تیم ها انتخاب می شوند و بقیه اعضای تیم چون بازیکنان اصلی و ذخیره ها را بدون توجه به کنفرانس، انتخاب می کنند. انتخاب فهرست بازیکنان. پنج نفر اصلی از هر کنفرانس شامل سه بازیکن جلو و دو گارد است که با ترکیبی از رای هواداران، بازیکنان و رسانه ها انتخاب می شوند. از سال ۲۰۱۷، NBA میزان تأثیرگذاری رأی ها را به این صورت مشخص کرد: رأی هواداران ۵۰٪، و رای بازیکنان و رسانه ها هر کدام ۲۵٪. NBA در سال ۲۰۰۳ رای گیری در آل-استار را به سه زبان انگلیسی، اسپانیایی و چینی برای رای دهی هواداران به بازیکنان اصلی آغاز کرد. مربیان NBA برای انتخاب بازیکنان ذخیره کنفرانس های مربوط به خود رای می دهند، اما نمی توانند بازیکنان را از تیم خود انتخاب کنند. اگر بازیکنان چند موقعیتی مدنظر باشند، مربیان ترجیح می دهند به بازیکنی در موقعیتی که «بیشترین نفع را برای تیم آل-استار دارد» رأی دهند، صرف نظر از اینکه موقعیت آن بازیکن در رأی گیری آل-استار یا جدول امتیازات NBA چه بوده است
. اگر بازیکن منتخب به دلیل مصدومیت نتواند در این بازی شرکت کند، مأمور عالی رتبه NBA جایگزینی را انتخاب می کند. اگر این جایگزین برای یک بازیکن اصلی باشد، مربی تیم هم می تواند اعمال نظر کند و فقط به نظر مأمور عالی رتبه محدود نمی شود. از سال ۲۰۱۸، بازیکنانی که بیشترین رأی در هر کنفرانس را کسب کرده اند به عنوان کاپیتان تیم تعیین می شوند و می توانند اعضای تیم خود از جمله بازیکنان اصلی و ذخیره ها را بدون توجه به کنفرانس انتخاب کنند. لبرون جیمز و استفان کری اولین بازیکنانی بودند که در قالب جدید و در ۲۵ ژانویه بازیکنان را برای بازی آل-استار ۲۰۱۸ NBA انتخاب کردند. به دلیل علاقه هواداران به روند انتخاب بازیکنان، کاپیتان های بازی آل-استار ۲۰۱۹، جیمز و یانیس آنتتوکونمپو، تیم های خود را به صورت زنده از طریق TNT آماده کردند. سرمربی تیمی که بهترین عملکرد را در هر کنفرانس دارد، با منع حضور در مسابقات متوالی، برای هدایت کنفرانس مربوطه خود در بازی آل-استار انتخاب می شود. این قانون که با نام "قانون رایلی" شناخته می شود، پس از اینکه پت رایلی، سرمربی لس آنجلس لیکرز که عملکرد موفقی در مربیگری داشت و هشت بار در ۹ فصل از سال ۱۹۸۲ تا
۱۹۹۰ حق مربیگری در تیم کنفرانس غرب را بدست آورد، ایجاد شد. بازیکنان آل-استار را می توان از یک تیم انتخاب کرد. رکورد آن چهار نفر است که هشت بار اتفاق افتاده. اولین بار در سال ۱۹۶۲ بود که چهار بازیکن از بوستون سلتیکس و لس آنجلس لیکرز انتخاب شدند. آخرین باری که چهار بازیکن آل-استار از یک تیم انتخاب شدند بازی آل-استار ۲۰۱۷ بود، که همگی از تیم گلدن استیت واریورز بودند. قوانین بازی. این بازی تحت قوانین عادی NBA انجام می شود، اما تفاوت های قابل توجهی با یک بازی معمولی وجود دارد. از آنجا که بازیکنان در این رویداد با رای هواداران انتخاب می شوند، بازیکنان گاهی بازی را در موقعیت های غیرمعمول شروع می کنند. به عنوان مثال، در بازی ۲۰۰۷، کوبی برایانت و تریسی مک گرادی به عنوان گاردهای کنفرانس غرب انتخاب شدند. از آنجا که هر دو بازیکن به طور معمول شوتینگ گارد بازی می کنند، برایانت بازی را به عنوان گارد پوینت آغاز کرد. گیم پلی بازی معمولاً شامل بازیکنانی می شود که سعی می کنند اسلم دانک و الیوپ بزنند و تلاش برای دفاع معمولاً محدود است. امتیاز نهایی به طور کلی بسیار بالاتر از یک بازی رقابتی معمولی در NBA است. اگر امتیازها نزدیک
باشد، کوارتر چهارم رقابتی تر می شود. این قالب در سال ۲۰۲۰ تغییر یافت تا از Elam Ending استفاده شود. در قوانین عادی Elam Ending، چهار دقیقه مانده به پایان بازی، زمان متوقف و یک امتیاز هدف تعیین و هر تیم که زودتر به این امتیاز برسد بازی را برنده می شود. در سال ۲۰۲۰، NBA در پایان کوارتر سوم ۲۴ امتیاز به هر تیم اضافه کرد (به افتخار کوبی برایانت، که یک ماه قبل در یک سقوط هلی کوپتر کشته شده بود). درحالی که تیم یانیس در پایان کوارتر سوم از تیم لبران ۱۳۳–۱۲۴ برتری داشت، امتیاز هدف ۱۵۷ تعیین و در نهایت تیم لبرون برنده مسابقه شد. معارفه بازیکنان معمولاً با جلوه هایی؛ از جمله جلوه های نور، موسیقی رقص و آتشکاری همراه است. هر ساله لباسهایی ویژه برای بازی طراحی می شوند که معمولاً قرمز برای کنفرانس غرب و آبی برای کنفرانس شرق است. از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲، بازیکنان می توانستند لباس های معمول تیم اصلی خود را بپوشند. «کنفرانس میزبان» به طور سنتی لباس های روشن می پوشد، به جز از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴. بازیکنان هم تیمی با شماره یکسان، می توانستند شماره خود را تغییر دهند: پاتریک اوینگ، که به طور معمول شماره ۳۳ را می پوشید، شماره ۳ را پوشید