Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دفاع از حکومت جمهوری برخواسته بودند از کار برکنار شده و آن افسرانی که هیچگونه اقدامی در دفاع از جمهوری انجام ندادند در سمت خود ابقا شدند. اشاره زکت به رهبران جمهوری وایمار که گفت"رایشسور به سوی رایشسور شلیک نمی کند" مجادله برانگیز بود. دیدگاه پوشیده ماندهٔ زکت نسبت به جمهوری وایمار زمانی آشکار می شود که به مجادله وی با پرزیدنت اِبرت دقت شود: زمانی که ابرت از وی توضیح خواست که [در طول کودتا] رایشسوِر (ستاد دفاع ملی) کجا ایستاده بود، زکت پاسخ داد"رایشسور پشت خودم است" و راجع به این سؤال که آیا [وفاداری] رایشسوِر قابل اعتماد است یا خیر، پاسخ داد:"نمی دانم که قابل اعتماد هست یا خیر، اما [می دانم] که تنها از دستورها خودم پیروی می کند!" از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۶ که زکت ریاست ستاد دفاع ملی (رایشسوِر) را بر عهده داشت می کوشید با یا بدون محدودیت های تحمیلی معاهده ورسای ارتشی حرفه ای تشکیل دهد و برای همین مفهوم ارتش به عنوان «دولت در دولت» را توسعه داد. این ارتش می بایستی منطبق با محدودیت های تحمیلی معاهده ورسای یعنی ایجاد ارتش حرفه ای دائمی با حداکثر ۱۰۰٬۰۰۰ داوطلب و بدون هرگونه نیروی ذخیرهٔ قابل توجه_ارتشی که نتواند با ارتش ب
س عظیم تر فرانسویان به چالش برخیزد_تشکیل شود. در ۱۹۲۱ زکت رسته ای جدید با عنوان کماندوهای خدمت تحت فرماندهی سرگرد ارنست فون بوشروکر را سازمان داد. کنترل این کماندوها توسط یک گروه سری به نام "Sondergruppe R" متشکل از کورت فن اشلایشر، ایوجین اوت، فدور فون بوک و کورت فون هامرشتاین بود. این کماندوها که به «رایشسوِر سیاه» نیز معروف شدند، پس از دست داشتن شان در قتل آلمانی هایی که به کمیسیون نظارت متفقین اطلاعات[سری] ارائه می کردند، مورد بدنامی قرار گرفتند. فرمان قتل این آلمانی ها از سوی اعضای گروه سری "Sondergruppe R" صادر شده بود و برای همین تحت تعقیب دادگاه قرار گرفتند. این اعضا بارها با انکار هرگونه رابطهٔ رایشسوِر با رایشسوِر سیاه یا نقش آن در این قتل ها، شهادت های دروغ دادند. ژنرال زکت در نامه ای سری به رئیس دادگاه عالی آلمان، که در حال تحقیق در مورد پرونده یکی از اعضای رایشسوِر سیاه در مورد دست داشتنش در قتل ها بود، اعتراف کرد که رایشسوِر سیاه تحت کنترل رایشسوِر بوده است و با این استدلال که این قتل ها به این خاطر که برای رویارویی با پیمان ورسای انجام شده بودند، به توجیه آنها پرداخت و خواستار تبرئه متهمین ش"د.
" در ۱۹۲۱ زکت، کورت فون اشلایشر را مأمور مذاکره با لئونید کراسین بر سر قراردادی با مضمون کمک آلمان به صنایع تسلیحاتی شوروی کرد. در سپتامبر ۱۹۲۱ در ملاقاتی سری در آپارتمان اشلایشر"،" جزئیات قراردادی با مضمون کمک های مالی و فناوری آلمان در ساخت صنایع تسلیحاتی شوروی، در عوضِ پشتیبانی شوروی از آلمان در خلاصی از بندهای خلع سلاح تحمیلیِ معاهده ورسای، مورد موافقت طرفین قرار گرفت. اشلایشر یک شرکت پوششیبا عنوان شرکت ارتقای کسب و کارهای صنعتی "(به انگلیسی:Company for the promotion of industrial enterprise)" را تأسیس نمود که مبلغ ۷۵ میلیون رایش مارک به صنایع نظامی شوروی سرازیر نمود. این شرکت که اختصاراً "GEFU" خوانده می شد، کارخانه هایی را در شوروی جهت تولید هواپیما، تانک، توپ های توپخانه و گازهای سمی راه اندازی کرد. این معاهدات تسلیحاتی با شوروی نشان می دادند که آلمان از حیث پیشرفت فناوری نظامی در دهه ۱۹۲۰ به رغم خلع سلاح تحمیلی معاهده ورسای عقب نمانده است؛ آنها پیش زمینه های مخفی ای در دهه ۱۹۲۰ ایجاد کردند که در دهه ۱۹۳۰(بویژه پس از به قدرت رسیدن هیتلر) به تسلیح آشکار آلمان منجر شدند"." زکت به فرانسه و ارتش بزرگ قاره
ای اش به عنوان تهدید اصلی به آلمان و دشمنی در جنگ بعدی می نگریست. به لهستان نیز به عنوان دولت واسال فرانسه نظر داشت. او از تقویت آلمان به هر قیمتی طرفداری می کرد، من جمله نزدیک شدن به اتحاد شوروی. اعتقادش این بود که انگلستان عاقبت مجبور به جنگ با دشمن تاریخی اش، فرانسه، خواهد شد و زمانی که چنین شود، جزیره بریتانیا برای آنکه بار نبرد در قاره (خشکی) را به کشور دیگری منتقل کند، مجبور به جستجوی متحدی در قاره (خشکی) خواهد شد. زکت احساس می کرد که یک آلمان نیرومند برای آنها فریبنده تر خواهد بود تا یک آلمان ضعیف؛ همکاری های بین آلمان و شوروی نیز در همین جهت بود و یک معاهده بین این دو ملت می توانست هر دو را نیرومندتر سازد. او باور نداشت که چنین معاهده ای انگلستان را برنجانَد. هرچند وی قویاً کمونیست ستیز بود و می خواست کمونیسم را از آلمان دور نگه دارد اما بدین معنا نبود که او با شوروی قراردادی منعقد نکند؛ قراردادی که می توانست جایگاه آلمان را در جهان بهبود دهد. سیاست های زکت منجر به تنش با وزیر خارجه سابق، کنتاولریش فون بروکدورف-رانتساو که قرار بود به عنوان سفیر به مسکو فرستاده شود، گردید. بروکدورف_رانتساو نیز همچون زک
ت در پی فروپاشی معاهده ورسای بود اما ترجیح می داد این هدف را از طریق اتحاد با بریتانیا بپوید. به علاوه، بروکدورف_رانتساو وحشت داشت که روابط حسنهٔ بیش از اندازه با شوروی سبب آزردن بریتانیا شده و این جزیره را به بازوان (آغوش) فرانسه خواهد انداخت. در مقام پاسخ، زکت یادداشتی به تاریخ ۱۱ سپتامبر ۱۹۲۲ تحت عنوان «رویکرد آلمان نسبت به مسئله روسیه» برای بروکدورف_رانتساو ارسال داشت. برخی از نکات اساسی نامه چنین بودند:"آلمان بایستی سیاستی فعال در پیش گیرد. هر دولتی نیز باید چنین کند، در لحظه ای که از تعقیب یک سیاستِ رو به جلو دست برمی دارد، دیگر دولت نیست. یک سیاست فعال بایستی یک هدف و یک نیروی پیشران داشته باشد. برای اینکه چنین شود، ضروری است که توانمندیهای خودی را به درستی ارزیابی نموده و همزمان، شیوه ها و اهداف دیگر قدرتها را درک کرد. مردی که نظریات سیاسی اش را بر نقاط ضعف کشورش استوار می کند، یعنی کسی که تنها مخاطرات را پیش چشم دارد، یا تنها خواستش بی حرکت ماندن است، اساساً هیچ سیاستی را دنبال نمی کند و باید از حوزه فعالیت دور نگه داشته شود. سالهای ۱۸۱۴/۱۵ شاهد فروریزش کامل نظامی و سیاسی فرانسویان بود، با این حال در
کنگره وین هیچ کس از تالیران سیاستی فعالتر دنبال نکرد. آیا تاریخ تاکنون فاجعه ای عظیم تر از آنچه روسیه در آخرین جنگش از آن رنج برد به خود دیده است؟ ولی شگفتا که با چه قدرتی حکومت شوروی بازپروری شد، هم در داخل و هم در خارج! آیا مرد بیمار اروپا (عثمانی) دوباره و برای همیشه متوفی به نظر نیامد و با معاهده سور به خاک سپرده نشد؟ اما اکنون پس از پیروزی بر یونان، ترکیه با اعتماد به نفس در برابر انگلستان می ایستد. [چون] آنها سیاست ترکی فعالی را دنبال کردند. آیا اولین تکان آلمان در سیاستی فعال، یعنی معاهده راپالو، مشخصاً ما را در میان سایر ملل محترم تر نکرده است؟ وقتی مسئله روسیه را در نظر می گیریم، این معاهده اذهان را به دو قطب تقسیم می کند. نکته قابل توجه در مورد این معاهده ارزش اقتصادی اش نیست بلکه دستاورد سیاسی اش است، هرچند ارزش اقتصادی اش به هیچ عنوان قابل چشم پوشی نیست. نزدیکی های آلمان و روسیه، اولین و تقریباً تنها افزایشِ قدرتی است که از زمان صلح تاکنون حاصل کرده ایم. این که چنین روابطی باید ابتدا از زمینه های اقتصادی شروع شود، امری طبیعی و یک اصل کلی است، اما مسئله این است که همین روابط اقتصادی، روابط سیاسی و
سپس نظامی را امکان پذیر می کند. جای تردید نیست که همچین روابط حسنهٔ متقابلی آلمان و روسیه را نیرومند خواهد کرد. امیدی به موفقیت سیاست سازش و کوتاه آمدن با فرانسه_فرقی نمی کند که این سیاست توسط اشتینز تعقیب شود یا توسط ژنرال لودندورف_نیست. بحث گرایش به سوی غرب، راجع به فرانسه منتفی است… انگلستان در حال سوق داده شدن به جدال تاریخی دیگری با فرانسه است، هرچند با جنگ مواجه نمی شود بلکه جنگ در پیش زمینه نهان است. فقط یک نگاه گذرا به مسائل شرق، حتی برای آنان که پیش از کنفرانس جنوآ نمی خواستند از چشمان و گوشهایشان بهره ببرند، کافی است. این زمانه، برای انگلستان علایقش در داردانل، مصر و هند مطمئناً خیلی مهم تر هستند تا علایقش در راین (مرز آلمان و فرانسه. م)، و تفاهم بین این کشور با فرانسه راجع به غرامت های آلمان_که آلتی در دست بریتانیا برای تحصیل امتیازات فوری است_نیز به هیچ رو غیرممکن نیست، ولو این توافق موقتی باشد. لحظه اش در حال فرا رسیدن است، و باید هم فرا برسد، لحظه ای که بریتانیا برای متحدی در خشکی دست به جستجو بزند. وقتی چنین زمانی فرا رسید، این کشور سرباز مزدوری که زورش در حال رشد باشد را ترجیح می دهد. روابط ح
سنه بین آلمان و روسیه تأثیری چندان بر رویکرد بریتانیا، خواه در زمینه تسلیم امتیازاتی به فرانسه خواه در زمینه جستجوی متحد، نخواهد داشت. سیاست انگلستان بوسیلهٔ محرک های جذابتر دیگری هدایت می شود تا نگرانی نسبت به تهدیدی دور و دراز از سوی روسیه ای که با کمک آلمان نیرومند شده است. با لهستان است که ما به سرچشمهٔ تمامی مسائل و مشکلات شرق می رسیم. هستی لهستان غیرقابل تحمل و با علایق محوری آلمان غیرقابل سازش است. او (لهستان. م) بایستی محو شود و این از طریق ضعف داخلی خودش و نیز اتحاد روسیه و آلمان ممکن می شود. لهستان برای روس ها غیرقابل تحمل تر است تا برای ما؛ آنها هرگز نمی توانند لهستان را تحمل کنند. با لهستان، یکی از نیرومندترین ستون های صلح ورسای فروخواهد پاشید: نقش رهبری فرانسه [در نظام بین الملل]. دستیابی به چنین هدفی باید یکی از محکم ترین اصول راهنمای سیاست خارجی آلمان باشد، و این تنها از طریق روسیه، یا با یاری آن ممکن است. لهستان نمی تواند هیچ گونه نفع و خیری به آلمان برساند؛ چه اقتصادی، چرا که توان توسعه ندارد و چه سیاسی، چرا که رعیت فرانسه است. قبل از این که آلمان و روسیه قدرتمند شوند، رسیدن به مرزهای سابق شا
ن یک شرط لازم است. مرز سال ۱۹۱۴ بین روسیه و آلمان بایستی اساس هرگونه تفاهم و توافقی بین دو کشور باشد. من یک یا دو هدف دیگر به اهداف سیاست خارجی مان در برابر روسیه می افزایم. آلمان امروزه در اندازه ای نیست که بتواند در برابر فرانک ها قد علم کند. سیاست ما باید این باشد که مقدماتش (مقاومت در برابر فرانسه. م) را در آینده فراهم کنیم. از نقطه نظر نظامی، پیشروی فرانسویان در طول قلمرو آلمان برای کمک به لهستان، خنده آور است؛ مشروط به این که ما داوطلبانه با آنها همکاری نکنیم. چنین ایده ای (همکاری با فرانسه) ناشی از عقاید دیپلمات های ۱۹۱۹ است و اکنون سه سال از آن زمان گذشته است. جنگ فرانسه و روسیه در راین یک کابوس سیاسی بیجاست. [چرا که]حتی به رغم همکاری مان با روس ها در زمینه مسائل خارجی، آلمان به دام بلشویسم نخواهد افتاد. ملت آلمان با اکثریت سوسیالیست خود، از یک سیاست خارجی فعال_که باید احتمال جنگ را در نظر بگیرد_ بیزار است. باید اقرار کرد که روح [صلح طلبی] ای که هیئت صلح را در کنفرانس ورسای سرشار کرده بود هنوز محو نگردیده و آن ناله و زاری احمقانهٔ "جنگ دیگری بس است!" هنوز هم وسیعاً شنیده می شود. این[ناله] بوسیلهٔ عناص
ر بورژوا_صلح طلب در میان کارگران و اعضای حزب رسمی سوسیال دموکراتیک بازتاب داده می شود. درست است که نیازی وسیع و قابل درک به صلح در میان مردم آلمان وجود دارد. بر خلاف همه چیز، مردم آلمان رهبرشان را در جنگ بر سر بقا اطاعت خواهند کرد. وظیفه مان اینست که برای اینچنین نبردی آماده شویم، برای جنگی که نباید از آن اجتناب کنیم."زکت با این نامه، بروکدورف-رانتساو را با سیاست خود موافق ساخت. مشغلهٔ ذهنی وی نیرومندتر ساختن آلمان بود به طوری که پس از اولین دیدارش با آدولف هیتلر در ۱۱ مارس ۱۹۲۳ نوشت:"ما در هدفمان یکی بودیم؛ فقط راهمان فرق می کرد." البته زکت اطلاع نداشت که اهداف هیتلر قرار بود چه باشند. به زودی پی برد که مجبور است با یک سری از تمرد و نافرمانی ها مواجه شود، از جمله کودتای هیتلر_لودندورف. زکت آگاه بود که هدف این سرکشی ها براندازی حکومت وایماری که شرایط معاهده ورسای را پذیرفته و نیز به راه انداختن جنگی انتقام جویانه بر ضد فرانسه بود؛ و استدلال می کرد چنین جنگی تنها به نابودی نیروهای مسلح کوچک آلمان و اشغال قلمروشان توسط فرانسه می انجامد. در شب ۳۰_۲۹ سپتامبر ۱۹۲۳ نیروی "رایشسور سیاه" تحت هدایت سرگرد بوخروکر دست ب
ه کودتا زد. زکت سریعاً واکنش نشان داد به طوری که رایشسور را مأمور کرد با اجرای یک محاصره علیه استحکاماتی که بوخروکر و نیروهایش در خارج از برلن اشغال کرده اند، کودتا را در هم بشکند. پس از گذشت دو روز بوخروکر تسلیم گشت. دو ماه بعد، زکت کودتای هیتلر در ۹_۸ نوامبر را نیز سرکوب کرد و تأکید کرد که لشکر باوریای رایشسور به دولت وفادار است. تاریخ نگار انگلیسی جان ویلر بنت نوشته که زکت به رایش (رژیم امپراتوری سابق) وفادار بود نه به جمهوری و از لحاظ عقیدتی با ژنرال لودندورف، بوخروکر و هیتلر همدل بود. تنها علت مخالفت وی با کودتای مونیخ و کودتای بوخروکر این بود که هدف این کودتاها طبق گفته خودشان، الغای معاهده صلح رور (منعقده در سپتامبر ۱۹۲۳) و جنگ با فرانسه بود. زکت ضمن دانستن محتمل ترین نتیجهٔ چنین جنگی، ترجیح داد که جمهوری وایمار، حداقل در سالهایی که ملتش مجبور به تحمل این ذلت بود، باقی بماند. زکت ضمن اینکه قویاً با پیمان لوکارنو مخالف بود و آنرا به منزلهٔ تلاشی برای ارضای فرانسه می دانست، نسبت به عضویت آلمان در جامعه ملل نیز شکاک بود چرا که می دید موجب تضعیف روابط با آلمان با شوروی می شود(شوروی تا سال ۱۹۳۴ عضو جامعهٔ م
لل نشد) به ویژه اینکه یکی از شرایط عضویت در جامعه ملل، عدم مشارکت در جنگی بر علیه اعضای دیگر بود؛ چیزی که نقشه های زکت برای حمله به لهستان را با دردسر مواجه می کرد. در ۱۹۲۵ زکت در یادداشتی نوشت:"بایستی نیرومند شویم، به محض اینکه صاحب قدرت شدیم طبیعتاً هر چه که از دست داده ایم را بازمی گردانیم."زکت استانداردهای آموزشی رایشسور را جزو سخت ترین ها در جهان کرد. وی تمرینات ضد تانک و ضد هوایی نیروهای رایشسور را با ابداع سلاح های چوبین و نبردهای ساختگی، تحت پوشش آموزش سربازان برای زندگی غیرنظامی، اجرا می کرد. شیوهٔ تنبیه این ارتش کوچک به کل با ارتش امپراتوری سابق تفاوت داشت. برای نمونه به جای مجازات های خشن ارتش سابق، خاطیانی که خطای جزئی داشتند مجبور می شدند اوقات خلوت خود را با دراز کشیدن روی تخت و خواندن سرودهای لوتری پروتستانی پر کنند. برای اینکه جنبه نظامی این تمرینات کمتر دیده شود، عکس هایی که سربازان را در حال فراگیری موضوعاتی مانند آناتومی اسب و زنبورداری نشان می دادند، توزیع شده بودند. در حالی که فن زکت نقشه های متعددی برای افزایش نیروهای ذخیره ریخته بود، اما نتیجه ای ندادند. افسران تشویق می شدند که رسته های
عادی را ترک کرده و به نیروهای ذخیره بپیوندند. همچنین در ۱۹۲۱ واحدهای جدید مرزبانی تشکیل شدند که اساساً مسئول حفاظت از مرزهای شرقی آلمان بوده، به سلاح های کوچکی مانند مسلسل مجهز و آموزش های نظامی نیز دریافت کرده بودند. حداکثر ۱۰۰٬۰۰۰ نیروی ذخیرهٔ نیرومند هنوز هم بسیار کمتر از نیروهای مشابهی بود که رژیم امپراتوری در اختیار داشت. یکی از نتایجش این بود که وقتی ورماخت وارد جنگ دوم جهانی شد، تنها دارای ۴ گونه افسر در قیاس با ۴۰ نوع افسری که ارتش امپراتوری سابق داشت، بود. علت آن تا اندازه ای این بود که افسران آلمانی، من جمله خود زکت، ایده نظام وظیفهٔ عمومی که از نظریات جنگی آلبرخت فن رون بود، را مورد تحقیر قرار می دادند. بالاخره این نظامی کهنه کار در ۹ اکتبر ۱۹۲۶ به خاطر دعوت کردن از شاهزادهٔ سابق به نام ویلهلم_ نوهٔ بزرگتر قیصر سابق آلمان_ برای شرکت در مانور با یونیفورم سلطنتی اش که بدون کسب اجازه از حکومت وایمار انجام گرفت، مجبور به استعفا گردید. زمانی که یکی از جراید جمهوریخواه خبر این قانون شکنیِ زکت را منتشر کرد، طوفانی به پا شد. وزیر رایشسور، اتو گسلر، به رئیس جمهور هیندنبورگ گفت که باید استعفا کند در غیر این
صورت خودش استعفا خواهد کرد. توضیح اینکه گسلر حمایت کابینه را هم پشت سر خود داشت؛ بنابراین رئیس جمهور هیندنبورگ استعفای زکت را خواستار شد. در آخرین گفتگوی دردناک با زکت، هیندنبورگ تأکید کرد که مجبور بود برای جلوگیری از استعفای دسته جمعی کابینه مجبور به این کار شد و گرنه به خاطر دعوت از شاهزاده سابق نبوده است. پایه های اولیهٔ ورماخت. ارتشی که در سال ۱۹۳۹ وارد جنگ دوم جهانی شد، تا اندازهٔ زیادی ابداع زکت بود. تاکتیک ها و مفاهیم عملیاتی ورماخت همگی محصول کارهای زکت در دهه ۱۹۲۰ بودند. به علاوه، اکثریت افسران ارشد و بخش زیادی از افسران میانی را کسانی تشکیل می دادند که زکت تصمیم به نگه داشتن آنان در رایشسور گرفته بود. وی ۵۷ کمیته گوناگون برای مطالعهٔ جنگ پیشین (جنگ اول جهانی) جهت فراگیری درس ها و تجارب لازم برای جنگ بعدی تشکیل داد. نتیجه اش چاپ کتابی در سال ۱۹۲۱ تحت عنوان «فرماندهی و نبرد با نیروهای مختلط» بود که تاکتیک ها و عملیات های اختلاطی را توضیح داد؛ بعدها همین نظریه در جنگ دوم جهانی به عنوان دکترین ورماخت به کار رفت. ویژگی خاصهٔ عملیات مختلطِ توپخانه، پیاده نظام، زرهی و نیروی هوایی این است که آتشباری سنگین ج
هت شکست دادن دشمن در نقاط حساسش متمرکز می کند؛ چیزی که زکت با آن پیروزی آلمان در جنگ بعدی را تصور می کرد. وی نقشی مهم در نیروی هوایی نیز داشت به طوری که تعداد زیادی از افسرانی که در نبردهای هوایی تجربه داشتند را در رایشسور نگه داشت. این افسران همان افسران آیندهٔ لوفت وافه در دهه ۱۹۳۰ بودند. در چین. پس از عدم توفیق در کسب کرسی پارلمانی به عنوان نماینده حزب مرکزی، زکت در سال ۱۹۳۰ به عنوان نماینده حزب مردم آلمان به رایشتاگ راه یافت و تا ۱۹۳۲ خدمت کرد. در اکتبر ۱۹۳۱ در یک تجمع حزبی در ناحیه «باد هارتسبورگ» زکت جزء سخنرانان اصلی تجمع بود؛ تجمعی که به تشکیل جبههٔ هارتسبورگ متشکل از هیتلر، سروان ارنست روم، هرمان گورینگ، هاینریش هیملر و آلفرد هوگنبرگ منجر گشت. در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۳۲ وی در نامه ای به خواهرش، کوشید او را به رأی دادن به هیتلر متقاعد کند. از ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ به عنوان مشاور چیان کای شک فعالیت داشته و در ایجاد بنیان های تازه ای برای همکاری های «سینو_ژرمنی» کمک کرد. در اکتبر ۱۹۳۳ زکت به عنوان رئیس هیئت نظامی آلمان وارد چین شد. در هنگامهٔ ورودش به چین، روابط سینو_ژرمنی به سبب غرور نژادی آلمان ها در وضع بد
ی قرار داشت به گونه ای که چیان کای شک می خواست هیئت نظامی آلمان را تیرباران نموده و به جای آنان یک هیئت نظامی فرانسوی استخدام کند. ژنرال زکت برای این که مأموریت آلمان ها در چین حفظ کند، به افسران ژرمنی دستور داد با درایت و سیاست بیشتری نسبت به چینیان رفتار نموده و از حالا قدری احترام برای ذوق و سلیقه آنان قائل شوند. بدین وسیله زکت توانست جایگاه هیئت نظامی آلمان در چین را حفظ کند. مشاورهٔ ژنرال زکت به چیان این بود که چین به ۶۰ لشکر احتیاج دارد، لشکرهایی که باید به سلاح های نو مجهز بوده و در عملیات های مرکبی که خود سابقاً در آموزش دادن ارتش آلمان در دهه ۲۰ از آنها استفاده کرده بود، آموزش ببینند. زکت تأکید کرد که به شایسته ترین افسران چینی برای آموزش در جنگ مدرن نیاز خواهد داشت. هدفش این بود که ارتش ملیِ انقلابی را مشابه ارتش آلمانِ پس از جنگ کند، ارتشی که می توانست قلت عددیِ خود را با کثرت در سربازانِ حرفه ای و با کیفیت جبران کند. به علاوه، تأکید کرد که خواستار پایان بخشیدن به تعصبات محلی در ارتش چین است. ارتشی که قرار بود به وسیله افسرانی هدایت شود که به جای وفاداری های قومی و محلی، تنها به چیان وفادار باشد. ه
مچنین کوشید چیان را متقاعد کند که دشت یانگتسه سفلی را سنگربندی کرده و سیاست هایی نیز جهت صنعتی کردن چین با هدف استقلال از محصولات غربی در پیش گیرد. در پایان، ژنرال زکت یک معاهده تجاری بین چین و وایمار را پیشنهاد کرد که در آن آلمان مواد معدنی اولیه لازم از جمله تنگستن را برای کارخانه های تسلیحاتی اش دریافت می کرد، در عوض چین به سلاح ها و ماشین های صنعتی ای که او را در تولید چنین تسلیحاتی خودکفا کند، مجهز شود. در مارس ۱۹۳۴ چیان نه تنها زکت را به سمت مستشار نظامی اش منصوب کرد بلکه او را به معاونت شورای امور نظامی گماشت. در همچین مقامی، ژنرال زکت اجلاس چیان با ژنرال های ارشدش که هر هفته دوبار در نانجینگ برگزار می شد را ریاست می کرد. در جلسه ای در مونت لو به سال ۱۹۳۴، طرح زکت برای ایجاد ۶۰ لشکر مورد تصویب قرار گرفت. برای ساختن چنین ارتشی، برنامه ای ده ساله ریخته شد. افسرانی که تحت هدایت ژنرال زکت آموزش دیدند بعدها در مقاومت ملت چین در برابر تهاجم ژاپن در ۱۹۳۷ نقشی برجسته داشتند. در ابتدای ۱۹۳۴ زکت به چیان پند داد که برای شکست دادن کمونیست های چینی «سیاست زمین سوخته» را اجرا نماید، و آن مستلزم ایجاد مجموعه ای از خط
وط و استحکامات دورادور مناطق تحت کنترل کمونیست ها در جیانگژی بود؛ هدف این بود که چریک های کمونیست را وادار به جنگیدن در فضایی باز کند یعنی جایی که آتشبار قدرتمند نیروهای ملی گرای چیان می توانستند مزیت خود را نشان دهند. در پی این مشاوه، در بهار و تابستان ۱۹۳۴نیروهای کومین تانگ در پانزدهمین تلاش خود در سرکوب راهزنانِ جیانگژی، سه هزار موضع «کولهٔ لاکپشتی» که به وسیله یک سری جاده به یکدیگر متصل می شدند را ساخته و همزمان سیاست زمین سوخته را در اطراف این مواضع به منصه اجرا گذاشتند. این تاکتیک های ژنرال زکت بود که یک سری شکست های متوالی به کمونیست های چینی تحمیل کرد که سرانجام به عقب نشینی معروف راهپیمایی طولانی در اکتبر ۱۹۳۴ منجر گردید. این ژنرال کهنه کار سه سال زودتر از آغاز جنگ دوم جهانی بالاخره در ۲۷ دسامبر سال ۱۹۳۶ درگذشت و در یک مراسم رسمی در گورستان Invalidenfriedhof مدفون شد. پانویس. کمیسیونی که پس از امضای معاهده ورسای توسط فاتحین جهت نظارت بر فرایند خلع سلاح آلمان و اجرای دقیق مفاد این معاهده تشکیل شد. مهندس، کارآفرین اجتماعی، سیاستمدار و دیپلمات روس. شرکتی که جهت سرپوش نهادن بر کارکردهای واقعیِ غیرقانونی
اش یا جهت دور زدن تحریم ها در دوران تحریم تأسیس می شود. در دوران فئودالیته، واسال ها کشاورزانی مزدور بودند که در خدمت مالکین یا لُردهای خود بودند. مراد زکت این است که لهستان دولت دست نشانده فرانسویان است و جز با کمک این کشور بر پهنه هستی حضور نخواهد داشت. تارله تالیران، سیاستمدار و دیپلمات فرانسوی که نقشی محوری در کاستن از بار تحمیلات ظالمانه و اجحاف دیگر قدرتهای حاضر در کنگره وین (اتریش، روسیه، انگلستان و پروس) در حق فرانسه داشت. به احتمال قوی منظور وی از «آخرین جنگ روسیه» جنگ های داخلی است که از ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۱ حکومت نوپای کمونیستی را مشغول مقابله با ضد انقلابیان معروف به روس های سفید کرده بود. هیئتی که به نمایندگی از جمهوری تازه تأسیس وایمار در کاخ ورسای پاریس مشغول مذاکره با متفقین بر سر غرامات پرداختی و مسائل پس از جنگ بود. یکی از انتقادات اساسی ناسیونالیست های آن دوره_من جمله زکت_ به جمهوری وایمار این بود که معاهده خفت بار ورسای را پذیرفته است. همکاری های جمهوری وایمار با حکومت جمهوری چین که تا سال ۱۹۴۱ یعنی عصر نازی ها دوام داشت به روابط سینو_ژرمنی معروف است. نیروهای ملی گرای چینی تحت رهبری چیان کای شک که
با نیروهای کمونیست تحت رهبری مائو تسه تونگ می جنگیدند.
پری شاهرخ نقره ای یا پری شاهرخ سیمین نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
پری شاهرخ گلو سیاه (نام علمی: "Oriolus xanthonotus") نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
پری شاهرخ فیلیپپین (نام علمی: "Oriolus steerii") نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
جیمز لست (نام اصلی: هانس لاست ؛ معروف به هانزی Hansi) (زادهٔ ۱۷ آوریل ۱۹۲۹ – درگذشتهٔ ۹ ژوئن ۲۰۱۵) یک موسیقی دان، آهنگ ساز و خواننده اهل آلمان بود. آثار او جزو پرفروش ترین آثار موسیقی غربی معاصر است. گفته می شود که حدود ۲۰۰ میلیون نسخه از آلبوم های موسیقی وی در طول زندگی اش به فروش رفت. لست بیشترِ عمر حرفه ای اش را در آلمان و بریتانیا گذراند.
پری شاهرخ جلوچشم سفید (نام علمی: "Oriolus albiloris") نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
پری شاهرخ ایزابلا (نام علمی: "Oriolus isabellae") نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
پری شاهرخ سیاه پوش (نام علمی: "Oriolus xanthornus") نام یک گونه از سرده پری شاهرخ است.
الیزابت شارلوت (؛ زاده درگذشته ) اشراف زاده و شاهدخت اهل آلمان بود.
فردیناند گئورگ فروبنیوس (۲۶ اکتبر ۱۸۴۹–۳ اوت ۱۹۱۷)، یک ریاضی دان آلمانی بود که شهرتش به دلیل کمک هایی بود که به نظریه توابع بیضوی، معادلات دیفرانسیل، نظریه اعداد، و نظریه گروه ها نمود. همچنین به خاطر اتحادهای دترمینانی به نام فرمول های فروبنیوس-استیکلبرگر، توابع بیضوی حاکم، و توسعه نظریه فرم های دو-مربعی نیز شهرت دارد. همچنین او اولین کسی بود که مفهوم تخمین های منطقی توابع را معرفی نمود (اکنون به تقریبات پد معروفند)، اولین اثبات کامل برای قضیه کیلی-همیلبتون را ارائه نمود. همچنین وی نام خود را بر روی برخی از اشیاء دیفرانسیلی-هندسی در ریاضی فیزیک مدرن به نام منیفلدهای فروبنیوس نهاد.
یوهان فریدریش گملین (؛ زاده درگذشته ) یک حشره شناس، گیاه شناس و خزنده شناس اهل آلمان بود.
کلمنس برنتانو (؛ زاده ۹ سپتامبر ۱۷۷۸ - درگذشته ۲۸ ژوئیه ۱۸۴۲) یک رمان نویس و شاعر آلمانی بود. کلمنس برنتانو در سال ۱۷۷۸ متولد شد و در سال ۱۸۴۲ چشم از جهان فروبست. کتابشناسی. برخی از آثار وی عبارتنداز:
نیکلاس لومان ()؛ () استاد جامعه شناسی دانش گاه بیلفلد آلمان بود. او بیش از همه به دلیل نقش برجسته اش در توسعه "نظریه نظام ها" مورد توجه است. نظریه نظام ها. نظریه نظام های لومان بر سه موضوع متمرکز است که در کل کار او به هم مرتبط هستند. عنصر اصلی نظریه لومان حول مسئله اقتضایی معنا می چرخد و در نتیجه به نظریه ارتباط تبدیل می شود. نظام های اجتماعی نظام های ارتباطی هستند و جامعه فراگیرترین نظام اجتماعی است. جامعه امروزی به عنوان یک نظام اجتماعی که تمام (و تنها) ارتباطات را در برمی گیرد، یک جامعه جهانی است. یک نظام با مرزی بین خود و محیط آن تعریف می شود، که آن را از یک بیرون بی نهایت پیچیده یا (به طور محاوره ای) هرج ومرج تقسیم می کند. بنابراین فضای داخلی نظام منطقه ای با پیچیدگی کاهش یافته است: ارتباطات درون یک نظام تنها با انتخاب مقدار محدودی از تمام اطلاعات موجود در خارج عمل می کند. به این فرآیند «کاهش پیچیدگی» نیز می گویند. معیاری که بر اساس آن اطلاعات انتخاب و پردازش می شود معنی است (در آلمانی "Sinn"). بدین معنی که از یک مجموعه فضای بالقوه به مجموعه ای دیگر از فضای بالقوه ارجاع می شود. هر دو نظام اجتماعی و نظام
های روانی (برای توضیح این تمایز به زیر مراجعه کنید) با پردازش معنا عمل می کنند. علاوه بر این، هر نظامی دارای یک هویت متمایز است که به طور مداوم در ارتباطات خود بازتولید می شود و بستگی به این دارد که چه چیزی معنادار تلقی می شود و چه چیزی نیست. اگر یک نظام نتواند آن هویت را حفظ کند، دیگر وجود خود را به عنوان یک نظام متوقف می کند و دوباره در محیطی که از آن پدید آمده است منحل می شود. لومان این فرآیند بازتولید را از عناصری که قبلاً از یک محیط بیش از حد پیچیده فیلتر شده بودند را با استفاده از اصطلاحی ابداع شده در زیست شناسی شناختی توسط متفکران شیلیایی هومبرتو ماتورانا و فرانسیسکو وارلا (فیلسوف)؛ خودنوگری (تلفظ "auto-poy-E-sis"؛ به معنای واقعی کلمه: خودسازی) نامید. نظام های اجتماعی «عملیاتی بسته» هستند، زیرا در حالی که از منابع محیط خود استفاده می کنند و به آنها تکیه می کنند، این منابع بخشی از عملیات نظام نمی شوند. هم فکر و هم هضم پیش شرط مهمی برای برقراری ارتباط هستند، اما هیچکدام به این صورت در ارتباط ظاهر نمی شوند. با این حال، ماتورانا با صراحت استدلال کرد که این تخصیص نظریه اتوپوئیتیک از نظر مفهومی نادرست است،
زیرا استقلال ارتباطات از افراد واقعی را پیش فرض می گیرد. به این معنا که لومان (به گفته ماتورانا) با توصیف نظام های اجتماعی به عنوان شبکه های ارتباطی بسته از نظر عملیاتی، این واقعیت را نادیده می گیرد که ارتباطات، ارتباطات انسانی را پیش فرض می گیرد. خودنوگری فقط برای شبکه هایی از فرآیندهایی اعمال می شود که خودشان را بازتولید می کنند. ولی ارتباطات توسط انسان بازتولید می شود. به همین دلیل، قیاس زیست شناسی به جامعه شناسی در این مورد صادق نیست. از سوی دیگر، لومان صراحتاً تأکید کرد که او به «جامعه بدون انسان» اشاره نمی کند، بلکه به این واقعیت اشاره می کند که ارتباطات خودکار است. ارتباط توسط بدن و آگاهی انسان ممکن می شود، ولی این ارتباط را از نظر عملیاتی باز نمی کند. برای «مشارکت» در ارتباطات، فرد باید بتواند افکار و ادراکات خود را به عناصر ارتباطی تبدیل کند. این تنها می تواند به عنوان یک عملیات ارتباطی رخ دهد (افکار و ادراکات را نمی توان مستقیماً منتقل کرد) و بنابراین باید شرایط نظام داخلی را که مختص ارتباطات است برآورده کند: قابل فهم بودن، رسیدن به مخاطب و کسب پذیرش.