Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حدود بودن علایق عمومی، از دلایل لغو انتشار فراگیر خبر در روزنامه ها بود و پارلمان، درخواست ۲۵۰۰۰ کرون دیگر را رد کرد. آمونسن خانه اش را در رهن گذاشت تا بلکه بتواند مانع از گسستگی گروه اعزامی گردد. وی در حالی که به شدت مقروض بود، برای جلوگیری از ورشکستگی مالی، وابسته به موفقیت این سفر اکتشافی بود. پس از گذشت یک ماه از سفر آزمایشی در شمال اقیانوس اطلس، کشتی "فِرام" در اواخر ژوئیه ۱۹۱۰ به منظور سوار کردن سگ ها بر عرشه و آماده سازی نهایی برای عزیمت، به کریستیان ساند رفت. در آنجا، پیشنهاد کمک «پیتر دون پدرو کریستوفرسن» را دریافت داشت. شخص اخیر، تبعه نروژ بود و برادرش نیز، وزیر مختار نروژ در بوئنوس آیرس محسوب می گردید. کریستوفرسن، قصد داشت تا سوخت و ملزومات دیگر را در مونته ویدئو یا بوینس آیرس، در اختیار "فِرام" بگذارد و آمونسن نیز، از این پیشنهاد استقبال کرد. درست پیش از آنکه "فِرام" در تاریخ ۹ اوت آمادهٔ عزیمت گردد، آمونسن مقصد واقعی این سفر اکتشافی را با پرسترود و یرتسن، افسران جوان گروه در میان نهاد. در فاصلهٔ ۴ هفته مانده تا فونچال در مادیرا، شک و تردید در میان خدمه شروع شد. آن ها وقتی نمی توانستند برخی از مقد
مات سفر را درک کنند، سئوالاتی را مطرح می کردند که البته، با پاسخ های غیرمرتبط و افسران گریزان از توضیح مواجه می شدند و همین موضوع، دامنهٔ تردید آن ها را بیشتر می کرد. رولند هانتفورد — شرح حال نویس آمونسن — در این رابطه می نویسد: «سوءظن کافی در قبال روحیه ناکافی» به خوبی بیانگر اوضاع خدمه بود. "فِرام" در تاریخ ۶ سپتامبر به فونچال رسید. سه روز بعد، آمونسن خدمه را از تغییر برنامه آگاه نمود و افزود که می خواهد در راه رسیدن به قطب شمال — که هنوز هم مقصد نهایی بود — یک مسیر انحرافی به قطب جنوب را نیز آزمایش کند؛ هرچند، نیاز بود که مدتی صبر کنند. پس از اینکه آمونسن طرح های پیشنهادی جدید را برملا ساخت، از افراد گروه جداگانه پرسش نمود که آیا مایل به ادامه هستند یا خیر. همهٔ پاسخ ها مثبت بود. آمونسن نامه ای طولانی دربارهٔ شرح وقایع خطاب به نانسن نوشت و تأکید کرد که چگونه ادعای کوک و پری در راستای مقولهٔ قطب شمال، «ضربهٔ مرگباری» به برنامه های اولیه اش وارد کرده است. او احساس می کرد که در مقابل عمل انجام یافته ای قرار گرفته است و ضمن درخواست بخشش، اظهار امیدواری کرد که دستاوردهایش در نهایت، کفارهٔ هر گناهی باشد. پیش از
ترک فونچال در ۹ سپتامبر، آمونسن تلگرافی برای اسکات فرستاد تا او را از تغییر برنامه مطلع نماید. ترا نووا — کشتی اسکات — در ۱۵ ژوئن، کاردیف را در میان شور و شوق فراوانِ مشایعت کنندگان، ترک کرده بود و قرار بر این بود که در اوائل اکتبر، به استرالیا برسد. اسکات، در مسیر ملبورن بود که آمونسن تلگراف خود را ارسال کرد. تلگراف ارسالی، فاقد هرگونه اطلاعات مکفی بود و تنها اشاره می کرد که او [آمونسن] به سمت قطب جنوب پیش می رود. هیچ نشانه ای از برنامه های نروژی یا مقصد او در قطب جنوب، ارائه نشده بود. اسکات خطاب به جان اسکات کلتی، دبیر انجمن سلطنتی جغرافیا در انگلستان، نوشت: «فکر می کنم به وقتش، متوجه خواهیم شد.» اخبار برنامهٔ اصلاح شده آمونسن، در اوائل اکتبر به نروژ رسید که به طور عمومی، واکنش های خصمانه ای را برانگیخت. نانسن، در رابطه با این موضوع، آرزوی موفقیت برای گروه نمود و صمیمانه، به تأیید این برنامه پرداخت. اقدامات آمونسن — به استثنای چند مورد — توسط جراید و اکثریت قریب به اتفاق مردم، محکوم شد و بودجه، تقریباً به طور کامل منتفی شد. واکنش ها در بریتانیا کاملاً نامطلوب بود. کلتی — دبیر انجمن سلطنتی جغرافیا — در ابتدا
ناباورانه با این موضوع برخورد کرد و به زودی واکنش او به خشم و تمسخر تبدیل شد. سر کلمنتس مارکم، از اعضای بانفوذ سابق انجمن در رابطه با این موضوع، نوشت: «من جزئیات کامل رفتار پنهانی آمونسن را برای اسکات فرستاده ام … اگر من جای اسکات بودم، اجازه نمی دادم که آنها، لنگر بیندازند.» در همین هنگام، خدمه کشتی "فِرام" که از واکنش های جهان بی خبر بودند، ۴ ماه به سمت جنوب حرکت کردند. اولین کوه یخ، در روز سال نو ۱۹۱۱ مشاهده شد. در ۱۱ ژانویه، یخ تاق نمایان شد و در نهایت، در ۱۴ ژانویه، "فِرام" در خلیج نهنگ ها بود. فصل اول از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۱. فرامهیم. پس از اینکه کشتی "فِرام" در گوشهٔ جنوب شرقی خلیج بر روی یخ ها لنگر انداخت، آمونسن یک منطقه را برای ساختِ مقر اصلی هیئت اکتشافی در نظر گرفت. این منطقه در حدود از کشتی فاصله داشت. شش تیم از سگ ها در حمل و نقل محموله ها به منطقهٔ مورد نظر مشارکت داشتند و تلاش برای احداث کلبه در آنجا آغاز گردید. بیولاند و یورگن سوبرود، پایه ها را در یخ جاسازی نمودند که به دلیل شیب دار بودن سطح زمین، این عمل برای تسطیح آن ضروری می نمود. از آنجایی که وزش معمول باد از جانب شرق بود، کلبه بر روی یک محور ش
رق به غرب ساخته شد؛ در حالی که ورودی آن، به سوی غرب قرار داشت. در این مسیر، فقط بخشی از دیوار شرقی در معرض باد شدید بود. سقف کلبه در تاریخ ۲۱ ژانویه نصب شد و شش روز بعد، کلبه تکمیل شده بود. در همان زمان، یک منبع بزرگ از گوشت — شامل ۲۰۰ بستهٔ مهر و موم شده — به جهت آذوقهٔ تیم مکتشفِ ساحلی و همچنین برای ذخیره در انبارها — قبل از عزیمت به سمت قطب — به مقر اصلی رسید. نامی که برای این مقر انتخاب گردید، فرامهیم بود؛ به معنی خانهٔ "فِرام" (برگرفته از نام کشتی "فِرام"). در اوایل صبح روز سوم فوریه، «ترانووا» به طور غیرمنتظره ای به خلیج نهنگ ها رسید. گروه در تاریخ ۲۹ نوامبر سال ۱۹۱۰ از نیوزیلند حرکت کرده و در اوایل ژانویه به دریاراه مک موردو وارد شده بود. پس از رسیدن اسکات و گروه وی به آنجا، ترا نووا یک تیم شش نفره را به رهبری ویکتور کمپل با مأموریت عزیمت به سمت شرق سرزمین شاه ادوارد هفتم برگزید. انتخاب این گروه در جهت کاوش این سرزمین بود که در آن زمان هنوز ناشناخته مانده بود. این سرزمین به وسیلهٔ یخ دریا از طریق ساحل مسدود شده بود؛ به همین دلیل، کشتی مجبور شد به سمت غرب به حرکت ادامه دهد و در امتداد لبه بریدگی به جستج
وی یک منطقه مناسب برای توقف بپردازد که بر حسب اتفاق با "فِرام" مواجه می شوند. اسکات پیش از این فکر می کرد که آمونسن ممکن است پایگاه خودش را در منطقه «دریای ودل» برپا نماید که درست در طرف مقابل این قاره قرار داشت. این واقعه، نشانه آن بود که نروژی ها مسابقه رسیدن به نقطه قطبی را با یک مزیت ۶۰ مایلی دریایی آغاز کرده اند که همین موضوع به منزله هشدار و زنگ خطری برای بریتانیایی ها بود. هر دو گروه رفتار بسیار مودبانه ای نسبت به یکدیگر ابراز داشتند. «کمپل» و افسران وی از جمله هری پنل و جورج موری لویک صبحانه را بر روی عرشه "فِرام" میل نمودند و متقابلاً، نهار بر روی عرشه ترا نووا صرف شد. آمونسن هنگامی که فهمید کشتی ترا نووا بی سیم (رادیو) ندارد، آسوده خاطر شد؛ چرا که مخابرهٔ رادیویی، می توانست ترفند او را برای ارسال خبر موفقیت قطبی [به عنوان اولین نفر] به مخاطره بیندازد. با همهٔ این احوال، اظهارنظر «کمپل» مبنی بر اینکه سورتمه های موتوری اسکات به خوبی کار می کنند، وی را نگران کرد. با این وجود، بخشی را در کنار فرامهیم به عنوان پایگاهی برای اکتشاف سرزمین پادشاه ادوارد هفتم پیشنهاد داد. کمپل چنین پیشنهادی را رد کرد و به سم
ت دریاراه مک موردو رفت تا اسکات را از مکان جاگیری آمونسن مطلع کند. سفر آمادگاه. در اوایل فوریه بود که آمونسن، شروع به سازماندهی سفرهایی برای بارگذاری نیازمندی های سفر در سراسر یخ تاق نمود؛ او می خواست برای پیشتازی به سمت مرکز قطب در تابستان آینده آماده باشد. انبارهای تدارکاتی که در فواصل زمانی معین — در مسیر پیش بینی شده — گذاشته می شد، می توانست مقدار آذوقهٔ قابل حمل گروه را کاهش داده و باعث چابکی سورتمه ها گردد. سفرهای آمادگاه در عین حال می توانست به عنوان اولین آزمون واقعی تجهیزات و برآورد توان سگ ها و مردان گروه اکتشافی باشد. آمونسن برای اولین سفر که در ۱۰ فوریه آغاز شد، پرسترود، هلمر هانسن و یوهانسن را برای همراهی خود انتخاب کرد. ۱۸ سگ، سه سورتمه را می کشیدند. قبل از عزیمت، آمونسن سفارش های لازم را در مورد کشتی "فِرام" به نیلسن یادآور شد. کشتی می بایست برای انجام برخی از کارها به سمت بوینس آیرس حرکت می کرد که شامل بخشی از مأموریتش در رابطه با اقیانوس شناسی مناطق اقیانوس جنوبی و سپس، بازگشت به پایگاه در اسرع وقت و به سال ۱۹۱۲ بود. هنگامی که این ۴ نفر سفر خود به سمت جنوب را آغاز کردند، اطلاعات و دانش آنها
از یخ تاق — تنها — منحصر به کتاب هایی بود که کاوشگران قبلی منتشر کرده بودند و به همین دلیل شرایط سختِ سفر را کاملاً پیش بینی می کردند. وقتی دریافتند که سطح یخ تاق بسیار شبیه به یک یخچال طبیعی معمولی است، شگفت زده شدند. در روز نخست، آنها توانستند که را طی نمایند. آمونسن متوجه شد که سگ های گروه در این شرایط، چقدر کارآمد هستند و از بیزاری انگلیسی ها نسبت به مقولهٔ استفاده از سگ ها در یخ تاق، متعجب بود. گروه در ۱۴ فوریه به ۸۰ درجهٔ عرض جغرافیایی جنوبی رسید و پس از بارگذاری مرسوله ها در انبار، به سمت قرارگاه اصلی برگشت و در ۱۶ فوریه، به فرامهیم رسید. در ۲۲ فوریه، گروه دوم بارگذاری مرسوله ها، فرامهیم را با ۸ مرد، ۷ سورتمه و ۴۲ سگ ترک کرد. شرایط در یخ تاق، به شدت نامساعدتر و دمای متوسط، تا حدود ۹ درجه کاهش یافته بود و برف سهمگین، سراسر سطح یخ را — که قبلاً صاف بود — پوشانده بود. در سوم مارس و در دمای هوایی که گاهی تا ۴۰− درجه سلسیوس (۴۰− درجه فارنهایت) می رسید، گروه بارگذار دوم توانست به ۸۱ درجهٔ عرض جغرافیایی جنوبی برسد و در آنجا، انبار تدارکاتی دوم را ایجاد کرد. البته، به همین مقدار بسنده نکردند و آمونسن به اتفاق
هلمر هانسن، پرسترود، یوهانسن و ویستینگ به همراه قوی ترین سگ ها به پیشروی ادامه دادند و امید داشتند که بتوانند به ۸۳ درجهٔ عرض جغرافیایی جنوبی برسند. هرچند، در ۸ مارس — در شرایطی کاملاً دشوار — و در محدودهٔ ۸۲ درجه عرض جغرافیایی جنوبی، به ناچار متوقف شدند. آمونسن به خوبی متوجه شد که سگ ها، خسته شده اند. گروه به سمت قرارگاه بازگشت و با سورتمه های چالاک و کم وزن، به سرعت حرکت کرد تا بتواند در ۲۲ مارس به فرامهیم برسد. آمونسن قصد داشت پیش از شب قطبی — که در آستانهٔ رخداد بود — و سفر را غیرممکن می نمود، تدارکات بیشتری به سمت جنوب انتقال داده شود. به همین منظور و در ۳۱ مارس، گروهی متشکل از ۷ مرد به رهبری یوهانسن از فرامهیم به سمت انبار واقع در ۸۰ درجهٔ عرض جغرافیایی جنوبی عزیمت کرد. این گروه، حامل گوشت ۶ فک ذِبح شده — معادل — و نفت سفید بود. گروه در ۱۱ آوریل بازگشت؛ هرچند، این بازگشت به دلیل سرگردان شدن در میدانی از شکاف ها، ۳ روز دیرتر از حد انتظار بود. سفرهای آمادگاه در مجموع، توانست ۳ انبار ذخیره با حجم را ایجاد نماید که شامل گوشت فک و نفت سفید بود. آمونسن به واسطهٔ چنین سفرهایی، چیزهای زیادی آموخت. به ویژه در سف
ر دوم و همان هنگام که سگ ها با سورتمه های فوق العاده سنگین، دست وپنجه نرم می کردند. او تصمیم گرفت — در صورت لزوم — در ازای کاهش تعداد مردان گروه، در عوض، بر تعداد سگ ها برای سفر اصلی قطبی بیفزاید. این سفرها البته نتایج دیگری را هم در پی داشت؛ اختلافاتی در میان مردان — به ویژه میان یوهانسن و آمونسن — آشکار شد. در طول سفر دوم، یوهانسن به شکل آشکار از ماهیت نامطلوب تجهیزات گلایه کرد. «آمونسن احساس می کرد که اقتدارش، به چالش کشیده شده است.» زمستان. هنگامی که خورشید در ۲۱ آوریل بر فراز فرامهیم غروب کرد، تا ۴ ماه بعد، دوباره ظاهر نمی شد و به همین علت، آمونسن در اندیشهٔ کسالت و از دست رفتن روحیه مردان گروه بود. همان معضلی که — در سال های پیش — زمستان اکتشافی آر.وی بلژیکا را در یخ، مصیبت بار کرده بود. اگرچه امکان سورتمه رانی وجود نداشت اما وی اطمینان حاصل می کرد که دورهمی گروهی همیشه برگزار و فعال باشد. از آنجایی که سورتمه ها در طول سفر آمادگاه به خوبی کار نکرده بودند، یک کار ضروری برای مشغول نگه داشتن مردان، می توانست بهبود بخشیدن عملکرد سورتمه ها باشد. علاوه بر سورتمه هایی که به طور خاص برای این کاوشگری انتخاب شده
بودند، آمونسن چندین سورتمهٔ اتو سوردروپ از سفر اکتشافی فرام (۱۸۹۸ تا ۱۹۰۳) را هم با خود آورده بود و اکنون چنین می پنداشت که برای هدف پیش رو مناسب تر هستند. بیولاند وزن این سورتمه های قدیمی را با رنده کردن برخی چوب ها تقریباً به یک سوم کاهش داد و همچنین توانست ۳ سورتمه برای خودش از چوب درخت هیکوری بسازد. قرار بر این بود تا سورتمه های تعدیل شده، برای عبور از یخ تاق استفاده شوند؛ در حالی که سورتمه های جدید بیولاند می توانستند در مراحل پایانی سفر و در سراسر فلات جنوبگان مورد استفاده قرار بگیرند. یوهانسن جیره های هر سورتمه را تهیه کرد که عبارت بودند از ۴۲۰۰۰ بیسکویت، قوطی پمیکان و حدود شکلات. در همین حال، سایر افراد گروه بر روی بهبود چکمه ها، تجهیزات آشپزی، عینک های برفی، اسکی ها و چادرها تمرکز کردند. به منظور پیشگیری از خطر بیماری اسکوربوت، روزانه ۲ وعده از گوشت فک که قبل از شروع زمستان به مقدار زیاد جمع آوری و منجمد شده بود، می خوردند. لیندستروم — آشپز گروه اکتشافی — ویتامین ث مورد نیاز وعده های غذایی را نیز با سیاه گیله و تمشک شمالی که در بانکه های شیشه ای نگهداری شده بود، تکمیل می نمود و در کنار این موارد، نان
سبوس دار تهیه شده با مخمر تازه، سرشار از ویتامین های گروه ب را هم فراهم می کرد. بر طبق اظهارات هاسل: «در حالی که آمونسن به افراد و تجهیزات خود اطمینان کامل داشت، با این همه، تصور سورتمه های موتوری اسکات و بیم از موفقیت گروه کاوشگر بریتانیایی، افکار او را پیوسته مغشوش نگاه می داشت.» با در نظر گرفتن این موضوع، آمونسن قصد داشت سفر قطبی را به محض طلوع خورشید در اواخر ماه اوت آغاز کند. یوهانسن در این زمینه هشدار داده بود که در اوایل فصل، یخ تاق به شدت سرد خواهد بود؛ هرچند، نتوانست رهبر گروه را قانع کند و در طلوع آفتاب روز ۲۴ اوت، ۷ سورتمه آمادهٔ عزیمت شد. نگرانی های یوهانسن موجه به نظر می رسید؛ زیرا شرایط سخت برای ۲ هفتهٔ آینده، وقتی که دمای هوا به رسید، خروج مردان گروه از فرامهیم را غیرممکن کرد. در ۸ سپتامبر ۱۹۱۱، زمانی که دمای هوا به رسید، آمونسن متوجه شد که دیگر نمی تواند صبر کند و به استثنای لیندستروم — که در فرامهیم تنها ماند — سایر اعضای گروه به راه افتادند. فصل دوم از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲. شروع اشتباه. گروه مکتشفان، حدود در هر روز طی می کرد که پیشرفت اولیه خوبی محسوب می گردید. سگ های سورتمه، دچار چنان هیجان زدگی ش
ده بودند و سخت می دویدند که باعث می شد تا برخی از قوی ترین آنها، از گروه جدا شده و به شکل سردسته و پیشگام، سورتمه را به پیش برانند. از آنجایی که لباس های مردان گروه، متشکل از پوست گرگ و پوست گوزن شمالی بود، در هنگام حرکت و جنب وجوش، می توانستند به خوبی با دمای انجماد مقابله نمایند اما چنانچه متوقف می شدند، دچار رنج می شدند و شب ها نیز به زحمت می خوابیدند. سگ ها هم مثل مردان گروه از مصیبت سرما در امان نبودند و پنجه های آنها سرمازده شد. گروه اکتشافی در ۱۲ سپتامبر و در دمای هوای پس از طی مسافت تنها متوقف شد و برای ساختن سرپناه، اقدام به ساخت ایگلوها نمودند. آمونسن در این لحظه بود که متوجه شد راهپیمایی قطبی را در این فصل خیلی زود شروع کرده اند؛ نمی خواست به خاطر لجاجت، جان مردان و سگ ها را به خطر بیندازد و بنابراین تصمیم گرفت که به فرامهیم برگردند. یوهانسن در همین رابطه در دفتر خاطرات خود به این شروع پیش از موعد احمقانه، آن هم در چنین سفر طولانی و تاریخی ای و خطرات وسواس از شکست و جا ماندن — از جانب انگلیسی ها — اشاره کرده است. در ۱۴ سپتامبر و در راه بازگشت به فرامهیم، برای چابک شدن سورتمه ها، اغلب تجهیزات در انب
ار واقع در ۸۰ درجهٔ جنوبی گذاشته شد. تنها یک روز بعد، در بوران شدید و دمای انجماد، چندین سگ — از شدت سرما — تلف شدند و برخی از آنها که ناتوان بودند، به ناچار بر روی سورتمه ها قرار داده شدند. در ۱۶ سپتامبر و در فاصلهٔ حدود تا فرامهیم، آمونسن به افراد گروه دستور داد تا سریع تر به سمت قرارگاه حرکت کنند. در آن هنگام، او سورتمه ای برای خودش نداشت و بنابراین، به سورتمهٔ ویستینگ رفت و سوار شد و به اتفاق هلمر هانسن و گروه او، سایرین را پشت سر گذاشت. این ۳ نفر، پس از ۹ ساعت به فرامهیم رسیدند؛ در حالی که ۲ ساعت بعد، بیولاند و سوبرود و سپس اندکی بعد، هاسل توانست که خودش را برساند. یوهانسن و پرسترود — بدون سوخت یا غذا — بیرون و در برف و بوران مانده بودند. سگ های سورتمهٔ پرسترود، کاملاً از پا افتاده و پنجه های آنها به شدت منجمد شده بود و پس از نیمه شب بود که به قرارگاه رسیدند. این دو نفر، اندکی بیش از ۱۷ ساعت را به جستجوی قرارگاه در برف و بوران گذرانده بودند. روز بعد، آمونسن از یوهانسن دربارهٔ دیر رسیدنش به همراه پرسترود، سؤالاتی نمود که یوهانسن با پرخاش و عصبانیت پاسخ داد: «احساس می کردم ما را به حال خودمان رها ساخته اید
و رهبر گروه را به خاطر پشت سر گذاشتن مردان گروهش به باد انتقاد گرفت.» آمونسن بعدها به اطلاع نانسن رساند که یوهانسن، به شدت سرکش شده بود و در نتیجه، تصمیم گرفت تا وی را از گروه فاتحان نقطهٔ قطبی کنار بگذارد و با این اقدام، گروه اصلی آمونسن — برای رسیدن به نقطهٔ مرکزی قطب — به پنج نفر کاهش یافت. یوهانسن، تحت فرمان پرسترود — برای اکتشاف سرزمین شاه ادوارد هفتم — قرار گرفت. سوبرود هم متقاعد شد که به آنها بپیوندد و در نتیجه، تنها آمونسن به اتفاق هلمر هانسن، بیولاند، هاسل و ویستینگ، در قالب گروهی ۵ نفره، مصمم به فتح نقطهٔ مرکزی قطب شدند. سفر قطب جنوب. سدها و کوه ها. با وجود اشتیاق بسیار زیاد گروه برای شروع دوباره، آمونسن تا اواسط اکتبر و پیدا شدن اولین نشانه هایی از بهار منتظر ماند. در ۱۵ اکتبر، هرچند آمونسن آمادهٔ عزیمت بود اما به دلیل شرایط جوی نامساعد، نتوانست اقدام به حرکت نماید و چند روز منتظر ماند. در ۱۹ اکتبر سال ۱۹۱۱ بود که این ۵ مرد، به همراه ۴ سورتمه و ۵۲ سگ، سفر خود را آغاز کردند. شرایط جوی، به سرعت نامساعد می گردید و گروه مکتشف در حالی که در مه سنگینی گرفتار شده بود، در شکاف های عمیقی که گروه بارانداز ی
وهانسن در پاییز گذشته کشف کرده بود، سرگردان شد. ویستینگ بعدها یادآور شد که چگونه سورتمه اش در حالی که آمونسن هم بر روی آن قرار داشت، هنگامی که یک پُل یخی در زیر آن شکسته شد، تقریباً تا مرز ناپدید شدن — در یکی از آن شکاف های عمیق — پیش رفتند. با وجود این رویداد ناگوار، مکتشفان قطبی روزانه در حدود را تحت پوشش و اکتشاف داشتند و در ۵ نوامبر بود که به انبارِ تدارکاتی واقع در ۸۲ درجهٔ جنوبی رسیدند. آنها مسیر خود را با ردیفی از ستون های نشانگر — ساخته شده از بلوک های برفی سخت — مشخص کرده بودند. این ستون ها به فاصلهٔ هر ۳ مایل در طول مسیر نصب گردیده بود. در ۱۷ نوامبر، گروه مکتشف به لبهٔ حائل و چشم انداز کوهستان سراسری جنوبگان رسیدند. برخلاف اسکات که دنباله رو خط سیر شکلتون از طریق یخچال طبیعی بیردمور بود، آمونسن به تکاپوی یافتن خط سیر خودش در میان کوه ها بود. پس از چند روز کاوشگری دامنه ها و بالا رفتن تا ارتفاع ، گروه موفق به یافتن مسیری مشخص شدند؛ یک یخچال طبیعی شیب دار به طول که کمک به پیشروی به سمت فلات می نمود. آمونسن این مکان را به پاس قدردانی از یکی از حامیان مالی خودش، یخچال طبیعی اکسل هایبرگ نام گذاری نمود. ا
ین صعود سخت تر از آن چیزی بود که پیش بینی کرده بودند؛ برخی مواقع ناچار بودند که از مسیرهای انحرافی ناخواستهٔ همراه با برف های نرم عبور نمایند. پس از ۳ روز کوهنوردی دشوار، مکتشفان موفق شدند به مرتفع ترین نقطهٔ یخچال طبیعی برسند. آمونسن تحسین کنندهٔ کار سگ ها بود و اندیشهٔ آن هایی را که معتقد بودند سگ ها در چنین شرایطی کارایی لازم را ندارند، به سخره می گرفت. در ۲۱ نوامبر، گروه ۱۷ مایل را طی نموده و تا ارتفاع صعود کرده بود. راه پیمایی به سمت قطب. آمونسن هنگام رسیدن به ارتفاع در قلهٔ یخچال های طبیعی و در ۸۵ درجه و ۳۶ دقیقه از مختصات جغرافیایی، برای مرحلهٔ نهایی سفر آماده شد. شرایط خاص صعود در طول مسیر، باعث شد تا از ۴۵ سگ گروه مکتشف، ۷ سگ، تلف شده و تعدادی از آن ها هم به دلیل نیاز به استفاده از گوشتشان، ذِبح شوند. تنها ۱۸ سگ در حال حرکت به سمت نقطهٔ مرکزی قطب بودند. هریک از سورتمه رانان، تعدادی از سگ های گروه خودش را ذبح و سپس، پوست آنها را می کند و سرانجام، گوشت آن را میان سگ های باقی مانده و مردان گروه تقسیم می کرد. آمونسن با توجه به چنین وقایعی می نویسد: «ما در مکانی به نام راسته قصابان حضور داشتیم. در اینجا ا
فسردگی و غم و اندوه در فضا موج می زد. علاقهٔ ما به سگ ها با آن ها رشد کرده و عجین شده بود.» در آن مقطع — متأسف بودن — نمی توانست مانع از گروه مکتشف در راستای بهره مندی از مواد غذایی فراوان و تازه گردد. ویستینگ توانسته بود در آن لحظات، ثابت کند که تا چه اندازه در تهیه و ارائهٔ گوشت مهارت دارد. مکتشفان قطبی، ۳ سورتمه را برای یک راه پیمایی ۶۰ روزه بارگیری کردند و بازماندهٔ گوشت سگ ها و سایر آذوقه ها را در یک انبار گذاشتند. شرایط جوی نامساعد، مانع از حرکت آنها تا ۲۵ نوامبر گردید. سپس، در سرزمینی ناشناخته و در مه سنگین، با احتیاط حرکت کردند. مسیری که پیموده می شد، بر روی یک سطح یخیِ شیار شده توسط شکاف های مکرر قرار گرفته بود؛ چشم انداز افق که بسیار ضعیف و ناپیدا بود، باعث پیشرفت کُند مردان مکتشف می گردید. آمونسن این منطقه را «یخچال شیاطین» نامید. در ۴ دسامبر، توانستند به منطقه ای وارد شوند که شکاف هایش در زیر لایه هایی از برف و یخ توخالی پنهان شده بود که همین موضوع — در هنگام عبور افراد گروه — پژواک صداهای توخالی ناخوشایند ایجاد می کرد. این منطقه نیز به تصمیم آمونسن، به نام «سالن رقص شیطان» نام گذاری شد. روز بعد و
در ۸۷ درجه جغرافیایی جنوبی بود که زمین سفت و محکم تری را زیر پای خود حس کردند. در ۸ دسامبر، نروژی ها موفق به شکستن رکورد دورترین پیمایش جنوبی — که پیش تر، متعلق به شکلتون و تا ۸۸ درجه و ۲۳ دقیقه جغرافیایی بود — شدند. همین طور که آن ها به قطب نزدیک می شدند، در حال شکستن رکورد تمامی دستاوردهای هر گروه مکتشف دیگری بودند که پیش از خودشان، به آنجا رفته بود. هنگامی که در ۱۲ دسامبر، اتراقگاه ایجاد کردند، با مشاهدهٔ یک جسم ناشناختهٔ سیاه وسفید که در افق ظاهر شده بود، برای لحظه ای نگران شدند اما کمی بعد کشف کردند که آن چیز مشکوک، مدفوع سگ ها در فاصلهٔ دور بوده که به واسطهٔ سراب، حالت بزرگ نمایی پیدا کرده بود. روز بعد، مکتشفان در ۸۹ درجه و ۴۵ دقیقهٔ جنوبی و در حدود فاصله تا قطب جنوب، اتراق کردند. در روز بعد که مصادف با ۱۴ دسامبر ۱۹۱۱ بود، آمونسن ضمن جلب موافقت رفقایش، در جلوی گروه سورتمه ها، رهنوردی کرد و در حدود ساعت ۳ بعدازظهر، گروه مکتشف قطبی، سرانجام به منطقهٔ مرکزی قطب جنوب رسید. سپس، پرچم نروژ را در زمین قرار دادند و فلات قطبی را به نام «فلات پادشاه هاکون هفتم» نامیدند. آمونسن بعدها و با اندکی چاشنی طنز در رابطه
با این دستاورد خود نوشته بود: «شیطان، این را بپذیر که هیچ مردی، هرگز نتوانسته به هدفی که کاملاً مخالف خواسته هایش باشد، دست یابد. منطقهٔ اطراف قطب شمال، از کودکی مرا مجذوب خود کرده بود و حالا در قطب جنوب بودم. آیا چیزی دیوانه کننده تر از این وجود دارد؟» در ۳ روز آینده، مردان گروه مکتشف، دست به تحقیقات علمی و جغرافیای زدند تا موقعیت دقیق قطب را مشخص کنند. پس از ادعاهای متناقض و مناقشه برانگیز کوک و پری در قطب شمال، آمونسن قصد داشت که نشانه های غیرقابل انکاری برای به چالش کشیده شدنِ احتمالی، از جانب گروه اسکات باقی بگذارد. با کمک سکستانت و در فواصل مختلف، چندین مرتبه اندازه گیری در ساعات مختلف روز صورت پذیرفت و بیولاند، هاسل و ویستینگ نیز در جهات مختلف اسکی کردند تا بتواند نقطهٔ قطبی را محاط کنند. آمونسن چنین استدلال می کرد که به این طریق، می تواند نقطهٔ دقیق میان آنها تا مرکز قطب را تعیین کند. سرانجام، گروه اکتشافی آمونسن، خیمه ای بر پا کرد و آن را پولهیم نامیدند. آنها قصد داشتند تا جایی که ممکن بود، با مشاهدات و محاسبات دقیق جغرافیایی، هرگونه احتمال اشتباه یا شبهه و ابهام را از میان بردارند. آمونسن — در درون
خیمه — تجهیزاتی به همراه نامه ای خطاب به پادشاه هاکون هفتم برای اسکات گذاشت و درخواست نمود که آنها را تحویل دهد. بازگشت به فرامهیم. در ۱۸ دسامبر بود که گروه مکتشف، سفر بازگشت به سمت فرامهیم را آغاز کرد. آمونسن مصمم بود تا قبل از اسکات، به دنیای متمدن بازگردد و اولین نفری باشد که حامل خبرهایی مهم در این زمینه است. با همهٔ این احوال، او فاصلهٔ پیمایش های روزانهٔ خود را به منظور حفظ توان سگ ها و مردان گروه، تا محدود نمود. در طول ۲۴ ساعت شبانه روز، گروه به گونه ای حرکت می کرد که خورشید قطبی را دقیقاً پشت سر خود داشته باشد و این عمل به جهت پیشگیری از برف کوری ضروری می نمود. به کمک انبارهای تدارکاتیِ ساخته شده در سفر آمادگاه پیشین، توانستند که به منطقهٔ نام نهاده شده به عنوان راستهٔ قصابان برسند و از آن نقطه، سفر سراشیبی آن ها به سمت تیغه های برفی آغاز گردید. مردان گروه به دلیل فراهم شدن شرایط مناسب، مسیر را به حالت اسکی کردن بر روی برف ها طی نمودند اما برای هدایت کنندگان سورتمه ها از جمله هانسن و ویستینگ، شرایط کمی سخت تر بود. سورتمه های این دو نفر، فرمان پذیری مناسبی نداشتند و زمانی که موانع و خطراتی بروز می نمو
د، مجبور به استفاده از ترمزهای سورتمه می شدند. در ۷ ژانویه، توانستند به اولین انبار تدارکاتیِ واقع در منطقهٔ تیغه ها برسند. آمونسن، احساس می کرد که سفر گروه به دلیل پیمایش روزانه و منظم می تواند توقف های ۶ ساعته داشته و پس از آن مجدداً از سر گرفته شود. طبق این شیوه، آن ها روزانه در حدود را تحت پیمایش قرار می دادند. سرانجام، در ۲۵ ژانویه و در ساعت ۴ صبح، توانستند به فرامهیم برسند. سفر آغازین در ماه اکتبر، با ۵۲ سگ شروع شده بود؛ در حالی که تنها ۱۱ سگ — که ۲ سورتمه را می کشیدند — توانستند بازگردند. مسافرت به نقطهٔ مرکز قطبی و بازگشت از آنجا ۹۹ روز به طول انجامید که ۱۰ روز کمتر از زمان پیش بینی شده بود و در این مدت زمان، در حدود پیمایش شده بود. خبررسانی به جهان. پس از بازگشت به فرامهیم بود که آمونسن متوجه شد دلیلی برای تأخیر در عدم برچیدن گروه و اقامتگاه وجود ندارد. شام وداع در کلبه صرف شد و سگ های باقی مانده و سایر محموله های همراه را به عرشهٔ کشتی "فِرام" منتقل کردند و کشتی در ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۱۲، خلیج نهنگ ها را به مقصد هوبارت در تاسمانی ترک کرد. این سفر، ۵ هفته به طول انجامید و آمونسن به تنظیم متن تلگراف ها پرداخ
ت و نخستین گزارش را برای مطبوعات ارائه نمود. کشتی "فِرام" در ۷ مارس به هوبارت رسید. آمونسن به فوریت اطلاع کسب کرد که هیچ خبری [دست کم تا آن لحظه] از اسکات و گروهش نیست. او در رابطه با موفقیت این سفر، تلگرام هایی را برای برادرش لئون، نانسن و پادشاه هاکون ارسال نمود که به طور خلاصه و تلویحی در آن ها، توضیحاتی ارائه شده بود. یک روز بعد، نخستین گزارش کامل از ماجرای این سفر را به روزنامهٔ "دیلی کرونیکل" لندن ارائه داد که پیش تر، حقوق انحصاری آن را به این مؤسسه فروخته بود. "فِرام" دو هفته در هوبارت توقف داشت و در طول این مدت، به گروه داگلاس ماوسون و کشتی اس وای اورورا پیوست که در قالب گروه اکتشافی جنوبگان استرالیا فعال بود. آمونسن، ۱۱ سگ از مجموع سگ هایی را که در بازگشت از قطب زنده مانده بودند، به عنوان پیشکش و هدیه به آن ها تقدیم کرد. سایر دستاوردهای هیئت اعزامی. گروه مکتشف شرقی. در ۸ نوامبر ۱۹۱۱، پرسترود، سوبرود و یوهانسن به سرزمین ادوارد هفتم رفتند. جستجوها برای یافتن نقطه ای که یخ های صخره ای و سخت یخ تاق، تبدیل به زمینِ صرفاً مسطح یخی گردد، دشوار بود. در یکم دسامبر، برای نخستین مرتبه چشم اندازی را مشاهده کردند