Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چانگ یونگ درگذشت. اگرچه برخی منابع می گویند که او مسموم شده است. در چهارمین روز از ماه نهم، پادشاه مراسمی برای ملکهٔ متوفی برگزار کرد و به همین مناسبت خود شخصاً سوگ نامه ای سرود تا توسط یک مقام رسمی خوانده شود. در اصل آن، آمده بود: گفته شده که پادشاه سوک جونگ هنگام سوگواری برای ملکه این هیون، خواب دید که ملکه در یک لباس آغشته به خون است. پادشاه از ملکه پرسید که چگونه مرده است، ملکه این هیون چیزی نگفت ولی به اتاق بانو جانگ اشاره کرد. پادشاه سوک جونگ از خواب بیدار شد و به سمت اتاق بانو جانگ رفت. وقتی که به اتاق نزدیک شد صدای موسیقی و خنده شنید، او در حین استراق سمع، بانو جانگ را دید که با شمن ها و جادوگران برای مرگ ملکه مین دعا می کردند و با تیر به پرتره نقاشی شده اش ضربه می زدند. تفسیر دیگری که بر اساس قسمتی مبهم از سال نامه سلسله چوسان است، بیان می کند که این چوی سوک-بین بود که به پادشاه گفت که از جادوگری برای آسیب رساندن به ملکه استفاده شده است. زیرا در عنوان «وصیت ملکه» نوشته شده است: با این حال، در سال نامه سلسله چوسان، که در سال ۱۷۰۱ ثبت شده است آمده که مین جین-وون و مین جین-هو، برادران بزرگتر ملکه این ه
یون، پادشاه سوک جونگ را از جادوگری جانگ هی-بین مطلع کردند و ادعا کردند که این کار با آخرین درخواست ملکه این هیون از آن ها، قبل از مرگش، مطابقت دارد. به گفته مین جین-وون، شایعه ای در قصر وجود داشت که جانگ هی-بین از جادوگری برای نفرین ملکه استفاده می کند و ملکه نیز از این شایعات مطلع شد. صرف نظر از اینکه پادشاه سوک جونگ چگونه از این موضوع مطلع شد، تصمیم گرفت این موضوع را بررسی کند و حقیقت را در پس شایعاتی که جانگ هی-بین در اقامتگاه خود یک محراب شمنیست ساخته است، کشف کرد، جایی که مجسمه ای با نام ملکه روی آن یافت شد. هنگامی که خدمتکاران قصر بانو جانگ مورد بازجویی قرار گرفتند، اعتراف کردند که به دستور او هر روز سه بار به سمت تصویر ملکه این هیون تیر پرتاب می کردند و همچنین حیوانات مرده را در باغ قصر او دفن می کردند. پس از اینکه به این نتیجه رسیدند که جانگ هی-بین چه اعمال شیطانی در حق ملکهٔ فقید انجام داده است، به دستور پادشاه در ۲۹ اکتبر، یک ماه پس از مرگ ملکه، با سم اعدام شد. پس از مرگ بانو جانگ، پادشاه سوک جونگ قانونی را تصویب کرد که طی آن ملکه شدن صیغه های سلطنتی دارای رتبه «بین» ممنوع بود. یکی از خدمتکاران ملکه
این هیون کتابی به نام «داستان ملکه این هیون» (인현왕후전؛ 仁顯王后傳) نوشت که امروزه، هنوز هم موجود است. ملکه این هیون هرگز نتوانست صاحب فرزندی شود و در عین حال هیچ مشکلی با پادشاه سوک جونگ نداشت. مکانی برای مقبرهٔ سلطنتی ملکه در شهرستان گویانگ برگزیدند که میونگ نونگ نام گرفت. پادشاه سپس یک دستور سلطنتی برای ساخت تالار یادبودی به نام تالار کیونگ یون در محوطهٔ مقبره صادر کرد و یک مقام وزیر را مأمور نظارت بر ساخت آن نمود. او همچنین تمایل خود را برای دفن در کنار او نشان داد و دستور داد که این خواسته، در نقشه های ساخت و ساز ملاحظه شود. پس از مرگ ملکه فقید از او به عنوان "ملکه این هیون"، به معنای "خیرخواهی آشکار" (인현왕후؛ 仁顯王后) تجلیل شد. در دوازدهمین ماه همان سال، مراسم خاکسپاری ملکه مین برگزار شد و پادشاه به این مناسبت سوگ نامهٔ دیگری سرود: پس از مرگ. گفته شده بعدها شاهزاده یونینگ (پادشاه یونگ جو، بیست و یکمین فرمانروای چوسان) پسر پادشاه سوک جونگ و همسر نجیب زادهٔ سلطنتی چوی سوک-بین که در زمان مرگ ملکه ۶ ساله بود، هرگز محبتی را که در کودکی از ملکه این هیون دریافت کرده بود، فراموش نکرد، خاطرهٔ او دائماً در ذهنش وجود داشت. وی
اندکی پس از تاج گذاری، از عمارت انگوک-دونگ، جایی که ملکه این هیون پنج سال تبعید را در آن جا به سختی تحمل کرده بود، دیدن کرد و با صدای بلند گریست. در همان زمان، پلاکی را با خط خود به نام «کام گو-دانگ» یا «تالار خاطره» در آن جا نصب کرد که نام جدید ساختمان شد. او همچنین از خانهٔ عموی ملکه در سورکول، جایی که پدر ملکه، مین یو-جونگ در آن متولد شده بود، بازدید کرد و خانوادهٔ مین را با عنایات استثنایی تجلیل نمود. خانوادهٔ مین تا امروز این خانه را نفروخته و ستون دولت بوده اند. خویشاوندان. خواهران و برادران: همسر:
فرانسه دارای نظام دموکراسی نیابتی است. مقامات رسمی در قوای مقننه و مجریه به صورت (مستقیم و غیرمستقیم) توسط مردم انتخاب می شوند یا توسط مقامات انتخابی منصوب می گردند. همچنین در این کشور همه پرسی به منظور مشورت با شهروندان فرانسوی به ویژه پیرامون اصلاح قانون اساسی انجام می گیرد. فرانسوی ها در سطح ملی رئیس جمهور و نمایندگان قانونگذار را مشخص می کنند. به علاوه، شهروندان فرانسوی دولت های محلی متنوعی را هم انتخاب می کنند. همچنین انتخابات هایی برای برخی سمت های غیرسیاسی مانند قاضی های دادگاه های قانون کار که توسط کارگران و کارفرمایان انتخاب می شوند یا قاضی هایی که دادگاه های مربوط به دعاوی ارضی روستایی را اداره می کنند نیز برگزار می شود. فرانسه نظام دوحزبی تمام و کمالی ندارد، در نظام دوحزبی با وجود احزاب مختلف قدرت بیشتر بین دو حزب مبادله می شود. با این حال سیاست در فرانسه تا حدودی به سمت نظام دوحزبی پیش رفته به این شکل که قدرت در این کشور بین ائتلاف هایی که تحت نام احزاب اصلی شکل گرفته اند در حال مبادله است: در چپ، حزب سوسیالیت و در راست، حزب جمهوری خواه و پیشنیان آن. انتخابات در فرانسه همیشه در روزهای یکشنبه برگزا
ر می شود. طبق قانون، تبلیغات در نیمه شب جمعه پیش از انتخابات به پایان می رسد، سپس در روز یکشنبه هیچ نظرسنجی، برنامه یا نشریه ی انتخاباتی حق انتشار ندارد.حوزه های رأی گیری از ساعت ۸ تا ۱۸ در شهرهای کوچک و تا ۲۰ در شهرهای بزرگ باز هستند. هر گونه اعلام نتایج یا تخمین پیش از پایان انتخابات ممنوع است. با این حال غالباً این اطلاعات از طریق رسانه های بلژیک و سوئیس یا وبگاه های خارجی قابل دسترس است. نخستین تخمین نتایج در ساعت ۲۰ روز یکشنبه (روز انتخابات) به وقت پاریس اعلام می شوند. یکی از نتایج این کار این است که گویان فرانسه، مارتینیک و گوادلوپ پیش از پایان زمان انتخابات در کشورشان از تخمین ها اطلاع می یابند و بدین ترتیب نسبت به شرکت در انتخابات سرد می شوند. به همین دلیل از سال ۲۰۰۰ به بعد انتخابات در سرزمین های فرانسوی واقع در قاره آمریکا به همراه سفارت ها و کنسولگری های این کشور در آنجا در روزهای شنبه برگزار می شوند. ریاست جمهوری. رئیس جمهور فرانسه بر پایهٔ اصل ۷ قانون اساسی این کشور در یک انتخابات دومرحله ای برای مدت پنج سال انتخاب می شود. اگر هیچ نامزدی نتواند در دور نخست اکثریت مطلق را به دست آورد، دو هفته بعد
انتخابات دور دوم بین دو نامزدی که بیشتر از دیگران رأی گرفته باشند برگزار خواهد شد. هر فرانسوی که بتواند ۵۰۰ امضا از مقامات انتخابی محلی یا ملی در سطح ۳۰ استان داخل فرانسه یا قلمروهای آن سوی دریاها گردآوری کند می تواند نام خود را در برگه های رأی دور نخست بگنجاند، مشروط بر این که امضاها از هیچ استانی بیش از یک دهم از کل امضاهای گردآوری شده نباشند. فرصت گردآوری امضا کمتر از یک ماه است و زمان دقیق آن در روزنامه رسمی اعلام می شود. برای مثال در انتخابات ۲۰۱۷، زمان گردآوری امضا بر اساس آنچه در روزنامه های رسمی فرانسه آمده بود، از ۲۵ فوریه تا ۱۷ مارس تعیین شده بود. در انتخابات آن سال مسئولان برگزاری انتخابات، فرم های متقاضیان را برای ۴۲٬۰۰۰ مقام انتخابی که طبق قانون صلاحیت امضا دارند؛ فرستادند. مقام های یادشده فرم های مذکور را پس از امضا باید به شورای قانون اساسی بفرستند تا صحت آن ها تأیید شود. در ۲۰۱۷ برخلاف دوره های پیش، فهرستی از امضاها در روزهای سه شنبه و پنج شنبهٔ هر هفته روی وبسایت شورا قرار گرفت. این کار در گذشته تنها پس از پایان دورهٔ گردآوری امضا انجام می گرفت. روز پایانی گردآوری امضاها آخرین مهلت نامزدها بر
ای اعلان فهرست اموالشان نیز بود. شورای عالی سمعی و بصری فرانسه (CSA) مسئولیت دارد تا از اعطای زمان برابر در شبکه های رادیویی و تلویزیونی اطمینان حاصل کند. کارزار انتخاباتی در دور نخست، دو روز پیش از انتخابات به پایان می رسد. شورای قانون اساسی نتایج دور اول را بازبینی کرده و نتایج نهایی به طور رسمی توسط این شورا اعلام خواهد شد. اگر نیاز به دور دوم شد، انتخابات دور دوم نیز با همان رویه برگزار خواهد شد.
ویکی مدیاییِ سال جایزه ای است که هر ساله توسط بنیان گذار ویکی پدیا، جیمی ویلز به دستاوردهای برجسته برای ویکی پدیا که توسط یکی از کاربران آن حاصل شده است، اهدا می گردد. این جایزه در سال ۲۰۱۱ ایجاد شد و سنتی در کنفرانس ویکی مانیا اهدا می شود. برندگان آن عبارتند از: راون کنژخانولی، رمی متیس، ایگور کاستنکو، روزی استیونسون-گودنایت، و امیلی تمپل-وود. تا پیش از سال ۲۰۱۷ این جایزه ویکی پدیایی سال نام داشت.
لیگ ملت های فوتبال اروپا (به انگلیسی: UEFA Nations League) مسابقات فوتبال که هر دو سال یک بار با حضور ۵۵ کشور اعضای یوفا برگزار می گردد. اولین دوره لیگ ملت های اروپا، از سپتامبر ۲۰۱۸ آغاز و تا ژوئن ۲۰۱۹ ادامه داشت. قهرمان اولین دوره لیگ ملت های اروپا تیم ملی فوتبال پرتغال است که در سال ۲۰۱۹ با شکست هلند قهرمان این رقابت ها شد.همچنین قهرمان کنونی و پر افتخارترین تیم در این رقابت ها نیز می باشد. اهمیت این رقابت ها. چهار تیمی که به عنوان برترین تیم لیگ خود شناخته شوند، راهی جام ملت ها خواهند شد و به ۲۴ تیمی که قرار است در یورو با هم رقابت کنند، اضافه می شوند. در صورتی که تیمی توانسته باشد به صورت مستقیم به یورو صعود کند و در آن سو، یکی از ۴ تیم برتر لیگ نیز بوده باشد؛ جای آن را دومین تیم برتر لیگ پر خواهد کرد. چگونگی اجرا. این مسابقات به شکل لیگ برگزار می شود. ۵۵ عضو یوفا، بسته به ضریب یوفای خود، در چهار لیگ C ,B ,A و D قرار می گیرند. لیگ A و B و C هرکدام شامل چهار گروه چهار تیمی و لیگ D شامل یک گروه چهار تیمی و یک گروه سه تیمی است. تیم های آخر هر گروه در لیگ های A تا C به دستهٔ پایین تر سقوط کرده و تیم های نخست
هرگروه در لیگ های B تا D به دستهٔ بالاتر صعود می کنند. تیم های اول هر گروه لیگ A به شکل حذفی با هم دیدار می کنند تا قهرمان کُلِّ لیگِ ملّت ها معلوم شود. پیش بینی شده است که مرحلهٔ گروهی در ماه های سپتامبر تا نوامبر و مرحلهٔ حذفی، ژوئنِ سالِ بَعد برگزار شود.
درد نوروپاتی () دردی است که به سبب تحت تأثیر قرار گرفتن سیستم سوماتوسنسوری بوسیلهٔ آسیب یا بیماری ایجاد می شود.
درد سرطان () می تواند ناشی از تحت فشار یا نفوذ قرار گرفتن بخش های بدن، به منظور انجام فرایندهای تشخیصی و درمانی، یا تحت تأثیر قرار گرفتن پوست، عصب یا سایر موارد همراه با عدم تعادل هورمونی یا واکنش ایمنی ایجاد شود. به عبارت دیگر، عامل دردهای مزمن (دیرپا) بیماری سرطان و عامل دردهای گذرا (کوتاه مدت) فرایندهای درمانی یا تشخیصی است. با این وجود، پرتودرمانی و شیمی درمانی نیز پس از اتمام درمان، می توانند به ایجاد دردهای طولانی مدت منجر شوند. وجود درد، در واقع به محل سرطان و مراحل درمان بیماری بستگی دارد. تقریباً نیمی از تمامی بیماران مبتلا به سرطان به طور دائم احساس درد دارند؛ و دو سوم بیمارانی که با سرطان پیشرفته دست به گریبان هستند، شدت درد به حدی است که خواب، روان، روابط اجتماعی و تمامی فعالیت های روزمره زندگی آنان را تحت تأثیر قرار می دهد.
انتخابات ریاست جمهوری گابن در ۲۷ اوت ۲۰۱۶ (۶ شهریور ۱۳۹۵) برگزار شد.در این انتخابات رئیس جمهور علی بونگو اوندیمبا بار دیگر به پیروزی رسید. نتایج در ۳۱ اوت برابر با ۱۰ شهریور اعلام شد. روش. رئیس جمهور گابن با یک دور انتخاب به مدت هفت سال انتخاب می شود. هر کدام از نامزدها که رأی بالاتری آورَد فارغ از آن که توانسته باشد رأی اکثریت را بیاورد، رئیس جمهور قانونی گابن خواهد شد. نامزدها. همان طور که انتظار می رفت علی بونگو اوندیمبا در پورت جنتیل مورخ ۲۹ فوریه ۲۰۱۶ اعلام نامزدی کرد. در پایان ۱۹ نفر درخواست نامزدی خود را برای ریاست جمهوری اعلام کردند که در نهایت کمیسیون ملی مستقل و دائمی انتخابات (CENAP) در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۶ اعلام کرد که صلاحیت ۱۴ نفر از آن ها را مورد تأیید قرار داده است. این کمیسیون، نامزدی علی بونگو، رئیس جمهور این کشور را هم تأیید کرد. این در حالی بود که مجادلات زیادی در مورد صلاحیت وی در این کشور صورت گرفته بود. رقبای او مدعی بودند که او متولد گابن نیست و فرزندخواندهٔ عمر بونگو است. از همین رو اعضای کمیسیون نتوانستند در مورد وی به اجماع برسند و در پایان نامزدی وی با رأی اکثریت مورد تأیید واقع شد. ژان پ
ینگ، یکی از دیپلمات های برجستهٔ گابنی که به عنوان نامزد اتحاد نیروهای تغییر وارد کارزار انتخاباتی شده، جدی ترین رقیب بونگو به شمار می رود. تبلیغات انتخاباتی. زمان رسمی تبلیغات این انتخابات از ۱۳ اوت ۲۰۱۶ بود. بونگو در یکی از تجمعات طرفدارانش اتهامات مربوط به والدین خود را رد کرد و گفت «آوردن مدرک به عهدهٔ فردی است که چنین ادعایی کرده». همچنین گفت که اپوزیسیون این ادعا را «به خاطر نداشتن یک برنامهٔ خوب» مطرح کرده است. وی در طول تبلیغات به مبارزات خود با فساد و افزایش توسعهٔ زیرساخت ها اشاره می کرد. شعار انتخاباتی وی «بیایید با هم تغییر کنیم» بود. نامزدهای اصلی مخالف دولت در میانه های ماه اوت تصمیم گرفتند حول ژان پینگ به اجماع برسند تا شانس پیروزی خود را در برابر بونگو افزایش دهند. دولت این کار را با عبارت «معاملهٔ اسب» که «هدف آن تقسیم برتری و قدرت است» خطاب کرد. از آن جا که رهبران اصلی مخالفین به عنوان افراد شاخص عمر بونگو خدمت کرده بودند (و پس از مرگ وی به مخالفین دولت تبدیل شدند) پینگ به عنوان «محافظ پیرِ رفقای بونگو» خطاب می شد. کاهش شاخص های اقتصادی به دلیل سقوط قیمت نفت باعث نارضایتی بین مردم شد و در نتی
جه مخالفین این مسئله را به عنوان یکی از برگ های برندهٔ خود به شمار می آوردند. نتایج. پینگ در فردای انتخابات اعلام پیروزی کرد و گفت که «منتظر است تا رئیس جمهور رفتنی با او تماس گرفته و پیروزی اش را تبریک بگوید». این در حالی بود که هنوز نتایج اعلام نشده بود. از آنجا که تنها کمیسیون انتخابات حق اعلام نتایج را دارد، وزیر کشور گابن، پینگ را متهم به «تلاش برای تأثیرگذاری بر روند دموکراتیک» کرد. این در حالی بود که بونگو اعلام کرد «نباید پوست خرس را پیش از کشتنِ آن بفروشی.» با این حال سخنگوی بونگو کمی بعد گفت که بونگو در شمارش آرا پیش است. پس آیند. پس از اعلام نتایج، موج اعتراضات در خیابان های لیبرویل به راه افتاد. هدف این افراد حمله به دفاتر کمیسیون انتخابات بود. کمی بعد ساختمان پارلمان گابن توسط مخالفان به آتش کشیده شد. دو کشته حاصل خشونت ها در روز پس از اعلام نتایج بود. دولت هواداران ژان پینگ نامزد ناکام انتخابات را عامل آتش سوزی پارلمان معرفی کرد. در پی ناآرامی ها بان کی مون دبیرکل سازمان ملل متحد خواستار خویشتنداری و حفظ آرامش شد. منابع. ویکی پدیای انگلیسی، مدخل Gabonese presidential election, 2016
آرَک یا آلوئول دندانی (dental alveolus) یا به طور غیرتخصصی پایهٔ دندان حفره ای استخوانی است که ریشه دندان در آن قرار گرفته است. آرَک ریشه های دندان را می پوشاند و پایه های استخوانی دندان را شکل می دهد. آرک ها حفره هایی در فک هستند که ریشهٔ دندانها را در ساختار حفره مانند بوسیلهٔ فیبر پیرادندانی (پریودنتال) نگه می دارند. اصطلاح دیگری که به صورت غیر تخصصی برای آلوئول دندان بکار می رود، «پایهٔ دندان» است. مفصلی که ریشه های دندان و حفره را به هم متصل می کند نوعی از مفصل رشته ای است که مفصل چفتی (گومفوز) نام دارد. در پستانداران، پایه های دندان در استخوان فک بالا، استخوان جلوی فک پایین، و فک مشاهده می شود. محافظت پایه. محافظت پایه یا محافظت از برآمدگی آرک، روشی برای کاهش آسیب دیدگی استخوان آرک پس از کشیدن دندان به منظور محافظت از حفرهٔ (پایهٔ) دندان در استخوان حفرهٔ دندان است. غشای فیبرین غنی از پلاکت حاوی عناصر تقویت کنندهٔ رشد استخوان است که می تواند روی پایهٔ یک دندان کشیده شده، بخیه شود. سپس پایهٔ دندان بوسیلهٔ بخیه یا یک غشای غیرقابل جذب یا قابل جذب و بخیه بسته می شود. آسیب شناسی. تورم آرک دندان می تواند ناشی
از التهاب استخوان (حفره خشک یا آرَک آماس) بوده، و به درد و ناراحتی دهان منجر شود. برش آرَک یا آرَک سازه از طریق جراحی را آرَک بُری (alveolotomy) می گویند. تصحیح بدشکلی های استخوانی و برداشتن استخوان آرَک سازه از طریق جراحی نیز آرَک برداری (alveolectomy) نامیده می شود.
تحلیلِ دندان () فرایندی است که در آن تمام یا بخشی از ساختار یک دندان به سبب فعال شدن قابلیت ذاتی بدن برای برطرف کردن جرم دندان، بوسیلهٔ سلول هایی از قبیل استئوکلاست تحلیل می رود. دسته بندی تحلیل التهابی. تحلیل ریشهٔ دندان را می توان به دو دستهٔ تحلیل داخلی و تحلیل خارجی طبقه بندی کرد:
ریخدلی بازویر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است که در پست هافبک وسط برای اوترخت در لیگ برتر فوتبال هلند بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال هلند بازی کرده است.
دومینیک آیدوله سولانکه میچل ((؛ زادهٔ ) که با نام دومینیک سولانکه شناخته می شود، بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مهاجم برای تاتنهام هاتسپر در لیگ برتر فوتبال انگلستان بازی می کند. سولانکه در سال ۲۰۱۴ به عنوان بهترین بازیکن جوان فوتبال انگلستان انتخاب شد. وی فصل ۱۶–۲۰۱۵ را به شکل قرضی برای ویتس آرنهم بازی کرد. این مهاجم در فصل ۱۷–۲۰۱۶ به تیم لیورپول پیوست.
سباستین دریوسی (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در پست مهاجم برای زنیت سن پترزبورگ در لیگ برتر فوتبال روسیه بازی می کند. وی در سال ۲۰۱۵ توانست به همراه تیم ریور پلاته قهرمان جام لیبرتادورس شود.
آدالبرتو پنیاراندا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ونزوئلا است که در پست مهاجم به شکل قرضی از واتفورد برای اودینزه در سری آ بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ونزوئلا بازی کرده است.
گونسالو مانوئل گنشینیو گوئدس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که برای باشگاه ویارئال در لالیگا بازی می کند. گوئدس در فینال لیگ ملت های اروپا ۲۰۱۹ تک گل پرتغال برابر هلند را به ثمر رساند و باعث قهرمانی پرتغال شد. افتخارات. بنفیکا پاری سن ژرمن والنسیا پرتغال شخصی
عبدالاحد دیالو معروف به عبدو دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که در پست مدافع میانی برای باشگاه ورزشی العربی قطر بازی میکند. زندگی شخصی. برادر کوچک تر وی ، ابراهیما دیالو نیز فوتبالیست حرفه ای است و برای باشگاه الدحیل بازی میکند. سبک بازی. روون شرودر، مدیر ورزشی ماینز گفته است که دیالو "در هوا قوی و در چالش ها بشدت زیرک است". مایکل زورک، مدیر ورزشی دورتموند، نیز دیالو را به عنوان "یک مدافع میانی مدرن و قوی و بسیار باهوش که می تواند نقش دفاعی گسترده تری را نیز ایفا کند یا حتی در نقش هافبک دفاعی مستقر شود" توصیف کرد.
بورخا مایورال (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست مهاجم برای باشگاه ختافه بازی می کند.
آرنالدو آنتونیو سانابریا آیالا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه است که برای باشگاه تورینو بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ساسوئولو، رم، اسپورتینگ خیخون، بتیس و جنوآ اشاره کرد. وی به همراه بارسلونا، قهرمان لیگ قهرمانان اروپا در رده جوانان شد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
تسوکی یاما-دونو یا سِنا همسر توکوگاوا ایه یاسو بنیان گذار و اولین شوگون از شگون سالاری توکوگاوا بود. او همچنین مادرِ پسر ارشدِ توکوگاوا ایه یاسو، بنام ماتسودایرا نوبویاسو بود. ازدواج. در ژانویه ۱۵۵۷ میلادی تسوکی یاما-دونو با توکوگاوا ایه یاسو ازدواج کرد. این ازدواج به وسیلهٔ ایماگاوا یوشیموتو برادرخواندهٔ مادرِ وی (دختر ای نائوهیرا رهبر خاندان ایی) به منظور تحکیم روابط بین خاندان ایماگاوا و خاندان توکوگاوا ترتیب داده شده بود. دو سال بعد در ۱۳ مارس ۱۵۵۹، وی پسر ارشد ایه یاسو، ماتسودایرا نوبویاسو را به دنیا آورد و در سال ۱۵۶۰ دخترش کامه هیمه متولد شد. مرگ. پسر او ماتسودایرا نوبویاسو، با دختر اودا نوبوناگا، بنام توکوهیمه ازدواج کرد اما چون رابطه عروس و مادر شوهرش خوب نبود توکوهیمه به پدرش گزارش داد که وی و شوهرش با بزرگترین دشمن وی خاندان تاکدا در ارتباط هستند. بنابر فرضیه ای رایج به علت همین اتهام در ۹ سپتامبر ۱۵۷۹ تسوکی یاما-دونو با موافقت شوهرش ایه یاسو کشته شد. رد فرضیه کشته شدن نوبویاسو به دستور نوبوناگا. به تازگی فرضیه های جدیدی در مورد مرگ پسر ایه یاسو به دستور خود ایه یاسو مطرح شده است و فرضیه رایج قبلی
مبنی بر دستور نوبوناگا بر اثر نامه توکوهیمه اعتبار خود را به عنوان فرضیه برتر از دست داده است.
میلوت راشیتسا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل کوزوو است که در پست هافبک هجومی برای گالاتاسرای در سوپر لیگ فوتبال ترکیه به طور قرضی از نورویچ سیتی و همچنین تیم ملی فوتبال کوزوو بازی می کند. وی در فصل ۱۴–۲۰۱۳ موفق شد به همراه تیم ووشتری کوزوو، قهرمان سوپر لیگ کوزوو شود. وی همچنین سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال آلبانی را دارد.
امیر رحمانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کوزوو است که برای باشگاه فوتبال ناپولی بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوکوموتیو زاگرب، باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا، باشگاه فوتبال ناپولی، باشگاه فوتبال هلاس ورونا، باشگاه فوتبال دینامو زاگرب، و باشگاه فوتبال اسپلیت اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلبانی، بزرگسالان آلبانی و بزرگسالان کوزوو بازی کرده است.
خاندان توکوگاوا یک خاندان قدرتمند دایمیو (امیر محلی) در ژاپن بود. این خاندان شوگون سالاری توکوگاوا را بنیان گذاری کرد که از سال ۱۶۰۳ تا ۱۸۶۷ در دوره ادو بر ژاپن حکومت کردند. آنها اسماً از نسل امپراتور سیوا از طریق خاندان ماتسودایرا بودند. تاریخ اولیه این خاندان همچنان یک راز است. اسماً گفته می شود که خاندان ماتسودایرا از نسل خاندان نیتا، شاخه ای از خاندان میناموتو هستند، اما در واقعیت، این ادعا که توکوگاواها از نسل خاندان نیتا هستند، اعتباری ندارد و احتمال این ادعا بسیار کم یا نادرست در نظر گرفته می شود. تاریخ. میناموتو نو یوشی شیگه (۱۱۳۵–۱۲۰۲)، نوه میناموتو نو یوشی ایه (۱۰۴۱–۱۱۰۸)، اولین کسی بود که نام «نیتا» را گرفت. او با پسر عمویش میناموتو نو یوریتومو در جنگ در برابر خاندان تایرا (۱۱۸۰) طرف شد و او را تا کاماکورا، کاناگاوا همراهی کرد. نیتا یوشی سوئه، چهارمین پسر میناموتو نو یوشی شیگه، در منطقه ای به نام «توکوگاوا» (ولایت کوزوکه) ساکن شد و نام آن مکان را برای نام خانوادگی خود برگزید با این وجود در کتاب تاریخ استانی در ارتباط با آنها نامی از خاندان میناموتو یا خاندان نیتا به میان نیامده است. گزارش شده است ک
ه مبتکر اسمی خاندان ماتسودایرا شخصی به نام ماتسودایرا چیکائوجی بود که در اصل یک راهب بودایی فقیر بود. طبق گزارش ها، او از نسل هشتم نیتا یوشی سوئه و شاهد نابودی خاندان نیتا در جنگ آنها علیه خاندان آشیکاگا بود. او در منطقه «ماتسودایرا» (ولایت میکاوا) ساکن شد و توسط خانواده همسرش به فرزندخواندگی پذیرفته شد. در کتاب تاریخ استانی آنها ادعا شده بود که این خاندان اصلی، «خاندان آریورا» بوده است. از آنجا که گفته می شود این مکان توسط آریورا نوبوموری بازپس گرفته شده است، یک نظریه بر این باور است که خاندان ماتسودایرا با آریوارا نو ناریهیرا مرتبط بوده است. ماتسودایرا نوبومیتسو (قرن پانزدهم)، پسر ماتسودایرا چیکائوجی، مسئول قلعه اوکازاکی بود و اقتدار خانواده خود را در ولایت میکاوا تقویت کرد. نوه نبیر نوبومیتسو ماتسودایرا کیویاسو خاندان او را قوی کرد، اما ترور شد. در سال ۱۵۶۷، ماتسودایرا موتونوبو - که در آن زمان با نام توکوگاوا ایه یاسو (۱۵۴۲–۱۶۱۶) شناخته می شد، نوه کیویاسو، توسط امپراتور اوگیماچی به عنوان یکی از نوادگان سیوا گنجی شناخته شد. او همچنین نام خانوادگی توکوگاوا را آغاز کرد. این خاندان در پایان دوره سنگوکو به قدرت
رسید. تا پایان دوره ادو آنها به عنوان «شوگونها» بر ژاپن حکومت کردند. پانزده شوگون سالاری توکوگاوا بودند. تسلط آنها به حدی بود که در برخی کتاب های تاریخی به جای «دوره ادو» از اصطلاح «عصر توکوگاوا» استفاده می شود. زیارتگاه اصلی خانواده آنها نیکو توشوگو در نیکو، توچیگی است و معابد اصلی آنها ("بوداجین") معبد کان ائی و معبد زوجو است که هر دو در توکیو قرار دارند. میراث های خاندان تا حدی توسط بنیاد یادبود توکوگاوا اداره می شود. پس از مرگ ایه یاسو، در سال ۱۶۳۶، سران «توکوگاوا گوسانکه» (سه شاخه با هان (ژاپن) در ولایت اُواری، ولایت کی، و میتو، ایباراکی) همچنین نام خانوادگی توکوگاوا را داشتند، همچنین سه شاخه اضافی، معروف به «گوسانکیو»: تایاسو (۱۷۳۱)، خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا (۱۷۳۵) و خاندان شیمیزو (شیمیزو) ۱۷۵۸) ، پس از به قدرت رسیدن شوگون هشتم توکوگاوا یوشیمونه. هنگامی که یک شوگون بدون وارث زنده فوت می کرد، هر دو سر «توکوگاوا گوسانکه» (به جز خاندان میتو توکوگاوا) و «گوسانکیو» اولویت داشتند. جانشین او شد. بسیاری از "دایمیوها" از شاخه های کادتی این قبیله بودند، اما نام خانوادگی خاندان ماتسودایرا را حفظ کردند. نمونه ه
ا عبارتند از ماتسودایرا در قلمرو فوکویی و آیزو. اعضای خاندان توکوگاوا با دایمیو برجسته و خانواده امپراتور ژاپن ازدواج می کردند. در ۹ نوامبر ۱۸۶۷، توکوگاوا یوشینوبو، پانزدهمین و آخرین شوگان توکوگاوا، استعفای خود را به امپراتور میجی ارائه کرد. او ده روز بعد رسماً از قدرت کنار رفت و قدرت حکومتی را به امپراتور بازگرداند،. شجره نامه. راهنمای استفاده سر خاندان（خاندان شوگون）شجره نامه
این صفحه حاوی رکوردهای فوتبال در ایتالیا می باشد. رکوردهای فردی. بازیکنانی که با پررنگ مشخص شده اند، هنوز در سری آ فعال هستند. تعداد حضور. ۱۰ بازیکن برتر با بیشترین حضور, (فقط بازی های فصل عادی سری آ) "به روز شده در 24 می 2025"
برنامهٔ موشکی ایران به مجموعه طراحی، ساخت و آزمایش تسلیحات موشکی توسط جمهوری اسلامی ایران می گویند. نهایت برد موشکی ایران ۲۸۰۰ کیلومتر می باشد در حالی که مقامات ایران ادعای برد موشکی ۵۵۰۰ کیلومتری دارند که هرگز به اثبات نرسیده است. این برنامه در چند حوزه مختلف از جمله برنامه موشکی، برنامه پدافندی، برنامه موشک های کروز دریایی، موشک های هوا به زمین و هوا به هوا و موشک های فضایی و ماهواره برها دنبال می شود. برنامه موشکی ایران، به اعتقاد تحلیلگران نظامی، در زمره کشورهای برتر در حوزه فناوری موشکی توصیف شده است. ایران بیشترین ذخیره موشکی در خاورمیانه منطقه (غرب آسیا) را داراست. در دهه ۱۹۷۰ ایران از بزرگ ترین واردکنندگان سلاح های پیشرفته روز دنیا بود، در این دوره که پیش از جمهوری اسلامی و انقلاب ۵۷ بود، تعدادی موشک و سامانه موشکی خریداری شدند و قراردادی برای ساخت یک کارخانه ساخت موشک بسته شد که پس از انقلاب ۵۷، ملغی گردید. با روی کار آمدن جمهوری اسلامی و پس از آغاز جنگ ایران و عراق، لزوم موشک و دانش موشکی برای ایران نمایان شد. با وجود تحریم ها علیه ایران، در این دوره سعی شد تا بخشی از نیازهای موشکی ایران از جانب کشو
رهای دیگر چون لیبی و سوریه برطرف گردد. در این دوره خریدهای موشکی از روسیه، کره شمالی و چین نیز صورت گرفته است. در همین زمان، اقداماتی برای ساخت موشک در ایران صورت گرفت. در این دوره اسکاد بی مهم ترین موشکی بود که دراختیار ایران قرار داشت. نخستین موشک بومی ایران با نام «مشک» که «ایران ۱۳۰» نیز نام داشت، در سال ۱۳۶۷ ساخته شد. برد این موشک ۱۳۰ کیلومتر بود و در آزمایش ها تا ۱۶۰ کیلومتر نیز موفق بود. این موشک در همان سال علیه عراق مورد استفاده ایران قرار گرفت. زلزال، فاتح ۱۱۰ و پس از آن خانواده شهاب، دیگر موشک های ساخت ایران بودند. ایران در زمینه های مختلف موشکی از جمله تغییر سوخت مایع به جامد، بالابردن برد موشک ها، قابلیت هدایت موشک ها، ساخت سامانه های موشکی و پدافندی و طراحی موشک های فضایی اقدامات فراوانی انجام داده است که منجر به ساخت انواع موشک ها شده است. ایران هر از چندگاهی با برگزاری نمایشگاه، رزمایش یا مانور و رژه، اقدام به رونمایی از تسلیحات جدید و نمایش محصولات قدیمی خود می کند. از لحاظ قابلیت، مهم ترین موشک های ایران، موشک شهاب ۳ با برد ۲ تا ۳ هزار کیلومتر، موشک رعد، سجیل، خانواده فاتح و چندین سامانه پرت