Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جیللیانگ (به لاتین: Jillyang) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گیونگ سان واقع شده است. جیللیانگ ۴۶٫۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱٬۱۰۷ نفر جمعیت دارد.
جینگوان-دونگ (به لاتین: Jingwan-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Eunpyeong District واقع شده است.
جئونگ-دونگ (به لاتین: Jeong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Jung District واقع شده است.
جونگ سون (به کره ای: 정선읍) یک شهرک در شمال شرق کره جنوبی (شرق شبه جزیره کره) است که در تابعیت شهرستان جونگ سون، استان گانگوون قرار دارد. این شهرک مرکز شهرستان جونگ سون نیز می باشد. تاریخ. در ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، «قصبهٔ جونگ سون» به شهرک ارتقأ یافت. تقسیمات اداری. شهرک جونگ سون به ۱۲ روستای تابعه تقسیم شده است. مرکز اداری این شهرک، به اصطلاح، «روستای بونگیانگ» نام دارد.
جئوننونگ-دونگ (به لاتین: Jeonnong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dongdaemun District واقع شده است.
چانگ-دونگ (به لاتین: Chang-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در منطقه دوبونگ واقع شده است. چانگ-دونگ ۴٫۳۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳۶٬۸۹۸ نفر جمعیت دارد.
چانگنیئونگ-وپ (به لاتین: Changnyeong-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Changnyeong County واقع شده است. چانگنیئونگ-وپ ۶۱٫۴۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶٬۷۲۳ نفر جمعیت دارد و ۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چونگنام (به لاتین: Chongnam) یک منطقهٔ مسکونی در کره شمالی است که در استان پیونگان جنوبی واقع شده است. چونگنام ۳۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۷۳٬۲۹۰ نفر جمعیت دارد. تاریخچه. چونگنام-کویوک به عنوان بخشی از تقسیمات اداری کره شمالی پس از تشکیل کره شمالی در سال 1948 ایجاد شد. این منطقه در جنوب استان تاریخی پیونگانگ قرار دارد، که در دوران سلسله چوسان (Joseon Dynasty) اهمیت داشت. با این حال، اطلاعات تاریخی خاص درباره خود منطقه محدود است و بیشتر تاریخ آن به تاریخ کلی استان جنوب پ'ونگان مرتبط است. اقتصاد. اقتصاد چونگنام-کویوک به شدت به صنعت معدن، به ویژه استخراج زغال سنگ، وابسته است. معدن زغال سنگ چونگنام (Cheongnam Coal Mine)، که در این منطقه قرار دارد، یک معدن زیرزمینی است که از سال 1996 فعالیت خود را آغاز کرد. این معدن بخشی از مجموعه معدنی انجو (Anju Mining Complex) است، که بزرگ ترین منطقه زغال سنگ قهوه ای در کره شمالی محسوب می شود و بیش از 50 درصد تولید زغال سنگ قهوه ای کشور را به خود اختصاص داده است. ظرفیت تولید سالانه معدن چونگنام 3 میلیون تن است، و عمق آن 456 متر است. نوع زغال سنگ استخراج شده لینیتی (lignite) است، و
مصرف کنندگان اصلی آن شامل شرکت های ترکیبی فولاد چوللما (Chollima Steel Combined Enterprise) و شرکت شیمیایی نام هونگ (Namheung Chemical Combined Enterprise) هستند.
چونگهیئون-دونگ (به لاتین: Chunghyeon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Seodaemun District واقع شده است.
چئونگدام-دونگ (به لاتین: Cheongdam-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه گانگنام واقع شده است.
چئونگگو-دونگ (به لاتین: Cheonggu-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Jung District واقع شده است.
چئونگنیانگنی-دونگ (به لاتین: Cheongnyangni-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dongdaemun District واقع شده است.
چئونگنیئونگنوپو-دونگ (به لاتین: Cheongnyeongnopo-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Geumjeong District واقع شده است.
چئونهو-دونگ (به لاتین: Cheonho-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در منطقه گانگدونگ واقع شده است.
بحران مالی آسیا دوره ای از بحران اقتصادی بود که گریبان گیر بیشتر کشورهای آسیای شرقی از ابتدای ژوئیه ۱۹۹۷ شده بود و ترس از سقوط اقتصاد جهانی به دلیل سرایت اقتصادی، افزایش یافته بود. این بحران از تایلند (در تایلند آن را بحران Tom Yum Goong می شناسند؛ تایلندی: วิกฤตต้มยำกุ้ง) با فروپاشی بات تایلند شروع شد که بعد از آن دولت تایلند مجبور به شناورسازی بات به دلیل کمبود ارز خارجی برای پشتیبانی از درجا زدن (عدم تغییر) ارز خود در برابر دلار آمریکا شد. در آن زمان، تایلند زیر بار بدهی خارجی ای بود که موجب ورشکستگی کشور حتی پس از افت ارز شده بود. با گسترش بحران، بیشتر کشورهای آسیای جنوب شرقی و ژاپن شاهد سقوط ارزش پول، کاهش ارزش بازارهای سهام و سایر قیمت دارایی ها و افزایش بدهی های خصوصی بودند. اندونزی، کره جنوبی، و تایلند ازجمله کشورهایی بودند که این بحران بسیار بر آن ها تأثیر گذاشت. هنگ کنگ، لائوس، مالزی و فیلیپین نیز تحت تأثیر قرار گرفتند. برونئی، چین، سنگاپور، تایوان و ویتنام کمترین تأثیر را پذیرفتند، اگرچه همه آن ها از افت تقاضا و اعتماد کلی به منطقه رنج بردند. ژاپن نیز هرچند کم، اما تحت تأثیر قرار گرفت. نرخ های بدهی
به GDP خارجی در چهار عضو اتحادیه اقتصاد ملل جنوب شرقی (ASEAN) طی سال های ۱۹۹۳–۹۶، از ۱۰۰٪ به ۱۶۷٪ افزایش یافت، سپس در بدترین زمان بحران، به ۱۸۰٪ نیز رسید. در کره جنوبی، این نرخ از ۱۳٪ به ۲۱٪ و سپس به ۴۰٪ رسید، درحالی که کره شمالی که جدیداً صنعتی شده، پیشرفت بهتری داشتند. فقط در تایلند و کره جنوبی، نرخ خدمات به صادرات افزایش یافت اگرچه اکثر دولت های آسیایی سیاست های مالی نسبتاً مشابهی داشتند، صندوق بین المللی پول (IMF) برنامه ۴۰ میلیارد دلاری ای برای تثبیت ارزهای کره جنوبی، تایلند و اندونزی؛ اقتصادهایی که بیشترین تأثیر را از بحران گرفته بودند، پیش گرفت (تدوین کرد). درعین حال، تلاش ها برای متوقف سازی بحران اقتصادی، ثبات اندکی در شرایط داخلی اندونزی به ارمغان آورد. پس از ۳۰ سال قدرت، رئیس جمهور سوهارتو در اثر افزایش شورش گسترده در ۲۱ مه سال ۱۹۹۸ مجبور به استعفا شد که به دنبال آن، افزایش قیمت شدیدی در پی کاهش ارزش زیاد روپیه به وجود آمد. تأثیرات این بحران تا سال ۱۹۹۸ ادامه داشت. در سال ۱۹۹۸، رشد فیلیپین به تقریباً ۰ رسید. فقط سنگاپور و تایوان تا حدی از این شوک به دور ماندند. هر دو در عبور از آن دوران، در معرض حم
لات جدی قرار داشتند، به ویژه اولی (سنگاپور)، به دلیل اندازه و محل جغرافیایی ای که بین مالزی و اندونزی بود، بیشتر در معرض خطر بود. بااین حال از سال ۱۹۹۹، تحلیل گران شاهد آغاز بهبود اقتصادهای آسیا بودند. پس از بحران اقتصادی آسیای ۱۹۹۷، اقتصادهای این منطقه به سمت ثبات مالی در نظارت اقتصادی عمل می کنند. تا سال ۱۹۹۹، آسیا تقریباً نیمی از کل سرمایه های خارجی ورودی به خود را در کشورهای درحال توسعه داشت. به ویژه اقتصادهای آسیای جنوب غربی نرخ های سود بالایی داشتند که برای سرمایه گذاران خارجی با نرخ بالای بازگشت، جذاب بودند. در نتیجه، اقتصادهای منطقه جریان های ورودی زیادی از پول را داشتند و افزایش زیادی در قیمت های دارایی را تجربه کردند. هم زمان، اقتصادهای منطقه ای تایلند، مالزی، اندونزی، سنگاپور و کره جنوبی، نرخ های رشد بالایی، 8–12% تولید ناخالص داخلی (GDP)، در اواخر سال ۱۹۸۰ و اوایل سال ۱۹۹۳ داشتند. این دستاورد به شدت توسط مؤسسات مالی ازجمله صندوق بین المللی پول (IMF) و بانک جهانی مورد تشویق قرار گرفت و با عنوان «معجزه اقتصادی آسیایی» شناخته می شود. دامنه بحران و علل آن. بحران زمانی علنی شد که دولت تایلند تصمیم گرفت
که واحد پول خود (baht) را نسبت به دلار شناور کند. عده بسیاری از اقتصاددانان معتقدند که این تصمیم به خاطر جلوگیری از سفته بازی در معاملات املاک و مستغلات صورت گرفت. بر اساس این تصمیم ارزش واحد پولی «بات» به شدت افت کرد. این قضیه باعث کاهش ارزش پولی سایر کشورهای منطقه شد و طی این فرایند روپیه اندونزی ۷۵٪، رینگین مالزی و پزو فیلیپین ۴۰٪ و وون کره و بات تایلند ۵۰٪ افت ارزش داشتند. با سقوط ارزش واحدهای پولی بهره تمام وام های دلاری شرکت های فعال در این منطقه چنان سنگین شد که شرکت ها توانایی پرداخت آن ها را نداشتند و ورشکستگی ها آغاز شد. بازار سهام سقوط کرد و خیلی سریع دامن تمام اقتصاد جهان را گرفت. بحران بزرگ روسیه و حتی بحران کشورهای آمریکای لاتین ریشه در بحران جنوب شرقی آسیا داشت. کشورهای ASEAN که در سال ۱۹۹۶، ۹۳ میلیارد دلار جریان ورودی سرمایه داشتند در سال ۱۹۹۷، ۱۲ میلیارد دلار خروج سرمایه را تجربه کردند. این وارونگی ۱۰۵ میلیارد دلاری جریان سرمایه در یک سال بزرگترین از این نوع در تاریخ تجارت جهانی است. بحران در اقتصاد شرق آسیا که اقتصاد سه کشور را عملاً فلج کرده و باعث حضور قدرت های غربی برای نجات آن ها شد به
عنوان آغازی برای تحولات اقتصادی جدید در صحنه جهانی تلقی شد. مالزی، اندونزی و کره جنوبی بیش از هر کشور دیگر در آسیای دور دچار بحران اقتصادی شدند، این دو بحران هر چند در عملکردهای سیاسی و اقتصادی خود این کشورها نیز ریشه دارد اما این واقعیت امروز جهان را پیش از گذشته در مقابل چشم جهانیان قرار داد که اقتصاد جهانی از هر بی نظمی، دچار اختلال می شود و برای برقراری هر نظمی در کانون بحران یافته اقتصادی، قدرت های اقتصادی سنتی جهان با حضور خود به ارائه نسخه هایی می پردازند که در نهایت ضامن منافع درازمدت آن ها می باشد. حباب های اعتباری و نرخ های ارز ثابت. عوامل انحطاط، متعدد و بحث برانگیزند. اقتصاد تایلند، اقتصادی حبابی بود که از پول داغ تأمین می شد. هرچقدر که اندازه این حباب بیشتر می شد، بیشتر و بیشتر نیاز (به پول داغ) پیدا می کرد. همین شرایط در مالزی و اندونزی رخداد که پیچیدگی بیشتری که آن را «سرمایه داری متکبرانه» می نامیم را هم داشتند. جریان سرمایه کوتاه مدت، گران بود و اغلب به شدت مشروط به سود فوری (آنی) بود. پول به دست آوردند به صورتی غیرقابل کنترل، منحصر به افراد خاصی بود، از آنِ افراد کارآمد یا شایسته نبود، بلکه
نزدیک ترین افراد به مراکز قدرت بود. هم زمان در اواسط سال ۱۹۹۰، تایلند، اندونزی و کره جنوبی کمبود حساب جاری زیادی داشتند که حمایت از نرخ های تبادل ثابت، وام گرفتن خارجی را تشویق می کرد و منجر به قرارگیری در معرض ریسک تبادل خارجی بیش ازحد در بخش های مالی و تجاری شد. در اواسط سال ۱۹۹۰، مجموعه ای از شوک های خارجی، شروع به تغییر محیط اقتصادی نمودند- کاهش ارزش رنمینبی چین، و ین ژاپن به دلیل توافق پلازای سال ۱۹۸۵، افزایش نرخ سود ایالات متحده که منجر به قدرت گرفتن دلار آمریکا، و افت شدید قیمت های نیمه هادی ها شد؛ که تأثیر معکوسی بر رشد آن ها گذاشت. ازآنجاکه اقتصاد ایالات متحده تازه از بحران اوایل سال ۱۹۹۰ بیرون آمده بود، بانک ذخایر فدرال آمریکا تحت نظر Alan Greenspan، شروع به افزایش نرخ سود آمریکا برای کاهش تورم نمود. این امر ایالات متحده را تبدیل به مقصد سرمایه گذاری جذاب تری در مقایسه با آسیای جنوب شرقی نمود، که جریان های پول های داغ را از طریق نرخ های سود کوتاه مدت به خود جذب می کرد و در نتیجه ارزش دلار آمریکا بالا رفت. برای ملت های آسیای جنوب شرقی که ارزهایشان وابسته به دلار آمریکا بود، دلار آمریکای بالاتر موجب ش
د که صادراتشان گران تر شود و در بازارهای جهانی کم رقیب تر شوند. هم زمان، رشد صادرات آسیای جنوب شرقی، به شدت در بهار سال ۱۹۹۶ کاهش یافت، و موقعیت حساب جاری آن ها را به خطر انداخت. اکثر اقتصاددان ها، صادرات رو به رشد چین را به عنوان عاملی کمک کننده به کاهش رشد صادرات ملل ASEAN می دانند، هرچند این اقتصاددان ها فکر می کردند دلیل اصلی بحران، احتکار بیش ازحد اموال بوده است. چین شروع به رقابت مؤثر با سایر صادرکننده های آسیایی به ویژه در سال ۱۹۹۰ پس از پیاده سازی اصلاحاتی در جهت گیری های صادراتی اش نمود. سایر اقتصاددان ها بر سر تأثیر چین اختلاف نظر دارند و بیان می کنند که هم ASEAN و هم چین رشد صادرات سریعی را به صورت هم زمان در اوایل سال ۱۹۹۰ داشته اند. اقتصاددانان زیادی اعتقاددارند که بحران آسیا صرفاً به دلیل روانشناسی بازار یا فناوری نبوده، بلکه ناشی از سیاست هایی بوده که انگیزه ها را در رابطه وام دهنده-وام گیرنده به هم ریخته است. مقادیر زیاد حاصل از اعتبار که به دست آمد، جو اقتصادی بسیار مستحکمی را ایجاد کرد و قیمت های دارایی را تا سطح ناپایداری افزایش داده است. این قیمت دارایی ها در نهایت شروع به افت نمود، که باع
ث شد افراد و شرکت ها در انجام تعهدات مربوط به به بدهی ها دچار مشکل شوند. کمک به کره جنوبی. بانک جهانی و صندوق بین المللی پول، سازمان های هماهنگ کننده در اقتصاد جهانی به تعدیل گزارش های خود در مورد رشد اقتصادی جهان پرداختند، این بحث که نسخه های اقتصادی صندوق بین المللی پول نمی تواند همیشه راهگشای بن بست های پیش آمده باشد، عینیت یافت. برای نمونه پس از بحران در کره جنوبی صندوق بین المللی پول، بزرگترین میزان کمک اضطراری که تاکنون در اختیار یک کشور مبتلا به بحران مالی قرار گرفته است، برای کره جنوبی در نظر گرفت. صندوق بین المللی پول و قدرت های اقتصادی عمده جهان، یک وام ۵۵ میلیارد دلاری را به کره جنوبی وعده دادند. یعنی نخستین وام به کشوری که یازدهمین اقتصاد بزرگ جهان به شمار می آید. از آن جایی که ادامه بحران اقتصادی در کره جنوبی در بخش عدم بازپرداخت بدهی های کوتاه مدت، بقیه بازارهای اقتصادی بین المللی را به شدت متأثر می کرد، برای تسریع در پرداخت این وام و دستیابی به توافق، مدیر عامل صندوق خود راساً در مذاکرات دخالت کرد تا اختلافات حل شود. اظهار نظر وزیر کره جنوبی پس از دستیابی به توافق جالب توجه بود و نشان از حرکت ه
میشگی صندوق بین المللی پول در جهت تحقق شرایط مورد نظر خود داشت. وی اظهار داشت تغییر ساختار اقتصادی مورد نظر صندوق بسیار دشوار و طاقت فرسا خواهد بود، هیچ راهی نیز برای احیای اعتبار تضعیف شدهٔ کره جنوبی نیز وجود ندارد و باید این بهای سنگین پرداخته شود. صندوق بین المللی پول از کره جنوبی خواسته است در جریان برنامه های اقتصادی فراگیر خود بازار مالی این کشور را به روی مشارکت خارجی باز کند و قوانین ناظر بر اداره مشترک شرکت ها را بهبود بخشد. برداشتن موانع تجاری، کاستن از رشد اقتصادی، تغییر ساختار نظام مالی مقروض کشور و گشایش بیشتر بازار پولی از دیگر اقداماتی است که از سئول خواسته شده است تا در مقابل دریافت وام آن ها را عملی کند. ترکیب وام دهندگان به طور عمده از مراکز اقتصادی عمده سنتی جهان و نمایندگان هیئت پولی جهان تشکیل شده است. صندوق بین المللی پول طی سه سال ۲۱ میلیارد در اختیار این کشور قرار خواهد داد. بانک جهانی ۱۰ میلیارد دلار، بانک توسعه آسیا ۴ میلیارد دلار، ژاپن ۱۰ میلیارد دلار، آمریکا ۵ میلیارد دلار و کشورهای آلمان، فرانسه، انگلستان، کانادا و استرالیا نیز هر کدام وعده پرداخت مبالغی وام به سئول داده اند. به ن
ظر می رسد در صورتی که بحران اقتصادی کره جنوبی مهار نمی شد، بسیاری از شرکای سرمایه گذاری این کشور در غرب لطمه جدی را متحمل می شدند. در یک نگرش کلی ملاحظه می شود که میزان کمک های ارائه شده به کره جنوبی یا اعتبارات وعده داده شده به این کشور به مراتب از کمکی که پیشتر در بحران های مالی نسبتاً مشابه در اختیار مکزیک، اندونزی یا تایلند قرارداده شد، بیشتر بود. میزان بالای کمک به کره جنوبی نشان دهنده این نگرانی در سطح اقتصاد کلان جهان است که اگر بحران مالی کره جنوبی به موقع مرتفع نشود، عوارض منفی ان دامنگیر اقتصاد جهانی خواهد شد و به خاطر ارتباطات نزدیک مالی این کشور با ژاپن و اقتصاد در حال شکوفایی در آسیا، اروپای شرقی و آمریکای لاتین، ثبات موجود اقتصاد جهانی را برهم خواهد زد. پس از پایان جنگ سرد در جهان غرب این طرز تفکر به صورت یک نظریه قطعی از سوی کارشناسان اقتصاد جهانی مطرح شد که اقتصاد سوسیالیستی شکست خورده و تنها اقتصاد جایگزین، اقتصاد لیبرالی، سرمایه داری یا بازار آزاد است که در مقابل جهانیان امروز قرار دارد. از آغاز دهه جدید این نوید که گشایش مناسب زندگی و توسعه تنها از طریق انتخاب بازار آزاد می تواند میسر شود،
جهان را گرفت. سیاست های اقتصادی غربی بر این پایه شکل گرفت و اهرم های اقتصاد جهان سرمایه داری همچون بانک جهانی و صندوق بین المللی در عرصه جهان تمامی امکانات خود را برای جا انداختن و موفقیت این طرز تفکر به کار گرفته شدند. در بسیاری از کشورهای جهان سوم این طرز تفکر به صورت یک باور درآمد که با کلید طلایی بازار آزاد توسعه را در حد اعلای ان می توان در آغوش گرفت و مجوز ورود به باشگاه کشورهای پیشرفته را از ان خود سازند. عواقب. عواقب و اثرات بحران بر روی ارزش پول ملی و تولید ناخالص ملی (GNP) کشورهای درگیر:
دابانگ-دونگ (به لاتین: Daebang-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dongjak District واقع شده است.
داپسیمنی-دونگ (به لاتین: Dapsimni-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dongdaemun District واقع شده است.
داجو-دونگ (به لاتین: Daejo-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه یونپیونگ واقع شده است.
داچی-دونگ (به لاتین: Daechi-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه گانگنام واقع شده است.
داسا-وپ (به لاتین: Dasa-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در دئگو واقع شده است. داسا-وپ ۳۶٫۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۶۲٬۱۸۹ نفر جمعیت دارد.
داسان-دونگ (به لاتین: Dasan-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Jung District واقع شده است.
داگایا-وپ (به لاتین: Daegaya-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در جئونسانگبوک-دو واقع شده است. داگایا-وپ ۴۷٫۳۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۱۱۱ نفر جمعیت دارد.
قصبه ده گوالّیونگ (به کره ای: 대관령면) یک قصبه در شمال شرق کره جنوبی (شرق شبه جزیره کره) است که در تابعیت شهرستان پیونگ چانگ، استان گانگوون قرار دارد. قصبهٔ ده گوالّیونگ ۲۲۱٫۶۳ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۸۲۷ نفر جمعیت دارد و ۷۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. این قصبه، یکی از مناطق مهم در میزبانی المپیک زمستانی ۲۰۱۸ و پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۸ بود. این دوره از المپیک زمستانی رسما تحت نامِ میزبانیِ «شهرستان پیونگ چانگ» به وقوع پیوست؛ و البته، استادیوم اصلی المپیک، و محل برگزاری مراسم افتتاحیه و اختتامیهٔ این دوره از المپیک، در قصبهٔ ده گوالّیونگ برگزار شد. این قصبه همین طور یکی از مهم ترین جاذبه های گردشگری ورزش های زمستانی در کره جنوبی می باشد. تاریخ. در زمان پادشاهی چوسان، این قصبه، با نام دوئام []، در تابعیت شهرستان گانگ نونگ قرار داشته. در اکتبر سال ۱۹۰۶، قصبهٔ «دوئام» از شهرستان گانگ نونگ جدا شده و ضمیمهٔ این شهرستان جونگ سون شد. در آوریل سال ۱۹۳۱، قصبهٔ «دوئام» از شهرستان جونگ سون جدا شده و به شهرستان پیونگ چانگ ضمیمه شد. در ژوئیه سال ۱۹۷۳، روستای «بونگسان» از «قصبهٔ دوئام» به «قصبهٔ جینبو» منتقل شد. در ژانو
یه سال ۱۹۸۹ میلادی، روستای «هومیونگ» از «قصبهٔ دوئام» به «قصبهٔ جینبو» انتقال یافت. در سپتامبر سال ۲۰۰۷ میلادی، «قصبهٔ دوئام» به «ده گوالّیونگ» (که نام گردنهٔ کوهستانی متصل کننده به ساحل شرقی کره و شهر گانگ نونگ است) تغییر نام داد. در فوریه سال ۲۰۱۸، از ۸ام الی ۲۵ام آن ماه، شهرستان پیونگ چانگ میزبان المپیک زمستانی ۲۰۱۸ بود، و بسیاری از اماکن و تسهیلات مرتبط با این المپیک در این قصبه قرار داشت. استادیوم اصلی المپیک، و محل برگزاری مراسم افتتاحیه و اختتامیهٔ این دوره از المپیک،در این قصبه قرار داشتند. در مارس سال ۲۰۱۸، از ۹ام الی ۱۸ام آن ماه، شهرستان پیونگ چانگ میزبان پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۸ بود، و بسیاری از اماکن و تسهیلات مرتبط با این المپیک در این قصبه قرار داشت. استادیوم اصلی المپیک، و محل برگزاری مراسم افتتاحیه و اختتامیهٔ این دوره از المپیک،در این قصبه قرار داشتند. تقسیمات اداری. قصبه ده گوالّیونگ به ۶ روستای تابعه تقسیم شده است. روستای «هوئنگ گیه» در واقع تشکیل دهندهٔ منطقهٔ شهری و جمعیتی اصلی این قصبه می باشد. حدود سه چهارم از جمعیت این قصبه، در هوالی این روستا زندگی می کنند.
دال-دونگ (به لاتین: Dal-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Nam District واقع شده است.
تانگجین () یک شهر و تقسیمات کشوری کره جنوبی در کره جنوبی است که در چونگچئونگنام-دو واقع شده است. تانگجین ۶۶۴٫۱۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱۷٬۴۰۹ نفر جمعیت دارد.
دانوون-گو (به لاتین: Danwon-gu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گیونگی-دو واقع شده است. دانوون-گو ۹۱٫۲۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳۷۱٬۴۳۴ نفر جمعیت دارد.
دوبونگ-دونگ (به لاتین: Dobong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در منطقه دوبونگ واقع شده است. دوبونگ-دونگ ۹٫۵۵ کیلومتر مربع مساحت و ۵۶٬۹۹۰ نفر جمعیت دارد.
دوگوک-دونگ (به لاتین: Dogok-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه گانگنام واقع شده است.
دونچون-دونگ (به لاتین: Dunchon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Gangdong District واقع شده است.
دونگان-گو (به لاتین: Dongan-gu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در آنیانگ، گیونگگی واقع شده است. دونگان-گو ۲۱٫۹۲ کیلومتر مربع مساحت دارد. جایی که مینگیو به دنیا اومده سمسممسمس
دونگدوچئون (به لاتین: Dongducheon) یک شهر و تقسیمات کشوری کره جنوبی در کره جنوبی است که در گیونگی-دو واقع شده است. دونگدوچئون ۹۵٫۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۸۲٬۶۲۳ نفر جمعیت دارد.
دونگنام-گو (به لاتین: Dongnam-gu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در چئونان واقع شده است. دونگنام-گو ۴۳۸٫۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶۴٬۰۸۸ نفر جمعیت دارد.
دونگهوا-دونگ (به لاتین: Donghwa-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در منطقه یونگ واقع شده است.
سادانگ-دونگ (به لاتین: Sadang-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه دونگجاک واقع شده است.
سامچوک یک شهر و واحد تقسیماتی در شمال شرق کره جنوبی (شرق شبه جزیره کره) بر روی ساحل دریای شرق کره (دریای ژاپن) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. سامچوک ۱٬۱۸۵٫۹۴ کیلومتر مربع مساحت و ۶۱٬۴۸۵ نفر جمعیت دارد. تاریخ. تا پیش از سال ۱۹۱۴ میلادی، «شهرستان سامچوک» [] با ۱۲ قصبه در تابعیت استان (تاریخی) گانگوون قرار داشت. پس از اصلاحات تقسیمات اداری در دوران حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در در آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، تقسیمات درونی «شهرستان سامچوک» به ۹ قصبه کاهش یافت. این قصبه ها شامل: بوکسام []، بونه []، سانگ جانگ []، سودال []، گوندوک []، میرو []، نوگوک []، ووندوک []، هاجانگ []. در سال ۱۹۱۷ میلادی، نام «قصبهٔ بونه» به «سامچوک» [] تغییر یافت. (۱ شهرک، ۸ قصبه) در اکتبر ۱۹۳۸ میلادی، «قصبهٔ سامچوک» به شهرک [] ارتقاء یافت. (۲ شهرک، ۷ قصبه) در سال ۱۹۴۳، روستاهای «چوگوک» و «مه وون» از قصبهٔ «ووندوک » به قصبهٔ «گوندوک» انتقال یافتند. در ژوئیه سال ۱۹۴۵ (تنها دو ماه پیش از تسلیم شدن ژاپن در جنگ جهانی و پایان رژیم استعماری ژاپن بر کره)، «قصبهٔ بوکسام» به شهرک ارتقاء یافته و نام آن به «بوک پیونگ» [] تغییر یافت. پس از استقلال
کره از ژاپن در سپتامبر سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. با این وجود، تمامی اراضی این شهرستان، در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (جنوبی) گانگوون قرار گرفت. در شروع جنگ کره و در روزهای اول و دوم درگیری درگیری در ژوئن سال ۱۹۵۰ میلادی، منطقهٔ سامچوک به عنوان نقطه ای حدودا در میانهٔ راه ساحلی بین مرز دو کره و شهر بوسان در جنوب شرق کره، محل عملیات نیروی دریائی خلق کره (کره شمالی) در پیاده سازی موفق نیرو بود. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تمامی اراضی سامچوک تحت حاکمیت کره جنوبی باقی ماند. در ژانویه سال ۱۹۶۰ میلادی، قصبهٔ «سانگ جانگ» به شهرک ارتقاء یافت و نام آن به «جانگ سونگ» [] تغییر کرد. (۳ شهرک، ۶ قصبه) در ژانویه سال ۱۹۶۳ میلادی، قصبهٔ «سودال» به شهرک ارتقاء یافت و نام آن به «دوگیه» [] تغییر کرد. (۴ شهرک، ۵ قصبه) در ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، دو روستای
«دوجون» [] و «گاموک» []، با جدائی از «قصبهٔ هاجانگ» در شهرستان سامچوک، به قصبهٔ «ایم گیه»، شهرستان جونگ سون پیوستند. در همان تاریخ، روستای «گوم گیه» [] از قصبهٔ «نوگوک» به قصبهٔ «گوندوک» انتقال یافت. در همان تاریخ، با جدائی بخشی از اراضی شهرک «جانگ سونگ»، شهرک جدید «هوانگجی» [] تأسیس شد. (۵ شهرک، ۵ قصبه) در پایان سال ۱۹۷۹ میلادی، جمعیت شهرستان سامچوک از مرز ۳۰۰٬۰۰۰ نفر عبور کرد. در آن تاریخ، این شهرستان پرجمعیت ترین «شهرستان» کره جنوبی بود. (سایر واحدهای تقسیماتی پرجمعیت تر، به عنوان «شهر در سطح شهرستان»، «کلانشهر» یا غیره طبقه بندی شده بودند.) در آوریل سال ۱۹۸۰ میلادی، شهرک «بوک پیونگ» از این شهرستان جدا شده، با شهرک «موکهو» [] از شهرستان میونگجو ادغام شده و شهر دونگهه را تشکیل دادند. همزمان، قصبهٔ «ووندوک» به شهرک [] ارتقاء یافت. (۵ شهرک، ۴ قصبه) در ژوئیه ۱۹۸۱ میلادی، دو شهرک «جانگ سونگ» و «هوانگجی» از شهرستان سامچوک جدا شده و شهر ته بک («شهر در سطح شهرستان») را تشکیل دادند. (۳ شهرک، ۴ قصبه) در ژانویه سال ۱۹۸۶، «شهرک سامچوک» از شهرستان سامچوک جدا شده، و به شهر («شهر در سطح شهرستان») ارتقاء یافت. سایر مناطق
شهرستان، تحت نام سابق و به شکل سابق باقی ماندند. (شهرستان سامچوک: ۲ شهرک، ۴ قصبه) در همان زمان، در شهر جدیدالتأسیس سامچوک، روستاهای تابعهٔ آن منحل شده و به ۶ ناحیه تقسیم شدند. این نواحی شامل جونگنا []، دوون []، ساجیک []، گیو []، نام یانگ []، وول گیه [] بودند. (شهر سامچوک: ۶ ناحیه) ناحیهٔ «گیو» متشکل از ۵ روستای منحل شدهٔ اوجی []، جونگسان []، گالچون []، گیو []، مادال [] بود. ناحیهٔ «نام یانگ» متشکل از ۶ روستای منحل شدهٔ اوپ جونگ []، اوپ سانگ []، سونگبوک []، سونگنام []، سونگنه []، نام یانگ [] بود. در آوریل ۱۹۸۶ میلادی، از بخشی از اراضی شهرک «ووندوک»، قصبهٔ جدیدی با نام «گاگوک» [] تأسیس شد. (شهرستان سامچوک: ۲ شهرک، ۵ قصبه) در ژانویه ۱۹۸۷، روستاهای «جانگهو» و «یونگهوا» از شهرک «ووندوک» به قصبهٔ «گوندوک» انتقال یافتند. در آوریل ۱۹۸۹، از بخشی از اراضی شهرک «دوگیه»، قصبهٔ جدیدی با نام «شین گی» [] تأسیس شد. (شهرستان سامچوک: ۲ شهرک، ۶ قصبه) در اکتبر ۱۹۹۲، نام ناحیهٔ «وول گیه» در شهر سامچوک، به «دانگجو» [] تغییر یافت. در دسامبر ۱۹۹۴، ۵ روستا از قصبهٔ «هاجانگ» جدا شده و به شهر ته بک پیوستند. این روستاها شامل جوتان []، س
امی علیا (سانگ سامی) []، سامی سفلی ۱ام (هاسامی-ایل) []، سامی سفلی ۲ام (هاسامی-ای) []، وون دونگ []. در ژانویه سال ۱۹۹۵ میلادی، در پی سیاست تقسیمات اداری کره جنوبی در متحد کردن شهرها و حومه های آنها، «شهر سامچوک » و «شهرستان سامچوک » با هم تحت نام «شهر سامچوک» ادغام شدند. (۶ ناحیه، ۲ شهرک، و ۶ قصبه) در اکتبر ۱۹۹۸ میلادی، ناحیهٔ «ساجیک» منحل شده و «نام یانگ» تقسیم شد. اراضی ناحیهٔ «ساجیک» با بخشی از اراضی «نام یانگ» (منجمله روستای تاریخی «نام یانگ» ادغام شده و ناحیهٔ جدید «نام یانگ» را تشکیل دادند. در همان تاریخ، نواحی «دانگجو» و «دوون» با بقیهٔ اراضی ناحیهٔ سابق «نام یانگ» متحد شده و ناحیهٔ «سونگنه» را تشکیل دادند. (۴ ناحیه، ۲ شهرک، و ۶ قصبه) تقسیمات اداری. شهر سامچوک به ۴ ناحیه، ۲ شهرک، و ۶ قصبهٔ تابعه تقسیم شده است. در تابعیت شهرک و قصبهٔ تابعهٔ این شهر، در مجموع ۱۰۱ عدد روستا وجود دارد. لیست روستاها. شهرک دوگیه شهرک ووندوک قصبه شین گی قصبه گاگوک قصبه گوندوک قصبه میرو قصبه نوگوک قصبه هاجانگ
سامسان-دونگ (به لاتین: Samsan-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Nam-gu واقع شده است.
سامسئونگ-دونگ (به لاتین: Samseong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه گانگنام واقع شده است.
سامگاکسان-دونگ () یک "دونگ" (محله) در ناحیه گانگ بوک، سئول، کره جنوبی است. در گذشته این محله که در اطراف خیابان های سام یانگ رو (삼양로) و سول سِم رو (솔샘로) قرار داشت، شامل مغازه ها و خانه های تک خانواری بود و به دلیل وجود خانه های خراب و ساختمان های غیرمجاز در مناطق مرتفع، وضعیت زندگی در آن بسیار بد بود. اما از سال ۱۹۹۸ پروژه های بازسازی مسکن شروع شد و از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۱ بیش از ۱۱٬۲۹۱ واحد مسکونی در این محله ساخته شد. علاوه بر این، برای حل مشکلات حمل ونقل، خیابان سول سِم در سال ۲۰۰۵ به چهار خطه تبدیل شد و خط متروی شهری وویی شین سول در سپتامبر ۲۰۱۷ راه اندازی شد. اکنون سامگاکسان-دونگ به محله ای با ویژگی های مسکونی مناسب و دسترسی آسان به حمل ونقل و امکانات تبدیل شده است.
سامهو-دونگ (به لاتین: Samho-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در اولسان واقع شده است.
سامیانگ-دونگ (به لاتین: Samyang-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Gangbuk District واقع شده است.
سانگام-دونگ (به لاتین: Sangam-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Mapo District واقع شده است.