Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راق به عنوان شاهد نخست صحبت کرد. شاهدان. کمیسیون، افراد گوناگونی را به عنوان شاهد فرا خواند که در میان آنها سیاستمداران از جمله چند وزیر کابینه در زمان حمله به عراق؛ کارمندان ارشد دولتی نظیر حقوقدانان و مسئولان اطلاعاتی؛ دیپلمات ها بویژه آنها که به عراق یا ایالات متحده مأمور بودند و افسران ارشد ارتش از جمله روسای سابق ستاد مشترک و وزرای سابق دفاع و فرماندهان ارشد عملیاتی دیده شدند. کمیسیون در جلسه نخست تا پیش از آغاز تعطیلات کریسمس سخنان کارمندان دولت، افسران اطلاعاتی و امنیتی، دیپلمات ها و نظامیان را شنید. مهم ترین شاهدان عبارت بودند از سر کریستوفر مِیِر، سفیر سابق بریتانیا در ایالات متحده؛ دریابد لرد بویس، وزیر سابق دفاع بریتانیا؛ سر جان اسکارلت، رئیس سازمان اطلاعات مخفی بریتانیا؛ سرلشکر تیم کراس، ارشدترین افسر بریتانیایی حاضر در عراق پس از حمله و ارتشبد سر برایان بوریج، فرماندهٔ کل نیروهای بریتانیا در حمله به عراق. تونی بلر نخست وزیر سابق بریتانیا در تاریخ های ۲۹ ژانویه ۲۰۱۰ و ۲۱ ژانویه ۲۰۱۱ به طور علنی پاسخگوی سوالات اعضای کمیسیون بود. در هر دو بار، اعتراضاتی خارج از مرکز کنفرانس انجام شد. از آنجا که علاق
هٔ عمومی به شنیدن اظهارات بلر زیاد بود، دسترسی عمومی به سخنرانی وی صرفاً با قرعه کشی امکان پذیر بود. سهمیه های خاصی نیز برای خانواده های افرادی که در جنگ آسیب دیده بودند در نظر گرفته شد. برخی از آن ها در طول دومین جلسهٔ استماع با فریادهای خشمگینانه اتهاماتی را متوجه بلر کردند. با از سرگیری مجدد جلسات استماع در ژانویه ۲۰۱۰، سیاستمداران و مسئولان دولتی سابق از جمله آلستر کمپبل مسئول روابط عمومی تونی بلر پاسخگوی سوالات بودند. گوردون براون مجبور شد ادعای خود دربارهٔ افزایش سالانهٔ هزینه های دفاعی را پس بگیرد زیرا مشخص شد که این مسئله درست نبوده است. پس از فترتی که بواسطهٔ برگزاری انتخابات عمومی ایجاد شد، جلسات استماع بار دیگر در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۰ آغاز شدند. نخستین شاهد داگلاس برند، مشاور انتظامی (پلیس) وزارت کشور عراق از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ بود. در ۲ فوریه ۲۰۱۱ جک استراو وزیر امور خارجه بریتانیا از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶، آخرین شاهدی بود که در جلسات علنی فرا خوانده شد. یافته ها. شبکه خبری بی بی سی نیوز این گزارش را «محکومیت آمیز»، روزنامهٔ گاردین آن را «حکم خردکننده» و روزنامهٔ دیلی تلگراف آن را «دردآور» خواندند. گزارش چیلکات مملو از
انتقادات گسترده به اقدامات دولت و ارتش بریتانیا به خاطر دلیل سازی برای شروع جنگ و انتقاد از طراحی تاکتیک و برنامه ریزی ضعیف برای دوران پس از جنگ بود. ریچارد نورتون تایلر در گاردین نوشت که این گزارش، تونی بلر را «تا بالاترین حد ممکن محکوم کرده» و اینکه این گزارش «کیفرخواستی بی سابقه و ویران کننده است پیرامون این که چگونه یک نخست وزیر اجازه داشته تصمیماتی برخلاف تمام اعضای کابینه بگیرد، سازمان های اطلاعاتی را نابود سازد و ادعاهای مبالغه آمیزی دربارهٔ تهدیداتی که متوجه امنیت ملی بریتانیا هستند بکند.» مدارک ناقص. در گزارش آمده که پیش از آغاز جنگ گزینه های صلح آمیز دیپلماتیک برای احتراز از ناآرامی و جلوگیری از تکثیر جنگ افزارهای کشتار جمعی به اندازه کافی آزموده نشدند و در نتیجه جنگ «آخرین گزینه» نبوده است. هر چند ممکن بود بعدها دخالت نظامی لازم شود اما صدام حسین در مارس ۲۰۰۳ (فروردین ۱۳۸۲) خطری جدی برای منافع بریتانیا به شمار نمی رفت و بیشینهٔ اعضای شورای امنیت سازمان ملل تداوم بازرسی ها و عملیات پایش توسط سازمان ملل را ترجیح می دادند. گزارش چیلکات پرسشی در مورد نظر شخصی بلر مبنی بر این که جنگ لازم بود مطرح نمی کن
د بلکه شیوه ای که وی برای ارائهٔ مدارک در نظر گرفت را مورد نقد قرار می دهد. این گزارش دفتر نخست وزیر را از اتهام دخالت در پرونده عراق (پرونده داجی) که در آن ادعایی مبنی بر توانایی عراق در شلیک جنگ افزارهای کشتار جمعی ظرف ۴۵ دقیقه شده بود مبری دانسته و در عوض کمیسیون مشترک اطلاعات را متهم به ارائهٔ مدارک ضعیف در این مورد کرد. با این حال گزارش نشان می دهد که ارجاعات به این اطلاعات در گزارش های دولتی بیش از اندازه مطمئن بوده و هیچ جایی برای شک و اختلاف باقی نمی گذاشتند. سازمان اطلاعات مخفی بریتانیا (ام آی۶) نگرانی خود پیرامون کیفیت منابع اطلاعاتی را مورد شک قرار داده بود بویژه در مورد ذخیره سازی جنگ افزارهایی شیمیایی در ظروف شیشه ای که به نظر می رسید از فیلم صخره محصول ۱۹۹۶ برگرفته شده اما استراو از ام آی۶ می خواهد همچنان از این اطلاعات برای تهیه «راه حل معجزه آسا» استفاده کند. مبنای قانونی ضعیف. این تحقیقات دربارهٔ قانونی بودن عملیات نظامی نبود و در این مورد هم حکمی صادر نکرد چون در جایگاه یک دادگاه مشخص بین المللی نیست. با این حال گزارش چیلکات فرایندی را که دولت به دنبال مبنای قانونی برای جنگ بوده را مورد مؤاخ
ده قرار داده و آن را «ناراضی کننده» می داند. لرد گلداسمیت دادستان کل باید گزارشی جامع و مکتوب به کابینه ارائه می داد اما از او خواسته شد تنها به صورت شفاهی و بدون پرسش و پاسخ گسترده مدارکی ارائه دهد. او توضیح نداده بود که مبنای او برای تخطی دولت عراق از قطعنامه ۱۴۴۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد چیست. نظر مشاوره ای گلداسمیت از ژانویه ۲۰۰۳ که معتقد بود قطعنامهٔ دیگری لازم است، تا مارس ۲۰۰۳ که مدعی شد قطعنامهٔ ۱۴۴۱ کافی است تغییر یافت. گزارش حاکی از آن است که دفتر نخست وزیر بر گلداسمیت فشار آورده تا وی نظرش را عوض کند. بریتانیا با ورود به جنگ عراق بدون قطعنامهٔ شورای امنیت «اعتبار شورای امنیت را خدشه دار کرده است». مبالغه در توانایی تأثیر بر آمریکا. گزارش مدعی است که بلر تلاش کرد تا بوش را قانع کند که آن ها نیاز به همراهی سازمان ملل، متحدان اروپایی و کشورهای عرب دارند اما وی «توانایی خود در تأثیرگذاری بر تصمیمات آمریکا دربارهٔ عراق را بیش از حد بالا فرض کرده بود». گزارش مدعی است که بلر بیش از حد در برابر ایالات متحده مصالحه آمیز برخورد کرده و «با وجود نگرانی هایی که در مورد برنامه های پس از جنگ آمریکا وجود داشت،
وی هیچ توافقی دربارهٔ برنامه های پس از جنگ به عنوان یک شرط بریتانیا برای حضور در عملیات نظامی با آمریکا نکرد. این گزارش، نظر خوانندگان را به یادداشتی خصوصی که بلر برای بوش نوشته و در آن گفته «من در هر وضعی کنار تو خواهم بود» جلب می کند. چیلکات در این گزارش می گوید که بر خلاف ادعای بلر، رابطهٔ ویژه (منظور رابطهٔ آمریکا و بریتانیا است) نیازی به سازش بی قید و شرط بین آمریکا و بریتانیا ندارد همان طور که هر دو کشور بارها بدون کمک دیگری به جنگ رفته اند بی آنکه خللی در روابط دیپلماتیک آنها وارد شود. در این مورد می شود به جنگ ویتنام و جنگ فالکلند اشاره کرد. ضعف در برنامه ریزی و تمهید جنگ. گزارش می گوید که طرح ریزی بریتانیا برای دوران پس از صدام حسین در عراق «کاملاً ناقص» بوده و وزارت دفاع این کشور نیروهای بریتانیا را بدون تجهیزات یا برنامهٔ مشخص در عراق رها کرد. هیچ راهبرد پساجنگی توسط وزارتخانه تهیه نشده بود. بنابر طرح ریزی های اولیه قرار بود نیروهای بریتانیایی از شمال وارد عراق شوند اما ترکیه به آن ها اجازهٔ عبور از مرزهایش را نداد. در نتیجه تنها دو ماه پیش از آغاز عملیات، تمام طرح ها از نو نوشته شدند در حالی که زم
ان لازم برای ارزیابی خطرات و آماده سازی تیپ ها وجود نداشت. سربازان از تجهیزات کلیدی برخوردار نبودند و در تدارک هلیکوپترها، خودروهای زرهی و ابزارهای شناسایی و اطلاعات کمبودهایی وجود داشت. همچنین وزارت دفاع بریتانیا در پاسخ به تهدید بمب های کنارجاده ای کُند عمل کرد. هر چند فرماندهان نظامی نگرانی های خود را دربارهٔ خطرات این جنگ اظهار کرده بودند اما این گزارش مدعی است که هیچ کدام از آن نگرانی ها در طرح ریزی های عملیاتی پیش بینی نشدند. «خطرات نزاع داخلی در عراق، حضور فعالانهٔ ایران برای تأمین منافعش، ناآرامی منطقه ای و فعالیت القاعده در عراق پیش از جنگ صریحاً پیش بینی شده بود.» رویکرد «ما می توانیم» بین فرماندهان نظامی باعث شد تا در طول جلسات توجیهی چنین خطرهایی دست کم گرفته شوند. این گزارش وضع پیش آمده در بصره را که در آن نیروهای بریتانیایی مجبور شدند برای حفظ امنیت خود با شورشی ها معامله کنند «تحقیرآمیز» توصیف کرده است. عدم موفقیت عملیات نظامی. بنابر این گزارش اقدام نظامی بریتانیا در عراق نتوانست به اهدافش دست یابد و بغداد و شهرهای جنوب شرقی عراق با آغاز حملات به سرعت درگیر بی ثباتی شدند. در آن زمان بریتانیا در
افغانستان نیز درگیر جنگ بود و فرماندهان نظامی احساس می کردند امکان پیروزی در آنجا بیشتر است در نتیجه تجهیزات، نیروی انسانی و توجه فرماندهان در مراحل نهایی جنگ از عراق به سمت افغانستان چرخید و همین مسئله مشکلات دیگری آفرید. واکنش ها و تحلیل ها. دیوید کامرون نخست وزیر بریتانیا در بیانیه ای که عصر همان روز خطاب به مجلس عوام این کشور منتشر کرد از اذعان به این که جنگ عراق «اشتباه» یا «خطا» بوده خودداری کرد و درخواست های افراد مختلف مبنی بر لزوم عذرخواهی حزب محافظه کار که نقش برجسته ای در آغاز جنگ داشت را رد کرد. کامرون گفت که «دلایل بسیار زیادی» برای «تکرار استدلال های این روزها» نمی بینید و به جای آن بهتر است روی «درس گرفتن از آنچه روی داد و آنچه که لازم است انجام شود تا از وقوع اشتباهات در آینده جلوگیری به عمل آید» تمرکز شود. همان روز جان کربی سخنگوی وزارت خارجه آمریکا در سخنرانی مطبوعاتی روزانهٔ کاخ سفید اعلام کرد که ایالات متحده به این گزارش پاسخی نخواهد داد و خبرنگاران به جای طرح سؤال از وی باید سران بریتانیا را مورد پرسش قرار دهند. او همچنین گفت که هم اکنون آمریکا به جای فکر کردن به تصمیمی که ۱۳ سال پیش گرف
ته شده، روی سوریه تمرکز دارد: «... ما به هیچ وجه قضاوتی دربارهٔ این گزارش نخواهیم کرد و من به سران بریتانیا حق می دهم که در مورد درس گرفتن از این مسئله سخن بگویند. این مسئله به آن ها ربط دارد. ما این گزارش را بررسی نخواهیم کرد، آن را مرور نخواهیم کرد و به هیچ وجه هیچ تلاشی برای تحلیل یا قضاوت دربارهٔ یافته های آن نخواهیم کرد. بار دیگر می گویم که تمرکز ما روی چالش هایی که در عراق و سوریه با آن ها مواجه هستیم می باشد، و فقط روی آن ها متمرکز خواهیم بود.» جرمی کوربین رهبر اپوزیسیون بریتانیا و رهبر حزب کارگر این کشور که در مجلس عوام علیه جنگ رأی داده بود، پس از انتشار گزارش چیلکات در پارلمان سخنرانی کرد و گفت: «من اکنون صمیمانه از طرف حزب خود به خاطر تصمیم فاجعه بار ورود به جنگ عراق در مارس ۲۰۰۳ پوزش می خواهم؛ این تهاجم نظامی بر اساس توجیهات کذب انجام شد» چیزی که «به مدت طولانی توسط بخش اعظم جامعه جهانی غیرقانونی اعلام شده بود». کوربن به طور خاص از «مردم عراق» و خانواده های سربازان بریتانیایی که (فرزندان و همسرانشان) در عراق کشته یا زخمی شدند پوزش خواست. او همچنین گفت که «از میلیون ها شهروند بریتانیا که احساس کردن
د شیوه ای که ما برای ورود به جنگ انتخاب کردیم باعث شد تا دموکراسی ما بدنام شده و زیر سؤال برود» عذرخواهی کرد. الکس سموند در بیانیه ای که از سوی حزب ملی اسکاتلند منتشر کرد گفت: «مردم پس از آن کشتار سؤالی اجتناب ناپذیر می پرسند که آیا این درگیری اجتناب ناپذیر بود یا اینکه ارزشش را داشت؟ بدون شک پاسخ چیلکات منفی است؛ و چه کسی مسئول است؟ بی شک پاسخ، تونی بلر است. اکنون باید ببینیم چه پیامدهای سیاسی یا قانونی برای مسئولان این واقعه مترتب خواهد بود.» تونی بلر پس از انتشار گزارش چیلکات پذیرفت که نتایج تحقیق «نقدهای واقعی و اصولی نسبت به مراحل آماده سازی، برنامه ریزی، عملیات و ارتباط با ایالات متحده» وارد کرده است اما با اشاره به برخی بخش های گزارش گفت «اتهامات مبتنی بر سوءنیت، دروغگویی یا فریب (در این گزارش) باید ساقط شوند.» او بیان داشت: «فارغ از این که مردم با تصمیم من در مورد اقدام نظامی علیه صدام حسین موافق باشند یا مخالف؛ من این تصمیم را با حُسن نیت و با این باور که در راستای تأمین منافع کشور است گرفتم. … من مسئولیت کامل تمام اشتباهات را بدون استثناء یا بهانه به عهده می گیرم. با این وجود و در عین حال خواهم گفت
که چرا باور دارم حذف صدام حسین (از قدرت) انتخاب بهتری بود و اینکه چرا فکر نمی کنم تروریسمی که امروز در خاورمیانه و دیگر نقاط جهان شاهد آن هستیم، ربطی (به تصمیم من) ندارد.» اتهام فریب. مفسران سیاسی در این مورد که این گزارش تا چه اندازه نشان می دهد تونی بلر به پارلمان و افکار عمومی دروغ گفته یا آن ها را گمراه کرده است اختلاف دارند. ان بی سی نیوز گفت که گزارش چیلکات «نشان نمی دهد که بلر دروغ گفته است»، فیلیپ استفنز مفسر ارشد سیاسی "فایننشال تایمز" گفت که «گناه بلر بیشتر قطعیت [وی درباره ی لزوم حمله به عراق] است تا فریب» و الی لیک در مطلبی که برای "بلومبرگ ویو" نوشت گفت که گزارش نشان می دهد که بلر «برای رفتن به عراق دروغ نگفته است». کوربین در سخنرانی خود در پارلمان گفت نمایندگانی که به جنگ رای مثبت دادند «توسط شمار اندکی از سران شاخص در دولت فریب خوردند» کسانی که «وسواس زیادی، برای نوع توجیهاتی که برای جنگ آماده می کردند نداشتند». کارولین لوکاس، نماینده از حزب سبز مدعی شد که تناقضات بین بیانیه های عمومی دولت و یادداشت های شخصی به بوش ثابت می کند که بلر دربارهٔ اینکه جنگ قابل اجتناب نبود «دروغ می گفت».
میشائل مولر (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل آلمان است. مولر از دسامبر ۲۰۱۴ تاکنون شهرداری برلین را برعهده دارد. مولر از ۱۹۸۱ (۱۷ سالگی) به حزب سوسیال دموکرات آلمان SPD پیوسته و در این حزب سیاسی فعال بوده است.
والتر مومپر (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل آلمان است.
ارنست یوهانس رودلف رویتر (آلمانی: Ernst Reuter؛ – ) یک سیاست مدار و شهردار برلین غربی بود.
فریدریش ابرت جونیور (آلمانی: Fredrich Ebert Junior؛ – ) یک سیاست مدار اهل جمهوری دمکراتیک آلمان بود.
والتر هندل (؛ ۱۲ ژانویه ۱۹۱۷ – ۱۰ آوریل ۲۰۰۷) آهنگساز، رهبر ارکستر و نوازنده پیانو اهل ایالات متحده آمریکا بود. دختر او نیز یک رقصندهٔ حرفه ای باله بود. او از شاگردان «فریتس راینر» بود و بعدها مدرس موسیقی در کالج سارا لارنس شد.
آرتور ورنر () یک سیاست مدار اهل آلمان و اولین شهردار برلین پس از پایان جنگ جهانی دوم بود.
تیان تائو (زادهٔ ۱۱ اوت۱۹۹۰) وزنه بردار اهل کشور چین و دارنده نشان نقره المپیک ریو ۲۰۱۶ در وزن ۸۵ ک گ و نشان طلای مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۹ و نقره مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۸ در وزن ۹۶ ک گ مردان است.
لئوناردو د لورنتسو (؛ – ) موسیقی دان، نوازندهٔ برجستهٔ فلوت و مدرس موسیقی اهل ایتالیا بود. او بعدها، مدرس فلوت در مدرسه عالی موسیقی ایستمن شد. در سال ۱۹۵۱ او کتاب «روایت کامل من از فلوت» را منتشر کرد که در محافل موسیقی کلاسیک موفقیت بزرگی به دست آورد. در سال ۲۰۰۳، ییندریش فلد، واریاسیون های فانتزی خود را بر روی تمی از لئوناردو د لورنتسو برای فلوت سولو منتشر کرد. این مضمون از قطعهٔ «"والس رقت انگیز"»، اُپوس ۲۰ برای فلوت و پیانو الهام گرفته شده است.
نیکوس سامپسون (؛ ۱۶ دسامبر ۱۹۳۵ – ۹ مه ۲۰۰۱) یک سیاست مدار اهل قبرس بود. بحران قبرس دهه ۱۹۷۰. نیکوس سامپسون یکی از شخصیت های کلیدی در بحران قبرس در دهه ۱۹۷۰ بود. او یک افسر نظامی و سیاستمدار یونانی قبرسی بود که در کودتای ۱۹۷۴ علیه رئیس جمهور قبرس، مکاریوس سوم، نقش مهمی ایفا کرد. در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۱۹۷۴، نیکوس سامپسون به عنوان رئیس جمهور موقت قبرس پس از سرنگونی مکاریوس به دست گروهی از افسران ارتش قبرس که از حمایت دولت یونان برخوردار بودند، منصوب شد. این کودتا با هدف اتحاد قبرس با یونان (انوسیس) صورت گرفت. سامپسون به عنوان یکی از رهبران این کودتا شناخته می شود، و به شدت خواهان پیوستن قبرس به یونان بود. کودتای سامپسون و دستیارانش باعث واکنش شدید ترکیه شد و منجر به عملیات نظامی ترکیه در قبرس شد. در نتیجه این حمله، بخش شمالی قبرس تحت کنترل ترکیه قرار گرفت و در نهایت جزیره به دو بخش تقسیم شد. سامپسون پس از چند روز از قدرت برکنار شد و به یونان فرار کرد. نیکوس سامپسون به عنوان یک شخصیت تندرو و ملی گرا در تاریخ معاصر قبرس شناخته می شود و نقش مهمی در بروز بحران و تقسیم جزیره ایفا کرد. دیدگاه های او در حمایت از اتحاد قبر
س با یونان و همچنین سیاست های ملی گرایانه اش باعث بروز یکی از مهم ترین بحران ها در تاریخ معاصر قبرس شد.
جولیوس بیکر (؛ – ) یک موسیقی دان، نوازندهٔ فلوت و مُدرس موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۳۷ تا ۲۰۰۳ میلادی فعالیت می کرد. او یکی از پیش کسوتان نوازندگیِ ارکسترال فلوت در کشور آمریکا و مدرس موسیقی در مدرسه جولیارد و دانشگاه کارنگی ملون بود.
پیترو ننی (؛ – ) یک سیاست مدار، روزنامه نگار و دیپلمات اهل ایتالیا بود. پیترو ننی در ۱ ژانویه ۱۹۸۰ در سن ۸۸ سالگی درگذشت. او در سال ۱۹۵۱ جایزه صلح لنین را دریافت کرد. او یکی از بنیانگذاران جمهوری ایتالیا و یکی از شخصیت های اصلی چپ سیاسی ایتالیا از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۶۰ بود. زندگی و حرفه. او در فائنتسا، در امیلیا-رومانیا به دنیا آمد. پس از مرگ پدر و مادر دهقانش، او توسط یک خانواده اشرافی به یک پرورشگاه فرستاده شد. او به حزب جمهوری خواه ایتالیا وابسته بود. در سال ۱۹۰۸، او سردبیر یک روزنامه جمهوری خواه در فورلی شد. در سال ۱۹۰۹ با پیوستن به حزب جمهوری خواه ایتالیا وارد زندگی سیاسی شد. ننی در سال ۱۹۱۱ به دلیل شرکت در تظاهرات سوسیالیستی علیه جنگ امپریالیستی ایتالیا در لیبی دستگیر شد و به مدت هفت ماه در زندان بود.
کارلو سفورزا (؛ ۲۴ ژانویه ۱۸۷۲ – ۴ سپتامبر ۱۹۵۲) یک دیپلمات و سیاست مدار ضدفاشیسم اهل ایتالیا بود. زندگی و شغل. سفورزا دومین پسر کنت جیووانی اسفورزا (۱۸۴۶-۱۹۲۲)، آرشیودار و مورخ مشهور اهل مونتینیوزو، توسکانی، و الیزابتتا پیرانتونی، از یک خانواده تاجران ثروتمند ابریشم بود. او در لوکا به دنیا آمد. پدرش از نوادگان کنت های کاستل سان جیووانی، شاخه ای از خاندان سفورزا بود که در قرن پانزدهم و شانزدهم بر دوک نشین میلان حکومت می کرد. با مرگ برادر بزرگترش در سال ۱۹۳۶، کارلو عنوان ارثی کنت را که در سال ۱۹۱۰ به پدرشان اعطا شد، به ارث برد.
پائولو جنتیلونی (؛ زادهٔ ) نخست وزیر ایتالیا است که پس از استعفای ماتئو رنتسی در پی برگزاری همه پرسی قانون اساسی، از سوی رئیس جمهور این کشور مأمور تشکیل دولت شد. او پیشتر در کابینه رنتسی، وزیر خارجه بود.
فرانکو فراتینی (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۴ دسامبر ۲۰۲۲) یک سیاست مدار اهل ایتالیا بود که از تاریخ ۱۴ نوامبر ۲۰۰۲ تا تاریخ ۱۸ نوامبر ۲۰۰۴ و بار دیگر از تاریخ ۸ مه ۲۰۰۸ تا تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۱۱ سمت وزارت امور خارجه و از تاریخ ۱۷ ژانویه ۱۹۹۵ تا تاریخ ۲۲ مارس ۱۹۹۶ سمت وزارت امور منطقه ای و کارکرد عمومی ایتالیا را برعهده داشت.
جیان فرانکو فینی (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است که از تاریخ ۱۱ ژوئن ۲۰۰۱ تا تاریخ ۱۷ مه ۲۰۰۶ سمت معاون نخست وزیری ایتالیا و از تاریخ ۱۸ نوامبر ۲۰۰۴ تا تاریخ ۱۷ مه ۲۰۰۶ سمت وزارت امورخارجه ایتالیا را برعهده داشت.
سوزانا آنلی (؛ – ) یک سیاست مدار، نویسنده و دیپلمات اهل ایتالیا بود. او که بیش از بیست سال در سیاست ایتالیا شرکت داشت، اولین زنی بود که به عنوان وزیر امور خارجه ایتالیا منصوب شد. او همچنین اولین وزیر ایتالیایی بود که وزیر امور خارجه و معاون وزیر همان وزارتخانه شد. اوایل زندگی. او که در تورین به دنیا آمد، دختر ادواردو آنیلی و دونا ویرجینیا بوربون دل مونته، دختر شاهزاده سن فاوستینو و همسرش جین آلن کمپبل بود. پدربزرگش، جووانی آنیلی، شرکت خودرو سازی فیات را تأسیس کرد. او خواهر جیانی آنیلی است، که تا سال ۱۹۹۶ رئیس فیات بود؛ اعضای خانواده آنیلی هنوز هم کنترل کننده فیات هستند.
آنتونیو مارتینو (؛ زادهٔ – ۵ مارس ۲۰۲۲) یک سیاست مدار اهل ایتالیا بود که از تاریخ ۱۰ مه ۱۹۹۴ تا تاریخ ۱۷ ژانویه ۱۹۹۵ سمت وزارت امورخارجه و از تاریخ ۱۱ ژوئن ۲۰۰۱ تا تاریخ ۱۷ مه ۲۰۰۶ سمت وزارت دفاع ایتالیا را برعهده داشت.
آنیکا مارکس یک بازیگر ، نویسنده و تهیه کننده آمریکایی است که بیشتر برای ایفای نقش مونته پورتر در مجموعه تلویزیونی "پرورشگاهی ها" شهرت دارد.
مؤسسه موسیقی کرتیس () نام یک هنرستانِ موسیقیِ مشهور در شهر فیلادلفیا است. در مؤسسه موسیقی کرتیس، دوره های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترای موسیقی و اپرا ارائه می شود و یکی از معتبرترین مراکز آموزش عالی در ایالات متحده آمریکا بوده و احتمال و نرخ پذیرش دانشجو در آن، ۴٫۸٪ است.
حسینعلی انواری (۱ اردیبهشت ۱۳۱۳ – ۲ دی ۱۳۶۸) استاد مهندسی برق ایرانی بود. انواری استاد دانشگاه صنعتی آریامهر (دانشگاه صنعتی شریف) و آخرین رئیس این دانشگاه قبل از انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران بود. تحصیلات. انواری که متولد تهران بود تحصیلات خود را در دبیرستان البرز و دانشکده فنی دانشگاه تهران در رشته الکترومکانیک انجام داد و سپس و در سال ۱۹۶۲ موفق به اخذ دانشنامه دکتری در رشته الکتروتکنیک دانشگاه ENSEEHT (مدرسه عالی الکترونیک، الکتروتکنیک، انفورماتیک، هیدرولیک و مخابرات) شد. پس از بازگشت به ایران در وزارت اقتصاد استخدام شد و در دانشکده پلی تکنیک تهران (امیرکبیر فعلی) نیز به تدریس دروس ماشین های الکتریکی و سرومکانیزم پرداخت. در سال ۱۳۴۲ به سمت رئیس بخش مهندسی آن دانشکده رسید و در سال ۱۳۴۵ با تأسیس دانشگاه صنعتی آریامهر به این دانشگاه منتقل شد. در این دانشگاه تا سال ۱۳۴۷ مدیر آموزش بود سپس در شهریور ماه ۱۳۵۰ به عنوان قائم مقام آموزشی و دانشجویی منصوب شد، در سال ۱۳۵۶ به مرتبه دانشیاری ارتقاء یافت و در همان سال به عنوان معاون آموزشی و دانشجویی دانشگاه منصوب شد. او همچنین طی سالهای ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۳ معاون وزارت اطلاعات و جهانگر
دی بودند. با شروع انقلاب از طرف شورای دانشگاه به عنوان رئیس دانشگاه صنعتی شریف انتخاب و تا تاریخ ۷ مرداد ماه ۱۳۵۸ در این سمت فعالیت کرد و سپس به مدت یکسال به فرصت مطالعاتی رفت. وی در این دانشگاه تدریس دروس مختلف مبانی مهندسی برق Iو II وIII و ماشین های الکتریکی و ماشین های القائی و مسائل مخصوص در مهندسی قدرت و همچنین دروس آزمایشگاه های ماشین های الکتریکی را هم انجام می داد. کتاب های «اصول الکتریسیته»، «الکتریسیته و مغناطیس» و چندین مقاله علمی در مجلات بین المللی از آثار علمی اوست. زندگی شخصی. حسینعلی انواری در سال ۱۳۴۸ با شهناز علی آبادی ازدواج کردند که حاصل این ازدواج دو دختر به نامهای یاسمن و نرگس می باشد. ایشان در دوم دیماه سال ۱۳۶۸ در سفری به اسپانیا به علت خونریزی مغزی درگذشت.
مورتون سِـباتنیک (؛ زادهٔ ۱۹۳۳) یک آهنگساز و مدرس موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا است. او دانش آموختهٔ دانشگاه دنور و از پایه گذاران «مؤسسه هنرهای کالیفرنیا» است که سال ها به عنوان مدرس در آنجا مشغول به کار بود. آلبوم مشهور او تحت عنوانِ «سیب های سیمین ماه»، نخستین آلبوم موسیقی الکترونیک است که توسط یک ناشر موسیقی (نانساچ) برای تهیه و پخش پذیرفته شد. وی یکی از برندگان کمک هزینه گوگنهایم است.
رودلف ئی کالمن (؛ – ) یک دانشمند در زمینه مهندسی برق و ریاضیات اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال افتخار آی تریپل ئی و نشان ملی علوم شده است. رودولف (رودی) امیل کالمن (مارس ۱۹، ۱۹۳۰ – ۲ ژوئیه ۲۰۱۶) بود مهندس برق، ریاضیدان و مخترع آمریکایی متولد مجارستان بود. او بیش از همه برای برای اختراع و توسعه فیلتر کالمن، الگوریتم ریاضی که به طور گسترده در پردازش سیگنال، کنترل و هدایت، ناوبری و کنترل مورد استفاده است، مشهور است. باراک اوباما رئیس جمهور ایالات متحده برای این کار در ۷اکتبر، ۲۰۰۹ به کالمن نشان ملی علوم اعطا کرد. پیشه. رودولف کالمن در سال ۱۹۳۰ در بوداپست متولد شد. پس از مهاجرت به ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۴۳ مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۵۳ و مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۵۴ از مؤسسه فناوری ماساچوست در مهندسی برق دریافت کرد. کالمن درجه دکتری خود را در سال ۱۹۵۷ در دانشگاه کلمبیا در نیویورک به اتمام رساند. کالمن از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۴ به عنوان ریاضیدان و پژوهشگر در پژوهشکده مطالعات پیشرفته در بالتیمور مشغول به کار بود. او یک از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱ استاد دانشگاه استنفورد و پس از آن اس
تاد دانشگاه و مدیر مرکز ریاضی نظریه سیستم دانشگاه فلوریدا از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۲ بود. کالمن در بامداد ۲ ژوئیه ۲۰۱۶ در خانه اش در گینسویل فلوریدا درگذشت.
آلیسیا سیکستوس یک بازیگر آمریکایی است که بیشتر برای ایفای نقش کارمن کروز در مجموعه تلویزیونی "پرورشگاهی ها" شهرت دارد.
نانساچ () یک ناشر موسیقی آمریکایی است که مالک آن گروه موسیقی وارنر و توزیع کننده اش، وارنر رکوردز است. نانساچ در سال ۱۹۶۴ میلادی بنیان گذاری شد و مقر اصلی آن، شهرِ نیویورک است.
حلیمه بنت یعقوب (زادهٔ )، یک سیاستمدار و وکیل اهل سنگاپور است که از سال ٢٠١٧ تا ۲۰۲۳ به عنوان هشتمین رئیس جمهور سنگاپور خدمت کرده است. او نخستین رئیس جمهور زن در تاریخ سنگاپور است. او به عنوان یکی از اعضای حزب حاکم «حزب اقدام مردم» (PAP) قبلاً نهمین رئیس مجلس این کشور بود. او پس از عبدالله تارموگی و مایکل پالمر، سومین رئیس مجلس متوالی متعلق به اقلیت مالایی و مسلمان در سنگاپور است. او همچنین در وزارت توسعه جامعه، ورزش و جوانان از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ کار می کرد. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۷ وی در یک انتخابات بی رقیب به ریاست جمهوری سنگاپور برگزیده شد.
روبرتا پینوتی (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است.
ماریو ماورو (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است.
جیام پائولو دی پائولا (؛ زادهٔ ) یک نظامی اهل ایتالیا است که از تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۱۱ تا تاریخ ۲۸ آوریل ۲۰۱۳ سمت وزارت دفاع ایتالیا را برعهده داشت.
ایگناسیو لا روسا (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است.
آنجلینو آلفانو (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است که از تاریخ ۲۸ آوریل ۲۰۱۳ تا تاریخ ۱۲ دسامبر ۲۰۱۶ سمت وزارت کشور و از تاریخ ۸ مه ۲۰۰۸ تا تاریخ ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۱ سمت وزارت دادگستری ایتالیا را برعهده داشت.
آنا ماریا کانچلیری (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است.
انزو بیانکو (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار ایتالیایی، شهردار سابق کاتانیا و وزیر سابق کشور است. اوایل زندگی. بیانکو در ۲۴ فوریه ۱۹۵۱ در ایدان، استان انا، ایتالیا به دنیا آمد. حرفه. بیانکو از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳ با حزب جمهوری خواه ایتالیا و از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ با «درخت زیتون» عضو اتاق نمایندگان و سپس از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳ سناتور حزب دموکراتیک ایتالیا بوده است.
بئاتریس لورنزین (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است.
گای مارتین (متولد ۴ نوامبر ۱۹۸۱) یک شخصیت تلویزیونی و راننده مسابقات موتورسیکلت تی تی است. اولین مسابقهٔ وی در سال ۱۹۹۸ صورت گرفت. وی تا کنون دو بار کمر خود را در این مسابقات شکسته است. یک مرتبه در سال ۲۰۱۰ و بار دیگر در سال ۲۰۱۵. وی علی رغم این تصادفات باز هم به حرفه خود ادامه داد. اولین شغلی که وی پس از ترک مدرسه برگزید مکانیکی موتورسیکلت بوده. گای در دوران موتورسواری نیز این توانایی را در خود حفظ نمود.
رناتو بالدوتسی (؛ زادهٔ ۱۲ فوریه ۱۹۵۵) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است.
فدریکا گوئیدی (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است.
پیر کارلو پادوان (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است.
آندره آ اورلاندو (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است.
پائولا سورینو (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است.
کورادو پاسرا (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است.
مائوریتسیو لوپی (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است.
میشائل گلوس (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار و آسیابان اهل آلمان است.
کارل شیلر (؛ – ) یک سیاست مدار و اقتصاددان اهل آلمان بود.
مارتین بانگمان (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۸ ژوئن ۲۰۲۲) یک سیاست مدار و وکیل اهل آلمان بود.
اسکار لافونتین (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، نویسنده و سیاست مدار سوسیالیست اهل آلمان است. او از از سال 1985 تا 1998 نخست وزیر زارلاند بود. او در سال 1992 به عنوان نامزد حزب SPD (مخفف: حزب سوسیال دموکرات آلمان) برای صدراعظمی آلمان در انتخابات شرکت کرد. و از سال 1995 تا 1999 ریاست این حزب را بر عهده داشت. پس از انتخابات بوندستاگ در سپتامبر 1998 - گرهارد شرودر صدراعظم شد - او وزارت دارایی فدرال را در کابینه ی اول شرودر به دست گرفت. در مارس 1999 او به طور غیر منتظره ای از تمام مناصب سیاسی، از جمله کرسی نمایندگی خود در بوندستاگ آلمان استعفا داد. پس از انتخابات ایالتی در زارلند در سال 2009، که در آن Die Linke (حزب چپ آلمان) بیش از 20 درصد آرا را به دست آورد، برای اولین بار وارد پارلمان ایالتی شد، و لافونتین رهبر گروه پارلمانی حزب خود در پارلمان ایالت سارلاند شد. او این سمت را تا سال 2022 حفظ کرد. از می 2012 تا 2022 او همچنین رهبر اپوزیسیون بود. او چندین بار تلاش کرد که SPD را برای تشکیل یک اتحاد در سطح ایالتی متقاعد کند که ناکام ماند. او در انتخابات ایالتی زارلند در سال 2022 دیگر نامزد پارلمان ایالتی نشد و در 17 مارس 2