Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نامه داری () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک به کارگردانی نورا افرون است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد. داستان. کاتلین کلین و فرانک ناواسکی که یک روزنامه نویس نیویورک آبزرور است به هم علاقه مند می شوند. فرانک بیشتر اوقات با ماشین تایپش مشغول است ولی کاتلین با لپ تاپ کار می کند و حساب ایمیل خود را بررسی می کند. فرانک که با نام مستعار Shopgirl وارد ایمیل خود می شود، یک نامه از NY152 دریافت می کند که نام مستعار Joe Fox است که در یک چت روم به نام «بالای سی ساله ها» با هم آشنا شده اند. وقتی صدای فرانک ایمیل را می خواند، پیش خود به محدودیت های ارتباط آنلاین فکر می کند، نام و طبقه اجتماعی، شغل و ارتباطات خانوادگی مشخص نیستند. جو یکی از اعضای خانواده فاکس است که در فاکس بوکس (فروشگاه زنجیره ای بزرگ کتابفروشی) Fox Books کار می کند. کاتلین در مغازه کنار خیابان The Shop Around The Corner کار می کند که از مادرش برایش به جا مانده است. این دو در مسیر کارشان از کنار هم رد می شوند در محله منهتن باختری. جو به محل کارش می رسد و در کنار دوستش کوین که مدیر شعبات است به راه اندازی یک شعبه جدید در نیویورک فکر می کنند. کاتلین و سه همکارش جورج
، عمه بیردی، و کریستینا در آن صبح مغازه کوچکشان را باز می کنند. مدتی بعد در همان روز جو همراه عمه یازده ساله اش آنابل و برادر چهار ساله اش متیو به مغازه کاتلین می روند تا بچه ها کتاب ها را ببینند. جو و کاتلین با هم گفتگو می کنند و کاتلین به جو می گوید نگرانی اش از این است که Fox Books بخواهد آنجا شعبه باز کند، کاتلین در این موقع هنوز نام فامیلی جو را نمی داند. جو نام خانوادگی خود را به فرانک نمی گوید، ناگهان دست بچه ها را می گیرد و از مغازه خارج می شود. همان هفته در یک گردهمایی کتابداران نیویورک، جو و کاتلین دوباره همدیگر را ملاقات می کنند و در آنجا کاتلین هویت واقعی جو را متوجه می شود. فرانک جو را به جاسوسی و فریب متهم می کند ولی او انکار می کند. مغازه کنار خیابان The Shop Around The Corner کم کم بسته می شود و کاتلین وارد فاکس بوکس می شود. کاتلین در آنجا حقیقت واقعی مغازه را کشف می کند که روح دوستی و آرامش بر آنجا حاکم است اما برخلاف مغازه خودش خبری از کتاب های کودکان نیست. همکاران کاتلین هم هر کدام برای خود شغلی جدید پیدا می کنند، کریستینا به کاریابی می رود، جورج در اداره کودکان مغازه فاکس بوکس مشغول به کار
می شود و بیردی بازنشست می شود.
آرمیدن دو نفر بر تخت، در حضور دیگران نقاشی سه لتی رنگ روغنی است که در ۱۹۶۸ میلادی توسط فرانسیس بیکن کشیده شده است. این نقاشی اکنون در موزهٔ هنرهای معاصر تهران نگهداری می شود. تاریخچه. تابلوی آرمیدن دو نفر بر تخت، در حضور دیگران، در سال ۱۹۷۵ میلادی، توسط یک دلال هنری فرانسوی به بنیاد هنر ایران که زیر نظر فرح پهلوی فعالیت می کرد، فروخته شد و به موزه هنرهای معاصر تهران واگذار گردید. پس از انقلاب ایران این تابلو و بسیاری از آثار موزه بطور مخفیانه و دور از دید عموم نگهداری می شدند. تا اینکه این تابلو در سال ۲۰۰۴ برای نمایش موقت به لندن فرستاده شد. این تابلو آخرین بار در سال ۱۹۷۲ در دوسلدورف به نمایش درآمده بود. توصیف. در لت های کناری دو نفر ناظر نقاشی شده اند که فرم بدنشان بازتاب یکدیگر می باشد. ناظر سمت چپ برهنه و ناظر سمت راست با پوشش کامل است. در لت میانی دو مرد برهنه و با صبغه همجنس گرایانه بر تختی آرمیده اند. فرم بدن آن ها تقریباً شبیه یکدیگر می باشد. در لت سمت چپ پرنده ای از درون جعبه ای در حال پرواز به سوی تخت است. ناظر ممکن است نشان دهندهٔ جرج دایر، معشوق بیکن باشد که در سال ۱۹۷۱ درگذشت.
ارتش سالاری ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد :
وقتی هری سالی را دید… (وقتی هری با سالی آشنا شد) () فیلمی آمریکایی در ژانر کمدی رمانتیک محصول سال ۱۹۸۹ به کارگردانی راب راینر و نویسندگی نورا افران است. این فیلم با بازی بیلی کریستال، مگ رایان، کری فیشر و برونو کربی، داستان دو شخصیت اصلی را از نخستین دیدارشان در شیکاگو و سفر مشترکشان به نیویورک دنبال می کند و طی دوازده سال برخوردهای اتفاقی در این شهر، به پرسشی می پردازد: «آیا زن و مرد می توانند فقط دوست باشند؟» ایده های فیلم پس از طلاق راب راینر و پنی مارشال شکل گرفت. گفت وگویی که افران با راینر انجام داد، پایهٔ شخصیت «هری» شد و شخصیت «سالی» نیز بر اساس خود افران و برخی دوستانش طراحی شد. کریستال به پروژه پیوست و پیشنهاداتی برای فیلمنامه ارائه داد. ساختار فیلم را افران فراهم کرد و بسیاری از دیالوگ ها از دوستی واقعی میان راینر و کریستال الهام گرفته بود. موسیقی متن فیلم از آثار هری کانیک جونیور انتخاب شد که همراه با بند بزرگ و تنظیم های مارک شایمن اجرا شد. کانیک برای این موسیقی جایزهٔ گرمی برای بهترین اجرای جاز مرد را دریافت کرد. کلمبیا پیکچرز فیلم را ابتدا در چند شهر به نمایش گذاشت تا با بازاریابی دهان به دهان
علاقه ایجاد کند، و سپس اکران آن را گسترش داد. این فیلم در آمریکای شمالی ۹۲٫۸ میلیون دلار فروش داشت و با تحسین منتقدان روبه رو شد. افران برای فیلمنامه اش نامزد اسکار، جایزه بفتا و جایزه انجمن نویسندگان آمریکا شد. فیلم در رتبهٔ ۲۳ فهرست ۱۰۰ خندهٔ برتر موسسه فیلم آمریکا و رتبهٔ ۶۰ فهرست «۱۰۰ فیلم خنده دار» براوو (شبکه تلویزیونی آمریکا) قرار دارد. در اوایل سال ۲۰۰۴، این فیلم با بازی لوک پری و آلیسون هانیگان به صورت نمایش صحنه ای درآمد. در سال ۲۰۲۲، این فیلم به دلیل «اهمیت فرهنگی، تاریخی یا زیبایی شناختی» در فهرست ملی ثبت فیلم آمریکا توسط کتابخانه کنگره ثبت شد. داستان. در سال ۱۹۷۷، هری برنز و سالی آلبرایت از دانشگاه شیکاگو فارغ التحصیل می شوند. هری با دوست سالی، آماندا ریس، در رابطه است و این باعث می شود که هری و سالی برای رفتن به نیویورک هم سفر شوند. سالی برای ادامهٔ تحصیل در مدرسهٔ روزنامه نگاری به آن جا می رود و هری نیز شغلی در انتظار دارد. در مسیر، آن ها دربارهٔ دیدگاه های متفاوتشان دربارهٔ روابط عاشقانه گفت وگو می کنند؛ سالی با نظر هری مبنی بر اینکه مرد و زن نمی توانند فقط دوست باشند چون "پای رابطهٔ جنسی وسط
می آید"، مخالفت می کند. آن ها در یک رستوران توقف می کنند و وقتی هری به سالی می گوید که بسیار جذاب است، او با عصبانیت او را متهم به اظهار علاقه می کند. در نیویورک از هم جدا می شوند، بی آن که قصد داشته باشند دوباره یکدیگر را ببینند. پنج سال بعد، در سال ۱۹۸۲، آن ها در یک پرواز دوباره همدیگر را می بینند. سالی با همسایهٔ هری، جو، در رابطه است و هری نیز با هلن نامزد کرده است، که این برای سالی عجیب است چون آن را برخلاف روحیهٔ بدبینانهٔ هری می داند. هری پیشنهاد دوستی می دهد و ناچار می شود دیدگاه قبلی اش دربارهٔ دوستی مرد و زن را تعدیل کند. آن ها دوباره جدا می شوند و تصمیم می گیرند دوست نباشند. پنج سال بعد، در سال ۱۹۸۷، هری و سالی در یک کتاب فروشی با هم روبه رو می شوند. آن ها با هم قهوه می نوشند و دربارهٔ روابط گذشته شان حرف می زنند؛ سالی از جو جدا شده و هلن نیز هری را برای مرد دیگری ترک کرده است. آن ها تصمیم می گیرند با هم دوست باشند و تماس های شبانه، شام و گفت وگوهایی دربارهٔ زندگی عاطفی شان را آغاز می کنند. در یک مهمانی شب سال نو، آن ها نسبت به هم احساس علاقه پیدا می کنند و بوسه ای خجل کننده رد و بدل می کنند. آن ها
همچنان دوست باقی می مانند و دوستان نزدیکشان، ماری و جِس، را به هم معرفی می کنند. اما در همان دیدار اول، ماری و جس به هم دل می بازند و مدتی بعد نامزد می کنند. شبی، سالی با گریه با هری تماس می گیرد تا بگوید جو قرار است ازدواج کند. هری برای دلداری به آپارتمان سالی می رود و آن دو با هم رابطه برقرار می کنند. صبح روز بعد، هری با احساس ناراحتی و پشیمانی می رود. رابطهٔ دوستانه شان سرد می شود تا اینکه در جشن ازدواج جس و ماری با هم جر و بحث می کنند. هری تلاش می کند رابطه شان را ترمیم کند، اما سالی معتقد است دیگر نمی توانند دوست باشند. در مهمانی شب سال نو ۱۹۸۸، سالی با جس و ماری است و دلتنگ هری شده. هری در خانه مانده و برنامه سال نو دیک کلارک را تماشا می کند. پیش از نیمه شب، هری در خیابان ها قدم می زند. درست زمانی که سالی در آستانهٔ ترک مهمانی است، هری ظاهر می شود و عشقش را به او ابراز می کند. سالی ابتدا می گوید که او تنها به دلیل احساس تنهایی آمده، اما هری فهرستی از دلایل علاقه اش را بیان می کند. سه ماه بعد، هری و سالی ازدواج می کنند؛ دقیقاً ۱۲ سال و سه ماه پس از نخستین دیدارشان. در طول فیلم، چندین قطعهٔ کوتاه از زوج
های سالخورده نشان داده می شود که دربارهٔ چگونگی آشنایی شان حرف می زنند. این داستان های واقعی را نورا افران گردآوری کرده و بازیگران آن ها را بازآفرینی می کنند. زوج آخر پیش از تیتراژ پایانی، خود هری و سالی هستند.
گویش کلارستاقی در منطقه کلارستاق تکلم می شود. نظرات گوناگونی در بین زبان شناسان در مورد طبقه بندی این گویش وجود دارد. در کتاب راهنمای زبان های ایرانی که به ویراستاری رودیگر اشمیت منتشر شده، گویش بومی مناطق از چالوس تا خود تنکابن (گویش منطقه کلارستاق) گویشی از زبان مازندرانی می باشد. وبگاه گلاتولوگ گویش کلارستاق و گویش کلاردشت را گویش هایی از زبان مازندرانی می داند. حبیب برجیان گویش مناطق کجور و کلار را از لهجه های زبان مازندرانی می داند. ایران کلباسی گویش کلاردشت و تنکابن را گونه ای از زبان مازندرانی می داند. طبق دانشنامه ایرانیکا به نقل از دونالد استیلو در بین تنکابن و کلاردشت گویش ها حالت انتقال بین گیلکی و مازندرانی دارند؛ و آن را شاخه ای زبانی مجزا از گیلکی و مازندرانی طبقه بندی کرده اند. گویش های بومی کلارستاق و تنکابن را بدین ترتیب می توان چنان که دونالد استیلو پیشنهاد می کند، یک گروه زبانی مجزا درون پیوستار گفتاری در طول مناطق ساحلی و ارتفاعات کرانهٔ خزر دانست. این گروه حدوداً بین کلاردشت در شرق، و رامسر در غرب کشیده شده است و زین رو توسط دونالد استیلو کاسپین مرکزی تعیین شده است؛ با وجود این اتفاق نظر
بر سر آن کم است، فردوس آقاگل زاده گویش چالوس و کلاردشت را گویشی از زبان مازندرانی معرفی می کند. در سال ۱۳۸۱ «واژه نامه بزرگ تبری» به ویراستاری «جهانگیر نصری اشرفی» منتشر شد که دربردارندهٔ واژگانی از گویش های عباس آباد و آمل و بابل و بهشهر و علی آباد کتول و کردکوی و نوشهر و ساری و تنکابن و دیگر مناطق بود. در کتاب واژه نامه بزرگ تبری گویشی که در منطقه کلارستاق شامل چالوس و تنکابن شرقی (کلارستاق باستانی، برخی از روستاهای کوهپایه ای منطقه بیرون بشم و لنگا و نواحی جلگه ای از آب چالوس و عباس آباد و رودخانه نشتا به مرکزیت عباس آباد) تکلم می شود گویشی از زبان مازندرانی می باشد. شماری از پژوهشگران زبان شناس، گویش منطقه تنکابن (گویش تنکابنی) را گویشی از زبان مازندرانی غربی می دانند. زبان گیلکی به دو گویش غربی (بیه پس) و شرقی (بیه پیش) تقسیم می شود و گاه دو گویش دیلمی_اشکوری و گویش بینابین چابکسری_تنکابنی (رامسری_تنکابنی) که به طبری_گیلکی (محدوده تنکابن تا چابکسر) معروف است هم به این فهرست اضافه می شوند. زبان مازندرانی زبانی است که در استان مازندران و قسمت هایی از استان های گلستان، سمنان، تهران و البرز رایج است. مازندرا
نی استان مازندران به سه گویش غربی، مرکزی و شرقی تقسیم می گردد. گویش طبری چالوس (کلارستاقی) جز گویش غربی مازندرانی محسوب می شود. گویش مازندرانی غربی در محدودهٔ میان چالوس و تنکابن گویش می شود. گویش کلارستاقی از سمت شرق با گویش کجوری در شهرستان نوشهر و شرق چالوس و از سمت غرب با گویش تنکابنی در شهر تنکابن هم جوار است. طبقه بندی. در امتداد کوهپایه های شمالی البرز و ساحل خزر، گروه زبانی کاسپین تشکیل یک زنجیره گویشی بدون انقطاع را می دهد که ۵۵۰ کیلومتر امتداد دارد، گیلکی در غرب آن و مازندرانی در شرق آن قرار دارند. گویشوران این زنجیره زبان خود را "گلکی" می خوانند. گویش های میانه دو سوی این زنجیره، گروه زبان های کاسپین مرکزی یا گویش های کلارستاق خوانده شده اند. زبان محلی کاسپینی مورد تکلم در کلارستاق و نیز گویش های تنکابن را نمی توان به درستی به عنوان مازندرانی یا گیلکی طبقه بندی کرد. این ها به عنوان نوعی انتقال بین دو گروه زبانی عمل می کنند. گویش های محلی کلارستاق و تنکابن را می توان زین رو به عنوان گروه زبانی مجزای سوم درون زنجیره گویشی در امتداد ناحیه ساحلی خزر و در کنار ارتفاعات در نظر گرفت. پروژه ایرانی شمال غرب
ی مؤسسه ماکس پلانک منطقه حدودی تنکابن تا کلاردشت را زیرمجموعه زبان کاسپین مرکزی طبقه بندی می کند، این زبان انتقالی نرم از گیلکی در غرب تا مازندرانی در شرق را نشانی می دهد و تعریف خط مشخص جدا کننده این نواحی گویشی غیرممکن است. واژه نامه بزرگ تبری نوشته است که طبری رویانی یکی از کهن ترین گویش های زبان مازندرانی است که در نواحی غربی طبرستان گویش می شد که خود به دو لهجهٔ طبری کلارستاقی و طبری کجوری تقسیم می شود. منطقه رویان کهن از نواحی غربی طبرستان بوده است که شامل شهرستان های نور، نوشهر، چالوس، کلاردشت (کلار)، عباس آباد (لنگا)، تنکابن و رامسر (سختسر) می شده است و گاهی مرز غربی آن تا رودسر (هوسم) ادامه می یافت مردم رویان کهن به زبان طبری و گویش طبری رویانی که زبان اسپهبدان طبرستان نیز بود سخن می گفتند. زبان گیلکی به دو گویش غربی (بیه پس) و شرقی (بیه پیش) تقسیم می شود و گاه دو گویش دیلمی_اشکوری و گویش بینابین چابکسری_تنکابنی (رامسری_تنکابنی) که به طبری_گیلکی (محدوده تنکابن تا چابکسر) معروف است هم به این فهرست اضافه می شوند. زبان مازندرانی زبانی است که در استان مازندران و قسمت هایی از استان های گلستان، سمنان، تهرا
ن و البرز رایج است. مازندرانی استان مازندران به سه گویش غربی، مرکزی و شرقی تقسیم می گردد. گویش طبری چالوس (کلارستاقی) جز گویش غربی مازندرانی محسوب می شود. گویش مازندرانی غربی در محدودهٔ میان چالوس و تنکابن گویش می شود. مقایسه ضمایر. در مازندرانی ضمیر سه حالت دارد: فاعلی، مفعولی و ملکی. ساختار گویش کلارستاقی. شناسه (چالوس). در زبان فارسی دو دسته شناسه داریم: گذشته و حال. اما در زبان طبری سه دسته شناسه داریم: گذشته، حال ساده و حال التزامی. ۱. گذشته: ۲. حال ساده: ۳. حال التزامی: صرف فعل (چالوس). در جدول زیر فعل رفتن (buārden) بر اساس لهجه چالوس در زمان های مختلف صرف می شود. در جدول زیر فعل آمدن (bimān) بر اساس لهجه چالوس در زمان های مختلف صرف می شود. شناسه (کلاردشت). در زبان فارسی دو دسته شناسه داریم: گذشته و حال. اما در زبان طبری سه دسته شناسه داریم: گذشته، حال ساده و حال التزامی. ۱. گذشته: در جدول زیر افعال خوردن (boxordan)، آمدن (bimân) و دیدن (badiyân) در زمان گذشته صرف شده اند. ۲. حال ساده: در جدول زیر افعال خوردن (boxordan) و خواستن (bexâysan) در زمان حال صرف شده اند. ۳. حال التزامی: در جدول زیر افعال خورد
ن (boxordan)، رفتن (beyšan) و آمدن (bimân) در زمان حال التزامی صرف شده اند. صرف فعل (کلاردشت). در جدول زیر فعل بردن (baberden) بر اساس لهجه کلاردشت در زمان های مختلف صرف می شود. برای منفی کردن این فعل در زمانهای: گذشته ساده، گذشته کامل، گذشته التزامی، گذشته کامل استمراری n جایگزین b در ابتدای فعل می شود و در زمان های: حال ساده، گذشته استمراری و حال التزامی n در ابتدای فعل اصلی می آید. در جدول زیر فعل رفتن (beyšan) بر اساس لهجه کلاردشت در زمان های مختلف صرف می شود. برای منفی کردن این فعل در زمانهای: گذشته ساده، گذشته کامل، گذشته التزامی، گذشته کامل استمراری n جایگزین b در ابتدای فعل می شود و در زمان های: حال ساده، گذشته استمراری و حال التزامی n در ابتدای فعل اصلی می آید. در جدول زیر فعل آمدن (bimân) بر اساس لهجه کلاردشت در زمان های مختلف صرف می شود. برای منفی کردن این فعل در زمانهای: گذشته ساده، گذشته کامل، گذشته التزامی، گذشته کامل استمراری n جایگزین b در ابتدای فعل می شود و در زمان های: حال ساده، گذشته استمراری و حال التزامی n در ابتدای فعل اصلی می آید. شناسه (سلمانشهر). در زبان فارسی دو دسته شناسه داریم: گذ
شته و حال. اما در زبان طبری سه دسته شناسه داریم: گذشته، حال ساده و حال التزامی. ۱. گذشته: ۲. حال ساده: ۳. حال التزامی: صرف فعل (سلمانشهر). در جدول زیر فعل کردن (hâkorden) بر اساس لهجه سلمانشهر در زمان های مختلف صرف می شود. برای منفی کردن این فعل در زمانهای: گذشته ساده، گذشته کامل، گذشته التزامی، گذشته کامل استمراری n جایگزین b در ابتدای فعل می شود و در زمان های: حال ساده، گذشته استمراری و حال التزامی n در ابتدای فعل اصلی می آید. در جدول زیر فعل آمدن (bimân) بر اساس لهجه سلمانشهر در زمان های مختلف صرف می شود. برای منفی کردن این فعل در زمانهای: گذشته ساده، گذشته کامل، گذشته التزامی، گذشته کامل استمراری n جایگزین b در ابتدای فعل می شود و در زمان های: حال ساده، گذشته استمراری و حال التزامی n در ابتدای فعل اصلی می آید. شناسه (عباس آباد). در زبان فارسی دو دسته شناسه داریم: گذشته و حال. اما در زبان طبری سه دسته شناسه داریم: گذشته، حال ساده و حال التزامی. ۱. گذشته: ۲. حال ساده: ۳. حال التزامی: صرف فعل (عباس آباد). در جدول زیر فعل گفتن (boten) بر اساس لهجه عباس آباد در زمان های مختلف صرف می شود. برای منفی کردن این فعل
در زمانهای: گذشته ساده، گذشته کامل، گذشته التزامی، گذشته کامل استمراری n جایگزین b در ابتدای فعل می شود و در زمان های: حال ساده، گذشته استمراری و حال التزامی n در ابتدای فعل اصلی می آید. در جدول زیر فعل آمدن (bimân) بر اساس لهجه عباس آباد در زمان های مختلف صرف می شود. برای منفی کردن این فعل در زمانهای: گذشته ساده، گذشته کامل، گذشته التزامی، گذشته کامل استمراری n جایگزین b در ابتدای فعل می شود و در زمان های: حال ساده، گذشته استمراری و حال التزامی n در ابتدای فعل اصلی می آید. نشانه نکره. اسم نکره در زبان مازندرانی با چندین نشانه همراه هست. نشانه جمع. در زبان مازندرانی از نشانه های [on]،[šon] ,[kon]،[ât] و [ville] برای جمع استفاده می شود. نمونه واژگان گویش کلارستاقی. شماری از واژه های مازندرانی در گویش کلارستاقی (کلاردشت) و قائمشهر با برابر گیلکی و فارسی و انگلیسی آن در اینجا به الفبای فونتیک بین المللی آوانویسی شده است: ضرب المثل. برخی ضرب المثل های مازندرانی به لهجه کلارستاقی. gâleše meyl buy , varzâre dušene ترجمه: مِیلِ چوپان باشد گاوِ نر را می دوشد sire če qame vašnae ترجمه: سیرا چه غم گرسنه است doz dozze
e bangene , xodâ re girne xanne ترجمه: دزد دزد را بدزدد، خدا را خنده می گیرد ترانه محلی. برخی ترانه های محلی به زبان مازندرانی با لهجهٔ کلارستاقی. agar vene beyri yâr devare siyâ mar bazene , del babuye pare ترجمه: اگر باید بگیری یار دوباره مار سیاه بزند دل بشود پاره elâhi bamiran te piyar o te mâr men o te âsheqi beyre qerâr ترجمه: الهی بمیرند پدر تو و مادر تو عاشقی من و تو بگیرد قرار boro boro boro , me xânembâlâ anâre lab dârne čon hat tâ lampâ ترجمه: بیا بیا بیا خانم بالا (اسم خاص) ی من لب انار داری چون هفت تا لامپا (چراغ) amir gine jon , daryâ ye u čanni šure nadome yaqube češm čer kure ترجمه: امیر می گوید جان (جانِ من)، آب دریا چقدر شور است نمی دانم چشم یعقوب چرا کور است jiri juri nakon ey yâre nâdon te hamrâ qarenne juri âdemon ترجمه: پایینی بالایی نکن ای یار نادان با تو قهرند آدم های بالایی daryâ ye dele nâhal bezâme dâr babuye bolbol boxone o hašt o čar babuye ترجمه: در دریا نهال زدم درخت بشود بلبل بخواند و هشت و چهار بشود qarib soxan zane , del bune pâre duso došman mene hakordenne avare ترجمه: غریب
حرف می زند دل می شود آواره دوست و دشمن مرا کردند آواره ây mardomon nadome mene čiye qabule dele men nadome kiye ترجمه: آی مردمان نمی دانم به من چیست (به من جه می گذرد) قبول دل من نمی دانم کیست qabule del men un masse kijâ Kijâ mâle mene , mardome čiye ترجمه: قبول دل من آن دختر مست (است) دختر مال من است، به مردم چیست (به مردم چه ارتباط دارد) amir gone jon me kâr če zâr babiya me xotangâ pelemjâr babiya ترجمه:امیر می گوید جان (جانِ من)، کار من چه زار شد خوابگاه من علفزار شد (جای علف هرز) شد تعدادی جمله. برخی جملات به زبان مازندرانی با لهجه کلارستاقی. habse dele dakete در حبس افتاده است qezâye bapete xâyme غذای پخته می خواهم qezâye bomones nexâyme غذای نپخته نمی خواهم zena šir duše زن شیر می دوشد ve riš esfe a ریش او سفید است xow dari neres خواب داری بلند نشو me qalb kote قلب من می تپد me piyare das beškesse دست پدرم شکست vače ye mardi bimâ بچهٔ مرد آمد hudi hamra bimânne با همدیگر آمدند gattare berâre badiyame برادر بزرگتر را دیدم ve daste dapeteme دست او را پیچیدم men âsiyo re dagerdâneme من آسیاب را می گردان
م še dowr gerdeme دور خود می گردم men ve sedâ ye hamrâ še ja ye sardari baperesseme من با صدای او از سر جای خود پریدم Čanni ya چند است ušon hudi re dus darnne آنها همدیگر را دوست دارند Kijâ o rika vene kâr hâkonan دختر و پسر باید کار کنند to bašo men ham ime تو برو من هم می آیم diruz nimâme čon kar dašteme دیروز نیامدم چون کار داشتم beyšame va une badiyame رفتم و او را دیدم ve dim kelače صورت او آبله رو است še dowr bageresse دور خود گشت te xaxor koje ine te re bavine خواهر او کجا کی آید تو را ببیند te koje šoni تو کجا می روی xone dareme خانه هستم bene sar bakete روی زمین افتاد me rikâ boro me kaše پسرم بیا بغل من te ši ve sedâ darbimâ شوهرت صدایش درآمد ve re beš او را نگاه کن bâre daven بار را ببند ve gali beyte گلوی او گرفته است te re hâdâme به تو دادم me ben qali dare زیر من قالی هست
سیاست تنظیم خانواده معروف به سیاست تک فرزندی برنامه کنترل جمعیت در چین بود که از سال ۱۹۷۹ آغاز شد و تا سال ۲۰۱۵ ادامه داشت. تخمین زده می شود که از ابتدای اعمال این سیاست تاکنون از تولد حدود ۴۰۰ میلیون نوزاد جلوگیری شده است. این سیاست به بسیاری از چینی ها تنها اجازه داشتن یک فرزند را می داد و البته استثنائات زیادی هم برای داشتن فرزند دوم یا سوم در نظر گرفته شده بود. اقلیت های قومی که حدود ۸٫۵ درصد جمعیت کشور را تشکیل می دهند، اجازه داشن دو فرزند را داشتند و در روستاها هم در برخی موارد امکان داشتن فرزند دوم وجود داشت. در سال ۲۰۱۳ این سیاست تا حد زیادی تلطیف شده و به خانواده هایی که یکی از والدین خودش تک فرزند است، اجازه داشتن فرزند دوم را می داد. افرادی که این سیاست را نقض می کردند، با جریمه های نقدی روبرو می شدند و میزان جریمه با توجه به درآمد آن ها و برخی فاکتورهای دیگر متغیر بود. مقاومت هایی هم در مقابل این سیاست به ویژه در روستاها صورت گرفته که برای نیروی کار کشاورزی به فرزند نیاز داشته و به طور سنتی به داشتن فرزند پسر علاقه دارند. خانواده هایی که این سیاست را نقض می کردند، معمولاً با دروغ در سرشماری از مجا
زات فرار می کردند. سیاست تک فرزندی در کاهش رشد جمعیت چین مؤثر بود و نرخ رشد جمعیت را در سال ۲۰۱۳ به ۰٫۴۶٪ رساند اما تبعات ناخواسته ای هم داشت. ترجیح سنتی برای داشتن فرزند پسر موجب شد تا توازن جنسیتی کشور برهم بخورد. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۰ نسبت جنسی در هنگام تولد ۱۱۸ پسر به ازای ۱۰۰ دختر است که بسیار بالاتر از میزان طبیعی ۱۰۵ به ۱۰۰ محسوب می شود. یک نظرسنجی از مرکز تحقیقات پیو در سال ۲۰۰۸ نشان می دهد که ۷۶ درصد چینی ها موافق این برنامه هستند. با این حال، انتقادات زیادی در غرب از این برنامه شده که آن را نقض حقوق بشر دانسته و موجب پیامدهای منفی اجتماعی می دانند. استثناها. در برخی مناطق روستایی به خانواده هایی که فرزند اول آنان دختر یا پسر معلول باشد، اجازهٔ داشتن فرزند دیگری هم داده می شد. در مورد مهاجران چینی که از خارج به کشور باز می گردند هم، اجازهٔ داشتن فرزند دیگری هم داده می شد. از نظر قومی نیز اجرای قانون خانواده تک فرزندی یکنواخت نیست و در حالیکه اکثریت چینی های قوم هان اجازه داشتن بیش از یک فرزند را مگر در موارد استثنایی ندارند، به ۵۵ اقلیت قومی کشور اجازه داشتن دو یا حتی سه فرزند برای هر خانواده داده
شده است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۰ هان ها حدود ۹۱٫۰۵ درصد جمعیت کشور و بقیه اقوام ۸٫۵ درصد جمعیت کشور را تشکیل می دهند. نتایج و پیامدها. مقامات چینی اجرای سیاست تک فرزندی را موفقیت آمیز توصیف کرده و یکی از عوامل رشد سریع اقتصادی این کشور در سال های اخیر دانسته اند. هرچند برخی از کارشناسان گفته اند که بهبود دسترسی به امکانات برنامه ریزی خانواده، افزایش درآمدها و تغییرات فرهنگی ناشی از آن نیز در جلوگیری از رشد سریع جمعیت چین مؤثر بوده است. اجرای این سیاست همچنین باعث بروز نگرانی در میان اقتصاددانان شده؛ زیرا با بهبود شرایط اقتصادی و افزایش امید به زندگی در میان جمعیت چین، در آینده نزدیک هر فرد شاغل در این کشور با بار تکفل سنگینی مواجه خواهد بود زیرا کار او باید معاش پدر و مادر بازنشسته و احتمالاً والدین آنان را نیز تأمین کند. در سال های اخیر، برخی از زوج های چینی با انجام آزمایش های پزشکی در زمان بارداری زن و آگاه شدن از دختر بودن جنین، به سقط جنین مبادرت می ورزند تا تنها فرزند خانواده پسر باشد اما این وضعیت می تواند باعث برهم خوردن تناسب جنسیتی جمعیت این کشور در آینده شود. انتقادات. در مواردی گروه های مدافع حق
وق بشر قانون تک فرزندی چین را مورد انتقاد قرار داده اند و آن را مغایر آزادی های فردی دانسته اند اما دولت چین تأکید داشته است که در اجرای قانون تک فرزندی، اجازه اعمال فشار از جمله وادار کردن زنان به سقط جنین یا عقیم سازی اجباری را نمی دهد و مجازات متخلفان از این قانون منحصر به پرداخت جریمه نقدی است. اثرات. در حالی که سیاست تک فرزندی در ابتدا به عنوان یک اقدام موقت در نظر گرفته شده بود، طبق برآوردهای مختلف از ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیون تولد تا پایان سال ۲۰۰۵ میلادی جلوگیری کرد. محققان دانشگاه ویکتوریا در استرالیا و آکادمی علوم اجتماعی شانگ های پیش بینی کردند که جمعیت چین تا پایان قرن فقط ۵۲۵ میلیون نفر خواهد بود. این رقم نسبت به پیش بینی قبلی آن ها که ۵۹۷ میلیون نفر بود، کاهش یافته است. جمعیت چین امروز ۱٫۴ میلیارد نفر است. نرخ باروری در چین به یک تولد برای هر زن نزدیک می شود که بیش از ۵۰ درصد با نرخ جایگزینی ۲٫۱ که برای ثابت ماندن جمعیت مورد نیاز است، فاصله دارد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، نرخ باروری در چین حدود ۳ بود. روند نزولی جمعیت در چین سریع تر از آنچه بسیاری انتظار داشتند، آغاز شده است؛ این موضوع ترس از کاهش شدید جمعیت و
عواقب اقتصادی آن را در میان چینی ها تقویت کرده است. به گزارش وال استریت ژورنال، بررسی ها نشان می دهد این اتفاق احتمالاً به دلیل محاسبات اشتباهی که بیش از ۴۰ سال پیش انجام شده بود، رخ داده است. در حقیقت، تغییر سریعی که امروز در حال رخ دادن است توسط معماران سیاست تک فرزندی چین پیش بینی نشده بود.
آقای کلاین فیلمی فرانسوی به کارگردانی جوزف لوزی است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به آلن دلون، ژن مورو، مایکل لونزدل، گری فیشر و ماسیمو جیروتی اشاره کرد. این فیلم در سال ۱۹۷۶ نامزدِ دریافتِ نخل طلایی در بیست و نهمین دورهٔ جشنواره فیلم کن بود اما موفق به دریافت آن نگردید و این جایزه به فیلم "راننده تاکسی" اختصاص یافت. "آقای کلاین" همان سال، برندهٔ ۳ جایزه سزار بابت «بهترین کارگردانی»، «بهترین فیلم» و «بهترین طراحی پروژه» گردید.
صد روز در پالرمو () یک فیلم جنایی به کارگردانی جوزپه فررا است که در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به لینو ونتورا، جولیانا دسیو و آدالبرتو ماریا مرلی اشاره کرد. این فیلم محصول مشترک ایتالیا و فرانسه است و دربارهٔ صد روزِ آخرِ زندگیِ ژنرال «کارلو آلبرتا دالا کیه سا» یکی از چهره های مشهور مبارزه با مافیا در دهه هفتاد میلادی است. ژنرال «دالا کیه سا» در سوم سپتامبر ۱۹۸۲ به همراه همسر و محافظ شخصی اش و با دستور مستقیم «سالواتوره رینا» (رئیس مافیا)، به طرز وحشیانه ای در پالرمو کشته شد. لینو ونتورا اعتراف خواهد کرد که فیلمبرداری «خیلی خوب» پیش نرفته است. وقتی از او خواسته شد دربارهٔ رابطه اش با جوزپه فرارا بیشتر بگوید، اظهار داشت: «با هم هماهنگ هستند، افکار و برداشت های متفاوتی دارند و همچنین باید گفت که به نظر من توصیف او از کارگردان کمی اغراق آمیز است.»