Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شرکت در عملیات والفجر 8، عملیات آزادسازی فاو (بهمن 1364 از لشگر 10 سیدالشهدای تهران)، شرکت در عملیات کربلای 4 و کربلای 5 - غواص لشگر 21 امام رضا (ع)، عضو گردان اخلاص- واحد اطلاعات و عملیات لشگر 21 امام رضا (ع) و خدمت به عنوان نیروی داوطلب بسیجی با جراحت در عملیات کربلای 5 و احراز افتخار جانبازی از سوابق ایثارگری کریمی مله است.
دولت هند یک دولت فدرال است که بر پایهٔ قانون اساسی هند به عنوان مقام قانونی دولتی متشکل از اتحادیهٔ ۲۹ ایالت و هفت اتحادیه اقلیمی، یک جمهوری دمکراتیک پارلمانی اعلام و تاسیس شده، و با یک نظام جمهوری پارلمانی به نام جمهوری هند است. قرارگاه این دولت در دهلی نو؛ پایتخت هند، قرار گرفته است. متأثر از نظام وستمینستر برای ادارهٔ کشور، دولت فدرال به طور عمده به قوای مجریه، مقننه، و قضاییه تقسیم شده، که در آن همهٔ قدرت به موجب قانون اساسی در پارلمان، به نخست وزیر و دیوان عالی کشور واگذار گردیده است. رئیس جمهور هند رئیس کشور و فرمانده عالی نیروهای مسلح هند است، در حالی که نخست وزیرِ منتخب به عنوان مدیر اجرایی (قوه مجریه) عمل می کند و مسئول ادارهٔ دولت فدرال است. یک پارلمان محلی یا لوکسابا (خانهٔ ملت) به عنوان مجلس سفلی و راجیا سابا (شورای ایالت ها) به عنوان یک مجلس علیا نیز وجود دارد. قوه قضائیه به صورت سیستماتیک شامل یک دادگاه دیوان عالی، ۲۴ دادگاه عالی و چندین دادگاه های منطقه ای است که همه بخش های فرعی دیوان عالی کشور هستند.
سوسیالیسم انقلابی به گرایش هایی سوسیالیستی گفته می شود که اعتقاد دارند انقلاب اجتماعی به منظور ایجاد تغییرات ساختاری در جامعه لازم و ضروری است. به طور خاص دیدگاهی است که انقلاب را پیش شرط لازم برای گذار از سرمایه داری به سوسیالیسم می داند. انقلاب لزوماً به عنوان یک شورش خشونت آمیز تعریف نمی شود، بلکه انقلاب در اینجا به عنوان تصرف قدرت سیاسی توسّط جنبش های توده ای طبقه کارگر است که منجر به تسلط مستقیم این طبقه بر دولت می شود. طبقه ای که مخالف طبقهٔ سرمایه دار و منافع آن است. سوسیالیست های انقلابی معتقدند که چنین انقلاب و دولتی پیش شرط برقراری یک نظام سوسیالیستی است. سوسیالیسم انقلابی شامل انواعی از جنبش های سیاسی و اجتماعی می شود که ممکن است هر کدام تعریف متفاوتی از انقلاب نسبت به دیگری داشته باشند. این جنبش ها شامل جنبش های مبتنی بر مارکسیسم ارتدوکس (مانند دولئونیسم، لوکزامبورگیسم)، همچنین جنبش های مبتنی بر نظریه لنینیسم و نظریه مبتنی بر انقلاب رهبری پیشتاز مانند مائوئیسم، مارکسیسم-لنینیسم و تروتسکیسم می شود. سوسیالیسم انقلابی شامل گرایش های غیر مارکسیستی مانند آنارشیسم، سندیکالیسم انقلابی و انواع دیگری از سو
سیالیسم دموکراتیک نیز می شود. این اصطلاح در برابر اصلاح طلبی سوسیال دموکراسی به کار می رود که ضدسرمایه داری نیست. همچنین سوسیالیسم انقلابی در برابر آن دسته از جنبش های اجتماعی به کار می رود که به دنبال اصلاح تدریجی مسائل اقتصادی و اجتماعی سرمایه داری از طریق اصلاحات سیاسی هستند. از سوی دیگر این اصطلاح در برابر مفهوم انقلاب گروه های کوچک برای تصرف قدرت سیاسی بدون حمایت توده ای که برخی گرایش ها مانند بلانکیسم دنبال می کنند، نیز به کار می رود.
ایکس.ویژن (X.Vision) نام برند تجاری ایرانی متعلق به صنایع مادیران است که تأمین کننده لوازم الکترونیکی مصرفی متعدد به بازارهای داخلی و بین المللی است. بازارهای منطقه ای. بازار اولیه X.Vision در ایران و خاورمیانه است. این شرکت محصولات خود را در یک کمپین در ماه اوت سال ۲۰۰۶، که در آن شرکت توزیع مادیران مسئول تمام جنبه های نام تجاری X.Vision در ایران شد راه اندازی کرد. پیوند به بیرون. سلام
دوشیزهٔ اروپا یک مسابقه ملکه زیبایی با حضور زنانی از سرتاسر اروپا است که در سال ۱۹۲۹ آغاز به کار کرد. نخستین دورهٔ آن در پاریس با حضور ۱۸ کشور برگزار گردید. از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۷ میلادی به دلیل جنگ جهانی دوم مسابقه متوقف شد. آخرین دوره از این مسابقات در سال ۲۰۲۱ برگزار شد. بیشتر شرکت کنندگان دوشیزهٔ اروپا از سوی کشورهایشان برای دوشیزه دنیا و دوشیزه جهان نیز انتخاب می شدند و شرکت در دوشیزهٔ اروپا برایشان فرصتی برای تمرین بود. چنانچه آن ها از برنده شدن در رقابت های بزرگتر باز می ماندند آنگاه برای دوشیزهٔ اروپا به رقابت می پرداختند. دوشیزه اروپا حال رزا گادیوا از روسیه است.
"اصیل ها" یک سریال درام و ماورایی آمریکایی است که در تاریخ ۱۷ مارس ۲۰۱۶ توسط سی دابلیو برای فصل چهارم تمدید شد. این مجموعه در ۱۷ مارس ۲۰۱۷ پخش شد. بازیگران. بازیگران فرعی. • کلر هالت در نقش ربکا مایکلسون
زویتریون در شیمی به مولکولی گفته می شود که به دلیل وجود بارهای منفی و مثبت هم توان، دارای بار الکتریکی خنثی بوده و به همین دلیل اصطلاحاً زویتریون (zwitterion) نامیده می شود.
حمله اعراب به طبرستان اشاره به حمله اعراب مسلمان به سرزمین طبرستان در حدود منطقهٔ مازندران کنونی دارد. پس از سقوط ساسانیان و تصرفات اعراب در پهنه ایرانشهر، فتوحات اعراب تا جایی که مربوط به سرزمین های هموار ایران بود، به آسانی پیش رفت. هنگامی که اعراب عزم آن کردند که مردم حاشیه جنوبی دریای مازندران را تحتِ سلطه درآورند، البته رشته کوه های البرز مانع سختی در برابر مهاجمان بود، لکن اعراب پس از راهیابی نیز دانستند که ایستادگی مردم سامان شمالی ایران در برابر مهاجمان، مانعی سخت تر از رشته کوه های البرز می باشد که به دفعات با لشکر عرب درآویخته و آن را پس زده بودند و اگر هم عرب به پشتیبانی دستگاه خلافت و گسیل پیاپی لشکریان فراوان پیروزی هایی می یافت، بیگمان بدونِ بر جای گذاشتن خسارات و کشته های فراوان برای خلفا نبوده که آن هم به آسانی نتوانست سلطه خود بر جبال البرز را مسلم بداند؛ لذا دسترسی مهاجمان به استان های کرانه خزر به آسانی و تنها از راه شرق بوده و از اینرو نخستین حملات عربان از گرگان روی نمود و تاخت و تازهای نخستین عربان در زمان خلافت راشدین منجر به وصول خراج گشت و فرمانبرداری کامل حاصل نشد. در واقع چندین بار
در زمان خلافت عثمان، سپاه اسلام در گذرهای راه طبرستان تباه گشت. پژوهشگران بر این باورند که ورود سپاهیان خلفا به طبرستان و حاشیه جنوبی دریای مازندران از تمیشه و از طریق تنها راهی که در آن زمان دو سوی البرز را به هم مربوط می ساخت، ممکن بود؛ زیرا رشته کوه های البرز هرگونه دسترسی تازیان به طبرستان و گیلان را غیر میسر می ساخت و تنها راه، راهی بود که از سرزمین قومس به گرگان یا جرجان می رسید که امروزه گردنه «خوش ییلاق» نام دارد و پیداست که عمده حملات مهاجمان عرب به حاشیه جنوبی دریای مازندران از این راه صورت می گرفته و نخستین شهری که با مهاجمان رو در رو بود، گرگان بوده است. به همین دلیل سرداران خلفا هر بار که برای گشودن طبرستان می آمده اند، پس از طی راه قومس به گرگان (گنبدکاووس فعلی)، به ناچار با گرگانیان مواجه بوده اند و پس از مصالحه با گرگانیان به سوی تمیشه و درون طبرستان یورش می بردند. تمیشه که یکی از شهرهای مهم و تاریخی خطه طبرستان و شرقی ترین شهر طبرستان در مرز با ولایت گرگان بوده، همان شهری است که انوشیروان ساسانی (۵۷۹ – ۵۳۱ میلادی) بدانجا رفته و مدتی در آنجا اقامت داشته و دستور ایجاد دیوار و باروی مهم آن را به
منظور جلوگیری از یورش های تُرکان و قبایل شرقی داده است. بعدها این شهر در لشکرکشی های سرداران خلفا بارها ایستادگی نمود و مورد تخریب واقع گردید و مردمش قتل عام شدند و سرانجام در یورش های پیاپی مغولان و تیموریان چنان آسیب دید که از صفحه روزگار محو شد. بدین ترتیب تمیشه که نخستین شهر طبرستان از سوی شرق و در مرز با ولایت گرگان بود را باید مدخل طبرستان دانست که در طول حیات خود پیشتاز و پرچمدار نبرد با مهاجمان عرب و ترک و … بوده و لذا تمیشه و استحکامات دفاعی آن را باید سدی دانست که تا حدی از تاخت و تاز بیشتر مهاجمان به طبرستان و متعاقبا به گیلان جلوگیری می کرده است. اوضاع سیاسی طبرستان در آن روزگار. در واپسین سال های شاهنشاهی خسرو یزدگرد سوم، دودمان گاوبارگان که نسب شان را به جاماست بیست و یکمین شاه ساسانی برادر قباد یکم و حاکم ارمنستان می رساندند، ابتدا بر گیلان و دیلمان و سپس بر طبرستان تسلط یافتند. این دودمان با تأیید یزدگرد سوم بر طبرستان به پایتختی ساری حاکم بودند. اسپهبد فرخان بزرگ فرزند دابویه از این خاندان به طبرستان آمد و بنیاد شهر ساری را نهاده و ساری را تختگاه خود نمود و طبرستان را از یورش ترکان از سوی شر
ق و تهاجم دیلمیان از سوی غرب مستحکم نموده و و قلمرو خود را تا نیشابور در خراسان گسترش داد و در ساری سکه هایی بنام طبرستان و به رسم شاهان ساسانی و به خط پهلوی ضرب می نمود. پادوسبانیان شاخه دیگر گاوبارگان در رویان که کرسی کوهستانی طبرستان بوده، حاکم بودند. اگرچه فرخان و جانشینانش ادعای مالکیت خود بر گیلان و دیلمان را حفظ کردند، اما آن ولایات عملاً تحت فرمان فرماندهان و شاهان مستقل بودند. نواحی کوهستان طبرستان به طور مؤثر تحت حاکمیت دو دودمان باوندیان و آل قارن بوده که سروری و مهتری دابویگان را به رسمیت می شناختند. درواقع کنترل دابویگان بر رویان و زمین های جلگه ای (پست) طبرستان تا تمیشه احاطه داشته و گرگان توسط مرزبان اداره می شده است. پس از فروپاشی لشکرساسانی، یزدگرد سوم که جز عنوان شاهنشاهی نداشت، باز هم رو به هزیمت نهاد. اسپهبد طبرستان او را به پناه خود خواند و اگر این دعوت را می پذیرفت شاید می توانست در پناه جبال عظیم طبرستان قدرت خود را نگاه دارد. چنانچه سپاهبدان بیش از یک قرن استقلال خود در برابر حملات مسلمانان را حفظ کردند و آخرین قسمتی از کشور ایران بود که به کیش مسلمانی درآمد و حکمرانان آنجا معروف به اس
پهبدان طبرستان بیش از یک قرن پس از فتوحات عرب در سرزمین های خود مستقل باقی ماندند و تا نیمه دوم قرن دوم هجری هنوز روی سکه هایی که در آن منطقه ضرب می شد خط پهلوی نقش بود و مردم جنگل ها و بیشه های پهناور آن ناحیه بر دین زرتشت بودند. لشکر آوردن سوید بن مقرن به طبرستان. طبری در بخشی از تاریخ خود که سال های ۱۵ تا ۱۳۲ هجری را در بر می گیرد «در خبر فتح جرجان و طبرستان» در زمان عمر نوشته است که پس از فتح ری و دماوند و قومس به دست نعیم بن مقرن، برادر نعیم بنام سوید بسال ۲۲ هجری به دنبال هزیمتیان از بسطام به گرگان آمد «مزبان گرگان ملک گرگان پیش او بازآمد بر یک منزل» و شرایط او را به قبول مسلمانی یا پرداخت جزیه برای ساکنان گرگان پذیرفت. طبری سپس اضافه می کند که پس از این واقعه اسپهبدان طبرستان نزد مهتر خود فرخان که در آمل مقر داشت گرد آمدند و پس از رایزنی مصلحت در این دیدند که با سوید از در صلح در آیند با این شرط که «از همه طبرستان پانصد هزار درم بستاند هر سالی بر آنک سپاه مسلمانان به طبرستان نشوند و اگر مسلمانان را حربی افتد از طبرستان سپاه بخواهند». سوید اجابت کرد بر آنک پانصد هزار درم نقد همان جا بدهند بدادند و سوید
با سپاه بگرگان بنشست و به عمر نامه کرد به فتح قومس و طبرستان و این اندر سال ۲۲ بود از هجرت پیامبر اسلام. این خبر تا آنجا که مربوط به فتح طبرستان می شود مقرون به حقیقت نیست. به علاوه حاکم طبرستان پیش از دوره یزدگرد سوم، آذرولاش بود نه فرخان که فرمانروایی وی بر طبرستان بعد از ۷۱ سال یعنی از ۹۳ هجری آغاز می شود. فتح طبرستان به طوری که بعداً خواهد آمد بعد از خلفای راشدین و امویان و بنی مروان، بعهد منصور دومین خلیفه عباسی (۱۳۶ – ۱۵۸ هجری) بسال ۱۴۲ هجری آنهم با خدعه و نیرنگ میسر گردیده است. نیرنگ منصور و شکست و خودکشی اسپهبد خورشید که به تسلط و تصرف بخشی از دشت و جلگه های شرق طبرستان منجر گشت، اگر چه به انقراض دودمان اسپهبدان دابویی طبرستان منجر شد ولیکن هرگز به معنای تسلط کامل عباسیان بر طبرستان نبود. در همان زمان آل قارن (اسپهبدان سوخرایی) و باوندیان و پادوسبانیان همچنان بر نواحی کوهستانی طبرستان و بر رویان به شهریاری ادامه دادند. بنظر می رسد که پس از فتح گرگان ، حکام مرز شرقی طبرستان با آگاهی آذرولاش بدادند مبلغی که در اینجا پانصد هزار درم ذکر شده تا جنگ و تازیان را از مرز و بوم خود دور کرده باشند. عزالدین ابن ا
ثیر در جلد چهارم تاریخ کامل صفحهٔ ۱۵۲۹ می نویسد: (آنگاه سوید [فرمانده عرب] رهسپار گرگان شد و در آنجا در بسطام لشکرگاه زد و برای پادشاه گرگان، زرنان صول، نامه نوشت. با او بر پایه واگذاری گرگان و پرداخت گزیت و پدافند از این شارسان آشتی کرد. او خواستار شد که اگر دشمنان بر وی تازند سوید او را یاری کند و سوید خواستهٔ وی را پذیرفت) (گویند اسپهبد خداوند طبرستان برای آشتی با سوید نامه نوشت که با هم شیوهٔ سازگاری در پیش گیرند و او چیزی به سوید بپردازد نه بر کسی باشد و نه با کسی. سوید این را پذیرفت و در این باره برای او نامه ای نوشت) لشکر آوردن سعید بن عاص بن امیه به طبرستان و فتح دژ تمیشه و کشتار در تمیشه. در سال سی ام هجرت به خلیفه سوم عثمان خبر رسید که مردم خراسان به آئین پیشین برگشته اند. عثمان، سعید بن عاص بن امیه را با سپاه مدینه به خراسان فرستاد و به عبدالله بن عامر بن کریز والی بصره نامه کرد که با سپاه بصره به خراسان شود. عثمان در نامه خود به این دو وعده داده بود هر یک از اینها پیروزی یابد، بر خراسان فرمانروا شود. عبدالله پیش از سعید به خراسان شد و تا نیشابور بگشاد. سعید از کوفه درآمد و چون چنان دید به گرگان شد
. مردم گرگان در حصار شدند و با او صلح کردند. دویست هزار درم بازستاند و ایشان را به مسلمانی آورد. سپس آهنگ طبرستان نمود. طبری آورده است «بعد نخستین، شهریست تمیشه خوانند با ایشان حرب کردند چنان که صلاه الخوف (نماز وحشت) کرد به حرب اندر، پس از مردمان صلح خواستند بر آنکه از ایشان یک تن را نکشد. او شرط را پذیرفت و چون از حصار بیرون آمدند همه را بکشت و یک تن را دست بازداشت و گفت چنین شرط کردم که یک تن را نکشم گفتند که ما بدین سخن چنان خواستیم که هیچ کس را نکشی. وی گفت من یک تن را خواستم که نکشم و از آنجا به طبرستان شد و همه را بگشاد و با سپاه بازآمد و به مدینه باز شد و مردمان طبرستان بگاه عمر، سوید بن مقرن مسلمان کرده بود تا گرگان، باز مرتد شده بودند تا سعید بن العاص بیامد بگاه عثمان و باز چون سعید بازگشت دیگر باره بازایستادند» به هرحال در اینجا نیز گشودن طبرستان به حقیقت مقرون نیست و پیداست که پیشرفت تازیان از حد تمیشه که در مرز گرگان و طبرستان بوده فراتر نرفته و از حواشی طبرستان بدرون آن راه نیافته و به قلمرو اسپهبد نرسیده اند تمیشه (طمیشه – طمیش) شهری بود در جوار غربی خندقی که به امر اسپهبد فرخان برای بازداشتن ت
ُرکان از هجوم به قلمرو او حفر شده بود. ابن فقیه در ذکر تمیشه و دربند آن در البلدان نوشته است «نخستین شهر طبرستان از سوی گرگان طمیش است و آن در مرز گرگان افتاده است و دروازه ای کلان دارد که هیچ یک از طبرستانیان نتوانند از آن جای بیرون آیند و به گرگان شوند جز از همین دروازه زیرا دیواری از آجر و آهک از کوه تا دل دریا کشیده شده است آن دیوار را خسرو انوشیروان (۵۳۱ – ۵۷۸ میلادی) ساخت تا تُرک را از تاراج طبرستان بازدارد. در طمیش خلق بسیار هستند …» و هم در بلدان آمده است که بلاذری گفته طبرستان را هشت خوره است. از آنها خوره ساری و آمل و … ارم خواست بالا و ارم خواست پائین و مهروان و اصفهبدان و نامیه و طمیش و … میان نامیه و ساریه و طمیش بیست فرسنگ است. حضور حسن بن علی و حسین بن علی در حمله اعراب به طبرستان. طبری از حضور و شرکت داشتن امام دوم و سوم شیعیان، حسن بن علی و حسین بن علی در نبرد طبرستان در دوره خلافت عثمان اطلاع می دهند اما این گزارش مورد اشکال و ضعیف سندی است زیرا راوی های ضعیفی دارد مثل علی بن مجاهد و حنش بن مالک و نکته ای دیگر این گزارش در صفحه بعد با همان سند و روایت آمد اما نام حسنین در آن نیست که این گزار
ش را ضعیف می کند. کشته شدن مصقله بن هبیره الشیبانی و نابودی لشکر اموی در طبرستان. در زمان خلافت علی ابن ابی طالب، اعراب به طبرستان نیامدند اما در اوایل خلافت معاویه (۴۱ – ۶۰ هجری) مصقله بن هبیره الشیبانی که از علی ابن ابیطالب فرار کرده و به معاویه پیوسته بود، مأمور گشودن طبرستان شد. ابن اسفندیار می گوید «چون امیر المومنین علی علیه السلام بنعیم جنت پیوست، او (مصقله) که وقتی دیگر به طبرستان رسیده بود پیش معاویه دعوی کرد که به چهار هزار مرد، طبرستان را مستخلص کنم. لشکر گرفت و به مدت دو سال با فرخان کوشید. عاقبت به طریق کجو (کجور) براه کندسان او را بکشتند. گور او هنوز بر سر راه نهاده است. عوام الناس بتقلید و جهل زیارت می کنند که صحابه رسول علیه السلام است» ابن فقیه کشته شدن مصقله را که از طرف معاویه به حکومت طبرستان منصوب شده بود در البلدان چنین آورده است: «مصقله بر آن شد که با همراهانش بدرون شهرهای طبرستان شود. لیکن به هنگام گذشتن از تنگه ها، دشمن راه بر آنان برگرفت و خرسنگ ها بر آنان بغلتانید و مصقله نیز نابود شد. مردمان او را مثل کردند؛ یعنی هرگاه می خواستند امری را تعلیق به محال نمایند می گفتند «حتی یرجع مصقل
ه من طبرستان» یعنی بماند تا مصقله از طبرستان بازگردد. آمدن مصقله به طبرستان بعهد گاوباره بود و نه فرخان، بنوعی که ابن اسفندیار نوشته است، چه گاوباره دو سال بعد از معاویه به سال ۶۲ هجری درگذشته و فرخان سی و یک سال پس از آن تاریخ، یعنی در سال ۹۳ هجری بعد از پدر خود دابویه (۶۲–۹۳ هجری) به شهریاری طبرستان رسیده است. در تاریخ طبری دربارهٔ این رخداد آمده است: پس از آن به روزگار معاویه، مصقله با ده هزار کس به غزای خراسان رفت و او با سپاهش در رویان، مجاور طبرستان به خطر افتادند و در یکی از دره های آنجا که دشمن همه تنگناهای آنها را بسته بود همگی کشته شدند که آنجا را دره مصقله می گویند و چنان شد که به سرانجام وی مثل می زدند و می گفتند «وقتی که مصقله از طبرستان باز آید.» شکست محمد بن اشعث در طبرستان. در زمان گاوباره یکبار دیگر تازیان آهنگ طبرستان کردند و آن بدینگونه بود که عبیدالله بن زیاد بن ابی سفیان که معاویه (۴۱–۶۰ هجری) پس از مرگ پدرش زیاد در سال ۵۳ هجری او را به سال ۵۴ حکومت خراسان داده بود، محمد بن اشعث کندی را والی طبرستان کرد. در البلدان آمده است «محمد با طبرستانیان صلح کرد و آنان را پیمان نامه ای نوشت. بدین گو
نه او را مهلت دادند تا پا بدرون طبرستان نهاد. در آن حال تنگه را بر او گرفتند و فرزندش ابوبکر را کشتند و چشمش را درآوردند. لیکن محمد خود رهایی یافت. از آن پس مسلمانان در آن مرز می جنگیدند ولیکن از رفتن به زمین دشمن پرهیز همی داشتند.» در البلدان تاریخ لشکر آوردن محمد اشعث به طبرستان مذکور نیوفتاده است اما چون حکومت عبیدالله به مدت دو سال از ۵۴ تا ۵۶ هجری بوده است به احتمال قرین به یقین این جنگ در طی همین مدت وقوع یافته است. تازیان از لشکر کشی های مکرر به طبرستان به عهد گاوباره جز ناکامی بهره ای نبردند و از این پس به مدت چهل و سه سال از گسیل داشتن سپاه به قصد گشودن طبرستان انصراف داشتند و بطوریکه در البلدان آمده است «تنها در آن مرز می جنگیدند.» گاوباره پس از سی و نه سال فرمانروایی که با قدرت تمام همراه بود بسال ۶۸۱ میلادی برابر با ۶۲ هجری و ۵۰ یزدگردی و ۲۹ یزدگردی جدید (گاوبارگان) و ۱۹۳ تبری درگذشت. از او دو پسر ماند دابویه و پادوسبانابن اسفندیار می نویسد: «فی الجمله بعد باو اهل طبرستان گروه گروه شدند دابویه را وفات رسید .» دابویه معاصر یزید اول (۶۰ – ۶۴ هجری)، معاویه دوم (۶۴ هجری) از آل سفیان و مروان اول (۶۴–۶۵
هجری)، عبدالملک بن مروان (۶۵–۸۶ هجری) و ولید بن عبدالملک (۸۶–۹۶ هجری) از بنی مروان بود. اما این خلفا که هنوز شکست های پی در پی و ناکامی های مکرر خلفای پیشین را در لشگرکشی به طبرستان بیاد داشتند هرگز آهنگ طبرستان نکردند و زندگی در آن دیار به آئین و دین ساسانیان همچنان ادامه یافت. فرمانروایی اسپهبد فرُخان بزرگ و لشکرکشی اسپهبد تا نیشابور و جنگ با تُرکان و شکست تُرکان به دست فرخان بزرگ. دابویه پس از سی سال فرمانروایی به سال ۷۱۱ میلادی برابر ۸۰ یزدگردی و ۵۹ طبرستانی جهان را بدرود گفت و پس از وی فرزند نامدارش فرخان جانشین وی شد. فرخان بزرگ که تازیان به او لقب ذوالمناقب داده اند. ابن اسفندیار و ظهیر الدین آورده اند که فرخان لشکر به طبرستان آورد و تا حد نیشابور بگرفت. از لشکر آوردن فرخان به طبرستان و پیشرفت تا حدود نیشابور پیداست که خاور قلمرو فرمانروایی او در معرض تهدید از جانب تازیان یا ترکان بوده است. چه ابن اسفندیار می نویسد که چند بار به عهد او ترکان خواستند به طبرستان آیند، نگذاشت که از بیابان نظر به ولایت افکنند تا ترکان را طمع منقطع شد. ابن اسفندیار در ذکر بنیاد شهر تریجه می نویسد که نام این شهر مشتق از «تو
ران جیر» است. فرخان بزرگ در آغاز شهریاری چون مرزهای شرقی قلمرو خود را در مقابل تعرض ترکان ضعیف می دید، با آنها از در سازش درآمد و قرار شد «که تُرکان ضریبه (خزینه) بستانند و به طبرستان تعرض نرسانند. چون دو سال برآمد در بندها و مسالک ممالک استواری ها کردند … و تحضین مضایق و تمکین مداخل و مخارج ولایت». به امر فرخان در حد شرقی تمیشه نیز که در مرز گرگان است برای دفاع در برابر ترکان خندقی حفر کردند. آنگاه فرخان از هامون برخاسته به حد لفور رفت به موضعی که فیروزآباد می گفتند با لشکر مستقر شد و مترصد بنشست. شاه ترکان صول نام که در اداء ضریبه تهاون مشاهده کرده بود به جایی که بعداً در آن تریجه ساخته شد آمد و لشکرگاه ساخت و ترکان بهر سوی بغارت و تاراج می رفتند تا «شبی فرخان بر سبیل تاختن به سرایشان آورد و ظفر یافت. صول را با جمله حشم تُرک بکشتند چنان که پشته پشته از کشته بادید آمد و باقی که از لشکرگاه غایب بودند به کمینگاه گرفتار آمدند و طمع تُرکان از طبرستان منقطع شد. این موضع را شهر ساختند و توران جیر نام نهادند.» توران جیر به معنای شکستگان تُرکان است. لشکرکشی یزید بن مهلب به طبرستان و شکست یزید. سلیمان بن عبدالملک در
سال ۹۸ هجری یزید بن مهلب را امارت خراسان داد. یزید به ماوراء النهر رفت به جهاد مشغول شد و برای معاویه فتح نامه می نوشت. سلیمان به یزید نوشت چرا آنچه را به قتیبه عیب می کردی، خود نمی کنی و آهنگ فتح طبرستان نمی نمایی. یزید لشکر عرب و خراسان و ماوراء النهر برگرفت و به دهستان آمد. در این زمان حکمرانان دهستان، صول خوانده می شدند و ابن اسفندیار از آنان به به نام «نهابدیه صولیه» یاد می کند (نهابده جمع نهبد = نهاپت به زبان ارمنی به معنای بزرگ یا پیر یا مهتر قوم). به هرحال همانگونه که گذشت تُرکان از اسپهبد فرخان شکست سختی خورده و مهتر آنها صول در جنگ با اسپهبد کشته شده بود. اکنون فرمانروایی آن نواحی صول دیگری را بود که سر به فرمان اسپهبد فرخان نهاده و رای او را کار می بست. وی در برابر سپاه عظیم یزید بن مهلب تاب پایداری نداشت و به گفته طبری به حصار دهستان اندر شد تا اینکه صول برای خود و سیصد تن از کسان خویش زنهار خواست. یزید اجابت نمود و گروه بسیار از حصاریان را بکشت. اسپهبد فرخان که با لشکرش منتظر بود، پس از رسیدن خبر سقوط گرگان، به نوشته ابن اسفندیار «جمله اهل ولایت و حرم و اموال و چهارپای به کوهستان فرستاد و به هامو
ن و صحرا هیچ چیز نگذاشت تا یزید به تمیشه رسید و بقهر بستد و ضریس نام فرمانده ای بود که یزید با اسیران و خزانه و حواشی و مردی چند، به گرگان فرستاد» و خود به درون طبرستان آمد و اسپهبد در مقابل او به پشته ها همی رفت. یزید به ساری رسید و به سرای اسپهبد فرود آمد. به نوشته طبری هر روز حرب همی کردند گاه ظفر مسلمانان را بودی و گاه کافران را. اسپهبد در اندیشه عقب نشینی و رفتن به دیلمان بود اما دازمهر پسر اسپهبد که بعدها جانشین او گردید پیش پدر آمد و گفت هرگاه چنین کنی هیبت پادشاهی تو از میان خواهد رفت و او را به مقاومت برانگیخت و گفت آن اولی تر که ثبات نمایی و معتمدان فرستی تا مدد آورند. اصفهبد را این رای صوابتر آمد و در وعده های مختلف قاصدانی را فرستاد و ده هزار مرد پیش او آمدند و اسپهبد آماده جنگ شد. نخست پیروزی با لشکریان یزید بن مهلب بود اما اسپهبد و سپاهیانش به قلل کوه ها شدند و به سنگ و تیر لشکر اموی را هزیمت کردند و به راهی دیگر آمده و سر بازگرفته پانزده هزار تن از لشکریان اموی از جمله چند تن از خویشان یزید را هلاک کردند و همچنین به لشکرگاه یزید رسیده و خیمه را سوزانده و غارت کردند. ابن اسفندیار می نویسد: پس از
این پیروزی «در حال اصفهبد مسرعی به گرگان دوانید پیش نهابده صولیه که ما اصحاب یزید مهلب را کشتیم و لشکر او شکسته، باید ضریس را که با آن جماعت به گرگان اند، هلاک نمائید و مال و چهارپای ایشان ترا بخشیدیم. نهابده، چنانچه فرمان اصفهبد بود به شبیخون به سر آن جماعت آمدند و تا آخر ایشان جمله را کشته و از آن جماعت پنجاه مرد بنو اعمام یزید بودند.» گرفتار آمدن یزید بن مهلب در دام اسپهبد فرخان و پرداخت تاوان برای آزادی. اسپهبد فرمان داد «تا از ساری به تمیشه دار انجن کنند (راه ها را با درخت ها بگیرند) چنانچه سوار نتوان گذشت و شارع نیست گردانند». یزید که خود را در محاصره اسپهبد دید خائف و پریشان شد و تدبیر خلاص خود می کرد. شخصی بنام حیان النبطی که از دیلمیان و همراه یزید بود، نزد خود خواست و گفت «خبر گرگان چنین رسید و اینجا راه ما فرو گرفتند و دوسال گذشت تا بدین غزو و جهاد مشغولیم، یک به دست زمین ما را مسلم نمی شود و مردم ما بستوه آمدند. کسی مسلمانی قبول نمی کند. طریقی اندیش و چاره ای ساز تا به سلامت از این ولایت بیرون شویم». آنگاه حیان را گفت که نزد اسپهبد رود و سعی در استخلاص او نماید. حیان گفت «این گبر حال خیره شده است
. اگر سخن من نشنود و گوید دو سال است تا ولایت من خراب می کنند مال و چهارپای تاراج داده، جواب چه گویم. یزید گفت تا سیصد هزار درهم (پول نقره) قبول کند بدهم ما را راه دهد» حیان پیش اسپهبد فرخان آمد و پس از گفتگوی زیاد، اسپهبد خلاص یزید و همراهان او را موکول به سیصد هزار دینار (پول زر) از یزید و پنج هزار درهم از حیان و همچنین استرداد همه اسیران و فروگذاشتن قلمرو خود نمود. شرایط اسپهبد را پذیرفتند و تاوان جنگ را تادیه کردند و جان به سلامت بدر بردند. اسپهبد به تمیشه که مرز طبرستان و گرگان بود نزول نمود به لب خندق که خود فرمان حفر آن را داده بود نشست و جمله اسران ولایت خویش را بازستانده به مرز و بوم خود آورد. یزید بن مهلب پیش از شکست، در طبرستان غنائمی به دست آورده و شرایط سنگینی را برای دست کشیدن از جنگ پیشنهاد کرده و مطمئن به قبول آن از طرف فرخان بود. این شرایط را طبری چنین آورده است «هزار هزار درم و دویست هزار و چهارصد خروار زعفران و جامه طبرستان از گلیم ها و دستارها و آنکه از طبرستان خیزد و چهارصد برده و بر هر برده سپری و بر هر سپر دو تا جامه برنهاده یکی پرنیان و یکی کتان و بر هر سپری جامی سیمین بر سر زده از چها
رصد مثقال» و بدین جهت به سلیمان عبدالملک نوشته بود برای حمل غنائم قطاری از شتران از شام بیایند. اما چنان که دیدیم اینهمه بازگذاشت و با سیصد هزار دینار و پنج هزار درم (درهم) تاوان جنگ به اسپهبد فرخان و به استرداد اسیران، جان از مهلکه بدر برد. لشکر کشی یزید بن مهلب در طبرستان که آخرین تلاش خلفای اموی برای گشودن طبرستان بود از سال ۹۸ هجری آغاز و به سال ۹۹ هجری خاتمه یافت و چنانچه دیدیم مانند لشکرکشی های دیگر با شکست روبرو گردید و با پرداخت تاوان جنگ به اسپهبد فرخان پایان یافت. یزید را عمر بن عبدالعزیز (۹۹ – ۱۰۱ هجری) که پس از سلیمان به خلافت رسید به سال ۹۹ هجری به گفته طبری «از خراسان باز کرد.» چون به شام رسید عمر بن عبدالعزیز «فرمود تا نبشته بر او عرض کنند (یزید) گفت اول چنین بود و چندین غنائم یافته بودیم اما بیرون نتوانستیم آورد. از او قبول نکردند و او را به زندان افکندند» اسپهبد فرخان دگر باره به آبادانی مرز و بوم خود پرداخت و خرابی ها را ترمیم کرد. عمر بن عبدالعزیز و پس از او یزید دوم (۱۰۱ – ۱۰۵ هجری) که فرخان با آنها نیز همزمان بود، همچنین آخرین خلفای بنی مروان که از شکست های پیاپی در طبرستان عبرت گرفته بود