Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر هر جایی که مردان با سینه لخت می روند، اصطلاح جایگزین «بالافری» را انتخاب کرده اند، که تصور نمی شود این مفاهیم را داشته باشد. برهنه شدن. برهنه شدن حالتی است که مرد یا پسری بالاتنه را آشکار می کند. سینه های برهنه مردانه عموماً در داخل یا اطراف خانه قابل قبول در نظر گرفته می شوند. با این حال، برخی از فروشگاه ها و رستوران ها قانون «بدون پیراهن، بدون سرویس» دارند تا از ورود مردان و پسران برهنه به داخل جلوگیری کنند. در حالی که برهنه رفتن در فعالیت های خارج از منزل ممکن است قابل قبول باشد، اما در محل کار، کلیساها و سایر مکان های رسمی پذیرفته نیست. در بیشتر جوامع، برهنه شدن مردان حتی در میان کودکان بسیار شایع تر از زنانه است. قرار گرفتن در معرض ماهیچه های سینه ای مرد اغلب به عنوان تابو کمتر از سینه های زنان در نظر گرفته می شود، علی رغم اینکه برخی آن ها را به همان اندازه اروژن می دانند. برهنه شدن مردان اغلب به دلایل عملی مانند گرما، یا توانایی حرکت بدن بدون محدودیت توسط لباس بالاتنه نسبت داده می شود. در چندین رشته ورزشی مانند شنا و بوکس، سینه برهنه برای مردان تشویق یا حتی لازم است. سینه برهنه ممکن است به عنوان نمایش
قدرت یا برای جلب توجه به خود استفاده شود، به خصوص اگر عضلات بالای بدن به خوبی تقویت یافته باشند. قرار گرفتن در معرض بیماری. گرایش فرهنگی به پنهان کردن نوک پستان زن زیر لباس در فرهنگ غربی از دهه ۱۸۰۰ وجود داشته است. از آنجایی که نوک سینه های زن اغلب به عنوان بخشی صمیمی تلقی می شوند، پوشاندن آنها ممکن است از اخلاق ویکتوریایی مانند زین کناری سواری سرچشمه گرفته باشد. افشای کل سینه و نوک سینه برای برخی نوعی اعتراض و برای برخی دیگر جرم است. قرار گرفتن در معرض نوک سینه ها معمولاً غیرمعمول تلقی می شود و در برخی موارد به عنوان رفتار زشت یا ناشایست تلقی می شود. پرونده ای در ایری، پنسیلوانیا، در مورد قرار گرفتن در معرض سینه ها و نوک سینه ها به دادگاه عالی ایالات متحده رفت. فرمان ایری نوک پستان را در ملاء عام به عنوان عملی تنظیم می کرد که زمانی انجام می شود که فردی «آگاهانه یا عمداً … در حالت برهنگی ظاهر می شود مرتکب بی ادبی عمومی می شود.» بعداً در اساسنامه، برهنگی بیشتر به عنوان یک نوک پستان زن بدون پوشش توصیف می شود. اما قرار گرفتن در معرض نوک پستان یک مرد تنظیم نشده بود. یک ستون نظر به سسیل آدامز اشاره کرد: «در اهمیت
آن فکر کنید. مردی با سینه برهنه راه می رود و بدترین اتفاق این است که او در رستوران ها سرو نمی شود. اما زنی که برهنه می رود قانوناً در همان قایق است. انگار در ملاء عام رابطه جنسی داشته است. این ممکن است دیوانه کننده به نظر برسد، اما در ایالات متحده این یک قانون مجاز است.» قانونی بودن قرار گرفتن در معرض نوک سینه ها به طور متناقضی در سراسر ایالات متحده تنظیم شده است. برخی از حالات اجازه تجسم هیچ بخشی از سینه را نمی دهند. سایر حوزه های قضایی هرگونه آناتومی قفسه سینه زنانه را با ممنوع کردن ساختارهای آناتومیکی که در زیر بالای هاله یا نوک پستان قرار دارند، ممنوع می کنند. در ویرجینیای غربی و ماساچوست چنین است. مقررات ویرجینیای غربی بسیار خاص است و احتمالاً سوءتعبیر نمی شود، و بیان می کند: «نمایش هر بخش از شکاف سینه زن انسان که با لباس، بلوز، دامن، کتانی، لباس شنا یا لباس های دیگر به نمایش گذاشته می شود. پوشاک [مجاز است] مشروط بر اینکه آرئول به طور کامل یا جزئی در معرض دید قرار نگیرد.» لینا اسکو فیلمی با عنوان "آزاد کردن نوک پستان" ساخته است که در آن به «قوانینی که علیه برهنه بودن زنان یا محدودیت در تصاویر نوک سینه ه
ای زن است، اما شامل مردان نمی شود» می پردازد. او در این فیلم بیان می کند که این نمونه ای از تبعیض جنسی در جامعه است. در جوامع سنتی. نگرش نسبت به برهنه بودن به طور قابل توجهی در فرهنگ ها و در طول زمان متفاوت بوده است. فقدان لباس بالای کمر هم برای زنان و هم برای مردان در فرهنگ های سنتی آمریکای شمالی، آفریقا، استرالیا و جزایر اقیانوس آرام تا زمان ورود مبلغان مسیحی معمول بود و امروزه نیز در تعداد زیادی از فرهنگ های بومی معمول است. این کار همچنین در فرهنگ های مختلف آسیایی قبل از گسترش مسلمانان در قرن های ۱۳ و ۱۴ معمول بود. مینوآ. در دوران مینوی میانه (۲۰۰۰–۱۶۰۰ پ) سینه ها با کمر باریک، شبیه به شکلی که کرست ها در اواخر دهه ۱۸۰۰ به زنان می دادند، تأکید بیشتری داشت. هند. در بخش های خاصی از شمال هندوستان، عده ای از زنان (به جز در زمستان) قبل از فتح هند توسط مسلمانان، لباس بالایی نمی پوشیدند. زنان و مردان معمولاً در قسمت پایین تنه آنتریه می پوشیدند و به غیر از جواهرات، از کمر به بالا برهنه بودند. این فرم استاندارد لباس بود مگر اینکه زنان ساری بپوشند که در این صورت بالاتنه خود را با عبایی می پوشاندند. برهنه بودن تا قرن
نوزدهم یا اوایل قرن بیستم برای زنان در میان چندین جامعه جنوب هندوستان و سریلانکا معمول بود. چنین جوامعی شامل تامیل ها در امتداد ساحل کروماندل، تیان و دیگر مردمان در ساحل مالابار، کادار جزیره کوچین، تودا، چرومان (پولایار)، کوروبا، کوراگا، نیکوباری و اوریا بودند. تایلند. در جامعه سنتی تایلند، زنان مانند مردان لباس می پوشیدند و تنها یک لباس پایین گشاد می پوشیدند در حالی که به طور معمول سینه آنها برهنه بود. قبل از معرفی کدهای لباس غربی، زنان تایلندی هم با لباس کامل و هم برهنه در اماکن عمومی به تصویر کشیده می شدند. تا اوایل قرن بیستم، زنان شمال تایلند یک دامن لوله بلند ("فا سین") می پوشیدند که بالای کمر و زیر سینه هایشان که بدون پوشش بود بسته می شد. در اواخر قرن نوزدهم، نفوذ مبلغان مذهبی در زمان پادشاه چولالانگکورن، زنان محلی را تشویق کرد که سینه های خود را با بلوز بپوشانند. بین سالهای ۱۹۳۲ و ۱۹۴۲، دولت فیلد مارشال پلاک پیبولسونگگرام یک سری استانداردهای فرهنگی را صادر کرد. دستور شماره ۱۰ که در ۸ سپتامبر ۱۹۴۱ صادر شد، به مردم تایلند دستور داد که در مکان های عمومی «بدون لباس پوشیدن مناسب» ظاهر نشوند. لباس نامناسب شا
مل «عدم پوشیدن پیراهن یا پوشیدن پارچه های پیچیده» بود. لائوس. در لائوس، هنری موهوت فرانسوی در سال ۱۸۵۸ از زنان لائوس عکسی گرفت که باکره ها را با سینه های پوشیده و زنان متأهل را با تمام سینه هایشان در معرض دید عموم نشان می داد، زیرا برهنه کردن سینه ها برای شیردهی غیرجنسی تلقی می شد. اندونزی. در مجمع الجزایر اندونزی، برهنه بودن در میان مردم دایاک، جاوه و بالی اندونزی قبل از معرفی اسلام و تماس با فرهنگ های غربی معمول بود. در جوامع جاوه و بالی، زنان برای کار یا استراحت راحت برهنه شده بودند. در میان دایاک ها فقط زنان سینه بزرگ یا زنان متأهل با سینه های آویزان سینه های خود را می پوشاندند زیرا سینه هایشان در کارشان اختلال ایجاد می کرد.[ "" ] خاورمیانه. در اکثر کشورهای خاورمیانه، به دلیل معیارهای اسلامی برای حیا زنانه، لااقل از آغاز اسلام (قرن هفتم)، بی تفاوت بودن از نظر اجتماعی پذیرفته نشده است. با این حال، برهنه بودن در برخی از فرهنگ های پیش از اسلام در عربستان، مصر، آشور و بین النهرین هنجار بود. تونس و مصر در میان کشورهای عربی استثنا هستند و به گردشگران خارجی اجازه می دهند تا در سواحل خصوصی شنا کنند. آفریقا. در می
ان زنان هیمبا در شمال نامیبیا و هامار در جنوب اتیوپی، علاوه بر سایر گروه های سنتی در آفریقا، هنجار اجتماعی این است که زنان سینه برهنه باشند. برهنه بودن زنان همچنین می تواند جنبه مهمی از جشن های فرهنگی بومی را تشکیل دهد. به عنوان نمونه، در جشنواره سالانه رید دنس، دختران بالغ بین ۱۶ تا ۲۰ ساله در برابر پادشاه زولو می رقصند. استرالیا. در سال ۲۰۰۴، پلیس استرالیا اعضای جامعه پاپونیا را از استفاده از یک پارک عمومی در شهر آلیس اسپرینگز برای تمرین یک رقص سنتی بومیان که شامل زنان برهنه است، ممنوع کرد. کشور کره. در قرن شانزدهم، "جئوگوری" (لباس بالایی) زنان بلند، پهن بود و کمر را می پوشاند. طول "جئوگوری" زنان به تدریج کوتاه شد: تقریباً ۶۵ بود سانتی متر در قرن شانزدهم، ۵۵ سانتی متر در قرن هفدهم، ۴۵ سانتی متر در قرن ۱۸ و ۲۸ سانتی متر در قرن ۱۹، با برخی از آنها به ۱۴٫۵ کوتاه سانتی متر. "هئوریتی" (허리띠) یا "ژورینمال" (졸잇말) برای پوشاندن سینه ها استفاده می شد. روند پوشیدن "ژئوگوری" کوتاه با "هئوریتی" توسط "gisaeng" آغاز شد و به زودی به زنان طبقه بالا گسترش یافت. در میان زنان طبقات معمولی و پایین زاده، رویه ای پدید آمد که در آن
سینه های خود را بعد از زایمان آشکار می کردند تا با افتخار نشان دهند که پسری به دنیا آورده اند. مسافرانی مانند هری آ. فرانک آمریکایی خاطرنشان کردند که آنها «دقیقاً آن قسمتی از تنه را که زنان اکثر کشورها برای پنهان کردن آن زحمت می کشند، در معرض دید عموم قرار دادند». اقیانوس آرام جنوبی. در اقیانوس آرام جنوبی، برهنه بودن قبل از تماس با مبلغان غربی رایج بود، اما امروزه کمتر رایج است. در قلمرو فرانسه مورئا، برهنه بودن رایج است. در جزایر مارشال، زنان به طور سنتی قبل از تماس با میسیونرهای غربی برهنه بودند و همچنان که در بسیاری از جامعه غربی رایج است، سینه های زنانه را از نظر جنسی شیئی نمی کنند. زنان جزیره مارشال معمولاً در موومووس خود شنا می کنند که امروزه از پلی استر ظریفی ساخته شده است که به سرعت خشک می شود. پوشیدن بیکینی و مایوهای یک تکه با پوشش سینه در جزایر مارشال عمدتاً در سواحل و استخرهای غربی با دسترسی محدود مانند استراحتگاه های خصوصی یا تأسیسات دولتی ایالات متحده در جزیره مرجانی کواجالین در موشک بالستیک رونالد ریگان دیده می شود. سایت تست دفاع. ویتنام. در طول جنگ ویتنام، GIهای آمریکایی با مونتاگناردها، ساکنا
ن بومی ارتفاعات مرکزی، که ستوان پیاده نظام AT Lawrence، زنانشان را «کاملاً در برهنگی سینه برهنه» توصیف کرد، برخورد کردند. ژاپن. در جامعه سنتی ژاپن، برهنگی برهنه ("هادانوگی") و برهنگی کامل ("مارو هاداکا") از نظر فرهنگی و اخلاقی برای مردان و زنان، به استثنای اشراف سامورایی، پذیرفته شده بود. دیدن زنان از پیر و جوان با نیم تنه در معرض دید غیر معمول نبود. فرانسیس هال، ۱۸۶۱، چنین برخوردی را توصیف کرد: «صفحه های خانه برای شور و شوق تابستانی به خیابان باز است، و نیم دوجین زن، همان طور که دندان های سیاهشان نشان می دهد ازدواج کرده اند، رو به پایین دراز کشیده اند و به آرنج های خود تکیه داده اند. روی تشک ها. هر کدام لباس های بالایی خود را از روی شانه هایش انداخته و تا کمر برهنه است و این برهنگی را با بالا بردن لباس های پایینی خود متعادل می کند تا پاهایش تا ران هایش برهنه بماند. صورت آنها به مرکز اتاق است و پاهای آنها حاشیه یک دایره را توصیف می کند." در جوامع غربی. در بیشتر جوامع غربی، پوشاندن سینه های دختران پس از بلوغ، به ویژه زمانی که در مکان های عمومی حضور دارند، به عنوان یک عمل تواضع، یک هنجار فرهنگی است. برخی از زنا
ن برای آنچه که «آزادی برتر» می نامند، به دنبال تغییر این قوانین هستند. سختگیری آداب بسته به زمینه اجتماعی متفاوت است. برای نمونه، در رویدادهای فرهنگی خاص، هنجارها ممکن است آرام باشند، مانند جشنواره فانتزی، در مردی گراس در نیواورلئان و در کارناوال در ریودوژانیرو. همین امر ممکن است در سواحل بدون بالاتنه نیز اعمال شود. مدهای زنانه عمومی. در بسیاری از جوامع اروپایی بین رنسانس و قرن ۱۹، سینه های باز قابل قبول بود در حالی که برهنه بودن پاها، مچ پاها یا شانه های زن خطرناک تلقی می شد. در دوران رنسانس، بسیاری از هنرمندان به شدت تحت تأثیر سبک ها و فرهنگ کلاسیک یونان قرار گرفتند، و تصاویر موضوعات برهنه و نیمه برهنه به اشکال مختلف در هنر، مجسمه سازی و معماری آن دوره گسترش یافت. در محافل اشرافی و طبقات بالا، نمایش سینه ها با مجسمه ها و هنرهای برهنه کلاسیک یونانی ارتباط برقرار می کرد و شکل کلاسیک سینه گاهی به عنوان نمادی از موقعیت، به عنوان نشانه ای از زیبایی، ثروت یا موقعیت اجتماعی در نظر گرفته می شد. برای حفظ سینه های جوان، زنان می توانند از دایه برای شیر دادن به فرزندان خود استفاده کنند. مدهای زنانه با سینه در قرن پانزد
هم، اگنس سورل، معشوقه شارل هفتم، که لباس هایش در دربار فرانسه گاهی یک یا هر دو سینه او را آشکار می کرد، ردیابی شده است. (گمان می رود تصویر ژان فوکه از مریم باکره با سینه چپش بدون پوشش، سورل را به عنوان یک الگو انتخاب کرده است) زنان اشرافی به دنبال جاودانه کردن سینه های خود در رنگ بودند، مانند مورد سیمونتا وسپوچی، که پرتره او با سینه های آشکار بود. نقاشی شده توسط پیرو دی کوزیمو در سال. ۱۴۸۰. در طول قرن شانزدهم، مدهای زنانه که سینه های خود را به نمایش می گذارند در جامعه رایج بود، از ملکه ها گرفته تا روسپی های معمولی، و همه طبقات از آن الگوبرداری می کردند. مدهای مشابه در قرن هفدهم زمانی که توسط ملکه مری دوم و هنریتا ماریا، همسر چارلز اول انگلستان پوشیده شد، در انگلستان رایج شد، که معمار اینیگو جونز لباس ماسکی را برای او طراحی کرد که به طور کامل هر دو سینه او را نشان می داد. در بررسی ۱۹۰ جامعه مختلف، تحقیقات نشان داد که تعداد کمی از سینه های در معرض تمایل جنسی را مرتبط می دانند، اما اصرار وجود دارد که زنان سینه های خود را پنهان کنند. استانداردهای متفاوتی برای هنر اعمال می شود، یکی از نمونه های آن گنبد کاپیتول ایا
لات متحده است که دارای نقاشی دیواری ۱۸۶۵ است که الهه ها را با سینه های باز نشان می دهد. نگرش های اجتماعی. اگرچه برخی از نگرش های اجتماعی نسبت به افزایش قرار گرفتن در معرض بدن در اواخر دهه ۱۹۶۰ شروع به نرم شدن کرد، جوامع غربی معاصر هنوز عموماً به ظاهر نامطلوب نگاه می کنند. در یک دوره کوتاه در سال ۱۹۶۴، طرح های لباس «برهنه» در شوهای مد ظاهر شد، اما کسانی که این لباس ها را در ملاء عام می پوشیدند به اتهامات زشتی دستگیر شدند. با این حال، برهنه بودن به یکی از ویژگی های شوهای مد لباس معاصر تبدیل شده است. بررسی گسترده ۱۹۰ جامعه مختلف در سال ۱۹۵۱ نشان داد که تعداد کمی از زنان اصرار داشتند که سینه های خود را پنهان کنند. در اروپا، شنا کردن و آفتاب گرفتن در سواحل عمومی از نظر اجتماعی قابل قبول شده است. در سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵، محققان استرالیایی از ۱۱۸ دانشجوی سن کالج خواستند تا رفتار زنانی را که برهنه می روند در مقیاس ۸ درجه ای ارزیابی کنند، از جمله «زن ها باید مانند مردان حق لباس برهنه داشته باشند» تا «زنان برهنه پوش، نمایشگاه گرا هستند». . آنها دریافتند که ۸۸ درصد از دانشجویان استرالیایی از هر دو جنس، حضور زنانه برهنه
در سواحل عمومی را قابل قبول می دانند، اگرچه احساس می کردند زنانی که سینه های خود را در موقعیت های دیگر، مانند پارک های عمومی در معرض دید قرار می دهند، نامناسب است. آنها ارتباطی بین سینه های در معرض دید و تمایلات جنسی در موقعیت های اجتماعی پیدا نکردند. یک مطالعه جدیدتر روی ۱۱۶ زن در سن دانشگاه در استرالیا نشان داد که آنهایی که برهنه شده بودند، به طور کلی بالاتنه بودن را بیشتر می پذیرفتند، بیشتر جنبه جنسی داشتند، و عزت نفس و تصویر بدنی بالاتری داشتند. در جامعه معاصر، میزان آشکارسازی سینه های زن به بافت اجتماعی و فرهنگی بستگی دارد. مایو و بیکینی زنانه معمولاً قسمت بالایی و کناره های سینه ها را آشکار می کند. در بسیاری از مکان ها نشان دادن چاک سینه مجاز تلقی می شود و حتی در بسیاری از مناسبت های رسمی اجتماعی نشانه ای از ظرافت و ظرافت است، اما ممکن است در مکان هایی مانند محل کار و مدارس، جایی که نمایش جنسی سینه زن در نظر گرفته می شود، با کدهای لباس ممنوع باشد. در تعدادی از فرهنگ ها، از جمله اروپا و سایر کشورهای غربی خارج از ایالات متحده، محدودیت های اجتماعی کمتری در برابر آفتاب گرفتن یا شنا کردن برهنه وجود دارد. با
وجود غیرقانونی بودن یا ممنوعیت اجتماعی در بسیاری از نقاط ایالات متحده، سواحل برهنه در برخی مناطق اکثریت قانونگذاری را دارند. در کانادا، یک نظرسنجی در سال ۱۹۹۲ نشان داد که ۳۸ درصد از زنان به طور کلی طرفدار برهنه پوش بودن در ملاء عام بودند. پس از آن نظرسنجی، چندین حکم قانونی در دادگاه های کانادا از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰، لباس های برهنه در انظار عمومی را قانونی کرد، اما عده کمی از زنان در مکان های عمومی برهنه می شوند. برخی از فرهنگ ها حتی شروع به گسترش ممنوعیت های اجتماعی در مورد برهنه بودن زنان به دختران پیش از بلوغ و حتی نوزادان کرده اند.
نوکیا لومیا ۹۲۵ یک گوشی هوشمند از سری لومیا که توسط شرکت نوکیا توسعه یافته است و از سیستم عامل ویندوز فون ۸ مایکروسافت استفاده می کند. این در حالی است که کاربران به محض کار کردن با این گوشی می توانند به روزرسانی به ویندوز ۸٫۱ را دریافت نمایند. این گوشی برای اولین بار در ۱۴ مه ۲۰۱۳ به عنوان جایگزینی برای گوشی نوکیا لومیا ۹۲۰ معرفی شد و سپس در ژوئن ۲۰۱۳ به بازار عرضه شد. "لومیا ۹۲۵" دارای قاب فلزی در پشت می باشد که مقاومت این گوشی را در برابر ضربه بالا برده است.
چهار مرد عادل () نام رمانی اثر ادگار والاس است. این رمان که در سبک دلهره آور و هیجانی نوشته شده است در سال ۱۹۰۵ میلادی منتشر شده که درباره چهار شخصیت به نام های جورج مانفرد، لئون گونزالس، ریموند پویکارت و تری بوده می باشد.
ادگار والاس (; – ) روزنامه نگار، نمایش نامه نویس، فیلم نامه نویس، شاعر، رمان نویس و نویسنده اهل بریتانیا بود.از مهم ترین آثار وی می توان به چهار مرد عادل و خلق شخصیت کینگ کونگ به همراه مریان کوپر اشاره کرد. همچنین از داستان ها و کتاب های وی فیلم هایی همچون ترور (۱۹۲۸)، ترور (۱۹۳۸)، سگ باسکرویل، کینگ کونگ، گاه شماری (۱۹۳۱) و گاه شماری (۱۹۴۸) ساخته شده است. درگذشت. در ۱۰ فوریه ۱۹۳۲ در نورث میپل درایو، بورلی هیلز درگذشت.
فردریک "فرد" دوگلاس روسر III (زاده ۲ نوامبر ۱۹۸۳)، که در رینگ مسابقات با نام درن یانگ بهتر شناخته می شود، یک کشتی گیر حرفه ای آمریکایی است. او در حال حاضر استخدام کمپانی دبلیودبلیوئی است. از زمانی که در دبلیودبلیوئی مشغول به کار شده، یک بار قهرمان کمربند تگ تیم همراه با تایتوس اونیل، تحت عنوان گروه د پرایم تایم پلیرز شده است.
عنکبوت هراسی یا تارتَنک هراسی ( از ، "آراخنه", «عنکبوت» و ، "فوبوس", «ترس») یکی از هراس های ویژه که شامل ترس از عنکبوت و دیگر عنکبوتیان مانند کژدم هاست. یکی از روش های درمان مبتلایان به عنکبوت هراسی در روان پزشکی، درمان از طریق مواجهه با تصویر مجازی عنکبوتیان است. عنکبوت هراسی در بین ۳٫۵ تا ۶٫۱ درصد جمعیت دیده می شود. نشانه های ترس از عنکبوت. اگر شما ترس از عنکبوت داشته باشید، احتمالاً از راه خود منحرف خواهید شد تا با عنکبوت تماسی نداشته باشید. اگر عنکبوتی را در خانه تان پیدا کنید احتمالاً یکی از این دو کار را انجام خواهید داد: جیغ زدن و فرار کردن یا در جایتان خشکتان می زند. ممکن است خودتان قادر نباشید عنکبوت را به دام بیندازید یا بکشید، بنابراین برای رهایی از این شرایط به اعضای خانواده یا یک دوست کمک می گیرید. اگر شما تنها باشید در واقع ممکن است ترجیح دهید خانه را ترک کنید تا بخواهید با آن عنکبوت مواجه شوید. در نهایت ممکن است خودتان را در تلاش برای دور شدن از عنکبوت ها محدود کنید. سفرهای پیاده روی و چادر زدن ممکن است برای شما دشوار یا غیرممکن باشد. شما حتی ممکن است دغدغه بازدید از باغ وحش یا شرکت در ورزش های
ی که خارج از محدوده زندگی است را داشته باشید. دلایل ترس از عنکبوت. کارشناسان هنوز مطمئن نیستند دلایل ترس از عنکبوت چیست. با این حال چند نظریه وجود دارد. یکی از رایج ترین نظریه ها توسط روانشناسان فرگشتی مطرح شده است. این دیدگاه نشان می دهد که ترس از عنکبوت یک روش بقا برای اجداد ما بود. علی رغم اینکه اغلب عنکبوت ها سمی هستند، با این حال اکثر آن ها برای انسان تهدیدی نیستند. ترس از عنکبوت احتمالاً باعث بقاء و تولیدمثل انسان می شود. دیگر روانشناسان ادعا می کنند بسیاری از حیوانات مانند ببرها و کروکدیل ها برای انسان های اولیه بیشتر تهدیدکننده بودند. با این حال ترس از این حیوانات معمول نیست؛ بنابراین این روانشناسان معتقدند به احتمال فراوان ترس از عنکبوت بیشتر بر اساس باورهای فرهنگی نسبت به ماهیت عنکبوت ها است. درمان ترس از عنکبوت. مثل همه فوبیاهای خاص، ترس از عنکبوت اغلب با روان درمانی به خصوص تکنیک های شناختی – رفتاری، معالجه می شود. درمان شناختی – رفتاری (CBT) بر روی قطع افکار خودکار منفی تمرکز دارد که با ترس از شیء یا موقعیت مرتبط است و آن ها را با افکار منطقی تری عوض می کند. روش های مورد استفاده ممکن است شامل موا
رد زیر باشند: برخی تحقیقات جدید نشان داده است که درمان واقعیت مجازی که در آن فرد مبتلا به فوبیا با عنکبوت های مجازی روبرو می شود ممکن است به خوبی روش قدیمی تری که فرد به تدریج در معرض زندگی با عنکبوت قرار می گیرد، جواب دهد. در برخی افراد، همچنین داروهای ضد افسردگی یا ضد اضطراب ممکن است برای درمان ترس از عنکبوت استفاده شود.
دوا (؛ زادهٔ ) آهنگساز اهل هند است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
بَلِرَت شهری واقع در ایالت ویکتوریا استرالیا است که پایین تر از جلگهٔ غربی رشته کوه هایلندز شرقی می باشد.
پراشانت (؛ زادهٔ ۶ آوریل ۱۹۷۳) یک هنرپیشه اهل هند است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به شوک اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که پراشانت در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
پریتی جانگیانی (؛ زادهٔ ۱۸ آگوست ۱۹۸۰) یک هنرپیشه، و مانکن اهل هند است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به محبت ها اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که پریتی جانگیانی در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
استان فنلاند شرقی یک استان در کشور فنلاند بود که در ۱ سپتامبر ۱۹۹۷ میلادی تأسیس شده بود و پس از تقسیمات اداری جدید فنلاند، در تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۱۰ میلادی منسوخ شد. خصوصیات. استان فنلاند شرقی ۴۸٬۷۲۶ کیلومترمربع مساحت و ۵۶۹٬۸۳۲ نفر جمعیت دارد.
دیگچه ای سانان نام یک راسته از شاخه قارچ های دیگچه ای است.
دیگچه ای یان نام یک تیره از شاخه قارچ های دیگچه ای است.
دیگچه ای های نخینه ای نام یک رده از ناجورتاژکان است.
کریم منصوری (زاده ۱۳۴۷ در آبادان)، حافظ و قاری قرآن اهل ایران است. تحصیلات و اشتغال. کریم منصوری تحصیلات خود را تا اخذ دیپلم، در زادگاهش، آبادان ادامه داد و سپس به تهران مهاجرت نمود. وی هم اکنون با مدرک تحصیلی کارشناسی، کارمند وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران است. استادان. وی از جلسات آموزشی بزرگانی بهره برده است که از آن جمله می توان به علی اربابی، رکابی، گروسی، سیدمحسن خدام حسینی و استادان دیگری اشاره نمود. حضور در تلویزیون. تیتراژ آغازین سریال یوسف پیامبر با تلاوت کریم منصوری ساخته شده است. از کریم منصوری دو اذان مصوّب در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران وجود دارد که از شبکه های مختلف پخش می شوند. همچنین در ماه رمضان ۱۳۹۳ هر شب قبل از اذان مغرب یک جزء از قرآن با صدای منصوری از شبکه تلویزیونی نسمه تونس پخش گردید. او نیز یک بار در برنامه محفل انس با قرآن در شبکه ۳ در ماه مبارک رمضان حضور داشت.
شبه قارچ ها () یکی از گروه های ناجورتاژکان است. گروه شبه قارچ ها شامل آب کپک ها (Oomycota) و دیگچه ای های نخینه ای (Hyphochytriomycetes) است. گرچه ویژگی های پرشمار زیست شمایایی، فراساختاری، و ژنتیکی، شبه قارچ ها را به وضوح در زمره ناجورتاژکان قرار می دهد، شیوه رشد آن ها (وجود نخینه) و روش تغذیه شان (تغذیه اسمزی) با قارچ ها شباهت دارد.
پرابو دوا (؛ زادهٔ ) یک کارگردان، هنرپیشه، طراح رقص، و رقصنده اهل هند است. فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد. تهیه کننده. Deva established the production company Prabhu Deva Studios. خواننده. thalapathy 64 جوایز. وی همچنین برنده جوایزی همچون جوایز فیلم فیر شده است.
در زیست شناسی فرایند رشد اندامگان با استفاده از ترکیب مواد آلی و مواد معدنی را آمیزه پروردگی () می گویند. آمیزه پرورده ها، مواد مغذی معدنی و مواد مغذی جانداران عالی به طور همزمان استفاده می کنند. نمونه. سویه های سیانوباکتریایی جدا شده از مناطق آلوده به نفت با افزایش زیست تودهٔ خود، آسیب ناشی از کاهش مقدار فتوسنتز و کلروفیل ناشی از تنش نفت را جبران کرده و در مقابل این تنش مقاومت می کنند. این پاسخ منجر به تغییر فلورسیانوباکتریایی به سمت سویه های مقاوم و میکسوتروف است که علاوه بر فتوسنتز قادر به استفاده از هیدروکربن های نفتی به عنوان منبع انرژی است و در نتیجه با غلبه بر افت انرژی ناشی از کاهش فتوسنتز و حتی افزایش بهره وری کسب انرژی نسبت به گونه های مناطق غیرآلوده، انرژی لازم برای رشد و گسترش خود را فراهم سازند.
جیوتیکا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل هند است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به ۱۲۳، برابر ماه زیبا، سوپر، شوک، در سن ۳۶ سالگی، ۱۲بی، برای ازدواج آماده شوید، زنگ های عروسی، برای محافظت، مرد خوش تیپ، عشق گذشته، تنالی، موسیقی راک، دوست، شیطان، آسمان سرخ زرشکی و "سریکانت" اشاره کرد.
مبوتیسم ایدئولوژیی حزبی متعلق به جنبش مردمی انقلاب و نیز ایدئولوژی رسمی دولت زئیر در طول نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم میلادی بود. مبوتیسم حاوی اندیشه ها، دیدگاه ها و سیاست های رئیس جمهور و پدر خودخواندهٔ ملتِ زئیر، موبوتو سسه سوکو، بود. این ایدئولوژی ایده های ابتکاری مبوتو در زئیری سازی نیز دربرداشت.
چیتی چیتی بنگ بنگ یک فیلم موزیکال ساخت سال ۱۹۶۸ میلادی، بر پایهٔ داستانی به همین نام از ایان فلمینگ می باشد.سال ها پیش بنا شد ماشین معروفی که در این فیلم وجود دارد در یک مزایده به حراج گذاشته شود اما به دلیل قیمت پایه بسیار بالا کسی حاضر به خرید آن نشد. خلاصه داستان. مخترعی (با بازی دیک وان دایک van Dyck) یک ماشین مسابقه را تعمیر میکند و در رویا می بیند که به آن ویژگی ها و قدرت های جادویی می بخشد.و به مردم کمک میکند تا شورش موفقی را علیه پادشاه سرزمینی که از بچه ها نفرت دارد به راه بیندازند و… طرح در اواسط دهه 1910 در روستاهای انگلستان، جمیما و جرمی، دو فرزند خردسال مخترع ناموفق بیوه کاراکتاکوس پاتس، مجذوب یک ماشین مسابقه ای قهرمان شدند. وقتی متوجه می شوند قرار است ماشین اسقاط شود، به خانه برمی گردند ("شما دو") و از پدرشان التماس می کنند که آن را نجات دهد. برای جمع آوری پول، او سعی می کند یکی از اختراعات خود را بفروشد، یک آب نبات سخت موزیکال، اما سوت آب نبات انبوهی از سگ ها را جذب می کند و زمین فروش او را خراب می کند ("Toot Sweets"). آن شب، کاراکتاکوس قبل از رفتن به کارناوال برای فرزندانش یک لالایی ("کوه هوشب
یه") می خواند، جایی که سعی می کند با یکی دیگر از اختراعات خود، یعنی یک دستگاه خودکار کوتاه کردن مو، پول جمع کند. خراب می شود، موهای مشتری را خراب می کند، و برای فرار از مشتری خشمگین، Caractacus به یک آهنگ و رقص با روحیه ("Me Ol' Bamboo") می پیوندد. او به اندازه کافی پول انعام برای خرید ماشین به دست می آورد و آن را بازسازی می کند و نام آن را به دلیل صدای موتور غیرعادی آن "چیتی چیتی بنگ بنگ" می گذارد. کاراکتاکوس و بچه ها برای اولین سفرشان با ماشین ("چیتی چیتی بنگ بنگ") به ساحل می روند تا پیک نیک داشته باشند. Truly Scrumptious، وارث ثروتمند شرکت آب نبات، به آنها ملحق می شود، و اگرچه او و Caractacus قبلاً برخوردهای شدیدی داشته اند، اما همه اوقات خوشی را سپری می کنند ("Truly Scrumptious"). در ساحل، کاراکتاکوس داستانی را برای بچه ها تعریف می کند و یک سکانس فانتزی طولانی را آغاز می کند. داستان کاراکتاکوس در داستان، بارون بومبرست، ستمگر سرزمین خیالی ولگاریا، تلاش می کند تا چیتی را بدزدد.
راوی تجا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل هند است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به شوک، ویکرامارکدو، آمر اکبر آنتونی، بلادور، من فقط با تو ازدواج می کنم، ترس، آقا اینجاست، ویرا، لگد، غرور، ترک، اوباش امروز راجا، انفجار (۲۰۲۲)، راواناسورا، ببر بنگال، امن، چایتانیا، دان سینو و والتیر ویرایا (۲۰۲۳) اشاره کرد.
شهرستان برات (به آلبانیائی: Qarku i Beratit) یک شهرستان در آلبانی است. خصوصیات. شهرستان برات ۱٬۷۹۸ کیلومترمربع مساحت و ۱۴۱٬۹۴۴ نفر جمعیت دارد و ۴۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.