Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راشد الماجد (زاده ۲۷ ژوئیه ۱۹۶۹) خواننده عربستانی و از مشهورترین خوانندگان خلیج فارس است که در بحرین متولد شده و پدر او اهل عربستان سعودی است و مادر وی بحرینی است، و او پاسپورت بحرین دارد. او در شهر منامه در بحرین متولد شد، و فرزند دوم خانواده است بین دو برادر و ۴ خواهر. او کودکی و تحصیلات ابتدائی اش را در بحرین ، دمام و عربستان سعودی پشت سر گذاشت و مدرک مقطع متوسطه را دریافت کرد. او صاحب شرکت هنرهای جزیره، و کانال وناسه و پلاتینیوم ریکوردز است. و ۵۰ درصد شراکت با مجموعه MBC دارد و او دفترهایی در ریاض، بحرین و دبی دارد.
کاچو نو سنشی گامو نام یک سری مانگای ژاپنی است که توسط یوشی هیروتاکاهاشی نوشته شده، و به صورت هفتگی در هفته نامه شونن جامپ به چاپ رسیده است. سنشی یک روحیه جنگجویی است که شما را به هر انچه بخواهید میرساند
یوشی هیرو تاکاهاشی (؛ زادهٔ ) یک مانگاکا اهل ژاپن است.
جولیا درایور استاد فلسفه در دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس است. او نویسنده کتاب هایی همچون فضیلت ناآرام"،" "پیامدگرایی "و "اخلاق: اصول"کار و همچنین مقالات بسیاری در اخلاق و روانشناسی اخلاقی است. او پیشرو در فلسفه اخلاق و پیامدرگرایی است. پیش از آمدن به "دانشگاه سنت لوئیس" او به تدریس در کالج دارتموث و کالج بروکلین (CUNY) پرداخت. او دکترای خود را از دانشگاه جانز هاپکینز در سال ۱۹۹۰ و لیسانس خود را از دانشگاه تگزاس در آستین در سال ۱۹۸۳ دریافت کرد. ترجمه به فارسی. کتاب "پیامدگرایی" جولیا درایور در ایران توسط شیرزاد پیک حرفه ترجمه شده و به چاپ رسیده است.
فرزند خلف () یک فیلم کمدی رمانتیک به کارگردانی چارلز لمانت است که در سال ۱۹۴۴ منتشر شد. خلاصه داستان. پسر یک ملوانِ سخت گیر دل به دختری می بندد که خانواده اش در کارِ هنرهای نمایشی هستند. در انتها این دو خانواده می پذیرند که باید با تفاوت های فرهنگی شان کنار بیایند و بگذارند این دو عاشق و معشوق به یکدیگر برسند.
«آتلانتیکا آنلاین» () یک بازی ویدئویی در سبک بازی نقش آفرینی بر خط چندنفره گستردهtactical role-playing game است که توسط NDOORS Corporation و در سال ۶۴۴ و در پلت فرم مایکروسافت ویندوز منتشر شده است.
هلن وینسن (; – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "فراری از گروه مجرمان"، "جهان های خصوصی"، "قدرت و جلال"، "برادوی بیل"، "تونل" و "فرزند خلف" اشاره کرد.
شعله ریکا نام یک مجموعه مانگا ژاپنی است که توسط نوبویوکی آنزای نوشته و به تصویر کشیده شده است، همچنین از این مانگا یک مجموعه تلویزیونی انیمه نیز اقتباس شده و در چهل و دو قسمت توسط استودیوی پیرو ساخته شده است که از ژوئیه ۱۹۹۷ تا ژوئیه ۱۹۹۸ در شبکهٔ فوجی تلویژن پخش شد. خلاصه داستان. داستان "شعله رکا" ماجرای نوجوانی به نام رکا هانابیشی را روایت می کند که علاقه مند به نینجاهاست و خود را یک نینجا می داند. او اغلب درگیر حوادثی می شود، چون اعلام کرده هرکس بتواند او را شکست دهد، خدمت او را به عنوان یک نینجای وفادار به دست خواهد آورد. اما سرانجام، او به یانگی ساکوشیتا، دختری با توانایی ذاتی درمان زخم ها، به خاطر مهربانی اش وفادار می شود. رکا به زودی متوجه می شود که توانایی کنترل آتش دارد و در ادامه می فهمد که در واقع پسر رهبر نسل ششم هوکاگه است، خاندان نینجایی که حدود ۴۰۰ سال پیش از زمان داستان در سال ۱۵۷۶ نابود شده بود. نینجاهای هوکاگه از ابزارهای اسرارآمیز به نام مادوگو استفاده می کردند که به کاربرانشان توانایی های ویژه ای مانند کنترل عناصر یا تقویت مهارت های فیزیکی می دادند. اودا نوبوناگا در سال ۱۵۷۶ به هوکاگه حمله
کرد تا این سلاح ها را به دست آورد. در زمان حال داستان، کوران موری، شخصیت منفی اصلی، در جستجوی مادوگویی است که به او زندگی جاودانه ببخشد. او یانگی را می دزدد چون معتقد است قدرت درمانی او می تواند به جاودانگی اش کمک کند. این اتفاق باعث می شود رکا و دوستانش وارد تورنمنت اورا بوتو ساتسوجین شوند، رقابتی مرگبار میان جنگجویان صاحب مادوگو. پس از پیروزی در این مسابقات، آنها متوجه می شوند موری قصد دارد تندو جیگوکو (بهشت و دوزخ) را به دست آورد؛ مادوگویی که گفته می شود به کاربرش زندگی ابدی می بخشد. آنها دوباره تلاش می کنند تا او را متوقف کنند.
لئون بلاسکو (؛ ۱۱ اکتبر ۱۹۰۲ – ۱ ژوئن ۱۹۸۸) بازیگر، موسیقی دان، کنسرت مایستر و رهبر گروه موسیقی روسی الاصل اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "کازابلانکا، همسر دلخواه من، عاشق پیشه، کن کن، رفیق ایکس، جلوی سحر را بگیرید، ماجراهای دن خوان، احمق آمریکایی خوش تیپ، روکسی هارت، مدرسه نمایشی، راه مراکش، چکاوک"، "بابای فوق العاده" و "فرزند خلف" اشاره کرد.
دوروثی گرینجر (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. گرینجر به خاطر مجموعه آثارش در فیلم های دو حلقه ای، به عنوان «ملکه فیلم های کوتاه موضوعی» شناخته می شد. با این وجود او در حدود ۱۰۰ فیلم بلند نیز نقش آفرینی نمود.
سولفید منیزیم (به انگلیسی: Magnesium sulfide) با فرمول شیمیایی MgS یک ترکیب شیمیایی است. این ترکیب یک مادهٔ سفید کریستالی مواد است که اغلب ب فرم ناخالص که پودری است قهوه ای و غیر کریستالی ظاهر می شود. این ماده در تولید صنعتی آهن فلزی به تشکیل می شود. آماده سازی و خواص کلی. MgS از واکنش گوگرد یا سولفید هیدروژن با منیزیم شکل گرفته است. این ماده در ساختار سنگ نمک متبلور می شود. خواص شیمیایی MgS شبیه به سولفیدهای یونی مانند سولفیدهای سدیم، باریم یا کلسیم است. این ماده با اکسیژن واکنش می دهد تا فرم سولفات مربوط یعنی منیزیم سولفات را تشکیل دهد. MgS در واکنش با آب سولفید هیدروژن و هیدروکسید منیزیم می دهد. کاربردها. در فرایند BOS، گوگرد اولین عنصر است که حذف می شود. گوگرد از کوره آهن ناخالص که حاوی صدها کیلوگرم پودر منیزیم است توسط یک نیزه خارج می شود. سدیم سولفید تشکیل شده پس از آن بر روی مذاب آهن شناور و سپس حذف می شود. MgS یک نیمه هادی مورد علاقه به عنوان یک حذف کننده آبی-سبز است که از اوایل دهه ۱۹۰۰ این خاصیت شناخته شد. گپ گسترده خواص این ماده اجازه می دهد تا از MgS به عنوان آشکارساز عکسهای با طول موج کوتاه (نور
ماوراء بنفش) استفاده شود. ایمنی. MgS پس از تماس با رطوبت سولفید هیدروژن تولید می کند.
جوزف ادوارد برومبرگ (؛ – ) بازیگر یهودی اهل ایالات متحده آمریکا با تباری مجارستانی-رومانیایی بود. برومبرگ در زندگی خصوصی، کمی پیش از مرگش، حضوری جسورانه در کمیته فعالیت های ضد آمریکایی مجلس نمایندگان داشت. برومبرگ قربانی تبلیغات منفی و از قربانیان فهرست سیاه هالیوود محسوب می شود. او یکی از «نام هایی» بود که الیا کازان، کارگردان آمریکایی، در دومین حضورش در برابر کمیته فعالیت های ضد آمریکایی مجلس نمایندگان از او نام برد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ماجرای پرشور هالیوود"، "دیدار دوباره در فرانسه، محموله عجیب، شبح اپرا، علامت زورو، سوئز، ماجرای مرموز و پرالتهاب، جسی جیمز، سیر در عرش، چهار مرد و یک نیت خیر، طاق نصرت، تنسی جانسون" و "فرزند خلف" اشاره کرد.
تازه به دوران رسیده ها () یک فیلم درام به کارگردانی ادوارد دمیتریک است که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد.
جان کانتِـی (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مرد بازو طلایی" و "تازه به دوران رسیده ها" اشاره کرد.
دان «رد» بَری (؛ – ) که با نام رِد بَری هم شناخته می شود، بازیگر و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۸۰ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "جانی تفنگش را برداشت، آلوارز کلی، ۱۱ یار اوشن، ارکا، ریو لوبو، بن بست، حمله زنبورها، فردا گریه خواهم کرد، تازه به دوران رسیده ها، وارلاک"، "جاده فرعی" و "قلب ارغوانی" اشاره کرد.
«شهر ستاره ها» نام یکی از ترانه های فیلم "لالا لند" است که شعر آن توسط جاستین پائول سروده شده و موسیقی آن هم توسط جاستین هورویتز، ساخته شده است. آهنگ اصلی را رایان گاسلینگ در فیلم می خواند. شهر ستاره ها در هفتاد و چهارمین مراسم گلدن گلوب برنده جایزه بهترین ترانه شد و این افتخار را در اسکار نیز تکرار کرد و برنده بهترین ترانه در هشتاد و نهمین دوره جوایز اسکار شد.&lt;ref&gt;
جوزف ئی. لوین (؛ – ) تهیه کننده یهودی اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "تازه به دوران رسیده ها" اشاره نمود.
سرگئی ایوانویچ شوکین (به روسی: Серге́й Ива́нович Щу́кин) (زادهٔ ۲۷ مه ۱۸۵۴ - درگذشت ۱۰ ژانویه ۱۹۳۶) بازرگان روسی و جمع آوری آثار هنری است. پدرش کاخی را در مسکو (Большой Знаменский переулок, 8) به او داد‎. از ۱۹۰۸ هر یک شنبه و سپس سه روز در هر هفته سرگئی شوکین کاخ را برای دیدار عموم باز کرد. در اوت ۱۹۱۸ با ترن از مسکو در رفت و در ۸ نوامبر بلشویک ها کاخش و کلکسیونش را ملی کردند. در جوئن ۱۹۱۹ کاخ را « موزهٔ نقاشی غربی مدرن شماره ۱ » (Первый музей новой западной живописи) نامیدند و در مه ۱۹۲۰ برای دیدار عموم باز کردند.
آرچی مور (; – ) بوکسور و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. آرچی رکورد دار برد در تاریخ بوکس است و با ۱۳۲ ناک اوت بر صدر تاریخ بوکس تکیه زده است. او دارنده رکورد طولانی ترین دوره قهرمانی نیمه سبک وزن جهان در تمام دوران (دسامبر ۱۹۵۲ - مه ۱۹۶۲) است. وی یکی از طولانی ترین دوره های بوکس حرفه ای در تاریخ این ورزش را داشت که از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۶۳ به رقابت می پرداخت. ملقب به «مانگوس» و سپس «مانگوس پیر» در نیمه دوم دوران کاری خود، یک بوکسور بسیار عالی ترین استراتژی و دفاع بود، با فکی قوی و استقامتی عالی. آرچی مور در فهرست رینگ «۱۰۰ نفر دارنده سنگین ترین مشت های همه دوران» در رده چهارم قرار دارد. مور توسط وب سایت برجسته بوکس BoxRec به عنوان دومین بوکسور بزرگ Pound for pound در همه زمان ها شناخته شده است. مور همچنین پس از بازنشستگی مدت کوتاهی مربی بود، بوکسورهایی همچون محمدعلی کلی، جورج فورمن و جیمز تلیس را مربیگری کرد. مور بومی بنوتی، می سی سی پی، در خیابان سنت لوییس میسوری و در فقر بزرگ شد. بیش از ده سال مور قربانی نژادپرستی در حرفه خود شد، از هجوم شلیک به عناوین جهانی محروم شد و بسیاری از آن سالها را صرف جنگیدن در ر
اه نشان دادن آن کرد. وی یکی از چهره های مهم جامعه سیاه پوست آمریکا، در روزهایی که یک مبارز تمام عیار بود درگیر اهداف آمریکایی های آفریقایی آمریکایی بود. او همچنین خود را به عنوان یک شخصیت بازیگر موفق در تلویزیون و فیلم معرفی کرد. مور در خانه فرزند خود در سن دیه گو، کالیفرنیا درگذشت. در زمان مرگ او ۸۱ سال داشت. وی همچنین ده سال از عنوان قهرمانی سنگین وزن خود دفاع کرد و در ۴۶ سالگی آن را از دست داد. اوایل زندگی. آرچیبال لی رایت فرزند توماس رایت کارگر مزرعه دار و لورنا رایت بود. او همیشه اصرار داشت که در سال ۱۹۱۶ در کالینزویل، ایلینویز متولد شده، اما مادرش به خبرنگاران گفت که در واقع در سال ۱۹۱۳ در بنویت، می سی سی پی متولد شده است. پدرش وقتی آرچی شیرخوار بود، خانواده را رها کرد. مادرش نتوانست زندگی او و خواهر بزرگتر خود را تأمین کند، مراقبت از آنها را به عمو و عمه شان، کلیولند و ویلی پرل مور، که در خیابان زندگی می کردند، واگذار کرد. او دبستان در مدرسه ابتدایی مخصوص سیاهپوستان گذراند. همچنین در دبیرستان لینکلن، که هرگز از آنجا فارغ التحصیل نشده است. عمو و عمه وی یک تربیت پایدار را برای او فراهم کردند، اما پس از ا
ینکه عمویش در اثر سانحه طوفان در حوالی سال ۱۹۲۸ درگذشت، مور با یک گروه خلافکار خیابانی فرار کرد. یکی از اولین سرقت های او یک جفت لامپ روغنی از خانه اش بود که آنها را فروخت تا پول برای خرید دستکش بوکس داشته باشد. وی بعداً از سرقت خود یادآوری کرد: «اجتناب ناپذیر بود که من گرفتار شوم. فکر می کنم حتی قبل از شروع کار این را می دانستم، اما به نوعی میل به داشتن چند سنت در جیبم باعث شد تا از این واقعیت غافل شوم.» پس از دستگیری وی برای تلاش سرقت از اتوموبیل، وی محکوم به گذاندن یک دوره سه ساله بازپروری در مدرسه ای در بونویل، میسوری شد. وی پس از گذراندن بیست و دو ماه به دلیل رفتار خوب از مدرسه آزاد شد. در حدود سال ۱۹۳۳ مور به سپاه پیشاهنگی پیوست و به کار جنگلداری در اردوگاهی در پوپلار بلوف، میسوری مشغول به کار شد. با اراده ای راسخ برای بوکسور شدن، تصمیم گرفت کار خود را در اردوگاه به نوعی تمرین تبدیل کند. او بعدها نقل می کرد که سایر پسران دائماً او را در مورد تمرین روزانه با او شوخی می کنند. فرمانده اردوگاه به او اجازه می داد تیم بوکسی ترتیب دهد تا در مسابقات دستکش طلایی در جنوب میسوری و ایلینویز شرکت می کرد. بسیاری از م
بارزه های او در فضایی با بار نژادی رخ داده است. او بعداً یه مورد از آنها را که در برابر بوکسور سفیدپوستی به نام بیل ریچاردسون چنین شرح داد: من او را با یک مشت سنگین در همان راند اول ناک اوت کردم. برادرش … داور بود. از دستم عصبانی عصبانی شد و به من گفت که مشت هایم را بالا نگه دارم. داور گفت که من روش خطا کرده ام. من داغ کردم و پیشنهاد دادم که [به داور] دوباره مبارزه کنم. در راند دوم او را با یک هوک چپ که سرش را بالا می چرخاند انداختم. … شنیدم که مردی در کنار رینگ گفت: «برای دو سنت می توانم به اون کاکاسیاه شلیک کنم.» بازنشستگی اول و بازگشت. مور در سال ۱۹۴۱ چهار مبارزه داشت که طی این مرحله ۲-۱-۱ شد و با تساوی برابر ادی بوکر انجام شد. با این حال، در آن زمان، او بعلت زخم معده و عوارض ناشی از دچار ناراحتی شده بود و بازنشستگی خود را از بوکس اعلام کرده بود. بازنشستگی وی مختصر بود. تا سال ۱۹۴۲، بعد او دوباره روی رینگ بود. او در آن سال شش مسابقه اول خود را برد، از جمله ناک اوت هووگ در بازی برگشت و غلبه بر جک چیس در ۱۰ راند. او در دیدار برگشت با بوکر دیدار کرد و به همان نتیجه ای رسید که اولین دیدار آنها برگزار شد: یک تس
اوی طی ۱۰ راند. در سال ۱۹۴۳، مور طی ۷ دوره مبارزه، پنج بار برنده شد و دو بار باخت. او عنوان میان وزن ایالت کالیفرنیا را طی ۱۵ راند به جک چیس واگذار کرد و دوباره در آخرین مسابقه همان سال عنوان را طی ۱۰ راند از جک چیس پس گرفت. همچنین او در همان سال به آرون وید باخت. ساحل غربی. در سال ۱۹۴۴، او ۹ دوره مسابقه داشت، که نتایجش ۷ بر و ۲ باخت بود. آخرین دوره حضور او در آن سال اولین حضور خود در ساحل اقیانوس اطلس بود و سطح افکار مخالف وی شروع به افول کرد. او با نتیجه ناک اوت در راند ۵ جیمی هایدن را شکست داد و قبل از اینکه با یک ناک اوت مغلوب چارلی بارلی عضو آینده تالار مشاهیر شود بوکر را ادی بوکر را طی ۸ راند ناک اوت کرد. او در هشت دور از مسابقات اول سال ۱۹۴۵ پیروز شد، و متخصصان بوکس ساحل آتلانتیک را تحت تأثیر قرار داد و با ناک اوت مغلوب جیمی جی بیوینس، جانشین آینده IBHOF، در کلیولند شد. او قبل از پایان آن سال، ۵ بار برای مبارزه به ساحل شرقی برگشت. او، بغیر از دیگران با جانشین آینده IBHOF، هولمن ویلیامز دیدار کرد و طی ۱۰ راند مغلوب او شد. در سال ۱۹۴۶، مور به دسته سنگین وزن رفت. نتایج او در آن سال با ۵ برد، ۲ باخت و ۱ مس
اوی به پیروزی رسید، کورتیز شپرد را شکست داد، اما طی ۱۰ راند مغلوب قهرمان آینده سنگین وزن جهان و عضو تالار مشاهیر آزارد چارلز شد و با رقیب دیرینه اش جک چیس مساوی کرد. سال ۱۹۴۷ در واقع سال برگشت برای مور بود. او در آن سال ۷ مسابقه را برد و ۱ مسابقه را به آزارد چارلز باخت. او چیس را در راند نهم ناک اوت کرد، شپارد را در راند ۱۰ و بیوینس را در راند ۹ ناک اوت کرد. او همچنین طی ۱۰ راند برت لیتل را در هم کوبید. او در سال ۱۹۴۸ در ۱۴ مبارزه سخت و نفس گیر شرکت کرد، او دوباره طی ۹ راند مغلوب آزارد چارلز شد، در راند اول مغلوب لئونارد مورو شد، طی ۱۰ راند مغلوب هنری هال و در راند ۴ با رد صلاحیت داور به لوید گیبسون باخت. اما او همچنین طی ۱۰ راند، تد لوری را شکست داد و هنری هال را در بازی برگشت مغلوب خود کرد. سال ۱۹۴۹ سال خوبی برای مور بود: او در آن سال ۱۳ مسابقه داشت که شامل ۱۲ برد و ۱ باخت بود. او دو بار آلاباما کید را شکست داد. با ناک اوت در راند ۴ و راند ۳، باب ساترفیلد را با ناک اوت در راند ۳، بیوینس با ناک اوت در راند ۸، قهرمان آینده سبک وزن جهان و IBHOF هارولد جانسون ، باب سیکز با ناک اوت در راند ۳ و فیل ماسکاتو با رای
داوران و باخت به کلینتون بیکن با رد صلاحیت در راند ۶. طبق استانداردهای مور، ۱۹۵۰ برای او سال تعطیل بود. او فقط دو مبارزه داشت و در هر دو برنده شد، از جمله پیروزی در مسابقه برگشت با تصمیم در راند ۱۰ با لیدل. در سال ۱۹۵۱، مور ۱۸ بار بوکس کرد که ۱۶ مسابقه را برنده شد، ۱ مسابقه را باخت و ۱ مسابقه را بدون نتیجه کرد. او به تور آرژانتین رفت و در آنجا در ۷ مسابقه شرکت کرد، ۶ شش برد و ۱ تساوی. در بین این ۷ مبارزه، او فرصتی برای سفر به مونته ویدئو، اروگوئه پیدا کرد، جایی که ویسنته کویروز را با نتیجه ناک اوت در راند ۶ منهدم کرد. او جیمی جی بیوینس را در راند ۹ با نتیجه ناک اوت در هم کوبید و دو مسابقه را با هارولد جانسون تقسیم کرد (مسابقه اول باخت، مسابقه دوم برد). قهرمان نیمه سنگین وزن جهان. سال ۱۹۵۲ یکی از مهم ترین سالهای زندگی مور بود. پس از ضرب و شتم جانسون، مدعیان سنگین وزن جیمی اسلید، باب دانلوپ، کلارنس هنری و کلینتون بیکن در وزن سبک وزن (در یک مسابقه از چهار مسابقه حذف شدند)، سرانجام به مور فرصتی داده شد که در سن ۳۶ سالگی برای کسب عنوان قهرمان نیمه سنگین وزن جهان افتخار آینده IBHOF، جوی ماکسیم قرار بگیرد. ماکسیم ب
ه تازگی در ۱۴ راند با ناک اوت فنی، شوگر ری رابینسون بینظیر را شکست داده بود و رابینسون را به گوشه رینگ انداخته بود. در برابر ماکسیم، مور ضربات راست قدرتمند خود را پیاپی بر سر و صورت ماکسیم فرود آورد و چندین بار به وی صدمه زد و در نهایت پس از پانزده راند او را به زانو درآورد. آرچی مور خستگی ناپذیر، بعد از شانزده سال طولانی، سرانجام به آرزوی خود رسیده بود. با این حال او از گود دور نبود. سال بعد، مور تمام ۹ مسابقه خود از برنده شد، منجمله پیروزی ۱۰ بر صفر و بدون عنوان در برابر مدعی سنگین وزن نینو والدز کوبایی و برای حفظ کمربند در بازی برگشت ۱۵ راندی در برابر ماکسیم پیروز شد. او قبل از پایان سال دو مسابقه دیگر در آرژانتین انجام داد. در سال ۱۹۵۴، او تنها چهار نبرد داشت و عنوان قهرمانی را در ۳ مبارزه در مقابل ماکسیم حفظ کرد، که در یکی از آنها ۱۵ راند را پشت سر گذاشت و در دیگری در مقابل جانسون، که او را در راند ۱۴ ناک اوت کرد. او همچنین باب بیکر از عنوانهای رده بالای دسته سنگین وزن را شکست داد. در سال ۱۹۵۵، مور دوباره والدز را شکست داد. کاری که کسی تا بدان زمان موفق به انجام آن نشده بود. سپس یک مدعی سنگین وزن بنام با
ب اولسون ، قهرمان میان وزن جهان و عضو آینده تالار مشاهیر جهان که قرار بود در برابر جوی ماکسیم قرار بگیرد را با ناک اوت در راند سوم به زانو درآورد. "مانگوس"، در مسابقات قهرمانی سنگین وزن جهان دو مصدومیت ترک خوردگی پیدا کرد. در ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۵، مور در ورزشگاه یانکی نیویورک با قهرمان آینده تالار مشاهیر، روکی مارچیانو روبرو شد. در این نبرد بود که آرچی به بستن کمربند قهرمانی نزدیکتر شد. یک ضربه راست غافلگیر کننده مور در راند دوم، مارچیانو را برای دومین و آخرین بار در طول مدت بوکس خود به زمین زد، ضربه ای که تماشاگران این نبرد افسانه ای فراموش نکردند، اما همچنین باعث ایجاد بحث و جدال در نحوه داوری این ماسبقه شد. در سال های بعد، مور بخش عمده ای از داوری هری کسلر را از لحظات حساس سابقه بدست آورد. نیم دهه بعد، در زندگی نامه زندگانی آرچی، او به تفصیل عمل داور را توصیف می کند، که چگونه بعد از اینکه راکی در "راند ۲" بعد از ضربه که خورده به پا خواست، و کسلر با مداخله و ایجاد وقفه در شمارش داور و طرح این مسئله که با استناد به مسابقات قهرمانی(۱۹۵۵) شمارش اجباری نیست و …، " کسلر … دستکش راکی را با دقت پاک کرد و چند ثانیه دیگر
به او داد … که ممکن است به راکی کمک کند سر خود را پاک کند. " مور اذعان می کند که به اندازه کافی از دخالت داور عصبانی است. به نظر می رسد که این نارضایتی نسبت به داور کسلر جذابتر شده است. در زمان مصاحبه ضبط شده با پیتر هلر، در اکتبر سال ۱۹۷۰، آرچی این حرف را برای گفتن داشت: "(کسلر) هیچ کاری به داوری آن مسابقه نداشت زیرا او خیلی هیجان انگیز بود. او نمی دانست چه باید بکند … او دستکش های مارچیانو را گرفت و شروع به پاک کردن دستکش های مارچیانو کرد و به بالای شانه نگاه کرد … من هرگز آن را فراموش نخواهم کرد. که به ضرر من برای کسب عنوان سنگین وزن تمام شد." اما این کینه متقابل نبود. در زندگی نامه خود، هری کسلر واقعاً با هیجان بسیار خوبی از ماریچیانو-مور روایت می کند، که اغلب در نشانه گذاری های خود از علامت تعجب استفاده می کرد، تا آنجا که به عنوان مقایسه مستقیماً به قضاوت دانیبروک بین جک دمپسی و لوئیس فیرپو انجام می شود. با این حال، مأیوس است و بیشتر فصل کتاب را با جملاتی ستایش گونه تمجید از مور می گذراند از قبیل: هیچ کس تا به حال شجاعت آرچی مور را زیر سؤال نبرد و …". بررسی اصلی، دوربین ها و فیلم های پخش نشده از سال ۱۹۵
۵، هیچ مشکلی در درگیری داور نشان نمی دهد. مارسیانو در «رانددو» بلند می شود، اما صدای آل برل، که شمارش ناک اوت را بر عهده داشت، تا «چهار» ادامه می دهد. در هماهنگی با توضیحات بیشتر آرچی در سال ۱۹۶۰، مارچیانو به طناب ها منتقل شده و آرنج استراحت می کند. مور قبلاً به سمت او حرکت می کند. کسلر سریع روی صفحه نمایش چشمک می زند، سپس دوباره دور می شود، انگار که قصد جدا کردن طرفین را داشته است. او عمود بر سینه مارسیانو است و دست راست او به سرعت در نزدیکی دستکش چپ راکی تکان می خورد. کسلر به محض ورود به قاب تصویر، بدون اینکه دستکش مارچیانو را پاک کند، بر می گردد و مسابقه از سر گرفته می شود. شرایط مارسیانو بهتر می شود و پنج بار به مور حمله کرده و ضرباتی وارد می کند و سرانجام او را در راند نهم شکست می دهد تا کمربند قهرمانی را حفظ کند. این ششمین مبارزه دفاعی و آخرین عنوان مارچیانو قبل از بازنشستگی اش در سال ۱۹۵۶ بود. بعدها، راکی مارچیانو آرچی مور را به عنوان «سخت ترین مرد جهان» توصیف کرد. در سال ۱۹۵۶، مور بیشتر به عنوان سنگین وزن جنگید اما عنوان نیمه سنگین خود را در لندن با ناک اوت یولاند پومپه در راند ۱۰ حفظ کرد. او قبل از ب
ه چالش کشیدن مجدد برای مسابقات جهانی سنگین وزن، ۱۱ مسابقه را پشت سر هم برنده شد. این عنوان توسط مارچیانو خالی مانده بود، اما مور با ناک اوت مقابل فلوید پترسون مسابقه را باخت (پترسون، که هنوز هم یکی از مشاهیر تالار است، تاریخش را در آن شب رقم زد و در سن ۲۱ سالگی به جوانترین قهرمان سنگین وزن جهان تبدیل شد. رکوردی که وی تا سال ۱۹۸۶ حفظ کرد). مور ۶ دوره برد از مسابقات خود را در طول سال ۱۹۵۷ بدست آورد. در میان این بردها، غلبه بر هانس کالبفل حریف سنگین وزن در ۱۰ راند آسان در آلمان، ناک اوت تونی آنتونی در راند هفتم برای حفظ عنوان نیمه سنگین، یک مسابقه یکطرفه ۱۰ راندی مقابل مدعی عنوان نیمه سنگین ادی کوتون در یک مسابقه بدون عنوان و ناک اوت مدعی برتر وزن سنگین وزن آینده راجر ریشر در راند ۴ یک مسابقه ۱۰ راندی. در سال ۱۹۵۸، مور ۱۰ مبارزه داشت که با ۹ برد و ۱ تساوی انجام گرفت. نبرد او با یوان دورل خصوصاً جالب توجه بود: دفاع از عنوان قهرمانی نیمه سنگین وزن خود در مونترال، کانادا، او سه بار در راند اول افتاد و یک بار دیگر در راند پنجم، اما بعد از آن در راند ۱۰ جلو افتاد و با ناک اوت کردن دورل در راند ۱۱ پیروز شد. سال ۱۹۵۹،
آخرین سال بدون مدعی وی به عنوان قهرمان بود، اتفاقی نادر و کم سابقه. در دو مبارزه خود، استرلینگ دیویس را با ناک اوت در راند سوم، سپس دوباره دورل، با ناک اوت در راند سوم، مجدداً عنوان قهرمانی نیمه سنگین جهان را حفظ کرد. در سال ۱۹۶۰، مور از عنوان قهرمانی نیمه سنگین وزن خود توسط انجمن ملی بوکس (NBA) محروم شد، اما همچنان توسط بیشتر مراجع مهم بوکس از جمله کمیسیون ورزشی ایالت نیویورک و مجله معتر رینگ شناخته می شود. مور سه مسابقه از چهار مسابقه خود در سال ۱۹۶۰ را پیروز شد، که یکی از آنها غلبه بر بادی تورمن (Buddy Turman) در دالاس بود و تنها باخت او مسابقه ۱۰ راندی مقابل جولیو رینالدی در رم. مور در سال ۱۹۶۱ در مانیل، فیلیپین، قبل از آخرین مبارزه اش برای دفاع از عنوان قهرمانی نیمه سنگین وزن جهان، دوباره بادی تورمن را شکست داد. برای حفظ کمربند قهرمانی جولیو رینالدی را طی ۱۵ راند به سختی ضرب و شتم کرد. در آخرین نبرد خود در آن سال، او بار دیگر وارد رقابتهای قهرمانی سنگین وزن شد و با پیت ریدمچر ()، مردی که در اوایل کار خود با تبدیل شدن به «اولین مردی که در اولین دوره حرفه ای خود، برای کسب عنوان جهانی، مدعی آن عنوان را به چ
الش کشیده بود» تاریخ را رقم زده بود، ملاقات کرد (زمانی که مور با نتیجه ناک اوت در راند ششم به پاترسون باخت). مور با ضربات شدیدی موفق به ناک اوت ریدمچر در راند نهم شد. در سال ۱۹۶۲، بقیه کمیسیون های بوکس که همچنان به عنوان قهرمان نیمه سنگین وزن جهان از مور حمایت می کردند، شناخت خود را پس گرفتند. وی از آن پس به طور انحصاری به عنوان سنگین وزن نامیده شد و آلخاندرو لاورانته (Alejandro Lavorante) را در راند ۱۰ ناک اوت و هوارد کینگ (Howard King) را با ناک اوت در راند اول در تیخووانای مکزیک شکست داد. وی سپس در یک دوره مسابقه در رده سنگین وزن، ویلی پاسترانو (Willie Pastrano) قهرمان آینده نیمه سنگین وزن جهان را در ۱۰ راند شکست داد. در پوسترهای تبلیغاتی مبارزه، مور به عنوان «قهرمان نیمه سنگین وزن جهان» اعلام شد. این دوره از مسابقات در کالیفرنیا اتفاق افتاد، که در هنگام انجام مسابقه مور-پاسترانو، هنوز عنوان قهرمانی نیمه سنگین وزن جهان از مور پس گرفته نشده بود. در زمان برگزاری این مسابقه، کمیسیون کالیفرنیا، مانند نیویورک، ماساچوست، مجله EBU و رینگ، هارولد جانسون (Harold Johnson) را که ۱۶ روز زودتر داگ جونز را شکست داده بود
، به عنوان قهرمان نیمه سنگین وزن معرفی کرده بود. جانسون از ۷ فوریه ۱۹۶۱ به عنوان قهرمان ان بی ای (WBA) اعلام شده بود. سپس، در آخرین مبارزه ثبت شده خود، مور با یک چهره جدید جوان در رده سنگین وزن جوان ساکن خارج از لوئیزویل، به نام کاسیوس کلی (محمد علی کلی) رو در رو شد. مور مدتی مربی کلی بود، اما کلی به دلیل تلاش مور برای تغییر سبک و اصرار وی مبنی بر نظافت و کمک به تمیز کردن کف سالن ها و طبقات باشگاه، ناراضی شد و مور را ترک کرد. در روزهای قبل از مبارزه مور و محمد علی کلی، کلی به پیش بینی کرده بود که «آرچی مور … در راند چهارم بیفتد.» مور پاسخ داده که او ضربه جدیدی (بعنوان جواب) برای مسابقه تدارک دیدن: دوختن لب ها (سکوت)، (اصطلاحاً تا پایان مسابقه و اعلام نتیجه، اظهار فضل نکن). با این وجود، همان طور که کلی پیش بینی کرد، مور طی چهار راند ناک اوت و مغلوب کلی شد. مور تنها مردی است که با دو اسطوره بوکس جهان یعنی راکی مارچیانو و محمد علی کلی مبارزه کرده است. پس از یک مبارزه دیگر در سال ۱۹۶۳، با پیروزی طی ناک اوت در راند سوم مقابل مایکل دی بیاز (Michael DiBiase) در فونیکس، مور بازنشستگی خود را از بوکس اعلام کرد، با یک ن
تیجه خوب. بازنشستگی نهایی. علیرغم بازنشستگی، مور نتوانست از کانون توجه خود فرار کند، او جوایز و فداکاری های زیادی دریافت کرد. در سال ۱۹۶۵ به او کلید شهر سن دیگو، کالیفرنیا داده شد. در سال ۱۹۷۰، توسط مجله Listen Magazine به عنوان «مرد سال» نامگذاری شد و کلید شهر سند پوینت در اوهایو را دریافت کرد. وی در سال ۱۹۸۵ به عضویت تالار مشاهیر بوکس شهر سنت لوئیس انتخاب شد و در سال ۱۹۸۸ جایزه یادبود راکی مارچیانو را در شهر نیویورک دریافت کرد. در سال ۱۹۹۰، وی به عضویت در تالار بین المللی مشاهیر بوکس در کاناستوتا، نیویورک درآمد. نیویورک، یکی از اعضای اصلی آن نهاد است. به عنوان بوکسوری با سن بالا که به عنوان قهرمان میان وزن جهان دست یافته است، اعتقاد بر این است که او تنها بوکسوری بود که در دوره های جو لوئیز، راکی مارچیانو و محمد علی بوکس حرفه ای بوکس کرد. وی یکی از بوکسورهایی است که با یک کارنامه سنگین و درخشان، حرفه بوکس اش چهار دهه به طول انجامید و با رکورد نهایی ۱۸۵ برد، ۲۳ باخت، ۱۱ تساوی و ۱ مسابقه بدون نتیجه، با ۱۳۱ ناک اوت رسمی بازنشسته شد. با این حال، حداقل سه بار از ۱۳۱ ناک اوت مور در مسابقاتی کم اهمیت به مصاف کشتی گ