Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیست و نهمین نمایشگاه بین المللی کتاب تهران با شعار «فردا برای خواندن دیر است» طی روزهای ۱۵ تا ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۵ در مجموعهٔ شهر آفتاب برگزار شد. بر اساس اعلام مسئولان نمایشگاه، ۲۷۰ نشست در این دوره برگزار می شود. پوستر این دوره از نمایشگاه را حسن کریم زاده طراحی کرده است. مکان نمایشگاه. در سال ۱۳۹۵ برای اولین، نمایشگاه کتاب تهران در مجموعه نمایشگاهی شهر آفتاب-واقع در اتوبان خلیج فارس، روبه روی حرم امام خمینی- برگزار شد. تأثیر بر ترافیک تهران. سرهنگ محمدحسین حمیدی، رئیس پلیس راهور ناجا، دربارهٔ پیامدهای ترافیکی حاصل از جابجایی محل برگزاری نمایشگاه گفت: هرچند ترافیک سنگین در مبادی ورودی شهر آفتاب به وجود آمد. ترافیک در این منطقه به حدی سنگین بود که عبور و مرور از چند کیلومتری محل نمایشگاه مختل شد. مسیرهای پیش بینی شده. با توجه به جدید بودن مکان برگزاری نمایشگاه، مسئولین برگزاری مسیرهایی را برای تردد مردم اعلام کردند. مترو. قطارهای مترو از اولین روز نمایشگاه کتاب یعنی ۱۵ اردیبهشت ماه، از ساعت ۸ و ۳۰ دقیقه صبح کارش را آغاز کرد. فاصلهٔ زمانی حرکت قطار هر ۱۵ دقیقه است و آخرین قطار شهر آفتاب را ساعت ۸ و ۳۰ دقیقهٔ شب
ترک می کرد. بازدید مسئولین. در نهمین روز نمایشگاه، علی اصغر فانی، وزیر آموزش و پرورش، در نمایشگاه کتاب حاضر شد و از غرفه های مختلف از جمله کودک و نوجوان بازدید کرد. میزان فروش. به گفتهٔ مسئولان نمایشگاه، میزان تراکنش ها و فروش در این دوره بیشتر از سایر دوره های نمایشگاه بوده است. میزان تراکنش بانکی کارت خوان های نمایشگاه در روز نهم برگزاری یک رکورد ثبت کرد و به بیش از ۹۰۰ هزار تراکنش رسید که بیشترین تراکنش بانکی مربوط به بخش ناشران عمومی و دانشگاهی بوده است. دربخش ناشران عمومی ۵۲هزار و ۹۹۲ تراکنش، در بخش ناشران دانشگاهی ۲۹هزارو ۴۰۸تراکنش، دربخش کودک ونوجوان ۱۹هزارو ۴۷۸تراکنش، ناشران آموزشی ۱۱هزار و ۶۵۵ تراکنش و در بخش بین المللی ۳۰هزار و۵۳ تراکنش در یک روز به ثبت رسیده است. تخلفات. همایون امیرزاده، رئیس هیئت رسیدگی به تخلفات ناشران بیست و نهمین نمایشگاه کتاب تهران، گفت: کشورهای حاضر نمایشگاه. فهرست کشورهای حاضر در بیست و نهمین نمایشگاه کتاب تهران بدین شرح است:
سنجد تلخ نام یک سرده از تیره سنجدیان است. آنها بوته های برگریز هستند. آنها گیاهان فوق العاده مقاومی هستند که می توانند دمای زمستانی تا ۴۳- درجه سانتیگراد را تحمل کنند. از آنجایی که گونه های سنجد تلخ سیستم ریشه ای تهاجمی و گسترده ایجاد می کنند، برای جلوگیری از فرسایش خاک کاشته می شوند و در احیای زمین به دلیل خواص تثبیت نیتروژن، زیستگاه حیات وحش و غنی سازی خاک استفاده می شوند. توت ها و برگ های سنجد تلخ در مواد غذایی مختلف انسان و حیوان و محصولات مراقبت از پوست تولید می شوند. گلهای نر و ماده در دو پایه جدا نمایان می شوند.
آواز یا نغمه اصطلاحی است در موسیقی سنتی ایرانی که برای توصیف مجموعه ای از گوشه ها به کار می رود که معمولاً در کنار هم و مستقل از یک دستگاه اجرا می شوند. لفظ «آواز» دست کم در دو معنای دیگر نیز به کار می رود که یکی فرم موسیقی آواز است و دیگری شکل خاصی از فرم آواز که متر مشخصی ندارد؛ موضوع این مقاله هیچ کدام از این دو نیست بلکه مفهوم خاص «آواز» در موسیقی ایرانی (به عنوان جزئی از طبقه بندی ردیف موسیقی ایرانی) است. این ابهام در معنای لفظ آواز، خود موضوع نقد منتقدان بوده است. آوازهایی که معمولاً در ردیف موسیقی ایرانی نام برده می شوند عبارتند از آواز ابوعطا، آواز دشتی، آواز افشاری، آواز بیات ترک، و آواز اصفهان (یا بیات اصفهان)؛ در برخی ردیف ها نیز از آواز بیات کرد و آواز شوشتری نام برده می شود. متداول ترین تقسیم بندی ردیف شامل هفت دستگاه و پنج آواز است و در بیشتر ردیف ها، آوازهای ابوعطا، دشتی، افشاری و بیات ترک از متعلقات دستگاه شور دانسته می شوند و بیات اصفهان از متعلقات دستگاه همایون، اگر چه برخی اصفهان را نیز به شور مرتبط می دانند. این که چرا برخی مجموعه های گوشه ها را در ردیف دستگاه نام می دهند و برخی را آواز می
نامند، به طور مبسوط مورد بحث نبوده اما از جمله تفاوت های آوازها با دستگاه ها آن است که گسترهٔ صوتی آوازها محدودتر است، قطعات سازی (بدون خواننده) در آوازها نادر هستند اما در اجرای دستگاه ها یک رکن اصلی هستند، پرده گردانی در آوازها محدود است اما در اجرای دستگاه ها متداول است، و کاربرد آوازها بیشتر در موسیقی فولکلور است در حالی که دستگاه ها در موسیقی رسمی و حرفه ای به طور مفصل به کار گرفته می شوند. با این حال بیشتر آوازها، اما نه تمام آن ها، گوشه ای به نام درآمد دارند که باعث می شود برخی آن ها را در مسیر دستگاه شدن بدانند. تعریف. آواز را می توان یک دستگاه کوچک و مختصر در نظر گرفت، یا متقابلاً دستگاه ها را آن دسته ای از آوازها دانست که اصلی تر هستند. از دید نظریه پردازانی همچون علینقی وزیری آنچه دستگاه ها را از باقی آوازها مستثنی می کند، برخوردار بودنشان از یک گام مستقل است (و از این دیدگاه راست پنج گاه را نباید یک دستگاه جدا از دستگاه ماهور دانست). از همین دیدگاه، لفظی مثل «آواز ابوعطا» یا «آواز همایون» اشاره به فرم موسیقایی آواز ندارد بلکه به نوعِ محتوای موسیقایی اشاره می کند. ابهام در نامگذاری. لفظ «آواز» در
موسیقی ایرانی از این جهت که سه معنای مختلف را می تواند متبادر کند مورد انتقاد قرار گرفته است. این مفاهیم عبارتند از: مهدی برکشلی در مقاله ای که در قالب کتاب "ایرانشهر" منتشر شد، از لفظ «نغمه» برای توصیف آواز (به معنای اول که موضوع این مقاله است) استفاده کرده است. ساسان سپنتا نیز بعدها از لفظ «نغمه» برای همین منظور استفاده کرده است. به عقیدهٔ محمدرضا لطفی واژهٔ آواز (به معنایی که در این مقاله مد نظر است)، در اصل جایگزینی برای واژهٔ «شعبه» در نظام مقامی موسیقی قدیم بوده است؛ وی در اثبات این مدعا به نوشته های عبدالقادر مراغه ای استناد می کند که در آن آمده که ایرانیان به جای واژهٔ شعبه از واژهٔ «آوازه» استفاده می کرده اند. هرمز فرهت هم معتقد بر این است که همه دستگاه ها و آوازها را همان دستگاه بنامد، زیرا دلیل منطقی برای این دسته بندی پیدا نمی کند. طبقه بندی. بنا بر تقسیم بندی های رایج، آوازها در موسیقی ایرانی عبارتند از: در بعضی روایت های ردیف، دو آواز بیات کرد (از متعلقات دستگاه شور) و شوشتری (از متعلقات همایون یا چهارگاه) هم به آنها اضافه می شوند. ابوعطا. ابوعطا از ملحقات دستگاه شور دانسته می شود. این آواز بر م
حوریت دستگاه شور است اما شروع آن از درجهٔ دوم شور است و نت شاهد آن درجهٔ چهارم شور است. گوشهٔ حجاز در آواز ابوعطا نقشی کلیدی دارد و اوج آواز ابوعطا در این گوشه اجرا می شود. اجرای آواز ابوعطا معمولاً با فرود به محور اصلی دستگاه شور خاتمه می یابد. ریشهٔ نام ابوعطا مشخص نیست؛ این آواز با نام های سارنج و دستان عرب نیز شناخته می شود و ممکن است با یکی از راگاهای همنام هندی مرتبط باشد. استفاده از آواز ابوعطا در موسیقی بومی ایران بسیار رایج است و بخشی از موسیقی مذهبی نیز در این آواز (به ویژه در گوشهٔ حجاز که حس و حال «عربی» دارد) اجرا می شود. مهم ترین گوشه هایی که در ابوعطا اجرا می شوند، عبارتند از سَیَخی، حجاز، چهارباغ و گَبری (که همگی جزو گوشه های دستگاه شور هستند). همچنین گاه گوشه های کرشمه، دوبیتی و بسته نگار نیز به دلخواه خواننده اجرا می شوند. گوشهٔ سیخی از نظر مُد تفاوتی با ابوعطا ندارد و تفاوت این دو در ملودی آن هاست. داریوش طلایی در کتاب "تحلیل ردیف" گوشهٔ رامِکلی را هم برای آواز ابوعطا برشمرده است. آواز ابوعطا غم انگیز و سوزناک توصیف شده است و احساس آن با دستگاه شور نزدیکی دارد. بخشی از موسیقی مذهبی ایران نظ
یر اذان و قرائت قرآن معمولاً در گوشهٔ حجاز اجرا می شود و این گوشه دارای حال و هوای «عربی» توصیف شده است. آواز ابوعطا در موسیقی بومی ایران بسیار رایج است. قطعهٔ «مگر نسیم سحر» از قمرالملوک وزیری به آهنگسازی مرتضی نی داوود و آلبوم عشق داند اثر محمدرضا شجریان و محمدرضا لطفی نمونه هایی از آواز ابوعطاست. تصنیف بهار دلکش منسوب به درویش خان نیز از آثار شاخص ساخته شده در آواز ابوعطا (گوشهٔ حجاز) است. افشاری. آواز افشاری از متعلقات دستگاه شور دانسته می شود. این آواز بر محوریت دستگاه شور است اما نت ایست آن درجهٔ دوم شور است و نت شاهد آن درجهٔ چهارم شور است. درجهٔ پنجم شور نت متغیر است و درجات ششم و هفتم در درآمد افشاری نقشی ندارند اما در برخی گوشه های آن حائز اهمیت می شوند. آواز افشاری آوازی نسبتاً مستقل از دستگاه شور است. نام افشاری احتمالاً به ایل افشار اشاره دارد که از اقوام ترک آذربایجانی هستند. آواز افشاری، برخلاف برخی دیگر از متعلقات دستگاه شور، نسبتاً مستقل است چنان که مُد و فرود مخصوص به خودش را دارد (و به محور اصلی شور فرود نمی کند). با این حال، از آنجا که گوشه های پایانی افشاری به محور اصلی دستگاه شور پرده گر
دانی می کنند، افشاری غالباً جزو متعلقات دستگاه شور طبقه بندی می شود (و نه به عنوان یک دستگاه جداگانه). درجهٔ دوم شور نت ایست افشاری است و تقریباً تمام جمله های موسیقی به این نت ختم می شوند؛ تأکید روی این درجه در ملودی های افشاری متداول است. درجهٔ سوم شور نقشی گذرا دارد اما درجهٔ چهارم شور نت شاهد افشاری است و از اهمیت بالایی برخوردار است. این درجه گاهی به عنوان نت آغاز افشاری نیز به کار گرفته می شود. درجهٔ پنجم شور در افشاری نت متغیر است و در مسیر بالارونده گاه یک ربع پرده زیرتر می شود. درجات ششم و هفتم شور در درآمد افشاری کمتر مورد توجه هستند اما در برخی گوشه های افشاری این درجات حائز اهمیت می شوند و زمانی بیشتری صرف آن ها می شود. مهم ترین گوشه های افشاری عبارتند از بیات راجِه (یا بیات راجع)، رُهاب، مسیحی، نهیب، و مثنوی پیچ (یا مثنوی). موسیقی دانان آواز افشاری را «متأثرکننده» توصیف کرده اند و آن را برای مناجات مناسب دانسته اند. «این دهان بستی دهانی باز شد» آوازی است در مایهٔ افشاری (گوشهٔ مثنوی) که توسط محمدرضا شجریان برای ماه رمضان اجرا شده است. «از کفم رها» نیز تصنیفی در آواز افشاری است که عارف قزوینی ساخت
ه و خوانندگانی چون محمدرضا شجریان و سیما بینا آن را خوانده اند. همچنین آلبوم "آرام جان" از محمدرضا شجریان با همراهی گروه آوا، کلاً در آواز افشاری است. بیات ترک. بیات ترک (یا بیات زند) از متعلقات دستگاه شور دانسته می شود. واژهٔ "ترک" در نام این آواز به ترک قشقایی اشاره می کند و نه به ترک های ترکمنستان، آذربایجان یا ترکیه؛ گمان می رود که بسیاری از ترانه های محلی قوم قشقایی در این آواز باشد. از همین رو برخی آن را با نام بیات زند نیز می شناسند، اگر چه این نام به اندازهٔ «بیات ترک» رایج نیست. همچنین، پیشوند «بیات» (که در نام آوازهای دیگری همچون بیات کرد و بیات اصفهان نیز به کار می رود) ممکن است مخفف «ابیات» باشد. در آواز بیات ترک، نت شاهد و نت خاتمه هر دو بر درجهٔ سوم شور قرار دارد. نت آغاز و نت ایست بیات ترک نیز بر نت زیرپایهٔ شور (یک درجه پایین تر از نت پایهٔ شور و یک چهارم درست پایین تر از نت شاهد بیات ترک) قرار دارد. از آنجا که نت آغاز و نت شاهد بیات ترک یکی هستند (درجهٔ سوم شور)، روح الله خالقی معتقد است که بیات ترک را می توان حاصل «تغییر نت پایه» در دستگاه شور دانست. همچنین در بیات ترک ممکن است که فرود نهایی
نیز به نت خاتمه (نت پایهٔ شور) برگشت نکند و در همان نت شاهد پایان یابد؛ در مقایسه، آواز ابوعطا همیشه به نت پایهٔ شور فرود می کند و حتی در خلال اجرای آواز نیز بارها به نت پایهٔ شور اشاره می کند. مهم ترین گوشه های آواز بیات ترک، درآمدها، دوگاه، روحُ الارواح، مهدی ضَرّابی، قطار، و قرائی هستند. بیات ترک گاه دارای احساس حزن و اندوه توصیف شده و از این جهت برای اجرای تعزیه مناسب دانسته شده است. گوشه هایی نظیر دوگاه و روح الارواح برای به آواز خواندن اشعار مذهبی به کار گرفته می شوند؛ اما روح الله خالقی بیات ترک را نمونه ای از آوازهای «بازاری» می داند که بین عموم مردم رایج هستند اما نزد موسیقی دانان محبوب نبوده اند. او دلیل این امر را تأکید فراوان بیات ترک به نت شاهدش می داند که آن را کسل کننده می کند. اجرای بیات ترک، در طول زمان به سمت احساس سبک تری متمایل شده است. تفاوت نت شاهد بیات ترک با شور، باعث می شود که بیات ترک چندان احساس حزن انگیز شور را نداشته باشد و نزدیکی اش به ماهور باعث می شود که تا حدی نشاط آور نیز باشد؛ چنان که بسیاری از آهنگ های پیش پردهٔ طنزآمیز در بیات ترک اجرا شده اند. آلبوم "آستان جانان" از محمد
رضا شجریان با آهنگسازی پرویز مشکاتیان، آلبوم "گل صدبرگ" از شهرام ناظری با آهنگسازی جلال ذوالفنون، و آلبوم "شیدایی" از صدیق تعریف نمونه هایی از آواز بیات ترک هستند. همچنین قطعه های اندک اندک و «الا یا ایها الساقی» ساختهٔ جلال ذوالفنون و با آواز شهرام ناظری، در بیات ترک خوانده شده اند. شکرالله خان قهرمانی (معروف به شکری) نیز در نکوداشت قمرالملوک وزیری، تصنیفی در بیات ترک ساخت که با بیت «به دل جز غم آن قمر ندارم / خوشم که غم دگر ندارم» آغاز می گردد؛ شعر این تصنیف از محمدتقی بهار (ملک الشعرا) است و آواز آن را ناهید نیک بخت با همراهی تار (به اجرای یحیی زرین پنجه) و ویولن خوانده بود. تصنیف «نگار من» از مرتضی نی داوود نیز در بیات ترک ساخته شده است. از بیات ترک برای اجرای اذان یا مناجات نیز استفاده می شود، و در تعزیه خوانی نیز در کنار آواز دشتی و دستگاه شور بیشترین کاربرد را دارد. اذان رحیم مؤذن زاده اردبیلی نمونه ای شاخص از آواز بیات ترک (در گوشهٔ روح الارواح) است. بیات ترک در موسیقی درویشان نیز متداول است؛ چنان که درویشان سلسلهٔ قادریه در منطقهٔ کردستان نیز اشعاری را با دف در گوشهٔ مهربانی اجرا می کنند، و گوشهٔ قطا
ر نیز گاه «چهار درویش» نامیده می شود. دشتی. آواز دشتی از متعلقات دستگاه شور دانسته می شود. به نظر می رسد که آواز دشتی ریشه در منطقهٔ دشتستان در جنوب ایران داشته باشد. ژان دورینگ، موسیقی دان و خاورشناس فرانسوی نیز از یوسف فروتن چنین نقل می کند که دشتی از منطقهٔ بوشهر به ردیف آورده شده است. سوای نام خود این آواز، نام برخی از گوشه های آن (نظیر «حاجیانی» و «بیدکانی» که نام نوعی آواز محلی در منطقهٔ بوشهر هم هستند) به عنوان سندی برای این مدعا ذکر شده است. با این حال، برخی از گوشه های آواز دشتی شباهت فراوانی با موسیقی شمال ایران (به خصوص موسیقی گیلان) دارد. این امر موجب شده که برخی شکل گیری آواز دشتی را نه به شمال و نه به جنوب ایران، بلکه به تهران (پایتخت ایران در دوره قاجار، که مرکز گردهمایی موسیقی دانان آن زمان نیز بود) نسبت دهند. با این حال، برخی از ردیف دانان معتقدند که گوشه هایی نظیر «دیلمان» و «طبری» که برگرفته از موسیقی گیلان (به ویژه منطقهٔ دیلمان) و مازندران هستند بعداً توسط ابوالحسن صبا به آواز دشتی اضافه شده و توسط دیگر ردیف دانان (از جمله محمود کریمی) تکرار گشته تا آن که امروزه جزئی از آواز دشتی دانسته م
ی شود. همچنان که از نام گوشهٔ «چوپانی» برمی آید، آواز دشتی بین چوپان ها نیز رایج است و بسیار پیش می آید که آنان قطعه ای در دشتی را با نی بنوازند. درجهٔ پنجم شور نت شاهد آواز دشتی تلقی می شود و این نت همچنین نت متغیر نیز هست (گاه ربع پرده بم تر می شود) که این تغییر باعث تمایز آن از گوشهٔ حجاز می شود. درجهٔ سوم شور نت ایست دشتی است و خاتمهٔ آواز دشتی به طور سنتی با فرود به درجهٔ اول دستگاه شور همراه است. تغییر درجهٔ پنجم شور در آواز دشتی، نشانه ای از اعتبار درجهٔ چهارم شور دانسته می شود که باعث می شود درجهٔ پنجم به سمت آن گرایش پیدا کرده و ربع پرده پایین آورده شود. همچنین باید توجه داشت که درجهٔ سوم شور که نت آغاز دشتی نیز هست، نقش یک نت ایست موقت را ایفا می کند و خاتمهٔ آواز دشتی به طور سنتی روی این درجه نیست بلکه روی نت پایهٔ دستگاه شور است. برخلاف دستگاه شور که در آن درجهٔ دوم (نت شاهد شور) از اهمیت زیادی برخوردار است، درجهٔ دوم شور در آواز دشتی فاقد اهمیت است و بیشتر ملودی آواز دشتی در فاصلهٔ درجات سوم تا هفتم شور رخ می دهد. در آواز دشتی جهش به اندازهٔ فاصله سوم کوچک یا بزرگ متداول است و جهش از درجهٔ سوم تا
هفتم (فاصلهٔ چهارم درست) نیز دیده می شود. گوشه هایی که در بیشتر روایت های ردیف آواز دشتی ذکر شده اند عبارتند از: دشتستانی، حاجیانی، بیدگلی، چوپانی، اوج، گیلکی، کوچه باغی، غم انگیز، و سَمَلی. برخی از آثار معروف در آواز دشتی عبارتند از: سرود «ای ایران» از روح الله خالقی، قطعات کاروان و در قفس از ابوالحسن صبا، تصنیف «موسم گل» از موسی معروفی، قطعهٔ «کاروان» از مرتضی محجوبی با صدای غلامحسین بنان، و تصنیف «الهه ناز» اثر اکبر محسنی با آواز بنان. آلبوم "شب، سکوت، کویر" با آهنگسازی کیهان کلهر و خوانندگی محمدرضا شجریان نیز در آواز دشتی است. در تعزیه خوانی نیز آواز دشتی در کنار آوازهای بیات ترک و شور بیشترین کاربرد را دارد دلیل این امر هم حس حزن انگیز آواز دشتی، و هم کاربرد گستردهٔ دشتی در موسیقی محلی و در نتیجه وجود سابقهٔ ذهنی از دشتی در فرهنگ موسیقی محلی ایران دانسته شده است. در مرثیه خوانی های منطقه کهگیلویه (که به آن شَروه خوانی نیز گفته می شود و در منطقهٔ بوشهر و هرمزگان نیز متداول است) هم از آواز دشتی استفادهٔ بسیار می شود. در منطقهٔ گیلان نیز از گوشهٔ دیلمان برای اجرای تعزیه هایی به زبان گیلکی استفاده می شود. ا
صفهان. بیشتر موسیقی دانان آواز اصفهان (یا بیات اصفهان) را از متعلقات همایون دانسته اند اما برخی این آواز را جزء دستگاه شور می دانند. نام «اصفهان» اشارهٔ مستقیمی است به شهر اصفهان و اقوام ساکن در آن. در موسیقی قدیم ایران مقامی به نام اصفهان وجود داشته است اما فواصل آن با بیات اصفهان مطابقت ندارد. به عقیدهٔ فرهاد فخرالدینی این نوع نامگذاری گوشه ها و آوازها در ردیف (یعنی استفاده از یک نام قدیمی برای یک گوشه یا آواز که به آن مرتبط نیست) در ردیف موسیقی ایرانی نادر نیست و وی آن را نوعی «تحریف» در طبقه بندی موسیقی ایرانی می داند. فواصل مقام اصفهان در موسیقی ردیفی ایران مرسوم نیستند، اما استفاده از این مقام در موسیقی عربی و ترکی معمول است. درجهٔ چهارم همایون نت پایهٔ اصفهان و همچنین نت شاهد آن است. این نت در مرکزیت دو دانگ قرار دارد که اولی از نت پایهٔ همایون تا نت شاهد اصفهان و دومی بالاتر از نت شاهد اصفهان است. ملودی آواز اصفهان معمولاً با تأکید بر دانگ اول آغاز می شود و بعد به سمت دانگ دوم گسترش می یابد. نت پایهٔ همایون در این حین نقش تکیه گاهِ بم (یا حضیض) را برای آواز اصفهان ایفا می کند و ملودی حداکثر تا این نت
پایین می آید. در مورد نت ایست برای بیات اصفهان دو گزینه وجود دارد: ملودی می تواند به نت پایهٔ اصفهان (درجهٔ چهارم همایون) برگردد یا آن که پایین تر رفته و روی درجهٔ سومِ پایین (که همان درجهٔ دوم همایون و نت شاهد همایون است) توقف کند. در گروه کوچکتری از اجراها نیز نت خاتمه، درجهٔ چهارم یا پنجم پایین است (یعنی یک یا دو درجه بم تر از شاهد همایون). بیات اصفهان از نظر فواصل با گام کوچک هماهنگ (مینور هارمونیک) در موسیقی کلاسیک غربی نزدیکی بسیاری دارد؛ تفاوت گام مینور هارمونیک و گام بیات اصفهان در آن است که درجهٔ ششم در بیات اصفهان یک ربع پرده زیرتر است. این درجه در بیات اصفهان نقش نت ایست را ایفا می کند و تأکید بر آن باعث تمایز آن از گام کوچک هماهنگ می گردد. مهم ترین گوشه های بیات اصفهان عبارتند از جامه دران، بیات راجه، عشاق، شاه ختائی، و سوزوگداز. موسیقی دانان آواز اصفهان را دارای احساسی بین شادی و غم عمیق توصیف کرده اند. بیات اصفهان به دلیل نزدیکی اش به گام کوچک هماهنگ در موسیقی غربی، کاربرد فراوانی در موسیقی معاصر داشته و از آن با کوک غربی (یعنی با تغییر درجهٔ ششم به شکلی که ریزپرده نداشته باشد) بسیار استفاده می
شود. از جمله، مرتضی نی داوود یک قطعهٔ پیش درآمد در بیات اصفهان ساخته که از آثار شناخته شده در این آواز به شمار می رود. این قطعه در اصل یک تصنیف بود که نی داوود آهنگ آن را ساخت و حسین پژمان بختیاری شعر آن را سرود و با نام «شاه من، ماه من» شناخته می شود. اولین اجرای این اثر با آواز قمرالملوک وزیری (قمر) انجام شد که بعداً روی صفحه گرامافون نیز ضبط شد؛ در این اجرا مرتضی نی داوود نوازندهٔ تار است و موسی معروفی هم ویولن نواخته است. بعدها مرتضی حنانه با اقتباس از ملودی این اثر، موسیقی عنوان بندی مجموعهٔ تلویزیونی "هزاردستان" را ساخت. با این حال، این اقتباس به طور صریح اعلام نشده بود و حتی در عنوان بندی پایانی هزاردستان هم اشاره به نام نی داوود یا قمر نشده بود. از دیگرانی که این تصنیف را خوانده اند می توان به شهلا سرشار، اکی بنایی و داوود آزاد اشاره کرد. علیرضا افتخاری هم قطعهٔ «شور عاشقانه» (در آلبوم شور عشق، منتشر شده در سال ۱۳۷۴) را که اقتباسی از همین تصنیف است، با شعر فریدون مشیری و تنظیم فریدون شهبازیان اجرا کرده است. تفاوت با دستگاه. اگر چه برخی از منابع، آوازها را در کنار دستگاه ها در ردیف آورده اند و گاه تعدا
د دستگاه ها را ۱۲ یا ۱۳ عدد ذکر کرده آند، اما طبقه بندی رایج ردیف شامل هفت دستگاه و پنج آواز است. این که چه چیزی موجب می شود که برخی مجموعه های گوشه ها آواز تلقی شوند و دستگاه دانسته نشوند، به طور مبسوط مورد بحث نبوده است اما موارد زیر جزو تفاوت های آواز و دستگاه دانسته می شوند: برخی آوازها که استقلال محسوسی از دستگاه مربوط دارند گاه «در مسیر دستگاه شدن» دانسته می شوند. برای نمونه، هرمز فرهت یکی از ویژگی های دستگاه ها را داشتن فرود مخصوص به خودشان می داند (فرود به ملودی کوتاهی گفته می شود که با آن اجرای دستگاه به نت پایه آن دستگاه بازگشت می کند). از همین رو، به نظر او آوازهایی نظیر افشاری و بیات ترک چون فرود مخصوص به خود دارند استقلال بیشتری از دستگاه شور دارند تا آواز دشتی و ابوعطا (که از فرود شور استفاده می کنند). عبدالله دوامی هم به شکل مشابهی آواز بیات کرد را در راه دستگاه شدن توصیف می کند. یکی از عواملی که باعث استقلال یک یا چند گوشه از دستگاهی که به آن متعلق هستند و در نتیجه منجر به شکل گیری یک آواز می شود، وجود گوشهٔ درآمد برای آن آواز است؛ برای مثال در ردیف های مختلف گوشه ای به اسم «درآمد شوشتری» یا «
درآمد ابوعطا» می توان یافت. با این حال، گوشه ای به نام «درآمد زابل» نیز در برخی ردیف ها موجود است؛ اگر چه زابل هرگز به عنوان یک آواز مستقل مطرح نشده است.
سنجد تلخ، کام، کهام نام یک گونه از سرده سنجد تلخ است. خصوصیات گیاهشناسی: گیاه "سنجد تلخ" درختچه ای خاردار و به ارتفاع یک تا سه متر که به حالت وحشی و به صورت انبوه در زمین های آهکی می روید و از ریشه آن پاجوش های زیادی خارج می شود. برگ های آن باریک، دراز، نوک تیز و به طول پنج تا شش سانتیمتر می رسد. فاقد دندانه بوده ولی دمبرگ بسیار کوتاهی دارد. سطح فوقانی برگ، سبز خاکستری و سطح تحتانی آن نقره ای پوشیده از فلس مایل به خرمایی است. گل در اواخر بهار ظاهر می شود و رنگ آن مایل به سبز است و دو نوع نر و ماده دارد. میوه کوچک کروی تا بیضوی و به رنگ زرد مایل به نارنجی با طعم ترش است۰
دم قاطری، شیشه شور مردابی نام یک گونه از سرده دم قاطری است.
خردل کاذب، خردلی نام یک گونه از تیره شب بویان است.
کمربند مرکزی ، منطقهٔ با بالاترین تراکم جمعیت در اسکاتلند است. این منطقه با جمعیتی در حدود ۳٫۵ میلیون مساحت تقریبی ۱۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع را که شامل گلاسکوی بزرگ، ایرشایر، فالکرک، ادینبورو، لوتیان و فایف است در بر می گیرد. بر خلاف نام آن، این منطقه از نظر جغرافیایی مرکزی نیست، اما است با این وجود کم وبیش بر روی یک نقشه معمولی در "کمر اسکاتلند است و اصطلاح «مرکزی» در بسیاری از ارجاعات دولت های محلی، پلیس و سازمان های غیردولتی استفاده واقع شده است. در گذشته این منطقه به عنوان «میدلندز» یا «میدلندزِ اسکاتلند» شناخته شده بود، اما این اصطلاح دیگراز مد افتاده است. کمربند مرکزی بین اسکاتلند کوهستانی در شمال و مناطق بلندی های جنوبی در جنوب قرار دارد. کمربند مرکزی بزرگ. کمربند مرکزی بزرگ ذوزنقه ای است که از داندی، به ایر، و دامبرتون به دانبار امتداد یافته است. این همچنین در مناطق نسبتاً پر جمعیت مانند آیرشایر، فایف، میدلوتیان و شرق Lothian طول می کشد. این منطقه شامل تمام شهرستانهای عمده یاز اسکاتلند، به جز برای ابردین و اینورنس که در شمال کشور واقع شده اند هست.
لویزلا بگی (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود. او در پارما، متولد شد و در نوجوانی به به رم نقل مکان کرد و یکی از اولین دانش آموزان دختر، "Centro Sperimentale di Cinematografia" (مرکز فیلم تجربی یا مدرسه فیلم ملی ایتالیا) بود و در سال ۱۹۳۸ فارغ التحصیل شد.
ریدایرکت یا تغییرمسیر نشانی وب تکنیکی از شبکه جهانی وب برای نشان دادن یک وب سایت بر روی بیش از یک نشانی وب می باشد. استفاده از تغییر مسیر نشانی وب یکی از مهمترین راهکارهای بهبود سئو وب سایت ها می باشد. وقتی ادرس یک صفحه را به صفحه ای دیگر ریدایرکت می کنیم، کاربر با وارد کردن ادرس صفحه اول، وارد صفحه دوم می شود و صفحه اول را نمی بیند. انواع ریدایرکت. تغیر مسیرها یا ریدایرکت ها انواع مختلفی دارند که عبارتند از: ریدایرکت 301. ریدایرکت 301 یک استاتوس کد در پروتکل HTTP است به این معنی که یک آدرس (URL) به صورت دائمی به یک آدرس (URL) دیگر انتقال پیدا کند. این انتقال می تواند به یک ادرس در داخل سایت خودمان و یا سایت دیگری باشد. هر صفحه ای نزد گوگل مقداری اعتباری دارد. با ریدایرکت 301 حدودا 90 تا 99 درصد اعتبار صفحه را منتقل می شود. ریدایرکت 302. زمانی از این ریدایرکت استفاده می کنیم که می خواهیم به صورت موقت یک آدرس را به آدرس دیگر انتقال دهیم. از طریق این ریدایرکت انتقال صورت می گیرد اما اعتبار منتقل نمی شود. هرچند برخی اعتقاد دارند در عمل فرقی بیان ها نیست. با این وجود اگر مدت زمان زیادی از 302 کردن یک آدرس گذشته ب
اشد، گوگل آن را 301 به حساب می آورد و انتقال اعتبار هم کامل صورت می گیرد. پس اگر قصد انتقال دائمی دارید، مطمئن ترین راه برای انتقال اعتبار یک صفحه به صفحه دیگر، استفاده از ریدایرکت دائمی 301 است. ریدایرکت متا رفرش (Meta Refresh). ریدایرکت هایی که تا الان گفته، سمت سرور صورت می گرفت. ولی Meta Refresh به جای اجرا در سمت سرور، در سمت کاربر انجام می شود. احتمالا این صفحه به این صورت دیده اید "در صورتی که تا چند ثانیه دیگر به صفحه مورد نظر منتقل نشدید، ابنجا را کلیک کنید". مخصوصا در سایت ها فیلم و موزیک و عکس و فروم ها. هرچند این ریدایرکت تا حدودی اعتبار صفحه را منتقل می کند، اما به خاطر عدم انتقال کامل اعتبار و کارایی ضعیف آن در سئو پیشنهاد نمی شود. از مهمترین روش های تغییر مسیر نشانی وب، استفاده از روش ریدایرکت ۳۰۱ می باشد. برای استفاده از این روش می بایست صفحه مورد نظر وب سایت را توسط یک شرکت میزبان وب ذخیره کرده و سپس با استفاده از کدهای ریدایرکت ۳۰۱ تغییر مسیر نشانی وب را به آدرس مورد نظر تغییر دهید.
مصطفی بدرالدین (۶ آوریل ۱۹۶۱ — ۱۰ مه ۲۰۱۶) که با نام های مصطفی امین بدرالدین، مصطفی یوسف بدرالدین، سامی عیسی و الیاس فؤاد سائب نیز شناخته می شد رهبر شاخه نظامی حزب الله لبنان و پسر عمو و برادر همسر عماد مغنیه بود. برخی منابع خبری بدرالدین را فرمانده کل شاخه حزب الله لبنان معرفی کرده اند. خبرگزاری ایرنا با یادآوری اینکه مصطفی بدرالدین سابقه و جایگاه ویژه ای در حزب الله داشت، از او با عنوان جانشین عماد مغنیه نام برده است. مصطفی بدرالدین در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی به اتهام توطئه برای منفجر کردن سفارت آمریکا در کویت و ترور امیر آن کشور پس از محاکمه به مدت ۱۶ هفته به دلیل طراحی حملات به مرگ محکوم شد. او به دلیل قطع پا، با پای چوبی در جلسات این دادگاه شرکت می کرد. او در دادگاه اظهار داشته بود که تمامیت ارضی کویت را به رسمیت نمی شناسد. با اشغال کویت توسط عراق، او از زندان آزاد شده به لبنان بازگشت و همکاری با حزب الله لبنان را آغاز کرد. هیئت قضایی ویژه سازمان ملل متحد برای بررسی ترور رفیق حریری، نخست وزیر پیشین لبنان، حکم پیگرد قانونی او را صادر کرده اما این حکم هرگز به اجرا در نیامد. بدرالدین به اتهام مشارکت در انفجار