Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا این حال، در نسخه های جدیدتر DSM-5 (۲۰۱۳) و ICD-11 (۲۰۱۹)، سندرم آسپرگر به عنوان تشخیص مستقل حذف شد و در قالب «اختلال طیف اوتیسم» طبقه بندی گردید، چرا که تفاوت های بالینی میان این اختلال و سایر انواع اوتیسم به اندازه ای نبود که تشخیص جداگانه ای توجیه پذیر باشد تأثیرات بین المللی و ترجمه آثار. اگرچه آثار آسپرگر در زمان حیاتش محدود به اروپا بود، اما در دههٔ ۱۹۸۰، پژوهشگر بریتانیایی لورنا وینگ با معرفی مفهوم «سندرم آسپرگر» بر اساس آثار او، موجب شناخته شدن جهانی نام آسپرگر شد. مقالهٔ اصلی او در سال ۱۹۹۱ توسط اوتا فریث به انگلیسی ترجمه شد. در سال ۱۹۹۳، سندرم آسپرگر وارد طبقه بندی بین المللی بیماری ها (ICD) شد و در سال ۱۹۹۴ نیز در نسخهٔ چهارم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-IV) گنجانده شد. ارتباط با رژیم نازی و جنجال های اخلاقی. پژوهش های جدید نشان داده اند که آسپرگر در دوران رایش سوم با کلینیک «آم اشپیگل گروند» در بیمارستان اشتاینهوف وین همکاری داشته است. این کلینیک محل اجرای برنامهٔ «اتانازی کودکان» نازی ها بود که در آن حدود ۸۰۰ کودک معلول بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ کشته شدند. اگرچه آسپرگر عضو حزب نازی
نبود، اما برخی از کودکان را به این مرکز ارجاع داده بود. میزان آگاهی او از اهداف این برنامه و نقش دقیقش هنوز مورد بحث است. این موضوع باعث شده تا برخی از پژوهشگران خواستار حذف نام او از اصطلاحات پزشکی شوند. فعالیت های آموزشی و درمانی. آسپرگر در طول جنگ جهانی دوم، کلینیکی برای کودکان مبتلا به اوتیسم در دانشگاه وین راه اندازی کرد که به عنوان مدرسهٔ شبانه روزی نیز فعالیت می کرد. در این مرکز، او با پرستاری به نام «ویکتورین زاک» همکاری داشت که از نخستین کسانی بود که روش های درمانی مبتنی بر موسیقی، حرکت و گفتار را برای کودکان اوتیستیک طراحی کرد. این کلینیک در سال ۱۹۴۴ در جریان بمباران وین تخریب شد و زاک نیز در این حادثه جان باخت. زندگی شخصی و ویژگی های فردی. آسپرگر فردی منزوی و جدی بود. او علاقهٔ زیادی به مطالعه داشت و بیش از ۱۰٬۰۰۰ جلد کتاب جمع آوری کرده بود. همکارانش نقل کرده اند که او اغلب در سخنرانی ها و نوشته هایش از آثار کلاسیک، شعر و کتاب مقدس نقل قول می کرد. او در سال ۱۹۳۵ با «هانا کالمن» ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد. در سال ۱۹۴۴ به عنوان پزشک ارتش آلمان در کرواسی خدمت کرد و پس از جنگ به وین بازگشت و فعالیت
های علمی خود را ادامه داد. مرگ و میراث. هانس آسپرگر در ۲۱ اکتبر ۱۹۸۰ در وین درگذشت. آثار او پس از مرگش نقش مهمی در شکل گیری شناخت مدرن از اختلالات طیف اوتیسم ایفا کردند. با این حال، جنجال های اخلاقی پیرامون همکاری احتمالی او با رژیم نازی همچنان بر میراث علمی اش سایه افکنده اند.
فهرست سفارت های کانادا، فهرستی از مراکز سفارتخانه، کمیسیون عالی و کنسولگری کشور کانادا در سراسر جهان است. کانادا به عنوان قلمرو هم سود بریتانیا محسوب می شود که با تمام کشورهای همسود دیگر ارتباطی گسترده دارد. کشور کانادا روابط دیپلماتیک گسترده ای در جهان دارد که در این فهرست بیش از ۲۷۰ مکان در حدود ۱۸۰ کشور جهان، که با این کشور ارتباط دارند را دربرمی گیرد. براساس توافقنامه اشتراک گذاری خدمات کنسولی کانادا–استرالیا، دو کشور خدمات کنسولگری خود درسراسر جهان را به طور مشترک استفاده می کنند. در این حالت، ۱۹ مکان از کنسولگری های کانادا، به استرالیا نیز خدمات ارائه می دهد و در مقابل در ۲۱ دفتر دیگر نیز، کنسولگری های استرالیا به کانادا خدمات ارائه می دهند. در مواقع ضروری امکان کمک از دفاتر بریتانیا هم وجود دارد. در ۱۷ شهریور ۱۳۹۱ کانادا در پاسخ به سیاست خارجی ایران و نگرانی از تأمین امنیت دیپلمات های کانادایی سفارتش را در تهران تعطیل کرد و روابط دیپلماتیکش را با ایران به حالت تعلیق درآورد. با این وجود در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۶ جاستین ترودو با اعلام بررسی احتمال از سرگیری مجدد رابطه با ایران، از بررسی گسترش روابط در جلسات آتی
هیئت وزیران خبر داد.
چارَک (ابزار) یا کُوادرانت ، و ، ابزاری است که در مشاهده های آسمانی اخترشناسی برای اندازه گیری زاویه تا ۹۰ درجه استفاده می شود. این وسیله را در اصل بطلمیوس به عنوان نمونهٔ بهتری از استرلاب ارائه داده است. از آن پس گونه های مختلفی از این ابزار را اخترشناسان مسلمان سده های میانه برای استفاده در بررسی های خود ساختند.
نقشه نگاری آسمان یا ستاره نقشه برداری , شرح جایگاه ستارگان، یا ستاره های نقشه برداری و در حاشیه اخترشناسی و شاخه ای از نقشه نگاری در رابطه با ستاره نقشه برداریِ، کهکشان ها، و دیگر جرم های آسمانی در کرهٔ آسمانی است. اندازه گیری موقعیت و نور اشیاء ترسیم شده نیازمند گونه هایی از ابزار و تکنیک ها است. این تکنیک ها از اندازه گیری زاویه با چارک و با چشم غیر مسلح از طریق استفاده از سکستانت همراه با لنز برای بزرگنمایی نور، تا روش های پیشرفته تر که شامل تلسکوپ های فضایی خودکار کامپیوتری پیشرفته است. در طول تاریخ نقشه نگاران آسمان جدول های سیاره ای موقعیت، جدول های ستاره ای و نقشه های ستارگان را برای استفاده توسط هر دو گروه ستاره شناسان آماتور و حرفه ای تولید کرده اند. اخیراً نقشه های کامپیوتری ستارگان نیز به کار گرفته شده است، و به طور خودکار موقعیت تلسکوپ ها با استفاده از پایگاه داده های ستارگان و دیگر جرم های آسمانی انجام می شود.
سامانه های پولی بین المللی به معنی مجموعه ای از قراردادهای بین المللی و موسسات حامی این قراردادهاست که با هدف تسهیل تجارت خارجی، سرمایه گذاری خارجی و در کل جابه جایی سرمایه بین دولت-ملت ها ایجاد می شود. این سامانه ها روش های پرداختی را فراهم می کنند که مورد اعتماد خریداران و فروشندگان با ملیت های متفاوت هستند. این سامانه ها به منظور رسیدن به اهداف خود نیاز به ایجاد اعتماد و فراهم کردن نقدشوندگی لازم در افت وخیزهای تجارت دارند. تشکیل این سامانه ها می تواند به صورت طبیعی، ناشی از تعدادی قرارداد پراکنده در طول سالیان، یا به صورت برنامه ریزی شده باشد. تشکیل یک سامانه پولی بین المللی به صورت برنامه ریزی شده در سال ۱۹۴۴ با عنوان برتون وودز روی داده است. مرور تاریخی. در گذشته، فلزات گرانبها مانند طلا و نقره در تجارت استفاده شده است که به صورت شمش یا سکه های ضرب شده توسط امپراطوری های مختلف بوده اند. نخستین سابقه ثبت شده در استفاده از شمش در تبادلات اقتصادی کشورهای مصر و میان دورود است که قدمت آن ها به هزاره سوم قبل از میلاد مسیح بازمی گردد. پول های نخستین شکل های گوناگونی علاوه بر شمش داشت. به عنوان مثال پیک پول (Sp
ade money) در دوران دودمان ژو در چین و در قرن هفتم قبل از میلاد رواج داشت. در آن زمان، صور دیگری از پول در لیدیه، آسیای صغیر، ایجاد شد که استفاده از آن به نزدیکی شهرهای یونان رسید و در نهایت در تمام جهان گسترش یافت. گاهی سامانه های پولی توسط حکمرانان محلی ایجاد شده است. مثلاً تعدادی از محققان در جایی که بعدها جمهوری روم تأسیس شد، به حاکم وقت خود، سرویوس تولیوس، پیشنهاد دادند که به صورت امتحانی یک سامانهٔ پولی نخستین را به وجود آورد. تولیوس در قرن ششم قبل از میلاد، زندگی می کرد. چندین قرن بعد، رم یک سامانهٔ ضرب سکهٔ رسمی را به وجود آورد. اعتقاد بر این است که کاربرد سکه های ضرب شده نیز مانند شمش عموماً پس انداز طبقه ممتاز جامعه بوده است. اما استفاده از این سکه ها در حدود قرن ۴ قبل از میلاد در شهرهای یونان رواج پیدا کرد. این سکه ها توسط مقامات دولتی در شهرها به نحوی حمایت می شد که ارزش آن ها صرف نظر از ترکیب فلزات گرانبهای تشکیل دهندهٔ آن ها ثابت باقی بماند. کاربرد سکه آهسته آهسته از یونان به سمت غرب در سراسر اروپا و به سمت شرق تا هند گسترش پیدا کرد. قدمت استفاده از سکه در هند به ۴۰۰ سال قبل از میلاد بازمی گردد.
در ابتدا سکه ها نقش پررنگ تری در مذهب داشتند تا در تجارت. با این حال، در قرن دوم میلادی سکه ها نقش کلیدی در معاملات تجاری پیدا کردند. سامانه های پولی شکل یافته در هند آنقدر موفق بودند که به بخش هایی از آسیا در قرون وسطی نفوذ کردند. است که توسعه در هند آنقدر موفق شدند آنها گسترش از طریق بخش هایی از آسیا نیز به قرون وسطی است. رفته رفته سکه های گوناگون در یک منطقه رایج شدند که تعویض آن ها با یکدیگر توسط صرافان صورت می گرفت. صرافان را می توان به عنوان پدران بازار تبادل ارز خارجی شناخت. در انجیل داستانی معروف در مورد آن ها با نام عیسی و صرافان آمده است. در اوایل قرون وسطی، صرافان در ونیز و شهرهای دولت ایتالیا نیاز به انجام محاسباتی شامل شش یا تعداد بیشتری ارز داشتند. این امر تا حدودی عاملی بود که فیبوناچی کتاب لیبر آباچی (Liber Abaci) را بنگارد؛ کتابی که باعث شد استفاده از اعداد عربی در اروپا رایج و جایگزین اعداد دشوار رومی شوند. بعدها، اعداد عربی توسط بازرگانان غربی مورد استفاده قرار گرفت. با سلطه یک حاکمیت یا امپراطوری در منطقه، ارز این حاکمیت یا امپراطوری پایه ای برای تجارت بین المللی می شود. به این ترتیب، ارز
هر حاکمیت یا امپراطوری پایه ای بالقوه برای سامانه بین المللی پول است. در اروپا و خاورمیانه یکی از نخستین ارزهای اینچنین سکهٔ پارسی دریک بود. بعدها ارزهای رومی (Roman currency) مانند دناریوس که در امپراطوری روم استفاده می شد، جایگزین سکه های پارسی شد. پس از آن، دینار طلای امپراطوری عثمانی و سپس در دوران امپریالیزم، قرون ۱۶ تا ۲۰ میلادی، ارزهای قدرت های اروپایی پایهٔ سامانهٔ بین المللی پول شدند. از جمله ارزهای مهم در دوران امپریالیزم دلار اسپانیایی (Spanish dollar)، خیلدر هلندی، فرانک فرانسوی، و پوند استرلینگ بریتانیایی بودند که گاهی یک ارز خاص قدرت مطلق را در دست داشت و گاهی هیچ کدام انحصار قدرت را در دست نداشتند. با رشد قدرت ایالات متحده آمریکا، دلار آمریکا پایه سامانهٔ پولی بین المللی شد که این امر با توافق برتون وودز (Bretton Woods) برای تأسیس نظم پولی جهانی بعد از جنگ جهانی دوم محقق شد. در این قرارداد، ارزهای مختلف نرخ تبادل ثابتی با دلار آمریکا داشتند و دلار آمریکا نیز قابلیت معاوضه (convertibility) با طلا را داشت. با گذشت زمان، سامانهٔ برتون وودز فروپاشید که منجر به شوک نیکسون در سال ۱۹۷۱ و خاتمهٔ قابلی
ت معاوضه شد. اگرچه پس از آن دلار آمریکا همچنان پایهٔ اصلی سامانهٔ پولی جهانی باقی ماند، ولی دیگر قدرت مطلق نبود؛ ارزهای مختلف اروپایی و ین ژاپن نیز در سامانهٔ پولی جهانی مورد استفاده قرار گرفتند. پس از شکل گیری یورو، این ارز به عنوان ذخیره ارزی (reserve currency) و واحدی برای تراکنش های پولی مورد استفاده قرار گرفته است. با این حال، دلار آمریکا همچنان به عنوان ارز اصلی در رده جهانی محسوب می شود. کشورهای غالب می توانند از ارز غالب به صورت مستقیم یا غیرمستقیم استفاده کنند. به عنوان مثال پادشاهان انگلیسی مانکوس هایی طلایی ضرب کردند که قرار بود به عنوان دینار در مبادلات با اندلس استفاده شود. گاهی قدرت های استعماری بدل سکه هایی را ضرب می کردند که که نواحی دوردست به کار می رفت. اخیراً تعدادی از کشورها از دلار آمریکا به عنوان پول رایج کشور خود استفاده می کنند که به این رویه دلارمحوری (dollarization) گفته می شود. تا قرن ۱۹ام میلادی، اقتصاد اروپا، آمریکا، هند و چین ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر نداشتند و به دلیل محلی بودن این اقتصادها، سامانهٔ اقتصاد جهانی قدرتمند به شمار نمی رفت. استعمار اروپا در آمریکا که در دوران امپراط
وری اسپانیا آغاز گردید باعث ادغام اقتصاد و سامانه های پولی آمریکا و اروپا شد. به علاوه، استعمار اروپا در آسیا باعث چیرگی ارزهای اروپایی به ویژه پونداسترلینگ بریتانیا در قرن ۱۹ام میلادی شد. با گذشت زمان و در قرن ۲۰ام، این چیرگی نصیب دلار آمریکا شد. تعدادی از اقتصاددانان، مثلاً مایکل هودسان، پیش بینی کردند که یک سامانه اقتصاد جهانی با تنها یک پایه (دلار آمریکا) تضعیف خواهد شد و در عوض بلوک های تجاری محلی پدید خواهد آمد. در این پیش بینی، از پیدایش یورو به عنوان گواهی بر این پدیده یاد شده است. مباحث مربوط به سامانه های اقتصادی جهانی، نظریه نظام جهانی، و قطبیت در روابط بین المللی (polarity in international relations) اطلاعات بیشتری در زمینه بلوک های تجاری در اختیار خواننده قرار می دهد. در اواخر قرن نوزدهم میلادی یک سامانهٔ پولی جهان شمول بر پایهٔ استاندارد طلا شکل گرفت. تاریخچه ای از نظام های پولی جهانی در دوران اخیر. نظم مالی قبل از جنگ جهانی اول: ۱۸۷۰ تا ۱۹۱۴. از دهه هفتاد قرن ۱۹ام میلادی تا قبل از آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، نظام اقتصادی درهم تنیده ای بر جهان حکم فرما بود که با عنوان عصر نخست جهانی سازی شنا
خته می شود. اتحادیه های پولی به نحوی عمل می کردند که هر یک از اعضای آن ها می توانستند ارز دیگر اعضا را به عنوان پول قانونی قبول کنند. نمونه هایی از این اتحادیه ها اتحادیهٔ پولی لاتین (latin monetary union) (بلژیک، ایتالیا، سوییس، و فرانسه) و اتحادیهٔ پولی اسکاندیناوی (Scandinavian monetary union) (دانمارک، نروژ، و سوئد) هستند. در غیاب عضویت مشترک در یک اتحادیه، کشورهای مستقل و مستعمرات آن ها تراکنش های مورد نیاز را بر اساس استاندارد طلا انجام می دادند. در آن زمان، بریتانیا بزرگترین قدرت صنعتی و اقتصادی دنیا بود. در این دوره رشد اقتصادی پیوسته بود و بحران های اقتصادی به نسبت دوران های پس از آن سطحی تر بود. بر خلاف سامانهٔ برتون وودز، نظام اقتصادی قبل از جنگ جهانی اول از یک کنفرانس سطح بالا نشات نگرفته بود. این نظام ناشی از رشد طبیعی اقتصاد در جهان بود. دوران توسعه سریع در آمریکای شمالی که به نام عصر طلایی (gilded age) شناخته می شود مربوط به این دوره است. بین جنگ های جهانی: ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۹. سال های بین جنگ های جهانی به عنوان یک دوره ضد جهانی سازی (de-globalization) شناخته می شود، زیرا هم تجارت بین المللی و هم جریا
ن سرمایه در مقایسه با دوران قبل از جنگ جهانی اول کاهش یافته بود. در طول جنگ جهانی اول، اغلب کشورها استاندارد طلا را ترک کردند. تنها استثناء ایالات متحده آمریکا است که به صورت موجز به این استاندارد بازگشت. در دهه سی ام از قرن ۲۰ام، سامانه ای چندپارچه از نرخ های ارز شناور رایج بود. در این دوران، تجربه بریتانیا و دیگر کشورها حاکی از این بود که استاندارد طلا مطابق با نیاز آن ها در حفظ استقلال سیاست داخلی نیست. به منظور حفظ ذخایر طلای کشور، گاهی نیاز بود که نرخ بهره افزایش یابد که به نوبه خود باعث ایجاد سیاست تقلیل قیمت ها می گردید. اقتصاددانی به نام نیکلاس داونپورت (Nichilas Davenport) ادعا کرده است که تقاضای بازگشت بریتانیا به استاندارد طلا از علاقهٔ سادیستی سرمایه داران به تحمیل رنج به طبقه کارگر بریتانیا ناشی می شود. در پایان جنگ جهانی اول بریتانیا به شدت به ایالات متحده آمریکا بدهکار بود که این امر باعث شد تا ایالات متحده آمریکا از بریتانیا پیشی بگیرد و به عنوان قدرت اول اقتصادی در جهان شناخته شود. ایالات متحده تمایلی به قبول رهبری بریتانیا در جهان نداشت. بر خلاف بریتانیا در دوره قبل، صادرات سرمایه از ایالات
متحده کانترسایکلیت نبود و این صادرات به سرعت همراه با رشد اقتصادی ایالات متحده در دهه بیستم از قرن ۲۰ام میلادی گسترش یافت. با این حال، صادرات سرمایه از ایالات متحده با تضعیف اقتصاد آمریکا در سال ۱۹۲۸ به یکباره متوقف شد. با تشدید رکود بزرگ در سال ۱۹۳۰ میلادی، موسسات مالی دچار ضررهای هنگفتی شدند که به عنوان مثال می توان به ورشکستگی ۱۳۴۵ بانک آمریکایی تنها در سال ۱۹۳۰ اشاره کرد. در طول دهه ۱۹۳۰، ایالات متحده موانعی در تجارت ایجاد و از ایفای نقش آخرین مأوی پول (lender of last resort) خودداری کرد که در نتیجه این اعمال مشکلات اقتصادی دیگر کشورها تشدید شد. به گفته اقتصاددانی به نام جان مینارد کینز، یکی دیگر از عوامل آشفتگی اقتصادی در این دوره اصرار نخست وزیر فرانسه، ژرژ کلمانسو، بر پرداخت غرامت جنگ توسط آلمان بود. این ادعا در کتاب آقای کینز با عنوان پیامدهای اقتصادی صلح (The Economic Consequences of the Peace) ذکر شده است. دوران برتون وودز: از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۱. در اوایل دهه ۱۹۴۰ میلادی، سیاست گذاران بریتانیا و آمریکا طرح سامانهٔ پولی بین المللی برای دوران بعد از جنگ را آغاز کردند. هدف از انجام این کار ایجاد نظامی بو
د که علاوه بر برخورداری از منافع یک سامانهٔ بین المللی مجتمع، به دولت ها این آزادی را بدهد که سیاست های داخلی خود در مورد افزایش اشتغال و رفاه اجتماعی را دنبال کنند. معماران اصلی سامانهٔ جدید، جان مینارد کینز و هری دکستر وایت، طرحی ارائه کردند که توسط ۴۲ کشور شرکت کننده در کنفرانس برتون وودز در سال ۱۹۴۴ میلادی امضا شد. این کنفرانس رسماً به نام کنفرانس اقتصادی و پولی سازمان ملل متحد شناخته می شود. طبق این طرح، نرخ تبدیل ارز ثابت اما قابل تنظیم بود و ارزش تمامی ارزها بر اساس ارزش دلار تعیین می شد. هر دلار نیز قابل معاوضه با مقداری مشخص از طلا بود. به این ترتیب، این طرح در حقیقت یک استاندارد مبادله طلا-دلار بود. طرح جدید چندین ارتقا نسبت به استاندارد طلای قدیم داشت؛ از جمله اینکه دو مؤسسه بین المللی به نام های صندوق بین المللی پول (IMF) و بانک جهانی ایجاد شد.سامانهٔ جدید نرخ تبدیل ارز این اجازه را به کشورها می داد که در مواجهه با مشکلات اقتصادی بهای ارز خود را تا ۱۰٪ (یا در صورت توافق صندوق بین المللی پول حتی بیشتر) پایین بیاورند. به این ترتیب، باقی ماندن در استاندارد طلا آن ها را وادار به تقلیل قیمت ها نمی کرد.
سامانه ای از کنترل های سرمایه معرفی شد تا کشورها را از اثرات مخرب فرار سرمایه حفاظت کند. به علاوه، سامانهٔ جدید این امکان را به کشورها می داد که علاوه بر دنبال کردن سیاست های کلان اقتصادی خود به صورت مستقل، پذیرای جریان سرمایه گذاری های مولد نیز باشند. کینز مخالف محوریت دلار در سیستم پولی جهانی بود. وی پیشنهاد کرد که ارزی بین المللی به نام بانکور (bancor) چنین نقشی را ایفا کند که پیشنهاد وی رد شد. با نزدیک شدن به پایان دوران برتون وودز، محوریت دلار مشکل ساز شد. عده ای بر این عقیده اند که افزایش تقاضای بین المللی باعث شد ایالات متحده کسری تجاری مداومی را به اجرا درآورد که در نهایت منجر به سلب اعتماد از دلار شد. ظهور یک بازار موازی طلا که در آن قیمت طلا بالاتر از تعهد تبدیل دلار به طلا بود این اجازه را به محتکران داد که ذخایر طلای دولت آمریکا را کاهش دهند. در نهایت این فشارها باعث شد تا نیکسون، رئیس جمهور وقت ایالات متحده، قابلیت تبدیل دلار به طلا را در روز ۱۵ آگوست سال ۱۹۷۱ میلادی لغو کند. این رویداد به عنوان اختتامیه سامانهٔ برتون وودز شناخته می شود. در سال های پس از این رویداد، تلاش شد تا به منظور حفظ نرخ ت
بادل ارز ثابت مکانیزم هایی جایگزین طراحی شود ولی موفقیتی حاصل نگردید. در نتیجه جهان با یک سامانه از نرخ تبادل ارز شناور روبه رو شد. سامانهٔ پست برتون وودز: از سال ۱۹۷۱ تا به امروز. نام دیگر سامانهٔ پست برتون وودز، اجماع واشینگتن است. با اینکه این نام در سال ۱۹۸۹ انتخاب شد، سامانهٔ اقتصادی مربوطه از حدود سال ۱۹۸۰ مورد استفاده بود. در سامانهٔ برتون وودز دولت ها هدایت سامانه را به عهده داشتند؛ حال آنکه در سامانهٔ اجماع واشینگتن بازار سامانه را هدایت می کند.
ویلیام دالتون () نویسنده انگلیسی داستان های ماجراجویی برای جوانان در مکان هایی مانند چین، ژاپن و پرو بود. او بیشتر از کتاب هایش را در طول یک دوره هفت ساله میان در مورد ۱۸۵۷ به ۱۸۶۴ نوشت. او همچنین سردبیر دیلی تلگراف در برحه ای از زمان بود. دالتون بدعت گذار نوشتن داستان واقعی ویلیام آدامز (دریانورد) بود، نام کتاب "ویل آدامز، اولین انگلیسی در ژاپن" (۱۸۶۱) بود.
ایستگاه آنجینزوکا () یک ایستگاه راه آهن وابسته به شرکت راه آهن کیکیو در یوکوسوکا، کاناگاوا، ژاپن است.
ماتسودایرا تسونئو (؛ – ) یک سیاست مدار اهل ژاپن بود.
کاکوبند (Kako band)، نام یک گروه موسیقی تلفیقی شیرازی است، قطعات موسیقی ساخته شده توسط این گروه و آواهای روی این قطعات معنا و مفهوم خاصی ندارد و زبان در آن محدودیتی ندارد.کاکوبند با هدف ورود به بازارهای بین المللی موسیقی وارد کار شده و در این میان زبان و جغرافیا اهمیت زیادی ندارد. در کارهای آن ها انسان بیش از هر موضوع دیگری اهمیت دارد. این گروه احساسات ملودیک شرقی با تکنیک های موسیقی غرب را با محوریت موضوعات انسانی عرضه می کند. اعضای این گروه اهل ایران هستند. کنسرت. این گروه تاکنون کنسرت هایی را در تالار وحدت و خدر و برج میلاد قشم و شیراز و کرمان و بندر عباس و نور و کیش و استانبول اجرا کرده است. آخرین کنسرت این گروه ۲۷ خرداد ماه ۱۳۹۸ در سالن میلاد نمایشگاه بین الملی تهران طی دو سانس برگزارگردید. آلبوم. آلبوم دعوت (Invite)، اولین آلبوم رسمی منتشر شده از این گروه می باشد که در سال ۱۳۹۴ منتشر شد. قطعه های Fall و Dance In Fire به ترتیب تیتراژ ابتدایی و پایانی مجموعه نمایش خانگی "آسپرین" بوده اند. آلبوم "دنیای نو" (New World)، دومین آلبوم رسمی این گروه بعد از موفقیت آلبوم اول در ۱۶ بهمن ۱۳۹۷ منتشر شد. شروع فعالیت.
کاکوبند در سال ۲۰۰۷ میلادی با دعوت جلال عزیزی مشفق از نیما و پویا صرافی مهر به منظور همکاری برای تولید یک اثر در ژانر موسیقی جهانی تشکیل شد. موسیقی کاکوبند ترکیبی از احساسات شرقی و موسیقی غرب است. کاکوبند موضوع و محور اصلی آثار خود را انسانیت قرار داده است. این گروه یکی از مقام های برتر جشنواره ققنوس را کسب کرده است. اعضا. نیما صرافی مهر پویا صرافی مهر
جایلز میلتون (؛ زادهٔ ) یک روزنامه نگار، نویسنده، و تاریخ نگار اهل بریتانیا است. او نویسنده کتابی بر اساس زندگی ویلیام آدامز (دریانورد) به نام "سامورایی ویلیام" (Samurai William) است. کتاب "وقتی هیتلر کوکائین می زد و مغز لنین جابه جا می شد" از این نویسنده را پریسا مرتضوی به فارسی برگردانده است.
کریستوفر نیکول (؛ زادهٔ ) یک رمان نویس اهل بریتانیا است. او کتابی به نام (Lord of the Golden Fan) "ارباب فن طلایی" (۱۹۷۳) در مورد زندگی ویلیام آدامز (دریانورد) نوشته است.
سیستم باکوهان به طور کلی در تاریخ ژاپن به رابطه حکومت مرکزی با حکومت های محلی در دوره شوگون سالاری توکوگاوا گفته می شود. هان به معنی قلمرو یا تیول فئودالی یک واژه ژاپنی است. به املاک یک جنگجو پس از قرن دوازدهم یا یک دایمیو در دوره ادو (۱۶۰۳–۱۸۶۸) و اوایل دوره میجی ۱۸۶۸–۱۹۱۲ هان گفته می شود. در دوره شوگون سالاری توکوگاوا به مالکانی که بیش از ۱۰٬۰۰۰ کُکو (۳٫۵۹۳۷ ککو برابر است با یک متر مربع) زمین داشتند، دایمیو گفته می شد. به ملک هر دایمیو نیز هان گفته می شد. در طول دوره ادو (۱۸۶۷–۱۶۰۳) به طور متوسط تمامی ژاپن به ۲۷۰ تیول یا هان که هرکدام توسط یک ارباب فئودال به نام دایمیو اداره می شد، تقسیم شده بود؛ اگرچه اربابان فئودال در حوزه تیولی خویش از استقلال داخلی فراوانی برخوردار بودند، ولی به طور کلی قدرت اقتصادی – سیاسی کشور، در دست دولت مرکزی بود که در رأس آن شخص شوگون که در ادو، پایتخت امروز ژاپن توکیو مستقر بوده است، قرار داشت. رابطه و مکانیسمی که حکومت مرکزی ضمن حفظ استقلال داخلی هان ها، بر سراسر کشور حکمرانی می کردند از طرف مورخان سیستم باکوهان نامگذاری شده است. از مشخصات اصلی این سیستم می توان به موارد ذیل اشا
ره کرد:
سَلْجوقیانِ کِرمان یا آل قاوَرْد یا قاوَرْدیان، شاخه ای از سلجوقیان بودند که از حدود قرن ۵ تا اواخر قرن ۶ هجری در بخش هایی از کرمان و مکران حکومت می کردند. مؤسس این سلسله، عماد الدین قرا ارسلان قاورد بود که پس از تسلیم حاکم بویه ای، ابوکالیجار دیلمی، حکومت این دیار را بر عهده گرفت. در این دوران بود که برای نخستین بار حکومتی مستقل در کرمان تشکیل شد و این سرزمین از لحاظ اقتصادی، فرهنگی، علمی و ادبی به اوج قدرت خود رسید. سرانجام این حکومت پس از ۱۵۰ سال، با ورود و یورش ملک دینار، رهبر غزها سقوط کرد. این حکومت نخستین حکومت محلی قدرتمند در منطقه کرمان و مکران است که توانست علاوه بر ثبات سیاسی و امنیتی، رونق اقتصادی را در مناطق این ایالت به وجود بیاورد. در این دوران بود که با رونق گرفتن بندرها تیس، هرمز و کیش، جادهٔ ادویه رونق گرفت و این ایالت به عنوان شاهراه این جادهٔ مهم اقتصادی توانست با شرایطی که ایجاد کرده بود، از ثروت سرشاری برخوردار شود. در باب شرایط علمی و اجتماعی، در این زمان با اهتمام شاهانی همچون محمدشاه دوم، مراکزی علمی و فرهنگی در ایالت کرمان بنا شد و با این اقدامات، کرمان که از مراکز اصلی علمی دور بود،
خود مرکزی علمی در منطقهٔ جنوب شرق فلات ایران شد. از اقدامات دیگر این سلسله در زمینه علمی می توان به حمایت از علما، تأسیس مدارس، تشویق اهل شعر و ادب و ساخت کتابخانه های بزرگ اشاره کرد. این رونق علمی حتی تا عهد قراختاییان کرمان، در سدهٔ هفتم هجری ادامه داشت. همچنین در سایهٔ خاندان قاوردیان، کرمان و مکران در زمینه های کشاورزی، دامپروری و آبادانی و بازرگانی رشد کرد؛ که اینها خود در ادامه منجر به بهبود شرایط اقتصادی و اجتماعی نیز شدند. جغرافیای تاریخی کرمان. ایالت کرمان از شرق به سیستان و مکران، از شمال به خراسان بزرگ، از غرب به فارس، و از جنوب به دریای فارس محدود بوده است. کرمان در روزگار سلجوقیان از بهترین و آبادترین بلاد ایران به شمار می آمد. این سرزمین دارای دو نوع آب و هوای گرمسیری و سردسیر می باشد. البته مناطق سردسیر کرمان در مقایسه با مناطق سردسیر فارس، گرم تر است. به طور کلی، مناطق گرمسیری پهنهٔ بزرگتری از سرزمین کرمان را فراگرفته است و مناطق سردسیری که به طور عمده در ارتفاعات قرار دارد، در حدود یک چهارمِ کرمان را تشکیل می دهد. از آن جا که ایالت کرمان غالباً مشتمل بر مناطق گرمسیری است، اهالی آن مردمانی سب
ز چرده و نازک اندام اند. شمس الدین مقدسی در قرن چهارم، کرمان را بر پنج خوره و ناحیه تقسیم کرده است. این نواحی از سوی فارس به ترتیب: بَرْدَسیر (کرمان امروزی)، نرماشیر، سیرجان، بم، و نهایتاً جیرفت می باشند. تاریخ کرمان پیش از سلاجقه. بعد از فتح ایران و از جمله کرمان به دست اعراب، این شهر تا مدت ها توسط والیان دستگاه خلافت اداره می شد؛ تا زمان طاهر بن حسین که توانست حکومت نیمه مستقل طاهریان را در شرق ایران تشکیل دهد، اما از زمان یعقوب لیث بود که برای اولین بار بخش مهمی از حکومت وابستهٔ صفاریان از خلافت مستقل شد. در سال ۲۵۲ هجری یعقوب لیث صفار به سوی کرمان حمله و آن جا را تصرف کرد و مشغول آباد کردن آن سرزمین شد. با ورود یعقوب به کرمان، اهل جیرفت عصیان نمودند. یعقوب به آن جا حمله کرد و شورشیان جیرفت را سرکوب نمود. تا سال ۲۸۷، حکام صفاری بر کرمان تسلط داشتند. در این سال عمرو لیث صفار به وسیلهٔ امیر اسماعیل سامانی اسیر شد و کم کم حوزهٔ حکومتی سامانیان به کرمان گسترش یافت. در سال ۳۱۰، ابو علی محمد بن الیاس بعد از آشفتگی حکومت سامانی کرمان را تسخیر نمود. او بم را نیز تصرف کرد و به سوی فارس تاخت. در سال ۳۲۰، ابراهیم سی
م جور از جانب سلطان آل سامان مأمور تسخیر کرمان شد. از سوی دیگر نیز معزالدوله دیلمی از طرف عمادالدوله به سوی کرمان حرکت کرده بود. معزالدوله سیرجان و بردسیر را تصرف و گواشیر را نیز محاصره نمود. ابراهیم سیم جور نیز به خراسان بازگشت. پس از دو ماه محاصره، مصالحه ای بین ابوعلی و معزالدوله صورت گرفت و ابوعلی سلطنت عمادالدوله را پذیرفت. به این ترتیب، دوران حکومت آل بویه در کرمان از سال ۳۵۷ هجری تحت حکومت عضدالدوله و معزالدوله آغاز شد و تا مرگ ابوکالیجار در ۴۴۰ هجری ادامه یافت. در این مدت ۸ حاکم بر این دیار حکمرانی نمودند، تا سرانجام سلاجقهٔ ترک به رهبری قاورد به کرمان حمله بردند و این شهر را فتح کردند. از مهم ترین اتفاقات دوران آل بویه می توان به: سرکوبی قبیلهٔ کوفج به دست معزالدوله و لعن معاویه بن ابی سفیان در منابر کرمان در زمان حکمرانی عضدالدوله اشاره نمود. پیشینه سلجوقیان. سلجوقیان، دودمانی از قبایل ترک به نام اوغوز (اغز یا اقوز) بودند که در پی فروپاشی امپراتوری گوک ترک ها (۵۵۲-۷۷۴ میلادی) به سمت غرب مهاجرت کردند و ابتدا در استپ های سیبری و سپس در حوالی دریاچهٔ آرال و مرزهای ماوراءالنهر مستقر شدند. به گزارش ابن ا