Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بوده و به ندرت مناظر شهری را نقاشی کرده است. او تصاویر زیادی از حیوانات کشیده است؛ می توان گفت که او تنها هنرمند گرجی نقاش حیوانات بوده است. پیروسمانی همچنین مجذوب شخصیت های تاریخی، از جمله: روستاولی، ملکه تامار و گیورگی ساآکادزه بوده و تصاویر آن ها را به خوبی تصاویر مردم عادی معاصرش و زندگی روزمره شان نقاشی کرده است. پیروسمانی معمولاً روی برزنت نقاشی می کرد. او بر خلاف هنرمندان دیگر، در تقلید محض از طبیعت پیشروی نکرده و توجهی به جزئیات نداشته است. بعضی از نقاشی های او تک رنگ هستند. نقاشی های او، توجه زیرکانهٔ پدیدآورنده را اثبات می کند. قرارگیری اشخاص به سمت بیننده بوده، در حالی که صورت آن ها هیچ حالت خاصی را نشان نمی دهد. در دههٔ ۱۹۱۰، میخائیل-له دانتیو شاعر روس، کیریل زدانِویچ هنرمند گرجی و برادرش ایلیا زدانویچ طرفدار او شدند. ایلیا زدانِویچ نامه ای دربارهٔ پیروسمانی به روزنامهٔ «زاکاوکازسکایا رِچ» نوشت، که در تاریخ ۱۳ فوریهٔ ۱۹۱۳ منتشر شد. او انتشار نقاشی های پیروسمانی را در مسکو به عهده گرفت. در ۷ ژانویه، «روزنامهٔ مسکو» (مسکوسکایا گازتا) دربارهٔ نمایشگاه «میسن» نوشت، جایی که نقاشی های هنرمندان خودآموخت
ه به نمایش گذاشته شد؛ در بین آنها، چهار اثر از پیروسمانی بود: «گوزن»، «زنی با یک لیوان آبجو»، «زندگی آرام» و «تصویر زدانِویچ». بعدها، همان روزنامه، نوشته های کارشناسانی را منتشر کرد که تحت تأثیر استعداد پیروسمانی قرار گرفته بودند. در همان سال، مقاله ای دربارهٔ پیروسمانی و هنر او، در روزنامهٔ گرجی زبان «تِمی» منتشر شد. در سال ۱۹۱۶، «انجمن نقاشان گرجی» توسط دیتو شواردنادزه بنیان نهاده شد، پیروسمانی را به گردهمایی های خود دعوت کرد و شروع به تجلیل او نمود، اما پیروسمانی، همیشه به سختی با انجمن رابطه برقرار می کرد. اوهمچنین یکی از تابلوهای نقاشی خود به نام «جشن عروسی گرجی» را به انجمن اهدا نمود. روزی هم یکی از اعضای انجمن کاریکاتوری از او منتشر کرد که باعث رنجش او شد. تهیدستی مداوم پیروسمانی، با مشکلات اقتصادی به وجود آمده در نتیجهٔ جنگ جهانی اول ترکیب شد، و عمر او زمانی به پایان رسید که کارش سرشناسی اندکی داشت. شهرت پس از مرگ. نقاشی های او، در نخستین نمایشگاه بزرگ «انجمن نقاشان گرجی»، در سال ۱۹۱۸ به نمایش گذاشته شد. از سال ۱۹۲۰، تعدادی مقاله دربارهٔ او منتشر شد. در دههٔ ۱۹۵۰، علاقه به پیروسمانی افزایش یافت. یک فی
لم و چند نمایشنامهٔ صحنه و موسیقی از سرگذشت او ساخته شد. نقاشی های او در اروپا و جمهوری های شوروی به نمایش گذاشته شد. بنای یادبودی در تفلیس نصب شد و یک موزه در میرزاآنی برپا شد. امروزه ۱۴۶ عدد از آثار او در موزه هنر گرجستان و ۱۶ عدد نیز در موزهٔ تاریخی-قوم نگاری سیغناغی به نمایش گذاشته شده اند. پس از جنگ، شهرت او در سطح جهانی گسترش یافت، زمانی که او به عنوان یک هنرمند نائیف در پاریس و جاهای دیگر مورد تحسین قرار گرفت. نخستین کتاب دربارهٔ پیروسمانی به زبان های گرجی، روسی و فرانسوی، در سال ۱۹۲۶ منتشر شد. پیروسمانی الهام بخش پابلو پیکاسو در طرح یک پرتره شد (سال ۱۹۷۲). نمایشگاه های آثار پیروسمانی تا کنون در: این آثار تا کنون به بازدید بیش از ۳۵۰۰۰۰ بازدیدکننده رسیده است. تصویر چهرهٔ پیروسمانی بر روی اسکناس های ۱ لاری گرجستان است. روزنامهٔ دو زبانهٔ «پیروسمانی» در ترکیه منتشر شده است. در مارس ۲۰۱۱، پی برده شد که، نوشتهٔ روی درب انبار شراب «کوریشویلبی» در اوزاآنی، توسط پیروسمانی ساخته شده است. طی پژوهشی در ۳۱ مه ۲۰۱۱، کارشناسان، نقاشی ای ایجاد شده توسط پیروسمانی یافتند، که بر می آید «سرباز زخمی» باشد. این نقاشی به گ
الری ملی گرجستان تحویل داده شده است.
مرد بازو طلایی () فیلمی به کارگردانی اتو پرمینجر است که در سال ۱۹۵۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به فرانک سیناترا، النور پارکر، کیم نواک، رابرت استاروس و ویل رایت اشاره کرد.
موریس فون هیرش (؛ – ) یک بازرگان و بانکدار اهل آلمان بود. او مبلغ زیادی صرف ایجاد آموزش برای یهودیان اروپا نمود. او مؤسس سازمان کلونیزاسیون یهودی بود که یهودیان را به تعداد زیاد به آرژانتین مهاجرت داد. زندگینامه. هیرش در سال ۱۸۳۱ در مونیخ به دنیا آمد. پدربزرگ او اولین یهودی بود که اجازه زمیندار شدن در باواریا پیدا کرده بود. پدر او یک بانکدار یهودی در دربار شاه باواریا بود و در سال ۱۸۶۹ به لقب بارونی رسید. خانواده او نسل به نسل نقش مهمی در بین یهودیان داشتند. در سن ۱۳ سالگی هیرش به بروکسل برای ادامه تحصیل فرستاده شد. او در سن ۱۷ سالگی وارد تجارت شد. در سال ۱۸۵۵ او وارد خانه بانکداری بیشافهایم و گلدشمیت شد. او در این شغل بسیار ثروتمند شد. او در زمینه توسعه راه آهن در اتریش، ترکیه و بالکان فعالیت می کرد و در زمینه تجارت شکر و مس فعال بود. بزرگترین پروژه او راه آهنی بود که وین را به ترکیه متصل می کرد. در سال ۱۸۵۵ او با کلارا بیشافهایم دختر جوناتان رافائل بیشافهایم از بروکسل ازدواج کرد و از این ازدواج یک پسر و یک دختر به دنیا آمد. او در سال ۱۸۹۶ در مجارستان درگذشت. در زمان مرگ ثروت او بیش از ۱۸ میلیون پوند انگلستا
ن بود. در زمان مرگ او یکی از پنج فرد ثروتمند اروپا بود. فعالیت یهودی. او بیشتر زمان خود را صرف کمک به یهودیان در سرزمینهایی که تحت ظلم قرار داشتند می کرد. او به سازمان اتحاد جهانی آلیانس بسیار علاقه مند بود و در دو نوبت به این سازمان یک میلیون فرانک کمک کرد. او در سال های متمادی کسری بودجه سالیانه مدارس آلیانس را تأمین می کرد. بیشترین کمک مالی او به یهودیان روسیه بود. او به دولت روسیه ۲ میلیون پوند پیشنهاد کرد تا دولت روسیه اجازه دهد در مناطق یهودی نشین مدارس سکولار یهودی ایجاد شوند. او سازمان کلونیزاسیون یهودی را ایجاد کرد و مبلغ ۱۰ میلیون پوند به آن کمک کرد. این سازمان زمینهای بسیار زیادی در آرژانتین، کانادا و فلسطین داشت. علاوه بر این، این سازمان ماشین آلات، مدارس، کارخانه ها، بانکها و خانه های زیادی برای یهودیان داشت. هرش در سال ۱۸۸۱ یک سازمان دیگر در ایالات متحده برای مهاجران یهودی ایجاد نمود. کنیسه بث اسرائیل در هالیفاکس کانادا به نام اصلی جامعه بارون دو هرش شناخته میشد.
سلیم جبران ( و ) یکی از قضات موقت دیوان عالی اسراییل است. او تنها قاضی موقت عرب و فلسطینی تبار دیوان عالی اسرائیل است و از ۲۰۰۳ عضو آن است. او اولین عربی است که به عضویت دائمی این دیوان درآمده است.
اولیسه ناردین () یک کارخانه ساعت سازی است که در سال ۱۸۴۶ در لو لوکل سوئیس کار خود را آغاز کرد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر لو لوکل از سال ۱۸۶۵ تا کنون ثابت بوده است. اولیسه ناردین به خاطر تولید گاه شمارهای دریایی دقیق خود در سال های ۱۸۰۰ شهرت فراوانی کسب کرد. بخشی از شهرت ساعت های این کمپانی به خاطر Marine Chronometer است. Marine Chronometer که می توان آن را “کرنومتر دریایی” ترجمه کرد ، نوعی از کرنومتر است که با استفاده از آن امکان جهت یابی با اجرام آسمانی و همچنین یافتن عرض جغرافیایی وجود دارد. در آن سال ها بیشتر مشتریان Ulysse Nardin ناوگان دریایی کشورهای مختلف بود. این شرکت در ماه ژوئیه سال ۲۰۱۴ توسط شرکت کرینگ خریداری شد. سه گانهٔ زمان. شرکت اولیسه ناردین در سال ۱۹۸۵ آغاز به ساخت سه ساعت مربوط به ستاره شناسی تحت عنوان «سه گانهٔ زمان» کرد که تأثیر بسزایی در پیشرفت این شرکت داشت. ساعت اول "اسطرلاب گالیلئو گالیله" نام داشت که در سال ۱۹۸۵ وارد بازار شد. این ساعت با ۲۱ قابلیت، در سال ۱۹۸۹ در کتاب رکوردهای جهانی گینس به عنوان پرقابلیت ترین ساعت جهان ثبت شده بود. تولید این اسطرلاب با دو ساعت ستاره شناسی دیگر ادام
ه پیدا کرد: "آسمان نمای کوپرنیک" در سال ۱۹۸۸ و "تلوریم یوهانس کپلر" در سال ۱۹۹۵.
سندرم چین ("The China Syndrome") فیلمی به کارگردانی جیمز بریجز است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. این فیلم در ۱۶ مارس ۱۹۷۹ اکران شد؛ درست ۱۲ روز بعد در تاریخ ۲۸ مارس ۱۹۷۹ حادثه هسته ای جزیره سه مایل در پنسیلوانیا رخ داد که بسیار شبیه به اتفاقی بود که در فیلم روایت می شد. این تصادف باعث موفقیت تجاری و انتقادی فیلم شد. هزینه ساخت فیلم ۵٫۹ میلیون دلار و فروش آن ۵۱٫۷ میلیون دلار بود. همچنین در اسکار آن سال ۴ نامزدی را به خودش اختصاص داد. جین فوندا برای جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن و جک لمون برای جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزد شدند. داستان فیلم. این فیلم درباره یک گزارشگر تلویزیونی به اسم «کیمبرلی ولز» است که برای تهیه گزارشی درباره ی انرژی به همراه تصویربردارش «ریچارد آدامز» به یک کارخانه ی هسته ای میروند. در این زمان بحرانی در کارخانه آغاز شده و «مهندس جک گادل» با مدیریت و عکس العمل سریع خود آن را مهار میکند و اما ….
شروع دوباره () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک به کارگردانی آلن جی پاکولا است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. خلاصه داستان. این فیلم که بر اساس رمانی از دن ویکفیلد می باشد دربارهٔ مردی مطلقه است که عاشق می شود، اما به هیچ طریقی نمی تواند همسر سابق خود را فراموش کند. این اتفاق بر روی زندگی عاشقانه اش تأثیر می گذارد و… جوایز. این فیلم کاندیدای ۲ اسکار (کاندیدای اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن-کاندیدای اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن) در سال ۱۹۸۰ شد.
دیوید و سیمون روبن () بازرگان یهودی انگلیسی هستند. در لیست میلیاردرهای انگلستان در سال ۲۰۱۳ این دو برادر در رتبه دوم قرار داشتند. زندگی اولیه. این دو برادر در بمبئی هندوستان در یک خانواده یهودی عراقی بسیار ثروتمند به دنیا آمدند. خانواده آنان از سالهای ۱۸۰۰ در امپراطوری بریتانیا زندگی می کردند و در سال ۱۹۵۰ به انگلستان مهاجرت کردند. آنها از مرکز تجارت خود در بمبئی تجارتهای زیادی در شبه قاره هند داشتند. وقتی دو پسر نوجوان بودند خانواده به انگلستان مهاجرت کردند و به مدرسه انگلیسی رفتند. در سالهای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ این دو برادر ثروت خود را به شدت افزایش دادند. بیشتر ثروت آنان از فروش فلزات و مسکن به دست آمد. حدود نیمی از ثروت آنها به صورت ثروت مایع پول و سهام است. این دو برادر بسیار مخفی کار هستند و از شهرت گریزانند و اطلاعات کمی در مورد تجارتهای آنان در دست است. صنعت فلزات. در سالهای ۱۹۹۰ این دو برادر وارد بازار فلزات روسیه شدند. شرکت روبنها سومین تولیدکننده بزرگ آلومینیوم در دنیا شد. در اوج قدرت خود، شرکت آنها، ترانز-ورلد متالز، حدود ۷٪ تولید آلومینیوم دنیا را مدیریت می کرد. در این زمان سرمایه شرکت آنها در روسیه ۱٫۵
میلیارد دلار و سود سالیانه آنها ۸ میلیارد دلار بود. در روسیه تجارت روبنها به همراه همکاری با شرکای غیرقانونی زیادی بود. بسیاری از همکاران آنها از الیگارچهای روسی بودند و رومن آبرامویچ نیز با آنان همکاری می کرد. در سال ۲۰۰۸ برادران روبن تجارت خود را به معدن در مراکش، اندونزی و آفریقای جنوبی گسترش دادند. فعالیتهای فعلی. از سال ۲۰۰۰ به بعد برادران روبن بیشتر سرمایه گذاری خود را در روسیه کاهش دادند و به سرمایه گذاری در انگلستان بازگشتند. در حال حاضر برادران روبن مالک برج میلیبانک، مرکز شرکای جان لوئیس در ویکتوریا، دفتر آمریکن اکسپرس در ویکتوریا، خانه کارلتون، خانه آکادمی در خیابان سکزویل، خانه کانائت در میدان برکلی، برجهای مارکت، مغازه های خیابان سلوان، و خانه کمبریج هستند. بعضی دیگر از املاک آنها عبارت است از: برادران روبن از طریق مؤسسه آلدرگیت در بسیاری املاک دیگر نیز سهم دارند: زندگی شخصی. برادران روبن بسیار درونگرا هستند و اطلاعات خیلی کمی از زندگی شخصی آنان در دست است. سیمون برادر کوچکتر در تمامی طول فعالیت اقتصادی خود تنها یک مصاحبه با روزنامه نگاران کرده است. هر دو برادر ازدواج کرده و دارای فرزند هستند.
سال بعد، همین موقع () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک و کمدی-درام به کارگردانی رابرت مالیگن است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به الن برستین و آلن آلدا اشاره کرد. جوایز و افتخارات. الن برستین موفق شد برای بازی در این فیلم برای دریافتِ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن نامزد شود.
خداحافظ، آقای چیپس () فیلمی موزیکال به کارگردانی هربرت راس است که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به پیتر اوتول، پتولا کلارک و مایکل ردگریو اشاره کرد. نمایش فیلم در ایران. فیلم خداحافظ، آقای چیپس برای بار نخست در تاریخ پنجشنبه ۲۸ اسفند ۱۳۴۸ خورشیدی (۸ ژانوبه ۱۹۷۰ میلادی) تحت عنوان برنامه نوروزی ۱۳۴۹، در سینما پارامونت تهران به نمایش درآمد. این فیلم بعد از ایام سوگواری محرم، جایگزین فیلم آمریکایی "این گروه خشن" در سینما پارامونت شد. فیلم "خداحافظ، آقای چیپس"، پس از ۵ هفته نمایش، در سینما پارامونت تهران، در تاریخ پنج شنبه ۳ اردیبهشت ۱۳۴۹، جای خود را به فیلم مستند "" داد.
مالکوم اینگرم (؛ زادهٔ ۱۹۶۸) کارگردان مستقل و پادکستر اهل کانادا است. وی متولد شهر تورنتو است. در سال ۲۰۰۷ تصویر مالکوم اینگرم به همراه کوین اسمیت روی جلد یک مجله همجنسگرایان به نام «زندگی یک خرس» قرار گرفت. از فیلم هایی که اینگرم ساخته است می توان به مستند ملت خرس اشاره کرد.
ایزاک یاکوب شونبرگ (زاده ۲۱ آوریل ۱۹۰۳ در گالاتسی-درگذشته ۲۱ فوریه ۱۹۹۰) ریاضیدان آمریکایی اهل رومانی بود. او فرزند یک پزشک بود و پس از دانش آموختگی در دانشگاه یاسی در رومانی برای ادامه تحصیل به دانشگاه برلین رفت و در آنجا با سرپرستی ایسای شور درجه دکتری ریاضیات را دریافت کرد. وی سپس در دانشگاه عبری اورشلیم، هاروارد، شیکاگو و پنسیلوانیا ندریس کرد. زمینه کاری شونبرگ نظریه تقریب، هندسه دیفرانسیل و معادلات دیفرانسیل بود و وی همچنین پژوهشهایی دربارهٔ جادادن های فضاهای متریک در فضاهای هیلبرت نیز انجام داد. شهرت شونبرگ به خاطر کشف اسپلاینها بود که موضوعی مهم در ریاضی کاربردی است.
آب انبار حاجی آباد مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان قم، بخش مرکزی، روستای حاجی آباد واقع شده است. این اثر در تاریخ با شماره ثبت ۱۴۷۸۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آوتاندیل کوریدزه (زاده ۱۹۳۵ - درگذشته ۱۹۶۶) کشتی گیر سابق شوروی و قهرمان المپیک است. او در المپیک تابستانی ۱۹۶۰ شرکت داشت و توانست مدال طلای کشتی فرنگی را در قسمت سبک وزن دریافت کند.
مغالطهٔ عطف منطقی (conjunction fallacy) یا مغالطه تلفیق احتمالات - (که به مسئله لیندا ( Linda problem) نیز شناخته می شود) یک مغالطه صوری است و زمانی اتفاق می افتد که شرایط خاصی محتمل تر از یک وضعیت کلی فرض می شود. بر اساس کتاب "تفکر سریع و کند" نوشته دانیل کانمن این مغالطه زمانی روی می دهد که: شخصی درصد وقوع دو رویداد احتمالی را باهم و همزمان از هر کدام از دو احتمال به تنهایی کمتر بداند. در واقع ترکیب یا همزمانی یا تلفیق دو رویداد، احتمال وقوع را کم میکند اما مردم در بسیاری موارد برعکس این واقعیت را تصور میکنند. رایج ترین مثال این مغاله توسط Amos Tversky و دنیل کانمن مطرح شده است: لیندا خانمی ۳۱ ساله، مجرد و خوش برخورد است. در رشتهٔ فلسفه تحصیل کرده و در دوران دانشجویی برای رفع تبعیض و ایجاد عدالت اجتماعی فعالیت های زیادی داشته است و در تظاهرات ضد هسته ای شرکت کرده. کدام یک از موارد زیر محتمل تر است؟ بیشتر افراد گزینهٔ دوم را انتخاب می کنند در حالی که احتمال وقوع همزمان دو رویداد (عطف منطقی دو اتفاق) کمتر از احتمال هر یک از آن دو به تنهایی است. این مفهوم برای دو رویداد "A" و "B" به کمک دو نامساوی زیر بیان می
شود: formula_1 formula_2 برای مثال، حتی اگر احتمال کارمند بانک بودن لیندا را خیلی کم در نظر بگیریم (۵٪) و احتمال زیادی بدهیم که او یک فعال حقوق زنان است (۹۵٪) باز هم (با فرض اینکه این دو متغیرهای تصادفی مستقل هستند) احتمال اینکه لیندا یک کارمند و یک فعال حقوق زنان باشد کمتر از تک تک احتمالات یعنی برابر ۰/۰۵ × ۰/۹۵ = ۰/۰۴۷۵ است. تورسکی و کانمن بر این باورند که علت اشتباه اکثر افراد در این است که آنها از رویه ای heuristic به نام «معرّف بودن یا معرّف گری» (representativeness) برای حل این نوع قضاوت استفاده می کنند. یعنی، توصیف دوم با وجود اینکه به وضوح از نظر ریاضی اشتباه است اما بیشتر «معرف» لیندا است.
متیو برونفمن () بازرگان کانادایی آمریکایی و عضو خانواده معروف برونفمن است. او فرزند ادگار برونفمن می باشد. زندگینامه. برونفمن از ادگار برونفمن تاجر یهودی کانادایی معروف و همسر او آنا لوئب از خانواده بانکداری لوئب متولد شد. برونفمن از کالج ویلیامز در سال ۱۹۸۱ فارغ التحصیل شد. بعد از کار در گلدمن سکز او به دانشکده اقتصاد دانشگاه هاروارد رفت و در سال ۱۹۸۵ فارغ التحصیل شد. برونفمن یکی از مهمترین سرمایه گذاران آمریکایی در اسرائیل است. او دارای سهام در آیکیا اسرائیل، بانک تخفیف اسرائیل و سوپرمارکت شوفرسال است. او مدیر مؤسسه سرمایه گذاری ای. سی. آی در نیویورک نیز می باشد. فعالیتهای خیرخواهانه یهودی. برونفمن عضو سازمان لیمود می باشد که به دنبال تقویت هویت یهودی در بین یهودیان روسی زبان است. او همچنین رئیس سازمان کمیته یهودیان اکسس است که یهودیان را برای تغییر در افکار عمومی در سراسر دنیا تربیت می کند. زندگی شخصی. او با لیزا بلزبرگ دختر تاجر یهودی کانادایی ساموئل بلزبرگ ازدواج کرد. از این ازدواج او سه فرزند دارد. او از بلزبرگ جدا شد و با استیسی کی ازدواج نمود. او اکنون در منهتن زندگی می کند و دارای هفت فرزند است.
خرس به فردی گفته می شود که با فرهنگ خرس، یکی از خرده فرهنگ های جامعه ال جی بی تی کیو، هویت یابی می کند. خرس ها معمولاً مردان همجنس گرا یا دوجنس گرا با جثه بزرگ (دارای اضافه وزن) و بدنی پرمو هستند. در اصطلاحات عامیانه ال جی بی تی کیو، واژه ی خرس همچنین به عنوان توصیفی خنثی برای مرد همجنس گرای بزرگ جثه و پرمو به کار می رود، که می توان آن را در تقابل با واژه ی توئینک قرار داد. فرهنگ خرس، بدن مردانه بزرگ و پرمو را ارزشمند می داند و نوعی مردانگی اصیل و «خاکی» را به نمایش می گذارد که بر رفاقت میان مردان همجنس گرا بیشتر از رقابت تأکید دارد. خرس ها یک خرده فرهنگ سازمان یافته و تثبیت شده هستند، با باشگاه های اجتماعی اختصاصی، رویدادها، بارها و رسانه های ویژه ی خود. جنبش خرسی در دهه ۱۹۸۰ شکل گرفت، در واکنش به طردشدگی از فضاهای اصلی مردان همجنس گرا و معیارهای زیبایی مردانه ی غالب. این جنبش اغلب با رد فرهنگ همجنس گرای زن صفتی و جوان محور شناخته می شد. فرهنگ خرسی در طول زمان متنوع تر و پویاتر شده است و درون جامعه ی خرس ها همچنان بحث هایی درباره ی اینکه «خرس» بودن دقیقاً به چه معناست، جریان دارد. برخی خرس ها همچنان بر مردان
گی سنتی تأکید دارند و ممکن است با ویژگی های زنانه برخورد منفی یا طردکننده داشته باشند، در حالی که دیگران پذیرش و شمول را از ارزش های اساسی این جامعه می دانند؛ از جمله پذیرش گسترده تر مردان ترنس و افراد نان باینری به عنوان خرس. ویژگی ها. جک فریتشر اشاره می کند که خرس ها «ویژگی های جنسی ثانویه ی مردانه» را گرامی می دارند: ریش، موی بدن، جثه ی متناسب، و طاسی. اگرچه خرس ها معمولاً مردان سیس جندر بوده اند، اما از اواخر دهه ۲۰۰۰، مردان ترنس، افراد نان باینری با ظاهر مردانه، و زنان سیس جندر که خود را خرس می دانند، به طور گسترده تری در این فرهنگ به رسمیت شناخته شده اند. در سال ۲۰۲۵، مسابقه ی آقای خرس استرالیا در ملبورن استرالیا، اولین برنده ی ترنس خود را با نام جب مایی هی براون معرفی کرد؛ او یکی از دو شرکت کننده ی ترنس بود که برای نخستین بار موفق به کسب عنوان در رقابت های محلی مربوطه نیز شده بودند.
درمان وجودی یا هستی گرا درمانی یا روان درمانی اگزیستانسیال نوعی روش فلسفی بر درمان است که بر این باور عمل می کند که کشمکش درونی در درون یک فرد ناشی از مواجه اشخاص با مفروضات مسلمی از هستی است. این مفروضات، همان گونه که توسط اروین یالوم اشاره شده، عبارت اند از: غیرقابل اجتناب بودن مرگ، آزادی و مسئولیت همراه با آن، انزوای وجودی (که اشاره به پدیدارشناسی دارد)، و در نهایت بی معنایی (در مفهوم اگزیستانسیالیستی). این چهار مفروض، که همچنین به عنوان دلواپسی های غائی نیز به آن ها اشاره شده، بدنهٔ «درمان وجودی» را تشکیل داده و چارچوبی را در فهم مشکل مراجع برای درمانگر و در راستای بسط یک رویه درمانی ایجاد می کنند. در مکتب بریتانیایی درمان وجودی، این چهار مسلمات به عنوان تنش ها و تناقضات قابل پیش بینی از چهار بعد وجود انسان، در عرصه های فیزیکی، اجتماعی، شخصی و معنوی در نظر گرفته شده است. درمان وجودی که با نام های روان شناسی (روان درمانی) اگزیستانسیال یا هستی گرایانه نیز شناخته می شود، رویکردی پویا یا پویه نگر است و بر دلواپسی هایی تمرکز می کند که در هستی انسان ریشه دارند. روان پویه شناسی هر فرد شامل نیروها، انگیزه ها و تر
س های ناخودآگاه و خودآگاهی است که در درونش به کنش مشغول اند. روان درمانی های پویه نگر، درمان هایی بر اساس مدلی پویای از کارکرد روانی هستند. اکتشاف عمیق از چشم انداز درمانگر اگزیستانسیال، روبیدن و کنار زدن دلواپسی های روزمره و تفکر عمیق فرد دربارهٔ موقعیت است. اروین د. یالوم از پایه گذاران این روش است و کتابی نیز با همین نام نوشته است. این کتاب در سال ۱۹۸۰ چاپ شده است و در سال ۱۳۹۰ توسط سپیده حبیب به فارسی برگردانده شده است. یالوم پس از نوشتن این کتاب و برای بسط نظریهٔ اگزیستانسیال خود آثاری همچون «و چون نیچه گریست» و «مامان و معنای زندگی» را نوشت. تاریخچه. اصطلاح معاصر وجودگرایی اغلب با فیلسوفان فرانسوی نظیر ژان پل سارتر و گابریل مارسل ارتباط دارد که این فلسفه را در دهه ۱۹۴۰ایجاد کردند. همچنین درمانگران وجودی از فعالیت فیلسوفانی چون مارتین هایدگر، ادموند هوسرل، امانوئل لویناس و مارتین بوبر تأثیر پذیرفته اند. فیلسوفان اصلی روان درمانی وجودی دو فیلسوف نابغهٔ قرن نوزدهم یعنی کی یرکگارد و نیچه هستند که به انسانیت زدایی مکانیکی افراد در دنیای پیشرفته واکنش نشان دادند و تأثیرات آن ها را می توان در بین روانشناسان مع
روف سراسر دوره ها مشاهده کرد. روانپزشک سوئیسی لودویگ بینزوانگر (۱۹۶۶–۱۸۸۱) اولین پزشکی بود که روان درمانی را با وجود گرایی ترکیب نمود. این کار قسمتی از جهت گیری روان درمانی وجودی گسترده تری بود که در اروپای مرکزی در پاسخ به نارضایتی از چارچوب های نظری روانپزشکی و روان تحلیلگری به وجود آمد. در سال ۱۹۸۸، انجمن تحلیل وجودی در بریتانیا دایر گردید که مجله تحلیل وجودی را منتشر کرد. روان درمانی وجودی در سال ۱۹۵۸ با انتشار کتاب اثررولو می، ارنست آنگل و هنری الن برگر، به ایالات متحده معرفی شد. اریک فروم یکی از بانیان مؤسسه ویلیام الونسون وایت، کتاب های زیادی نوشت که موضوعات وجودی را مورد بررسی قرار می داد. وی در کتاب گریز از آزادی بر روی گرایش انسان به سر سپردن به قدرت به عنوان روشی برای دفاع علیه ترس های وجودیِ ناشی از انتخاب آزاد، تمرکز کرد. همچنین در کتاب هنر عشق ورزیدن موضوعاتی را دربارهٔ تنهایی وجودی مطرح کرد. ویکتور فرانکل کتاب انسان در جستجوی معنا را نوشت که رویکردی به معنادرمانی را ترویج می کند که در آن بر اراده، آزادی، معنا و مسئولیت پذیری تأکید می شود. اولین کتاب جامع در روان درمانی وجودی در سال ۱۹۸۰ تحت عنو
ان روان درمانی وجودی توسط اروین یالوم نوشته شد. در این کتاب و کتاب های بعدی یالوم تلاش کرد تا آنچه را یک درمانگر وجودی می بایست در جلسات درمانی انجام دهد، با شرح و تفصیل بیان کند. همچنین یالوم در کتاب خیره به خورشید غلبه بر ترس از مرگ بر روی تجربه و درمان سطوح بالای اضطرابِ مرگ تمرکز می کند. روان پویه شناسی وجودی. دیدگاه اگزیستانسیال بر تعارض اساسی متفاوتی تأکید دارد: نه تعارض با غرایز سرکوب شده و نه تعارض با بالغین مهم درونی شده، بلکه تعارضی حاصل رویارویی فرد با مسلمات هستی. منظور از مسلمات هستی دلواپسی های غایی مُسَلَم است، ویژگی های درونی قطعی و مسلمی که بخش گریز ناپذیری از هستی انسان در جهان آفرینش هستند. اگر عمیقاً به «موقعیت مان» هستی مان، مرزهایمان و امکاناتمان در جهان بیندیشیم، اگر به خاکی قدم بگذاریم که شالودهٔ تمامی زمین‎هاست و همه چیز بر پایهٔ آن بنا شده، قطعاً با مسلمات هستی روبرو می شویم. دلواپسی های غایی: بیش تر الگوهای موجود در ناهنجاری های روانی، بر این فرض بنیان نهاده شده که ناهنجاری روانی، حاصل به کارگیری شیوه ای ناکارآمد و ناموزون در مقابله با اضطراب است. الگوی اگزیستانسیال فرض را بر این می
گذارد که اضطراب برخاسته از رویارویی فرد با دلواپسی های غایی هستی ست. اساس روان درمانی وجودی که بر پایهٔ دلواپسی های غایی بنا شده است. این دلواپسی ها به چهار مقوله عمده تقسیم می شود: مرگ، آزادی، تنهایی، پوچی. هرکدام از این عناوین تارهایی از یک ریسمان بهم آویخته اند که مدل یک پارچهٔ اگزیستانسیال را به وجود می آورند. روان درمانی وجودی در سال ۱۹۵۸ با انتشار کتاب وجود: بعدی جدید در روانپزشکی و روانشناسی اثر رولو می، ارنست آنگل و هنری الن برگر، به ایالات متحده معرفی شد.[۱] اریک فروم یکی از بانیان مؤسسه ویلیام الونسون وایت، کتاب های زیادی نوشت که موضوعات وجودی را مورد بررسی قرار می داد. وی در کتاب گریز از آزادی، بر روی گرایش انسان به سر سپردن به قدرت به عنوان روشی برای دفاع علیه ترس های وجودیِ ناشی از انتخاب آزاد، تمرکز کرد.[۲] همچنین در کتاب هنرِ عشق ورزیدن، موضوعاتی را دربارهٔ تنهایی وجودی مطرح کرد.[۳] ویکتور فرانکل کتاب انسان در جستجوی معنا را نوشت که رویکردی به معنادرمانی را ترویج می کند که در آن بر اراده، آزادی، معنا و مسئولیت پذیری تأکید می شود.[۴] اولین کتاب جامع در روان درمانی وجودی در سال ۱۹۸۰ تحت عنوان رو
ان درمانی وجودی توسط اروین یالوم نوشته شد. در این کتاب و کتاب های بعدی، یالوم تلاش کرد تا آنچه را که یک درمانگر وجودی می بایست در جلسات درمانی انجام دهد، با شرح و تفصیل بیان کند. همچنین یالوم در کتاب خیره به خورشید، غلبه بر ترس از مرگ بر روی تجربه و درمان سطوح بالای اضطرابِ مرگ تمرکز می کند. همچنین یالوم در کتاب مسئله اسپینوزا به نگاه اسپینوزا به دغدغه های وجودی پرداخته است. منابع. پرش به بالا ↑ May, R. (۱۹۵۸). Contributions of existential psychotherapy. In R. May, E. Angel, &amp; H. F. Ellenberger (Eds.), Existence: A new dimension in psychiatry and psychology (pp. 37–91). New York: Basic Books. ۲. هنر عشق ورزیدن؛ اریک فروم ۳. پرش به بالا ↑ Fromm, E. (۱۹۵۶). The art of loving. New York: Holt. ۴. پرش به بالا ↑ Frankl, V. (۱۹۶۳). Man’s search for meaning: An introduction to logotherapy. New York: Pocket Books.
آب انبار حاج حسینعلی سزاور مربوط به ۱۳۷۵ هجری قمری است و در شهرستان قم، بخش مرکزی، شهر قم، شهر قائم واقع شده است. این اثر در تاریخ با شماره ثبت ۱۴۷۸۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مجله خرس () نام یک مجله آمریکایی است که برای همجنسگرایان و دوجنسگرایان مرد و کسانی که به خرس ها علاقه مند هستند منتشر می شود. این مجله برای نخستین بار در سال ۱۹۸۷ و در شهر سانفرانسیسکو توسط ریچارد بالگر و شریک زندگی اش کریس نلسون منتشر شد و برای خرس ها و به صورت کلی برای جامعه دگرباشان به بازار عرضه شد.
دموکراسی اکنون ، برنامه خبری یک ساعته غیرانتفاعی مستقل است که توسط بیش از ۱۲۵۰ بنگاه خبری رادیویی، تلویزیونی و اینترنتی به صورت روزانه پخش می شود. این برنامه ترقی خواهانه توسط ایمی گودمن و جوان گونزالز اجرا می شود. هزینه های این برنامه از طریق کمک های شنوندگان، بینندگان، و گروه های غیرانتفاعی دیگر تأمین می شود. این برنامه خصوصاً تبلیغات، کمک های ابرشرکتها و کمک های دولتی را نمی پذیرد. دموکراسی اکنون، برنده جوایز خبرنگاری متعددی شده است و میزبان شخصیت هایی چون آلن درشویتز، نوآم چامسکی، بیل کلینتون و جیمی کارتر بوده است. زمینه. دموکراسی اکنون، در ۱۹ فوریه سال ۱۹۹۶ از WBAI-FM در نیویورک توسط خبرنگاران مترقی امی گودمن، خوان گنزالس، سلیم موکل و لاری بن اسکای پایه تأسیس شد و روی پنج ایستگاه رادیویی روی آنتن می رود. گودمن میزبان اصلی و خوان گنزالس معمولاً شریک میزبانی است. پانزده دقیقه نخست برنامه «اخبار جنگ و صلح» نام دارد؛ که هر روز نیز به اسپانیایی ترجمه می شود. وب سایت برنامه نیز اکنون از زبان اسپانیایی پشتیبانی می کند. تمرکز برنامه بر روی اخباریست که دیگر محافل خبری از آن غافل مانده اند. این برنامه به صورت هر ر