Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و نیشابور به مرو و بلخ، و از ولایت های مشهور در خراسان بزرگ بوده است. در اواخر دوره ساسانی، ناحیه توس از توابع ابرشهر (نیشابور) بوده. توس در زمان خلافت عثمان به طور کامل توسط اعراب فتح شد. در دورهٔ اسلامی، این منطقه بخشی از ولایت توس به مرکزیت شهر تابران بود که آبادی های سناباد و نوغان که بخشی از مشهد کنونی هستند را نیز در بر می گرفت. پس از حملهٔ مغولان مردم شهر ویران شدهٔ توس به مشهد مهاجرت کردند و شهر گسترش پیدا کرد. مشهد در زمان حکومت نادرشاه افشار به عنوان پایتخت ایران برگزیده شد. دورهٔ خلافت اسلامی. به گفته تاریخ نویسان، هنگامی که یزدگرد سوم از برابر سپاهیان مسلمان عرب گریخت، به خراسان روی آورد. سپاه مسلمانان به فرماندهی احنف بن قیس که مأمور فتح خراسان بودند وی را تعقیب کردند. یزدگرد که آنان را به دنبال خویش یافت، راهی توس شد تا از کنارنگ توس مرزبان خود در آن خطه پناه بخواهد، اما کنارنگ با این بهانه که از یک سو، توس گنجایش موکب بزرگ پادشاهی را ندارد، و از سوی دیگر، پناه دادن به پادشاه، امکان یورش سپاه مسلمانان را افزایش می دهد، یزدگرد را از توس راهی مرو کرد. حاکم مرو نیز در آغاز به استقبال یزدگرد شتافت،
اما سرانجام از او رخ برتافت و آخرین شاه ساسانی در سال ۳۱ هجری به دست آسیابانی در مرو کشته شد. کنارنگ توس هم با احساس خطر از سپاه مسلمانان، طی نامه ای از عبدالله بن عامر، امان خواست و عهد کرد که اگر پیشنهاد او پذیرفته شود، در فتح نیشابور مسلمانان را یاری خواهد داد. پس چنین کرد و به امارت نیشابور دست یافت. با این ترفند، کنارنگیان، به رغم فتح خراسان، همچنان نفوذ خود را در خطهٔ توس حفظ کردند و تا پایان عصر اموی و چیرگی سپاه ابومسلم در سال ۱۲۹ هجری، در آن جا ماندند و تنها پس از یورش سرداران ابومسلم بود که آن جا را رها ساختند. دورهٔ امویان و عباسیان. از تاریخ توس در دوران امویان نیز خبر چندانی در دست نیست. تنها باید از مهاجرت و اقامت و درگذشت خواجه ربیع بن خثیم از یاران ابن مسعود صحابی یاد کرد که در حدود سال های ۳۵ هجری راهی خراسان شد و در نوغان اقامت گزید و در سال ۶۱ در همان جا درگذشت و دفن شد. در دورهٔ عباسیان، گرچه فرمانداران خراسان از جانب حکومت مرکزی برگزیده می شدند، اما بی کفایتی این والیان و جنبش هایی که در گوشه و کنار این خطه رخ می داد، گاه مردم را چنان برمی آشفت که خواهان برکناری ایشان می شدند. از جمله در
سال های پایانی قرن دوم، آن زمان که علی بن عیسی والی خراسان بود، فتنه و آشوب تا آن اندازه در خراسان بالا گرفت که هارون الرشید در سال ۱۸۹ خود برای سرکوب شورش، رهسپار ولایات شرقی شد. اما علی بن عیسی، فرصت طلبانه، و با هدایای بسیار، در ری نزد او آمد و هارون او را در حکمرانی خراسان پایدار داشت؛ ولی با سپری شدن یک سال، شورش از حد گذشت و هارون وی را برکنار نمود. در دوران حکومت هارون عباسی، حمید بن قحطبه طائی والی خراسان بود که کاخی در باغی واقع در ۱٫۵ کیلومتری سناباد داشت. در سال ۱۹۲ هارون خود برای استقرار امنیت کامل، راهی خراسان شد و در باغ حمید بن قحطبه اقامت گزید. یک سال پس از آن و در بهار سال ۱۹۳ هجری قمری، هارون که برای سرکوب شورشی عازم سمرقند بود، در نوغان بیمار شد و همان جا مرد و بنا به وصیتش، در تالار بزرگ کاخی که در آن باغ قرار داشت، به خاک سپرده شد. مأمون جانشین هارون پس از گذشت چند سالی از خلافتش در اثر طغیانی که علیه وی در عراق پدید آمد به قصد آنکه تمایل شیعیان را به خود جلب کند «علی ابن موسی الرضا» را به جانشینی نامزد کرد. علی ابن موسی الرضا پس از یک سال ماندن در مرو رهسپار بغداد شد، وقتی به روستای نوغا
ن رسید به خانه امیر سناباد وارد و در آن جا مسموم و در سال ۲۰۲ یا ۲۰۳ ه .ق پس از سه روز درگذشت و پیکرش در باغ حمید بن قحطبه در ۱٫۵ کیلومتری روستای سناباد مدفون شد، از همان زمان این نقطه به نام مشهدالرضا و بعد به اختصار مشهد نام گرفت. دوران حکومت های ایرانی تا عصر صفویه. نیشابور در قرن سوم مرکز تحولات خراسان غربی شد و در آن زمان شهر توس کهن از رونق افتاده و تابران که بعدها بزرگ ترین شهر منطقه شد تازه جان گرفته بود. شاید به همین دلیل چندان خبر و اثری از چگونگی اوضاع توس –که نوغان مرکز آن شده بود- در این زمان در دست نیست و آن قدر هست که سرزمین توس در شمار نواحی نیشابور بود. توس، در دل خود شهرهایی داشته، که نوغان و طابران از آبادترین آنها بوده و آورده اند که این دو شهر هزار قریه و آبادی را در بر می گرفته است. در طول تاریخ، گاه نوغان اعتبار افزون تری می یافته و زمانی طابران رونق بیشتری داشته است. جایی که اکنون به نام شهر توس معروف است و آرامگاه فردوسی تنها بخشی از توس قدیم، یعنی همان طابران است، که بقایای ارگ و باروی نیمه ویرانی که مردم آن را قصر مأمون می خوانند و بنای بزرگی که به بقعه هارونیه مشهور شده است، در آن
پیداست. این محل، در حال حاضر حدود بیست کیلومتری شمال غربی شهر مشهد است. دیگر شهر بزرگ و نامدار توس، نوغان بوده که اینک در دل شهر مشهد قرار دارد. یکی از آبادی های پیرامون نوغان، روستایی به نام سناباد بوده که آب و هوایی خوش و مطبوع، کشتزارهایی پربار، قنات هایی سرشار و بوستان هایی شاداب و سرسبز داشته است. ظهور جدی و درخشان تابران و مرکزیت آن در عرصهٔ توس در قرن چهارم رخ داد. تابران که باید بعد از قرن سوم در آن مدنیت ظاهر شده باشد، در قرن پنجم ه .ق مرکز ناحیهٔ توس و مشهورترین شهرهای آن شد. این که چگونه نوغان جایش را به شهر نوظهور تابران داد، شاید چند علت داشته باشد و مسئله آب در این میان قابل توجه است. با خرابی توسِ کهن احتمالاً نوغان نمی توانست مستعد وسعت و رونق زیاد باشد و موقعیت تابران برای تأمین آب و رونق و آبادانی مناسب تر بود. تابران اولین بار توسط یعقوبی در شمار شهرهای توس آورده شده است (قرن سوم هجری). با قدرت گرفتن سامانیان در ورارود(ماوراءالنهر) در ابتدای قرن چهارم هجری و آغاز نهضت ایرانی گری، تابرانِ تازه متولد شده در توس مرکز توجه شد. برخی نوشته های جغرافیایی قرن چهارم و پنجم هجری، توس را با اما و اگره
ایی در شمار نواحی نیشابور ذکر می کنند. گویا با شکوفایی تابران، مشکل می توانست آن را شهری وابسته دانست و گویا حتی برخی آن را ولایتی مستقل تلقی می کردند که مقدسی در پاسخ آنها آورده که توس تا این زمان هیچگاه مستقل نبوده است. علاوه بر آن در قرن پنجم هجری کلمهٔ توس را برای شهر تابران به کار می بردند؛ در صورتی که قبل از آن، توس ناحیه ای بود که شهرهای دیگری چون «نوغان»، «رادکان» و «تروغبذ» را هم شامل می شد. در ابتدای قرن چهارم هجری عصر شکوفایی فرهنگ ایرانی، که با روی کار آمدن نصر بن احمد سامانی (۳۰۰ ه . ق) رونقی یافته بود، در سرزمین توس –که به تعبیر مقدسی خزان های بزرگ و باستانی بود- هم به بار نشست. این روند اگر چه فرصت کوتاهی در پیش داشت و به زودی، حرکت ضد ایرانی سنیان ورارود و غلامان ترکِ دربار به استیلای ترکان بر ایران انجامید، از همین فرصت کوتاه نهایت بهره را برد و تا چند قرن بعد، تابران به یاری رونق و شکوفایی پیشین پابرجا ماند. در قرن های چهارم تا هفتم، به ویژه در قرن چهارم، تابران توس روزگار پر رونقی گذرانید. دشت توس با آب فراوان خود بستر مناسبی بر کشاورزی مردم تابران فراهم کرده بود و علاوه بر آن، بازرگانی و ت
جارت هم از شکوفایی خاصی برخوردار بود. بافت جوراب و شلواربند و تراش ظروف سنگی مهارت خاص مردمان این منطقه بود. علاوه بر آن معادن مس، سرب و فیروزه هم در توس وجود داشت. شهر تابران دارای بارویی محکم، مسجد جامع و بازارها و کارگاه های صنعتی مختلف بوده است. در زمان سلجوقیان، توس در عین حال که از رونق درونی و داخلی برخوردار بود، با بی مهری سلاطین رو به رو شد؛ ولی دانشمندان و رجال برجسته ای از آن برخاسته، در دیگر نواحی و به طور عمده در شهرهایی که بیشتر کانون توجه بود، شکوفا شدند. خواجه نظام الملک (۴۰۸ تا ۴۸۵ ه . ق)، محمد غزالی (۴۵۰ تا ۵۰۵ ه . ق)، احمد غزالی (۴۵۴ تا ۵۲۰ ه . ق)، اسدی توسی (متوفی ۴۶۵ ه . ق) و شیخ توسی (۳۸۵ تا ۴۶۰ ه . ق) از آن جمله اند. در این ایام خواجه نظام الملک وزیر شهیر آلب ارسلان و ملکشاه سلجوقی در زمان وزارت ۳۰ ساله اش توجهی به توس داشت و حتی مسجدی هم در تابران ساخت. در ابتدای قرن ششم هجری گویا تابران مدتی دچار قحطی و بلا بوده، این مطلب از نامه محمد غزالی به سلطان سنجر بر می آید؛ اما تابران در رهگذر زمان همچنان یکی از شهرهای مهم محسوب می شد. چنان که انوری شاعر معروف دربار سنجری در مدرسه منصوریه تابر
ان تحصیل می کرد و باغ و مدرسه آن را ستوده است. توس در دوره ایلخانی رونق فراوان داشت و البته عمارت ها به محکمی و استواری ساختمان های قبل حمله مغول نبود. این امر ناشی از شتاب در ساخت و سازها و فراز و نشیب های فراوان تاریخ این دوره است. نیز بیشتر شهر از باغ ها و خانه باغ ها تشکیل می شد. از صفویه تا دوران معاصر. حمله میرانشاه منجر به قتل ۱۲ هزار تن، خرابی ارگِ توس و ویرانی حصار توس و تمام بناهای شهر شد. چنان که بعد از آن، علی رغم تلاشی که شاهرخ و شیبک خان ازبک در ۹۱۵ ه .ق برای ساخت مجدد شهر انجام دادند، روی آبادانی به خود ندید و به تدریج روستاهای کوچکی جایگزین آن همه آوازه و رونق شد. از این زمان به بعد دیگر عصر حیات تابران به سر آمده بود و روی توجه تاریخ به سوی شهری قرار گرفت که قرن ها با نام نوغان و از این زمان به بعد با نام مشهد در کنار تابران قرار داشت و جای این شهر را گرفت. با توجه تیموریان به مشهد و به ویژه بعد از آن در دوره صفویه با استقرار رسمی مذهب تشیع در ایران و توجه خاص صفویان به مشهد، نیز انتقال آب چشمه گیلاس در دو مرحله (دورهٔ تیموری و دوره صفوی) به مشهد، امید حیات دوباره تابران به کلی از میان رفت. ب
نا بر شواهد، تابران توس در دوره صفوی دیگر به عنوان شهری وجود نداشته اما گویا از کهن دژ آن به عنوان زندان استفاده می شده و در آن حیات جاری بوده است. سفالینه های این بنا تا قرن یازدهم هجری نیز دیده می شود که از رفت و آمد و توجه به کهن دژ، البته نه مانند دوره های گذشته حکایت دارد. تأثیر عوامل سیاسی و تاریخی مربوط به دورهٔ صفوی به عنوان یکی از مهم ترین عوامل اعتلای مشهد می باشد. عوامل مذهبی هم که وابسته به قرار گرفتن حرم علی بن موسی الرضا در شهر مشهد است، نقش مهمی در رشد و توسعهٔ این شهر داشته است. اما این عامل در دورهٔ صفوی تقویت شد و بین عوامل سیاسی و تاریخی با عوامل محیطی و مذهبی نوعی تعامل مثبت به وجود آمد، به گونه ای که پس از این تاریخ، شهر مشهد از اعتلا و رشد خاصی برخوردار و به یکی از شهرهای بزرگ و تأثیرگذار ایران تبدیل شد. خراسان در زمان نادر شامل بخشهایی از افغانستان و ماوراءالنهر بوده است که در سایهٔ توسعه طلبی های نظامی نادر تا مرز هند و ترکستان گسترش یافت. نادر، پایتخت را از اصفهان که یادگار طرفداران صفوی بود به خراسان انتقال داد. او با استفاده از موقعیت ژئوپولتیک خراسان توانست بر اهداف سیاسی خود دست ی
ابد. مشهد مرکز سیاسی دولت وی و دژ کلات، حصاری طبیعی در مواقع بحرانی گشت. ارتش او متکی بر نیروی رزمی قومیت های گوناگون به ویژه عشایر خراسان بود. پس از نادر و جانشینان وی، شاهرخ به مدت ۵۰ سال، به طور ضعیف و تحت نفوذ امرا و فرماندهان ایلات خراسانی و حمایت های احمد خان درانی در بخش کوچکی از خراسان غربی به مرکزیت مشهد فرمان راند و سرانجام بساط دولت وی در دوران سلطنت قاجاریه، در زمان فتحعلی شاه قاجار، در سال ۱۲۱۸ ه .ق برچیده گردید و منطقهٔ یاد شده ضمیمهٔ قلمرو شرقی قاجارها گردید. تجزیهٔ خراسان در دورهٔ قاجارها که همزمان با مطامع استعماری روس و انگلیس در آغاز قرن نوزدهم میلادی در آسیا بود، بارزترین پیامد تحولات سیاسی خراسان در دوران یاد شده می باشد. اعتراض مردم مشهد به حکومت آصف الدوله، حاکم خراسان، اعتراض نسبت به واگذاری امتیاز تنباکو و همچنین خیزش مردمی در جریان انقلاب مشروطه، از مهم ترین وقایع دوران قاجاریه در مشهد به شمار می رود. پس از رسیدن خبر انعقاد قرارداد رژی، مشهد در زمرهٔ نخستین شهرهای کشور بود که مردم آن نسبت به انعقاد قرارداد اعتراض کردند. در نخستین ساعات بعدازظهر روز ۱۳ مهرماه سال ۱۲۷۰ ه .ش مردم مشهد د
ر اعتراض به انعقاد قرارداد تنباکو و ورود کارکنان شرکت رژی به این شهر، دست به تظاهرات زدند. واکنش مأموران «فتحعلی خانِ» صاحب دیوان، حاکم وقت خراسان، به این اعتراض، استفاده از زور و سرکوب معترضان بود. با ضرب و جرح راهپیمایان، تعداد زیادی از مردم مشهد در اعتراض به این رفتار در مسجد گوهرشاد متحصن شدند. ناصرالدین شاه ناچار شد اجرای قرارداد را در مشهد، شش ماه به تأخیر بیندازد و پس از آن نیز اجرای قرارداد در مشهد اجباری نبود. مهم ترین واقعهٔ تاریخ سیاسی معاصر مشهد، واقعه مسجد گوهرشاد در زمان رضاشاه می باشد. روز ۲۱ تیر ۱۳۱۴ قیام مردم مشهد در اعتراض به سیاست های رضاشاه در صحن مسجد گوهرشاد سرکوب شد. این قیام زمانی شکل گرفت که رضاشاه درصدد بود تا سنت های مذهبی و قوانین اسلامی را حذف کند و فرهنگ غربی را به جای آن بنشاند. رضاشاه در پیگیری این سیاست دستور داده بود تا حجاب از سر زنان مسلمان برگیرند، مردان کلاه غربی به سر کنند و روحانیون لباس روحانیت را از تن بیرون کنند. در واکنش به این سیاست، روحانیون و مردم مسلمان در هر نقطه ای به مخالفت برخاستند. صبح روز جمعه ۲۰ تیر ۱۳۱۴ نظامیان مستقر در مشهد برای متفرق ساختن مردم وارد عم
ل شدند و به روی آنان آتش گشودند و تعداد زیادی را کشتند و زخمی کردند، ولی مردم مقاومت کرده و سربازان نیز بنا به دستوری که به آنها رسیده، مراجعت کردند. در ۲۱ تیرماه جمعیت زیادتری در مسجد گوهرشاد تجمع کردند و علیه اقدامات دولت اعتراض نمودند. در حوالی ظهر مأمورین نظامی و انتظامی از هر سو به مردم هجوم آورده و در داخل مسجد به کشتار آنان پرداختند. در این واقعه تعداد بسیاری کشته، مجروح و بازداشت شدند. کشتار مردم در این مسجد به اندازه ای بود که به نقل از شاهدان عینی چند کامیون جنازه از صحنه کشتار خارج کردند.
مونیک فن ده فن (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و کارگردان اهل هلند است. وی بازیگر فیلم هایی همچون "راحت الحلقوم" بوده است.
گیاه خس خس یا وتیور (Vetiver) بومی جنوب و جنوب شرقی آسیا بوده و در طول قرن ها برای مشخص نمودن مرزها بر روی خطوط مشخصی که نمایان گر آن بود کاشته می شده است. از شاخه و برگ و ریشهٔ آن به دلیل داشتن بوی مطبوع، برای مصارف گوناگون مورد استفاده قرار می گیرد به گونه ای که از عصاره و روغن آن که از ریشه استخراج می شود در کارخانهٔ عطر و ادکلن سازی استفاده می شود و از شاخ و برگ آن در صنایع دستی برای ساخت کلاه، کیف دستی، طناب و غیره به کار گرفته می شود. همچنین از شاخ و برگ آن برای پوشش سقف و به صورت مالچ طبیعی در کف اصطبل و به عنوان علوفه برای تعلیف مورد استفادهٔ دام قرار می گیرد. این گیاه در جنوب و جنوب شرقی آسیا، آفریقا، سواحل اقیانوس آرام، استرالیا، آمریکا و آمریکای جنوبی به منظور استفاده از شاخ و برگ و ریشهٔ آن کشت و مورد بهره برداری قرار می گیرد. خس خس یکی از گیاهانی است که چشم انداز امیدبخشی را در مبارزه با تخریب زمین گشوده است، این گیاه یک گیاه گرمسیری است که به طور طبیعی در خیلی از مناطق جهان می روید و دامنهٔ رویش این گیاه می تواند از ارتفاعات تا اراضی مسطح با انواع خاک ها در حالت های مختلف را عنوان نمود که در آن
ها از خود سازگاری نشان داده است. یکی از گونه های آن که خیلی سریع استقرار می یابد و به رشد خود ادامه می دهد گونهٔ Vetiveria Zizonioides است که معمولاً برای جلوگیری از فرسایش خاک و روان آب در اراضی شیبدار بر روی خطوط تراز کاشته می شود و خیلی سریع به صورت یک دیوار سبز در دامنه های شیب دار خودنمایی می کند و چنان چه با فاصله از یکدیگر کاشت گردد و به صورت انبوه در نقاط کاشته شود با قطری حدود ۳۰ سانتی متر ظاهر می شود و ارتفاع آن به ۵۰ تا ۱۵۰ سانتی متر که برگ های آن به طور مستقیم بر روی ساقه به صورت خشبی به طول ۷۵ سانتی متر و عرض ۸ میلی متر دیده می شود. حداکثر گسترش ریشهٔ آن ۳–۴ متر در عمق و از طرفین ۵۰ سانتی متر است که بدین ترتیب باعث حفظ خاک و آب می شود. این گیاه می تواند جانشین ساده و ارزان قیمتی برای دیواره های خاکی که به منظور کاهش فرسایش خاک سطحی در مزارع شیبدار ساخته می شوند باشد. هزینهٔ آن بین «۱ تا ۱۰» درصد سایر روش ها است و هیچ گونه نگهداری هم لازم ندارد. به نظر می رسد که خس خس در هر آب و هوایی می تواند زندگی کند و حتی در خشکسالی های هندوستان هم خود را توانا نشان داده است. این گیاه به علت ویژگی خاصی که در ر
یشه و شاخ و برگ آن وجود دارد برای اصلاح و احیاء اراضی که تخریب شده اند به کار گرفته می شود و در خیلی از مناطق در دنیا از جمله آمریکای جنوبی، فیجی، هند، آفریقا، استرالیا، مالزی و تایلند علاوه بر اصلاح و احیاء زمین های تخریب شده برای استفاده از شاخ و برگ و ریشهٔ آن به خصوص برای اسانس و روغنی که در ریشهٔ آن وجود دارد و در صنایع عطر و ادکلن سازی کاربرد دارد، کاشته می شود. این گیاه در طول ۵۰ سال گذشته در راستای اهداف آبخیزداری و حفظ آب و خاک در دنیا از جایگاه مطلوبی برخوردار بوده و به آن توجه خاصی می شود و از سال ۱۹۸۰ مورد توجه بانک جهانی قرار گرفته و تحت عنوان Vetiver grass technology. VGT به عنوان حفاظت از محیط زیست آن را در دنیا ترویج می کند. وقتی این گیاه به صورت نوار در روی خطوط تراز کاشته می شود در حفظ آب و خاک نقش به سزایی داشته و مانند یک سد زنده عمل می کند که هم باعث تجمع رسوبات دانه ریز و درشت و هم منجر به پخش آب می شود. این گیاه فقط از طریق تقسیم ریشه تولید مثل می کند و خطری هم از بابت رشد خارج از کنترل آن وجود ندارد. وقتی این بوته را در طول حاشیه تپه ماهورها بکاریم و پرچین پیوسته ای به وجود آوریم در وا
قع یک سد گیاهی درست می شود که گریز آب را کند می کند و باعث پخش شدن آب باران و تراوش آن در مزرعه می شود و بالاخره رسوبات را در پشت خود به دام می اندازد و بدین ترتیب یک تراس طبیعی ایجاد می کند. صنعت عطرسازی. این گیاه دارای رایحه های متفاوتی است که یکی از دلایل آن وابسته به نوع خاک یا در واقع کشور تولیدکننده این محصول است. به این ترتیب خس خسی که در کشور اندونزی تولید می شود با آنچه که در ماداگاسکار تولید می گردد رایحه ای متفاوت خواهد داشت. از سایر دلایل تفاوت در رایحه می توان به: سن گیاه، استفاده از برگ یا ریشه و کیفیت اسانس گرفته شده نیز اشاره کرد. خس خس هائیتی خس خس تولید شده در هائیتی دارای دو نوع است که مدل وحشی آن، بیشترین کاربرد را دارد. هائیتی وحشی دارای حسی با طراوت، تمیز و سبز، رقیق و ملایم و به میزان کمی میوه ای ست. پس همواره گیاه خس خس دارای عطری دودی و خاکی نیست. Guerlain Vetiver بهترین نمونه از خس خس وحشی هائیتی است. به کار رفته در Lalique Encre Noir خس خس اندونزی این نوع از Vetiver دارای رایحه ای خاکی بوده، کاملاً عطری از چوب و مشک را در خود دارد و تا حد بسیار کمی دارای عطر دودی نیز هست. خس خس بربن
دارای رایحه ای نرم و ملایم، گرم با لمس کوچکی از دود می باشد. به کار رفته در عطر Lalique Encre Noir خس خس سریلانکا این نوع از خس خس بیش از هر چیز به عطر چوب شباهت دارد، چوب های بریده شده! این رایحه عموماً جایگزین اسانس چوب، خصوصاً چوب صندل در عطرها می شود. خس خس ماداگاسکار عطری تمیز و خاکی دارد. کمی چوبی است و نسبت به سایر انواع خود دارای طعمی شیرین است. خس خس هندوستان قوی ترین و سنگین ترین نوع خس خس که رایحه ای بسیار خاکی و غلیظ دارد. شرایط رویش. خس خس گیاهی است که با انواع خاک ها و اقلیم خود را وفق می دهد و در آن رشد می کند، این گیاه در انواع خاک های اسیدی، بازی، قلیایی و شور استقرار می یابد و در خاک هایی که درصد فلزات سنگین آن ها مانند آلومینیم، منگنز و غیره بالا است نیز سازگاری و مقاومت از خود نشان می دهد. این گیاه در مناطقی که میزان بارندگی در آن ها ۴۵۰ تا ۵۰۰ میلی متر است به خوبی رشد می کند و پس از رشد در مقابل خشکی مقاومت می کند و از ۱۰ - درجهٔ سانتی گراد تا ۵۰ درجهٔ سانتی گراد را به خوبی تحمل می کند در عین حالی که در بعضی از منابع ۱۵ - درجهٔ سانتی گراد تا ۵۵ درجهٔ سانتی گراد عنوان شده است. خس خس در حا
لت سبز، در مقابل آتش سوزی مقاوم بوده و به آسانی آتش نمی گیرد و در مقابل حشرات و نماتودها نیز مقاوم است. خس خس در مقابل سایه بسیار حساس بوده و رشد آن را به تأخیر می اندازد و این عمل در گیاهان جوان بیشتر محسوس است. کاشت. کاشت گیاه خس خس در موارد زیر با موفقیت توأم بوده است حفاظت و نگهداری. پس از استقرار نیاز به نگهداری و مراقبت چندانی ندارد، چنان چه گیاه خس خس به منظور کنترل گالی (گالی زدایی) و زمین های تخریب شده کاشت گردد چنان چه خاک فقیر باشد گیاه نیاز به کود دارد که تا استقرار کامل آن باید دو مرتبه در سال به آن کود داده شود و زمان آن یک مرتبه در اوایل تابستان و مرتبهٔ دیگر در آخر تابستان است و کود مورد نیاز آن (di-ammonium- phosphate) است و مقدار آن ۱۰۰ گرم در طول یک متر توصیه می شود. چنان چه خاک فقیر نباشد تا استقرار کامل گیاه خس خس برای هر متر در طول ۵۰ گرم برای چند ماه عنوان شده است از طرفی چون گیاه به سایه حساس است، در سال اول مبارزه با علف های هرز ضروری است. نتیجه گیری. با توجه به این که به نظر می رسد گیاه خس خس در هر اقلیمی می تواند زندگی کند و حتی در خشکسالی های هندوستان خود را توانا نشان داده است:
دانشنامه زبان و ادب فارسی در شبه قاره در سال ۱۳۷۲ و به منظور تدوین دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی در شبه قارّه، ارائهٔ گسترهٔ زبان و فرهنگ ایرانی ـ اسلامی و تأثیر آن در ناحیهٔ شبه قاره (هند، پاکستان، و بنگلادش امروزی) بنیان گذاری شده است. نشان دادن سهم فرهنگ ایرانی و اسلامی و نقش زبان و ادب فارسی در تاریخ و فرهنگ این منطقه، و همچنین بررسی اشتراک ها و پیوندهای دیرین این دو سرزمین باستانی، به ویژه در دورهٔ بعد از اسلام، ساختار اصلی این دانشنامه است.
سرزمین واشینگتن سرزمینی بوده در ایالات متحده آمریکا که در ۲ مارس ۱۸۵۳ به وجود آمد و تا ۱۱ نوامبر ۱۸۸۹ بر قدرت بود، سپس به ایالت واشینگتن در اتحادیه ایالات متحده آمریکا تبدیل شد؛ و قسمتی از سرزمین شمالی اورگان پایین تر از رود کلمبیا، در مدار ۴۶ درجه شمالی بوده است. این سرزمین در بزرگترین حالت در سالهای ۱۸۶۳ به زمین های آیداهو و بخش هایی از مونتانا و وایومینگ نیز پیش رفت.
انگورفرنگی سفید اسپورت انگورفرنگی سرخ، از خانوادهٔ انگورفرنگی و بومی اروپا است. این انگورفرنگی بوته ای برگریز است که ارتفاع و پهنایش به یک متر می رسد و برگهایی شبیه به پنجه و میوه اش به شکل توده هایی کروی است که در تابستان قابل خوردن است. انگورفرنگی سفید از نظر طعم و رنگ که سفید مات است با انگورفرنگی سرخ متفاوت می باشد. کشت. برخلاف خویشاوند نزدیکش انگورفرنگی سیاه انگور فرنگی سرخ و سفید برای تزیین و میوه شان کشت می شوند. رقم «انگور سفید» جایزه کیفیت انجمن سلطنتی باغبانی و کشاورزی انگلستان را بدست آورده است. ارقام دیگری با میوه زرد و صورتی وجود دارد که به ترتیب انگورفرنگی زرد و انگورفرنگی صورتی نامیده می شوند. استفاده در آشپزی. این انگورفرنگی اندکی از انگورفرنگی سرخ کوچکتر و شیرینتر است. زمانی که داخل مربا یا ژله ریخته می شود معمولاً رنگش صورتی است. انگورفرنگی سفید در واقع رقم دارای آلبینیسم انگورفرنگی سرخ است ولی به عنوان یک میوهٔ متفاوت در معرض فروش قرار می گیرد. انگورفرنگی سفید در مقایسه باقرینهٔ سرخ اش به ندرت در دستور غذاهای خوش طعم مشخص شده است. آنها اغلب به صورت خام سرو شده و مزهٔ ترش و شیرینی دارد. مربا
، ژله، شراب و شربت انگورفرنگی هم تولید می شود. بویژه، انگورفرنگی سفید از اجزاء کلاسیک ژلهٔ خیلی تصفیه شده بار-لِ-دیک یا لُراین است، گرچه ژله هایی که از انگورفرنگی سرخ درست شده هم یافت می شود. بری ها منبع خوبی از ویتامین B1 یا C هستند و آهن، مس و منگنز زیادی دارند.
تاریخ ایالت واشینگتن شامل هزاران سال از تاریخ بومیان آمریکا قبل از ورود اروپاییان و پس از آن ورود مربوط می شود. این منطقه در بین سالهای ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۳ جزئی از حاک اورگان بوده است؛ و پس از آن از اورگان جدا شده و تبدیل به سرزمین واشینگتن گردید؛ و در سال ۱۸۸۹ دولت واشینگتن به عنوان چهل ودومین ایالت به اتحادیه آمریکا پیوست. قبل تاریخ. شواهد باستانی نشان می دهد که شمال غربی اقیانوس آرام نخستین مکان هایی بوده که در آمریکا در آن زیست می شده. استخوان های جانوران و انسان ها به ۱۳۰۰۰ سال پیش قدمت دارند، در سرتاسر واشینگتن و شبه جزیره المپیک شواهدی وجود دارد که نمایانگر زیست در ۹۰۰۰ سال پیش از میلاد است. انسان شناسان تخمین می زنند که ۱۲۵ قبیله با ۵۰ گویش متفاوت در این سرزمین وجود داشته است؛ و تا قبل از ورود اروپاییان در آنجا می زیستند. در سر تا سر پیوجت ساوند قبیل زیادی می زیستند زیرا منابع طبیعی فراوانی یافت می شود مانند ماهی آزاد، ماهی هالیبوت، حلزون و نهنگ. بومیان از درخت سرو برای خود خانه و کانو می ساختند؛ و نیز از پوست درخت سدر لباس برای خود می ساختند. این قبایل از طریق شکار فصلی جان سالم به در می بردند.
طاوسکرد از روستاهای قدیمی در استان آرتوین ترکیه بود. این روستا در جنوب شرقی شهر آرتوین و جنوب آردانوش قرار داشت. بخش دوم این نام یعنی «کرد» پسوندی فارسی است به معنای «ساخته شده» که در زبان ارمنی نیز به وام گرفته شده و در جاینام های ارمنی استفاده زیادی دارد. در مدارک زمان عثمانی آمده است که نیروهای ارمنی در اطراف طاوسکرد به کشتار مسلمان دست زده و کسی از مسلمانان این منطقه را زنده نگذاشتند.
جون دیکسون (؛ – ) یک هنرپیشه و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
هونگ اون هی (؛ زادهٔ ۱۷ فوریه ۱۹۸۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر بازی در مجموعه های تلویزیونی "تاجر پوسان" و "رؤیای فرمانروای بزرگ" شناخته می شود.
لیا فرانکا (؛ ۱۹۱۲ – ۱۹۸۸) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود. وی بازیگر فیلم هایی همچون رستاخیز بوده است.
شاه باغ () از محلات اصلی شهر داکا، پایتخت بنگلادش است. این محله در سده هفدهم میلادی، در زمان پادشاهی گورکانیان بنیاد شد و نخست «باغ پادشاهی» نام داشت و سپس نام آن کوتاه تر شده و شاه باغ نامیده شد، هر دو نام از زبان فارسی گرفته شده اند. شاه باغ محل استقرار نهادهای آموزشی اصلی بنگلادش است و دانشگاه داکا نیز در شاه باغ واقع شده است.
قاضی عسکر ( از منصب های حکومتی عثمانی بود. گرچه از عنوان آن رنگ و بوی نظامی به مشام می رسد، ولی وی قاضی القضات حکومت عثمانی بود. با گسترش قلمرو عثمانی و تقسیمات بیگلربیگیها به آناطولی و روم ایلی هر یک قاضی عسکر مخصوص به خود را داشتند.
شیخ الاسلام لقبی بود که در نیمهٔ دوم قرن چهارم هجری بر علما و شیوخ متصوفه داده می شد. این لقب نخست در اوایل عهد ممالیک در مصر و شام از القاب تشریفاتی بود نه از القاب رسمی؛ اما پس از آن که در قرن پانزدهم میلادی به عنوان لقبی بر مفتی اعظم در امپراتوری عثمانی گفته شد، ارج و منزلتی یافت و جنبهٔ رسمی پیدا نمود و در ایران در عهد صفویه به کسانی که در رأس قوهٔ قضائیه (حاکم شرع) قرار داشتند و از طرف صدراعظم منصوب می شده اند گفته می شد. تاریخچه. برخلاف دین زرتشت و مسیحیت، در اسلام هیچگاه طبقه ای به نام روحانیت وجود نداشته است. استفاده از این لقب از قرن چهارم هجری (سده دهم میلادی) در خراسان برای اشاره به علما پیدا شد. ولی جنبه سیاسی و رسمی نداشت. نخستین بار امپراتوری عثمانی در قرن نهم هجری به تقلید از کلیسای کاتولیک اروپا اقدام به تأسیس منصب شیخ الاسلام کرد. مورخان متفق القول هستند که نخستین بار سلطان محمد فاتح در ۱۴۵۱ میلادی چنین فردی را منصوب کرده است. به تدریج جایگاه آن بالا رفت تا اینکه در زمان سلطان سلیم اول به مقام مهمی در دربار تبدیل شد و در زمان سلطان سلیمان قانونی، شیخ الاسلام به یک نهاد اداری و قانونی تبدیل شد