Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویلیام بلکستون (۱۵۹۵–۱۶۷۵) از اولین مهاجران انگلیسی بود که در نیو انگلند ساکن شد و از اولین اروپایی های دوره جدید بود که در بوستون و رود آیلند ساکن شد. زندگی. ویلیام بلکستون در هورنکستل، لینکلن شر انگلستان به دنیا آمد. در دانشگاه کمبریج شرکت کرده و در سال ۱۶۱۷ مدرک کارشناسی و در سال ۱۶۲۱ مدرک کارشناسی ارشدش را گرفت. سپس علی رغم اختلافاتی که با کلیسا داشت کشیش انگلیکن شد. همین امر او را مصمم کرد در سال ۱۶۲۳به گروهی که با فردیناندو گورجس به آمریکا می رفتند بپیوندد. او در سال ۱۶۲۳ در سفر با کاپیتان رابرت گورجس با عنوان کشیش به ویموت، ماساچوست وارد شد. بدنبال بازگشت بیشتر هم سفرانش به انگلستان در سال ۱۶۲۵، او اولین فرد اروپایی ساکن بوستون شد، که به تنهایی در جایی که بعدها کومون بوستون و بیکن هیل، بوستون شد زندگی می کرد. در سال ۱۶۳۰ پیوریتن ها به نزدیک چارلزتاون رسیدند؛ و در سال ۱۶۳۰ بعد از اینکه در یافتن آب آشامیدنی دچار مشکل شدند از آنها دعوت کرد در زمین او اقامت کنند. سپس پیوریتن ها ۲۰۰۰۰۰ متر مربع زمین خودشان را به بلکستون بخشیدند که او فوراً آنرا به خود آنها فروخت. براساس گفته لوئیس لیند، نویسنده کتاب ویلیام
بلکستون:حکیم بیابان (۱۹۹۳)، «دلیل کشمکش پیوریتن ها با بلکستون این بود که او کشیش کلیسای انگلیکن بود. پیوریتن ها او را متهم کردند که سعی می کند کلیسای مورد قبول انگلستان را به نیو کانتی بیاورد. دادگاه پیوریتن ها حکم به سوزاندن خانه او داد.» در حالیکه پیوریتن ها هم با رهبران کلیسای تأسیس شده مخالف بودند، ثابت کردند که در برابر هرکسی که مخالف آنها باشد بی گذشت هستند. طولی نکشید که بلکستون از تعصب آنها خسته شد، و حدود ۵۶ کیلومتر به طرف جنوب بوستون و به تپه ای که مشرف به یک پیچ خوردگی وسیع بود، چیزی که بومی ها بعداً آن را رودخانه پاتاکت نامیدند و اکنون با نام رودخانه بلکستون نامیده می شود، نقل مکان کرد. بلکستون اولین اروپایی بود که در سال ۱۶۳۵، قبل از اینکه راجر ویلیامز سال بعد کلونی اش را در پراویدنس تأسیس کند، ساکن رود آیلند شد. ناحیه ای که بلکستون در آنجا ساکن شد تا سال ۱۶۹۱ بخشی از کلونی پلی موث و سپس بخشی از کلونی ماساچوست بود تا در سال ۱۷۴۱ بخشی از رود آیلند شد. خانه و مزرعهٔ بلکستون در جایی که الان کامبرلند، رودآیلند نامیده می شود، بر روی رودی که الان نام او را دارد، قرار داشت. بلکستون نام خانه اش را «تپهٔ
مطالعه» گذاشت او می گفت که بزرگترین کتابخانه کلونی های آن زمان را داشت. (تقریباً در ۱۶۷۵کتابخانه و خانه اش در طی جنگ شاه فیلیپ سوخت) او گله داری می کرد، باغداری می کرد و یک باغ سیب کاشت. او اولین سیب های آمریکایی، سیبهای زرد شیرین را کاشت. مزرعه اش در لانزدیل کامبرلند قرار داشت. آن مکان اکنون کارخانه Ann &amp; Hope است. گرچه راجر ویلیامز و بلکستون در مورد بسیاری از موضوعات مربوط به علوم الهی با هم همنظر نبودند، هر دو بر روی حق مخالفت داشتن هم عقیده بودند و ویلیامز از بلکستون دعوت کرد که در پراویدنس به طور منظم برای پیروان او موعظه کند. بلکستون در بخشهای مختلف رود آیلند به موعظه کردن ادامه داد و به عنوان کشیش پیشقدم کلیسای اسقفی در ایالات متحده آمریکا شناخته می شود. او مدارای نوع مسیحی را به بومی های آمریکا در زیر یک درخت بلوط موعظه می کرد که الهام بخش مسیحیان سراسر دنیا شد. اوهنگام موعظه در کامبرلند موعظه اش را زیر یک درخت بلوط نزدیک خانه اش انجام می داد. درخت قرنها وجود داشت تا اینکه در توفان سال ۱۹۳۸ از بین رفت. به طور مختصر، بلکستون در سال ۱۶۵۹ به بوستون بازگشته و در سن ۶۴ سالگی با یک بیوه، سارا فیشر استون
سون ازدواج کرد. ویلیام و سارا فقط یک فرزند به نام جان داشتند. سارا در سن ۴۸ سالگی درگذشت، و بلکستون در سال ۱۶۷۵ در سن ۸۰ سالگی با به جا گذاشتن زمینهای کشاورزی و دارایی قابل توجهی درگذشت. ارث. در ادبیات و فیلم. ویلیام بلکستون و مبارزه اش با پیوریتن ها چند بار در رمان زیر آتشفشان نوشته مالکوم لاوری ذکر شده است و در فیلمی که در سال ۱۹۸۴ براساس آن ساخته شده به طور خلاصه آمده است. قهرمان داستان جفری فیرمن اظهار می کند: از نظر شخصی من دوست دارم نزدیک ویلیام بلکستون، مردی که رفت تا بین افراد بومی زندگی کند، دفن شوم. (زیر آتشفشان، فصل دوم)
کمپرسور رفت وبرگشتی یا کمپرسور پیستونی به کمپرسورهایی با جابه جایی مثبت گفته می شود که در آن حرکتی دورانی میل لنگ به وسیله شاتون ها به حرکت رفت و برگشتی تبدیل شده و به پیستون ها منتقل می شود و باعث رساندن گاز به فشار بالا می گردد. گاز ورودی وارد منیفولد مکش می شود و پس از آن، جریان گاز به درون سیلندر تراکم برده می شود؛ جایی که توسط حرکت رفت وبرگشتی پیستون و میل لنگ فرایند فشرده سازی روی آن انجام می گیرد و سپس از این محفظه خارج می شود. از این نوع پیستون ها در پالایشگاه های نفتی، خطوط انتقال گاز، واحدهای شیمیایی، واحدهای پالایشگاهی گاز طبیعی و سیستم های تبرید استفاده می شود. هم چنین از این نوع کمپرسورها به طور ویژه در قالب گیری بطری های پلاستیکی از جنس پلی اتیلن ترفتالات (PET) استفاده می شود. عملکرد ساده یک کمپرسور رفت و برگشتی. کمپرسورهای رفت و برگشتی مانند موتور اتومبیل کار می کنند. پیستون در داخل سیلندر حرکت تناوبی دارد و در هر رفت و آمد گاز مبرد داخل سیلندر تحت فشار قرار گرفته و موقعی که فشار آن به حد لازم رسید از طریق سوپاپ ها که به وسیله فنری بسته نگاه داشته می شوند از کمپرسور خارج می گردد. لذا در هر طرف
پیستون در کمپرسور یک قسمت با فشارکم است که گاز اواپراتور وارد می شود و یک قسمت با فشار زیاد که گاز پس از تراکم شدن از آنجا خارج میشود. در واقع عمل کمپرسور عکس موتور اتومبیل است بدین معنی که در موتور خودرو گاز فشرده و محترق و منبسط می گردد و در اثر انبساط پیستون را به حرکت در آورده و میل لنگ را می چرخاند ولی در کمپرسورهای رفت و برگشتی تبرید میل لنگ که پیستون ها به آن متصل است توسط جریان برق یا الکترو موتور به حرکت درآمده و پیستون ها گاز داخل سیلندر را تحت فشار قرار داده و بیرون می فرستند. دامنه کاربرد. کمپرسورهای رفت و برگشتی با تنوع زیادی در مدل و مشخصات فنی و نوع مبردی که مورد استفاده قرار می گیرند توسط شرکت های سازنده کمپرسور تولید و به بازار عرضه می شوند. کمپرسورها در محدوده دمای تبخیر 5/12 تا 60- درجه سانتیگراد در سیستم های مختلف تبرید و تهویه مطبوع قادر بکار می باشند. انواع. کمپرسورهای رفت و برگشتی که در صنعت تبرید مورد استفاده قرار می گیرند از نظر ساختمان به سه دسته تقسیم بندی شده اند: در کمپرسورهای پیستونی دارای سیال مایع یونیزه شده (نمک های گداخته شده)، بسیاری از اجزای آب بندی و یاتاقان ها در طراحی حذ
ف می شود تا مایع یونیزه شده با گاز مخلوط نشود. در مقایسه با کمپرسورهای دیافراگمی، مدت زمان کارایی مفید و عدم نیاز به سرویس کاری دستگاه، چیزی بیش از ۱۰ برابر است و این یعنی کاهش هزینه های نگه داری و هزینه های مصرف انرژی که معادل بیش از ۲۰ درصد صرفه جویی است. در این کمپرسورها به این دلیل که گرمای تولید شده در سیلندر توسط بخش تولیدکننده مجدداً مصرف می شود، مبدل های حرارتی ای که به طور معمول در کمپرسورهای پیستونی استفاده می شوند، حذف شده است. در این گونه کمپرسورها تقریباً تمام انرژی ای که به سیستم داده می شود، با اتلافات ناچیز حرارتی، صرف انجام کار فرایند می شود. برخلاف کمپرسور اسکرو، کمپرسور پیستونی توانایی بالایی در فشرده سازی هوا دارد و اصولا بوستر کمپرسور ها و کمپرسور های فشار قوی از این کمپرسور می باشد.
الإمام یحیی محمد حمید الدین محمد المتوکل (۱۸۶۹–۱۹۴۸) معروف به امام یحیی مؤسس حکومت متوکلی یمن و مقتدرترین امام زیدی های یمن در قرن بیستم بود. او از جوانی با عثمانی ها و انگلیس همواره در حال جنگ بود. عهدنامه دعان که در سال ۱۹۱۱ میان وی و عثمانی ها بسته شد و در سال ۱۹۱۳ مورد تأیید عثمانی ها قرار گرفت از نتایج سیاست های وی بود که استقلال یمن را تثبیت نمود. فعالیت. یحیی محمد در سال ۱۹۰۴ میلادی پس از قتل پدرش امام محمد بن یحیی حمیدالدین (۱۸۳۹ تا ۱۹۰۴) توسط مخالفان، به عنوان امام و حاکم یمن زیدی به قدرت رسید. در آغاز حکومتش، تنها کنترل مناطق کوهستانی و قبایلی محدود را داشت، اما به تدریج موفق شد نفوذ خود را بر سراسر یمن شمالی گسترش دهد. او در سال ۱۹۱۸ میلادی، با فروپاشی امپراتوری عثمانی در پی جنگ جهانی اول، استقلال کامل یمن را اعلام کرد و عنوان "ملک المتوکل علی الله" را برای خود برگزید. در دوره حکومت او، یمن به طور رسمی به عنوان "پادشاهی متوکلیه یمن" شناخته شد. امام یحیی توانست نظم نسبی را برقرار کند، مالیات ها را سامان دهد، ارتش ضعیفی ایجاد کند و روابط بین المللی محدودی با کشورهای همسایه برقرار نماید. با این حال، ش
یوه حکومت او بسیار سنتی، خودکامه و مبتنی بر ساختارهای قبیله ای و مذهبی بود. وی اصلاحات مدرن (مثل آموزش عمومی یا توسعه اقتصادی) را بسیار محدود کرد و از تعامل گسترده با جهان خارج پرهیز داشت. امام یحیی نهایتاً در سال ۱۹۴۸ میلادی در جریان یک کودتای ناکام به نام "انقلاب مشروطه" (که توسط روشنفکران، افسران و برخی از روحانیون زیدی طراحی شده بود) ترور شد. پس از کشته شدن او، پسرش "احمد بن یحیی حمیدالدین" قدرت را در دست گرفت و سلطنت زیدی را ادامه داد. شاگردان. امام یحیی در علوم معقول و منقول خبره بود و شاگردانی نیز داشت. وی همچنین ازمشایخ روایی برخی همچون سید شهاب الدین مرعشی نجفی است.
محمد البدر حمید الدین (۱۹۲۶–۱۹۹۶) (۱۳۰۵ تا ۱۳۷۵) آخرین امام زیدیه در یمن بود که پس از مرگ پدرش احمد بن یحیی، در ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۲ به حکومت یمن شمالی رسید ولی فقط توانست چند روز حاکم باشد و با کودتای عبدالله سلال که از طرفداران جمال عبدالناصر بود، در ۲۶ سپتامبر حکومت را از دست داد و. جمهوری خواهان، جمهوری عربی یمن (YAR) را اعلام کردند. محمد البدر با فرار به مناطق کوهستانی شمالی، قیام مسلحانه ای علیه جمهوری خواهان سازمان داد. سلطنت طلبان، عمدتاً قبایل وفادار به امام و نیروهای سنتی زیدی بودند و از سوی نظام های سلطنتی عربستان سعودی و سپس ایران و اردن حمایت می شدند. در مقابل، جمهوری خواهان پشتیبانی گسترده ای از جمال عبدالناصر و سپس شوروی و بلوک شرق دریافت کردند. در ۱۹۶۳ چندین هزار نیروی نظامی مصری به یمن اعزام شد که نیز سبب مقدمه استقلال یمن جنوبی از تسلط بریتانیا شد. این جنگ، که از ۱۹۶۲ تا حدود ۱۹۷۰ ادامه داشت، در عمل یک جنگ نیابتی میان عربستان سعودی و مصر نیز بود. در طول جنگ، سلطنت طلبان موفق شدند برخی مناطق کوهستانی را در اختیار بگیرند، اما نتوانستند دوباره صنعا (پایتخت) را تصرف کنند. در ۱۹۶۷ پس از شکست مصر در جن
گ شش روزه، نیروهای مصری از یمن خارج شدند. پس از سال ها جنگ خونین و فرسایشی، محمد البدر در ۱۹۷۰ به تبعید در انگلستان رفت و حکومت جمهوری خواهان تثبیت شد. سلطنت زیدی به طور رسمی پایان یافت.
انقلاب مشروطه یمن در سال ۱۹۴۸ انقلابی مسلحانه به رهبری عبدالله وزیر بود که در خلال آن امام یحیی حمید الدین، حاکم زیدی یمن کشته شد؛ ولی احمد فرزند یحیی با کمک سران قبائل توانست انقلاب را خاموش کند اگر چه حکومت امامت زیدیه نیز دیری نپایید و در سال ۱۹۶۲ منقرض شد. پس زمینه. در طول حکومت امام یحیی بن محمد حمیدالدین بر یمن شمالی، (۱۹۱۸ تا ۱۹۴۸) نارضایتی از سیاست های انزواطلبانه، خودکامگی، تمرکزگرایی و مخالفت او با اصلاحات مدرن، در میان بخشی از روحانیون روشنفکر، افسران نظامی و برخی قبایل فزونی گرفت. گروهی از اصلاح طلبان که به «جماعت الاحرار» (گروه آزادی خواهان) معروف شدند، به این نتیجه رسیدند که تنها راه تغییر، سرنگونی امام و جایگزینی حکومت با نظامی مشروطه است. اتفاقات. در ۱۷ فوریه ۱۹۴۸ میلادی (۲۸ ربیع الثانی ۱۳۶۷ قمری)(۲۷ بهمن/دلو ۱۳۲۶)، امام یحیی در حین عبور از خیابانی در نزدیکی صنعا به دست یکی از مخالفان ترور شد. انقلابیون بلافاصله "عبدالله بن احمد الوزیر"، یکی از علمای برجسته و چهره های اصلاح طلب زیدی را به عنوان امام مشروطه جدید اعلام کردند و یک منشور مشروطه (الدستور) تدوین شد که چارچوبی برای محدود کردن قدرت ام
ام و تأسیس شورا پیش بینی کرده بود. سرانجام. با این حال، انقلابیون نتوانستند حمایت گسترده قبایل و ارتش را به دست آورند. پسر امام یحیی، یعنی "احمد بن یحیی حمیدالدین" که در آن زمان والی تعز بود، به سرعت نیروهای وفادار به خانواده حمیدالدین را بسیج کرد و در عرض چند هفته صنعا را بازپس گرفت. انقلاب در بهار ۱۹۴۸ شکست خورد. عبدالله الوزیر و بسیاری از رهبران انقلاب اعدام شدند و امام احمد با شدت بیشتری حکومت را در دست گرفت. پی امدها. پس از این واقعه، حکومت یمن برای سال ها بسته تر و مستبدتر شد و اصلاحات بیشتری سرکوب گردید. تجربه ۱۹۴۸ اما در حافظه سیاسی یمن باقی ماند و الهام بخش تلاش های بعدی برای تغییر شد.
الحاکم بأمر الله أحمد بن یحیی حمید الدین المتوکل (۱۸ ژوئن ۱۸۹۱ – ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۲) (خرداد ۱۲۷۰ تا شهریور ۱۳۴۱) امام زیدیه و دومین حاکم سلسله متوکلی یمن (۱۹۴۸ تا ۱۹۶۲)(۱۳۲۷ تا ۱۳۴۱) بود. احمد در زمان جنگ جهانی اول جزو سپاه پدرش یحیی بن محمد بود و در نبردها حاضر می گشت. احمد پس از ترور پدرش در ۱۷ فبروری ۱۹۴۸ (۲۷ بهمن/دلو ۱۳۲۶) به حکومت رسید. او در ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۲ (۲۸ شهریور/سنبله ۱۳۴۱) درگذشت فعالیت و سیاست. امام احمد یک فرمانروای سنتی، مستبد و به شدت مخالف اصلاحات مدرن بود. سیاست او ترکیبی از محافظه کاری دینی، تکیه بر وفاداری قبایل و خاندان های زیدی و مقابله با نفوذ غربی بود. او همچون پدرش، با مظنونیت شدید به دنیای خارج نگاه می کرد و هرگونه اصلاحات آموزشی یا سیاسی گسترده را تهدیدی علیه قدرت خود می دانست. قیام های داخلی:. در دوره حکومت احمد، مخالفت های داخلی افزایش یافت؛ به ویژه از سوی افسران تحصیل کرده و گروه های آزادی خواه که به تدریج علیه شیوه حکومت خانوادگی و قبیله ای او نارضایتی داشتند. در سال های پایانی حکومت احمد، نارضایتی گسترده، به ویژه در میان جوانان نظامی، زمینه ساز تحولات انقلابی بعدی (۱۹۶۸) شد. کودت
ای ناموفق ۱۹۵۵. احمد در ۱۹۵۴ پسر بزرگ خود محمد البدر را به عنوان ولیعهد معرفی کرد. حسن برادر کوچکتر احمد، از انتخاب البدر انتقاد کرد که منجر به درگیری بین هواداران دو رقیب شد. شاه عربستان سعودی تلاش کرد تا میان جناح های رقیب میانجیگری کند و برای به رسمیت شناختن البدر تلاش کرد. در این اوضاع ناآرام یک نظامی به نام سرهنگ الثلیه تصمیم گرفت کودتا کند و قصد داشت یکی دیگر از برادران احمد به نام عبدالله را به تخت بفرستد که در آن زمان وزیرخارجه بود. ثلیه کاخ احمد را محاصره کرد ولی احمد با وعده سربازانش را خرید و او و عبدالله را دستگیر و اعدام نمود.
کَج پَروانه یا تیلت روتور (Tilt-rotor) نوعی هواپیمای عمودپرواز است که با یک یا چند چرخانه که تا حدود ۹۰ درجه دَوران می کنند، از زمین برمی خیزد. کج پروانه هواگردی است که نیروی بَرا و پیشران آن از طریق یک یا چند ملخ نصب شده بر روی یک بال ثابت تأمین می شود. چنین هواگردهایی هم قابلیت برخاست و فرود عمودی بالگردها را دارند و هم سرعت و برد پروازی آنها در سطح هواپیماهای متعارف است. تعریف. بخش گرداننده ملخ اصلی بالگرد است که باعث ایجاد نیروی بالابرنده یا پایین آورنده می شود. این بخش، بخش متحرک و گردان موتورهای الکتریکی می باشد. تاریخچه. تاریخچه به وجود آمدن گردنده، همان تاریخچه به وجود آمدن موتور الکتریکی است. اولین بار در ۱۸۳۰ ساخته شدند و نمونه نخست ان توسط توماس دیونپورت (به انگلیسی:Thomas Davenport) ساخته شد؛ و بعد از آن در طی زمان توسط افراد زیادی توسعه یافت. نخستین هواگرد با موتور درون سوز که دارای این فناوری بود، هیلر ایکس-۱۸ نام داشت. بخش ها. گرداننده ها شامل سه بخش اصلی می باشند:۱-تیر ۲-کاسه چرخ ۳-پره ها (ملخ ها). انواع. ۱-صلب (به انگلیسی: rigid): این نوع گرداننده ها به ظاهر ساده اند اما نسبت به دو نوع دیگر س
اختار پیچیده تری دارند. این سیستم شباهت زیادی به نوع مفصل دار دارد و تنها تفاوت ان با سیستم مفصل دار، نقطه اتصال ان به کاسه چرخ ثابت است. اگرچه در این سیستم پره ها نمی توانند جلو/عقب یا بالا/پایین بروند اما همچنان حول محور اصلی خود تغییر زاویه می دهند و همین عمل تنظیم نیرو را انجام می دهد. این سیستم متداول تر است زیرا به دلیل اتصال بدون مفصل و در نتیجه ثابت پره ها به کاسه چرخ، در آشفتگی های هوا و زمانی که ضربات شدید (در اثر پدیده ای مانند طوفان) به بالگرد وارد می شود، نیرو به طور یکنواخت تری پخش شده و تعدل بهتر حفظ میشودو در نتیجه مقاومت بیشتری نشان داده و بهتر عمل می کند. علاوه بر ان، طراحی و ساخت و نگهداری این سیستم نسبت به دو نوع دیگر اسانتر می باشد. ۲-نیمه صلب (به انگلیسی: semirigid): معمولاً از دو پره که به کاسه چرخ متصل می شوند ساخته می شود. کاسه چرخ نیز آزادانه با تیر می چرخد، در ای صورت دو پره به طور یکنواخت و با هم می چرخند طوری که انگار یک پره می چرخد. همچنین در این نوع، پره ها علاوه بر تغییر زاویه با صفحه افقی که در نوع صلب نیز وجود دارد می توانند جلو/ عقب یا بالا/ پایین (همانند بال پرندگان در زمان
بال زدن) نیز بشوند که ترکیب این سه حرکت، چابکی و سرعت خوبی در تغییر جهت را به بالگرد می دهد. با وجود این برتری، در صورت آشفتگی هوایی و ضربات ناشی از تغییر سریع شرایط، این گردنده نمی تواند در زمان مناسب، تیر را بالا و پایین ببرد و در نتیجه پرواز بالگرد دچار اختلال می شود. ۳-مفصل دار (به انگلیسی: fully rigid): در این نوع سیستم علاوه بر حرکات جلو/عقب یا بالا/پایین رفتن و تغییر زاویه، نقطه اتصال پره ها نیز به وسیله یک تیرک تعبیه شده در داخل کاسه چرخ بالا و پایین می رود که انعطاف بیشتری به حرکات می دهد. این مدل نیز مانند مدل نیمه صلب در برابر آشفتگی هوایی آسیب پذیر می باشد. این مدل بیشتر در بالگردهایی با بیش از دو پره به کار می رود.
ابوالحسن عبدالجبار بن احمد مشهور به قاضی عبدالجبار (۹۳۵ – ۱۰۲۴ میلادی) متکلم معتزلی و فقیه شافعی مذهب کُرد که در دوران وزارت صاحب بن عباد در حکومت آل بویه در ری قضاوت می کرد. "تثبیب الدلائل" در دفاع از اسلام و رد مسیحیت و المغنی در بیان آرای معتزله از مهم ترین آثار وی است. او هم زمان با ابن سینا زندگی می کرد.. وی به توصیه صاحب بن عباد مقام قاضی القضاتی ری را بر عهده گرفت. صاحب بن عباد در پی شخصی بود که مردم را به مذهب او فرا بخواند و قاضی از هر نظر برای کار او مناسب بود. ضمن اینکه قاضی عبدالجبار در علم کلام از استادان زبر دست عصر خود بود. برخی نویسندگان از طرفی قاضی را متهم کرده اند که مال بسیاری جمع آوری کرد و از طرف دیگر او را به حق نشناسی متهم نمودند زیرا پس از مرگ صاحب بن عباد حاضر به ذکر دعای ترحم و طلب رحمت برای او نشد و علت آن را عدم توبه صاحب ذکر کرد. بر این اساس فخرالدوله حاکم دیلمی که این اهانت را به وزیر خود نمی پذیرفت وی را به زندان انداخت و مبلغ گزافی را از قاضی طلب کرد. اما واقعیت طور دیگری بود و فخر الدوله خود روابط خوبی با صاحب بن عباد نداشت و حبس قاضی در راستای یک اقدام سیاسی برای قلع و قمع د
وستان و اطرافیان صاحب صورت می گرفت. به همین دلیل برخی اصل تحقق واقعه ترحم را مورد تردید قرار داده اند و آن را از جعلیات فخرالدوله دانسته اند. شاگردان: از شاگردان او افراد بزرگی چون سید مرتضی ، شیخ طوسی و ابوالقاسم تنوخی (۳۵۵- ۴۴۷) می توان نام برد. حتی شیخ مفید در مجلس درس او حاضر می شد و در یکی از این مجالس بود که شیخ مفید به مناسبت نظر قاضی درباره حدیث غدیر و غار پاسخ او را داد به گونه ای که قاضی از جواب دادن به شیخ عاجز شد و در حضور علما شیخ را به جای خود نشاند و او را به مفید ملقب کرد آثار. او نویسنده بیش از 70 کتاب بود که اکثرا هنوز پیدا نشده اند:
آذرمیدخت صفوی بنیان گذار و رئیس مرکز تحقیقات زبان فارسی هند، استاد دانشگاه علیگر و رئیس انجمن استادان زبان فارسی هند است. سال های اولیه زندگی. آذرمیدخت صفوی، در خانواده ای اهل فرهنگ و ادب در لکهنو هند به دنیا آمد. خانواده وی از صفوی های ایران بودند که در دوره نادرشاه به هند مهاجرت کردند. آذرمیدخت صفوی، استاد بخش فارسی «دانشگاه علیگر»، عضو هیئت تحریریهٔ «مجلهٔ قند فارسی» و «مجلهٔ ایندو ایرانیکا» و «دانشنامهٔ شبه قاره»، در سال ۱۹۴۸ م، در قریه شهر «شمس آباد» از توابع شهر «فرخ آباد» هند متولّد شد؛ زبان فارسی را نزد پدر خود که از جمله پژوهشگران پرتلاش در زبان فارسی به شمار می رفت، آموخت. پس از پایان تحصیلات مقدماتی و متوسطه، به «دانشگاه اسلامی علیگر» راه یافت و به تحصیل در رشتهٔ زبان فارسی پرداخت. در سال ۱۹۶۶م دانشنامهٔ لیسانس، در سال ۱۹۶۸م مدرک فوق لیسانس و در سال ۱۹۷۴ م دکترای زبان و ادبیات فارسی خود را از دانشگاه مذکور دریافت کرد. عنوان رسالهٔ دوره دکتری او «سعدی، شاعر غزل سرا و بشر دوست» است و راهنمایی رسالهٔ دکتری او را «نذیر احمد» بر عهده داشت. تز دکتری صفوی مقایسه و مطالعه تطبیقی بین غزل سرایی حافظ و سعدی ا
ست. وی پس از پایان تحصیلات خود به استخدام دانشگاه اسلامی علیگر درآمد و هم اکنون مدّت ۳۰ سال است که در بخش زبان و ادبیات فارسی این دانشگاه، مشغول تدریس زبان و ادبیات فارسی است. او به زبان های اردو، انگلیسی و هندی نیز تسلّط دارد و تاکنون در بیش از ۶۰ سمینار و کنفرانس بین المللی، به ویژه در ایران و هند شرکت داشته است. اجداد ایرانی وی. وی از خاندان نوّاب (نایب سلطنت یا پادشاهان ایالتی) «لکهنو» است. خاندانی که بعدها از «لکهنو» به «شمس آباد» از توابع «فرخ آباد» در استان اوتار پرادش مهاجرت کردند. خاندان «آذرمیدخت صفوی» اصالتاً از دودمان سلسلهٔ صفویّه ایران هستند. جدّ پدری این طایفه (شاه رحمت الله صفوی)، در دوران حکومت محمدشاه گورکانی، از ایران به هند مهاجرت کرد و در عظیم آباد («پتنا» ی کنونی) صاحب جاه و مقامی شد. پدر بزرگ «صفوی»، «نوّاب الدّوله شمس آبادی» خود نویسنده ای پرکار بود که بیش از ۲۰ جلد کتاب به زبان فارسی از خود به جای گذاشته است و پدرش «محمّد صادق صفوی»، که در واقع اوّلین آموزگار و مشوّق وی در آموختن زبان فارسی و آشنایی با فرهنگ غنی ایران است، خود دانش آموخته رشتهٔ زبان و ادبیّات فارسی از «دانشگاه اسلامی
علیگر» هند بود. جوایز. آذرمیدخت صفوی، به پاس خدمات شایسته در ترویج زبان و ادبیات فارسی در سال ۲۰۰۶ م از رئیس جمهور هند «تقدیر نامه» دریافت کرد. وی در سال ۲۰۰۷ میلادی برنده «جایزهٔ طلایی» شد. نکوداشت. در مراسم نکوداشت صفوی در انجمن آثار و مفاخر فرهنگی در ۲۸ اردیبهشت ۱۳۹۴ جایزه ویژه به او اعطا شد. در آغاز این مراسم مهدی محقق رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، او را یکی از خادمان ادب فارسی در هندوستان خطاب کرد و گفت: ما مشترکات فراوانی با هند از گذشته های دور داشته ایم که مشابهات اوستا و وداها و به ویژه ریگ ودا از این جمله است. وی افزود: در زمان های مختلف این ارتباط وجود داشته است و ابوریحان بیرونی، صاحب تحقیق «ماللهند» هم فلسفه هندی را با فلسفه اسلامی و هم تصوف هندی را با تصوف اسلامی و نیز دستور زبان هر دو را با هم مقایسه می کند. از این باب فتح الله مجتبایی که کتاب نحو هندی و عربی را نوشته است، ثابت کرده که نحو عربی متأثر از نحو سانسکریت است و ابوریحان کتاب های زیادی را از زبان سانسکریت به عربی ترجمه کرده است. در دوره زبان فارسی که زبان رسمی درباری آنجا بود، این تبادلات فرهنگی بسیار انجام شد و اکنون به همت بزرگانی
چون دکتر صفوی، دکتر عابدی و نذیر احمد، اظهر دهلوی، چراغ زبان فارسی در هند همچنان روشن نگاه داشته شده است. حداد عادل گفت: استادان زبان فارسی در هند، خانم صفوی را چشم و چراغ زبان فارسی در هندوستان می نامند. ایشان تجمعی از رابطه سعی و سعادت هستند و در زمینه های متعدد، تدریس و تربیت و تألیف و ترجمه، برگزاری همایش و تأسیس مرکز تحقیقات فارسی همچنان فعال است و انجمن زبان فارسی هرساله برگزار می شود که نقش حائز اهمیتی برای تحقیقات جدید و همکاری و همیاری استادان ایران و هندوستان دارد. بانوی اول زبان فارسی، در این کشور ایشان هستند. وی با تشکر از دکتر محقق و دکتر نصیری برای برگزاری این مراسم گفت: می دانیم که خانم صفوی همچنان که از نامشان بر می آید، تبار ایرانی دارند و اجداد ایشان در حدود ۳ قرن پیش به هند مهاجرت کرده و همگی در عرصه های اجتماعی، فرهنگی و ادبی فعال بودند. پدر ایشان ادیب و شاعر بودند و حدود دو سال پیش که من آخرین سفر خود را به هند داشتم و در منزل دکتر رضوی همسر ایشان، مهمان بودم، اشعار فارسی پدر ایشان را مطالعه کردم. دانشگاه علیگر سزاوارترین دانشگاه برای پاسداری از زبان فارسی است من برای نخستین باری که به آ
ن دانشگاه رفتم یعنی در سال ۱۳۵۲، با استاد نذیر احمد دیدار کردم و ایشان لطف کردند و نسخه ای از کتاب مکتوبات سنایی را امضاء و به من اهدا کردند. اصولاً شهر علیگر، شهری فرهنگی و اسلامی است و زبان فارسی در آنجا معتبر است. در پایان این مراسم پیش از اهدای لوح به آذرمیدخت صفوی، وی از علاقه خود به زبان فارسی و تلاش های پژوهشی خود برای گسترش زبان فارسی سخن گفت و از کتاب های هندوان هند و تشریح الاقوام و اخبار الجمال رونمایی شد. آثار. آذرمیدخت صفوی بیش از سی کتاب و صد مقاله به زبان های فارسی، اردو و انگلیسی با موضوع ادبیات، نظم و نثر، فرهنگ و جامعه شناسی تألیف و جوایز ارزشمندی از نهادهای مختلف دریافت کرده است.
احمد بن محمد برقی (و. ح ۲۸۰ ق)، دانشمند و محدث شیعه معاصر تقی، نقی و حسن عسکری و از مردم کوفه بود. او در یکی از خانواده های ایرانی که به برقی معروف بودند به دنیا آمد. آثار وی عبارتند از «المحاسن»، در فقه و آداب شریعت؛ «کتاب العویص»؛ «کتاب التبصره»؛ «کتاب الرجال»؛ «اختلاف الحدیث»؛ «الانساب»؛ «الادب النفس»؛ «المنافع»؛ «المعیشه»؛ «المکاسب»؛ «مذام الاخلاق»؛ «المکارم الاخلاق»؛ «علل الحدیث»؛ «النجوم»؛ «السماء»؛ «البلدان و المساحة»؛ «النحو»، «الطب»؛ «الجمل»؛ «الشعر و الشعراء». زندگی نامه. احمد در روستاى برق رود از توابع شهر قم به دنیا آمد. استادان. احمد به غیر از پدر خود، در محضر برخى از علماى بزرگ شیعه به کسب علم و فراگیرى دانش پرداخته است مانند:
رضا دانشور (۱۳۲۶–۱۳۹۴)، داستان نویس و نمایش نامه نویس ایرانی بود. زندگی. رضا دانشور در سالِ ۱۳۲۶ در مشهد متولّد شد. ابتدا به تئاتر علاقه مند شد و به همراه افرادی چون داود کیانیان، داریوش ارجمند، انوشیروان ارجمند، رضا صابری و رضا کیانیان در تکوین یک جریان تئاتری مهم در شهر مشهد نقش عمده ای داشت. در دانشگاه مشهد و دانشگاه تهران در رشته ادبیات فارسی تحصیل کرد. در دوران دانشجویی با اقتباس از کتاب "ابوذر غفاری خداپرست سوسیالیست" ترجمه و تألیف علی شریعتی نمایشنامه ای با نام "ابوذر" نوشت. این نمایشنامه که بر محور بازی یک بازیگر نوشته شده بود در زمستان ۱۳۴۹ در مشهد به روی صحنه رفت و با استقبال روبرو شد. این نمایش یک بار دیگر در سال ۱۳۵۱ با عنوان "یک ابوذر دیگر" در حسینیه ارشاد تهران اجرا شد. او در مشهد به تدریس تئاتر نیز اهتمام ورزید و در نهایت رئیس اداره تئاتر استان خراسان شد. رضا دانشور ابتدا در دههٔ ۱۳۵۰ با چاپ داستان های کوتاه در نشریات و مجلات شناخته شد. انتشارِ رمانِ "نماز میت" او را به عنوان نویسنده ای توانمند در داستان نویسی ایران مطرح کرد. به گونه ای که هوشنگ گلشیری در سخنرانی معروف خود در شب های شعر گوته در
بررسی وضعیت ادبیات داستانی ایران عنوان کرد که "نماز میت" رضا دانشور را نمی توان نادیده گرفت. "نماز میت" روایت دو زندانی سیاسی است که یکی از آن ها زیر شکنجه توانایی ایستادگی ندارد و در نهایت خبرچین می شود و دیگری به آرمان های خود وفادار می ماند. تسلط بر زبان و پیچیدگی های فنی اثر که با تکنیک جریان سیال ذهن روایت می شود، نماز میت را به یک اثر خواندنی در ادبیات معاصر ایران بدل کرده است. او پس از انقلاب و در سال ۱۳۶۱ به فرانسه مهاجرت کرد. دانشور در خارج از ایران نیز به نوشتن ادامه داد. رمان "خسرو خوبان" که با نگاه به جنگ ایران و عراق نوشته شده را می توان یکی از مهم ترین رمان های ادبیات مهاجرت دانست. در نمایشنامه "مسافر هیچ کجا" که در سال ۱۳۸۵ منتشر شد دانشور به ماجرای واقعی یک ایرانی که به مدت ۱۸ سال در فرودگاه شارل دوگل پاریس زندگی می کرد پرداخت. رضا دانشور بر اثر ابتلاء به بیماری سرطان ریه در شامگاه ۶ خرداد ۱۳۹۴ (۲۷ مه ۲۰۱۵) در سن ۶۸ سالگی در بیمارستان آلبر شانویه در حومه پاریس درگذشت. کتابشناسی. گفتگو. از رضا دانشور چندین داستان کوتاه منتشر نشده به جای مانده است. تحقیقات او دربارهٔ تاریخ و جغرافیا و فرهنگ بلو
چستان و هم چنین داستانک هایی دربارهٔ آیین پهلوانی از دیگر آثار ماندگار اوست.