Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ال را در دانشگاه میشیگان برای مطالعه بهداشت عمومی گذراند. در سال ۱۹۴۳ در یک کمپین تحت حمایت ایالات متحده برای کنترل شیوع بیماری های استوایی مسری، کمک به فقرا برای مبارزه با تیفوس، مالاریا و سایر بیماری های گرمسیری که سال ها هائیتی را ویران کرده بود. بیمارانش با محبت او را «پاپادوک» صدا می کردند، نامی که او در طول زندگی اش از آن استفاده می کرد. نژادپرستی و خشونتی که در طول اشغال هائیتی توسط ایالات متحده رخ داد، که در سال ۱۹۱۵ آغاز شد، ملی گرایی سیاه پوستان را در میان هائیتی ها سرعت بخشید و تأثیر قدرتمندی بر دووالیه جوان گذاشت. او همچنین از قدرت سیاسی نهفته اکثریت فقیر سیاه پوست و رنجش آنها از نخبگان دورگه آگاه بود. دووالیه از آرمان های پان آفریقایی حمایت کرد و در جنبش نویسنده اهل هائیتی ژان پرایس-مارس شرکت کرد، که هر دو منجر به حمایت او از هائیتی وودو شد، یک مطالعه قوم شناختی که بعداً سود سیاسی زیادی برایش به همراه داشت. او در ۲۷ دسامبر ۱۹۳۹، او با سیمون دووالیه ازدواج کرد که از آنها صاحب چهار فرزند شد: ماری دنیز، نیکول، سیمون و ژان کلود. رسیدن به قدرت. در سال ۱۹۴۶، دووالیه خود را با رئیس جمهور دومارسه استیمه
هماهنگ کرد و به عنوان مدیر کل خدمات بهداشت عمومی ملی منصوب شد. در سال ۱۹۴۹، او به عنوان وزیر بهداشت و کار مشغول به کار شد، اما در ۱۹۵۰ که با کودتای پل مگلوآر مخالفت کرد، دولت را ترک گفت و طبابت را از سر گرفت. فعالیت او شامل شرکت در کمپین هایی برای جلوگیری از بیماری ها بود. در سال ۱۹۵۴، دووالیه پزشکی را رها کرد و در حومه هائیتی از رژیم مگلوآر پنهان شد. در سال ۱۹۵۶، دولت مگلوآر در حال افول بود، و گرچه دووالیه هنوز مخفی بود، نامزدی خود را برای جایگزینی او به عنوان رئیس جمهور اعلام کرد. دسامبر ۱۹۵۶، مگلوآر شکست را پذیرفت. دو پیشتاز مبارزات انتخاباتی سال ۱۹۵۷ برای ریاست جمهوری، دووالیه و یک ملاک شمالی به نام لوئیس دژوئی بودند. در طول مبارزات انتخاباتی آنها، هائیتی توسط پنج دولت موقت اداره می شد که هیچ کدام بیش از چند ماه دوام نیاوردند. دووالیه قول داد که کشور را بازسازی و نوسازی کند. مناطق روستایی هائیتی و همچنین ارتش نیز از او حمایت کردند. او به سیاه گرایی پوپولیستی متوسل شد و عصبانیت اکثریت آفریقایی های هائیتی را از اینکه توسط نخبگان معدود دورگه کنترل می شود، برانگیخت. فرانسوا دووالیه در ۲۲ سپتامبر ۱۹۵۷ به عنوان
رئیس جمهور انتخاب شد. ریاست جمهوری. تثبیت قدرت پس از انتخاب شدن به عنوان رئیس جمهور در سال ۱۹۵۷، دووالیه اکثر حامیان اصلی دژوئی را تبعید کرد. او قانون اساسی جدیدی را در آن سال تصویب کرد. دووالیه اعضای اکثریت سیاهپوست را در خدمات کشوری و ارتش نصب کرد و ارتقاداد. در ژوئیه ۱۹۵۸، سه افسر تبعیدی ارتش هائیتی و پنج مزدور آمریکایی در هائیتی فرود آمدند و سعی کردند دووالیه را سرنگون کنند. همگی کشته شدند. اگرچه ارتش و رهبران آن تلاش برای کودتا را خنثی کردند، اما این حادثه بی اعتمادی دووالیه را به ارتش، نهاد مهمی که او کنترل محکمی بر آن نداشت، عمیق تر کرد. او رئیس ستاد را با یک افسر قابل اعتمادتر جایگزین کرد و سپس با تبدیل گارد ریاست جمهوری به یک سپاه زبده با هدف حفظ قدرت خود، اقدام به ایجاد پایگاه قدرت خود در ارتش کرد. پس از این، دووالیه کل ستاد کل را برکنار کرد و افسرانی را جایگزین آن نمود که مناصب و وفاداری خود را مدیون او بودند. در سال ۱۹۵۹، دووالیه برای گسترش و تقویت حمایت از رژیم یک شبه نظامی روستایی به نام تونتون ماکوت ایجاد کرد که اعضای آن تا سال ۱۹۶۱ دو برابر اعضای ارتش شده بود. این نیروی شبه نظامی هرگز به یک ن
یروی نظامی واقعی تبدیل نشد، بلکه چیزی مانند یک پلیس مخفی بود. دووالیه در سالهای اولیه حکومت خود توانست از نقاط ضعف استراتژیک مخالفان قدرتمند خود که عمدتاً از نخبگان دورگه بودند استفاده کند. این ضعف ها شامل ناتوانی آنها در هماهنگی اقدامات خود علیه رژیم بود که به طور فزاینده ای قوی تر شده بود. به نام ملی گرایی، دووالیه تقریباً تمام اسقف های خارجی هائیتی را اخراج کرد، اقدامی که باعث تکفیر او از کلیسای کاتولیک شد. در سال ۱۹۶۶، او واتیکان را متقاعد کرد که به او اجازه دهد تا سلسله مراتب کاتولیک هائیتی را خود پیشنهاد کند. دووالیه اکنون بیش از هر زمان دیگری در هائیتی قدرت داشت. حمله قلبی و ماجرای باربات در ۲۴ می ۱۹۵۹، دووالیه دچار حمله قلبی شدید، احتمالاً به دلیل مصرف بیش از حد انسولین شد. او از اوایل بزرگسالی دیابت داشت و همچنین از بیماری قلبی و مشکلات گردش خون رنج می برد. در طول حمله قلبی، او به مدت ۹ ساعت در کما بود. پزشک وی معتقد بود که در جریان این حوادث دچار آسیب عصبی شده است که به سلامت روان او آسیب رسانده و شاید بتواند اقدامات بعدی او را توضیح دهد. در حین بهبودی، دووالیه قدرت را به دست کلمان باربات، رهبر تونت
ون ماکوت سپرد. پس از بازگشت به کار، دووالیه باربات را متهم کرد که می خواهد جایگزین او به عنوان رئیس جمهور شود و او را به زندان انداخت. در آوریل ۱۹۶۳، باربات آزاد شد و شروع به توطئه برای برکناری دووالیه از سمت خود با ربودن فرزندانش کرد. توطئه شکست خورد و دووالیه سپس دستور داد تا به جستجوی باربات و دیگر توطئه گران بپردازند. در طول جستجو، به دووالیه گفته شد که باربات خود را به یک سگ سیاه تبدیل کرده است، که باعث شد دووالیه دستور دهد تمام سگ های سیاه در هائیتی کشته شوند. تونتون ماکوت باربات را در ژوئیه ۱۹۶۳ دستگیر کرد و کشت. در یک مورد دیگر، دووالیه دستور داد سر یک شورشی اعدام شده را منجمد کنند و نزد او آوردند تا بتواند با روح مرد مرده ارتباط برقرار کند. سوراخ هایی روی دیوار اتاق های بازجویی حک شده بود که دووالیه از طریق آن ها شکنجه و غوطه ور شدن زندانیان هائیتی را در حمام های اسید سولفوریک تماشا می کرد. گاه در هنگام شکنجه در اتاق بود. تغییرات قانون اساسی در سال ۱۹۶۱، دووالیه شروع به نقض قانون اساسی مصوب ۱۹۵۷ کرد. ابتدا قوه مقننه دو مجلسی را جایگزین یک مجلس کرد. سپس یک انتخابات ریاست جمهوری جدید برگزار کرد که در آ
ن تنها نامزد بود، اگرچه دوره او در سال ۱۹۶۳ به پایان می رسید و قانون اساسی انتخاب مجدد را ممنوع کرده بود. در انتخابات به طرز آشکاری تقلب شد. آمار رسمی مجموعاً ۱۳۲۰۷۴۸ رای آری برای یک دوره دیگر برای دووالیه را نشان داد، بدون اینکه هیچ مخالفتی داشته باشد. پس از شنیدن نتایج، او اعلام کرد: «من اراده مردم را می پذیرم… من به عنوان یک انقلابی حق نادیده گرفتن خواست مردم را ندارم». آمریکای لاتین در طول تاریخ خود شاهد بسیاری انتخابات تقلبی بوده است، اما هیچ کدام از آن ها ظالمانه تر از انتخاباتی که اخیراً در هائیتی برگزار شد، نبوده است. ۹۹٫۹ درصد رای مثبت دادند، که جای تعجب نداشت زیرا همه برگه های رای از قبل با علامت آری مشخص شده بودند. روابط خارجی رابطه او با ایالات متحده پرفراز و نشیب بود. در سالهای اولیه زندگی، دووالیه ایالات متحده را به دلیل روابط دوستانه با رافائل تروخیو، دیکتاتور دومینیکن سرزنش می کرد. دولت کندی به ویژه از حکومت سرکوبگر و توتالیتر دووالیه و ادعاهایی مبنی بر سوء استفاده از کمک های مالی که در آن زمان بخش قابل توجهی از بودجه هائیتی ناراحت شد؛ بنابراین، بیشتر کمک های اقتصادی خود را در اواسط سال ۱۹۶۲ م
توقف کرد. دووالیه علناً از هرگونه کمک واشینگتن به دلایل ناسیونالیستی چشم پوشی کرد و خود را مخالف اصولی و تنها سلطه یک قدرت بزرگ معرفی کرد. دووالیه میلیون ها دلار کمک بین المللی، از جمله ۱۵ میلیون دلار کمک سالنه ایالات متحده را اختلاس کرد. یکی دیگر از روش های دووالیه برای به دست آوردن پول خارجی، گرفتن وام های بود، از جمله ۴ میلیون دلار آمریکا از دیکتاتور کوبا، باتیستا. پس از ترور کندی در نوامبر ۱۹۶۳، که دووالیه بعداً ادعا کرد ناشی از نفرینی است که او به کندی داده بود، ایالات متحده فشار خود را بر دووالیه کاهش داد و با اکراه او را به عنوان سنگری در برابر کمونیسم پذیرفت. پس از اینکه باتیستا (یکی از دوستان دووالیه) در انقلاب کوبا سرنگون شد، دووالیه نگران بود که فیدل کاسترو، رهبر جدید کوبا، پناهگاه امنی برای مخالفان هائیتی فراهم کند. دووالیه با به رسمیت شناختن دولت کاسترو با ارسال دارو و عفو چندین زندانی سیاسی تلاش کرد کوبا را به دست آورد، اما بی نتیجه بود. کاسترو از همان آغاز رژیم خود از مخالفان دووالیه حمایت کامل کرد. دووالیه با رأی دادن علیه این کشور در نشست سازمان کشورهای آمریکایی (OAS) و متعاقباً در سازمان ملل
، جایی که تحریم تجاری بر کوبا اعمال شد، کاسترو را خشمگین کرد. کوبا با قطع روابط دیپلماتیک پاسخ داد و دووالیه متعاقباً کارزاری برای خلاصی هائیتی از شر کمونیست ها به راه انداخت. این اقدام روابط هائیتی را با کوبا به مدت ۳۸ سال قطع کرد تا اینکه این دو کشور در سال ۱۹۹۷ روابط خود را دوباره برقرار کردند. روابط دووالیه با جمهوری دومینیکن نیز همیشه پرتنش بود: دووالیه در سال های اولیه زندگی بر اختلافات بین دو کشور تأکید می کرد. در آوریل ۱۹۶۳، به دلیل دشمنی سیاسی بین دووالیه و رئیس جمهور دومینیکن، خوان بوش، روابط به مرز جنگ رسید. بوش، یک چپ گرا، به تبعیدیان هائیتی که علیه رژیم دووالیه توطئه کرده بودند، پناهندگی و حمایت اعطا کرد. دووالیه به گارد ریاست جمهوری خود دستور داد تا سفارت دومینیکن را اشغال کنند. رئیس جمهور دومینیکن با خشم واکنش نشان داد، علناً تهدید کرد که به هائیتی حمله خواهد کرد و به واحدهای ارتش دستور داد تا به مرز بروند. با این حال، از آنجایی که فرماندهان نظامی دومینیکن از حمله به هائیتی حمایت چندانی نکردند، بوش از تهاجم خودداری کرد و از طریق OAS به دنبال میانجیگری بود. در سال ۱۹۶۶، دووالیه میزبان امپراتور ا
تیوپی، هایله سلاسی اول بود، که تنها سفر یک رئیس دولت خارجی به هائیتی تحت رهبری دووالیه بود. دووالیه گردنبند نشان ژان ژاک دسالین کبیر را به هایله سلاسی اعطا کرد و امپراتور نیز به نوبه خود گردنبند بزرگ نشان ملکه سبا را به دووالیه داد. سیاست های داخلی "سرکوب" دولت دووالیه یکی از سرکوبگرترین دولت ها در نیمکره غربی بود. او در داخل کشور مخالفان خود را به قتل رساند و تبعید کرد. تخمین ها از کشته شدگان به ۶۰۰۰۰ نفر می رسد. حملات به دووالیه از داخل ارتش به ویژه جدی تلقی می شد. هنگامی که بمب هایی در نزدیکی کاخ ریاست جمهوری در سال ۱۹۶۷ منفجر شدند، دووالیه ۱۹ افسر گارد ریاست جمهوری را اعدام کرد. کمونیست های هائیتی و حتی کمونیست های مظنون بار سنگین سرکوب دولت را متحمل شدند. دووالیه آنها را هدف قرار داد تا به ایالات متحده اطمینان دهد که او کمونیست نیست. او در اوایل زندگی خود در معرض افکار کمونیستی و چپ قرار گرفت و آنها را رد کرد. قانون جدید اعلام کرد که «فعالیت های کمونیستی، صرف نظر از شکل آنها، به این وسیله جنایت علیه امنیت دولت اعلام می شود.» کسانی که به دلیل فعالیت کمونیستی محکوم شده بودند، در معرض اعدام قرار گرفتند و با
مصادره اموالشان مواجه شدند. "سیاست های اجتماعی و اقتصادی" دووالیه از ارعاب و سرکوب استفاده کرد تا نخبگان قدیمی دورگه را با نخبگان جدیدی که خودش ساخته بود جایگزین کند. فساد - در قالب تهاجم دولتی به صنایع، رشوه خواری، اخاذی از مشاغل داخلی و سرمایه های دزدیده شده دولتی - نزدیک ترین حامیان دیکتاتور را غنی کرد. اکثر آنها از قدرت کافی برای ارعاب اعضای نخبگان قدیمی برخوردار بودند که به تدریج کنار گذاشته شدند یا حذف شدند. بسیاری از متخصصان تحصیل کرده از هائیتی به شهر نیویورک، میامی، مونترال، پاریس و چندین کشور آفریقایی فرانسوی زبان گریختند، که کمبود جدی پزشک و معلم را تشدید کرد. برخی از متخصصان بسیار ماهر به صفوف چندین آژانس سازمان ملل پیوستند تا در کشورهای تازه استقلال یافته مانند ساحل عاج و کنگو در توسعه کار کنند. دولت زمین های دهقانان را مصادره کرد و آن ها را به اعضای شبه نظامی اختصاص داد، که حقوق رسمی نداشتند و از طریق جنایت و اخاذی امرار معاش می کردند. با این وجود، دووالیه از حمایت قابل توجهی در میان اکثریت جمعیت روستایی سیاهپوست هائیتی برخوردار بود، که در او قهرمان ادعاهای خود علیه نخبگان دورگه که به صورت تاری
خی بر آنان تسلط داشتند می دیدند. در طول ۱۴ سال قدرت، او یک طبقه متوسط سیاه پوست را ایجاد کرد، عمدتاً از طریق حمایت دولتی. "فرقه وودو" دووالیه ادعا کرد که او تجسم فیزیکی کشور است. او همچنین سنت های وودو را احیا کرد و بعداً از آنها برای تحکیم قدرت خود با ادعای خود مبنی بر اینکه کشیش وودو است استفاده کرد. دووالیه در تلاشی برای اینکه خود را حتی با ابهت تر نشان دهد، عمداً تصویر خود را از تصویر بارون سامدی، یکی از ارواح هائیتی وودو الگوبرداری کرد. او اغلب عینک آفتابی می زد تا چشمانش را پنهان کند و با لحن شدید صحبت می کرد. در تبلیغات رژیم آمده بود که «پاپاداک با لوا، عیسی مسیح و خود خدا یکی بود». مشهورترین تصویر از آن زمان، عیسی مسیح ایستاده را با دستی بر شانه پاپادوک نشسته نشان می دهد، با عنوان «من او را انتخاب کردم». دووالیه بلافاصله پس از اولین انتخاب خود، خود را «موجودی غیرمادی» و همچنین «پرچم هائیتی» نامید. مرگ و جانشینی. فرانسوا دووالیه در ۲۱ آوریل ۱۹۷۱، هفت روز پس از تولد ۶۴ سالگی خود، بر اثر بیماری قلبی و دیابت درگذشت. پسر ۱۹ ساله او، ژان کلود دووالیه، با نام مستعار «بیبی داک»، جانشین او به عنوان رئیس جمهور
واکنش تغییر آب-گاز یا واکنش شیفت آب-گاز ، یک واکنش شیمیایی است که طی آن کربن مونوکسید در واکنش با بخار آب، تولید کربن دی اکسید و گاز هیدروژن می کند. اهمیت این واکنش از این جهت است که از دو ماده ارزان و فراوان (CO و H۲O) می توان گاز هیدروژن که کاربردهای صنعتی فراوان دارد تولید کرد. این واکنش نخستین بار توسط دانشمند ایتالیایی فلیس فونتانا در سال ۱۷۸۰ کشف شد. پیش از اوایل قرن ۲۰، هیدروژن با واکنش بخار تحت فشار زیاد با آهن و تولید آهن، اکسید آهن و هیدروژن بدست می آمد. واکنش جابجایی آب-گاز معکوس. از آنجا که واکنش جابجایی آب و گاز یک واکنش تعادلی است، یک واکنش جابجایی آب و گاز «معکوس» وجود ندارد. گاز آب به عنوان گاز سوختی متشکل از مونوکسیدکربن (CO) و هیدروژن (H2) تعریف می شود. اصطلاح «جابجایی» در جابجایی آب-گاز به معنای تغییر نسبت گاز و آب است. این نسبت را می توان با افزودن CO2 افزایش یا با افزودن بخار به راکتور کاهش داد.
کلیمنت یفرموویچ ووروشیلوف (؛ – ) انقلابی بلشویک اهل روسیه و سیاست مدار برجسته اتحاد جماهیر شوروی بود. او یکی از پنج مارشال اولیه اتحاد جماهیر شوروی بود و از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۰ در مقام صدر هیئت رئیسه شورای عالی (رئیس کشور) اتحاد شوروی خدمت کرده است. ووروشیلوف در یک خانواده کارگر روسی در نزدیکی لیسیچانسک متولد شد. در انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ به عنوان یک بلشویک مشارکت کرد. او در جنگ داخلی روسیه به عنوان یکی از فرماندهان نظامی ارتش سرخ شرکت نمود و در چندین نبرد از جمله نبرد تزاریتسین که در آن با ژوزف استالین رابطه ای دوستانه برقرار کرد، فرماندهی نیروهای بلشویک را برعهده داشت. ووروشیلوف در سال ۱۹۲۱ به عضویت کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی درآمد و در سال ۱۹۲۵ استالین او را به سمت کمیسر خلق در امور دفاعی منصوب کرد. او در سال ۱۹۲۶ به عضویت کامل پولیتبورو درآمد و در سال ۱۹۳۵ به درجه مارشال (بلندمرتبه ترین درجه نظامی شوروی) ارتقا یافت. ووروشیلوف در سال ۱۹۴۰ به عنوان مقصر اصلی شکست های شوروی در جنگ زمستان با فنلاند شناخته شد و از سمت کمیسر خلق در امور دفاعی برکنار شد. پس از تهاجم آلمان به شوروی در ژوئن ۱۹۴۱، به عضویت کمیته د
فاع دولتی درآمد ولی پس از عدم موفقیت در جلوگیری از محاصره لنینگراد در سپتامبر ۱۹۴۱ مجدداً از فرماندهی نظامی خلع شد. پس از مرگ استالین در ۱۹۵۳ ووروشیلوف به سمت صدر هیئت رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی منصوب شد ولی در سال ۱۹۶۰ به دلیل درگیری سیاسی با نیکیتا خروشچف، رهبر وقت شوروی مجبور به کناره گیری از این مقام شد. ووروشیلوف در نهایت روز ۲ دسامبر ۱۹۶۹ در سن ۸۸ سالگی درگذشت. شهر لوهانسک در منطقه دونباس اوکراین در زمان شوروی به افتخار او «ووروشیلوف گراد» نامیده می شد.
لوران دزیره کابیلا (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل جمهوری دموکراتیک کنگو بود که در ۱۷ مه ۱۹۹۷ تا ۱۸ ژانویه ۲۰۰۱ ریاست جمهوری را در این کشور بر عهده داشت. وی ده ها سال رهبر شورشیان چپ گرای مخالف دولت زئیر بود و در نهایت در سال ۱۹۹۷ با پیروزی در جنگ اول کنگو و سرنگونی موبوتو سسه سکو در این کشور به قدرت رسید و نام آن را به جمهوری دموکراتیک کنگو تغییر داد. وی در سال ۲۰۰۱ توسط یکی از محافظان شخصی خود ترور شد و چند روز بعد پسرش ژوزف کابیلا جانشین او به عنوان رئیس جمهور کنگو شد.
لیلی اوکالانی (؛ ۲ سپتامبر ۱۸۳۸ – ۱۱ نوامبر ۱۹۱۷) آخرین ملکه پادشاهی هاوایی از دودمان کالاکائوآ بود. وی پس از برادرش دیوید کالاکائوآ که وارثی نداشت به سلطنت رسید.
مارِک هَمشیک (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی است. همشیک در طی ۱۲ سال حضورش در ناپولی توانست ۵۲۰ بازی با پیراهن این تیم انجام دهد و ۱۲۱ گل بزند تا در هر دو زمینه در تاریخ باشگاه رکوردار باشد و رکورد دیگو مارادونا را بشکند و بهترین گلزن تاریخ باشگاه ناپولی لقب بگیرد ولی این رکورد او درسال ۲۰۲۰ توسط دریس مرتنز شکسته شد. بعد از شروع فعالیت باشگاه خود در سال ۲۰۰۴ با اسلوان براتیسلاوا، همشیک بعد از آن سال به باشگاه ایتالیایی برشا رفت. در سال ۲۰۰۷، او توسط باشگاه تازه وارد باشگاه سری آ ناپولی خریداری شد، جایی که وی از زمان شروع بازی در این باشگاه بوده است. انرژی، رهبری، خلاقیت، مهارت و چشم برای هدف از میانه میدان دید که او نقش کلیدی در کمک به تیم را به دو عنوان کوپا ایتالیا، سوپر کاپ ایتالیا، لیگ قهرمانان اروپا و نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۴–۱۵ بازی می کند. او بیش از ۱۰۰ گل برای باشگاه به ثمر رسانده و بیش از ۵۰۰ حضور را جمع آوری کرده است. او در سال ۲۰۱۷ گلزن برتر باشگاه را به خود اختصاص داد و در سال ۲۰۱۸ بارسا در این باشگاه حضورداشت.در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۲۳ ماریو همشیک رسما در سن ۳۵ سالگی ازفوتبال خداحافظی کرد
. همشیک در سطح بین المللی، در جام جهانی ۲۰۱۰ به عنوان کاپیتان این تیم به نام اسلواکی معرفی شد و به کشور خود برای اولین بار در تاریخ این مسابقات کمک کرد و سپس تیم ملی را به دور ۱۶ مسابقه با یک تیم پیروزی در دفاع از قهرمان ایتالیا در مسابقه نهایی مرحله گروهی. او بعداً همچنین کشور خود را برای کسب جوایز یورو ۲۰۱۶، اولین حضور خود را در مسابقات قهرمانی اروپا برگزار کرد و یک بار دیگر به مسابقات ملی کمک کرد تا دور دوم رقابت را به دست آورد. او بیش از ۱۰۰ کلاهبرداری بین المللی را در سطح بالا جمع آوری کرده است و بیش از ۲۰ گل به ثمر رسانده است و در سال ۲۰۱۸ او تبدیل به بازیکنانی که بیشترین بازیکن را در آن داشتند. همشیک برای اجرای خود چندین جایزه ویژه نیز کسب کرده است: او شش بار برنده جایزه فوتبال اسکاتلندی سال است و او در سال ۲۰۰۸ به عنوان سرپرست جوان فوتبال سال ۲۰۰۸ نامگذاری شد. در سال های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ او به عنوان تیم سریال سال نامگذاری شده بود و در سال ۲۰۱۵ او در لیگ اروپا قرار دارد. در سال ۲۰۱۳، همشیک توسط بلومبرگ به عنوان هشتمین بهترین فوتبالیست در اروپا رتبه بندی شد.
نیکولا گرویفسکی (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل جمهوری مقدونیه است.
والتر ماتائو (؛ زادهٔ ۱ اکتبر ۱۹۲۰ – درگذشتهٔ ۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۰) بازیگر آمریکایی بود. از افتخارات او می توان به کسب یک جایزه اسکار دو جایزه بفتا و دو جایزه تونی اشاره کرد.
لئو امیل وانتا (زاده ۱۹۴۰) مامور آمریکایی بود که در نقشه سازمان سیا برای بی ثبات کردن اقتصاد شوروی در سال ۱۹۹۰ نقش داشت. وانتا رئیس یک شرکت اقتصادی بود، این شرکت متعلق به دولت آمریکا است که تمرکز آن بر صادارات کالا است و در شهر کارسون در ایالت نوادا واقع شده است. در سال ۱۹۹۸ وانتا در تلاش بود تا با انتقال هزاران اسلحه برونینگ های پاور بتواند نام و هویت نظامی پانامایی برا دولت جرج هربرت واکر بوش بدست بیاورد. پیتر رداوای در کتاب خود با نام "تراژدی اصلاحات روسیه" عنوان می کند که چیزی نمانده بود که وانتا بتواند امضای بوریس یلتسین، گنادی بوربولیس و ایوان سیلایف را برای راه اندازی خط اعتباری ۱۴۰ میلیون روبلی به منظور سرمایه گذاری در اقتصاد روسیه را بدست بیاورد، ولی اطلاعاتی که ماموران دولت آمریکا مبنی بر تحت پیگرد بودن او به دلیل کلاه برداری در زمینه کارت ها اعتباری باعث شد این قرارداد در آخرین لحظه ها به هم بخورد. او همچنین در این کتاب ادعا می کند که وانتا در هر مورد از کلاه برداری که در زمینه کارت های اعتباری رخ می داد مورد بازخواست قرار می گرفت.
ویلیام گیبسون (؛ زاده ) یک نویسنده اهل کانادا-ایالات متحده آمریکا است. وی یکی از پیشگامان سبک سایبرپانک است. او نویسندهٔ رمان نیرومنسر (۱۹۸۴) است که نه تنها این کتابش، که تقربیا همهٔ نوشته هایش در دههٔ ۷۰ میلادی مورد بی توجهی قرار گرفته بودند. اما به تدریج مردم، روزنامه ها و مجله های زیادی او را تحسین کردند. گاردین در سال ۱۹۹۹ نوشت «شاید گیبسون مهم ترین رمان نویس دو دههٔ اخیر باشد.» و این در حالی است که روزنامهٔ The به او نام «پیامبر نوآر» ِ سایبرپانک داد. او برای اولین بار از کلمهٔ cyberspace (فضای مجازی) در در داستان کوتاه ش با عنوان استفاده کرد (۱۹۸۲).
برقکافت آب یا الکترولیز آب فرایندی متداول جهت تجزیه آب به عناصر سازنده آن یعنی اکسیژن و هیدروژن است که در آن از یک جریان الکتریکی مستقیم و دو الکترود بهره گرفته می شود. از منبع جریان برق DC برای دو الکترود یا صفحه فلزی (از فلزات نجیب نظیر پلاتین یا ایریدیم) استفاده می شود که هر دو الکترود وارد آب می شوند و از آنجا که آب خالص رسانایی ناچیز و هدایت جریان الکتریکی یک میلیونیم آب دریا دارد باید مقداری الکترولیت (اسید، باز یا نمک فلزی) اضافه شود. در مجاورت الکترود آند آب اکسایش میابد و سبب تولید اکسیژن، پروتون و الکترون می شود که گازهای اکسیژن تولید شده بصورت حباب از ظرف نیم واکنش آندی خارج می شود و الکترون های تولید از طریق الکترود آندی به بخش الکترود کاتدی حرکت می کند و یون های هیدروژن ایجاد شده از طریق غشای مبادله کننده پروتون به بخش الکترود کاتدی می روند و با الکترون های موجود سبب کاهش هیدروژن و تولید حباب های هیدروژن می شود. فرایند برقکافت نیاز به حرارت و الکتریسیته دارد و لذا در چندین حالت دما بالا، فشار بالا و غیره انجام می شود. برقکافت بخار که در دمای بالا انجام می شود، به منظور کاهش میزان الکتریسیته مصرفی
مورد استفاده قرار می گیرد. ا
یوهو کوستی پاسیکیوی (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل فنلاند بود. زندگی نامه. در خانواده ای بازرگان متولد شد. پس از یتیم شدن در سن ۱۴-سالگی خاله اش به تربیت او مشغول بود. در ایّام جوانی در ورزش سبک و ژیمناستیک فعالانه مشغول بود. سال ۱۸۹۷ دانشگاه امپراتوری اسکندر را ختم نموده، مدرک حقوق شناسی را گرفته است. در همان سال او با انّه متیلد فارسمن ازدواج کرد، که از ازدواجش با پاسیکیوی چهار فرزند متولد شد. در سال ۱۹۰۱ او عنوان دکتری را گرفت و استادیار حقوق اداری دانشگاه شد. سال ۱۹۰۳ رئیس خزانه داری دولت شده، تا سال ۱۹۱۴ در این وظیفه ماند. در سال های ۱۹۰۳–۱۹۱۳ و ۱۹۱۷–۱۹۱۸، او عضو هیئت های حاکمه حزب قدیمی فنلاند بود، با سیاست روسی سازی مخالف بود، اما مخالف اقدامات رادیکال بود. از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۳ عضو سیمای فنلاند بود. در ۱۹۱۴–۱۹۳۴ او مدیر کل بانک Kansallis-Osaka-Pankki بود. در ماه مه - نوامبر ۱۹۱۸ - نخست وزیر فنلاند بود. او در این سمت طرفدار برقراری حکومت سلطنتی در کشور بود. او رهبری هیئت فنلاند را در مذاکرات صلح بین اتحاد جماهیر شوروی و فنلاند برعهده داشت که در ۱۴ اکتبر ۱۹۲۰ پیمان صلح تارتو را بین فنلاند و روسیه ا
مضا کرد. او در سال ۱۹۳۱ بیوه شد و سه سال بعد با آلینا والو ازدواج کرد. در سال ۱۹۳۴، او به عنوان سفیر در سوئد منصوب شد، جایی که او فعالانه برای ایجاد یک اتحاد دفاعی فنلاند-سوئد کار کرد. در سال ۱۹۳۹ در مذاکرات اتحاد جماهیر شوروی و فنلاند رئیس هیئت فنلاند شد و پس از شروع جنگ بین دو کشور، بدون پرتفوی سمت وزیر را به عهده گرفت. در ۱۳ مارس ۱۹۴۰، او پیمان صلح مسکو را امضا کرد که به جنگ زمستانی (۱۹۳۹–۱۹۴۰) پایان داد. در پایان جنگ ادامه (۱۹۴۱–۱۹۴۴) در نوامبر ۱۹۴۴، او دوباره به نخست وزیری فنلاند منصوب شد و پس از آن تلاش ها برای احیای روابط حسن همجواری با اتحاد جماهیر شوروی را رهبری کرد. تحت فشار دولت شوروی مجبور شد اعضای حزب کمونیست را به دولت پیشنهاد دهد که در تاریخ کشور بی سابقه بود. در آوریل ۱۹۴۵، او بر اساس توافق بین سه جناح اصلی مجلس: کمونیست ها، سوسیال دموکرات ها و اتحادیه ارضی، دولت دوم را تشکیل داد. او در ۱۱ مارس ۱۹۴۶ جانشین کارل مانرهایم به عنوان رئیس جمهور فنلاند شد. او در این سمت به طور کلی به مسائل سیاست خارجی و به ویژه تثبیت روابط با اتحاد جماهیر شوروی توجه زیادی داشت. خط مشی او خط Paasikivi-Kekkonen نام دا
شت. در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۵۰، او ۱۷۱ رای از ۳۰۰ رای کالج الکترال را به دست آورد. اولویت های اصلی دوره دوم ریاست جمهوری بر سیاست داخلی متمرکز بود. در سال ۱۹۵۲، در دوران ریاست جمهوری او، پانزدهم بازی های المپیک تابستانی در فنلاند برگزار شد که در هلسینکی برگزار شد. در همان زمان این بازی ها را افتتاح کرد. او در ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۴ با فرمان شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی نشان لنین را دریافت کرد. در اوایل سال ۱۹۵۶، وی از نامزدی خود برای ریاست جمهوری انصراف داد و در همان سال درگذشت.
اسرائیل کاماکاویوواولی (؛ ۲۰ مهٔ ۱۹۵۹ – ۲۶ ژوئن ۱۹۹۷) موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا (هاوایی) بود. وی بعد از انتشار آلبوم «رودررویی با آینده» به شهرت جهانی رسید. مشهورترین آهنگ وی، است.
ایوو ساندر (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل کرواسی است.
پیر تیلار دو شاردن ( ؛ زادهٔ - درگذشتهٔ )، یک دانشمند در زمینه دیرینه شناسی، فلسفه (ایدئالیسم فرانسوی)، الهیات، کیهان شناسی، و فرگشت و کشیش یسوعی اهل فرانسه بود. او در کشف انسان پکن همکاری داشت و به خاطر مطرح کردن نظریهٔ نقطهٔ امگا (سطح نهاییِ پیچیدگی و هوشمندی که تیلهارد معتقد بود تمام جهان به سمت آن در حرکت است) و نیز گسترش نظریهٔ نووسفیر (مطرح شده بدست ولادیمیر ورنادسکی) شناخته شده است. بیشتر کتاب های او در طول زندگی اش به خاطر دیدگاهش دربارهٔ گناه نخستین، از سوی کلیسای کاتولیک در فهرست ممنوعه قرار داشت. با این حال پاپ بندیکت شانزدهم او را ستوده و پاپ فرانسیس نیز در سخنرانی عمومی اش از کارهای او دربارهٔ الهیات سخن گفته است. زندگی. دورهٔ جوانی و آموزش ها. ماری ژوزف-پیر تیلارد دو شاردن از یک خانواده قاضی بسیار قدیمی اوورنی از مورات 5 است و شاخه های آن تحت سلطنت لوئی پانزدهم جلال آراسته شد. وی در اول ماه مه 1881 در Château de Sarcenat (de) ، در (Puy-de-Dome) ، چهارمین فرزند از یازده فرزند امانوئل تیلهارد (1932-1844) ، Chartist6 و Berthe Adèle de Dompierre d 'به دنیا آمد. هورنوی (1853-1936) ، پسر عموی ، نوه چا
رلز فرانسوا ویکتور دو دامپیره د هورنوی و خواهرزاده بزرگ ولتر 7. وی از سال 1892 تا 1897 در در Notre-Dame de Mongré در Villefranche-sur-Saone تحصیل کرد. در سال 1899 ، وی وارد یوزوئیت جدید در ایکس آن پروونس شد. در اکتبر 1900 ، او دوران دبیرستان خود را در کلیسای کالج سان-میشل در لاوال آغاز کرد. در 25 مارس 1901 ، او اولین نذرهای مذهبی خود را انجام داد. او در سال 1902 ، وی مدرک خود را در نامه ها در دانشگاه کان دریافت کرد. از سال 1902 ، انعطاف پذیری و قوانین استثنایی ، یسوعیان را وادار به ترک فرانسه می کند ، و او در جزیره جرسی انگلیس-نورمن است که تحصیلات خود را در فلسفه از سر می گیرد تا سال 1905. با استعداد علوم ، استاد فیزیک در کالج یسوئیت شد از خانواده مقدس در قاهره از 1905 تا 1908. برای چهار سال بعدی ، وی در رشته الهیات در الهیات Ore Place در هاستینگز در استان ساسکس شرقی انگلیس تحصیل کرد. در پایان این آموزش جامع الهیاتی بود که در 24 آگوست1919 30 سالگی کشیش شد. شروع فعالیت های علمی. از سال 1904 ، او با پدر Félix Pelletier سفرهای علمی را آغاز کرد ، که منجر به یادداشتی شد که آنها در مورد کانی شناسی و زمین شناسی جزیر