Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت خود هم بکند و الا تعقل ذات خود بتمامه نکرده باشد چون علم تام بعلت تامه مقتضی علم باشد بمعلوم» (دره التاج، بخش پنجم ص۶۸) متکلمان معتزلی ملاکی را که برای عالم بودن خداوند بر می شمرند همان ثبوت معدومات ممکن در ازل است. بابا افضل کاشانی می گوید که عقل ذات خود را از این حیث که معقول است می داند و این بخاطر آن است از حیث این که خود را می داند عاقل و عالم است و از این جهت که خودش را دانست معقول است و دانستن خود را نیز دانست. ملاصدرا نیز بیان کرده است که ابن سینا در کتاب مبدأ و معادش برخلاف دیگر کتاب هایش، اتحاد عاقل و معقول را پذیرفته است. به صورت خلاصه می توان گفت که مسئله اتحاد عاقل و معقول در مورد مطرح بوده است. یکی در مسئله وجود ذهنی و این مطلب که موجودات چگونه در ذهن حاصل می شوند و همچنین در مورد علم خداوند به اشیاء که در بالا بدان اشاره شد. اما در ادامه به مسئله وجود ذهنی نیز اشاره ای مختصر می شود. در مسئله وجود ذهنی دو نکته وجود دارد. نکته نخست این که هر شی ای دارای دو نحوهٔ وجودی است. یک نحوه همان وجود در خارج است که دارای آثار و منشأ آثار خارجی است و آثاری بر آن بار می شود که لازمهٔ وجود خارجی آن است. نحو
ه دیگر وجود ذهنی است که گر چه آثار وجود خارجی را ندارد ولی آثار مربوط بخوداش را دارد. مانند صورت آتش که گرچه گرم نیست ولی دارای آثار ذهنی همچون علم به آتش است. نکته دوم این که تقریباً تمام فلاسفه موافق هستند که علم مجردات به ذات خود بنحو اتحاد عقل و عاقل و معقول است. ملاصدرای شیرازی اتحاد عاقل و معقول را علاوه بر مراتب عالیه و موجودات مفارق و نفس، این بحث را در اتحاد مدرک با مدرک و حس و محسوس نیز سرایت می دهد. ملاصدرا گرچه از یک جهت با قول ارسطو در باب چیستی علم موافق است ولی نظر وی را نیز کامل نمی داند. توضیح آن که ارسطو علم را از مقوله کیف و گاهی اوقات مضاف می داند و در انی مورد صدرا سخن وی را می پذیرد و تأیید می کند. اما بر خلاف وی که علم را کیف نفسانی می داند علم را جوهر نیز می داند که حقیقت جواهر است. او همچنین بر خلاف ارسطو نسبت میان علم و جهل را از باب تقابل سلب و ایجاب می بیند نه تضاد. ابن سینا. فضل الرحمان بر این باور است که ابن سینا به نظریه مشایی تمسک می جست که نفس، صورت های متعلقات معرفت را دریافت می کند و تبدیل به آن ها می شود به این معنا که فاعل شناسا (مدرک) باید از هر گونه صورت جزئی مستقل و جدا
باشد، اگر بناست که فاعل شناسا صورت های معقولات را دریافت کند. از سوی دیگر ابن سینا تحت تأثیر این نظریه بود که نفس مبدل به متعلقات اش می شود، نظریه ای که ابن سینا به فرفوریوس نسبت می داد. ابن سینا نفس را به عنوان محل و مکانی برای صور می دانست. ابن سینا موضع واحدی در مورد مسئله اتحاد عاقل و معقول نداشته است و گاهی در رد آن سخن گفته است و گاهی در تأیید آن شواهدی را ذکر کرده است. تایید قاعده. ابن سینا به سه صورت به اتحاد عاقل و معقول اشاره کرده است. این سه صورت را می توان به صورت زیر بیان کرد: ابن سینا در مقاله نهم از الهیات کتاب شفا به این مطلب اشاره کرده است که نفس انسانی به واسطهٔ تعقل به عالَمی عقلانی مبدل می شود و با عقل متحد می شود و جوهر عاقل همان جوهر معقول می شود. ابن سینا در کتاب الهیات نجات نیز موضوع اتحاد را تأیید کرده است. وی بیان می کند که عقل و عاقل و معقول یکی هستند و حتی از اتحاد نیز رابطه ای محکم تر دارند. رد قاعده. ابن سینا در فصل هفتم از کتاب اشارات و تنبیهات پس از ذکر افرادی از مشائیان که به اتحاد عاقل و معقول باور داشته اند، استدلال این افراد بر اتحاد عاقل و معقول را رد می کند. او در نمط نه
م کتاب اشارات پس از اشاره به فرفوریوس و کتاب وی در باب اتحاد عقل و معقول، شدیداً سخن وی را رد می کند و تمام کتاب وی را امور مهمل می خواند. او علاوه بر این در طبیعیات شفاء نیز آشکارا اتحاد عاقل و معقول را رد می کند. ملاصدرا این تعبیرات را به دو دسته عام و خاص تقسیم کرده است. در دسته عام، اتحاد میان دو چیز به طور کلی و مطلق نفی شده است ولی در رده بندی خاص صرفاً اتحاد میان عاقل و معقول را رد می کند و نه هر اتحادی را. ابن سینا ابتدا اثبات می کند که اتحاد دو شیء را به چه معنایی فرض کنیم باطل است. وی ابتدا می گوید اگر اتحاد را به معنای این بگیریم که شیء حالتی را از دست می دهد و حالت جدیدی پیدا می کند، این سخنی درست است و اگر مراد از اتحاد ترکیب دوشیء و تبدیل شدن به یک شیء سوم باشد، باز هم این معنا بی اشکال است. از سوی دیگر این سینا معتقد است این دو معنا مورد نظر طرفداران اتحاد عاقل و معقول نیست، بلکه معنای مورد نظر آن ها این است که یک شیء درست بعینه تبدیل به شیء دیگر شود و وی این معنا را قبول نمی کند. ابن سینا در رد این قول سه احتمال مختلف را مطرح می کند و هر سه را مردود می شمارد: این سینا نتیجه می گیرد که هیچ فرض
معقولی را نمی توان برای اتحاد به این معنا در نظر گرفت. در باب اتحاد نفس عاقل با معقول نیز این سینا به این باور دارد که اگر نفس با تعقل چیزی بتواند با آن متحد شود، آن گاه نفس قبل از اتحاد با آن چیز را در نظر می گیریم که آیا پس از عمل اتحاد کماکان بر حالت قبلی خود باقی مانده است یا این که پس از اتحاد، نفس تغییر کرده است. اگر نفس بر حالت قبل از اتحاد، حتی پس از اتحاد باقی مانده باشد، این باطل است؛ چرا که باعث می شود که تعقل و عدم تعقل یک چیز برای نفس امری واحد باشد که امر نامعقولی است. اما در حالت دوم تغییر نفس پس از اتحاد از دو حال خارج نیست، یا حالت پیشین را از دست داده و حالت جدیدی را گرفته است، که حالت معقولی است، ولی در آن اتحاد وجود ندارد. صورت دوم آن است که پس از تغییر و تعقل، ذات نفس معدوم شده باشد و چیز دیگری به وجود آمده باشد. در این جا هم اتحادی وجود ندارد چون در اتحاد هر دو شی باید موجود باشند. توضیح قاعده. ملاّصدرا در کتاب اسفار اربعه در فصل «فی بیان ان التعقل عبارة عن اتحاد جوهر العاقل بالمعقول» موضوع را این طور توضیح می دهد: مسئله این است که نفس انسان چطور به صورت اشیاء علم پیدا می کند. صورت اشیاء
دو گونه است. یک گونه، صورت مادی است که مبتنی بر ماده و ویژگی های آن نظیر وضع و مکان است. این صورت در حالت مادیش نه تنها قابل تعقل نیست بلکه قابل ادراک حسی نیز نیست. یعنی فقط صورت مجرد شیء مادی ذاتاً قابل احساس است و صورت مادی آن بالعرض محسوس است. گونه دوم، صورت مجرد از ماده و ویژگی های آن است. اگر تجرد کامل باشد، صورت مذکور معقول بالفعل است و اگر تجرد آن ناقص باشد، متخیل یا محسوس بالفعل است. بنابر توضیح ملاصدرا، تعقل زمانی میسر است که عاقل و معقول متحد باشند، زیرا تعقل به معنای آن است که وجود معقول برای عاقل حاضر باشد. ملاصدرا نیز همچون ابن سینا انواع اتحاد را مطرح کرده است. ملاصدرا در حاشیه الهیات شفاء اتحاد میان ماده وصورت را از نوع اتحاد ترکیبی می داند اما در کتاب اسفار به سه نوع از اتحاد اشاره کرده است و معتقد است که تنها دو نوع از سه قسم محال است. قسم اول در جایی است که دو موجود یا یکدیگر یک موجود واحد را تشکیل دهند که امری محال است همان طور که ابن سینا گفته است. قسم دوم آن است که دو مفهوم یا دو ماهیت مبدل به امری واحد شوند که این قسم هم محال است چرا که تغایر مفاهیم مانع از این است که آن ها به امری واحد
تبدیل شوند. مفاهیم گر چه از نظر موجودیت و تحقق امری واحد هستند ولی از نظر مفهوم بودن، دو جیز کاملاً مغایر با یکدیگر هستند و اتحاد در آن ها از نظر مفهوم بودن بی معناست. قسم دیگری که ملاصدرا آن را درست و صحیح می داند آن جاست که موجود به نحوی تغییر کند که مفهوم غیرقابل صدق قبل از تغییر و استکمال بر آن، پس از تغییر و استکمال بر آن صدق کند. یعنی موجود ناقصی مبدل به موجودی کامل گردد چنان که فرد جاهل یه عالم مبدل می گردد. اتحاد در این جا امری ممکن بلکه محقق است. ملاصدرا معتقد است که در اتحاد عاقل و معقول، نفس با عقل متحد می شود چنان که نفس در ابتدای زندگانی خود به صورت بالقوه ظاهر می شود ولی با توجه به کمالی که پیدا می کند با عقول برتر می تواند متحد شود.
حسین محمّدزاده صدیق (تخلّص دۆزگۆن)، ( ۲۴ تیر ماه ۱۳۲۴ – ۲ شهریور ۱۴۰۱)، فعال سیاسی، نویسنده و مترجم ایرانی بود. از کارهای او می توان به نشر ترجمهٔ دیوان لغات الترک اثر محمود کاشغری، خلاصهٔ عباسی (خلاصه شده ای از سنگلاخ اثر میرزا مهدی استرآبادی)، مجموعه آثار ملا محمد فضولی، مجموعه دیوان های شاعران کلاسیک آذربایجان و قارا مجموعه (که محمدزاده صدیق آن را منتسب به شیخ صفی الدین اردبیلی می داند) اشاره نمود. صدیق، دیوان روح الله خمینی را به صورت منظوم به زبان ترکی ترجمه کرده است. همچنین وصیت نامهٔ روح الله خمینی را تحت عنوان «سون سؤز» و نامه به گورباچف، منشور روحانیت و سخنان کوتاه روح الله خمینی (قیساسؤزلر) را نیز ترجمه و چاپ نموده و این آثار در هفته نامه سهند و نیز از سوی دفتر تنظیم و نشر آثار امام به صورت مستقل چاپ گردیده است. وی ایرانیان و فارسی زبانان را بیگانه و اجنبی و زبان ترکی را زبان مقدس و نخستین زبانی که بشر با آن سخن گفته میداند. زندگی. حسین محمدزاده صدیق در ۱۵ تیر ماه سال ۱۳۲۴ در محله سرخاب شهر تبریز به دنیا آمد. پدرش نوه آقا میرعلی سرخابی نویسنده کتاب ربیع الشریعه بود. مادرش دختر عباسقلی خان از خان های
شهر اردبیل بود. عباسقلی خان از انقلابیون خوش نام مشروطه بوده و در قیام شیخ محمد خیابانی فعال بوده است. در سال ۱۳۴۲ ه .خ موفق به اخذ دیپلم از «دانشسرای مقدماتی» تبریز شد. در سال ۱۳۴۸ موفق به اخذ لیسانس ادبیات فارسی شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران در سال ۱۳۶۰ موفق به اخذ مدرک فوق لیسانس ادبیات ترکی از دانشگاه استانبول و در ۱۳۶۲ موفق به اخذ دکترای تطبیقی زبان های فارسی، عربی و ترکی از همان دانشگاه گردید. در آن زمان اتحادیه جماهیر شوروی موافق حمایت از افرادی جوانی همچون صدیق بودند. او مشارکتی در نشریاتی همچون «یولداش»، «انقلاب یولوندا» و «"یئنی یول"» داشت که به طور مشترک دارای تحریریه طرفدار شوروی بوده اند. در سال ۱۹۸۲ نیز صدیق به کنفرانسی دعوت شد که از سوی انجمنِ آذربایجانیِ جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان به مناسبت سالگرد تأسیس این حزب و برای دوستی فرهنگی برگزار شد. در همین زمان، جمهوری دمکراتیک آذربایجان شوروی به واسطه همین انجمن حمایت های مادی نیز انجام می داد. به عنوان مثال آن ها کتاب های ویرایش شده توسط آذربایجان شوروی را، از جمله با موضوعات تاریخی، ترجمه و رونویسی می کردند تا در ایران چاپ شوند. تخلص وی در ش
عر «دوزگون» است. امضاهای دیگرش در تألیفات و مقالات به شرح ذیل می باشند: حسین دوزگون، ح. صدیق، ح.م. صدیق، حسین صدیق، ح. دوزگون، حسین سرخاب لی، حسین شمایلی. وی مسئول انتشار هفته نامهٔ سهند وابسته به روزنامهٔ اطلاعات برای جمهوری های قفقاز از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۱ بوده است. از سال ۱۳۷۰ تدریس مادهٔ درسی ترکی آذری در دانشگاه ها را به عهده گرفت و در دانشگاه تهران، علوم پزشکی، صنعتی شریف، امام صادق، علم و صنعت، دانشگاه ارومیه، دانشگاه آزاد واحد زنجان، واحد رودهن، واحد مرکزی تهران و چند دانشگاه و مؤسسهٔ آموزش عالی دیگر به تدریس این درس پرداخت. او در بامداد چهارشنبه، دوم شهریور ۱۴۰۱ در سن ۷۷ سالگی، بعد از مدتی تحمل بیماری به علت سکته قلبی در بیمارستان فیروزگر تهران درگذشت پیشینه و دیدگاه سیاسی. بر سر مزار پیشه وری اختیارم را از دست دادم. چند دقیقه ای به حال خود نبودم؛ متأثر شدم، به هیچ وجه نمی توانستم خودم را کنترل کنم؛ گریه، آی گریه، ... سعی کردم در مقابل مجسمه با عظمت پیشه وری و قبر او یک دقیقه خبردار ایستاده و سکوت کنم. ته دل با خودم برای تحقق بخشیدن آمال و آرزوهای رهبرمان تا لحظه مرگ، پیمان بستم ... در مقابل رهبرمان، هم
انند کسی که گوش به فرمان است ایستاده ام. اختیارم دست خودم نبود. محله سعادت تبریز در مقابل چشمم زنده شده بود. قتل عام ۲۵٬۰۰۰ آذربایجانی را به خاطر می آوردم. در ایستادن و نگاه مجسمه پیشه وری چنان سحری بود که مانند سیل اشکم جاری بود. برف سپید بر موهای رهبرمان نشسته بود. دیدارِ افسر وزارت دفاع فرانسه در کرج. می گویند یکی از افسران فرانسه وابسته به وزارت دفاع این کشور در ذیل یکی از مقالاتش اشاره می کند که در کرج با صدیق و مریدانش دیدار و گفت وگو کرده است. «ژیل ریو» فرانسوی است که رسالهٔ دکترای خود را در موضوع «ساخت هویت و فعالیت های قومگرایانه در آذربایجان» ارائه داده است. وی به عنوان پژوهشگر در «مؤسسه پژوهش های راهبردی مدرسه نظامی فرانسه» (وابسته به وزارت دفاع این کشور) مشغول به کار است. وی تاکنون مقالات متعددی در تشریح همدلانهٔ اقدامات تجزیه طلبان پان ترک منتشر نموده است. از آن جمله، مقالهٔ «الگوهای اخذ شده در ناسیونالیسم آذربایجان ایران» است. این مقاله در مجلهٔ دفتر آسیای مرکزی شماره ۱۹–۲۰ در سال ۲۰۱۱ چاپ شده است. وی در همین مقاله مدعی شده و اشاره می کند که سفرهای متعددی به ایران و در همین سفرها دیدارهای متعددی
در کرج با حسین صدیق دوزگون و حامیان و همفکران او داشته است. رد نظریهٔ زبان آذری احمد کسروی. موافق. صدیق فرجام سخن در رد نظریه زبان آذری را در انتهای کتاب خود به شرح ذیل آورده است: صدیق کسروی را با الفاظی چون «جاعل»، «متملق»، «چاپلوس»، «آب زیرکاه»، «خیانت»، «نامردی»، «موذی گری»، «دوچهرگی»، «زیرآب زنی»، «گستاخی»، «وافوری»، «دروغ بافی»، «عوام فریبی» خطاب قرار میدهد. مخالف. نظرات محمدزاده صدیق در رد تئوری زبان آذری احمد کسروی موجب ایجاد گفت وگو پیرامون وی شده است که در اینجا به چند نمونه اشاره می شود: کتاب های شیخ صفی الدین اردبیلی و نظامی گنجوی. صدیق در مقدمه چاپ دوم کتاب قارا مجموعه می نویسد: در دورهٔ صفویه، به مجموعه کلمات قصار، نصایح، اندرزها، تحقیق ها و ارشادات برجای مانده از شیخ صفی الدین اردبیلی، قارا مجموعه اطلاق می شده است. … نسخه های خطی پراکنده ای که اکنون در دست غلات شیعه و برخی فرق صوفیه در ایران و ترکیه و عراق، تحت نام هایی مانند: البویوروق، قیلاووز الصفی، کلمات شیخ صفی، مناقب شیخ صفی، سیر الصفی و جز آن دست به دست می گردد، اجزاء پراکندهٔ این کتاب عظیم و گرانقدر هستند که نگارنده سعی کرده ام بخشی از
آن ها را با حدس و ظن قریب به یقین در یک مجلّد فراهم آورم و تحت نام قارا مجموعه ۱ منتشر سازم و اعتقاد دارم که با تجسس و تحقیق بیشتر در متون صوفیانه بازمانده از دورهٔ صفویه و نسخ خطی رسالات موجود در میان فرقه های منسوب به شیخ صفی، می توانیم متن متقن تر این مجموعهٔ عزیز را بازسازی کنیم. کشف و بازسازی کامل قارا مجموعه نیاز به چالش های علمی نسل کنونی و آینده دارد و بسیج علمی گسترده ای می طلبد تا زوایای تاریک تقریرنگاری های احفاد شیخ صفی بر ما روشن گردد. میر هدایت حصاری، در نشریه نوید آذربایجان در انتقاد از "قارا مجموعه" اینطور می نویسد«در حقیقت این کتاب صرفاً اثری است که خود آقای صدیق تألیف نموده و از چندین کتاب طریقتی که همه آنها بارها چاپ شده اند، نقل نموده است و گاه گاهی نیز نام شیخ صفی الدین را (چنان که خواهیم گفت) از طرف خود در لابه لای سطور آنها جای داده است که در متن اصلی موجود نیست. … و اینکه با آنکه خود ایشان معترفند که این کتاب آن اثر معروف شیخ صفی الدین نیست، ولی علاوه بر اینکه از ماه ها پیش در مصاحبه هایش در مطبوعات و در صحبت هایش در اینباره پروپاگاند (تبلیغ) می نموده که کتاب قارا مجموعه را پیدا کرده و
به عبارتی کشف کرده و عن قریب آن را منتشر خواهد کرد. روی جلد کتاب را نیز طوری تنظیم نموده اند که هر بیننده با مشاهده نام شیخ صفی الدین در بالا و عنوان قارا مجموعهٔ با خط درشت در زیر آن تصور خواهد کرد که این اثر از شیخ صفی بوده و همان قارا مجموعه کذایی است و معنی دیگری در ذهن متبادر نمی گردد.» محمّد طاهری خسروشاهی تحت عنوان «پیشینه تحریف هویت تاریخی نظامی گنجه ای» می نویسد: کتابی به نام "زندگی و اندیشه نظامی" توسط «ع. مبارز»، «م، آ. قلی زاده» و «م. سلطان اف» و به سعی «حسین محمدزاده صدیق» ترجمه شد. مؤلفان این اثر نیز از چنین عبارات و اصطلاحاتی برای بیان مقاصد سیاسی خود بهره برده اند: «گنجه، شهر باستانی آذربایجان»، «احیای نظامی توسط محافل آذری باکو»؛ «نقش دانشمندان ترک در شناساندن نظامی در دوره معاصر»؛ «هدیه ادیبان آذربایجان شوروی؛ دیوان نظامی». مترجم این کتاب (صدیق) در مقاله دیگری که در ویژه نامه روزنامه فروغ آزادی تبریز، نشر نموده، نظامی را «به شدت متأثر از کتاب ده ده قورقود» معرفی نموده است»! صدیق در مقدمه ای که به کتاب دیوان ترکی نظامی گنجوی نوشته است. تنها کسی که با دقتی موشکافانه تصویر نسخهٔ خدیویه را مورد
بررسی عالمانه و کارشناسانه قرار داد، آقای «صدیار وظیفه» متخلق به «ائل اوغلو» هستند که اولا از وجود دو دیوان، و نه یک دیوان، در این نسخه خبر می دهند و ثانیاً با دلایل متقنی که در مقدمه نگاشته اند، اثبات می کنند که نخستین دیوان جز نظامی گنجوی، منسوب به کس دیگری نمی تواند باشد و قرائن تاریخی ذکر شده در فوق، مربوط به نیمهٔ دوم یعنی «کلیات فارسی و ترکی نظامی قره مانی» است. ایشان دومین نفر بعد از «علی افندی حلمی داغستانی» هستند که این قصاید را به طور قطع و یقین از نظامی گنجوی می دانند و با نشر آن راه پژوهش های دقیق تر را مفتوح می سازند. در قاهره کتابخانه معتبری به نام "خدیویه" وجود دارد که در آن شمار زیادی کتاب های دستنویس قدیمی نگهداری می شود. یکی از مسؤولین کتابخانه نامبرده به نام علی افندی حلمی داغستانی فهرست کتاب های خطی فارسی و ترکی کتابخانه را تألیف نموده آن را به سال ۱۳۰۶ هجری به چاپ رسانیده. در آن فهرست نوشته که نسخه خطی دیوان نظامی گنجوی به ترکی است. سعید نفیسی و وحید دستگردی این نوشته را حمل بر اشتباه کرده اند، اما صدیق به شرح بالا آن را قابل انتساب به نظامی گنجوی می داند. دیوان ترکی نظامی قونیوی در سال
۱۹۵۸ (۱۳۳۷ خورشیدی) یعنی حدود چهل سال پیش از "پیدا شدن" توسط ائل اوغلو، توسط هانوک ایپکتن در ترکیه و از سوی انتشارات دانشگاه استانبول منتشر شده و معرفی جامعی در خصوص این دیوان ترکی در شماره سیزدهم نشریه «تورکیه» این دانشگاه صورت گرفته است. همین استاد دانشگاه استانبول، در سال ۱۹۷۴ (۱۳۵۳ خورشیدی) کتاب دیگری در شرح احوال و آثار نظامی قونیوی نوشته و در آنکارا منتشر کرده است. وی در این کتاب از وجود شش نسخه خطی برای دیوان ترکی نظامی قونیوی خبر داده که ششمین نسخه در «دارالکتاب قاهره» مصر نگهداری می شود. این نسخه که ظاهراً همان دیوان جعلی نظامی گنجه ای است، در کتاب ساختگی ائل اوغلو، تحت عنوان «نسخه خدیویه مصر» معرفی شده است. زبان شناسی، کتیبه بیستون و پارسی باستان. صدیق زبان پارسی باستان را جعلی میداند و باور داردص ۳۶ضمیر سوم شخص مفرد «او» و «آن» در فارسی نیز تحت تأثیر ترکی باستان ایجاد شده است. زیرا در کتیبه های بیستون که به ادعای برخی پژوهشگرانِ غرق در احساسات شوونیستی، به زبانی بانام فرضی و جعلی «پارسی باستان» حک شده، ضمیر سوم شخص مفرد «اوهه و اوم» (uhavaom) است که نمی تواند ریشهٔ ضمیر سوم شخص مفرد در فارسی کنونی
باشد. باید گفت در گویش های فارسی کنونی همهٔ ضمیرهای شخصی تحت تأثیر زبان ترکی باستان قوام یافته است نه اوستائی یا به اصطلاح پارسی باستان (!) که باستان شناسان شاهنشاهی و برخی از اساتید ادبیات فارسی که ترکی مدان هستند، چنین ادعای پوچی دارند و در مسئلهٔ بررسی تأثیر زبان ترکی در فارسی، جاهلانه و ناآگاهانه به اظهار نظر می پردازند و جهالت خود را با تحریف ها و توجیهات مضحک پرده پوشی می کنند. همچنین در مورد تأثیر زبان ترکی روی زبان های اوستایی و پهلوی می نویسد ص ۴۴هیچ یک از زبان های مرده و زنده دنیا مانند زبان ترکی دارای مفاهیم گستردهٔ زمان و انواع متعدد فعل نبوده اند و زبان ترکی از این لحاظ، از همهٔ زبان های جهانی غنی تر است. این غنا و گسترش، ریشه در اعماق قرون و اعصار دارد و حتی در ترکی باستان وجوه افعال، نسبت به ترکی معاصر از گستردگی و شیاع بیشتری برخوردار بود و به بسیاری از زبان های جهان و گویش های محلی منطقه نظیر زبان اوستائی و پهلوی نیز تأثیر گذاشته است. و ص ۳۱در زبان اوستایی نیز که تحت تأثیر و سیطرهٔ ترکی باستان شکل پذیرفته بود. وص ۱۶ بررسی نظام آوائی ترکی باستان نشان می دهد که این زبان نخستین زبان فطری و طبیعی
بشر بوده است. ادعای اینکه نخستین زبانی که بشر بدان سخن گفت ترکی بود، در کتاب «فرضیه زبان آذری و کسروی» تکرار شده است (ص ۹) البته این ادعا را به علی پاشا صالح حقوقدان نسبت داده است. همچنین وی زبانهای هند و اروپایی را بارها از زبانهای اورال آلتایی پایین تر میداند.در حالی که زبانهای اورال آلتایی فرضیه ای بود از یکی کردن خانواده زبانهای اورالی و آلتایی که در دهه ۶۰ میلادی رد شد. زبان های هند و افغانی. وی زبان های هند و ایرانی را هند و افغانی می خواند. زبان های هندی را شامل سنسکریت و پراکریت که مرده اند می داند و گروه افغانی را شامل فارسی و پهلوی که پهلوی مرده و فارسی را زبان رسمی دولت جمهوری اسلامی ایران و همین طور زبانی که از عرب و ترکی قوت یافته است، می داند. نشان دوستی جمهوری ازبکستان. به نقل از سایت سفارت ازبکستان در ایران، با حکم رئیس جمهور ازبکستان شوکت میرضیایف، به مناسبت بیست و نهمین سالگرد استقلال جمهوری ازبکستان، به حسین محمدزاده صدیق نشان "دوستی" اعطا شد. (منبع سایت سفارت ازبکستان کد خبر ۶۸۴۰)
«خفه شو و برقص» تک آهنگی از گروه موسیقی آلترنتیو راک واک د مون است که در منتشر شد. این ترانه برپایهٔ یک تجربهٔ واقعی خوانندهٔ اصلی گروه نیکولاس پتریکا در یک بار در لس آنجلس تصنیف شده است و به شرمنده نبودن و محروم نکردن خود از لذت و شادی اشاره دارد. «خفه شو و برقص» تاکنون موفق ترین تک آهنگ واک د مون در ایالات متحده آمریکا بوده است و به جایگاه چهارم جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد دست یافته است. این ترانه همچنین در جدول های موسیقی لهستان، اسکاتلند، ایرلند، استرالیا، اتریش، بریتانیا، جزو ده ترانه اول قرار گرفته است.
مسابقات جهانی تنیس روی میز ۱۹۳۷ () یازدهمین دوره مسابقات جهانی تنیس روی میز است که در شهر بادن بی وین، اتریش برگزار شده است. این مسابقات از ۱ تا ۷ فوریه ۱۹۳۷ در دو بخش تیمی و انفرادی انجام شده است.
شب بوی صحرایی، باهوشا نام یک سرده از تیره شب بویان است.
مسابقات جهانی تنیس روی میز ۱۹۳۸ () دوازدهمین دوره مسابقات جهانی تنیس روی میز است که در شهر لندن، انگلستان برگزار شده است. این مسابقات از ۲۴ تا ۲۹ ژانویه ۱۹۳۸ در دو بخش تیمی و انفرادی انجام شده است.
درشتوک یا ماهوشا گیاهی است از تیرهٔ شب بوها. درشتوک یک گونه از سرده شب بوی صحرایی است. درشتوک از علف های هرز یک ساله و ایستا است.
مسابقات جهانی تنیس روی میز ۱۹۴۸ () پانزدهمین دوره مسابقات جهانی تنیس روی میز است که در ومبلی، لندن برگزار شد. این مسابقات از ۴ تا ۱۱ فوریه ۱۹۴۸ در دو بخش تیمی و انفرادی انجام شده است.
باقر عاملی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و یکم بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت. زندگی. باقر عاملی در سال ۱۲۹۱ شهر مشهد متولد شد. بعد از انجام تحصیلات ابتدائی و متوسطه وارد دانشکده حقوق شد و لیسانس در حقوق قضایی گردید. در ۱۳۱۶ به خدمت در دادگستری درآمد و تدریجاً مشاغل قضائی را به ترتیب احراز نمود. مسئولیت های وی. اهم مشاغل او بازپرس، رئیس دادگاه، دادستان شیراز، دادستان کرمان، رئیس دادگستری یزد، ریاست استیناف کرمانشاه، دادستان تهران، دادستان دیوان کیفر، ریاست کل دادگاه های دیوان کیفر، ریاست دادگاه های استان تهران، مستشار و رئیس شعبه دیوان عالی کشور بود. در ۱۳۳۴ دوره دکترای حقوق را در دانشکده حقوق تهران در رشته حقوق جزائی طی کرد. در ۱۳۳۶ به معاونت پارلمانی وزارت دادگستری منصوب شد و چند سالی در آن سمت بود. در انتخابات دورهٔ بیست و یکم از تهران نماینده مجلس گردید و در انتخابات هیئت رئیسه نایب رئیس اول شد. در ۱۳۴۲ در کابینه حسنعلی منصور به سمت وزیر دادگستری معرفی شد. در ۱۳۴۳ در کابینه امیرعباس هویدا همان سمت را داشت. در ۱۳۴۵ از وزارت کنار رفت. از تالیفات او حقوق خانواده است که با مهارت و ت
سلط بر مبانی حقوق ایران تهیه شده است. سالیانی دراز در دانشکده ها و مدارس عالی تدریس می کرد. با وجودی که وکیل درجه اول دادگستری بود، هرگز وکالتی را قبول نکرد. وی در سال ۱۳۷۷ در مسافرتی که به آمریکا نموده بود در همان جا درگذشت.
پری کریستی (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل باهاما است.
فروندل استوارت (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل باربادوس است.
نیکولاس لیورپول (; – ) یک سیاست مدار اهل دومینیکا بود.
دنزل داگلاس (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل سنت کیتس و نویس است.
آپولو قیروانی () یا آپولو قیروانی یک مجسمه رومی عظیم از آپولو خدای روم باستان است که در شهرستان باستانی قیروانی، لیبی بود. آن را همراه با تعداد زیادی از دیگر مجسمه ها و کتیبه های باستانی کشف شده در سال ۱۸۶۱ به موزه بریتانیا فرستادند. کشف. این مجسمه های بزرگ در اواسط قرن نوزدهم در معبد آپولو در قیروانی لیبی به وسیله حفاری کاوشگران بریتانیایی و باستان شناسان آماتور کاپیتان رابرت مرداک اسمیت و فرمانده (ادوین ای پرچر) کشف شد. مجسمه در ۱۲۱ قطعه شکسته یافت شد و قطعات بعداً در موزه بریتانیا دوباره بهم وصل شد که نسبتاً دست نخورده بود و فقط دست راست و دست چپ آن از بین رفته بود. شرح. مجسمه از سنگ مرمر با کیفیت بالا ساخته شده و در اصل نقاشی شده است و خدای برهنه به استثنای یک ردای پیچیده در اطراف باسن خود را نشان داده که به عنوان خدای موسیقی، یک چنگ با پایتون در زیر آن را دارد. مجسمه یک مخلوط عجیب با ویژگی های مردانه و زنانه است که منشاء هلنی آن را نشان می دهند. این مجسمه احتمالاً تصویری از خدای اصلی در معبد آپولو در قیروانی بود و به عنوان نقطه کانونی برای پرستش و رسوم عبادت عمل می کرده است.
رابرت مرداک اسمیت (؛ ۱۸ اوت ۱۸۳۵ – ) یک مهندس، انسان شناس، باستان شناس، و دیپلمات اهل بریتانیا بود. فعالیت در ایران. از سال ۱۸۶۵ اسمیت مدیر شرکت تلگراف در ایران بود و بسیار قادر به بهبود زیرساخت های محلی بود. او پس از دو سال از این انتصاب توانست با کمک مردم محلی به نصب سیم مورد نیاز یه طول ۱۲۰۰ مایل برای پیوستن تهران تا لندن دست یابد. اسمیت اشاره کرد که این وظیفه تحت شرایط دشوار انجام شد و مردم بومی را به عنوان یک ابزار از مستعمره نشینان دیدم. به موازات این کار وی در سال ۱۸۷۳، به کار غیرمعمول جمع آوری آثار باستانی برای انگلستان توسط وزارت علوم و هنر گماشته شد. او در تهران زندگی می کرد و مجموعه ایرانی خود را بسیار گسترده کرد و یک نمایشگاه ویژه در سال ۱۸۷۶ در گالری موزه ویکتوریا و آلبرت به نام او برگزار شد. او همچنین یک شمشیر افتخار از ناصرالدین شاه دریافت کرد. بعدها در سال ۱۸۷۵ وی کتابی در مورد هنر ایرانی به رشته تحریر درآورد.
پنیرک گل ریز نام یک گونه از سرده پنیرک است. این گیاه در مناطق جنوبی ایران از جمله خوزستان، کهگیلویه و بویراحمد، بوشهر، کرمانشاه، فارس، شوشتر، دزفول و اندیمشک به صورت علفی خودرو در مزارع می روید و به عنوان سبزی در غذاها مصرف می شود.
انبه نام یک گونه از سرده انبه ها است. این درخت بومی شبه قارهٔ هند است. صدها رقم از ارقام پرورشی آن نیز به دیگر مناطق گرم جهان معرفی شده اند. این درخت میوه، درخت بزرگی است که می تواند به ارتفاع و عرض تاج در حدود ۳۰ متر و دور تنهٔ بیشتر از ۳٫۷ متر رشد کند. این گونه برای نخستین بار توسط لینه در سال ۱۷۵۳ مورد ارزیابی قرار گرفت و نام گذاری شد. انبه میوهٔ ملی هند، پاکستان و فیلیپین و درخت ملی بنگلادش است. این درخت سبز و زیبا در دو استان هرمزگان و سیستان و بلوچستان نیز پرورش می یابد. توضیحات. درخت. یک درخت سبز بزرگ که بیشتر برای میوه هایش چه سبز و چه رسیده ارزشمند است. تقریباً ۲۱۰ رقم انبه گزارش شده است. این درخت می تواند بین ۱۵ تا ۳۰ متر رشد کند. درخت در لوم شنی با زهکشی خوب، بهترین رشد خود را دارد و در خاک های سنگین و خیس رشد خوبی ندارد. پی اچ بهینهٔ خاک برای رشد مناسب این درخت باید بین ۵٫۲ تا ۷٫۵ باشد. گل. گل ها در پایان زمستان و آغاز بهار پدید می آیند. هر دو گل نر و ماده روی یک درخت به وجود می آیند. شرایط آب و هوایی تأثیر بسزایی در زمان گلدهی انبه دارد. میوه. انبه میوه ای نامنظم، تخم مرغی شکل و گوشتی است. انبه ه