Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
معبد نیکو توشو () یک معبد شینتویی است که در شهر نیکو، در استان توچیگی در ژاپن قرار دارد. این معبد یکی از آرامگاه ها و معابد نیکو است که توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است.
گل سال در آلمان به مانند "گل ماه"، "گل دهه" و "گل قرن" یک جایزهٔ انفرادی فوتبال است که به انتخاب بینندگان (آ.ار.د تلویزیون آلمان) و ناظران مجله اشپورت شو از میان گل های تماشایی یا مهمی که در آلمان یا برای این کشور زده شده اند برگزیده می شود. کلاوس فیشر سه بار برنده این جایزه شده است که گل برگردان وی در بازی تیم ملی آلمان مقابل تیم سوئیس که در ۱۶ نوامبر ۱۹۷۷ در ورزشگاه مرسدس بنز آرنا و شهر اشتوتگارت زده شد به عنوان گل قرن آلمان شناخته شده است. جزئیات. گل ماه و رویدادهای مانند آن همچون گل سال از سال ۱۹۷۱ توسط شبکهٔ آ.ار.د آلمان که یکی از شبکه های عمومی آلمان به شمار می رود آغاز شده است. هر ماه فهرستی از گلهای تماشایی، مهم یا غیرمعمول تهیه می شود که بینندگان به یکی از آن ها رای می دهند. پیشتر این کار از طریق فرستادن نامه انجام می شد. اما امروزه رای دهی ها معمولاً از طریق تلفن یا اینترنت انجام می پذیرد. این جایزه یکی از جایزه هایی است که ارزش زیادی در رده جوایز انفرادی فوتبال آلمان دارد و بیشتر ورزشکاران به دنبال کسب آن هستند.
معبد هوننو () یک معبد متعلق به یکی از شاخه های آیین بودایی، بنام بوداگرایی نیچی رن است. این معبد در کیوتو در کشور ژاپن واقع شده است. معبد هوننو بیشتر به دلیل حادثه حادثه معبد هوننو - ترور اودا نوبوناگا - که در ۲۱ ژوئن ۱۵۸۲ در آنجا اتفاق افتاد مشهور است. نوبوناگا قبل از حمله به معبد با محافظان کمی در معبد اقامت کرد. اما توسط ژنرال خود آکچی میتسوهیده به او خیانت شد. نیروهای آکچی معبد را محاصره کردند و آن را به آتش کشیدند. نوبوناگا که می دانست هیچ راهی برای او وجود ندارد، همراه با خادمش موری رانمارو مرتکب هاراکیری شد. برادران رانمارو نیز در معبد هوننو کشته شدند.
مؤسسهٔ مطالعات پیشرفته (IAS) واقع در پرینستون در ایالت نیوجرزی آمریکا، یک مؤسسهٔ مستقل مربوط به تحقیقات پسادکترا و پژوهش های نظری و روشنفکرانه است که در سال ۱۹۳۰ توسط آبراهام فلکسنر، پژوهشگر آمریکایی به کمک دوستان بشردوستش، لوئیز بامبرگر و کارولین بامبرگر فولد بنیان نهاده شد. مهم ترین پژوهشگرانی که در این بنیاد مشغول به کار بودند، می توان از آلبرت اینشتین، یانوش فون نیومن و کورت گودل را نام برد که بعد از مهاجرتشان به ایالات متحده، به این مؤسسه پیوستند. اگرچه این مؤسسه بسیار به دانشگاه پرینستون نزدیک است و همکاری زیادی با آن دارد اما بخشی از آن دانشگاه نیست و هیچ گونه بودجه ایی از آن دریافت نمی کند. فلکسنر در اصل قصد گسترش دانش را از اهداف مؤسسهٔ خود اعلام کرد. در این مؤسسه هیچ گونه مدرک تحصیلی اعطا نمی شود یا هیچ گونه دوره آموزشی تجربی وجود ندارد. پژوهشگران نیز تحت قرارداد یا ملزم به انجام دادن تحقیقات موردنظر بنیاد نیستند و می توانند اهداف پژوهشی خود را دنبال کنند. این بنیاد در طول قدرت گیری فاشیسم در اروپا نقش کلیدی داشت در انتقال سرمایه های فکری از اروپا به آمریکا و از همین رهاورد اعتبار آکادمیکی به دست آو
رد که این بنیاد را به شهرت رساند و این اعتبار تاکنون نیز پابرجا مانده است. این بنیاد تمام بودجه خود را طریق وقف، هدیه و بخشش تأمین می کند، و یکی از هشت بنیاد ریاضی آمریکا است که بنیاد ملی علوم برای آنان بودجه اختصاص می دهد. این مدل برای دیگر هشت نفر از اعضای کنسرسیوم "برخی از مؤسسه مطالعات پیشرفته". این مؤسسه متشکل شده از چهار کارگروه–مطالعات تاریخی ریاضیات، علوم طبیعی و علوم اجتماعی، همچنین طرحی برای تأسیس زیست شناسی نظری در بنیاد نیز وجود دارد. تاریخچه. مؤسسان. بنیاد در سال ۱۹۳۰ به دست آبراهام فلکسنر با همرهی خیرینی بنام لوئیس بامبرگر و کارولین بامبرگر فولد تأسیس شد. فلکسنر بیشتر به عنوان یکی از چهره های مهم تاریخ پزشکی آمریکا شناخته می شود که نقش مهمی در اصلاحات آموزش پزشکی این کشور داشت. وی در دهه ۱۸۹۰ به خاطر علاقه ای که به امر آموزش داشت مدرسه ای تجربی را بنا نهاد که در آن هیچ برنامه درسی خاص وجود نداشت و امتحانی گرفته نمی شود، به دنبال موفقیت این برنامه که هدفش آماده سازی دانش آموزان برای ورپو به کالج های سطح اول بود انگیزه ایی شد که سپس وی بنیاد مطالعات پیشرفته را بنیان نهد. فلکسنر در دانشگاه های اروپ
ایی همانند دانشگاه هایدلبرگ، کالج ال سنتز، آکسفورد و کلژدو فرانس تحصیل کرده بود و می خواست مؤسساتی تحقیقاتی همانند آن ها در ایالات متحده تأسیس کند. در اتوبیوگرافی آبراهام فلکسنر، خود یادآور می شود که در سال ۱۹۲۹ طی تماس تلفنی از جانب خواهر و برادری بنام برامبرگر که مشتاق به مشارکت در طرح وی بودند منجر به تأسیس IAS شد: خانواده برامبرگر می خواستند پول فروش فروشگاه خود در نیوارک، نیوجرسی را به تأسیس دانشکده دندانپزشکی در ایالت نیوجرسی اختصاص دهند. فلکسنر آن ها را متقاعد کرد که پول خود را در پژوهشای بنیادی تر سرمایه گذاری کنند. جغرافی دان برجسته ای بنان اسوالد وبلن سال ها بود که تلاش می کرد تا موسسه ای تحقیقاتی سطح بالا در ریاضیات تأسیس کند وی با فلکسنر دیدار کرد و برای مکان مؤسسه جایی نزدیکی دانشگاه پرینستون را پیشنهاد کرد که به مرکز یادگیری و کتابخانه دانشگاه نزدیک باشد. در سال ۱۹۳۲ وبلن از دانشگاه پرینستون استعفا کرد و اولین استاد در مؤسسه مطالعات پیشرفته شد. بیشتر تسهیلات بنیاد توسط وی انتخاب شدند و همچنین وی کمک زیادی کرد برای به دست آوردن زمین در پرینستون برای ساخت تأسیسات و گسترش بنیاد در آینده. فلکسنر و و
بلن بهترین ریاضی دان ها و فیزیکدانهایی که می توانستند پیدا کنند را استخدام کردند. هم زمان با ظهور فاشیسم در اروپا و با همکاری گروه های ضدّسامی با آن ها بسیاری از ریاضی دانهای فراری از اروپا همانند انیشتین و هرمان وایل (که همسری یهودی داشت) این مؤسسه به خانه جدیدشان تبدیل شد. همچنین با پافشاری وایل دانشمند جامع العلومی اتریش -مجارستانی بنام یوهان فون نیومن نیز به استخدام بنیاد درآمد. در واقع این بنیاد تبدیل شده بود به مأمنی برای دانشمندان فراری از اروپا. جذب انیشتین اولین موفقیت فلکسنر بود و پس از آن شاگرد با استعداد وبلن بنام جمیز الکساندر و سپس جوان موفق منطق دانی بنام کورت گودال جذب شدند. فلکسنر بسیار خوش شانس بود که این مشاهیر و افراد پیرامون آن ها را جذب کرد. بدین سان در سال۱۹۳۴ بنیاد با عضویت شش تن از ریاضی دانهای برجسته تأسیس شد. در سال ۱۹۳۵ فیزیکدان پیشرو در فیزیک کوانتوم بنام ولفگانگ پائولی عضو مؤسسه شد. با تأسیس بنیاد مطالعات پیشرفته پرینستون جای گوتینگن را به عنوان دانشگاه پیشرو در ریاضیات در قرن بیستم گرفت. سالهای اولیه. برای شش سال از هنگام تأسیس بنیاد در سال ۱۹۳۳ تا زمانی که ساختمان فولد هال در س
ال ۱۹۳۹ بنایش تمام شد دفتر مرکزی بنیاد در دانشکده ریاضی دانشگاه پرینستون قرار داشت. دانشکده علوم دانشگاه پرینستون کمتر از دو مایل از ساختمان مؤسسه فاصله داشت و تحقیقات مشترک بسیاری بین این دو نهاد صورت گرفت. این همکاری های اولیه در سالهای اولیه تأسیس بنیاد این فکر غلط را که بنیاد بخشی از دانشگاه پرینستون است را جا انداخت که هم اکنون نیز این فکر غلط کامل ریشه کن نشده است. از زمان آغاز بکار بنیاد تاکنون دارای یک سیاست عدم تبعیض است. در ۴ ژوئن ۱۹۳۰ خانواده برامبرگر طی نامه ایی با هیئت امنای مؤسسه یادآور شدند: بنیاد IAS یکی از پیشگامان برابر جنسیتی در آموزش عالی بود حتی زمانی که دانشگاه پرینستون دانشجویان دختر را برای تحصیلات تکمیلی نمی پذیرفت. در سال ۱۹۳۴ به دعوت فلکسنر و وبلن ریاضی دانی مؤنث بنام امی نوثر عضو و سخنران بنیاد شد. فلکسنر با موفقیت توانسته بود اعتبار زیادی برای بنیاد کسب کند. دانشکده ریاضیات در سال ۱۹۳۳ تأسیس شد به دنبال این موفقیت او کار به مراتب مشکل تر تأسیس دانشکده اقتصاد و علوم انسانی را به ثمر رساند. دانشکده مطالعات انسانی و دانشکده اقتصاد و سیاست در سال۱۹۳۵ تأسیس شدند. هر سه این دانشکده تحت
یک مدیریت به ساختمان جدید فولد هال در سال ۱۹۳۹ منتقل شدند .(اگرچه بعدها دانشکده علوم انسانی و دانشکده اقتصاد و سیاست در دانشکده مطالعات تاریخی که در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد، ادغام شدند). در ابتدای کار دانشکده ریاضیات شامل ریاضی دانها و فیزیکدانها می شد؛ و دانشکده مستقل علوم طبیعی تا سال ۱۹۶۶ تأسیس نشد. دانشکده علوم اجتماعی در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد. اهداف بنیاد. در سال ۱۹۳۹ فلکسنر طی مقاله ای تأکید کرد که چگونه جیمز کلارک ماکسول صرفاً برای دانستن طرزکار میدانهای مغناطیسی و جریان برق چگونه محاسباتش باعث توسعه جریان برق در عصر جدید شود. با اتکا به ماکسول و دانشمندان نظری چون گووس، فارادی، ارلیش و انیشتین، فلکسنر گفت: «در طول تاریخ علم بیشتر اکتشافات مهم که سودمندیشان برای نوع بشر ثابت شده توسط مردان و زنانی ساخته شده اند که به دنبال سودمندی اکتشافشان نبودند بلکه صرفاً به دنبال ارضاء میل کنجکاویشان بودند». فلکسنر در کتاب آبی بنیاد گفته است، «بنیاد پژوهشهای پیشرفته یکی از معدود بنیادهایی در جهان است که هدف نهایی اش تلاش برای تولید دانش بخاطر ارزشمند بودن خود دانش است. تحقیقات نظری از آن جمله تحقیقاتی هستند که هدفشان رسیدن ب
ه درک بهتری از انسان و طبیعت است نه به عنوان محصولی که برای سفارشی ساخته شده باشد. همانند خلاقیت هنری که در محیط خاصی پرورش پیدا می کند». این عقاید آبراهام فلکسنر مؤسس و رئیس بنیاد، این شور و شعف هم امروزه الهام بخش این بنیاد است»
تویوتومی هیده تسوگو (۱۵۶۸ – ۱۵ ژوئیه ۱۵۹۵) خواهرزادهٔ تویوتومی هیده یوشی بود و در دوره سنگوکو در قرن شانزدهم میلادی در ژاپن زندگی می کرد. در سال ۱۵۹۰ میلادی هیده یوشی پسر و جانشین خود بنام تسوروماتسو را در سن خردسالی به علت مرگ او از دست داد و چون پسر دیگری نداشت، هیده تسوگو را به عنوان جانشین خود برگزید. در سال ۱۵۹۳ همسر هیده یوشی یودو-دونو پسری به نام تویوتومی هیده یوری به دنیا آورد و به این ترتیب هیده تسوگو عنوان جانشینی خود را از دست داد. سرانجام در سال ۱۵۹۵ هیده تسوگو متهم به توطئه برای انجام کودتا شده و مجبور به خودکشی شد. ارزیابی تاریخی. اووادا تتسوئو از تاریخ دانانی است که شدیداً نظریه قتل هیده تسوگو را به علت سوءرفتاری و خشونت شخصی وی را رد انکار و می کند او عنوان می کند، که شایعات و حکایات زیادی برای توضیح قتل وی بعد از مرگش ایجاد شده است. تاریخدان دیگر ژاپنی تاداگوچی کاتسوهیرو درحالی که نظریه بزهکاری هیده تسوگو را انکار نمی کند، خاطرنشان می کند که این ایده می تواند با ایده قصاص الهی بر اساس اندیشه های مذهبی مردم پدید آمده باشد.
یودو-دونو ، چاچا (ژوئن ۴، ۱۶۱۵ – ۱۵۶۹) از شخصیت های برجستهٔ اواخر دوره سن گوکو بود. وی همسر سوکوشیتسو (غیراصلی) تویوتومی هیده یوشی بود که قدرتمندترین مرد در ژاپن به شمار می آمد. وی همچنین مادر پسر و جانشین هیده یوشی، تویوتومی هیده یوری بود. او پس از مرگ شوهرش سر خود را تراشید و یک راهبهٔ بودایی تبدیل شد. مادر او اوایچی خواهر کوچکتر اودا نوبوناگا بود. مرگ پدر و برادر. در سال ۱۵۷۰، پدر چاچا، آزای ناگاماسا، اتحاد خود را با اودا نوبوناگا شکست، و دوره سه ساله جنگ تا سال ۱۵۷۳ ادامه داشت که ارتش نوبوناگا، ناگاماسا را در قلعه اودانی محاصره کرد. با این حال نوبوناگا خواستار بازگشت امن خواهرش، اوایچی شد. چاچا به همراه مادر و دو خواهرش قلعه تحت محاصره را ترک کردند. قلعه اودانی سپس سقوط کرد، و ناگاماسا و مانپوکومارو، تنها برادر چاچا در طی سقوط قلعه کشته شدند. مرگ مادر و پدرخوانده. مرگ نوبوناگا در سال ۱۵۸۲ باعث خصومت های آشکار بین شیباتا کاتسوایه و تویوتومی هیده یوشی بر سر موضوع جانشینی شد. خواهر کوچکتر نوبوناگا، اوایچی پس از مرگ برادرش به ازدواج شیباتا کاتسوایه درآمد. نیروهای کاتسوایه در نبرد شیزوگاتاکه شکست خوردند و وی م
جبور به عقب نشینی به قلعه کیتانوشو شد. وقتی ارتش هیده یوشی این قلعه را محاصره کرد، کاتسوایه قلعه را به آتش کشید. کاتسوایه و همسرش اوایچی دست به هاراکیری زدند. با این حال، اوایچی قبل از درگذشتش، سه فرزند دخترش، چاچا، اوایو و اوهاتسو را تحت مراقبت و محافظت هیده یوشی درآورد. چاچا در شعر واکا مهارت داشت و به عنوان بالاترین شاهزاده خانم خاندان آزای شناخته می شد. او با خواهران و سایر نزدیکانش به خوبی رفتار می کرد. ازدواج با هیده یوشی. در سال ۱۵۸۸ به همسری هیده یوشی درآمد و در همان سال نیز باردار شد. تویوتومی هیده یوشی، که هنوز پسری نداشت، بسیار خوشحال شد. برادر کوچکتر هیده یوشی، تویوتومی هیده ناگا در مارس ۱۵۸۹ قلعه یودو را بازسازی کرد. پس از این بارداری، هیده یوشی قلعه یودو را به چاچا داد. گفته می شود که همسر اول و اصلی هیده یوشی، بنام اونه که فرزندی نداشت، حتی تصور برخورداری از چنین امتیازی را نیز نداشت؛ و بدین ترتیب چاچا بسیاری از امتیازات را از هیده یوشی به ارث برد. وی دو پسر از هیده یوشی داشت، تویوتومی تسوروماتسو (تولد ۱۵۸۹)، که در کودکی درگذشت، و تویوتومی هیده یوری، متولد ۱۵۹۳، که جانشین تعیین شده هیده یوشی شد
. در سال ۱۵۹۴، خانواده هیده یوشی به قلعه فوشیمی نقل مکان کردند، اما درگذشت هیده یوشی در سال ۱۵۹۸ منجر به فاجعه در خاندان تویوتومی شد. در نتیجه، خاندان تویوتومی بسیاری از تأثیر و اهمیت خود را از دست داد. چاچا معبد یوگن-این (養 源 院) را به یاد پدرش آزای ناگاماسا و مادرش اوایچی بنیان نهاد. چاچا سپس به همراه پسرش هیده یوری به قلعه اوساکا نقل مکان کرد. او به عنوان سرپرست هیده یوری در سیاست مداخله می کرد و قلعه اوساکا را اداره می کرد؛ تا اینکه در سال ۱۶۱۵ در محاصره قلعه اوساکا به همراه پسرش هیده یوری کشته شد. ارتباط با اونو هاروناگا. اونو هاروناگا برادرشیری چاچا بود، وجود رابطه نامشروع بین این دو از زمان حیات آنان وجود داشت؛ بنابر این نظریه در خاطرات تامون این یا کتاب کونگ هانگ (محقق کره ای) ذکر شده که هیده یوشی پدر واقعی تویوتومی هیده یوری نبوده، بلکه در اصل اونو هاروناگا پدر فرزندان چاچا بوده است.
استاینکیر یک بخش در کشور نروژ است که در استان نورد تروندلاگ واقع شده است و ۱٬۵۶۴٫۲۹ کیلومترمربع مساحت و ۲۱٬۱۵۱ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای Sollefteå Municipality و سولفتئو خواهرخوانده های استاینکیر هستند.
کودای-این ، نِنِه ()، اُونِه (زمان حیات ۱۶۲۴–۱۵۴۶) که به طور رسمی کیتاماندوکورو ، نامیده می شد. همسر اصلی تویوتومی هیده یوشی قدرتمندترین مرد ژاپن در اواخر دوره سنگوکو بود. در دوران خردسالی «سوگی هارا یاسوکو» نامیده می شد. او فرزند کینوشیتا ساداتوشی و آساهی دونو بود. برادر تنی او کینوشیتا ایه سادا نام داشت. وی از دوران کودکی به فرزندخواندگی خاندان آسانو درآمده بود. در سال ۱۵۶۱ در سن ۱۴ سالگی با وجود مخالفت مادرش آساهی دونو با تویوتومی هیده یوشی که در آن زمان ۲۵ داشت، ازدواج عاشقانه کرد. در آن دوره این نوع ازدواج امری بسیار نادر بود. از ازدواج او و هیده یوشی فرزندی حاصل نشد. او پسربرادر خود کوبایاکاوا هیده آکی را به فرزندی پذیرفت. وی پس از مرگ شوهرش در سال ۱۵۹۸ میلادی به یک راهب بودایی تبدیل شد و نام "کودای-این" را برای خود برگزید.
فرزندان ۲ یک فیلم فانتزی، موزیکال و اختصاصی شبکه دیزنی به کارگردانی کنی اورتگا محصول ایالات متحده آمریکا است.این فیلم دنبالهٔ فیلم "فرزندان" است و برای نخستین بار در تابستان ۲۰۱۷ از شبکه دیزنی پخش خواهد شد. خلاصه داستان. این فیلم که در ادامه ی فیلم فرزندان است درباره ی مل است که از زندگی در آرادون خسته شده و به جزیره برمی گردد و کارلوس، ایوی، جی و بن به دنبال او برای برگرداندن او می آیند اما اوما دختر اورسلا همراه دوستانش بن را گروگان می گیرند و از مل و دوستانش می خواهند تا عصای جادویی پری مادر خوانده را برای او بیاورند اما مل و دوستان او که حالا لانی (دختر مولان) به آنها اضافه شده است آنها را گول زده و بن را گرفته و فرار میکنند ولی کتاب طلسم مل هنگام سوار شدن روی زمین افتاده و در جزیره میماند و به دست اوما میرسد...
هاوگسون یک محدودهٔ شهرداری در شهرستان هاگالاند در استان روگالاند در کشور نروژ است. شهرداری هاوگسون در ورودی شمالی تنگهٔ کارمسوند، واقع شده است. شهرداری هاوگسون شامل بخش خشکی در مجاورت باریک ترین قسمت تنگهٔ کارمسوند، است؛ که به سمت شمال، تا مرز استان سابق هوردالاند (در سال ۲۰۲۰ میلادی با استان سون او فیوردانه، ادغام شده است)، پیش می رود. شهرداری هاوگسون شامل جزایر واقع در تنگه کارمسوند، (Vibrandsøya , Hasseløya Risøya و بیشتر) و مجمع الجزایر Røvær در دریا در حدود ده کیلومتری غرب مرکز شهر نیز می باشد. شهر هاوگسون ۷۲٫۶۸ کیلومترمربع مساحت و ۳۶٬۵۳۸ نفر جمعیت دارد. جمعیت. پس از احراز رتبهٔ شهری و تأسیس شهرداری هاوگسون، در سال ۱۸۵۵ میلادی، شهر به شدت رشد کرد. تنها طی یک سال، یعنی ازسال ۱۸۵۵ تا ۱۸۵۶ جمعیت شهر، از ۱۰۶۶ به ۳۲۰۰ نفر رسید. در سال ۱۹۵۸ محدودهٔ شهرداری هاوگسون گسترش یافت و با بعضی از مناطق مسکونی مجاور، ادغام شد. در نتیجهٔ این گسترش و ادغام، جمعیت محدودهٔ شهرداری هاوگسون از ۲۰ هزار نفر فراتر رفت. در سال ۱۹۶۰ هاوگسون ۲۷٬۳۶۵ نفر جمعیت داشت. از آن به بعد تا حدود سال ۱۹۹۰ تعداد جمعیت شهر، تقریباً ثابت بود. اما
از سال ۱۹۹۰ به بعد، بار دیگر رشد جمعیت شهر شتاب پیدا کرد. در سال ۲۰۱۱ تعداد اهالی شهر هاوگسون از ۳۵ هزار نفر عبور کرد. رشد گاه نسبتاً ضعیف جمعیت در محدودهٔ شهرداری هاوگسون عمدتاً نتیجه قوانین محدودکنندهٔ شهرداری بوده است. این قوانین باعث شده، بخش بزرگی از ساخت و ساز مسکن در خارج از محدودهٔ شهر انجام شود. این موضوع از ارقام مربوط به جمعیت در شهرک های اطراف روشن است. این شهرک ها که تنگاتنگ محدودهٔ شهرداری رشد کرده اند، شامل شهرک های اطراف شهرداری کارموی نیز می شوند. رشد جمعیت در شهرکهای اطراف، از زمان تأسیس راه ارتباطی، در سال ۱۸۵۴، تقریباً بی وقفه بوده است. در سال ۲۰۱۶ میلادی ۴۴٬۵۳۶ نفر ساکن این شهرک ها بوده اند. در سال ۲۰۱۶، بیش از ۹۷ درصد از جمعیت محدودهٔ شهرداری هاوگسون، در حومهٔ شهر زندگی می کردند. معیشت. اساس درآمد اقتصادی هاوگسون بر دریا استوار شده است. ماهیگیری و دریانوردی به تدریج گسترش یافته و شهر را به یک مرکز صنعتی، تجاری و خدماتی تبدیل کرده است. در حال حاضر هاوگسون از نظر صنایع دریایی، فعالیت تجاری و خدماتی، برای شمال استان روگالاند و کل شهرستان سانهوردلند، اهمیتی بی بدیل دارد. پس از خدمات عمومی،
اجتماعی و خصوصی، که در مجموع ۴۰ در صد از اشتغال، در سال ۲۰۱۶ میلادی را در محدودهٔ شهرداری هاوگسون شامل شده؛ فروش اجناس، خدمات هتل و رستوران، ۲۰ درصد از نیروی فعال کار را به خود اختصاص می دهند. ۱۲ در صد از شاغلین در بخش تجارت یا ارائه خدمات خصوصی فعالیت می کنند. ۱۲ در صد در صنایع مشغول هستند. اگر صنایع راه و ساختمان و تولید نیرو، تأمین آب آشامیدنی و دفع زباله را نیز بر آن بی افزاییم، این سهم به ۲۰ درصد می رسد. ۵ در صد باقی، در امور حمل و نقل و انبار داری، به خصوص کشتیرانی، اشتغال دارند. بخش غالب دراقتصاد صنایع در محدوده شهرداری هاوگسون و توابع آن، مهندسی ساختارهای صنعتی است. ۸۷ درصد از کارکنان صنایع شهر، در رشتهٔ تولید ساختارهای صنعتی فعال هستند. از این تعداد، در سال ۲۰۱۵ میلادی ۷۶ درصد در تولید کشتی و سکوی نفتی مشغول به کار بوده اند. بزرگترین شرکت موجود در محدودهٔ شهرداری هاوگسون، آیبل نام دارد. شرکت آیبل یک شرکت سهامی است که بیشتر در زمینهٔ تولید و مراقبت از سکوهای نفت و گاز فعالیت می کند. به غیر از صنایع بزرگ ساخت کشتی و سکوی نفتی، در محدودهٔ شهرداری، می توان از صنایع تولید و بسته بندی مواد خوراکی و طراحی ن
ام برد که به ترتیب ۸ و ۲ در صد از اشتغال در صنایع شهر را شامل می شوند. شهر هاوگسون، مرکز تجاری، شهرستان هاگالاند، بخش بزرگی از شهرستان ریفیلکه و شهرستان سانهوردلند و قسمت جنوبی منطقهٔ هاردانگر است. دفترها، فروشگاه ها ی تجاری و مراکز خدماتی و تفریحی به طور عمده، در مرکز شهر هاوگسون واقع شده اند. یک بندر کوچک که در گویش محلی به آن بندر داخلی می گویند، بخشی از مرکز شهر است. به غیر از فعالیت تجاری در مرکز شهر که تا حدودی جنبه سنتی دارد، مراکز خرید بزرگ و سرپوشیده ای در اطراف شهر وجود دارند. بندر هاوگسون همراه با بنادر در کارموی، بوکن و اِسوِیو از طریق یک شرکت رسمی و فراشهری بنادر، IKS، اداره می شود که یکی از بزرگترین شرکت های بندری، در کل کشور نروژ، از نظر تعداد تماس و حجم کالا است. در اسکلهٔ آبهای عمیق در خارج از شهر در جزیره Risøy، کشتی ها بزرگتر می توانند پهلو بگیرند. در اینجا تجهیزات و امکانات سردخانه و انبار کالا نیز در نظر گرفته شده است. بندر ماهیگیری کارمسوند، در کارموی یک بندر ماهیگیری بین شهری است که در محدودهٔ شهرداری کارموی روی جزیرهٔ کوچکی تأسیس شده است. وجود این بندر، سهم مهمی در جایگاه کارموی، بعد ا
ز اَیْگِرسوند، به عنوان دومین تحویل دهندهٔ صید محصولات دریایی به خشکی، در استان روگالاند، داشته است. در سال ۲۰۱۵ میلادی، با تحویل صیدی به ارزش بی واسطهٔ ۵۹۰٬۳ میلیون کرون نروژ، کارموی به تنهایی ۱/۳ صید کل استان روگالاند را به مراکز تولید محصولات دریایی، تحویل داده است. شهر هاوگسون، همچنین از سال ۱۸۹۵ میلادی، دارای یک روزنامهٔ محلی به نام خود شهر بوده است. در سال ۲۰۱۵ شمارگانِ روزانهٔ نسخهٔ کاغذی روزنامهٔ (هوگسوندآویس) ۱۹۰۷۹بوده است. تردد روزانه به داخل محدودهٔ شهرداری هاوگسون، بسیار زیاد است. در سال ۲۰۱۶ میلادی ۴۳ در صد افرادی که در داخل شهر کار می کردند، در خارج شهر سکونت شبانه داشتند. ترابری. راه های ارتباط داخلی و جاده های ارتباط خارجی هاوگسون خوب است. جادهٔ (اروپا ۱۳۴) پیوند اصلی به سمت شرق است. این جاده، از روی منطقهٔ کوهستانی عبور کرده و به تلمارک و درامن ادامه یافته و به جاده (اروپا ۳۹) در منطقهٔ ساحلی غرب نروژ متصل می شود. در سال ۲۰۱۳ شبکهٔ تونل ارتباطی که شامل ۲۰ کیلومتر جاده، در جنوب و شرق شهر است واز جمله، از طریق تونل، از زیر آب در کارمسوند عبور می کند، گشایش یافت. این شبکه، باعث کاهش تردد، از روی
پل ارتباطی به کارمسوند می شود. هاوگسون دارای یک شبکهٔ گستردهٔ اتوبوس رانی، به مقاصد نزدیک و دور است. شبکهٔ اتوبوس رانی هاوگسون، ضمن عبور از مناطق کوهستانی اطراف، و طی مسیرهای طولانی، مسافران را به اسلو، برگن و استاوانگر و دیگر شهرهای کوچک و بزرگ دوردست می رساند. هاوگسون همچنین دارای خطوط منظم کشتی های مسافربری به جزایر اطراف است. تقسیمات اداری و نهادهای عمومی. شهر هاوگسون دارای دو بیمارستان است، یکی بیمارستان بزرگ هاوگسون که بخشی از سازمان بهداشت بوده و دارای تعدادی خدمات بهداشتی تخصصی برای ساکنان در سانهوردلند، ریفیلکه /شمال استان روگالاند؛ و شهرکهای اطراف هاردان گرفیورد است. دیگری بیمارستان سهامی روماتیسم، که وابسته به انجمن بهداشت شهر بوده و کوچکتر است. شهر هاوگسون دارای چند دبیرستان در رشته های مختلف تحصیلی و تأسیسات ورزشی و استخر شنای وابسته به آن ها است. هاوگسون دارای یکی از ۵ شعبهٔ مدرسهٔ عالی دولتی (HVL) است که در سال ۲۰۱۷ بعد از ادغام کالج دانشگاه برگن، کالج دانشگاهی سون او فیوردانه و کالج دانشگاهی هاوگسون /استورد تأسیس شده است. در حال حاضر فعالیت شعبهٔ هاوگسون روی موضوع بهداشت، چند رشتهٔ مهندسی فنی
از جمله، مسائل ایمنی، اقتصاد و مدیریت، متمرکز شده است. دستگاه انتظامی هاوگسون بخشی از پلیس منطقهٔ جنوب غربی کشور است. از نظر قضایی هاوگسون دارای شورای آشتی و دادگاه مقدماتی است و محل دادگاه تجدید نظر شهرستان های هاگالاند و سانهوردلند، نیز در شهر هاوگسون واقع شده است. از نظر تقسیمات در حوزه نفوذ مذهبی، هاوگسون تابع اسقف نشین استاوانگر است. در مورد مطالعات آماری۰ تا سال ۲۰۱۶ هاوگسون به ۹ ناحیه اصلی و در مجموع به ۱۰۲ زیر ناحیه یا ناحیه فرعی، تقسیم شده است. تاریخ و فرهنگ. نام هاوگسون از همان دیرباز در حماسهٔ هارالد زیباموی ذکر شده است. با این حال، اهمیت تاریخی هاوگسون برمی گردد به سال های ۱۷۰۰ میلادی، یعنی زمانی که با کشف بازگشت هر ساله شاه ماهی ها به تنگه کارمسوند، هاوگسون، به عنوان یک بندر صید و نمک سود کردن ماهی، اهمیت تجاری پیدا کرد. با گسترش تجارت شاه ماهی، در سال های ۱۸۰۰ میلادی، نیاز به وجود یک بندر صادراتی، بین استاوانگر و برگن، آشکار شد. در سال ۱۸۵۴ میلادی، برای نخستین بار هاوگسون، به عنوان یک آبادی یا محل مسکونی، در سرشماری سالانه ثبت شد. در شمال هاوگسون، در فاصله ۳ کیلومتری از مرکز شهر، بنای یاد بود ه
ارالد زیباموی، واقع شده است؛ یعنی کسی که افتخار یک پارچه کردن نروژ، به عنوان یک کشور واحد، طبق روایات افسانه گونه به او نسبت داده می شود. بنای شهرداری شهر هاوگسون، از سال ۱۹۳۱ میلادی، در نزدیکی مرکز شهر در سمت جنوب، واقع شده است. شهر هاوگسون دارای چند کلیسای قدیمی است. قدیمی ترین آنها یک کلیسای هشت ضلعی چوبی است که در سال ۱۸۵۸ ساخته شده است. هاوگسون میزبان یک جشنواره بین المللی فیلم و اهدا کنندهٔ جایزه آماندا، است. شهر دارای چند موزه و نمایشگاه هنری و آثار نقاشی است. در سمت شرقی شهر، مسیرهای پیاده روی و امکانات گردشگری قابل توجهی وجود دارد. خواهرخوانده. شهر آمدن (نیدزاکسن) خواهرخواندهٔ هاوگسون هست.
فرانتیر ایرلاینز یک شرکت هواپیمایی ارزان قیمت با کد یاتا F9 است که در تاریخ میلادی تأسیس شده و در تاریخ فعالیتش را آغاز کرده است. دفتر مرکزی فرانتیر ایرلاینز در دنور واقع در ایالت کلرادو آمریکا است و ۱۶۳ مقصد در ایالات متحده٬ مکزیک٬ آمریکای مرکزی و کارائیب پرواز مستقیم انجام می دهد.
اویاجت یک شرکت هواپیمایی است که در تاریخ ۱۹۸۳ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی اویاجت در دوبلین، ایرلند واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه دوبلین قرار دارد.
یوژماش اویا یک شرکت هواپیمایی است که در تاریخ ۱۹۸۵ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی یوژماش اویا در دنیپروپتروفسک، اوکراین واقع شده است.
ایندین یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا IC است که در تاریخ ۱۹۵۳ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی ایندین در دهلی نو، هند واقع شده است و به ۶۳ مقصد، پرواز مستقیم انجام می دهد.
پاوان هانس یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا PH است که در تاریخ ۱۹۸۵ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی پاوان هانس در دهلی نو، هند واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه جوهو، بمبئی قرار دارد.
ایر ایندیا رجیونال یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا 9I است که در تاریخ ۱۹۹۶ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی ایر ایندیا رجیونال در دهلی نو، هند واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین المللی ایندیرا گاندی قرار دارد و به ۲۵ مقصد، پرواز مستقیم انجام می دهد.
ایر لیزینگ کامرون یک شرکت هواپیمایی است. دفتر مرکزی ایر لیزینگ کامرون در دوالا، کامرون واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین المللی دوالا قرار دارد.
آکسیس لاینز اینترنشنال یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا O8 است. دفتر مرکزی آکسیس لاینز اینترنشنال در دوالا، کامرون واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین المللی دوالا قرار دارد.
کارگو ایرویز اینترنشنال یک شرکت هواپیمایی است. دفتر مرکزی کارگو ایرویز اینترنشنال در دوالا، کامرون واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین المللی دوالا قرار دارد.
کام ایر-کو یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا QC است که در تاریخ میلادی تأسیس شده و در تاریخ فعالیتش را آغاز کرده است. دفتر مرکزی کام ایر-کو در دوالا، کامرون واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین المللی دوالا قرار دارد و به ۷ مقصد، پرواز مستقیم انجام می دهد.
سانادا مارو نام یک مجموعهٔ تلویزیونی با موضوع تاریخی کشور ژاپن است. سانادا مارو پنجاه و پنجمین مجموعهٔ تلویزیونی از مجموعه تلویزیونی تایگا است که توسط شبکهٔ تلویزیونی ان اچ کی ساخته شده است. اولین قسمت این مجموعه در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۶ از شبکهٔ ان اچ کی پخش خود را آغاز کرد. در این مجموعه ماساتو ساکای در نقش سانادا یوکیمورا (قهرمان بنام ژاپنی)، فومیو کوهیناتا در نقش تویوتومی هیده یوشی (به عنوان متحدکنندهٔ ژاپن از او یاد می شود) و سیو اوچینو در نقش توکوگاوا ایه یاسو شرکت دارند.
فومیو کوهیناتا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۷۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از کارهایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "پسران قرن بیستم"، "وکیل مدافع تک"، "شمشیر ناامیدی" و "سانادا مارو" اشاره کرد.
یو اوایزومی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و شخصیت های تلویزیونی در ژاپن اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "قصر متحرک هاول"، "شهر اشباح"، "وقتی مارنی آنجا بود" اشاره کرد.
کوجی یاماموتو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و خواننده اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۷۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.