Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ترس از هجوم دوک نشین اتریش بیان کرده بودند. آنان خواستار دخالت امپراتوری در قضیه شدند. امپراتور در ژوئن ۱۲۳۶ تحریم حکومتی بر دوک اتریش تحمیل کرد. اعزام نیروهای امپراتوری بر ضد دوک او را وادار کرد که از وین به سوی وینر نویشتات مهاجرت کند. امپراتور، اکبرت را که پیشتر اسقف بامبرگ بود، به فرمانداری دو دوک نشین اتریش و اشتایرمارک (که تحت حکومت فریدریش دوم بود) منصوب کرد. اکبرت از فوریه تا ۵ ژوئن ۱۲۳۷ که درگذشت، فرماندار بود. واتسلاو که از توسعهٔ قدرت مستقیم امپراتور تا نزدیکی مرزهای خود ناراضی بود، پیمان اتحادی با دوک فریدریش بر ضد امپراتور بست. امپراتور تصمیم گرفت به جای بازکردن یک جبههٔ تازه، تحریم را بردارد. واتسلاو اقدام به مذاکره برای گسترش بوهم به سوی شمال تا رود دانوب کرد. این اقدام با ضمیمه کردن سرزمین های تقدیم شده توسط فریدریش برای تشکیل و حفظ اتحاد آن ها انجام شد. واتسلاو و فریدریش با اوتوی دوم (دوک بایرن) نیز متحد شدند. در ژوئن ۱۲۳۹ واتسلاو و اوتو از رایشتاگ در اگر خارج شدند و خدمت به امپراتور تکفیر شده را رها کردند. با وجود قصد آن ها برای انتخاب یک ضد شاه، این انتخاب تا ۱۲۴۶ انجام نشد. در ۱۲۴۶ هاینریش
راسپه (دوک تورینگن) در مخالفت با امپراتور فریدریش دوم و کنراد چهارم به عنوان شاه آلمان انتخاب شد. هجوم مغولان. واتسلاو در ۱۲۴۱ میلادی حملهٔ نیروهای مغول به بوهم تحت رهبری باتوخان و سبتای را که بخشی از هجوم مغولان به اروپا بود، با موفقیت دفع کرد. مغولان ارتش اصلی خود را به لهستان، سیلزی و بوهم نفرستادند و تنها موراویا از حملات آن ها آسیب دید. حمله به این چهار منطقه به رهبری بایدار، قادان و اردا خان با حدود ۲۰٬۰۰۰ سرباز انجام شد. پس از پیروزی مغولان در نبرد لگنیتسا واتسلاو برای جمع آوری نیروی تقویتی از تورینگن و ساکسونی عقب نشینی کرد، ولی جلوداران مغول در کووتسکو راه او را بستند. البته سواران بوهم به سادگی توانستند مغولان را دفع کنند. از آن جایی که به بایدار و قادان دستور داده شده بود حملهٔ ایذایی انجام دهند، آنان از بوهم و لهستان بازگشتند و به سوی جنوب حرکت کردند تا برای حمله به مجارها در نبرد موهی به باتو و سوبوتای بپیوندند. در سال ۱۲۴۲، هنگامی که سوبوتای خبر مرگ اوگتای خان در سال گذشته را شنید، ارتش مغول به سوی شرق، عقب نشست. سه شاهزاده در فرمان سوبوتای بودند و چنگیزخان دستور داده بود همهٔ فرزندان خاقان در
قورولتای برای انتخاب خاقان جدید که در قره قروم پایتخت مغولان برگزار می شد، حضور یابند. مردم لهستان که از دلیل عقب نشینی ناگهانی مغولان ناآگاه بودند، چنین پنداشتند که آنان در نبرد شکست خورده اند. تلاش برای دوک نشین اتریش. فریدریش دوم (دوک اتریش) در ۱۵ ژوئن ۱۲۴۶ در نبرد رود لیتا در برابر بلای چهارم کشته شد. مرگ او به حکومت خاندان بابنبرگ در اتریش پایان داد. موضوع جانشینی او منجر به سال ها نزاع در میان وارثانش شد. سیاست خارجی واتسلاو بر افزودن اتریش به خاندان پرمیسل بود. از سوی دیگر، امپراتور فریدریش دوم دوباره برای آوردن اتریش زیر پرچم امپراتوری اقدام کرد. هرچند اوتو فون ابرشتاین (فرماندار امپراتوری) باید با شورش اتریشی ها مقابله می کرد که از کسب منافع فوری از ضمیمه شدن دوک نشین جلوگیری کرد. بر پایهٔ سندی که در ۱۷ سپتامبر ۱۱۵۶ صادر شده و اتریش را به دوک نشین ارتقا داده بود، به زنان دودمان بابنبرگ اجازه داده شد که بر تخت بنشینند. گرترود برادرزادهٔ فریدریش دوم اتریش می توانست ادعای دوکی اتریش برای خود کند. واتسلاو، او را به همسری ولادیسلاو سوم (بزرگترین پسرش) درآورد. در ۳ ژانویهٔ ۱۲۴۷ ولادیسلاو به طور ناگهانی درگ
ذشت و نقشهٔ واتسلاو منتفی شد. گرترود به ادعای خود ادامه داد و با هرمان چهارم (مارگراف بادن) ازدواج کرد. شورش. در ۱۲۴۸ نجبای بوهم به رهبری اوتاکار دوم (پسر واتسلاو) بر ضد او شورش کردند. اشراف ناراضی، اوتاکار را ترغیب کردند که شورش را رهبری کند. واتسلاو شورشیان را شکست داد و پسرش را زندانی کرد. اوتاکار دوم از ۳۱ ژوئیهٔ ۱۲۴۸ تا نوامبر ۱۲۴۹ عنوان شاه بوهم را داشت. تا پایان سال ۱۲۵۰، امپراتور و هرمان چهارم درگذشتند. هرمان هیچ گاه توسط اشراف اتریش پذیرفته نشده بود. گرترود و پسرش فریدریش یکم ادعای خود را پی گرفتند. واتسلاو به اتریش حمله کرد و آن را در ۱۲۵۱ تصرف کرد. سپس اوتاکار دوم را آزاد کرد و او را مارگراف موراویا نامید. هم چنین او را دوک اتریش خواند که توسط اشراف، تحسین شد. واتسلاو، مارگارت (خواهر فریدریش دوم) را که دیگر بانوی بابنبرگی مدعی دوک نشینی بود، برای اوتاکار نامزد کرد. آن ها در ۱۱ فوریهٔ ۱۲۵۲ ازدواج کردند. واتسلاو نتوانست مدت زیادی از پیروزی خود لذت ببرد و در ۲۳ سپتامبر ۱۲۵۳ مرد. اوتاکار دوم جانشین او شد.
استنلی کافمن (؛ – ) نویسنده، تدوین گر و منتقد مشهور فیلم و تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا بود. او استاد تمامِ رشته ادبیات انگلیسی، تئاتر و فیلم در دانشگاه شهری نیویورک بود و همچنین از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۶ میلادی در دانشکدهٔ تئاتر دانشگاه ییل به تدریس پرداخت. استنلی کافمن از کسانی بود که باعث شد آثار کارگردانان برجسته ای چون اینگمار برگمان، یاسوجیرو ازو، فرانسوا تروفو و کلود شابرول در آمریکا شناخته شود. یکی دیگر از دلایل شهرت او، نوشتن نقدهای منفی برای فیلم های ستایش شده ای همچون "پدرخوانده"، "داستان عامه پسند"، "دختر میلیون دلاری" و "بر باد رفته" بود. بعدها، وی الهام بخش منتقدانی چون راجر ایبرت و دیوید دنبی شد. استنلی کافمن همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم و جایزه کتاب ملی شده بود.
والپوتس تنها تاسیسات دفع ضایعات هسته ای آفریقای جنوبی است که توسط شرکت انرژی هسته ای آفریقای جنوبی اداره می شود. این مرکز در ۱۰۰ کیلومتری جنوب شرق اسپرینگبوک در کیپ شمالی واقع شده است. وسعت آن حدود ۱۰۰۰۰ هکتار و طول آن از شرق به غرب ۵/۱۶ کیلومتر و از شمال به جنوب در باریکترین نقطه ۵/۶ کیلومتر آن است. حدود ۱۰۰۰ هکتار آن به سایت های دفع ضایعات سطح پایین و سطح متوسط، تاسیسات ذخیره سازی موقت سوخت هسته ای مصرف شده، مسکن، جاده ها، خطوط برق و یک فرودگاه اختصاص یافته است. والپوتس بین ناماکوالند در غرب و بوشمنلند در شرق قرار گرفته است. در ۱۹۷۸ یک برنامه انتخاب سایت مناسب برای دفع زباله های هسته ای در بخش های بزرگی از آفریقای جنوبی آغاز شد. مدیر برنامه ملزم به درنظرگیری انواع پارامترهای اجتماعی، اقتصادی و زمین شناسی بود. تحقیقات نخستین نشان دادند که کیپ شمالی منطقه مناسبی است. مطالعات تکمیلی نشان داد که یک مکان در حدود ۱۰۰ کیلومتری جنوب شرقی اسپرینگبوک برای دفع زباله های سطح پایین تا متوسط مناسب است. در سال ۱۹۸۳ دولت به نمایندگی از شرکت انرژی هسته ای آفریقای جنوبی سه مزرعه را خرید که امروزه تاسیسات دفع ضایعات هسته ای و
الپوتس را تشکیل می دهند. اولین ضایعات سطح پایین سطح و متوسط در اکتبر ۱۹۸۶ از نیروگاه هسته ای کوبرگ به آن وارد شدند. در ابتدا، سیلوهای والپوتس برای ذخیره سازی سوخت مصرف شده خشک از کوبرگ ساخته شده بودند. اما سوخت مصرف شده کوبرگ در استخرهای رآکتور همان سایت ذخیره می شوند. به منظور تسهیل در ذخیره سازی مادامالعمر سوخت مصرف شده، این استخرها دوباره تصفیه می شوند. زباله های سطح پایین و متوسط در ترانشه های عمیق ۱۰ متری که با خاک فشرده پر شده اند دفن شده و روی آنها با کاشت گیاهان بومی بازسازی می شود. در ژوئن ۱۹۹۷ مشخص شد که برخی از محفظه های پوشیده نشده زنگ زده و مواد پرتوزا از آنها نشت می کنند. سازمان ملی تنظیم مقررات هسته ای تا زمان عملکرد پیمانکار به شرایط کاری درج شده در پروانه فعالیت، به طور موقت عملیات را به حالت تعلیق در آورد. سازمان ملی تنظیم مقررات هسته ای از سال ۲۰۰۳ با مردم محلی آن منطقه در ارتباط است.
بَندِ خان یک منطقهٔ مسکونی در ازبکستان است که در استان سرخان دریا واقع شده است. خصوصیات. بندخان ۱۰٬۱۱۰ نفر جمعیت دارد.
خلق آباد یک منطقهٔ مسکونی در ازبکستان است که در استان سرخان دریا واقع شده است. خصوصیات. خلق آباد ۷٬۵۱۵ نفر جمعیت دارد.
جام قهرمانی، کاپ قهرمانی یا تروفی جسمی تزیینی ساخته شده از فلز، شیشه، یا سرامیک یا مواد مقاوم دیگر است که به عنوان یادبودی از یک دستاورد مهم یا پیروزی یک شخص یا یک تیم در رویدادی خاص به آنها اهدا می شود. در بسیاری از ورزش ها در کنار مدال، جام قهرمانی نیز به قهرمان آن رشته اهدا می شود. جام های قهرمانی معمولان از جنس مواد باکیفیت و گرانقیمت ساخته می شوند که دوام طولانی داشته باشند. برای مثال جام قهرمانی مسابقات جهانی فوتبال از طلا و سنگ های قیمتی ساخته می شود.
ناحیهٔ خانقه یک منطقهٔ مسکونی در ازبکستان است که در استان خوارزم واقع شده است. پیوند به بیرون. خانقه شکل دیگری از واژه فارسی خانقاه است.
دیوید فیگ (به انگلیسی: David Fig) یک جامعه شناس محیط زیست، اقتصاددان سیاسی و کنشگر اهل آفریقای جنوبی است. او دارای مدرک دکترا از مدرسه اقتصاد لندن و متخصص در مسائل مربوط به انرژی، تجارت، تنوع زیستی و مسئول شرکت های بزرگ است. کتاب های اخیر او شامل «ردی بر ادعای خود: مسئولیت مشارکت اجتماعی و زیست محیطی در آفریقای جنوبی» و «جاده اورانیوم: تحقیقی در باره مسیر هسته ای آفریقای جنوبی» بوده که بر اساس کتاب دوم وی در سال ۲۰۰۷ یک فیلم مستند ۵۳ دقیقه ای ساخته شد. فیگ، عضو هیئت مدیره مؤسسه بیوواچ آفریقای جنوبی است که در رابطه با امنیت غذایی و کشاورزی پایدار فعالیت کرده و از نزدیک با سازمان های مردم نهاد مختلف عدالت زیست محیطی، همکاری می کند. او قبلاً مدیر اجرایی گروه نظارت بر محیط زیست در ژوهانسبورگ، مدرس ارشد در رشته جامعه شناسی در دانشگاه ویتواترسرند و عضو هیئت مدیره پارک های ملی آفریقای جنوبی بوده است.
قراوًل یک منطقهٔ مسکونی در ازبکستان است که در شهرستان اورگنج واقع شده است. خصوصیات. قراول ۸٬۵۲۰ نفر جمعیت دارد.
آب های سطحی () به آب های موجود بر سطح زمین مانند آب موجود در یک رود، دریاچه، تالاب یا اقیانوس گفته می شود که در مقابل آب های زیرزمینی و آب های جوی قرار می گیرد. شور از راه بارندگی و رسیدن آب های زیرزمینی به سطح زمین تأمین می شود. مقداری از این آب ها از طریق تبخیر سطحی و نفوذ به زمین و تبدیل به آب های زیرزمینی، استفاده توسط گیاهان جهت ترادمش، استخراج توسط انسان جهت کشاورزی، شرب و صنعت یا ورود به دریاها و تبدیل به آب شور از دست می رود.
استیون ای. ریوکین () تدوین گر و تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. وی رئیس پیشین «انجمن تدوینگران سینمای آمریکا» بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "آواتار"، '، '، ""، "علی"، "توفان"، "فقط تو"، "بلک هت" و "پسرعمویم وینی" اشاره نمود.
بروس گرین () تدوین گر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "جمعه سیزدهم"، "دفتر خاطرات شاهدخت" و "جمعه عجیب" اشاره نمود.
پیرسَختی یا پیرسخت کاری یا رسوب سختی به بالا بردن سختی آلیاژ با عملیات حرارتی در دمای نسبتاً پایین که موجب رسوب فازها یا اجزایی از محلول جامد اَبَراشباع می شود، می گویند. پیرسختی یک نوع عملیات حرارتی است که برای افزایش تنش تسلیم (استحکام) مواد چکش خوار مانند بسیاری از آلیاژهای آلومینیوم، منیزیم، نیکل، تیتانیوم و بعضی از فولادها و فولاد ضد زنگ استفاده می شود. در روش رسوب سختی، موانع به صورت طبیعی و در اثر عملیات حرارتی در آلیاژها ایجاد می شود. این روش مهم ترین عملیات استحکام دهی در آلیاژهای غیر آهنی محسوب می شود. در طی این فرایند عملیات حرارتی، رسوب سخت به صورت ریز و یکنواخت در فاز نرم زمینه پراکنده شده و منجر به افزایش استحکام آلیاژ می شود. مهم ترین شرط لازم برای اینکه فرایند پیر سختی در یک آلیاژ انجام شود، حلالیت محدود رسوب یا فاز ثانویه سخت در زمینه آلیاژ و کاهش این حلالیت جامد با کاهش دما است. عملیات رسوب سختی به تغییرات در حلالیت جامد با دما برای تولید ذرات ریز یک فاز ناخالص وابسته است که مانع حرکت نابجایی ها یا نقص در شبکه بلوری می شود و این به سخت شدن ماده کمک می کند. این رسوبات همان نقشی را بازی می کنن
د که رسوبات در مواد کامپوزیتی تقویت شده با رسوب بازی می کنند. رسوب سازی در جامد می تواند رسوباتی با اندازه های مختلف ایجاد کند که اساساً خواص مختلفی خواهند داشت. برخلاف عملیات تمپر کردن معمولی، آلیاژها باید در دمای بالا برای ساعت ها نگهداری شوند تا به رسوبات اجازه رشد داده شود. به این بازه زمانی پیرسازی گفتی می شود. افزایش دما به دلیل وابستگی نمایی نفوذ به دما، رسوب دهی را تقویت می کند. نفوذ بسیار کم (پیرسازی کم) باعث کوچک بودن ذرات برای جلوگیری از حرکت نابجایی ها می شود و نفوذ خیلی زیاد (پیرسازی زیاد) باعث بزرگ شدن بیش از حد آن ها و پراکنده شدن آن ها و کاهش کارایی آن ها برای جلوگیری از حرکت نابجایی ها می شود. توجه داشته باشید که دو گونه مختلف عملیات رسوب دهی می تواند باعث تغییر استحکام ماده شود: عملیات محلول جامد و عملیات رسوب سختی. استحکام بخشی توسط محلول جامد شامل ساختار تک فازی محلول جامد به همراه عملیات کوئنچ می باشد اما عملیات رسوب سختی شامل یک فاز ثانویه است که باعث افزایش استحکام ماده می شود. مطلب اصلی این مقاله استحکام بخشی به وسیله عملیات حرارتی رسوب سختی است. مراحل پیرسختی. برای نشان دادن مراحل پیر
سختی از آلیاژ Al-Cu به عنوان مثال استفاده شده است. در سیستم Al-Cu حلالیت جامد مس در زمینه آلومینیومی محدود بوده و از حداکثر 5.65٪ وزنی آلیاژ در دمای ۵۴۸ درجه سانتی گراد، با کاهش دما کاهش یافته و به حدود ۱/۰٪ وزنی آلیاژ در دمای اتاق می رسد؛ بنابراین آلیاژی که درصد وزنی مس در آن کمتر از 5.65٪ وزنی آلیاژ است برای پیر سختی مناسب می باشد. عملیات پیرسختی در ۳ مرحله انجام می شود که به ترتیب زیر می باشد: مرحله اول – عملیات محلول سازی : در این مرحله آلیاژ تا دمایی بالاتر از خط انحلال حرارت داده می شود و تا زمان معینی که تمام رسوبات سخت θ در زمینه نرم α حل گردد و محلول جامد α به وجود آید در آن دمای T نگهداری می کنند. در عملیات محلول سازی هیچگونه ذوبی نباید انجام شود، زیرا منجر به از دست رفتن خواص مکانیکی آلیاژ می شود. مرحله دوم – سرد کردن سریع : بعد از عملیات محلول سازی، تنها فاز α در ساختار آلیاژ وجود دارد. با سرد شدن سریع، اتم ها فرصت کافی برای نفوذ به مکان های مناسب را برای هسته زایی نداشته و در نتیجه فاز θ توانایی تشکیل و رسوب در زمینه را نخواهد داشت. در این حالت ساختار و ترکیب شیمیایی در دمای پس از سرد کردن به صور
ت محلول جامد فوق اشباع α یعنی αss خواهد بود. مرحله سوم – تشکیل رسوب و پیرسازی : در این مرحله محلول جامد فوق اشباع در دمایی بسیار پایین تر از دمای انحلال حرارت داده و زمان می دهیم تا عناصر محلول اضافی به مکان های جوانه زنی که همان عیوب شبکه مانند نابجایی، جاهای خالی و سایر عیوب شبکه ای مانند مرزدانه و … هستند نفوذ کرده و رسوباتی تشکیل دهند. با گذشت زمان رسوبات رشد نموده و فازهای نیمه پایدار GP به رسوبات پایدار تعادلی θ که به طور یکنواخت روی سطح پراکنده شده، تبدیل می شود. به طور کلی هدف از پیر سختی ایجاد رسوبات پراکنده، سخت و ریز در یک شبکه نرم است. اثر عوامل مختلف روی پیرسختی. در این قسمت به بررسی پارامترهای مختلف مؤثر در استحکام دهی به روش پیر سختی می پردازیم. اثر زمان پیرسازی. خصوصیات آلیاژ پیر سخت شونده به شدت تابع دما و زمان پیرسازی است. با گذشت زمان پیرسازی (مرحله سوم عملیات پیر سختی)، رسوبات جوانه زنی نموده و بر اثر نفوذ رشد می کنند. این رسوبات با رسیدن به بهترین توزیع و اندازه، حداکثر استحکام را در آلیاژ ایجاد می کنند. با افزایش زمان پیرسازی رسوبات ریزتر از بین رفته و رسوبات بزرگتری تشکیل می شود و در نت
یجه استحکام آلیاژ کاهش می یابد. اثر دمای پیرسازی. با افزایش دمای پیرسازی (مرحله سوم عملیات پیرسختی)، جوانه زنی و ایجاد رسوب به سرعت انجام شده و سختی به سرعت افزایش می یابد اما به دلیل بالا بودن دما، امکان رشد بیش از اندازه رسوبات و در نتیجه کاهش سختی وجود دارد. تئوری های عملیات پیرسختی. دلیل افزایش سختی مواد پیر سخت شده رسوبات فاز ثانویه می باشد. این رسوبات جلوی حرکت نابجایی ها را در سرتاسر شبکه می گیرند. حضور رسوبات فاز دوم گاهی باعث اعواج شبکه می شود. این اعوجاج شبکه زمانی اتفاق می افتد که ذرات رسوب از نظر اندازه و کریستالوگرافی با اتم های میزبان تفاوت داشته باشند. ذرات رسوب کوچکتر، شبکه میزبان را به سمت تشکیل تنش کششی و ذرات رسوب بزرگتر شبکه میزبان را به سمت تنش فشاری هدایت می کند. عیوب نابجایی نیز یک میدان تنش ایجاد می کنند. بالای نابجایی یک تنش فشاری و پایین آن یک تنش کششی وجود دارد، در نتیجه یک انرژی برهم کنش منفی بین نابجایی ها و رسوباتی که تنش غیر هم نام دارند به وجود می آید، به عبارت دیگر نابجایی ها جذب رسوبات می شوند. از طرفی، یک انرژی برهم کنش مثبت بین نابجایی ها و رسوباتی که میدان تنشی یکسانی دارن
د به وجود می آید که باعث دفع نابجایی ها توسط رسوب می شوند. ذرات رسوب همچنین به تغییر موضعی ساختار ماده نیز کمک می کنند. نابجایی ها توسط نواحی با سفتی بیشتر دفع می شوند و از طرف دیگر اگر رسوب سازی باعث شود که قسمتی از ماده نرم تر شود، نابجایی ها به آن سمت جذب می شوند. علاوه بر این نابجایی برای عبور از رسوب می تواند رسوب را برش دهد، این عمل باعث افزایش در سطح رسوب می شود. در نتیجه برش رسوب ناحیه ساخته شده برابر می شود با: formula_1 که در آن r شعاع رسوب و b اندازهٔ بردار برگرز است. به دلیل افزایش سطح، افزایش در انرژی سطحی برابر می شود با: formula_2 که در آن γs انرژی سطحی می باشد. نابجایی ها به جای برش رسوب همچنین می توانند رسوبات را دور بزنند و از آن ها عبور نمایند. نحوهٔ ایجاد رسوب و انواع و عوامل مؤثر بر آن. در انجام عملیات سخت کردن (افزایش استحکام) رسوبی ابتدا باید یک فاز محلول جامد فوق اشباع تولید کرد بدین منظور باید به آلیاژ آن حرارت داده شود تا به حالت مذاب در بیاید و سپس سریع سرد شود. از آنجا که محلول فوق اشباع ناپایدار است تمایل به تشکیل فاز دوم و رسیدن به حالت تعادلی را دارد که این امر باعث می شود عناصر
موجود در زمینه از حد حلالیت خارج شود و با تجمع در کنار هم فاز ثانویه ای را ایجاد کنند که آن ها را رسوب گویند. تشکیل رسوب و اندازهٔ ذرات آن و در نتیجه میزان سختی بدست آمده به عواملی مانند زمان و درجهٔ حرارت و… بستگی دارد و برای رسیدن به سختی مورد نظر نیاز به کنترل این پارامترها می باشد. چنانچه عملیات رسوب دادن در درجهٔ حرارت معمولی محیط صورت گیرد چون عمل رسوب دادن و سخت شدن با گذشت زمان صورت گرفته است آن را «پیر شدن» یا «کهنه شدن» و سختی حاصل را پیرسختی گویند ولی اگر آلیاژ فوق اشباع را برای مدتی در دمای پایین تری نگه دارند بدین ترتیب عمل تشکیل رسوب سریع تر انجام شده و در نتیجه در زمان کوتاه تری می توان به استحکام و سختی مورد نظر رسید این فرایند را «پیر کردن مصنوعی» و سختی حاصل را «پیر سختی مصنوعی» گویند. رسوبات بر دو نوع می باشند: مورد دوم در برابر تغییر دما مقاوم است در حالی که مورد اول ممکن است در اثر تغییر دما در بدنهٔ اصلی حل شود و سختی را کم یا زیاد کند. دیگر عوامل مؤثر در استحکام بخشی رسوبی عبارت اند از: که مهم ترین آن ها اندازه و کسر حجمی رسوبات است. نحوهٔ عملکرد رسوبات برای افزایش استحکام. هنگامی که ن
ابه جایی (Dislocation) روی یک سطح لغزشی حرکت می کند (سطحی که تنش برشی به اندازهٔ تنش بحرانی رسیده باشد) و به رسوبات می رسد یا آن ها را می برد یا این که پشت رسوب گیر می کند و یک حلقهٔ نا به جایی پشت آن به جا می گذارد. عوامل مؤثر بر نوع سازوکار افزایش استحکام : اگر استحکام رسوبات از حدی کمتر باشد توسط نابه جایی بریده می شود (shearing) ولی اگر استحکام آن ها از حد مشخص شده ای بیشتر باشد دیگر نا به جایی توان بریدن آن را ندارد و پشت رسوب گیر کرده و حلقه ای به دور آن ایجاد می کند(orowan looping). (شکل ۱) اگر فاز رسوب همان شبکهٔ کریستالی را داشته باشد که فاز زمینه دارد، رسوب و زمینه را هم سیما (coherent) گویند. هر چه رسوب قطر کوچک تری داشته باشد (ریزتر باشد) احتمال هم سیمایی بیشتر است. هنگامی که نا به جا یی به رسوب هم سیما می رسد از آن جا که شبکهٔ کریستالی رسوب و ماتریس هم جهت است می تواند در شبکهٔ کریستالی رسوب هم حرکت کند و در آن یک برش را به وجود آورد پس هرچه قطر رسوب بیشتر باشد چون هم سیمایی کم تر می شود امکان حرکت نا به جایی در شبکه بلوری رسوب کم تر می شود و برش زدن رسوب توسط نا به جایی انرژی بیشتری را می طلبد و
در نتیجه سختی افزایش بیشتری نسبت به رسوب با قطر کمتر دارد. هنگامی که شبکهٔ بلوری رسوب و ماتریس هم سیما نباشند در این صورت امکان حرکت نا به جایی در شبکه رسوب وجود ندارد و برش در رسوب ایجاد نمی شود در این حالت نا به جایی شبکهٔ کریستالی رسوب را دور می زند و یک حلقه پشت آن باقی می گذارد. در کسر حجمی ثابت از رسوبات هر چه قطر رسوب ها بیشتر شود فاصلهٔ آن ها هم از هم بیشتر و بیشتر می شود و در نتیجه نا به جایی برای ایجاد حلقه و کمانش انرژی کمتری نیاز دارد در نتیجه افزایش قطر رسوب ها در کسر حجمی ثابت باعث کمتر شدن افزایش استحکام در ماده می شود. چنانچه بخواهیم هر دو روش افزایش استحکام توسط رسوبات یعنی shearing و orowan looping را با هم مورد برسی قرار دهیم می توان گفت که در قطرهای کوچک مکانیزم برش فعال می شود (قسمت سمت چپ شکل ۲) و در قطرهای بزرگ رسوب، مکانیزم افزایش استحکام، ایجاد حلقهٔ نا به جایی در پشت رسوب است. (قسمت سمت راست شکل ۲) با توجه به این که در مکانیزم اول افزایش قطر و در مکانیزم دوم کاهش آن باعث افزایش استحکام ماده می شود نتیجه می شود که حد خاصی وجود دارد که در آن قطر رسوب باعث ایجاد بیشترین استحکام می شود
که این نقطه محل تقاطع دو نمودار shearing و orowan looping (bowing) در شکل ۲ است. معادلات حاکم. اگر نابجایی ها برای عبور از رسوبات میان آن ها را برش دهند و عبور کنند. formula_3 که در آن τ استحکام ماده، r شعاع رسوبات فاز ثانویه، γ انرژی سطحی، b اندازه بردار برگرز و L فاصله بین نقاط پین شده است. این معادله نشان می دهد که استحکام متناسب با شعاع رسوبات فاز ثانویه می باشد. این بدان معناست که برای نابجایی برش رسوبات با شعاع کوچکتر آسان تر است. هرچه اندازه رسوبات فاز ثانویه بزرگتر شود ذرات جلوی حرکت نابجایی را می گیرند و به طور فزاینده ای برای رسوبات دشوار می شود که ماده را برش دهند. به عبارت دیگر استحکام ماده با افزایش r، افزایش میابد. اگر نابجایی ها برای عبور از رسوبات آن ها را دور بزنند. formula_4 که در آن τ استحکام ماده، G مدول برشی، b اندازه بردار برگرز، L فاصله بین نقاط پین شده و r شعاع رسوبات فاز ثانویه می باشد. این رابطه نشان می دهد که برای مکانیزم دور زدن رسوبات توسط نابجایی، استحکام به طور معکوس با شعاع رسوبات فاز ثانویه متناسب است. احتمال رخ دادن این مکانیزم زمانی بیشتر است که چگالی رسوبات فاز ثانویه در ما
ده بیشتر باشد. معادلات فوق مشخص نمودند که مکانیزم رسوب سختی به اندازه ذرات رسوب بستگی دارد. در rهای کوچکتر برش رسوبات و در rهای بزرگتر دور زدن رسوبات توسط نابجایی رخ می دهد. مشاهده نمودار هر دو معادله نشان می دهد که در یک شعاع بحرانی رسوب، نهایت استحکام اتفاق می افتد. این شعاع معمولاً ۵ الی ۳۰۰ نانومتر می باشد. افزایش کار سختی بسته به نوع سازوکار افزایش استحکام متفاوت است: توان کار سختی (شیب افزایش استحکام بعد از منطقهٔ الاستیک) برای یک رسوب که بریده می شود تقریباً مانند ماده ای است که در آن رسوب وجود ندارد اما وجود این نوع رسوب استحکام ماده را به شدت افزایش می دهد اما شیب و نرخ این افزایش همان طور که گفته شد کم است. در حالت orowan looping هر چند که در ابتدا استحکام را به اندازه حالت shearing افزایش نمی دهد اما در عوض توان کار سختی بسیار زیاد است زیرا در این حالت یک نا به جایی نسبت به نا به جایی قبل از خود باید انرژی بیشتری صرف کند چون باید حلقه ای به دور رسوب و نابه جایی های قبلی ایجاد نماید. موارد کاربرد. سخت کردن رسوبی بهترین روش برای افزایش استحکام فلزات غیر آهنی می باشد و دارای اهمیت زیادی در صنعت است و
به خصوص در آلیاژهای آلومنیوم مورد استفاده قرار می گیرد زیرا می توان عملیاتی از قبیل شکل دادن را در جایی که جسم در فاصلهٔ بین عمل تبرید و عمل رسوب به سر می برد و هنوز نرم است انجام داد. برای مثال می توان از میخ پرچ های آلیاژهای آلومنیوم مانند (آلومنیوم با مس، منیزیوم، روی، سیلیسیوم ،نیکل و …) که در هواپیماسازی به کار می روند نام برد. این میخ پرچ ها را پس از تبرید برای جلوگیری از انجام عملیات رسوب تا موقع کار برد در دمای پایین نگهداری می کنند. در نتیجه هنگام پرچ کردن نرم بوده و به راحتی شکل داده می شوند و سپس می توان آن ها را به استحکام مورد نظر رساند. خلاصه. برای افزایش استحکام در فلزات راه های متعددی وجود دارد که یکی از مؤثرترین آن ها ایجاد رسوب است. رسوبات با ایجاد مانع در برابر حرکت نا به جایی ها ی موجود در شبکه بلوری ماده زمینه استحکام را افزایش می دهند. برای این امر دو مکانیزم وجود دارد یکی بریده شدن توسط نا به جایی و دیگری ایجاد حقله ای از نا به جایی ها به دور رسوبات که هر کدام تحت شرایطی فعال می شوند شده و استحکام را افزایش می دهد.
لوسیپوس ()، یک مجسمه ساز، و معمار یونانی بود که قرن ۴ قبل از میلاد می زیست. او همراه با سکوپاس و پرکسیتلیز، یکی از سه بزرگترین مجسمه سازان دوران یونان باستان و گذار به عصر هلنیستی شناخته می شود. مطالعه لوسیپوس به دلیل دشواری شناسایی سبک او در میان نسخه های بدل مشکلاتی را به همراه داشته است. او یک کارگاه بزرگ و تعداد زیادی از شاگردان را اداره می کرد. لوسیپوس همچنین به عنوان مجسمه ساز شخصی اسکندر نیز فعالیت داشت. منابع. A. F. Stewart, "Lysippan Studies" 2. Agias and Oilpourer" 82.3 (Summer 1978), pp. 301–313.
تک لپه ای های برگ بیدی نام یک کلاد از کلاد تک لپه ای ها است.
ماتریکس گروه تهیه کننده و ترانه سرای آمریکایی است که در سبک پاپ فعالیت می کند. اعضای آن لورن کریستی، گراهام ادواردز و اسکات اسپوک هستند.
ماتریکس نخستین آلبوم گروه ماتریکس است که در ۲۷ ژانویه ۲۰۰۹ در آی تونز منتشر شد. سرودن و تهیه کنندگی این آلبوم توسط گروه ماتریکس انجام شد و کیتی پری و آدام لانگلندز (خوانندهٔ بریتانیایی) خوانندگان آن بودند.
ایزابل بوله (؛ زادهٔ ) خوانندهٔ فرانسوی زبان اهل کانادا است. وی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. ایزابل بوله در سنت-فلیسیته (با-سن-لوران)، استان کبک متولد شد. والدینش در آن جا صاحب یک رستوران بودند. ایزابل در آغاز جوانی برای تحصیل در رشتهٔ ادبیات به ماتان رفت. در ۱۹۸۸ میلادی در ماتان دوستانش او را در یک مسابقهٔ آواز نام نویسی کردند و او توانست با کسی که بعدها مدیر برنامه هایش شد آشنا گردد. او در ۱۹۹۰ میلادی در یک جشنوارهٔ موسیقی در پتیت-واله، کبک برندهٔ یک جایزه شد. در ۱۹۹۱ میلادی در جشنوارهٔ موسیقی گرانبی، کبک با اجرای ترانه ای از ژاک برل توانست برندهٔ جایزهٔ دیگری شود. در ۱۹۹۲ میلادی در تالار دژازهٔ فرانسه به اجرا پرداخت. در ۱۹۹۳ میلادی به نمایندگی از رادیو سی بی سی کانادا در یک جشنواره در فرانسه شرکت کرد و برندهٔ جایزهٔ بهترین خواننده شد. بوله نخستین آلبوم استودیویی خود را در ۱۹۹۶ میلادی منتشر کرد. دومین آلبوم استودیویی او در فوریهٔ ۱۹۹۸ در کبک منتشر شد. این آلبوم فروش خوبی داشت و تا سپتامبر یک گواهی طلایی دریافت کرد. این آلبوم در نوامبر همان سال در فرانسه هم منتشر شد. بوله در ۱
۹۹۸ میلادی نامزد چهار جایزهٔ فلیکس شد ولی نتوانست هیچ کدام از آن ها را دریافت کند. در ۱۹۹۹ میلادی یک تک آهنگ او وارد جدول های فرانسوی شد. او در اکتبر ۱۹۹۹ میلادی برندهٔ جایزهٔ فلیکس برای بهترین خوانندهٔ زن شد.