Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جغرافیای شهری یکی از گرایش های دانش جغرافیا است که به مطالعه بخش هایی از سطح زمین که دارای تمرکز و و تراکم بالای ساختمان ها و زیرساخت ها است می پردازد. به طور عمده شهرها و شهرک ها زیستگاه انسانی با تراکم جمعیت بالا هستند که بخش عمده فعالیت های اقتصادی نوع دوم و نوع سوم در آن ها صورت می گیرد. منابع. حسین شکوئی 1377 دیدگاه های نو در جغرافیای شهری (جلد اول) ناشر: سازمان سمت
انیوار گدویف یا انور گدویف (به ؛ زادهٔ ) کشتی گیر پیشین اهل روسیه است که در دستهٔ ۷۴ کیلوگرم کشتی آزاد رقابت می کرد. او برندهٔ مدال نقرهٔ المپیک ۲۰۱۶ ریو و مدال طلای بازی های اروپایی ۲۰۱۵ باکو است. گدویف همچنین قهرمان دو دورهٔ پیاپی مسابقات قهرمانی کشتی اروپا در سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴، و دارای مدال برنز مسابقات قهرمانی کشتی جهان در ۲۰۱۵ است. گدویف در نیمه نهایی مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۵ لاس وگاس در برابر جردن باروز که سال ها قهرمان بلامنازع این وزن در جهان بود، با نتیجهٔ نزدیک ۴ بر ۳ در کشور میزبان شکست خورد و به مدال برنز رسید اما در المپیک ۲۰۱۶ ریو توانست از باروز با نتیجهٔ ۳–۲ انتقام بگیرد و مدعی قهرمانی را شکست بدهد. او به فینال رسید و با با باخت در دیداری نزدیک با نتیجهٔ ۶–۶ برابر حسن یزدانی از ایران به مدال نقرهٔ المپیک دست یافت. المپیک ۲۰۱۶ ریو. گودیف در سال ۲۰۱۶ میلادی در المپیک ریو در وزن ۷۴ کیلو حاضر بود که در یک قرعه سخت بکزاد عبدالرحمانوف از ازبکستان، جردن باروز از آمریکا و جبرییل حسن اف از آذربایجان را شکست داد و در مرحله فینال به حسن یزدانی رسید. گودیف در فینال با وجود برتری امتیازی و فنی در س
ه دقیقه اول ، نتوانست در وقت دوم برتری خود را حفظ کند و با نتیجه مساوی ۶_۶ نهایتا از حسن یزدانی شکست خورد و به مدال نقره رسیده است.
بهرنگ علوی (زادهٔ ۱ فروردین ۱۳۵۹) بازیگر اهل ایران است. او دیپلم افتخار بازیگری مرد از سی و چهارمین دوره جشنواره تئاتر فجر را برای نمایش "زبان اصلی" دریافت کرد. او برای بازی در "دربند" (۱۳۹۱) نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشنواره فیلم فجر شد. زندگی. بهرنگ علوی در یکم فروردین ماه ۱۳۵۹ در بیمارستان آزادی تهران به دنیا آمد. وی تک فرزند از یک خانواده سه نفره اصالتاً اهل آمل است. پدر او فرهنگی بازنشسته و از مدیران آموزش و پرورش و مادرش از مدیران شرکت مخابرات است. وی مجرد است و دارای مدرک فوق دیپلم نقشه کشی با کامپیوتر می باشد. همچنین فارغ التحصیل بازیگری از اولین دوره فارغ التحصیلان مؤسسه فرهنگی - هنری کارنامه است. او از کودکی بسیار به بازیگری علاقه داشت و بازیگری را از تئاتر مدرسه آغاز کرد. در نوجوانی با یک تئاتر مدرسه ای، بهترین بازیگر منطقه ۶ آموزش و پرورش و نیز استان تهران شد. پس از آن، در سال ۱۳۷۰ برای تئاتر "آدمک چوبی" به کارگردانی جهانگیر طاهری به صورت رسمی و حرفه ای انتخاب شد و در سالن قشقایی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه رفت. علوی اولین تجربه کار تصویری را با مجموعه برنامه های "دوربین مخفی" به
کارگردانی امیرحسین قهرائی آغاز کرد. پس از چند سال وقفه به دلیل ادامه تحصیل، مجدداً فعالیت خود را با تئاتر از سر گرفت که در این بین، شاگرد اساتیدی همچون محمد رحمانیان، حمید امجد، مهتاب نصیرپور، پرویز پرستویی، آتیلا پسیانی، رؤیا تیموریان، پانته آ بهرام و حبیب رضایی بود. پس از آن، به انجمن سینمای فیلم کوتاه پیوست و در چند فیلم کوتاه جشنواره ای حضور یافت. به واسطه نقش آفرینی در فیلم های کوتاه، برای فیلم "عیار ۱۴" (۱۳۸۷) به کارگردانی پرویز شهبازی انتخاب شد و با تک سکانسی که در فیلم داشت، به سینما معرفی شد. سپس، شروع اتفاق های حرفه ای برای او رقم خورد. برای فیلم "دربند" (۱۳۹۱، پرویز شهبازی) نامزد نقش مکمل مرد از سی و یکمین دوره جشنواره فیلم فجر و برای بازی در نمایش «"زبان اصلی"» (رسول کاهانی) برنده دیپلم افتخار بازیگری مرد از سی و چهارمین دوره جشنواره تئاتر فجر شد. بهرنگ علوی علاوه بر حرفه بازیگری، به عکاسی، نویسندگی و طراحی مد مشغول است. وی همچنین سفیر حمایت از کودکان کار، زنان بدسرپرست و سرپرست خانوار و نیز برگزارکننده گالری ها و بازارچه های خیریه است. بهرنگ علوی در ورزش های شنا، اتومبیلرانی، یوگا و بیلیارد تبحر
دارد. تیم مورد علاقه او در فوتبال پرسپولیس تهران و باشگاه فوتبال یوونتوس ایتالیا و بازیکن مورد علاقه او در فوتبال احمدرضا عابدزاده است. علوی در دیدار خداحافظی عابدزاده برابر بایرن مونیخ در روزهایی که کمتر شناخته شده بود، در ورزشگاه آزادی حضور داشت. او در حالی که تصویر عابدزاده را در اختیار داشت، در قاب دوربین نادر داوودی جا گرفت و با بازنشر این عکس بعد از یک دهه، تبدیل به سوژه جذابی شد.
مارجوری نایاموه (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل زیمبابوه است. وی بازیکن تیم ملی فوتبال بانوان زیمبابوه و نماینده این کشور در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ بود.
کارلوش مانه (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست وینگر برای اسپورتینگ لیسبون بازی می کند.
ژوئل دینیس کاسترو پریرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست دروازه بان برای باشگاه فوتبال منچستر یونایتد انگلستان بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال روچدیل اشاره کرد. او اولین بازی خودرا در منچستریونایتد در برابر ویگان انجام داد. زندگی حرفه ای. کاسترو در لو لوکل، سوییس به دنیا آمد.
ریو سونگ وو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال بایر ۰۴ لورکوزن آلمان در بوندس لیگا بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ججو یونایتد، باشگاه فوتبال آرمینیا بیله فلد و باشگاه فوتبال آینتراخت براونشوایگ اشاره کرد.
سیمون تیبلینگ (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل سوئد است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به خرونینگن و دیورگاردن اشاره کرد.
اماکولاته امسیپا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل زیمبابوه است. وی بازیکن تیم ملی فوتبال بانوان زیمبابوه و نماینده این کشور در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ بود.
سفر اکتشافی آمونسن به قطب جنوب اولین سفر اکتشافیِ همراه با موفقیت به قطب جنوب جغرافیایی بود که توسط کاشف نروژی، روئال آمونسن، رهبری گردید. او به اتفاق ۴ نفر دیگر، در تاریخ ۱۴ دسامبر ۱۹۱۱، پنج هفته پیش از گروه اعزامی ترا نووا به رهبری رابرت فالکون اسکات بریتانیایی به قطب جنوب رسید. آمونسن و گروه مردان همراه وی بدون مشکل به قرارگاه مبدأ خود بازگشتند و سپس متوجه شدند که اسکات و ۴ همراه وی — در سفر بازگشت — جان خود را از دست داده اند. برنامهٔ اولیه آمونسن، رسیدن به قطب شمال با استفاده از یک کشتی یخ شکن بود. او برای این منظور، کشتی اکتشافی "فِرام" متعلق به فریتیوف نانسن را در اختیار گرفت و پس از آن به جستجوی منابع مالی پرداخت. هنگامی که در سال ۱۹۰۹، فردریک کوک و رابرت پری، به صورت جداگانه ادعا کردند که به قطب شمال رسیده اند، آمونسن نقشهٔ سفر به قطب شمال را متوقف و به جای آن تصمیم به فتح قطب جنوب گرفت. هرچند، از آنجایی که از حمایت عمومی و حامیان مالی نقشهٔ جدیدش مطمئن نبود، تصمیم گرفت تا هدفش را مخفی نگاه دارد؛ تا جایی که حتی وقتی سفر وی در ژوئن ۱۹۱۰ آغاز شد، همراهان او هنوز در تصور سفر به قطب شمال بودند و تنها هنگ
امی که کشتی "فرام"، بندر مادیرا را ترک کرد، از نقشهٔ اصلی باخبر شدند. آمونسن، قرارگاه خود در جنوبگان را در خلیج نهنگ ها و بر روی یخ تاق راس برپا نمود و آن را فرامهیم نام نهاد. بعد از چندین ماه فراهم سازی مقدمات و یک شروع ناموفق که می توانست فاجعه بار باشد، او به اتفاق گروه مردان مکتشف، سفر خود به مرکز قطب را در اکتبر ۱۹۱۱ آغاز کرد. در طول مسیر سفر، گروه مکتشف نروژی توانست یخچال طبیعی اکسل هایبرگ را کشف نماید که مسیر اصلی به سمت فلات جنوبگان و در نهایت قطب جنوب بود. تسلط آنها به استفاده از چوب اسکی و تعامل مناسب با سگ های سورتمه، از عوامل اصلی پیشرفت سریع و تقریباً بدون اشکالِ این گروه مکتشف به سمت مرکز قطب جنوب بود. دستاوردهای دیگر این سفر شامل نخستین کاوش سرزمین شاه ادوارد هفتم و گشت اقیانوس نگاری گسترده بود. موفقیت این سفر اکتشافی به شکلی گسترده و فراگیر مورد تحسین قرار گرفت. تنها در بریتانیا بود که این سفر، تحت الشعاع شکست قهرمانانه اسکات قرار گرفت و افکار عمومی بریتانیا نمی توانستند قبول کنند که یک نروژی، موفق به فتح قطب جنوب شده باشد. هرچند، در سایر نقاط جهان اینطور نبود. تصمیم آمونسن برای مخفی نگه داشتن
نیت باطنی اش تا آخرین لحظه، توسط برخی مورد انتقاد قرار گرفت. مورخان قطبی اخیر، مهارت و شجاعت گروه آمونسن را کاملاً به رسمیت شناخته اند و پایگاه دائمی تحقیقاتی در قطب جنوب به نام ایستگاه تحقیقاتی اسکات آمونسن نامیده شده که شامل ترکیبی از نام این دو مکتشف قطب جنوب است. پیش زمینه. روئال اِنگِلبِرت گراونینگ آمونسن در سال ۱۸۷۲ در فردریکستاد، واقع در حدود ۸۰ کیلومتری کریستیانا — که امروزه به نام اسلو شناخته می شود — به دنیا آمد. او فرزند یک کشتی دار بود. در سال ۱۸۹۳، مطالعات پزشکی خود را در دانشگاه کریستیانا رها کرد و به عنوان ملوان، بر روی عرشهٔ یک کشتی شکار خوک آبی به نام ماگدالنا به منظور سفر به قطب شمال ثبت نام کرد. پس از چندین سفر به این نواحی، به منصب افسر دوم ارتقای درجه یافت. زمانی که در حال سفرهای دریایی نبود، مهارت های خودش را به عنوان یک اسکی باز در فضاهای باز و محیط های خشن فلات هاردانگر نروژ افزایش داد. در سال ۱۸۹۶، آمونسن با الهام از کاوش های قطبی هم وطنش، فریتیوف نانسن به عنوان به گروه اکتشافی بلژیکی سرزمین جنوبگان پیوست و در کشتی بلژیکا تحت فرماندهی آدرین دی گرلاش قرار گرفت. در اوایل سال ۱۸۹۸ میلاد
ی، کشتی در دریایخ جنوبگان گرفتار شد و برای بیش از یک سال، در دریای بلینگسهاوزن محبوس ماند؛ بنابراین، این سفر به طور ناخواسته اولین سفر اکتشافی شد که یک زمستان کامل را در آب های قطب جنوب گذراند. دوره ای که با افسردگی نزدیک به گرسنگی، جنون و بیماری اسکوربوت در میان خدمه همراه بود. آمونسن، بی تفاوت ماند. او همه چیز را به عنوان یک کارآموز جویای تجربه در تمام جنبه ها و تکنیک های اکتشاف قطبی در خاطره ضبط می کرد. به ویژه، در مؤلفه هایی مهم و حیاتی همچون لباس و رژیم غذایی. مسافرت بلژیکا سرآغازی بود بر آنچه که بعدها به نام عصر قهرمانی اکتشاف در قطب جنوب نامیده شد؛ عصر اکتشافی که سفرهای کاوشگرانهٔ اعزامی از کشورهایی همچون انگلستان، سوئد، آلمان و فرانسه را نیز به همراه داشت. با این حال، آمونسن در سال ۱۸۹۹ و هنگام بازگشت به نروژ، تمام توجه خودش را معطوف به سمت شمال نمود. او با توجه به توانایی هایی که در خودش می دید، اعتمادبه نفس لازم در جهت رهبری یک سفر را به دست آورده بود. برنامه ریزیِ سفر وی شامل یک پیمایش از مسیر شمال غربی بود؛ همان مسیر دریایی از اقیانوس اطلس تا اقیانوس آرام که به دلیل راه های دخمه ای پرپیچ وخم — از
طریق جزایر شمال کانادا — کاملاً ناشناخته بود. پس از ارتقا به درجهٔ ناخدایی، آمونسن توانست یک اسلوپ کوچک به نام یووا را خریداری نماید که متناسب با سفرهای قطبی او بود. همچنین وی توانست حمایت اسکار دوم را به دست آورد. در کنار این موضوع، حمایت ها از جانب نانسن به همراه پشتیبانی مالی مکفی باعث شد تا به همراه ۶ خدمه در ژوئن ۱۹۰۳ عزم سفر کند. مسافرت اکتشافی تا سال ۱۹۰۶ به طول انجامید و کاملاً موفقیت آمیز بود. مَعبر شمال غربی — که دریانوردان را برای قرن ها مقهور ساخته بود — در نهایت فتح شد. آمونسن در حالی که تنها ۳۴ سال سن داشت، تبدیل به یک قهرمان ملی، با رتبهٔ نخست از کاشفان قطبی گردید. در نوامبر سال ۱۹۰۶، رابرت پری آمریکایی از آخرین سفر ناموفق به قطب شمال بازگشت. وی مدعی بود که دورترین نقطه شمال از عرض ۸۷° و ۶′ دقیقه جغرافیایی را — که یک رکورد محسوب می گردید — کشف کرده است. هرچند، ادعای وی توسط مورخان مورد مناقشه قرار گرفت. پری بلافاصله به تکاپوی گردآوری منابع و حمایت های مالی با هدف گشایش سفری جدید پرداخت. در ژوئیه سال ۱۹۰۷، فردریک کوک — هم کشتی سابق آمونسن از بلژیکا — در یک برنامه ریزی بدون پروپاگاندا، عزم حرکت ب
ه سمت سرزمین های شمالی نمود. تصور کلی بر این بود که هدف از این سفر، تنها برای شکار است؛ هرچند، شایعاتی نیز از تلاش وی در جهت رسیدن به نقطهٔ قطبی شمال در میان عوام وجود داشت. یک ماه بعد، ارنست شکلتون انگلیسی به همراه تیم مشهور به گروه اکتشافی نمرود، به سمت جنوبگان بادبان کشید در حالی که در همین زمان، رابرت فالکون اسکات، هموطن او آمادهٔ سفر اکتشافی دیگری بود که می توانست تلاش گروه "شکلتون" را به چالش کشیده یا مُنتج به شکست نماید. آمونسن متوجه شد که هیچ دلیل و بهانه ای برای سپردن اولویت اکتشاف در جنوبگان به دست انگلیسی ها وجود ندارد. از دیدگاه او، پروپاگاندای عمومی برای اعلام رهبری و هدایت یک سفر اکتشافی، کاملاً بی مورد به نظر می رسید. وی تنها، با بازماندگان همراه خودش از سفر قطبی شمال دربارهٔ این موضوع صحبت کرد. آماده سازی. نانسن و کشتی فِرام. در سال ۱۸۹۳، فریتیوف نانسن با کشتی "فِرام" به سمت منطقهٔ یخبندانِ سواحل شمالی سیبری سفر کرد و با حرکت رانشی در یخ، راهی گرینلند شد. او امیدوار بود که این تصمیم، مسیری برای رسیدن به قطب شمال باشد. در نهایت، رانش به قطب نرسید و تلاش نانسن و هیالمار یوهانسن برای رسیدن به نقط
هٔ قطبی، از طریق راه پیمایی پیاده نیز ناموفق بود. با این وجود، استراتژی نانسن، مبنای برنامه های آمونسن برای قطب شمال شد. استدلال او چنین بود که اگر از طریق تنگه برینگ وارد اقیانوس منجمد شمالی شود، به خوبی می تواند به سمت شرقِ نقطهٔ شروع نانسن برسد. کشتی او می توانست با رانش به سمت شمالی ترین نقطه، به دو هدف عمده و مهم دست یابد که عبارت بودند از رسیدن به قطب یا گذر از نزدیکی آن. آمونسن ضمن مشورت با نانسن به این نتیجه رسید که "فِرام" تنها کشتی موجود و مناسب برای انجام چنین عملیاتی است. کشتی "فِرام" در تاریخ ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۳ توسط کالین آرچر، کشتی ساز و معمار برجستهٔ نیروی دریایی نروژ، طراحی و ساخته شده بود. با توجه به شخصیت کاریزماتیک و سخت گیر نانسن، کشتی طوری طراحی شد که بتواند برای مدت طولانی در سخت ترین شرایط قطبی دوام بیاورد. یکی از ویژگی های متمایز کشتی، بدنهٔ مدور آن بود که به گفتهٔ نانسن به کشتی اجازه می داد تا مثل مارماهی در آغوش یخ ها بلغزد. برای مقاومت فوق العادهٔ بدنهٔ کشتی، از غلاف چوب گرین هارت آمریکای جنوبی استفاده شد که در حقیقت، سخت ترین الوار چوب قابل دسترس بود. تیرهای عرضی و مهاربندهایی در سرتاسر
بدنه برای استحکام بیشتر نصب شده بود. عرض زیاد کشتی در برابر طول کلی بود که به آن ظاهر قابل توجهی همچون کُندهٔ درخت می داد. این طراحی و شکل خاص به استحکام کشتی در یخ کمک می کرد اما سرعت و مانورپذیری آن را در آب های آزاد کاهش می داد. با این حال، ظاهر، سرعت و قابلیت های قایقرانی در اولویت نبودند؛ بلکه فراهم کردن پناهگاهی امن و گرم برای خدمه در سفری که ممکن بود سال ها طول بکشد، هدف اصلی بود. کشتی "فِرام" پس از نزدیک به ۳ سال کاوش در یخ های قطبی به واسطهٔ سفر نانسن آسیب ندیده بود. این کشتی پس از بازگشت، به طور مختصر بازسازی و آماده به خدمت شد. تا پیش از آن نیز، در حدود ۴ سال تحت فرمان اتو سوردروپ، وظیفه نقشه کشی و بررسی از قلمرو غیرمسکون مناطق جزایر شمالی کانادا را بر عهده داشت. پس از پایان سفر سوردروپ در ۱۹۰۲، کشتی "فِرام"، مدتی در کریستیانا متوقف بود. اگرچه کشتی از لحاظ فنی، جزئی از اموال دولت بود اما به طور ضمنی اذعان شده بود که حق تقدم استفاده از آن با نانسن است. پس از بازگشت او از سفر قطب شمال در سال ۱۸۹۶، آرزویش این بود که بتواند به وسیلهٔ "فِرام"، به سفر قطب جنوب برود اما در سال ۱۹۰۷، امیدهای او پژمرده شد.
در اواخر ماه سپتامبر همان سال، آمونسن به خانهٔ نانسن دعوت شد و در آنجا از او شنید که می تواند کشتی را در اختیار داشته باشد. گام های اولیه. آمونسن در جلسه ای از انجمن جغرافیای نروژ به تاریخ ۱۰ نوامبر ۱۹۰۸ برنامه هایش را برملا ساخت. او می خواست به وسیلهٔ کشتی "فِرام" و با گُذر از دماغه هورن به سمت اقیانوس آرام برود. ادامهٔ برنامه چنین بود که پس از تدارک آذوقه در سان فرانسیسکو، کشتی به مسیر شمالی ادامه می داد و از طریق تنگه برینگ به سمت پوینت بارو حرکت می کرد. از آن نقطه به بعد، او یک دورهٔ حدوداً ۴ یا ۵ ساله را برای آغاز رانِش در میان رانه یخ ها پیش بینی کرده بود. از آنجایی که آمونسن امیدوار به اصلاح [اشتباهات احتمالی] یا توضیح پاره ای از ابهامات جغرافیایی بود، دانش جغرافیای معاصر می توانست شاهد یک کاوشگریِ پراهمیت به همراه مشاهدات مُستمر و تازه باشد. این ایده، شور و شوق بسیاری به همراه داشت و روز بعد، هاکون هفتم، پادشاه نروژ، ضمن اعلان یک فهرست کمک مشترک و اهدای ۲۰۰۰۰ کرونی افتتاح پروژه را اعلام کرد. در ۶ فوریه ۱۹۰۹ پارلمان نروژ مساعدهٔ مالی ۷۵۰۰۰ کرون برای بازسازی کشتی را به تصویب رساند. تأمین مالی عمومی و مد
یریت تجاری به برادر آمونسن، «لئون» سپرده شد و بر این اساس، برنامه ریزی شده بود که آمونسن بتواند بر جنبه های عملی سازماندهی تمرکز کند. در مارس ۱۹۰۹ اعلام شد که شکلتون، تا پیش از آنکه از سفرش بازگردد، توانسته به عرض ۸۸ درجه و ۲۳ دقیقه جغرافیایی — که در فاصلهٔ قطب جنوب قرار داشت — دست یابد. آمونسن متوجه شد که تا نقطهٔ قطبی جنوب، تنها یک گامِ کوچک باقی مانده است و سپس بدون تعارف به ستایش شکلتون پرداخت و خطاب به او نوشت: «اهمیت اقداماتش در جنوب، هم سنگ اقدامات نانسن در شمال است.» پس از این نزدیکی ناچیز (نسبت به نقطهٔ قطبی)، اسکات انگلیسی نیز بلافاصله قصد خود را برای رهبری یک گروه اعزامی اکتشافی (که بعدها گروه اعزامی ترا نووا نامیده شد) علنی کرد. عنوانی که در ابتدا برای این پروژه برگزیده شد، اصطلاحاً «گوشهٔ کوچک» نام داشت که مقصود از آن، غنیمت برای امپراتوری بریتانیا بود. کارکنان و خدمه. آمونسن ۳ ستوان نیروی دریایی را به عنوان افسران هیئت اعزامی خود برگزید. توروالد نیلسن که هدایتگر بود و مقام دوم در فرماندهی را داشت و یالمار فریدریک یرتسن و کریستیان پرسترود. یرتسن با وجود نداشتن پیشینهٔ پزشکی، با این همه، به عنوان
پزشک سفر انتخاب شد و البته در قالب یک برنامهٔ فوری و در عین حال کوتاه و فشرده، به یک دوره آموزش جراحی و دندانپزشکی فرستاده شد. اسکار ویستینگ — توپچیِ نیروی دریایی — به سفارش و توصیهٔ پرسترود پذیرفته شد؛ زیرا می توانست از عهدهٔ اغلب کارها برآید. ویستینگ اگر چه تا آن زمان تجربهٔ نسبتاً کمی در رابطه با سگ های سورتمه داشت اما آنطور که آمونسن بعدها نوشته است، ویستینگ در طول این سفر، به یک دامپزشک آماتور و مفید تبدیل گردید. یکی از انتخاب های اولیهٔ گروه، اولاف بیولاند قهرمان اسکی بازی و در عین حال، نجار و مربی اسکی حرفه ای بود. بیولاند، متولد مورگدال از ناحیه تلمارک نروژ بود. این منطقه به واسطهٔ داشتن اسکی بازان ماهر، زبانزد خاص و عام بود. او همچنین از پیشگامان شیوه های جدید ابداع شده توسط سوندره نورهیم برای ورزش اسکی بود. نانسن عقیده داشت که استفاده از سگ های قطبی و سورتمه، بهترین و کارآمدترین روش برای سیر و سیاحت و اکتشاف مناطق قطبی است و آمونسن، با این عقیدهٔ وی کاملاً موافق بود. همین موضوع دلیلی بود تا آمونسن، ماهرترین راهبران سورتمه را به خدمت بگیرد. هلمر هانسن که پیش تر، ارزش های خودش را در سفر اکتشافی با کشت
ی "یووا" ثابت کرده بود، موافقت کرد که دوباره با آمونسن سفر کند. هانسن مدتی بعد به اتفاق ساوری هاسل که متخصص سگ ها و داوطلب پیشین سفر با اتو سوردروپ در کشتی "فرام" بود، به آمونسن پیوست. هرچند، هاسل قصد سفر تا سان فرانسیسکو را داشت. یورگن سوبرود که نجار بود، یک سازهٔ قابل حمل به عنوان پایگاه و سرپناه گروه اکتشافی ساخته بود که می توانستند آن را برچیده و برای ارسال با کشتی "فرام" آماده نمایند. سوبرود همچنین درخواست پیوستن به گروه را با آمونسن در میان گذاشت که با خواستهٔ او موافقت شد. با توجه به ارزش های یک آشپز ماهر، آدولف لینستروم یکی دیگر از داوطلبان پیشین سفر اتو سوردروپ که در کشتی یووا هم آشپزی می کرد، به خدمت گروه درآمد. آمونسن به واسطهٔ تجربیات خود از سفرهای با یووا و بلژیکا، به اهمیت انتخاب همراهان سختکوش و مقاوم آگاه بود و با این گروه مجرب، احساس می کرد که ترکیب اصلی سفر خود را در اختیار دارد. او تا سال ۱۹۰۹ به جذب نیرو ادامه داد. گروه وی در نهایت به ۱۹ نفر رسید. به استثنای هیالمار یوهانسن، همهٔ این افراد، انتخاب خود آمونسن بودند. در حقیقت، یوهانسن به درخواست نانسن انتخاب شده بود. یوهانسن، از زمان راه پیم
ایی حماسی خود با نانسن نتوانسته بود آرام و قرار بگیرد. زندگی او به واسطهٔ بدهکاری و بدمستی، در سراشیب سقوط قرار گرفته بود و تلاش های نانسن و سایرین برای کمک به وی حاصلی در برنداشت. نانسن آرزو داشت تا به رفیق و همقطار سابقش آخرین فرصت را بدهد تا بلکه بتواند ثابت کند هنوز هم نیرویی توانا و قابل در این میدان عمل است. آمونسن با اکراه و با احساس اینکه می دید نمی تواند خواسته های نانسن را رد کند، سرانجام موافقت کرد. گروه در عین حال متشکل از دو فرد خارجی نیز بود؛ یکی از آنها، اقیانوس شناس جوان روسی بود به نام الکساندر کوچین که کارآموز بیورن هلاند-هانسن محسوب می گردید و دیگری، یک مهندس سوئدی بود به نام کنوت ساندبک. تغییر برنامه. در سپتامبر ۱۹۰۹ بود که روزنامه ها، خبرهایی منتشر کردند مبنی بر موفقیت کوک و پری در فتح قطب شمال. کوک در آوریل ۱۹۰۸ و پری، یک سال بعد از آن به این موفقیت نائل شده بودند. هنگامی که جویای نظر آمونسن شدند، او از تأیید صریح هر یک از ادعاها طفره رفت. آمونسن حدس می زد این احتمال وجود دارد که هنوز هم کاری برای انجام دادن باقی مانده باشد. در حالی که از حاشیه سازیِ پیرامون ادعاهای رقبایش اجتناب می ورزی
د، بلافاصله متوجه شد که برنامه هایش می تواند به طور جدی تحت تأثیر قرار بگیرد. فارغ از مقولهٔ جذاب بودنِ تسخیر قطب جنوب، خودش را در قیدوبند حفظِ منافع عمومی و کمک های مالی اهدایی می دید و در این رابطه نوشت: «اگر قرار بود که این سفر اکتشافی پابرجا بماند .. به استثنای فتح قطب جنوب، هیچ معضل بزرگی برای من باقی نمانده بود.» بنابراین، آمونسن تصمیم گرفت به جنوب برود. به اعتقاد وی، کشتیرانی در دریایخ شمالی، می توانست یک یا دو سال و دست کم، تا فتح قطب جنوب، به تعویق بیفتد. آمونسن، تغییر برنامهٔ خودش را علنی نکرد. دیوید کرین — شرح حال نویس اسکات — اشاره می کند؛ «بودجه های عمومی و خصوصی، تنها به منظور کارهای علمی و اکتشافی در نواحی قطبی شمال منظور شده بود و هیچ معلوم نبود و تضمینی وجود نداشت که حامیان مالی، طرح پیشنهادی جدید آمونسن را که در حقیقت، یک دوربرگردان کامل بود، درک کرده یا با آن موافقت نمایند.» علاوه بر این ها، هدفِ تغییر یافته، این احتمال را به وجود می آورد تا نانسن، در رابطه با سپردن کشتی "فِرام" به آمونسن، تجدیدنظر نماید. در کنار همهٔ این موارد، این احتمال هم متصور بود که پارلمان نروژ، به دلیل ترس از تضعیف
اسکات و خدشه در روابط با بریتانیا، سفر گروه اکتشافی را متوقف نماید. آمونسن، مقاصد خودش را از همه به استثنای برادرش لئون و نیلسن که مقام دوم فرماندهی را داشت، پنهان کرد. البته این پنهانکاری، معضلاتی هم به همراه داشت؛ اسکات برای مطالعات مقایسه ای، ابزارهایی را برای آمونسن در نروژ فرستاده بود و می خواست تا هر دو گروه اکتشافی، تحقیقات میدانی انجام دهند. هنگامی که او برای آزمایش سورتمه های موتوری خود با آمونسن تماس گرفت تا در مورد همکاری صحبت کند، نروژی از قبول تماس خودداری کرد. تغییر در برنامهٔ گروه اکتشافی، این الزام را ایجاد نموده بود تا کشتی "فِرام"، در اوت ۱۹۱۰، نروژ را ترک کرده و به سمت مادیرا در اقیانوس اطلس — که آخرین نقطهٔ تماس با جوامع بشری بود — حرکت کند. پس از آن، کشتی با طی مسافتی مستقیم، به سمت دریای راس و در نهایت، به سمت خلیج نهنگ ها در قطب جنوب پیش می رفت. در یخ تاق راس، یک خلیجک وجود داشت که از دیدگاه آمونسن، نقطهٔ مناسبی برای ایجاد قرارگاه اصلی گروه بود. خلیج نهنگ ها، جنوبی ترین نقطه در دریای راس بود که کشتی ها می توانستند تا آنجا پیش بروند و حدود ، نزدیک تر از قرارگاه مورد نظر اسکات در دریاراه
مک موردو، نسبت به نقطهٔ قطبی جنوب بود. شکلتون در سال های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹، خلیج نهنگ ها را ناپایدار می دانست اما آمونسن از مطالعات خود در مورد سوابق شکلتون، به این نتیجه رسید که یخ تاق، در اینجا بر روی آبتل ها و جزایر سنگی مستقر است و می تواند از یک قرارگاه امن و مطمئن پشتیبانی کند. کشتی "فِرام"، تا پیش از آنکه گروه اکتشافی — در اوایل سال بعد — اقدام به برچیدن قرارگاه ساحلی نماید، مشغول به کار اقیانوس شناسی در اقیانوس اطلس گردید. حمل و نقل، تجهیزات و لوازم. آمونسن هیچگاه نتوانست درک کند که چرا مکتشفان انگلیسی نسبت به ارزش سگ ها بی تفاوت هستند. او بعدها در این باره نوشت: «آیا ممکن است که سگ، نتواند آقای خودش را درک کند؟ یا اینکه برعکس، آقا و اربابش، نتواند سگ را درک کند؟» در پی اجرای تصمیم برای سفر به جنوب، دستور فراهم نمودن ۱۰۰ سگ سورتمه از بهترین و قوی ترین سگ های گرینلند شمالی را که قابل دسترسی بودند، صادر کرد. مقاومت و بقای مردان گروه کاملاً بر عهدهٔ این حیوانات بود. سگ ها — در صورت نیاز — می توانستند از گوشت سگ های دیگر استفاده نمایند و همین طور، برای سایر افراد گروه، گوشت تازه در دسترس بود. چکمه های گروه مکت
شفان به وسیلهٔ آمونسن طراحی و ساخته شد. وی مدت ۲ سال در حال آزمایش و بررسی چکمه ها برای یافتن پوشش مناسب بود. پوشاک گروه قطبی شامل یک دست لباس از پوست خوک دریایی شمال گرینلند و لباس ها، الگوبرداری شده از پوشش مردمان نتسیلیک اینویت بود که با پوست گوزن شمالی، پوست گرگ و پارچهٔ گبردین از گروه بِربِری تهیه شده بود. بدنهٔ سورتمه ها، ساخته شده از چوب اش نروژی و یخ سُره های هر سورتمه، از جنس گردوی گرمسیری آمریکایی بود. اسکی ها نیز از چوب گردوی گرمسیری ساخته شد؛ چرا که در مسیرهای فوق العاده طولانی و خشن، به کاهش احتمال لغزندگی در میان شکاف های برف و یخ کمک شایانی می نمود. خیمه ها از قوی ترین و کاربردی ترین خیمه هایی بود که تا آن زمان وجود داشت. این خیمه ها به طور اختصاصی و صرفاً برای محیط قطبی ساخته شده بودند. برای پخت وپز در زمان پیش روی و راهپیمایی، آمونسن اجاق گاز ویژه و ابداع شده توسط نانسن موسوم به چراغ پریموس سوئدی را انتخاب کرد؛ به دلیل اینکه احساس می کرد که بعدها فضای بیشتری در دسترس خواهد داشت. آمونسن با تجاربی که در بلژیکا به دست آورده بود، به خوبی از خطرات بیماری اسکوروی آگاه بود. اگرچه، علت واقعی بیماری،
کمبود ویتامین ث تشخیص داده شده بود اما در آن زمان هنوز کاملاً کشف نشده بود و فقط به طور ضمنی چنین برداشت می شد که این بیماری به وسیلهٔ خوردن گوشت تازه قابل پیشگیری و درمان است. برای مقابله با خطر احتمالی، آمونسن یک جیره بندی برنامه ریزی شده را لحاظ کرد که شامل ترکیبی از غذای عادی سورتمه ها به همراه یک وعدهٔ منظم از گوشت فک بود. وی همچنین دستور داد تا یک نوع خاص از گوشت نمک سود برای او تهیه کنند که شامل سبزیجات و بلغور جو دوسر بود. ترکیب به دست آمده تحریک کننده تر، مغذی و همین طور اشتهاآور بود به گونه ای که یافتن آن در نواحی قطبی غیرممکن بود. گروه مکتشفان با محموله ای از شراب و مشروبات الکلی تجهیز شده بود. چنین محموله ای می توانست به عنوان دارو یا برای جشن ها و سایر موارد جمعی و دورهمی استفاده گردد. آمونسن برای احتراز از افسردگی گروه در طول سفر و بر اساس تجریهٔ حوادث بلژیکا که در گذشته کسب کرده بود، به منظور پُر کردن اوقات فراغت، کتابخانه ای مشتمل بر ۳۰۰۰ جلد کتاب، یک گرامافون، مقدار زیادی صفحه گرامافون و ادوات موسیقی به همراه داشت. عزیمت. در ماه های پیش از عزیمت، کسب بودجهٔ لازم برای گروه اکتشافی سخت تر شد. م