Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت تأمین می شد. با نگرانی از امکان انفجار موتورهای دیزل و بنزینی، تصمیم به استفاده از موتورهای پارافینی یا نفتی گرفته شد. محفظه های سوخت بیرون از بدنه بودند. سکان با زاویه متغیر سرعت زیردریایی را تنظیم می کرد. در ابتدا قصد استفاده از باتری های پوده ای (نخست ۱۰۸ سلول، بعداً ۹۴ سلول) وجود داشت. به هر صورت با وجود برخی مزایا، معایبی همچون امکان نگهداری و همچنین توسعه پذیری ضعیف این گونه باتری ها، موجب صرف نظر از آن شد. محفظه های شیرجه و جبرانی به بدنه یگانه زیردریایی متصل بودند. هدایت شناور به کمک یک پریسکوپ نوع سایس کوچک و قابل تنظیم از یک سکو در زیر دریچه در مرکز زیردریایی صورت می گرفت. بالک های دریایی هدایت در جلوی زیردریایی بودند. در پشت فقط یک صفحه تثبیت کننده قرار گرفت که یک انحنای ۱٫۵ درجه ای رو به جلو داشت. تغییر حالت این صفحه با بالک های سکان که به آن متصل بود انجام می شد. دو محفظه استوانه ای شکل برای دو اژدر کالیبر ۴۵ سانتی متر در اطراف بدنه تعبیه گشت. درپوش دهانه این محفظه ها با دو موتور الکتریکی کوچک باز و بسته می شد. شلیک اژدرها به کمک هوای فشرده صورت می گرفت. شلیک یکی از اژدرها سبب پر شدن آب در محفظ
ه آن و کج شدن ۲۰ درجه ای زیردریایی بدان سمت می شد. طراحی زیردریایی برای حمل آن توسط کشتی های جنگی بزرگ تر بود؛ بدین جهت گیره هایی برای بلند کردن آن بر روی بدنه قرار داشت. ساخت و کارآزمایی. روز ۲۸ ژوئیه سال ۱۹۰۲ اسم رمز «"لویخت بویه"» (بویه چراغ) بر این زیردریایی نهاده شد و ساخت آن به گرمانیاورفت محول گردید. کار ساخت با قرار گرفتن مازه از روز ۱۹ فوریه سال ۱۹۰۳ آغاز شد و روز ۸ ژوئن همان سال به پایان رسید. کارآزمایی دریایی بین روزهای ۲۳ ژوئن تا ۶ دسامبر توسط د اکویلی و کریتسلر، سر مهندس دریایی گرمانیاورفت انجام گرفت. پس از مواجهه با مقداری دشواری در چرخش، هدایت کلی شناور مطلوب به نظر می رسید. زیردریایی زیر سطح به سرعت ۵٫۵ گره می رسید و می توانست در سرعت ۴ گره به برد ۲۵ مایل دریایی دست یابد. نام "فورِله" (قزل آلا) برای آن برگزیده شد. پاییز سال ۱۹۰۳ قیصر ویلهلم دوم، امپراتور آلمان شخصاً "فورله" را مورد بازرسی قرار داد. روز ۲۳ سپتامبر شاهزاده هاینریش فون پرویسن، برادر امپراتور در یک کارآزمایی شیرجه حضور داشت و زیردریایی را هدایت کرد. "فورله" برای نیروی دریایی امپراتوری آلمان و نمایندگان سایر کشورها به نمایش درآمد.
گرمانیاورفت امیدوار بود قراردادهایی برای ساخت زیردریایی های بزرگ تر دریافت کند؛ بدین جهت حتی پیشنهادهای خارجی و داخلی در ساخت "فورله" اعمال شد. امپراتوری روسیه که از سال ۱۹۰۴ درگیر جنگ با امپراتوری ژاپن شده بود، به دنبال ایجاد یک ناوگان دریایی مدرن برای خود بود. گرمانیاورفت کمیته فنی از روسیه را برای بررسی "فورله" به آلمان دعوت کرد. دو افسر روس با تجربه در زمینه زیردریایی، روز ۲۵ مارس سال ۱۹۰۴ از آن در اکرنفورده بازدید نمودند. با وجود متلاطم بودن دریا "فورله" قابلیت خوبی در هدایت پذیری نشان داد. در نتیجه، روسیه روز ۲۰ آوریل سفارش ساخت سه زیردریایی به وزن ۲۰۵ تن و موتورهای ۴۰۰ اسب بخاری را به گرمانیاورفت ارائه کرد. یک قرارداد رسمی ماه ژوئن به امضا رسید. دریافت "فورله" نیز جزو این قرارداد بود. "فورله" روز ۲۰ ژوئن به کمک ریل از بندر کیل راهی سن پترزبورگ شد. آن جا کارآزمایی های شیرجه و شلیک را در ماه های ژوئن و اوت انجام داد سپس با ریل به ولادی وستوک فرستاده شد.
زیردریایی فوریت (کیو۱۹۵) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۸ ساخته شد.
زیردریایی کارگو وسل یک زیردریایی است که طول آن می باشد.
زیردریایی کارلیا (کی-۱۸) یک زیردریایی است که طول آن می باشد.
زیردریایی کازان (کلاس یازن) یک زیردریایی است که طول آن 120 m می باشد.
زیردریایی کراسنویارسک (کی-۱۷۳) یک زیردریایی است که طول آن 154.0 m می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۸۶ ساخته شد.
زیردریایی کریول (کیو۱۹۳) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی کلاس جیمز مدیسون یک کلاس از زیردریایی است که طول آن می باشد.
زیردریایی کوستروما (بی-۲۷۶) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۸۶ ساخته شد.
زیردریایی کی-۱۹ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۵۹ ساخته شد. K-19 از نسل اولین زیر دریایی های هسته ای ساخت اتحاد جماهیر شوروی بود که توانایی حمل موشک های بالستیک با کلاهک هسته ای را دارا بود. K-19 با عجله فراوان و در رقابت با ایالات متحده آمریکا ساخته شد و در طی ساخت آن ده نفر کارگر و ملوان در اثر آتش سوزی و حوادث کاری جان خود را از دست دادند. این زیر دریایی در اولین سفر خود در ۴ ژوئیه ۱۹۶۱ با نقص فنی و از کار افتادن سیستم خنک کننده راکتور هسته ای روبرو شد. پرسنل واحد مهندسی K-19 با فداکاری موفق به ایجاد سیستم خنک کننده ثانویه و جلوگیری از ذوب راکتور شدند. در طی دو سال پس از این حادثه ۲۲ نفر از پرسنل در اثر بیماری های ناشی از تشعشعات جان باختند. سلسله حوادثی که برای K-19 پیش آمد، الهام بخش نامگذاری آن به نام مستعار «هیروشیما» شد. طراحی و توسعه. پس از عملیاتی شدن زیردریایی اتمی ایالات متحده آمریکا، اتحاد جماهیر شوروی در یک رقابت جنون آمیز مترصد بود که تحت هر شرایطی زیردریایی هسته ای خود را با حداقل فاصله با رقیب توسعه دهد. کار طراحی و توسعه این زیر دریایی در سال ۱۹۵۷ آغاز گردید و در۱۷ اک
تبر ۱۹۵۸ کار ساخت آن نیز شروع شد و در هشتم آوریل سال ۱۹۵۹ به آب اندازی و نهایتاً در سال ۱۹۶۱ با حدود ۷ سال فاصله با زیردریایی آمریکایی وارد خدمت عملیاتی شد. این زیردریایی در واقع به عنوان زیردریایی واکنش سریع اتمی توسعه یافته بود و توان حمل موشک بالستیک قاره پیما را داشت و اولین زیر دریایی از پروژه ۶۲۹ بود که در مجموع دو فروند زیر دریایی اتمی از این کلاس مشهور به کلاس هتل را شامل می شد. کا-۱۹ مسلح به موشک های آر-۱۳ بود که اختصاصاً جهت نصب و شلیک از زیردریایی های پروژه ۶۲۹ و ۶۵۸ توسط دفتر طراحی OKB-1 توسعه یافته بود. رهبران شوروی جهت رقابت با ایالات متحده اصرار داشتند هرچه سریعتر زیر دریایی وارد خدمت شود، لذا بسیاری از فن آوری های تازه توسعه یافته یا به سرقت رفته از غرب بدون اینکه روال استاندارد خود را طی کنند با عجله روی زیردریایی نصب شدند. از دید مهندسی کا-۱۹ یک جنگ افزار بسیار پیچیده و جدید به حساب می آمد که به عنوان اولین زیردریایی هسته ای چالشی بزرگ برای روس ها محسوب می شد، زیرا به دلیل عقب بودن آنها از نظر فناوری در مقایسه با غربی ها، تلاش کردند با استفاده دستیابی به اطلاعات نمونه مشابه غربی این ضعف های
تکنولوژیکی خود را جبران کنند، در نتیجه طیف گسترده ای از فناوری های جدید در این زیر دریایی وجود داشت که اطلاعات زیادی دربارهٔ آنها در دسترس روس ها نبود و قاعدتاً باید مدتی را صرف تست عملی آنها می کردند که بخاطر عجله و فشار بسیار زیاد رهبران حزب کمونیست اتحاد شوروی بدون تست مناسب و زمان لازم جهت آزمایشات استانداردسازی این فناوری ها در زیردریایی نصب و راه اندازی شد، تا جایی که سازندگان نیز نگران عدم کارکرد ایمن و درست برخی قسمتهای زیر دریایی بودند. در واقع فرماندهان قصد داشتند جهت کم کردن زمان ورود بخدمت زیر دریایی در قیاس با رقیب آمریکایی ابتدا بشکل تشریفاتی و اسمی زیر دریایی را وارد خدمت کنند و پس از ثبت زمان ورود بخدمت و انجام یک سفر کوتاه تشریفاتی و تنها برای نمایش جلوی دروربین رسانه ها آنرا به کشتی سازی عودت دهند تا بخش هایی که تصور می شد به خوبی ایمن سازی نشده اند را دوباره و به اسم ارتقا بازبینی کنند. مراحل ساخت. کار ساخت زیر دریایی کا-۱۹ در حوضچه کشتی سازی سیورودونتسک شروع شد و تا پایان کار و عملیاتی شدن زیردریایی بیش از ۱۱ نفر کشته و نزدیک به ۳۰ نفر مجروح شدند، با شروع کار اجرایی گویا این پروژه دچار نفر
ینی افسانه ای شده بود از همان ابتدا حوادث ناگوار یکی پس از دیگری کارگران را بشکل دلخراشی به کام مرگ کشید. با گذشت مدت کمی از پروژه اولین کارگر بشکل دلخراشی زیر دستگاه پرس غول پیکر و سنگینی که ورق های فولادی بدنه زیردریایی را فرم می داد گیر افتاد و له شد بطوریکه جسد وی قابل شناسایی نبود این موضوع اثر روانی بسیار بدی روی کارگران گذاشت و کارگران اصرار داشتند دستکم یک روز جهت خاکسپاری همکارشان کارگاه را تعطیل کنند، ولی مسئولان رده بالای حزب کمونیست گوششان به این حرفها بدهکار نبود و طی بخشنامه ای که در محل کارگاه نصب شد اعلام گردید به دلیل اینکه زمان زیادی تا به آب اندازی در اختیار ندارند هیچ روزی حتی تعطیلات رسمی هم کار متوقف نخواهد شد و همه پرسنل و کارگران موظفند به سرکار خود حاضر شوند. کارگران که اعتقاد داشتند نحسی مرگ همکارشان آنها را دچار حوادث دیگری خواهد کرد گویا بیراه هم نمی گفتند زیرا در همان روز کارگر دیگری از ارتفاع زیاد به پایین سقوط کرد و به دلیل افتادن روی میلگردها فلزی نوک تیز میلگردهای وارد بدن وی شده و بشکل دلخراشی جان داد. در حالیکه تمامی گارگران در مرگ همکاران خود عزادار و بهت زده بودند انفجار ک
پسول متصل به سیستم برشکاری در اثر چرب بودن سری برش باعث ایجاد آتش سوزی نسبتاً بزرگی شد که کارگر اپراتور برشکاری اکسیژنی کشته و تعدادی از کارگران هم که برای کمک رسانی به افراد گرفتار در آتش و خاموش کردن حریق در محل آتش سوزی بودند دچار جراحات و سوختگی کرد و این روند حوادث همچنان ادامه داشت و در چند مورد حتی حادثه آنچنان گسترده بود که تا مرز نابود شدن حوضچه کشتی سازی و غرق شدن اسکلت زیردریایی هم پیش رفت ولی در نهایت تیم موفق به کنترل حوادث پیش آمده شدند. طی این حوادث ۱۱ نفر در مرحله ساخت این زیردریایی جان خود را از دست دادند و ده ها نفر زخمی و مصدوم شدند تا زیر دریایی کا -۱۹ عنوان مرگبارترین پروژه روس ها و نام مستعار () در بین کارگران کشتی سازی شناخته شود. سرانجام طی مراسمی که اغلب مدعوین از ترس اینکه شومی پروژه دامنگیرشان نشود از حضور در آن به بهانه ای شانه خالی کرده بودند در دوازدهم نوامبر ۱۹۶۰ زیر دریایی به آب انداخته شد و در همان روز نیز پزشک فیزیک محافظت از پرتو مأمور جهت خدمت در زیردریایی دچار حادثه گردید و به شکل دلخراشی زیر چرخ های یک کامیون جان باخت. در پایان مراسم نیز طبق سنتی در نیروی دریایی شوروی شنا
ور نوساز باید با شکستن شیشهٔ شامپاین توسط یک خانم تعمید و به آب اندازی می شد ولی در مراسم به آب اندازی کا-۱۹ برای اولین بار یک مرد بطری شامپاین را به بدنه زیر دریایی کوبید پس از اجرای مراسم رخدادی نادر و به گفته دریانوردان بسیار بدیمن رقم خورد و بطری شامپاین اگرچه به بدنه زیردریایی برخورد کرد ولی سالم ماند و جالب اینکه حتی پس از برخورد به زمین هم بطری نشکست و این رخداد در فرهنگ دریانوردان بسیار شوم و نشانه بدشانسی خدمه ای بود که با این شناور به دریا می روند. خدمه. در نهایت فرماندهی زیردریایی به دریاسالار نیکولای ولادیمیرویچ زاتایف یکی از خبره ترین افسران رده بالای شوروی سپرده شد، فرمانده یگان موشکی و تسلیحات کشتی هم کاپیتان واسیلی آرخیپوف معرفی شدند، کاپیتان آرخیپوف عمده شهرت خود را در جریان بحران موشکی کوبا بدست آورد، وی فرمانده یگان موشکی زیر دریایی شوروی بود که اسکورت کاروان کشتی های ترابری را برعهده داشت در آن زمان در لحظات آخر رویارویی یگان های شوروی با ناوگروه آمریکا ارتباط زیر دریایی آنها با فرماندهی نیروی دریایی قطع شد در آن ماجرا فرمانده زیر دریایی اعتقاد به حمله اتمی داشت و به آرخیپوف دستور شلیک داد
ولی آرخیپوف از دستور سرپیچی کرد و اعتقادی به حمله نداشت، به این ترتیب واکنشی انجام نگرفت به این صورت دنیا از لبه یک جنگ اتمی نجات یافت. فرماندهی یگان راکتور که چند روز پیش از به آب اندازی زیردریایی توسط زاتایف برکنار شده بود به افسری جوان و بی تجربه که البته در رشتهٔ فیزیک هسته ای با نمرات بالا تحصیلاتش را به پایان رسانده بود سپرده شد و یک پزشک عمومی نیز بجای متخصص ایمنی پرتوی که در جریان حادثهٔ تصادف کشته شد مأمور خدمت در کا-۱۹ شد. در پایان به علت کمبود نیروهای متخصص و با تجربه زیردریایی که نیاز به ۲۸۰ نفر خدمه داشت با حدود نیمی از افراد موردنیاز عملیاتی گردید. شرح حادثه در نخستین مأموریت رزمی. رهبران حزب کمونیست که کاملاً تحت تأثیر ایدیولوژی خود در تلاش بودند تا خود را در هر میدانی بر آمریکایی ها پیروز معرفی کنند، در حالیکه زیردریایی در کل چند سفر آزمایشی خود را با اختلال و مشکلات بسیار جدی سپری کرده بود، با اصرار خواستار اعزام زیر دریایی به مأموریت رزمی شدند. این درحالی بود که در حالت عادی زیر دریایی باید دستکم پیش از ورود بخدمت آخرین سفر آزمایشی خود را بدون هیچ مشکلی طی می کرد تا بتواند مجوز ورود بخدمت ر
ا کسب کند. تنها نکته مثبتی که کا-۱۹ از آن بهره می برد گروهی از بهترین دریانوردان شوروری بودند که برای خدمت در آن انتخاب شده و همگی دارای سوابق بسیار خوبی بودند، هرچند در هر بخش تعدادی از پرسنل کم بودند و زیر دریایی با ظرفیت استاندارد در بخش خدمه وارد خدمت نمی شد و نیروهای حاضر باید با تلاشی مضاعف آنرا اداره می کردند. در سی ام آوریل ۱۹۶۱ تمامی نیروهای زیردریایی را فرا خواندند و زیردریایی برای تحویل جنگ افزار هسته ای حرکت نمود. در مجموع ۱۳۹ نفر خدمه شامل افسران سلاح، مهندسان راکتور، افسران بخش اژدر، پزشک، و بخش خدمات شامل آشپز و چند افسر دیگر برای تحویل سلاح درخدمت بودند. چهارم ژوئیه زیر دریایی تحت فرماندهی ناخدا یکم نیکلای ولادیمیرویچ زاتایف که یکی از بهترین افسران نیروی دریایی بود پس از تحویل گرفتن سلاح هسته ای رهسپار اولین سفر رزمی خود گردید. اما گویی مشکلات زیردریایی تمامی نداشت و روز بعد از حرکت بسمت اقیانوس اطلس در حوالی آب های سرزمینی بریتانیا در بخش مخابرات کشتی به علت استفاده از مقاومت ۲۰ اهمی بجای مقاومت ۶۰ اهم در بخش کلید الکترونیکی و اختلاف پتانسیل چند عدد خازن بخش رادیو منفجر و علیرغم تلاش زیاد خدم
ه مخابرات زیردریایی تنها قادر به استفاده از فرکانس موج کوتاه شد و ارتباط خود را با پایگاه از دست داد. این مسئله در یک شناور رزمی به معنای این است که هیچ پشتیبانی از پایگاه نمی تواند دریافت کند و کاملاً خود مختار خواهد بود و باید تنها روی قابلیت ها و توان فرمانده خود حساب کند. در این حالت فرمانده دو راه پیش پای خود دارد، ادامه مأموریت بدون کمک و پشتیبانی پایگاه یا بسرعت باید به نزدیکترین پایگاه خودی مراجعه کند تا نسبتاً به تعمیر و رفع اختلال اقدام شود. فرمانده زاتایف با توجه به قابلیت های نیروهای تحت فرمانش و اینکه یک زیردریایی نوساز در اختیار دارد تصمیم به ادامه مأموریت گرفت و کا-۱۹ برای ادامه مأموریت رهسپار اقیانوس اطلس شمالی شد. در حوالی سواحل گرینلند زیر دریایی در حال دریانوردی بود که در ساعت ۴:۱۵ به وقت محلی ناگهان فشار در سیستم خنک کننده راکتور به صفر رسید درحالی که زیردریایی بر اثر حادثهٔ پیشین توان ارتباط راه دور خود را از دست داده بود و امکان ارتباط با مسکو و درخواست کمک را نداشتند. خدمه بخش راکتور به سرعت سیستم های کنترل اضطراری را فعال کردند و سوئیچ های اسکرام راکتور روشن شد ولی سیستم اضطراری هم بخا
طر استفاده در حادثهٔ پیشین در زمان تست زیردریایی دچار رسوب گذاری و نقص فنی شده بود و با این اوصاف همچنان دمای راکتور در حال افزایش بود، متخصصان بخش راکتور فرایند تعادلی را قطع کردند اما با این وجود واکنش هسته ای در قلب آن قابل کنترل نبود و دما به سرعت در حال افزایش و گذشتن از ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد بود. این درحالی بود که درجه اخطار و آخرین حد تحمل راکتور ۸۰۰ درجه سانتیگراد بود و مشکل دیگر این بود که جریان گردش اب قطع شده و آب در اطراف هسته به بخار تبدیل و تجمع بخار در حال ایجاد فشار به هسته و بدنهٔ راکتور بود و همین مسئله اگر بسرعت کنترل نمی شد باعث انفجار بدنهٔ راکتور می شد. تنها نکته مثبت مقاومت بالای جداره راکتور بود که در حال تحمل آن فشار بیسابقه بود. بلافاصله فرمانده تمامی نیروها را احضار و شروع به بررسی راهکارهای متفاوت کردند. یکی از افسران که یک دانش آموختهٔ مهندسی تأسیسات و بسیار خلاق بود، راهکاری را پیشنهاد داد که ظاهراً تنها راه حلی بود که جنبه عملی داشت. راهکار وی ایجاد یک شبکه لوله کشی و اتصال آن به بخش سیال خنک کنندهٔ راکتور بود. با این کار به صورت موقت بخار اب اضافی که سبب فشار به بدنه راکتور می شد
از راه این شبکه دستی به خارج از زیردریایی منتقل و از انفجار پوستهٔ راکتور جلوگیری می شد. ولی مشکل دیگر عدم تأمین لباس های ایمنی هسته ای به علت کمبود آن در نیروی دریایی بود که خدمه برای ورود به اتاق راکتور نیازمند آن بودند اما زمانی برای تفکر نبود و زاتایف با نادیده گرفتن این مسیله سریعاً دستور داد شبکه لوله کشی دستی ایجاد و یکی از لوله های راکتور را قطع و آنرا به شبکه لوله کشی دستی متصل کنند. تمامی خدمه کشتی حتی پرسنل خدماتی شامل آشپزها و نظافتچی، افسران اژدر، مخابرات و خدمه موشکهای بالستیک مانند جوشکار هرکدام بدون توجه به میزان آلودگی تنها بفکر ایجاد شبکه دستی بودند. در همان هنگام دو ناوگروه هواپیمابر ایالات متحده (یواس اس انترپرایز (سی وی ان-۶۵) و یواس اس کروال (اس اس-۲۹۱)) که در حوالی اقیانوس اطلس در حال برگزاری یک رزمایش بودند زمانیکه با زیر دریایی معیوب شوروی مواجه شدند پیشنهاد کمک و اعزام متخصصان آمریکایی و تأمین پمپ جایگزین پمپ معیوب را دادند ولی زاتایف که بخوبی می دانست درصورت پذیرش پیشنهاد کمک امریکایی ها تمامی اسرار و نقص های پیشرفته ترین جنگ افزار اتحاد جماهیر شوروی لو می رود و از طرف دیگر هم به م
جرد رسیدن به پایگاه خود به جرم همکاری با دشمن و خیانت تیرباران خواهد شد پیشنهاد کمک آنها را که یک تیم بسیار مجهز از متخصصان هسته ای را به همراه داشتند رد کرد و این باعث عصبانیت برخی از افسران مخالف طرح لوله کشی دستی شده بود؛ لذا زاتایف از بیم شورش افسران تمامی سلاحهای سبک و مهمات موجود در زیر دریایی را به دریا انداخت و تنها ۵ قبضه سلاح کمری را نگه داشت و به ۵ نفر از افسران معتمد خود سپرد. ناوگان ایالات متحده پس از آنکه متوجه شدند زیردریایی به علت نقص در سیستم ارتباطی تنها قادر به برقراری تماس رادیویی موج کوتا تا فاصلهٔ یک صد کیلومتری است موضوع را به شوروی انتقال دادند و شوروی بسرعت یکدستگاه زیردریایی دیزل را که در نزدیکی کا-۱۹ بود برای کمک اعزام کرد. پس از مهار مشکل و کنترل راکتور توسط خدمهٔ بخش راکتور و مهندسی تأسیسات که به آنها گفته نشده بود لباس هایشان قادر به مهار تشعشع نیست، زیردریایی در حالی به بندر منتقل شد که تمامی پرسنل آن آلوده به مواد رادیواکتیو شده بودند و خدمه بخش راکتور و مهندسی زیردریایی و افسر فرمانده آنها که جهت برش و جوشکاری با لباس های ناایمن وارد اتاق راکتور شده بودند اولین قربانیان این زی
ردریایی بودند که ظرف چند ماه بعد همگی فوت کردند و طی دو سال بعد نیز ۱۵ نفر از خدمه بخش های دیگر جان خود را در اثر عوارض ناشی از تشعشعات واپاشی هسته ای از دست دادند تا این زیر دریایی عنوان مستعار هیروشیمای شوروی را بخود بگیرد. در نهایت فداکاری و از خودگذشتگی خدمه از یک فاجعه زیست محیطی که در صورت خم شدن میله های سوخت هسته ای و انفجاری دوبرابر قدرت بمب هسته ای بکار رفته در هیروشیما به وقوع می پیوست جلوگیری کرد. بررسی و علت یابی حادثه. در این مرحله بازهم فرافکنی و نبرد تبلیغاتی رهبران حزب کمونیست کاملاً مشهود بود. آنها پیش از پدیرش هر مسیولیتی اقدام به محاکمهٔ فرمانده و افسران خدمهٔ کا-۱۹ کردند و تمامی خدمه زیردریایی در مقابل حزب متعهد به رازداری و پنهانکاری شدند. تنها پس از فروپاشی اتحاد جماهیر کمونیستی شوروی زاتایف که نویسندهٔ چیره دست و یکی از نویسندگان نامدار روس با چندین رمان منتشر شده بود، خاطرات خود را در قالب کتابی منتشر نمود همین خاطرات تنها سند قابل استناد از آن واقعه شد که تمامی جزئیات را شرح داده است. از خاطرات زاتایف می توان دریافت در حالیکه زیردریایی در کل چند سفر آزمایشی خود دچار اختلال های بسیار
جدی شده بود ولی سیاستمداران حزب کمونیست با اصرار خواستار اعزام زیر دریایی به مأموریت رزمی بودند، بدون توجه به اینکه در یک سیستم عادی و منطقی زیردریایی باید دستکم پیش از ورود بخدمت آخرین سفر آزمایشی خود را بدون هیچ مشکلی طی می کرد تا بتواند مجوز ورود بخدمت را کسب کند. از آن گذشته با وجود تبلیغات فراوان کمبودها و نواقصی که در خاطرات زاتایف برجسته گردیده نشان دهندهٔ عدم توانایی حزب کمونیست در تأمین نیازهای پیش پا افتادهٔ چنین طرح بلندپروازانه ای است. پس از گذشت سال ها و بررسی اسناد بجا مانده از دوران کمونیسم علت حادثه سهل انگاری بسیار پیش پا افتاده بخش جوشکاری تشخیص داده شد. در زیر دریایی بخشی از لوله ها باید دوباره جوشکاری می شد و در سطح پایین تر از نقطه جوشکاری لوله های آزبست کریزوتیل بخش خنک کننده قرار داشتند و جوشکار باید توسط پارچه های مرطوب آنها را پوشش می داد که جرقه های جوش روی آنها نیفتد ولی این کار را بدرستی انجام نداده بودند و بخشی از لوله ها خارج از پوشش مرطوب حین جوشکاری و در اثر افتادن جرقه دچار شکاف بسیار ریز شده و این شکاف آنقدر کوچک و جزیی بود که در شرایط عادی ایجاد هیچ مشکلی نکرده بود ولی وقتی
فشار بخار از ۴۰۰ درجه گذشته این فشار بسیار زیاد باعث باز شدن شکاف و در نهایت از کار انداختن بخش انتقال بخار آب شده است.
زیردریایی کی-۲۱ یک زیردریایی است که طول آن ۹۷٫۶۵ متر می باشد.
زیردریایی کی-۲۱۹ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۷۱ ساخته شد. حادثه. سوم اکتبر 1986 هنگامی که این زیر دریایی در حال گشت زنی در اطراف اقیانوس اطلس شمالی و 1000 کیلومتری شمال شرق برمودا بود. یکی از موشک های درون سیلو آتش گرفت و انفجاری رخ داد و باعث شد درپوش سیلو نابود شود و آب اقیانوس وارد سیلو موشک شد در نتیجه آب شور اقیانوس با سوخت مایع موشک واکنش نشان داد و باعث تولید نیتریک اسید شد . یک منبع از طرف مقامات شوروی ادعا کرده برخورد زیر دریایی کی 219 با زیر دریایی آمریکایی (USS Augusta (SSN-710 باعث شده این حادثه رخ دهد با این حال نیروی دریایی آمریکا و حتی فرمانده زیر دریایی وجود هرگونه برخورد میان این دو زیردریایی را رد کردند. انفجاری که در سیلو 6 زیر دریایی رخ داد باعث شد راکت RSM-25 و دو سر جنگی این راکت وارد آب دریا شوند .
زیردریایی کی-۲۶۶ یک زیردریایی است که طول آن 154.0 m می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۹۲ ساخته شد.این زیردریایی یکی از ۳ زیردریایی کلاس اسکار است.و همکنون در ناوگان شمال روسیه خدمت می کند.
زیردریایی کی-۲۷ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۶۲ ساخته شد.
زیردریایی کی-۲۸۴ اکولا یک زیردریایی است که طول آن 114.3 meters می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۸۴ ساخته شد.
زیردریایی کی-۳ لنینسکی کامزامال یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۵۷ ساخته شد.
زیردریایی کی-۳۱۴ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۷۲ ساخته شد.
زیردریایی کی-۳۳ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۶۰ ساخته شد.
زیردریایی کی-۴۲۹ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۷۲ ساخته شد.
زیردریایی کی-۵۶ (۱۹۶۵) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۶۶ ساخته شد.
زیردریایی لا زیبیله (۱۹۳۲) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۲ ساخته شد.
زیردریایی لوشاریک یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۲۰۰۳ ساخته شد. تاریخچه و ویژگی ها. به دلیل مشکلات مالی که نیروهای نظامی روسیه در دهه نود تجربه کردند تا اوت ۲۰۰۳ طول کشید تا از این زیردریایی استفاده شود. لوشاریک برای تحقیقات، نجات، عملیات ویژه نظامی، عملیات تحقیقات اعماق دریا و ارسال گزارش به اداره اصلی اطلاعات طراحی شده است. نام آن از یک شخصیت کارتونی دوران شوروی، یک اسب اسباب بازی کوچک که پیکرش مجموعه ای از اشکال کروی بود به عاریه گرفته شده است. آتش سوزی. در اول ژوئیه ۲۰۱۹ زیردریایی در حال انجام اندازه گیری در کف آب های قلمرو دریایی روسیه بود، که دچار سانحه آتش سوزی شد و در نتیجه آن ۱۴ نفر از خدمه در اثر استنشاق دود یا گاز سمی جان باختند. ۷ تن از جان باختگانگان، دارای درجه کاپیتان رتبه عالی و ۲ تن از آنان دارای نشان قهرمان فدراسیون روسیه بودند. آتش توسط سایر خدمه زیردریایی خاموش شد. بررسی ها دربارهٔ علت این آتش سوزی ادامه دارد. این وسیله دریایی پس از آتش سوزی به بندر سورمرسک منتقل شده که مقر اصلی ناوگان شمالی نیروی دریایی روسیه است. پس از سانحه رئیس جمهور روسیه در جلسه اضطراری با س
رگئی شایگو وزیر دفاع این کشور، خواستار حضور وی در محل حادثه برای بررسی دلایل آن شد.
زیردریایی میدیوس یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۰ ساخته شد.
زیردریایی نرپا (کی-۱۵۲) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۲۰۰۸ ساخته شد.
زیردریایی نوووموسکوفسک (کی-۴۰۷) یک زیردریایی است که طول آن 167 m می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۹۰ ساخته شد.
زیردریایی نیاز ولادیمیر یک زیردریایی است که طول آن می باشد.
زیردریایی هیومیتا (اس۲۰) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۷۱ ساخته شد.
زیردریایی ورخوتوریه (کی-۵۱) یک زیردریایی است که طول آن می باشد.
زیردریایی ولادیمیر مونوماخ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۲۰۱۲ ساخته شد.
زیردریایی ویژیلان (اس۶۱۸) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۲۰۰۳ ساخته شد.
زیردریایی ویلیوچینسک (کی-۴۵۶) یک زیردریایی است که طول آن 154.0 m می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۹۱ ساخته شد.
زیردریایی یکاترینبورگ (کی-۸۴) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۸۵ ساخته شد.
او-۱ از نوع ۲آ، نخستین او-بوت "کریگس مارینه" بود که پس از آغاز نقض محدودیت های پیمان ورسای، در سال ۱۹۳۵ برای رایش سوم ساخته شد. ساخت. او-۱ از نوع ۲آ در کارخانه کشتی سازی "دویچه ورکه" در کیل ساخته شد. کار ساخت او-۱ همراه با برگزاری جشن از ۱۱ فوریه سال ۱۹۳۵ آغاز گردید و طی فرایندی پرسرعت پس از طی تنها ۱۳۸ روز در ۱۵ ژوئن همان سال به پایان رسید. این او-بوت با خدمه ای که آموزش های لازم را در هلند دیده بودند، ۲۹ ژوئن به فرماندهی ناوسروان کلاوس اورت وارد "کریگس مارینه" شد و در قالب گروه آموزشی "ودیگن" در خدمت دانشکده جنگ افزارهای ضدزیردریایی قرار گرفت. تاریخچه عملیاتی. با توجه به این که او-۱ جزو او-بوت های ارسالی آلمان به جنگ داخلی اسپانیا نبود، مورد با اهمیتی از فعالیت های آن پیش از آغاز جنگ جهانی دوم وجود ندارد. فرایند سریع ساخت و عدم کاربرد فناوری های مناسب، این او-بوت را بسیار کند و کاربرد آن را نامطلوب ساخته بود. پیش از آن که جنگ آغاز شود برنامه هایی جهت استفاده از این او-بوت و او-بوت های هم نوع آن صرفاً جهت مقاصد آموزشی وجود داشت. به هر حال با توجه به کمبود او-بوت های عملیاتی، او-۱ یک ماه پس از ترک دانشکده آمو
زشی و فراخوانده شدن به خدمت در خط مقدم روز ۲۹ مارس سال ۱۹۴۰ به فرماندهی ناخدا سوم یورگن دیکه برای مقابله با حضور ناوگان بریتانیایی در سواحل نروژ، در محدوده حداکثر برد خود آغاز به عملیات کرد. در این مأموریت این او-بوت موفق به یافتن هدفی نشد اما مجدداً در ۴ آوریل همان سال این بار در جریان آماده سازی های عملیات وزرئوبونگ، برای بار دوم راهی دریا شد. سرنوشت. او-۱ پیش از آن که ناپدید شود در یک پیام رادیویی کوتاه موقعیت خود را ۶ آوریل ۱۹۴۰ گزارش کرد. علت ناپدید شدن این او-بوت نامعلوم است اما او-۱ قرار بود از منطقه ای که توسط اچ ام اس "ناروال"، زیردریایی بریتانیایی، همان روز مین ریزی شود و این مسئله برای آلمانی ها نامشخص بود، گذر کند. همچنین ممکن است این زیردریایی توسط اچ ام اس "پورپویز"، زیردریایی دیگر بریتانیایی که گزارش کرده بود اژدری به سمت زیردریایی ناشناس دشمن شلیک کرده است، غرق شده باشد. پانزده روز پس از آخرین ارتباط و با توجه به عدم دریافت موقعیت جدید، او-۱ مفقود شده تلقی شد. بازنگشتن همیشگی او-۱ همه ۲۵ خدمه آن را در ردیف کشته های جنگ به حساب آورد. او-۱ یکی از بیش از هزار او-بوت آلمانی بود که در جنگ جهانی دوم
حضور یافت و با مفقود شدن یکی از بیش از ۷۰۰ زیردریایی آلمانی نام گرفت که "کریگس مارینه" در طول این جنگ از دست داد. کشف لاشه. لاشه او-۱ ماه ژوئن سال ۲۰۰۷ توسط غواصان در کف دریای شمال کشف و توپ ضدهوایی آن به خشکی آورده شد. گفته می شود این کشف، نظریه برخورد با مین دریایی رها شده توسط نیروی دریایی بریتانیا را تأیید می کند.