Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انسان ها گاهی از گرگ های وحشی به عنوان حیوان خانگی یا در موارد نادری حیوان کاری نگهداری می کنند. گرچه این حیوان به سگ اهلی (که عموماً باور می رود از گرگ بین ده تا صد هزار سال پیش تفکیک شده باشد) بسیار نزدیک است اما گرگ در زندگی کنار انسان مانند سگ رام شدگی از خود نشان نمی دهد و عموماً به کار بیشتری برای همانقدر قابل اطمینان شدن نیاز دارد. گرگ ها همچنین به فضای بازتری از سگ ها نیاز دارند؛ حدود ده تا پانزده مایل مربع تا بتوانند در آنجا ورزش کنند. تربیت. بچه گرگ ها را معمولاً در سن کمتر از چهارده روز از مادرشان می گیرند و ترجیح بر این است که بزرگ تر از بیست و یک روز نباشند. بچه گرگ ها در مقایسه با سگ ها نیاز بیشتری به اجتماعی شدن دارند و عموماً پس از نوزده روزگی واکنشی به اجتماعی شدن نشان نمی دهند که مغایر با سگ هاست که در شانزده هفتگی هم می توانند اجتماعی شوند. توله های گرگ تا چهار ماه اول زندگیشان به غیر از ملاقات هایی اندک و کوتاه در هفته باید دور از سگ سانان بالغ نگهداری شوند تا با انسان ها خو بگیرند. بچه گرگ ها اگر بدون عضوی دیگر از نوع خودشان بزرگ شوند، اغلب نابهنجاری های رفتاری در آن ها شکل می گیرد. از آن
جاییکه شیر گرگ آرژینین بیشتری در مقایسه با جایگزین های شیر سگ در خود دارد، مکمل آرژینین برای تغذیه گرگ های زیر سن از شیر گرفتگی لازم است. در صورتی که این کار انجام نگیرد، ممکن است منجر به بیماری آب مروارید در آن ها شود. مزاج. در دوران کودکی گرگ نمی تواند تبدیل به حیوان اهلی بشود و اینگونه رابطه ای توصیه نمی شود. گرگ های بزرگسال نشان داده اند که در بیشتر مواقع بسیار غیرقابل پیش بینی هستند و گاهی رفتار پرخاشگرانه به کودکان و حیوان های کوچک نشان می دهند. گرگ های خالص وحشی هیچگاه در کنار کودکان قابل اعتماد نیستند؛ چون بر خلاف سگ تغییری در رفتار درنده خوی آن ها به وجود نمی آید. این رفتارها به صورت ژنتیکی در آن ها وجود دارد و ممکن نیست که با تربیت یا اجتماعی شدن از بین بروند. در بهترین حالت، این رفتارهای فطری فقط می توانند فرو نشانده شوند. نگهداری از گرگ و قانون. در بسیاری کشورها، ایالت ها و مناطق محلی قوانین ویژه ای در مورد مالکیت و تربیت گرگ ها وجود دارد. در بریتانیا نگهداری از گرگ های وحشی تحت «مصوبه ۱۹۷۶ حیوانات وحشی خطرناک» به شدت کنترل می شود و نگهداری آن ها ملزوم مجوز است. در ایالات متحده نگهداری از گرگ های
کاملاً غیر سگ طبق «مصوبه گونه های در معرض خطر ایالات متحده» ممنوع می باشد.
فیلسوفان بدکردار کتابی است که دو نویسنده انگلیسی به نام نایجل راجرز و مل تامپسون در سال ۲۰۰۴ نوشتند و توسط انتشارات پیتر اوون در انگلستان منتشر شد. به گفته راجرز، نگارش این کتاب ریشه در گفتگوهایی داشت که او و مل تامپسون در حوالی سال های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ داشتند. هشت فیلسوف غربی یعنی ژان ژاک روسو، آرتور شوپنهاور، فردریش نیچه، برتراند راسل، لودویگ ویتگنشتاین، مارتین هایدگر، ژان پل سارتر و میشل فوکو در این کتاب هشت فصل را به خود اختصاص داده اند. نویسندگان با آوردن شواهدی از زندگی شخصی این افراد، تلاش کرده اند نشان دهند که فلسفه آنها واکنشی به مسائل و مشکلات در زندگی شخصی آنها بوده است. از آنجا که این کتاب تناقض های بزرگی در رفتار و گفتار بزرگ ترین فیلسوفان را برجسته می کند، مخالفت ها و موافقت های زیادی را در فضای آکادمیک جهانی برانگیخته است. نسخه فارسی فیلسوفان بدکردار به وسیله انتشارات امیر کبیر در ایران منتشر شد. ژان ژاک روسو. در کتاب ادعا می کند روسو زندگی بسیار پرآشوبی داشته است. سرقت، دروغ، بچه های نامشروع و سپردن آنها به پرورشگاه، رابطه با زنان شوهردار، بداخلاقی و بدخلقی، تنها برخی صفات ناپسندی است که برای روسو
برشمرده شده است. روسو هرگز خودش را مقصر نمی دانست و معتقد بود مدرنیته و تمدن این خباثت ها را به او تحمیل کرده است. آرتور شوپنهاور. در کتاب گفته شده آرتور شوپنهاور که دوست داشت مثل بودا، کانت یا اسپینوزا شناخته شود هرگز ازدواج نکرد و در جوانی روابط غیرمشروعی داشت. او که دچار همه دشمن پنداری شده بود در سال های آخر عمرش هیچ کس را به حضور نمی پذیرفت و از ترس دیگران سکه هایش را در شیشه دوات قایم می کرد. فریدریش نیچه. کتاب ادعا می کند نیچه که دائماً بیمار بود را نمی توان دارای روابط بی اخلاقی جنسی دانست. مهم ترین مورد در زندگی او عشق به لو سالومه بود که از یک بوسه فراتر نرفت. اگر نیچه بر اثر سفلیس نمی مرد، می شد گفت که او در هنگام مرگ پسر بود. البته او یک بار به کازیما واگنر نوشته بود که او را دوست دارد. کازیما که همسر دوست او واگنر بود این یادداشت را بی پاسخ گذاشته بود. لودویگ ویتگنشتاین. کتاب ادعا کرده لودویگ ویتگنشتاین که همیشه از همجنس گرایی خود شرمنده بود تلاش می کرد با خشم و ریاضت کشی از شر این حس در خود رهایی یابد. خود بزرگ بینی هم مشکل مهم دیگر ویتگنشتاین بود و او هیچ نقدی را تحمل نمی کرد. او یک بار با میله
آتشدان نزدیک بود که به پوپر حمله کند و بر همین اساس کتابی نوشته شده است. مارتین هایدگر. در کتاب گفته شده مارتین هایدگر گرچه به دلیل کتاب هایی مثل هستی و زمان به وسیله بسیاری از پیروان یهودی تحسین می شد، اما در سال ۱۹۳۳ به ناگهان به سمت حزب نازی گشت و نقش مهمی در سرکوب یهودیان ایفا کرد. او در عین حال کمک کرد که معشوقه های یهودی او مثل هانا آرنت بتوانند از آلمان نازی بگریزند. او هرگز به صورت صریح هولوکاست را محکوم نکرد. ژان پل سارتر. در این کتاب می خوانیم سارتر که دارای مشکلات جسمی و شخصیتی خاصی بود، این مسائل را در زندگی شخصی خود به خوبی نشان داد. او و دوبوار با دختران نوجوان زندگی های سه نفری تشکیل می دادند و این روابط گاهی چند ماه طول می کشید. از آنجا که آلبر کامو از سارتر خوش ظاهر تر و در جلب زنان موفق تر بود، سارتر یک دهه تمام کارهای ادبی کامو را نقد و به شخصیت او حمله می کرد. در جریان این روابط دخترانی مثل بیانکا لمبلین و ناتالی سوروکین دچار مشکلات روحی شدیدی شدند. همچنین، سارتر در اوج فجایع اردوگاه های کار اجباری در شوروی، اعلام کرد که در شوروی آزادی کامل وجود دارد و همه می توانند به راحتی از استالین ان
تقاد کنند. میشل فوکو. در کتاب ادعا شده میشل فوکو که همجنس گرا بود با دوست پسرهایش روابط سادومازوخیستی برقرار می کرد و همین رفتارها باعث رنجش و فرار آنها می شد. دانیل دفر که بیش از دیگر پسرها با او ماند بر او تأثیر زیادی گذاشت. فوکو در حمام خانه های سانفرانسیسکو از سکس همزمان با چند مرد لذت می برد و بعد از مرگش گروه های همجنس گرا او را متهم کردند که به رغم اطلاعش از داشتن بیماری ایدز، ده ها نفر را به این بیماری مبتلا کرده است. در ایران. این کتاب در ایران هواداران و مخالفانی یافته است. در ایران عده ای این کتاب را وهن فلسفه و فیلسوفان دانسته اند و حتی گروهی خواهان ممنوعیت خواندن آن شده اند. این کتاب گرچه در ایران منتشر شده، اما در افغانستان هم مخاطبانی یافته است. در ۱۱ بهمن ماه ۱۳۹۷ محمدرضا گلزار در برنامه برنده باش با ستایش از کتاب فیلسوفان بدکردار خواندن آن را به بینندگان برنامه اش توصیه کرد. گفته می شود که زندگی شخصی فیلسوفان هیچ ارتباطی با آثار آنان ندارد. اکنون، دو نویسنده انگلیسی به نام نایجل راجرز و مل تامپسون، با انتشار کتابی به نام فیلسوفان بدکردار این انگاره را در هم ریخته اند. راجرز و تامپسون می گویند
، فلسفه هر فیلسوف، نه تنها به زندگی او مربوط می شود، بلکه واکنشی به زندگی شخصی اوست، چنان که نیچه می گوید: «هر فلسفه بزرگ اعتراف بنیانگذار آن و مجموعه ای از افشاگری های غیر داوطلبانه از خاطرات شخصی است».
تریپل سک () نوعی لیکور با طعم پرتقال است. این نوع لیکور با پوست پرتقال یا نارنج طعم دار شده است.
دیوید اشورث (به انگلیسی: David Ashworth) (زاده ۱۸۶۸ – درگذشت ۱۹۴۷) سرمربی فوتبال اهل پولتن لی فاید، انگلستان است که نخستین سرمربی باشگاه فوتبال اولدهام اتلتیک به حساب می آید. او پس از سرمربی گری در باشگاهاستوک پورت کانتی جانشین سرمربی موفق و فقید لیورپول تام واتسون شد و به همراه لیورپول در فصل ۱۹۲۱–۲۲ قهرمان لیگ دسته اول انگلیس شد.
تام واتسون (به انگلیسی: Tom Watson) (زاده آوریل ۱۸۵۹– درگذشت ۶ مه ۱۹۱۵) سرمربی فوتبال اهل انگلستان بود که سرمربی گری باشگاه ساندرلند و لیورپول را در کارنامه خود داشت. واتسون به مدت ۶ فصل از ۱۸۸۸–۱۸۹۶ در سمت سرمربی گری باشگاه ساندرلند بود. تحت هدایت او ساندرلند، سه بار در فصل های ۱۸۹۱–۹۲، ۱۸۹۲–۹۳ و ۱۸۹۴–۹۵ قهرمان لیگ دسته اول انگلیس شد. تام واتسون پس از این سه قهرمانی با ساندرلند در لیگ، به عنوان سرمربی باشگاه لیورپول انتخاب شد. او تا پایان عمر خود به مدت ۱۹ سال در سمت سرمربی گری لیورپول فعالیت داشت و در طی این سال ها، دو بار با لیورپول در فصل های ۱۹۰۰–۰۱ (نخستین عنوان قهرمانی لیورپول در لیگ انگلستان) و ۱۹۰۵–۰۶ قهرمان لیگ دسته اول شد. همچنین تام واتسون در سال ۱۹۱۴ لیورپول را برای نخستین بار به فینال جام حذفی رساند هر چند که این تیم در برابر تیم برنلی ۱–۰ مغلوب شد و نتوانست به مقام قهرمانی جام حذفی دست یابد.
خودروی شاسی یا سی یووی (به انگلیسی: Crossover Utility Vehicle یا به طور مخفف CUV) نوعی از خودرو از نظر شاسی سازی است. شاسی خودروهای کراس اوور ترکیبی از خودروهای شاسی بلند و خودروهای هاچ بک است. ویژگی ها. همچنین این گونه از طراحی می تواند برخی مزایای خودروهای ون را نیز در خود جا دهد: از معروف ترین این خودروها می توان به مرسدس-بنز کلاس-جی ال ای و پژو ۲۰۰۸ اشاره کرد.
ارمنستان روسیه یا ارمنستان شرقی () به دورانی گفته می شود که شرق کشور ارمنستان از سال ۱۸۲۸ میلادی تا سال ۱۹۱۷ میلادی تحت سلطه امپراتوری روسیه قرار گرفت. تاریخ. ارمنستان در آستانه سده نوزدهم (میلادی)، همچنان که از سه سده پیش از آن، بین دولت عثمانی و شاهنشاهی ایران، تقسیم شده بود. در سال ۱۸۰۴ میلادی جنگ روسیه تزاری و ایران تحت حکومت شاهان قاجار، آغاز شد و با وقفه های گاه به گاه، تا سال ۱۸۱۳ میلادی ادامه پیدا کرد. جنگ سرنوشت ساز در ماه اکتبر سال ۱۸۱۲ میلادی در نزدیکی ساحل رود ارس در دشت اصلاندوز رخ داد که در آن سپاهیان تزار شکست سختی به نیروهای عباس میرزا وارد آوردند. در دوازده ماه اکتبر سال ۱۸۱۳ میلادی در روستای گلستان از توابع قره باغ، معاهده صلح امضاء گردید که بر اساس آن گرجستان شرقی، خان نشین های گنجه، قره باغ، شکی، شروان، باکو، قوبا، تالش، دربند و بخشی از ارمنستان تحت تسلط قاجاریان از جمله استان شیراک، استان لوری، شهرستان قازاخ، شامشادین و استان سیونیک به روسیه تزاری واگذار شد. در سال ۱۸۲۷ میلادی عملیات جنگی روس ها از سر گرفته شد و مناطق تحت تسلط دربار قاجار در ارمنستان یکی پس از دیگری به اشغال روس ها درآمد.
در دهم ماه فوریه سال ۱۸۲۸ میلادی در روستای ترکمانچای معاهده صلح امضاء گردید و بر اساس آن ارمنستان شرقی به روسیه ملحق شد. مدتی پس از انعقاد عهدنامه ترکمانچای در سال ۱۸۲۸ میلادی جنگ روسیه با عثمانیان نیز آغاز گردید و روسیه بخش بزرگی از ارمنستان غربی را تصرف کردند و در سال ۱۸۲۹ میلادی تا آن سوی ارزروم پیش رفتند. ارمنستان و روسیه. در سده پانزدهم وقتی که قسطنطنیه به دست ترکان عثمانی افتاد، ارمنستان و گرجستان متوجه شدند که آخرین راهی که آنان می توانستند از آن طریق با غرب در تماس باشند بسته شده است. از آن پس ملت ارمنی نه تنها استقلال خود بلکه موقعیت خود را نیز که در مرز دو تمدن قرار داشت از دست داده بود. این ارتباط ارمنستان با اروپا از قرن نوزدهم به بعد دوباره برقرار گردید، ولی نه چنان که انتظار می رفت با پیشرفت قدرت های مغرب زمین در جهت قسطنطنیه بلکه با نفوذ روسیه در مشرق زمین. امپراتوری روسیه که به سرعت به سمت جنوب گسترش می یافت وارد سرزمین قفقاز جنوبی شده، بار دیگر ارمنستان را با اروپا مربوط نمود، و بدین گونه به یک انزوای چندین سده این کشور پایان بخشید. پتر یکم به سرزمین قفقاز جنوبی به چشم کلیدی می نگریست که به
وسیله آن می توانست به خاور زمین وارد شود، و نیز چون می خواست از دستیابی احتمالی امپراتوری عثمانی به دریای خزر جلوگیری کند این نقشه را درسر می پروراند که گرجستان و ارمنستان را بدواً تحت حمایت روسیه قرار بدهد. بعد از فتح سرزمین های قفقاز و ارمنستان شرقی، روسیه با امپراتوری عثمانی در تماس مستقیم قرار گرفت. جنگ های روس و عثمانی از سال های ۱۸۰۸ تا ۱۸۲۹م روی داد، سرفرمانده روس ژنرال ایوان پاسکویچ موفق شد شکست سنگینی در آن نبردها بر دولت عثمانی تحمیل نماید و قسمت بزرگی از ارمنستان غربی را در اختیار خود قرار دهد؛ و از سال ۱۸۵۳م تا ۱۸۷۸ با شرکت نیروهای فدایی ارمنی با سر فرماندهی ژنرال توماس نازاربکیان نبرد سختی با نیروهای عثمانی به وقوع پیوست که شکست سنگینی برآنان وارد ساختند. تغییرات جمعیتی. تا میانه قرن چهاردهم میلادی، ارمنی ها اکثریت را در ارمنستان شرقی تشکیل می دادند. در پایان قرن چهاردهم پس از اردوکشی های تیمور، اسلام به دین مسلط تبدیل شد و ارمنی ها در ارمنستان شرقی تبدیل به اقلیت شدند. ۸۰٪ از جمعیت ارمنستان ایران در دوره های صفویه و قاجار مسلمان بودند (فارسی زبانان، ترک ها، و کردها) در حالی که ارمنی های مسیحی در
حدود ۲۰٪ از جمعیت را تشکیل می دادند.در نتیجه عهدنامه های گلستان (۱۸۱۳) و ترکمانچای (۱۸۲۸), ایران مجبور به واگذار کردن ارمنستان ایران (که ارمنستان امروزی را نیز در بر می گیرد), به روس ها شد. پس از این که دولت روسیه کنترل ارمنستان ایران را در اختیار گرفت، ترکیب قومی تغییر پیدا کرد و بدین ترتیب برای نخستین بار پس از چهار قرن ارمنی تباران رفته رفته یک بار دیگر اکثریت را در بخشی از ارمنستان تاریخی شکل دادند حکومت جدید روسیه سکنی گزیدن ارمنی تباران از ایران و عثمانی را تشویق می کرد. نتیجتاً تا سال ۱۸۳۲، شمار ارمنی تباران با مسلمانان برابر شده بود. به هر روی این جنگ کریمه و جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷–۱۸۷۸), بود که موج دیگری از ارمنی های ترکیه را وارد کرد و ارمنی تباران دیگر بار اکثریت قاطعی در ارمنستان شرقی تشکیل دادند. با این وجود شهر ایروان همچنان تا قرن بیستم اکثریتی مسلمان داشت.به گفته هنری بلوس لینچ جهانگرد، شهر در اوایل دهه ۱۸۹۰، ۵۰٪ ارمنی و ۵۰٪ مسلمان بود (مردم آذری و فارس) بود. فتح ایروان. در زمان جنگ های ۱۸۰۴–۱۸۱۳ بین روسیه و ایران ارتش روس برای تصرف خان نشین ایروان دو مرتبه سعی کرد. اولین کوشش در سال ۱۸۰۴ ب
وقوع پیوست. در ماه ژوئن یک لشکر روس متشکل از ۴۵۰۰ نفر به فرماندهی ژنرال پاول سیسیانوف، وارد دشت آرارات شد و در ۱۵ ژوئیه ضربه نهائی را به سر قشون فتحعلی شاه قاجار وارد ساخت. پس از آن سیسیانوف سعی در تصرف ایروان نمود. قلعه ایروان مشرف بر سرحدات جنوبی شهر، ساحل مرتفع و پر صخره رود هرازدان (زانگو) قرار داشت. از سه طرف توسط حصارهای دو لایه محصور بود. حصار داخلی که از آجر و سنگ ساخته شده بود، به حد کافی بلند و مستحکم و دارای هفده برج بود. در حدود ۳۲–۴۰ متری آن حصار خارجی قرار داشت که از رس و سنگ ساخته شده و نسبتاً باریک و کم ارتفاع بود. در اطراف قلعه چاله های عمیق و پهن کنده شده و برخی از آن ها نیز از آب پرگردیده بود. قلعه دارای ۶۰ توپ و ۲ خمپاره انداز و پادگان آن هفت هزار نفر سرباز داشت. محاصره ایروان از ۲۴ ژوئیه تا ۴ سپتامبر بطول انجامید. سیسیانوف دست به چند حمله زد ولی موفق نشد. کمبود آذوقه و مخصوصاً ادوات جنگی دشواری جدی برای لشکر روس به وجود آورد. سیسیانوف ایروان را ترک کرده به گرجستان برگشت. دومین محاصره ایروان در پائیز ۱۸۰۸ بوقوع پیوست. این مرتبه لشکر ۷۷۰۰ نفری روسیه به فرماندهی ژنرال "" بطرف ایروان حرکت نمو
د و در ۸ اکتبر باغات و حومه شهر را تصرف کرد. قلعه ایروان در حلقه تنگی قرار گرفت. در ۱۷ نوامبر گودوویچ دست به حمله شدید زد، لیکن صرف نظر از کوشش های سربازان روس این اقدام بدون نتیجه ماند، مشکلات تهیه مواد ضروری و زمستان، گودوویچ را به خاتمه محاصره ایروان مجبور نمود. تصرف ایروان از سوی قشون روس بعدها در زمان جنگ های ۱۸۲۶–۱۸۲۸ میان روس و ایران پیوست. قشون روس به طرف ایروان حرکت نمود قلعه ایروان در دست "حسن خان" بود او حدود ۱۸۰۰۰ نفر که اکثراً از شهر ایروان و ساکنان ارمنی دهات اطراف بودند در قلعه جمع شده بودند. قلعه ایروان زیر آتش شدید توپ ها قرار گرفت، در بیست و هشتم ماه ۱۴ توپ سنگین محاصره نمودند اما تمام شب سی ام ۴۰ توپ آتش گشودند. فقط آن شب بیش از ۱۰۰۰ گلوله توپ روی شهر ریخت و در نتیجه قسمت بزرگ خانه ها آتش گرفته و ویران گردید. خاچاطور آبوویان در کتاب «زخم های ارمنستان» در این باره می نویسد: در بامداد روز اول اکتبر یک دسته از سپاه روس برج شمال شرقی قلعه را تصرف نمود و یک گروه دیگر با نزدیک شدن به دروازه شمالی و با ازبین بردن آن وارد قلعه شد. قلعه معروف ایروان تصرف گردید. پادگان خان که از ۴۰۰۰ سرباز تشکیل می ش
د تسلیم گردید. حسن خان و ۲۰۵ مقام بلندپایه اسیر شدند حدود ۱۰۰ توپ و غنایم جنگی دیگر به دست آمد. سیاست روسیه در قفقاز جنوبی و بر ضد ارمنیان. روسیه تزاری خیلی زود شروع به اجرای سیاست روسی کردن اجباری ساکنان ماورای قفقاز کرد. در ۱۸۳۶ میلادی به موجب فرمانی از طرف دولت مرکزی روسیه بسیاری از مدارس ارمنی را بستند و در موسسات آموزشی باقی مانده هم تعلیمات به زبان ارمنی را بسیار محدود کردند. پس از آن دولت روس تزاری به شیوه ای بسیار جدی در امور کلیسای ارمنی به دخالت پرداخت. در همان دوران که ملت ارمنی می بایست با تلاش های زمامداران عثمانی برای برانداختن نسلش مقابله کند در امپراتوری روسیه هم بایستی مبارزه دفاعی سختی علیه استبداد یا ضد آن دولت پلیسی که بر روسیه حکومت می کرد و تازه خود نظام تزاری در بند و زندان او بود انجام دهد. در حقیقت هیچ یک از ملت های دیگر ساکن ماورای قفقاز به اندازه ارمنیان آن سختی ها و آزارهای وارد از طرف حکومت تزاری را ندید. فرمانی از طرف دولت روسیه که اجحافی رسمی به آزادی اعطایی به کلیسای حواری ارمنی از طرف تزار نیکلای یکم در ۱۸۳۶ بود از ۱۸۸۴ به بعد مدارس مربوط به قلمرو و کشیشی ارمنیان را تحت فشار گ
ذاشت و از فعالیت آن ها بسیار کاست. از طرف دیگر فشار روزافزونی بر توده های ملت ارمنی وارد می آمد برای اینکه آنان را وادار به گرویدن به مذهب ارتدوکس بکنند. در برابر علاقه ارمنیان به مذهبشان و به ملیتشان، دولت تزاری روس کوشید تا عنصر ارمنی را تبدیل به روس بکند و نگذارد این منطقه یک جنبه متمایز ارمنی به خود بگیرد. در ارمنستان زمین های بایر خیلی زیاد بود. دولت روسیه از فروختن یا از اجاره دادن این زمین ها به دهقانان ارمنی خودداری می کرد، همچنان که با احداث شبکه های آبیاری زمین های بایر تبدیل آن ها به زمین های قابل کشت و زرع که طرح آن را مقاطعه کاران ارمنی می کردند مخالفت می ورزیدند. نقشه مقامات روسی این بود که گرویدن به مذهب ارتدوکس را شرط قبلی توزیع این زمین ها بین دهقانان ارمنی قرار بدهند. وقتی معلوم شد که تحقق این شرط به سبب تصمیم خلل ناپذیر ملت ارمنی به حفظ مذهب خود غیرممکن است مقامات روسی تصمیم گرفتند آن زمین ها را برای استقرار آینده مهاجرنشینان روس نگاه دارند. همچنین دولت روس تزاری شروع به برکنار کردن تدریجی ارمنیان از مقامات عالی لشکری و کشوری، که از آغاز سده نوزدهم خدمات برجسته ای در آن مقامات کرده بودند نم
ود. نهضت انقلابی ارمنی در آخرین دهه قرن نوزدهم جهشی پیدا کرد و با ترس ها و نگرانیهایی که در زمامداران حکومت تزاری ایجاد کرد آنان را در عناد و خصومت خود نسبت به ارمنیان راسخ تر نمود. با اینکه هدف های احزاب فدراسیون انقلابی ارمنی و «حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان» در ترکیه بود دولت تزاری که در کشور خود مبارزه بیرحمانه ای را ضد سوسیال دموکراتها و سوسیالیستهای انقلابی و آزادیخواهان در پیش گرفته بود هر چه از دستش برمی آمد برای انحلال و نابودی آن احزاب انجام داد. صدها ارمنی که شک می رفت وابسته به سازمان های انقلابی باشند دستگیر و به زندان های قارص، تفلیس و باکو انداخته شدند و عده زیادی از آنان به خارج از ماورای قفقاز تبعید شدند. لیکن این احزاب انقلابی یا ملی مظهر یکی از تکیه گاه های ملت ارمنی بودند. تکیه گاه دیگری نیز وجود داشت که کلیسا بود. این اقدامات خشم و کینه ای عمومی درمیان ارمنیان برانگیخت و در بسیاری از دهات دهقانان ارمنی مقاومتی مسلحانه در برابر تجاوز به عبادتگاه های خویش از خود نشان دادند. پلیس و سربازان روسی دخالت کردند و بسیاری هم کشته شدند. در اچمیادزین سربازان روس دیر کهنسالی را که مقر جاثلیق بود محاصره
کردند و خواهان کلیدهای کلیسای جامع و ذخایر آن شدند، و چون "خریمیان هایریک" درخواست آنان را رد کرد درها را شکستند و به زور داخل شدند. بر همه ارمنیان روشن گردید که تنها آینده امیدبخش و امکان پذیر برای ملتشان سقوط رژیم تزاری و تبدیل آن هر ملتی از خودمختاری برخوردار بوده و این امکان را داشته باشد که به مقتضای نبوغ خاص خود گسترش بیابد. بدین گونه در جلسه عمومی فدراسیون انقلابی ارمنی (داشناکسوتیون) در ۱۹۱۹ در ایروان هدف اصلی حزب چنین اعلام شده بود: ارمنستان واحد و مستقل. محافل انقلابی ارمنی که مظهر عمده آن ها فدراسیون انقلابی ارمنی بود، در جریان این حوادث در کنار کلیسا قرار گرفتند و مقاومتی مسلحانه در برابر اجهاف دولت تزاری سازمان دادند. این صحنه کم نظیر با شرکت مبارزان انقلابی ارمنی دیده شد. ارمنستان غربی. در نیمه سده نوزدهم، زمانی که ارمنستان شرقی در استیلای امپراتوری روسیه قرار داشت ارمنستان غربی همچنان تحت تسلط دولت عثمانی بود و تعداد جمعیت ارمنی ساکن در آن و سایر شهرها و آبادی های ترکیه، بر سه میلیون نفر بالغ می شد. رفتار دولتمردان عثمانی با اهالی ارمنستان غربی بسیار غیرانسانی و بی رحمانه بود و غالباً اهالی از
کلیه حقوق ملی و مذهبی خود محروم می شدند یا در مضیقه شدید قرار می گرفتند و بی هیچ دلیل و بهانه ای از خانه و کاشانه خود رانده به زندان افکنده یا کشته می شدند. عبدالحمید دوم که مصمم به پاکسازی ارمنیان از شش ولایت ارمنی بود، از هیچ عمل ظالمانه و غیرانسانی در حق ساکنان روستاها و آبادی های این منطقه کوتاهی نمی کرد. رفته رفته این سخت گیری ها و کشتارها خشم عمومی را نسبت به عمال عبدالحمید دوم برانگیخت و مایه بروز شورش هائی ضد دولت مرکزی گردید. در نخستین سال های جنگ جهانی اول اهالی ارمنستان غربی هولناک ترین مرحله تاریخ خود را زیستند. در این سال ها دولت ترک های جوان دست به نسل کشی ارمنی ها زد که تا آن زمان در تاریخ بشری هرگز نظیر آن بوقوع نپیوسته بود. ارمنستان شرقی اوایل سده بیستم. پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷ میلادی در روسیه و روی کار آمدن دولت الکساندر فیودورویچ کرنسکی، در ارمنستان شرقی نیز مانند سایر کشورهای قفقاز، مأموران تزاری که جانشین تزاری نامیده می شدند جای خود را به نمایندگان دولت کرنسکی واگذار کردند. لیکن در عمل هیچ تغییری به سود عامه مردم حاصل نشد. پس از چندی دولت بورژوازی - ملی گرایی ارمنستان زمام امور را در دست
گرفت که بر اساس موافقتنامه میان احزاب ناسیونالیست بورژوای قفقازیه، موسوم به «سئیم» کشور را اداره می کرد. با توجه به اغتشاش حاکم بر کل روسیه، بروز یک جنگ داخلی گسترده میان بلشویک ها و مجموعه ای از نیروهای ضدانقلاب و مقامات قفقاز و اگرچه در ۱۵ دسامبر ۱۹۱۷ بین دولت عثمانی و کمیساریای ماوراء قفقاز یک معاهده ترک مخاصمه به امضاء رسید، دولت عثمانی در یک دور جدید از تلاش و تکاپو بر آن شدند نخست موجبات جدایی قفقاز را از روسیه فراهم آورده، سپس بر این اساس با فتح کل آن سامان راه خود را برای دستیابی بر توران حوزه های مسلمان نشین روسیه، آذربایجان و آسیای مرکزی باز کنند. بار دیگر وحشت و اضطراب قتل عام بر سر ساکنان ارمنی مناطق تحت اشغال نظامیان تُرک سایه افکند، لذا ملت ارمنی از خرد و کلان، زن و مرد، پیر و جوان به پا خاست تا از موجودیت خود تا پای جان دفاع کند. در ۲۱ ماه مه سپاهیان تُرک قلعه سارداراباد را تسخیر کردند و خود را برای فتح ایروان آماده کردند. اما در روز ۲۲ ماه مه نظامیان ارمنی و مردم سلاح به دست گرفتند به نبردی سرنوشت ساز با قوای مهاجم پرداختند و شکست سختی به سپاهیان تُرک وارد آوردند و سارداراباد را آزاد کردند. پ
س از نبرد سارداراباد و پیروزی، در ۲۸ مه ۱۹۱۸ کشور ارمنستان اعلام استقلال نمود و اولین جمهوری ارمنستان تشکیل شد.
آندریاس لوبیتز (زاده ۱۸ دسامبر ۱۹۸۷ در نویبورگ آن در دوناو – درگذشته ۲۴ مارس ۲۰۱۵ در پرا-اوت-بلِئون) کمک خلبان آلمانی شرکت جرمن وینگز بود که در صبح روز سه شنبه، ۲۴ مارس ۲۰۱۵ (۴ فروردین ۱۳۹۴) و در سن ۲۷ سالگی یک هواپیمای مسافربری را – که خودش کمک خلبان آن بود و دقایقی هدایتش را بر عهده گرفته بود – بر فراز خاک فرانسه به کوه های آلپ زد و منجر به کشته شدن خود و دیگر سرنشینان هواپیمای مسافربری (در مجموع ۱۵۰ نفر) شد. وی مظنون به این است که این اقدام را به طور عمد انجام داده و تمایل به خودکشی داشته است. جزئیات پرواز. این هواپیمای مسافربری از نوع ایرباس ای۳۲۰ و متعلق به شرکت ژرمن وینگز بود و از فرودگاه شهر بارسلون اسپانیا در حال سفر به دوسلدورف آلمان بود. تحقیقات از اندریاس. رئیس خطوط هوایی جرمن وینگز که زیرمجموعه ای از لوفت هانزا است، روز پنج شنبه ۲۶ مارس ۲۰۱۵ (۶ فروردین ۱۳۹۴) اعلام کرده بود که این کمک خلبان در طول دوره کارآموزی اش یک توقف چند ماهه داشته است. وی اما علت این وقفه را فاش نکرد. رئیس ژرمن وینگز در عین حال تصریح کرد که وی صد درصد «قابلیت انجام پرواز» را داشته است. روز جمعه، ۲۷ مارس ۲۰۱۵ (۷ فروردین ۱۳۹۴)
پلیس شهر دوسلدورف که منزل شخصی آندریاس لوبیتز در آن قرار دارد اعلام کرد که در بازرسی از منزل او مدارکی دال بر ابتلای وی به بیماری افسردگی پیدا کرده است. یک گواهی پزشکی پاره شده نیز در میان این مدارک است که بر اساس آن پزشک در روز پرواز برای وی مرخصی استعلاجی نوشته است. در روز جمعه ۲۷ مارس ۲۰۱۵ (۷ فروردین ۱۳۹۴) دادستانی آلمان نیز اعلام کرد که آندریاس لوبیتز بیماری خود را از روسا و همکارانش در شرکت هواپیمایی ژرمن وینگز پنهان کرده بوده است. در روز سه شنبه ۳۱ مارس ۲۰۱۵ (۱۱ فروردین ۱۳۹۴) بنابر اخبار منتشر شده در وب سایت یورونیوز، شرکت لوفت هانزا اعلام کرد که آندره آس لوبیتس، کمک خلبان شرکت هواپیمایی ژرمن وینگز آلمان، مرکز آموزش خلبانی این شرکت را از یک «دوره افسردگی جدی» خود مطلع کرده بود. روزنامه بیلد چاپ آلمان نیز اعلام کرده بود که آندریاس از شش سال پیش به افسردگی مبتلا بوده و در مجموع یک سال و نیم تحت درمان بوده است. در بازرسی پلیس شهر دوسلدورف از منزل مسکونی آندریاس، مدارکی از سازمان هواپیمایی کشوری آلمان پیدا شده که در آن آندریاس دارای کد (SIC" (Specific Regular Medical Examination" است بدین مفهوم که به طور مر
تب باید تحت کنترل پزشکی باشد. این کد البته مشخص نمی کند که این کنترل جسمی یا روحی است و چه نوع بیماری هایی را شامل می شود. آندریاس لوبیتز با والدین خود در شهر مونتابائور، در حوالی شهر فرانکفورت، زندگی می کرده اما یک آپارتمان هم در شهر دوسلدورف داشته است. دوست دختر سابق او که ۲۷ سال دارد و معلم ریاضی است، در مصاحبه ای مدعی شد که لوبیتز زمانی به او گفته است روزی کاری خواهد کرد که همه نامش را خواهند شناخت و فراموش نخواهند کرد. تعدادی از رسانه ها نیز خبر داده اند این دختر که اخیراً از لوبیتس جدا شده بود، از او حامله است. علاوه بر این، در پی کشف داروهای ضد افسردگی در آپارتمان او برخی رسانه ها به سرعت نتیجه گرفتند که او مشکلات روانی شدید داشته و عمیقاً نگران آینده شغلی اش بوده است. پیامدها. این رخ داد باعث شد تا تدابیر برای سنجش سلامت روان خلبانان تشدید شود. تا پیش از این در هیچ کجای اروپا جدیتی برای این امر مرسوم نبوده است. به طور مثال پس از این حادثه دولت استرالیا به تمام خطوط هوایی خود دستور داد تا حضور دائمی دو نفر در کابین خلبان را اجباری کنند. همچنین بنابر اعلام وب سایت خبری یورونیوز در روز سه شنبه ۳۱ مارس ۲۰
۱۵ شرکت لوفت هانزا، جشنهای شصتمین سالگرد تأسیس این شرکت را لغو کرد.
جورج پترسون () (زاده ۱۸۸۷ – درگذشت ۱۹۵۵) هفتمین سرمربی باشگاه لیورپول است که در تاریخ ۷ مارس ۱۹۲۸ تا ۶ اوت ۱۹۳۶، ۳۶۶ بار بر روی نیمکت سرمربی گری باشگاه لیورپول نشست. او از سال ۱۹۰۸ به عنوان دستیار تام واتسون به لیورپول پیوست. او در مدت سرمربی گری لیورپول به هیچ عنوانی دست نیافت. جرج پترسون در سال ۱۹۳۶ به دلیل بیماری و عدم موفقیت (در طول ۸ سال) از سمت سرمربی گری لیورپول استعفاء داد.