Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آینه قدی نام چهارمین آلبوم رسمی مهدی یراحی است که در ۱۹ بهمن ۱۳۹۵ منتشر شد. این آلبوم دارای ۱۰ قطعه است. مراسم رونمایی از آلبوم آینه قدی. در تاریخ ۱۹ بهمن ۱۳۹۵ و همزمان با انتشار آلبوم آینه قدی مراسم رونمایی از این آلبوم در گالری دیپلماتیک اکو برگزار شد که با حضور پر شور مردم و عوامل آلبوم آینه قدی همراه بود. مهدی یراحی بنا به درخواست حاضران در مراسم قسمتی از قطعه بی دفاع را به صورت زنده اجرا کرد. اتفاق ویژه برای «قطعه نفس». قطعه نفس با صدای مهدی یراحی که برای فیلم سینمایی نفس ساخته نرگس آبیار خوانده شد در کمتر از دو روز بعد از پخش ۳ میلیون بار دانلود و شنیده شد. موفقیت قطعه «نگو نگفتی». قطعه «نگو نگفتی» که قرار بود تیتراژ پایانی برنامه «ماه عسل» در سال ۱۳۹۵ باشد اما موفق به کسب مجوز از صدا و سیما نشده بود، توانست در «تماشاخانه» سایت «موسیقی ما» رکورد بیش از یک میلیون بار دانلود را از خود به جای بگذارد و محبوب ترین قطعه ماه لقب بگیرد.
جن گلاب (; – ) یک دانشمند اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
نوریو اوگا (; – ) یک اهالی کسب وکار، رهبر (موسیقی)، و کارآفرین اهل ژاپن بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده است.
ونگ جیانژو (؛ زادهٔ ) یک کارآفرین، و اهالی کسب وکار است.
جنگ روس–بیزانس ممکن است به یکی از درگیری های زیر، میان روس های وارنگی با امپراتوری روم شرقی، اشاره داشته باشد:
ماکی یاسواومی ، ماکی ایزومی، ماکی ایزومی نو کامی;( – ) یک میهن پرست سوننو جوئی (به معنای احترام به امپراتور و بیرون راندن بیگانگان) در دوره باکوماتسو بود. ماکی در حادثه کینمون سال ۱۸۶۴ شرکت کرد و پس از تعقیب و محاصره توسط نیروهای قلمرو آیزو و شینسنگومی با ۱۷ نفر از افرادش در کوه تننو نزدیکی اوساکا خودکشی کرد. زندگی. ماکی ایزومی در مارس ۱۸۱۳ در خانواده ای روحانی در معبد کورومه سویتنگو در جنوب ژاپن متولد شد. در سال ۱۸۳۲، در سن ۲۰ سالگی، برای ملاقات با خانواده قاضی معبد ناکایاما به کیوتو سفر کرد و در آنجا به عنوان ایزو مینو کامی، رتبه پنجم جوان، منصوب شد. او وفاداری کوسونوکی ماساشیگه را تحسین می کرد و از ستایشگران توکوگاوا سایشو بود و از حامیان قوی امپراتور بود. در دوران آشفته پایان شوگون سالاری توکوگاوا، او در مورد امور ملی با میهن پرستان از حوزه های مختلف بحث می کرد. ماکی و رفقایش تلاش کردند تا حکومت قلمرو را اصلاح کنند، اما شکست خوردند و از سال ۱۸۵۲ (کای ۵) او ۱۰ سال را در حبس گذراند. در آن زمان، مردان جوان محله شروع به جمع شدن در مکانی کردند که او با برادر کوچکترش، ریهی، به نام «کوچیناشی نویا» ساخته بود. یاس
ومی عمدتاً با استفاده از «کوکوشی ریاکو» به آنها تاریخ آموخت و آنها را به نوشتن مقاله و شعر تشویق کرد. رفقایی که در آنجا جمع می شدند، بعداً به جنبش احیای سلطنت پیوستند. در این مدت، دریاسالار پری آمریکایی از راه رسید و ژاپن با یک بحران ملی روبرو شد. در این مدت، او بارها از آرمان سوننو جوئی حمایت کرد و نظرات خود را در مورد مباحث سیاسی آن زمان نوشت. در بهار ۱۸۶۲، هنگامی که میهن پرستان استان های غربی از فرصت سفر شیمازو هیسامیتسو به کیوتو برای برنامه ریزی قیامی جهت سرنگونی شوگون سالاری استفاده کردند، ایزومی از قلمرو خود فرار کرد تا نقشه بکشد، اما در حادثه ترادایا ناکام ماند. او توسط قلمرو ساتسوما دستگیر، به قلمرو کورومه تحویل داده و زندانی شد. با این حال، سال بعد مورد عفو قرار گرفت و به کیوتو بازگشت. کودتای بونکیو. اگرچه او تنها مدت کوتاهی در کیوتو بود، میهن پرستی یاسوومی باعث شد که به عنوان رهبر جنبش طرفدار امپراتوری و ضد شوگون سالاری ارتقا یابد. قلمرو کورومه حکمی داخلی از دربار امپراتوری دریافت کرد که یاسواومی را عفو کرده و نظر او را جویا شد. یاسواومی قاطعانه توصیه کرد: «وقت آن رسیده است که تمام قلمرو کورومه در ت
لاش های طرفدار امپراتوری و ضد شوگون سالاری قیام کنند.» با این حال، آریما یوریشیگه، ارباب قلمرو کورومه در آن زمان، در بیان موضع خود کند عمل کرد؛ بنابراین یاسومی با جسارت از قلمرو سلطنتی جدا شد و به همراه رفقایش به کیوتو بازگشت. یاسومی به یک دست نشانده مستقیم دربار امپراتوری تبدیل شد و به همراه نجیب زاده سانجو سانه تومی، چهره اصلی جناح طرفدار امپراتوری و ضد خارجی در شوگون سالاری، و قلمرو چوشو که سیاست ضد شوگون سالاری را دنبال می کرد، سفر امپراتور کومی به ولایت یاماتو را برنامه ریزی کرد. این یک نقشه بزرگ بود که امپراتور کومی از معبد کاشیهارا در نارا بازدید کند و به امپراتور اول جیمو قسم بخورد که بربرها را بیرون خواهد کرد، و سپس امپراتور شخصاً ارتشی را رهبری کند و شوگون سالاری را در یک لحظه سرنگون کند. یاسومی این کار را در حالی که در حبس خانگی بود، برنامه ریزی کرده بود. با این حال، آنچه در انتظار یاسومی و افرادش بود، کودتای روز ۱۸ از ماه هشتم بود (کودتای بونکیو)، کودتایی توسط جناحی در دربار امپراتوری که با آیزو و ساتسوما برای متحد کردن دربار امپراتوری و شوگون سالاری متحد شده بودند. او نظری را به ارباب قلمرو چوشو
ارائه داد مبنی بر اینکه «اگر قلمرو چوشو به تنهایی سعی در بیرون راندن بربرها از قدرت های غربی داشته باشد، هیچ شانسی برای پیروزی وجود ندارد. تمام کشور باید گرد هم آیند و به این موضوع بپردازند. تنها راه برای دستیابی به این هدف، ترویج حکومت مستقیم اخراج بربرها توسط امپراتور است.» این نظر پذیرفته شد. با این حال، در پشت این نظر، این ایده وجود داشت که «ما باید به بهانه یک لشکرکشی مستقیم علیه بربرها، فوراً پایتخت را به اوساکا منتقل کنیم، فراخوان بزرگ برای احیای حکومت امپراتوری در کل کشور را اعلام کنیم، کشتی های بزرگ بسازیم، تجهیزات نظامی آماده کنیم و قدرت نظامی خود را در برابر نیروهای خارجی تقویت کنیم.» صدور بیش از حد احکام دروغین از طرف امپراتوری که لشکرکشی مستقیم را بر اساس این ایده ترویج می کرد، امپراتور کومی را خشمگین کرد و منجر به کودتای روز ۱۸ از ماه هشتم بود (کودتای بونکیو) شد.。 پس از کودتای بونکیو، به همراه هفت درباری تبعیدی از جمله سانجو سانه تومی، به قلمرو چوشو رفت. او سعی کرد با این استدلال که باید نیروهایی به کیوتو اعزام شوند تا سانه تومی بتواند از تبعید به کیوتو بازگردد و از موری یوشیچیکا و پسرش در مورد
اتهام ها دفاعی، نظر قلمرو چوشو را تغییر داد. در تابستان ۱۸۶۴، قلمرو چوشو تصمیم به اعزام نیرو گرفت و ایزومی به همراه کوساکا گنزوی، نیروهای مختلفی را به طرف کیوتو هدایت کردند. حادثه کینمون. حادثه کینمون یک درگیری مسلحانه بود که بین ۱۸ تا ۲۲ ژوئیه ۱۸۶۴ بین سربازان قلمرو چوشو و قلمروهای آیزو و ساتسوما رخ داد. این نبرد خسارات زیادی را در شهر کیوتو به بار آورد و تقریباً ۳۰٬۰۰۰ خانه در آتش سوخت. یاسومی پیشنهاد داد که جایگاه خاندان چوشو در کیوتو احیا شود و شورای امپراتوری به جایگاه سرنگونی شوگون سالاری بازگردد. خاندان چوشو این پیشنهاد را پذیرفت و در سال ۱۸۶۴، آنها شروع به پیشروی به سمت کیوتو کردند. در سال قبل، ۱۸۶۳، کودتای روز ۱۸ از ماه هشتم، خاندان چوشو و اشراف نزدیک به آن (هفت اشراف از جمله سانجو سانتومی) از کیوتو تبعید شده بودند، اما رادیکال ها با طوماری برای بازگرداندن جایگاه هفت اشراف و خاندان چوشو به طرف کیوتو راهپیمایی کردند. در ۱۹ ژوئیه ۱۸۶۴، او به عنوان یک عضو طرفدار جنگ به همراه رفقایش فوکوهارا گنکان، ماسودا چیکارا، کوکوشی چیکاسوکه، کوروشیما ماتابی و کوساکا گنزوی از قلمرو چوشو در حادثه کینمون (حادثه هاماگور
ی گومون) شرکت کرد. نیروهای چوشو که از قدرت بیشتری برخوردار بودند، در ابتدا اهالی آیزو را شکست دادند و حتی به کاخ امپراتوری کیوتو حمله کردند، اما هنگامی که قلمرو ساتسوما نیروهای کمکی فرستاد، اوضاع به سرعت معکوس شد و کوروشیما ماتابی در نبرد کشته شد و کوساکا گنزوی نیز در داخل کاخ امپراتوری خودکشی کرد. مرگ. پس از شکست، او فرار کرد، اما ۱۷ نفر از آنها در کوه تننوزان سنگر گرفتند و توسط قلمرو آیزو و شینسنگومی تعقیب شدند که منجر به مرگ آنها در یک انفجار و خودکشی خودشان (نبرد کوه تننوزان) شد. یاسواومی با درک اینکه این پایان کار است، یک دسته از موهای خود را برید، آن را در زمین دفن کرد، شعری در مورد مرگ بر روی یک نوار کاغذ نوشت و سپس سپوکو انجام داد. «من روح ژاپنی سال های عمرم را در صخره های قله کوه اویاما دفن کردم.» (بدنم از بین خواهد رفت، اما روح ژاپنی که در طول زندگی ام با خود داشتم، همراه با موهایی که در سایه صخره های قله کوه تنوزان دفن کردم، زنده خواهد ماند) او در سن ۵۲ سالگی درگذشت. مزار او در اویامازاکی-چو، اوتوکونی-گون، استان کیوتو است. مزار ۱۷ شهید در آنجا قرار دارد. معبد ماکی نیز در معبد سویتنگو در کورومه ساخت
ه شده و به او اختصاص داده شده است. شخصیت و ارزیابی. او که به عنوان پرستشگر کوسونوکی ماساشیگه شناخته می شد، اماماکومیکو نامیده می شد. او هر ساله در سالگرد مرگ کوسونوکی ماساشیگه، «جشنواره کوسونوکی-کو» را برگزار می کرد و ایده ها و اعمال او تأثیر زیادی بر تأسیس بعدی زیارتگاه ها برای بزرگداشت چهره های کوسونوکی، مانند زیارتگاه میناتوگاوا، و تأسیس زیارتگاه هایی برای بزرگداشت درگذشتگان او، مانند زیارتگاه یاسوکونی، داشت. در مقایسه با هاشیموتو سانای و یوکوی شونان روشنفکر، و جناح ضد شوگون سالاری، مانند اوکوبو توشیمیچی و ساکاموتو ریوما، که چشم اندازی برای یک ملت مدرن داشتند، ماکی بینش یا دانش کمی از امور غرب داشت. ایده های او یک نظریه ایدئولوژیک ضدبیگانه بود و او به ناسیونالیسم کوته بینانه محدود می شد و می گفت: «کشور ما سرزمینی الهی است و ما باید سیاست ضدبیگانه را حتی اگر به معنای نابودی سرزمین و مردم ما باشد، اجرا کنیم.» اکثریت قریب به اتفاق پیشنهادهای او برای اصلاحات سیاسی صرفاً اقداماتی برای اصلاح اوضاع بود و به محتوای مشخصی نمی پرداخت.[۷] «سرنگونی شوگون سالاری و احیای سلطنت» ماکی تلاشی برای تبدیل یک دولت فئودالی به ی
ک دولت-ملت مدرن نبود و از دیدگاه مردم عادی صرفاً تغییر حاکم از شوگون به امپراتور بود، اما به طور گسترده به عنوان توجیهی برای احیای میجی مورد استفاده قرار گرفت. پس از مرگ او، ماکی بر اساس دیدگاه تاریخ امپراتوری مورد ارزیابی مجدد قرار گرفت. در قلمرو کورومه، سامورایی های طرفدار خارجی که ایده های ماکی را به ارث برده بودند، به دلیل شرکت در شورش ساتسوما-چوشو علیه دولت جدید در بحران قلمرو کورومه پس از اصلاحات میجی، اعدام و زندانی شدند.
قهرمانان فیلمی محصول سال ۱۹۷۷ و به کارگردانی جرمی کاگان است. در این فیلم بازیگرانی همچون هنری وینکلر، سالی فیلد، هریسون فورد، وال آوری، اولیویا کول، دنیس بارکلی، تونی بارتون ایفای نقش کرده اند.
اولیویا کول (زاده ۲۶ نوامبر ۱۹۴۲؛ درگذشتهٔ ۱۹ ژانویه ۲۰۱۸) بازیگر آمریکایی بود. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم قهرمانان اشاره کرد.
لوسیوس لیسینیوس مورنا یک کنسول رومی در سال ۶۲ پیش از میلاد مسیح بود. پدرش نیز نام مشابهی داشت. در سال ۶۵ پیش از میلاد، وی یک پرتور بود و به واسطهٔ سرگرمی هایی که برای مردم ایجاد کرده بود، به محبوبیت رسید و حسن نیتش را چه در استان تحت فرماندهیش یعنی گالیا ناربونسیس و چه در سطح روم نیک خواهیش را نشان داد. وی در سال ۶۲ پیش از میلاد نیز به مقام کنسول دست یافت.
لئو فوشس (زاده ۱۵ می ۱۹۱۱-درگذشته ۳۱ دسامبر ۱۹۹۴) بازیگر لهستانی بود. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم بچه فریسکو اشاره کرد.
"مقالات مرتبط: گالیا سیزالپینا ، گال ها" گال ناربونی یا گالیا ناربوننسیس (به لاتین "Gallia Narbonensis"؛ به فرانسوی: Gaule narbonnaise) یک استان رومی بود که در منطقه اکسیتانیا و پروونس کنونی در جنوب فرانسه قرار داشت. این استان همچنین به نام پرووینسیا نوسترا ("استان ما") شناخته می شد، زیرا اولین استان رومی در آنسوی کوه های آلپ بود و به عنوان گالیا ترانس آلپینا (به لاتین: "Gallia Transalpina"؛ به فرانسوی: "Gaule transalpine") که آن را از گالیا سیزالپینا در شمال ایتالیا متمایز می کرد. در اواخر قرن دوم قبل از میلاد به استان رومی تبدیل شد. گالیا ناربوننسیس در غرب با کوه های پیرنه، از شمال با کوه های سیون، از شرق با کوه های آلپ و از جنوب با خلیج لایون همسایه بود. این استان اکثر حوضه آبریز رودخانه رون را شامل می شد. منطقه غربی ناربونسیس به عنوان سپتیمانیا (Septimania) شناخته می شد. این استان به دلیل مستعمره یونانی ماسالیا، موقعیت آن بین استان های اسپانیا و روم و بازده مالی آن، بخش ارزشمندی از امپراتوری روم بود.
اودا نوبوناگا نام یک فیلم سینمایی ۱۰۴ دقیقه ای بر پایه زندگی اودا نوبوناگا است. این مجموعه توسط ماکینو ماساهیرو کارگردانی شده و در سال ۱۹۴۰ میلادی در ژاپن نمایش داده شده است. در این فیلم چیه زو کاتائوکا نقش اودا نوبوناگا و ریوسوکه کاگاوا نقش اودا نوبوهیده پدر نوبوناگا را ایفا می کنند. این فیلم وقایع را از زمان کودکی تا نبرد اوکه هازاما به تصویر کشیده است.
داستان ربودن سرزمین نام یک مجموعه تلویزیونی تاریخی و یازدهمین سری از فیلم های مجموعه تلویزیونی تایگا است. این مجموعه توسط ان اچ کی در سال ۱۹۷۳ میلادی ساخته شده است. این مجموعه از رمان شیبا ریوتارو به نام داستان ربودن سرزمین اساس گرفته است. در این مجموعه نقش سایتو دوسان توسط میکیجیرو هیرا و نقش اودا نوبوناگا توسط هیده کی تاکاهاشی و نقش آکچی میتسوهیده توسط ماسااومی کوندو ایفا شده است. داستان فیلم بر روابط این سه شخصیت تاریخی می پردازد.
پوشاک پارسی به شکل پوشاک رایج در شاهنشاهی هخامنشی (و انواع گرفته شده از آن) گفته می شود. فلسفهٔ پوشاک پارسی، علاوه بر ویژگی کاربردی بودن، نقشی زیباشناختی دارد. در آن دوران، پوشاک، نشانی از شخصیت و جایگاه اجتماعی شخص بوده است. تاریخچه. به شکل دقیق، تاریخ پیدایش نساجی در ایران، هنوز مشخص نشده است اما به صورت احتمالی، همزمان با پیدایش تمدن در نظر گرفته می شود. پوشاک در ایران، در نوشتار تاریخ نگاران، مورد اشاره قرار گرفته است. فردوسی و شماری از تاریخ نگاران شرق و غرب، کیومرث را مبدع استفاده از پوست و موی جانداران به عنوان پوشاک، دانسته اند. برخی از تاریخ نگاران نیز از هوشنگ به عنوان نخستین مبدع استفاده از پوست جانداران به عنوان پوشاک، یاد کرده اند. فردوسی، تهمورث را به نوعی، آغازکنندهٔ نساجی در ایران، دانسته است. یافته هایی در شمال ایران، از حدود ۶۰۰۰ سال پیش از میلاد، وجود دارد که به بافت پشم در آن دوران، اشاره می کند. اکتشافات دیگری در مرکز ایران که مربوط به ۴۲۰۰ سال پیش از میلاد است، نشان داد که از این سال ها، پوست جانداران، دیگر تنها پوشاک رایج در فلات ایران نبوده است. پوشاک دوران باستانی ایران، شکلی پیشرفته
گرفت و جنس پارچه و رنگ پوشاک در آن دوران، اهمیت بالایی یافت. بر اساس جایگاه اجتماعی، مقام، اقلیم منطقه و فصل، پوشاک پارسی در دوران هخامنشیان به فرم های گوناگونی درمی آمد. فلسفهٔ مورد استفادهٔ این پوشاک، علاوه بر ویژگی کاربردی بودن، نقشی زیباشناختی نیز داشت. در این دوران، انواع گوناگونی از پارچه و رنگ (شامل فیروزه ای) رواج یافت. پارس ها تا حد قابل توجهی در پوشاک، از مادها الهام گرفته بودند. دیگر ویژگی پوشاک باستانی این کشور، وجود زینت های بسیار بر پوشاک و سلاح است. ویژگی ها. فلسفهٔ پوشاک پارسی نه تنها ویژگی کاربردی بودن را شامل می شد، بلکه شامل نقش زیباشناختی نیز می شده است. در دوران باستان، این پوشاک، به نوعی نشان گر شخصیت و شکوه صاحب آن، بوده است. پارس ها اهمیت بسیاری به انتخاب گونهٔ پارچهٔ پوشاک خود، می دادند. بر اساس اطلاعات کنونی، معیارهای آنان در پارچه، شامل جنس و رنگ آن، بود. پارچه های گوناگونی از جنس ابریشم، پنبه و پشم (الیاف طبیعی) وجود داشت و رنگ هایی چون نارنجی، سفید، زرد، قهوه ای، فیروزه ای و بنفش، مورد استفاده قرار می گرفتند. همچنین پنداشته می شود که رنگ ارغوانی، دارای ارزشی ویژه بوده و در پوشاک س
لطنتی یا سطح بالا، به کار برده می شده است. شاهان از طیفی از این رنگ، در پوشاک خود بهره می بردند؛ در حالی که طلا نیز به عنوان زینت، در آن به کار می رفت. برخی پارچه ها با حاشیه و برخی بدون حاشیه، به کار می رفتند. جامهٔ سنتی پارس ها. در مورد جامهٔ سنتی پارس ها، عقاید متفاوتی وجود دارد. گروهی باور دارند که یک تکه بوده است و گروهی نیز می گویند که از دو تکه تشکیل می شد. با این حال، مطالعهٔ دقیق دوخت آن، نشان می دهد که از دو تکهٔ مشخص شده تشکیل شده و قطعهٔ فوقانی از پارچه ای مستطیل شکل که چین های آن در بخش میانی، شانه ها و یقه ای مثلث شکل را نمایان می کنند. بخش جلویی که آزاد گذاشته می شد، چین های پهنی تشکیل داده و گشادی و راحتی بسیاری را به آستین ها می دادند. بخش پشتی نیز، کمر را می پوشاند و تنها نقطهٔ اتصال میان بدن و پوشاک بود. بخش پایینی پوشاک، بنابر میزان و روش تنظیم کمربند، میان چهار تا هشت چین گرد را در روبرو شامل می شد. پارس ها همچنین پوشاکی با نام آناکسیرید استفاده می کردند و شلواری بلند داشتند که چسبان بوده و تا قوزک پا می رسیده است. کندیس یا کندیز نیز دیگر پوشاک مهم پارس ها است و نشانی از ادغام زیبایی و کا
ربرد در هم، است. کفش ها. کفش های پارس ها، همانند مادها، از چرم زرد خنایی یا ارغوانی دوخته می شده است. مطالعهٔ نقش های برجسته از پارس ها، ۴ گونه کفش را نمایان می کند که ساده ترین آنان، از مادها الگو گرفته شده است. آن کفش، تکه ای از چرم است و با دو دوخت، پیوند خورده که یکی از پشت پا و دیگری به شکل طولی، از جلوی کفش، عبور می کند. همین کفش، توسط شاهان نیز استفاده و با طلا، زیباسازی می شد. پارس ها پس از سده ها، توانستند در دوخت کفش پیشرفت بسیاری کنند و انواع پیچیده تری را تولید کنند. کفش، دیگر تکه ای چرمی نبود و از قطعات پرشماری ساخته می شد. همانند بخش جلویی، بندهای مزین به ۳ دکمه، محل عبور بندها و در پایان، زبانهٔ کفش، که در زیر آن، پنهان می شد. سربندها. بنابر طبقه بندی اجتماعی، آرایش موی مردم پارس، متفاوت بود. نقوش برجسته، آرایش موی متفاوتی را از آنان نشان می دهد. گونه هایی از تاج و نیم تاج توسط پارس ها به کار برده می شد. به عنوان مثال، گونه ای به شکل استوانه نمدی بود و دور آن، حدود ۲۰ بریدگی وجود داشت؛ این تاج نمدی، با یک روبان که احتمالاً آن هم نمدی بوده است، محکم می شد. در میان سربندهای معمول پارس ها، یک کلاه
مخروطی شکل نیز وجود دارد که اشخاص بلندپایه در هنگام ملاقات با شاهان، پوشیده می شد. در مواردی، کلاه شاه، بلندتر از دیگران بوده است. در میان شاهان، سربند حکم یک کلاه را نداشت و تاجی بود که اهمیت بسیاری در پوشاک سلطنتی داشت. برخی از پارس ها نیز به جای کلاه، از نواری بلند و نمدی استفاده می کردند که به عنوان زینت کاربرد داشت. پوشاک زنان. زنان به شکل تاریخی، از جایگاه قابل توجهی در ایران، برخوردارند و در دوران پارس ها، این جایگاه به خوبی نمایان بوده است. در دوران هخامنشی، هنگامی که شهبانو هیئت نمایندگان زن را به حضور می پذیرفت، همانند شاه، از نوعی تاج استفاده می کرد. یافته های کنونی، نشان می دهد که احتمالاً پوشاک زنان، بسیار شبیه به پوشاک مردان بوده است اما معمولاً با جواهرات به شکل خاصی، زیباسازی می شد.
کویر دَقِ سرخ در اردستان استان اصفهان قرار دارد. دق سرخ از سمت غرب به رشته کوه سیاه کوه محصور است. تپه شنی آشیانه عقاب و تل شیطان در این کویر قرار دارند.موقعیت جغرافیایی آن E5234 تا E5302 شرقی و N3329 تا N3339 شمالی است. دو عارضه طبیعی مهم یکی رشته سیاه کوه از غرب و دیگری حاشیه کویر دق سرخ از شرق منطقه را محدود کرده است. وسعت منطقه حدود ۶۳۹ کیلومتر مربع است. حدود تقریبی عرضی ۲۳ کیلومتر و طولی آن ۲۷٫۵ کیلومتر است. مرتفع ترین نقطه ۲۰۸۵ متر (سیاه کوه) و پست ترین آن ۹۲۲ متر (حاشیه کویر دق سرخ) است. یک لایه نمک با ضخامت متغیّر که از آب اشباع است در سطح آن قرار دارد و به دلیل آبدار بودن فاقد هر نوع شکل چشمگیری است. در حالی که حاشیه این کویرکاملاً تحتِ تأثیر میزان رطوبت و آبداری کویر و فرسایش ناشی از اثر باد است. به همین دلیل به هنگام کاهش میزان سطح ایستابی کویر، حاشیه کویر تا حدودی رطوبت خود را ازدست می دهد، لذا هم بلورهای نمکی به دلیل اینکه نمکهای رس فرصت نیافته اند به سطح کشیده شوند، تشکیل می شود و هم به شکل زمین شخم زده یا گُل کلمی تبدیل می گردند. آن بخش از حاشیه کویر که در مجاورت با تپه های ماسه ای است تا حدودی
به هنگام جریان های آشفته بادی یا گردبادی تأثیر می پذیرند و از یک لایه ماسه ای با ضخامت فوق العاده کم پوشیده می شوند و به هنگام مرطوب شدن حاشیه کویر و در صورتی که ماسه بر جایی مانده باشد، با رس و نمک آغشته شده، رسوب می کند و از آن پس ماسه بادی که ریخت شناسی ناشی از کندوکاو بادی و فرسایش جانبی را داشته، تحت تأثیر تخریب شیمیایی قرار می گیرد. هر چند این عمل تا حدودی شیب حاشیه کویر را به سمت داخل کویر به طور محسوسی افزایش می دهد، اما در کوتاه مدت و تا خشک شدن مجدد حاشیه کویر به دلیل کاهش سطح ایستابی کویر، امکان سایش نمک های سطح زمین شخم زده (کلمی) و حتی سایش بخش بسیار فوقانی آن بر اثر انرژی حاصل از باد وجود دارد. علاوه بر زمین های کلمی شکل، چندضلعی های نمکی حاشیه کویر شکل دیگری است که چشم انداز دارد و گاهی ارتفاع آن تا ۱۵ سانتی متر می رسد. این چندضلعی هاسه نوع است: اول ـ کاسه ای (به نحوی که دیواره ها از اطراف بالاتر از شعاع مرکزیفضای چند ضلعی قرار می گیرد)؛ دوم ـ چند ضلعی گنبدی شکل (به نحوی که شعاع مرکزی فضای چند ضلعی بالاتر از دیواره آن قرار می گیرد). نوع کاسه ای احتمالاً به دلیل بالا آمدن رطوبت به طریق مویینه و
بدون فشار جانبی است، در صورتی که نوع گنبدی به دلیل فشار جانبی است. نوع سوم که چشم انداز دارد، چندضلعی های دروازه ای است به نحوی که هر طرف (بجز یک طرف که احتمالاً سمت پشت به آفتاب است) به علت فشار جانبی وارده بالا می آید و آن طرفی که پایین قرار می گیرد، امکان دیدن داخل چندضلعی را فراهم می کند. طبیعی است که چنین اشکالی تحت تأثیر شرایط خشک یا مرطوب فصلی تغییرشکل می دهند. به نحوی که میزان و تراکم و تنوع هر یک در زمان فصل خشک (تابستان) افزوده می شود و فصل زمستان و بهار که نم نسبی هوا بیشتر و سطح ایستابی بالاتر است کاهش و حتی از بین می روند. رس واقع در زیر چندضلعی های نمکی یا لایه نمکی فوق العاده چسبنده است، به نحوی که حتی آبراهه های جریانی ناچیز سطحی قبل از اینکه لایه رسی را شیاردار کرده باشد، لایه نمکی را مشبک کرده است. دیواره چنین آبراهه هایی از نمک های تغییر رنگ یافته به دلیل توأم بودن با رسوبات بادی و مارنی تشکیل شده است. کف آبراهه نیز انباشته از رسوبات نمکی توأم با رس و مارن است. هیچ گونه اشکالی که ناشی از تداوم جریان آب سطحی و انتقال رسوب بالادست حاشیه کویر باشد (سطوح آبرفتی)، در حاشیه کویر دیده نمی شود. در
محدوده میانی کویر به دلیل نمک فوق العاده زیادی که دارد، حتی گیاهان نمک دوست نیز به چشم نمی خورند. به طور کلی برخان ها و تپه های ماسه ای مهم ترین اشکال ماسه ای این منطقه راتشکیل می دهند و به صورت آشکاری جهت حرکت باد غالب را نشان می دهند. تپه های ماسه ای اغلب ساکن و تثبیت شده به نظر می رسند و اغلب با امتداد شمالی ـ جنوبیبه صورت عرضی شکل گرفته اند و خط الرأس ظریف و نازکی بر امتداد و بر قله آن ها دیده می شود که اغلب با امتداد غیر مستقیم، یعنی قوس دار و کج شده هستند. کلاً فضایماسه ای منطقه از قسمت جنوب خود تحت تأثیر آبراهه های جریانی فصلی و اتفاقی بالادست و از طرف شمال خود در تعارض و تضاد با فرایندهای مؤثر بر حاشیه کویراست. به عبارتی آبراهه های جریانی و امتداد کویری در هدایت طولی این سطوح ماسه ای نقش دارند. تعداد معدودی از آبراهه های جریانی مشاهده می شوند که بین منطقه فرود دو تپه یا برخان ها جریان دارند، اما از آن مقدار آب جریانی برخوردارنیستند که شرایط خود را بر شکل تپه ها تحمیل کنند، بلکه تپه های ماسه ای گاهی آبراهه ها را به بازی می گیرند. اشکال ماسه ای چون از منشأ بادی هستند، بنابراین در شرایط اقلیمی بسیار خشک
به وجود آمده اند و متناسب با تغییر میزان سرعت باد وجهتهای مختلف، شکل های مختلفی پیدا کرده اند. تپه های عرضی اغلب در جنوبِ شرقی این بخش گسترش دارند. شکل غالب سطحی این تپه ها کشیدگی های ستاره ای شکل است و نشان دهنده بادهایی با جهتهای مختلف و اغلب گردبادی است. تپه های خطی شکل بیشتر در فضاهای نزدیک به حاشیهکویر دیده می شود. با توجه به امتداد این تپه ها چنین به نظر می رسد که جهت باد غالب، شرقی ـ غربی باشد، اما نیمرخ نسبتاً نامتقارن اغلب تپه ها و برخان ها نشان می دهد که غیراز باد غالبِ شرقی ـ غربی بادهایی با جهتهای مختلف دیگر در منطقه تأثیر دارند. به نظرمی رسد که جهت بادهای تشکیل دهنده بازوان نامتقارن تپه ها و برخان های منطقه بادشمالِ شرقی و جنوب و جنوب غربی است. در افواه عامه افراد ساکن در محل، این باد به باد خراسان معروف است که در اواخر بهار و تابستان جریان دارد. اشکال دیگر ناهمواری های ماسه ای، تجمع ماسه ها در مقابل دیوار و موانع از جمله گیاهان است. بخشی از این مانع ها را افراد ساکن در بعضی مناطق مستعد سکونت از جمله حبیب آباد، علی آباد و حاجی آباد به منظور در امان ماندن از هجوم ماسه ها ایجادکرده اند. خط آهن متر
وکه نیز با جابه جایی ماسه های بادی در بعضی قسمت ها پوشیده شده است. در قسمت های مرکزی کویر تپه های ماسه ای جزیره مانندی به چشم می خورد که به تل شیطان شهرت دارند. فرم کلی تل شیطان به شکل یک سهمی است که فاصله شمال تا جنوب آن ۱ کیلومتر و شرق به غرب آن ۵۰۰ متر است.
باسیلیوس یک اصطلاح و عنوان مشهور یونانی به معنای پادشاه یا امپراتور بود که در طول تاریخ برای فرمانروایان گوناگونی به کار رفته است. این عنوان در میان حاکمان و سایر افراد صاحب قدرت در یونان باستان و امپراتوری های یونانی مآب به ویژه امپراتوری سلوکی و امپراتوری روم شرقی رایج بود. این عنوان برای زنان به صورت باسیلیا یا باسیلیسْسا به کار برده می شد. باسیلیوس به عنوان لقب اشراف قدرتمند در یونان باستان به کار می رفت. یونانیان شاهان هخامنشی را «باسیلِئوس» یا «باسیلِئون» می نامیدند و اسکندر مقدونی نیز توسط جانشینان هلنیستی اش ازجمله مصر بطلمیوسی، مگاس باسیلیوس به معنی «پادشاه بزرگ» نامیده می شد. بعدها در امپراتوری روم و بیزانس، این عنوان به صورت غیررسمی برای امپراتوران روم و حتی شاهنشاهان ساسانی نیز به کار رفت؛ از این رو این اصطلاح کم کم معنای «امپراتور» به خود گرفت. تا قرن نهم میلادی، بیزانسی ها اصطلاح باسیلیوس را در میان فرمانروایان مسیحی و منحصراً برای امپراتور خود در قسطنطنیه حفظ کردند. در طول دوران پس از بیزانس، این اصطلاح به دلیل تأثیر مجدد نویسندگان کلاسیک بر زبان، به معنای پیشین خود یعنی «پادشاه» بازگشت. این دگ
رگونی قبلاً در استفاده غیررسمی در آثار برخی از نویسندگان کلاسیک بیزانسی آغاز شده بود. در دوران مدرن، این عنوان توسط اوتو، شاه یونان هم استفاده شد.
دودمان مهردادی یا مهردادیان دودمانی ایرانی تبار در عصر هلنیستی بود که به دست مهرداد یکم در سال ۲۸۱ پ. م بنیان گذاشته شد. در آغاز گسترهٔ قلمرو این دودمان تنها به شمال آناتولی و کرانه های جنوبی دریای سیاه محدود بود، اما این قلمرو در دوران فرمانروایی مهرداد ششم به اوج گسترهٔ خود رسید، به طوری که که تا کرانه های دریاهای اژه و مدیترانه گسترده بود. دودمان مهردادیان سرانجام به دست جمهوری روم از میان رفت. در طول جنگ های مهردادی و در زمان فرمانروایی مهرداد ششم تا پایان دههٔ ۶۰ پیش از میلاد، آن ها دشمنان برجستهٔ روم به شمار می رفتند. در ۴۸ پ. م، فرناک دوم، پادشاه دست نشاندهٔ رومی کریمه، کوشید تا با زور پونتوس را پس بگیرد، ولی در نبرد زیله از ژولیوس سزار به سختی شکست خورد. پس از این نبرد، فرمانروایی مستقل این خاندان بر سرزمین پُنتوس برای همیشه از میان رفت.