Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاریخ گرینلند حکایت زندگی در شرایط سخت قطبی است. هم اکنون ۸۰ درصد از گرینلند را یک کلاهک یخی پوشانده است. اولین ساکنان گرینلند اسکیموها (اینوئیت ها) بودند که از اواسط هزاره سوم پیش از میلاد سابقه سکونت (البته نه به طور مداوم) در سرزمین های گرینلند را داشته اند. با این وجود تا سده دهم میلادی گرینلند برای اروپائیان ناشناخته مانده بود تا اینکه گروهی از وایکینگ های نروژی که در راه ایسلند بودند راه خود را گم کرده و به کرانه های غیر مسکونی گرینلند رسیدند. در قرن سیزدهم اینوئیت ها و در قرن پانزدهم سایر بومیان در این جزیره به طور دائمی مستقر شدند. در سده هیجدهم میلادی اختلافات دانمارک با نروژ بالا گرفت و دانمارک گرینلند را مستعمره خود ساخت. در حالی که اینوئیت ها در دنیای یخی عصر یخبندان کوچک زنده ماندند، شهرک های اولیه نورس در امتداد ساحل جنوب غربی ناپدید شدند و اینوئیت ها را برای چندین قرن تنها ساکنان جزیره باقی گذاشتند. در این مدت، دانمارک-نروژ، ظاهراً با این باور که شهرک های نورس زنده مانده اند، به ادعای حاکمیت بر جزیره ادامه داد، با وجود عدم وجود هیچ گونه تماسی بین نورس ها (به ویژه ایسلندی های) مستقر در گرینلند و
برادران اسکاندیناویایی خود. در سال ۱۷۲۱، دانمارک-نروژ با هدف تبدیل شدن به یک قدرت استعماری، یک هیئت مأموریت مذهبی را به گرینلند فرستاد تا با هدف اعلام شده احیای مسیحیت در میان نوادگان گرینلندهای نورس که ممکن بود به بت پرستی بازگشته باشند، فعالیت کنند. هنگامی که مبلغان هیچ فرزندی از گرینلندهای نورس پیدا نکردند، در عوض گرینلندهای اینوئیت را که در آنجا زندگی می کردند، تعمید دادند. دانمارک-نروژ سپس مستعمرات تجاری را در امتداد ساحل توسعه داد و انحصار تجاری و سایر امتیازات استعماری را بر این منطقه تحمیل کرد. در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که آلمان نازی به دانمارک حمله کرد، گرینلند از نگاه اجتماعی و اقتصادی کمتر به دانمارک و بیشتر به ایالات متحده پیوستگی یافت. پس از جنگ، دانمارک کنترل گرینلند را از سر گرفت و در سال ۱۹۵۳، وضعیت آن را از مستعمره به شهرستان خارج از کشور (amt) تبدیل کرد. گرچه گرینلند هنوز بخشی از پادشاهی دانمارک است، اما از سال ۱۹۷۹ از خودمختاری برخوردار است. در سال ۱۹۸۵، این جزیره تصمیم گرفت از جامعه اقتصادی اروپا (EEC) خارج شود که در سال ۱۹۷۳ به عنوان بخشی از دانمارک به آن پیوسته بود. پس از تصرف دانمارک
توسط آلمانها گرینلند تقریباً به حال خود رها شد اما بعد از ورود آمریکا به جنگ آمریکایی ها پایگاه های متعدد هوایی و گشت دریایی در گرینلند ایجاد کردند. اسکیموهای دیرین. پیشینه گرینلند داستان امواج مکرر مهاجرت اینوئیت های نخستین از جزایر شمال سرزمین اصلی آمریکای شمالی است. (جمعیت این جزایر تصور می شود که به نوبه خود از ساکنان سیبری که هزاران سال پیش از طریق برینگیا به آمریکای شمالی مهاجرت کردند، نزول کرده اند) به دلیل دوری و آب و هوای گرینلند، بقا در آنجا دشوار بود. در طول قرن ها، یک فرهنگ جایگزین دیگری شد زیرا گروه ها منقرض شدند و با مهاجران جدید جایگزین شدند. باستان شناسی تنها می تواند تاریخ های تقریبی برای فرهنگ هایی که قبل از اکتشاف نورس گرینلند در قرن دهم شکوفا شدند، ارائه دهد. اولین فرهنگ های شناخته شده در گرینلند فرهنگ ساقق (۲۵۰۰–۸۰۰ قبل از میلاد) و فرهنگ استقلال I در شمال گرینلند (۲۴۰۰–۱۳۰۰ قبل از میلاد) هستند. تصور می شود که پیروان این دو فرهنگ از گروه های جداگانه ای آمده اند که از آمریکای شمالی، نزدیک به نوناووت، به گرینلند آمدند. حدود ۸۰۰ سال قبل از میلاد، به اصطلاح فرهنگ استقلال II در منطقه ای که قبل
اً فرهنگ استقلال I وجود داشت، پدید آمد. در ابتدا تصور می شد که استقلال II جانشین فرهنگ دورست اولیه (۷۰۰ قبل از میلاد - ۱ میلادی) شده است، اما برخی از مصنوعات استقلال II به اواخر قرن اول قبل از میلاد بازمی گردند. مطالعات اخیر نشان می دهد که حداقل در گرینلند، فرهنگ دورست ممکن است بهتر به عنوان ادامه فرهنگ استقلال II درک شود؛ بنابراین، این دو فرهنگ «دورست گرینلندی» نامگذاری شده اند. آثار باستانی مرتبط با فرهنگ دورست اولیه در گرینلند در شمال تا سرزمین اینگلفیلد در ساحل غربی و منطقه خلیج کبوتر در ساحل شرقی یافت شده است. پس از ناپدید شدن فرهنگ دورست اولیه حدود سال ۱ میلادی، گرینلند ظاهراً تا زمانی که مردم دورست متأخر حدود سال ۷۰۰ میلادی در سمت گرینلندی تنگه نارس مستقر شدند، خالی از سکنه بود. فرهنگ دورست متأخر در شمال گرینلند تا حدود سال ۱۳۰۰ دوام آورد. در همین حال، نورس ها وارد شدند و در قسمت جنوبی جزیره در سال ۹۸۰ مستقر شدند. ورود نورس ها. اروپایی ها احتمالاً در اواخر سده نهم از وجود گرینلند آگاه شدند، پس از اینکه گونبیورن اولفسون، در حالی که از نروژ به ایسلند سفر می کرد، توسط طوفانی از مسیر منحرف شد و برخی جزایر
را در نزدیکی گرینلند مشاهده کرد. در دهه ۹۸۰، کاوشگرانی به رهبری اریک سرخ از ایسلند حرکت کردند و به ساحل جنوب غربی گرینلند رسیدند. اریک این جزیره را «گرینلند» نامید (Grœnland به زبان نروژی باستان، Grænland به زبان ایسلندی مدرن، Grønland به زبان دانمارکی و نروژی مدرن). هم کتاب ایسلندی ها (Íslendingabók، یک روایت قرون وسطایی از تاریخ ایسلند از قرن دوازدهم به بعد) و هم سرگذشت نامه اریک سرخ (Eiríks saga rauða، یک روایت قرون وسطایی از زندگی او و استقرار نورس در گرینلند) بیان می کنند که اریک گفته است: «این کار مردم را تشویق می کند که به آنجا بروند اگر زمین نام خوبی داشته باشد.» طبق ساگاها، ایسلندی ها اریک سرخ را به دلیل قتل، حدود سال ۹۸۲، به مدت سه سال تبعید کرده بودند. او به گرینلند سفر کرد، جایی که ساحل را کاوش کرد و مناطق خاصی را به عنوان مالکیت خود اعلام کرد. سپس به ایسلند بازگشت تا مردم را متقاعد کند که برای ایجاد یک شهرک در گرینلند به او بپیوندند. ساگاهای ایسلندی می گویند که ۲۵ کشتی در سال ۹۸۵ با اریک سرخ از ایسلند خارج شدند و تنها ۱۴ فروند از آنها با موفقیت به گرینلند رسیدند. قدمت گذاری رادیوکربن بقایای اولین
شهرک در Brattahlid (اکنون Qassiarsuk) تقریباً این جدول زمانی را تأیید کرده است و تاریخ حدود ۱۰۰۰ را نشان می دهد. طبق ساگاها، در سال ۱۰۰۰ پسر اریک، لایف اریکسون، شهرک را ترک کرد تا مناطق اطراف وینلند را کاوش کند، که مورخان عموماً آن را در منطقه نیوفاندلند امروزی قرار می دهند. نورس ها در امتداد آبدره های جنوب غربی گرینلند مستقر شدند. این امکان وجود دارد که در آن زمان زمین های پایین آبدره های جنوبی پوشیده از درختچه های بلند و احاطه شده توسط تپه های پوشیده از چمن و بوته بود (همان طور که دره Qinngua در حال حاضر است)، اما این هنوز مشخص نشده است. اگر این فرضیه درست باشد، نورس ها احتمالاً با قطع درختان برای استفاده به عنوان مصالح ساختمانی و سوخت، و با اجازه دادن به گوسفند و بزهای خود برای چرا در تابستان و زمستان، چشم انداز را پاک سازی کردند. هرگونه فرسایش خاک ناشی از آن می توانست به یک عامل مهم در نابودی مستعمرات تبدیل شود، زیرا زمین از پوشش طبیعی خود محروم شده بود. نورس ها در سه مکان جداگانه در جنوب غربی گرینلند مستقر شدند: سکونتگاه شرقی بزرگ تر، سکونتگاه غربی کوچکتر و سکونتگاه میانی هنوز کوچکتر (که اغلب بخشی از سک
ونتگاه شرقی در نظر گرفته می شود). تخمین ها جمعیت ترکیبی شهرک ها را در اوج خود بین ۲۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ نفر قرار می دهد، با تخمین های اخیر که به سمت رقم پایین تر تمایل دارند. باستان شناسان بقایای تقریباً ۶۲۰ مزرعه را شناسایی کرده اند: ۵۰۰ در سکونتگاه شرقی، ۹۵ در سکونتگاه غربی و ۲۰ در سکونتگاه میانی. اقتصاد گرینلند نورسی بر ترکیب کشاورزی، شکار و ماهیگیری استوار بود. کشاورزان گاو، گوسفند و بزهایی را که به جزیره وارد می کردند، برای شیر، پنیر و کره پرورش می دادند. بیشتر گوشت مصرفی نیز از شکار کاریبو و فُک تأمین می شد. هم کشاورزان فردی و هم گروه های کشاورزی، سفرهای تابستانی به منطقه شمالی تر دیسکو بی را برای شکار گراز دریایی، نیزه ماهی و خرس قطبی به منظور پوست، پشم و عاج آنها ترتیب می دادند. این منابع علاوه بر استفاده در ساخت لباس و کفش، به عنوان نوعی ارز نیز عمل می کردند و مهم ترین کالاهای صادراتی را تشکیل می دادند. شهرک های گرینلند با اروپا تجارت عاج گراز دریایی داشتند و همچنین طناب، گوسفند، فُک، پشم و پوست گاو صادر می کردند (طبق یک گزارش قرن سیزدهم). نورسی ها گرینلند به نورسی ها ایسلندی و نروژی برای ابزارهای آهنی، چوب
(به ویژه برای ساخت قایق، اگرچه ممکن است چوب را از لا برادور ساحلی - مارکلند نیز به دست آورده باشند)، مواد غذایی مکمل و ارتباطات مذهبی و اجتماعی وابسته بودند. برای مدتی، کشتی های تجاری از ایسلند و نروژ هر ساله به گرینلند سفر می کردند و گاهی در گرینلند زمستان گذرانی می کردند. از اواخر قرن سیزدهم، قوانینی همه کشتی های گرینلند را ملزم می کرد که مستقیماً به نروژ سفر کنند. در قرن های چهاردهم و پانزدهم، با آغاز دوره آب و هوای سردتر معروف به عصر یخبندان کوچک، آب و هوا به طور فزاینده ای سردتر شد. در سال ۱۱۲۶، کلیسای کاتولیک رومی یک اسقف نشین در گاردار (اکنون ایگالیکو) تأسیس کرد. این اسقف نشین تابع اسقف اعظم نیداروس (اکنون تروندهایم) نروژ بود؛ حداقل پنج کلیسا در گرینلند نورسی از بقایای باستان شناسی شناخته شده است. در سال ۱۲۶۱، مردم برتری پادشاه نروژ را پذیرفتند، اگرچه همچنان قانون خود را داشتند. بین سال های ۱۳۱۹ تا ۱۳۵۵، از طریق ماگنوس چهارم سوئد (در نروژ با تاجگذاری ماگنوس هفتم پس از ادعاهای حق تولد) و بین سال های ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۴ از طریق هاکون ششم، پسر «هاکان ماگنوسون»، اتحادیه ای بین نروژ و سوئد، از جمله گرینلند و ایسلن
د وجود داشت. در این دوره، سفرهای گرینلند در فواصل زمانی انجام می شد. پس از رونق اولیه، شهرک های نورسی در گرینلند در قرن چهاردهم رو به زوال نهادند. در سال ۱۳۵۵، ماگنوس چهارم سوئد (در نروژ ماگنوس هفتم) کشتی ای (یا کشتی هایی) را برای بازرسی شهرک های غربی و شرقی گرینلند به این منطقه فرستاد. ملوانان شهرک هایی کاملاً نورسی و مسیحی یافتند. حامل گرینلند (Groenlands Knorr) تا سال ۱۳۶۹ که غرق شد و ظاهراً جایگزین نشد، در فواصل زمانی به گرینلند سفر می کرد. شهرک غربی احتمالاً قبل از سال ۱۴۰۰ متروکه شد. در سال ۱۳۷۸ دیگر اسقفی در گاردار در شهرک شرقی وجود نداشت. یک منبع واحد نشان می دهد که در سال ۱۳۷۹، «اسکرائلینگ ها» (اینوئیت ها) به شهرک شرقی حمله کردند، ۱۸ مرد را کشتند و دو پسر را اسیر کردند. با این حال، صحت و دقت این منبع توسط برخی از مورخان مورد تردید قرار گرفته است و جارد دایموند و یِنس ملگارد هشدار می دهند که این ممکن است در واقع حمله ای بین **نُورسی ها** و مردم سامی در شمال اروپا یا حمله ای به ساحل ایسلند توسط دزدان دریایی اروپایی باشد، با فرض اینکه چنین حمله ای واقعاً رخ داده باشد. یک سند کلیسایی حمله ای در سال ۱۴۱۸
را توصیف می کند که توسط محققان مدرن به مردم اینوئیت نسبت داده شده است، با این حال، مورخ جک فوربس گفته است که این حمله فرضی در واقع به حمله روس ها و کارلی ها به مهاجران نورسی در شمال نروژ اشاره دارد که به صورت محلی به عنوان «گرینلند» شناخته می شد و توسط محققان مدرن با گرینلند آمریکایی اشتباه گرفته شده است. شواهد باستان شناسی نتوانسته است هیچ خشونت اینوئیت ها علیه مهاجران نورسی را پیدا کند. در سال ۱۳۸۰، پادشاهی نروژ وارد اتحادیه شخصی با پادشاهی دانمارک شد. از سال ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۴، مرگ سیاه برای اولین بار به ایسلند رسید و تقریباً نیمی از جمعیت آنجا را کشت، اما هیچ مدرکی دال بر رسیدن آن به گرینلند وجود ندارد. آخرین سند مکتوب از گرینلند نورسی، ازدواج سال ۱۴۰۸ در کلیسای هوالسی را مستند می کند که خرابه های آن بهترین بقایای ساختمان های نورسی آن دوره است. پس از سال ۱۴۰۸، اسناد مکتوبی که به مهاجران اشاره داشته باشد، بسیار اندک است. نامه نگاری بین پاپ و اسقف برتولد آف گارد نیز به همین سال بازمی گردد. به نظر می رسد که نقشه نگار دانمارکی، کلاودیوس کلاووس، بر اساس اسناد نوشته شده توسط نیکولاس ژرمانوس و هنریکوس مارتیلوس که به ن
قشه ها و یادداشت های اصلی کلاووس دسترسی داشتند، در سال ۱۴۲۰ از گرینلند بازدید کرده است. در اواخر قرن بیستم، دانشمندان دانمارکی، بیونبو و پترسن، دو نسخه خطی ریاضی پیدا کردند که حاوی نقشه دوم کلاودیوس کلاووس از سفرش به گرینلند بود (جایی که خودش منطقه را نقشه برداری کرده بود). در نامه ای با تاریخ ۱۴۴۸ از رم، پاپ نیکلاس پنجم به اسقف های اسکالهولت و هولار (دو اسقف نشین ایسلندی) دستور داد تا کشیش و اسقفی را برای ساکنان گرینلند فراهم کنند. این در حالی بود که آنها ۳۰ سال بود که از حمله ای توسط «بت پرستان» که اکثر کلیساها را ویران کرده و جمعیت را اسیر کرده بودند، اسقف نداشتند. احتمالاً شهرک شرقی در اواسط قرن پانزدهم متروکه شده بود، اگرچه تاریخ دقیقی برای آن مشخص نشده است. یک کشتی اروپایی که در دهه ۱۵۴۰ در شهرک شرقی سابق فرود آمد، جسد یک مرد نُورس را در آنجا پیدا کرد که ممکن است آخرین اشاره به یک فرد نُورس از آن شهرک باشد. ناخدا دریانورد ایسلندی، یون گرینلندر، که حدود ۱۵۴۰ از گرینلند بازدید کرد، مرد نُورس مرده را اینگونه توصیف کرد: «مرد مرده ای که رو به زمین دراز کشیده بود. بر سرش کلاه خوبی بود و در غیر این صورت لباس خ
وبی از پارچه فریزه و پوست فوک داشت. نزدیک او چاقویی بود که خمیده و بسیار فرسوده و خورده شده بود.» گزارش شده است که این آخرین باری بود که هر اروپایی، مردان نُورس گرینلندی را زنده یا مرده دیده است. سکونتگاه های نورس در گرینلند پس از حدود ۵۰۰ سال به دلیل تخریب محیط زیست، تغییرات اقلیمی، کاهش ارزش عاج، قطع ارتباط با اروپا و ناتوانی در سازگاری با شرایط سخت تر نابود شدند. شواهد نشان می دهد که گرینلند به مرور با فرسایش خاک، جنگل زدایی، و سرمای شدید ناشی از «عصر یخبندان کوچک» مواجه شد. اگرچه برخی نظریه ها به درگیری با اسکیموها یا مهاجرت به ایسلند و وینلند اشاره دارند، اما شواهد باستان شناسی ترک تدریجی و فقر شدید ساکنان را تأیید می کند. در نهایت، عوامل محیطی و اقتصادی نقش اصلی را در فروپاشی این جامعه داشتند. سکونتگاه های نورس در گرینلند تا قرن چهاردهم میلادی به حیات خود ادامه دادند و با اینوئیت ها تعاملاتی داشتند که شامل تجارت متقابل می شد. اگرچه شواهدی از روابط مثبت میان نورس و اینویت وجود دارد، اما نورس ها هرگز تکنیک های شکار و دریانوردی اینوئیت ها را نیاموختند. با تشدید سرما و کاهش ارزش عاج والروس، تجارت با اروپا ک
اهش یافت و نورس ها از نظر اقتصادی و جمعیتی تضعیف شدند. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که تغذیه آن ها به تدریج وابسته به منابع دریایی شد. آخرین تماس های شناخته شده با گرینلند مربوط به قرن پانزدهم است و پس از آن، سکونتگاه ها به تدریج رها شدند. مطالعات ژنتیکی نشان می دهد که مردان گرینلند اینوئیت، بخشی از میراث ژنتیکی نورس ها را به ارث برده اند، اما نشانه ای از انتقال ژنتیکی زنان اروپایی وجود ندارد. دانشی تاریخی دربارهٔ سکونت های پیشین در گرینلن فرهنگ دورست پسین تا اوایل قرن چهاردهم در مناطق شمال غربی گرینلند سکونت داشت، منطقه ای دور از محل سکونت نورس ها در سواحل جنوبی. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که این فرهنگ پیش از ورود نورس ها و توله ها وجود داشته است. اعضای این فرهنگ به طور دوره ای در گروه هایی متشکل از چهار تا سی خانواده گرد هم می آمدند و سپس به مسیر مهاجرت خود ادامه می دادند. در حدود سال های ۱۳۰۰ تا ۱۴۰۰ میلادی، فرهنگ توله از غرب وارد گرینلند شد و در مناطق شمال شرق مستقر گردید. این گروه که نیاکان اینوئیت های امروزی گرینلند هستند، به شکار گسترده حیوانات خشکی و دریایی مانند گراز دریایی، نهنگ تک شاخ و فک مش
غول بودند. شواهد نشان می دهد که سازگاری بالای توله با محیط گرینلند به آن ها اجازه می داد تا برخی منابع شکار خود را به طور کامل استفاده نکنند، موضوعی که نشان دهنده فراوانی منابع یا روش های کارآمد زیستی آن ها بوده است. ماهیت ارتباطات بین فرهنگ های دورست و نورس مشخص نیست و همچنان موضوعی برای بحث های گسترده است، اما ممکن است شامل عناصری از تجارت بوده باشد. بازاستعمار دانمارکی: تماس دوباره با گرینلند. در قرن هفدهم میلادی، بیشتر اسناد تاریخی نورس ها دربارهٔ گرینلند به کپنهاگ منتقل شد اما در آتش سوزی ۱۷۲۸ از بین رفت. در این دوره، یخ های سرگردان عصر یخبندان کوچک دسترسی به سواحل شرقی گرینلند را دشوار کرده بود و تمایز بین گرینلند و جزایر دیگر مانند بافین و اسپیتزبرگن را مبهم ساخته بود. تلاش های اولیه برای اکتشاف مسیر شمال غربی به آسیا، از جمله سفرهای فردریک دوم دانمارک و جان دیویس، به نتایج نامطلوبی انجامید. در قرن هجدهم، هانس اگده، مبلغ نروژی، با حمایت مالی فردریک چهارم دانمارک مأموریت مذهبی در گرینلند را آغاز کرد. هدف او برقراری ارتباط با ساکنان نورس و گسترش اصلاحات پروتستان بود. اما این مأموریت با مشکلات متعددی از ج
مله حملات کشتی های هلندی و شیوع آبله روبه رو شد. با وجود شکست های متعدد، تأثیر این مأموریت در گسترش دانش دربارهٔ زبان، فرهنگ و طبیعت گرینلند چشمگیر بود و پایه ای برای مأموریت های آتی، از جمله مأموریت های موراوین ها، فراهم ساخت. در پی جنگ های ناپلئونی و مطابق معاهده کیل در سال ۱۸۱۴، نروژ به سوئد واگذار شد، اما مستعمرات دانمارک از جمله گرینلند همچنان در اختیار این کشور باقی ماند. قرن نوزدهم شاهد افزایش علاقه به گرینلند از سوی کاوشگران و دانشمندانی همچون ویلیام اسکورزبی و کنود راسموسن، زاده گرینلند بود. در همین دوره، فعالیت های استعماری دانمارک در گرینلند توسعه یافت و در سال ۱۸۶۱ اولین نشریه به زبان گرینلندی منتشر شد. با این حال، قوانین دانمارک تنها برای مهاجران دانمارکی اعمال می شد. در اواخر قرن نوزدهم، بخش های شمالی گرینلند جمعیت کمی داشت و تنها شکارچیانی پراکنده در این مناطق زندگی می کردند. در طول این قرن، خانواده های اینوئیت از آمریکای شمالی بریتانیا (کانادای امروزی) به این مناطق مهاجرت کردند و آخرین گروه در سال ۱۸۶۴ وارد شدند. در همین دوره، بخش شمال شرق گرینلند به دلیل فوران آتشفشانی مهیب سال ۱۷۸۳ در ایسلند
خالی از سکنه شد. اولین انتخابات دموکراتیک برای مجامع محلی گرینلند در سال های ۱۸۶۲–۱۸۶۳ برگزار شد، اما مجمعی برای کل منطقه تأسیس نشد. در سال ۱۸۸۸، فریتیوف نانسن و گروهی از شش نفر برای نخستین بار گرینلند را از خشکی و با اسکی در عرض جغرافیایی ۶۴°N طی کردند. در سال ۱۹۱۱، دو مجلس محلی، یکی برای شمال و دیگری برای جنوب گرینلند، تأسیس شد که تا سال ۱۹۵۱ با یکدیگر ادغام نشدند. با وجود این، بیشتر تصمیمات در کپنهاگ گرفته می شد، جایی که گرینلندی ها نمایندگی نداشتند. تا سال ۱۹۱۱، جمعیت گرینلند حدود ۱۴٬۰۰۰ نفر بود که عمدتاً در سواحل جنوبی سکونت داشتند و تقریباً همگی به مسیحیت گرویده بودند. این امر نتیجه تلاش های تبلیغی موراوین ها و به ویژه هانس اگده، مبلغ لوتری معروف به «رسول گرینلند» بود. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، کاوشگران آمریکایی از جمله رابرت پیری بخش های شمالی گرینلند را که تا آن زمان ناشناخته مانده بود، بررسی کردند. کاوش های پیری نشان داد که ساحل شمالی گرینلند بسیار پیش از قطب شمال به پایان می رسد. هرچند این یافته ها می توانست مبنای ادعای ارضی آمریکا باشد، اما پس از خرید جزایر ویرجین از دانمارک در سال ۱۹
۱۷، ایالات متحده تمامی ادعاهای خود نسبت به گرینلند را کنار گذاشت. اهمیت راهبردی. پس از استقلال کامل نروژ در سال ۱۹۰۵، این کشور ادعا کرد که مالکیت دانمارک بر گرینلند نامعتبر است، زیرا این جزیره پیش از سال ۱۸۱۵ متعلق به نروژ بوده است. در سال ۱۹۳۱، هواشناس نروژی، هالوارد دوالد، به طور مستقل شرق خالی از سکنه گرینلند را اشغال کرد و دولت نروژ این اقدام را تحت عنوان «سرزمین اریک سرخ» تأیید کرد. با این حال، در سال ۱۹۳۳، دیوان دائمی دادگستری بین المللی به نفع دانمارک حکم صادر کرد. در جنگ جهانی دوم، با گسترش عملیات نظامی آلمان نازی به گرینلند، هنریک کافمن، وزیر دانمارک در ایالات متحده، با نادیده گرفتن حکومت تحت اشغال دانمارک، معاهده ای با ایالات متحده امضا کرد و اجازه تأسیس پایگاه هایی در گرینلند را داد. این اقدام، علی رغم متهم شدن کافمن به خیانت، باعث شد گرینلند در دوران جنگ از استقلال بیشتری برخوردار شود. صادرات موفق، به ویژه کرایولیت، و تضمین تأمین منابع توسط ایالات متحده، شرایط اقتصادی بهتری برای جزیره به ارمغان آورد. در دوران جنگ سرد، گرینلند به دلیل موقعیت راهبردی خود در کنترل مسیرهای بین بندرهای اقیانوس منجمد شم
الی شوروی و اقیانوس اطلس، و نیز به عنوان پایگاهی برای نظارت بر موشک های قاره پیما، اهمیت بسیاری یافت. ایالات متحده در سال ۱۹۵۱ پایگاه هوایی توله را دائمی کرد، اما گسترش این پایگاه باعث جابه جایی اجباری خانواده های اینوئیت توسط دولت دانمارک شد و به منبع تنش میان دولت دانمارک و مردم گرینلند تبدیل شد. سقوط یک بمب افکن B-52 در نزدیکی پایگاه توله در سال ۱۹۶۸ و نشت مواد رادیواکتیو نیز بر این تنش ها افزود. در پی رسوایی «تول گیت» در سال ۱۹۹۵، مشخص شد که دانمارک به طور ضمنی اجازه حمل سلاح های هسته ای را در گرینلند داده بود، علی رغم سیاست رسمی منع هسته ای. حکمرانی محلی. پس از جنگ، حضور آمریکا در گرینلند تأثیرات فرهنگی و اقتصادی به همراه داشت و دسترسی به کالاهای مدرن را فراهم کرد. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰، کمیسیونی برای بررسی شرایط گرینلند و کاهش انزوا، نابرابری های قانونی، و رکود اقتصادی تشکیل شد. در نهایت، انحصارات تجاری اداره سلطنتی گرینلند لغو و گرینلند در سال ۱۹۵۳ از یک مستعمره به یک استان خودمختار در قلمرو دانمارک ارتقا یافت و نمایندگی در پارلمان دانمارک به آن اختصاص داده شد. دانمارک اصلاحاتی را در گرینلند آغاز کرد که
هدف اصلی آن ها جایگزینی وابستگی به جمعیت در حال کاهش فوک ها و تأمین نیروی کار برای صنعت ماهیگیری بود، اما همچنین بهبود خدمات اجتماعی نظیر بهداشت، آموزش و حمل ونقل را نیز شامل می شد. این اصلاحات به مشکلاتی چون بیکاری مدرن و پروژه مسکن معروف بلوک پی منجر شد. این پروژه مسکن شهری که مطابق با الگوی اروپایی طراحی شده بود، با توجه به شرایط محلی نادیده گرفته شده بود و مشکلاتی از جمله تنگ بودن درها برای اینوئیت ها در پوشاک زمستانی و مسدود شدن آسانسورها به دلیل لوازم ماهیگیری ایجاد کرد. پخش تلویزیونی در سال ۱۹۸۲ آغاز شد. سقوط صنعت ماهیگیری کاد و معادن در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ اقتصاد را به شدت آسیب زد و اکنون این اقتصاد بیشتر به کمک های دانمارک و صادرات میگوهای آب سرد وابسته است. نمایندگی حداقلی گرینلند در پارلمان دانمارک باعث شد تا علی رغم مخالفت ۷۰٫۳٪ از گرینلندی ها با پیوستن به بازار مشترک اروپا، این منطقه همراه با دانمارک در سال ۱۹۷۳ به اتحادیه اروپا بپیوندد. پس از مواجهه با مشکلاتی مانند رقابت شرکت های خارجی و ماهیگیری بیش از حد در آب های گرینلند، احزاب محلی خواستار خودمختاری بیشتر شدند. در سال ۱۹۷۸، پارل
مان دانمارک تفویض اختیارات را تصویب کرد و در سال ۱۹۷۹ خودمختاری را تحت یک لاندستینگ محلی به اجرا درآورد. در سال ۱۹۸۲، ۵۳٪ از مردم گرینلند به خروج از بازار مشترک اروپا رأی دادند و این فرایند تا ۱۹۸۵ ادامه یافت. خودمختاری گرینلند به طور فزاینده ای گرینلندی شد و فرهنگ و زبان کالالیت (اینویت های غربی گرینلند) را استاندارد کرد. پایتخت گرینلند، گوت هاپ، در سال ۱۹۷۹ به نوک تغییر نام داد و پرچم محلی در سال ۱۹۸۵ پذیرفته شد. پس از یک همه پرسی موفق در سال ۲۰۰۸، اختیارات پارلمان محلی افزایش یافت و زبان دانمارکی به عنوان زبان رسمی در سال ۲۰۰۹ حذف شد. روابط بین المللی گرینلند اکنون عمدتاً در اختیار دولت خودمختار است. گرینلند که بخشی از معاهده ای است که خروج آن از اتحادیه اروپا را تنظیم کرده، به عنوان یک «مورد خاص» در دسترسی به بازار اتحادیه اروپا شناخته می شود. این منطقه عضو چندین سازمان کوچک است و در سال ۱۹۹۶ یکی از بنیان گذاران شورای قطب شمال شد. پایگاه های نظامی ایالات متحده در این جزیره همچنان مسئله ای مهم باقی مانده است و برخی سیاستمداران خواستار مذاکره مجدد در خصوص معاهده ۱۹۵۱ ایالات متحده و دانمارک هستند.
تاریخ ایسلند با سکونت وایکینگ ها و بردگانشان در اواخر قرن نهم میلادی که از شرق به ویژه نروژ و جزایر بریتانیا می آمدند شروع می شود و پیش از آن ایسلند منطقه ای غیر مسکونی بود. روند مهاجرت با سرعت به خصوص توسط نروژی های که از خشونت می گریختند یا به دنبال زمینهایی برای کشاورزی بودند ادامه یافت. ملی گرایی ایسلندی در قرن نوزدهم رشد کرد، و در ۱۹۱۸ این کشور از دانمارک مستقل شد. با این حال، دو کشور به واسطهٔ پادشاهی مشترکشان به هم پیوسته بودند. در جنگ جهانی دوم پیوند دانمارک گسسته شد و در ۱۹۴۴ جمهوری اعلام شد. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۷۰، اختلاف دربارهٔ حق ماهیگیری در آبهای ساحلی ایسلند منجر به درگیری با نیروی دریایی بریتانیا گشت. جنگ جهانی دوم. در آغاز جنگ ایسلند یک پادشاهی مستقل بود و هم پیمان دانمارک محسوب می شد. با وجودی که ایسلند خود را بی طرف اعلام کرده بود در تاریخ ۱۰ می ۱۹۴۰ مورد هجوم نیروهای بریتانیا قرارگرفت که بعدها با نیروهای آمریکایی جایگزین شدند.
بروجرد شهری است در استان لرستان در غرب ایران. شواهد و اشارات تاریخی، آثار باستانی منطقه و نیز ریشه شناسی نام شهر حکایت از وجود این شهر در دوره های پیش از اسلام دست کم از دوره اشکانیان دارد. در دوره اشکانیان و ساسانیان از گرد و کرد در نام شهرها استفاده می شده است. ترکیب دو جزء برو + گرد موجودیت این شهر را به پیش از اسلام می رساند زیرا که گرد در زبانهای قدیمی ایران به معنای شهر می باشد. بروجرد از شهرهای باستانی ایران است که برخی ساخت آن را به منوچهر از سلسله پیشدادیان نسبت می دهند. سابقه سکونت در ناحیه بروجرد بر اساس یافته های به دست آمده از گورستان ها و تپه های باستانی به دوره های پیش از تاریخ از جمله عصر مفرغ می رسد. اشکانیان شهرهایی در غرب ایران ساختند و به نظر می رسد نخستین بار قلعه بروجرد در این دوران به شهر ارتقا یافته باشد. در گذشته بروجرد از شهرهای آباد و مهم بوده و گاه فرمان داری جداگانه و گاه مرکز استان لرستان و خوزستان بوده است. این شهر در دوره های تاریخی پیش از اسلام به سرزمین ماد و پهله تعلق داشته است و پس از اسلام نیز عمدتاً بخشی از سرزمین ناحیه جبال و عراق عجم بوده است. حوادث تاریخی متعددی در منط
قه بروجرد روی داده است که از دوره خلفای عباسی در قرن سوم هجری به بعد در کتاب های متعدد ذکر شده است. از همین دوران نام محدثین، حاکمان و دانشمندان متعددی منسوب به بروجرد ثبت شده است که نشان از رونق این شهر در آن روزگار دارد. تعدد نام چهره های ادبی، مذهبی و تاریخی منسوب به بروجرد و ذکر نام و احوال آن ها در منابع تاریخی باعث شده تا اطلاعات و تصویر نسبتاً واضحی از تاریخ این شهر در دوره پس از اسلام در منابع معتبر وجود داشته باشد. در دوره های سلجوقی، ایلخانی، تیموریان و از عصر صفویه به بعد بروجرد از شهرهای مطرح بوده است. در دوره قاجاریان، حسام السلطنه حاکم خوزستان و لرستان، بروجرد را مقر حکومت ولایتعهدی خود قرار داد و همین مسئله بر رونق اقتصادی و فرهنگی این شهر افزود. بروجرد در منابع تاریخی. در کتاب مجمل التواریخ و القصص که در حدود تا ۵۲۰ قمری نوشته شده، دربارهٔ بروجرد چنین ذکر شده است:بروجرد یکی شهر های تاریخی است دوره پیش از تاریخ. مطالعه آثار به دست آمده از تپه ها، گورستان ها و محوطه های باستانی ناحیه بروجرد موید سکونت بشر در این ناحیه از دوره های پیش از تاریخ است. وجود کوه های بلند از مجموعه رشته کوه های زاگرس د
ر غرب شهرستان بروجرد همراه با دره های عمیق و پرآب، پناهنگاه مناسبی برای سکونت بشر اولیه در این ناحیه بوده است. با فراگیری فنون کشاورزی و کاشت محصولات کشاورزی، مردم این نواحی به زمین های حاصلخیز و آب روان احتیاج پیدا کردند و به همین دلیل دشت سیلاخور به یکی از زیستگاه های مطلوب برای آنان تبدیل شد. وجود ده ها تپه و گورستان تاریخی و آثاری از پیش از تاریخ موید این نکته است. برای نمونه یافته هایی از دوره نوسنگی در تپه لوشط در روستای بزازنا و نیز آثاری از عصر مس در تپه باغ شاه در دهستان همت آباد و تپه قرق و تپه های چهارگانه سفید کن در دهستان شیروان شهرستان بروجرد به دست آمده است که سکونت بشر را منطقه بروجرد به هزاره چهارم پیش از میلاد می رسانند. همچنین از عصر مفرغ در هزاره هزاره سوم پیش از میلاد و دوم پیش از میلاد، از نمونه آثاری در تپه بهروز و تپه فخرآباد در جنوب بروجرد و در تپه سررودخانه در اشترینان می توان نام برد. از عصر آهن در هزاره اول پیش از میلاد نیز می توان به تپه دو خواهران، تپه علی اکبری و تپه بلالوک می توان اشاره کرد. از نظر باستان شناسی، تپه قرق با قدمت عصر مس در دهستان شیروان، از مهمترین تپه های باستان