Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این گسترش و تکثر خطاست که منشأ ایجاد فساد می شود. برای پیشگیری از فساد و کاهش آن ابتدا بایستی میزان و حجم خطا و انحراف از معیارها را کاهش داده و کنترل نماییم. اما در جوامع انسانی ما دچار مسئله بزرگتری هستیم و آن اینکه ابتدا بایستی شاخص ها، معیارها، قواعد و دستگاه مختصات متعارفی ایجاد شود تا ما بتوانیم خطا و در نتیجه آن فسادها را به درستی شناسایی کنیم. آنچه در اینجا به اشاره می شود، نیاز مبرم به باز تعریف ادبیات مدیریت نظام حاکمیت سیاسی اجتماعی اقتصادی و فرهنگی کشور است. متأسفانه در این زمینه ادبیات رسمی کشور بسیار ضعف داشته و به منشأ اصلی تولید خطا و گسترش فساد تبدیل شده است. ما روش های حل بسیاری برای اصلاح و بازنگری چنین سیستمهایی می شناسیم اما هنر اصلی و محوری طراحی راهکارهایی جامع و بنیادینی هستند که به صورت خلاقانه و با امکان پذیری عملیاتی همراه … منابعی راجع به فساد در ایران. کتاب «سرطان اجتماعی فساد» از فرامرز رفیع پور کتابی جامع و کامل دربارهٔ فساد در ایران است که مبتنی بر یک تحقیق در شش بخش نوشته شده است. جستارهای وابسته. موارد برجسته موسسات عهده دار مبارزه با فساد نهادهای غیردولتی مبارزه با فساد
سویز بیتز (زاده ۳ سپتامبر ۱۹۷۸) خواننده، تهیه کننده موسیقی آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم احمق و احمق تر ۲ اشاره کرد. او همسر آلیشا کیز است.
جان سپردن () که در کشورهای انگلیسی زبان، با عنوانِ اسلحهٔ دیکتاتور اکران شد، یک فیلم جنایی به کارگردانی کلود سوته است که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به لینو ونتورا، سیلوا کوشچینا و لئو گوردون اشاره کرد. این فیلم در اسپانیا و فرانسه تصویربرداری شد.
کتابخانه عمومی بریرکلیف () در دهکده بریرکلیف واقع در نیویورک می باشد. کتابخانه در سال ۱۹۱۴ میلادی تأسیس شده است. تعداد کتاب های این مجموعه ۳۰٬۷۰۰ جلد می باشد.
گرت یونکه () نمایش نامه نویس و نویسنده اهل اتریش بود زندگی نامه. یونکه در ۸ فوریه ۱۹۴۶ در کلاگن فورت اتریش زاده شد. در سن ۲۰ سالگی برای تحصیل در رشته های زبان آلمانی، تاریخ، فلسفه و علم موسیقی به وین رفت و علاوه بر آن به آکادمی فیلم و تلویزیون این شهر نیز راه یافت. نخستین کتاب یونکه، «رمان هندسی بومی» نام داشت که در سال ۱۹۶۹ انتشار یافت و او را در سطح بین المللی مطرح ساخت. یونکه از سال ۱۹۷۰ زندگی در خارج از اتریش را آغاز کرد و به مدت ۸ سال در آلمان، لندن و خاورمیانه به سر برد. گرت یونکه یکی از نویسندگان برجستهٔ معاصر اتریش بود که تا لحظات آخر عمرش آرام ننشست. «او با زبان آنگونه بازی کرد که یک بچه با حباب های صابونی». از یونکه چندین رمان، نمایشنامه، فیلمنامه و دفتر شعر به جای مانده است. نویسنده پرتلاش در تابستان سال ۲۰۰۸ متوجه بیماری علاج ناپذیر خود شد. غده های سرطانی به حدی رشد کرده بودند که دیگر شانسی برای زنده ماندن وجود نداشت. با وجود این، یونکه به فعالیت خود ادامه می داد. او حتی در هفته های آخر به موقع سر قرارهای خود حاضر می شد. در ماه اکتبر، هنگامی که او برای دریافت جایزهٔ نستروی به روی سن رفت، آنقدر ضعی
ف شده بود که ایستادن برایش عذاب بود. با وجود این وجودش سراسر شادی بود، زیرا به گفتهٔ ویراستارش «به جایزهٔ نستروی خیلی اهمیت می داد». یوآخیم لوکس در مراسم اهدا جایزه، در نظق تقدیر خود خطاب به یونکه گفت: «این جایزه حق توست زیرا تو به رویای پرواز ادامه می دهی. تو به ما درکی از آزادی را منتقل می کنی که شاید هرگز وجود نداشته است، درکی که ما بدون آن نمی خواهیم زندگی کنیم». گرت یونکه از تابستان ۲۰۰۸ از بیماری سرطان رنج می برد؛ و سرانجام در روز یکشنبه، چهارم ژانویه ۲۰۰۹ در سن ۶۲ سالگی در یک کلینیک شهر وین درگذشت. جوایز. گرت یونکه که به گفتهٔ برخی از کارشناسان ادبی، موسیقی کلامش کم نظیر است، دو بار دیگر نیز جایزه نستروی را از آن خود کرده بود. او نخستین کسی بود که جایزه ادبی اینگه بورگ باخمن را دریافت کرد (۱۹۷۷). پس از آن ۱۸ بار دیگر موفق به دریافت جوایز ادبی پر ارزشی شد؛ از جمله جایزه کلایست، جایزه فرانتس کافکا، جایزه آرتور اشنیتسلر و جایزه اریش فرید. کتابشناسی. گرت یونکه کتاب های زیادی نوشت؛ رمان، داستان کوتاه، مجموعه شعر، فیلمنامه و نمایشنامه. در سال های اخیر بیشتر به نمایشنامه نویسی می پرداخت و آخرین کاری که از او
منتشر شد، مجموعه نمایشنامه هایش بود. او در تقریباً همهٔ آثارش با زبان «بازی» می کرد و جسورانه تجربه های جدیدی را می آزمود. الفریده یلینک، برندهٔ جایزه نوبل ادبیات در مورد یونکه می گوید:
دبیرستان بدر یک از مدارس قدیمی پسرانه تهران است که در خیابان ری بالاتر از بازارچه حمام نواب قرار داشت. از دانش آموختگان به نام این دبیرستان می توان به مسعود کیمیایی، اسفندیار قره باغی، عباس شفیعی، حسین گیل، منوچهر وثوق، محمد بخارایی، بهروز رضوی، سیروس الوند، فرامرز قریبیان، غلامحسین دلجو، مرتضی برجسته و ... اشاره کرد. همچنین مسعود کیمیایی در فیلم گوزنها در سکانسی دبیرستان بدر را به تصویر می کشد. این مرکز آموزشی، هم اکنون دبستان دخترانه است.
ناگزال یا ناگزالی (به انگلیسی: Naxal or Naxalite) در هندوستان به اعضای هر گروه گریلایی کمونیستی گفته می شود که با حزب کمونیست هند (مائوئیست) در پیوند باشد. واژهٔ ناگزال از نام روستایی به نام ناگزالباری در بنگال غربی گرفته شده است که آغاز مبارزات این جنبش بدان بازمی گردد. ناگزالی ها به عنوان کمونیست های رادیکال چپ شناخته می شوند و از ایدئولوژی و تمایلات سیاسی مائوئیست ها پشتیبانی می کنند. ریشه های اولیهٔ ناگزال را می توان در گسستی دنبال کرد که در ۱۹۶۷ در حزب کمونیست هند (مارکسیست) پدید آمد و به شکلگیری حزب کمونیست هند (مارکسیست-لنینیست) انجامید. در آغاز مرکز جنبش در بنگال غربی بود، اما در سال های بعد، به واسطهٔ فعالیت گروه های زیرزمینی مانند حزب کمونیست هند (مائوئیست) در مناطق کمتر توسعه یافتهٔ روستایی جنوب و شرق هند مانند چتیسگر، اوریسا و آندرا پرادش گسترش یافت. سرویس اطلاعات هند، بال تحقیقاتی و تحلیل هندوستان، در سال ۲۰۰۶ شمار کادرهای مسلح ناگزال را ۲۰ هزار نفر و اعضای ثابت آن را ۵۰ هزار نفر تخمین زد. تأثیر در حال رشد آن ها سبب شد تا مانموهان سینگ نخست وزیر هند از ناگزال به عنوان «جدی ترین تهدید داخلی برای ا
منیت ملی هند» یاد کند. ناگزالی ها و دیگر گروه های مسلح ضد دولت را اغلب با عنوان افراطی مورد اشارهٔ رسانه ها قرار می گیرند. در فوریهٔ ۲۰۰۹ دولت مرکزی هند اقدامی جدید را در سطح کشور اعلام کرد که «برنامهٔ عمل یکپارچه» (به انگلیسی: Integrated Action Plan - IAP) نامیده می شد و طی آن عملیاتی گسترده با هدف برخورد با مسئلهٔ ناگزال در همهٔ مناطق درگیر (کارناتاکا، چتیسگر، اوریسا، آندرا پرادش، مهاراشترا، جارکند، بهار، اوتار پرادش و بنگال غربی) به راه افتاد. مهم تر آنکه در این برنامه بودجه ای برای پروژه های توسعهٔ اقتصادی مردم نهاد در نواحی تحت تأثیر ناگزالی ها در نظر گرفته شده است. همچنین به منظور محدود کردن بیشتر ناگزال، بودجهٔ پلیس ویژه افزایش داده شده است تا نفوذ ناگزال در این مناطق کاهش یابد. در سال ۲۰۰۹ ناگزالی ها دست کم در ۱۸۰ ناحیه در ۱۰ ایالت هند فعال بودند. در ماه آگوست ۲۰۱۰، پس از یک سال کامل اجزای «برنامهٔ عمل یکپارچه» ایالت کارناتاکا از فهرست ایالت های زیر تأثیر ناگزال خارج شد. در ژوئیه ۲۰۱۱، شمار نواحی تحت تأثیر ناگزال به ۸۳ ناحیه در ۹ ایالت (شامل ۲۰ ناحیهٔ دیگر) کاهش یافت. در ماه دسامبر ۲۰۱۱ دولت ملی گزارش
داد که شمار افرادی که در ارتباط با ناگزال مرده اند یا زخمی شده اند در سطح کشور کاهش یافته و به ۵۰ درصد میزان آن در سال ۲۰۱۰ رسیده است. در سال ۲۰۱۳ مائوئیست ها مسئولیت ۱۹۲ مرگ را بر عهده گرفتند که این رقم برابر با نیمی از همهٔ مرگ هایی بوده که در هند بر اثر ترور صورت گرفته است. تاریخ. واژهٔ ناگزال از واژهٔ ناگزالباری گرفته شده است که روستایی کوچک در بنگال غربی است، از این روستا بود که بخشی از حزب کمونیست هند (مارکسیست) به رهبری چارو مازومدار، کانو سانیال و زانگال سانتال خیزش خونینی را در سال ۱۹۶۷ آغاز کردند. در روز ۱۸ مه ۱۹۶۷ سیلیگوری کیشان سابا که زانگال ریاست آن را بر عهده داشت اعلام کرد که از جنبشی که کانو سانیال آغاز نموده حمایت می کند و آماده است تا با مبارزهٔ مسلحانه به منظور توزیع مجدد زمین میان مردم بی زمین هماهنگ شود. در هفتهٔ پس از آن، یک دهقان در نزدیکی ناگزالباری به دلیل اختلاف بر سر زمین از سوی افراد یکی از ملاکین مورد حمله قرار گرفت. در ۲۴ مه، هنگامی که تیم پلیس برای دستگیری زهبران دهقان ها وارد روستا شد، مورد کمین گروهی از مردم قبیله قرار گرفت که توسط طانگال سانتال رهبری می شدند. این حمله سبب م
رگ بازرس پلیس شد. این حادثه سبب تشویق مردم قبیلهٔ سانتال و دیگر مردم فقیر برای پیوستن به جنبش شد و آغازگر حملاتی علیه ملاکین محلی بود. این درگیری ها به زمانی بازمی گردد که اجرای پنجمین و نهمین برنامهٔ قانون اساسی هند شکست خورده بود. (در این رابطه نک به مقالهٔ ای. ن. راموهان) این برنامه ها بر روی کاغذ، برای ایجاد شکلی از خودمختاری محدود قبیله ای با توجه به بهره برداری مردم از منابع طبیعی سرزمین خودشان -به عنوان مثال منابع دارویی و معادن- تهیه شده بودند؛ و «قانون سقف زمین»، جذب زمین توسط ملاکین را محدود می ساخت و زمین اضافه را در میان کارگران و دهقانان بی زمین توزیع می کرد. همچنین نظام کاستی جنبهٔ اجتماعی مهم دیگری از این کشمکش ها بود. مائو تسه تونگ رهبری ایدئولوژیک جنبش ناگزالباری را فراهم ساخته بود و روستاییان و مردم قبایل فرودست هند در حمایت از آن به دنبال سرنگونی دولت و طبقهٔ حاکم با توسل به زور بودند. شمار زیادی از نخبگان شهری نیز مجذوب این ایدئولوژی بودند که از طریق نوشتجات چارو مازومدار - به خصوص هشت سند تاریخی که مبنای ایدئولوژی ناگزال را شکل داده بود- نشر یافته بود. در آن زمان، رهبران این انقلاب اعضای
حزب کمونیست هند (مارکسیست) بودند که درست چند ماه پیش به دولت ائتلافی در بنگال غربی پیوسته بودند. رهبرانی مانند هاره کریشنا کونار وزیر مسائل ارضی تا همین اواخر «داد از شعارهای انقلابی می زد، و مصادرهٔ مسلحانهٔ زمین را به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از برنامهٔ حزب مطرح می کرد.» با این حال، آن هنگامی که حزب کمونیست هند (مارکسیست) در قدرت قرار گرفت، خیزش مسلحانه را تأیید نکرد و همهٔ رهبران و سمپات ها در کلکته از حزب اخراج شدند. به دنبال آن، در نوامبر ۱۹۶۷، این گروه که توسط رای سوشیتال چاودوری رهبری می شد، کمیتهٔ هماهنگی انقلابیون کمونیست همهٔ هند (AICCCR) را سازمان داد. خیزش های خشونت آمیزی در چند بخش از کشور سازمان داده شد و در ۲۲ آوریل ۱۹۶۹ (روز تولد لنین)، کمیتهٔ هماهنگی جشن تولد حزب کمونیست هند (مارکسیست-لنینیست) را اعلام کرد. در عمل، ریشهٔ همهٔ گروه های ناگزال به حزب کمونیست هند (مارکسیست-لنینیست) بازمی گردد. یک انشعاب جداگانه از ابتدای کار مرکز کمونیستی مائوئیستی بود که بعداً با گروه جنگ خلق ادغام شد و حزب کمونیست هند (مائوئیست) نام گرفت. انشعاب سوم مربوط به کمونیست های انقلابی آندرا بود که به صورت عمده در مرکز
همبستگی انقلابیون کمونیست هند (مارکسیست-لنینیست) بروز یافت. این مرکز از مشی توده ای پیروی می کرد که میراث ت. ناگی ردی بود و در همان مراحل اولیه در کمیتهٔ هماهنگی انقلابیون کمونیست همهٔ هند (AICCCR) نفوذ یافت. در دههٔ ۱۹۷۰، جنبش به جناح های مخالف تقسیم و چندپارچه شد. در ۱۹۸۰ تخمین زده می شد که نزدیک به ۳۰ گروه ناگزال با مجموع اعضایی برابر با ۳۰ هزار نفر فعال باشد. درگیری در بنگال غربی. در حدود ۱۹۷۱ ناگزال ها در بخش های رادیکال جنبش دانشجویی در کلکته حضور قدرتمندی به دست آوردند. دانشجوها دانشگاه را با هدف پیوستن به ناگزالی ها ترک کردند. مازومدار برای جذب دانشجویان بیشتر به سمت سازمان، اعلام کرد جنگ انقلابی مانند سابق تنها منحصر به مناطق روستایی نیست، بلکه باید به طور خودبخودی و در همه جا اتفاق بیفتد. مازومدار حکم «مشی نابودی» را اعلام کرد که طی آن، ناگزالی ها می باید «دشمنان طبقاتی» (مالکین، تاجران، استادان دانشگاه، مأموران پلیس، سیاستمداران راست و چپ) و دیگران را به صورت فردی ترور کنند. وزیر ارشد، سیذارتا شانکار رای از حزب کنگره اقدامات مخالف قدرتمندی علیه ناگزال ها انجام داد. پلیس بنگال غربی برای متوقف ساختن
ناگزال می جنگید. ادعا می شد که خانهٔ سومن میترا، عضو مجلس قانونگذاری بنگال غربی از شهر سیلداه به اتاق شکنجه ای تبدیل شده که ناگزالی ها در آن به طور غیرقانونی توسط پلیس و اعضای کنگره زندانی شده اند. کادرهای حزب کمونیست هند (مائوئیست) نیز شامل این ترور دولتی می شدند. پس از تلفات بسیار و مواجهه با رد عمومی «مشی نابودی» مازومدار، ناگزالی ها از سوی پلیس بنگال غربی به نقض حقوق بشر متهم شدند، این نشان می داد که دولت به طور مؤثری در یک جنگی داخل می جنگد و اینکه تعارفات دموکراتیک در جنگ جایگاهی ندارد، به ویژه هنگامی که حریف با هنجارهای دموکراتیک و مداراگرانه نمی جنگد. بخش های بزرگی از جنبش ناگزال به پرسش کشیدن رهبری مازومدار را آغاز کردند. در سال ۱۹۷۱ حزب کمونیست هند (مائوئیست) با شورش ساتیانارایان سینگ علیه رهبری مازومدار دچار انشعاب شد. در ۱۹۷۲ مازومدار از سوی پلیس دستگیر شد و در زندان آلیپور جان سپرد. مرگ او به چندپارچگی جنبش شتاب بخشید. عملیات اسبدوانی. در ژوئیهٔ ۱۹۷۱، ایندیرا گاندی از امتیاز قانون ریاست جمهوری استفاره کرد و ارتش هند را علیه ناگزال ها بسیج کرد و عملیات ضد شورش عظیمی را با ترکیبی از ارتش و پلیس به
راه انداخت که "عملیات اسبدوانی" نامیده شد. در این عملیات صدها عضو ناگزال کشته و بیش از ۲۰ هزار عضو و مظنون، از آن جمله رهبران ارشد دستگیر شدند.
هنس روسلینگ (۲۷ ژوئیه ۱۹۴۸ - ۷ فوریه ۲۰۱۷) پزشک و آماردان سوئدی، استاد انستیتوی کارولینسکا و یکی از موسسان بنیاد ناسودبر گپمایندر - توسعه دهنده نرم افزار Trendalyzer - بود. زندگینامه. روسلینگ در اوپسالا، سوئد زاده شد. او از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۴ در دانشگاه اوپسالا به تحصیل آمار و پزشکی پرداخت، و در ۱۹۷۲ در کالج پزشکی سنت جان دانشگاه علوم بهداشتی راجیو گاندی در بنگلور، هندوستان به مطالعه بهداشت عمومی مشغول بود. وی در ۱۹۷۶ مجوز طبابت را دریافت کرد و از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ به عنوان پزشک بخش در ناکالا در شمال موزامبیک خدمت کرد. روسلینگ در ۲۱ اوت ۱۹۸۱ طغیانی از بیماری کانزو، نوعی فلج، را کشف کرد و تحقیقاتی که متعاقب آن انجام داد منجر به اعطای مدرک پی اچ دی به وی از سوی دانشگاه اوپسالا در سال ۱۹۸۶ شد. او دو دهه را به مطالعه طغیان های این بیماری در مناطق روستایی دورافتاده در آفریقا پرداخت و بیش از ده دانشجوی دکترا را راهنمایی کرد. این طغیان ها در جمعیت های روستایی قحطی زده آفریقایی رخ می دهند که مانیوک به قدر کافی فرآوری نشده، عنصر اصلی در رژیم غذایی آنها است و این هم به سوء تغذیه و هم دریافت بالای سیانید منجر می شود. سایر رابطه ها
ی بین توسعه اقتصادی، کشاورزی، فقر و سلامت نیز از جمله حیطه های پژوهش روسلینگ بودند. همچنین وی مشاور سلامت سازمان بهداشت جهانی، یونیسف و چندین سازمان کمک رسان بود. در سال ۱۹۹۳ او یکی از افراد مؤثر در شروع فعالیت سازمان پزشکان بدون مرز در سوئد بود. در انستیتوی کارولینسکا نیز، او ریاست بخش بهداشت بین المللی را در فاصله سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۷ به عهده داشت. همچنین در زمان مدیریت او بر کمیته بین المللی پژوهش و آموزش کارولینسکا (۱۹۹۸-۲۰۰۴)، تعامل های تحقیقاتی در حوزه سلامت با دانشگاه هایی از آسیا، آفریقا، خاورمیانه و آمریکای جنوبی برقرار شد. به علاوه، او دوره های آموزشی جدیدی را در زمینه بهداشت جهانی شروع کرد و در تالیف کتابی در همین خصوص نیز مشارکت داشت. وی در ۷ فوریه ۲۰۱۷ در سن ۶۸ سالگی و در اثر ابتلا به سرطان لوزالمعده درگذشت.
«رساتر از کلمات» تک آهنگی از پینک فلوید است که در منتشر شد. این تک آهنگ در آلبوم رودخانه بی پایان قرار داشت.
سوریلند نام سری پویانمایی رایانه ای است که از طریق شبکه های اجتماعی پخش می شود. این پویانمایی معمولاً به طنز کردن رخدادها در ایران می پردازد. آشنایی پرویز و پونه. دو فرضیه دربارهٔ آشنایی پرویز و پونه وجود دارد: جوایز. فیلم کوتاه "خون سهراب" از مجموعه «رستم در سرزمین عجایب» با همکاری سروش رضایی و پویا افشار برنده جایزه جشنواره فیلم کوتاه بنیاد فرهنگ شد.
سلامت عمومی یا بهداشت عمومی اشاره به «علم و هنر پیشگیری از بیماری، طولانی کردن عمر و ارتقاء سلامت انسان از طریق تلاش های سازمان یافته و انتخاب آگاهانه جامعه، سازمان ها، دولتی و خصوصی، جوامع و افراد دارد». تجزیه و تحلیل سلامت جمعیت و عوامل تهدید کنندهٔ آن پایه ای برای بهداشت عمومی است. «عموم» در این مسئله می تواند کوچکتر از یک مشت مردم، یک روستای سالم یا می تواند به بزرگی چندین قاره در یک مورد همه گیر باشد. سلامت (بهداشت) خوب بودن فیزیکی، ذهنی و اجتماعی می باشد و بنابر تعریف سازمان بهداشت جهانی سلامتی صرفاً به معنی نبود بیماری یا ضعف نیست. بهداشت (سلامت) عمومی یک علم بین رشته ای می باشد. برای مثال: اپیدمیولوژی (همه گیرشناسی)، آمار زیستی و خدمات بهداشتی و تمامی وابسته های آنها… سلامت محیط، سلامت جامعه، سلامت رفتاری، سلامت اقتصادی، سیاست های عمومی، سلامت ذهنی، امنیت شغلی، مسائل جنسیتی در سلامت و سلامت باروری (تولید مثل) از موارد مهم دیگر در بهداشت عمومی هستند. اهداف بهداشت عمومی برای رشد کیفیت زندگی از طریق جلوگیری و درمان بیماری شامل نظارت بر مشکلات و شاخص های سلامت و همچنین ارتقاء رفتارهای سلامت می باشد. سلامت
(بهداشت) عمومی مدرن نیازمند تمرین بین تیم های چند رشته ای توسط کارکنان سلامت عمومی و پروفسورها دارد. این تیم ها می توانند شامل: اپیدمیولوژیست ها، متخصصان آمار، پزشکان، دستیاران پزشکان، روان شناسان، پرستاران بهداشت عمومی، ماماها، میکروبیولوژیست های پزشکی، اقتصاددانان، سیاستمداران، ژنتیک شناسان و مدیران داده ها و حتی بسته به نیاز: افسران بهداشت محیط و بازرسان بهداشت عمومی، متخصصان زیستی و حتی دامپزشکان، کارشناسان جنسی و متخصصان بهداشت باروری می توانند به این تیم ها دعوت شوند. دسترسی به مراقبت های بهداشتی و بهداشت عمومی رقابت های سختی در رشد کشورها ایجاد کرده است. در حال حاضر زیرساخت های بهداشت عمومی در این کشورها در حال شکل گیری است. کشورهای در حال توسعه. یک تفاوت بزرگ میان ملل توسعه یافته و ملل در حال توسعه از لحاظ دستیابی به نوآوری های بهداشت عمومی و مراقبت از سلامت وجود دارد. در جهان در حال توسعه، زیرساخت های بهداشت عمومی هنوز در حال شکل گیری هستند. ممکن است نیروی کار سلامت تربیت شده و منابع پولی کافی در ارائه مراقبت های پزشکی و پیشگیری از بیماری حتی در سطح اولیه وجود نداشته باشد. علی القاعده، درصد بالایی ا
ز بیماری ها و مرگ و میرها در جهان در حال توسعه حاصل فقر مطلق است و این فقر مطلق حتی به گسترش بیماری ها و مرگ و میرها نیز کمک می کند. به عنوان مثال، بسیاری از دولت های آفریقایی کمتر از ده دلار آمریکا به ازای هر فرد در هر سال صرف مراقبت از سلامت می کنند درحالی که در ایالات متحده، سرانه مصرفی دولت فدرال در سال ۲۰۰۰ میلادی تقریباً ۴۵۰۰ دلار آمریکا بوده است. با این وجود، نباید هزینه های مربوط به مراقبت از سلامت را با هزینه ای که صرف بهداشت عمومی می شود اشتباه گرفت. به زبان دقیق تر، نمی توان معیارهای سنجش بهداشت عمومی را جزء مراقبت از سلامت در نظر گرفت؛ مثلاً، دستور استفاده از کمربند ایمنی در خودروها می تواند جان تعداد بیشماری از افراد را نجات دهد و به سلامت جامعه نیز کمک کند ولی معمولاً پولی که صرف اِعمال این قانون می شود جزء پولی که صرف مراقبت از سلامت می شود، در نظر گرفته نمی شود. قسمت های زیادی از جهانِ در حال توسعه همچنان گرفتار بیماری های عفونی قابل پیشگیری و درمان پذیر هستند و از مشکل سلامت ضعیف مادر و کودک رنج می برند که با سوء تغذیه و فقر تشدید شده است. در گزارش سازمان بهداشت جهانی آمده است که عدم استفاده
از تغذیه فقط با شیر مادر در شش ماهه اول زندگی منجر به مرگ اجتناب پذیر بالغ بر یک میلیون کودک در سال شده است. درمان پیشگیرانه ادواری که درمان و پیشگیری از مالاریا در زنان باردار و خردسالان است یکی از معیارهای سنجش بهداشت عمومی در کشورهای بومی محسوب می شود. در صفحه اول روزنامه ها هر روز شاهد اخبار جدیدی راجع به بهداشت عمومی هستیم: بروز بیماری های عفونی مانند SARS به سرعت از چین (به برنامه بهداشت عمومی در چین مراجعه کنید) به کانادا، ایالات متحده و سایر کشورهایی راه یافته است که به لحاظ جغرافیایی از چین دور هستند؛ کاهش بی عدالتی ها در دستیابی به مراقبت از سلامت از طریق بودجه بندی عمومی برنامه های بیمه سلامت؛ فراگیری ویروس های HIV/ ADIS و گسترش آن از گروه های خاص در معرض خطر به کل جامعه در بسیاری از کشورها مانند آفریقای جنوبی؛ افزایش چاقی کودکان و در نتیجه افزایش دیابت نوع دو در کودکان؛ اثرات اقتصادی، اجتماعی و سلامت بارداری نوجوانی و چالش های بهداشت عمومی مرتبط با بلایای طبیعی مانند سونامی اقیانوس هند ۲۰۰۴، توفان کاترینا در ۲۰۰۵ در ایالات متحده و زلزله هائیتی ۲۰۱۰. از دهه ۱۹۸۰ تا کنون پیشرفت سلامت جامعه موجب شده
است تا کانون توجه به بهداشت عمومی از رفتارهای فردی و فاکتورهای خطر به سمت مسائلی در سطح جامعه گسترش یابد مانند تبعیض، فقر و تحصیلات. بهداشت عمومی مدرن بیشتر مربوط به تعیین کننده های سلامت در یک جمعیت است. همه ما به خوبی می دانیم که سلامت ما تحت تأثیر عوامل مختلفی قرار دارد برای مثال جایی که در آن زندگی می کنیم، ژنتیک، درآمد ما، وضعیت تحصیلی ما و روابط اجتماعی ما؛ این عوامل، تعیین کننده های اجتماعی سلامت نامیده می شوند. یک شیب اجتماعی در سلامت از طریق جامعه رخ می دهد. فقیرترین افراد معمولاً از بدترین وضع سلامت رنج می برند، ولی حتی رده های متوسط در مقایسه با آن هایی که از یک قشر اجتماعی بالاتری هستند معمولاً پیامدهای سلامت بدتری دارند. بهداشت عمومی نوین طرفدار سیاست های مبتنی بر جمعیتی است که با یک رفتار عادلانه به بهبود سلامت کمک می کنند. اهداف توسعه پایدار. سازمان ملل متحد برای رسیدگی به چالش های فعلی و آتی سلامت جهانی برنامه ای تحت عنوان اهداف توسعه پایدار ۲۰۱۵ را معرفی کرده است که برگرفته از برنامه اهداف توسعه هزاره ۲۰۰۰ است که تا سال ۲۰۳۰ تکمیل خواهد شد. این اهداف کلاً طیف کاملی از توسعه در ملل را دربرمی گ
یرند، با این وجود اهداف یک تا شش بلافاصله دربارهٔ نابرابری های سلامت و در درجه اول در کشورهای در حال توسعه بحث می کنند. این شش هدف در مورد مسائل کلیدی در بخش بهداشت عمومی جهانی بحث می کنند: فقر، گرسنگی و امنیت غذایی، سلامت، تحصیلات، تبعیض جنسیتی و توانمندسازی زنان، آب و اصول بهداشتی. دست اندرکاران بخش بهداشت عمومی می توانند از این اهداف استفاده کرده و دستور کارها و طرح های مربوط به نوآوری هایی با مقیاس کوچکتر در سازمان های خود را وضع نمایند. امید است این اهداف بتوانند بیماری ها و تبعیضاتی که کشورهای در حال توسعه با آن مواجه هستند را کم کنند و آینده ای سالم تر به وجود آورند. روابط متعددی میان اهداف مختلف توسعه پایدار و بهداشت عمومی وجود دارند و به خوبی نیز محرز شده اند: زندگی زیر خط فقر با پیامدهای سلامت ضعیف تر در ارتباط است، پیامدهایی که حتی می توانند در مورد افرادی که در کشورهای در حال توسعه ای زندگی می کنند که فقر مطلق در آنجا شایع است، بدتر شوند. احتمال مرگ کودکی که در فقر متولد می شود قبل از رسیدن به پنج سالگی نسبت به کودکی که در یک خانواده مرفه تر متولد می شود دو برابر است. اثرات بی چون و چرای گرسنگی و
سوء تغذیه که می توانند ناشی از چالش های نظامند مربوط به امنیت غذایی باشند متعدد هستند. سازمان بهداشت جهانی تخمین زده است که ۱۲٫۹ درصد از جمعیت موجود در کشورهای در حال توسعه از سوء تغذیه رنج می برند. چالش های سلامت در کشورهای در حال توسعه متعدد هستند و فقط نیمی از زنان ملل در حال توسعه مراقبت های سلامت توصیه شده ای که به آن نیاز دارند را دریافت می کنند. هنوز خیلی مانده تا به برابری تحصیلی در جهان دست یابیم. این نابرابری تحصیلی دامنگیر تلاش های بهداشت عمومی نیز شده است زیرا فقدان تحصیلات می تواند پیامدهای سلامت ضعیف تر را به بار آورد. این در کودکانی که مادرانی فاقد تحصیلات دارند دیده می شود و درصد بقاء آن ها در مقایسه با کودکانی که از مادرانی متولد می شوند که تحصیلاتی در سطح ابتدایی یا بیشتر دارند، کمتر است. تفاوت های فرهنگی موجود در نقش زنان از یک کشور به کشور دیگر فرق می کنند، بسیاری از تبعیضات جنسیتی در ملل در حال توسعه دیده می شوند. ثابت شده است که مبارزه با این تبعیضات نیز موجب بهتر شدن پیامدهای بهداشت عمومی می شود. در مطالعاتی که توسط بانک جهانی در مورد جمعیت های موجود در کشورهای در حال توسعه انجام شده ان
د دیده شده است که وقتی زنان کنترل بیشتری بر منابع خانواده دارند کودکان از دسترسی بهتر به غذا، مراقبت سلامت و تحصیلات بهتر مستفید خواهند شد. دسترسی به منابع آب پاک و منابع بهداشتی اساسی جزو حقوق بنیادی بشر محسوب می شوند. با این وجود، ۸٫۱ میلیارد نفر معمولاً از منابع آب نوشیدنی استفاده می کنند که آلوده به مدفوع هستند و ۴٫۲ میلیارد نفر به امکانات بهداشتی اساسی مانند توالتها و توالت های عمومی کاسه ای دسترسی ندارند. فقدان این منابع دلیل مرگ تقریباً ۱۰۰۰ کودک در روز به واسطه بیماری های اسهالی است که می توان به کمک زیرساخت های بهتر آب و اصول بهداشتی از وقوع این بیماری ها پیشگیری کرد. تاریخچه. بهداشت عمومی ریشه در اوایل دوران باستان دارد از آغاز تمدن بشر که بهداشت عمومی به رسمیت شناخته شد آب آلوده و فقدان دفع مناسب پسماند موجب شیوع بیماری های مسری شدند. (نظریه میاسما) مذاهب اولیه اقدام به تنظیم رفتاری کردند که به طور خاص وابسته به سلامت بودند از انواع مواد غذایی صرف شده تا تنظیم دقیق رفتارهای افراطی همچون نوشیدن الکل یا روابط جنسی. رهبران، مسئول سلامت افراد خود برای اطمینان از ثبات اجتماعی، موفقیت و حفظ نظم بودند. در
دوران رم باستان دریافتند که دفع مناسب ضایعات انسانی یک اصل ضروری بهداشت عمومی در مناطق شهری بوده است. پزشکان معالج چین باستان عمل آبله کوبی را به دنبال یک اپیدمی بیماری آبله در ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح توسعه دادند. یک شخص بدون بیماری می توانست ایمنی در برابر آنچه از طریق استنشاق پوسته های خشک شده که در اطراف جراحات عفونی افراد تشکیل شده به دست آورد. همچنین کودکان با یک خراش در ساعد خود با زخم از آسیب محافظت می شدند. در سال ۱۴۸۵ جمهوری ونیز یک دادگاه عمومی از ناظران (سلامت) با توجه خاص به پیشگیری از شیوع بیماری های واگیر در از سرزمین های بیگانه تأسیس کرد. در ابتدا سه ناظر توسط مجلس سنا منصوب شدند در سال ۱۵۳۷ توسط شورای عالی در نظر گرفته شد و در سال ۱۵۳۶ دو داور با وظیفه کنترل به نمایندگی از جمهوری و تلاش های ناظران اضافه شدند. با این وجود با توجه به نظریه میشل فوکات الگوی طاعون دولتی بعد از آن به وسیله الگوی وبا رد شد. یک بیماری همه گیر وبا اروپا را در سال ۱۸۲۹ و ۱۸۵۱ ویران کرد و برای اولین بار با استفاده از آنچه فوکالت آن را پزشکی اجتماعی نامیده مبارزه را بر جریان هوا و موقعیت گورستان ها تمرکز کرد همه این
نگرانی ها از فرضیه بیماری میاسما نشأت گرفته با نگرانی های شهرنشینی برای مدیریت جمعیت ها ترکیب شدند که فوکالت آن را به عنوان مفهوم زیستی برگزید که در آلمان به عنوان علم پلیس مفهومی شده است.
هرگز رهایم مکن () فیلمی در ژانر ماجراجویی، درام و رمانتیک است به کارگردانی دلمر دیوز که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به کلارک گیبل، جین تیرنی، ریچارد هایدن، کنت مور و تئودور بیکل اشاره کرد.
جراح کل ایالات متحده آمریکا رئیس عملیاتی سپاه خدمات بهداشت عمومی آمریکا بدین ترتیب سخنگوی ارشد در خصوص مسائل بهداشت عمومی در دولت فدرال ایالات متحده آمریکا است. جراح کل از سوی رئیس جمهور آمریکا نامزد شده و در صورت کسب رأی اعتماد اکثریت سنای ایالات متحده به این سمت منصوب می گردد. از جراح کل ها میتوان ویوک مورتی، جویسلین اِلدِرز و جروم آدامز را نام برد جویسلین اِلدِرز نخستین سیاه پوست است که توانسته به سمت جراح کل ایالات متحده آمریکا دست یابد. وی را به سبب بحث های بی پروایی که در رابطه با عقایدش پیرامون موضوع های جنجالی چون آزادسازی مواد مخدر، خودارضایی و پیشگیری از بارداری در مدارس داشته، می شناسند.