Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
واکسن هپاتیتِ آ ، یک واکسن است که برای جلوگیری از هپاتیت آ بکار می رود. این واکسن در حدود ۹۵٪ از موارد مؤثر است و ایمنی آن به مدت حداقل پانزده سال و احتمالاً برای تمام عمر فرد باقی می ماند. اگر از این واکسن استفاده می شود، دو دوز توصیه می شود که اولین دوز پس از سن یک سالگی توصیه می شود. روش تجویز آن از طریق تزریق به عضله است. سازمان بهداشت جهانی (WHO) در مناطقی که این بیماری نسبتاً شایع است واکسیناسیون سراسری را توصیه می کند. جایی که این بیماری بسیار شایع است، واکسیناسیون گسترده توصیه نمی شود زیرا تقریباً همه افراد به طور معمول طریق عفونت در دوران کودکی ایمنی کسب می کنند. مرکز برای کنترل و پیشگیری بیماریها (CDC) واکسیناسیون بزرگسالانی که در معرض خطر بالا و تمام کودکان را توصیه می کند. اثرات جانبی شدید بسیار نادر می باشند. درد در ناحیه تزریق در حدود ۱۵ درصد از کودکان و نیمی از بزرگسالان تجربه می شود. بیشتر واکسن ها دارای ویروس غیرفعال می باشند اما برخی نیز شامل ویروس تضعیف شده می باشند. واکسن های دارای ویروس تضعیف شده در دوران بارداری و در افرادی که دارای عملکرد ایمنی ضعیف می باشند توصیه نمی شود. چندین فرمول ن
یز هپاتیت آ را با واکسن های هپاتیت ب یا واکسن حصبه ترکیب می کنند. اولین واکسن هپاتیتِ آ در سال ۱۹۹۱ در اروپا و در سال ۱۹۹۵ در ایالات متحده آمریکا مورد تأیید قرار گرفت. این واکسن در فهرست داروهای ضروری سازمان بهداشت جهانی ذکر شده است که عبارت است از مهمترین داروهای مورد نیاز در یک سیستم سلامت پایه. در ایالات متحده هزینه این واکسن بین ۵۰ تا ۱۰۰ دلار آمریکا است.
توماس آیزنر (زاده ۲۵ ژوئن ۱۹۲۹ - درگذشته ۲۵ مارس ۲۰۱۱) حشره شناس و بوم شناس آمریکایی-آلمانی و مشهور به «پدر بوم شناسی شیمیایی» است. وی حائز کرسی استادی ژاکوب گولد شورمان در گروه بوم شناسی شیمیایی دانشگاه کرنل و رئیس پژوهشگاه بوم شناسی دانشگاه کرنل (CIRCE) بود. آیزنر در بخش هایی نظیر رفتارشناسی جانوران، بوم شناسی و تکامل زیستی دارای اعتباری جهانی است و به همراه جرولد ماینوالد (یکی دیگر از اعضای هیئت علمی دانشگاه کرنل) به عنوان پیشتازان علم بوم شناسی شیمیایی به شمار می روند (بوم شناسی شیمیایی علمی است بین رشته ای که به بررسی برهم کنش های ارگان ها می پردازد). هم چنین آیزنر سابقه تألیف بیش از ۴۰۰ مقاله علمی و هفت کتاب را به عنوان مؤلف اصلی یا همکار در کارنامه خود جای داده است. زندگی شخصی. توماس آیزنر در ۲۵ ژوئن سال ۱۹۲۹ در شهر برلین آلمان به دنیا آمد. پدرش، هانز آیزنر، شیمیدانی یهودی و همکار فریتس هابر در پژوهشگاه الکتروشیمی قیصر ویلهلم در برلین بود. مادر توماس، مارگارت هِیل-آیزنر، هنرمند بود. به جهت فرار از دست دولت نازی آلمان، خانواده آیزنر به شهر بارسلون اسپانیا نقل مکان کردند، ولی در پی وقوع جنگ های داخلی در
اسپانیا، در نهایت رهسپار اوروگوئه شدند. در سال ۱۹۴۷ توماس آیزنر وارد ایالات متحده شد. پس از اخذ تبعیت آمریکایی، توماس آیزنر برای ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی در دانشگاه کرنل اقدام کرد، ولی درخواست وی رد شد. وی مدارک تحصیلی کارشناسی و دکترای خود را از دانشگاه هاروارد اخذ کرد و در سال ۱۹۵۷ به عنوان عضو هیئت علمی در رشته رفتارشناسی جانوران، به استخدام دانشگاه کرنل درآمد. وی با ماریا آیزنر (یکی از اعضای آزمایشگاه تحقیقاتی خود) ازدواج کرد. در سال ۱۹۶۴ و در نتیجه پیگیری های آیزنر، گروه بیولوژی اعصاب و رفتار شکل گرفت و آیزنر تا پایان عمر خود در آن جا مشغول به کار شد. افزون بر کارهای علمی، آیزنر عکاس و فیلم بردار خوش ذوق و طبیعت گرایی نیز بود؛ فیلم مشهور وی با نام «سلاح های پنهان» در جشنواره فیلم نیویورک برنده جایزه اصلی شد و عنوان بهترین فیلم علمی را از سوی انجمن علمی بریتانیا ازان خود کرد. هم چنین آیزنر علاقه زیادی به نواختن پیانو داشت و گه گاه رهبری ارکستر را نیز انجام می داد. در نهایت آیزنر در ۲۵ مارس ۲۰۱۱ و بر اثر بیماری پارکینسون چهره در نقاب خاک فرو کشید. فعالیت ها. بخش عمده کارهای آیزنر در زمینه بوم شناسی شیم
یایی صورت گرفت. نخستین مطالعات وی مربوط به بررسی مکانیزم های دفاعی حشرات در برابر شکارچیان بود. شماری از مشهورترین کارهای علمی او بر اثر تحقیقات بر روی سوسک بمب افکن به نتیجه رسیده اند؛ به عنوان یکی از مشهورترین کارهای آیزنر می توان به کشف مکانیزم واکنش شیمیایی و تولید مایعی جوشان برای شلیک به سوی دشمنان از طریق غدد روی شکم سوسک بمب افکن اشاره کرد. به عنوان یک زیست شناس کارکشته که سابقه حضور در چهار قاره جهان را دارد، آیزنر از جمله فعالان و طرفداران حفظ منابع طبیعی به شمار می رفت. هم چنین وی سرپرستی انجمن ملی آئودوبان، نهاد علمی-ملی حفظ منابع طبیعی و شورای منابع جهانی را بر عهده داشت. آیزنر رئیس سابق انجمن طبیع گرایی آمریکا و عضو بخش زیست شناسی انجمن پیشبرد علوم آمریکا بود. او نقشی کلیدی در آغاز برنامه کنگره ای در واشینگتن دی.سی. ایفا کرد و تلاش های وی برای ثبت بخش هایی از ایالات فلوریدا و تگزاس به عنوان مناطق حفاظت شده مثال زدنی است. از دیگر مراکزی که آیزنر در آن ها عضویت داشت می توان به آکادمی ملی علوم، فرهنگستان هنر و علوم آمریکا و مجمع فیلسوفان آمریکا اشاره کرد. آیزنر در طی عمر خود افتخارات فراوانی را کسب
کرد؛ نشان ملی علوم در سال ۱۹۹۴، جایزه تایلر برای حفاظت از محیط زیست، مدال یادبود صدساله دانشگاه هاروارد و جایزه نویسندگی علمی لوویس توماس از جمله آن هاست. هم چنین از سوی شماری از دانشگاه های سوئد، آلمان، سوئیس و ایالات متحده مدارک علمیِ افتخاری متعددی به وی اعطا شده است. فارغ از تمامی افتخارات، آیزنر از اعضای فرهنگستان ملی لئوپولدینای آلمان و فرهنگستان اروپا نیز به شمار می رفت. در سال ۲۰۰۸ از سوی آکادمی ملی علوم جایزه جان جِی. کارتی به آیزنر اهدا شد. پیوند به بیرون. صفحه خانگی توماس آیزنر در دانشگاه کرنل توماس آیزنر داستان زندگی خود را بازگو می کند
خانواده آتاری ۸-بیت یک سری از رایانه های خانگی ۸-بیتی می باشد که در سال ۱۹۷۹ توسط آتاری معرفی و تا سال ۱۹۹۲ تولید گردید. سی پی یو تمام مدل های این خانواده بر پایه تراشه ام اواس ۶۵۰۲ و در سرعت ۱٫۷۹ مگاهرتز می باشند. سری آتاری ۸-بیت اولین رایانه خانگی است که از کمک پردازنده های سفارشی استفاده کرد. این ساختار به طراحان آتاری اجازه می داد اقدام به تولید رایانه هایی کنند که قابلیت های صوتی و گرافیکی آن از رایانه های هم عصر خود مانند اپل ۲ و کمودور پی ای تی، افزون تر بود. ضمن اینکه در زمینه بازی های ویدئویی این رایانه دارای یک معروف به نام Star Raiders بود. در آن زمان هیچ رایانه مشابه آتاری ۸-بیت (از نظر سخت افزار گرافیکی) تا سال ۱۹۸۲ و زمان معرفی کمودور ۶۴، وجود نداشت. آتاری ۴۰۰ و آتاری ۸۰۰ اورجینال همراه با یک سری از ابزارهای جانبی «پلاگ اند پلی» عرضه شدند که از سیستم اختصاصی «سریال ورودی/خروجی آتاری» (که در واقع مدل بسیار ابتدایی و اولیه USB بود)، استفاده می کردند. به دلیل قوانین سخت گیرانه کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا در آن زمان، سیستم های آن دوران باید به وسیله یک پوشش آلومینیومی پوشانده می شدند که این باعث ز
مخت شدن شکل فیزیکی سیستم ها می شد که البته از نظر هزینه نیز گران بودند. بعد از حدود یک دهه مدل های اولیه با سری جدید XL و XE جایگزین شدند که البته دارای ساختار یکسان، اما از نظر فیزیکی سبک تر و ارزان تر بودند. آتاری ۸-بیت در طول دوران تولید اصلی خود یعنی بین اواخر ۱۹۷۹ و اواسط ۱۹۸۵، حدود دو میلیون دستگاه به فروش رفت. آتاری ۸-بیت فقط در فروشگاه های اختصاصی رایانه به فروش نرفت، بلکه در خرده فروشی های بزرگی مانند سیرز نیز به نمایش درآمد و به وسیله آن ها اقدام به پخش دمو در داخل فروشگاه ها نمودند تا باعث جذب مشتریان شود. رقابت اصلی در سطح بازار جهان از سال ۱۹۸۲ شروع شد، زمانی که کمودور ۶۴ بهترین فروش در بین رایانه های ۸-بیتی آن زمان را داشت. آتاری در اوایل دهه ۹۰ میلادی بازار موفقی در اروپای شرقی پیدا کرد و توانست فروش رایانه های خود را احیا کند. در ژانویه ۱۹۹۲ شرکت آتاری به طور رسمی هرگونه پشتیبانی از رایانه های باقی مانده ۸-بیتی خود را متوقف کرد. تاریخچه. طراحی سیستم های ۸-بیتی هنگامی در شرکت آتاری آغاز شد که کنسول بازی آتاری ۲۶۰۰ در اواخر سال ۱۹۷۷ میلادی وارد بازار شده بود. در هنگام طراحی کنسول آتاری ۲۶۰۰ در س
ال ۱۹۷۶، تیم مهندسی شرکت آتاری متوجه شد که عمر مفید این کنسول حدود سه سال خواهد بود، به همین دلیل شروع به طراحی یک کنسول نمودند تا در حدود سال ۱۹۷۹ آن را با آتاری ۲۶۰۰ جایگزین کنند. آنچه آن ها طراحی کرده بودند، یک ارتقاء خوب از آتاری ۲۶۰۰ بود که بسیاری از محدودیت های آن را برداشته بود. طرح جدید از آتاری ۲۶۰۰ سریعتر بود و گرافیک بهتری داشت، همچنین از سخت افزار صوتی بهتری هم بهره می برد. کار بر روی ساخت تراشه های سیستم جدید تا حدود سال ۱۹۷۸ طول کشید و تیم طراحی تراشه های ویدئویی جدیدی طراحی کردند به نام های ANTIC و CTIA در طول این تغییرات، عصر رایانه های خانگی با معرفی سه سیستم «تی آراس-۸۰»، کمودور پی ای تی و اپل ۲ وارد مرحله جدیدی شد. مجله بایت به این دوره لقب «سه گانه ۱۹۷۷» اعطا کرد. شرکت «وارنر کامیونیکیشن» در سال ۱۹۷۶ اقدام به خرید شرکت آتاری از نولان باشنل به مبلغ ۲۸ میلیون دلار کرد. در همین زمان «رِی کاسار» به عنوان مدیر عاملی شرکت آتاری رسید، او تصمیم گرفت برای مقابله با شرکت اپل، تراشه جدید طراحی شده را به جای کنسول، در رایانه خانگی جدیدی از شرکت آتاری استفاده نماید. برای این منظور این سیستم جدید نیاز ب
ه وسایل جانبی داشت که در صورت نیاز توسط کاربر به سیستم اضافه شود. همچنین وجود یک زبان برنامه نویسی بین المللی بیسیک برای این دستگاه لازم به نظر می رسید. یکی دیگر از ملزومات تولید سیستم جدید، وجود گرافیک کاراکتر برای تراشه ANTIC بود. به همین دلیل یک کمک پردازنده جدید جهت تولید کاراکترها و گرافیک بیت مپ متداول آن روزها ساخته شد که بتواند حالت های مختلف گرافیکی با رنگ ها و رزولوشن های مختلف را پشتیبانی نماید. مانند سخت افزار ویدئویی آتاری ۲۶۰۰، تراشه CTIA طوری طراحی شده بود که بتواند اسپرایت ها و رنگ های مورد نیاز برای بستر گرافیکی ANTIC را فراهم کند. ANTIC و CTIA به طور هماهنگ برای تولید تصاویر خروجی سیستم، با هم کار می کردند. مدل های اولیه؛ آتاری ۴۰۰ و ۸۰۰. سری اولیه در دو مدل «سطح پایین» و «سطح بالا» تولید گردید. مدل سطح-پایین به نام Candy و مدل سطح-بالا Colleen نام گذاری شد. (نام دو تن از منشی های جذاب شرکت آتاری) تفاوت اصلی این دو مدل در بازار فروش آن ها بود. آتاری، مدل Colleen را به عنوان یک کامپیوتر و مدل Candy را به عنوان یک کنسول بازی ترکیبی، در بازار معرفی نمود. مدل Colleen شامل اسلات های گسترش حافظه ر
م و رام، دو اسلات کارتریج ۸ کیلوبایتی، خروجی نمایشگر و تلویزیون، و یک صفحه کلید کامل بود. در حالیکه مدل Candy از ، اسلات های داخلی جهت حافظه، و فقط یک خروجی تلویزیون استفاده می کرد. یکی از دلایل استفاده از صفحه کلید پرده ای این بود که کودکان، کلیدهای از جا درآمده این رایانه را نبلعند. در آن زمان کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا دستوری صادر نمود تا سازندگان از تداخل سیگنال های منتشر شده از وسایل متصل به تلویزیون با دیگر دستگاه ها جلوگیری کنند. برخی شرکت ها مانند اپل این مشکل را با حذف نمودن قطعات تولیدکننده سیگنال (خروجی تلویزیون) در اپل ۲ حل کردند، بعضی از سیستم ها (مانند «تی آراس-۸۰» و کمودور پی ای تی) نیز استفاده از نمایشگرهای کامپوزیت را به عنوان راهکار انتخاب کردند. از طرفی بعضی از شرکای فروش مانند فروشگاه سیرز نیز خواستار تولید دستگاه هایی بودند که هماهنگ با دستور کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا باشند تا بتوانند آن ها را به راحتی در فروشگاه ها به فروش برسانند. برای برآورده کردن این خواسته، سازندگان مجبور به استفاده از محافظ های سنگین وزن در داخل دستگاه های خود بودند. هر دو مدل از یک پوشش آلومینیومی ضخیمی (که
مانند یک قفس فاراده عمل می کرد) در داخل بدنه خود استفاده می کردند. بسیاری از قطعات داخلی این مدل ها به این پوشش آلومینیومی پیچ می شدند. این عوامل باعث می شد هزینه نهایی تولید این محصولات، گران و پیچیده در بیاید. قوانین کمیسیون ارتباطات فدرال همچنین باعث می شد که ساخت سوراخ های روی بدنه به شدت محدود باشد و به همین دلیل محدودیت هایی برای ایجاد درگاه های ارتباطی با دنیای خارج در این دستگاه ها به وجود می آمد. در عوض شرکت آتاری اقدام به طراحی درگاه ورودی/خروجی سریال (SIO) ویژه ای نمود که مانند یک یو اس بی اولیه عمل می کرد و اجازه می داد که ابزارهای جانبی از طریق یک درگاه به سیستم متصل و به صورت خودکار پیکربندی شوند. اسلات های داخلی سیستم نیز برای اضافه شدن ماجول های حافظه رم و رام ذخیره شدند. یکی از اهداف اصلی این سیستم ها راحتی ارتباط بین کاربر با دستگاه بود. به عنوان مثال شرکت آتاری اعتقاد داشت وجود کارتریج باعث استفاده راحت و سهل از سیستم می شود. این سیستم ها جهت بوت شدن نیازی به ورود دستور کاربر ندارند، سیستم عامل به طور خودکار درایورهای مورد نیاز دستگاه ها را از درگاه (SIO) بارگذاری می کرد. سیستم عامل کنترل ک
ننده فلاپی دیسک (DOS) نیز جهت مدیریت فضاهای موجود بر روی دیسک به صورت منو طراحی شده بود. هنگامی که هیچ نرم افزاری بارگذاری نشود، به جای این که کاربر را وارد یک صفحه سیاه یا محیط ویرایشگر زبان ماشین کند، سیستم عامل به طور خودکار وارد حالت "Memo Pad" می شد. این حالت به کاربر اجازه می داد اقدام به تایپ در یک ویرایشگر تمام صفحه ای نماید. (به اصطلاح TV Typewriter) در ابتدا آتاری قصد داشت از «مایکروسافت بیسیک» در سیستم خود استفاده کند و آن را هماهنگ با کارتریج های ۸ کیلوبایتی خود نماید. از آن جا که نسخه ۶۵۰۲ مایکروسافت ۱۲ کیلوبایت بود، عملیات پورت «مایکروسافت بیسیک» با شکست روبرو شد. به همین دلیل شرکت آتاری با همکاری شرکت «شپاردسون میکروسیستمز» اقدام به تولید «آتاری بیسیک» کردند. بعد از اینکه در دسامبر ۱۹۷۸ مشخص شد این سیستم قصد ورود به بازار رایانه های خانگی را دارد، این رایانه ها برای اولین بار در نمایشگاه بین المللی سی ئی اس در ژانویه ۱۹۷۹ و با نام های رسمی آتاری ۴۰۰ و آتاری ۸۰۰ معرفی شدند. در تاریخ نوامبر ۱۹۷۹ این رایانه ها به طور رسمی عرضه شدند. نام های این دو سیستم برگرفته از میزان حافظه آن ها بود، آتاری ۴۰۰
(۴ کیلوبایت حافظه رَم) و آتاری ۸۰۰ (۸ کیلوبایت حافظه). در زمان عرضه این دو رایانه، قیمت حافظه رَم در بازار شروع به کاهش کرد و در عوض هر دو سیستم با ۸ کیلوبایت حافظه تولید شدند. با ادامه کاهش قیمت حافظه رم، شرکت آتاری مدل ۸۰۰ را طوری ارتقا داد که قابلیت افزایش حافظه به میزان ۴۸ کیلوبایت را داشته باشد. مشکل افزایش حرارت ماجول های حافظه در نهایت آتاری را مجبور کرد تا از ماجول های حافظه به شکل بدون پوشش استفاده کند، البته بعد از مدتی کاور بخش قابل گسترش سیستم به جای استفاده از چفت پلاستیکی، با پیچ به بدنه سیستم متصل گردید. هر دوی این مدل ها دارای چهار درگاه جوی استیک بودند که البته تنها تعداد بسیار محدودی از بازی ها به طور هم زمان از چهار بازیباز استفاده می کردند. با وجود اینکه آتاری ۴۰۰ از صفحه کلید پرده ای و فقط یک اسلات کارتریج بهره می برد، به نسبت مدل ۸۰۰ که دارای صفحه کلید کامل و حافظه قابل ارتقا بود، فروش بهتر و موفق تری داشت. (نسبت فروش ۲ به ۱) شرکت آتاری قصد داشت اسلات کارتریج سمت راست موجود در مدل ۸۰۰ را به وسیله یک اسلات سمت چپ تکمیل نماید، اما فقط تعداد بسیار کمی کارتریج برای سمت راست ساخته شد (در مارس
۱۹۸۳ فقط یک کارتریج تولید شد)، و در نهایت در رایانه های بعدی منجر به حذف اسلات از این مدل شد. لیز. علی رغم برنامه شرکت آتاری جهت کارزار تبلیغاتی پرهزینه برای سال ۱۹۸۰، این شرکت متوجه سختی رقابت با رایانه های موجود در بازار آن زمان (کمودور، اپل و تندی) گردید. در اواسط دهه ۸۰ میلادی گزارشی منتشر گردید مبنی بر زیان ده میلیون دلاری آتاری. مدل های ۴۰۰ و ۸۰۰ به دلیل استفاده از بردهای مدارچاپی زیاد و حفاظ آلومینیومی سنگین خود، رایانه های پرخرج و گرانی بودند. این سیستم ها طوری طراحی شده بودند که حافظه رم را فقط از طریق کارت های ویژه می شد به آن افزود. متصل کردن حافظه رم به مادربورد سیستم آتاری ۸۰۰، از نظر هزینه تولید ارزان تر از اتصال از طریق کانکتور درمی آمد، در همان زمان مدل ۴۰۰ نیز از نظر تکنیکی قابلیت رقابت با رایانه های جدید بازار (اوایل دهه هشتاد میلادی) را که به طور استاندارد با حافظه رم بیشتر و صفحه کلید توسعه یافته تولید می شدند را نداشت. در طول این مدت، شرکت آتاری بر سر مسئله تداخل های سیگنال تلویزیونی و وجود پوسته سنگین آلومینیومی با کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا وارد نبردی شده بود، این اتفاق به تحریک فعا
لیت Texas Instruments شروع شد، زیرا این شرکت برای حل مشکل تداخل های سیگنالی اقدام به ارائه راه حل جدیدی نمود که البته از سوی کمیسیون ارتباطات فدرال و به دلیل مسائل حقوقی رد شد. به دلیل حضور شرکت Texas Instruments در کاخ سفید، این مناقشه تبدیل به یک مسئله سیاسی گردید. کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا دو کلاس برای دسته بندی دستگاه ها به وجود آورد، «کلاس آ» برای تجهیزات صنعتی و «کلاس ب» برای دستگاه های مصرف کننده. در ابتدا به نظر می آمد که این دسته بندی باعث حل مشکل گردد، اما تصمیم تازه کمیسیون ارتباطات باعث بدتر شدن شرایط شد، این تصمیم سازندگان را مجبور می کرد دستگاه هایشان را هنگام تولید در آزمایشگاه هایشان امتحان کنند. این قانون شامل دستگاه ها و ابزارهای جانبی هم می شد. در این مرحله تعدادی از شرکت ها از جمله آتاری شروع به مخالفت با سیاست های کمیسیون ارتباطات فدرال نموده و اعلام کردند که موجودیت کسب و کار این شرکت ها به خطر افتاده است. این تنش زمانی به اوج رسید که شرکت «ریدیوشک» (در آن زمان به نام تندی کورپوریشن) تولید رایانه تی آر-اس ۸۰ مدل ۱ را لغو و مدل ۳ را جایگزین آن نمود. در نهایت برای حل این مشکل کمیسیون ا
رتباطات فدرال تصمیم گرفت تا ماشین حساب های دستی که جزو موارد مشمول "کلاس ب" می باشند، به جای عملیات کامل تست، فقط یک عملیات جزئی خود-تست انجام دهند. با ادامه کشمکش میان کمیسیون ارتباطات و سازنده ها، شرکت های تولیدکننده به طور زیادی سعی نمودند محصولاتشان را وارد «کلاس ب» نمایند تا از قانون دست و پا گیر «کلاس آ» رهایی پیدا کنند. در این حالت سازنده ها از جمله شرکت آتاری موفق شدند سیستم هایی تولید کنند که با استفاده از روش "خود-آزمایی"، پوشش حفاظتی کمتر و سبک تری داشته و هزینه تولیدشان کمتر شود. در سال ۱۹۸۲، شرکت آتاری با توجه به تغییرات ایجاد شده در قوانین، اقدام به طراحی دو مدل به نام پروژه های "سوئیت ۸" و "سوئیت ۱۶" (یا به نام لیز) نمود. نتیجه این طرح ها سیستم هایی به روز شده شبیه مدل های ۴۰۰ و ۸۰۰ بود با این تفاوت اساسی که طرح های جدید بسیار ساده تر ساخته و بهای کمتری در هزینه تولید به همراه داشت. محصولات جدید این اجازه را داشتند که فقط از یک برد مدار چاپی و پوسته فلزی نازکتری استفاده کنند. شرکت آتاری همچنین اقدام به سفارشی نمودن تراشه ۶۵۰۲ نمود و آن را با نام 6502C یا SALLY تولید نمود. این تراشه جدید در مدل
های تولید شده بعدی ۴۰۰ و ۸۰۰، همه سیستم های XL/XE و آتاری ۵۲۰۰ و ۷۸۰۰ نیز استفاده گردید. مانند مدل های قبلی، "سوئیت ۸ و ۱۶" دارای دو مدل ۱۰۰۰ با ۱۶ کیلوبایت و 1000X با ۶۴ کیلوبایت حافظه رم بود. در آن زمان هنوز قیمت حافظه رم گران بود و تفاوت مدل های تولید شده اصلاً زیاد نبود. برای پشتیبانی از کارت های اضافه شونده مانند اپل ۲، سری رایانه ۱۰۰۰ از اینترفیس درگاه موازی نیز پشتیبانی می کرد و دارای یک اسلات گسترش در پشت دستگاه بود. سری اکس ال. 1200XL. این مدل در ۱۳ دسامبر ۱۹۸۲ در کنفرانس خبری شهر نیویورک معرفی و در تاریخ های ۶-۹ ژانویه ۱۹۸۳ در نمایشگاه زمستانی سی ئی اس رونمایی و در نهایت در مارس ۱۹۸۳ در بازار عرضه شد. ویژگی های جدید این مدل شامل ۶۴ کیلوبایت حافظه رم، تست خودکار، صفحه کلید دوباره طراحی شده (شامل چهار کلید کاربردی و یک کلید HELP) آتاری 1200XL از برخی کمبودهای مهم رنج می برد. اینترفیس درگاه موازی (PBI) که در مدل 1000X وجود داشت، حذف گردید و کل طراحی مجدداً بر پایه درگاه سریال (SIO) قرار گرفت. یک برد مدارچاپی پیشرفته تر باعث ایجاد خلوص رنگ بیشتر در تصاویر خروجی می شد، اما خط مربوط به خلوص رنگ سیستم، به
ورودی نمایشگر متصل نبود و در نتیجه عملاً غیرقابل استفاده بود. با وجود پیکربندی مجدد پورت ها، تعدادی از جوی استیک ها و کارتریج ها با این دستگاه کار نمی کردند. تغییرات اعمال شده در سیستم عامل جهت پشتیبانی از سخت افزار جدید باعث عدم سازگاری بعضی از نرم افزارهای قدیمی با این مدل شده بود. این سیستم با قیمت ۸۹۹ دلار آمریکا عرضه شد که حدود ۱۰۰ دلار ارزانتر از قیمت زمان توزیع آتاری ۸۰۰ (در سال ۱۹۷۹) بود. ، که البته قیمت مدل ۸۰۰ در زمان عرضه 1200XL کمتر بود.اختلاف بین دو مدل بسیار ناچیز و حتی در برخی مواقع با پسروی سیستم 1200XL در مقابل ۸۰۰ همراه بود. نشریات رایانه ای قیمت مدل 1200XL را بسیار گران ارزیابی کردند. مجله کامپیوت! در مورد این مدل نوشت: بیل ویلکینسون یکی از ستون نویسان مجله کامپیوت! در مه ۱۹۸۳ امکانات این مدل و قیمت آن را این گونه نقد کرده بود: نکته جالب توجه این است که بعد از عرضه مدل 1200XL، فروش مدل ۸۰۰ رشد پیدا کرد. در نهایت تولید رایانه آتاری 1200XL در ژوئن ۱۹۸۳ متوقف شد. ضمن اینکه این مدل فاقد نسخه پال بود. سری جدید XL. در آن دوران شرکت های سازنده رایانه های خانگی وارد یک جنگ قیمت ناخواسته با یکدیگر ش
ده بودند. در زمان مدیریت جک ترامیل بر کمودور این اتفاق بین کمودور و تگزاس اینسترومنتس پیش آمده بود. جک ترامیل تصمیم گرفت برای جلوگیری از تکرار چنین حوادثی اقدام به خرید شرکت ام اواس تکنولوژی (تولیدکننده اصلی ریزپردازنده های رایانه های خانگی آن زمان) کند. نتیجه این عمل کاهش شدید بهای رایانه های خانگی بود، به طوری که در طی چند ماه حدود ۸ بار کاهش قیمت در بازار اتفاق افتاد. افت قیمت رایانه خانگی در سال ۱۹۸۳ بسیار شدید بود. آتاری ۸۰۰ که در مه ۱۹۸۱ به قیمت ۱۰۵۰ دلار به فروش می رفت، در سال ۱۹۸۳ به قیمت ۱۶۵ دلار رسید. با وجود اینکه هدف جک ترامیل، شرکت آتاری نبود، با این حال این اتفاق گریبان آتاری را هم گرفت. در آن دوران آتاری شرایط مساعدی نداشت، مدل 1200XL یک شکست خورده در بازار رایانه های خانگی بود و مدل های اولیه آتاری نیز قادر به رقابت با رقیبان موجود در بازار نبودند. بنابراین راه چاره تولید یک محصول جدید به عنوان جایگزین 1200XL بود که بتواند اعتماد از دست رفته بین کاربران را بازیابد و با کمودور رقابت کند. خط تولید جدید در نمایشگاه تابستانی سی ئی اس سال ۱۹۸۳ معرفی شد. این خط تولید شامل چندین مدل با قیمت های متفاو
ت بود. مدل 600XL به عنوان جایگزین آتاری ۴۰۰ و 800XL جایگزین دو مدل ۸۰۰ و 1200XL بود. دو مدل سطح بالای 1400XL و 1450XLD دارای یک مودم داخلی ۳۰۰ baud و سینتی سایزر صوتی بودند، ضمن اینکه 1450XLD دارای یک گرداننده فلاپی دیسک داخلی نیز بود. این مدل ها همگی دارای نسخه ای از «آتاری بیسیک» در داخل رام و اینترفیس پارالل در پشت دستگاه بودند. به دلیل طراحی مدل 1200XL مهندسان شرکت آتاری قادر بودند چندین آی سی جدید را به مادر بورد دستگاه های باقی مانده اضافه کنند. با وجود اینکه تمام قطعات مدل 1200XL بر روی یک بورد جا می گرفت، مدل های جدید حتی کوچکتر، ساده تر و در نتیجه ارزان تر بودند. در اوایل سال ۱۹۸۳ میلادی که مصادف با کاهش قیمت رایانه های خانگی بود، شرکت آتاری تصمیم گرفت از این موقعیت استفاده کرده و برای تولید ارزان تر مدل های جدید، خط تولید آن ها را به کشورهای شرق دور منتقل نماید. با این اوصاف تولید محصول جدید تا اواخر سال ۱۹۸۳ به تعویق افتاد. در بحبوحه تعطیلات کریسمس، شرکت آتاری تنها موفق به تولید تعداد اندکی از مدل های ۶۰۰ و ۸۰۰ گردید، در حالی که شرکت کمودور به طور گسترده ای اقدام به توزیع رایانه کمودور ۶۴ نموده بود
. در اوایل ۱۹۸۴ قیمت مدل های 600XL و 800XL حدود ۵۰ دلار گرانتر از رایانه های کمودور وی آی سی-۲۰ و کمودور ۶۴ بود، ضمن اینکه در آن زمان شایعه ای به راه افتاده بود مبنی بر تصمیم آتاری جهت توقف تولیدات سخت افزار و ورود به بازار نرم افزار. این اتفاق ها به همراه بحران شدید صنعت بازی های ویدئویی در سال ۱۹۸۳ باعث شد که شرکت آتاری در طی مدت بسیار کوتاهی میلیون ها دلار ضرر کند و "وارنر کامیونیکیشن" (صاحب اصلی آتاری در آن زمان) را مجبور نماید از روی ناچاری اقدام به فروش سهام خود کند. در طی این مدت تاریخ تولید مدل های 1400XL و 1450XLD به دلیل اهمیت بیشتر پروژه 600XL/800XL و کنسول بازی آتاری ۷۸۰۰ به تاخیر افتاد. در نهایت طرح تولید مدل 1400XL کنسل و مدل 1450XLD هرگز به بازار عرضه نشد. بسیاری از طرح های اولیه نیز مانند 1600XL, 1650XLD, و 1850XLD هرگز به مرحله تولید جهت ورود به بازار نرسیدند. مدل 1600XL سیستمی با قابلیت کار کردن با دو پردازشگر ۶۵۰۲ و ۸۰۱۸۶ بود. طرح لغو تولید این مدل ها زمانی که "جیمز مورگان" به سمت مدیر عاملی آتاری رسید، مطرح شد زیرا او اعتقاد داشت آتاری باید به اصل و ریشه خود در زمینه بازی های ویدئویی بازگر
دد. مدل 1850XLD نیز براساس چیپست به کار رفته در تکنولوژی آمیگا (که بعدها به مالکیت کمودور درآمد و با نام کمودور آمیگا عرضه گردید) طراحی شده بود. بعد از فروکش کردن جنگ قیمت ها، اختلافات داخلی شرکت کمودور در نهایت منجر به جدایی جک ترامیل از کمودور در ژانویه ۱۹۸۴ گردید. او پس از این واقعه و در پی ورود مجدد به تجارت، اقدام به خرید سهام شرکت آتاری از "وارنر کامیونیکیشن" با قیمت بسیار پایین نمود. زمانی که جک ترامیل صاحب شرکت آتاری شد، مصادف با زمانی بود که طرح تولید مدل های سطح بالای XL کنسل و مدل های سطح پایین XL نیز در حال طراحی دوباره بودند. در مجموع تمام طرح های اولیه محصولات جدید، در شرکت آتاری متوقف یا کنسل شده بود. این موضوع حتی شامل مدل 1850XLD که بر اساس تکنولوژی آمیگا قرار بود تولید شود، نیز می گردید. با ورود جک ترامیل به آتاری فعالیت این شرکت بر روی ساخت رایانه های آتاری اس تی (برپایه تراشه موتورولا ۶۸۰۰۰) متمرکز شد. کاهش بازار نرم افزار. در مقایسه با فروش دو میلیونی کمودور، شرکت آتاری حدود ۷۰۰٬۰۰۰ دستگاه رایانه در سال ۱۹۸۴ فروخت. در حالی که شرکت جدید آتاری (با مدیریت جک ترامیل) آماده ارائه رایانه آتاری
اس تی می شد، ترامیل فروش رایانه های ۸-بیتی این شرکت را "بسیار بسیار آهسته" ارزیابی کرد. این رایانه ها در مقایسه با بخش بازی های ویدئویی شرکت آتاری، به عنوان تجارت اصلی مطرح نبوده و به همین دلیل (حتی با وجود فروش یک و نیم میلیون دستگاه در اوایل ۱۹۸۶) برای شرکت آتاری سودآور نبودند. در همان سال بازار نرم افزار آتاری کاهش شدیدی پیدا کرد. مجله «آنتیک» در مقاله ای در ماه مه ۱۹۸۵ اعلام کرد که تعداد بسیار زیادی نامه شکایت آمیز از خوانندگان خود که دارای رایانه های آتاری بودند دریافت نموده و از بی توجهی شرکت های سازنده نرم افزار به بازار آتاری گلایه داشتند، همچنین اصرار می کردند که با مدیران این شرکت ها، مکاتبه و تماس برقرار شود. مجله «آنالوگ کامپیوتینگ» در فوریه ۱۹۸۶ مطلبی با این مضمون نوشت: «رایانه آتاری ۸۰۰ از سال ۱۹۷۹ در بازار وجود دارد. شش سال زمان زیادی برای عمر یک رایانه است»، این مجله همچنین به این موضوع اشاره کرد که با وجود مجموعه نرم افزاری مناسب و قابل رقابت با بقیه رایانه ها در گذشته، متأسفانه الان و حتی در آینده نرم افزارهای بسیار کمتری برای رایانه های ۸-بیتی شرکت آتاری تولید خواهند شد. ماهنامه «کامپیوتر گ