Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قی آن را صادر کرد. این عمل تنها دو لشکر پیاده نظام موتوریزه چهاردهم و بیستم را در جانب شمالی منطقه بیاویستوک-مینسک جهت جلوگیری از خروج نیروهای ارتش سرخ از محاصره باقی می گذاشت. روز ۲۴ ژوئن فرماندهی گروه ارتش مرکز هوت را از تصمیم فیلدمارشال والتر فون براوخیچ، فرمانده کل نیروی زمینی برای چرخش نیروهای زرهی تحت امر او از ویلنا به سمت جنوب و شرق به جانب مینسک به جای حرکت در جهت شمال و شرق مطلع ساخت. درحالیکه فون بک و هوت هر دو پاکسازی این منطقه را نسبت به سلطه بر اراضی بین دو رود دوینا و دنیپر پیش از سازماندهی نیروی کافی توسط ارتش سرخ برای برقراری دفاعی مستحکم، کمتر ضروری و آن را تأخیری غیر هوشیارانه و تاکتیکی امن اما تلف کننده وقت می دیدند. اعزام سرهنگ دوم والتر فون هونرسدورف، رئیس ستاد گروه زرهی ۳ به مقر فرماندهی عالی نیروی زمینی در پروس شرقی نیز باعث تغییر این تصمیم نشد. با این وجود در حقیقت نظر ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان با عقیده هوت و فون بک از منظر پیشروی به سمت ویتبسک-اورشا و در نهایت مسکو تفاوت بنیادی نداشت اما هالدر نیاز بیشتری به حفظ جانب احتیاط درباره مدیریت منطقه وسیع به محاصره
درآمده حوالی مینسک می دید. با این حال دیوید استاهل، تاریخ دان آمریکایی، هدف فون براوخیچ و هالدر از این اقدام را کشیدن نیروهای زرهی فون بک به مرکز خط مقدم پیش از ادامه پیشروی برای دور کردن آن ها از اطراف جهت اجتناب از فراهم آوردن شرایط مناسب برای طرح هیتلر در منحرف کردن این نیروها به سمت لنینگراد و اوکراین و دنبال کردن طرح خود در تمرکز بر مسکو، می داند. با این حال و درحالیکه ارتش نهم ورماخت قصد داشت در همکاری با ارتش چهارم ورماخت، محاصره دیگری اطراف بیاویستوک ایجاد کند، فون بک روز ۲۵ ژوئن به ارتش نهم ورماخت دستور داد یک سپاه کامل خود را به سمت ویلنا به منظور پشتیبانی از پیشروی هوت به سمت ویتبسک-اورشا، ارسال کند. بعد از ظهر همان روز، سرهنگ رودولف اشمونت، آجودان ارشد نظامی هیتلر با پرواز به قرارگاه ارتش نهم ورماخت و ابلاغ موافقت کامل پیشوا با مخالفت ارتشبد آدولف اشتراوس، فرمانده ارتش نهم ورماخت با دستور فون بک، فرمان چرخش تمام این ارتش به سمت جنوب را صادر کرد. پس از شکست در قانع کردن اشمونت جهت گسترش محاصره تا اسمولنسک، تلاش فون بک بدین منظور از طریق فون براوخیچ که روز بعد برای بازدید از گروه ارتش مرکز به مقر ا
و آمده بود، نیز به جایی نرسید. فون بک در نهایت با نگرانی از امکان تصمیم برای بستن حلقه محاصره نیروهای زرهی در نوووگرودوک و با تلاش هماهنگ با هالدر برای هر چه بزرگ تر کردن محاصره تا جای ممکن، به نیروهای زرهی تحت امرش فرمان حرکت به سمت مینسک را داد. بدین ترتیب گروه زرهی ۳ مأموریت سلطه بر ارتفاعات شمال مینسک و همکاری با گروه زرهی ۲ در پاکسازی نیروهای در محاصره دشمن در این منطقه را یافت. ضد حملات شوروی. تا این زمان، بزرگترین مشکل برای آلمانی ها در ناحیه ارتش نهم ورماخت پدید آمده بود که در آن سپاه ۲۰ این ارتش عصر روز ۲۴ ژوئن در جانب شرقی رود لوسوسنا حوالی گرودنو بدون داشتن توان زرهی از سه جهت زیر حمله تانک های ارتش سرخ قرار گرفته بود. در همین نقطه ناکارآمدی توپ های ضد تانک ۳۷ میلی میلی متری کاملاً عیان و سپاه ۲۰ ورماخت خواهان دریافت تسلیحات و مهمات بیشتر ضد تانک شد که بخشی از آن توسط "لوفت وافه" از طریق هوایی تأمین گردید. روزهای ۲۴ و ۲۵ ژوئن سپاه هوایی ۸ "لوفت وافه" به فرماندهی سپهبد ولفرام فون ریشتوفن با پاسخ سریع به درخواست کمک سپاه ۲۰ ورماخت، نقش به سزایی در جلوگیری از وارد آمدن آسیب جدی به جناح راست ارتش نهم و
رماخت بازی کرد. سپاه هوایی فون ریشتوفن توانست تا پایان روز ۱۰۵ تانک دشمن را در این موضع منهدم کند. حملات به ارتش نهم ورماخت در پی دستور ارتشبد پاولوف به دو سپاه ۶ و ۱۱ مکانیزه و سپاه ۶ سواره نظام شوروی به رهبری سرلشکر بولدین برای ضد حمله به سمت گرودنو با هدف نهایی شهر اوگوستوو به وقوع پیوست. پاولوف که با این ضد حمله قصد داشت بر طبق طرح دفاعی پیش از جنگ، از به محاصره افتادن بخش شمالی نیروهایش در اطراف بیاویستوک و به خواست فرماندهی عالی شوروی از سقوط گرودنو جلوگیری کند، بدون داشتن ارتباط و تسلطی بر ارتش های خود و با فقدان اطلاعات از میدان های نبرد، تصور می کرد جناح جنوبی گروه زرهی ۳ را هدف قرار داده است، درحالیکه با پیشروی سریع نیروهای هوت و گذر آن ها از رود نمان، تانک های ارتش سرخ ضمن برخورد نسبی با این نیرو در سلونم غالباً با جناح راست ارتش نهم ورماخت برخورد کردند. این نیروها مخصوصاً در ناحیه لشکر بیست و نهم تانک شوروی در ابتدا مقداری موفقیت کسب نمودند اما حملات هوایی متعدد و شدید آلمانی ها اجازه برتری به آن ها نداد. با نابودی تجهیزات ارتباطی ارتش سرخ در گرودنو در اثر بمباران های "لوفت وافه"، با وجود همه تلاش
ها، ادامه ضد حملات هماهنگ برای نیروی های پاولوف غیرممکن شد. ضد حملات پاولوف بدون برخورداری از ارتباطات مؤثر، پوشش هوایی، پشتیبانی تدارکاتی و تانک های مدرن کافی و با گرفتاری به ناتوانی در آماده سازی و جهت دهی مناسب، با وجود تحمل خسارات و تلفات سنگین، بی تأثیر بود و آشفتگی حاکم بر نیروهای این جبهه اکثر اقدامات مقابله ای توسط آن را محکوم به شکست می ساخت. سپاه ۶ سواره نظام شوروی در این درگیری ها نیمی از نیروهای خود را از دست داد که اغلب نتیجه حملات هوایی دشمن بود. از مجموع ۳۲ هزار نفر نیرو و ۳۰۵ تانک سپاه ۱۱ مکانیزه شوروی، پس از چهار روز نبرد تنها ۳۰ تانک و ۶۰۰ نفر باقی ماند. البته همین ضدحملات، نیروهای زرهی و پیاده ورماخت را مجبور به توقف و دفع آن ها کرد و به بخشی از نیروهای شوروی فرصت داد با گریز موقت از محاصره در بیاویستوک، به سمت مینسک عقب بنشینند. روز ۲۵ ژوئن مارشال تیموشنکو به ناچار به پاولوف دستور داد نیروهای خود را به خط لیدا-سلونم-پینسک عقب بکشد. پاولوف سعی داشت با گسترش این خط در شمال تا رادون، شب ۲۵–۲۶ ژوئن یگان های خود را در مواضع دفاعی پشت رود شارا مستقر کند اما امکان عمل منظم به چنین فرمانی وجود ند
اشت. تعداد اندکی از یگان هایی که در واقع فرمان عقب نشینی را دریافت کردند، قادر به انجام آن نبودند. نیروهای پاولوف در حالیکه بیشتر ذخایر سوخت خود را به اتمام رسانده و ادوات موتوری خود را از دست داده بودند، به شکل آشفته ای به صورت پیاده و زیر حملات مداوم هوایی دشمن اقدام به عقب نشینی به سمت شرق کردند. در این میان قرارگاه ارتش سیزدهم شوروی در کمین نیروهای آلمانی افتاد و اسناد طبقه بندی شده به غنیمت مهاجمان درآمد. با منهدم شدن بیشتر پل های رود شارا توسط "لوفت وافه"، اغلب نیروهای ارتش دهم شوروی موفق به گذر از آن نشدند. پاولوف با گرفتاری به ناچاری، ۲۶ ژوئن دستور به تهاجم مشترک زمینی و هوایی سپاه های ذخیره ۲۰ مکانیزه و ۴ هوابرد شوروی جهت متوقف ساختن پیشروی نیروهای آلمانی در سلوتسک داد که با شکست مواجه شد. پاولوف به اشتباه خیال می کرد تانک های هوت به جای پیشروی بیشتر به طرف شرق و مالاژکنا، از لیدا به سمت جنوب خواهند چرخید. ضدحمله پاولوف با مابقی نیروهای خود در جهت شمال، مینسک را بدون حفاظت زرهی رها کرد تا رخنه نیروهای هوت در ۲۶ ژوئن به سمت این شهر از جانب مالاژکنا تا حدود زیادی بدون مانع صورت بگیرد. پاولوف حتی به جای
آماده سازی دفاعی کافی در مینسک، سپاه ۲۱ تفنگدار را از لایه میانی دفاعی ذخیره از غرب این شهر به لیدا منتقل کرد. با وجود نتایج بد تصمیمات پاولوف در نقاط دیگر، ضد حمله نیروهای مکانیزه او باعث افزایش پهنای شکاف بین نیروهای گروه زرهی ۳ و یگان های پیاده نظام ارتش نهم ورماخت در پشت سر آن ها شد تا شوروی بتواند با استفاده از تأخیر به وجود آمده یگان های مهمی را با رهایی از محاصره به سمت شرق و شمال انتقال دهد. محاصره. درحالیکه نیروهای آلمانی در حال به محاصره درآوردن صدها هزار نفر از نیروهای ارتش سرخ در این منطقه بودند و از طرفی بسیاری از این نیروها قصد داشتند راه خود را به بیرون از منطقه باز کنند و این امر برای محاصره کنندگان مشکل بزرگی آفریده بود، فون بک همچنان از مسئله زود بسته شدن حلقه محاصره ناخوشنود بود و این موضوع را در دیدار ۲۶ ژوئن خود با فون براوخیچ، به او ابراز نمود. همان روز نیروهای گودریان سلوتسک در صد کیلومتری جنوب مینسک را به زیر سلطه خود درآوردند. همزمان نیروهای هوت به ۳۰ کیلومتری شمال مینسک رسیدند. روز ۲۷ ژوئن ارتشبد گئورگی ژوکوف، رئیس ستاد کل ارتش سرخ، به پاولوف دستور داد بدون رها کردن تانک ها و ادوات
توپخانه، مینسک و بابرویسک را تخلیه کند. در نتیجه روز بعد یعنی ۲۸ ژوئن مینسک بدون وجود هیچ مدافعی تصرف و همزمان محاصره پیاده نظام ارتش های چهارم و نهم ورماخت حوالی بیاویستوک تکمیل شد. روز بعد طلایه داران دو گروه زرهی ورماخت با الحاق به یکدیگر حلقه محاصره دیگری را در حومه شرقی مینسک در ۳۰۰ کیلومتری عمق خاک شوروی بستند تا سه ارتش سوم، چهارم و دهم شوروی و بیشتر ارتش سیزدهم آن را به دام بیندازند. بدین ترتیب بر خلاف طرح اولیه برای ایجاد تنها یک محاصره، نیروهای ارتش سرخ در دو منطقه مجزا یکی توسط پیاده نظام بدون نیروی زرهی در اطراف بیاویستوک و دیگری توسط نیروهای زرهی با تنها شش لشکر پیاده نظام موتوریزه بین نووگورودوک و مینسک به محاصره درآمدند. در این شرایط اختلال در ارتباطات شوروی به اندازه ای شدید بود که استالین برای نخستین بار سه روز بعد از طریق یک مخابره رادیویی آلمانی از به وقوع پیوستن این محاصره ها مطلع شد. به هر صورت محاصره کاملاً موفقیت آمیز نبود و پیاده نظام نتوانست فاصله خود را با نیروهای زرهی حفظ کند. بدین ترتیب بخش هایی از چهار ارتش شوروی قادر شدند به سمت شرق عقب بنشینند. یگانی هایی از ارتش سرخ نیز از جنگل
های فشرده بلاروس برای گریختن از این دام استفاده کردند. پس از گرفتار شدن در محاصره، بولدین و صرفاً دو هزار نفر از کل نیروهای سه سپاه او توانستند پس از ۴۵ روز راهپیمایی، از مهلکه به سمت شرق اسمولنسک بگریزند. نتایج و پیامدها. مقاومت شدید نیروهای در محاصره باعث ایجاد تأخیر در ادامه پیشروی پیشروی نیروهای زرهی ورماخت به سمت شرق شد. تقریباً نیمی از قوای گروه ارتش مرکز ورماخت درگیر انهدام نیروهای درون محاصره بودند که شامل تمام نیروهای ارتش چهارم آن می شد. گزارش ارتش چهارم ورماخت به فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان این مقاومت را نه برای حفظ جان خود بلکه جهت خریدن زمان برای سایر نیروهای شوروی توصیف کرد. نهایتاً با پاکسازی مناطق تحت محاصره توسط نیروهای آلمانی تا روز ۳ ماه ژوئیه، ۲۹۰ هزار نفر به اسارت درآمدند ، قریب به ۳۳۰۰ دستگاه تانک و ۱۸۰۰ قبضه توپ ارتش سرخ منهدم گردید یا به غنیمت گرفته شد و دو ارتش شوروی به همراه بخش های زیادی از سه ارتش دیگر شامل ۲۲ لشکر تفنگ دار، ۷ لشکر تانک و ۶ تیپ مکانیزه کاملاً منهدم شدند تا جبهه غربی شوروی به عنوان یک نیروی سازمان یافته از بین برود.. همه معدود یگان های ارتش سرخ که از نظر تسلیحا
تی تماماً تأمین شده و در این مناطق مستقر گشته بودند، جزو این نیروها بودند. بسیاری از این تسلیحات در نهایت به عنوان غنیمت به دست آلمانی ها افتاد. در پی این شکست سنگین، پاولوف که خود از محاصره گریخته بود، از مقام خود در فرماندهی جبهه غربی عزل، به مسکو احضار و دستگیر شد تا نهایتاً در دادگاه نظامی محاکمه و به همراه سرتیپ کلیموفشیخ، رئیس ستاد و چندین تن از مشاورین ارشدش از جمله سرلشکر کوروبکوف، فرمانده ارتش چهارم، به اتهام «رفتار مجرمانه در مواجهه با دشمن» تیرباران شود. جبهه غربی شوروی تمرکز اصلی استقرار نیروهای شوروی نبود؛ بلکه ارتش سرخ، با اشتباه اطلاعاتی، نیروهای عمده خود را به جهت محافظت از مراکز اقتصادی پر اهمیت و به امید اجرای ضد حمله به درون اراضی تحت سلطه رایش، در مناطق جنوبی یعنی اوکراین مستقر کرده بود. با این حال در حقیقت این جبهه غربی شوروی بود که در یک موقعیت خطرناک جغرافیایی درون برآمدگی بیاویستوک و با جناحینی باز، در مقابل تهاجم نیروهای اصلی ورماخت قرار گرفت. احتمال زیادی می رود که با اجازه دادن شدن به نیروهای زرهی آلمانی برای نفوذ در اراضی شرقی بر پایه طرح ژوکوف، او و استالین از ابتدا قصد داشته اند
منطقه نظامی غرب را بدین گونه فدا کنند تا جبهه ذخیره را در طول خط استالین نیروی اصلی دفاعی در نظر بگیرند. بدین ترتیب نیروهای فون بوک در عرض ۱۸ روز ۶۰۰ کیلومتر پیشروی کردند و خود را به رودهای دوینای غربی و دنیپر رساندند. آن ها همچنین منطقه بلاروس را تصرف و ۴۱۸ هزار نفر به شوروی تلفات وارد آوردند.
مراد (؛ زادهٔ - وفات در ۱۹۹۷) با نام کامل "حمید علی مراد"، هنرپیشه اهل هند بود که از اوایل دههٔ ۱۹۴۰ میلادی تا اواخر دههٔ ۱۹۸۰ میلادی در ۲۱۹ فیلم بالیوودی ایفای نقش نمود. از فیلم های او می توان به "تارزان به هند می رود، غرور، سبک، داستان ، کاروان، معیار، مرگ و زندگی، راجپوت، انتقام از آتش، به خاطر شما، نیلوفر آبی، جاویدان، دلسوز، قسمت، چه احمقی، کمی بی وفایی، ساعت گرانبها، بی زبان، فساد اداری، بمبئی ۴۰۵ مایل، بی شخصیت، بخش ۳۰۲، دل دیوانه، دو چهره، "توطئه"، "کی؟ چرا؟ و کجا؟" و "عشق در توکیو" اشاره نمود.
دیوید اُپاتوشو (؛ – ) یک هنرپیشه و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. او فرزند نویسنده یهودی، «جوزف اُپاتوشو» است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به پرده پاره، کاردینال، تعمیرکار، خروج، تارزان و وادی طلا و دختر مهمانی اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه امی ساعات پربیننده (برترین هنرپیشهٔ مردِ مهمان در یک سریال درام تلویزیونی) شده است.
بانک مرکزی جمهوری ارمنستان () به اختصار (CBA) بانک مرکزی کشور ارمنستان می باشد که مقر آن در شهر ایروان می باشد. CBA نهادی است مستقل که مسئولیت صدور اسکناس ها و سکه ها را در این کشور برعهده دارد. «بانک مرکزی ارمنستان» در تاریخ ۲۷ آوریل ۱۹۹۳ بنیانگذاری شده است. در حال حاضر مارتین گالستیان رئیس «بانک مرکزی ارمنستان» (CBA) می باشد
والیبال قهرمانی زیر ۱۸ سال دختران جهان () مسابقات والیبال قهرمانی تیم های ملی زیر ۱۸ سال دختران جهان است که هر دو برگزار می شود. این رقابت ها برای اولین بار در کوریتیبا برزیل در سال ۱۹۸۹ برگزار شد.
نحمیا پرسوف (؛ زادهٔ – ۵ آوریل ٢٠٢٢) بازیگر و نقاش آمریکایی اهل اسرائیل بود. او در بیش از ۲۰۰ سریال تلویزیونی، فیلم و نمایشنامه ظاهر شد و همچنین یک هنرمند صداپیشه حرفه ای به مدت ۵۵ سال بود، او فعالیتش را پس از خدمتش در نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا در طول جنگ جهانی دوم آغاز کرد. وی بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۹ میلادی فعالیت داشت. فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "بعضی ها داغشو دوست دارن، مرد عوضی، آخرین وسوسه مسیح، ینتل، دوقلوها، ساکنان برهوت، هر چه سخت تر به زمین می خوری، کومانچروها"، "همسر اوهارا"، "سفر نفرین شده" و "یک رابطه همه جانبه" اشاره کرد.
هنری دانیل (؛ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به شورش در کشتی بونتی، دیکتاتور بزرگ، شاهدی برای تعقیب، شرلوک هولمز و سلاح سری، داستان فیلادلفیا، شرلوک هولمز در واشنگتون، تماشای راین، زن سبزپوش، کمیل، شرلوک هولمز و بانگ وحشت، جین ایر، شور زندگی، سینوهه، همه اینها به اضافه بهشت، ماری آنتوانت، کومانچروها، "در لباسی خیره کننده" و سفر به قعر دریا اشاره کرد.
اینا بلین (به ؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بیشتر به خاطر بازی در فیلم از تراس شناخته شده است، که برای آن، نامزد دریافت دو جایزهٔ گلدن گلوب و یک جایزهٔ بهترین بازیگر زن شد. زندگی شخصی. بالین در ۱۲ نوامبر ۱۹۳۷ در بروکلین، ایالات متحده آمریکا، از پدر و مادری یهودی به دنیا آمد. پدرش سام روزنبرگ، رقصنده، خواننده و کمدین بود که در شرکت بلت بورشت در استراحت گاه های تابستانی کوه های کاتسکیل، کار می کرد. وی مدتی بعد، این حرفه را ترک کرد و به تجارت مشغول شد. مادر او یک رقاص حرفه ای متولد مجارستان بود که با ازدواجش در سن ۱۵ سالگی، توانست از یک زندگی در خانواده ای آشفته فرار کند. مادر بالین، در ۲۱ سالگی، سه ازدواج ناموفق داشت و در حالی که اینا و برادرش، ریچارد بالین هنوز خردسال بودند، این زندگی نیز منجر به طلاق شد. این خواهر و برادر در همین زمان در مدارس شبانه روزی تحت نظر قرار گرفتند تا این که مادرشان برای چهارمین بار ازدواج کرد. بخشی از فیلمشناسی. از جمله فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به آثار زیر اشاره کرد:
فهرست کشورها بر پایه میزان شیوع اچ آی وی/ایدز در بزرگسالان دربرگیرنده آمار و اطلاعات مربوط به این بیماری در کشورهای مختلف جهان است. بر پایه برآوردها در سال ۲۰۰۹ نزدیک به ۳۳ میلیون نفر در سراسر جهان دچار این بیماری بوده اند.
ریچارد کارلسن (؛ – ) یک فیلم نامه نویس، هنرپیشه، و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به موجودی از باتلاق سیاه، روباه های کوچک، معادن شاه سلیمان، تور آبی، داستان هلن مورگن اشاره کرد.
نبرد هنگ کنگ نبردی است در جنگ جهانی دوم که با حمله ارتش امپراتوری ژاپن به هنگ کنگ بریتانیا آغاز شد و در نهایت با تسلیم فرماندار بریتانیایی هنگ کنگ و اشغال هنگ کنگ توسط ارتش امپراتوری ژاپن به پایان رسید.
والتر وینچل (؛ – ) یک مجری تلویزیون، و روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
دان مِگاوِن (؛ – ۲۶ ژوئن ۱۹۸۱) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم های او می توان به تارزان و وادی طلا اشاره نمود.
داستان هلن مورگن () فیلمی در ژانر زندگی نامه ای و موزیکال به کارگردانی مایکل کورتیز است که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد. پیوند به بیرون. "The Helen Morgan Story" at the Internet Movie Database
نبرد برودی که نبرد دوبنو و نبرد منطقه لوتسک-برودی-دوبنو نیز نامیده می شود، نبردی زرهی در مقیاسی بزرگ در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود که بین روزهای ۲۳ تا ۳۰ ژوئن سال ۱۹۴۱ میان ورماخت و ارتش سرخ رخ داد و در نهایت با پیروزی آلمان به پایان رسید. پیش زمینه. طبق طرح عملیاتی بارباروسا، گروه ارتش جنوب ورماخت که در فضای تنگ بین مرداب های پریپیات و کوه های کارپات متمرکز شده بود، با در اختیار داشتن ۶۰۰ تانک و پشتیبانی هوایی ۷۷۰ هواگرد ناوگان چهارم هوایی "لوفت وافه"، به فرماندهی فیلدمارشال گرت فن روندشتت می بایستی بر منطقه راهبردی اوکراین مسلط می شد. قوای این نیرو می بایستی با شکستن دفاع مرزی شوروی و نفوذ پر شتاب ۶۵۰ کیلومتری در عمق اراضی آن، خود را به رود دنیپر می رساندند و عمده نیروهای ارتش سرخ در اوکراین را در غرب این رود به محاصره درمی آوردند. در جناح قدرتمندتر شمالی گروه ارتش جنوب ورماخت ارتش های ششم و هفدهم با جلوداری گروه زرهی ۱ قرار داشتند. ارتش ششم ورماخت به فرماندهی فیلدمارشال والتر فن رایشناو می بایست با شکستن خط دفاعی مرزی، راه را برای گروه زرهی ۱ به فرماندهی ارتشبد اوالت فن کلایست باز می کرد و پس از دستیابی ب
ه هدف اولیه لوتسک، به سمت کیف، پایتخت اوکراین شوروی پیش می رفت. در طرف مقابل، فرماندهی عالی شوروی می دانست که تمرکز اصلی آلمان بر شمال مرداب های پریپیات خواهد بود اما ژوزف استالین، رهبر شوروی، اصرار داشت که تأکید شوروی بر جنوب باشد. از این رو، با صرف توجه ویژه به آن برای مقابله با قوای زرهی ورماخت، جبهه جنوب غربی شوروی تحت امر ارتشبد میخائیل کیرپونوس در اوکراین به عنوان قدرتمندترین جبهه در مرزهای غربی شوروی، در مجموع چهار ارتش میدانی با پشتیبانی سه سپاه مکانیزه در خط مقدم، یک سپاه مکانیزه در جایگاه ذخیره و دو سپاه مکانیزه دیگر در موقعیت ذخیره راهبردی در اختیار داشت. در هنگام آغاز عملیات های رزمی، جبهه جنوب غربی دارای حدود ۴۵۰۰ تانک و ۱۰۰۰ خودروی زرهی بود. کیرپونوس بر اساس طرح دفاعی پیش از جنگ شوروی، دو گروه شوک هر یک با سه سپاه مکانیزه با مجموعاً ۳۷۰۰ تانک برای ضد حمله به عمق اراضی آلمان ترتیب دیده بود. لشکرهای بسیاری از سپاه های مکانیزه شوروی در اوکراین اغلب با فاصله ۱۶۰ کیلومتری از یکدیگر مستقر شده بودند. به هر صورت، این سپاه های مکانیزه به شکل کاملی از نظر تجهیزات تأمین نشده و بسیاری از لشکرهای آن ها تنها
شامل تانک های آموزشی بودند. با وجود آگاهی اطلاعاتی از قصد آلمان برای تهاجم، به منظور اجتناب از «تحریک» آلمان، حرکت کلی نیروهای شوروی به سمت مرز تا روزهای پایانی پیش از آغاز جنگ، منع شده بود. با این حال تعدادی از فرماندهان محلی به ابتکار خود و بدون گزارش به مقامات بالاتر، مخفیانه دست به آماده سازی زده و بخشی از نیروها را روانه مواضع مرز کرده بودند. ترکیب یگان ها. آلمان. ۲۷ ژوئن، از شمال به جنوب: آغاز تهاجم ورماخت. با آغاز عملیات بارباروسا از ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، گروه ارتش جنوب ورماخت اوکراین را مورد هجوم قرار داد. ساعات اولیه روز نخست لشکرهای جلودار گروه زرهی ۱ با پشتیبانی نزدیک پیاده نظام ارتش ششم ورماخت، در مقابل مواضع ارتش پنجم شوروی، از رود بوگ جنوبی به طرف شرق عبور کردند. با شکستن خط دفاع مرزی شوروی، لشکرهای ۴۴ و ۲۹۸ پیاده نظام ورماخت راه را در جناح شمالی در محور لوتسک—ریونه برای سپاه ۳ موتوریزه ورماخت و لشکرهای ۵۷ و ۷۵ پیاده نظام ورماخت راه را در جناح جنوبی در محور دوبنو–اوستروگ برای سپاه ۴۸ موتوریزه ورماخت باز کردند. نیروهای ارتش سرخ در این ناحیه دست به دفاعی شدید زدند و با وجود کمبودهای جدی در زمینه سوخت
و مهمات، از جانب فرماندهان عالی موظف به اجرای بلافاصله ضد حملات شدند. لشکر چهاردهم زرهی ورماخت با برخورد به تیپ ۱ ضد تانک شوروی، بین ولادیمیر-ولینسکی و لوتسک متوقف شد. با تلاش پیاده نظام ورماخت برای دور زدن مواضع ضد تانک ارتش سرخ در این نقطه، نیروهای شوروی، درحالیکه با فاصله اندکی توسط لشکر چهاردهم زرهی ورماخت دنبال می شدند، دست به اجرای مبارزه در حین عقب نشینی زدند. نبرد هوایی. با آغاز عملیات بارباروسا بیش از چهارصد هواگرد ناوگان چهارم هوایی "لوفت وافه" در عرض دو ساعت ۲۴ پایگاه هوایی جبهه جنوب غربی شوروی را مورد هدف قرار دادند. در طول روز نخست جنگ، جبهه جنوب غربی شوروی ۳۰۱ هواگرد خود معادل ۱۵ درصد توان اولیه را از دست داد که حدود دو سوم از آن ها بر روی زمین از بین رفتند یا آسیب دیدند. با توجه به اتفاق افتادن حمله در روز تعطیل یکشنبه، بسیاری از خلبانان شوروی در مرخصی بودند و این باعث پاسخ بسیار ضعیف نیروی هوایی شوروی شد. سپاه ۵ هوایی "لوفت وافه" در این ناحیه، با اجرای ۱۶۰۰ سورتی، در عرض سه روز به ۷۲ پایگاه هوایی شوروی حمله و ۷۷۴ هواگرد ارتش سرخ را منهدم کرد. این سپاه هوایی هچنین تعداد زیادی از کاروان های زمین
ی را دشمن را هدف قرار داد. خسارت یگان های هوایی شوروی در این ناحیه تا دهمین روز تهاجم آلمانی ها به حدود ۱۲۰۰ هواگرد رسید. در پی این شکست، سرلشکر پوشکین، فرمانده نیروی هوایی شوروی در منطقه، خلع و روز ۱ ژوئیه اعدام شد. ضد حملات ارتش سرخ. به دستور مارشال سیمیون تیموشنکو، کمیسار خلق در امور دفاع شوروی، ارتش های تحت امر کیرپونوس مأمور به ضد حمله، به محاصره درآوردن و انهدام نیروهای دشمن و سپس تهاجم در عرض دو روز به لوبین در عمق خاک اراضی تحت سلطه آلمان در لهستان شدند. هنگامی که این فرمان شب ۲۲ ژوئن توسط کیرپونوس دریافت شد، نیروهای جبهه جنوب غربی شوروی در حال سازمان یافتن از مواضعی تا عمق ۴۰۰ کیلومتری بودند و می بایستی زیر حملات مداوم هوایی دشمن خود را به خط مقدم منتقل می کردند. کیرپونوس برای چهار روز به شدت در حال آماده سازی جهت اجرای ضد حمله بر اساس فرمان تیموشنکو بود. با فراخوانده شدن هر سه سپاه ۸، ۹ و ۱۹ مکانیزه ذخیره و تمرکز آن ها در شمال شرقی ریونه، نخستین ضد حمله نیروهای جبهه جنوب غربی شوروی در محور ولادیمیر-ولینسکی، دوبنو و ریونه با پنج سپاه ۸، ۹، ۱۵، ۱۹ و ۲۲ مکانیزه به وقوع پیوست. توان این سپاه ها در اثر مش
کلات مکانیکی پیش از رسیدن به میدان نبرد به شدت کاهش یافته بود. سه سپاه تفنگ دار در جایگاه ذخیره جبهه جنوب غربی شوروی که مقرر شده بود به ضد حمله ملحق گردند، هنوز به خط مقدم نرسیده بودند؛ بدین شکل سپاه های مکانیزه شوروی با ساختاری ناقص می بایست بدون پشتیبانی پیاده نظام دست به عملیات می زدند. به هر صورت شرایط کیرپونوس را وادار کرد نیروهایش را تکه تکه وارد میدان کند. بر این اساس به فرمان کیرپونوس سپاه های ۲۲ و ۱۵ مکانیزه شوروی می بایست به جناحین شمالی و جنوبی قوای دشمن حمله می کردند و اراضی مرزی را پس می گرفتند. در همین حین، لشکر یازدهم زرهی از سپاه ۴۸ موتوریزه ورماخت توانست روز ۲۳ ژوئن خود را به برستچکو در ۶۰ کیلومتری عمق خاک شوروی برساند. روز بعد، در نهایت لشکرهای دویست وپانزدهم موتوریزه و نوزدهم تانک سپاه ۲۲ مکانیزه شوروی لشکرهای سیزدهم و چهاردهم زرهی سپاه ۳ موتوریزه ورماخت را شرق ولادیمیر-ولینسکی مورد حمله قرار دادند. پس از درگیری های شدید که لشکرهای شوروی را متحمل تلفات سنگین از جمله سرلشکر سمیون کوندروسف، فرمانده سپاه ۲۲ مکانیزه و تمامی فرماندهان هنگ های لشکر نوزدهم تانک شوروی، کرد، نیروهای آلمانی به حومه ل
وتسک در کرانه رود استیر رسیدند. سپاه ۱۵ مکانیزه شوروی نیز نتوانست موفقیتی کسب کند و لشکرهای دهم و سی وهفتم تانک آن قادر به متوقف ساختن لشکر یازدهم زرهی ورماخت که ۳۰ کیلومتر دیگر پیشروی کرده بود، نشدند. روز ۲۴ ژوئن سپاه ۴ مکانیزه شوروی لشکر هفتادویکم پیاده نظام ورماخت را در یک منطقه شهری در شمال غربی لویو مورد هدف قرار داد. نبردگاه نامناسب امکان تحرک و حتی عقب نشینی را در این موقعیت از سپاه ۴ مکانیزه شوروی گرفت و موجب از دست رفتن ۵۰ تانک آن شد. با وجود مقاومت سپاه ۲۲ مکانیزه شوروی، لشکرهای سیزدهم و چهاردهم زرهی ورماخت روز ۲۶ ژوئن بر لوتسک مسلط شدند. همان روز لشکر یازدهم زرهی ورماخت با دفع ضد حملات بی تأثیر سپاه ۱۵ مکانیزه شوروی، دوبنو را نیز به تصرف درآورد. در همین حال کیرپونوس در تلاش برای اجرای یک ضد حمله متمرکز بود. با این وجود سه سپاه تفنگ دار شوروی که قرار بود در این اقدام مشارکت کنند، هنوز به مواضع خود نرسیده بودند. به جهت ساده سازی نظام فرماندهی در جناح شمالی، جبهه جنوب غربی شوروی سپاه های ۹ و ۱۹ مکانیزه را تحت امر ارتش پنجم خود قرار داد. این دو سپاه که بدون لشکرهای موتوریزه همچنان از ریونه در حال حرکت
به سمت غرب بودند، فرمان یافتند به مواضع پیشین آلمانی ها در دوبنو و لوتسک یورش ببرند و سپاه های ۸ و ۱۵ مکانیزه موظف گشتند به سمت دوبنو در جناح راست آلمانی ها حرکت کنند. با وجود تأمین پشتیبانی هوایی کافی از سوی کیرپونوس، افسران ستاد ارتش پنجم شوروی بی تجربه تر از آن بودند که بتوانند این پشتیبانی را به شکل مؤثری با نیروی زمینی هماهنگ کنند. در این شرایط صدور فرامین سردرگم کننده از سوی فرماندهان عالی رتبه موجب پخش شدن نیروهای سپاه ۴ مکانیزه شوروی و عدم امکان پشتیبانی آن از حمله سپاه ۸ مکانیزه شوروی شد. به هر صورت، آغاز این ضد حملات در شمال و جنوب دوبنو از روز ۲۶ ژوئن موجب به پا شدن یک نبرد زرهی در مقیاسی بی سابقه بین بیش از ۲ هزار تانک در خط مقدمی به طول ۷۰ کیلومتر شد. در جناح جنوبی، در ابتدا سپاه های ۸ و ۱۵ مکانیزه شوروی به جناح لشکر پنجاه و هفتم پیاده نظام ورماخت یورش بردند و آن را وادار به عقب نشینی ۱۰ کیلومتری کردند. همان شب سپاه ۸ مکانیزه شوروی موظف شد مستقیماً به حرکت به سمت دوبنو، مواضع لشکر شانزدهم زرهی ورماخت، ادامه دهد. گروه متحرکی از لشکر سی و چهارم تانک شوروی صبح روز ۲۷ ژوئن تلاش کرد این فرمان را به اج
را درآورد اما حملات هوایی، توپخانه ای و زرهی ورماخت ضربه سختی به نیروهای مشتت این سپاه وارد کرد. بقایای سپاه ۸ مکانیزه شوروی به زحمت تا ۱ ژوئیه توانستند از مهلکه به سمت شرق بگریزند. سپاه ۱۵ مکانیزه شوروی نیز با عملیات در ناحیه مردابی و زیر حملات هوایی ورماخت دستاورد اندکی حاصل نمود. در جناح شمالی لشکرهای چهلم و چهل و سوم تانک سپاه ۱۹ مکانیزه شوروی در تلاش برای پیشروی، مستقیماً با لشکرهای در حال تهاجم یازدهم و سیزدهم زرهی ورماخت برخورد کردند و به طرف ریونه عقب رانده شدند. سپاه ۹ مکانیزه شوروی ضد حمله خود را از روز ۲۷ ژوئن آغاز کرد اما نتوانست اتصالش را سپاه ۱۹ مکانیزه شوروی حفظ کند و تلفات سنگینی متحمل شد. هنگامی که روز بعد مأمور به تجدید حملات گشت، روکوسوفسکی، فرمانده سپاه ۹ مکانیزه شوروی، تصمیم به گرفتن حالت تدافعی و گذاشتن کمین برای نیروهای جلودار لشکر سیزدهم زرهی ورماخت در جهت ریونه گرفت. در این موضع، احتمالاً برای نخستین بار در جنگ، نیروهای آلمانی زیر آتش متمرکز توپخانه دشمن قرار گرفتند و تلفات شدیدی به آن ها وارد آمد. پس از دو روز حملات زمینی و هوایی ورماخت، روکوسوفسکی فرمان به عقب نشینی دریافت کرد. در م