Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
raco انجام می شود. این فضاپیما دارای آرایه های خورشیدی بازطراحی شده و یک خط قالب بیرونی اصلاح شده در مقایسه با فضاپیمای دراگن اصلی است و دارای کامپیوترهای جدید پرواز و هوانوردی است. از مارس ۲۰۲۰، چهار فضاپیمای دراگون ۲ ساخته شده است. یک مدل آزمایشی به نام Dragonfly و سه وسیله نقلیه قابل پرواز که یکی از آنها در یک تست موتور نابود شده است. Crew Dragon به عنوان یکی از دو فضاپیمایی است که انتظار می رود خدمه را به ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) تحت برنامه خدمه تجاری ناسا منتقل کند. دیگری Boeing CST-100 Starliner است. همچنین پیش بینی می شود که این فضاپیما در پروازها توسط شرکت جهانگردی فضایی آمریکایی Space Adventures به و از ایستگاه فضایی برنامه ریزی شده Axiom Space مورد استفاده قرار گیرد. اولین پرواز آزمایشی بدون سرنشین Crew Dragon در مارس ۲۰۱۹ رخ داد و اولین پرواز با خدمه - فضانوردان رابرت ال بهنکن و داگلاس جی هارلی - در تاریخ ۳۰ مه ۲۰۲۰ در ۳:۲۲ دقیقه به وقت ساحل شرقی آمریکا رخ داد. این پرواز آزمایشی اولین بار بود که یک شرکت خصوصی فضاپیمای خدمه داری را پرتاب کرد. پیش بینی می شود Cargo Dragon با قراردادی تجاری Resu
pply Services-2 با NASA همراه با فضاپیمای Cygnus Northrop Grumman Innovation Systems و فضاپیمای Dream Chaser شرکت سیرا نوادا، محموله هایی را به ISS تحویل دهد. نخستین پرواز از نوع Dragon 2 از Cargo Dragon قرار است در اکتبر سال ۲۰۲۰ پرتاب شود. انواع. دو نوع از این فضاپیما وجود دارد: اژدهای با خدمه (Crew Dragon) و اژدهای باری (Cargo Dragon). کرو دراگن در ابتدا دراگن رایدر (DragonRider به معنی اژدهاسوار) نام داشتو از ابتدا در نظر گرفته شده بود تا از خدمه هفت نفره یا ترکیبی از خدمه و محموله پشتیبانی کند. این فضاپیما قادر است با استفاده از سیستم لنگراندازی (Docking) ناسا (NDS) پهلوگیری و لنگراندازی کاملاً خودمختار انجام دهد. در مورد مأموریت های معمولی، Crew Dragon برای مدت ۱۸۰ روز در ایستگاه بین المللی فضایی لنگر می ماند، اما به گونه ای طراحی شده است که تا ۲۱۰ روز با مطابقت با فضاپیمای سایوز روسی در ایستگاه بماند. از ابتدای روند توسعه، SpaceX برنامه ریزی کرده بود تا از یک سیستم فرار پرتابگر یکپارچه برای فضاپیمای اژدها استفاده کند. قابلیت ها. اژدها ۲ تا حدی قابل استفاده مجدد است، به طور بالقوه منجر به کاهش قابل توجه
هزینه می شود. SpaceX قصد داشت از هر کپسول جدیدی برای هر پرواز خدمه برای ناسا استفاده کند اما به دنبال استفاده مجدد از کپسولها است. Cargo Dragon می تواند ۳٬۳۰۷ کیلوگرم (۷٬۲۹۱ پوند) را به ISS حمل کند. اژدهای با خدمه دارای ظرفیت هفت فضانورد است (فقط چهار صندلی برای مأموریت های ناسا استفاده می شود). در بالای صندلی ها یک صفحه کنترل سه صفحه ای، یک توالت (با پرده حریم خصوصی) و دریچه متصل وجود دارد. فرود اقیانوسی با چهار چتر نجات اصلی در هر دو نوع انجام می شود. سیستم چتر نجات کاملاً از سیستم مورد استفاده در کپسول قبلی اژدها، به دلیل نیاز به استقرار چتر نجات تحت انواع سناریوهای لغو پرتاب، مجدداً طراحی شد. Crew Dragon دارای هشت موتور SuperDraco جانبی است که به صورت جفت های زائد در چهار غلاف موتور جمع می شوند و هر موتور قادر به تولید ۷۱ کیلونیوتن (۱۶٬۰۰۰ پوند وزنی) نیرو برای استفاده برای لغو پرتاب است. هر غلاف همچنین شامل چهار پیشران دراکو است که می تواند برای کنترل جهت و مانورهای مداری مورد استفاده قرار گیرد. محفظه احتراق موتور SuperDraco با استفاده از فرایندی از لیزر مستقیم فلز، از Inconel، یک آلیاژ نیکل و آهن چاپ می
شود. موتورها در یک محفظه محافظ قرار دارند تا در صورت عدم موفقیت موتور از بروز خطا جلوگیری کند.
ندا طَلیله(یا با آوایش و نگارش: ندا تالیلا) (۱۸۵۸ - ۱۹۳۱) مترجم، آموزگار و نویسنده سوری یونانی اصل بود. در بسیاری از آموزشگاه های مسیحیان در سوریه، لبنان و مصر درس داد و کتاب «الحساب» را از انگلیسی به عربی به عنوان کتاب درسی ترجمه نمود؛ این کتاب در سال ۱۸۸۴ در ۲۲۲ صفحه در بیروت چاپ شد و از نخستین کتاب های درسی نوین عربی شمرده می شود.
ناصریسم ، ایدئولوژی ملی گرایانه سوسیالیستی عربی بود که در سایهٔ دولت جمال عبدالناصر، رئیس جمهور مصر از ۱۹۵۲ تا ۱۹۷۰، شکل گرفت و پس از درگذشتش نیز ادامه یافت. اسم این ایدئولوژی از نام وی گرفته شده و از شعارهای او یعنی آزادی، سوسیالیسم و اتحاد عربی، الهام گرفته است. تأسیس و شخصیت های سرشناس. نخستین کسی که از اصطلاح ناصریسم استفاده کرد، روزنامه نگار مصری، محمد حسین هیکل بود که سال ۱۴ ژانویه ۱۹۷۲ در روزنامه الاهرام زمان حکومت ناصر، از این اصطلاح استفاده کرد و این نام در جهان عرب، مشهور شد. بعد از آن نیز در سال ۱۹۷۶ کامل رفعت کتابچه ای به عنوان «ناصریست ها» (به عربی: ناصریون) نوشت و در آن اصول ناصریسم و اهدافش را ذکر کرد. در سال ۱۹۹۲ «حزب دموکراسی ناصریسم» به ریاست ضیاءالدین داود، وکیل و عضو مجلس مصر تشکیل شد. برخی اوقات رهبران کشورهای عرب نظیر معمر قذافی، رهبر وقت لیبی نیز خود را "ناصریست"، معرفی کرده اند.
یاروسلاو بوچک (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ویکتوریا پلزن، رن، باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ اشاره کرد. تیم ملی. وی سابقه ۳۱ بازی برای تیم ملی فوتبال چکسلواکی را در کارنامه دارد.
نشوان بنت عبدالله (؟ - ۱۴۷۵) (نسب: نشوان بنت عبدالله بن العلاء کُنانیه عسقلانیه) بانوی محدث مصری در سدهٔ نهم هجری بود. او نزد پنج تن از علمای روزگارش علم حدیث خوانده و اجازهٔ نقل گرفت. بزرگان بسیاری نزد او درس خوانده اند از جمله ابن حجر عسقلانی. ۱۹ رجب ۸۸۰ق درگذشت و در « حوش الحنابلة» در جوار آرامگاه پدرش دفن شد.
یاروسلاو بورگر (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل چکسلواکی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ اشاره کرد.
اشتفان چامبال (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل چکسلواکی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ و باشگاه فوتبال اسلوان براتیسلاوا اشاره کرد. تیم ملی. وی سابقه ۲۲ بازی برای تیم ملی فوتبال چکسلواکی را در کارنامه دارد.
نِعمِه طرّاح (۱۱۲۴ - ۱۲۰۷) (نسب: نعمة بنت علی بن یحیی الطراح ) بانوی محدث سوری در سدهٔ ششم هجری بود. بسیار از پدربزرگش یحیی طرّاح روایت نمود. در ۲۸ ربیع الاول ۶۰۴ق در دمشق درگذشت و در بیرون «باب الفرادیس» دفش شد.
یوزف چتیژوکی (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل چکسلواکی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ، باشگاه فوتبال اسلاویا پراگاشاره کرد. تیم ملی. وی سابقه ۴۲ بازی برای تیم ملی فوتبال چکسلواکی را در کارنامه دارد.
فرانتیشک یونک (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ اشاره کرد. تیم ملی. وی سابقه ۳۲ بازی برای تیم ملی فوتبال چکسلواکی را در کارنامه دارد.
نفسیه خبّاز (۱۲۶۵ - ۱۳۴۸) (نفسیه بنت ابراهیم بن سالم الخباز) بانوی محدث مصری بود. همراه برادرش نزد سه تن از علمای روزگارش به تحصیل پرداختند. از سه تن از جمله از ابو شامه مقدسی اجازهٔ نقل گرفت. سپس او بسیار به آموزش علم حدیث روی آورد، شمس الدین ذهبی از شاگردان او بود.
گِزا کالوچائی (، زاده ۳۰ مه ۱۹۱۳ - درگذشته ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۸) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان - چکسلواکی بود. وی سابقه عضویت در تیم های باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ و باشگاه فوتبال فرنتس واروش را دارد، کالوچائی همچنین ۳ بازی برای تیم ملی فوتبال چکسلواکی و ۲ بازی برای تیم ملی فوتبال مجارستان انجام داده است.
سعید کشن فلاح (۱۳۳۵ - ۱۳۹۵)، کارگردان تئاتر، استاد دانشگاه هنر و بازیگر اهل ایران بود. وی دبیر جشنواره تئاتر فجر، رئیس دانشگاه هنر تهران و مدیر دفتر هنرهای نمایشی حوزه هنری بود. وی با همراهی با محسن مخملباف، مجید مجیدی، رسول ملاقلی پور، کمال تبریزی و محمدرضا هنرمند تشکیلاتی به اسم حوزه اندیشه و هنر اسلامی را بنیان نهاد. فرید کشن فلاح، برادر کوچک تر او نیز در اردیبهشت ۱۳۹۵ درگذشت. درگذشت. وی در ۲۴ مهر ۱۳۹۵ در همدان درگذشت. کتاب در مورد سعید کشن فلاح. نقش سعید (شناختنامه) مهدی مظفری ساوجی، انتشارات سوره مهر، ١٣٩٨
ولاستیمیل کوپسکی (؛ – ) یک بازیکن فوتبال و سرمربی (فوتبال) اهل چکسلواکی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ اشاره کرد. تیم ملی. وی سابقه ۲۶ بازی برای تیم ملی فوتبال چکسلواکی را در کارنامه دارد.
تل براک شهری باستانی در سوریه بود. بقایای آن تلی را در ناحیهٔ خابور شمالی در نزدیکی روستای تل براک در استان حسکه تشکیل می دهد. نام اصلی شهر نامشخص است. در نیمهٔ دوم هزارهٔ سوم پیش از میلاد، این شهر با نام نقر و پس از آن با نام نور شناخته می شد. تل براک در هزارهٔ هفتم پیش از میلاد، به صورت سکونتگاهی کوچک بنیان گذاری شد و در هزارهٔ چهارم به یکی از بزرگترین شهرهای جزیره تبدیل شد. در آغاز هزارهٔ سوم پیش از میلاد با پایان دورهٔ اوروک از وسعت شهر کاسته شد؛ ولی دوباره در حدود ۲۶۰۰ پ. م؛ که با نام نقر شناخته می شد، گسترش یافت و پایتخت یک پادشاهی منطقه ای بود که بر درهٔ رود خابور حکومت می کرد. نقر در حدود ۲۳۰۰ پ.م. نابود شد و تحت حکومت اکدیان درآمد. سپس مدتی به عنوان دولت شهر هوری استقلال داشت. نقر در سدهٔ ۱۹ پ.م. دوباره رونق یافت و تحت حکومت دولت های منطقه ای گوناگون قرار گرفت. در حدود ۱۵۰۰ پ.م. مرکز میتانی بود و در حدود ۱۳۰۰ پ.م. توسط آشوریان نابود شد. پس از آن، دیگر هرگز اهمیت سابق خود را بازنیافت و به عنوان یک سکونتگاه کوچک باقی ماند تا این که در میانهٔ دورهٔ عباسی از سوابق ناپدید شد. مردم گوناگونی از جمله حلفیان،
سامیان و هوریان در شهر سکونت داشتند. تل براک از نخستین دوره های خود یک مرکز مذهبی بود. معبد مشهور آن در هلال حاصل خیز منحصربه فرد بود و خدای اصلی آن، بلت-نقر، در تمامی منطقهٔ خابور مورد احترام بود که شهر را به مکانی زیارتی تبدیل می کرد. فرهنگ تل براک توسط تمدن های گوناگونی که در آن ساکن بودند، تعریف می شد. این شهر، مرکز تجارت میان آناتولی، شام و جنوب میان رودان بود. تل براک نخست توسط ماکس مالوان در ۱۹۳۷ حفاری شد و پس از آن به صورت منظم از ۱۹۷۹ تا ۲۰۱۱ (که کار به دلیل جنگ داخلی سوریه متوقف شد) کاوش می شد. تاریخچه. تل براک نام کنونی تل است. در شرق تپه، یک دریاچهٔ خشک با نام خاتونیه قرار دارد. براک ممکن است تغییریافتهٔ نام باستانی شهر که اکنون نامشخص است، باشد. سکونت اولیه. در نخستین دوره سکونتگاه کوچکی ایجاد شد که به فرهنگ نیاحلفی حدود ۶۵۰۰ پ.م. بازمی گشت. تاریخ اشیای بسیاری از جمله کوزه های حلفی به آن دوره بازمی گردد. در ۵۰۰۰ پ.م. فرهنگ عبید شمالی حاکم شد و بسیاری از اشیای عبیدی در تل براک یافت شد. با حفاری و کاوش سطحی تل براک و پیرامون آن، سکوی آجری بزرگی متعلق به پایان دورهٔ عبید از خاک خارج شد و نشان داد ک
ه تل براک مدت کمی پیش از شهرهای شناخته شده تر جنوب میان رودان از جمله اوروک به عنوان مرکزی شهری توسعه یافته بود. نخستین شهر. فرهنگ اولیهٔ عبید در جنوب میان رودان در دورهٔ اوروک تکامل یافت. مردم جنوبی دورهٔ اوروک از ابزارهای نظامی و اقتصادی برای توسعهٔ تمدن خود بهره می بردند. در شمال میان رودان، دورهٔ پسا عبید در اواخر عصر مس سنگی (هزارهٔ چهارم پیش از میلاد) تعیین شده که در آن، گسترش تل براک (که نام اصلی آن مشخص نیست) آغاز شد. در دورهٔ براک E دیوارهای شهر ساخته شدند و توسعهٔ تل براک منجر به شکل گیری یک شهر کوچک شد. در اواخر هزارهٔ پنجم پ.م. مساحت تل براک به حدود ۵۵ هکتار رسید. در بخشی از تل، بقایای ساختمانی عظیم با دیوارهای به ضخامت دو متر و آستانهٔ بازالتی آشکار شد. در جلوی ساختمان، خیابانی با سنگ فرش سفالی به سوی ورودی شمالی شهر کشف شد. گسترش شهر در دورهٔ F ادامه یافت و به مساحت ۱۳۰ هکتار رسید. چهار گور دسته جمعی در پیرامون تل کشف شد که قدمت آن ها به ۳۸۰۰ تا ۳۶۰۰ پ.م. بازمی گشت. این گورها می توانند نشان دهند که فرایند شهری شدن همراه با تنش اجتماعی داخلی و افزایشی در سازمان دهی جنگ بوده است. معبد چشم در نیمهٔ
نخست دورهٔ F بنا شد. این نام به دلیل کشف هزاران مجسمهٔ کوچک بت چشم گچی در آن انتخاب شد. در نیمهٔ دوم دورهٔ F تعامل با جنوب میان رودان افزایش یافت و یک مستعمرهٔ اوروکی در شهر بنا شد. با پایان فرهنگ اوروک در حدود ۳۰۰۰ پ.م. مستعمرهٔ اوروکی تل براک متروک و توسط ساکنان آن با خاک یکسان شد. سپس در دوره های H و J، از تل براک کاسته شد و به تپه محدود شد. شواهدی دربارهٔ تعامل با جنوب در دورهٔ H وجود دارد که وجود موادی مشابه آنچه در دورهٔ جمدت نصر در جنوب ساخته می شد را نشان می دهد. شهر در دورهٔ نینوت ۵ به صورت سکونتگاهی کوچک با معبدی کوچک باقی ماند. پادشاهی نقر. در حدود ۲۶۰۰ پ.م. ساختمان حکومتی بزرگی ساخته شد و دوباره شهر به خارج از تل گسترش یافت. گفته می شود که تمدن کیش، شهر را احیا کردند و نقر نامیده شد. این نام احتمالاً ریشهٔ سامی دارد و به معنای محل کشت است. یکی از ساختمان های مهم هم عصر پادشاهی، یک ساختمان اداری یا معبد بیضی شکل است. دیوارهٔ خارجی این ساختمان، منحنی است و یادآور معبد بیضی خفاجه در مرکز میان رودان است. به جز دیوار، مقایسهٔ دو بنا از لحاظ معماری مشکل است؛ زیرا دو بنا پلان متفاوتی دارند. کهن ترین منا
بعی که از نقر یاد می کنند، مربوط به ماری و لوح های کشف شده در نبده هستند. البته مهم ترین منبع دربارهٔ نقر، بایگانی ابلا است. بسیاری از متن ها حاکم نقر را تنها با استفاده از عنوان او «ان» و بدون ذکر نام ثبت کرده اند. البته متن ماری نام شاه آمار-آن را ثبت کرده است که ممکن است همان مارا-ایل شاه نقر باشد که در متون ابلا یاد شده است. به این ترتیب، مارا-ایل تنها شاه شناخته شده به نام، پیش از دورهٔ اکدی نقر است. او اندکی بیش از یک نسل پیش از تخریب پادشاهی حکومت کرد و به احتمال زیاد، «ان» ثبت شده در سایر متون از جمله متن نبده است. نقر در بیشترین وسعت خود، بیشتر نیمهٔ جنوب غربی حوضهٔ خابور را تصرف کرده بود و از لحاظ سیاسی و دیپلماتیک هم ارز دولت های ابلا و ماری بود. پادشاهی شامل چندین شهر تابع از جمله هزنه و مهم تر از همه، نبده بود. نبده دولت شهری بود که ضمیمهٔ نقر شده بود و مرکز یک استان بود. نقر روابط دیپلماتیک گسترده ای با ابلا داشت که هم درگیری و هم اتحاد را شامل می شد. متنی از ابلا از پیروزی پادشاه ابلا بر نقر یاد می کند. البته چند سال بعد، پیمانی میان دو دولت بسته شد و با وصلت میان تگریش-دامو شاهزاده خانم ابلا و
اولتوم-هوهو شاهزادهٔ نقر (فرزند حاکم نقر) روابط گسترش یافت. در سال هفتم وزارت ایبریوم در ابلا، نقر از ماری شکست خورد که باعث مسدود شدن مسیرهای تجاری میان ابلا و جنوب میان رودان از طریق میان رودان علیا شد. پس از مدتی، ایسار-دامو شاه ابلا اتحادی با نقر و کیش علیه ماری برقرار کرد و در نبردی در نزدیکی ترقه، ماری را شکست داد. پس از آن، اتحاد به شورشیان شهر آرمی که تابع ابلا بود، حمله کردند. حدوداً سه سال پس از نبرد ترقه، ابلا نابود شد و مدت کوتاهی پس از آن، نقر نیز در حدود ۲۳۰۰ پ.م. از میان رفت. بخش های بزرگی از شهر سوزانده شدند که به ماری یا سارگن نسبت داده شد. دورهٔ اکدی. نقر، پس از نابودی، توسط اکدیان بازسازی شد تا مرکزی برای مدیریت استانی شکل دهند. شهر شامل تل و یک شهر کوچکتر در لبهٔ جنوبی تپه بود. در دوره های ابتدایی اکد، دو ساختمان عمومی در شهر ساخته شد. یک ساختمان، شامل معبد بود و با توجه به این که نزدیک دروازهٔ شمالی شهر بود، احتمالاً به عنوان کاروانسرا به کار می رفت. نخستین حاکمان اکد مشغول درگیری های داخلی بودند و در زمانی پیش از حکومت نارام-سین، تل براک به صورت موقت توسط اکدیان متروک شد. ممکن است دلیل
آن، پدیده ای زیست محیطی باشد که منجر به بیابان زایی منطقه شده است. نابودی پادشاهی نقر خلأ قدرتی در خابور علیا ایجاد کرد. هوریان که پیشتر در اورکش تمرکز کرده بودند، از فرصت بهره بردند و کنترل ناحیه را همزمان با سال های آخر حکومت سارگن به دست گرفتند. هوریان تل براک را با نام نَوَر می شناختند و پادشاهان اورکش، عنوان شاه اورکش و نور را برای خود برگزیدند. این عنوان نخستین بار در مهر آتال-شن گواهی شد. بهره گیری از این عنوان در دورهٔ حکومت توپکیش و تیش-آتال، جانشینان آتال-شن که تنها بر اورکش حکومت می کردند نیز تداوم یافت. اکدیان در دورهٔ نارام-سین سلطهٔ خود بر نقر را تثبیت کردند. مهم ترین ساختمان اکدی شهر، کاخ نارام-سین خوانده می شد که بخش هایی از آن بر معبد چشم بنا شده بود. البته این کاخ بیشتر شبیه یک بارو بود؛ زیرا مکانی مسکونی نبود، بلکه انباری مستحکم برای ذخیره کردن مالیاتِ جمع آوری شده بود. کاخ در دورهٔ حکومت نارام-سین، احتمالاً با حملهٔ لولوبیان به آتش کشیده شد. شهر نیز در پایان دورهٔ اکدی در حدود ۲۱۳۹ پ.م. احتمالاً توسط گوتیان سوزانده شد. پادشاهی پس از اکد. پس از دورهٔ اکدی، دورهٔ N بود که طی آن، نقر مرکز یک
دودمان مستقل هوری بود و شاهد آن، کشف مهری بود که نام تالپوس-آتیلی شاه نقر ثبت شده بود. این شاه، همزمان با حکومت شار-کالی-شاری پسر نارام-سین یا اندکی پس از آن، حکومت می کرد. این نظر که تل براک زیر سلطهٔ سلسلهٔ سوم اور بود، رد شده است و شواهدی برای بازسازی کاخ نارام-سین توسط هوریان وجود دارد که توسط ماکس مالوان اشتباهاً به اورنامو از اور نسبت داده شد. در دورهٔ N بزرگی شهر کاهش یافت، ساختمان های عمومی متروک شدند و شهر کوچکتر تخلیه شد. حکومت خارجی و دوره های پسین. در دورهٔ P بخشی از نقر که نزدیک خط الرأس شمالی تل بود، تراکم جمعیت بالایی داشت. شهر تحت حکومت ماری قرار گرفت و مکان پیروزی تعیین کنندهٔ یاندوم-لیم بر شمشی -اداد یکم آشور بود. در سدهٔ ۱۸ پ.م. نقر اهمیت خود را از دست داد و تحت حکومت کاهات درآمد. پس از دورهٔ بابلی قدیم، نام نقر ناپدید شد، هرچند که شهر با نام نور زیر سلطهٔ میتانی به حیات خود ادامه می داد. در دورهٔ Q، تل براک شهر تجاری مهمی در دولت میتانی بود. در حدود ۱۵۰۰ پ.م. کاخی دوطبقه و معبدی اتاق دار در بخش شمالی تل ساخته شدند. البته بقیهٔ تل مسکونی نبود و شهر کوچکتری در شمال گسترش یافته بود که اکنون ب
ه دلیل کشاورزی نوین کاملاً از میان رفته است. دو سند رسمی میتانی از این شهر که میان سال های ۱۳۰۰ و ۱۲۷۵ پ.م. در دو موج نابود شد، بازیابی شدند. این نامه ها مربوط به شاهان آشوری اددنراری یکم و جانشینش شلمانصر یکم بودند. شواهد اندکی از سکونت در تل پس از نابودی شهر میتانی، وجود دارد. البته در دوره های آشوری روستاهای کوچکی در نزدیکی تل وجود داشتند. بقایای سکونتگاه هلنی در تل اقماری نزدیکی در شمال غربی تل اصلی کشف شد. در حفاری ها هیچ سرامیکی از دوره های اشکانی-رومی یا ساسانی-بیزانسی کشف نشده است، ولی سفال هایی در این دوره ها قابل ذکر هستند. در میانهٔ هزارهٔ نخست میلادی، ساختمان مستحکمی در شمال شرقی تل ساخته شد که برپایهٔ معماری آن، به عصر ژوستینیان (سدهٔ ششم) نسبت داده شد. آخرین دورهٔ سکونت محوطه، اوایل دوران خلافت عباسی بود که ترعه ای برای تأمین آب شهر از رود جغجغ ساخته شد. اجتماع. مردم و زبان. حلفیان مردم بومی شمال سوریه در دورهٔ نوسنگی بودند. در اوایل و میانهٔ دورهٔ اوروک شمالی، تماس با جنوب میان رودان افزایش یافت و در اواخر دورهٔ اوروک، مردم جنوبی به تل براک رفتند و یک جامعه تشکیل دادند که منجر به ایجاد اجتماعی
آمیخته از فرهنگ های گوناگون شد. جامعهٔ اوروکی در پایان هزارهٔ چهارم تل براک را ترک کردند و جمعیت آن بسیار کاهش یافت. جمعیت پیش از اکدیان، سامی بودند و به گویش سامی شرقی از زبان ابلایی (که در ابلا و ماری به کار می رفت) سخن می گفتند. گویش نقری به گویش ماری نزدیک تر از گویش ابلایی است. هیچ نام هوری در دورهٔ پیش از اکدیان ثبت نشده است. در دورهٔ اکدی، هر دو گونهٔ نام هوری و سامی ثبت شده اند؛ زیرا به نظر می رسد که هوریان از فرصت خلأ قدرت ناشی از نابودی پادشاهی پیش از اکدیان برای مهاجرت و توسعه در منطقه بهره گرفته اند. تل براک دوران پسااکدی، عنصر هوری قدرتمند و حاکمان دارای نام هوری داشت، هرچند قبایل عموری نیز در منطقه زندگی می کردند. شماری از قبایل عموری بنو یمینه در دورهٔ حکومت زیمری-لیم ماری در پیرامون تل براک ساکن شدند و هر گروه از زبان خود (زبان های هوری و عموری) استفاده می کرد. تل براک مرکز امپراتوری هوری-میتانی بود که زبان رسمی آن هوری بود. البته زبان بین المللی منطقه، اکدی بود که شاهد آن، لوح های دوره های میتانی و پسااکدی کشف شده در تل براک هستند که به زبان اکدی نوشته شده اند. مذهب. یافته های معبد چشم نشان م
ی دهد که تل براک یکی از نخستین زادگاه های مذهب سازمان یافته در شمال میان رودان است. مشخص نیست که معبد چشم به چه خدایی اختصاص یافته بود و به نظر می رسد که مجسمه های چشم بذل نذری به خدای ناشناخته بوده است. میشل مسلین چنین فرض کرد که معبد، مرکز اینانای سومری یا ایشتار سامی بود و مجسمه های چشم، نمایندهٔ الههٔ همه چیزبین بودند. در عصر پادشاهی پیش از اکد، هزنه مرکز زیارتی برای نقر بود. معبد چشم به عنوان زیارتگاهی کوچک باقی ماند و الهه بلت-نقر خدای اعلای پادشاهی شد. معبد بلت-نقر شناسایی نشده است، ولی ممکن است زیر کاخ میتانی باشد. کورا (خدای ابلایی) نیز در نقر تکریم می شد. و شواهدی مبنی بر بازدید حاکمان از معبد داجون (خدای سامی) در توتول وجود دارد. در دوران اکدی، معبد به شاکان (خدای سومری) حامی حیوانات اختصاص داشت. تل براک مرکز مذهبی هوری مهمی بود و معبد بلت-نقر اهمیت فرقه ای خود را در تمامی منطقه تا اوایل هزارهٔ دوم پیش از میلاد حفظ کرد. فرهنگ. شمال میان رودان در دورهٔ نوسنگی متأخر (۴۰۰۰ تا ۳۵۰۰ پ.م.) مستقل از جنوب تکامل یافت. شاخصهٔ این دوره، تأکید بر محیط های مقدس بود که در تل براک، مهم ترین آن ها معبد چشم بود. ای
ن ساختمان دارای پوشش چوبی بود و اتاق اصلی آن با قطعات چوب پوشانده شده بود. هم چنین نخستین نمای نیم ستون شناخته شده را داشت. در اواخر اوروک شمالی و به ویژه پس از ۳۲۰۰ پ.م.، شمال میان رودان کاملاً زیر سلطهٔ فرهنگ اوروک جنوبی بود که معماری و ادارهٔ تل براک را تحت تأثیر قرار داد. حضور اوروک صلح آمیز بود و نام آن نخستین بار در زمینهٔ یک جشن یاد شده بود. در آن دوره، معاملات تجاری به طور سنتی در جشن ها امضا می شدند. حفاری ها نشان دادند که برگزاری جشن، یک عادت محلی مهم بوده است. پادشاهی پیش از اکد به خاطر آکروبات هایش که در ابلا مورد تقاضا بودند و هنرمندان ابلایی را آموزش می دادند، مشهور بود. پادشاهی سبک حجاری محلی خود را داشت که «سبک براک» خوانده شد. این سبک، متفاوت با گونه های مهرزنی جنوبی بود و اشکال دایره ای نرم و لبه های تیز را به کار می گرفت. مدیریت اکدی تأثیر اندکی بر سنت های مدیریتی و سبک مهرزنی محلی داشت. هوریان از سبک اکدی در مهرهای خود بهره بردند. هم چنین مهرهای ایلامی کشف شد که نشان دهندهٔ تعامل با غرب فلات ایران بود. تل براک دانش زیادی در زمینهٔ فرهنگ میتانی فراهم کرد. در این فرهنگ، روش های پیچیده ای برا
ی تولید شیشه مورد استفاده قرار می گرفت که نتیجهٔ آن، شیشه های چندرنگ و شکل های تزئینی بود. حکومت. نخستین شهر، ویژگی های مراکز شهری بزرگ مانند ساختمان های عظیم را داشت و به نظر می رسد که توسط انجمنی خویشاوند محور به سرپرستی ریش سفیدان اداره می شد. پادشاهی پیش اکدی نامتمرکز بود و ادارهٔ مرکز استانی نبده، در کنار نمایندهٔ شاه، به دست شورای ریش سفیدان بود. حاکمان نقری باید برای اثبات سلطهٔ سیاسی خود به طور منظم در کشور سفر می کردند. در اوایل دورهٔ اکدی، نقر به دست مسئولان محلی اداره می شد. البته پس از رویداد زیست محیطی فرضی پیش از ساخت کاخ نارام-سین، سلطهٔ مرکزی شدیدتر شد و شمار مسئولان اکدی افزایش یافت. نقر پس از دورهٔ اکدی یک پادشاهی دولت شهری بود که در اوایل هزارهٔ دوم پ.م. به تدریج اهمیت سیاسی خود را از دست داد. اقتصاد. تل براک در طول تاریخ خود مرکز تجاری مهمی بود. این شهر، در دورهٔ مس سنگی انبار تجارت ابسیدین بود؛ زیرا بر روی رود گذرنده میان آناتولی، شام و جنوب میان رودان قرار داشت. در حومهٔ آن، شهرها و روستاهایی قرار داشتند، ولی پیرامون شهر تا سه کیلومتر خالی بود. شاید دلیل آن کشت فشرده در نزدیکی شهر برای ح
فظ جمعیت آن بوده است. در شهر اشیای مختلفی از جمله جام های ابسیدین و مرمر سفید، سفال، ابزار چخماقی و تزئینات پوستی ساخته می شد. تجارت نیز یکی از فعالیت های مهم اقتصادی در پادشاهی پیش از اکد بود و شریک های عمدهٔ آن، کیش و ابلا بودند. شیشه و پشم در پادشاهی تولید می شدند و نقر شهرتی در زمینهٔ تولید مثل و تجارت کونگا (از پیوند خر و گورخر آسیایی) داشت. تل براک در دورهٔ اکدی به عنوان مرکز مهم تجاری باقی ماند و یکی از شهرهای تجاری اصلی میتانی بود. شواهدی از قراردادهای تجاری میتانی برای کالاهای مصری، هیتی و میسنی وجود دارد. محوطه. حفاری ها. ماکس مالوان (شوهر آگاتا کریستی) در سال های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ میلادی تل براک را حفاری کرد. معبد چشم نخستین بنایی بود که از خاک خارج شد و چند شیء دست ساز به دست آمده در نخستین حفاری، از جمله سر تل براک، در مجموعهٔ موزهٔ بریتانیا محفوظ هستند. تیمی از مؤسسهٔ باستان شناسی دانشگاه لندن به رهبری دیوید و جوان اوتس در سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۳ در ۱۴ فصل در تل فعالیت کردند. پس از ۱۹۹۳ حفاری توسط شماری از مدیران با هدایت اصلی دیوید اوتس (تا ۲۰۰۴) و جوان اوتس انجام شد. بسیاری از یافته های حفاری تل براک د
ر موزهٔ دیر الزور به نمایش درآمده اند. آخرین فصل حفاری در بهار ۲۰۱۱ انجام شد، ولی به دلیل جنگ داخلی سوریه، فعالیت متوقف شد. جنگ داخلی سوریه. به گفتهٔ مسئولان سوریه، اردوگاه باستان شناسان و ابزارهای موجود در آن غارت شد. محوطه بارها میان گروه های گوناگون به ویژه یگان های مدافع خلق کرد و داعش دست به دست شد. در بهار ۲۰۱۵، تل براک پس از درگیری سبک با داعش، توسط نیروهای کرد تصرف شد.
خاتیا بونیاتیشْویلی (زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۹۸۷ در باتومی) نوازندهٔ پیانو اهل گرجستان است. او تابعیتِ کشورِ فرانسه را نیز دارد. زندگی. خاتیا بونیاتیشْویلی در ۲۱ ژوئن ۱۹۸۷ در باتومی گرجستان به دنیا آمد. آموختن پیانو را از سه سالگی نزد مادرش آغاز کرد و شش ساله بود که به همراه ارکستر مجلسی در تفلیس برای اجرا به روی صحنه رفت. او پس از فارغ التحصیلی از مدرسهٔ مرکزیِ موسیقی در تفلیس در سال ۲۰۰۴ وارد کنسرواتوار ملی همان شهر شد. او از ده سالگی تا کنون کنسرت هایی را در اوکراین، ارمنستان، اسرائیل، و ایالات متحدهٔ آمریکا اجرا کرده است. بونیاتیشْویلی تابعیت کشور فرانسه را نیز دارد. جایزه ها. بونیاتیشْویلی تاکنون موفق به دریافت جوایز متعدد شده است؛ ازجمله:
هَنا کَسبانی کُورانی (۱ فوریه ۱۸۷۰ -؟ فوریه ۱۸۹۸) بانوی نویسنده و ادیب لبنانی بود. «التمدّن الحدیث وتأثیره فی الشرق» و «فارس و حماره» و «زقاق المقلاة» از آثار اوست. او به زبان های عربی و انگلیسی می نوشت و پیش از ورود به ۲۹ سالگی اش درگذشت. زندگی. در (۱ فوریه ۱۸۷۰ در کفرشیما در استان جبل لبنان به دنیا آمد. خانواده اش از کودکی به آموزش و پرورش علمی او همت گماشتند. او را در مدرسه «المرسلین الأمریکان» در زادگاهش ثبت نام نمودند. مدرسه اش که دستور زبان های عربی و انگلیسی و علوم طبیعی را به شکل نوین درس می داد. هنا کسبانی در اوایل سال ۱۸۹۲م به آمریکا به عنوان نمایندهٔ انجمن زنان سوریه برای حضور در کنفرانس علمی زنان در نمایشگاه شیکاگو سفر کرد. در آن همایش به عضویت انجمن سلطنتی زنان در برلین برگزیده شد. به جز پویایی ها در امور زنان، کسبانی به ادبیات و رمان نیز روی آورد. برخی از آثارش که به عربی بود، نشر یافته است؛ اما آثار انگلیسی او کمتر مورد توجه بوده است. «فارس و حماره» و «زقاق المقلاة» از آثار داستانی اوست. درس گفتار او در کنفرانس علمی زنان نیز چاپ شده است.
هِند نَوفَل (۱۸۹۲ - ۱۹۵۷) بانوی روزنامه نگار لبنانی بود که برای برپایی مجلهٔ "الفتاة" در ۲۰ نوامبر ۱۸۹۲ شهرت فراگیر یافت. نخست مجله ای برای زنان عرب بود. در حاشیه به مسائل سیاسی و دینی می پرداخت و از حقوق زنان و روشنگری دربارهٔ آن دفاع می کرد.
یاسمین سیراوندی (یا به طور سنتّی:یاسمنیهٔ سیرواندیه) (? - ۱۱۰۹م) بانوی مفسر، محدث و واعظ مسلمان ایرانی در سدهٔ پنجم هجری بود. صلاح الدین صفدی در اثرش "عنوان النصر فی أعیان العصر" از او نام برده، «زنی موعظه گر با حُسنِ سیرت و علم و فضیلت» و او را ستوده است: «او سوره های قرآن را تفسیر می کرد»؛ صفدی ذکر کرده که یاسمین به حجاز رفت و پس از حج عزلت گزید و در سال ۵۰۲ قمری درگذشت.