Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاریخ معصار حکومت ها تحت فشار قرار گرفته اند تا از مداخله در اقتصاد دست بکشند. این به نهادهایی مانند شرکت ها، که غیراخلاقی یا در بهترین حالت ممکن بی توجه به اخلاقیات هستند، اجازه داده تا نتایج بسیار زیان بخشی بدون جریمهٔ قانونی یا اجتماعی ایجاد کنند. بروین احیای جامعهٔ مدنی را ترویج می کند و از جامعه می خواهد که تقاضای اعمال عادلانه و تنظیم اخلاق بازار را داشته باشند. بروین ۱۹۹۹ رودولف اشتاینر اشاره کرد که سرمایه داری وظیفهٔ تأمین مالی ابتکارات اقتصادی را دارد؛ سرمایه باید به مسیرهایی سو داده شود که برای جامعه سودبخش است. او پیشنهاد داد که به جای تعیین قیمت ها از طریق کنترل مطلق حکومت یا عدم وجود مطلق بازار آزاد، هر صنعت می تواند انجمنهای خودنظم بخشی از تولیدکنندگان، کسب و کارهای عمده فروش و خرده فروش و مصرف کنندگان داشته باشد. این انجمن ها قیمت هایی را تعیین می کند که برای هر سه دسته عادلانه باشد. حکومت در تصمیمات کاملاً اقتصادی دخالت نمی کند اما در قبال محافظت از حقوق بشر (این می تواند شامل حداقل دستمزد و امنیت در محل کار باشد) و برابری حقوق شهروندانش مسئول است (نظم سه گانهٔ اجتماعی را ببینید). تفاوت ها با
اتحادیه های اعتباری. اتحادیه های اعتباری بانک نیستند اما بسیاری از خدمات بانک ها را ارائه می دهند (مثلاً فرصت های سرمایه گذاری، وام های تجاری و کسب و کار، حساب های جاری و پس انداز و غیره). مالک اتحادیه های اعتباری اعضای آن هستند نه سهام داران. این به هر عضو نفوذ بیشتری در فرایند تصمیم گیری می دهد. هنگامی که یک اتحادیهٔ اعتباری بودجهٔ اضافه دارد، سود به دست آمده در جامعه سرمایه گذاری شده یا به شکل «استرداد مشتری» (یعنی چک) به اعضا داده می شود. اتحادیه های اعتباری بر اعضا تمرکز دارند زیرا آن ها مالکان نیز هستند، و هم چنین بر جوامعی که در آن قرار دارند. اتحادیه های اعتباری توجه بیشتری نسبت به بانک ها به پیشرفت جامعهٔ محلی می کنند. اغلب اتحادیه های اعتباری صرفاً به افراد و کسب و کارهایی وام می دهند که اتحادیه در آن قرار دارد. این واقعیت موجب می شود که اتحادیه های اعتباری تأثیر مثبت بیشتری نسبت به بانک ها بر جوامع بگذارند. با این حال، اتحادیه های اعتباری لزوماً توان ایجاد تغییر گسترده در اعمال کسب و کارهای یکسانی با بانک-ها ندارند. این مسئله به دلیل این است که اتحادیه های اعتباری با تمرکز بر تأمین مالی کسب و کارها
ی محلی که نظارت بر آن ها آسان تر بوده و محتملاً توان کمتری برای ایجاد سود اجتماعی و محیط زیست دارند، از مشکل تأمین مالی فعالیت های شرکت/کسب و کار دوری می کنند. اتحادیه ها و شبکه ها. 11.1 اتحادیهٔ جهانی برای بانکداری بر مبنای ارزش ها- اتحادیهٔ جهانی برای بانکداری بر مبنای ارزش ها (GABV) یک سازمان عضوی است که در مارس ۲۰۰۹ توسط BRAC Bank در بنگلادش، GLS Bank در آلمان، ShoreBank در ایالات-متحده و Triodos Bank در هلند تأسیس شد. در حال حاضر از ۲۷ بانک پیشگام پایدار جهان از آسیا، آفریقا، آمریکای لاتین گرفته تا آمریکای شمالی و اروپا تشکیل شده است. صندوق سرمایه گذاری جامعه ی ملی. صندوق سرمایه گذاری جامعهٔ ملی (NCIF) در بانک های رسالت محور و سازمان های مالی دیگری سرمایه گذاری می کند که به جوامع محروم خدمات مالی مسئولانه ارائه می کنند. شبکهٔ صندوق سرمایه گذاری جامعهٔ ملی شامل بیش از ۳۰ بانک امریکایی است که بر اساس معیارهای عملکرد اجتماعی و مشارکتشان در ابتکارهای صندوق سرمایه گذاری جامعهٔ ملی برای پیش برد بانکداری رسالت محور انتخاب می شوند.
شرکت ریمووا (RIMOWA) یک تولیدکننده چمدان از جنس آلومینیوم و پلی کربنات در آلمان است. تاریخچه. ریچارد مورزک و پدرش پاول مالک یک کارخانه چمدان بودند. در پی آتش سوزی که رخ داد همه مواد اولیه شان بجز آلومینیوم ها از بین رفت. در سال ۱۹۳۷، ریچارد اولین چمدان را با آلومینیوم که ترکیبی از استحکام و سبک وزنی بود ساخت. امروزه ریمووا چمدان هایی از جنس پلی کربنات نیز می سازد. محصولات ریمووا در کارخانه های آن در آلمان، جمهوری چک، کانادا و برزیل تولید می شود.
باربارا لی-هانت (؛ زادهٔ – ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۴) هنرپیشه اهل انگلستان بود. وی از سال ۱۹۵۴ میلادی تا ۲۰۰۴ فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "جنون"، "بیلی الیوت"، "اوه! سگ بهشتی"، "هنری هشتم"، "جنگ شاد" و "ونیتی فیر" اشاره کرد.
برنارد کریبینز (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک هنرپیشه و صدا پیشه اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به بچه های راه آهن، جنون، کازینو رویال، شی، "توپ سیاه" و "بچه های آب" اشاره کرد. مرگ. یک کمپین موفقیت آمیز رسانه های اجتماعی در سال ۲۰۲۲باعث شد تا زندگی نامه او به عنوان یک کتاب صوتی با صدای کریبینز به عنوان راوی ضبط شود، اما پس از مرگش این کار ناتمام ماند. کریبینز در سن ۹۳ سالگی در ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۲درگذشت.
مایکل بیتس (؛ – ) هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۷ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "در انتهای دوران میانسالی"، "پرتقال کوکی"، "پاتون"، "جنون"، "مسحور" و "نبرد بریتانیا" اشاره کرد.
مج راین (؛ – ) یک هنرپیشه اهل استرالیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به پرتقال کوکی، "اس اواس. تایتانیک" و جنون اشاره کرد.
السی راندولف (؛ ۹ دسامبر ۱۹۰۴ – ۱۵ اکتبر ۱۹۸۲) یک هنرپیشه، خواننده و رقصنده اهل انگلستان بود. راندلف در لندن متولد شد و در همان جا درگذشت. مقالات او در کلکسیونی در دانشگاه بیرمنگام وجود دارد و همچنین جزئیات عملکرد او در این کلکسیون جمع آوری شده است. گزیدهٔ نقش آفرینی ها. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
نوئل جانسون (; – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۹۷ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به جنون، فقط بخاطر چشمان تو و نیکلاس کوچک اشاره کرد.
جیمی گاردنر (؛ ۲۴ اوت ۱۹۲۴ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۵۴ تا ۲۰۰۵ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به هری پاتر و زندانی آزکابان و جنون اشاره کرد.
مایکل شرد (; – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به امپراتوری ضربه می زند، ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی، در جبهه غرب خبری نیست، نیروی ۱۰ از ناوارون، "دادگاه جزا"، "یخ سبز" و جنون اشاره کرد.
شمال شرق هند منطقه ای در هند است که بخش شرق هند را با یک مسیر باریک به کشورهای بوتان و بنگلادش وصل می کند. هفت ایالت خواهر (آروناچال پرادش، آسام، مانیپور، مگالایا، میزورام، ناگالند، و تریپورا)، به علاوهٔ ایالت سیکیم، و یکی از شهرهای بنگال غربی این منطقه را تشکیل می دهند. منطقهٔ موسوم به هفت خواهر از طریق یک دالان زمینی باریک ۲۲ کیلومتری به بقیهٔ هند متصل است که آن را به طور کامل منزوی کرده است. این بخش شرقی هند به دلیل مردمان و فرهنگ های متفاوت خود در مقایسه با سایر نقاط کشور متمایز است. پس از پایان حکومت استعماری بریتانیا، این مناطق حق انتخاب داشتند که به هند، برمه یا پاکستان شرقی (بنگلادش) بپیوندند یا برای استقلال تلاش کنند. بیشتر آن ها به هند پیوستند، هرچند در برخی مناطق این موضوع با مقاومت اولیه همراه شد. جمعیت و فرهنگ. این منطقه حدود ۴ درصد از کل جمعیت هند را دربر می گیرد و کم تراکم ترین بخش کشور است. برخلاف بیشتر مناطق هند، بخش قابل توجهی از مردم اینجا گوشت، به ویژه گوشت گاو و خوک مصرف می کنند. درصد مسیحیان در این منطقه بالاتر از میانگین ملی است و ساختار فرهنگی بیشتر به جوامع قبیله ای گرایش دارد، با شور
اهای محلی و خودمختار. جمعیت کل شمال شرق هند ۴۶ میلیون نفر است که ۶۸ درصد آن تنها در آسام زندگی می کنند. آسام همچنین تراکم جمعیتی بالاتری دارد، یعنی ۳۹۷ نفر در هر کیلومتر مربع، در حالی که میانگین ملی ۳۸۲ نفر در هر کیلومتر مربع است. نرخ باسوادی در ایالت های شمال شرقی، به جز آروناچال پرادش و آسام، بالاتر از میانگین ملی یعنی ۷۴ درصد است. بر اساس سرشماری ۲۰۱۱، مگالایا با ۲۷٫۸ درصد، بالاترین رشد جمعیت را در میان تمام ایالت های منطقه ثبت کرده که بیش از میانگین ملی ۱۷٫۶۴ درصد است؛ در حالی که ناگالند کمترین میزان را در کل کشور با منفی ۰٫۵ درصد ثبت کرد. تنوع قومی-زبانی. جمعیت منطقهٔ هفت خواهر از چهار گروه عمدهٔ قومی-زبانی تشکیل شده است: استرانزی ها: حدود ۱۰ هزار سال پیش وارد شدند؛ نوادگان آن ها شامل مردم خاسی و جاینتیا در مگالایا هستند. مردمان چینی-تبتی: ۳ تا ۴ هزار سال پیش آمدند و اکنون دومین گروه بزرگ قومی-زبانی اند؛ از جمله میشمی، ناگا، میزو، تریپوری، بودو و کاچاری. هندوآریایی ها: ۲ تا ۳ هزار سال پیش از بخش های اصلی هند وارد شدند و اکنون بزرگ ترین گروه جمعیتی این منطقه اند؛ شامل بنگالی های سیلهتی و آسامی ها. مردمان
کرا-دای: حدود یک هزاره پیش از جنوب شرقی آسیا آمدند و با مردمان تایلندی و لائوسی پیوند دارند. ایالت ها. آروناچال پرادش: با لقب «سرزمینی که خورشید برای نخستین بار هند را می بوسد» شناخته می شود. با حدود یک و نیم میلیون نفر جمعیت، کم تراکم ترین جمعیت منطقه را دارد و مورد ادعای چین به عنوان «تبت جنوبی» است. فرهنگ آن به تبت نزدیک است و بوداگرایی و خوراک هایی مانند توکپا و مومو در آن رواج دارند. آسام: به عنوان «دروازهٔ هفت خواهر» شناخته می شود. رود براهماپوترا در آن جریان دارد و بسیار حاصلخیز است. بزرگ ترین جزیره رودخانه ای جهان (ماجولی) در این ایالت قرار دارد. آسام «خواهر بزرگ» خوانده می شود زیرا بسیاری از ایالت های دیگر زمانی بخشی از آن بودند. به خاطر ابریشم موگا و زیستگاه دو سوم کرگدن تک شاخ هندی شهرت دارد. مانیپور: به عنوان «جواهر هند باورنکردنی» شناخته می شود. این منطقه زمانی کشور مستقلی بود. رقص مانیپوری و منشأ بازی چوگان از این ایالت دانسته می شود. دریاچه لوکتاک با جزایر شناور خود (پارک ملی کابول لامجا، تنها پارک ملی شناور جهان) از ویژگی های شاخص آن است. مگالایا: به معنای «مسکن ابرها» و «ایالت نیمه راه به بهش
ت» است. مرطوب ترین مکان روی زمین در این ایالت قرار دارد. سرسبزی، پل ریشه زنده، غارها و آبشارهای چشمگیر از مشخصات آن است. مگالایا یکی از مهم ترین مناطق مادرسالار هند و همچنین «پایتخت راک هند» به شمار می رود. میزورام: با نام «سرزمین کوه های آبی» شناخته می شود. بیش از ۹۰ درصد آن پوشیده از جنگل است. هر پنجاه سال یک بار پدیده ای به نام «ماتام» رخ می دهد که شکوفه دادن بامبو و افزایش موقتی جمعیت موش ها را در پی دارد. نرخ باسوادی در این ایالت بیش از ۹۰ درصد است و فرهنگ آن بر روحیهٔ جامعهٔ تعاونی تأکید دارد. ناگالند: با نام «سرزمین جشنواره ها» و «پایتخت شاهین جهان» شناخته می شود. حدود ۸۷ درصد جمعیت آن مسیحی هستند. این ایالت ۱۶ قبیلهٔ بزرگ با آداب و رسوم ویژه دارد و جشنواره هورنبیل مهم ترین رویداد فرهنگی آن است. تریپورا: دومین ایالت پرجمعیت هفت خواهر (پس از آسام) است. از سه طرف به بنگلادش محدود می شود و ۶۰ درصد جمعیت آن بنگالی هستند. حدود ۸۳ درصد جمعیت این ایالت هندو هستند. تاریخ سلطنتی غنی و کاخ های سلطنتی از ویژگی های شاخص تریپورا است. چهار ایالت آسام، مگالایا، میزورام و تریپورا دارای شوراهای منطقه ای خودمختار در نوا
حی با اکثریت قبیله ای هستند که اختیار خودگردانی در حوزه هایی مانند زمین، فرهنگ، منابع و مالیات دارند. تاریخچه. منطقهٔ شمال شرق هند به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود، از آغاز تاریخ هند به عنوان حاشیه ای مرزی و در عین حال گذرگاهی میان آسیای جنوبی و آسیای جنوب شرقی شناخته می شد. نخستین ساکنان این منطقه احتمالاً از گروه های زبانی آسترواسیایی از جنوب شرقی آسیا بودند و پس از آنان، گروه های تبتی-برمه ای از چین و سپس گروه های هندو-آریایی از دشت های گنگ وارد شدند. در متون باستانی چینی و آثار جغرافی دانان یونانی-رومی مانند پری پلوس دریای اریترایی و بطلمیوس نیز اشاره هایی به این ناحیه وجود دارد. در دوره های تاریخی، ایالت کاماروپا در آسام قدرت زیادی داشت و توسط زائران بودایی چینی چون شوان تسانگ نیز توصیف شده است. در دوران استعمار بریتانیا، این منطقه به تدریج تحت سلطه آنان درآمد و در ساختار اداری کلان تر استان هایی چون بنگال شرقی و آسام ادغام شد. در همین دوره، مبلغان مسیحی به ویژه در ناگالند، میزورام و مگالایا فعالیت گسترده ای داشتند و بخش عمده ای از جمعیت محلی به مسیحیت گروید. با استقلال هند در سال ۱۹۴۷، منطقهٔ شمال شرقی
با توجه به مرزهای مشترک با چین، میانمار، بنگلادش و بوتان، به خاک هند ملحق شد. این موضوع در چارچوب تقسیم هند و پاکستان تعیین شد و ایالت آسام به عنوان بخش اصلی هند شمال شرقی باقی ماند. پس از آن، برای پاسخ به مطالبات قومی و زبانی، سازمان دهی مجددی صورت گرفت: ناگالند در ۱۹۶۳، مگالایا و تریپورا در ۱۹۷۲، آروناچال پرادش و میزورام در ۱۹۸۷ به عنوان ایالت های مستقل تشکیل شدند. همچنین سیکیم که در سال ۱۹۷۵ رسماً به هند پیوست، از سال ۲۰۰۲ در ساختار توسعهٔ منطقهٔ شمال شرقی (شورای شمال شرقی) گنجانده شد. امروزه برای اشاره به این بخش از کشور، اصطلاح ایالت های هفت خواهر به کار می رود که به هفت ایالت مجاور یکدیگر در این منطقه اشاره دارد، و سیکیم نیز به عنوان «برادر هشتم» شناخته می شود. جغرافیا. منطقهٔ شمال شرق را می توان از نظر جغرافیای طبیعی به هیمالیای شرقی، پاتکای و دشت های برهماپوترا و باراک دسته بندی کرد. شمال شرق هند (در محل تلاقی حوزه های زیست جغرافیایی هندو-مالایی، هندو-چینی و هندی) دارای اقلیم عمدتاً مرطوب نیمه گرمسیری است با تابستان های گرم و مرطوب، مونسون های شدید و زمستان های معتدل. همراه با ساحل غربی هند، این منطقه
از آخرین جنگل های حرّا در شبه قاره هند را در خود جای داده که از تنوع بالای گیاهی و جانوری و گونه های گوناگون محصولات کشاورزی پشتیبانی می کند. ذخایر نفت و گاز طبیعی در این منطقه برآورد می شود که یک پنجم ظرفیت بالقوهٔ کل هند را تشکیل می دهند. این منطقه با سامانهٔ رودخانه ای عظیم برهماپوترا–باراک و شاخه های فرعی آن ها پوشیده شده است. از نظر جغرافیایی، جدای از برهماپوترا، دره های باراک و ایمپال و برخی زمین های هموار میان کوه های مگالایا و تریپورا، دو سوم باقی ماندهٔ منطقه زمین های کوهستانی است که با دره ها و دشت ها درهم تنیده شده اند؛ ارتفاع این نواحی از نزدیک سطح دریا تا بیش از بالاتر از سطح دریا تغییر می کند. بارش بسیار زیاد منطقه، به طور میانگین حدود یا بیشتر، مشکلات زیست بومی، فعالیت لرزه ای شدید و سیلاب ایجاد می کند. ایالت های آروناچال پرادش و سیکیم دارای اقلیم کوهستانی با زمستان های سرد و برفی و تابستان های معتدل هستند. آب وهوا. ایالت های ناگالند، مانیپور و میزورام زمستان های سرد و تابستان های خنکی دارند. در دشت های مانیپور، به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص و محصور بودن میان کوه ها، هوای گرم و مرطوب از بیرون و
ارد نمی شود و در زمستان پدیدهٔ وارونگی دما رخ می دهد. به همین دلیل، دما در ایمپال در طول روزهای زمستان حدود ۲۱ درجهٔ سانتی گراد است، اما در شب ها تا حدود ۳ درجهٔ سانتی گراد کاهش می یابد. هیچ بخشی از شمال شرق هند کمتر از ۱٬۰۰۰ میلی متر بارندگی سالانه دریافت نمی کند. درهٔ برهماپوترا به طور میانگین حدود ۲٬۰۰۰ میلی متر و مناطق کوهستانی بین ۲٬۰۰۰ تا ۳٬۰۰۰ میلی متر باران در سال دریافت می کنند. نزدیک به ۹۰٪ از بارش سالانه ناشی از مونسون جنوب غربی است که از اوایل ژوئن تا اکتبر ادامه دارد و پر باران ترین ماه ها ژوئن و ژوئیه هستند. جنوب منطقه زودتر از سایر بخش ها باران های موسمی را تجربه می کند (مه یا ژوئن)، در حالی که درهٔ برهماپوترا و مناطق کوهستانی شمالی دیرتر (اواخر مه یا ژوئن) بارندگی های اصلی را دریافت می کنند. در مناطق کوهستانی میزورام، نزدیکی به خلیج بنگال باعث آغاز زودتر باران های موسمی می شود و ژوئن مرطوب ترین ماه سال است. حیات وحش. گیاهان. صندوق جهانی طبیعت تمام هیمالیای شرقی را به عنوان یکی از فهرست جهانی ۲۰۰ بوم ناحیه های اولویت دار شناسایی کرده است. سازمان بین المللی حفاظت نیز کانون داغ هیمالیای شرقی را ب
ه هشت ایالت شمال شرقی هند و همچنین کشورهای همسایه، بوتان، جنوب چین و میانمار گسترش داده است. این منطقه توسط شورای تحقیقات کشاورزی هند به عنوان مرکز خاستگاه ذخایر ژنتیکی برنج معرفی شده است. اداره ملی منابع ژنتیکی گیاهی هند (NBPGR) این منطقه را غنی از خویشاوندان وحشی گیاهان زراعی دانسته است. همچنین این منطقه مرکز خاستگاه مرکبات است. دو گونه ابتدایی ذرت با نام «Sikkim Primitive 1» و «Sikkim Primitive 2» از سیکیم گزارش شده اند (دهاوان، ۱۹۶۴). هرچند بریدن و سوزاندن، یک روش سنتی کشاورزی، غالباً دلیل اصلی کاهش پوشش جنگلی منطقه دانسته می شود، اما این فعالیت اقتصادی کشاورزی که توسط قبایل بومی انجام می شد، امکان کشت ۳۵ نوع محصول را فراهم می کرد. این منطقه سرشار از گیاهان دارویی و بسیاری دیگر از آرایه های نادر و در معرض خطر است. بوم زادی بالای این منطقه در میان آوندداران، مهره داران و پرندگان سبب شده تا به عنوان یک کانون داغ تنوع زیستی شناخته شود. داده های زیر اهمیت تنوع زیستی این منطقه را نشان می دهد: جانوران. انجمن جهانی پرندگان بریتانیا، دشت های آسام و هیمالیای شرقی را به عنوان یک منطقه بوم زاد پرندگان (EBA) شناسایی
کرده است. این منطقه با مساحت ۲۲۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع در امتداد هیمالیا در کشورهای بنگلادش، بوتان، چین، نپال، میانمار و ایالت های سیکیم، شمال بنگال، آسام، ناگالند، مانیپور، مگالایا و میزورام قرار دارد. به دلیل موقعیت جنوبی تر این رشته کوه در مقایسه با دیگر بخش های هیمالیا، آب وهوای این منطقه متفاوت است: میانگین دمای بالاتر، روزهای یخبندان کمتر و بارش بیشتر. این شرایط باعث تنوع بالای گونه های پرندگان با گسترهٔ محدود شده است. بیش از دو گونه به شدت در معرض انقراض، سه گونه در معرض خطر و ۱۴ گونه آسیب پذیر پرندگان در این منطقه حضور دارند. بر پایهٔ استاترزفیلد و همکاران (۱۹۹۸)، ۲۲ گونه پرنده با گستره محدود در این منطقه شناسایی شده که ۱۹ گونه تنها در همین منطقه حضور دارند و سه گونه دیگر در مناطق بوم زاد دیگر نیز یافت می شوند. از میان این ۲۲ گونه، ۱۱ گونه در معرض تهدید هستند (انجمن جهانی پرندگان، ۲۰۰۱)، که بالاترین رقم در میان مناطق بوم زاد پرندگان در هند است. شمال شرق هند از نظر تنوع جانوری نیز بسیار غنی است. ۱۵ گونه نخستیان غیرانسانی در این منطقه وجود دارند که مهم ترین آن ها شامل هولوک، ماکاک دُم کوتاه، ماکاک دم خوک، دم
بلند (لانگور) طلایی، دم بلند خاکستری دشت های شمالی و ماکاک رزوس هستند. شاخص ترین گونهٔ در معرض خطر منطقه کرگدن تک شاخ است. جنگل های این منطقه زیستگاه فیل آسیایی، ببر بنگال سلطنتی، پلنگ، گربه طلایی، گربه ماهی گیر، گربه مرمری، روباه بنگالی و گونه های دیگر نیز هستند. دلفین گنگی در براهماپوترا نیز گونه ای در معرض خطر است. دیگر گونه های در خطر شامل شنگ، تمساح مردابی، لاک پشت ها و برخی گونه های ماهی هستند. صندوق جهانی طبیعت بوم ناحیه های اولویت دار زیر را در شمال شرق هند شناسایی کرده است: زبان ها. در شمال شرق هند وضعیت زبانی بسیار پیچیده و در عین حال جالب است. این منطقه را می توان یکی از متنوع ترین مناطق هند از نظر زبان دانست. حدود ۲۲۰ زبان در اینجا تکلم می شود که به چند خانوادهٔ زبانی مختلف تعلق دارند: به طور کلی، آسامی و بنگالی نقش زبان های اصلی را در اداره و آموزش رسمی دارند، اما در مناطق تپه ای، هر قبیله زبان خودش را دارد. همین باعث شده شمال شرق هند مثل یک موزاییک زبانی باشد؛ جایی که زبان های پرجمعیت و زبان های کوچک و در حال خطر انقراض کنار هم زنده مانده اند. شرح جزئیات. شمال شرق هند یک ناحیهٔ زبانی یکپارچه در
چارچوب ملی هند محسوب می شود که حدود ۲۲۰ زبان از خانواده های زبانی گوناگون (زبان های هندواروپایی، زبان های چینی-تبتی، زبان های کرا-دای، زبان های آستروآسیایی و همچنین برخی زبان های کریول) را در بر می گیرد. این زبان ها ویژگی هایی دارند که آن ها را از بیشتر مناطق دیگر شبه قاره هند متمایز می کند، از جمله وجود همخوان های لثوی به جای تمایز معمول دندانی/پشت لثوی. زبان آسامی، یکی از زبان های هندوآریایی که عمدتاً در دره براهماپوترا رایج است، به عنوان زبان میانجی بسیاری از جوامع زبانی گسترش یافت. بر پایهٔ آن، زبان های پیجین و کریول مانند ناگامس در ناگالند و نفامس در آروناچال پرادش شکل گرفتند، اگرچه نفامس در سال های اخیر جای خود را به زبان هندی داده است. زبان بنگالی نیز یکی دیگر از زبان های هندوآریایی است که در جنوب آسام (در دره باراک) و تریپورا تکلم می شود و در هر دو منطقه زبان اکثریت و زبان رسمی است. خانواده آستروآسیایی با زبان خاسی، جینتیا و وار در مگالایا نمایان است. همچنین شماری از زبان های خانواده کرا-دای مانند آهوم، تای فاکه و خامتی نیز در این ناحیه رایج اند. خانواده چینی-تبتی در شمال شرق هند با مجموعه ای از زبان
ها حضور دارد که از یکدیگر تفاوت های چشمگیری دارند. از جمله این زبان ها می توان به زبان بودو، ربها، کاربی، میسینگ، تیوا، دئوری، همر (با گویش هایی چون بیاته، چورئی، هالام، هرانگخواول، کای پنگ، مولسوم، رانگلونگ، سایهریئم، ساکاچپ، تانگاچپ و تیک)، زمه ناگا، رنگما ناگا و کوکی (ثادو) در آسام اشاره کرد. در مگالایا، زبان های گارو، ربها و همر (از جمله بیاته و ساکاچپ) رایج اند. در ناگالند زبان هایی چون آو، آنگامی، سِما، لوتا، زبان کنیاک، چاکه سانگ، چانگ، خیامنایونگانگ، فوم، پوچوری، رنگما، سانگتام، تیکیر، ییمخیونگ، زلیانگ، کوکی (ثادو) و همر (از جمله ساکاچپ/خلما) به کار می روند. در میزورام، زبان های لوسه ای (شامل هوالنگو)، همر (از جمله چورئی، دارلاونگ، دارنگاون، کای پنگ، خاولهرینگ، مولسوم، نگنته، ساکاچپ، زوته)، لای (از جمله هاخا، فالم، خوآل سیم، زانیئت، سیم)، زبان های مارا، رالته/گالته، زومی/پایت، کوکی/ثادو و غیره رایج اند. در آروناچال پرادش، زبان هایی چون هرسو، تانی، نییشی، آدی/گالونگ، آبور، نوکته، آپاتانی و میشمی تکلم می شوند. در تریپورا، کوکبروک زبان غالب میان قبایل و یکی از زبان های رسمی ایالت است. افزون بر آن، زبان
های گارو، همر (با شاخه هایی چون بانگ، بانگچر، چورئی، داب، دارلاونگ، همرچافانگ، هرانگخواول، لانگکای، کای پنگ، کولوی، کوربونگ، مولسوم، رانگلونگ، روپینی، سایمار، ساکاچپ، تانگاچپ)، لوسه ای (از جمله روخوم) و دیگر زبان ها رواج دارند. زبان مانیپوری زبان رسمی مانیپور و زبان غالب در دره ایمفال است، در حالی که زبان های «ناگا» مانند پومای، مائو، مارام، رونگمی (کابوی)، تانگخول، زمه، لیانگمه، اینوپی، تانگال و همچنین زبان های میزویی مانند کوکی/ثادو، لوسه ای، زبان های زومی (از جمله پایت، سیمته، وایپهی، زو، میت، تانگخال و تدیم چین)، گانگته و همر (از جمله بیته، هرانگخواول، تیک و زوته) در مناطق تپه ای تکلم می شوند. در میان دیگر زبان های هندوآریایی می توان به زبان چاکما در میزورام و زبان هاجونگ در آسام و مگالایا اشاره کرد. زبان نپالی، یکی از زبان های هندوآریایی، در سیکیم غالب است، در کنار زبان های چینی-تبتی مانند لیمبو، بوتیا، لپچا، رای/بانتاوا، تامانگ، شرپا و غیره. زبان بنگالی در دوران آسام استعماری از سال ۱۸۳۶ تا ۱۸۷۳ به عنوان زبان رسمی تعیین شد. فرهنگ. هنرها. رقص مانیپوری راس لیلا (از مانیپور) و ستریا (از آسام) در زمرهٔ ردهٔ
برتر «رقص کلاسیک هندی» جای گرفته اند و به طور رسمی از سوی سَنگیت ناتاک آکادمی و وزارت فرهنگ (هند) به رسمیت شناخته شده اند. علاوه بر این ها، تمام قبایل شمال شرق هند رقص های بومی ویژهٔ آیین ها و جشن های خود دارند. میراث قبیله ای منطقه سرشار از سنت هایی چون شکار، کشاورزی و صنایع دستی بومی است. فرهنگ پویای این ناحیه در پوشش های سنتی هر جامعه به روشنی دیده می شود. تمام ایالت های شمال شرقی در زمینهٔ صنایع دستی بامبو و نی، حکاکی روی چوب، ساخت ابزارها و سلاح های سنتی، سازهای موسیقی، سفالگری و بافندگی دستی مشترک هستند. پوشاک سنتی قبایل معمولاً از پارچه های ضخیم، عمدتاً پنبه ای ساخته می شود. ابریشم آسام نیز یکی از صنایع مشهور منطقه است. موسیقی. شمال شرق هند مرکز گونه های گوناگون موسیقی است. هر جامعهٔ بومی میراث غنی ای از موسیقی عامیانه دارد. بهوپن هزاریکا، خواننده و آهنگساز آسام، با آفرینش های خود شهرت ملی و بین المللی به دست آورد. خوانندهٔ مشهور دیگر از آسام، پراتیما باروا پاندی، یک خوانندهٔ شناخته شدهٔ موسیقی عامیانه است. زوبین گارگ، پاپون، آنوراگ سایکیا از دیگر خوانندگان و موسیقی دانان برجستهٔ ایالت آسام هستند. تان
گخوال ناگا، مانند روبن ماشانگوا که اهل اوخرول است، یک خوانندهٔ برجستهٔ موسیقی عامیانه با سبک بلوز است که آثارش از باب دیلن و باب مارلی الهام گرفته اند. گروه مشهور دیگر از ناگالند، معروف به خواهران تتسئو، به خاطر سبک موسیقی اصیل خود شناخته می شوند. با این حال، نسل جوان تر امروزه بیشتر به دنبال موسیقی غربی می رود. منطقهٔ شمال شرق در سدهٔ ۲۱ شاهد افزایش چشمگیر نوآوری های موسیقایی بوده است. ادبیات. بسیاری از جوامع بومی شمال شرق هند دارای میراث کهن افسانه های عامیانه هستند که روایتگر خاستگاه، آیین ها، باورها و دیگر جنبه های فرهنگی آن ها است. این داستان ها به صورت شفاهی از نسلی به نسل دیگر منتقل شده اند و نمونه های چشمگیری از خرد و تخیل قبیله ای به شمار می آیند. با این حال، در آسام، تریپورا و مانیپور متون مکتوب کهنی نیز وجود دارد. این ایالت ها در حماسهٔ بزرگ هندو، مهابهاراتا، ذکر شده اند. ساپتاکاندا رامایانا به زبان آسامی اثر مادهاوا کاندالی نخستین ترجمهٔ رامایانای سانسکریت به یک زبان هندوآریایی نو به شمار می رود. «کاربی رامایانا» نیز گواهی بر میراث کهن ادبیات مکتوب در آسام است. دو نویسنده از شمال شرق، یعنی بیریندر
ا کومار باتاچاریا و مأمونی رایسوم گوسوامی، برندهٔ جایزهٔ جنانپیت، عالی ترین جایزهٔ ادبی در هند، شده اند. از این میان، بیریندرا کومار باتاچاریا نخستین نویسندهٔ آسامی و نخستین نویسنده از شمال شرق هند بود که برای رمان خود با عنوان «مریتیونجای» (۱۹۷۹) جایزهٔ جنانپیت را دریافت کرد. مأمونی رایسوم گوسوامی در سال ۲۰۰۰ برندهٔ جایزهٔ جنانپیت شد. ناگن سایکیا نخستین نویسنده از آسام و شمال شرق هند بود که از سوی ساهیتیا آکادمی به دریافت عضویت افتخاری نائل شد. از نویسندگان برجستهٔ شمال شرق می توان به این افراد اشاره کرد: (از آسام) لکشمی نات بزبروآ، هومِن بورگوهاین، بیریندرا کومار باتاچاریا، هار کریشنا دکا، رونگبونگ ترانگ، نیل مانی فوکان، ایندرا گوسوامی، هیرن باتاچاریا، میترا فوکان، جهناوی باروا، دهروبا هزاریکا، ریتا چودهری؛ (از آروناچال پرادش) مامانگ دای؛ (از مانیپور) رابین اس. نگونگوم، راتان تیام؛ (از مگالایا) پل لینگدو؛ (از ناگالند) تمسولا ائو، ایستِرین کیره؛ (از سیکیم) راجندرا بهانداری. تمسولا ائو نخستین نویسنده از شمال شرق هند است که در سال ۲۰۱۳ در بخش ادبیات انگلیسی هند جایزهٔ ساهیتیا آکادمی را برای مجموعه داستان های ک
وتاه خود با عنوان «Laburnum for My Head» دریافت کرد و همچنین در سال ۲۰۰۷ به دریافت پادما شری نائل شد. ایسترین کیره نخستین رمان نویس انگلیسی زبان ناگالند است. او در سال ۲۰۱۵ برای رمان «When the River Sleeps» برندهٔ جایزه ادبی هندو شد. ایندرا گوسوامی (مأمونی رایسوم گوسوامی) نیز نویسنده ای برجستهٔ آسام است که رمان های او شامل «محمل پوسیدهٔ فیل»، «صفحات آلوده به خون»، «سایهٔ کاماکهیا» و «خدای گردن آبی» است. مامانگ دای در سال ۲۰۱۷ برای رمان خود با عنوان «تپهٔ سیاه» جایزهٔ جایزه ساهیتیا آکادمی را برد. جشنواره ها. جشنواره های بومی در شمال شرق شامل جشن اوجیالهٔ وانچو، جشن چه کار شردوکپن، جشن لانگته یولو نیشی ها، جشن سولونگ آدی ها، جشن لوسار مونپاها، جشن ره ایدو میشمی ها و جشن دری آپاتانی ها است. جشن های مامیتا، تریپورابدا (جشن ترینگ)، بویسو، هنگرای، هویاگیری، خرچی و جشن های گاریا در تریپورا نیز از جمله جشن های مهم هستند. در مانیپور جشن های محبوب شامل نینگل چاکوبا و جشن قایقرانی مانیپور یا هیکرو هیدونگبا و همچنین جشن چاسوک تانگنام مردم لیمبو هستند.
یاکوب فوگر (؛ – ) یک کارآفرین، معدن دار و بازرگان بزرگ اهل آلمان بود که سرسلسله خاندان فوگر بود وی تأثیرات بسیاری بر تجارت سنگ آهن و معدن داری داشت.
فینیاس تیلر بارنم () ( – ) شومن، بازرگان و سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا و بنیان گذار سیرک بارنوم و بیلی بود. وی همچنین نویسنده، ناشر و نیکوکار بود. در سال ۲۰۱۷ فیلم "بزرگ ترین شومن" با بازی هیو جکمن، در ارتباط با فینیاس تیلر بارنم ساخته شد.