Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روشنایی کلسیم یا روشنایی دروموند (Drummond light) یا روشنایی آهکی (Limelight)، یک نوع روشنایی صحنه است که نخستین بار در تئاتر و سالن های موسیقی استفاده شد. روشنایی شدید این لامپ ها وقتی پدید می آید که شعلهٔ اکسی هیدروژن به سمت یک استوانه از جنس اکسید کلسیم یا آهک سریع هدایت می شود. این استوانه می تواند پیش از ذوب شدن تا دمای ۲۵۷۲ درجهٔ سانتیگراد داغ شود. با اینکه این لامپ ها خیلی وقت است که با لامپ های برقی جایگزین شده اند اما همچنان در فرهنگ عامیانهٔ زبان انگلیسی اصطلاح آنها وجود دارد. پیشینه. توان ایجاد این روشنایی شدید توسط مواد آهکی نخستین بار از سوی گلدزورثی گرنی دانشمند بریتانیایی شناسایی شد. پس از آن در سال ۱۸۲۵ مهندس اسکاتلندی به نام توماس دروموند (۱۷۹۷ تا ۱۸۴۰) دریافت که می توان از این روشنایی شدید در مطالعات صحرایی استفاده کرد. دروموند یک نسخهٔ کارامد از این لامپ ها را در سال ۱۸۲۶ ساخت از این رو این روشنایی، روشنایی دروموند نام گرفت. اوایل از روشنایی آهکی در نمایش های خیابانی استفاده می شد هنگامی که هرن بی پایر در سه اکتبر ۱۸۳۶ خواست صحنهٔ نمایش یک جادوگر را روشن کند. نخستین بار به طور رسمی از این ر
وشنایی ها در سال ۱۸۳۷ برای روشن کردن تالار اپرای سلطنتی لندن استفاده شد و پس از آن در دههٔ ۱۸۶۰ تا ۱۸۷۰ استفاده از این روشنایی در سراسر جهان فراگیر شد. همچنین این روشنایی ها برای روشنایی نقطه ای یک خواننده یا نوازنده که به تنهایی اجرا می کرد هم کاربرد داشت در اواخر سدهٔ ۱۹ میلادی لامپ قوسی جایگزین روشنایی کلسیم شد. جستارهای وابسته. اکسید کلسیم
تانزان ایر یک شرکت هواپیمایی است که در تاریخ ۱۹۶۹ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی تانزان ایر در دارالسلام، تانزانیا واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین المللی ژولیوس نیرر قرار دارد.
خانه نویسنده () مکان هایی هستند که نویسندگان مشهور در آن زندگی کرده اند. این خانه ها اغلب و برای حمایت از گردشگری ادبی، به عنوان خانه موزه حفظ می شوند. این مکان ها، بیشتر برای ارتباط بازدیدکنندگان با خود نویسنده اند تا آثار او یا دوره تاریخی اش. در حقیقت، این خانه ها مبدل به شکلی از نقد زندگینامه ای می شوند. بازدیدکنندگان از این خانه ها که گردشگران ادبی خوانده می شوند، اغلب از طرفداران این نویسنده ها هستند و ارتباط فیزیکی و احساسی عمیقی را در حین بازدیدشان، با نویسنده پیدا می کنند. این موزه ها شامل طیف وسیعی از فعالیت های مشترک با میراث فرهنگی می شوند از جمله، ارائه زندگینامه نویسنده، برپایی نمایشگاه های مختلف و راهنمایی تور. مفسر نیویورک تایمز، شمار این خانه ها در آمریکا را ۷۳ عدد می داند. سنت حفظ یا محل های مهم مربوط به نویسندگان، تاریخچه ای طولانی دارد که به قرن چهاردهم میلادی و حفظ خانه فرانچسکو پترارک بازمی گردد.
خانه موزه () یا خانه موزهٔ تاریخی، خانه ای است که به موزه تبدیل شده باشد. مبلمان و اثاثیه تاریخی نیز ممکن است برای نشان دادن جایگاه و استفاده آن ها در این خانه ها، به شکل اولیه حفظ شوند. خانه موزه ها، استانداردهای متفاوتی دارند از جمله، استاندارد شورای بین المللی موزه ها در رابطه با این خانه ها. این سازمان موزه را چنین تعریف کرده است: «موسسه ای ناسودبر و دائمی در خدمت جامعه و توسعه آن که به روی عموم باز بوده و برای اهدافی چون مطالعه، آموزش و سرگرمی، شواهد و آثار ملموس یا ناملموسی از زندگی مردم و محیط شان، بستری را برای حفظ، عرضه، پژوهش و نمایش این آثار و شواهد، فراهم می آورد.» خانه ها، به دلایل گوناگونی به موزه مبدل می شوند. برای مثال، خانه نویسندگان مشهور، به خانه موزه نویسنده مبدل می شوند تا از گردشگری ادبی حمایت شود.
خانه آنه فرانک () یک خانه نویسنده و موزه است که به روزانه نویس یهودی زمان جنگ، آنه فرانک اختصاص دارد. در طول جنگ جهانی دوم، آنه فرانک و خانواده اش به همراه چهار نفر دیگر و برای فرار از آزار و اذیت نازی ها، در یکی از اتاق های مخفی این خانه پنهان شدند. گرچه آنه فرانک در طول جنگ کشته شد، اما روزانه نویسی هایش در سال ۱۹۴۷ و با عنوان خاطرات یک دختر جوان منتشر شد که به شرح مخفی شدن آن ها در این خانه و اتفاقات دیگر مربوط به زندگی او می پردازد. در سال ۱۹۵۷، بنیاد آنه فرانک، برای محافظت از این خانه در برابر تخریب کنندگانش شکل گرفت. خانه موزه آنه فرانک در ۳ مه ۱۹۶۰ افتتاح شد. این موزه در سال ۲۰۱۴، پس از موزه های امپراتوری و ون گوگ در جایگاه سوم پربازدیدترین موزه های هلند قرار گرفته است.
پترا بیرویرث () یک سیاست مدار اهل آلمان است. او از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می باشد.
کارین بیندر (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل آلمان است. او از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می باشد. بیندر در سال ۲۰۰۵ او عضو حزب چپ شد و از سال ۲۰۰۵ او عضو مجلس فدرال است.
رودولف بیندینگ () یک سیاست مدار اهل آلمان است. او از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می باشد. او یک سیاستمدار آلمانی که هشت بار ۱۹۷۶–۲۰۰۵ به عنوان یک عضو مجلس فدرال برای حزب سوسیال دموکرات آلمان انتخاب شده است
لوتهار بیندینگ (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل آلمان است. او در سال ۱۹۶۵، به اتحادیه صنایع فلزی (IGM) پیوست. از سال ۱۹۸۶ تا سال ۱۹۹۴ او به عنوان رئیس انجمن منطقه SPD در هایدلبرگ خدمت کرده است. در سال ۱۹۸۹، او به شورای شهرستان انتخاب شد و در سال ۱۹۹۴ او رئیس فراکسیون SPD هایدلبرگ تا سال ۲۰۰۰ تبدیل شد.
فریدر بیرزله (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل آلمان است. او از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می باشد.
والکر بلومنتریت () یک سیاست مدار اهل آلمان است. او از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می باشد.
کریستوف بلومهارت () سیاست مدار اهل آلمان بود. او از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می باشد. یکی از بنیانگذاران سوسیالیسم مسیحی در آلمان و سوئیس بود. او واعظ شناخته شده بود. در سال ۱۸۹۹ او حمایت خود را برای سوسیالیسم اعلام کرد و حزب سوسیال دموکرات آلمان پیوست. برای این کار، او موقعیت خود به عنوان وزیر از دست داد. در سال بعد، او به پارلمان دولت وورتمبرگ انتخاب شد.
هانس باکلر () یک سیاست مدار اهل آلمان است. او از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) بوده و از رهبران اتحادیه اروپا است.
ابراهیم بوهم () یک سیاست مدار اهل آلمان است. و از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می باشد. او یک سیاستمدار آلمانی برای یک دوره کوتاه از زمان پس از فروپاشی رژیم کمونیستی در جمهوری دموکراتیک آلمان و همچنین به عنوان شرق آلمان شناخته شده بوده است.
رولف بوهم () یک سیاست مدار اهل آلمان و از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) بود که عضو پارلمان آلمان (بوندستاگ) بین سال های ۱۹۷۲ و ۱۹۸۲و از سال ۱۹۸۲ تا سال ۲۰۰۲ شهردار فرایبورگ بود، او همچنین معاون وزیر وزارت مالیه جمهوری فدرال آلمان (Parliamentarischer Staatssekretär) بود.
بیورن بوهینگ (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل آلمان است. بوهینگ از نمایندگان حزب سوسیال دموکرات آلمان هست. از سال ۲۰۰۴ تا سال ۲۰۰۷ او رئیس سوسیالیست جوانی ک جناح از حزب سوسیال دموکرات آلمان بود. از زمان ۱۵ فوریه ۲۰۰۸ او سخنگوی انجمن دموکریتیش چپ است.
گوستاو بورنزن () (24 ژانویه ۱۹۱۴-–۲۱ ژوئن ۱۹۹۸) سیاست مدار اهل آلمان است. بورنزن از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می باشد. همچنین او به عنوان رئیس گروه SPD در پارلمان برمن (به Bürgerschaft) از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱ بوده است بورنزن از سال ۱۹۵۵ درپارلمان برمن خدمت کرده است و بین سالهای ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ رئیس گروه حزب محسوب می شده است. گوستاو بورنزن پدر از سیاستمداران این حزب نیز هست. یک خیابان در هانور آلمان نیز به نام بورنزن نامگذاری شده است.
کلمنس بولن ()(زاده ۱۲ فوریه ۱۹۴۸ میلادی) یک سیاست مدار اهل آلمان است. بولن از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می باشد.
گرد بالمن () (زاده ۲۸ سپتامبر ۱۹۴۷) یک سیاست مدار اهل آلمان است. بالمن از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می باشد.
موزه ون گوگ () نگارخانه ای در آمستردام هلند است که به آثار نقاش هلندی، ونسان ون گوگ و معاصرانش اختصاص دارد. این موزه در میدان موزه ای قرار دارد که در آن، موزه های دیگری چون موزه امپراتوری، موزه اشتدلیک آمستردام و تالار کنسرت آمستردام قرار دارند. موزه ون گوگ در ۲ ژوئن ۱۹۷۳ افتتاح شده است. طراحان ساختمان آن، گریت ریتفلد و کیشو کوروکاوا هستند. این موزه همین طور بزرگ ترین مجموعه از آثار نقاشی ون گوگ در جهان را در خود جای داده. در سال ۲۰۱۵، این موزه ۱/۹ میلیون بازدید داشت که آن را دومین موزه پربازدید هلند و سی و یکمین موزه پربازدید جهان کرده است.
مانتین ایر کارگو یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا C2 است که در تاریخ ۱۹۷۴ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی مانتین ایر کارگو در دنور، کارولینای شمالی، کارولینای شمالی، ایالات متحده آمریکا واقع شده است.
فلایت لینک یک شرکت هواپیمایی است که در تاریخ ۲۰۰۴ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی فلایت لینک در دارالسلام، تانزانیا واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین المللی ژولیوس نیرر قرار دارد و به ۹ مقصد، پرواز مستقیم انجام می دهد.
سافاری پلاس یک شرکت هواپیمایی است. دفتر مرکزی سافاری پلاس در دارالسلام، تانزانیا واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین المللی ژولیوس نیرر قرار دارد و به ۴ مقصد، پرواز مستقیم انجام می دهد.
سده های میانی میانه یا قرون وسطیِ میانه یا قرون وسطیِ ثانی ، دوران قرون وسطی در تاریخ اروپا حدود سده های ۱۱، ۱۲، و ۱۳ است؛ (۱۰۰۱ تا ۱۳۰۰). سده های میانی میانه، در پی (سده های میانی آغازین، و پیش از سده های میانی پایانی که برابر با عرف معمول، در ۱۵۰۰ پایان می یابد، قرار دارد. هدف از ایجاد این دسته بندی ارائهٔ گروه بندی کران دارتری از پیش آمدها، شخصیت ها، و موقعیت ها به گونه ای نمایان تر و شناخت پذیرتر، از دسته بندی سنتی و کلی «قرون وسطی» یا «سدهٔ میانه» است. در این بخش بندیِ سه گانه؛ ("سده های میانه آغازین، سده های میانی میانه، و سده های میانه پایانی" یا اواخر قرون وسطی)، یک بخش لزوماً گسترهٔ زمانی بیش تری از دیگری داشته است. روند کلیدی اجتماعی-اقتصادی تاریخی در سده های میانی میانه، افزایش سریع جمعیت در اروپا بود، که دگرگونی بزرگ اجتماعی و سیاسی سدهٔ بعد؛ رنسانس سدهٔ ۱۲ را در پی داشت، و از جمله نخستین تحولاتش، مهاجرت روستاییان به شهرها و گسترش شهرنشینی را به ارمغان آورد. با فرارسیدن سال های ۱۲۵۰، افزایش شدید جمعیت تا حد زیادی به رشد اقتصاد اروپا کمک کرد، تا آنجا که به سطحی رسید که تا سدهٔ ۱۹ دوباره چنان رشدی د
ر منطقه ای دیده نشد. این روند در سده های میانهٔ پایانی با یک سری از فجایع گوناگون، به ویژه اپیدمی مرگ سیاه و جنگ های متعدد و رکود اقتصادی تحت تأثیر قرار گرفت. از بعد سیاسی و بین المللی این سده ها با جنگ های صلیبی و قدرت گرفتن فئودال ها در قالب دولت های محلی همراه بود. به جهت دینی جایگاه کلیسای کاتولیک تقویت شد و سازمان آن توسعه یافت. مسیحیت در اروپا گسترش و در شمال اروپا نیز مردم مسیحی شدند. به جهت هنری سبک گوتیک رایج شد. در حوزه علمی انتقال علوم و فنون از جهان اسلام آغاز شد و نهضت ترجمه رونق گرفت. همچنین نخستین دانشگاه ها با حمایت کلیسا ایجاد شد. با بهره گیری از منابع فلسفی جهان اسلام و بیزانس، فلسفه مجدداً رونق گرفت تا الهیات از ایمان مسیحی پشتیبانی کند. واژه شناسی و دوران شناسی. قرون وسطی یکی از سه دورهٔ اصلی در تقسیم بندی تاریخ اروپا محسوب می گردد. این سه دوره شامل دوران های تمدن های باستانی یا اروپای عصر باستان؛ قرون وسطی و دوران مدرن است. نویسندگان قرون وسطایی تاریخ را به دوران هایی همانند «شش دوران» یا «چهار امپراتوری» تقسیم می نمودند و در این تقسیم بندی، دوران خود را آخرین دوره پیش از پایان جهان در نظ
ر می گرفتند. آن ها هنگام اشاره به دوران خود از واژه «مدرن» استفاده می نمودند. در دهه ۱۳۳۰ م، انسان شناس و شاعری به نام فرانچسکو پترارک، زمان های پیش از ظهور مسیح را به عنوان، "آنتیکوآ" (و یا "باستان") و دوران مسیحی را به عنوان دوران "نُووآ" (و یا "نو") تقسیم نمود. لئوناردو برونی نخستین تاریخ نگاری بود که از دوره های سه گانه در کتابش به نام تاریخ مردم فلورانسی (۱۴۴۲ م) استفاده نمود. برونی و تاریخ نگاران بعدی با این استدلال که ایتالیا از هنگام پترارک تغییر نموده و بهبود یافته، دورهٔ سومی به دو دوره ای که پترارک نام برده بود، افزودند. واژه «قرون وسطی» برای نخستین بار در اسناد لاتینی سال ۱۴۶۹ م و به عنوان "media tempestas" یا «فصول میانی» ظاهر گردید. در نخستین بارهایی که این واژه بکار رفته است، تفاوت های زیادی موجود است همانند "medium aevum" یا «قرن میانی» که نخستین بار در ۱۶۰۴ م ثبت شده و "media saecula" یا «قرون وسطی» که نخستین بار در ۱۶۲۵ م ثبت گردیده است. لفظ جایگزین "medieval" (و یا گاهی "mediaeval" یا "mediæval") از واژهٔ "medium aevum مشتق گردیده است". دوره بندی سه گانه پس از تاریخ نگاری آلمانی در قرن هفده
م به نام کریستوف کلاریوس، به مرسوم گردید و رواج یافت و برطبق آن تاریخ به سه دورهٔ باستان، میانی و مدرن تقسیم گردید. نقطه آغاز قرون وسطی به طور عام در حدود سال ۵۰۰ میلادی پذیرفته شده است، با تاریخ دقیق سال ۴۷۶ م که نخستین بار به وسیلهٔٔ برونی تعیین گردید. تاریخ های دیگری که برای سرآغاز این دوران، اغلب در مناطق بیرونی تر اروپا تعیین شده اند. در کل تاریخ پایان قرون وسطی برای اروپا سال ۱۵۰۰ م در نظر گرفته می شود، اگرچه هیچ توافق جهانی برای تعیین این تاریخ وجود ندارد. گاهی بسته به نوع اتفاقات، زمان وقوع رویدادهایی همانند سقوط قسطنطنیه به وسیلهٔٔ ترکان عثمانی در ۱۴۵۳ م، نخستین سفر دریایی کریستف کلمب به قاره آمریکا در ۱۴۹۲ م، یا آغاز فرایند اصلاحات پروتستانی در ۱۵۱۷ م به عنوان تاریخ پایان قرون وسطی در نظر گرفته شده است. تاریخ نگاران انگلیسی اغلب رویداد نبرد بازورث فیلد، در ۱۴۸۵ را برای پایان این دوره در نظر می گیرند. برای اسپانیا، تاریخ هایی که معمولاً استفاده می شوند شامل: مرگ پادشاه فرناندوی دوم، پادشاه آراگون در ۱۵۱۶ م، مرگ ملکه ایزابل یکم، ملکه کاستیا در ۱۵۰۴ یا تسخیر گرانادا در ۱۴۹۲ هستند. تاریخ نگاران کشورهایی
که در آن ها گویش وران رومی زندگی می کنند تمایل دارند تا دوران قرون وسطی را به دو قسمت تقسیمم کنند: قسمت نزدیکتر را "High" و دیگری را "Low" نام نهادند. تاریخ نگاران انگلیسی زبان، همانند همتایان آلمانی شان، عموما قرون وسطی را به سه بخش تقسیم می کنند: "Early" ,"High" و "Late". در سده نوزدهم، سراسر قرون وسطی را اغلب با نام «» مورد اشاره قرار می دادند، اما با رواج تقسیم بندی سه گانه، استفاده از این واژه در میان تاریخ نگاران، منحصر به قرون وسطی آغازین گشت. حوادث سیاسی و تاریخی. بریتانیا. با آغاز سده ۱۱ میلادی، انگلستان طی تهاجم اقوام دان، تحت کنترل مردمان اسکاندیناوی به رهبری کانوت بزرگ قرار گرفت اما این سلسله نتوانست مدت زیادی دوام بیاورد و در سال ۱۰۴۲، ساکسون ها بار دیگر به رهبری ادوارد معترف توانستند حکومت انگلستان را اعاده کنند. پس از مرگ ادوارد، هارولد گادوینسن هارولد از اعضای خاندان اشرافی ساکسون به پادشاهی رسید تا وی درگیر نزاعی با ویلیام، دوک نورماندی که دعوی حکومت داشت، شود. همزمان با قدرت رسید هارولد در انگلستان، ویلیام، دوک نورماندی که رابطه خانوادگی با ادوارد معترف داشت، مدعی پادشاهی و تاج و تخت انگلست
ان شد؛ بنابراین در سال ۱۰۶۶ به همراه نیروی عظیم خود، عازم جزیره انگلستان شد تا در ۱۴ اکتبر ۱۰۶۶ با هارولد در هستینگز روبه رو شود. طی این جنگ که به نبرد هستینگز معروف است، ویلیام توانست با کمک سواره نظام قدرتمند و سنگین خود، هارولد شکست دهد. اگرچه لشکرکشی ویلیام ۵ سال طول کشید تا وی توانست تمامی ساکسون ها را سرکوب و تابع خود کند، اما وی پس از تسخیر لندن پس از نبرد هستینگز، تاج گذاری کرد و خود را پادشاه مطلق انگلستان و نورماندی اعلان کرد. پس از وی، پسرش، هنری یکم راه تثبیت قدرت پادشاهی را در پیش گرفت که در این راه موفق شد پادشاهی انگلستان را تثبیت کند، اما در اواخر حکومت وی، انگلستان درگیر جنگ های داخلی شد. با به قدرت رسیدن هنری دوم، نخستین پادشاه از دودمان پلانتاژنه، وی توانست در نخستین گام به جنگ های داخلی پایانی داد و در ادامه موفق به فتح ایرلند که تحت کنترل سلت ها بود، شد. وی علاوه بر پادشاه انگلستان و نورماندی، توانست بر دوک نشین آنژو مسلط شود و ازدواج وی با الینور، دوشس آکیتن، هنری را به دوک نشین آکیتن رساند تا امپراتوری آنژوین به قدرتی بزرگ تبدیل شود. هرچند که تسلط انگلستان بر این اراضی، اسباب درگیری و ج
نگ بین حکومت را به خصوص با به قدرت رسیدن فیلیپ دوم، پادشاه فرانسه که خواهان بازپس گیری اراضی فرانسوی بود، فراهم آورد. با وجود قدرتمندی و گستردگی قلمروی انگلستان، این پادشاهی در زمان هنری دوم، ریچارد یکم و جان درگیر شورش و عصیان بارون و اشراف شد که هرچند، این عصیان ها در عهد هنری و ریچارد سرکوب شد، اما در آخر در عهد جان، بارون ها توانستند خواسته خود به کرسی بنشانند و نخستین نبرد بارون ها، پادشاه انگلستان، جان، را مجبور به امضا کردن قرارداد مگناکارتا یا منشور کبیر که با هدف محدود کردن قدرت شخص پادشاه تدوین شده بود، کنند تا نخستین پادشاهی مشروطه شکل گیرد. پس از جان، هنری سوم به قدرت رسید که فاقد دانش سیاسی و نظامی کافی بود. طی دوران وی، افسار پادشاهی پلانتاژنه از دست وی رها شد و در نتیجه نتوانست بارون ها قلمرو خود را کنترل کند اما در دوره پادشاهی ادوارد یکم، پادشاه انگلستان بار دیگر بر بارون های قلمرو خود مسلط شد. طی دوره ادوارد یکم، انگلستان روند یکپارچگی بریتانیا را آغاز نمود و توانست پس از شکست پادشاهی گوینز بر ولز مسلط شود، اما تلاش های وی در شکست دادن پادشاهی اسکاتلند بی نتیجه ماند تا فقط پیش درآمد جنگی بزر
گ و درازمدت بین انگلستان و اسکاتلند را آغاز کند. فرانسه. پس از حملات وایکینگ ها به قلمرو امپراتوری کارولنژی و تقسیم این امپراتوری به قدرت های محلی کوچک، خاندان کاپتی در اواخر قرن دهم، قدرت را در اطراف سرزمین های پاریس یا ایل دو فرنس به دست گرفتند. با این حال در بازپس گیری قلمرو فرانک باختری ناکام ماندند و نتوانستند اشراف این مناطق را به طور کامل تابع خود کنند؛ به همین خاطر شاهان این سلسله رسماً خراجگزار دوک های نورماندی، بریتانی، بورگوندی و آکیتن و کنت نشین های فلاندر، مین، آنژو، بلوآ و تولوز محسوب می شدند. با این حال این وضع در خاندان کاپتی ماندگار نشد و لوئی ششم ملقب به چاق و فربه و پسرش لوئی هفتم، این شرایط را دگرگون و عوض کردند و مانع از دست رفتن سلطنت خود شدند. این شاهان علاوه بر کنترل اوضاع داخلی، توانستند روابط و مناسبات نزدیکی با دستگاه پاپ ایجاد کنند تا از حمایت آن ها برخوردار شوند؛ بنابراین طی قرون ۱۲، شاهان کاپتی فرانسه توانستند سرزمین های اطراف ایل دو فرانس را یکپارچه و سلطنت را حفظ کنند تا طی قرن ۱۳، رفته رفته ثمر تلاش های خود را ببینند. اواخر قرن ۱۲، فیلیپ آگوستوس پسر لوئی هفتم، در سن ۱۶ سالگی ب
ه قدرت رسید. وی طی حکومت خود به این نتیجه رسید که تا زمان برچیده نشدن قدرت پادشاهان پلانتاژنه انگلستان در فرانسه، خاندان در رسیدن به خواسته خود یعنی یکپارچه کردن فرانک باختری ناکام خواهد ماند؛ بنابراین جنگی علیه هنری دوم و پسرانش آغاز کرد و موفق شد قلمروی پادشاهی فرانسه را چهار برابر کند و قدرت فرانسه را وسعت بخشد. پادشاهان بعد از فیلیپ دوم نیز همچنان سرزمین های دیگری از طریق خرید اراضی یا ازدواج به قلمروی سلطنتی افزودند، در حالی که فیلیپ دوم با جنگ به گسترش قلمرو فرانسه پرداخته بود. در سال ۱۲۲۶، لوئی نهم به پادشاهی فرانسه رسید که به واسطه عدالت در نزد مردم و حضور در جنگ های صلیبی، به سنت لوئی یا لوئی قدیس مشهور شد. در زمان وی، برای نخستین بار در فرانسه، دادگاه سلطنتی که به پارلمان پاریس معروف و مشهور بود، تشکیل شد تا به شکایات و سوءاستفاده نزدیکان دربار پادشاهی رسیدگی شود. فرانسه، طی دوره بعد از لوئی نهم، سیاست های تمرکزگرایی خود را به خصوص در دوره فیلیپ چهارم ادامه داد و طی دوره پادشاهی فیلیپ چهارم بود که مجلس اتاژنرو یا مجلس فرانسه پایه ریزی شد تا بر وضع مالیات و تغییر قوانین نظارت کنند. تشکیل مجلس در فران
سه دال از رشد حقوق رومی در اروپا پس از بازگشت میراث کلاسیک بود؛ به خصوص با تأسیس دانشگاه پاریس طی قرن ۱۲ و ۱۳، این روند رشد، شتاب بیشتری گرفت. با این حال فرانسه طی قرن ۱۳ و ۱۴ به واسطه تلاش فیلیپ دوم و جانشینانش، تبدیل به قدرتمندترین حکومت طی قرون وسطی میانه شد. آلمان و ایتالیا. پس از فروپاشی امپراتوری کارولنژی، شاهان ساکسون در قرن ۱۰ میلادی متصرفات خود را در پادشاهی آلمان گسترش دادند و امپراتوری کارولنژی را احیا نمودند. در سال ۱۰۲۴، سلسله جدیدی به نام پادشاهان زالیان با انتخاب کنراد دوم، زمامداری پادشاهی آلمان را آغاز کرد. کنراد و جانشینانش هاینریش سوم و هاینریش چهارم، پادشاهی را قدرتمندتر کردند و با لشکرکشی به داخل ایتالیا، امپراتوری قدرتمندی خلق کردند، اما مشکلات مربوط به میراث و مناقشه خلعت پوشی، مانع جدی بر سر راه آن ها بود. پادشاهان آلمان کوشیدند با استفاده از موقعیت خود به عنوان امپراتور و تسلط بر منابع ایتالیا بر قدرت خود بیفزایند که نمونه آن اتوی سوم بود که بیشتر وقت خود را با سکونت در رم و تلاش برای تبدیل آن به پایتخت امپراتوری گذارند. ولی پس از مرگ وی در سال ۱۰۰۲، قدرت سیاسی متمرکز در ایتالیا از بی
ن رفت، بنابراین اشراف بانفوذ تلاش کردند بر شمال ایتالیا مسلط شوند؛ ایتالیای مرکزی همچنان در کنترل دستگاه پاپی باقی ماند و جنوب نیز محل درگیری بین لمباردها، بیزانسی ها و مسلمانان شد. اما با ظهور خاندان نورمن که اصالتی اسکاندیناوی داشتند وارد صحنه جنوب ایتالیا شدند و با کمک پاپ توانستند سیسیل و ناپل را فتح و پادشاهی سیسیل را تأسیس کنند. با وجود تشکیل پادشاهی نورمن در جنوب ایتالیا، قلمروی آن ها خارج از ادعای شاهان آلمانی بود؛ اما شاهان سالیان تلاش خود را برای اعاده امپراتوری متوقف نکردند. شهرهای شمال ایتالیا نیز تا قرن ۱۲، حکومت و تسلط اسقفان برانداختند و خود مستقل شدند. با مرگ لوتار سوم در سال ۱۱۵۲ و به قدرت رسیدن فریدریش یکم معروف به بارباروسا از اربابان سوابین، شاخه ای از خاندان هوهنشتاوفن در آلمان به قدرت رسید. فریدریش پس از تثبیت اوضاع داخلی پادشاهی، توجه خود را معطوف به ایتالیا کرد تا نوع جدیدی از امپراتوری را خلق کند؛ بنابراین به همراه ارتش خود عازم جنوب شد و به سهولت توانست به پیروزی برسد اما مخالفت دستگاه پاپ و دول مستقل شمال ایتالیا با توسعه طلبی فریدریش، منتج به تشکیل اتحادیه ای موسوم به لمبارد شد که
این اتحادیه در سال ۱۱۷۶، موفق شد قوای فریدریش را شکست دهد و وی را وادار به مذاکره کند. پس از مذاکره توافق شد تا شهرهای عضو اتحادیه، استقلال خود را حفظ کنند اما در عوض خراج سالانه ای به امپراتور آلمان بپردازند. همچنین با وصلت پسرش، هاینریش ششم با وارث پادشاهی نورمنی در جنوب ایتالیا، کوستانزا، ملکه سیسیل، رؤیای وی برای تشکیل امپراتوری به حقیقت نزدیک شد اما مرگ وی در جریان جنگ سوم صلیبی در آناتولی و عدم قدرت کافی فرزندان و جانشینانش، اسباب فروپاشی امپراتوری فراهم شد. با این حال با به سلطنت رسیدن نوه فریدریش یکم، فریدریش دوم، وی ابتدا پادشاه سیسیل و سپس پادشاه آلمان شد، توانست بار دیگر قدرت را به امپراتوری و خاندان هوهنشتاوفن بازگرداند. وی همچون فردریک بارباروسا، درصدد تأسیس دولت متمرکز بر ایتالیا برآمد اما توجه بیش از حد وی به ایتالیا سبب غافل شدن وی از اوضاع آلمان شد تا مشکلات در این قلمرو ایجاد شود که مرگ فریدریش دوم آن را تشدید کرد. ایتالیا پس از مرگ فریدریش در آشوب سیاسی فرورفت در حالی که دستگاه پاپ، کنترل مرکز ایتالیا بر عهده داشت، شهرهای بزرگ و کوچک شمال ایتالیا از ضعف امپراتوری بهره بردند و دولت شهرهای قد
رتمندی به وجود آوردند؛ جمهوری جنوا در سال ۱۲۸۴ با شکست بر نواحی اطراف خود مسلط شد، فلورانس، توسکانی در دست گرفت و دوک نشین میلان با رهبری خاندان ویسکونتی، بر منطقه لمبارد مسلط شد اما قدرتمندترین دولت شهر شمال ایتالیا، جمهوری ونیز بود که پس از جنگ صلبی چهارم و ضعف امپراتوری، دامنه نفوذ خود را در مدیترانه و شمال شرق ایتالیا گسترانده بود. با وجود ضعف خاندان هوهنشتاوفن در آلمان، این خاندان در سیسیل با قدرت حکومت می کردند که پاپ برای برانداختن آن ها به فرانسه تحت حاکمیت لوئی نهم رو آورد. شارل د آنژو، برادر پادشاه فرانسه، به جنوب ایتالیا در سال ۱۲۶۶ حمله کرد و توانست این خاندان را شکست دهد اما حکومت وی دوام نیافت، زیرا در نتیجه قیام وسپرزهای سیسیلی در سال ۱۲۸۲، پادشاه پادشاهی آراگون، جزیره سیسیل را فتح کرد، ولی همزمان خاندان آنژوین ها کنترل پادشاهی جنوب ایتالیا موسوم به پادشاهی ناپولی را برای خود حفظ کردند. اسپانیا. از قرن ۸ میلادی تا اوایل قرن ۱۰ میلادی، بخش اعظمی از سرزمین اسپانیا (اندلس) تحت حاکمیت دولت و امارت های اسلامی بود و به واسطه سیاست های حکام مسلمانان، اسپانیا به شکوفایی در قرون وسطی رسید؛ قرطبه، مرکز ع
لم و دانش شد، کشاورزی و صنایع وابسته به آن رونق گرفت و اسپانیا به دلیل داشتن چرم، فولاد، پشم و کاغذ عالی، در اروپای قرون وسطی مشهور شد. اما این روند رو به رشد دوام نیافت و همراه با ضعف دولت های اسلامی در قرن ۱۱، شماری از پادشاهی های کوچک مسیحی همچون لئون، کاستیا ناوار، آراگون و بارشلونه (کنت نشین بارسلون) شکل گرفت. اختلافات درونی دول اسلامی در اسپانیا و حمایت فرانسه از پادشاهی های کوچک برای بازپس گیری کامل اسپانیا، منتج به آغاز جنگی معروف به بازپس گیری اندلس (reconquista) شد که علاوه بر صبغه سیاسی، رنگ و بوی مذهبی نیز به خود گیرد. با آغاز جنگ، فتوحات مسیحیان به واسطه عدم اتحاد پادشاهی های سرعت کندی داشت اما طی قرن ۱۲، اتحادیه بین پادشاهی ها برای بیرون کردن مسلمانان شکل گرفت؛ با این حال، بازپس گیری ادامه یافت تا پادشاهی پرتغال بعد از فتح لیسبون طی قرن ۱۲ شکل گرفت. سرانجام پس از ۵ قرن نبرد میان مسیحیان و مسلمانان در اسپانیا، با تسخیر گرانادا در سال ۱۴۹۲، مسیحیان موفق به بیرون راندن مسلمانان از شبه جزیره ایبری شدند. پرتغال. در سال ۱۰۹۵، کنت هانری دو بور گونی، یکی از شهسواران صلیبی در اسپانیا، به حدی رضایت خاطر آ
لفونسوی ششم، پادشاه لئون و کاستیا را جلب کرد که پادشاه دختر خویش ترزا، کنتس پرتغال را به زنی وی داد و ضمناً ایالتی از توابع لئون را که پرتغال نام داشت به رسم تیول نشین و به اسم جهیزیه عروس به هانری بخشید و این سرزمین فقط سی و یک سال پیش از این تاریخ از چنگ مسلمانان اسپانیا بیرون آورده شده بود، و هنوز مورها بر ناحیه جنوب رود موندگو حکومت می کردند. کنت هانری آدمی نبود که تابع کسی شود و به هیچ چیز کمتر از عنوان پادشاه راضی باشد؛ به همین سبب از وقتی که خطبه عقد ازدواج جاری شد، وی و زنش بنای توطئه را نهادند تا آن تیول را به مملکت مستقلی مبدل کنند. هنگامی که هانری در سال ۱۱۱۲ گذشت، ترزا همچنان به کوشش خود در راه حصول استقلال ادامه داد. وی به نجبا و واسال های خویش تعلیم داد که قضایا را به معیار آزادی ملی بسنجند؛ و شهرهای خود را به ایجاد دژها، تحکیم مواضع، و فراگرفتن رموز جنگ تشویق کرد. این زن در جنگ شخصاً سردار لشکریان خود بود و در خلال جنگ ها رامشگران، شعرا، و عاشقان را به دور خویش جمع می کرد. ترزا شکست خورد، به اسارت درآمد، آزاد شد، و دوباره به قلمرویش برگشت. مبالغ زیادی از عواید ملک را در راه عشقی نامشروع صرف کرد
؛ او را از مقامش منفصل کردند، با دلداده خود جلای وطن گفت، و در گوشه فقر جان داد. بر اثر الهامات و کارهای مقدماتی ملکه ترزا بود که پسرش آفونسوی یکم، ملقب به انریکوئس مقاصد و نیات مادر را عملی کرد. آلفونسوی ششم، پادشاه لئون و کاستیا، نوید داد که به شرطی که انریکوئس اراضی جنوب رود دورو را از چنگ مورها بیرون آورد، وی را پادشاه مستقل تمامی آن نواحی بشناسد. آلفونسو انریکوئس با تمام شجاعت بی ملاحظه پدر، و زنده دلی و خیره سری مادر، بر مورها هجوم برد و آن ها را در محل اوریکه شکست داد و خود را شاه پرتغال خواند. اشراف و اعاظم دو کشور هر دو پادشاه را تشویق کردند که مرافعه خود را به پاپ اینوکنتیوس دوم احاله کنند. پاپ در این مرافعه حق را از آن کاستیا دانست. آلفونسو انریکوئس، برای آنکه این تصمیم را خنثی کند، حاضر شد که سلطنت جدید پرتغال را به رسم تیول نشینی از آن پاپ بداند و شخص پاپ را سرور خود بشناسد. پاپ جدید آلکساندر سوم این پیشنهاد را پذیرفت و انریکوئس را شاه پرتغال شناخت، به شرطی که وی همه ساله مبلغی به عنوان خراج به مقر پاپ در رم بفرستد. بعد از این معامله، آلفونسو انریکوئس بار دیگر به جنگ با مورها مشغول شد، دو شهر سان