Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بازی بچگانه ۲ یک فیلم ترسناک به کارگردانی جان لافیا و نویسندگی دن مانچینی است. این فیلم دنباله فیلم "بازی بچگانه" محصول سال ۱۹۸۸ است. در این فیلم اشخاصی همچون آلکس وینسنت، گریت گراهام، جنی اگاتر و کریستین الیز ایفای نقش کردند و براد دوریف صداپیشه شخصیت چاکی بود. این دومین فیلم از فرنچایز بازی "بچگانه" می باشد. داستان. دو سال پس از اتفاقات نخست، شرکت Play Pals که عروسک های Good Guy را تولید می کند، پس از تبلیغات منفی توسط اندی بارکلی، عروسکی که چارلز تسخیرش کرده بود را از پلیس می گیرد و آن را بازسازی می کند تا به سهامداران خود اطمینان دهد که واقعاً هیچ مشکلی در این عروسکها وجود ندارد، در طول این فرایند بازسازی، یکی از کارگران خط مونتاژ را برق می گیرد و می میرد، آقای سالیوان، مدیر اجرایی شرکت، به دستیارش «ماتسون» دستور می دهد تا این حادثه را پنهان کند و چاکی را از بین ببرد، غافل از اینکه بازسازی او باعث شده دوباره زنده شود. در همین حال، اندی بارکلی که اکنون هشت ساله است، از زمان قتل ها تحت سرپرستی بوده و مادرش به خاطر پشتیبان گیری از داستان دربارهٔ عروسک قاتل در مرکز رواندرمانی به سر می برد، اندی اکنون با والدی
نی به نام فیل و جوآن سیمپسون زندگی می کند که آنها نیز «کایل»، یک دختر نوجوان باهوش بدبین و خیابانی را پرورش می دهند، چاکی با استفاده از تلفن متسون با «گریس پول»، مدیر مرکز پرورش اندی، تماس می گیرد و دروغکی می گوید عمویش است و می خواهد به او سر بزند و آدرسش را می گیرد، سپس چاکی متسون را گروگان می کند و مجبورش می کند به آدرس برود و وقتی می رسد او را به قتل می رساند. چاکی به خانه جدید اندی می رود و در آنجا یک good guy دیگر به نام «تامی» پیدا می کند و آن را در حیاط خانه دفن می کند و آوازی می خواند که اگر بمیرد روحش به آن منتقل شود، آن شب چاکی اندی را به تختش می بندد، اما کایل قبل از اینکه بتواند آواز وودو را برای تسخیر او کامل کند وارد اتاق می شود کایل اظهارات اندی در مورد چاکی را باور نمی کند، در حالی که فیل و جوآن کایل را مقصر می دانند و چاکی را به زیرزمین می اندازند، چاکی بعد از خونریزی بینی متوجه می شود در حال تبدیل شدن به انسان است، روز بعد چاکی مخفیانه اندی را به مدرسه تعقیب می کند و تکالیف او را خراب می کند، در نتیجه اندی توسط معلمش خانم کلترول تنبیه می شود، چاکی معلم را با ضربات چاقو به او می کشد، اما اند
ی موفق به فرار می شود، اندی سعی می کند به والدین خود در مورد چاکی هشدار دهد، اما فیل او را باور نمی کند و به فکر بازگرداندن او به مرکز پرورشی است. آن شب، اندی مخفیانه به زیرزمین می رود تا چاکی را با یک چاقوی برقی نابود کند، اما عروسک بر او حمله ور می شود هنگامی که فیل برای بررسی این هیاهو وارد می شود، چاکی او را به زمین می اندازد و باعث می شود فیل بیفتد و گردنش بشکند جوآن بلافاصله اندی را سرزنش می کند و او را به مرکز پرورش می فرستد، کایل در حین گشت در حیاط متوجه می شود که «تامی» در بیرون دفن شده است و می فهمد که اندی در تمام مدت حقیقت را گفته است او با عجله به خانه می رود، اما متوجه می شود که چاکی قبلاً جوآن را کشته است، چاکی به کایل حمله می کند و او را مجبور می کند تا به مرکز پرورش دهندگان بروند در آنجا، چاکی با کشیدن زنگ هشدار آتش، ساختمان را تخلیه می کند، او گریس را با چاقو می کشد و اندی را مجبور می کند که او را به کارخانه Play Pals ببرد تا آواز وودو را بر تمامی عروسکها اجرا کند، کایل آنها را تا کارخانه تعقیب می کند اما نمی تواند آنها را پیدا کند، چاکی اندی را بیهوش می کند و آواز را اجرا می کند، با این حال
شکست می خورد زیرا زمان زیادی را در بدن عروسک خود گذرانده است و اکنون برای همیشه در دام افتاده، چاکی بسیار خشمگین می شود و تصمیم می گیرد انتقام بگیرد، اندی و کایل را در کارخانه تعقیب می کند و قصد دارد هر دو را بکشد، کایل دری را روی دست چاکی می بندد و دستش قط می شود، پس از اینکه چاکی یک کارگر کارخانه را به قتل می رساند، کایل و اندی موفق می شوند او را در یک ماشین خط مونتاژ غول پیکر به دام بیاندازند که بدنش را له کرده و ظاهراً او را می کشد اما چاکی موفق می شود با بریدن پاهای خود از دستگاه فرار کند و دوباره حمله کند و کایل را بیهوش می کند، اندی با باز کردن شلنگ پلاستیک مذاب به روی چاکی می گیرد و اورا دوباره می کشد و کایل بیهوش را نجات می دهد، آن دو به چاکی نیمه ذوب شده نزدیک می شوند که ناگهان دوباره به آنها حمله می کند. در طول مبارزه، کایل یک شلنگ هوای پرفشار را وارد دهانش می کند و سرش آنقدر باد می کند که منفجر می شود و سر او را از بدن جدا می کند، اندی و کایل از کارخانه خارج می شوند و فیلم به پایان می رسد. دنباله. دنباله این قسمت با نام "بازی بچگانه ۳" منتشر شد.
خانهٔ کشیدهٔ دوران نوسنگی گونه ای خانه باریک و بلند از جنس چوب بود که نخستین فرهنگ های یکجانشین اروپا از اوایل هزارهٔ ششم پیش از میلاد تا حدود ۴٬۸۰۰ پیش از میلاد به ساختن آن پرداختند. این الگوی ساختمانی نخستین بار در فرهنگ لینربندکرامیک یا «فرهنگ سفالگری خطی» در اروپای مرکزی پدید آمد و در مدت صدها سال از فرهنگ کیوکوتنی در شرق اروپا تا قلمرو اطلس در شمال غربی اروپا گسترش یافت. خانهٔ کشیدهٔ نوسنگی معمولاً ۴۵ تا ۵۰ متر طول داشت و نقشه اش گاه مستطیلی و گاه ذوزنقه ای بود. ساختمان این الگوی خانه معمولاً مشتمل بر سه بخش بود: بخش مرکزی که خود به دو فضای داخلی تقسیم می شد و در یکی از این دو فضا اجاقی قرار می داده اند، بخش جنوبی که شالوده اش با شالودهٔ بخش مرکزی مشترک بود و ممکن است انبار غله بوده باشد، و بخش شمالی با شالودهٔ مستقل که ممکن است آغل حیوانات اهلی بوده باشد. در ورودی بخش مرکزی در انتهای جنوبی آن قرار می گرفت و ورودی بال ها معمولاً در دیوارهای طرفین خانه قرار داشت. فضای داخلی بخش مرکزی نیز به دو نیم تقسیم می شد. در بیرون خانه و پهلوی دیوارها نیز گودال های متقارن کنده می شد که کاربرد آن ها معلوم نیست. باستان
شناسان کشیدگی این خانه ها را در تقابل با تجربه های پیشین معماری در خاور نزدیک می بینند؛ چنان که در خاور نزدیک با ساخت سازهٔ جدید بر روی ویرانهٔ سازهٔ متقدم تل تشکیل می شد، در اروپا سازهٔ جدید در امتداد سازهٔ متقدم قرار می گرفت. همچنین بحث جهت گیری کشیدگی خانه ها، که سابقاً به سبب جهت وزش باد دانسته می شد، امروزه مورد مناقشهٔ محققان است. خانه های کشیدهٔ نوسنگی در گروه های ۱ تا ۲۸ تایی کنار هم قرار می گرفتند. ساختارهای اجتماعی خانوادگی در گسترهٔ اروپا نیز همزمان با پدید آمدن خانه های کشیدهٔ نوسنگی ایجاد شدند و به باور برخی محققان پیامد این الگوی معماری بودند. خانه های کشیدهٔ نوسنگی غالباً برای مدت طولانی استمرار داشته اند و نسل های متوالی یک واحد اجتماعی در یک محل زندگی می کرده اند. از حدود ۴٬۸۰۰ پیش از میلاد شواهدی از رها شدن این خانه ها و آتش سوزی در آن ها هست که به نظر می رسد این آتش سوزی ها عمدی و پایانی نمادین بر چرخهٔ زیست خانه بوده باشد. در بسیاری از موارد مدتی بعد از آتش گرفتن و رها شدن این خانه ها، بر روی آن ها گورپشته های کشیده ای در ابعاد و نقشهٔ مشابه ساخته می شد که به باور باستان شناسان ناظر بر گذ
ار معماری خانگی به سنت تدفینی-ترحیمی است. پس زمینه. زمانی که انقلاب نوسنگی (و به طبع آن معماری) از هستهٔ خاور نزدیک به دیگر مناطق گسترش یافت، کارکرد و معنای آن به شکل قابل توجهی تغییر کرد. بنابر پژوهش های باستان شناسی خانه های اروپا دو تفاوت عمده با خانه های خاور نزدیک دارند، یکی اینکه در اروپا خانه به مثابهٔ یک ارگانیسم به جامعه هویت می دهد و دیگر اینکه ساکنان این سرزمین، آگاهانه یا ناخودآگاه، در ساخت خانه ها دست به معناسازی نمادینی در رابطهٔ با ساختار اجتماعی و شرایط زندگی فردی زده اند. در اوایل هزارهٔ ششم پیش از میلاد، خانه هایی کوچک در بالکان پدید آمد که نشان می دهد در اروپا یکجانشینی سابقه ای طولانی تر از کشاورزی دارد. این خانه های کوچک از جنس چوپ سبک بودند و ابعادشان از ۴۴ متر یا ۳۵ متر تجاوز نمی کرد. باستان شناسان با تعقیب رد ساخت این خانه ها تلاش کرده اند تا مسیر گسترش انقلاب نوسنگی به اروپای مرکزی را مشخص کنند. این گسترش به احتمال زیاد از طریق درهٔ ووی وودینا صورت گرفته است. در سکونت گاه های نوسنگی این دره سه تا از خانه های کوچک در فاصلهٔ کمی از یکدیگر ساخته شده و تشکیل یک ردیف را داده اند که می توان
آن را درآمدی بر خانه های کشیدهٔ نوسنگی دانست. همزمان با گسترش انقلاب نوسنگی از بالکان به حوضهٔ پانونی (یا حوضهٔ کارپات)، اهلی کردن و کشاورزی هم برای نخستین بار در اروپا پدیدار شد، و به گفتهٔ باستان شناس بریتانیایی ایان هادر، «جامعه» خود اهلی شد و با ایجاد حس هویت اجتماعی میان افراد، زمینه برای همکاری در ساخت فراهم آمد. همچنین اقلیم حوضهٔ پانونی از اقلیم بالکان سردتر و مرطوبتر است و تخمین زده می شود دما و میزان بارش منطقهٔ دانوب در دورهٔ اقلیمی اطلسی در منطقهٔ دانوب از میزان کنونی آن بالاتر بوده باشد؛ مجموع این عوامل باعث ایجاد خانهٔ کشیدهٔ لینربندکرامیک شد. از نظر زمانی خانه های کشیده منحصر به اواخر هزارهٔ پنجم و اوایل و میانهٔ هزارهٔ چهارم پیش از میلاد و از نظر مکانی منحصر به اروپای مرکزی بودند. باستان شناسان خانه های کشیدهٔ نوسنگی در ارتباط نزدیک با فرهنگ لینربندکرامیک یا «فرهنگ سفالگری خطی» (افقی باستان شناختی در گسترهٔ جغرافیایی پهناور در اروپای دوران نوسنگی) می دانند. مهم ترین شاخصهٔ فرهنگ لینربندکرامیک گستردگی جغرافیایی اش است و سرعتی که با آن در سراسر اروپای مرکزی و غربی پراکنده شد. فرهنگ لینربندکرامی
ک حدود ۵٬۵۵۰ سال پیش از میلاد در جنگل های متراکم مناطق میانی دانوب (مجارستان و صربستان امروزی) پیدا شد و در ۳۵۰ سال آتی در راستای ۱٬۵۰۰ کیلومتری این رود به سمت شمال غربی آن گسترش یافت، منطقه ای که اتریش، جمهوری چک، آلمان، و لهستان و مناطقی از فرانسه و اوکراین امروزی را دربرمی گیرد. بنابر شواهد حاضر، خانه های کشیدهٔ لینربندکرامیک نخستین بار در جنوب حوضه پانونی به ویژه در غرب مجارستان پدیدار شد. از حدود ۴٬۹۰۰ تا ۴٬۵۰۰ پیش از میلاد، جوامع فرهنگ لینربندکرامیک به تدریج از هم فروپاشیدند، ولی الگوی خانهٔ کشیدهٔ نوسنگی استمرار یافت و فرهنگ های باستان شناختی دیگر اروپا (من جمله فرهنگ کیوکوتنی در مولداوی، فرهنگ اشتیکبندکرامیک و فرهنگ هینکلستاین در اروپای مرکزی و «قلمرو اطلس» در شمال غرب اروپا) تا دوران مس سنگی اروپا به ساخت این خانه ها ادامه دادند. ساختمان. طول خانه های کشیدهٔ نوسنگی تا ۸۰ متر هم می رسیده است، ولی معمولاً ۴۵ تا ۵۰ متر طول داشته اند، و در هر کدام تعدادی «خانواده» زیر یک سقف زندگی می کردند. نقشه بعضی از آن ها مستطیلی و بعضی ذوزنقه ای بود. غالباً گفته می شود که جهت گیری خانه های کشیدهٔ نوسنگی در راستای شم
ال به جنوب بوده است، اما در واقع این جهت گیری بسته به منطقه متفاوت است و به نظر می رسد در هر مورد انتخابی آگاهانه بوده باشد. شواهد اینگونه می نماید که در اروپای شمال غربی این بناها سه بخش مستقل داشته اند. در جاهای شرقی تر و جنوب شرقی تر، جدا بودن این بخش ها چندان واضح نیست. همچنین معلوم نیست که آیا این بخش ها همزمان ساخته شده اند یا نه. بخش مرکزی در همهٔ موارد وجود داشته و گاه به تنهایی و مستقل ساخته می شده است. گاه در یک بال (معمولاً بال جنوبی) سازه ای سنگین به بخش مرکزی متصل می شده است که باستان شناسان حدس می زنند انبار غله بوده باشد. در برخی موارد محور انبار غله انحرافی از محور بخش مرکزی دارد که باعث شده برخی باستان شناسان بگویند این بخش ها در مرحله ای بعدی اضافه شده اند. گاه در بال مقابل (بال شمالی) قسمت دیگری (معمولاً روی یک گودال شالوده) قرار داشته است که احتمالاً با تخته های چوبی پوشانده می شده و ممکن است آغل حیوانات اهلی بوده باشد. ابعاد این بخش در مناطق مختلف تنوع زیادی دارد. این بخش معمولاً با بخش مرکزی هم شالوده نبوده و هرگونه توسعهٔ از آن سمت را محدود می کرده است. ازین رو بخش شمالی به نظر متأخرتری
ن مرحله ساخت خانه بوده است و برخی پژوهشگران حدس می زنند به عنوان مقبرهٔ اجدادی به کار می رفته است. به نظر می رسد بعد از ساخت این بخش تغییر دیگری در سازه صورت نمی گرفته است. ورود به بخش مرکزی معمولاً از دری در انتهای جنوبی صورت می گرفته است، در حالیکه ورودی بال ها معمولاً در دیوارهای طرفین خانه قرار داشته است. فضاهای داخلی به وضوح تقسیم شده اند. یافته های کاوشگران در لهستان و جمهوری چک نشانگر آن است که بخش مرکزی خانه ها در راستای عرضی به دو نصف تقسیم می شده است و رد فسفات در یک طرف آن به مراتب بیشتر از نصف دیگر است. به نظر می رسد در وسط آن یک آتشدان یا اجاق قرار می گرفته است و بالای آن در سقف شکافی ایجاد می شده است تا دود را تهویه کند و به نور اجازه ورود بدهد. این الگوی تقسیم شدن در فضای بیرونی خانه نیز ادامه یافته است و به نظر می رسد آرایش گودال ها خاکی متقارن یافته شده در پهلوی خانه ها با تقسیم بندی داخلی خانه شکل گرفته باشد. این گودال های خاکی احتمالاً جهت تأمین مصالح مورد نیاز برای گل اندود کردن دیوارها کنده شده اند. گاه این گودال ها در تمام طول نمای خانه قرار داشته اند و گاه با گذرگاه هایی منقطع شده اند.
به باور باستان شناس فرانسوی دانیل سیمونین این گودال ها بازتاب جایگاه پنجره های حفره ای در نمای خانه بوده اند، ولی ریچارد بردلی تفسیرهای صرفاً کارکردی را ناکافی می داند و می گوید این گودال ها با تدفین کودکان مرتبط بوده اند. دفن بزرگسالان در مقبره هایی با فاصله از سکونت گاه صورت می گرفته است و در آن ها جهت گیری پیکر مرده عمود بر محور خانه بوده است. نظریه ها و گمانه زنی ها. به گفتهٔ باستان شناس بریتانیایی روث ترینگهام، توسعهٔ خانهٔ نوسنگی در اروپا در تقابل با توسعهٔ خانهٔ نوسنگی در خاور نزدیک قرار دارد؛ چنان که در خاور نزدیک خانه های جدید روی ویرانه های خانهٔ قدیمی ساخته می شدند (که این خود منجر به تشکیل تل می شد) ولی در اروپا خانه های جدید در امتداد خانهٔ قدیمی ساخته می شدند و این امر منجر به تشکیل الگوی خانهٔ کشیده شد. انسان شناس آمریکایی هانتر-اندرسون می گوید شکل مستطیلی خانه ها به این دلیل بوده که توسعه دادن و افزودن بخش های جدید به آن (با افزایش جمعیت خانواده و تولد نسل های جدید) راحت تر از شکل گرد است. در کل تحول شکل خانه از گرد و دایره ای به گوشه دار و مستطیلی با بزرگ تر شدن و پیچیدن تر شدن جوامع متناظر ا
ست. هانتر-اندرسون ظرف های بشری (خانه ها) را به دو دستهٔ سطل ها (دارای شکل گرد و منحنی) و جعبه ها (دارای شکل مستطیلی) تقسیم می کند و هر کدام از این دو دسته را دارای دو گونهٔ همگن (هر بنا یک کاربری) و ناهمگن (چند کاربری در یک بنا) می داند و از خانهٔ کشیدهٔ نوسنگی به عنوان نمونهٔ شاخص جعبه های ناهمگن یاد می کند. از اوایل هزارهٔ چهارم پیش از میلاد طول خانه های کشیده به تدریج کم تر می شود و هر کدام به چند خانهٔ مربعی بدل می شوند، که به باور اندرو شرات ناظر بر تغییر اندازه و ترکیب واحد خانواده در اثر گسترش الگو از اروپای مرکزی (لینربندکرامیک) به سرزمین های پیرامونی است. آلیستر مارشال جهت گیری خانه ها را به دلیل جهت وزش باد در هر منطقه می داند. به گفتهٔ مارشال، سه امر مهم در عملکرد خانه های کشیدهٔ دورهٔ نوسنگی قابل توجه است: به گفتهٔ مارشال، اگر جهت گیری خانه های کشیدهٔ نوسنگی بر اساس جهت باد بوده باشد، جهت وزش باد غالب در آن دورهٔ زمانی را باید از شمال به شمال غربی دانست. جهت وزش باد در اروپا از زمان نوسنگی تا کنون دستخوش تغییرات بسیاری شده است. پژوهش های متاخر رابطهٔ بین جهت گیری خانه ها و جهت وزش باد را رد می کند
. باستان شناس بریتانیایی ریچارد بردلی جهت گیری خانه ها را در راستای الگوی حرکت «استعماری» فرهنگ لینربندکرامیک می داند، چرا که در اروپای مرکزی خانه ها نسبتاً شمالی-جنوبی اند و هر چه به غرب یا شرق می روند انحراف آن ها از این محور بیشتر می شود. باستان شناس آلمانی ینس لونینگ نیز مدلی از «استعمار» را از اروپای مرکزی به سمت شمال غربی، غرب، و شمال شرقی به دست می دهد و گسترش الگوی خانهٔ کشیدهٔ نوسنگی را «گواه» این پدیدهٔ باستان شناختی می داند. خانواده و اجتماع. خانه های کشیدهٔ نوسنگی در گروه های ۱ تا ۲۸ تایی کنار هم قرار داشتند، ولی همهٔ آن ها لزوماً همزمان مسکون نبودند. این خانه ها به طور قابل ملاحظه ای طراحی واحدی داشتند. به باور روث ترینگهام، خانه های کشیدهٔ دوران نوسنگی برای استفاده بلندمدت «گروه های اهلی» (خانواده) ساخته می شدند و پیدایش آن ها نشان از تشکیل واحدهای خانوادگی پایدار به عنوان بنیان تولید تعاونی و تشریک مساعی دارد. مختصات واحد سکونت گاه ها و دست سازه های این فرهنگ تداعی گر این امر است که این افراد خود را به عنوان یک جامعهٔ واحد می دیدند و به باور باستان شناسان ساخت خانه های کشیدهٔ نوسنگی به ایجاد ای
ن واحد اجتماعی کمک کردند. به باور ایان هادر، خود مفهوم خانه سبب به وجود آمدن جامعهٔ نوسنگی شد، چرا که تعریف کنندهٔ روابط، همبستگی ها و مرزهای بین افراد بود، و اعضای جامعه کسانی بودند که در ساخت و نگهداری از خانه نقش داشتند. به گفتهٔ اندرو شرات نیز شکل کشیدهٔ خانه های نوسنگی در گروه های بومی اروپای مرکزی به شکل اتفاقی باعث پاسخی آگاهانه شده است که ممکن است به ایجاد حسی «یادمانی» (و ساختارهای اجتماعی متناظر آن در جامعه) منجر شده باشد. استمرار این واحد اجتماعی بعد از یک دوره عمر خانه به این گونه بود که خانهٔ جدید مستقیماً بر روی بقایای خانهٔ قدیمی ساخته می شد. با اینکه شواهدی در مورد جابجایی برخی «خانواده»ها وجود دارد، بیشتر خانه های کشیدهٔ نوسنگی مستقیماً روی خانه های قدیمی تر ساخته شده اند. به گفتهٔ هادر این واحدهای اجتماعی استمرار داشتند چرا که افراد خود صاحب خانه بودند و در آن دارای سهم و مسئولیت بودند. این استمرار تا حدی بود که بنابر تاریخ گذاری رادیوکربن سکونت گاه اووچاروو در بلغارستان امروزی برای دستکم ۵۷۰ سال استمرار یافته بود. استمرار خانه ها در طول زمان را می توان از برهم نهشت خانه ها و تغییر دکوراسیون
آن ها نیز دید، تا جایی که در یکی از خانه ها چهل و هفت لایه اندود گل کشف شده است. با این حال به گفتهٔ روث ترینگهام فرایندهای اجتماعی در دوران مختلف عمر کاربری این بناها تجلی متفاوتی داشته اند. رها شدن و تبدیل. الگوی خانهٔ کشیدهٔ نوسنگی بیش از پانصد سال استمرار یافت. به نظر می رسد در اواخر دوران مسکون بودن یک محوطه خانه های کمتر کشیده ساخته می شده و پس از هر دورهٔ بازسازی از طول خانه کاسته می شده است. در مواردی که خانه ها رها شده اند و ساکنان جابجا شده اند، خانه های جدید با همان جهت گیری و ابعاد ساخته شده اند. شواهدی مبنی بر اینکه مصالح یک خانه در ساخت خانهٔ جدید به کار رفته باشد وجود ندارد و ممکن است جایگاه ساختمان مورد احترام نسل های بعدی بوده باشد. بااین حال به گفتهٔ ترینگهام در جنوب شرقی اروپا نشانه هایی از رها کردن خانه ها و جابجایی آن ها در جایی نزدیک هست. به گفتهٔ هادر پس از اینکه کاربران به هر دلیلی مجبور به ترک خانه کشیده می شدند، استمرار یا دگرگونی گروه با مناسک گذار مرتبطی حفظ می شده و خانهٔ قدیمی تر تبدیل به نماد دودمانی آن گروه می شده است. از ۴٬۸۰۰ پیش از میلاد خانه های رهاشده در جنوب شرقی اروپا ع
موماً آتش گرفته اند. این آتش سوزی ها ممکن است اتفاقی بوده باشد، ولی بااین حال در اوپووو در صربستان امروزی عدم وجود آتش سوزی در فضای بین خانه ها به این معناست که این خانه ها به صورت جداگانه آتش گرفته اند. همچنین در مرحله ای دمای آتش در اوپووو به بیش از ۱۰۰۰ درجهٔ سلسیوس رسیده که برای آتش سوزی های اتفاقی زیادی بالاست و احتمال عمدی بودن آتش سوزی ها را افزایش می دهد. به گفتهٔ ترینگهام، ممکن است آتش گرفتن این خانه ها «عملی عمدی در پی مرگ رئیس خانواده به عنوان پایان نمادین چرخهٔ خانه باشد.» برخی از باستان شناسان، از جمله روث ترینگهام رها شدن و سوختن خانه های کشیده را مبدأ دوران مس سنگی اروپا می دانند. وی. گوردون چایلد در سال ۱۹۴۹ بر این باور بود که مدتی پس از رها شدن خانه های کشیدهٔ دوران نوسنگی با گورپشته کشیده خاکی ای در ابعاد مشابه جایگزین شده است. به گفتهٔ او سازندگان گورپشته ها تلاش کرده اند «خانه های مردگان» را شبیه سکونت گاه های زندگان بسازند. شواهدی متعددی مبنی بر رابطهٔ بین روند توسعهٔ خانه و اهمیت مرگ وجود دارد. کاوش های بعد از آن نیز این نظریه را تقویت می کند. به نظر می رسد این گذر از خانهٔ کشیده به آرام
گاه اولین بار در شمال لهستان امروزی روی داده باشد. شباهت های شکلی متعددی بین آرامگاه های نوسنگی و خانه های کشیدهٔ نوسنگی در حوضهٔ رود دانوب نیز هست. بسیاری از آرامگاه ها در شمال غرب اروپا نیز بر روی خانه های یا سکونت گاه نوسنگی بیشین ساخته شده بود. از آنجا که بین نقشهٔ خانهٔ کشیده در اروپا و نقشهٔ گورپشته های کشیده شباهت های وجود دارند، برخی پژوهشگران بر آنند که گذار از خانه های کشیدهٔ به گورپشته های کشیده در دوران نوسنگی، ناظر از گذار معماری خانگی به سنت آیینی تدفینی-ترحیمی است. به گفتهٔ هادر، ساخته شدن آرامگاه ها بر روی خانه ها به این محوطه های «مرده» حضوری ممتد در منظر محیط می دهد. گاه بین رها شدن خانهٔ کشیده و ساخته شدن گورپشتهٔ فاصله ای به اندازه یک قرن یا بیشتر بوده است. بااین حال با توجه به شواهد می توان گفت سازندگان گورپشته ها درک دقیقی از طرح و اندازهٔ خانه های کشیده داشته اند. بسیاری از گورپشته کشیده اشکالی مستطیلی یا ذوزنقه ای با تناسبات مشابه خانه های کشیده دارند. خانه ها و آرامگاه ها در کویه ویای لهستان هم طول و عرض مشابهی دارند. هم در خانه های کشیده و هم در آرامگاه ها، محور طولی بنا معمولاً از ش
مال غربی به جنوب شرقی کشیده شده و ورودی (یا وجه عریض) به سوی جنوب شرقی قرار دارد. نمونه های کاوش شده. در ترانسدانوبیا (در غرب مجارستان) نقشهٔ ۳۰۰ خانهٔ کشیدهٔ لینربندکرامیک در ۴۰ محوطه قابل تشخیص است. در فرانسه، محوطه هایی چون «له فوایژ» و پاسی نمایانگر پیوند بین سازندگان آرامگاه ها و سازندگان خانه های کشیده بادرفتی هستند. در حوضه پاریس محوطه های نوسنگی مس و اسون نشان از تجمع خانه های لینربندکرامیک با نقشهٔ ذوزنقه ای دارند. تعدادی خانهٔ کشیده در بژشچ کویافسکی (لهستان امروزی) کشف شده است.. بزرگترین آن ها نقشه ای ذوزنقه دارد که طول آن ۳۲ متر و عرض آن ۱۰ متر در ضلع جنوبی و ۵ متر در ضلع شمالی است. در آسوانیکی هم روستایی با ۳۰ خانهٔ کشیده نوسنگی کاوش شده است. روث ترینگهام هم در دهه ۱۹۸۰ چند خانهٔ کشیده در اوپووو (در وویوودینا در صربستان امروزی) کاوش کرد و تلاش کرد که با استفاده از نتایج آن کاوش ها نحوهٔ پیدایش خانواده به عنوان یک سطح تحلیل در باستان شناسی را نشان دهد. سکارا برای در اورکنی اسکاتلند که بین سال های و در آن زندگی جریان داشته در بین آثار بازمانده از اروپای دوران نوسنگی منحصر به فرد است. این سکونت گاه م
تعلق به دوران نوسنگی متأخر از هشت خانه کشیده تشکیل شده است که با یک کوچهٔ کوچک سنگی به هم متصل می شوند و یک ارگانیسم فشرده را ایجاد می کنند. در بلبرایدی نیز نمونه های دیگری از خانه های کشیدهٔ نوسنگی در اسکاتلند امروزی هست.
سیتروئن سارا پیکاسو (به انگلیسی:Citroën Xsara Picasso) یک خودروی پنج در کامپکت ام پی وی بود که از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۰ توسط سیتروئن تولید می شد. این خودرو در اصل الهام گرفته از مدل مفهومی سیتروئن ایکس آنائی در سال ۱۹۹۴ بود که ۵ سال بعد از معرفی مدل کانسپت رونمایی شد. این خودرو به واسطه بدنه تخم مرغی شکلش موفقیت های فراوانی بدست آورد ولی نهایتاً در سال ۲۰۱۰ تولید آن متوقف و به جای آن سیتروئن سی۴ پیکاسو عرضه شد. بیش از ۱۷۰۰۰۰۰ نمونه از این خودرو تولید شده است. نام این خودرو از پیکاسو نقاش معروف اسپانیایی گرفته شده است.
Dickeya سرده ای از خانواده انتروباکتریاسه است که عمدتاً شامل عوامل بیماری زای گیاهان علفی است. دیکیا نتیجه طبقه بندی ۷۵ سویه از "پکتوباکتریوم کریزانتمی "و همچنین "Brenneria paradisiaca" CFBP 4178 به سرده ای جدید است. این سرده به نام phytopathologist Robert S. Dickey آمریکایی تبار نام گذاری شده است. چندین گونه مانند "Dickeya dadantii در این سرده با نام" فیتوپاتوژن شناخته شده اند. گونه های حاضر عبارتند از:
سِکارا بِرای سکونت گاهی پیشاتاریخی بازمانده از دوران نوسنگی است واقع در جزیرهٔ مِین لند از مجمع الجزایرِ اورکنیِ اسکاتلند. این سکونت گاه شامل هشت خانهٔ کشیدهٔ سنگی می شود که بین سال های و در آن ها زندگی جریان داشته. خانه های سکارا بِرای با کوچه ای کوچک و سنگی به هم متصل می شوند و تشکیل ارگانیسمی فشرده می دهند. به تخمین باستان شناسان، جمعیت سکارا بِرای در بزرگترین اندازه اش به صد نفر می رسیده. سکارا بِرای در بین آثار بازمانده از اروپای دوران نوسنگی منحصر به فرد است، چرا که به سبب دفن شدن در شن به شکل شگفت انگیزی سالم باقی مانده و بابت معلوماتی که دربارهٔ سبک زندگی انسان در آن عصر به دست می دهد «پمپئی اسکاتلندی» خوانده شده است. سکارا بِرای در پی تندبادی سخت در زمستان سال ۱۸۵۰ کشف شد. تندبادی دیگر در سال ۱۹۲۴ به یکی از خانه ها آسیب رساند و لزوم کاوش در سکارا بِرای و محافظت از آن را نمایان ساخت. در اواخر دههٔ ۱۸۵۰ و در سال های ۱۹۲۸–۱۹۳۰ کاوش هایی در سکارا بِرای انجام شد، ولی تا دههٔ ۱۹۷۰ بررسی باستان شناسانهٔ دقیقی در آن صورت نگرفت. در سال ۱۹۹۹ یونسکو سکارا بِرای را به همراه میزهو، سنگ های ایستادهٔ استِنِس، و حلق
هٔ برودگار تحت عنوان «قلب ارکنی نوسنگی» به فهرست میراث جهانیش افزود. امروزه این اثر یکی از پنج مکان اسکاتلند در این فهرست است و مدیریت آن را مؤسسهٔ محیط زیست تاریخی اسکاتلند بر عهده دارد. کشف و کاوش های اولیه. در زمستان سال ۱۸۵۰، تندبادی سخت در حزیرهٔ اورکنی سبب خرابی گسترده و مرگ دستکم ۲۰۰ نفر شد. در خورِ اسْکِیل، تندباد لایه های زیرین تپه ای بزرگ و غیرعادی موسوم به «سکرابرا» را نمایان ساخت. پس از طوفان، روستاییان محلی شکل اجمالی تعدادی خانهٔ کوچک بدون بام را تشخیص دادند. ویلیام وات اسکیل، لیردِ محلی، دست به کاوشی غیرحرفه ای در محوطهٔ نمایان شده زد. در سال ۱۸۶۸، این کاوش پس از خاک درآوردن چهار خانه متوقف شد. محوطه تا سال ۱۹۱۳ دست نخورده ماند. در آن سال گروهی بیل به دست وارد محوطه شدند و تعدادی نامعلوم از عتیقه ها و دست سازه ها را با خود بردند. در سال ۱۹۲۴، تندبادی دیگر بخشی از یکی از خانه ها را خراب کرد. تصمیم بر این شد که حفاظت و مطالعهٔ محوطه جدی تر دنبال شود. این امر به استاد استرالیایی دانشگاه ادینبرو وی. گوردون چایلد محول شد. چایلد در میانهٔ سال ۱۹۲۷ برای بار نخست از سکارا بِرای بازدید کرد.
رالستونیا یک باکتری گرم منفی و هوازی است که به صورت میله ای شکل می باشد . سرده از پروتئوباکتریا است که قبلاً در سرده ی "سودوموناس بود". این نام به افتخار Ericka Ralston باکتری شناس آمریکایی گذاشته شده است. Ericka Ralston با نام Ericka Barret در سال 1944 در ساراتوگا کالیفرنیا متولد شد و در سال 2015 در سباستپول کالیفرنیا درگذشت. در حالی که در مقطع تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی بود، 20 سویه ی "سودوموناس" را شناسایی کرد که یک گروه همولوگ فنوتیپی تشکیل می دادند، و آن ها را به نام Pseudomonas "pickettii ، به یادبود" M. J. Pickett در دپارتمان باکتری شناسی دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس، که این سویه ها را از او دریافت کرده بود، نامگذاری کرد. سپس "P. pickettii" به همراه چند گونهٔ دیگر به سردهٔ جدید "Ralstonia منتقل شد". او در حالی که از سال 1977 تا بازنشتگی اش در 1996 پروفسور میکروبیولوژی دانشگاه کالیفرنیا در دیویس بود تحقیقات خود روی بیماری زاهای باکتریایی ، تحت نام Ericka Barret ادامه داد. استفاده های صنعتی. محققان در UCLA سویه ای از "باکتری Ralstonia" ("R. eutropha" H16) را برای تولید ایزوبوتانول از C
O2 با استفاده از برق تولید شده توسط سلول های خورشیدی، دستکاری ژنتیکی کرده اند. این پروژه که توسط U. s. Dept. انرژی تأمین مالی شده است، سوخت الکتریکی ای با پتانسیل چگالی الکتریکی بالا است که می تواند از زیرساخت های موجود به جای نفت به عنوان سوخت حمل و نقل استفاده کند. ژنومیک. "رالستونیا به" عنوان آلوده کنندهٔ رایج کیت استخراجی DNA کیت و معرف های PCR نیز شناخته شده است،که ممکن است منجر به خطا در ظاهر میکروبیاتا یا داده های متاژنومیک شود. بوم شناسی. "رالستونیا" در شیر گوزن آبی، گوزن شمالی و بزها شناسایی شده است.