Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فساد یک مشکل جدی در ایران است، که غالبا در سیستم حکومت گسترده و دامنه دار است. از دیدگاه سازمان شفافیت بین الملل، جمهوری اسلامی ایران از نظر فساد داخلی در زمره یکی از فاسدترین کشورهای جهان قرار دارد. مطالعه ای که به سفارش فرهنگستان علوم، با سرپرستی فرامرز رفیع پور صورت گرفت که به روشنی نشان داد، برآوردهای سازمان شفافیت بین الملل بسیار سهل گیرانه و خوشبینانه بوده است و فساد اقتصادی در ایران، بسیار بیش از آن چیزی است که آن سازمان اعلام کرده بود. نشان ها ادعاهایی مبنی بر دستکاری داده های اقتصادی در جمهوری اسلامی ایران است. فساد در دوران جمهوری اسلامی ابعادی بی سابقه پیدا کرده و اخلاق اجتماعی به طور وسیع ضربه خورده و موجب شده بی عدالتی و فقر افزایش یابد. این فساد به همراه اجحافات و زورگویی اداری و نبود راستگویی موجب تباهی منافع عمومی شده است. مسخ معیارهای حرفه ای و پایمال نمودن منافع مردم و نفی لیاقت ها و مسلط بودن منافع ایدئولوژیک و دفاع از منافع و امتیازات گروه های اجتماعی و اداری خاص از ویژگی های این فساد است. در ایران هویت و موفقیت بخش عمده ای از مردم عادی، وامدارِ انواع فسادهای ساختاری است. منافعی که طبقات گ
وناگون، ولو ناراضی و منتقد دولت، از فساد دولتی می برند آنها را با زنجیرهای نامرئی به نظام متّصل و مقیّد می سازد. به گزارش سازمان شفافیت بین الملل رتبه جمهوری اسلامی ایران در زمینه فساد ۱۴۶ از ۱۸۰ کشور در سال ۲۰۱۹ میلادی ارزیابی شده. دقیقاً اختلال در نسبت بین حقیقت و عدالت است که باعث می شود جامعه ایران در نهادسازی و سیستم سازی مشکل پیدا کند و فساد اقتصادی از آن منتج گردد. همچنین امتیاز فساد در ایران در سال ۲۰۱۸، ۲۸ از ۱۰۰ می باشد که به نسبت سال های قبل این کمترین نمره محسوب می شود. فساد یک امر سیاسی است و کنترل آن هم یک امر سیاسی است لذا نیازمند اراده سیاسی است. اما برای بررسی دلیل اینکه چرا فساد در ایران کنترل نمی شود باید به کارکردهای تصمیمات اساسی و ساختاری در ایران اشاره کرد. در ایران مقررات زدایی به عنوان یکی از راه ها برای جلوگیری از فساد توصیه شده است. مبارزه با فساد با تصویب قوانین جدید حاصل نخواهد شد. برعکس لازم است قوانین حمایتی که فساد می زایند برداشته شود. کاهش دادن اصطکاک مردم با سیستم دولتی و بروکراسی فاسد می تواند باعث افزایش رضایتمندی مردم شود. برای مبارزه با فساد در ایران عزم راسخ، محاسبه دقی
ق و اجرای قاطع نیاز است. تعریف فساد. سوء استفاده فرد از قدرتی که در اختیار دارد برای پیگیری منافع شخصی خود اعم از منافع مادی یا سایر منافع در جایی که رانت وجود دارد، تعریفی از فساد است که بیشتر اقتصاددانان بر آن اجماع دارند. برخی معتقدند هدف از ایجاد دولت ها توزیع بهینه و غیر خشونت زای رانت در جامعه است و عدم حضور آن باعث توزیع خشونت زای رانت در جامعه می شود. وجود قوانین پیچیده و امضاهای طلایی بعضاً کسب و کارها را مجبور به پرداخت رشوه برای کاهش هزینه مبادله می کند. رشوه و پیشکش. در فرهنگ دهخدا لغت رشوه به معنای آنچه برای انجام دادن کار ناروا و غیرمشروع به کسی دهند تا برخلاف موازین قانونی و شرعی آن کار را انجام دهد به کار رفته است. (دهخدا، ۱۳۷۳، ج۷: ۱۰۶۴۷) واژه پیشکش نیز که به معنای هدیه و آنچه از سوی کهتر به مهتر داده می شود، است. (همان، ج۴: ۵۲۳۰) در تاریخ معاصر ایران پدیده رشوه در امور مالیه و امر مالیات گیری، در بخش گمرکات و ترانزیت کالا، در اعطای مناصب لشکری و کشوری به وضوح این امر به شکل خرید و فروش القاب و مناصب دیده می شود. برخی از فسادهای دوران جمهوری اسلامی. و دیگر … میزان فساد. فساد سازمان یافته در ا
یران پس از انقلاب ۱۳۵۷ به تدریج به عمق خود تعریف بخشیده است و چنان در زیر پوست حاکمان جاخوش کرده است که دیگر نمی توانند هویت خود را از آن متمایز نمایند. امروزه فساد اداری در کشور ایران تنها به رشوه و زیرمیزی در ادارات محدود نمی شود، بلکه این فساد اکنون در تار و پود برخی دستگاه اداری درهم تنیده و به اصلی غیرقابل اجتناب در این دستگاه ها تبدیل شده است؛ و افراد با توسل به این موضوع، پله های ترقی را طی می کنند. فساد در ایران نهادینه شده است. در ایران اراده جدی برای مقابله با فساد وجود ندارد و فساد در این کشور ساختاری شده است. احمد توکلی، کارشناس اقتصادی مجلس شورای اسلامی معتقد است که حکومت جمهوری اسلامی ایران به مرحله فساد سیستماتیک رسیده است. به عقیده محمود صادقی، نماینده مردم تهران و رئیس «فراکسیون شفاف سازی و سالم سازی اقتصادی و انضباط مالی» در مجلس دهم، پس از گذشت ۳۸ سال از انقلاب ایران وضع این کشور بدتر از حکومت شاهنشاهی درمبارزه با فساد است؛ در حالی که بنا بود جمهوری اسلامی با فساد مبارزه کند. سازمان شفافیت بین الملل در گزارش سال ۲۰۱۸ خود ایران را از نظر گسترش فساد مالی در جایگاه ۱۳۸ در میان ۱۸۰ کشور قرار دا
د؛ که بدترین رتبه ایران در سال های اخیر است فساد در ایران سطح دیگری است به طوری که افراد بلند پایه با چپاول و زندگی بی دغدغه به مردم اهمیت نمیدهند در صورتی که ایرانیان در فقر و تورم مطلق به سر میبرند و در صورت هرگونه اعتراض از سمت مردم مورد سرکوب بی رحمانه قرار میگیرند به طوری که "شوروی" این کار را میکرد. پیشینه. ریشه تاریخی سیاسی اخلاقی فساد در ایران. فساد در ایران تقریباً از زمان ایجاد سازمان های نوین دولتی، و حتی پیش از آن وجود داشته است. ویژگی اصلی حکومت ایران گذشته استبداد و پدرسالاری آن است. پراکندگی سکونتگاه ها، مسئله آب، مشاع بودن فعالیت کشاورزی، مالکیت حکومتی و روابط تیولداری باعث شدند حکومت متمرکز و استبدادی در ایران شکل بگیرد. از ویژگیهای نظام سیاسی ایران تلاش برای حذف یکدیگر است. ایرانیان هیچگاه قواعد نهادمندی برای جایگزینی شاهان نداشتند و در دوران جدید نیز در عرصه قدرت همواره در صدد حذف یکدیگر هستند. رفتار سیاسی غیرنهادمند مسائل بسیاری به وجود آورد که از پیامدهای آن، فساد سیاسی است. نتیجه آن حذف دیگران درعرصه سیاسی و سیاست زدگی بروکراسی است… که منجر به شکل گیری سیاست زدگی امور اداری، انسداد سیاسی
و در نهایت انحصارگرایی اقتصادی می شود. گروه اجتماعی مسلط با ایجاد انسداد سیاسی، راه ورود دیگر گروه ها به قدرت مسدود می سازد و با تأکید بر ساحت فرهنگی مورد تأیید خود، ایجاد انسداد سیاسی را محق جلوه می دهد؛ درواقع سطح فرهنگی تبدیل به یک ایدئولوژی سیاسی می شود که بر روند ایدئولوژیک شدن نظام اداری تأثیر گذاشته باعث سیاست زدگی بروکراسی می شود که پیامد آن انحصار اقتصادی است. در این وضعیت، اختیار منابع مالی و عرصه تولید در دست گروه اجتماعی مسلط قرار می گیرد. عصر صفوی. ژان شاردن، جهانگرد فرانسوی از دغل کاری کمپانی هند شرقی هلند در تجارت با ایران در آن زمانه یاد می کند که جز با پرداخت رشوه به مأموران گمرک ایران صورت نمی گرفته است «هلندیها … به جای یک میلیون کالا دو میلیون وارد می کردند و از طریق تطمیع و رشوه دادن به مأموران گمرک میخک را جای فلفل، پارچه های لطیف و ظریف را جای پارچه های خشن کم قیمت، و دو عدل را جای یک عدل جا می زدند، و این عمل در ایران … بسیار آسان است». ... کاروانیان و مسافران با دادن رشوه همواره امور گمرکی خود را به صورت رضایت بخشی انجام می دادند. … بازرگانان … همیشه هنگام رسیدن به مرز هدیه ای به رئی
س مأموران گمرک می دادند، و او ده برابر بهای آن هدیه، بلکه بیشتر به آنان ارفاق می کرد؛ و به اصطلاح خود کاروانیان را در پرداخت عوارض گمرک مهمان خویش می کرد». او در مورد وضعیت مأموران گمرک پیش و پس از آغاز خدمت می گوید «در آغاز خدمت تهی دست و بی نوایند، و پس از مدتی نه بسیار دراز، همه دارا و دولتمند می شوند». شاردن اینگونه رشوه خواری را در گمرک به اندازه ای مرسوم و محبوب برمی شمرد که شاهان صفوی را نیز در آن سهیم می داند «شاه … گاهی اداره گمرک مرزها را به افراد مورد نظر خود که از مال دنیا نصیبی ندارند می سپارد تا از درآمد آنها متنعم شوند». شاردن از شغلی به نام «ناظر» یاد می کند که «در رشوه خواری و آزار کردن مردم چنان دلیرند که خلق سراسر ولایات از ستمگریهاشان دست بر آسمان دارند … برای گرفتن شغل ناظری از سر ناچاری باید هدایای زیاد و گرانبها به وزیران و خواجه های دربار و معشوقه های شاه و مخصوصاً به مادرش بدهند. همچنین متعهد می شوند که به هر صورت بر درآمد و عایدات شاه بیفزایند، و وقتی به مراد و آرزوی خود رسیدند باید به عهد و پیمان خود وفا کنند». آدام اولئاریوس در سفرنامه اش «ایران عصر صفوی از نگاه یک آلمانی» روایت می
کند «تمام درباریان با کمال میل هدیه قبول می کنند و رشوه می پذیرند، البته بیش از همه همین صدراعظم … چنین عملی مسلماً با موافقت شاه انجام می گیرد». این کشیش آلمانی سپس شاه را دارای «گاوی شیرده» برمی شمرد «که این گاو تمام دارائی و هستی مملکت را ظالمانه می خورد و شاه او را می دوشد». عصر قاجار. نوبویوشی فوروکاوا، که در سال ۱۸۸۰ میلادی جزو گروه یوشیدا ماساهارو بود که به ایران عصر ناصرالدین شاه آمدند. در سفرنامه اش توصیف می کند «کرم ابریشم ایران از بیماری مصون مانده است و سالها نمایندگان کشورهای سوییس و ایتالیا در گیلان بسر می بردند تا تخم نوغان بخرند و از طریق تفلیس به اروپا بفرستند. دولت ایران صدور تخم نوغان را منع کرده بود. منتها مأمورین ایرانی با گرفتن رشوه انرا نادیده می گرفتند». فوروکاوا با اشاره به چگونگی ارتقای آدمهای حقیر به مناصب عالی امین السلطان را مثال می زند که از آبدارچی به مقام صدارت رسیده است و آن را نمایی از وضعیت کلی کشور قلمداد می کند: «کسانی که در مقام بالا یا پایینی هستند، تا بتوانند رشوه می گیرند… رفتار حکومت با مردم بر روی هم مانند رفتار دشمن با مملکت تسخیرشده است»... «در ایران رشوه گرفتن بق
دری گسترده است که حتی مدرسه و معلّم از آن برکنار نیستند». هانری رونه دالمانی، می گوید: «مسافت بین رشت تا انزلی تقریباً ۴۰ کیلومتر است، در زمان قدیم تجار در حمل ونقل مال التجاره به اشکالاتی برمی خوردند … بعد از تشریفات لازم که در آن زمان معمول بود و با دادن رشوه، با کارمندان گمرک سازشی بعمل می آمد». سر چارلز ادوارد یت، می آورد: «در مشهد خانواده مقتولی به میرغضب رشوه داده بودند تا قاتل فرزندشان را به بدترین وجه ممکن اعدام نماید». دالمانی می گوید: «مردم می ترسند که اگر بمحاکم عرف رجوع نمایند باب رشوه و تعارف باز شود و بالاخره بجای اینکه کارشان اصلاح شود دارائی آنها بتدریج از دستشان برود»... فوروکاوا می آورد: «کار شکنجه تا آن اندازه پیش می رود که محکوم به پرداختن مبلغی معین تن دردهد. باز چندین روز دیگر چنین عملی تکرار می شود تا مجدداً مبلغی دیگر تحصیل گردد» ارنست اورسل با تأکید بر کمبود «افراد بی غرض در ادارات» می نویسد «مأموران دولتی با تقدیم هدیه ای درخور، بر اسب مراد سوار می شوند». او میگوبد عموماً ایرانیان کلیه مأموران دولت را به طور قطع رشوه خوار و متجاوز به حقوق دیگران می دانند. وی ماجرای استخدام یک اتریشی
را روایت می کند که برای سر و سامان دادن به سازمان جدید مالیه به ایران دعوت کرده بودند. … در پایان سال نایب السلطنه دستور داد که از وی پیشکشی در حدود ده هزار فرانک تحت عنوان «صادر» مطالبه کنند. وقتی مدیر اتریشی صورت حساب مالی خود را برای مسؤلان ارسال نمود نسبت به سال های گذشته مالیات بیش تری از قصبات عاید خزانه دولت شده بود. و وصول مبلغ صادر روستاییان را تماماً از هستی ساقط می کرد. در جواب این صورت حساب، فرمان عزل اتریشی توسط پیک بعدی به دستش رسید». سرجان ملکم می نویسد: سلاطین ایران به انواع و انحاء رعیت را در معرض ظلم و تعدی آورده، بهر اسمی از ایشان گرفته اند. جوزف آپتون می نویسد: «در واقع اختلاس تا آنجا ننگ و عار به حساب می آمد که اگر کسی از فرصتهای به دست آمده برای اختلاس استفاده نمی کرد احمق نامیده می شد.» هانری دالمانی فرانسوی می نویسد: «در ایران مانند دیگر کشورهای قدیمی، مقاطعه کاری که انجام کلیه کارهای ساختمان یک بنا را برعهده بگیرد، غالباً هدفی جز خالی کردن جیب مشتری ندارد. کسی هم که مباشری جهت حفظ منافع خویش انتخاب می کند، کم و بیش مطمئن است که این مباشر نیز یا سر به هوا خواهد بود یا دغلکار؛ که در صور
ت اول، چشم بسته، هرچه را که مصالح فروشان در اختیارش بگذارند خواهد پذیرفت؛ و در صورت دوم، برعکس، با کارگران مختلف زد و بند کرده و آگاهانه اربابش را خواهد چاپید.» «در مواقعی که شاه بخواهد مثلاً به اصلاح جاده ای بپردازند یا پلی روی رودخانه بسازند، مبلغی که برای این کار منظور شده و از خزانه دولتی بیرون آمده به محض اینکه به دست کارمندان دولتی می رسد در هرمقام و درجه ای مقداری از آن کاسته می شود به طوری که چون به دست آخر رسید قابل آن نیست که دست کم شروع به کار کنند. سود کارمندان در این است که از یکدیگر پشتیبانی کنند و به اصطلاح نان به یکدیگر قرض دهند. تجمل پرستی عمال دولتی آنها را مجبور می کند که به رشوه گیری عادت کنند و به بدترین انواع آن تن دردهند. «مالیاتی که از کسبه و تجار و صنعتگران گرفته می شود از روی اصول و نظم و ترتیب نیست و غالباً مودیان با رشوه دادن به تحصیلداران از تادیه آن معاف می شوند. یکی از کارمندان دولتی خراسان … به فکر افتاد که کاشی های سردر یک شاهکار تاریخی مشهد را بدزدد. به همراهی چند نفر از همدست های خود به آن بنا رفت و کاشی های نفیس سقف آن را کند و در در آب انباری پنهان کرد. کارمند هرشب به بهان
ه میهمانی از شهر خارج می شد و مقداری از این کاشی ها را به منزل خود می آورد، پس از مدتی آنها را به اروپا فرستاد و به فروش رسانید. دیگران هم به سرمشق او رفتار کردند و همه به غارت این شاهکارهای مهم صنعتی و تاریخی پرداختند و آنچه کاشی نفیس در این بناها بود همه را به وسایل مختلف به اروپا فرستادند. اکنون اگر کسی بخواهد این کاشی های نفیس زیبا را ببیند باید به اروپا مسافرت کند. مورتیمر دیوراند که درسال های ۱۸۹۴ – ۱۹۰۰ از طرف دولت انگلیس درایران وزیر مختار بود. در گزارش ۲۷ سپتامبر ۱۸۹۵ شماره ۶۷۰۴ می نویسد: «شاه حکومت ایالات ومناصب مهم دولتی را به کسی که ییش ترین پول را بپردازد برای دوره های کوتاه می فروشد» قدرت ملاها که بسیاربیشتر ازآن است که باید باشد. کسری بودجه سالانه ۵۰۰۰۰ لیره استرلینگ است. «ناصرالدین شاه مدتی پیش برای شکار رفته وگرفتار برف سخت شده بود، شبی درخانه محقر پای تپه ای، سرکرد و صبح، هنگام ترک خانهٔ، ازصاحبخانه پرسید که درمقابل این افتخار چه «پیشکشی» خواهید پرداخت. سرانجام صاحبخانه ۶ سکهٔ امپریال روسی پیشکش داد که شاه باخود برد. «چند هفته پیش شخصی یکصد وپنجاه لیره به شاه پرداخت و تا پایان عمرش سالیانه د
ویست لیره حقوق تقاعد برای او تضمین شد». … «سومین و مجبوبترین پسرشاه ظل السلطان، که فرماندهِ کل قشون است به هزینه سربازان ثروتمند می شود وآن ها را می چاپد». تشکیلات اداری صدراعظم درواقع یک کیف سیاه چرمی است. با همان کیف سیاه درآمدش درسال «ازهفتاد هزارلیرهٔ استرلینگ تا یکصد هزار لیره استرلینگ است. ... «پسر رئیس هیئت وزیران که وزیر پُست است شخصاً بسته های پستی را که با ارزش به نظر می آیند، می دزدد». … «درایران کسی نیست که حقیقتاً وطن پرست و خواهان بهبود اوضاع باشد.» فرمانفرما اخیراً حکومت کرمان را خرید. او ۱۰۰۰۰ لیره به شاه و ۲۰۰۰ لیره به صدر اعظم و مبالغی کم تر ازاین به چند نفر دیگر پرداخت. سرهنگ پیکو، وابسته نظامی انگلیس در تاریخ ۳۱اوت۱۸۹۵ نامه محرمانه ای به سرمورتیمر دیورند سفیر انگلیس نوشت با برشمردن انواع مالیات هایی که از زمین داران و دهقانان اخذ می شود گفت با همکاری دفتر محاسبات در پایتخت، حساب های سالانه دستکاری و مبلغ قابل توجهی آشکارا اختلاس می شود. عادی بودن رشوه خواری در عهد قاجار. رشوه در این دوره عادی بود و شامل: پیشکش، مداخل، سیورسات و جعاله می شد. وزیران و بزرگان قوم پیشکش می دادند و می گرفتند، د
یوانیان مداخل داشتند، لشکریان سیورسات می بردند وفقیهان کلاه شرعی بر سر آن میگذاشتندوآن راجعاله می خواندند. بیشتر مأموران دولتی رشوه میگرفتندو حاکمان محلی نیز به این امرمیپرداختندو به ثروت اندوزی مشغول بودند. آنها مبلغی را که برای خرید مقام خود پرداخته بودند، از مردم طلب می کردند. در این دوران برخی افراد با پرداخت رشوه، به القابی منتسب می شدند. جامعهٔ ایران در دورهٔ قاجار مانند ادوار پیش از خود جامعه ای شمرده می شد که درآن امنیت وجودنداشت. بعد از قتل آقامحمدخان سلاطین این دودمان صلاحیت ادارهٔ کشور نداشتند. جامعهٔ ایرانی در این دوره حالتی شبیه به «خانهٔ کلنگی» داشت که هیچ چیز ازجمله مالکیت در آن دائمی نبود. هانری رنه دالمانی با استناد به لرد کرزان و سرجان ملکم می نویسد که فتحعلیشاه سالی ۳۰ میلیون تومان از تیولداران دریافت می کرد و این مبلغ کاهش یافت تا در زمان ناصرالدین شاه به نصف رسید که نشان می دهد چطور جامعه ایران توسط این دریافتهای بیش از حد به ناتوانی رسیده است. هریک از شاهزاده ها می مرد وارثان او با پرداخت رشوه به مستوفیان و بعضاً پیشکش به خود شاه منصب و مستمری آن شاهزاده را به خود منتقل می کردند. قرارداد
های تالبوت و رویترز و لاتاری همه توسط پرداخت رشوه مستقیم به شاه و صدر اعظم بسته شده بودند. تا جایی که بارون رویترز مستقیماً یکبار گفته بود که اطرافیان شاه در اخذ رشوه سیری ناپذیر هستند و او از اینکار خسته شده است. در بین اکثر سلاطین قاجاری تلاش واقعی در جهت زدودن و اصلاح مراکز فساد که عمده آن را اطرافیان و درباریان سودجو و بعضاً سرسپرده تشکیل می دادند صورت نمی گرفت، این پدیده که آثار ویرانگری در اقتصاد، سیاست و فرهنگ ایران به جای نهاد به صورت یکی از اصول و لوازم قطعی پیشرفت تمام اقشار جامعه درآمد، تا جایی که خود پادشاه مشوق و انگیزنده و مبدع برخی از انواع این نوع درآمدهای غیرقانونی بود. رشوه خواری به مفهوم کلی شامل پیشکش، مداخل، سیورسات و جعاله می شده و هرکدام از این موارد در جای خود به یک نام مخصوص رواج داشت. وزیران و بزرگان قوم پیشکش می دادند و می گرفتند، دیوانیان مداخل داشتند، لشکریان سیورسات می بردند و آخوندهای درباری کلاه شرعی بر سر آن گذاشته و جعاله می خواندند. همه چپاول مردم مسکین به شیوه های گوناگون بود. فروش دختران قوچانی به ترکمنها. روزی حاکم قوچان برای دریافت مالیات به سراغ مردم رفت و آنان چیزی برا
ی پرداخت نداشتند. حاکم در مقابل هر دوازدهمن گندم، یک دختر از آنان گرفت وسی دختر را به ترکمنها فروخت. در این زمان حاکم بجنورد نیز همین کرد رشوه خواری در قرارداد ۱۹۱۹. در نهم اوت ۱۹۱۹ برابر با هفدهم مرداد ۱۲۸۸ هجری شمسی که احمدشاه قاجار در آخرین ماه های حکومت خود بود، قراردادی طراحی شد که به قرارداد ۱۹۱۹ شهرت یافت. به موجب ان کلیه تشکیلات نظامی و مالی ایران تحت نظارت انگلیس قرار می گرفت و امتیاز راه آهن و راه های شوسه به آنها واگذار می شد. این قرارداد با نخست وزیری میرزا حسن خان وثوق الدوله همزمان بود. وثوق الدوله و فیروز میرزا نصرت الدوله وزیر خارجه و شاهزاده اکبر میرزا صارم الدوله وزیر دارایی برای بستن این قرارداد از دولت انگلستان رشوه دریافت کردند. دانشنامه بریتانیکا در مورد قرار داد ۱۹۱۹ بین ایران و انگلیس که آسیبهای شدیدی به منتافع ملی ایران وارد ساخته و با مخالفت های گسترده مواجه شد می نویسد که این قرار داد با پرداخت رشوه به دولتمردان وقت ایران میسر شد. فساد در دوران مشروطه. از ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۹ عصر مشروطه در جریان بوده و فاتحان تهران شامل خوانین و فئودال های شمال و جنوب کشور بودند، اصلاً مشروطه خواهی، آزادی خ
واهی و انقیاد حکومت مطلق العنان، برای آنها مهم نبود، بلکه بخش اعظم نیروها از سوی گروه های خاص و متنفذ تأمین مالی می شدند که یا تحت قراردادهای تیول داری حجم زیادی بدهی به حکومت مرکزی داشتند و از پرداخت مالیات طفره می رفتندو درصدد تغییر سیاسی بودند یا اینکه خود در تأمین مالی حکومت مرکزی نقش داشتند و بیش از این تأمین دربار را برنمی تابیدند. خوانین جنوب نیز از تغییر رونق تجارت مسیر جنوب به مسیر همسایه شمالی ناراضی بودند. در نتیجه در جریان مشروطه، منافع عده ای خاص تأمین شد تا اینکه قانونگرایی اساس قرار بگیرد. موسیو نوز که نظمی بر گمرکات اعمال کرده بود کنار رفت، خواسته های بسیار فرعی در صنوف پایتخت برآورده شد (عسگر گاریچی برکنار شد) و تأسیس عدالت خانه از اهداف اصلی محو شد و مجلس شورا تأسیس شد تا نمایندگان گروه های قدرت را در پایتخت میزبان باشد و در عمل نیز غیر از محل نطق و خطابه کارکرد دیگری نشان نداد؛ یعنی عدالت خانه، به عنوان «تنظیم گر» رابطه حکومت و ملت ایجاد نشد. تغییرات مکرر کابینه ها خود عامل فروپاشی نظام پارلمانی بی پایه ای شد که به عنوان اولین تجربه تصمیم گیری جمعی به شکست انجامید. فقدان چنین شکلی از اجماع
و تصمیم گیری بر اساس اکثریت، تا عصر حاضر نیز احساس می شود کما اینکه امروزه در میان دلسوزان کشور و در شرایط خاص اقتصادی حال حاضر، لزوم دستیابی به «اجماع ملی» تبدیل به یک واژه شاه بیت شده است و همه مسوولان به طریقی از آن صحبت می کنند. عصر پهلوی. به نوشته فوکو در قبل از انقلاب، فساد به عنوان چسبی بود که نظام پهلوی را به هم پیوند می داد. بر اساس اسناد منتشر شده بانک مرکزی آقای شریف امامی به تنهایی در یک سال منتهی به انقلاب بیش از یک میلیون دلار از ایران خارج کرده است که ارزش فعلی این مبلغ در حال حاضر بیش از یک میلیارد دلار است. به گفته آبراهامیان رضاشاه از یک قزاغ پاپتی به ثروتمندترین فرد ایران مبدل شده بود تا جایی که در زمان مرگ خود بیش از سه میلیون دلار دارایی و بیش از سه میلیون هکتار زمین از خود به ارث گذاشت. بر اساس اسناد سفارت انگلیس، رضاشاه ملاکان بزرگ را مجبور به تغییر مالکیت زمین هایشان به نام خود می کرد. ویلیام شوکراس در کتاب The Shah's Last Ride: The fate of an ally صفحه ۸۱ و حسین مکی در کتاب «تاریخ بیست ساله ایران» نوشتند که اسرائیل با پرداخت رشوه به محمد ساعد مراغه ای وی را برای برسمت شناختن اسرائیل ب
صورت دوفاکتو متقاعد کرد، او ترکیب کابینه را تغییر داد و توانست کابینه را نیز متقاعد کند. نهایتاً ایلون لوی Eylon Levy سخنگوی دولت اسرائیل در مقاله ای که در روزنامه تایمز آو ایزرائل منتشر شد اطلاعات بیشتری در این باره ارائه کرد. بنا بر این مقاله مبلغ رشوه ۴۰۰ هزار دلار بوده است که توسط یک تاجر پرداخت شده. نویسنده توصیه می کند این روش در سایر کشورهایی که هنوز اسرائیل را به رسمیت نشناخته اند به کار رود. در مستند «حمکران شوش» מושל שושן که پیرامون عملکرد ده ها ساله وابسته نظامی اسرائیل در ایران، یعقوب نیمرودی ساخته دشه است با افتخار عنوان می شود که وی موفق به فروختن تعدادی آشپزخانه صحرایی به ارتش ایران شده است در حالیکه ارتش ایران اساساً نیازی بدان نداشته است. عباس میلانی معتقد است یکی از پایه های اصلی نارضایتی های مردم که منجر به انقلاب ۵۷ ایران شد، فساد مالی در میان قدرتمندان بود. به نظر می رسد وعده حکومت اسلامی برای ریشه کنی فساد از جمله عواملی بود که باعث اقبال بخشی از جامعه نسبت به انقلاب شد. گفته می شود نظام اداری ایران در دوران جمهوری اسلامی فاسدتر گشته است. عصر جمهوری اسلامی. با‬ ‫رشد‬ ‫بروکراسی‬ ‫عقلانی ه
مراه‬ ‫با‬ ‫و‬ ‫ی‬‫ژگ‬‫ی‬‫ها‬‫ی‬‫ خود‬ ‫چون‬ ‫جدا‬ ‫یی‬‫ امور‬عموم‬ی ‬‫از‬ ‫شخصی‬‫‪، ‬‬‫حاکمی‬‫ت‬‫ روابط‬ ‫غی‬‫ررسم‬‫ی‬‫‪، ‬‬‫اصل‬ ‫انتصاب‬ ‫و‬ ‫تخصص‬ ‫گرا‬‫یی‬‫‪، ‬‬‫ دوران‬ د‬‫ی‬‫وان‬‫سالار‬‫ی‬‫ها‬‫ی‬‫ پدرسالار بسر آمد. درحالیکه در کشورهای در حال توسعه هنوز جدا‬ ‫یی‬‫ بروکراسی‬ ‫و‬ ‫اداره‬ ‫از‬ ‫سی‬‫است‬‫ و‬ ‫فرهنگ‬ ‫وجود‬ ‫ندارد‪. ‬‬ ‫مناصب‬ ‫ادار‬ی‬‫ از‬ ‫طر‬ ‫ی‬‫ق‬ ترج‬ی‬حات ‬‫فرهنگی‬‫‪، ‬‬‫خو‬ ‫ی‬‫شاوند‬‫ی‬‫ و‬ ‫سی‬‫اس‬‫ی‬‫ توز‬ ‫ی‬‫ع‬ م‬ی‬‫شوند‪. ‬‬‫چنی‬‫ن‬‫ فرا‬ ‫ی‬‫ند‬‫ را‬ ‫می‬‫توان‬‫ سی‬‫است زدگی بروکراسی نام نهاد. اقتدار گرایی فرهنگی باعث انسداد سیاسی می شود و در نهایت باعث انحصار اقتصادی، و در نتیجه فساد می شود. این فرایند از طریق مکانیزم تسلط گروه های اجتماعی خاص بر دیگر ساحت های فرهنگی، و سیاست زدگی بوروکراسی انجام می شود که از مهم ترین پیامدهای آن شکل گیری فساد است. ‬ پس از انقلاب ۵۷ مصادره های گسترده ای انجام شد و کارخانجات و باغات و کشت و صنعت ها و املاک زیادی در اختیارهای بنیادهایی قرار گرفت که بدون شفافیت عمل می کنند و با اینکه بعضی از أنها از دولتها بودجه سالانه دریافت می کنند راجع به میز
ان دخل و خرج خود به دولت گزارشی ارایه نمی دهند بعضاً مالیات نمی دهند و همکاری نمی کنند. این موجب فساد سیستماتیک شد که با مرور زمان به همه جامعه نیز سرایت کرد. در مرداد ۹۷ محمدجواد کولیوند، نماینده کرج اعلام کرد که جمعاً ۳۲۰ شرکت غیردولتی وجود دارند شامل «بنیاد مستضعفان ۱۲ هلدینگ و ۱۷۵ شرکت هلال احمر چهار شرکت. کمیته امداد چهار هلدینگ و ۱۹ شرکت. شرکت شاهد چهار شرکت. بنیاد مسکن ۱۲ شرکت. سازمان تأمین اجتماعی ۱۶ شرکت و هلدینگ…» که فقط ۴ درصد از آنها در زمینه ارایه صورتهای مالی خود همکاری کرده اند. واگذاری برخی از کارخانجات مصادره شده به بخش خصوصی مطابق اصل ۴۴ قانون اساسی باعث ایجاد نوعی از مالکیت بنام خصولتی شد که با وجود قرار داشتن در فهرست شرکت های خصوصی چون تعدادی از سهام آن ها در اختیار نهادها است در زمره شرکت هایی غیردولتی نیز قرار می گیرند و وضعیت نامشخصی دارند که خود زمینه های فساد را افزایش می دهد.شدت فساد به حدی رسید که احمد توکلی روز جمعه، ۱۸ اسفند ۱۴۰۲، در همایش سراسری «دیده بان شفافیت و عدالت» گفت در ابتدا فرد با «ترس و لرز» به فساد تن می دهد، در مرحلهٔ بعد «فساد سیستمی و شبکه ای و بعد قانونی می شود»
و در نهایت به مرحله ای می رسد که جمهوری اسلامی در آن قرار دارد یعنی دولتی ها مُسَخر می شوند. دیگر سیستم از خود دفاع نمی کند. خوبان کارهای بد می کنند و کار با حوزه های رسمی دیگر جواب نمی دهد. از نظر فلسفی پس از انقلاب جریان فکری فردید و همفکرانش مسلط شد که مدرنیته غرب را صرفاً سوژه محور و تکنیکی و بنابراین مردود می دانست و توصیه به بومی گرایی می کرد. تلاش ایران پس از انقلاب یرای انزوا در اوایل قرن ۲۱ مصادف شد با تلاش غرب در تمزیج با فرهنگهای سنتی مشرق زمین که به آن مدرنیته متاخر یا مدرنیته دوم نام نهادند. این پدیده باعث شد که ایران از یک گفتگوی دوجانبه با بخش بزرگی از دنیا که تحث سیطره فرهنگی غرب است عاجز بماند ولی غرب با دنیای مشرق زمین این گفتگوی فرهنگی فلسفی را به انجام برساند. این اقتدارگرایی فرهنگی به روند انسداد سیاسی و در نهایت انحصارهای اقتصادی افزوده است. فساد در جمهوری اسلامی بسیار زیاد است به طوری که مردم ایران در فقر مطلق به سر میبرند و اگر اعتراضی صورت بگیرد به بدترین حالت سرکوب میشود مانند خیزش 1401 فرهنگ فساد. نمونه هایی از رفتارهایی که توسط ایرانیان زرنگی خوانده می شود. ۱۱- تقلب در امتحانات نقص
آموزشی. تعلیم و تربیت در ایران، چه در پهنهٔ خانواده، چه در مدرسه چه در پهنهٔ عمومی اجتماعی تابع وضعیت سیاسی است. اختناق سیاسی و فرهنگی باعث اختناق پداگوژی می شود. فرد، مستقل، متکی به نفس، سربلند، جسور، دارای فهم و زبان و منطقی روشن و برخوردار از فانتزی و ویزیون نمی شود. او حرفش را مستقیم نمی زند، نظری را که دارد پی نمی گیرد، خودش را و دیگران را جدی نمی گیرد، دشنام می دهد، اما انتقاد نمی کند، می آموزد که چیزی را تصرف کند، اما نمی آموزد که مسئول چیزی باشد، به او این حس القا نمی شود که برای جهان مهم است که او کیست و چه می اندیشد. او فقط برای خودش انتخاب می کند، نه برای یک جامعه، نه برای یک جهان. او آب زیر کاه می شود. از داستان زمانه این را درمی یابد که زبان سرخ چگونه سر سبز را بر باد می دهد. او دورو می شود. او وقتی موفق می شود که در مفهوم ایرانی کلمه «زرنگ» باشد. در هیچ کلمه ای چون «زرنگی» رذایل ملی ما متبلور نشده است. دلایل فردی و اجتماعی. پایین بودن سطح اعتماد به نفس به خصوص و بیش از همه نزد جوانان از علل اصلی پیدایش ناهنجاری های فردی و اجتماعی هستند و اعتماد به نفس منبع و سرچشمه نیروهای محرکه رشد انسان است.