Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رلوتا» (با بازی ویرجینیا پیرسون) با عصبانیت به اتاق مدیر سالن نمایش رفته و نامه ای را به او نشان می دهد که در آن، «شبح» از او خواسته تا کریستین به جای او (در نقش «مارگاریت») در نمایش شب آینده، خوانندگی کند، وگرنه عواقب سختی در انتظارش خواهد بود. در این حین، «کریستین» در اتاقش به صدای یک «شبح» گوش می دهد که به او می گوید، چهارشنبه شب، او در نقش «مارگاریت» خوانندگی خواهد کرد و فقط و فقط باید به فکر نقش خود و رهنمودهای استادش باشد. (تماشاگران، این شبح را به صورت سایه ای بر روی دیوار پشتی اتاق می بینند) فردای آن روز، در یک باغ در نزدیکی محل سالن اپرا، «رائول»، «کریستین» را ملاقات کرده و به او می گوید در مورد پیشنهادش بیشتر فکر کند. «کریستین» در آنجا به رائول اعتراف می کند که مدتهاست تحت تعلیم و آموزش یک صدایِ آسمانی است که آن را «روح موسیقی» می نامد و دیگر راه بازگشت ندارد و نمی تواند دست از حرفه اش بردارد. «رائول» که فکر می کند کریستین او را دست انداخته، به او می گوید شاید کسی دارد سربه سر او می گذارد و پس از کمی گفتگو، با عصبانیت، باغ را ترک می کند. شب چهارشنبه، «کارلوتا» اطلاع می دهد که ناخوش است و «کریستین» ا
یفای نقش او را در نمایش به عهده می گیرد. در خلالِ نمایش، مدیران تصمیم می گیرند سری به «جایگاه ویژه شماره ۵» بزنند و ببیند واقعاً چه کسی در آنجاست. خدمتکار این جایگاه، دقیقاً نمی داند این مشتری دائمی کیست، چرا که صورتش را هرگز ندیده است. وقتی مدیران وارد جایگاه می شوند از دیدن یک سایهٔ عجیب و مرموز بر روی صندلی، چنان جا می خورند که از وحشت پا به فرار می گذارند. سپس در بیرون درب، دوباره سعی می کنند خود را جمع و جور کرده و وقتی برای بار دوم به درون اتاقک می روند، کسی را نمی یابند. در این حین، «کریستین» چنان اجرای زیبایی از خود به نمایش می گذارد که با هیجان و تشویق بی اندازهٔ حضار مواجه می شود. هنگامی که رائول برای تبریک به اتاق او می رود، کریستین وانمود می کند که او را نمی شناسد، چرا که «شبح» در اتاق حضور دارد بدون آنکه سایرین (که برای تبریک آمده اند) قادر باشند صدای او را بشنوند یا او را ببیند. رائول تمام شب را پشت درب اتاق کریستین به انتظار می ماند و وقتی همه می روند، به آرامی وارد اتاق کریستین می شود که ناگهان صدایی را می شنود که در حال صحبت با کریستین است: "بزودی این روح، قالب جسمانی خواهد یافت و عشق تو را ط
لب خواهد کرد!" رائول که در گوشه ای، مخفیانه به این صدا گوش می دهد، کریستین را می بیند که به تنهایی اتاق را ترک می کند و وقتی بداخل اتاق می رود، کسی را در آنجا نمی یابد. چند روز بعد، «کارلوتا» دوباره نامه ای تهدیدآمیز دریافت می کند مبنی برآنکه، باید نقش اول را به کریستین واگذارد وگرنه از این پس در سالنی نفرین شده، آن ها همچون فاوست در لعنت ابدی خواهند زیست. شب بعد، با وجودِ تهدیدهای «شبح»، «کارلوتا» خودش نقش اول را بازی می کند. در آغاز همه چیز به خوبی پیش می رود اما کم کم نفرینِ «شبح» خود را نشان می دهد و در اولین اقدام، لوستر کریستال غول پیکر سالن نمایش، به ناگهان بر سر تماشاگران سقوط می کند. «کریستین» به سوی اتاقش می شتابد و در آنجا صدایی اسرارآمیز او را به خود جلب می کند. او یک درب مخفی پشت آینه می یابد و از آنجا در سکانسی رؤیاگونه، نیمه هوشیار و سوار بر اسب، از یک پلکانی مارپیچ و طولانی به عمق زیرزمین سالن اپرا می رود. سپس سوار بر گوندولا، عرض دریاچه ای زیرزمینی را می پیماید تا به اقامتگاه «شبح» می رسد. شبح به پیشواز آمده و می گوید که نامش «اریک» است و عاشق اوست. «کریستین» در اینجا غش می کند و «اریک» او را
در آغوش گرفته و به اتاقی می برد که اختصاصاً برای راحتی او مهیا شده است. «کریستین» صبح روز بعد از خواب بیدار شده و یادداشتی را در اتاقش می یابد که در آن، «اریک» نوشته است که او هروقت که دوست داشت می تواند بیاد و برود؛ فقط هرگز اجازه ندارد صورتک شبح را برداشته و چهره واقعی او را ببیند. در اتاق دیگر نیز، صدای موسیقی اریک شنیده می شود که مشغول نواختن قطعه «دون ژوانِ پیروز» است. حالا دیگر کریستین کنجکاو شده که ببیند که واقعاً چهرهٔ واقعی شبح چگونه است. به همین دلیل به آرامی وارد اتاق «اریک» شده و از پشت به او نزدیک شده و صورتک را از چهره اش می کشد و اینجاست که صورت زشت و رعب آور «اریک» نمایان می شود. «اریک» که بسیار خشمگین است، تصمیم می گیرد «کریستین» را تا ابد زندانی خود کند و پس از عجز و لابه های «کریستین»، به او اجازه می دهد فقط یکبار به دنیای واقعی خود بازگردد، به شرط آنکه با «رائول» دیداری نداشته باشد. «کریستین» که اینک از آن سیاهچال زیرزمینی رهایی یافته، با رائول قرار ملاقاتی در یک مهمانی بالماسکه می گذارد. شبح نیز در این مهمانی و با لباس مبدلی به نام «مرگ سرخ» حضور دارد. (عنوان «مرگ سرخ» از نمایشنامه ای به
همین نام اثر ادگار آلن پو وام گرفته شده است) «رائول»، «کریستین» را در مهمانی می یابد و هر دو بر بام کاخ گارنیه می روند. در آنجا «کریستین» تمام وقایعی را که پس از سقوط لوستر بر سر تماشاگران رخ داده، موبه مو برای «رائول» بازگو می کند، غافل از آنکه «شبح» بر روی مجسمهٔ آپولون در بالای سر آنان نشسته و به حرفهایشان گوش می دهد. «رائول» به «کریستین» می گوید قصد دارد پس از اتمام آخرین پردهٔ نمایش، هرچه سریعتر، او را از پاریس دور کرده و به لندن ببرد. سپس این دو عاشق، پشت بام را ترک می کنند و در این حال، آن مردی مرموز با فینه به آن ها نزدیک می شود. او که می داند «شبح» در طبقه پائینی منتظر آنان است، آن دو را از درب دیگری خارج می کند. عصر روز بعد «رائول» به اتاق «کریستین» در سالن نمایش می رود. «کریستین» می گوید صدای شبح را شنیده است که به او گفته از نقشه شان خبر دارد. «رائول» می گوید که کالسکه ای را آماده کرده و از «کریستین» می خواهد نگران چیزی نباشد و به او اطمینان می دهد، خطری آن ها را تهدید نمی کند. در این هنگام و در پشت صحنه، «سیمون» جسد برادرش را می یابد که از طناب دار آویزان است و با خود عهد می کند انتقام او را بگی
رد. هنگام اجرای نمایش، ناگهان همه جا تاریک می شود و «شبح» در این فرصت «کریستین» را از روی صحنه می رباید. «رائول» به سمت اتاق «کریستین» می دود و در آنجا، مردِ فینه به سر را می بیند که خودش را به «رائول» معرفی کرده و می گوید «سربازرس لِدو» نام دارد و یک افسر مخفی ادارهٔ پلیس است که حرکات «شبح» را از هنگامی که از «جزیرهٔ شیطان» (واقع در گویان فرانسه) گریخته است، زیر نظر دارد. «سربازرس لِدو» درب مخفی پشت آینه را پیدا می کند و به همراه «رائول» واردِ آن دخمهٔ زیرزمینی می شوند تا «کریستین» را نجات دهند، اما به جای یافتن اقامتگاه «شبح»، به سیاهچال او می افتند که در واقع شکنجه گاه اوست. از طرفی «فیلیپ» (برادر رائول) که نگران اوست و به دنبالش می گردد، این راه مخفی را پیدا کرده و سوار بر یک کانو در حال عبور از دریاچهٔ زیرزمینی است. با به صدا درآمدن زنگ های هشداردهنده، «شبح» از حضور ناخواندهٔ «فیلیپ» خبردار می شود و به سراغ او رفته و او را در دریاچه خفه می کند. سپس در راه بازگشت، دو مرد دیگر را در شکنجه گاه خود یافته و با زدن دکمه ای، آنان را در معرض حرارت شدید و کشنده ای در آن اتاق قرار می دهد. «شبح» به نزد «کریستین» با
زگشته و او را در مقابل دو اهرم قرار می دهد. یکی از آن ها به شکل کژدم است و آن دیگری به شکل ملخ. زدن یکی از این اهرم ها موجب «نجات» «رائول» خواهد شد، اما بابتِ آن، کریستین باید با «شبح» ازدواج کند. آن اهرم دیگر، سالن اپرا را منفجر و به کلی معدوم خواهد ساخت. کریستین اهرم کژدم شکل را انتخاب می کند. شبح می گوید با زدن این اهرم، آن ها «از حرارت سوزاننده نجات خواهند یافت»، اما به درون آب افتاده و غرق خواهند شد و این در واقع یک حقه بوده است و او قول نداده که «جان شان را نجات دهد.» «کریستین» به التماس می افتد و به «شبح» می گوید در ازای نجات جان «رائول»، حاضر است تن به هرکاری بدهد و به ازدواج او درآید. پس از کمی تأمل، شبح دریچه ای مخفی را باز می کند و «رائول» و «سربازرس لرو» نجات می یابند. در این حین، گروهی از مردم خشمگین به سرکردگی «سیمون»، راه مخفی اقامتگاه «شبح» را یافته اند. هنگامی که زنگ های هشداردهنده، نزدیک شدن آنان را خبر می دهد، «شبح»، «کریستین» را با خود برده و تلاش می کند با آن کالسکه ای که «رائول» از قبل تهیه دیده بود، فرار کنند. «رائول» موفق می شود «کریستین» را از چنگال «شبح» درآورد. مردم خشمگین، «شبح» را
تعقیب کرده و سرانجام او را بدام انداخته و می کشند و جسدش را به داخلِ رودخانه سن می اندازند. در خاتمه، «رائول» و «کریستین» را می بینیم که مشغول گذراندن ماه عسل در «ویروفِله» (منطقه ای در جنوب غربی پاریس) هستند. مراحل تولید. در سال ۱۹۲۲ کارل لملی رئیس شرکت یونیورسال استودیوز به منظور گذراندن تعطیلات به پاریس رفت. در آنجا بود که دیداری نیز با گاستون لورو داشت و ضمن این دیدار به او گفت که سالن اپرای پاریس (کاخ گارنیه) مورد توجه اش واقع شده و آن را تحسین می کند. گاستون لورو نسخه ای از نمایشنامهٔ شبح اپرای خود را به او داد و کارل لملی همان شب، تمام آن را خواند و با در نظر داشتن هنرِ بازیگریِ لان چینی، حق ساخت فیلم از روی آن را، خریداری کرد. مراحل اولیهٔ تولید فیلم، از اواخر سال ۱۹۲۴ آغاز شد؛ اما کارها به خوبی پیش نرفت. بنا به گفتهٔ «چارلز ون انگر» فیلمبردارِ فیلم، در مدت تصویربرداری، لان چینی و سایر بازیگران، روابط صمیمانه ای با روپرت جولیان کارگردان فیلم نداشتند. اولین نسخهٔ تدوین شدهٔ فیلم را در ۷ ژانویه و ۲۶ ژانویه ۱۹۲۵ در لس آنجلس بازبینی و برای عده ای معدود، اکران نمودند. موسیقی متنِ اولیهٔ را «جوزف کارل بریل
» نوشت؛ اما مشخص نیست که اجزاء این موسیقی چه چیزی بود، بجز آنچه خودِ یونیورسال استودیوز اعلان نمود: ""یک موسیقی ارکسترال کامل، از «جوزف کارل بریل» سازندهٔ موسیقی متن فیلم تولد یک ملت". آنچه دقیقاً در دفترچه راهنمای فیلم در روز نمایش نخستین این نسخه از فیلم، نوشته شده چنین است: "خبرنامهٔ داخلی یونیورسال استودیوز مدعی است که ارکستر، مشتمل بر ۶۰ ساز و نوازنده است." مجلهٔ «دنیای فیلم» نوشت "موسیقی فاوست به عنوان موسیقی متن بکار رفته است."" به دلیل نقدها و بازخورهای منفی، از نمایش عمومیِ این نسخه از فیلم منصرف شدند. سپس با توصیه های لان چینی و دیگران، یونیورسال استودیوز از روپرت جولیان خواست تا سکانس های فیلم، دوباره تصویربرداری شود و سبک و سیاق روایتِ داستان نیز تغییر یابد؛ چرا که بیم آن می رفت یک فیلم ملودرام گوتیک ترسناک، هزینهٔ سنگینِ ساخت فیلم را بازنگرداند. همین موضوع باعث شد که روپرت جولیان از ادامه همکاری و ساخت مجدد فیلم، سرباز زده و انصراف دهد. این بار ادوارد سجویک مأموریت یافت تا بیشتر صحنه های فیلم را تصویربرداری و کارگردانی نماید. به درخواست او، فیلم نامه نویسان، صحنه های دیگری برای فیلم نوشتند. نتیجه
آن شد که فیلم مبدل به یک کمدی رمانتیک با چاشنی اکشن گردید. برای لحظات خنده دار فیلم هم از حضور چستر کانکلین بهره گرفتند و در نهایت فیلم را در ۲۶ آوریل ۱۹۲۵ در سان فرانسیسکو، برای عده ای محدود از تماشاگران اکران نمودند. فیلم نه تنها مورد توجه قرار نگرفت، بلکه آن را در حین نمایش، هو کردند. یک منتقد فیلم اظهار داشت «فیلم به حدِ تهوع آوری، نازل است.» نسخه سوم و نهایی فیلم حاصل کارِ دو تدوین کنندهٔ کهنه کار و کارکشتهٔ یونیورسال استودیوز یعنی «لوئیس وبر» و «موریس پیوار» است. این دو، کل فیلم را به ۹ حلقه کاهش دادند و اغلب صحنه های کارگردانی شده توسط ادوارد سجویک را حذف کردند؛ به استثنای سکانس آخر که در آن عده ای از مردم خشمگین، «شبح» را تعقیب کرده و سپس او را بداخل رودخانهٔ سن می اندازند. پس از آن، بیشتر صحنه های ساخته شده توسط روپرت جولیان را مجدداً تدوین نموده و به فیلم افزودند. با این حال چند صحنه مهم و تعدادی از شخصیت های داستان، همچنان ناقص مانده بود. این نسخه از فیلم در ۶ سپتامبر ۱۹۲۵ در «سینما استور» واقع در نیویورک اکران شد و بعد از آن در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۵ در هالیوود نیز به نمایش درآمد. برای نسخه اکران شده در ن
یویورک در روز اول، قرار بود «پروفسور گوستاو هینریش» موسیقی بسازد، اما چون موسیقی اش در آن روز آماده نشده بود، «یوجین کونت» یک موسیقی انتخابی مشتمل بر آریاهای فرانسوی و قطعاتی کوتاه از موسیقی فاوست فراهم آورد. یونیورسال استودیوز از هیچ هزینه ای برای این کار دریغ نکرد. آن ها حتی یک ارگ بزرگ خریدند و آن را در سال «سینما استور» نصب کردند. (در آن هنگام، سینماها برای اجرای موسیقی متن فیلم، یک ارکستر کوچک داشتند و فاقد ابزارآلات موسیقی نظیر ارگ بودند) چهره آرایی. پس از موفقیت فیلم «گوژپشت نتردام» در سال ۱۹۲۳، به لان چینی اجازه دادند تا همچون فیلم های گذشته، چهره آرایی صورتش را خود به عهده بگیرد؛ عادت و روشی که دیگر همچون فیلم هایش زبانزد خاص و عام شده بود. چینی، گودی چشمهایش را تیره کرد و نمایی شبیه جمجمه به چشمانش داد. او نوک دماغش را با سیمهای مخصوص بالا کشید و حفرات بینی اش را بزرگ تر کرد و تعدادی دندانِ بزرگ و مُضرسِ مصنوعی در دهانش قرار داد تا آن قیافهٔ بدشکل و رنگ پریدهٔ شبح مانند ایجاد شود. می گویند هنگامی که تماشاگران برای نخستین بار، آنجا که شخصیت کریستین صورتک را از چهرهٔ شبح برمی دارد، این قیافهٔ دهشتناک
را در سالن سینما دیدند، از وحشت فریاد کشیده یا غش کردند. بازی چینی در این فیلم در نقش «شبح»، دقیق ترین تصویری است که از این شخصیتِ کتاب، نمایش داده شده است. در کتاب دقیقاً ذکر شده است که «شبح» قیافه ای جمجمه شکل دارد و چندین حلقه موی مشکی به دوطرف سرش ریخته شده است. همچنین در کتاب آمده است که «شبح»، به طور مادرزادی این قیافه وحشتناک را دارد و در این فیلم هم، این نکته رعایت شده است؛ حال آنکه در فیلم هایی که در سال های بعدی ساخته شد، قیافهٔ بدِ شبح را به سوختن با «آتش» یا «اسید» منتسب نموده اند. استودیو ۲۸. برای ساخت صحنه های داخلی مربوط به «سالن اپرای پاریس»، کارل لملی قرارداد ساخت یک استودیوی عظیم ضد صدا را به امضا رساند که به استودیو ۲۸ شهرت یافت. چون قرار بود دکورها و آرایه های سنگین فراوانی در داخل این ساختمان بکار رود، این استودیو، اولین استودیویی است که در ساخت آن از بتُن و میل گرد فولادی استفاده شد و به همین دلیل، تا سال ۲۰۱۴ پابرجا بود و آن را خراب نکردند. در واقع، تا قبل از تخریب آن در سپتامبر ۲۰۱۴ میلادی، این ساختمان، قدیمی ترین دکور سینمایی بکار رفته در یک فیلم بود و بعدها در ساخت صدها فیلم و سریال
نیز بکار گرفته شد. به عنوان مثال، در سال ۲۰۱۱ والت دیزنی از آن برای ساخت فیلم «ماپت ها» استفاده نمود. در سال ۲۰۱۴، دکور داخلی «سالن اپرای پاریس» را تعمیر و بازسازی نموده و آن را جهت حفظ و نگهداری به انبار شرکت یونیورسال استودیوز منتقل کردند. آنگاه در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۴، ساختمان استودیو ۲۸ کوبیده و تخریب شد. بازخوردها. «موردانت هال» منتقد سینمایی روزنامهٔ «نیویورک تایمز»، دیدگاه مثبتی نسب به فیلم داشت و آن را فیلمی دیدنی توصیف کرد، اما معتقد بود داستان پردازی و بازی ها می توانست بهتر از این هم باشد. مجله تایم دکور و صحنه آرایی را ستود، اما فیلم را تنها «خیلی خوب» ارزیابی کرد. (و نه عالی) با وجودِ مشکلات پیش آمده در مراحلِ تولید و ساخت، این فیلم در گیشه موفق بود و در مجموع ۲ میلیون دلار فروش داشت. بازنشر فیلم در سال ۱۹۳۰ به صورت ناطق. پس از ابداع و ساخت موفقیت آمیز فیلم های ناطق در حوالی سال های ۲۹–۱۹۲۸، یونیورسال استودیوز اعلام نمود، حقوق قانونی ساخت دنبالهٔ این فیلم را نیز در اختیار دارد؛ فیلمی که قرار بود «بازگشت شبح» نام داشته باشد و ناطق و رنگی باشد. یونیورسال استودیوز دیگر نمی توانست از هنرنمایی لان چینی برا
ی این فیلم جدید بهره بگیرد، چرا که وی اینک، با مترو گلدوین مایر قرارداد بسته بود و علاوه بر آن، بی آنکه آن ها مطلع باشند، به دلیل ابتلا به سرطان گلو، مریض احوال بود. بیماریی که، سرانجام یک سال بعد، او را از پا درآورد. یونیورسال استودیوز از ساخت این دنباله، منصرف شد و تصمیم گرفت یک نسخه جدید از فیلم قبلی را با دیالوگ های نو، جلوه های ویژه و موسیقی متنِ جدید بازنشر کند. به همین منظور دو کارگردان به نام «ارنست لامله» و «فرانک مک کورمیک» در اواسط اوت ۱۹۲۹، حدود نیمی از صحنه های فیلم را به صورت ناطق کارگردانی کردند و برای باقیماندهٔ فیلم، موسیقی متن و جلوه های صوتی ویژه ساختند. موسیقی فیلم را «جوزف چرنیاوسکی» ساخت. ماری فیلبین و نورمن کری دوباره در نقش های قبلی خود ظاهر شدند و «ادوارد ارتیندل»، «جرج ب. ویلیس»، «فیلیپس اسمَلی» «ری هولدرنس» و «ادوارد دیویس» به جمع بازیگران این نسخهٔ جدید پیوستند تا خلاء برخی بازیگران قبلی را پر کنند. یونیورسال استودیوز نمی توانست به دلیل مسائل قانونی، از لان چینی و صدای او در صحنه های مربوط به خودش استفاده کند، در نتیجه مجبور شدند دیالوگ های او را با صدای شخص دیگری ضبط کرده و بر روی
فیلم بگذارند. (در عنوان بندی فیلم نامی از این شخص برده نشده ولی احتمال دارد که صدای «فیلیپس اسمَلی» باشد) از آنجایی که علاقه مندان سینما منتظر بودند تا فیلمی با صدایِ واقعی لان چینی ببینید؛ در تبلیغات این فیلم تأکید شد که "صحنه های مربوط به نقش او، صامت است!" نسخهٔ ناطق این فیلم سرانجام در ۱۶ فوریه ۱۹۳۰ نمایش داده شد که حدود ۱ میلیون دلار دیگر فروش کرد. این نسخهٔ ناطق اکنون از بین رفته و دیگر در دسترس نیست و تنها دیسک های صوتی آن باقی مانده است. موفقیت فیلم «شبح اپرا» موجب شد تا یونیورسال استودیوز دست به تولید تعداد بیشتری فیلم ترسناک بزند که از آن میان، می توان به «دراکولا» (۱۹۳۱)، «فرانکنشتاین» (فیلم ۱۹۳۱)، «مومیایی» (۱۹۳۲)، «مرد نامرئی» (۱۹۳۳) و «مرد گرگ نما» (۱۹۴۱) اشاره نمود. بیشتر این فیلم ها اکنون، فیلم های کلاسیک این سبک محسوب می شوند. تفاوت های روایت این فیلم با رمان اصلی. گرچه این نسخه از فیلم را، وفادارترین و نزدیک ترین نسخه تصویری به رمانِ «شبح اپرا» می دانند، اما همچنان، تفاوت های فاحش زیادی با داستانِ اصلی وجود دارد که برخی از آنان به شرح زیر است: حفظ و نگهداری فیلم. بهترین نسخهٔ این فیلم، نمون
ه ای بود که از نگاتیوهای موجود در بایگانی «موزهٔ جرج ایستمن» در اوایل دهه ۵۰ میلادی، توسط یونیورسال استودیوز تهیه شد. نسخه اصلی ۱۹۲۵ فیلم، تنها به صورت نمونه های ۱۶ میلی متری و «جهت نمایش در منزل» توسط یونیورسال استودیوز در دهه ۳۰ میلادی و با استفاده از نگاتیوهای اصلی فیلم، تهیه شده بود و تعدادی اندکی از آنان موجود است که هیچ یک کامل نیست. چون نسخهٔ «موزهٔ جرج ایستمن» از همهٔ نمونه های دیگر بهتر است، بسیاری از نسخه های ویدئویی خانگی بعدی از این فیلم، از روی آن کپی شده است. در این نسخه «مری فابین» در نقش «کارلوتا» (خواننده اصلی اپرا) ایفای نقش کرده است و ویرجینیا پیرسون که در نسخهٔ اصلی، نقش «کارلوتا» را ایفا کرده بود، در اینجا، در نقشِ «مادر کارلوتا» ظاهر می شود. بیشتر بخش های صامت فیلم در نسخه ۱۹۳۰، از برداشت های یک دوربین ثانویه بود که در آن هنگام به منظور تصویربرداری و انتشار آن، در بازارهای خارجی بکار گرفته می شد. در واقع به بررسی دقیق دو نسخهٔ ۱۹۲۵ و ۱۹۳۰ در کنارهم، مشخص است که کادربندی این دو در صحنه های مشابه، اندکی متفاوت و از زاویه ای دیگر، اما نزدیک به هم است. برای آن نسخه ای که در سال ۲۰۰۳ توسط «ای
میج انترتینمنت/فوتوپلی پروداکشنز» در ۲ دی وی دی عرضه شد، صدای بکار رفته در نسخه ۱۹۳۰ را ویرایش و تدوین مجدد نمودند تا هرچه بهتر، منطبق بر نسخه اصلی ۱۹۲۵ باشد؛ اگرچه اینکار خالی از اشکال نبود. به عنوان مثال، هیچ صوت و صدایی، برای سکانس «مرد فانوس به دست» موجود نبود. اگرچه بخش های صامت فیلم با موسیقی و جلوه های صوتی بکار رفته، همخوانی کامل دارد؛ اما بخش های ناطق دی وی دی، کوتاهتر از نسخهٔ اولیه است. (در نسخه ۱۹۳۰، حدود ۶۰ درصد از سکانس ها ناطق بودند). همچنین در نسخهٔ اولیه، صوت و تصویر، به صورت ۲۴ فریم در ثانیه ضبط شده بود؛ حال آنکه در دی وی دی سرعت پخش فریم ها در هر ثانیه، آهسته تر است و به همین سبب، صدای فیلم را به گونه ای تدوین کردند که با آن سرعت کم، همخوانی داشته باشد. در ۱ نوامبر ۲۰۱۱، «ایمیج انترتینمنت» یک نسخه «بلو-ری» از نمونهٔ اصلاح شده توسط «انجمن حفظ و نگهداری فیلم» (متعلق به دیوید شپرد) را منتشر کرد. معمای نسخهٔ موزه ایستمن. مشخص نیست که نگاتیوهای به کار رفته برای تهیه نسخهٔ «موزه ایستمن»، دقیقاً کدام نگاتیوها بودند و به چه منظور تهیه شده بودند. در این نسخهٔ به خصوص، نمایی از یک «مردِ فانوس به دست»
وجود دارد که در یک برداشت طولانی و لاینقطع، تصویربرداری شده است؛ اما عنوان یا دیالوگی برایش وجود ندارد (یا باقی نمانده است). به نظر می رسد که این سکانس، جزء بخش های ناطق فیلم بوده است که در نسخه ۱۹۲۵ هم وجود داشته، ولی این بار آن را از بدنهٔ فیلم جدا کرده و یک نمای نزدیک جدید از این «مرد فانوس به دست» هم فیلمبرداری و بدان اضافه کرده اند. جالب اینکه این صحنه، به علاوهٔ صحنهٔ مربوط به خوانندگی «مری فابین» در نقش «کارلوتا» و نیز اجرای ماری فیلبین در تالار اپرا، همگی با سرعت ۲۴ فریم در ثانیه (یعنی ویژهٔ نسخه های ناطق) ضبط شده است و بعداً به آن اضافه شده است (که بدان معناست که همگی دوباره تصویربرداری و کارگردانی شده اند). شخصیتِ «مرد فانوس به دست» هم به درستی معلوم نیست. احتمال دارد این شخصیت، همان «ژوزف بوکهٔ» داستان باشد، اما یک نمای نزدیک کوتاه، باقی مانده از سال ۱۹۲۵، نشان می دهد که بازیگر این شخصیت، «برنارد سیگل» (که نقش «ژوزف بوکه» را بازی کرده بود) نیست. در نسخه جدید ممکن است شخص دیگری را جایگزین کرده باشند، اما چون نمای نزدیکی از این شخص در نسخهٔ ۱۹۳۰ موجود نیست و به دلیل نحوهٔ نورپردازیِ صحنه نیز، صورت ا
و محو است، هویت او مشخص نیست. در آن هنگام مرسوم بود که سکانسها را با دو یا چند دوربین، به طور هم زمان و در کنار هم، فیلمبرداری می کردند: یک نسخه برای استفاده محلی در همان کشور سازنده و یک یا چند نسخه دیگر، برای نمایش در کشورهای خارجی. خوشبختانه راش هایی از این فیلم های هم زمان موجود است و با مقایسه دقیق آن ها، مشخص می گردد: بنابراین، چند فرضیه برای منشأ اولیه این نگاتیو وجود دارد: نسخهٔ ناطق بین المللی. نمونه های بین المللی این فیلم، نسخه ناطق آن بود که کمپانی تهیه کننده به این نتیجه رسیده بود، دوباره ساختن فیلم به یک زبان دیگر، ارزش هزینه کردن ندارد. این نسخه از فیلم، به منظور فروشِ هرچه بهتر - در آن تب و اشتیاق عمومی برای تماشای یک فیلم صدادار - عرضه می شد. اصولاً در دهه ۳۰ میلادی هر فیلم ناطقی در فروشِ گیشه موفق بود؛ در حالی که بیشتر تماشاگران، دیگر رغبتی برای تماشای فیلم صامت نداشتند. البته این نسخه ناطق، در واقع بیشتر صامت بود و تنها سکانس های اندکی از «کلام» و «حرف زدن» داشت؛ اما چون با موسیقی و جلوه های صوتی هم زمان عرضه می شد، می شد آن را به عنوان یک فیلم ناطق، جا زده و برایش تبلیغ نموده و در بازارهای
خارجی به فروش رساند. برای تهیه آن، روی تمام صحنه های با کلام فیلم، (آنجا که شخصیت ها حرف می زنند) موسیقی گذاشته و به جای آن از چندین «میان متن» با زبان محلیِ مورد نظر استفاده کردند. بخش های آوازی و صحنه های بی کلام را تغییری ندادند. دیسک های صوتی فعلی فیلم که باقی مانده، مربوط به نسخه آمریکایی آن است و در نتیجه همزمانی صوتی-تصویری با تصاویر نسخه بین المللی باقی ماندهٔ، ندارد (چرا که، بخش هایی از تصاویر فیلم خلاصه و کوتاه شده بود) البته هیچ مدرک معتبری وجود ندارد که نشان دهد نسخه بین المللی فیلم واقعاً چگونه و به چه صورت بوده است. وانگهی، تنها یک نسخه نگاتیو از این فیلم برای کل کشورهای اروپایی تهیه و ارسال شد. این نگاتیو در همان جا باقی ماند و هیچ اثری از آن به دست نیامده است. آنچه در حال حاضر موجود است، نگاتیوی است که هیچ اثری از فرسودگی و کهنگی در آن مشهود نیست. (و معلوم نیست از کجا آمده است) نسخهٔ صامت. در دوران گذار از فیلم های صامت به ناطق، پخش هم زمان نسخه صامت و ناطق فیلم در کنارهم در سینما رایج بود، به ویژه در مورد فیلم هایی که توسط یونیورسال استودیوز تهیه می شد که جزء کمپانی های فیلم سازی ای بود که س
یاست صامت/ناطق خود را تا مدت ها حفظ کردند. یک فرضیه هم در مورد آن فیلم موجود در «موزهٔ ایستمن» آن است که آن فیلم، نسخه ای صامت بود که برای سینماهایی که تجهیزات صوتی و توانِ پخش صوت را نداشتند، تهیه شده بود. از طرفی، با استناد به مجلات تخصصی سینما در آن دوران، فقط نسخه ناطق فیلم، در آن هنگام موجود بود. پس یک احتمال دیگر آن است که یونیورسال استودیوز با بهره گیری از راش های استفاده نشدهٔ فیلم، یک نسخه صامت ساخته است (نگاتیوهای اصلی فیلم، بر اساس آنچه در نسخ خانگی عرضه شده دیده می شود، به شدت آسیب دیده و از بین رفته بود) اما تصمیم گرفت تا آن را کنار بگذارد و پخش نکند. از این گذشته، در دهه ۱۹۳۰، صاحبان سینماها، دیگر تمایلی برای پخش فیلم های صامت نداشتند و استودیوهای فیلم سازی مجبور بودند بر روی فیلم های صامت خود، موسیقی و جلوه های صوتی بگذارند. در نتیجه، استودیوها دیگر مثل سابق، وقت و هزینه خود را برای ایجاد یک نسخه صامت اضافی از فیلم، تلف نمی کردند. (این گونه فیلم ها را برای مناطق دورافتاده که امکانات پخش صوت نداشتند، تهیه می کردند). در نتیجه، اگر نمونهٔ موجود فعلی، نسخه ای صامت از فیلم باشد، می توان فهمید که چرا
یونیورسال استودیوز آن را نگه داشته است و آثاری از خرابی یا فرسودگی در آن دیده نمی شود. نسخهٔ رنگی. با استناد به هفته نامهٔ سینمایی «هریسونز ریپورتز» در آن دوره، ۱۷ دقیقه از فیلم منتشر شده در ۱۹۲۵، رنگی بوده است و در نسخهٔ ناطق ۱۹۳۰ هم آن بخش ها را حفظ کرده بودند. یادداشتها و مدارک باقی مانده از کمپانی تکنی کالر، حاکی از وجود ۴۹۷ فوت فیلم رنگی است. با استناد به مطالب مجلات تخصصی سینما در آن دوره و همچنین نقدهای منتقدان، تمام صحنه های «اپرای فاوست» و نیز صحنه های مهمانی بالماسکه، با روش تکنی کالر ۲ رنگ، تصویربرداری شدند. (اینک، فقط صحنه های رنگی مربوط به بالماسکه باقی مانده است) شنلِ «شبح» را در صحنهٔ پشت بام، با روش رنگ آمیزی «هندشیگل» به رنگ قرمز درآوردند. در نسخه ترمیم شدهٔ ۱۹۹۶ توسط کمپانی «فوتوپلی پروداکشنز/کوین براونلو» همین کار را با روش «رنگ آمیزی کامپیوتری» انجام دادند. همانند بسیاری از فیلم های سیاه و سفید آن دوران، سایر بخش های فیلم را با رنگ های گوناگون رنگ کردند تا حال و هوای مورد نظر را در صحنه ها ایجاد کنند؛ مثلاً «کهربایی» برای صحنه های داخل ساختمان، «آبی» برای صحنه های شب، «سبز» برای صحنه های
رازآلود، «قرمز» برای آتش و تابش آفتاب و «زرد» برای صحنه های خارج ساختمان در روز. میراث فرهنگی. کتابخانه کنگره این فیلم را «به لحاظ فرهنگی پُر اهمیت» قلمداد کرد و در سال ۱۹۹۸ آن را جهت حفظ و نگهداری دائمی به فهرست ملی ثبت فیلم افزود. از آنجایی که یونیورسال استودیوز موفق نشد تا حق تکثیر این فیلم را در سال ۱۹۵۳ تمدید کند، این فیلم اکنون در مالکیت عمومی قرار دارد و دانلود آن از بایگانی اینترنتی برای عموم آزاد است. این فیلم همچنین دستمایهٔ شوخی و طنز در یک فیلم موزیکال کمدی به نام شبح بهشت و نیز در رمان «لباس مبدل» اثر تری پرچت بود. «مجله براوو»، این فیلم را در رتبه ۵۲ از فهرست «۱۰۰ صحنه از ترسناک ترین فیلم ها» قرار دارد. همچنین بنیاد فیلم آمریکا آن را در فهرست «۱۰۰ سال…۱۰۰ فیلم» قرار دارد. «کلاب فوت ارکسترا» که یک گروه موسیقی آوانگارد جاز است، یک موسیقی فیلم جدید برای آن نوشته و آن را به صورت زنده و هم زمان با پخشِ کامل فیلم، برای حاضران اجرا کرد. بعدها یونیورسال استودیوز، ۴ مرتبه در ساختِ اقتباس سینمایی از این رمان یا توزیع و پخش آن شرکت داشت. اولین بار خودشان در سال ۱۹۴۳، این فیلم را بازسازی نمودند. سپس در سال
۱۹۶۲ وظیفه پخش و انتشار نسخه ای دیگر از فیلم را به عهده گرفتند. همچنین پخش و انتشار نسخه ۲۰۰۴ فیلم در استرالیا و آمریکای لاتین، و پخش و انتشار نسخه نمایشی ۲۰۱۱ در رویال آلبرت هال، توسط یونیورسال استودیوز انجام پذیرفت.