Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
منطقه وینتیان (به لاتین: Vientiane Prefecture) یک استان در لائوس است که در غرب این کشور واقع شده است. خصوصیات. منطقه وینتیان ۳٬۹۲۰ کیلومترمربع مساحت و ۶۹۸٬۲۵۴ نفر جمعیت دارد.
حیما یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در استان وسطی واقع شده است.
بدبید یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در استان داخلیه واقع شده است.
بلو سیتی یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در باطنه واقع شده است.
السایق یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در استان داخلیه واقع شده است.
تنام یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در استان ظاهره واقع شده است.
ریسوت یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در استان ظفار واقع شده است.
شهر المفرق (به عربی: المفرق) یک منطقهٔ مسکونی در اردن است که در استان مفرق واقع شده است. خصوصیات. شهر المفرق ۱۴ کیلومترمربع مساحت و ۵۶٬۳۴۰ نفر جمعیت دارد و ۷۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
الطفیلة (به عربی: مدینة الطفیلة) یک شهر در اردن است که در استان طفیله واقع شده است. خصوصیات. الطفیلة ۱۸٫۵۱۸ کیلومترمربع مساحت و ۳۸٬۴۲۸ نفر جمعیت دارد و ۹۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
حوشون (به لاتین: Hüşün) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آغ داش واقع شده است. خصوصیات. حوشون ۱٬۰۱۵ نفر جمعیت دارد.
ناعور اردن (به عربی: ناعور) یک منطقهٔ مسکونی در اردن است که در استان عمان واقع شده است. خصوصیات. ناعور اردن ۸۷ کیلومترمربع مساحت و ۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۷۷۷–۸۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
زرنووا (به لاتین: Zərnava) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان اسماعیللی واقع شده است. خصوصیات. زرنووا ۸۷۲ نفر جمعیت دارد.
بندر سری پوترا (به لاتین: Bandar Seri Putra) یک عوارض جغرافیایی در مالزی است که در سلانگور واقع شده است.
بندر خیران (به عربی: بندر خیران) یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در استان مسقط واقع شده است.
عجیابات (به لاتین: Eceabat) یک سکونتگاه مسکونی در ترکیه است که در استان چناق قلعه واقع شده است. خصوصیات. عجیابات ۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شهر عجمان (به عربی: عجمان) شهری در امارات متحده عربی و پایتخت امارت عجمان می باشد که در ساحل خلیج فارس واقع است. خصوصیات. شهر عجمان ۲۳۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
بندر تانا (به لاتین: Bandar Thana) یک عوارض جغرافیایی در بنگلادش است که در شهرستان چیتاگونگ واقع شده است. خصوصیات. بندر تانا ۴۴٫۶۳ کیلومترمربع مساحت و ۱۸۷٬۷۳۹ نفر جمعیت دارد.
بیت قدم واحد پولی ای ست که برخلاف بیت کوین که توسط کامپیوتر ها استخراج می شود، با قدم زدنِ انسان ها ساخته می شود. مفهوم. این واحد پولی رمزنگاری شده که توسط نیسان بهار و فرانکی ایمبسی ساخته شده با حرکت انسان ساخته می شود. این پول با قدم زدن ایجاد می گردد. بیت قدم ابزارک یست که بر روی گوشی های هوشمند نصب می شود و با شمردن گام های دارندهٔ گوشی به ازای هر ۱۰٬۰۰۰ قدمی که برمی دارد که چیزی حدود ۵ مایل می شود به او یک دلار بیت قدم (BW$) می دهد. دارندگان این نرم افزار می توانند با این پول از فروشگاه های برخط چیز بخرند یا آن را با پول نقد معاوضه کنند. پشتیبانی. سازندگان این یکای پولی تا نوامبر ۲۰۱۵ توانسته اند ده میلیون دلار منابع مالی اولیه برای این یکای پولی به عنوان پشتیبان عموماً از سرمایه گذاران ژاپنی جمع کنند تا بتوانند واحد پولی شان را راه بیندازند و بتوانند پایگاه اطلاعاتی ای برای تراکنش ها بسازند. همچنین شرکت موراتا بر روی دست بندی کار می کند که بتواند جایگزین استفاده از گوشی های هوشمند برای نمایش بیت قدم هایی شود که دارنده اش تولید می کند. سازندگان کفش و حتی برخی بانک های انگلستان هم آمادهٔ پذیرش این یکای پو
لی اند.
سیسیلیانا () یا سیسیلیانو سبک یا گونه ای موسیقایی است که اغلب به عنوان موومانی از یک قطعه موسیقی بزرگ تر در دوره باروک به کار می رفت. ریتم سیسیلیانا معمولاً ۶/۸ یا ۱۲/۸ موزون و آهسته است که آن را شبیه ژیگ یا تارانتلای آهسته می کند. سیسیلیانا که بیشتر در تونالیته مینور با ریتم نقطه دار نواخته می شود نسبتی دور نیز با جزیرهٔ سیسیل و حال وهوای روستایی آن دارد. این فرم موسیقایی به خصوص در آریاهای اپرای دورهٔ باروک رایج بود.
زندگی. آراز بارسقیان نویسنده ایرانی است. که علاوه بر داستان نویسی در حیطه ی ترجمه نیز فعالیت می کند. از میان آثار او که یکی از برگزیدگان جشنواره ی صادق هدایت است، می توان به ترجمه ی کتاب های «جاسوس اول شخص» و «عمل خلاقانه» اشاره کرد. او در خانواده ای هنرمند به دنیا آمد، و از سن هجده سالگی با شرکت در کلاس های داستان نویسی جمال میرصادقی به طور حرفه ای داستان نویسی را شروع کرد. این کلاس ها زمینه ساز برای جایزهٔ ادبی صادق هدایت در اسفند ۱۳۸۵ شدند. داستان های کوتاهی که وی در طول سال های ۱۳۸۳ الی ۱۳۸۶ نوشته بود در سال ۱۳۸۸ در کتابی تحت عنوان «باسگا» توسط نشر افراز منتشر شد. او همچنین در زمینه ترجمه ادبیات نمایشی فعالیت زیادی دارد. و اولین کتابی که در این زمینه از او منتشر شد ترجمه ای بود از نمایشنامه دفتر یادداشت تریگورین؛ برداشتی آزاد از مرغ دریایی آنتوان چخوف نوشتهٔ تنسی ویلیامز که توسط نشر قطره در سال ۱۳۸۶ منتشر شد. فعالیت های ادبی و هنری. ادبیات و تألیف. او پس از آموزش در کلاس های داستان نویسی میرصادقی و بعد از بردن جایزهٔ صادق هدایت، اثری نیافرید تا این که در سال ۱۳۸۷ با کارگاه های داستان نویسی محمدحسن شهسواری
آشنا شد و در آن جا داستان بلند «یکشنبه» را نگاشت، که در سال ۱۳۸۹ توسط نشر چشمه منتشر شد. اما قبل از در سال ۱۳۸۸ توسط نشر افراز اولین مجموعه داستان خودش به نام "باسگا "را روانهٔ بازار کرد. این مجموعه داستان که حاصل تجربیات کلاس های جمال میرصادقی بود، شامل هشت داستان کوتاه می شد. مجموعه داستانی که در وصف آن احمد بیگدلی، نویسنده، در روزنامهٔ فرهیختگان نوشت: «همه داستان ها در «زبان» یگانه اند، اما در «آن» داشتن یا نداشتن باهم فرق می کنند. در این داستان ها یا «آنی» وجود ندارد یا اگر هست، مثل آفتاب پیش از طلوع است. به همین دلیل است که من گام اول این نویسنده ارمنی را که به راستی جنس زبان فارسی را به خوبی می شناسد تردیدآمیز تلقی می کنم. نه تا بدان حد که ناامید باشم.» این مجموعه شامل داستان هایی است که همگی به صورت کلاسیک و قاعده مند نگاشته شده اند و از نظر خیلی ها در زمان نگارش، حرف تازه ای برای ادبیات نداشتند. اما داستان بلند یکشنبه که یک سال بعد از انتشار مجموعه داستان باسگا منتشر شد، داستان پسر جوانی است به نام «آربی آراکلیان» که به صورت اول شخص روایت می شود و ما از طریق راوی با دنیای پیرامون او و آدم های زندگی ا
ش آشنا می شویم. این داستان در مدت زمان دو سال روایت می شود و چند تا از وقایع مهم شخصیت راوی را در بر می گیرد. بهاره الله بخش در نقد خود از این کتاب در روزنامهٔ جام جم می نویسد: این رمان توانست سال ۱۳۹۰ در یازدهمین دورهٔ جایزه بنیاد هوشنگ گلشیری نامزد نهایی بخش «رمان اول» این جایزه شود.کتاب صوتی این اثر توسط آوانامه منتشر و با صدای میلاد فتوحی خوانده شده است. بارسقیان در ادامهٔ فعالیت های بعدی خودش در زمینهٔ داستان نویسی رمان «دوشنبه» را نوشت. این رمان هم ادامهٔ داستان زندگی آربی آراکلیان بود و به یک روز دوشنبه از زندگی او می پرداخت. وقایع رمان مربوط به چند سال بعد از ماجراهای کتاب «یکشنبه» بود. این داستان در روز دوشنبه شانزدهم ۱۳۹۱ می گذرد و ما تمام روز را با آربی (شخصیت اصلی داستان) هستیم. او را در خلال یک روز بلند و گرم تابستانی می بینیم. روزنامهٔ همشهری در بخش چهار پیشنهاد خود دربارهٔ دوشنبه چنین می نویسند که: «دوشنبه، پخته ترین اثر این نویسنده به شمار می رود. اثری که با تغییراتی در فرم نسبت به کارهای قبلی بارسقیان منتشر شده و به نظر می رسد بیشتر این تغییرات نیز در نهایت به اعتلای روایت کمک کرده اند. همان
طور که از نام اثر می توان حدس زد، این کتاب یک روز از زندگی راوی داستان در گوشه ای از تهران روایت می کند. بر خلاف اثر قبلی نویسنده، این بار تمِ تنهایی کمتر در کار به چشم می خورد، اما دوشنبه سرشار از درگیری های روزمره ای است که با پیش رفتن ماجرا و بیشتر دیده شدن شخصیت ها، بیشتر و بیشتر نمایان می شوند. نوع روایت در «دوشنبه» تا حدودی می تواند یادآور فیلم «به همین سادگی» رضا میرکریمی هم باشد، با این تفاوت که این جا کشمکش ها، به همان سادگی ها هم نیستند!» در جلسهٔ رونمایی کتاب دوشنبه، حسین سناپور، رمان نویس و استاد داستان نویسی، از این رمان چنین یاد کرد: «بارسقیان قصد دارد روابط میان آدم های امروزی دوروبر خودش را نشان مان دهد و خیلی خوب از هم گسیختگی روابط میان این آدم ها را در رمانش می سازد؛ مثلاً روابط درون خانواده با وجود نزدیک بودن باز هم چندان نزدیک نیست و راوی و خواهرش نمی توانند با هم حرف بزنند. در کتاب فروشی سه نفر نشسته اند و زبان همدیگر را نمی فهمند و در نهایت این آدم سعی دارد ارتباط بگیرد و کار درست را انجام بدهد اما اغلب این کارها تبدیل به ضد خودشان می شوند یک گسیختگی خیلی خوب را نشان مان می دهند. اگر تو
قع مان این باشد که رمان می خواهد جامعهٔ اطرافش را نشان مان بدهد باید گفت از عهدهٔ این کار برآمده است. اگر بخواهم فراتر از این ها نگاه کنم باید بگویم انتظار من این بود که او روابط را بیشتر بکاود و مثلاً شکل رابطه با آن دختری که دارد در خیابان پیاده روی می کنند و یک جاهایی حرف هم را می فهمند و یک جاهایی نمی فهمند، این صحنه از آن هایی است که شاید بسط دادنش می توانست کمک کند به شناخت بیشتر آن فضا و جامعه و روابطی که نویسنده ازشان حرف می زند، او اما توی اعماق ذهن نمی رود بلکه بیشتر مثل یک گزارشگر یک چیزهایی را می بیند و می گوید، این تفسیر نکردن جهان پیرامون و حرف نزدن از احساسات شخصی سبب می شود که ما بی واسطه با آن ها برخورد کنیم و خوب این هم شیوهٔ خوبی است.» داستان بلند دوشنبه به صورت الکترونیکی در سایت فیدیبو منتشر شده است. رمان بعدی او اثری است مشترک با غلامحسین دولت آبادی به نام پُل که توسط نشر افراز سال ۱۳۹۴ منتشر شده است. این رمان هم به مانند کار قبلی او باز داستان یک روز از زندگی در شهر تهران است اما تفاوت های بسیار با اثر قبلی او دارد. این رمان در یک روز گرم مردادی می گذرد. پنج شنبه ۲۴ مرداد ۱۳۹۲ تاریخ رخد
اد این رمان است. اما این بار عوض یک شخصیت ما حداقل با بیش از چهل ودو شخصیت شناسنامه دار مواجه هستیم که هر کدام در این روز گرم سعی می کنند راوی تراژیک وقایع زندگی خودشان باشند. این رمان پُر حجم (۵۰۴ صفحه) سعی دارد از خلال یک روز طولانی ما را با زندگی آدم های زیادی و اخلآقایت و وقایع اطرافشان مواجه کند. در طول روز، ما هر چه به ساعت غروب نزدیک تر می شویم، هوا ابری تر می شود تا این که به صورت ناگهانی در ساعت شش باران شروع به باریدن می کند. بارانی که تا انتهای شب تبدیل به طوفانی خطرناک می شود. این رمان به هیچ وجه به شکل رمان های معمول روایت تک خطی ندارد و داستان با روایت های موازی فراوان پیش می رود. این رمان در پاییز سال ۱۳۹۷ با ویراستی تازه که شامل ویرایش فنی و صوری مجدد کتاب بود توسط نشر اسم دوباره وارد بازار شد. لیلا صادقی دربارهٔ این رمان نوشت: رمان پل، نوشتهٔ آراز بارسقیان و غلامحسین دولت آبادی (۱۳۹۴) اثری است با ساختار و مفهومی شهری که می توان آن را انعکاسی از تهران در دورهٔ معاصر از نگاه مؤلفان آن به عنوان بخشی از جامعه دانست. داستان های متفاوتی که همگی با درون مایهٔ تنش های خانوادگی و اضمحلال روابط انسانی
نوشته شده اند، در دو بخش صوری بنا به تطبیق با ساختار پل به عنوان سازه ای که دو مکان را به یکدیگر متصل می کند، روایت می شوند. در مجموع کل اثر از هفت فصل به نام هفت پل در تهران تشکیل شده که هر فصل خود شامل زیرفصل های دیگری به عنوان پیوست و نیز متعاقباً پیوند است. به غیر از زیرفصل اول هریک از فصل ها که با نام «پیوند» به روایت ماجرای امین پارسا اختصاص دارد، الزاماً این فصل بندی، با تقطیع روایی رمان هم خوانی ندارند تا جایی که در برخی از زیرفصل ها به صورت دائرةالمعارف وار داستان شخصیت های مختلف بدون هیچ گونه اتصال روایی گزارش می شود… فرید قدمی در مراسم رونمایی از اولین ویراست این کتاب در پاییز ۱۳۹۴ دربارهٔ این کتاب گفت: مشکل بزرگی که باعث می شود، مخاطبان با آثار حوزه ادبیات داستانی معاصر ارتباط چندانی برقرار نکنند، با عجله خواندن این آثار است. رمان «پل» را باید به آهستگی هرچه تمام تر مطالعه کرد. رمان «پل» از واقع گرایی مقابل چیزی که ادبیات یا رمان ذهنی خوانده می شود، دفاع می کند. همان گونه که برای ساختن پل نیاز به کار مهندسی شده است، رمان «پل» نیز کاملاً مهندسی شده و سازمان یافته «ساخته» شده است. شارل بودلر، شاعر و
نظریه پرداز مشهور فرانسوی نیز در دو قرن پیش گفت که آثار بزرگ «ساخته» می شوند. خویشاوند مهم رمان «پل» رمان اولیس (رمان) اثر جاودانه جیمز جویس است. این دو رمان هر دو در یک روز از یک ماه گرم می گذرند. رمان «پل» تصویر و شناخت مناسبی از شهرِ تهران به دست می دهد و در رمان «اولیس» نیز شهرِ «دوبلین» به تصویر کشیده شده است. در رمان «اولیس» به جز انگلیسی از چند زبان دیگر از جمله لاتین و یونانی هم استفاده شده است؛ رمان «پل» نیز قسمت هایی به زبان های انگلیسی و همچنین جملاتی نیز به زبان های ارمنی و عربی دارد. هر دو رمان نیز «اتوبیوگرافیک» هستند. در رمان «پل» می توان زندگی واقعی هر دو نویسنده یعنی دولت آبادی و بارسقیان را مشاهده کرد و این کار را بسیار جذاب می کند. نسخهٔ ویراست دوم این کتاب در به صورت الکترونیکی در سایت طاقچه منتشر شده است. در زمستان سال ۱۳۹۷ پنجمین اثر داستانی او به نام سه شنبه از طرف نشر اسم منتشر و وارد بازار شد. این که ادامهٔ بر دو داستان قبلی یعنی یکشنبه و دوشنبه است به ادامهٔ زندگی شخصیت اصلی کتاب یعنی آربی آراکلیان می پردازد و در جریان سفر شخصیت اصلی داستان به شهرهای اصفهان، شیراز، اهواز، آبادان و ب
وشهر روایت می شود و تجربه شهر و سفر در کنار هم قرار گرفته اند. او در سه شنبه خواننده را دعوت به یک مفت سواری کرده است و نکته جالب اینکه نویسنده آن را بر اساس تجارب شخصی و واقعی خودش خلق کرده. البته در نسبتی دور با خود واقعی اش چون همه چیز از زاویه یک شخصیت داستانی روایت می شود. «آربی» شخصیت اصلی رمان سه شنبه، کارگردان تئاتر است اما پس از جدایی همسرش کمتر توانسته کار درخورِ تحسینی روی صحنه ببرد یا اینکه عمداً نخواسته چیزی را که جامعه می خواهد دو دستی تقدیمش کند. در این رمان ما با شخصیتی طرف هستیم که می خواهد دست از بازی کردن نقشش بکشد و نقابش را از صورت بردارد. در میانهٔ این کشمکش هاست که نیرویی نامرئی او را مدام به سمت بوشهر می کشاند؛ ولی آربی برای رسیدن به آنجا حتی عجله ای هم ندارد پس به یک مفت سواری مفصل و طولانی می رود. نه بلیت هواپیما می خرد نه قطار یا اتوبوس. کوله اش را جمع می کند، تمام وسایلی که یک هیچ هایکر لازم دارد تا بدون اینکه پولی برای جاده بدهد، در جاده باشد. علی چنگیزی دربارهٔ این کتاب می نویسد: «... اصرار وی [شخصیت اصلی] بر اشاره به کارهایش و همقطارانش و نقل قولی از جویس که می گوید تمام شخصیت ه
ای داستان من واقعی هستند؛ ولی این تلاش ها بی مورد است. شخصیت واقعی وجود ندارد. گیریم با هزاران ترفند بفهمیم فلانی در داستان را در عالم واقعی نشر هم می شناسیم، اگر ورطهٔ تکرار باشد و شباهت چه؟ مجاروت همانستی ها! مانیفستی در کار نیست، رازگشایی ای در کار نیست. هرچه بگویی هزار بار پیش از تو گفته اند و تو فقط تکرار تکرار هستی. حتی اگر در انتهای داستان بفهمی پدر واقعی هستی، نوشته هایت را در فایلی به دست کسی بسپاری ولی باز هم تو شبحی بیش نیستی. ستاره ای هم نیستی که هزارسال است مرده ای و نورت اکنون به ما می رسد، تو فقط یک شبحی با کلی درد و حرف و حدیث تکراری. حتی وقتی می روی و خود را در آب غرق می کنی، هیچ کاری نکرده ای، هیچ کسی از این عالم کم نشده است، چرا که خود نبودن هم دیگر ممکن نیست. نویسنده دغدغهٔ عالمی را دارد که دیگر گذشته، که نیست. دغدغهٔ عالمی که در آن ماده و عناصر اربعه درکارند: باد، خاک، آتش، آب. مانند تالس، آناکسیمنس، هراکلیتوس که از جمله فیلسوفان پیشاسقراطی بودند که تلاش کردند برای عالم جوهره و اصلی یکه و مادی قایل شوند. یکی تلاش داشت مسئلهٔ وحدت و کثرت را رفع کند، یکی جوهرهٔ اصلی جهان را آب می دانست، یکی
جهان را نزاع دائمی وحدت و کثرت می دانست و معتقد بود تا این نزاع برپاست عالم هم هست. تو گویی دوباره لازم است جهان از دوران اسطوره وارد عصر فلسفه شود.» احسان حسینی نسب هم رمان سه شنبه را با فیلم هامون ساخته داریوش مهرجویی مقایسه می کند و در خبرگزاری مهر می نویسد: «آربی آراکلیان [قهرمان کتاب] شباهت هایی بنیادین با حمید هامون دارد و تفاوت هایی هم. آربی آراکلیان از نخستین پردهٔ «سه شنبه» سفر آفاقی و انفسی اش را با جنون آغاز می کند. قهرمان، سرگشته و ملول، راه نجات را در پیوستن به جریان طبیعت می داند؛ طبیعتِ پدیده ای به اسم سفر. خشک و غیرمنتظره. غیرقابل پیش بینی. مناسبِ روحِ آدمِ ملولی که دیگر هیچ چیزی برای از دست دادن ندارد. برای آربی از همان آغاز قصه پیداست که سرنوشت او را جنون رقم می زند.» او در سال ۱۴۰۰ کتاب نمایندگان امر/ نمایندگان کلام: دوازده سال با کانون نویسندگان ایران و اهالی آن را توسط انتشارات امیرکبیر منتشر کرد. این کتاب تمرکز خود را بر تاریخ و اتفاقات پیرامونی کانون نویسندگان ایران از سال ۱۳۴۵ تا ‏۱۳۵۷ می گذارد. در این کتاب شما با روایت های متفاوت و تازه براساس خاطرات و یادداشت ها و اسناد تا به امروز
کامل منتشر نشدهٔ سازمان ساواک مواجه می شوید. روایت هایی از افراد نام آشنایی همچون جلال آل احمد، سیمین دانشور، غلامحسین ساعدی، رضا براهنی، محمود اعتمادزاده، علی اصغر حاج سیدجوادی، احمد شاملو، محمود دولت آبادی، اسماعیل خویی و تعداد دیگر از نویسندگان و شاعران. این روایت ها تفاوت اصلی خود را در تازه بودن زاویه دید و مبنای روایتی در نظر می گیرند. روایت هایی براساس منابع دسته اول و کمتر دیده شده. این روایت ها در سنجهٔ خاطرات اعضای کانون نویسندگان ایران قرار گرفته است و از خلال آن جهت گیری برای تعریف تاریخ این کانون تا سال ۵۷ بوده است. حسین شاهمرادی مدیر انتشارات امیرکبیر در مراسم رونمایی این کتاب در خبرگزاری مهر دربارهٔ چرایی انتشار این کتاب در آن انتشاراتی توضیح می دهد: «بسیاری انتظار نداشتند که این کتاب توسط انتشارات امیرکبیر منتشر شود، چرا که از صفحه نخست اسم انتشارات امیرکبیر وجود دارد. اما چه شد که ما این کتاب را منتشر کردیم؟ نخست اینکه این کار از جنس متون خشک پژوهشی نیست که صرفاً پژوهشگران مخاطب آن باشند. اکنون در دنیا بجای پژوهش های خشک آکادمیک، روایت های پژوهشی کار و منتشر می شوند. در این کتاب نیز ما با روا
یت مواجه هستیم، روایتی که همه زواید را حذف کرده است. گزاره های واقعی تکیه گاه این کتاب است که با روایتی آمیخته با ادبیاتی شیرین ارائه شده اند.» رضا کردولو در نقد خود به کتاب در روزنامه ی فرهیختگان می نویسد: «کتاب با تصویری که از نحوه پیوستن آدم های متفاوت العقیده و مختلف الفکر به کانون نویسندگان ارائه می دهد، به خواننده کمک می کند تغییر رویکردها و تناقض هایی که در ادامه از آنها می بیند را به شکل مناسبی تحلیل کند و پس از مواجهه با روایت فردفرد نویسندگان از اخلاقیات تا آنچه در بازجویی ها و خاطرات شان مطرح کرده اند، فضای کلی کانون نویسندگان را به درستی بشناسد. «نمایندگان امر، نمایندگان کلام» به مخاطب کمک می کند به دور از اغراق ها و سوءتفاهم ها، توهمات و تقدس زایی ها و مخالفت های کور نویسندگان مطرح دهه های ۴۰ و ۵۰ را بشناسد. به دور از تلقی هایی که در همه این سال ها حول روشنفکران و نویسندگان و عمده افراد حاضر در کانون توسط موافقان و مخالفان افراطی برساخته شده است.» نمایشنامه نویسی و کارگردانی تئاتر. بارسقیان تاکنون پنج نمایشنامه نوشته که هر دو به صورت مشترک با غلامحسین دولت آبادی بوده. آن دو بعد از ده سال فعالیت و
همکاری مشترک در تئاتر و به کمک همدیگر اولین نمایشنامه شان به نام گام زدن بر یخ های نازک (نشر افراز، ۱۳۹۱) را در سال ۱۳۹۰ نوشتند. این نمایشنامهٔ چهار پرده ای بلند یک تراژدی محسوب می شود که به زندگی یک کارگردان تئاتر به نام حسن گلشن می پردازد. این نمایشنامهٔ چند لایهٔ در دو زمان موازی روایت می شود. زمان اول مربوط به سال های ۱۳۱۸ الی ۱۳۳۲ است و زمان دوم از سال ۱۳۸۳ شروع و سال ۱۳۸۴ تمام می شود. در زمان حال نمایشنامه دانشجویی به نام امین پارسا را می بینیم که به پیشنهاد استادش روی زندگی حسن گلشن تحقیق می کند. حسن گلشن به علت این که از زندگی اطلاعت زیادی در دست نیست، اسمی هم ازش در تاریخ تئاتر نیامده است. ما در طول چهار پرده زندگی حسن گلشن را می بینیم. ازدواج، زندگی، کار او در بانک، کارگردانی تئاتر، شکستش انتشار روزنامهٔ هنری و در نهایت عدم موفقیت او به عنوان یک کارگردان تئاتری سفری است که او سر می گذارند و تراژدی زندگی اش را رغم می زند. در زمان حال هم ما شاهد تلاش امین پارسا برای کار روی پایان نامهٔ کارشناسی ارشدش هستیم و می بینیم او چطوری با موانعی که سر راهش گذاشته می شود مواجه می شود و آن ها را از سر راه برمی د
ارد. محسن زمانی در مقاله خودش از این نمایشنامه در سایت ایران تئاتر این گونه می نویسد: «باری، دولت آبادی و بارسقیان در راستای آرزوی خود برای بازگشت نمایش های باشکوه و عظیم، با تعداد شخصیت های زیاد و صحنه های پرشمار و داستانک های پرتعداد، بر گِرد نقشه داستانی اصلی، که زمان اجرای نمایشنامه را به چند ساعت می رساند و تماشای تئاتر را تبدیل به یک فرهنگ یا به بیان بهتر، زیستن درون یک رویداد فرهنگی می کند، خود دست به کار شده و به نگاشتن نمایشنامه «گام زدن بر یخ های نازک» پرداخته اند… نمایشنامه یک تراژدی واقع گرایانه است. در فهرست اشخاص نمایش نام بیش از ۵۰ شخصیت آمده که اگر تعداد هنروران را نیز به آن ها اضافه کنیم، به عددی نزدیک به صد می رسیم. چهار پرده دارد که دو پرده اول هرکدام ۱۴ صحنه، پرده دوم ۹ صحنه و پرده چهارم، هفت صحنه دارد. رویدادگاه های پرشماری دارد و هرگز پدیدآورندگان خودشان را محدود به فضای مشخص یا تعداد معلومی از رویدادگاه ها نکرده اند. هرکدام از چهار پرده را می توان دارای استقلالی نسبی دانست که البته در کنار هم و در هماهنگی کامل با یکدیگر منجر به پدید آمدن یک کلِ واحد می شوند.» این نمایشنامه که اجرای کامل
ش بیش از چهار ساعت ونیم به طول می انجامد با تعداد شخصیت های زیاد و حجم بالای منابع برای تولید، جزو یکی از مشکل ترین نمایشنامه هایی است که تاکنون برای اجرا نوشته اند و در کنار آثاری همچون فتح نامهٔ کلات (بهرام بیضایی، ۱۳۶۱) و منجی در صبح نمناک (اکبر رادی، ۱۳۵۹) قرار می گیرد. این نمایشنامه توانست سال ۱۳۹۲ در سی ویکمین دورهٔ جایزهٔ کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بخش تئاتر برگزیدهٔ کتاب سال شد. تا آن تاریخ این اولین نمایشنامه ای بود که توانست چنین افتخاری کسب کند. این نمایشنامه علاوه بر این جایزهٔ مهم، توانست در هفتمین دورهٔ انتخاب آثار برتر ادبیات نمایش کانون نمایشنامه نویسان خانهٔ تئاتر ایران جایزهٔ اول بخش نمایشنامه نویسی را در همان سال به خودش اختصاص دهد. نسخهٔ اجرایی این اثر به نام تکیه بر دیوار نمناک هم در سی ویکمین جشنوارهٔ تئاتر فجر به کارگردانی غلامحسین دولت آبادی دو اجرا شد و در خردادسال ۱۳۹۲ در تالار مولوی به مدت یک ماه به اجرای عموم رفت. این نمایشنامه در بخش تولید متون سی ویکمین جشنواره هم شرکت کرد و آن جا توانست جزو پنج برگزیدهٔ این بخش باشد. نمایشنامهٔ بعدی آن ها نامش پرترهٔ مرد ریخته (نشر افراز، ۱
۳۹۳) بود. این نمایشنامهٔ تک نفره، دربارهٔ زندگی و مرگ هنرمند بزرگ تئاتر ایران، عبدالحسین نوشین است. این تک گویی دو پرده ای نوشتن را در مرحلهٔ مختلف از زندگی اش نشان می دهد. پردهٔ اول مربوط به آخرین ساعت فرار او از ایران می شود. ما با نوشینی مواجه هستیم که در عین حال که می خواهد ترک وطن بکند، بی صبرانه منتظر بازگشت خودش به کشور است. در پردهٔ دوم بیست سال از فرار او می گذرد و او در آخرین ماه های زندگی اش در مسکو است؛ یعنی سال زمستان سال ۱۳۴۹. شخصیت اصلی نمایشنامه خود عبدالحسین نوشین است و تمام نقش های افراد دیگر را هم خودش برای ما بازی می کند. این نمایش در آبان و آذر ماه سال ۱۳۹۳ برای شرکت در سی وسومین دورهٔ جشنوارهٔ تئاتر فجر با تک بازی اصغر همت به مدت دو ماه تمام تمرین شد. اما نمایش در بازبینی اولیه توسط هیئت بازبینی سه نفره متشکل از قطب الدین صادقی، مسعود دلخواه و اسماعیل شفیعی مردود اعلام شد. اصغر همت در یادداشت مفصل خود به نام چرخ بازیگر از این بازیچه ها بسیار دارد به روند تمرینات و چگونگی شرایط بازبینی و رفتار بازبین ها و وقایع بعد از بازبینی اشاره می کند و شرح می دهد که چطور بعد از سی سال، بهش اجازه نداد
ند در جشنواره تئاتر فجر شرکت کند. اما این اثر بالاخره در شهریور و مهر ماه سال ۱۳۹۵ در تماشاخانهٔ سنگلج تهران با بازی اصغر همت به روی صحنه رفت. این نمایش با استقبال منتقدان تئاتر روبه رو شد. حسن پارسایی در نشست نقد و بررسی این اثر که به همت کانون ملی منتقدان تئاتر برگزار شد گفت: «افرادی که ایدئولوژی برایشان مهم تر است به هر شکلی که به هنر بپردازند، هنر قربانی می شود اما هنرمندانی که ایدئولوژی دارند ولی در خلق یک اثر اول به وجوه هنری آن توجه می کنند، اثری هنری تولید می کنند و چون اعتقاداتی هم دارند ناخوداگاه دیدگاهشان در اثرشان نیز ظاهر می شود ولی نباید ایدئولوژی جای هنر را بگیرد. چون هنر زیر مجموعه آن نیست. پس هنرمندی که دیدگاه سیاسی و اجتماعی دارد ناخوداگاه و نه به شکل قالب دیدگاهش در اثرش احساس می شود… در این نمایش نامه بخش هایی است که تاویل آمیز است و پایان اثر هم با تاویل و تعلیق همراه است. درآوردن و نگارش روایتی تاویل پذیر کار مشکلی است. «پرترهٔ مرد ریخته» ساختار منسجمی دارد با دیالوگ نویسی روایی، تمثیلی و گاهی کنایی که به خوبی توانسته است از فرم گزاره ای خارج شود. حتی برخی از مواردی که در این نمایش نامه
به آن ها اشاره می شود در زمان فعلی نیز دارای مابازای بیرونی است و قابل طرح و بحث است.» این نمایش بالاخره توانست در سی وپنجمین دورهٔ جشنوارهٔ تئاتر فجر شرکت کند و اصغر همت در نقش عبدالحسین نوشین توانست جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران را به خاطر بازی در این نقش به دست آورد. اما نمایش بعدی ای که این دو اجرا کردند صعود مقاومت پذیر آقای م. ر حساس! بود که در مهر ماه سال ۱۳۹۶ در محوطه و سالن اصلی تئاتر تالار محراب اجرا شد. این نمایش از تاریخ دو مهر به مدت ۲۵ شب اجرا شد. نصرالله قادری در شمارهٔ ۲۱۸ مجله نمایش/ آبان ماه ۱۳۹۶ در نقد مفصلش بر این اجرا نوشت: «... نمایش در شکل و محتوی واقعیتی را می گوید که اکنون باید گفت. این مهم با تکیه بر شکل فراگیری و دریافت «دو سویه انگاری» قابل ادراک است… نواندیشی عضری نگرش در شکل و محتوی فربه است و می توان از ساحت های گوناگون به آن نگریست. ماننده منشوری است که خطی نیست. اجرای آتشفشان خاموش صعود مقاومت پذیر در این هنگامه بارقه امیدی است که می درخشد…» از سایر عوامل این نمایش می توان به مهدی بازدار، احسان تخشید، فرزانه رضایی، محمد رجبی، فرهاد رنجبرمقدم، حامد صحت، فرزاد علوی، سارا محمدبیگی، فا
یزه محمدنجار و امید نمازی شیرازی. بارسقیان در این نمایش در نقش راوی نمایش ظاهر شد و غلامحسین دولت آبادی در نقش اصلی یعنی آقای م. ر حساس بازی کرد. اجرای زندهٔ این نمایش طی دو شب توسط فرزاد فره وشی فیلمبرداری و ضبط شد و در زمستان همان سال در سرویس پخش آنلاین فیلیمو به نمایش درآمد. بارسقیان در مصاحبه با سایت تئاتر فستیوال گفت: شما اگر نمایشی خوب اجرا شود، خوب نوشته شود، داستان داشته باشد و دلتان بخواهد دنبالش بروید، می روید؛ یک ساعت، دو ساعت یا پنج ساعت. منتها باید برای راحتی شما فکری شود. محیط هر نمایش فکر کردن به راحتی شما را قوام می دهد. محیط این نمایش به ما پیشنهاد می کرد کجا چه کنیم. ما هم همان کار را می کردیم. مسلماً وقتی معما حل می شود، ساده هم به نظر می رسد. اما حل معما سخت است. ما هم سعی کردیم معمای طراحی این نمایش را برای خودمان حل کنیم. مخاطب به نمایش گوش می کند. گوشه ای می ایستد و سیگارش را می کشد. حتی با موبایلش مشغول می شود. این شیوه تقریباً نزدیک به چیزی است که برشت می گوید: «مخاطب خیال کند در مسابقهٔ بوکس است.» ما رینگ بوکس نداریم. مفهوم آن را داریم. مخاطب آزادانه فکر می کند. ما ادعای مشارکت مخاط