Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیتلز گروه راک انگلیسی بود که از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ فعالیت داشت. از سال ۱۹۶۲، اعضای گروه شامل جان لنون، پل مک کارتنی، جرج هریسون و رینگو استار بودند. جدایی گروه به عوامل متعددی نسبت داده می شود، از جمله مرگ مدیر گروه، برایان اپستاین در سال ۱۹۶۷، نارضایتی اعضای گروه از رفتار سلطه جویانه مک کارتنی، مصرف هروئین توسط لنون و رابطه اش با یوکو اونو، افزایش نقش ترانه سرایی هریسون، مشکلات شرکت اپل کورپس، پروژه "گت بک" (که بعداً در سال ۱۹۷۰ به "بگذار باشد " تغییر نام یافت) و اختلافات مدیریتی. در نیمه دوم دهه ۱۹۶۰، هر یک از اعضای گروه شروع به پیگیری اهداف هنری فردی خود کردند. اختلافات آن ها در آلبوم "بیتلز" (معروف به «آلبوم سفید») در سال ۱۹۶۸ آشکار شد و درگیری ها بر سر مسائل موسیقایی به زودی به بحث های تجاری آن ها نیز سرایت کرد. استار در جریان ضبط آلبوم سفید به مدت دو هفته گروه را ترک کرد و هریسون در تمرین های پروژه "گت بک" برای پنج روز کناره گیری کرد. از پاییز ۱۹۶۸، اختلاف بر سر انتخاب مدیر امور تجاری بالا گرفت؛ مک کارتنی وکلای سرگرمی لی ایستمن و جان ایستمن را پیشنهاد کرد، اما دیگر اعضا به نفع تاجر آلن کلاین رأی دادند. آ
خرین باری که هر چهار عضو با هم ضبط کردند، جلسه ضبط ترانه «پایان» از آلبوم "ابی رود" در ۲۰ اوت ۱۹۶۹ بود که در همان روز میکس و ویرایش ترانه «می خواهم تو را (خیلی سنگین است)» نیز انجام شد. آخرین دیدار هر چهار نفر دو روز بعد در جلسه عکاسی در عمارت تیتنهورست لنون بود. در ۲۰ سپتامبر، لنون در جلسه ای در اپل، بدون حضور هریسون، به طور خصوصی به دیگر اعضا اطلاع داد که گروه را ترک می کند، هرچند برای دیگران مشخص نبود که این جدایی دائمی است یا خیر. در ۱۰ آوریل ۱۹۷۰، مک کارتنی در بیانیه ای مطبوعاتی اعلام کرد که دیگر با گروه همکاری نمی کند، که واکنش گسترده رسانه ای را برانگیخت و تنش ها بین او و دیگر اعضا را تشدید کرد. اختلافات حقوقی تا مدت ها پس از این اعلام ادامه یافت و انحلال گروه تا ۲۹ دسامبر ۱۹۷۴ رسماً انجام نشد. شایعات درباره بازگشت کامل گروه در دهه ۱۹۷۰ ادامه داشت، اما هیچ گاه هر چهار عضو به طور همزمان برای همکاری گرد هم نیامدند. ترانه های «من بزرگ ترینم» از استار (۱۹۷۳) و «تمام آن سال ها پیش» از هریسون (۱۹۸۱) تنها آثاری هستند که سه نفر از اعضای سابق بیتلز در آن ها حضور دارند. پس از قتل لنون در سال ۱۹۸۰، اعضای باقی مان
ده در سال ۱۹۹۴ برای پروژه "آنتولوژی" دوباره گرد هم آمدند و از دموهای ناتمام لنون، «آزاد چون یک پرنده»، «عشق واقعی» و «اکنون و آینده» برای ضبط و انتشار ترانه های جدید به نام بیتلز استفاده کردند، هرچند ترانه آخر تا سال ۲۰۲۳ منتشر نشد. داستان اصلی. زمانی که جان لنون به دعوت یکی از دوستانش، برای بازدید از نمایشگاه آثار تجسمی بانویی ژاپنی، به مرکز لندن رفته بود، با یوکو اونو آشنا شد. آن دو تا آن زمان متأهل بودند ولی جدا از همسرانشان زندگی می کردند. یوکو اونو هفت سال از لنون بزرگ تر بود. جان آن موقع (سال ۱۹۶۶) ۲۶ ساله بود و یوکو اونو ۳۳ ساله. از همان زمان که ماجرا شروع شد، جان به حدی شیفته یوکو شده بود که در ترانه هایش هم به شکل مستقیم یا غیر مستقیم به او اشاره می کرد. این رابطه چنان قوی شد که دیگر حضور یوکو اونو در کنار جان، باعث آزرده خاطر شدن دیگر اعضای گروه شده بود. اونو در تمام مراحل ضبط ترانه ها حاضر می شد، مدام در گوش جان زمزمه می کرد، در کارهای آنان دخالت می کرد و به آنهای توصیه های شاعرانه یا موسیقایی می کرد. کار آنها بالا گرفته بود و داشت کار بیتل ها را به هم می ریخت. آن دو به شدت به هم وابسته شده بودند.
جان عاشقانه همسرش را دوست داشت. دلش می خواست همیشه با او باشد، او را در کارهایش سهیم کنند و از او مشاوره بخواهد. خیلی ها یوکو را به دخالت در کارهای جان متهم می کردند و هنوز هم می کنند ولی بعد از اینکه یوکو در اثر تصادف اتومبیل دچار مشکل شد، جان تخت بزرگی سفارش داد تا همسرش هم در استودیو محل ضبط آخرین آلبوم بیتل ها با نام ابی رود در کنارش باشد. وقتی آنها به استودیو وارد می شدند، سرهایی بود که از آن دو روی برمی گرداندند و ابروهایی بود که به خاطر بودن آنها در کنار هم، درهم می رفتند. واکنش بیتل ها. هیچ یک از دوستان نزدیک، نامزدها یا همسران بیتل ها در زمان ضبط کارهایشان به استودیو نمی آمدند و فقط در برنامه های رسمی یا مراسم ویژه یی که حالت مناسبی داشت، همراه آنها دیده می شدند. استودیو محل کار آنها بود و بیتل ها از اینکه شکل کارشان، استقلال و روش ویژه شان توسط یک بیگانه به خطر افتاده بود، ناراحت بودند. پل مک کارتنی، جرج هریسون و رینگو استار به شدت در برابر یوکو قرار گرفته بودند و نمی توانستند تحمل کنند همسر دوست شان در کارهای حرفه یی آنها دخالت می کند؛ بنابراین آنها عملاً رودرروی جان قرار گرفتند و به او گفتند حضور
همسرش در جمع بیتل ها و دخالت هایش در کارهای آنها با مرام و روش بیتل ها سازگاری ندارد. واکنش مردم. مردم به حرف های جان واکنش نشان می دادند. در محافل عمومی او را مسخره می کردند. سرش داد می زدند؛ «زنت کجاست جان؟» و حرف های زننده دیگر. روزنامه ها سعی می کردند از روی این مسائل رد شوند ولی نفرت عمومی نسبت به حرکات یک ستاره دوست داشتنی که خودش می گفت دوست داشتنی نیست، یک گروه موفق را به نابودی کشاند. مردم عشق جان و یوکو را «تهوع آور» می خواندند و در بین این مردم، هواداران دو آتیشه بیتل ها هم دیده می شدند. نماد بارز این اعتراض ها هم اهدای یک دسته رز زردرنگ به یوکو توسط دختری از هواداران بیتل ها بود. آنها جلوی استودیو ایستاده بودند که دخترک دسته گل زردرنگ (رنگ زرد نشانه نفرت و دلخوری است) را که مملو از گل های تیغ دار بود به یوکو داد. یوکو بارها و بارها از او تشکر کرد ولی مردم از رفتار دوستانه او نفرت داشتند؛ بنابراین جان برای سلامت ماندن رابطه و عشقش تصمیم به جدایی از بیتل ها گرفت و همراه یوکو ماند تا از دوستان قدیمی اش و تقریباً با محبوبیت مردمی اش خداحافظی کند. و در آخر. سرانجام پل مکارتنی در سال ۱۹۷۰، و بعد از جمع
آوری و بازسازی آلبوم بگذار باشد، از هم پاشیده شدن بیتلز را رسماً اعلام کرد و این گروه بعد از ۱۰ سال فعالیت موسیقایی از هم پاشید. در مورد عوامل دیگر. برایان اپستاین را می توان موثرترین فرد در تبدیل شدن بیتلز به یک گروه مشهور در سراسر دنیا نامید. او همچنین گروه را پیش هم نگاه می داشت و از همه مهم تر امور مالی گروه در دست او بود. وقتی اپستاین در سال ۱۹۶۷ به علت مصرف بیش از اندازه مواد مخدر از دنیا رفت، خلأئی در گروه به وجود آمد. جان لنون از همه به اپستاین نزدیکتر بود و از همه بیشتر تحت تأثیر مرگ او قرار گرفت. پل مکارتنی نیز که وضع آشفته گروه را می دید سعی کرد پروژه های جدید گروه را شروع کند. دیگر اعضای بیتلز از افزایش تسلط مکارتنی بر جنبه موسیقایی و نیز جنبه اقتصادی گروه آشفته و ناراحت شدند. لنون بعدها گفت که فعالیت های مکارتنی برای بقای گروه حیاتی بودند. نقش برایان اپستاین به عنوان مدیر برنامه ها و رهبر گروه هیچگاه جایگزین نشد و به یکی از عوامل از هم پاشیده شدن بیتلز تبدیل شد. در ابتدای کار گروه، مکارتنی و لنون خوانندگان و آهنگ نویسان اصلی گروه بودند و جرج هریسون و رینگو استار نقش های تکمیلی داشتند. روند کار بر
ای هر آلبوم معمولاً این بود که مکارتنی و لنون یک ترانه برای استار می نوشتند تا بخواند و هریسون نیز یا یک ترانه قدیمی را بازخوانی می کرد یا خودش ترانه ای می نوشت و می خواند؛ ولی از سال ۱۹۶۵ به بعد، ترانه های هریسون با کیفیت تر و بهتر شدند و دیگر اعضای گروه استعداد او را در ترانه نویسی دیدند. هریسون به یک ترانه نویس قهار تبدیل شد، ولی همچنان خیلی از ترانه هایی که می نوشت توسط دیگر اعضا رد می شدند. هریسون آزرده شد و به یکی دیگر از عوامل از هم پاشیدن بیتلز تبدیل شد. بعد از سال ۱۹۶۶ که بیتلز اجرای زنده را کنار گذاشتند، هر یک از اعضا به سمت سلیقه های متفاوت خود در موسیقی رفتند و وقتی گروه دوباره برای ضبط پیش هم جمع شدند، این تفاوت سلیقه ها بارز تر شد. مک کارتنی، بیش از بقیه تفاوت سلیقه داشت و بیشتر به دنبال سبک پاپ که هم در بریتانیا و هم در ایالات متحده محبوب بود، رفت؛ در حالیکه لنون بیشتر به سبک های جدید و آزمایشی و خلاقانه علاقه داشت و هریسون به سبک های هندی. این تفاوت سلیقه ها به ضبط شدن چند آهنگ انفرادی در بیتلز (آلبوم) تبدیل شد و از اتحاد گروه کاست.
پیست ریکاردو تورمو () یک پیست ورزش های موتوری در والنسیا، اسپانیا است. این پیست که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شده بیشتر برای مسابقات موتورسواری استفاده می شود و ظرفیت آن ۱۲۰٬۰۰۰ نفر (۶۰٬۰۰۰ نفر نشسته) است.
جایزه ملی رمان () یا به عبارت دقیق تر جایزه ملی ادبیات روایی () نام یک جایزه ادبی است که توسط «وزارت فرهنگ اسپانیا» به برترین های رُمان در کشور اسپانیا (به هر یک از زبان های محلی کشور اسپانیا که باشد) اهدا می شود. این جایزهٔ ۲۰٬۰۰۰ یوروئی تا قبل از ۱۹۷۷ میلادی، حضور ثابتی نداشت و توسط نهادها و موسسه های گوناگونی اهدا شده بود. نخستین بار، این جایزه در سال ۱۹۲۴ میلادی به نویسندهٔ اسپانیایی «اوبرتو پرِس دِ لا اُسا رودریگس» تعلق گرفت.
ژوزه میگل دا روشا فونت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ویتوریا ستوبال، بنفیکا، پاسوس ده فریرا، کریستال پالاس، ساوت همپتون، وستهام یونایتد، دالیان ییفانگ و لیل اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پرتغال بازی کرده است.
اتحادیه فوتبال استونی () نهاد اداره کننده مسابقات فوتبال، فوتبال ساحلی و فوتسال در کشور استونی است. این اتحادیه که در ۱۴ دسامبر ۱۹۲۱ تأسیس شده عضو یوفا و فیفا نیز می باشد و مقر آن در شهر تالین است. مسابقات لیگ برتر فوتبال استونی، جام حذفی فوتبال استونی و تیم ملی فوتبال استونی زیر نظر این اتحادیه برگزار میشود.
جایزه پرودنسی برترانا () نام یک جایزه ادبی برای رمان نویسی به زبان کاتالان است. این جایزه در سال ۱۹۶۸ میلادی و برای بزرگداشت نویسندهٔ کاتالان «پرودنسی برترانا» (۱۹۴۱–۱۸۶۷) بنا نهاده شد و از آن هنگام، همه ساله طی جشنی در ماه سپتامبر، در شهر خیرونا به رمان نویسان کاتالان اهدا می شود. در این مراسم، جوایزی برای اشعار، مقاله ها، ادبیات کودکان و وبسایت های مرتبط با ادبیاتِ کاتالان هم در نظر گرفته شده است. جایزه پرودنسی برترانا یکی از معتبرترین جوایز ناحیهٔ کاتالونیاست و مبلغ آن ۴۲٬۰۰۰ یورو است.
رناتو جونیور لوز سانچز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست هافبک برای باشگاه پاناتینایکوس در لیگ یونان، به طور قرضی از باشگاه پاری سن ژرمن بازی می کند. او سابقه قهرمانی با تیم ملی فوتبال پرتغال در جام ملت های اروپا ۲۰۱۶ را نیز دارد.
جایزه ملی ادبیات اسپانیایی () نام یک جایزه ملی ادبی در کشور اسپانیاست که توسط «وزارت فرهنگ» این کشور اهدا می شود. این جایزه در سال ۱۹۸۴ میلادی بنا نهاده شد و مبلغ آن ۴۰٬۰۰۰ یورو است. «جایزه ملی ادبیات اسپانیایی» را نباید با جایزهٔ دیگری به نام «"جایزه ملی ادبیات"» اشتباه کرد که آنهم توسط «وزارت فرهنگ اسپانیا» و به آثاری مشخص در زیرشاخه های گوناگون ادبیات اسپانیولی داده می شود. برخی برندگان جایزه عبارتند از: خوان گویتیسولو، رافائل سانچر فرلوسیو، کارمه ریه را، برناردو آچاگا، فرانسیسکو اومبرال، آنتونیو بوئرو بایخو، مانوئل واسکس مونتالبان، کارمن مارتین گایته، میگل دلیبس، خوزه ایه رو، فرانسیسکو آیالا، رُسا چاسل و خولیو کارو باروخا.
کامران نامی با ریشهٔ فارسی برای مردان و به معنای خوشگذران و سعادتمند است. این نام در ایران، جمهوری آذربایجان، ترکیه، افغانستان، پاکستان، تاجیکستان ،ازبکستان و دیگر کشورهای غرب آسیا رایج است. این نام به همین شکل به عنوان نام خانوادگی نیز کاربرد دارد. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
بوریس ایساگیره (؛ زادهٔ ) یک نویسنده، مجری تلویزیون، روزنامه نگار و فیلم نامه نویس اهل ونزوئلا و اسپانیا است.
آنا گارسیا-سینیه ریس (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون و روزنامه نگار اهل اسپانیا است. او دانش آموختهٔ رشتهٔ روزنامه نگاری در دانشگاه کمپلوتنسه مادرید است. او در شبکه های تلویزیونی «تله بیسیون اسپانیولا»، «کانال +» و «کواترو» فعالیت داشته است.
حالا خورشید یک برنامه تلویزیونی صبحگاهی به تهیه کنندگی و اجرای رضا رشیدپور و با زمینهٔ اجتماعی بود که از شنبه تا پنجشنبه از شبکه سه پخش می شد. حالا خورشید شامل بخش های مختلفی مانند: بررسی روزنامه های روز کشور، گفت وگو با مهمان، چراغ زرد، بورس ایده، زیر خاکی، بیلبورد (ابرنما) و… بود.
کواترو () نام یک شبکه تلویزیونی سرتاسری در کشور اسپانیاست. در زبان اسپانیایی، کواترو به معنی «۴» است. این شبکه از زیرمجموعه های مدیاست اسپانیا است و از سال ۲۰۰۵ میلادی، آغاز به کار کرده است.
عشق لطمه می زند یک فیلم کمدی عاشقانه محصول سال ۲۰۰۹ با نویسندگی و کارگردانی بارا گرانت است. ستارگانی چون ریچارد ای گرانت، کری-ان ماس، جانی پاسکار، جنا الفمن، جانین گاروفالو و کمرین منهایم در این فیلم ایفای نقش می کنند. خلاصه. دکتر بن بینگهام (ریچارد ای گرانت) یک دکتر گوش، حلق و بینی میانسال است که پس از اینکه همسرش آماندا (کری-ان ماس) او را ترک کرد، افسرده و الکلی می شود. او با پیژامه و لباس خواب در خیابان های اطراف قدم می زند تا زمانی که پسرش جاستین (جانی پَکار) پدر را بازپروری کرده و او را به صحنه اجتماعی معرفی می کند. زمان درازی نگذشته بود که بن به اندازه ای محبوب شد که توسط پرستارش، مربی شخصی اش، و خواهران دوقلوی کارائوکه دوست را دنبال شد. با این حال، همه چیز به سرعت تغییر یافت و جاستین عاشق شد و نوبت بن بود که به فرزند خود آموزش هنر عاشقی بدهد و در این فرایند عشق همسرش به خود را دوباره پس بگیرد.
پدرو لاساگا (؛ – ) کارگردان و فیلم نامه نویس اهل اسپانیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ماریا مورنا"، "بازگشت طولانی"، «"مه و آفتاب"» (۱۹۵۱) و «"زن کاباره ای"» (۱۹۷۴) اشاره نمود.
سوجوی گوش () یک کارگردان و فیلم نامه نویس اهل هند است. وی کارگردان فیلم هایی همچون علاءالدین و نویسنده فیلم هایی همچون بنگ بنگ! و برادرم... نیکل بوده است.
علاءالدین () یک فیلم به کارگردانی سوجوی گوش است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به آمیتاب باچان، ژاکلین فرناندز، و سانجی دات اشاره کرد.
موانا (، که در برخی از بازارها به عنوان وایانا یا اوشنایا نیز شناخته می شود) یک فیلم ماجراجویی موزیکال پویانمایی رایانه ای محصول ۲۰۱۶ است که توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی تولید و توسط والت دیزنی پیکچرز توزیع شده است. این فیلم توسط جان ماسکر و ران کلمنتس با همکاری کریس ویلیامز و دان هال کارگردانی شده و توسط اوسنات شورر تولید شده است. فیلم از یک سناریو اثر جرد بوش و داستانی از کلمنتس، ماسکر، ویلیامز، هال، پامیلا ریبون و تیم نویسندگی آرون کندل و جردن کندل ساخته شده است. در این فیلم آلیئی کراوالیو در نقش شخصیت اصلی، به همراه گروه بازیگران شامل دواین جانسون، ریچل هاوس، تمورا موریسون، جامین کلمنت، نیکول شرزینگر و آلن تودیک صداپیشگی می کند. آهنگ های اصلی این فیلم توسط لین-منوئل میرندا، اوپتایا فوایی و مارک مانسینا نوشته شده اند و موسیقی های اورکسترالی توسط مانسینا ترکیب شده اند. محیط فیلم در پلی نزی باستان قرار دارد و داستان موانا را روایت می کند، دختری رئیس یک روستای ساحلی و با اراده، که توسط اقیانوس برای گردآوری یک باقی مانده عرفانی با خدایی به نام تِ فیتی انتخاب می شود. وقتی یک آتشک در جزیره رخ می دهد، موانا به
دنبال ماوی، یک نیمه خدای افسانه ای، در امید بازگشت به آثار تِ فیتی و نجات مردمش می رود. این یک داستان اصلی است، اما از افسانه های پولینیزی الهام گرفته شده است. موانا در جریان ای اف آی فست در تئاتر ال کاپیتان در لس آنجلس در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۶ نمایش داده شد و در ۲۳ نوامبر در ایالات متحده منتشر شد. این فیلم از طرف منتقدان بررسی های مثبت دریافت کرد که انیمیشن، موسیقی و عملکردهای صوتی آن را ستایش کردند. این فیلم در سراسر جهان بیش از ۶۸۷ میلیون دلار درآمد کرد. همراه با "زوتوپیا"، این اولین بار از سال ۲۰۰۲ بود که استودیوهای انیمیشن والت دیزنی دو فیلم را در همان سال بعد از "لیلو و استیچ" و "سیاره گنج" منتشر کردند. فیلم همچنین در هشتاد و نهمین دوره جوایز اسکار دو نامزدی برای بهترین فیلم انیمیشن و بهترین ترانه اصلی («چقدر دور می روم») دریافت کرد. یک دنباله، با عنوان "موانا ۲" در نوامبر ۲۰۲۴ منتشر شد، در حالی که یک بازسازی لایو اکشن در سال ۲۰۲۶ منتشر خواهد شد. جانسون نقش خود را در هر دو تکرار کرد. خلاصه داستان. موانا که یک دختر ماجراجو و شجاع است شیفته داستانهای مادربزگش می شود. مادربزرگ برای او و بقیه بچه ها داستانی از یک
مرد شجاع و نیمه انسان، و تقریباً نیمه خدا را تعریف می کند اما پدرِ موآنا به این موضوع توجه نمی کند. موانا دوست دارد به اقیانوس برود اما پدرش مخالف است (مائووی خدایِ باد و دریا) که قلب تفیتی (مهم ترین شی حیات که قابلیت خلق کردن به انسان می دهد) را می دزدد تا آن را به انسانها برساند و به آنها قدرت خلق کردن بدهد. ولی به علت دزدیده شدن قلب تفیتی حیات رو به نابودی می رود به همین دلیل در جزیره محل زندگی موآنا قحطی پیش می آید و مواد غذایی وحتی ماهی هم دیگر برای خوردن پیدا نمی شود و موانا پس از سال ها سعی می کند قلب تفیتی را به او بازگرداند اما اتفاقات بسیاری مانع او می شوند. دنباله. دنبالهٔ این فیلم تحت عنوان "موانا ۲" در نوامبر ۲۰۲۴ منتشر شد. در ابتدا قرار بود این فیلم یک مجموعه تلویزیونی باشد که در سال ۲۰۲۴ در دیزنی پلاس پخش شود. اقتباس لایو اکشن. در ۳ آوریل ۲۰۲۳ در کانال رسمی یوتیوبِ دوئین جانسون اعلام شد که بازسازی لایو-اکشن "موانا" در والت دیزنی پیکچرز در دست توسعه است و جانسون در کنار هیرام و دنی گارسیا برای سون باکس پروداکشنز و بو فلین تهیه کنندگی این اقتباس را بر عهده دارند. ستاره اصلی فیلم پویانمایی، یعنی
آلیئی کراوالیو به عنوان مدیر اجرایی تولید فعالیت می کند. در ۳۱ مهٔ ۲۰۲۳، توماس کیل به عنوان کارگردان پروژه معرفی شد. انتظار می رفت که مراحل گزینش بازیگران در پایان آن سال آغاز شود، اما پروژه به دلیل اعتصابات ۲۰۲۳ سگ-افترا به حالت تعلیق درآمد. مدت کوتاهی پس از اعلام ساخت پویانمایی "موانا ۲"، "ورایتی" گزارش داد تاریخ انتشار این فیلم به دلیل وجود فیلم پویانمایی و اعتصابات به تأخیر افتاده است.
شوجیت سیرکار () یک کارگردان اهل هند است. وی کارگردان فیلم هایی همچون پیکو و می خواهم صحبت کنم بوده است.
جایزه سوفیا () جایزهٔ ملی فیلم در کشور پرتغال است که توسط «آکادمی سینمای پرتغال» اهدا می شود. این جایزه نام خود را از نام کوچکِ نویسنده و شاعر برجستهٔ پرتغالی «سوفیا دِ مِلو براینر اَندرسِن» وام گرفته است. جوایز در سال ۲۰۱۲ بنیان گذاری شدند، یک سال پس از تأسیس آکادمی هنرها و علوم سینمایی پرتغال. رئیس آکادمی، پائولو ترانکوسو، اظهار داشت که هدف اصلی از ایجاد این جوایز، شناسایی و تقدیر از برتری در سینمای کشور بوده است، با در نظر گرفتن نمونه هایی از جوایز سالانه مشابه در اروپا مانند جوایز گویا در اسپانیا یا جوایز سزار در فرانسه. نخستین دوره این جوایز در تاریخ ۲۶ نوامبر ۲۰۱۲ در «سینماتکا پرتغاله» برگزار شد، جایی که سه جایزه یک عمر دستاورد به کارگردان و تهیه کننده آنتونیو دا کونیا تلس، فیلم ساز آنتونیو ماکدو و بازیگر زن ایزابل روت اهدا شد.
پیکو () یک فیلم به کارگردانی شوجیت سیرکار است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به دیپیکا پادوکونه، آمیتاب باچان و عرفان خان اشاره کرد.
قندهار () یک فیلم است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به موهانلال و آمیتاب باچان اشاره کرد.
زنجیر () فیلمی در ژانر درام است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به آمیتاب باچان، جایا باچان، پران، اوم پراکاش، و بیندو اشاره کرد.
پراکاش مهرا (؛ – ) یک کارگردان و تهیه کننده اهل هند بود. وی کارگردان فیلم هایی همچون زنجیر، فاتح سرنوشت، مهارت دست، قضاوت مقدر و نمک حلال بوده است.
پروانه () یک فیلم است که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به آمیتاب باچان، اوم پراکاش، لالیتا پاوار و هلن اشاره کرد.
گودی () یک فیلم به کارگردانی هریشیکش موکرجی است که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به دهر مندرا، جایا باچان، و هریشیکش موکرجی اشاره کرد.
بمبئی به گوا () یک فیلم به کارگردانی اس. راماناتان است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به آمیتاب باچان، نظیر حسین و آریونا ایرانی اشاره کرد.
بنیاد پلاشرز ، بنیاد خصوصی اعطای کمکهای مالی (گرنت) هست که از برنامه ها و پروژه هایی که مخالف توسعه و استفاده از سلاحهای هسته ای، بیولوژیک، شیمیایی و سایر جَنگ اَفزارها باشند یا از درگیریهایی که منجر به استفاده از سلاح کشتار جمعی می شود جلوگیری کنند، حمایت می کند. بنیاد پلاشرز کمکهای اشخاص، خانواده ها و بنیادهای دیگر را جمع آوری می کند. این بنیاد، با اعطای بیش از ۱۰۰ میلیون دلار کمک مالی از زمان تأسیس در سال ۱۹۸۱، بزرگترین بنیادیست که در زمینه صلح و امنیت کمک مالی (گرنت) اعطا می کند. تاریخچه. ، نیکوکار و فعال اجتماعی اهل سانفرانسیسکو، که از گسترش سلاحهای هسته ای نگران بود، این بنیاد را در سال ۱۹۸۱ تأسیس کرد. سالی لیلینتال در اکتبر سال ۲۰۰۶ در سن ۸۷ سالگی، در حالی که رئیس اعلای بنیاد پلاشرز بود، درگذشت. در سال ۲۰۰۸ هیئت مدیره را به ریاست بنیاد منصوب کرد. نام. به معنی تیغه گاوآهن هست. الهام بخش این نام، باب ۲ آیات ۳–۴ از کتاب اشعیا هست که در آن از سخن می رود و اصطلاح کوبیدن شمشیر به گاوآهن کنایه از تبدیل تسلیحات به کاربردهای صلح آمیز هست. موضوعات مورد توجه. کمکهای مالی بنیاد پلاشرز در حیطه های زیر می باشد:
پرومونتوری، یوتا نام منطقه ای در شهرستان باکس الدر در ایالت یوتا است. اولین راه آهن سراسری آمریکا در تاریخ ۱۰ مه ۱۸۶۹ میان دو خط آهن راه آهن مرکزی پسیفیک و راه آهن اتحادیه پسیفیک در این مکان به هم متصل شدند.
راوی تاندون (؛ زادهٔ ۱۷ فوریهٔ ۱۹۳۵ – ۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۲) یک کارگردان اهل هند بود. وی کارگردان فیلم هایی همچون مجبور، هزار رنگ ما، اگر دزد هستی... و دروغگوی بزرگ بود.
مجبور () یک فیلم به کارگردانی راوی تاندون است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به آمیتاب باچان، پروین بابی، پران، فریدا جلال، و افتخار اشاره کرد.
تاتیننی راما رائو (؛ زادهٔ ۱۹۳۸ – ۲۰ آوریل ۲۰۲۲) یک کارگردان و فیلم نامه نویس اهل هند بود. وی کارگردان فیلم هایی همچون مجبور و دختر شماره یک بوده است.
مجبور () یک فیلم به کارگرداین تاتیننی راما رائو است که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به سانی دیول، جایا پرادا، و فرح اشاره کرد.
خداحافظ جادهٔ خشتیِ زرد نام هفتمین آلبوم التون جان است که در سال ۱۹۷۳ عرضه شد. آهنگ های این آلبوم بیشتر در سبک راک و راک اند رول اند. این آلبوم در مجلهٔ رولینگ استون به عنوان نود و یکمین آلبوم برتر موسیقی شناخته می شود. از این آلبوم، شش ترک آن در لیست پانصد آهنگ برتر تمام دوران ها قرار دارد. منابع. ویکی پدیای انگلیسی
فرار () یک فیلم به کارگردانی شانکار موکرجی در سبک درام و جنایی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به آمیتاب باچان، سانجیو کومار، و شارمیلا تاگور اشاره کرد.
عدالت () یک فیلم به کارگردانی نارندرا بدی در سبک اکشن است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به آمیتاب باچان، وحیده رحمان، و نیتو سینگ اشاره کرد.
انمور یک روستای دارای شهرداری در ونکوور بزرگ در بریتیش کلمبیای کانادا است. در سال ۲۰۰۶ انمور ۱٬۷۸۵ نفر جمعیت داشت. انمور در شمال شهر پورت مودی و در امتداد سواحل ایندین آرم قرار دارد. انمور همراه با دیگر روستاهای همسایه خود بلکارا و خلیج لاینز سه روستای منطقه مترو ونکوور هستند که داری شهرداری با جمعیت کمتر از ۲٬۵۰۰ نفر می یاشند. دریاچه بانتزن درست در شمال انمور واقع است.
تُومُونُوبو ایتاگاکی (ژاپنی 板垣 伴信) (؛ زادهٔ ) یک توسعه دهنده بازی های ویدئویی متولد شده در توکیو اهل ژاپن است.
دریاچه بانتزن دریاچه ای بزرگ در انمر است که در منطقه ونکوور بزرگ، بریتیش کلمبیای کانادا قرار دارد. مساحت دریاچه بانتزن ۴٫۸ کیلومتر (۳ مایل) است. نام این دریاچه از اولین مدیر راه آهن برقی بریتیش کلمبیا یوهانس بانتزن گرفته شده است. این دریاچه کوچکتر از دریاچه مک کامب است که در شمال آن واقع است. تفریح و سرگرمی. مسیرهای پیاده روی بسیاری اطراف دریاچه وجود دارند که این محیط را به منطقه ای تفریحی تبدیل کرده اند. امکان پیاده روی، کوهنوردی، کوهنوردی با دوچرخه کوهستان و سوارکاری مثال بسیار خوبی از استفاده چندگانه از مسیرهای پیاده روی است. بسیاری از مسیرهای پیاده روی از منطقه تفریحی به ایندین آرم و پارک استانی گسترش یافته اند.
کیینس () شرکت الکترونیک ژاپنی است، که در زمینه تولید تجهیزات خودکارسازی، نیم رساناها، تجهیزات بیوتکنولوژی و آزمایشگاهی فعالیت می کند. تولید بدون ساخت شرکت کیینس در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر اوساکا، ژاپن قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس توکیو و بورس اوساکا معامله می شود.
تاکمیتسو تاکیزاکی (؛ زادهٔ ) کارآفرین و مدیر ارشد اجرایی ژاپنی است، که در حال حاضر به عنوان رئیس هیئت مدیره شرکت کیینس فعالیت می نماید.
من نفرت انگیز ۳ یک فیلم کمدی پویانمایی رایانه ای آمریکایی محصول سال ۲۰۱۷ است که توسط ایلومینیشن تولید و توسط یونیورسال پیکچرز توزیع شده است. این دنباله "من نفرت انگیز ۲" (۲۰۱۳)، سومین قسمت اصلی، و چهارمین قسمت به طور کلی در فرنچایز "من نفرت انگیز" است. این فیلم به کارگردانی مشترک پی یر کافین و کایل بالدا، طراحی شخصیت اریک گیون، تهیه کنندگی کریس ملداندری و جانت هیلی و بر اساس فیلمنامه ای از سینکو پل و کن داوریو ساخته شده است. صداپیشگان استیو کرل، کریستن ویگ، تری پارکر، کافین، میرندا کازگرو، استیو کوگان، جنی سلیت، دانا گایر، نو شرل و جولی اندروز در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند. "من نفرت انگیز ۳" در جشنواره بین المللی فیلم انیمیشن انسی در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۷ به نمایش درآمد و در ۳۰ ژوئن در ایالات متحده اکران شد. این فیلم نقدهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد و ۱٫۰۳۵ میلیارد دلار در سراسر جهان به دست آورد و چهارمین فیلم پرفروش سال ۲۰۱۷ و نهمین فیلم پویانمایی پرفروش تمام دوران در طول اکران خود شد. دنباله ای با نام "من نفرت انگیز ۴" در ۹ ژوئن ۲۰۲۴ منتشر شد. داستان. مأموران متأهل لیگ ضد شرور (AVL) گرو و لوسی وایلد به یک
ماموریت فرستاده می شوند تا جلوی بالتازار برت، یک بازیگر کودک سابق که پس از لغو شدن نمایشش به نام «Evil Bratt» در زمان بزرگسالی به ابرشرور تبدیل شد، از سرقت الماس «Dumont» را بگیرند. گرو الماس را پس می گیرد، اما برت فرار می کند. والری داوینچی، رئیس ناراضی که جای سیلاس رامسباتم، را گرفته است، گرو و لوسی را بخاطر دستگیر نکردن برات از AVL اخراج می کند. وقتی گرو و لوسی به خانه برمی گردند، به دخترخوانده هایشان مارگو، ایدیث و اگنس می گویند که اخراج شده اند، اما به آنها اطمینان می دهند که به زودی شغل جدیدی پیدا می کنند. وقتی گرو حاضر نمی شود دوباره به یک ابرشرور تبدیل شود و دستیارش دکتر نفاریو به طور تصادفی در کربنیت منجمد می شود، اکثر مینیون های او به رهبری مل او را رها می کنند تا شغل جدیدی پیدا کنند اما در نهایت به زندان می روند. یک پیشخدمت به نام فریتز به خانه گرو می آید و دعوت نامه ای از برادر دوقلوی گم شده اش، درو، که در کشوری دوردست به نام فریدونیا زندگی می کند، می آورد. خانواده برای ملاقات با درو سفر می کنند و از ثروت عظیم و عمارت عظیم او شگفت زده می شوند. در همین حال، برت دوباره الماس را می دزدد و قصد دارد ا