Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۰۲۳ توکانوهای "گُردان هوایی ۲۵" هنوز از انشاص و اسماعیلیه پرواز می نمودند و برای آموزش خلبانان در "گردان هوایی ۳۵" در غَردَقه از ای تی-۸۰۲ ایرتراکتور استفاده می شد. موریتانی. در سال ۲۰۱۱، نیروی هوایی اسلامی موریتانی کمک هایی برای آموزش خلبانان از نیروی هوایی فرانسه را به همراه چهار فروند ئی ام بی ۳۱۲ اف از ناوگان سابق آن نیرو را دریافت نمود. هواپیماهای تحویل داده شده، هنوز در دو سوم مدت عمر ساختاری خود بودند. هواپیما قبل از تحویل، تحت تعمیرات اساسی قرار گرفته و آویزگاه های خارجی تسلیحات برای غلاف های تیربار و رادیوهای جدید بروی آنها تعبیه گردید این هواپیماها در اطار در شمال غربی موریتانی مستقر شده، جایی که از آنها برای مأموریت های حمله علیه چریک های "سازمان القاعده در مغرب اسلامی" "(AQIM)" استفاده می شوند. در مارس ۲۰۱۲، توکانوهای موریتانی هنگام حمله به اهداف تروریست های AQIM در داخل مالی به حریم هوایی آن کشور وارد شدند. دو کشور در اقدامات نظامی علیه این تروریست ها با همکاری می نمایند. ونزوئلا. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۸۶، نیروی هوایی ونزوئلا اولین چهار فروند از سفارش ۳۰ فروندی توکانو تی-۲۷/ای تی-۲۷، به ارزش ۵۰ میلیون دل
ار دریافت نمود. یک سال بعد، مابقی هواپیماها تحویل داده شدند، که به دو نوع تقسیم شدند: ۱۸ فروند تی-۲۷ برای اهداف آموزشی و ۱۲ فروند ای تی-۲۷ برای پشتیبانی تاکتیکی. توکانوها به واحدهای نظامی ذیل اختصاص یافتند: توکانوهای ای تی-۲۷، به همراه هواپیماهای ضدشورش او وی-۱۰ برونکو، به طور فعال در بسیاری از کارزارهای ضد چریک، ضد مواد مخدر، و ضد آدم ربایی در نزدیکی مرزهای کلمبیا شرکت داشتند. در ۲۷ نوامبر ۱۹۹۲، توکانو توسط افسران شورشی که در کودتا علیه رئیس جمهور کارلوس آندرس پرز شرکت داشتند، مورد استفاده واقع شد. شورشیان اقدام به حمله با بمب و موشک علیه ساختمان های پلیس و ابنیه دولتی در کاراکاس نمودند. یک فروند توکانو و دو فروند او وی-۱۰ برونکو در طولی این شورش، توسط اف-۱۶ هایی که توسط خلبانان وفادار به دولت پرواز می کردند، سرنگون شدند. هندوراس. هُندوراس، اولین مشتری خارجی توکانو، این هواپیما را برای جایگزینی تروجان نورث آمریکن تی-۲۸ تروجان خریداری نمود. ۱۲ فروند ئی ام بی-۳۱۲ بین سالهای ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳ به نیروی هوایی هندوراس تحویل داده شد. این هواپیما هم برای آموزش پیشرفته و هم برای گشت زنی در حریم هوایی هندوراس برای رهگیری پر
وازهای غیرقانونی استفاده می شود. در ۱۴ آوریل ۲۰۰۳، یک توکانو مسلح به غلاف حامل تیربار ۷٫۶۲ میلی متری (۰٫۳۰ اینچی) یک فروند ایرکماندر ۵۰۰ را سرنگون نمود. دو سرنشین کلمبیایی این هواپیما جان باختند، در حالی که ۹۴۲ کیلوگرم (۲٬۰۷۷ پوند) کوکائین از لاشه هواپیما جمع آوری شد. در آگوست ۲۰۱۰، یک هواپیمای پایپر سِنِکا که از کلمبیا می آمد توسط یک ای تی-۲۷ ردیابی شد. پنج مجرم دستگیر و ۵۵۰ کیلوگرم (۱٬۲۱۰ پوند) کوکائین کشف و ضبط شد. سه ماه بعد، یک فروند توکانو برای رهگیری یک هواپیما با ۵۵۰ کیلوگرم (۱٬۲۱۰ پوند) کوکائین مورد استفاده قرار گرفت. در فوریه ۲۰۱۲، نیروی هوایی هُندوراس و امبرائر مطالعه ای برای بازسازی هواپیماهای ای تی-۲۷ را برای برنامه بازسازی احتمالی آنها، انجام دادند.در اواخر همان ماه، وزیر دفاع هندوراس فاش کرد که بازسازی شش فروند توکانو ۱۰ میلیون دلار آمریکا هزینه در برخواهد داشت. در ماه مه همان سال، یک توکانو هواپیمایی را رهگیری نمود و پس از آن ۴۰۰ کیلوگرم (۸۸۰ پوند) کوکائین، از آن هواپیما کشف و ضبط شد. در ماه بعد، یک توکانو از ناوگان نیروی هوایی هندوراس یک هواپمیای سسنا دو موتوره قاچاق مواد مخدر را بر فراز جزای
ر خلیج سرنگون کرد و دو سرنشین از جمله یک مأمور مخفی اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا DEAدر پی سقوط هواپیمای مذکور کشته شدند. بر اساس قانون هندوراس سرنگونی پروازهای غیرقانونی مجاز نمی باشد، بنابراین این رویداد منجر به برکناری ژنرال هندوراسی شد که دستور حمله را صادر کرد. گونه ها. ئی ام بی۳۱۲ای. گونه تولیدی استاندارد با عمرخستگی ۸٬۰۰۰ ساعت: ئی ام بی۳۱۲اف. گونه ارتقا یافته که برای نیروی هوایی فرانسه تولید شده است، مجهز به تجهیزات اویونیک ساخت شرکت مخابرات الکترونیک هوانوردی و دریانوردی (به اختصار TEAM SA، بخشی از Cobham plc)و سیستم ناوبری ساخت تامسون-سی اس اف (اکنون زیرگروه گروه تالس)، گردید. همچنین افزایش عمرخستگی هواپیما و بهبود ملخ ها و سیستم ضدیخ زدگی کاناپی و افزودن ترمزهای هوایی در زیر بدنه هواپیما. ئی ام بی۳۱۲اس. ئی ام بی۳۱۲اس که با نام شورت توکانو نیز شناخته می شود، گونه آموزشی ارتقا یافته ایی است که به صورت تحت امتیاز در شرکت شورت برادرز در بلفاست وافع در ایرلند شمالی، برای نیروی هوایی سلطنتی تولید شده و مجوز صادرات را نیز کسب کرده بود. این نوع دارای پیشرانه قدرتمندتر هانیول تی پی ئی-۳۳۱–۱۲بی به قدرت ۸۲۰
کیلو وات (۱٬۱۰۰ اسب بخار) با ملخ چهار تیغه با گام متغیر بوده، و بهینه سازی و بهبودهای دیگری در این گونه انجام رسیده بود از جمله :اویونیک سفارشی، تقویت سازه ها و بدنه به منظور افزایش عمر خستگی تا ۱۲٬۰۰۰ ساعت، کاناپی دو تکه برای محافظت بهتر در برابر ضربه برخورد اجتمالی با پرندگان، کابین تحت فشار، ترمز هوای در زیر بدنه هواپیما، تغییرات آیرودینامیکی در بال، ترمزهای چرخ بهتر، و امکانات تسلیحاتی بهتر. ئی ام بی۳۱۲جی۱. نمونه اولیه تولید شده در سال ۱۹۸۶ با موتور گرت. ئی ام بی۳۱۲اچ. نمونه اولیه توسعه یافته توسط نورث روپ/امبرائر برای رقابت برای انتخاب هواپیمای آموزشی پیشرفته برای نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا (JPATS)، این نمونه نهایتاً به تولید هواپیمای ٰئی ام بی ۳۱۴ سوپر توکانو برای نیروی هوایی برزیل منجر شد.
امبرائر ئی ام بی ۱۲۰ برازیلیا یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است که در سال ۱۹۸۳–۲۰۰۱ ساخته شد. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی برزیل بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
امبرائر ئی ام بی ۳۱۴ سوپر توکانو معروف به ای-۲۹ (A-29) یا ای ال اکس (ALX) یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است که در سال ۲۰۰۳ ساخته شد. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی برزیل بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد. پیشینه عملیاتی. افغانستان. در سال ۲۰۱۱، سوپرتوکانو با پشت سر گذاشتن بیچ کرفت تی-۶ تیکسان۲ قرارداد پشتیبانی هوایی سبُک ایالات متحده برای افغانستان را برنده شد. این قرارداد به ارزش ۴۲۷ میلیون دلار در سال ۲۰۱۲، پس از تجدیدنظر دولت افغانستان به درخواست بیچ کرفت لغو شد و پیشنهاد سوپرتوکانو در طی مراحل خرید رد صلاحیت گردید، اما در سال ۲۰۱۳ مجدداً توافق با سوپرتوکانو از سر گرفته شد و نیروی هوایی افغانستان بیست فروند از این هواپیماهای سبک را خریداری کرد. چهار فروند اول در ژانویه ۲۰۱۶ وارد فرودگاه بین المللی حامد کرزی در کابل پایتخت افغانستان شدند، چهار فروند دیگر نیز قبل از پایان سال ۲۰۱۶ تحویل داده شد؛ تا پایان سال ۲۰۱۸ در مجموع ۲۰ فروند سوپر توکانو به نیروی هوایی افغانستان تحویل داده شد. ۳۰ خلبان سوپر توکانو ای-۲۹ آماده برای نبرد هوایی توسط اسکادران ۸۱ جنگنده ای
الات متحده واقع در پایگاه نیروی هوایی مودی، جورجیا فارغ التحصیل شدند و برای نبرد در جنگ به افغانستان بازگشتند. در سال ۲۰۱۷، نیروی هوایی افغانستان با استفاده از سوپر توکانو تقریباً ۲۰۰۰ عملیات هوایی، با میانگین ۴۰ پرواز در هفته انجام داد. در ماه اکتبر ۲۰۱۷، نیروی هوایی افغانستان با بیش از ۸۰ مأموریت نبرد در یک هفته، رکورد جهانی عملیات پروازی با سوپر توکانو را شکست. تا مارس ۲۰۱۸، نیروی هوایی افغانستان ۱۲ فروند سوپر توکانو ای-۲۹ دریافت کرد. در ۲۲ مارس ۲۰۱۸، نیروی هوایی افغانستان یک بمب جی بی یو-۵۸، ۱۱۳٫۴ کیلوگرمی را از یک سوپر توکانو ای-۲۹ بالای هدف انداخت، این اولین باری است که ارتش افغانستان از سلاح هدایت لیزری علیه طالبان استفاده می کند.
امبرائر سی-۳۹۰ میلِنیوم یک هواپیمای ترابری نظامی با اندازه متوسط، با پیشرانه دو موتور جت است که توسط شرکت سازنده هوافضای برزیل (امبرائر) طراحی و تولید شده است. سی-۳۹۰ میلنیوم سنگین ترین هواپیمایی است که شرکت تا به توسط امبرائر تا به امروز تولید شده است. کار بر روی این پروژه در اواسط دهه ۲۰۰۰ در امبرائر آغاز شد و تلاش های اولیه حول یک مشتق مفهومی از هواپیمای جت مسافربری ئی-۱۹۰ با ابعاد و اندازه مشابه با لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس متمرکز شد. در این پروژه امبرائر نمایل به استفاده از موتورهای جت توربوفن بود، به جای توربوپراپ داشت. حمایت او سرمایه گذاری از این طرح تواماً از سوی دولت برزیل و نیروی هوایی برزیل صورت گرفت. در ماه می ۲۰۰۸، دولت برزیل مبلغ ۸۰۰ میلیون رئال برزیل معادل با (۴۴۰ میلیون دلار آمریکا) در توسعه این پروژه سرمایه گذاری کرد. در آوریل ۲۰۰۹، امبرائر قراردادی به مبلف ۱٬۵ میلیارد دلاری برای دو نمونه اولیه منعقد کرد. این هواپیما در ابتدا سی-۳۹۰ بعداً در اوایل ۲۰۱۱به نام کیٰ سی-۳۹۰ نامگذاری شد.در طی نمایشگاه هوایی پاریس در سال ۲۰۱۱، امبرائر اعلام نمود که قصد دارد نسخه ای کشیده از این هواپیما را به عنوان یک هو
اپیمای باری غیرنظامی به بازار عرضه نماید. به سرعت با شرکت های مختلف هوافضای دیگر در این برنامه، از جمله فابریکا آرخنتینا دی آویونس (FAdeA)، شرکت ملی هوانوردی شیلی(ENAER)، شرکت صنایع هوانوردی پرتغال (OGMA) و بوئینگ، همکاری ها شکل گرفت. سرمایه گذاری مشترک با بوئینگ در نوامبر ۲۰۱۹ اعلام شد، اما به سرعت در عرض شش ماه از بین رفت. پیمانکاران فرعی عمده در ساخت این هواپیما عبارتند از آئرو ودوخودی، بی ای ئی سیستمز و راکول کالینز. در ۳ فوریه ۲۰۱۵، اولین نمونه از دو نمونه اولیه، پرواز اولیه خود را انجام داد. در ۴ سپتامبر ۲۰۱۹، اولین هواپیمای تولیدی به نیروی هوایی برزیل تحویل داده شد. در نوامبر ۲۰۱۹، در طول نمایشگاه هوایی دبی، امبرائر نام جدید هواپیما را برای بازار جهانی، سی-۳۹۰ میلنیوم اعلام نمود. صادرات سی-۳۹۰ به چندین مشتری خارجی از جمله نیروی هوایی پرتغال، نیروی هوایی مجارستان و نیروی هوایی سلطنتی هلند تضمین شده اند. سی-۳۹۰ را می توان برای انجام عملیات های متعارف مختلف مانند جابه جایی نیروهای نظامی، بار، همچنین مقامات و مسئولین (وی آی پی) و عملیات لجستیکی تخصصی تر مانند سوخت گیری هوایی به عنوان تانکر پیکربندی کرد. سی
-۳۹۰ میلنیوم می تواند محموله هایی تا ۲۶ تن (۵۷٬۰۰۰ پوند) مانند دو نفربر زرهی ام۱۱۳، یک خودرو زره پوش رزمی باکسر، یک هلیکوپتر سیکورسکی اج-۶۰، تا ۸۰ سرباز یا ۶۶ چترباز بانجهیزات کامل، را حمل نموده و توانایی بارریزی هوایی تا ظرفیت ۴۲٬۰۰۰ پوند (۱۹ تن) را دارد. از سال ۲۰۲۴، هر فروند از این نوع هواپیما حدود ۸۰ میلیون یورو قیمت دارد.
خانواده امبرائر ئی-جت ئی۲ مجموعه ای از هواپیماهای مسافربری باریک پیکراست که توسط شرکت برزیلی سازنده هواپیمای امبرائر طراحی و تولید شده است. این هواپیمای جت دوموتوره توسعه ایی تدریجی از خانواده امبرائر ئی-جت می باشد. این برنامه در نمایشگاه هوایی پاریس در ژوئن ۲۰۱۳ راه اندازی شد. خانواده ئی-جت ئی۲ نسبت به خانواده ئی-جت اولیه چندین پیشرفت را نشان می دهد، که مهم ترین آنها استفاده از موتور توربوفن پرت اند ویتنی پی دابلیو۱۰۰۰جی است. این خانواده هواپیما شامل سه نوع است که سطح مقطع بدنه یکسانی با طول های مختلف دارند و دارای سه بال بازطراحی شده متفاوت، کنترل های پرواز با سیم با سامانه های اویونیک جدید و کابین به روز شده هستند. این گونه ها بیشینه های وزن برخاست متفاوتی از ۴۴٫۶ تا ۶۲٫۵ تن (۹۸٬۰۰۰ تا ۱۳۸٬۰۰۰ پوند) و برد ۳٬۷۰۰ الی ۵٬۶۰۰ کیلومتر(۲٬۳۰۰ الی ۳٬۵۰۰ مایل) را پوشش می دهد. اولین نوع، ئی۱۹۰-ئی۲، پرواز اولیه خود را در ۲۳ مه ۲۰۱۶ ("۳ خردادماه ۱۳۹۵" خورشیدی)انجام داد و آزمایش پرواز بدون مشکل و مطابق با برنامه ریزی به انجام رسید. این هواپیما گواهینامه مرتبط را در ۲۸ فوریه ۲۰۱۸ دریافت نموده و سپس در ۲۴ آوریل همان سال ب
ه خریدار آن شرکت هواپیمایی نروژی ویدرو واگذار شده و وارد خدمت شد. گونه بزرگتر ئی۱۹۵-ئی۲ گواهینامه مرتبط را در آوریل ۲۰۱۹ دریافت نموده، آزول برزیلین ایرلاینز اولین خط هوایی بود که از این گونه استفاده نمود. گونه کوچکتر ئی۱۷۵-ئی۲ در ابتدا قرار بود در سال ۲۰۲۱ تحویل داده شود، اما این امر به دلیل کمبود تقاضا، تا سال ۲۰۱۷ به تعویق افتاد. کاربران. , ۱۲۴ فروند ئی-۲ جت در حال خدمت به ۱۴ کاربر شناخته شده غیرنظامی بودند، سه کاربر عمده این هواپیما عبارتند از: پورتر ایرلاینز (۳۷ فروند), آزول برزیلین ایرلاینز (۲۱ فروند) و کی ال ام سیتی هاپر با ۱۸ فروند هواپیمای درحال خدمت. Model summary. Source: Embraer's order book . تحویل سفارش ها بر اساس سال. Source: Embraer.com
امبرائر ام اف تی-ال اف یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است. نخستین استفاده کننده ی این هواپیما نیروی هوایی برزیل بوده است.
امبرائر/اف ام ای سی بی ای ۱۲۳ وکتور یک هواپیمای ساختِ امبرائر است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
ایلیوشین دی بی-۳ (دی بی: بمب افکن دوربرد، روسی: Дальний бомбардировщик) یک بمب افکن متوسط دو موتوره تک بال ساختِ دفتر طراحی ایلیوشین در شوروی بود که نخستین پرواز خود را در سال ۱۹۳۵ انجام داد. طراحی و توسعه. طراحی دی بی-۳ بر پایه طراحی بی بی-۲ انجام گرفت که در رقابت با توپولف اس بی شکست خورده و به خط تولید نرسیده بود. همین امر باعث شد مرحله طراحی دی بی-۳ سریع تر به پایان برسد. این نمونه نیز با نمونه دیگری از توپولوف تحت عنوان دی بی-۲ برای تأمین درخواست ارتش برای یک بمب افکن با قابلیت حمل یک تن بمب تا برد ۳ هزار کیلومتری و حداقل سرعت ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت در عرصه رقابت قرار گرفت. در نمونه جدید، بی بی-۲ به گونه ای تغییر کرد که بتوان موتور فرانسوی ۱۲ سیلندر Mistral Major با توان ۸۰۰ اسب بخار را که پروانه تولید آن سال ۱۹۳۴ خریداری شده بود و با عنوان M-85 استفاده می شد، را همراه ملخ سه تیغه با زاویه ثابت در آن جایگذاری کرد. تولید پیش نمونه اولیه در همان سال ۱۹۳۴ با نام TsKB-26 آغاز شد. برای سرعت بخشیدن به کار تولید بدنه هواپیما از چوب و بال ها و بخشی از دم فلزی ساخته شد. اَرّاده فرود این هواگرد بر خلاف عموم بمب افکن
های پیشین همچون توپولف تی بی-۳ به صورت جمع شونده (رو به عقب و داخل پوسته موتور) و با یک چرخ قرار گرفته بود. همچنین این هواپیما به صورت چرخ دم (tailwheel) ثابت و زیر بال (low-wing) ساخته شده بود. این نمونه نخستین پرواز خود را در تابستان ۱۹۳۵ انجام داد که مشخص شد از پایداری مناسب و قابلیت کنترل و مانور پذیری بالایی پرخوردار است. این نمونه شش رکورد را در هواپیماهای نوع خود جابه جا کرد که عموماً در نسبت ظرفیت به ارتفاع و سرعت در ارتفاع های بالاتر از ۵ هزار متر بود. موفقیت این پیش نمونه اجازه ادامه کار بر روی این ایده را از جانب حاکمیت به ایلیوشین داد. پیش نمونه حقیقی دی بی-۳ TsKB-30 نام گرفت که در ماه مارس ۱۹۳۶ اولین با به پرواز درآمد. این نمونه نسبت به TsKB-26 در برخی زمینه ها بهبود یافته بود که شاخص ترین آن ها شامل ساختار تمام فلزی، دماغه بلندتر، آسمانه باز شونده رو به عقب، شیشه جلو (بادگیر) ثابت و پوشش بهتری برای موتور می شدند. این هواپیما موفق شد در ماه اوت ۱۹۳۶ تمامی مراحل آزمایش ارتش را بگذراند و با عنوان نهایی دی بی-۳ وارد خط تولید شود. به جهت استفاده از تکنولوژی های بالاتر از ظرفیت موجود جهت کاهش وزن، دی
بی-۳ هواپیمایی نبود که بتوان به راحتی ساخت. به عنوان مثال طراحی ظریف بال ها که لازم بود در نقاط مختلف به یکدیگر جوش بخورند و ابن جوش خوردگی ها با دستگاه امواج ایکس بررسی شود و همچنین استفاده کارگران بی تجربه در کارخانه ها فرایند تولید را دشوار و وقت گیر کرده بود. هواگرد به گونه ای طراحی شده بود که بتواند ده بمب ۱۰۰ کیلوگرمی FAB-100 را با خود حمل کند البته این میزان به کمک جایگاه های خارجی می توانست برای عملیات در بردهای کوتاه به ۲۵۰۰ کیلوگرم نیز برسد. تسلیحات دفاعی شامل سه مسلسل ShKAS با کالیبر ۷٫۶۲ میلی متر می شد که یکی از آن ها در زیر دماغه قرار گرفته بود و توسط ناوبر و رها کننده بمب ها کنترل می شد و دو قبضه دیگر آن یکی در میانه سقف هواپیما و دیگری در جانب آن بود که هر دو در اختیار تیربارچی قرار داشت. این شرایط تیربارچی را مجبور می کرد در میانه نبرد از یک موقعیت به دیگری بجهد. با این حال که این مسلسل ها سبک به حساب می آمدند اما برای یک بمب افکن در آن دوره مناسب بودند و علاقه شوروی به ساخت تسلیحات با نواخت تیر بالا نیز تأثیر آن را افزایش داده بود. پرواز آزمایشی دومین پیش نمونه پیش از آغاز تولید بین ماه مه تا
اکتبر ۱۹۳۷ انجام گرفت که مشخص گردید عملکرد ضعیف تری نسبت به پیش نمونه قبلی دارد اما همچنان بسیار برتر از خواسته ارتش بود. این نمونه می توانست در ارتفاع ۵ هزار متری به سرعت ۳۹۰ کیلومتر بر ساعت برسد و ۵۰۰ کیلوگرم بمب را تا برد ۴ کیلومتری یا ۱۰۰۰ کیلوگرم بمب را تا ۳۱۰۰ کیلومتری حمل کند. این درحالی بود که مدل بی هاینکل ۱۱۱، هم نوع نسبتاً مشابه آلمانی آن ۱۰ تا ۲۰ کیلومتر بر ساعت کند بود، حداکثر ارتفاع پروازی کوتاه تری داشت و قادر بود تنها ۷۵۰ کیلوگرم بمب را به ۱۶۶۰ کیلومتری یا ۱۵۰۰ کیلوگرم بمب را تا ۹۱۰ کیلومتری برساند. این عملکرد دی بی-۳ رابه بهترین بمب افکن دو موتوره تا به آن زمان در سال ۱۹۳۷ تبدیل می کرد. همان سال ۴۵ فروند از این بمب افکن در دو کارخانه شماره ۳۹ در مسکو و ۱۸ وورونژ جهت آغاز به خدمت در نیروی هوایی ارتش سرخ ساخته شد. در سال ۱۹۳۸ موتور ارتقا یافته M-86 با توان ۹۵۰ اسب بخار در هنگام برخاستن، همراه ملخ سه تیغه با زاویه قابل تنظیم جانشین M-85 در خط تولید شد. مدل هایی که از موتور جدید استفاده می کردند با تغییرات اندک دیگری دی بی-۳-ای (A) نام گرفتند. در همین سال کارخانه شماره ۱۲۶ در کامسامولسک بر آمور
نیز کار تولید این هواپیما را شروع کرد. در سال ۱۹۳۹ بار دیگر موتور تغییر کرد و این بار M-87A به همراه ملخ با زاویه قابل تنظیم جای موتور قبل را گرفت. این موتور توان یکسانی هنگام برخاستن ارائه می کرد اما عملکرد هواپیما را در ارتفاع های بالاتر ارتقا می داد. مدل بی این موتور که در سال ۱۹۴۰ جایگزین شد نیز به نوبه خود قدرت هواگرد را در ارتفاع بالا افزایش داد. سری هواپیماهای دارای این موتور دی بی-۳-بی (B) نامیده شدند. نهایتاً موتور M-88 نیز در دی بی-۳ استفاده شد که ۱۱۰۰ اسب بخار توان در هنگام برخاستن تولید می کرد و حداکثر سرعت را ۴۲۹ کیلومتر بر ساعت در ۶۸۰۰ متری رساند. تاریخچه عملیاتی. ۳۰ بمب افکن دی بی-۳ در سال ۱۹۳۹ در جریان جنگ دوم چین و ژاپن به نیروی هوایی جمهوری چین ارسال شد و به شدت مخصوصاً در هدف قرار دادن اهداف ژاپنی در ووهان مورد استفاده قرار گرفت اما بعدها با بمب افکن های آمریکایی بی-۲۴ جایگزین شد. فنلاندی ها موفق شدند در جریان جنگ زمستان ۵ فروند از این بمب افکن ها را مجبور به فرود کنند و آن ها را به غنیمت بگیرند. همچنین ده فروند دیگر نیز توسط فنلاند از مجموعه غنائم آلمان از شوروی از نازی ها خریداری شد. هفتم
و هشتم اوت ۱۹۴۱ پانزده فروند دی بی-۳ مستقر در دریای بالتیک نخستین بمباران شوروی در برلین، پایتخت آلمان نازی را انجام دهند. مدل های دیگر. دی بی-۳-تی دی بی-۳-تی پی دی بی-۳-اف نمونه مسافربری دی بی-۳
ایلیوشین دی بی-۴ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایلیوشین در کشور اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. این هواپیما در ۱۹۴۰ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
ایلیوشین ایل-۱۰۲ یک هواگرد تهاجمی آزمایشی تک باله تک موتوره دوسرنشین بود که توسط شرکت هواپیماسازی روسی ایلیوشین طراحی شد اما به وسیله نیروی هوایی شوروی رد شد. این هواگرد نخستین پرواز خود را در سال ۱۹۸۲ میلادی انجام داد.
ایلیوشین-۲ معروف به اشتورماوویک یک هواگرد تهاجمی تک موتوره دو سرنشین ساخت دفتر طراحی ایلیوشین در اتحاد جماهیر شوروی در جریان جنگ جهانی دوم بود که به صورت گسترده وارد خط تولید انبوه گردید. در مجموع بیش از ۳۶ هزار فروند از این هواگرد به تنهایی و ۴۴ هزار فروند همراه با ایل-۱۰ در طول جنگ ساخته شد که از این منظر جایگاه رکورددار را در طول تاریخ هوانوردی نظامی به آن اعطا کرد. نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی شوروی بوده است. این هواگرد در دوم اکتبر سال ۱۹۳۹ نخستین پرواز خود را انجام داد. خلبانان ایل-۲ را اختصاراً «ایلیوشا» و سربازان بر روی زمین آن را «گوژپشت»، «تانک پرنده» یا «پیاده نظام پرنده» می نامیدند. ایل-۲ نقش بسیار کلیدی در شکست آلمان نازی در جبهه شرقی جنگ دوم جهانی ایفا نمود به وجهی که ژوزف استالین دربارهٔ آن گفته بود که «این هواگرد به اندازه هوا و نان برای ارتش سرخ اهمیت دارد». طراحی و توسعه. سرمنشا. ایده هواگرد تهاجمی زرهی در شوروی به اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی یعنی زمانی که نیروی هوایی این کشور در حال مدرن سازی خود بود، بازمی گشت هنگامی که دمیتری گریگوروویچ TSh-1 و TSh-2 را به صورت هواگرد دوباله زره
پوش طراحی کرد. اما در آن زمان موتورهای ساخت شوروی نمی توانستند قدرت کافی را برای عملکرد مناسب هواگردهای سنگین تأمین کنند. در همین اثنا ایل-۲ توسط سرگئی ایلیوشین، طراح ارشد دفتر مرکزی طراحی و تیمش در سال ۱۹۳۸ به صورت ترکیبی از فلز و چوب طراحی شد. این هواگرد دو سرنشین دارای پوسته زرهی ۷۰۰ کیلوگرمی برای محافظت از خلبان، موتور، مخزن سوخت و رادیاتور بود که بخش های مختلف ضخامت متفاوت داشت. وزن ایل-۲ در هنگام بارگذاری کامل به ۴۷۰۰ کیلوگرم می رسید که ۱۵ درصد از آن مربوط به پوسته محافظتی می شد. به شکل منحصر به فردی در میان سایر هواگردهای تهاجمی جنگ جهانی دوم، زره ایل-۲ به صورت بخش تحمل کننده بار در شاسی یکپارچه آن طراحی شده بود که موجب کاهش قابل توجه وزن هواگدو می گردید. نخستین پیش نمونه ایل-۲ تحت عنوان TsKB-55، که برای نخستین بار دوم اکتبر ۱۹۳۹ به پرواز درآمد، در رقابت با سوخو-۶ موفق به پیروزی شد و عنوان BSh-2 (BSh مخفف «هواگرد تهاجمی زرهی») را از نیروی هوایی دریافت کرد. از آن جهت که موتور Mikulin AM-35 به گونه ای طراحی شده بود که بهترین عملکرد خود را در ارتفاع های بالا نشان دهد، BSh-2 نسبت به موتور خود بیش از اندازه
سنگین و نتیجتاً دارای عملکرد ضعیفی بود. از این رو در پیش نمونه دوم (TsKB-57) جهت ارتقا عملکرد از طراحی سبک تری با یک سرنشین و موتور قوی تر Mikulin AM-38 (بهینه سازی شده مدل AM-35 برای ارتفاع های پایین) استفاده شد که نخستین پرواز خود را در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۰ انجام داد. این نمونه مراحل آزمایش ارتش را در ماه مارس ۱۹۴۱ با موفقیت گذراند و تحویل آن تحت عنوان جدید ایل-۲ به واحدهای عملیاتی از ماه مه همان سال آغاز شد. در پی ارسال نامه ای از جانب یکی از خلبانان ایل-۲ به استالین در ارتباط با اضافه شدن تیربارچی دم در پشت خلبان جهت مقابله با جنگنده های آلمانی که قصد ساقط کردن هواگرد را دارند، نمونه دیگری دوباره با دوسرنشین طراحی گردید. توپ خودکار ۲۳ میلی متری VYa-23 نیز به عنوان تسلیحات اصلی ایل-۲ انتخاب گردید. تولید. سال ۱۹۴۱ دستور تولید ایل-۲ برای چهار کارخانه ارسال شد که نهایتاً با توجه به سهولت تولید آن به کمک کارگرهای کم مهارت، ایل-۲ را به بیشترین هواگرد نظامی تولیدشده در طول تاریخ تبدیل کرد. با این حال تولید ایل-۲ تا زمان تهاجم آلمان به شوروی در ژوئن سال ۱۹۴۱ تنها در دو کارخانه یعنی کارخانه های شماره ۱۸ در وورونژ و شمار
ه ۳۸۱ در لنینگراد آغاز شده بود. تولید در ابتدای جنگ به کندی پیش می رفت؛ چرا که برای جلوگیری از تخریب کارخانه ها، تأسیسات به جانب شرقی کوه های اورال منتقل می شد. این وقفه به ایلیوشین و مهندسان همراه او اجازه داد در طراحی ایل-۲ تجدید نظر کنند. بدین ترتیب دو ماه پس از انتقال کارخانه ها کار تولید ایل-۲ آغاز شد. این تأخیر و سرعت تولید به مذاق ژوزف استالین، رهبر شوروی خوش نیامد به همین جهت در تلگرامی به شنکمن و ترتیاکوف، مدیران کارخانه ها نوشت: در پی این فرمان تولید ایل-۲ به سرعت افزایش پیدا کرد و این هواگرد به تعداد زیاد در اختیار ارتش سرخ قرار گرفت. تاریخچه عملیاتی. کاربرد اولیه و سردرگمی عملیاتی. نخستین استفاده عملیاتی از ایل-۲ در هنگ ۴ هواگردهای تهاجمی بر فراز رودخانه برزینا چند روز پس از آغاز تهاجم آلمان به شوروی صورت گرفت. این هواگرد به اندازه ای جدید بود که هیچ آموزشی به خلبانان در ارتباط با ویژگی ها پرواز و شیوه های استفاده از آن و خدمه بر روی زمین در ارتباط با تعمیر و تسلیح مجدد آن داده نشده بود. خلبانان تنها آموزش هایی دربارهٔ برخاستن و فرود با این هواگرد دیده بودند اما هیچ یک از آن ها از تسلیحات استفاده
نکرده بودند. در نخستین روز تهاجم آلمان در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، ۲۴۹ ایل-۲ در دسترس بود که تنها ۷۰ فروند از آن ها عملیاتی و ۲۰ فروند در اختیار نیروهای خط مقدم بودند. فقط در همان روز نخست ۱۰ فروند از آن ها توسط دشمن و ۱۹ فروند دیگر به سایر دلایل ساقط و ۲۰ خلبان کشته شدند. اولین تهاجم پیش دستانه به کمک ایل-۲ پنج روز پس از آغاز حمله آلمان، با هدف قرار دادن کاروان تانک ها و پیاده نظام موتوریزه دشمن انجام گرفت. تا ۱۰ ژوئیه تعداد هواگردهای هنگ ۴ از ۶۵ فروند به ۱۰ فروند رسید. تاکتیک های جدید. به مرور با آشنایی خلبان های ارتش سرخ با توانایی های ایل-۲، تاکتیک ها نیز ارتقا پیدا کرد. چهار تا دوازده هواگرد در قالب آرایش پلکانی به جای نزدیک شدن به هدف به صورت افقی در ارتفاع پایین ۵۰ متری، هدف را عموماً در جانب چپ خود قرار می دادند و با یک چرخش و شیرجه ۳۰ درجه ای به آن حمله می کردند. با این حال که راکت های RS-82 و RS-132 می توانست با یک برخورد ادوات زرهی دشمن را منهدم کنند اما دقت بسیار کمی داشتند؛ به همین جهت خلبان های با تجربه اکثراً از توپ خودکار خود برای هدف قرار دادن دشمن استفاده می کردند. سلاح مؤثر دیگر ایل-۲ بمب های کوچک
۱٫۵ کیلوگرمی بودند که حداکثر به مقدار ۱۹۲ عدد درون چهار محفظه بیرونی (به صورت بمب خوشه ای) یا ۲۲۰ عدد درون بال ها قرار می گرفتند. نوع ضد تانک این بمب ها به راحتی می توانستند لایه بالایی زره تانک های سنگین آلمانی را بشکافند. از این نوع تسلیحات به صورت گسترده برای نخستین بار در نبرد کورسک استفاده شد. پس از آن از ایل-۲ به صورت فراوان در جبهه شرقی جنگ جهانی استفاده گردید. این هواگرد می توانست در شرایط کم نور نیز پرواز کند و تسلیحاتی حمل می کرد که می توانست در زره تانک های "پنتر" و تیگر ۱ آلمان نفوذ کند. زره سنگین این هواگرد موجب شد دشمنان آلمانی آن را «هواگرد بتنی» بنامند؛ چرا که ساقط کردن آن با مسلسل و توپ خودکار ۲۰ میلی متری تقریباً غیرممکن بود. تأثیرگذاری به عنوان هواگرد تهاجمی. به روشنی نمی توان عملکرد حقیقی ایل-۲ را بر مبنای گزارش ها و متون رسیده مورد بررسی قرار داد. طبق ادعای ارتش سرخ هواگردهای تهاجمی ایل-۲ در روز ۷ ژوئیه سال ۱۹۴۳ در جریان نبرد کورسک توانستند ۷۰ تانک لشکر نهم زرهی آلمان را تنها در عرض ۲۰ دقیقه منهدم کنند. در جریان همین نبرد ژنرال ریازانوف موفق شد با به کارگیری عمده هواگردهای ایل-۲ با هماهن
گی نیروهای پیاده نظام، توپخانه و زرهی تاکتیک های جدیدی را در جهت استفاده از این هواگردها خلق کند. در نبرد کورسک هواگردهای ایل-۲ از تاکتیکی تحت عنوان «دایره مرگ» استفاده کردند. در این تاکتیک حداکثر هشت ایل-۲ یک حلقه دفاعی را شکل می دادند و هر یک از هواگردها با مسلسل های تهاجمی خود از هواگرد جلویی محافظت می کرد تا یکی از آن ها با خروج از حلقه هدف خود را مورد تهاجم قرار دهد و مجدداً وارد حلقه شود. ریازانوف بعدها به همین جهت دو ستاره طلایی قهرمان شوروی را دریافت کرد و نیروهای تحت امر او نیز به عنوان نخستین ارتش میدانی عنوان افتخاری «محافظ» را گرفتند. در سال ۱۹۴۳ در هر ۲۶ مورد پرواز (سورتی) هواگردهای ایل-۲ یکی ساقط می شد که نیمی از آن ها مربوط به جنگنده های دشمن بود و نیم دیگر مربوط به سامانه های ضدهوایی می شد. البته تحقیق دیگری می گوید که تانک های آلمانی منفجر شده در نبرد کورسک ارتباط زیادی با ایل-۲ نداشته اند و ۳۲۳ تانک منهدم شده آلمانی عموماً توسط توپ های ضدتانک یا دیگر خودروهای زرهی از میان برداشته شده اند. همچنین گفته شده است ۹۵ تا ۹۸ درصد تانک های آلمانی توسط توپ های ضدتانک، تانک ها، مین ها، نیروهای پیاده نظ