Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فلسطین در لبنان به رشد خود ادامه دادند، به طوری که تعداد نظامیان تمام وقت آن به حدود ۱۵٬۰۰۰ فدایی می رسید، هرچند تنها ۶٬۰۰۰ نفر از آنها — شامل ۴٬۵۰۰ نظامی عادی — در جنوب مستقر بودند. آنها به ۸۰ تانک قدیمی، که بسیاری از آنها دیگر قادر به حرکت نبودند، و ۱۰۰ تا ۲۰۰ قبضه توپخانه مجهز بودند. به گفته تحلیلگران اسرائیلی، شیف و یاعری، سازمان آزادی بخش فلسطین تعداد توپخانه خود را از ۸۰ قبضه توپ و راکت انداز در ژوئیه ۱۹۸۱ به ۲۵۰ قبضه در ژوئن ۱۹۸۲ افزایش داده بود. همین نویسندگان همچنین به تخمین های اطلاعاتی اسرائیل از تعداد رزمندگان سازمان آزادی بخش فلسطین در جنوب لبنان اشاره می کنند که ۶٬۰۰۰ نفر بودند و به سه دسته تقسیم می شدند: نیروهای اصلی سازمان آزادی بخش فلسطین متشکل از سه تیپ کلاسیک — هر کدام با ۲٬۰۰۰ تا ۲٬۵۰۰ نفر — و هفت گردان توپخانه بودند. هر تیپ شامل گروه هایی از جناح های مختلف سازمان آزادی بخش فلسطین بود. تیپ یرموک در امتداد نوار ساحلی مستقر بود، در حالی که تیپ کاستل در جنوب قرار داشت. تیپ کرامه نیز در دامنه های شرقی کوه هرمون در منطقه فتح لند مستقر بود. سازمان آزادی بخش فلسطین حدود ۱۵۰۰۰ تا ۱۸۰۰۰ جنگجو به ش
رح زیر مستقر کرده بود: سلاح های سنگین شامل حدود ۶۰ تانک T-34، T-54 و T-55 (که بیشتر آنها به صورت سنگر در خاک پنهان شده بودند)، تا ۲۵۰ توپ ۱۳۰ میلی متری و ۱۵۵ میلی متری بود. توپخانه میلی متری، تعداد زیادی راکت انداز چندگانه کاتیوشا BM21 به علاوه خمپاره های سنگین. گروه های فلسطینی غیر عضو سازمان آزادی بخش فلسطین. گروه های فلسطینیِ جبههٔ رادیکالِ طرد، به نیروهای جریان اصلیِ سازمان آزادی بخش فلسطین پیوستند. این گروه ها عبارت بودند از: جناح چپ. احزاب چپ گرا در قالب چیزی که به عنوان «نیروهای مشترک» شناخته می شد، با سازمان آزادی بخش فلسطین (PLO) متحد شدند. شبه نظامیان مسلمان. نیروهای مسلمان عمدتاً سازمان های شیعه بودند که در طول حمله اولیه به نیروهای سازمان آزادیبخش فلسطین (PLO) که از اهمیت بیشتری برخوردار بود، پیوستند، اما تا پایان سال ۱۹۸۲ مستقلاً عمل کردند: نیروهای یونیفل. در ۱۹ مارس ۱۹۷۸، نیروی موقت سازمان ملل در لبنان یا یونیفیل، توسط سازمان ملل متحد و با تصویب قطعنامه ۴۲۵ و ۴۲۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد، برای تأیید عقب نشینی اسرائیل از لبنان که اسرائیل پنج روز قبل به آن حمله کرده بود، بازگرداندن صلح و امنیت
بین المللی و کمک به دولت لبنان برای بازگرداندن اقتدار مؤثر خود در منطقه، ایجاد شد. اولین نیروهای یونیفیل در ۲۳ مارس ۱۹۷۸ در منطقه مستقر شدند. این نیروها از دیگر عملیات های حفظ صلح سازمان ملل در منطقه، یعنی نیروی اضطراری سازمان ملل متحد و منطقه نیروهای ناظر بر عدم درگیری سازمان ملل متحد، به منطقه اعزام شدند. در طول جنگ لبنان در سال ۱۹۸۲، مواضع سازمان ملل، عمدتاً توسط نیروهای ارتش جنوب لبنان به فرماندهی سعد حداد، مورد تاخت و تاز قرار گرفت. نتیجه جنگ. تلفات. تلفات لبنانی، فلسطینی و سوری. تخمین ها از تعداد تلفات در این درگیری بسیار متفاوت است. تا پایان هفته اول، ۱۴ ژوئن ۱۹۸۲، آمار صلیب سرخ بین المللی و پلیس لبنان اعلام کرد که ۹۵۸۳ نفر کشته و ۱۶۶۰۸ نفر زخمی شده اند. تا پایان هفته دوم، آنها اعلام کردند که تا ۱۴۰۰۰ نفر کشته و ۲۰۰۰۰ نفر زخمی شده اند که اکثراً غیرنظامی بوده اند. در طول محاصره بیروت، تا اواخر اوت ۱۹۸۲، منابع لبنانی تعداد کشته شدگان در بیروت را ۶۷۷۶ نفر اعلام کردند. این رقم شامل قربانیان بمب گذاری ۴ ژوئن ۱۹۸۲ نیز می شد که دو روز قبل از شروع رسمی عملیات رخ داد. پلیس لبنان و پزشکان بین المللی که در بیروت
خدمت می کردند، تعداد تلفات غیرنظامیان را حدود ۸۰٪ اعلام کردند. به گفته ریچارد گابریل، تحلیلگر نظامی آمریکایی، همه جناح های درگیر در این درگیری ها موافقند که بین ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ غیرنظامی در طول محاصره ناشی از فعالیت های نظامی همه طرف ها جان خود را از دست داده اند. او اظهار می کند که اکثر ناظران حاضر در محل و سایر منابع مرتبط در لبنان موافقند که تخمین های ۸۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ نفر بسیار زیاد است. به دلیل «هرج و مرج جنگ، تخریب محله های شهری و اردوگاه های پناهندگان، عجله در دفن اجساد در گورهای دسته جمعی و عدم وجود سازمان های بی طرف»، تخمین تعداد دقیق تلفات دشوار است. بسیاری از مقامات بیروت، از جمله مقامات صلیب سرخ بین المللی، ادعا کردند که تخمین صحیح تعداد کشته شدگان بسیار دشوار است. حداقل یک مقام از یک سازمان امدادی ادعا کرد که در جنوب، حدود ۸۰ درصد از کشته شدگان غیرنظامی و تنها ۲۰ درصد نظامی بوده اند. در اوایل سپتامبر ۱۹۸۲، روزنامه مستقل "«النهار» چاپ" بیروت، تخمینی از مرگ ومیر جنگ از طریق اسناد بیمارستان و پلیس را که دوره زمانی ۶ ژوئن تا ۳۱ اوت ۱۹۸۲ را پوشش می داد، منتشر کرد. این روزنامه ادعا کرد که ۱۷۲۸۵ نفر کشته شده ان
د: ۵۵۱۵ نفر، نظامی و غیرنظامی، در منطقه بیروت؛ و ۲۵۱۳ غیرنظامی، و همچنین ۹۷۹۷ نفر از نیروهای نظامی، از جمله سازمان آزادی بخش فلسطین و سوری ها، در خارج از منطقه بیروت. مقامات لبنانی در سال ۱۹۸۲ رقمی معادل ۱۹۰۸۵ کشته و ۳۰۰۰۰ زخمی اعلام کردند که ۵۷٪ از کشته شدگان را نظامیان و ۴۳٪ را غیرنظامیان تشکیل می دادند. این آمار شامل ۸۰۰ تا ۳۵۰۰ کشته شده در قتل عام صبرا و شتیلا نمی شود. ریچارد گابریل تخمین زده که تقریباً ۲۴۰۰ جنگجوی سازمان آزادیبخش فلسطین در طول جنگ کشته شدند که از این تعداد حدود ۱۴۰۰ نفر در سراسر جنوب لبنان و ۱۰۰۰ نفر دیگر در طول محاصره بیروت کشته شدند. گابریل همچنین تخمین زد که بین ۵۰۰۰ تا ۸۰۰۰ غیرنظامی در طول جنگ جان باختند. برخی تخمین های بعدی، رقم کل را ۱۸ تا ۱۹۰۰۰ کشته و بیش از ۳۰۰۰۰ زخمی، که اکثر آنها غیرنظامی بودند، اعلام کرده اند. ۸۰٪ از روستاهای جنوب لبنان آسیب دیدند و برخی کاملاً ویران شدند. دولت اسرائیل ادعا کرد که حدود ۱۰۰۰ جنگجوی فلسطینی و ۸۰۰ غیرنظامی لبنانی در طول حمله، به استثنای محاصره بیروت، جان باختند. آنتونی تاکر-جونز تخمین زده که حدود ۱۵۰۰ جنگجوی سازمان آزادیبخش فلسطین کشته شدند. کنت
پولاک تخمین زده که ۱۲۰۰ سرباز سوری در طول جنگ کشته و حدود ۳۰۰۰ نفر زخمی شدند. تلفات اسرائیلی ها. طبق آمار اسرائیلی ها، تلفات اسرائیل در عملیات صلح برای جلیله از ۶ ژوئن تا ۱۰ اکتبر، ۳۶۸ کشته و ۲۳۸۳ زخمی بود. بالاترین رتبه تلفات نیروهای دفاعی اسرائیل در این جنگ، سرتیپ یکوتیل آدام بود که معاون رئیس ستاد ارتش اسرائیل بود و به عنوان مدیر کل بعدی موساد منصوب شده بود. او در حالی که در خانه ای در ضوحا، نزدیک دامور، در پی حمله خمپاره ای به دنبال پناهگاه بود، توسط یک مبارز فلسطینی کشته شد. سایر تلفات اسرائیلی ها شامل یک سرهنگ، دو سرهنگ دوم؛ ۱۹ سرگرد، ۲۸ سروان، ۴۶ ستوان، ۱۳۲ گروهبان، ۹۰ سرجوخه و ۴۹ سرباز عادی بود. به گفته کنت پولاک، تلفات اسرائیل در عملیات علیه سوری ها ۱۹۵ کشته و ۸۷۲ زخمی بود. ۱۳۰ تانک اسرائیلی و ۱۷۵ نفربر زرهی توسط سوری ها منهدم شدند یا آسیب دیدند. کل تلفات نیروهای دفاعی اسرائیل در جنگ اول لبنان از ژوئن ۱۹۸۲ تا ژوئن ۱۹۸۵ بالغ بر ۶۵۴ کشته و ۳۸۸۷ زخمی بود. نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) حتی پس از عقب نشینی به منطقه امنیتی در ژوئن ۱۹۸۵، همچنان بخش قابل توجهی از لبنان را در اشغال داشتند. مقاومت ادامه یافت و ت
لفات نیروهای دفاعی اسرائیل همچنان رو به افزایش بود. تا زمان عقب نشینی نیروهای دفاعی اسرائیل از لبنان در ماه مه ۲۰۰۰، تعداد کل تلفات نیروهای دفاعی اسرائیل از ژوئن ۱۹۸۲ به ۱۲۱۶ کشته رسیده بود. ارتش اسرائیل در نبرد سلطان یعقوب شش سرباز خود را به عنوان مفقودالاثر از دست داد. دو اسیر و اجساد دو نفر دیگر بعداً به اسرائیل بازگردانده شد، اما دو سرباز همچنان مفقود هستند. گروه های فلسطینی در طول جنگ ۱۱ سرباز ارتش اسرائیل را اسیر کردند، از جمله یکی از سربازان مفقود شده سلطان یعقوب، یک خلبان نیروی هوایی اسرائیل در نبرد بوفورت، یک سرباز در جریان محاصره بیروت و هشت سرباز در حمله به یک پست دیده بانی ارتش اسرائیل در بحمدون. هر یازده اسیر متعاقباً در جریان تبادل اسرا آزاد شدند. تلفات غیرنظامیان اسرائیلی ناشی از گلوله باران مرزی بین ژوئن ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۹، ۹ تا ۱۰ کشته و حداقل ۲۴۸ زخمی بود. منطقه حائل امنیتی و اشغال سوریه. در سپتامبر ۱۹۸۲، سازمان آزادی بخش فلسطین بیشتر نیروهای خود را از لبنان خارج کرد. با کمک ایالات متحده، اسرائیل و لبنان در مه ۱۹۸۳ به توافقی رسیدند که زمینه را برای خروج نیروهای اسرائیلی از لبنان فراهم می کرد، در ح
الی که به آن ها اجازه می داد به همراه ارتش لبنان در یک «منطقه امنیتی» گشت زنی کنند. اسناد تصویب هرگز مبادله نشدند و در مارس ۱۹۸۴، تحت فشار سوریه، لبنان این توافق نامه را لغو کرد. در ژانویه ۱۹۸۵، اسرائیل شروع به عقب نشینی بیشتر نیروهای خود کرد و تعداد کمی از نیروهای باقیمانده اسرائیلی و یک گروه شبه نظامی تحت حمایت اسرائیل، ارتش جنوب لبنان، را در جنوب لبنان در یک «منطقه امنیتی» باقی گذاشت، که اسرائیل آن را حائلی ضروری در برابر حملات به خاک شمالی خود می دانست. عقب نشینی اسرائیل به منطقه امنیتی در ژوئن ۱۹۸۵ پایان یافت. اسرائیل در سال ۲۰۰۰ به طور کامل از لبنان خارج شد. خلأ سیاسی ناشی از عقب نشینی اسرائیل در سال ۱۹۸۵، در نهایت منجر به اشغال "عملی" لبنان توسط سوریه شد. سوریه قدرت بسیار بیشتری نسبت به قبل از سال ۱۹۸۲ بر لبنان به دست آورد، اما دیگر با سازمان آزادی بخش فلسطی همسو نبود. در جنگ اردوگاه ها که پس از عقب نشینی اسرائیل رخ داد، سوریه با متحدان سابق فلسطینی خود جنگید. جابجایی سازمان آزادی بخش فلسطین. پس از تصمیم عرفات در ژوئن ۱۹۸۲، تا سپتامبر ۱۹۸۲، سازمان آزادی بخش فلسطین بیشتر نیروهای خود را از غرب بیروت خارج
کرده بود. سوریه از ماه مه ۱۹۸۳ از نیروهای ضد عرفات سازمان آزادی بخش فلسطین در ابوموسی در دره بقاع حمایت می کرد. هنگامی که عرفات در ژوئن ۱۹۸۳ دولت سوریه را به دلیل مسدود کردن تدارکات سازمان آزادی بخش فلسطین مورد انتقاد قرار داد، دولت سوریه در ۲۴ ژوئن ۱۹۸۳ عرفات را "عنصر نامطلوب" اعلام کرد. با خروج رهبری سازمان آزادی بخش فلسطین از طرابلس در دسامبر ۱۹۸۳، روابط مصر و سازمان آزادی بخش فلسطین بهبود یافت. این امر توسط دولت ریگان تشویق کننده ارزیابی شد، اما توسط دولت اسرائیل محکوم شد. نتایج سیاسی برای اسرائیل. آریل شارون درخواست اجازه برای یک عملیات نظامی کرد که تنها ۲۵ مایل در لبنان پیشروی کند و فقط برای ۲ تا ۳ روز باشد. بر این اساس، تقریباً تمام کنست به نفع جنگ رأی دادند. فقط حداش با جنگ مخالفت کرد و حتی یک طرح عدم اعتماد علیه دولت اسرائیل ارائه داد. مایر ویلنر، عضو حداش کنست، در جلسه عمومی کنست گفت: «دولت، اسرائیل را به ورطه نابودی می کشاند. این دولت کاری را انجام می دهد که در طول زمان ممکن است منجر به گریه نسل ها شود». در پاسخ، آنها محکوم شدند و از جمله سردبیر یدیعوت آحرونوت، درخواست هایی برای پیگرد قانونی آنها
به جرم خیانت شنیده شد. اعضای چپ کنست، از جمله شولامیت آلونی و یوسی سارید، در جلسه عمومی برای رأی گیری غایب بودند. حتی جناح کارگر نیز رأی به حمایت داد. در اواسط ژانویه ۱۹۸۳، رابین می گفت که تلاش اسرائیل برای تحمیل توافق صلح بر لبنان با استفاده از زور، «اشتباهی» مبتنی بر «توهم» است. تلفات سنگین اسرائیلی ها، ادعای ارائه اطلاعات نادرست به رهبران دولت اسرائیل و مردم اسرائیل توسط ارتش اسرائیل، و همچنین طرفداران سیاسی این کمپین و فقدان اهداف مشخص، منجر به افزایش ناآرامی در میان اسرائیلی ها شد. این امر منجر به اعتراضات ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۲ در تل آویو شد که توسط جنبش «صلح اکنون» پس از قتل عام صبرا و شتیلا در سال ۱۹۸۲ سازماندهی شده بود. سازمان دهندگان ادعا کردند که ۴۰۰٬۰۰۰ نفر در این راهپیمایی شرکت کردند و به «راهپیمایی چهارصدهزار نفری» معروف شد. تخمین های دیگر این رقم را بسیار کمتر، در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ اسرائیلی می دانستند که شامل سربازان ذخیره تازه برگشته از لبنان نیز بودند. نتیجه سیاسی برای لبنان. اتحاد اسرائیل و مارونی ها از هم پاشید و هدف شارون برای روی کار آوردن یک دولت مسیحی طرفدار اسرائیل در بیروت محقق نشد. ۸۵۰۰۰۰ مسیحی
در طول جنگ داخلی از لبنان مهاجرت کردند که اکثر آن ها به طور دائم آنجا را ترک کردند. جنایات جنگی. در ۱۶ دسامبر ۱۹۸۲، مجمع عمومی سازمان ملل متحد قتل عام صبرا و شتیلا را محکوم کرد و آن را به عنوان یک عمل نسل کشی اعلام کرد. نتیجه رأی گیری در بخش D قطعنامه ۳۷/۱۲۳، که «قتل عام را یک عمل نسل کشی می داند»، عبارت بود از: بله: ۱۲۳؛ خیر: ۰؛ رأی ممتنع: ۲۲؛ رأی ندادن: ۱۲. رأی ممتنع عبارت بودند از: بلژیک، دانمارک، فرانسه، آلمان غربی، ایسلند، ایرلند، ایتالیا، لوکزامبورگ، هلند، نروژ، پرتغال، سوئد، بریتانیا، ایالات متحده، کانادا، استرالیا، نیوزیلند، اسرائیل، ساحل عاج، پاپوآ گینه نو، باربادوس و جمهوری دومینیکن. برخی از نمایندگان این ادعا را که این قتل عام، نسل کشی محسوب می شود، رد کردند. در سال ۱۹۸۲، یک کمیسیون بین المللی در مورد گزارش های نقض حقوق بین الملل توسط اسرائیل در جریان حمله به لبنان تحقیق کرد. رئیس این کمیسیون شان مک براید بود و سایر اعضا ریچارد ای. فالک، قادر اسمال، برایان برکوسون، ژرو دو لا پرادل و استفان وایلد بودند. گزارش کمیسیون به این نتیجه رسید که «دولت اسرائیل مرتکب اقدامات تجاوزکارانه ای مغایر با حقوق بین ا
لملل شده است»، اینکه دولت اسرائیل هیچ دلیل معتبری تحت حقوق بین الملل برای حمله به لبنان نداشته است و اینکه مقامات یا نیروهای اسرائیلی به طور مستقیم یا غیرمستقیم مسئول قتل عام ها و کشتارهایی هستند که گزارش شده توسط شبه نظامیان لبنانی در اردوگاه پناهندگان صبرا و شتیلا در منطقه بیروت بین ۱۶ تا ۱۸ سپتامبر انجام شده است. پس از یک تحقیق چهارماهه، در ۸ فوریه ۱۹۸۳، کمیسیون کاهان گزارش خود را ارائه داد که همزمان به زبان های عبری و انگلیسی توسط سخنگوی آن، بتسالل گوردون، منتشر شد. در این گزارش نتیجه گیری شد که مسئولیت مستقیم کشتار بر عهده فالانژیست های جُمَیِّل به رهبری فادی فْرِم است و هیچ اسرائیلی مستقیماً مسئول شناخته نشد، هرچند اسرائیل به طور غیرمستقیم مسئول شناخته شد. تصمیم برای ورود فالانژیست ها به اردوگاه های پناهندگان بدون در نظر گرفتن خطری گرفته شد که تصمیم گیرندگان و اجراکنندگان موظف بودند آن را محتمل بدانند: اینکه فالانژیست ها مرتکب قتل عام و کشتارهای جمعی علیه ساکنان اردوگاه ها شوند. هیچ بررسی ای نیز دربارهٔ راه های جلوگیری از این خطر انجام نشد. به همین ترتیب، از سیر وقایع مشخص است که وقتی گزارش ها دربارهٔ ا
قدامات فالانژیست ها در اردوگاه ها رسید، توجه کافی به این گزارش ها نشد، نتایج درستی از آن ها گرفته نشد و هیچ اقدام قاطع و فوری برای مهار فالانژیست ها و متوقف کردن اعمال آن ها صورت نگرفت. در سینما. چندین فیلم وقایع جنگ ۱۹۸۲ را به تصویر می کشند:
شلوار دَبیت شلواری مشکی رنگ است که مردانِ بختیاری به پا می کنند. ویژگی ها. خصوصیت بارز و متمایزکننده این شلوار دمپای بسیار گشاد آن است به طوریکه جلوه ویژه ای به این لباس می دهد؛ عرض دمپای این شلوار معمولاً بالای پنجاه سانتی متر است. پوشیدن شلوار دبیت با کت نیز مرسوم است. معمولاً اگر شلوار دبیت را با کت بپوشند، یک دوال چرمی که پهنای بالای هفت سانتی متر و چفت رزه ای را محکم به کمر شلوار می بندند و اگر شلوار دبیت را همراه چوقا به تن کنند، دوالی چرمی با پهنای کم بر روی کمر شلوار آویزان می کنند. بختیاری ها در انتخاب دوال حساسیت خاصی دارند، از دوالی چرمی معروف به چرم بلغار بسیار تعریف می کنند و این چرم را بسیار می پسندند. شلوار دبیت یک جیب بیشتر ندارد. این جیب در سمت راست قرار می گیرد و با یک زیپ یا چند چفت بسته می شود.
در روز پنجشنبه ۱۱ اوت ۲۰۱۶ برابر با ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ انتخابات سراسری زامبیا به منظور انتخاب رئیس جمهور و مجلس ملی این کشور برگزار شد. در کنار این انتخابات، همه پرسی قانون اساسی نیز به منظور اصلاح اعلامیه حقوق بشر و اصل ۷۹ برگزار شد. در این انتخابات ادگار لونگو توانست با کسب کمی بیش از ۵۰٪ از آرا بار دیگر انتخاب شود. پیشینه. در انتخابات سراسری پیشین که در ۲۰۱۱ (۱۳۹۰) برگزار شد جبههٔ میهن پرستی (PF) پیروز شد و نامزد آن ها به نام مایکل ساتا رئیس جمهور گردید. اعضای این جبهه ۶۱ کرسی از ۱۵۰ کرسی مجلس ملی این کشور را به دست آوردند. با مرگ ساتا در اکتبر ۲۰۱۴ (آبان ۱۳۹۳)، انتخابات ریاست جمهوری زودهنگام برای انتخاب جانشین وی و تکمیل روزهای باقیمانده از دورهٔ پنج سالهٔ او برگزار گردید. در آن انتخابات ادگار لونگو از جبههٔ میهن پرستی انتخاب شد. روش. هر چند رئیس جمهور در ادوار پیشین با برگزاری یک دور رأی گیری طبق نظام نخست نفری انتخاب می شد اما مجلس ملی زامبیا در حال بررسی نظام دومرحله ای برای انتخاب رئیس جمهور است. از ۱۵۹ نمایندهٔ عضو مجلس ملی، ۱۵۰ تن در حوزه های انتخابی تک نماینده طبق نظام نخست نفری انتخاب می شوند. هشت نمای
ندهٔ دیگر را رئیس جمهور برمی گزیند و رئیس این مجلس از خارج از آن انتخاب می گردد. سن قانونی رأی دادن در زامبیا، ۱۸ سال است و نامزدهای مجلس ملی باید دست کم ۲۱ سال داشته باشند.
جیووانی سیمئونه بالدینی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که هم اکنون برای باشگاه ناپولی بازی می کند. وی فرزند دیگو سیمئونه(ال چولو)، سرمربی بزرگ فوتبال است. جیووانی در سال ۲۰۱۵ آقای گل مسابقات قهرمانی جوانان آمریکای جنوبی شده است.
ردراگ رایکوویچ (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل صربستان است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به مکابی تل آویو و ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده است.
توشیاکی کاراساوا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به پسران قرن بیستم اشاره کرد.
محمدحسین باباگلی (زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به نساجی مازندران، راه آهن تهران و خونه به خونه بابل اشاره کرد. او سابقه عضویت در تیم ملی نوجوانان، جوانان و امید را دارد.
علی شجاعی (زادهٔ ۸ بهمن ۱۳۷۵) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست های وینگر و مدافع چپ بازی می کند. عملکرد باشگاهی. سایپا کرج. نخستین بازی او برای باشگاه سایپا بازی جام حذفی ۹۵–۹۴ برابر تراکتور بود که علی شجاعی در دقیقه ۶۳ و به عنوان مهاجم به جای علی زینالی به میدان آمد. از فصل ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ لیگ فوتبال ایران، شجاعی در خدمت تیم سایپا بود. نساجی مازندران. در ۲۰ تیر ۱۳۹۷، او با قراردادی به نساجی پیوست.او برای این تیم ۳۹ بازی کرد و ۵ گل زد و ۳ پاس گل هم داد، و برای بازی های مقدماتی المپیک، به تیم ملی فوتبال امید ایران دعوت شد. پرسپولیس تهران. در ۱۸ شهریور ۱۳۹۹، شجاعی با قراردادی دوساله به تیم پرسپولیس پیوست. او پس از پیوستن به پرسپولیس، به خبرنگاران گفت: «به تیمی پیوستم که از بچگی عاشقش بودم». او در نیمه نهایی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۰ که در قطر برگزار می شد، گل پنجم و صعود به فینال را در ضربات پنالتی وارد دروازه النصر عربستان کرد و به راه یابی پرسپولیس به فینال لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۰ کمک کرد. در خرداد ۱۴۰۰ او با پرسپولیس تهران توانست قهرمان سوپر جام فوتبال ایران در فصل ۱۳۹۹ شود. نساجی مازندران. شجاعی در ۲ تیر ۱۴۰۱
با قراردادی یکساله به نساجی پیوست. فولادخوزستان. علی شجاعی در مرداد ماه ۱۴۰۲ به فولاد پیوست و در ۳۱ تیر ۱۴۰۳ از این تیم جدا شد. مس رفسنجان. علی شجاعی در مرداد ماه ۱۴۰۳ به مس رفسنجان پیوست و در ۱۲ تیر ۱۴۰۴ از این تیم جدا شد. خیبر خرم آباد. شجاعی در ۱۲ تیر ۱۴۰۴ به خیبر پیوست.
ماسایا کاتو (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "برادر"، "حادثه شینجوکو" و "پاییز نیکایدوها" به کارگردانى آیدا پناهنده اشاره کرد.
باشگاه فوتبال سبحان دارو رشت یک باشگاه فوتبال در شهر رشت، ایران است. در سال ۱۳۹۵ با قهرمانی در جام گیل به مسابقات لیگ دسته سوم فوتبال ایران صعود کرد. این تیم تحت پوشش هولدینگ گروه دارویی سبحان دارو رشت به شمار می آید. پیوند به بیرون. وبگاه هولدینگ دارویی سبحان دارو
یوکی ماتسوزاکی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ژاپن است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به نامه هایی از ایووجیما و پلنگ صورتی ۲ اشاره کرد.
تکیه گاه به قیدهایی گفته می شود که برای این که یک سازه تحت تأثیر نیروهای خارجی حرکت نکند به محیط متصل می گردد. تکیه گاه همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کیوشی کوبایاشی (ژاپنی: 小林 清志؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ژاپن بود. او عضو دپارتمان هنر دانشگاه نیهون بود.از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به قلعه کاگلیوسترو اشاره کرد.
مین تاناکا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و رقصنده اهل ژاپن است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به ، اشاره کرد.
پارک ملی و پناهگاه حیات وحش قمیشلو در شمال غرب اصفهان (۴۶ کیلومتری شمال غرب اصفهان) در شهرستان تیران و کرون واقع شده است. بر پایه آخرین آمار رسمی سازمان حفاظت محیط زیست ایران، وسعت پارک ملی قمیشلو ۲۹٬۸۲۹ هکتار و وسعت پناهگاه حیات وحش قمیشلو ۸۴٬۱۰۷ هکتار است. گفته می شود پارک ملی قمیشلو قدیمی ترین منطقه حفاظت شده جهان است. ۱۵۰ سال پیش ظل السلطان پسر بزرگ ناصرالدین شاه و حاکم اصفهان، قمیشلو را به عنوان قرق و شکارگاه اختصاصی اعلام و حتی از چرای دام در این منطقه جلوگیری نمود. در سال ۱۳۴۳ کانون شکار ایران این منطقه را با وسعت ۳۷ هزار هکتار به عنوان منطقهٔ حفاظت شده در نظر گرفت. در سال ۱۳۵۰، منطقهٔ سیاه کوه و عمرکوه در مجاور منطقهٔ حفاظت شده به عنوان منطقهٔ شکار ممنوع تصویب شد. در سال ۱۳۷۴ با الحاق دو منطقهٔ حفاظت شده و شکار ممنوع، پناهگاه حیات وحش قمیشلو به تصویب رسید و در نهایت در سال ۱۳۸۶ با الحاق سه منطقهٔ امن کرالیاس، کهوک و لاسمیان، محدوده ای با وسعت ۲۹٬۸۸۶ هکتار طی مصوبهٔ شمارهٔ ۲۹۷ مورخ ۱۳۸۶/۱۱/۱۲ از این پناهگاه به پارک ملی ارتقاء سطح پیدا کرد. موقعیت جغرافیایی. موقعیت عمومی در ۲۰ کیلومتری شمال غرب شهر اصفه
ان، طول جغرافیایی ۴۹٫۹۵ درجه تا ۵۴٫۴۳ درجه شرقی و عرض جغرافیایی ۳۶٫۱۴ تا ۳۶٫۵۵ درجه شمالی است. این منطقه از شمال با شهر علویجه و روستاهای هسنیجه و حسین آباد و از غرب با روستای میر آباد، مبارکه، محمدیه، افجان، تندران، ورپشت، جاجا و از جنوب با شهرهای تیران و نجف آباد و خمینی شهر و از شرق با شهرهای اصفهان، شاهین شهر و روستای جهادآباد ارتباط دارد. آب و هوا. بیشتر اقلیم منطقه نیمه خشک بیابانی و قسمت های کوچکی در ارتفاعات نیمه مرطوب هستند. میانگین دمای سالانه ۱۱٫۵، میانگین دمای سردترین ماه سال ۶٫۱- و گرمترین ماه سال ۲۳٫۹ درجهٔ سانتی گراد می باشد. سنگ نگاره ها. سنگ نگاره های قمیشلو بیش از ۳٬۰۰۰ سال قدمت دارند؛ تقریباً وجود بیش از ۱۰۰ سنگ نگارهٔ منحصر به فرد در کوه های پارک ملی قمیشلو شهر تیران تأیید شده است. قدمت این آثار که شامل اشکالی از انسان، بز کوهی، علائم خطی و نمادهای حلقهٔ قدرت و اعتدال پاییز است توسط محمد ناصری فرد به عنوان تنها محقق سنگواره های کشور بیش از ۳٬۰۰۰ سال تخمین زده شده است.» کارشناسان ایجاد این آثار را مربوط به حضور انسان های اولیه در این منطقه به منظور شکار حیواناتی مانند آهو و بز کوهی که در حا
ل حاضر نیز در منطقه زندگی می کنند دانسته اند. اولین نمونه از سنگ نگاره های منطقهٔ حفاظت شده قمیشلو که با ۳٬۰۰۰ سال قدمت به عنوان یکی از قدیمی ترین شکارگاه های استان اصفهان به حساب می آید. در سال ۸۸ توسط علاقه مندان کشف و در سال های بعد نیز با حضور کارشناسان آثار تاریخی تعداد بیشتری از این آثار مورد شناسایی قرار گرفته اند. در بین آثاری که طی سال های اخیر در بلمچه و معدن سورمه به فاصلهٔ ۳ و ۱۵ کیلومتری نجف آباد به ثبت رسیده، علایم خطی دارای بیشترین فراوانی بوده که این ویژگی سنگ نگاره های قمیشلو را از دیگر نمونه های موجود در کشور متمایز ساخته است. ناصری فرد یکی از کارشناسان برجسته این نوع آثار که یک سال قبل از سنگ نگاره های قمیشلو بازدید کرده، مدعی است آثار موجود در منطقه قمیشلو مشابهت زیادی با نمونه های تیمرهٔ گلپایگان و ایالت کالیفرنیا در آمریکا دارد. در حال حاضر تجمع نخاله های ساختمانی و ضایعات سنگ بری ها در کنار هوازدگی بیشتر این آثار منحصر به فرد را که به احتمال زیاد پس از کشف آهن توسط بشر ایجاد شده اند را مورد تهدید قرار داده اند. جغرافیای طبیعی. پارک ملی و پناهگاه حیات وحش قمیشلو شامل دو بخش اصلی ارتفاعات
و دشت می باشد. ارتفاعات به صورت پراکنده در قسمت های مختلف دیده می شوند ولی در بخش جنوبی بیشتر هستند. حداقل ارتفاع از سطح دریا ۱٬۶۸۷ متر در بخش غربی و حداکثر ارتفاع ۲٬۷۶۷ متر در بخش جنوبی منطقه است. بخش غربی منطقهٔ دشتی و کم ارتفاع است ولی مناطق دشتی نیز محدود به بخش غربی نبوده بلکه در سایر بخش های منطقه در قسمت های میانی بین ارتفاعات مختلف حوزه قرار دارد. شبکهٔ زهکشی قمیشلو را تعدادی آبراهه های فصلی سرگردان تشکیل می دهند که در چهار جهت شمالی، جنوبی، شرقی و غربی، منطقه را زهکشی می کنند. ویژگی و سیمای عمومی توپوگرافی پناهگاه حیات وحش قمیشلو توسط رشته کوه هایی که در امتداد شمال غربی، جنوب شرقی و به موازات یکدیگر کشیده شده اند به بخش های دشتی و کوهستانی تقسیم می شود. بخش اعظم قسمت غربی پناهگاه، کوهستانی است که در بین آن ها دشت های محدودی قرار دارد و کل محدوده توسط دشت هایی وسیع احاطه شده است. بررسی اجمالی توپوگرافی منطقه نشان می دهد که حدود ۵۷ درصد منطقه را دشت ها، فلات ها و واریزهای بادبزنی شکل که شیبی کمتر از ۵ درصد دارند تشکیل می دهد و ۴۳ درصد بقیهٔ منطقه را کوه های مرتفع پرشیب و تپه ماهورهای کم ارتفاع تشکیل
می دهند. زیستگاه ها. به علت ریزاقلیم حاکم بر بخش های مختلف و اختلاف ارتفاع موجود، منطقه قمیشلو را می توان به سه زیستگاه بزرگ تقسیم کرد. زیستگاه کوهستانی و برفگیر. این نوع زیستگاه شامل مناطق کوهستانی و مرتفع با شیب تند و برفگیر و آب و هوای ییلاقی که پوشش گیاهی آن شامل علفزارها، بوته زارها و تک درختان بنه و بادام می باشد. دارای زمستانی سرد و تابستانی معتدل و مناسب برای زیست کل و بز و در ارتفاع پاپین تر مناسب برای زیست قوچ و میش مخصوصاً در تابستان است. زیستگاه تپه ماهوری. این نوع زیستگاه به علت داشتن شیب و ارتفاع کم و آب و هوای معتدل و پوشش گیاهی مناسب، وجود آبشخورهای طبیعی و مصنوعی زیستگاه مناسبی برای قوچ و میش وحشی می باشد. زیستگاه دشتی و استپی. دشت های کوچک و بزرگ مابین کوه ها قرار گرفته و به نظر جدا از هم هستند اما این دشت ها با هم مرتبطند. دشت ها از نظر تأمین امنیت و منابع تغذیه وحوش حائز اهمیت اند و شرایط اکولوژی مناسبی را برای زیست آهو به عنوان شاخص ترین حیوان دشتی در منطقه که در جمعیت های انبوه در محدودهٔ این دشت ها یافت می شود را فراهم می آورند. به گفتهٔ کارشناسان محیط زیست یکی از دلایل وجود این آهوها و
جود چشمه های کوچک و پوشش گیاهی مناسب برای تکثیر آن هاست. پوشش گیاهی. پوشش گیاهی پناهگاه حیات وحش قمیشلو در منطقهٔ استپی از ناحیهٔ بزرگ رویشی ایران و تورانی قرار داشته و بوته زارهای منطقه نشان دهندهٔ سیمای کلی جامعهٔ مناطق استپی یعنی Ar Temisia – Astragalus می باشد. طبق آخرین طرح تحقیقاتی انجام شده در منطقه ۳۷۱ گونهٔ گیاهی متعلق به ۲۴۴ جنس و ۶۳ تیره گزارش شده است. بزرگ ترین تیره، تیرهٔ کاسنی با ۳۳ جنس و ۴۴ گونه می باشد. گونه های شاخص گیاهی Astragalus sp, Anabasis apylla, Artemisia siebri, Launaea acanthodes, Noaea mucrunatu ,Scariola orientalis زندگی جانوری. وضعیت عمومی حیات وحش طبق آخرین سرشماری در سال ۹۰، آمار سم داران منطقه به شرح زیر می باشد: کل و بز: ۱۱۵ قوچ و میش:۲٬۰۸۶ آهوی ایرانی: ۲٬۵۶۴ گونه های شاخص: قوچ و میش اصفهان، آهوی ایرانی، کل و بز وحشی گرگ، کبک، تیهو، کفتار کریدورها: پناهگاه حیات وحش موته در شمال، منطقهٔ شکار ممنوع پلنگ گالون و منطقهٔ حفاظت شدهٔ دالانکوه در غرب جاذبه های اکوتوریستی مشاهده جمعیت مطلوبی از آهوی ایرانی و قوچ و میش گونه های متنوع حیات وحش اعم از گیاهی و جانوری (عامل جذب پژوهشگران و