Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نگی به آگاهی های جالبی دست یافت و سپس مدتی به آزمایش های عملی دیگری درباره کاربرد فیلترها پرداخت و در تمام زمینه ها به نتیجه رسید نخستین آزمایش عملی را در قسمت عکاسی آغاز کرد و اولین آزمایش عملی چاپ رنگین را با تفکیک رنگ پرتره کوچک آبرنگی که از برادرزاده خود نقاشی نمود و آن را تا مرحله چاپ پیش برد. به این ترتیب اواخر سال ۱۳۲۳ چاپخانه بانک ملی اولین چاپخانه ایران بود که قادر به گرفتن سفارش های رنگین شد اولین سفارش با چاپ تصویری از مسجد خیف آغاز شد که توسط آقای سید علاء الدین طباطبایی، برادر سید ضیاء الدین، به چاپخانه داده شد و سپس کتاب کودک دبیره از استاد بهروز به چاپ رسید. وی شیوه چاپ رنگی عکاسی را آزمود و موفق شد اولین کار چاپ چهار رنگ در ایران را در انجام دهد. به موازات کار در چاپخانه کار دیگری از طرف مجله اطلاعات هفتگی و ماهانه به وی واگذار شد و آن مصور کردن داستان هایی بود که توسط نویسندگان ایرانی و خارجی نوشته میشد. سپس به علت مشغله کاری زیاد پس از شش سال در سال ۱۳۳۶ از دانشگاه تهران فارغ التحصیل شدند.پس از پایان دوران دانشکده برای تجدید قوا و یافتن فرصتی برای نقاشی آزاد راهی شهر گرگان شدند. همیشه آرزوی
نقاشی کردن از مناظر زیبای آن را داشتند در آن منطقه طایفه ای از ترکمنان زندگی می کردند که آن ها را بلیچ می نامیدند و به همین مناسبت محل زندگی آنها را بلیچ محله می گفتند. بلیچ محله و ساکنان آنجا برای من جاذبه خاصی داشتند.استاد جوادی پور در باب علاقه مند شدن به قالی های نمد مردمان ترکمن گفت:در یکی از سفرهای قبلی ام به گرگان به پهلوی دژ رفته بودم شنبه یا چهارشنبه بازاری بود. در آنجا برای اولین بار چشمم به نمدهای رنگین و زیبای ترکمنی افتاد و فریفته آن هنر شدم. از آن پس همیشه آرزو میکردم که روزی بتوانیم به پژوهش دامنه داری در زمینه هنر نامبرده دست بزنم با چند نمد که خریدم به تهران بازگشتم و سالها با دیدن آنها دلخوش بودم. آپادانا کاشانه هنرهای زیبا. در دهه ۱۳۳۰ در شهر تهران گالری و مراکز دیگری که بتواند نیازهای هنرمندان را پاسخ دهد وجود نداشت و شهرداری و فرهنگ و هنر وقت هم گوششان به درخواست های مکرر هنرمندان بدهکار نبود. تا اینکه جوادی پور تصمیم گرفت که نباید به امید کمک کسی بنشیند و سپس فکرش را با دوستانش حسین کاظمی و هوشنگ آجودانی در میان گذاشت و آن ها موافقت کردند که وارد عمل شوند برای شروع کار می بایستی مساله مه
م مالی را حل می کردند چون برای هر کاری نیاز به پول داشتند مساله را به این صورت حل کردند که هر ماه هر یک از آن ها از حقوقی که دارند، مبلغی را روی هم بگذارند و تا از این راه هزینه اجاره و اداره محل موردنظر را بپردازیم. اوایل سال ۱۳۲۸ به اتفاق دوستانشان حسین کاظمی، احمد اسفندیاری و مهدی ویشکایی آثارشان را در انجمن فرهنگی ایران و فرانسه به نمایش گذاشتند. کاظمی با تعداد ۵ پرتره، ۵ منظره و چند کمپوزیسیون، اسفندیاری با ۱۶ تابلوی منظره و طبیعت بی جان، ویشکایی با تعداد ۵ پرتره، ۵ منظره و طبیعت بی جان و استاد جوادی پور با ۹ پرتره و ۲۴ منظره از گرگان در نمایشگاه شرکت کردند که این نمایشگاه فوق العاده موفق بود و تعدادی از آثار نیز خریداری شد. استاد جوادی پور: از ادامه جستجو برای یافتن محلی مناسب برای کارهایی که در نظر داشتیم، باز نایستادیم تا اینکه در نبش شرقی خیابان بهار واقع در خیابان انقلاب محلی پیدا و اجاره کردیم. با سرعت آن را به صورت تشکیلات منظمی برای برپایی نمایشگاه گردهمایی هنرمندان و فعالیت های هنری دیگر آماده نمودیم نامش را آپادانا، کاشانه هنرهای زیبا گذاشتیم. سپس وی آرم و پوستر آن را طراحی کرد و ساخت و روز دوم
مهر ماه سال ۱۳۲۸ آپادانا با نمایش آثاری از حسین کاظمی، جلیل ضیاء پور، احمد اسفندیاری و استاد جوادی پور گشایش یافت و نمایشگاه با حضور انبوه جمعیتی بیش از انتظارشان مورد استقبال قرار گرفت. فردای آن شب بیشتر روزنامه های تهران خبر گشایش آپادانا را در روزنامه های خود درج کردند. چند روز بعد بدون آن که ما خواسته باشیم رادیو در پخش اخبارش از آپادانا در ردیف موزه ها و کتابخانه ها نام برد و ساعات کار برنامه هایش را پخش میکرد. پس از چند هفته کلاسی برای آموزش نقاشی به تشکیلات شان افزودند که اداره آن را کاظمی و جوادی پور عهده دار بودند. آپادانا به مرکز تجمع هنرمندان وقت مبدل شده بود، همه روزه عده ای از هنرمندان در آنجا دورهم جمع می شدند و درباره مسائل هنری با هم به بحث و گفت وگو می نشستند. هفته ای یکی الی دو شب را برای نمایش فیلم های هنری با سخنرانی ‎هایی با نمایش اسلاید اختصاص داده بودند. عده ای به عضویت آپادانا درآمدند و همه ماهه مبلغ کمی به عنوان حق عضویت می پرداختند. بعد از یک سال آپادانا تعطیل شد. استاد جوادی پور در این مورد گفت:آپادانا به ظاهر تعطیل شد، ولی نام آن به صورت نقطه عطفی در تاریخ هنر معاصر ایران بر جای م
اند گروه پنج شش هزار نفری که با کمک آپادانا با هنر آشنا شده و کم کم به آن خو گرفته بودند با ادامه فعالیت های بعدی خود در جهت اشاعه هنر، نام آپادانا را جاودانه نمودند. تحصیل در آکادمی هنرهای زیبا مونیخ و شروع به کار در دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران. علی محمد حیدریان که استاد محمود جوادی پور بود از وی دعوت به عمل آورد تا پایان سال تحصیلی ۱۳۳۰ هفته ای سه روز به دانشکده هنرهای زیبا به عنوان همیار استاد در کارگاه کمک کنند و در همان سال وی موفق به دریافت بورس تحصیلی(DAAD) از دولت آلمان غربی شد و به آلمان سفر کرد. او اولین دانشجوی خارجی بود که برای رشته هنر در آلمان بورسیه شده بود و با انتخاب خودش مشغول به تحصیل در آکادمی مونیخ شد. در آتلیه ی استادشان پروفسور کارل کرودل ( )شروع به کار در زمینه هنرهای چاپی (گرافیک) کرد و در همان سال با همسر آلمانی خود اینگه بورگ ازدواج کرد. سپس کارشان را با تجربیاتی در زمینه کنده کاری روی چوب لینولئوم و فلز آغاز کرد و در مرحله دوم به آزمایشهایی در زمینه چاپ سنگی (لیتوگرافی) پرداخت. اردیبهشت سال ۱۳۳۲ به عنوان معلم رسمی در دانشکده هنرهای زیبا استخدام شد. سپس با چاپخانه بانک ملی ایر
ان قرارداد بست که بخشی از سفارش های چاپخانه را که در تخصص شان بود به ایشان واگذار کنند به این ترتیب کارهایی که در زمینه اوراق بهادار بودند، به وی واگذار شد. علی رغم اصرار وی به تاسیس رشته گرافیک در دانشکده هنرهای زیبا با در خواست وی موافقت نشد.تا در سال ۱۳۳۶ دومین بورس تحصیلی آلمان غربی را دریافت کرد و به آکادمی هنرهای زیبای مونیخ رفت. دنباله پژوهشهای قبلی اشان را از سر گرفتند مدت ها بود که به فکر ایجاد تحولی در هنر مینیاتور کشور بودند به همین دلیل آثار جدیدشان را به صورت کنده کاری روی لینولئوم، چوب و به دنبال آن چاپ سنگی و چاپ باتیک انجام دادند و از کلیات هنر مینیاتور الهام گرفتند به این ترتیب آثاری با موضوع های ایرانی به وجود آوردند، آثاری همچون، استراحت، فرشتگان چوپان، خانه های روی آب، گل های آفتابگردان، کارت تبریک، دختر مجار، دختر لر و آهو، رستوران کولی ها و رامش گران. در سال ۱۳۳۸ دوباره به ایران بازگشتند و کار تدریس در دانشکده هنرهای زیبا را از سر گرفتند. در این سال از طرف فرهنگ و هنر برای تدریس در هنرستان های هنرهای زیبای دختران و هنرستان آراد کمال الملک دعوت شدند. در هنرستان دختران با استاد حسین بهزاد
و محمود فرشچیان همکار شدند. تدریس در این دو هنرستان را تا سال ۱۳۴۵ ادامه دادند و در سال ۱۳۴۰ برای بار دوم از طرف دکتر سیحون برای تدریس در دانشکده هنرهای زیبا رشته هنرهای تزینی دعوت شدند و در آن دانشکده تا سال ۱۳۴۲ تدریس کردند.در سال ۱۳۳۹ آثارشان را در تالار قدیم رضا عباسی به نمایش گذاشتند. این اولین نمایشگاهی در ایران بود که در آن آثاری در زمینه هنرهای چاپی مانند کنده کاری روی چوب، لینولئوم، فلز و همچنین چاپ سنگی و ضمنا نقاشی روی پارچه با تکنیک باتیک به نمایش گذارده می شد، که امروزه به شکل هنری مستقل درآمده است. در سال ۱۳۳۸ به دلایلی از همسر آلمانی اش جدا شد، اواخر سال ۱۳۴۲ با همسرش،نزهت امیرکافی، ازدواج کرد و صاحب دو دختر با نام های، مانیا و نیوشا جوادی پور شد. دختر بزرگ شان، نیوشا جوادی پور، در رشته آموزش هنر و نقاشی معاصر و تاریخ هنر در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان () در مونیخ و مانیا جوادی پور نیز در ایران در رشته معماری دانشگاه شهید بهشتی تهران تحصیل کردند. در سال ۱۳۴۴ مدارک تحصیلی استاد جوادی پور مورد ارزشیابی شورای عالی فرهنگ قرار گرفت و ارزش تحصیلات شان برابر دکترا اعلام شد و همچنین به عنوان نماینده وزا
رت فرهنگ و هنر در شورای عالی تمبر (در سال ١٣٤٢) بودند. همچنین رتبه شان از دبیری به دانشیاری تمام وقت تبدیل شد. سرانجام در سال ۱۳۴۷ با اضافه شدن رشته گرافیک به سرپرستی هوشنگ کاظمی به سایر رشته های دانشکده هنرهای زیبا، آرزوی دیرینه شان برآورده شد، و جوادی پور در سال ۱۳۴۲ به عنوان استاد ویژوال دیزاین به دعوت مهندس سیحون شروع به تدریس کرد. در سال های ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۴ علاوه بر داشتن وظایف آموزشی در سمتهای سرپرستی آموزشی و مدیریت گروه هنرهای تجسمی می بایستی به عنوان نماینده دانشکده هنرهای زیبا در جلسات متعدد مؤسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی دفتر فنی دادگستری و... نیز حضور داشتند. با وجود تمام مسئولیت ها در خلال سال های ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۲ تألیف پنج جلد کتاب راهنمای هنر و پنج جلد راهنمای تدریس هر یک را برای سالهای اول تا سوم راهنمایی و چهارم و پنجم را انجام دادند. نمدهای ایران، پژوهشی در زمینه نمدهای منطقه گرگان و دشت. جوادی پور در سال ۱۳۵۰ خود را برای انجام پژوهشی دامنه دار در زمینه نمدهای ایران داوطلب کرد، که با تقاضایش موافقت شد. پژوهش شان را از منطقه گرگان و دشت آغاز نمودند و تا سال ۱۳۵۴ ادامه دادند نتیجه را به صورت کتابی ب
ا نام «نمدهای ایران پژوهشی در زمینه نمدهای منطقه گرگان و دشت» درآورد و به شورای دانشکده تقدیم نمود، همگی لزوم چاپ آن را تایید و اعلام کردند. بعد از اتفاقات زیادی که در رابطه با چاپ کتاب روی داد، سرانجام چاپ آغاز شد و قرار بود که تا اواخر سال ۱۳۵۵ تمام شود. و بعد از ۳۱ سال در پاییز ۱۳۸۶ به چاپ رسید. در سال ۱۳۵۵ به افتخار مرتبه استادی تمام وقت نائل شدند و پس از چندی برای استفاده از فرصت مطالعاتی با همسر و دو دخترشان عازم کشور آمریکا شد و در شهر دانشگاهی شمپین (Champaign)، دو شهر در کنار هم اوربانا - شمپین ( Champaign Urbana)در مرکز ایالت ایلینویز (Illinois) قرار گرفته اند، که از مراکز دانشگاهی بسیار معروف آمریکا می باشند. در مکاتباتی که قبل از آغاز سفرشان میان دانشگاه تهران و دانشگاه ایلینویز در مورد این جانب صورت گرفته بود به عنوان مؤلف کتاب نمدهای ایران نیز معرفی کرده بودند. از آنجا که تنظیم قسمتی از برنامه دوران فرصت مطالعاتی وی در آمریکا بر عهده مسؤلین دانشگاه شمپین گذارده شده بود یکی از برنامه های شان سخنرانی با نمایش اسلاید درباره هنر نمدسازی ایران تعیین نموده بودند که روز چهارم ماه مه ۱۹۷۷ در سالن موزه ک
رانرت (Art Museum Krannert) شهر شمپین برگزار شد. با توجه به تازگی موضوع سخنرانی بسیار مورد توجه حاضران قرار گرفت. سال ۱۹۷۷ صدمین سال تاسیس دانشگاه شمپین از جمله دانشکده هنرهای زیبای آن بود. به همین مناسبت قرار بود دانشکده هنرهای زیبا نمایشگاهی ترتیب دهد که در آن آثار تمام استادان آن دانشکده از صد سال به این طرف به نمایش گذارده شود. از استاد جوادی پور نیز به عنوان استاد مهمان دعوت شد که در نمایشگاه شرکت کنند و با ۵ تابلویی که در همان شهر کار کرده بودند در نمایشگاه شرکت کردند. چند روز پس از گشایش نمایشگاه مدیر یکی از گالری های شهر پیوریا از وی دعوت کرد تا در گالری اش نمایشگاهی انفرادی ترتیب دهند، پس از گذشت چند ماه تعداد ۱۱ تابلوی رنگ روغن از آثارشان در تاور پارک گالری شهر پیوریا (Tower Park Gallery) به نمایش گذارده شد. کتاب «نمدهای ایران پژوهشی در زمینه نمدهای منطقه گرگان و دشت» که پژوهش آن سالها پیش صورت گرفته بود، توسط انتشارات فرهنگستان هنر در سال ۱۳۸۶منتشر شد. محمدصادق میرزا ابوالقاسمی در مجله آیینه خیال در معرفی این کتاب مینویسد:لطف کتاب به تصاویر آن است؛ تصاویری که در بخش پایانی کتاب گردآوری شده و تقریبا
ً چهارصد نمونه نمد را شامل میشود. تمدهای تصویر شده از نظر شکل و نقش بسیار متنوع هستند و سنجیده انتخاب شده اند. مشخص است که در گزینش تصاویر و تقدم و دسته بندی آنها دقت زیادی شده است. همچنین مؤلف کوشیده است نمونه ها را در سه گروه اصلی نمدهای اصیل ترکمن نمدهای اصیل محلی و نمدهای ترکیبی - و زیرگروه هایی که ساختار هندسی نقش یا نوع مصرفی نمد و ... را در بر میگیرد - تنظیم و معرفی کند و برای هر کدام توضیحاتی بیاورد. با آن که عکس برداری از نمدها به سی و دو سال پیش باز می گردد در کیفیت تصویر و چاپ بی نقص است. نگارنده از هیچ تلاشی برای پر بار شدن و تنوع تصویری نمدها کوتاهی نکرده و از تمام توان خود برای آن استفاده کرده است. بازگشت به عالم آزادی و نقاشی. در مهر ماه سال ۱۳۵۷ به ایران بازگشتند کارشان را با داشتن سمت سرپرست آموزش دانشکده در کنار انجام وظایف آموزشی شان ادامه دادند. در سال ۱۳۵۸ بازنشسته شدند و دوباره به عالم آزادی و نقاشی بازگشتند. سال ۱۳۶۰ به نقاشی تابلویی به نام کوزه گری پرداختند. اواخر همان سال به اصرار دوستان شان اقدام به گشودن کلاس برای آموزش هنر نقاشی نمودند که تا اواخر شهریور سال ۱۳۷۱ ادامه یافت. سال ۱۳
۶۸ پس از سالها نمایشگاهی با عنوان مروری بر آثارشان از سال ۱۳۲۲ تا ۱۳۶۸ در گالری نوپای آذین ترتیب دادند که بسیار موفقیت آمیز بود. سال ۱۳۷۲ توانستند حدود بیست اثر تازه از جمله بازار روستایی، تابلوی پرتره چهره با دست از خانم بهادری، کوه های خفته، چشمه علاء و تاج خروس بپردازند. در سال های ۱۳۷۳ تا ۱۳۷۵ که در ایران بودند توانستند به خلق ۳۳ اثر نقاشی بپردازند.در تیر ماه ۱۳۷۵ به کشور آلمان سفر کردند و در شهر مونیخ به دختر بزرگشان، نیوشا جوادی پور، پیوستند و به مدت چهار ماه در آنجا ماندند، که به خلق ۱۶ اثر تازه با موضوع های پرتره، منظره و خط نقاشی انجامید. در سفری که همان سال به شمال داشتند موفق به نقاشی ۱۳ اثر کوچک از مناظر شمال شدند و پس از بازگشت به موازات کار روی تابلوهای بزرگ از جمله دره سرخ و ناشادان شادی آفرین، پرداختند.در سال ۱۳۷۶ نمایشگاه گروهی موزه هنرهای معاصر تهران شرکت داشت. در آبان ماه این سال در چهارمین نمایشگاه دو سالانه نقاشی ایران در موزه هنرهای معاصر تهران شرکت کرد. در مراسم اهدای جوایز این نمایشگاه از چهار هنرمند پیش کسوت محمود جوادی پور، علی قهاری، احمد اسفندیاری و منصوره حسینی تجلیل شد. کتاب «پیش
گامان نقاشی معاصر ایران نسل اول» نوشته جواد مجابی در معرفی هنرمندان نوگرای نسل اول محمود جوادی پور، جلیل ضیاء پور، احمد اسفندیاری، جواد حمیدی، حسین کاظمی، شکوه ریاضی، عبدالله عامری، مهدی ویشکایی، منوچهر یکتایی و لیلی تقی پور توسط نشر هنر ایران در زمستان این سال منتشر شد.جواد مجابی در معرفی جوادی پور مینویسد: هنرمند، دوره های درخشانی در زمینه تکچهره سازی و منظره پردازی دارد. این تابلوها چون کارگه کوزه گری و بازار که با منتهای حوصله و دقت در جزییات ساخته شده، علاقه استاد را به نمایش آداب اجتماعی ایران و حفظ فضای بومی در آثار نوگرایش نشان می دهد. سال ۱۳۷۸ تا پایان سال توانستند تعداد یازده اثر تازه نقاشی پدید آورند.سه شنبه ۲۷ آذر ماه ۱۳۸۰ نقاشی تابلوی بزرگ کار و زندگی را آغاز کردند و موفق شدند که آن را تا پایان سال تمام کنند. جوادی پور به عنوان عضو پیوسته فرهنگستان هنر در رشته هنرهای تجسمی انتخاب شد و در نمایشگاه گروهی گالری کمال الدین بهزاد آثارش به تماشا درآمد. در دومین دوسالانه نقاشی معاصر جهان اسلام اثری از او به نمایش گذاشته شد و لوح سپاس فرهنگستان هنر را به همین مناسبت دریافت کرد. یازدهم تیر ماه تابلویی با
ابعاد ۱۲۰×۱۹۰ سانتیمتر با موضوع کوزه ها را آغاز کردند که سال ۱۳۸۲ به پایان رسید. در دهم تیر ماه به آلمان سفر می کنند و در آن بازه ۱۲ اثر بر مبنای اشعار خیام و سعدی و همچنین نقاشی تخیلی منظره انجام می دهند و سپس در تاریخ ۲۷ شهریور سال ۱۳۸۲ دوباره به ایران بازگشتند. ۳ تیر ماه ۱۳۸۳ به فرمایش میرحسین موسوی ریاست محترم فرهنگستان هنر قبول کردند تا آثارشان را به صورت نمایشگاهی به نام مروری بر آثارشان از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۸۳ ترتیب دهند. در زمستان این سال نمایشگاهی از آثارش در مرکز فرهنگی هنری صبا با عنوان مروری بر آثار طراحی گرافیک و نقاشی محمود جوادی پور برگزار شد. به مناسبت این نمایشگاه کتاب «در میان راز مشتاقان مروری بر زندگی و آثار استاد محمود جوادی پور» با نوشته هایی از مهدی حسینی و عبدالمجید حسینی راد توسط انتشارات فرهنگستان هنر منتشر شد. آثارش در نمایشگاه گروهی همکلاسی ها گرامیداشت پیشگامان نقاشی معاصر ایران به مناسبت هفته میراث فرهنگی به همراه آثار احمد اسفندیاری و عبدالله عامری در نگارخانه شیو به نمایش درآمد. در آبان ماه سال ۱۳۸۴ در پنجمین همایش چهره های ماندگار از سوی سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی به عنوان چ
هره برگزیده شد. جوادی پور در دی ماه این سال همزمان با برگزاری نمایشگاه جنبش هنر نوگرای ایران در جلسه ای در موزه هنرهای معاصر تهران به تحلیل و بررسی آثار نقاشان گالری آپادانا پرداخت.در آذر ماه همان سال تندیس دومین جشنواره تصویر سازی کتاب های درسی با نام «مصور» را از سوی وزارت آموزش و پرورش دریافت کرد. در بهار سال ۱۳۸۶ نمایشگاه آثار گرافیک جوادی پور در موزه هنرهای معاصر اصفهان برگزار شد. در آخرین روز بهار نشان درجه یک فرهنگ و هنر را در مراسم تجلیل از استادان برگزیده فرهنگستان های کشور از رئیس جمهور وقت دریافت کرد.در تابستان همین سال از سردیس وی ساخته حسین قلی زاده در موزه هنرهای دینی امام علی (ع) رونمایی شد. در نمایشگاه گروهی رنگها برای سبزه در گالری پردیس سینمایی ملت در سال ۱۳۸۸ اثری از او به تماشا درآمد. در سومین دوسالانه گرافیک جهان اسلام که در آبان ماه همین سال از سوی فرهنگستان هنر برگزار شد، از وی به عنوان پدر گرافیک ایران و یکی از نخستین پایه گذاران جنبش نقاشی نوگرای ایران تجلیل شد. عضویت در هیئت داوری بخش نقاشی دومین جشنواره بین المللی هنرهای تجسمی فجر را پذیرفت. در همین جشنواره نشان عالی هنر از سوی وزار
ت فرهنگ و ارشاد اسلامی به وی تعلق گرفت. موزه هنرهای معاصر تهران در آذر ماه سال ۱۳۸۹ نمایشگاهی از آثار وی با عنوان «پیشگامان هنر نوگرای ایران محمود جوادی پور» برپا کرد. به این مناسبت کتابی به کوشش یعقوب امدادیان و با نوشته ای از مهدی حسینی منتشر شد. یعقوب امدادیان در مقدمه این کتاب می نویسد:موزه هنرهای معاصر تهران با معرفی پیش کسوتان هنر معاصر ایران و کنکاش در روند زندگی و آثار این فرهیختگان که با خلق آثار ممتاز و کم نظیر در ژرفا بخشیدن به هنر این مرز و بوم تلاش و کوشش پیگیر کرده اند را ارج می نهد. بی شک استاد محمود جوادی پور یکی از چهره های شاخص و به یادماندنی تاریخ هنر کشورمان است که موزه هنرهای معاصر تهران زمانی به تجلیل و معرفی اش شتافته است که با ما زندگی میکند و چشمه جوشان هنرشان خلاق و الهام بخش است. آغاز هنر گرافیک نوین در ایران. در اینجا نقل قولی از استاد محمود جوادی پور میاورم که در کتاب «در میان راز مشتاقان: مروری بر زندگی و آثار استاد محمود جوادی پور» آورده اند:در سال ۱۳۸۱ از مرکز هنرهای تجسمی خبر دادند که دولت در نظر دارد عده ای از هنرمندان را مورد تشویق قرار دهد و شما نیز جزو آنان هستید و روزی را
مشخص کردند و گفتند که با مدارک تحصیلی و اداری در مکانی که معین کردند حاضر شوم روز موعود با در دست داشتن مدارکی که تعیین شده بود به محل مذبور رفتم و با شخصی که برای مصاحبه و رسیدگی به پرونده ما تعیین شده بود، ملاقات نمودم با هم گفت و گو کردیم و مدارکی که همراه برده بودم مورد بررسی قرار گرفت و کار من نزدیک به پایان بود که شخصی که مایل نیستم از او نام ببرم وارد اتاق شد و در نوبت نشست. نوبت به او رسید مدارکش مورد بازدید قرار گرفت درباره زندگی اش سخن گفت. سخن از هنر گرافیک و بانی آن در ایران به میان آمد و او در کمال راحتی خود را آغازگر رشته گرافیک در ایران معرفی کرد و رفت من از این نادرستی خیلی ناراحت شدم. معتقدم مسئله رویدادهای تاریخی هر ملتی در هر زمینه ای که باشد ،فرهنگی، نظامی، تاریخی، دینی و... باید صحیح و بدون کوچکترین تغییری در تاریخ ضبط شود تا آیندگان با حقایق رویدادهای گذشته کشورشان آشنا شوند. همان طور که در صفحات قبل نوشتم من از سال ۱۳۲۲ یعنی از دومین سال که وارد دانشکده هنرهای زیبا شدم به صورت نیمه وقت در چاپخانه بانک ملی و با عنوان نقاش چاپخانه مشغول کار شدم و از همان زمان بیشتر کارهایی که انجام آن به
من محول میشد در زمینه هنر گرافیک بود. برای مثال طراحی آرم برگ اوراق بهادار، نقش اسکناس نقاشی روی جلد برای فراورده های مختلف تجاری و صنعتی، طراحی پوستر تصویر برای داستان های کتاب های کودکان و بزرگسالان و بسیاری کارهایی که همه کاملاً جنبه گرافیکی داشتند و خوشبختانه هنوز تعدادی از کارهای نامبرده را در اختیار دارم. به این ترتیب هنر گرافیک از سال ۱۳۲۲ در ایران آغاز شده بود و ضمن این که من جز فعالیت های گرافیکی که در چاپخانه داشتم به طور آزاد نیز سفارش هایی در این زمینه گرفته و انجام می دادم و به دنباله این قبیل فعالیت ها نیز از سال ۱۳۳۰ که به آلمان سفر کرده بودم و در آکادمی هنرهای زیبای مونیخ نیز دنباله کارهای گرافیکی را منتها در جهت صد درصد هنری دنبال کردم و نمونه هایی از کارم را برای اولین بار سال ۱۳۳۹ در ایران و تالار رضا عباسی به نمایش گذاردم و دیگر جای شبهه ای باقی نمی ماند که تاریخ آغاز هنر گرافیک در ایران سال ۱۳۲۲ میباشد نه سال ۱۳۴۰ که بعضی ها قصد دارند، به هنرمندان بقبولانند. درگذشت. در سال ۱۳۹۱ برای دیدار دخترش نیوشا جوادی پور، به آلمان سفر کرد و پنجم آذر ماه در همانجا درگذشت. پیکر او به تهران، منتقل و ا
ز مقابل موزه هنرهای معاصر تهران تشییع و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. پیکر جوادی پور، با حضور هنرمندان، مسئولان فرهنگی و هنری و پیش کسوتان عرصه هنر از جمله آیدین آغداشلو، محمدابراهیم جعفری و عباس مشهدی زاده به خاک سپرده شد.
بخش کنورا (به انگلیسی: Kenora District) یک سکونتگاه مسکونی در کانادا است که در انتاریو واقع شده است. خصوصیات. بخش کنورا ۵۷٬۶۰۷ نفر جمعیت دارد.
دیوید شپرد اسمیت جونیر (؛ زادهٔ ) که بهتر به عنوان شپرد اسمیت یا "شپ اسمیت" معروف است، گوینده اخبار تلویزیونی آمریکایی است. او مجری سابق فاکس ریپورت به همراه شپرد اسمیت و استیودیو بی در فاکس نیوز بود. اسمیت در اکتبر ۲۰۱۳ مجری "شپرد اسمیت گزارش می دهد" و نیز ادیتور مدیریتی بخش اخبار فوری شبکه فاکس نیوز است.
بخش منیولین (به انگلیسی: Manitoulin District) یک سکونتگاه مسکونی در کانادا است که در انتاریو واقع شده است.
بخش نیپیسینگ (به انگلیسی: Nipissing District) یک سکونتگاه مسکونی در کانادا است که در انتاریو واقع شده است. خصوصیات. بخش نیپیسینگ ۸۴٬۷۳۶ نفر جمعیت دارد.
ماریتا سرگئی شاگینیان (؛ – ) یک نویسنده و فعال ارمنی تبار اهل اتحاد شوروی بود. ریزسیاره 2144 Marietta در سال ۱۹۷۵ توسط «لیودمیلا چرینیخ» ستاره شناس اهل شوروی کشف شد و به افتخار وی نامگذاری شد. زندگی نامه. وی در ۲ آوریل ۱۸۸۸ در مسکو به دنیا آمد. وی بیشتر عمر خویش را در کوکتبل، شبه جزیره کریمه گذراند. وی عضو اتحادیه نویسندگان شوروی بود. شاگینیان همچنین برنده جوایزی همچون جایزه استالین و نشان لنین (۱۹۷۲) شده است. وی در ۲۰ مارس ۱۹۸۲ در سن ۹۳ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ارامنه مسکو به خاک سپرده شده است.
بخش پری ساوند (به انگلیسی: Parry Sound District) یک سکونتگاه مسکونی در کانادا است که در انتاریو واقع شده است. خصوصیات. بخش پری ساوند ۴۲٬۱۶۲ نفر جمعیت دارد.
بخش رینی ریور (به انگلیسی: Rainy River District) یک سکونتگاه مسکونی در کانادا است که در انتاریو واقع شده است. خصوصیات. بخش رینی ریور ۲۰٬۳۷۰ نفر جمعیت دارد و ۳۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
در علم اقتصاد، دام یا چرخه فقر توسط مکانیسم های خود تقویت کننده ای ایجاد می شود که باعث می شود فقر، پس از وجود آن، ادامه یابد، مگر این که دخالتی خارجی صورت گیرد. این می تواند در طول نسل ادامه داشته باشد، و هنگامی که در کشورهای در حال توسعه چنین اصطلاحی گفته می شود، یک دام برای توسعه یافتن نیز شناخته می شود. چرخهٔ فقر پدیده ای تعریف شده است که در آن خانواده های فقیر به مدت حداقل سه نسل، یعنی مدت زمان کافی برای این که هیچ یک از نیاکانی که دارای سرمایه فرهنگی، فکری و اجتماعی لازم برای تغییر شرایط فقیرانه شان هستند و قابلیت انتقال آن را دارند دیگر زنده نباشند، فقیر می شوند. در محاسبات طول نسل های مورد انتظار و دورهٔ زندگی نیاکان، میانهٔ پایین تر سن والدین در این خانواده ها با دوره زندگی کوتاهتر در بسیاری از این گروه ها خنثی می شود.
بخش سادبری (به انگلیسی: Sudbury District) یک سکونتگاه مسکونی در کانادا است که در انتاریو واقع شده است. خصوصیات. بخش سادبری ۲۱٬۱۹۶ نفر جمعیت دارد.
کلاوس دولدینگر (؛ زادهٔ ) موسیقی دان و نوازندهٔ ساکسوفون اهل آلمان است که بیشتر به دلیل آهنگ سازی موسیقی فیلم شناخته می شود. از فیلم های او می توان به "عشق ابدی است" اشاره کرد.
ژان-پاسکال تریکو () (زاده ۱۹۶۳) کارآفرین، بازرگان و مدیر ارشد اجرایی فرانسوی است، که اکنون به عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت اشنایدر الکتریک فعالیت می نماید. وی پیشینه مدیریت در شرکت های آلکاتل-لوسنت و شلمبرژه را نیز در کارنامه کاری خود دارد.
بخش ثاندر بی (به انگلیسی: Thunder Bay District) یک سکونتگاه مسکونی در کانادا است که در انتاریو واقع شده است. خصوصیات. بخش ثاندر بی ۱۴۶٬۰۵۷ نفر جمعیت دارد و ۲۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دیدیه لومبارد (؛ زادهٔ ) کارآفرین، بازرگان و مدیر ارشد اجرایی فرانسوی است، که در حال حاضر به عنوان رییس هیئت مدیره شرکت اس تی مایکروالکترونیکس فعالیت می نماید. وی سابقه مدیریت در شرکت های فرانس تلکوم را نیز در کارنامه شغلی خود دارد.
دیتا پارلو (؛ ۴ سپتامبر ۱۹۰۶ – ۱۲ دسامبر ۱۹۷۱) یک هنرپیشه اهل آلمان بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "توهم بزرگ"، "آتالانت" و "التیماتوم" اشاره کرد.
آرنو دو پایفونتی (؛ زادهٔ ) کارآفرین، روزنامه نگار و مدیر ارشد اجرایی فرانسوی است، که اکنون به عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت ویوندی فعالیت می نماید.
بخش تیمیسکیمینگ (به انگلیسی: Timiskaming District) یک سکونتگاه مسکونی در کانادا است که در انتاریو واقع شده است. خصوصیات. بخش تیمیسکیمینگ ۳۲٬۶۳۴ نفر جمعیت دارد.
ونسان بولوره (زادهٔ ) کارآفرین، نویسنده، سرمایه دار، بازرگان و مدیر ارشد اجرایی فرانسوی است، که اکنون به عنوان رئیس هیئت مدیره شرکت ویوندی فعالیت می نماید.
حسینقلی خان ابوقداره والی پشتکوه وی از مردم لر از طایفه سلورزی بود . بود .قلمرو والی شامل استان ایلام کنونی، بخش هایی از استان های کرمانشاه، لرستان، خوزستان و قسمت هایی از مناطق کردنشین استان دیاله عراق بود. حسینقلی خان در سال ۱۲۵۰ ه .ق (۱۲۱۳ خورشیدی، ۱۸۳۴ میلادی) متولد شد و در دورهٔ جوانی علیه پدر و پسر عموی خود عباسقلی خان شورش کرد و چند سال متواری بود و در خانقین و مندلی عراق، سرگردان بود. در درگیری بین حسینقلی خان با عباسقلی خان، بسیاری از بزرگان و امرای نظامی از عباسقلی خان حمایت کردند و حسینقلی خان بار دیگر به خاک عثمانی پناه برد و در نهایت با حمایت و کمک نظامی لطفعلی خان بالاوند جد علای خاندان اسفندیاری بالاوند حاکم هلیلان، توانست بر عباسقلی خان پیروز شود و بر ده بالا (ایلام کنونی) مقر والیان پشتکوه مسلط شد و به تدریج قدرت خود را در پشتکوه توسعه داد. حاکمیت حسینقلی خان بر پشتکوه، توسط حکومت مرکزی به رسمیت شناخته شد و والی جوان توانست بر تمام قلمرو پشتکوه تسلط پیدا کند. قدرت وی به اندازه ای بود که تحسین سیاحان و سفرنامه نویسان خارجی را برانگیخته بود. او از سال ۱۲۸۰ ه .ق تا ۱۳۱۸ ه .ق (۱۲۴۲ تا ۱۲۷۹ خورشید