Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خوان مونوز (به اسپانیایی: Juan Muñoz) زادهٔ ۱۷ ژوئن ۱۹۵۳(میلادی)-مرگ ۲۸ آگوست ۲۰۰۱(میلادی) مجسمه ساز اسپانیایی بود. او با انگم، پاپیه ماشه و برنز مجسمه های خود را خلق کرده است. او همچنین علاقه مند به آفریدن قطعات موسیقی برای رادیو بود. در سال۲۰۰۰ برای فعالیت های هنری خود جایزهٔ بزرگ هنرهای زیبای دولت اسپانیا را دریافت نمود. زندگی نامه. خوان مونوز در شهر مادرید و در خانوده ای تحصیلکرده زاده شد. او دومین فرزند از هفت فرزند خانواده اش بود. در کودکی او را در یک مدرسهٔ محلی ثبت نام کردند ولی به زودی از محیط آنجا خسته و اخراج شد به همین دلیل پدرش مجبور شد معلمی خصوصی برایش استخدام کند که شاعر بود و از آنجا که نقد هنری نیز می کرد مونوز را با هنر مدرن آشنا نمود. خوان مونیوز در زمان حکومت رژیم سرکوبگر فرانکو بزرگ شد. در سال ۱۹۷۰ به انگلیس رفت و در کالج کاریدن ومدرسهٔ هنر و طراحی (Central School of Art and Design) آموزش دید.آنجا بود که با همسر مجسمه ساز خود آشنا شد. ثمرهٔ ازدواج آن ها دو فرزند بود. از سویی دیگر ازدواجش با کریستینا باعث خوشاوندیش با آلبرتو ایگلسیاس آهنگساز اسپانیایی و نامزد دریافت اسکار شد.در سال ۱۹۸۲ ا
و بورسیهٔ برنامه فولبرایت را دریافت کرد، به آمریکا سفر نمود و در انستیتوی پرات در نیویورک به ادامهٔ آموزش های خود پرداخت. زندگی نامه هنری. نخستین نمایشگاهش در سال ۱۹۸۴ در گالری"Fernando Vijande " اسپانیا برگزار گردید و از آن زمان کارهایش به تناوب در اروپا و نقاط دیگر جهان به نمایش گذاشته شده است. در اوایل سال ۱۹۹۰ خوان مونوز تحولاتی در مجسمه سازی سنتی ایجاد کرد به این ترتیب که مجسمه هایش را با شیوهٔ روایتی و کوچکتر از اندازه واقعی در فضایی از تعاملات متقابل خلق می نمود. مجسمه های فیگوراتیو او اغلب بینندگان را دعوت به ارتباط بر قرار کردن می کنند، چنان که آنان احساس می کنند خود بخشی از کار هنری هستند. مجسمه های خاکستری یا مومی یکرنگ او بعلت نداشتن فردیت خاص ذهنیت نامحسوس، مبهم و تا حد زیاد ناراحت کننده ای را بر می انگیزانند که بینندگان را به واکنش و کاوش وامی دارد. خوان مونوز در مصاحبهٔ خود با(از کتاب خوان مونوز) در ارتباط با چگونگی یافتن سبک شخصی خود گفته است او خود را مجسمه سازی داستانسرا می داند که سال ها در پی یافتن سبک شخصی خود بوده است. او می گوید پس از بازگشت به اسپانیا در کنار خانه ام مردی بود که با این
که آموزش هنری ندیده بود و چیزی از تاریخ هنر نمی دانست مجسمه هایی برای باغ ها می ساخت و آن را می فروخت او خود را مجسمه ساز می دانست من به اعتماد نفسش غبطه می خوردم ولی این تناقض را دوست داشتم من مجسمه سازی بودم که مجسمه نمی ساختم و او را که مجسمه ساز نمی دانستم مجسمه های زیادی می ساخت تعدادی از کارهایش را خریدم و کارهایش برایم محرکی شد برای یافتن سبک شخصی مجسمه های بالکنی ام.. او در این گفتگو همچنین از تأثیر گرفتن عمیق از آثار جورجو د کیریکو (۱۹۷۸ –۱۸۸۸)هنرمند ایتالیایی یاد می کند و می گوید .. به نظرم او استاد بزرگ سبک باروک بود و از مفهوم معنوی رسم خط راست به خوبی آگاه بود و زمان را در آثارش ساکن کرده است. این حس جابجایی های معماری او بود که برایم تحسین برانگیز بود... پلان بندی مجسمه هایم بسیار مدیون سبک معماری فریبندهٔ باروک ایتالیایی است .. او می گوید معماری مانند یک پس زمینه برای فیگورها است. برای مثال من از کارل آندره (مجسمه ساز) آموختم که چگونه کف زمین حس فضایی را فعال می کند ولی من برای مجسمه هایم بسترهای نوری –سایه روشن ایجاد می کنم چرا که می توانم تنش روانی آن ها را بهتر نشان دهم و این برای فیگورهایم
فضایی روانی ایجاد می کند که بر بینندگان تأثیر می گذارند... این بازی های نور باعث می شود فکر کنیم چشمهایمان ما را گول می زند، صحنه هایی خلق می شود که نمی توانید به چشم خود اطمینان کنید و همین عمل دیدن را تحت سؤال می بردو تنها به آنچه که می بینید اطمینان ندارید...Juan Muñoz مجسمه های خوان مونوز اغلب با انگم، پاپیه ماشه و برنز ساخته شده اند. او همچنین علاقه مند به آفریدن قطعات موسیقی برای رادیو بود. در یکی از برنامه های پخش نشده(Third ear 1992)او عنوان کرده بود :دو واقعیت زمان حال و مرگ را هرگز نمی توان نشان داد و بهترین روش درک آنان عدم حضورشان است. او به عنوان یکی از شاخصترین، عمیق ترین هنرمندان نسل اول دوران بعد از فرانکو محسوب می شود که آثارش به بلوغ هنری رسیده است ."کارهایش در گالریهایی موزه گوگنهایم بیلبائو، موزه گوگنهایم نیویورک، موزه و بوستان مجسمه هرش هورن -اثر" آخرین گفتگو " ،مؤسسه هنر شیکاگو و تیت مدرن به نمایش گذاشته شده است. آدریان سرل در روزنامهٔ گاردین در مورد آثارش گفته است "هنرمندان زیادی در سده های اخیر به بازآفرینی فیگور انسان در مجسمه هایشان روی آورده اند ولی هیچ کدام از آنان به نظر من با چنی
ن شور و دانش تاریخ هنر به کاوش حضور انسان در آثارشان نپرداخته اند..Juan Muñoz مرگ. خوان مونوز در سال ۲۰۰۱ در شهر ایبیزا ی اسپانیا در اثر ایست قلبی در گذشت.
هارون(پرویز) یشایایی (زاده ۳ شهریور ۱۳۱۴ در تهران)فعال سیاسی، رئیس اسبق انجمن کلیمیان تهران و تهیه کنندهٔ سینما است. زندگی. هارون یشایایی مشهور به پرویز سوم شهریور سال ۱۳۱۴ در تهران در یک خانواده مذهبی یهودی به دنیا آمد. پدر او در سن کودکی وی در سن ۴۴ سالگی به دلیل ابتلا به کزاز درگذشت و مسئولیت نگهداری از هارون و پنج برادر و سه خواهرش به عهدهٔ مادر آن ها گذاشته شد. او تحصیلات ابتدایی را در مدرسه اتحاد (آلیانس) پایین در محله عودلاجان و در مدرسه نور صداقت که متعلق به میسیونرهای مسیحی بود و متوسطه را در مدرسه اتحاد (آلیانس) به پایان برد. آن دوران همراه بود با جنبش ملی شدن صنعت نفت. هارون یشایائی به همراه دوستان یهودی خود در مدارس اتحاد به مبارزه با گروههایی نظیر سومکا و گروههای پان ایرانیست و ملی گرا پرداختند. در سال ۱۳۳۰ به عضویت نشریه “بنی آدم” به سردبیری لقمان صالح درآمد. اولین بار او در سال ۱۳۳۰ به جرم فعالیتهای سیاسی زندانی شد و نه ماه زندانی بود. به دلیل صغر سن او به دارالتادیب منتقل شد. در این زمان دوستی اولیه بین یشایایی و بیژن جزنی شکل گرفت. جزنی و یشایایی از محمد مصدق حمایت میکردند. در زمان کودتای ۲۸
مرداد یشایایی و سایر دوستان او منتظر اعلام جنگ بر علیه سلطنت طلبان بودند. ولیکن در نهایت جنگ اتفاق نیفتاد و مصدق تسلیم شد. بعد از کودتا جزنی و یشایایی هر دو دستگیر شده و مدتی را در زندان قصر سپری کردند. کمی بعد در رشته فلسفه و علوم اجتماعی وارد دانشگاه تهران شد و در سال ۱۳۳۴ به همراه جزنی و سایر شرکا موسسه تبلیغاتی پرسپولیس را راه اندازی کرد و به کار در زمینه ی سینما و ساختن اسلاید و فیلم های تبلیغاتی مشغول شدند. هارون یشایایی را از اولین تولیدکنندگان تبلیغات سینمائی در ایران معرفی کرده اند. اولین فیلم تبلیغی آدامس خروس نشان توسط موسسه پرسپولیس تولید شد. در این زمان علی حاتمی و عباس کیارستمی نیز چندین تیزر تبلیغاتی برای موسسه پرسپولیس ساختند و روابط صمیمی با یشایایی داشتند. پس از مدتی سازمان کوچک پرسپولیس به موسسه ی بزرگ تبلی فیلم تبدیل شد. جزنی در سال ۵۳ اعدام شد و یشایایی از روز اعدام او به عنوان "تلخ ترین روز زندگی خود" نام برده است. علی رغم این که ساواک اعلام کرد که او در حین فرار تیر خورده است هارون یشایایی همان زمان احتمال می داد که جزنی تیرباران شده است. در دوران تحصیلات دانشگاهی نیز به فعالیت های اجتم
اعی و سیاسی خود ادامه داد، ضمن آن که بازداشت های متعدد وقفه ای نسبتا طولانی را طی این دوران برای وی پدید آورد و در سال ۱۳۴۹ موفق به اخذ مدرک لیسانس در رشته فلسفه از دانشگاه تهران شد. در سال ۱۳۴۱ سازمان دانشجویان یهود ایران را بنیان گذاشت که این سازمان تا به امروز به حیات خود ادامه داده است. در سال ۱۳۴۳ و در دوران دانشجویی با فریده پوراتیان که دانشجوی مددکاری بود ازدواج کرد. بهمن ۱۴۰۱ کتاب "هارون یشایایی" به روایت ناصر فکوهی توسط نشر گهگاه منتشر شد که درباره ی موضوعاتی چون محله عودلاجان تهران، زیست یهودیان در این محله، تحصیل در مدارس اتحاد و دانشگاه تهران و فعالیت های اجتماعی و فرهنگی هارون یشایایی می گوید. فعالیت های سینمایی. یشایایی فعالیت سینمایی را از نوزده سالگی و با موسسه تجاری پرسپولیس آغاز نمود. کمی بعد این موسسه به تبلی فیلم تغییر نام داد. در سال ۱۳۴۶ بیژن جزنی شریک یشایایی در تبلی فیلم توسط ساواک دستگیر شد. تبلی فیلم مدتی تعطیل بود و چندین ماه بعد بدون حضور جزنی به فعالیت ادامه داد. در سال 1349 نام تبلی فیلم به پخشیران تغییر یافت. پس از انقلاب این شرکت فعالیت سینمایی خود را آغاز کرد. اولین فیلم سینما
یی با نام جایزه با کارگردانی علیرضا داوودنژاد، و پس از آن، فیلم های اجاره نشین ها با کارگردانی داریوش مهرجویی که هنوز عنوان یکی از پربیننده ترین فیلم تاریخ سینمای ایران را داراست، ناخدا خورشید و ای ایران با کارگردانی ناصر تقوایی که اولی برنده پلنگ برنز جشنواره ی لوکارنو شد، در مسیر تندباد در سال ۱۳۶۷ با کارگردانی مسعود جعفری جوزانی که سیمرغ بهترین فیلم هفتمین جشنواره ی فیلم فجر را برد و کیمیا که بهترین فیلم دفاع مقدس از دیدگاه منتقدان دانسته شده، از جمله کارنامه ی شرکت پخشیران است. او در سال ۱۳۸۷ در بیست و هشتمین جشنوارهٔ فیلم فجر به عنوان یکی از بهترین تهیه کننده های پس از انقلاب اسلامی جایزه دریافت نمود. او تهیه کننده فیلم های زیر بوده است: فعالیت های یهودی. از سال ۱۳۵۶ رئیس هیئت مدیره بیمارستان یهودی دکتر سپیر گردید. در سال ۱۳۵۷ و در جریان انقلاب اسلامی جامعه روشنفکران یهودی را تشکیل داد که در همراهی یهودیان با انقلاب ایران نقش مهمی داشت این سازمان در سال ۱۳۷۱ بعد از ۱۴ سال فعالیت منحل گردید. هارون یشایائی بعد از انقلاب و اعدام القانائیان به همراه چند تن از معتمدین و حاخام بزرگ جامعه کلیمی (یدیدیا شوفط) در
اردیبهشت 1358 با آیت الله خمینی دیدار و گفتگو کردند. در این دیدار آیت الله خمینی جدائی صهیونیسم از یهودیت نبوی را بیان و تاکید کردند یهودیان و سایر اقشار در پناه اسلام از هرگونه تعرض مصون هستند. از جمله فعالیت هائی که در زمان ریاست وی در انجمن کلیمیان تهران انجام شد می توان به حفظ و نگهداری و برطرف شدن مشکلات حقوقی املاک جامعه کلیمی، ساماندهی مدارس یهودی، توسعه فعالیت های فرهنگی نظیر ساخت و افتتاح کتابخانه، ساماندهی سرای سالمندان یهودی و رسیدگی به امور جاری و روزمره کلیمیان اشاره کرد. یشایایی در دوران ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد با نوشتن نامه ای از حمایت وی از انکارکنندگان هولوکاست انتقاد کرد. نامهٔ وی توجه بسیاری از روزنامه های بین المللی مانند اشپیگل را برانگیخت.
جو سوانبرگ (؛ زادهٔ ) یک کارگردان، تدوین گر، و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن فعالیت داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
کاپیتولاسیون یا قضاوت سپاری، سپردن حق رسیدگی قضایی جرایم اتباع و شهروندان بیگانه به نمایندهٔ حقوقی دولت بیگانه است. از آنجا که قوانین ایران، اسلامی بود و روحانیون شیعه بر آن تسلط داشتند، دولت ایران در عهد قاجار این امتیاز را به شهروندان دولت هایی مثل روسیه، بریتانیا و سوئد اعطا کرده بود. بعداً که رضاشاه نظام قضایی مدرن و سکولاری در ایران بنیاد نهاد و روحانیون و قوانین اسلامی را از دستگاه قضایی حذف کرد، کاپیتولاسیون را نیز برانداخت و دولت های خارجی هم اعتراض یا تلاشی برای حفظ آن نکردند. کاپیتولاسیون در دوره قاجاریه. این مقررات برای اولین بار در ۱۸۲۸ میلادی پس از شکست ولیعهد عباس میرزا در جنگ با روسیه ۱۸۲۶–۱۸۲۸ با بستن عهدنامه ترکمانچای از طرف دولت روسیه تزاری بر ایران تحمیل شد. فصل هفتم، هشتم و نهم معاهده ترکمانچای که به مسایل حقوقی و جزایی اتباع روسیه در ایران مربوط است. در ایران با عهدنامه ترکمانچای ۲۲ فوریه ۱۸۲۸ حق قضاوت کنسولی را در پاراگراف های هفت تا نهم گنجانیده شد. قراردادی که بین دولت های اروپایی و دولت عثمانی برای مسیحیان بسته شده بود، دولت روسیه آن را برای همه افراد روس در ایران به دولت ایران تحمیل
کرد که بدین معنا بود که هیچ فرد دولتی ایران اجازه نداشت که به ساختمان یک روس در ایران وارد شود بدون اینکه مجوز از سفارت روسیه را در دست داشته باشد. هم چنین تمام روس ها در ایران تنها مشمول قانون روسیه می شدند. این قرارداد از آن جهت مشکلات فراوان به بار آورد که کاپیتولاسیون را، که تنها برای یک گروه کوچک دیپلمات وضع شده بود، مورد بسیار ویژه محمد علی شاه و خانواده اش بودند که در دوران انقلاب مشروطیت گفتند که آن ها تابعیت دولت روسیه را دارند و بخش حمایت از عهدنامه ترکمانچای را برای خود به اجرا درآوردند و در نتیجه ارتش روسیه برای حمایت از جان محمدعلی شاه و خانواده اش به ایران لشکرکشی کردند و سپس وی به سفارت روسیه پناهنده شد و حقوق سالانه هشتاد هزار دلاری از دولت روسیه دریافت کرد و به اودسا رفت. حسن پیرنیا نخست وزیر وقت ایران در سال ۱۹۲۰ هیاتی به مسکو فرستاد تا دربارهٔ رابطه بین ایران و کشور نو بنیاد شوروی که پس از انقلاب اکتبر ایجاد شده بود گفتگو کنند. در تاریخ ۲۶ فوریه ۱۹۲۱ در زمان نخست وزیری سید ضیا طباطبایی قرادادی بین ایران و شوروی در مسکو به امضای نمایندگان دو دولت ایران و شوروی رسید. از طرف دولت ایران علیقلی
خان مشاورالممالک و از طرف دولت شوروی ارکی واسیلیویچ چیچرین و لومیخائیلویچ کاراخان وزیران مختار پس از دادن اعتبارنامه های خود که بر اساس قوانین دو کشور بود در متن قراداد به موافقت رسیدند. با امضای قرارداد ایران و شوروی ۱۹۲۱ عهدنامه ترکمنچای و حقوق کاپیتولاسیون برای شهروندان معمولی روسیه در ایران لغو شد. حقوق قضاوت کنسولی برای دیپلمات های روسیه و سفارت خانه روسیه در ایران بر جای ماند. در فصل شانزدهم این قرار داد آمده است: لغو کاپیتولاسیون برای شهروندان عادی روسیه که در ایران زندگی می کردند تأثیری در حفاظت دیپلمات ها و مصونیت آن ها را در ایران نداشت. پس از شکست ناصرالدین شاه در جنگ هرات در ۱۸۵۶ میلادی معاهده پاریس بین دو دولت ایران و انگلستان بسته شد. در این پیمان انگلیس ها به دولت ایران برای اتباع انگلیسی که در ایران زندگی می کردند حقوقی را همانند حقوقی که در عهدنامه ترکمانچای به اتباع روسیه در ایران داده شده بود تحمیل کردند. وزارت امور خارجه ایران در نامه ای به «روبرت هانری کلایو» وزیر مختار انگلیس در تهران، دولت متبوع وی را از آزادی دیپلمات های انگلیسی در ایران همچون روال گذشته مطمئن ساخت. این نامه در ۱۸ بند
شامل تعهد سیستم قضایی ایران به حفظ حقوق، اختیارات و مایملک اتباع انگلیسی برای وزیر مختار آن کشور در تهران ارسال شد. وزارت خارجه ایران در همان روز در نامه دیگری وزیر مختار انگلستان را از آزادی فعالیت مذهبی میسیونرهای آن کشور نیز مطمئن ساخت. چنین نامه هایی در ۲۴ و ۲۶ اردیبهشت برای سفارت آمریکا و در ۲۵ اردیبهشت برای وزیر مختار آلمان در تهران ارسال شد. سپس در مراحل بعد، پیمان های جداگانه دیگری باهدف مصونیت دیپلمات ها و فرستادگان رسمی کشورها با فرانسه، سوئد، دانمارک و سایر کشورهای آن روز اروپا به امضا رسید. الغای کاپیتولاسیون در دوره پهلوی. دوره رضا شاه. رضا شاه بر آن بود با به کار گرفتن قوانین مدنی سکولار در ایران به هدف دوم خود یعنی پایان دادن به حق کاپیتولاسیون در ایران برسد. رضاشاه عقیده داشت زمانی که کشور دادگاه هایی با قوانین سکولار داشته باشد می تواند قوانین ویژه ای برای اتباع خارجی را لغو نماید و همه، چه اتباع خارجی و چه محلی در برابر قوانین سکولار برابر هستند وجوابگو می باشند. در کمیسیونی که ریاست آن بر عهده علی اکبر داور وزیر دادگستری وقت بود برای نخستین بار قوانین مدنی و قضایی سکولار ایران با توجه به قو
انی مدنی فرانسه نوشته شد. ۲۱ اردیبهشت ۱۳۰۷ رضا شاه کاپیتولاسیون را برای همه اتباع خارجی در ایران لغو کرد. ششم اردیبهشت ماه ۱۳۰۶ که قضات جدید با رضا شاه دیدار داشتند وی دستخطی مبنی بر الغای کاپیتولاسیون خطاب به رئیس الوزاری وقت میرزا حسن مستوفی (مستوفی الممالک) صادر نمود. پس از صدور این فرمان کفیل وزارت امور خارجه وقت، موضوع را به اطلاع وزرای مختار دول خارجی رساند. یکسال بعد یعنی روز دهم مه ۱۹۲۸ میلادی برابر با بیستم اردیبهشت ماه ۱۳۰۷ هَ.ش. رئیس الوزرای وقت مهدی قلی هدایت (مخبرالسلطنه) در مجلس حاضر شد و الغای کاپیتولاسیون را رسماً اعلام نمود و گفت من افتخار دارم که انجام آن تعهد را به عرض مجلس شورای ملی برسانم، لاتفرق بین احداً من الملل، همه در تحت یک قانون و به یک محکمه رجوع خواهند شد. بعد از آن حسین پیرنیا (مؤتمن الملک) رئیس مجلس وقت اظهار داشت: «خبری را که آقای رئیس الوزراء به مجلس دادند در واقع یک بشارت عظیمی است که قلوب ما را مملو از احساسات می کند. مسرت و خوش وقتی ما نه تنها برای این است که یکی از آمال دیرینه ملی ما امروز وجود خارجی پیدا می کند بلکه خوشوقت هستم که وقوع یک همچو قضیه بذر آمال جدیدی در قلوب
مردم خواهد کاشت. اکنون بر عکس دوره کاپیتولاسیون وضع استثنائی که اتباع بیگانه داشتند به کلی از بین رفته است. قرارداد وین، در دوره محمدرضا شاه. در این دوره، قانون اجازه استفاده مستشاران آمریکایی در ایران از مصونیت ها و معافیت های قرارداد وین تصویب شد که برخی به اشتباه از آن به عنون کاپیتولاسیون نام می برند. در تاریخ هجدهم آوریل ۱۹۶۱ مطابق با ۲۹ فروردین ۱۳۴۰ در شهر وین قرارداد وین درباره روابط سیاسی به تصویب کشورهای حاضر در وین رسید و سپس به سازمان ملل متحد در نیویورک فرستاده شد. کنوانسیون وین که امروزه مورد توافق تقریباً تمامی کشورهای جهان است برای سفیران و مأموران کنسولی در کشورهای خارجی مصونیت هایی را قائل می شود. این قرارداد به امضای نماینده مختار دولت شاهنشاهی در وین، احمد متین دفتری رسید. این قرارداد دارای ۵۳ ماده و دو پروتکل می باشد. در تاریخ ۲۱ مهرماه ۱۳۴۳ برابر با ۱۳ اکتبر ۱۹۶۴ در مجلس شورای ملی مورد تصویب نهایی قرارگرفت و به دولت ابلاغ شد. البته کنوانسیون وین مربوط به حقوق سفرا و دیپلمات های کشورها در کشور میزبان بوده که در استخدام دولت متبوع خود هستند، نه مستشاران و مقامات نظامی که در استخدام کشور می
زبان بوده و از کشور میزبان حقوق دریافت می کنند. ۵ آذر ۱۳۲۲ در دوره دولت علی سهیلی قراردادی یک ساله دربارهٔ «هیئت مستشاری نظامی ایالات متحده» امضا شد. هدف این پیمان این بود که ارتش ایران بازسازی و مدرن شود. این پیمان در پایان هر سال تنها برای یک سال دیگر تمدید می شد. از آنجا که کنوانسیون وین تنها شامل دیپلمات ها و مأموران کنسولی است و شامل شهروندان عادی مقیم کشور خارجی نمی شود و از جمله شامل مستشاران آمریکایی که در استخدام دولت ایران (و نه در استخدام سفارت آمریکا در ایران) بودند نمی شد، در تاریخ ۲۸ اسفند ماه ۱۳۴۰ برابر با ۱۹ مارس ۱۹۶۲ در دوره نخست وزیری دکتر علی امینی، سفیر آمریکا در تهران در نامه ای به وزارت خارجه ایران نوشت: امینی پاسخی به این نامه نداد. در ۲۸ تیر ۱۳۴۱ امیراسدالله علم نخست وزیر شد. در تاریخ ۲۰ اسفند ۱۳۴۱ وزارت خارجه به سفارت آمریکا پاسخ داد که به این امر رسیدگی خواهد شد. ۲۵ دی ۱۳۴۲ برابر با ۱۵ ژانویه ۱۹۶۴ دولت علم را که برای کارمندان اداری و فنی نوشته شده بود به مجلس سنا برد. در این میان اسدالله علم از پست خود کناره گیری کرد و حسنعلی منصور در اسفند ۱۳۴۲ نخست وزیر شد. در ۳ مرداد ۱۳۴۳ مجلس سنا
این قانون اجازه استفاده مستشاران آمریکایی از قرارداد وین درباره روابط سیاسی را تصویب کرد و به مجلس شورای ملی فرستاد. در مجلس شورا دربارهٔ این قانون بحث های زیادی درگرفت زیرا نمایندگان حزب مردم علیه این قانون بودند. در ۱۳ اکتبر ۱۹۶۴ با ۷۴ بلی و ۶۱ نه به تصویب مجلس شورای ملی رسید. احمد میرفندرسکی که معاون پارلمانی وزارت خارجه بود اعلام کرد که مستشاران نظامی آمریکا در ۳۸ کشور خدمت می کنند کشورهایی مانند یونان و کشورهای عضو پیمان ناتو و در همه این کشورها کنوانسیون وین شامل آن ها می شود یعنی ایران استثنا نیست. پاراگراف ۳۷ کنوانسیون وین مانع رسیدگی دادگاه های کشور میهمان یا پذیرنده به جرائم فردی و پرداخت غرامت مستشاران نمی شود به شرط آن که جرم بیرون از محدوده خدمت نظامی آنان باشد. امیرعباس هویدا پس از انقلاب در جریان محاکمه خود در این باره می گوید «... دربارهٔ مصونیت امریکایی ها گفته شد که بله در دولت گذشته که من وزیر داراییش بودم و بنده معتقد بودم اگر می خواستند مستشار امریکایی بیاورند، عوض این که مصونیت بخصوص به مستشار امریکایی بدهند، مستشار امریکایی را عضو سفارت امریکا بکنند که می توانست به طور دیپلماتیک مصونیت
داشته باشد و مسله ای مطرح نشود…» پس از تصویب قانون اجازه استفاده مستشاران نظامی آمریکا از بند دو کنوانسیون وین، دکتر مظفر بقایی کرمانی رهبر حزب زحمتکشان ایران صورت مذاکرات مجلس را از اداره تندنویسی مجلس به دست آورد و با نوشتن قسمت هایی از آن در جزوه ای، در تاریخ اول آبان ماه ۱۳۴۳ با عنوان «"هست یا نیست"» (منظور این که کاپیتولاسیون هست یا نیست) از زنده کردن کاپیتولاسیون سخن گفت و آن را خفت بارتر از عهدنامه ترکمنچای خواند. روح الله خمینی جلسه ای با حضور علمای مذهبی قم تشکیل داد و پس از آن نمایندگانی را به شهرها برای اعتراض به این قانون فرستاد. در وی این قانون را احیای کاپیتولاسیون در ایران نامید. سخنرانی خمینی با این جملات آغاز شد: روی سخن او در این سخنرانی به ارتش، نمایندگان مجلس، بازاریان، دانشجویان و روحانیون بود. درهمین سخنرانی خمینی جملات معروف خود را به کار برد: خمینی گفت: همچنین، خمینی در همین روز ۴ آبان ۱۳۴۳ بیانیه ای صادر کرد: ""دنیا بداند که هر گرفتاری ای که ملت ایران و ملل مسلمین دارند از اجانب است، از آمریکاست. ملل اسلام از اجانب عموماً و از آمریکا خصوصاً متنفر است".". در این بیانیه از کاپیتولاسیون
به عنوان «سند بردگی ملت ایران» یاد شده است. پس از این سخنرانی خمینی در تاریخ ۱۳ آبان ۱۳۴۳ دستگیر و با پا درمیانی رئیس ساواک وقت متعاقباً به ترکیه تبعید شد. این در حالی است که دولت ایران می خواست مستشاران آمریکایی را شامل کنوانسیون وین کند، معاهده بین المللی که بر مبنای آن دیپلمات ها و کارکنان سفارتخانه ها و کنسولگری ها در سراسر جهان حقوقی دارند و رسیدگی قضایی به جرایم احتمالی آنان در کشور خودشان انجام می شود. سفارت آمریکا در تاریخ ۱۸ آذر ماه ۱۳۴۸ طی نامه زیر به دولت ایران انصراف سفارت آمریکا از برخی موارد استثنایی مصونیت سیاسی را اعلام داشت: قانون اجازه استفاده مستشاران نظامی آمریکایی از بند دوم کنوانسیون وین، پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در ۲۳ اردیبهشت ۱۳۵۸، توسط نظام جمهوری اسلامی ایران لغو گردید. ولی قانون قرارداد وین درباره روابط سیاسی هم چنان در ایران و در گیتی معتبر است و مادامی که روابط بین الملل، سفارتخانه ها، فرستادگان ویژه و سازمان ملل متحد و دولت ها وجود دارند، کارمندان آنان زیر پوشش این قانون انجام وظیفه خواهند کرد.
ماریان براندون () یک تدوین گر اهل ایالات متحده آمریکا است.
ملک شمس الدین علی بن مسعود بن خلف بن مهربان نخستین پادشاه از سلسله ملوک مهربانی سیستان بود که از ۶۳۳ قمری(۱۲۳۶ م) تا۶۵۳ قمری(۱۲۵۵ م) سلطنت کرد. درست یکسال بعد از تاجگذاری ملک شمس الدین، امپراتوری مغول به سیستان حمله کرد. سفر به اردوی امپراتور مغول. ملک شمس الدین علی در سال ۶۳۶ قمری به مقر اوگتای خان امپراتور مغول رفته و برادرش امیر مبارزالدین ابوالفتح بن مسعود را به نیابت سلطنت منصوب نمود. سرنگونی و قتل. حکومت ملک علی هنگامی که او در سفر «نیه» و «ایلی» بود، توسط شمس الدین کرت پایان یافت. شمس الدین کرت با فرمان امپراتور مغول منگوقاآن برای حکومت به سیستان آمد و با خیانت بزرگان سیستان به ملک شمس الدین علی، پادشاه شد. با بازگشت شمس الدین علی به زرنگ، ملک شمس الدین کرت او را به قتل رسانید.
اوستربیک (به هلندی: Oosterbeek) یک روستا و cadastral populated place in the Netherlands در هلند است که در Renkum واقع شده است. خصوصیات. اوستربیک ۱۱٫۱۳۸ نفر جمعیت دارد.
سنت سایمونز (به انگلیسی: St. Simons) یک سکونتگاه مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گلین، جورجیا واقع شده است. خصوصیات. سنت سایمونز ۴۵٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۱۲٬۷۴۳ نفر جمعیت دارد و ۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کارلیا () منطقه ای در اروپای شمالی است که برای فنلاند، روسیه و سوئد دارای اهمیت تاریخی است و امروزه میان جمهوری کارلیا و استان لنینگراد در روسیه و کارلیای شمالی و کارلیای جنوبی در فنلاند تقسیم شده است. کارلیا از ساحل دریای سفید تا خلیج فنلاند گسترده شده و دو مورد از بزرگ ترین دریاچه های اروپا را در بر می گیرد؛ دریاچه لادوگا و دریاچه اونگا. باریکه خاکی کارلیا میان خلیج فنلاند و دریاچه لادوگا واقع شده است. استفاده از نام. تقسیمات فرعی مختلفی ممکن است کارلیا نامیده شوند. کارلیای فنلاند یک استان تاریخی فنلاند است و اکنون بین فنلاند و روسیه تقسیم شده است که اغلب در فنلاندی فقط "Karjala" نامیده می شود. بخش شرقی این منطقه که ساکنانش عمدتاً پیرو لوتریانیسم هستند، پس از جنگ زمستان ۱۹۳۹–۱۹۴۰ به روسیه واگذار شد. جمهوری کارلیا یک موضوع فدرال روسیه است، از جمله کارلیای شرقی، با جمعیت عمدتاً ارتدوکس روسی. در فنلاند امروزی، "Karjala" به مناطق کارلیای جنوبی و کارلیای شمالی اشاره دارد، اگرچه بخش هایی از کارلیای تاریخی نیز در منطقه کومن لاکسو (شرق کومی یوکی)، ساوونیای شمالی (کاوی، راوتاوارا و سینینن) و ساوونیای جنوبی (منتوهاری
و) قرار دارد. جغرافیا. کارلیا از ساحل دریای سفید تا خلیج فنلاند امتداد دارد. این شامل دو دریاچه بزرگ در اروپا، دریاچه لادوگا و دریاچه اونگا است. باریکه کارلیا بین خلیج فنلاند و دریاچه لادوگا واقع شده است. بلندترین نقطه کارلیا، Nuorunen با ارتفاع ، در ضلع روسی منطقه تپه مانسلکا واقع شده است. مرز بین کارلیا و اینگریا (منطقه)، سرزمین فین های اینگریا که از نزدیک با هم مرتبط هستند، در ابتدا خود رود نوا بود، اما بعداً به سمت شمال به باریکه کارلیا منتقل شد تا از رودخانه سسترا () پیروی کند، امروزه در منطقه شهری سنت پترزبورگ، اما در ۱۸۱۲–۱۹۴۰ مرز روسیه و فنلاند بود. در طرف دیگر دریاچه لادوگا، رودخانه سیویر معمولاً به عنوان مرز جنوبی سنتی قلمرو کارلیا در نظر گرفته می شود در حالی که دریاچه اونگا و دریای سفید مرز شرقی را مشخص می کنند. کومی یوکی مرز غربی تاریخی قلمرو کارلیا را مشخص می کند زیرا در طول قرون وسطی به عنوان مرز بین فین های تمه و کارلیایی ها عمل می کرد. گفته می شود که رودخانه کی می همچنین بین حوزه های فرهنگی شرقی و غربی حداکثر در آغاز عصر برنز مرزی ایجاد کرده است. در شمال عشایر کوچ نشین سامی زندگی می کردند، اما
هیچ مرز طبیعی به جز مناطق وسیع جنگلی (تایگا) و توندرا وجود نداشت. در متون تاریخی، کارلیا گاهی به "کارلیای شرقی" و "کارلیای غربی" تقسیم می شود که به ترتیب کارلیای شرقی و کارلیای فنلاندی نیز نامیده می شوند. منطقه ای در شمال دریاچه لادوگا که قبل از جنگ جهانی دوم متعلق به فنلاند بود، لادوگا کارلیا نامیده می شود و بخش های نزدیک مرز قدیمی قبل از جنگ گاهی مرز کارلیا نامیده می شوند. کارلیای سفید (گاهی اصطلاح فنلاندی یا کارلیایی "Viena Karelia" یا در برخی منابع انگلیسی زبان "White Sea Karelia" استفاده می شود) قسمت شمالی کارلیای شرقی است و Olonets Karelia قسمت جنوبی است. Tver Karelia به روستاهایی در استان تور اطلاق می شود که Tver Karelians در آن ساکن هستند. تاریخ. در طول قرون وسطای آغازین، مهاجران فنلاند غربی با جمعیت محلی ترکیب شدند و گروه قومی کارلیایی ها را تشکیل دادند. مهاجرت احتمالی از جاهای دیگر نیز ممکن است به ترکیب قومی کارلیایی ها کمک کرده باشد. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که سکونت کارلیایی ها در امتداد ساحل غربی دریاچه لادوگا و باریکه کارلیا بیشترین میزان را داشته است، با چندین گورستان و اکتشافات باستان ش