Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رأی دهی در انتخابات پارلمان اروپا است. فهرست رأی دهندگان، هر سال در روز ۱ دسامبر (۱۰ یا ۱۱ آذر) پس از دورهٔ نام نویسی گردشی منتشر می شود (مگر این که میان این دوره یعنی ۱ ژوئیه تا ۱ دسامبر انتخاباتی برگزار شود که در این صورت انتشار فهرست به ۱ فوریه سال بعد منتقل می شود). دو نسخه از فهرست رأی دهندگان منتشر می شود: فهرست کامل و فهرست ویرایش شده. فهرست کامل را تنها می توان با نظارت مامور نام نویسی در دفتر کارش مورد ارزیابی قرار داد. این فهرست به رایگان در اختیار سرپرست انتخابات بخش، کتابخانه بریتانیا، کمیسیون انتخابات، دفتر آمار ملی (تنها برای فهرست های انگلستان و ولز)، دفتر نام نویسی کل اسکاتلند (فقط فهرست های مربوط به اسکاتلند)، کتابخانه ملی ولز (فقط فهرست های ولز و انگلستان)، کتابخانه ملی اسکاتلند (فقط فهرست های انگلستان و اسکاتلند) و کمیسیون های مرز حوزه های انتخابیه ی مربوطه ارائه می شود. فهرست ویرایش شده را می توان از طریق مأمور نام نویسی هر محل خریداری کرد و استفاده از آن برای هر مقصودی آزاد است. رأی دهندگان می توانند از مأمور نام نویسی محلی بخواهند نام آن ها را در فهرستی که برای عموم منتشر می شود نگنجاند
. نظام حزبی. احزاب سیاسی، سازمان های مسلط بر نظام سیاسی نوین بریتانیا هستند. اغلب نامزدها به نمایندگی از احزاب با وزن های سیاسی متفاوت در انتخابات شرکت می کنند. همهٔ احزاب، فارغ از کوچکی یا بزرگی، باید توسط کمیسیون انتخابات ثبت شوند تا بتوانند در انتخابات فعالیت کرده و نامزد معرفی کنند. احزاب بریتانیا باید به شکل دوره ای کمک های مالی و وام های دریافتی و هزینه هایی که برای انتخابات ملی انجام داده اند را گزارش کنند. احزاب بزرگتر باید حساب های حسابرسی شدهٔ خود را سالانه تقدیم کنند. بسیاری از این احزاب یک رهبر دارند (اما برخی از آن ها یک یا چند «سخنگو» به جای رهبر معرفی می کنند). رهبران احزاب در انتخابات سراسری به عنوان نامزد آن حزب برای کسب مقام نخست وزیری به شمار می روند. این در حالی است که به طور رسمی سِمَت «نامزدی نخست وزیری» رسمیت ندارد زیرا نخست وزیر در این کشور توسط پادشاه منصوب می شود. هر گاه یک حزب توانست اعضای خود را به پارلمان، پارلمان های تفویضی یا شوراهای محلی بفرستد، تمام اعضا موضعی واحد اتخاذ می کنند و با استفاده از نظام whip (یا ناظم) از تفرقه جلوگیری کرده و نظم جمعی را برقرار می کنند. بریتانیا در
طول تاریخ (تا سال ۲۰۰۵ و البته به استثنای ۱۹۲۳) به خاطر بکارگیری نظام نخست نفری عملاً دارای نظام دوحزبی در انتخابات های سراسری و محلی بود. به نظر می رسد قانون دوورژه در تاریخ سیاسی پارلمان بریتانیا به اثبات رسیده است. بریتانیا پیش از جنگ جهانی اول واقعاً دارای نظام دوحزبی بود: احزاب اصلی عبارت بودند از توری ها (که بعدها حزب محافظه کار شدند) و ویگ ها (که بعدها حزب لیبرال شدند). هر چند این نکته را هم باید افزود که پس از رفع محدودیت های کاتولیک ها گرایش هایی به حزب پارلمانی ایرلند وجود داشت. پس از جنگ جهانی دوم حزب محافطه کار و حزب کارگر دو حزب مسلط بر سیاست بریتانیا شدند. هیچ حزبی در بریتانیا تا به حال حتی نتوانسته به شمار لازم برای کسب اکثریت در پارلمان دست یابد. پس از دهه ۱۹۸۰ احزاب سوم و کوچکتر همیشه توانسته اند ۲۰٪ آرا را به دست آورند. در ۲۰۰۵ حزب لیبرال دموکرات توانست ۶۲ کرسی از ۶۴۶ کرسی مجلس عوام را به دست آورد و باعث شد تا برخی از ناظران پارلمان وستمینیستر را با عنوان نظام «دو و نیم حزبی» خطاب کنند. در انتخابات سراسری ۲۰۱۰ سهم دو حزب اصلی بریتانیا از آرا به ۶۵٪ سقوط کرد و کرسی های باقی مانده بین احزاب پ
رشمار و کوچک از قبیل احزاب ملی گرا تقسیم شد. در ۲۰۱۵ مناظره های تلویزیونی بین نامزدهای هفت حزب برگزار شد. در انتخابات سراسری، حزب ملی اسکاتلند (SNP) بیش از ۹۰٪ آرای حوزه های انتخابیهٔ اسکاتلند را برد و بدین ترتیب سومین حزب از حیث شمار کرسی ها در پارلمان بریتانیا شد. در همان زمان حزب استقلال پادشاهی متحد نزدیک به ۱۳٪ از کل آرای بریتانیا را به دست آورد (بیش از دو برابر سهم SNP در کل پادشاهی) و در نتیجه سومین حزب از لحاظ محبوبیت عمومی گردید اما در نهایت تنها یک کرسی در پارلمان به دست آورد. در عین حال لیبرال دموکرات ها همچنان با داشتن ۱۰۰ کرسی سومین حزب سیاسی در مجلس اعیان باقی ماندند. در انتخابات هایی که از نظام تناسبی استفاده می کنند احزاب کوچکتر نسبت بالاتری از آرا و سهم بیشتر از کرسی ها را به دست می آورند. برخی از این انتخابات ها عبارتند از پارلمان اسکاتلند، مجلس ولز، مجلس ایرلند شمالی، شورای شهر لندن و پارلمان اروپا. احزابی چون پلاید کامری، حزب استقلال و احزاب سبز در این نوع انتخابات ها بهتر عمل می کنند در نتیجه می توان گفت که احتمال رسیدن به نظام چندحزبی وجود خواهد داشت. ورود به انتخابات به شکل یک نامزد مست
قل نسبتاً آسان است اما امکان برد به شدت کم است و نمونه های آن بسیار استثنایی است (برای مثال در ۱۹۹۷ مارتین بل در برابر نمایندهٔ محافظه کار بدنام شده ای به نام نیل همیلتون به پیروزی رسید. این پیروزی در حالی بود که احزاب اصلی کنار کشیده بودند و در انتخابات آن حوزه شرکت نکردند). در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ سه نامزد مستقل انتخاب شدند که بالاترین رقم پس از ۱۹۴۵ بود. با این حال از این تعداد هم تنها یکی توانست بار دیگر در ۲۰۱۰ وارد پارلمان شود. گزینش نامزدهای پارلمان. تقریباً هر رأی دهنده ای که نام نویسی کرده باشد می تواند خود را به عنوان نامزد پارلمان مطرح سازد به شرط آن که بتواند برگهٔ نامزدی خود را به امضای ده رأی دهندهٔ دیگر از حوزهٔ انتخابیه ای که می خواهد از آنجا نماینده شود برساند. همچنین لازم است ۵۰۰ پوند سپرده در اختیار برگزارکنندگان انتخابات بگذارد. اگر وی بتواند ۵٪ از آرای حوزهٔ انتخابیه خود را به دست آورد مبلغ یادشده به وی باز گردانده می شود. گزینش نامزدها از سوی احزاب سیاسی وظیفهٔ اعضای آن ها است و هر حزب روند ویژه ای برای این کار دارد. نامزدهای هر حزب باید از سوی «مأمور نامزدیِ» حزب یا نمایندهٔ وی مجوز حضو
ر در انتخابات را بگیرند. شرط لزوم اخذ مجوز از سوی حزب در سال ۱۹۹۸ برقرار شد تا بدین شیوه جلوی نامزدهایی که از توضیحات برگه های رأی برای گمراه ساختن رأی دهندگان و جا زدن خود به جای عضو حزبی که هیچ ارتباطی با آن نداشتند جلوگیری شود. در حزب محافظه کار انجمن های حوزه های انتخابیه، گزینش نامزدها را به عهده دارند (با این حال برخی انجمن ها اقدام به برگزاری انتخابات مقدماتی پارلمانی برای گزینش نامزد کرده اند). انجمن ها باید نامزدها را بر اساس قواعدی که توسط کمیته نامزدهای هیأت امنای حزب محافظه کار تعیین شده گزینش کنند. این نامزدها درخواست خود را به دفتر مرکزی حزب می فرستند تا در فهرست نامزدهای تأییدشده قرار گیرند. حزب به برخی از این افراد اجازه می دهد حوزهٔ خود را انتخاب نمایند اما دیگران باید تنها در حوزه هایی که برایشان مشخص می شود شرکت کنند. یک نمایندهٔ محافظه کار پارلمان را تنها می توان در جلسهٔ ویژهٔ عمومی در انجمن حوزهٔ انتخابیه از نامزدی مجدد حذف کرد. این جلسه فقط با امضای ۵۰ تن از اعضای انجمن امکان برگزاری دارد. در حزب کارگر، احزاب کارگر حوزه ای (CLP) نامزدهای انتخابات پارلمان را بر اساس روندی که هیأت رئیسه ٔ
ملی (NEC) با آن موافق باشد بر می گزیند. این گزینش همیشه شامل برگهٔ «یک عضو، یک رأی» است به این شکل که همهٔ اعضای احزاب کارگر حوزه ای می توانند نامزدهای مورد علاقهٔ خود را از یک فهرست کوتاه انتخاب کنند. روش هایی که طبق آن ها نام های موجود در هر فهرست تهیه می شوند بنا بر ساختار هر حوزه، زمان باقی مانده تا آغاز انتخابات و شمار نامزدهایی که برای شرکت در انتخابات داوطلب می شوند متفاوت است. همهٔ نامزدها باید در مصاحبه ای که به وکالت از هیأت رئیسه ملی برگزار می شود شرکت کنند و از پس پرسش ها بر آیند. بسیاری از نامزدها این رویه را پیش از اعلام درخواست نامزدی طی می کنند، هر چند که ممکن است این مصاحبه پس از گزینش ایشان برگزار شود. اما هنگامی که یک نمایندهٔ پارلمان عضو حزب کارگر درخواست نامزدی مجدد می کند، روند دیگری طی می شود. در موارد بسیار اندکی پیش آمده که هیأت رئیسهٔ ملی از پشتیبانی یک نامزد (از جمله نمایندگان پارلمان) پس از طی روند گزینش عقب نشینی کند. این حزب از این اختیار خود هنگامی استفاده کرد که نام برخی از نمایندگان عضو آن در یک رسوایی مالی مطرح شد. لذا هیأت رئیسه پیش از انتخابات سراسری ۲۰۱۰ از حمایت مجدد از
ایشان چشم پوشید. لیبرال دموکرات ها برای گزینش نامزدهای خود، افراد داوطلب حزب را ارزیابی می کند. هر کس که بتواند وارد فهرست نهایی شود می تواند حوزهٔ انتخابیه خود را انتخاب کند. نامزد هر حوزه توسط اعضای محلی حزب در هر حوزه پس از برگزاری جلسات سخنرانی برگزیده می شود. حزب استقلال پادشاهی متحد، حزب ملی اسکاتلند و پلاید کامری نامزدهای خود را همانند حزب لیبرال دموکرات انتخاب می کنند. گزینش حزب سبز به روی همه باز است. فهرست های متقاضیان هر حوزه دستچین نشده و اعضای حزب حق دارند مستقیماً از فهرست کامل حوزهٔ خود نامزدی را برگزینند. روند رأی گیری. در بریتانیا هر کس در صورتی می تواند رأی بدهد که نامش در فهرست رأی دهندگان حوزهٔ انتخابیه ثبت شده باشد. اهمیت این مسئله تا حدی است که حتی اگر فردی صلاحیت شرکت در انتخابات را هم داشته باشد در صورت عدم نام نویسی نمی تواند در انتخابات شرکت کند. در صورتی که به سبب اشتباهات اداری نام کسی از فهرست رأی دهندگان جا مانده باشد، مأمور نام نویسی می تواند این فهرست را تا ساعت ۲۱ روز انتخابات اصلاح کند. از آن جا که حق رأی برای رأی دهندگان متفاوت است (برای مثال، شهروندان اتحادیه اروپا که شهرون
د کشورهای مشترک المنافع یا ایرلند نیستند نمی توانند در انتخابات پارلمانی بریتانیا شرکت کنند) برگه های رأی تنها پس از کنترلِ نشانه ای که در کنار نام فرد در فهرست رأی دهندگان قرار گرفته صادر می شوند. مردم بریتانیا می توانند آرای خود را به صورت مستقیم به صندوق بیندازند یا آن را به پست بسپارند یا فرد دیگری را به عنوان وکیل خود تعیین کنند. شهروندان بریتانیا که خارج از این کشور هستند و به عنوان رأی دهندهٔ خارج از بریتانیا نام نویسی کرده اند نمی توانند در سفارت ها یا کنسولگری های این کشور رأی دهند. آن ها تنها می توانند رأی خود را از طریق حوزه ای در خاک بریتانیا که در آن نام نویسی کرده اند به صندوق بیندازند یا فردی را به عنوان وکیل خود برای انتخابات تعیین کنند یا رأی را از طریق پست بفرستند. رأی دهی حضوری. حوزه های رأی گیری در روز انتخابات معمولاً از ساعت ۷ تا ۲۲ باز هستند. رأی دهندگان یک کارت رأی از سرپرست انتخابات محلی دریافت می کنند که اطلاعات مکان رأی گیری در آن قید شده است. لازم نیست شهروندان موقع رأی دادن، کارت انتخابات یا هر گونه کارت شناسایی دیگر را در محل رأی گیری ارائه کنند مگر این که بخواهند به صورت ناشناس
رأی دهند. تنها در ایرلند شمالی ارائهٔ یک کارت عکس دار شناسایی از قبیل کارت شناسایی الکترونیک، گواهینامه رانندگی یا پاسپورت اتحادیه اروپا در محل رأی گیری الزامی است. سرپرست حوزه یا متصدی رأی گیری پس از بازبینی و خط زدن نام و نشانی فرد در فهرست رأی دهندگان، یک برگهٔ رأی صادر می کند و نام رأی دهنده را به همراه شمارهٔ انتخاباتی و کد حوزهٔ او می خواند مگر آنکه وی به عنوان ناشناس نام نویسی کرده باشد که در آن صورت تنها شمارهٔ وی خوانده خواهد شد. همهٔ برگه های رأی دارای یک نشان رسمی و یک شمارهٔ مخصوص هستند. هر برگه ای که فاقد این شماره ها باشد هنگام شمارش باطل خواهد شد. سرپرست حوزه یا متصدی رأی گیری روی فهرست دیگری (که به آن فهرست شماره های متناظر می گویند) شمارهٔ رأی دهنده و شمارهٔ برگهٔ رأی وی را می نویسند. با این حال معمولاً اطلاعات افراد محرمانه باقی می ماند زیرا با پایان زمان رأی گیری این فهرست ها داخل پاکتی قرار گرفته و پاکت مهر و موم می شود. این پاکت تنها به حکم دادگاه و در صورتی که ایراداتی به انتخابات وارد شده باشد قابل بازشدن است. سپس برگهٔ رأی تا شده و به رأی دهنده داده می شود. رأی دهنده در یک باجه ویژه رأ
ی خود را علامت می زند. اگر برگهٔ رأی، مخدوش شده باشد، سرپرست حوزه یا متصدی رأی گیری می تواند برگهٔ دیگری به جای برگهٔ قبلی صادر کند. فرد پیش از آن که برگهٔ خود را به صندوق بیندازد باید نشان رسمی و شمارهٔ مخصوص پشت آن را به سرپرست حوزه یا متصدی رأی گیری نشان دهد. اگر رأی دهنده ای درخواست برگهٔ رأی کرد اما مشخص شد که فرد دیگری به جای وی رأی داده یا نام وی به عنوان رأی دهندهٔ پستی ثبت شده، وی تنها می تواند "برگهٔ رأی پیشنهادی" به صندوق بیندازد. پس از آنکه فرد برگه اش را در خلوت پر کرد نباید آن را به صندوق بیندازد بلکه باید آن را به متصدی ارائه دهد تا وی آن را با نام، شمارهٔ انتخاباتی و کد حوزه مطابقت دهد و سپس آن را در پاکت ویژه ای قرار دهد. سپس نام و شمارهٔ انتخاباتی وی در «فهرست رأی دهندگان پیشنهادی» قرار می گیرد. هر چند که رأی این افراد در نهایت به حساب نمی آید اما این آرا سندی رسمی از شرکت آن ها در انتخابات و نگرانی آن ها پیرامون نتایج نهایی است. اگر یک رأی دهنده قصد ایراد شکایتی داشته باشد پر کردن یک برگه رأی پیشنهادی نخستین گام برای پیگیری روند شکایت است. با پایان رأی گیری و پیش از آن که صندوق توسط سرپرست
حوزه به محل مرکزی شمارش آرا برده شود، شکافِ صندوق توسط سرپرست حوزه یا متصدی صندوق مهر و موم می شود. دیگر مأموران انتخابات نیز می توانند مهر و موم خود را به صندوق بزنند. رأی دهی پستی. رأی دهندگان می توانند درخواست دریافت برگه های رأی پستی برای یک انتخابات یا تمام انتخابات ها تا اطلاع ثانوی را بدهند بدون این که لازم باشد توجیه خاصی برای عدم حضور پای صندوق بیاورند. تنها در ایرلند شمالی رأی دهندگان باید دلیل عدم تمایل به حضور فیزیکی پای صندوقی که به آن ها اختصاص داده شده را توضیح دهند. شهروندان تنها تا ساعت ۱۷، ۱۱ روز مانده به انتخابات می توانند درخواست خود را بفرستند. این آخرین زمانی است که سرپرست انتخابات فرصت دارد برگه های رأی پستی را برای متقاضیان بفرستد. امکان ارسال برگه های پستی برای هر کس در داخل یا خارج از بریتانیا وجود دارد. با این حال اگر متقاضی آدرسی به غیر از محل سکونت خود برای مأمور نام نویسی قید کرده باشد، باید دلیل آن را برای مأموران ذکر نماید. رأی دهندگان پستی برگه های خود به همراه اظهاریهٔ رأی دهی پستی که در آن تاریخ تولد و امضای خود را گنجانده اند را بوسیلهٔ پست یا شخصاً به سرپرست انتخابات محلی
بر می گردانند. آن ها همچنین می توانند در روز انتخابات شخصاً برگه هایشان را به سرپرست حوزه ای که در آن برای انتخابات نام نویسی کرده اند باز گردانند. اگر برگه ای پستی پس از پایان زمان انتخابات به دست سرپرست انتخابات یا سرپرست حوزه برسد شمرده نخواهد شد. رأی دهی نیابتی. هر کس که صلاحیت رأی دادن داشته باشد فارغ از این که نامش در فهرست رأی دهندگان ثبت شده باشد، می تواند از سوی فرد دیگری به عنوان نایب رأی دهد. نایب باید تا ساعت ۱۷ از ششمین روز پیش از انتخابات نسبت به فرستادن درخواست نیابت برای مأمور نام نویسی اقدام کند. نایب می تواند پای صندوق رأی حاضر شود یا درخواست برگهٔ رأی پستی نیابتی نماید. هر شخص در هر حوزهٔ انتخابیه می تواند در نهایت از طرف ۲ نفر دیگر رأی دهد مگر آن که شخص دیگری از اعضای نزدیک خانواده وی نیاز به نایب داشته باشد. اگر کسی بخواهد تقاضای رأی دادن از طریق نایب برای چند انتخابات را بدهد باید یک گواهی مبتنی بر یکی از این دلایل به همراه درخواست خود بفرستد: نابینایی؛ ناتوانایی های دیگر؛ اشتغال؛ حضور بر سر یک دورهٔ آموزشی؛ نام نویسی به عنوان خدمت دولتی؛ رأی دهندهٔ خارج از کشور یا ناشناس. اگر فردی بخواه
د از طریق نایب تنها برای یک انتخابات رأی دهد لازم نیست گواهی بفرستد بلکه تنها لازم است دلیل خود را توضیح دهد. اگر رسیدن به حوزهٔ انتخابیه ای که فرد در آن نام نویسی کرده تنها از راه آبی یا هوایی ممکن باشد وی می تواند بدون گواهی و به طور دائمی درخواست نایب کند. تسهیلات. بنابر قانون همهٔ حوزه های رأی گیری باید دارای صندلی چرخدار باشند. همچنین این حوزه ها باید مجهز به دستگاه رأی دهی لمسی و دستکم یک نمونهٔ برجسته شده از برگهٔ رأی باشند تا افرادی که مشکلات بینایی دارند بتوانند به آسانی رأی دهند. هر چند در این برگهٔ برجسته نمی توان چیزی نوشت اما می توان از آن به عنوان راهنما استفاده کرد. افرادی که ناتوانی جسمی دارند می توانند از سرپرست حوزه درخواست کنند یکی از اعضای خانواده شان در حضور آن ها برگه را پر کند. اگر رأی دهنده نتواند وارد حوزه شود، سرپرست اجازه دارد برگه را برای وی به بیرون از سالن ببرد. هر چند کمیسیون انتخابات فرم های نام نویسی انتخاباتی را به زبان های خارجی فراهم می کند اما طبق قانون همهٔ مواد رأی دهی (از جملهٔ برگه های رأی) باید فقط به زبان انگلیسی (و به زبان ولزی برای اهالی ولز) چاپ شوند. انتخابات سرا
سری. انتخابات سراسری بریتانیا پس از انحلال پارلمان برگزار می شود. همهٔ نمایندگان مجلس عوام پارلمان بریتانیا انتخابی هستند. پس از تصویب قانون دوره های ثابت پارلمانی در ۲۰۱۱ دوره های پارلمانی دقیقاً پنج ساله شدند مگر این که این مجلس با اکثریت آرا به دلایل خاص زمان برگزاری یک انتخابات را تغییر دهد. انتخابات سراسری ۲۰۱۰ در ۶ مه ۲۰۱۰ برگزار شد. طبق این قانون انحلال پارلمان به شکل خودکار ۲۵ روز مانده به روز انتخابات رخ می دهد. در این مرحله تمام مسائل پارلمانی تعطیل شده و کشور تا پایان انتخابات چیزی به نام نماینده نخواهد داشت. نامزدهای هر حوزه انتخابیه توسط احزاب سیاسی انتخاب می شوند یا به طور مستقل شرکت می کنند. تقریباً همهٔ نامزدهای پیروز در انتخابات عضو احزاب سیاسی هستند به جز یک بار که در سال ۲۰۱۰ از یک حوزه فردی به شکل مستقل انتخاب شد. هر حوزه یک نماینده را به شکل نخست نفری انتخاب می کند. در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ شمار حوزه ها ۶۴۶ عدد بود و در نتیجه ۶۴۶ نماینده به پارلمان رفتند. در انتخابات ۲۰۱۰ شمار نمایندگان به ۶۵۰ تن رسید. پس از انتخابات، حزبی که توانسته باشد اکثریت آرای پارلمانی را بدست آورَد (یعنی تعداد کرسی
های آن بیش از جمع کرسی های همهٔ احزاب دیگر باشد) دولت را تشکیل خواهد داد. اگر هیچ حزبی نتواند این اکثریت را بدست آورد، احزاب می توانند با هم ائتلاف نمایند. در سال ۲۰۱۰ با این که محافظه کاران توانستند بیشترین شمار کرسی ها را بدست آورند، لیبرال دموکرات ها می توانستند به جای ائتلاف با آن ها با حزب کارگر (یا شاید دیگر احزاب کوچکتر) ائتلاف کنند و بدین ترتیب محافظه کاران روی کار نمی آمدند. در چنین اوضاعی احزاب کوچکتر قدرت قابل توجهی به دست می آورند: در اصل می توان گفت که نتیجهٔ نهایی انتخابات سراسری ۲۰۱۰ بریتانیا را، حزب لیبرال دموکرات تعیین کرد. بزرگترین حزب خارج از دولت پس از هر انتخابات سراسری، حزب اپوزیسیون (به شکل رسمی: وفادارترین اپوزیسیون علیاحضرت) را تشکیل می دهد. زمان. پیش از برگزاری هر دور جدید از پارلمان باید یک انتخابات سراسری برگزار شود. از آن جا که طول هر دوره پنج سال است فاصله ی بین دو انتخابات سراسری نمی تواند بیش از طول مدت تبلیغات انتخاباتی بعلاوه ی زمان تشکیل پارلمان جدید روی هم باشد (معمولاً حدود چهار هفته). دوره ی پنج ساله از نخستین جلسه ی پارلمان جدید آغاز می شود. دولت ائتلافی بریتانیا پس از
انتخابات سراسری ۲۰۱۰ طرح تثبیت دوره های پارلمانی را به اجرا گذاشت که باعث شد. از همین رو انتخابات سراسری بعدی در ۷ مه ۲۰۱۵ برگزار شد و انتخابات های بعدی هر پنج سال در روز پنجشنبه اول مه برگزار خواهند شد. این طرح همچنین حاوی بندهایی دربارهٔ امکان انحلال پارلمان و برگزاری انتخابات زودهنگام در صورت عدم تشکیل دولت در فرصت ۱۴ روزه پس از رأی عدم اعتماد می باشد. همچنین بند دیگری در این قانون به نمایندگان اجازه داده تا در صورت رأی دو سوم از آنان در مجلس عوام، انتخابات زودهنگام برگزار گردد. نخست وزیر از مقام پادشاهی می خواهد تا پارلمان را با اعلان ملوکانه منحل کند. این اعلان شامل دستوری مبنی بر چاپ احکام رسمی برای برگزاری انتخابات در هر حوزه است. بنابر قانون، انتخابات ۱۷ روز پس از اعلامیه ی شاه برگزار می شود. از ۱۹۳۵ تمام انتخابات های سراسری در روز پنج شنبه برگزار شده است. از ۱۸ انتخابات سراسری که بین ۱۹۴۵ تا ۲۰۱۰ برگزار شد، پنج عدد در مه، چهار تا در ژوئن و اکتبر، دو تا در فوریه و یکی در مارس، آوریل و ژوئیه برگزار شدند. دفتر کابینه بریتانیا وضعیت "پرده" را پیش از انتخابات برقرار می کند. وزارتخانه ها در این دوره که شش
هفته طول می کشد اجازه ندارند با عموم پیرامون ابتکار عمل های جدید یا بحث برانگیز دولتی (مثل مدرنیزاسیون یا تغییرات اداری و قضایی) صحبت کنند. بدین صورت از تبلیغ برای حزب متبوع دولت مستقر جلوگیری می شود. پس از انتخابات. رأی گیری رأس ساعت ۱۰ شب (یا زمانی که صف افرادی که درون یا بیرون حوزهٔ انتخابیه پس از ساعت ۱۰ شب تمام شده باشد) پایان می یابد. مأموران سرپرست موظف هستند تا صندوق آرا را در حوزه های رأی گیری مهر و موم کنند و «بدون فوت وقت و مستقیماً» آن ها را به جایگاه مرکزی شمارش آرای حوزه ی انتخابیه منتقل نمایند. گفتنی است که نمایندگان نامزدها نیز می توانند مهر و موم خاص خود را به صندوق ها بزنند. سرپرستان حوزه ها موظف هستند «هر گونه تصمیم مقتضی برای آغاز شمارش ظرف ۴ ساعت پس از پایان زمان رأی گیری را اتخاذ کنند» (یعنی تا پیش از ساعت ۲ بامداد). در بسیاری از حوزه های انتخابیه به محض آنکه یک صندوق در مرکز شمارش توسط سرپرست حوزه دریافت می شود، مهر و موم صندوق ها برداشته شده و پس از خالی کردن آن ها، برگه های رأی بررسی شده و شمارش آغاز می گردد. بررسی برگه های رأی به شکل دستی صورت می گیرد. نامزدها یا نمایندگان ایشان می ت
وانند بر شمارش آرا نظارت کنند. نتایج انتخابات در هر حوزه توسط سرپرست آن حوزه اعلام می شود. نخستین دور اعلام نتایج معمولاً ساعت ۱۱ شب می باشد و بسیاری از حوزه ها تا ساعت ۳ یا ۴ بامداد نتایج خود را اعلام می کنند. برخی حوزه ها نتایج خود را تا اواسط روز آینده اعلام می کنند هر کس که در انتخابات برنده شده باشد، به محض اعلام نتایج توسط سرپرست حوزه، نماینده تلقی می شود. هنگامی که همهٔ نتایج اعلام شدند یا زمانی که یک حزب توانسته باشد اکثریت مطلق کرسی ها در مجلس عوام را بدست آورد، نخستین پاسخ از سوی نخست وزیر وقت اعلام می شود. اگر حزب نخست وزیر توانسته باشد اکثریت مطلق را کسب کند این حزب می تواند بدون تأیید یا نصب مجدد در رأس دولت باقی بماند. اما اگر حزب دیگری توانسته باشد اکثریت کرسی ها را برنده شود، نخست وزیر استعفای خود را به پادشاه (یا ملکه) تقدیم خواهد کرد. سپس پادشاه، رهبر حزب برنده را مأمور به تشکیل دولت جدید می کند. نخست وزیر می تواند بدون آنکه اکثریت را داشته باشد تلاش کند در رأس حزب خود باقی بماند. پارلمان جدید با «سخنرانی ملکه» آغاز می شود. در این سخنرانی وی سرفصل های برنامه پیشنهادی دولت را قرائت می کند و ن
مایندگانِ مجلس عوام فرصت خواهند داشت با قبول یا رد سخنرانی ملکه، به دولت رأی اعتماد یا عدم اعتماد بدهند. بر اساس آنچه تا بحال اتفاق افتاده و در غیاب یک اعتراض مکتوب قانون اساسی، پادشاه در تئوری حق دارد نخست وزیر مستقر را برکنار کرده و بدنبال فرد دیگری به جای او برود. با اینحال این مسأله از زمان برکناری لرد ملبورن در سال ۱۸۳۴ رخ نداده و در صورت تکرار احتمال دارد یک بحران قانون اساسی شبیه به آنچه در سال ۱۹۷۵ در استرالیا روی داد به وجود آید. ادوارد هیت در سال ۱۹۷۴، گوردون براون در ۲۰۱۰ و ترزا می در ۲۰۱۷، آخرین نخست وزیرانی بودند که نتوانستند اکثریت را برنده شوند و تصمیم گرفتند استعفا ندهند. در سال ۱۹۷۴ پس از آنکه مذاکره با حزب لیبرال برای تشکیل یک ائتلاف به شکست انجامید، هیت استعفا داد و ملکه الیزابت دوم اجازه پیدا کرد هارولد ویلسون رهبر حزب کارگر را مأمور به تشکیل دولت نو کند. تا زمانی که نخست وزیر با تصمیم به ماندن یا استعفا واکنشی به نتایج انتخابات نداده باشد، پادشاه نقشی پیدا نخواهد کرد. پادشاه تنها در صورتی می تواند شخصی را مجاز به تشکیل دولت کند که نخست وزیر وقت استعفا داده باشد. بزرگترین حزب خارج از دولت
(از لحاظ تعداد کرسی ها) به طور رسمی «حزب اپوزیسیون» خوانده می شود. تمام احزاب کوچکتری که در دولت حضور ندارند «اپوزیسیون» خوانده می شوند. در صورتی که یک نخست وزیر پس از انتخابات در قدرت باقی بماند، می تواند دست به تغییر گسترده یا جزئی در کابینه بزند. گفتنی است که نخست وزیر هر وقت دیگری هم که خواست می تواند نسبت به انجام این تغییرات اقدام کند. در صورتی که یکی از اعضای پارلمان به دلیل مرگ، ترفیع به درجه لردی یا استعفا از فهرست اعضای این مجلس حذف شود، انتخابات میان دوره ای برگزار خواهد شد. تاریخ برگزاری این انتخابات به صورت خودکار پیش بینی نشده و می توان آن را تا ماه ها پس از حذف یک نماینده عقب انداخت. حتی در صورتی که انتخابات سراسری نزدیک باشد، می توان برگزاری این انتخابات در حوزهٔ مربوطه را لغو کرد. انتخابات پارلمان اروپا. انتخابات پارلمان اروپا از سال ۱۹۷۹ یعنی از نخستین سالی که قرار شد اعضای این پارلمان توسط مردم انتخاب شوند در بریتانیا برگزار شد. انتخاب اعضای این پارلمان میان سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۹ بر عهدهٔ پارلمان های کشورهای عضو بود. هم اکنون پادشاهی متحد بریتانیا ۷۳ عضو در این اتحادیه دارد. این انتخابات هر
پنج سال انجام می شود و از لحاظ اجرایی دو تفاوت اساسی با انتخابات سراسری دارد؛ نخست اینکه شهروندان اتحادیه اروپا شامل ایرلند، مالت و قبرس صلاحیت رأی دادن در آن را دارند و دوم اینکه این تنها انتخابات در سطح ملی است که با استفاده از نمایندگی تناسبی اجرا می شود. از سال ۱۹۹۹ اعضای پارلمان اروپا که به نمایندگی از انگلستان، اسکاتلند و ولز در این پارلمان حضور می یابند در حوزه های انتخابیه ی محلی و از طریق فهرست هایی که احزاب ارائه می دهند (نظام فهرست بسته) انتخاب می شوند. اما در ایرلند شمالی برای این انتخابات از سال ۱۹۷۹ تاکنون از نظام تک رأی انتقال پذیر استفاده می شده است. بکارگیری نظام نمایندگی تناسبی تا حد زیادی به احزاب کوچکتر اجازه عرض اندام داده است. تا سال ۱۹۹۹ در این انتخابات هم از روش نخست نفری استفاده می شد و به همین دلیل احزابی که به طور کلی رأی زیادی دارند اما آرای آنها از لحاظ جغرافیایی پراکنده است نمی توانستند صاحب هیچ کرسی ای در اتحادیه اروپا شوند. برای مثال حزب سبز در انتخابات ۱۹۸۹ توانست ۲٬۲۹۲٬۷۱۸ رأی به دست آورد که شامل ۱۵٪ از کل آرا بود اما با این حال حتی یک کرسی هم به دست نیاورد. تغییر قانون انتخا
بات پارلمان اروپا در سال ۱۹۹۹ باعث شد این نظام برای نخستین بار تغییر یابد. پادشاهی متحد بریتانیا از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹ دارای ۸۱ نماینده در پارلمان اروپا بود (۷۸ نفر برای انگلستان، ولز و اسکاتلند و ۳ نفر برای ایرلند شمالی). قانون انتخابات پارلمان اروپا مصوب ۱۹۹۳ کرسی های این کشور را به ۸۷ عدد افزایش داد به این شکل که پنج کرسی به انگلستان و یک کرسی به ولز اضافه شد. این عدد در انتخابات ۲۰۰۴ به ۷۸ و در انتخابات ۲۰۰۹ به ۷۲ کاهش یافت اما در طول پارلمان ۲۰۰۹-۲۰۱۴ به ۷۳ عدد افزایش پیدا کرد. این عدد در ۲۰۱۴ نیز همین مقدار باقی ماند. پادشاهی متحد برای این انتخابات به دوازده حوزهٔ انتخابیه تقسیم می شود. ۳ حوزه برای اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی و ۹ حوزه برای انگلستان. توزیع کرسی های پارلمان اروپا در بریتانیا. پادشاهی متحد بریتانیا به دوازده حوزه انتخابیه تقسیم شده است. آن ها در واقع مشتمل بر ۳ ملت (اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی) و ۹ ناحیه در انگلستان هستند که جمعاً ۷۳ کرسی پارلمان اروپا میان آن ها توزیع شده است. کمیسیون انتخاباتی تعداد کرسی های هر حوزه را بر اساس جمعیت تعیین می کند. آخرین باری که کمیسیون مذکور در تعداد کرسی