Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. او همچنین چند بار مجبور شد به صورت پنهانی به مرکز سرطان مموریال اسلون-کترینگ برود. محمدرضا پهلوی پس از خروج از بیمارستان، نخست در ۱۱ آذر به مرکز پزشکی ویلفورد هال در پایگاه نیروی هوایی لاکلند در تگزاس، سپس در ۲۴ آذر به پاناما و در ۳ فروردین ۱۳۵۹ (۲۳ مارس ۱۹۸۰) به مصر رفت و دستِ آخر انور سادات به او پناه داد. مدت کوتاهی پس از ورود وی به مصر، پزشکان معالج طحال او را خارج کردند. سرطان او در وضع پیشرفته ای بود و پایان کار وی نزدیک بود. سرانجام در ساعت ۹:۴۵ دقیقه روز ۵ مرداد ۱۳۵۹ خورشیدی، محمدرضا پهلوی در ۶۰ سالگی در قاهره درگذشت. سید طالب رفاعی، روحانی شیعه عراقی و از مؤسسان حزب الدعوه اسلامی عراق بر او نماز گزارد. پیکر وی در یک مراسم خاکسپاری بسیار باشکوه و رسمی، در مسجد الرفاعی قاهره خاکسپاری شد و در آن مسجد به امانت گذاشته شد. در مراسم تشییع جنازه شاه، تاج الملوک (مادر شاه) و شمس (خواهر شاه) حضور نداشتند. شمس در کنار مادرش مانده بود تا مرگ شاه را متوجه نشود؛ به همین دلیل نتوانست در مراسم تشییع برادرش حضور یابد. علاوه بر اعضای خانواده پهلوی، انور سادات رئیس جمهور وقت مصر، ریچارد نیکسون رئیس جمهور سابق آمریکا
، کنستانتین دوم پادشاه سابق یونان، ژنرال مولای حفیظ علوی رئیس مراسمات و افتخارات سلطنتی مراکش به عنوان نماینده پادشاه حسن دوم مراکش و همچنین آلفرد آترتون سفیر آمریکا، سر مایکل اسکات ویر سفیر بریتانیا، ژاک آندرانی سفیر فرانسه، توشیو یامازاکی سفیر ژاپن، پیر هاتون سفیر استرالیا و الیاهو بن الیسار سفیر اسرائیل در مصر نیز در مراسم خاک سپاری شاه ایران شرکت کردند. محمدرضاشاه در وصیت نامهٔ خود خواسته بود تا در خاک ایران و در کنار نظامیانی که پس از انقلاب ۱۳۵۷ اعدام شدند، دفن شود. اقدامات صنعتی-اقتصادی. محمدرضاشاه تمام وجهه و نظام پادشاهی خود را بر روی خارج ساختن ایران از ردهٔ کشورهای توسعه نیافته و وارد شدن به ردهٔ کشورهای تازه صنعتی شده مانند کرهٔ جنوبی خرج نمود. او تلاش می کرد تا ایران را به سوی «تمدن بزرگ» هدایت کند، اصطلاحی که در سال ۱۹۷۲ ابداع شد. توسعهٔ اقتصادی یک استراتژی کلیدی در جهت نیل به این مقصود بود. این رضاشاه بود که سیستم آموزشی و قضایی سکولار به وجود آورد، اولین قدم ها به سوی بهبود آزادی و بهبود حقوق زنان را برداشت، زیرساخت های یک کشور صنعتی را بنیان نهاد و سنگ بنای یک سیستم بهداشت عمومی را گذاشت. محم
درضاشاه سیاست های مدرن سازی پدرش را دنبال نمود و توسعه بخشید. این توسعه در قالب موضوعاتی چون مبارزه علیه بی سوادی، ارائهٔ سرویس های بهداشتی و آموزشی برای نقاط روستایی، افزایش حقوق زنان، آزادسازی روستاییان از قید نظام قدیمی ارباب رعیتی و به وجود آوردن یک قشر متوسط متخصص از تکنوکرات ها و بروکرات ها (که بیشتر آن ها در غرب تحصیل کرده بودند) بود. از دید توسعهٔ اجتماعی شاه یک انقلابی بود اما هر چقدر که سیاست های او انقلابی تر می شد، مخالفت علما و سایر گروه های ذی نفع بیشتر می شد. با این وجود اصلاحات سیاسی شاه بسیار عقب تر از اصلاحات اجتماعی ایران بود. طی دوران حکومت محمدرضاشاه، ایران به چهارمین تولیدکنندهٔ نفت و دومین صادرکنندهٔ بزرگ آن تبدیل شده بود. بر اساس موافقت نامهٔ ۱۹۵۴/۱۳۳۳ کنسرسیوم نفت، سهم ایران از درآمدها به ۵۰ درصد رسید، اما بخش اساسی این افزایش بر اثر جنگ ۱۳۵۲/۱۹۵۴ اعراب و اسرائیل و چهار برابر شدن قیمت بین المللی نفت بود که باعث شد کشورهای عضو سازمان نفت (اوپک) از این امتیاز بهره مند شوند. بدین ترتیب درآمدهای نفتی ایران از مبلغ ۳۴ میلیون دلار در سال های ۳۳–۳۴ شمسی به ۵ میلیارد دلار در سال های ۵۲–۵۳ و ح
تی ۲۰ میلیارد دلار در سال های ۵۴–۵۵ شمسی افزایش یافت. نفت طی این ۲۳ سال، ۵۵ میلیارد دلار نصیب ایران کرد. طی این سال ها، به طور متوسط بیش از ۶۰ درصد درآمد دولت و ۷۰ درصد از درآمد ارزی سالانه این منبع تأمین می شد. الگوی توسعهٔ موردنظر رژیم (تئوری اقتصادی رشد قطره ای) به طور اجتناب ناپذیری شکاف بین گروه های دارا و ندار را وسیع تر کرد. استراتژی رژیم سرازیر کردن ثروت نفتی به سوی نخبگان وابسته به دربار بود که بعدها کارخانه ها، شرکت ها و واحدهای گشت و صنعتی متعددی را تأسیس کردند. ثروت به لحاظ نظری به صورت قطره ای به پایین جریان می یافت، اما در عمل در ایران همانند بسیاری از کشورها، همچنان به بالا چسبیده بود و مسیرش به سوی رده های پائین تر نردبان اجتماعی روزبه روز کمتر می شود. ثروت، همانند یخ در آب گرم، در فرایند دست به دست شدن، ذوب می شد و نتیجهٔ آن نیز چندان تعجب آور نبود. شاه سرمایه گذاری های عمده ای را در زیرساخت ها، سوبسیدها و کمک های بلاعوض زمین برای جمعیت دهقانی، مشارکت در سود کارگران صنعتی، ساخت تأسیسات هسته ای، ملی سازی منابع طبیعی ایران و برنامه های سوادآموزی که از مؤثرترین برنامه ها در جهان تلقی می شد، آغاز
کرد. شاه همچنین تعرفه های سیاست اقتصادی و وام های ترجیحی را به شرکت های ایرانی وضع کرد که در پی ایجاد یک اقتصاد مستقل برای کشور بود. تولید خودرو، لوازم خانگی و سایر کالاها در ایران به طور قابل ملاحظه ای افزایش یافت و منجر به ایجاد یک طبقهٔ صنعتی جدید شد که مصون از تهدیدهای رقابت خارجی تلقی می شد. این اصلاحات منجر به چندین دهه رشد اقتصادی پایدار شد که ایران را به یکی از سریع ترین اقتصادهای در حال رشد در بین کشورهای توسعه یافته و توسعه نیافته تبدیل کرد. شاه در طول حکومت ۳۷ سالهٔ خود میلیاردها دلار برای صنعت، آموزش، بهداشت و نیروهای مسلح هزینه کرد و از نرخ رشد اقتصادی فراتر از آمریکا، انگلیس و فرانسه برخوردار بود. درآمد ملی نیز ۴۲۳ برابر افزایش یافت. در نتیجه، مردم شاهد افزایش بی سابقهٔ درآمد سرانه بودند که به بالاترین سطح در هر مقطعی از تاریخ ایران و سطوح بالای شهرنشینی رسید. تا سال ۱۹۷۷، هزینه های خدمات مسلحانه ایران، که شاه آن را وسیله ای برای پایان دادن به مداخله خارجی در ایران می دانست، این کشور را به پنجمین ارتش قدرتمند جهان تبدیل کرد. زندگی شخصی. خانواده. در میان اعضای خانواده، اشرف نزدیک ترین شخص به محم
درضا بود. همچنین محمدرضا تا پایان عمر رضاشاه، رابطهٔ خود را با پدرش حفظ کرد. با این حال محمدرضا آنچنان تحت تأثیر هیبت پدرش بود که بارها و در کتاب های گوناگون خود به هیبت او اشاره کرده است. تاج الملوک (مادر محمدرضا) بود که محمدرضاشاه همواره سعی می کرد احترام او را حفظ کند او را نرنجاند. او مجموعاً چهار خواهر و شش برادر داشت که فقط با شمس، اشرف و علیرضا مادر مشترک (تاج الملوک) داشت. فرزندان او شهناز (از فوزیه)، رضا، فرحناز، علیرضا و لیلا (از فرح) بودند که در این میان رضا به ولیعهدی رسید. لیلا و علیرضا سال ها پس از مرگ شاه خودکشی کردند. همسران. زمانی که محمدرضا به ۱۹ سالگی رسید، پدرش تصمیم گرفت تا وی ازدواج کند. ابتدا از سوئد (بعدها ملکهٔ دانمارک) و سپس یک دختر ایرانی از خاندان قاجار برای او در نظر گرفته شدند؛ ولی او در سال ۱۳۱۷ خورشیدی، با فوزیه فؤاد، خواهر ملک فاروق پادشاه مصر در کاخ عابدین قاهره ازدواج کرد. این ازدواج مغایر اصل ۳۷ قانون اساسی مشروطه بود که بر طبق آن، ملکهٔ ایران باید ایرانی الاصل باشد. به همین دلیل، مجلس ایران قانونی را از تصویب گذراند که فوزیه را «ایرانی الاصل» اعلام می کرد. روشن است که فوزی
ه، انتخاب محمدرضا نبود. فوزیه اگرچه زیبا بود، ولی سرد و دست نیافتنی بود. در آغاز، محمدرضا ناگزیر به پذیرفتن فوزیه به عنوان همسرش بود، ولی پس از تبعید رضاشاه و آغاز پادشاهی محمدرضا، این اجبار رفع شد. با این حال وقتی فوزیه در سال ۱۳۲۴، به تنهایی به مصر رفت و محمدرضا را ترک کرد، او بیشترین تلاش ممکن را کرد تا فوزیه را بازگرداند. نامه ها و سفرای زیادی نزد او و برادرش ملک فاروق به مصر فرستاد؛ ولی این تلاش بی فایده بود و آنان ۳ سال بعد از هم جدا شدند. پس از طلاق از فوزیه، او پادشاهی مجرد بود. به گفتهٔ اشرف: «دخترها را برای او می آوردند، ولی او عاشق هیچ کدام از این دخترها نمی شد. دخترها در لحظهٔ ملاقات فکر می کردند که او دوستشان دارد؛ ولی این خیال خامی بیش نبود.» این نوع رابطهٔ سطحی با دخترانی از این قبیل، به تدریج یک نواخت و کسل کننده شد. محمدرضا ۲ سال پس از آن که از فوزیه جدا شد، با ثریا اسفندیاری، دختر خلیل خان، از خان های ایل بختیاری ازدواج کرد. ثریا زنی بود که محمدرضا واقعاً عاشقش بود. به گفتهٔ اشرف: «شاه عاشق ثریا بود و اگر ثریا می توانست برای او جانشینی بیاورد، آنان هیچ گاه از هم جدا نمی شدند». در آن زمان جان
شینی مسئلهٔ مهمی بود و محمدرضا ناچار از ثریا جدا شد. طبق ادعای اسکندر فیروز، شاه، پس از جدایی از ثریا، علاقهٔ خود به ازدواج با شاهدخت ماریا گابریلا ساوی دختر اومبرتو دوم پادشاه ایتالیا نشان داد که این پیشنهاد با مخالفت پاپ ژان بیست وسوم و همچنین روحانیون ایران مواجه شد که پادشاه یک کشور مسلمان نمی تواند با یک شاهزادهٔ کاتولیک ازدواج کند. سومین همسر محمدرضا، فرح دیبا بود. او فرزند سهراب دیبا، از افسران ارتش بود. پدرش زمانی که فرح ۹ ساله بود درگذشته بود. وی دانشجوی معماری در پاریس بود و خانواده اش، وضع مالی رضایت بخشی نداشتند. نظر شاه در مورد ازدواج با فرح این چنین بود: «مجبورم به خاطر کشورم ازدواج کنم. پس چه بهتر که با کسی ازدواج کنم که خانواده ام نیز او را پسندیده اند.» این بار شاه همسری غیرفعال نمی خواست و فرح هم چنین نبود. شاه یک بار در مصاحبه ای به اوریانا فالاچی گفته بود که «در زندگی یک مرد، زن، به حساب نمی آید، مگر آن که زیبا و جذاب بوده و خصوصیات زنانه خود را حفظ کرده باشد.» اگرچه او بعدها در مصاحبه دیگری به باربارا والترز گفت که دقیقاً همین کلمات را به کار نبرده است. وی در مصاحبه اول گفته بود: دوستان.
دوستان نزدیک دوران کودکی او را حسین فردوست (فرزند یک درجه دار جز) و مهرپور تیمورتاش (فرزند وزیر دربار) تشکیل می دادند. از این میان، محمدرضا به فردوست علاقهٔ زیادی داشت. زمانی که در ۱۲ سالگی محمدرضا را برای ادامهٔ تحصیل به سوئیس فرستادند، به اصرار او فردوست نیز وی را همراهی کرد. ارنست پرون نیز یکی دیگر از دوستان نزدیک محمدرضا بود که در سوئیس با ولیعهد آشنا شد و با او به ایران بازگشت. از حدود سال ۱۹۳۵ میلادی اولین اشارات به دوستی محمدرضا با ارنست پرون (پسر باغبان مدرسه له روزه) در اسناد رسمی وجود دارد. پرون آشکارا همجنس گرا و با اعتقادات شدید کاتولیک بود و یکی از بحث برانگیزترین شخصیت های اطراف محمدرضا بود که نقش مهمی در زندگی وی داشت. محمدرضا به مدت نزدیک دو دهه تقریباً هر روز پرون را ملاقات می کرد. اما چند ماه پس از سرنگونی مصدّق در سال ۱۹۵۳ و زمانی که دوستی با پرون باعث به وجود آمدن دردسرهای سیاسی برای او شد، او به یک باره تمام تماس خود را با پرون قطع کرد. نقش پرون در زندگی محمدرضا هیچگاه مشخص نبوده است. دشمنان محمدرضا پهلوی همیشه علاقه داشته اند تا این رابطه یک نوع رابطهٔ همراه با «تعهد» نشان بدهند و سایرین
نیز سعی داشته اند انتخاب این دوست عجیب توسط محمدرضا را با استفاده از تئوری های روان شناسی توجیه کنند. حلقهٔ دوستان نزدیک محمدرضا پهلوی در دوران بزرگسالی نیز چندان بزرگ نبود. یحیی عدل جراح معروف و عبدالکریم ایادی دو تن از دوستان نزدیک محمدرضا بودند. بخشی از دوستان او، از طریق حلقهٔ اشرف به شاه نزدیک شدند و گروهی نیز به وسیله فرح به وی معرفی شدند. زمانی که فرح وارد دربار شد، گروه زیادی از دوستان و اقوام خود را نیز، به دربار وارد کرد. بعضی از آنان پیش از ورود به دربار، از منتقدان حکومتش بودند. روشنفکران. به نظر می رسد او در سوئیس تا حدی با نویسندگان انگلیسی و آمریکایی آشنا شده و حتی آثاری از ویلیام شکسپیر را مطالعه نموده بود. او بعدها هیچ گاه علاقه ای به مطالعهٔ آثار دانشورانه از خود نشان نداد. عباس میلانی می نویسد که او در فرانسه و به همراه ارنست پرون، اشعار و ادبیات فرانسوی را مطالعه می کرده است و رابله و دشاتوبریان را نویسندگان موردعلاقهٔ خود معرفی کرده است. او در دورهٔ ولیعهدی به موسیقی سنتی ایرانی و غربی علاقه داشته و موتزارت و لیست، آهنگسازان موردعلاقهٔ او بوده اند. این مطالعات در شعر و ادبیات در سال های
حضور ارنست پرون در دربار او نیز ادامه داشته است. پس از رسیدن به پادشاهی، از وزیر دربار خواست تا علّامه محمّد قزوینی را به قصر دعوت کند. در نخستین دیدار شاه جوان از قزوینی و دوستانش خواست تا جلسات خود را در قصر او برگزار کنند تا او فقط شنونده باشد و از آنان بیاموزد. این جلسات هفتگی سال ها ادامه یافت و محمدرضا پهلوی از طریق این جلسات با فلسفه، تاریخ، فرهنگ و ادبیات فارسی و به خصوص شعرِ حافظ آشنا شد. در دهه های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ افراد روشنفکر بیشتری در اطراف او بودند. او با گسترش اندیشهٔ روشنفکرانه در اطراف خود موافقت کرد. او اعتقاد نداشت که روشنفکری خطری برای او و حکومت او باشد. او در سالِ ۱۳۴۴ به تماشای نمایشِ "پهلوان اکبر می میرد"ِ گروهِ هنر ملّی نشست و در دههٔ ۱۳۵۰ سلسله بحث های میان سیّد حسین نصر و احسان نراقی را از تلویزیون پی می گرفت. او بی آن که بداند واژهٔ «غرب زدگی» را جلال آل احمد اشاعه داده و بدون آن که کتاب های او را خوانده باشد از این واژه استفاده می کرد. شاه همواره روشن فکران را نقد می کرد. شیوهٔ استبداد روزافزون حکومت شاه پس از انقلاب سفید، هر چه بیشتر روشنفکران و جبههٔ ملی را با او بیگانه می کرد. آنان
توجهی به توسعهٔ اجتماعی و اقتصادی به دست آمده نداشتند و بازگشت به یک نظام لیبرال تر و مطابق قانون اساسی و تغییر موضع طرفدار غرب محمدرضا پهلوی را خواستار بودند. قدرت جبههٔ ملی و روشنفکران با حمایت دانشجویان در ایران و جمعیت قابل توجه دانشجویان ایرانی در خارج از ایران افزوده شد. دانشجویان ایرانی جنبش های انقلابی در الجزایر، کوبا، چین و جاهای دیگر را مطالعه کرده بودند و آثار علی شریعتی را مشتاقانه مطالعه می کردند. در نوامبر سال ۱۹۷۸، کریم سنجابی، رهبر جنبش ملی، خمینی را در پاریس ملاقات کرد و شرایط خمینی را پذیرفت. ائتلاف حاصل شده بین روشنفکران و دانشجویان و علمای مبارز در این زمان، سقوط شاه را اجتناب ناپذیر کرده بود. رسانه ها. پس از اینکه اولین بار مصدّق از رادیو ایران برای تنظیم افکار عمومی استفاده کرد، کنفرانس های مطبوعاتی محمدرضا پهلوی از اکتبر ۱۹۵۸ شروع شد. تلاش او، بیشتر معطوف به رسانه های خارجی بود. از سقوط دولت مصدّق تا انقلاب ۱۳۵۷، ایران در صدر اخبار نشریات آمریکایی قرار داشت. اوج توجه این رسانه ها به ایران، از زمان تحریم نفتی اعراب تا ۱۳۵۶ بود. شاه در برخورد با رسانه ها در نقش یک معلم به نظر می رسید. م
نش و ویژگی ها. بسیاری از ویژگی های اخلاقی محمدرضا، نقطه مقابل پدرش بود. رضاشاه دارای طبعی خشن بود، ولی محمدرضا حتی در اوج قدرت خجالتی بود. او به اندازهٔ پدرش سخت گیر نبود. اگرچه مخالفتی هم با نظم و انضباط در زندگی نداشت. او معمولاً لباس معمولی می پوشید؛ ولی هرگاه لباس نظامی در برمی کرد، برخلاف پدرش آن را به انواع مدال ها می آراست. او به غیر از مواقعی که در تعطیلات یا در سفر بود، اغلب اوقات خود را در دفترش می گذراند. پرخور نبود، در هر وعده کم غذا می خورد و میان وعده ها چیزی نمی خورد. چیز بسیاری در بشقاب غذایش باقی نمی ماند. به ندرت نوشیدنی الکلی می نوشید. به کله پاچه (که بیش تر در خانهٔ مادرش می خورد) علاقه داشت، اما این غذا با معده اش سازگاری نداشت. جوجه و ماهی کباب شده را می پسندید. محمدرضاشاه نیز مانند پدرش، هم به سیاست انگلیس سخت ظنین بود. او متقاعد شده بود که بریتانیا از طریق حزب توده، روحانیون عالی رتبه از جمله خمینی و رژیم بعث عراق، علیه او فعالیت می نماید. به همین نسبت وی اعتقاد داشت که روس ها در جریان ناآرامی های دانشجویی ایران دست دارند و شرکت نفتی، سازمان های چریکی مسلمان و مارکسیست را در برابر رژیم
وی تحریک می کند. او همچنین مظنون بود که یک نیروی پنهان، ایالات متحدهٔ آمریکا را تحت کنترل دارد، کندی و هرکس دیگری که در برابر آن قرار گرفت را به قتل می رساند. بر اساس دیدگاه وی، بریتانیا به دلیل علاقه مندی به «سرک کشیدن در هر کاری» در ایجاد حزب توده دست داشت. تلاش برای ترور او در سال ۱۳۲۸ توطئه ای بود که مشترکاً توسط حزب توده، روحانیون «محافظه کار افراطی» و انگلیسی ها که دختر باغبان سفارت شان دوست دختر تروریست بود، و «دوست دارند نخود هر آشی بشوند»، به اجرا درآمد. مصدّق نیز با وجود «ژست مردمی» خود، یک عامل انگلیسی بود و به این دلیل با پست نخست وزیری در زمان جنگ جهانی دوم موافقت کرده بود که تأیید ارباب خود را گرفته بود. از نظر شاه، هدف اصلی انگلیسی ها از حمله به ایران در سال ۱۳۲۰، رهایی از شر پدرش می داند، چون به واسطهٔ لغو امتیاز نفتی، خشم آنان برانگیخته شده بود. به باور شاه، انگلیسی ها همراه با شرکت های نفتی و «روحانیون مرتجع»، عملاً انقلاب اسلامی را به تلافی دفاع او از اوپک و آرمان فلسطینی ها طراحی کرده بودند. هم فلسطینی ها و هم اسرائیلی ها از شنیدن چنین سخنانی شگفت زده می شدند. شاه به هنگام مرگ مدعی شد که
سیا به همراه ام آی سیکس انقلاب ۱۳۵۷ را طراحی کردند. او لفاظانه می پرسد: «چه کسی پول تظاهراتی را داده که شرکت کنندگانش زلف سیاه و بلوند داشته اند؟ این هیبت به ندرت در ایران دیده می شود.» وی مدعی می شد که سرنگونی او توسط «ترکیب عجیبی» از نه تنها روحانیون، حزب توده و شرکای نفتی، بلکه توسط رسانه های غربی و نیز کابینه های کارتر و تاچر صورت گرفت. شاه همهٔ نیروهای مخالف خود را بازیچهٔ دست نیروهای خارجی می دانست. می پنداشت که این گروه ها، اهرم فشار بر او در مذاکرات مهم نفتی هستند. هنگامی که موج تظاهرات گسترش پیدا کرد، شاه به برخی از رهبران تیم مذاکره کننده ایران دستور داد با نمایندگان شرکت های نفتی وارد مذاکره شوند و خواسته هایشان را برآورده کنند. جدای از این، شاه در ماه های پیش از انقلاب بارها بر آن شد تا از خواسته های آمریکا و انگلیس آگاه شود. شاه احمد قریشی و همایون صنعتی زاده (که به تصورش از معتمدان آمریکا و انگلیس بودند) را به دربار فراخواند و از هر دو پرسشی واحد داشت: «این آمریکایی ها از ما چه می خواهند؟» شاه گاهی مخالفانش را، مشتی «مارکسیست، تروریست، دیوانه و جانی» می خواند؛ ولی وقتی بالاخره در اکتبر ۱۹۷۸ (مهر
۱۳۵۷) با هلیکوپتری فراز تهران گشتی زد و ابعاد تظاهرات را به چشم خود دید، یک باره نه تنها دل زده که سخت نگران شد. تردیدی نداشت که تنها به تمهید خارجی ها چنین تظاهرات گسترده و انسجام یافته، سازمان یافته بود. همان شب با سفیران آمریکا و انگلیس دیدار کرد. می گفت کشورهای متبوع دو سفیر مسئول وضعیت ایران هستند. به زبانی تلخ و پرطعنه از دو سفیر پرسید: «مگر من با شما چه کرده ام؟». می گفت خیانت غربی ها به او و ایران همانند خیانتی که در کنفرانس یالتا (که منجر به واگذاری اروپای شرقی به شوروی شد) است. در سال ۱۹۷۸ (۱۳۵۷) شاه و بسیاری از مقامات عالی رتبهٔ رژیم پهلوی، ارزیابی غلوآمیزی از قدرت آمریکا و انگلیس داشتند. گمان داشتند که این دو کشور می توانند همهٔ اتفاقات در ایران و اکثر جهان را نه تنها کنترل، که تنظیم کنند. اگر در یکی از رسانه های غرب، به ویژه بی بی سی، گزارشی در نقد شاه پخش می شد، همین یک گزارش کافی بود که شاه و مخالفانش متقاعد شوند که غرب برای ایران نقشه ای نو کشیده و شاه دیگر ضربه پذیر شده است. کار نگرانی از نقش بی بی سی در تقویت و ترویج مخالفت با رژیم به جایی رسید که برخی از سران نیروی هوایی به شاه توصیه کردند
که شبی با استفاده از جنگنده های نیروی هوایی، دکل مخابراتی بی بی سی را ویران کنند. ورزش و سرگرمی. در دوران تحصیل و در میان دروس، محمدرضا به ورزش علاقه زیادی داشت. کشتی و سوارکاری ورزش های موردعلاقهٔ وی بود. بعدها به فوتبال، چوگان و دوچرخه سواری نیز علاقه مند شد. سوابق مدرسه له روزه، محمدرضا را یک ورزشکار عالی در فوتبال و شنا معرفی می کند. او از جوانی تنیس بازی می کرد و این ورزش را تا زمانی که مشکل بینایی پیدا کرد، ادامه داد. همچنین اسکی را در نوجوانی در سوئیس آموخت. در بازگشت به ایران، چوب های اسکی را بر دوشش می گذاشت و برای اسکی به تپهٔ الهیه در شمال تهران می رفت. بعدها او اسکی را در کوه های البرز و پیست های شمشک و دیزین در نزدیک تهران و همچنین کوه های آلپ در نزدیک ویلای خود در سن موریس سوئیس ادامه داد. او همچنین یک سوارکار ماهر بود. در رانندگی و خلبانی، به سرعت علاقه داشت. از سال های آغازین پادشاهی، او برنامه ناهار مردانهٔ جمعه ها را برقرار کرد. دوستانی مانند محمد خاتمی به این میهمانی ها دعوت می شدند و به بازی های ورزشی مانند والیبال می پرداختند. با گذر زمان، پوکر جای ورزش را گرفت. اگرچه گفته می شود که این
بازی ها بر سر پول بود، اما مبلغ قمار و شرط بندی، ناچیز بوده است. پس از مدتی، به دلیل پخش شایعه هایی، شرط بندی متوقف شد و مبلغ قمار در ورق بازی نیز به پول جزئی کاهش یافت. سیاست در برابر اسلام و روحانیان. او روش رضاشاه را در قلع و قمع روحانیت شیعه در پیش نگرفت و به آنان (همچون سید حسین طباطبایی بروجردی) احترام می گذاشت. اما پس از مرگ بروجردی و مرجعیت روح الله خمینی فاصله اش با روحانیت شیعه زیاد شد. مخالفت خمینی با اصول انقلاب سفید در سال ۱۳۴۲ سرآغاز این فاصله بود که به قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ منجر شد. محمدرضا پهلوی چند سال پس از رسیدن به سلطنت چنین ادعا کرد که «عقاید اسلامی راه نجات بشریت است». او روحانیت را متحد خود در برابر نفوذ کمونیسم می دانست و به توسعهٔ مساجد در کشور کمک کرد به طوری که تا سال ۱۹۶۰ میلادی تعداد مساجد به ۵۵٬۰۰۰ (و حتی بنابر آمارهای دیگر به ۷۵ هزار) و تعداد حوزه ها از ۱۵۴ به ۲۱۴ عدد رسید. این افزایش در نیمهٔ دوم پادشاهی او حتی بیشتر بود. او روحانیان را قلباً طرفدار سلطنت می دانست و بارها بیان کرده بود که روحانیان تنها سنگر قابل اطمینان در برابر «سکولار» شدن و «کمونیستی» شدن ایران هستند. با شروع س
یاست های محمدرضا برای مدرن سازی ایران، او به درستی دریافته بود که علما مهم ترین مانع در سر راه برنامه های توسعه او برای پیشرفت کشور ایران هستند؛ ولی او قدرت علما را برای به جنبش درآوردن توده ها علیه حاکمی که برچسب «دشمن اسلام» به او خورده بود، دست کم گرفته بود. دارایی و سرمایه. طبق یک ارزیابی داخلی سفارت بریتانیا در ۷ اوت ۱۹۵۸، دست شاه و اطرافیان او تنها از شاخه های اندکی از فعالیت های اقتصادی کوتاه مانده بود. این گزارش به علاقهٔ مستقیم محمدرضا به فعالیت های بانکی، نشر، تجارت، حمل و نقل، صنعت، هتل، کشاورزی و مسکن سازی اشاره می کند. طبق این گزارش صد درصد سهام بانک عمران، چهل و نه درصد سهام یک کمپانی جدید برای کارهای آبیاری، قایق سازی و تعمیرات در دریای خزر متعلق به شاه بود. این گزارش تخمین می زند که شاه صاحب ۱۳ هتل و ۴ هتل دیگر در حال ساخت است و گفته می شود که شاه سهام دار یک کارخانهٔ کود شیمیایی، یک کارخانهٔ سیمان، یک سیلوی غله و یک کارخانهٔ چغندر قند است. بنابر یک گزارش مشترک سفارت آمریکا و بریتانیا، شاه در این زمان در تجارت فعال می بود و کمپانی واردات «ماه» را صاحب می بود که در ابتدا به کار واردات از انگلیس
می پرداخت و در حال حاضر در طرح های برق رسانی می پردازد. همین کمپانی در ساخت یک پل بر روی رود کارون و طرح های اکتشافی اورانیوم فعال می بود. این گزارش از دخیل بودن شاه در طرح های تولید دارو و کنترل او بر سازمان ملی کشتیرانی حکایت می کند. تمام ثروت شاه در این زمان ۱۵۷ میلیون دلار برآورد شده بود. چند سال بعد محمدمهدی سمیعی، مشاور مورداعتماد شاه، از یک بانکدار آمریکایی شنیده بود که شاه بیش از ۱۲۰ میلیون دلار در حساب های مختلفش دارد. در تاریخ ۴ اکتبر ۱۹۶۱، شاه بنیاد پهلوی را تأسیس نمود و تمام شرکت های خود از جمله بانک عمران را وقف این سازمان نمود. به علاوه حدود دو هزار روستا را که از پدرش به او منتقل شده بود، با قیمتی نازل یا به رایگان به روستاییان شاغل در آن بخشید. ثروتی که شاه از خود باقی گذاشت شبکهٔ پیچیده ای از شرکت ها، بنیادها، حساب های بانکی، زمین هایی در کوستا دل سول اسپانیا و همچنین شالهای به نام «ویلای سوورتا» برای اسکی در شهر سنت موریتز در کشور سوئیس بود. قرار بود که طبق خواستهٔ شاه، ثروتش به نسبت زیر تقسیم شود: ۲۰٪ به فرح دیبا، ۲۰٪ به پسر بزرگش رضا، ۱۵٪ به فرحناز، ۱۵٪ به لیلا، ۲۰٪ به علیرضا پسر دیگر شاه
، ۸٪ به شهناز و ۲٪ به نوه اش مهناز زاهدی. ارزش ثروت تقسیم شدهٔ شاه از ۳۰ میلیارد دلار بر طبق برآورد جمهوری اسلامی ایران تا ۱۲۰ میلیون دلار بر طبق گفتهٔ بعضی وابستگان به خانواده پهلوی متغیر است. عباس میلانی رقمی نزدیک به ۱ میلیارد دلار را نزدیک تر به واقعیت می داند. نامزدی جایزهٔ صلح نوبل. در سال ۱۹۶۴ (۱۳۴۳) شاه ایران نامزد جایزهٔ صلح نوبل شد. بر اساس اطلاعاتی که در تارنمای رسمی بنیاد نوبل قرار گرفت، نام محمدرضا پهلوی، شاه ایران در فهرست سیزده نفره نامزدهای نهایی جایزهٔ صلح نوبل به چشم می خورد. شاه به دلیل میانجی گری میان هند و پاکستان نامزد این جایزه شد. در میان این سیزده تن، نام هایی همچون مارتین لوتر کینگ، رهبر مبارزه با نژادپرستی علیه سیاهان آمریکا و "بنیاد حمایت از کودکان سازمان ملل متحد" یونیسف قرار دارند. این جایزه نهایتاً به مارتین لوتر کینگ رسید. بر اساس سنت دیرینهٔ این بنیاد، اطلاعات مربوط به نامزدها پنجاه سال پس از نامزدی توسط این بنیاد منتشر می شود. نشان ها، عناوین و افتخارات. محمدرضا پهلوی حاکم بسیاری از عناوین و نشان ها در ایران بود و افتخارات و تزیینات گوناگونی از سراسر جهان دریافت کرد. او تا زم
ان تاج گذاری خود در سال ۱۹۶۷ از عنوان اعلی حضرت استفاده می کرد و پس از رسیدن به سلطنت عنوان اعلی حضرت شاهنشاه همایونی را برای خود اختیار کرد. او همچنین القاب تکمیلی دیگری چون بزرگ ارتشتاران و آریامهر (خورشید آریایی ها) را دارا بود. شاه دکترای افتخاری حقوق (L.L.D.) را در سال ۱۹۶۲ از دانشگاه پنسیلوانیا، و در ۱۹۶۸ از دانشگاه هاروارد، و دکترای افتخاری (Doctor of Humane Letters) را در سال ۱۹۶۴ از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس دریافت کرد. در سال ۱۹۶۹، محمدرضا پهلوی یکی از ۷۳ پیام حسن نیت آپولو ۱۱ را برای نخستین فرود تاریخی بر ماه به ناسا فرستاد. این پیام امروزه نیز بر سطح ماه قرار دارد. وی در بخشی از سخنان خود در این پیام بیان کرد: از خداوند متعال خواستاریم که بشریت را به سوی توفیق روزافزون در جهت استقرار فرهنگ، دانش و تمدن بشری هدایت کند. خدمه آپولو ۱۱ طی سفر به تهران در اکتبر ۱۹۶۹ با شاه ملاقات کردند.
روژه میلا (زاده ۲۰ مه ۱۹۵۲ در یائونده) بازیکن فوتبال سابق تیم ملی فوتبال کامرون و مربی فوتبال است. او در سه جام جهانی ۱۹۸۲، ۱۹۹۰ و ۱۹۹۴ به همراه تیم ملی فوتبال کامرون حضور داشته است. او هم چنین با گلی که به روسیه در جام جهانی ۹۴ زد، با ۴۲ سال سن عنوان مسن ترین گل زن جام جهانی را به دست آورد. هم چنین تا پیش از جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل، مسن ترین بازیکن حاضر در جام جهانی شناخته می شد که با حضور فرید موندراگون دروازه بان ۴۳ سالهٔ کلمبیا در دقایق پایانی دیدار با ژاپن در بازی سوم مرحلهٔ گروهی جام جهانی ۲۰۱۴ رکوردش شکسته شد. روژه میلا با چهار گلی که در جام جهانی ۹۰ به ثمر رساند، کامرون را به اولین تیم تاریخ آفریقا تبدیل کرد که در یک چهارم نهایی جام جهانی حاضر شده است. میلا در سال ۲۰۰۴ میلادی از سوی کنفدراسیون فوتبال آفریقا به عنوان برترین فوتبالیست نیم قرن اخیر این قاره برگزیده شد. رقص زیبای او در نزدیکی نقطه کرنر برای شادی گل یکی از اولین شادی های پس از گل در تاریخ فوتبال است که در ذهن ها ماندگار شده است. و همچنین گلی که در یک هشتم نهایی جام جهانی ۱۹۹۰ وقتی پس از ربودن توپ از رنه هیگوئیتا دروازه بان افسانه ای کلمبیا در
محوطه پشت ۱۸ قدم به کلمبیا زد از صحنه های بیادماندنی جام جهانی ۱۹۹۰ گردید
سه کله پوک فیلمی کمدی محصول سال ۲۰۱۲ آمریکا به کارگردانی برادران فارلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون شان هایس، ویل ساسو، کریس دیامانتوپولوس، سوفیا ورگارا، کریگ برکو، جین لینچ، لری دیوید، کیت آپتن، استیون کالینز و جنیفر هادسون ایفای نقش کرده اند.
ویل ساسو (زاده ۲۴ می ۱۹۷۵) بازیگر کانادایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم محض رضای مسیح، سه کله پوک، آخر خوشگل ها، زن آمریکایی، مغز زنانه و سرسخت اشاره کرد.