Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ابن ظافر ازدی (۱۱۷۱-۱۲۱۶) (نسب:جمال الدین ابوالحسن علی بن ابی منصور ظافر بن حسین أزدی خَزرجی) کاتب، شاعر، ادیب و تاریخ نگار مصری بود. زندگی. زادهٔ قاهره در ۱۱۷۱م/ ۵۶۷ق بود. نزد پدرش فقه خواند، سپس به ادبیات و شعر روی آورد. پس از این، در مدرسهٔ مالکی شناخته شده به مدرسهٔ القمحیّة، جایگزین پدرش در آموزش فقه شد. در سال ۱۱۹۱م/ به شام رفت و صلاح الدین ایوبی را مدح کرد، حال آنکه صلاح الدین در جنگ با صلیبی ها و بازپس گیری فلسطین مشغول بود و چندان اعتنایی به امور غیرنظامی نداشت. سپس ابن ظافر به تنی چند از امیران و بزرگان ایوبی پیوست؛ در این اثنا، بسیار میان مصر و شام دررفت وآمد بود و مدتی به وزارت رسید. در ۶۱۲ق به مصر بازگشت و درگذشت او در ۱۲۱۶م/ ۱۵ شعبان ۶۱۳ق در قاهره بود.
خویش فرمایی یا خوداشتغالی (به انگلیسی: Self-Employment)؛ اقدام شخص به کسب درآمد به طور مستقیم از طریق کار، مشتریان یا دیگر سازمان ها است و در برابر این قرار می گیرد که او کارمند یک کسب وکار دیگر باشد. عموماً مقامات مالیاتی شخصی را خودشاغل می دانند؛ که خود بخواهد که چنان شناخته شود، یا شخص درآمدی به دست آورد که او را بر اساس قانون، ملزم به ثبت برگشت مالیات کند. در جهان واقع مسئله حیاتی برای مقامات مالیاتی این نیست که شخص در حال تجارت است، بلکه این که شخص سودآور است یا نه و می توان از او مالیات گرفت یا نه.
ریچارد نویل، پنجمین ارل سالزبری (؛ ۱۴۰۰ – ۳۱ دسامبر ۱۴۶۰ (age ۶۰)) شوالیهٔ دارای نشان بند جوراب و عضو شورای خصوصی بریتانیا و همچنین یک قاضی اهل پادشاهی انگلستان بود. وی همچنین هفتمین و چهارمین بارون از مونته کیوت از ۱۴۰۰ تا ۳۱ دسامبر ۱۴۶۰ بود، ریچارد یکی از رهبران خاندان یورک در دوران آغازین جنگ رزها بود. پیش زمینه. ریچارد نویل در سال ۱۴۰۰ و در قلعه ربی کانتی دورام متولد شد، اگر چه او سومین پسر از ۱۰ فرزند بود اما نخستین فرزند متولد شدهٔ رالف از دومین همسرش موسوم به بود.
ابوالفتح مُطَرِّزی (۱۱۴۱م- ۱۲۱۳م) همچنین شناخته شده با نسبت های نحوی و خوارزمی، لغوی، ادیب، شاعر و نحوی خوارزمی بود. . زندگی. نسب کامل او «ابوالفتح ناصر بن عبدالسید بن علی مُطَرِّزی نحوی خوارزمی» ذکر شده. نسب مطرّزی از برای آنکه پیشه ور تطریزِ پوشاک بوده، گرفته است. (یا یکی از پیشینیان او) مطرزّی در خوارزم در ژانویه ۱۱۴۱م/ رجب ۵۳۸ق به دنیا آمد. همان جا نزد پدرش نخستین دانش ها را آموخت، همچنین حدیث خواند. در سال ۶۰۱ ق در راهِ حج، وارد بغداد نیز شد و برخی از آثار خود را نزد بزرگان بغدادی پیش کشید. درگذشت مطرّزی در خوارزم در ۱۲۱۳م/ ۲۱ جمادی الاولی ۶۱۰ق بود.
شبکه بین المللی حقوق کاریکاتوریست ها یک سازمان غیرانتفاعی است به نظر می رسد برای آزادی بیان و حقوق بشر و همچنین حمایت از حق کارتونیست ها و کاریکاتوریست ها را در برنامه کار خود دارد. این سازمان به کارتونیست ها و کاریکاتوریست هایی در سراسر جهان که به دلیل انتشار آثار شان و همچنین انتقادهای آزادانه از حکومت ها و دولت ها برای حفظ آزادی بیان و رعایت موازین حقوق بشر مورد تهدید و ضرب وشتم یا زندانی و حبس شده اند کمک می کند تا پناهگاهی امن پیدا کنند و همچنین به آنان کمک مالی و اجتماعی و مشاوره ای می کند.
صفحه کارائیب () یک صفحه زمین ساختی اقیانوسی است که در زیر آمریکای مرکزی و دریای کارائیب تا ساحل شمالی آمریکای جنوبی گسترده شده است. مساحت صفحه کارائیب حدود ۳٫۲ میلیون کیلومتر مربع است و صفحه های زمین ساختی آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، نازکا و کوکوس در پیرامون این صفحه قرار دارند و مرز صفحه کارائیب را تشکیل داده اند. این مرزها منطقه فعالیت لرزه ای شدید بوده و باعث بروز زمین لرزه های فراوان و گاهی سونامی و فوران های آتشفشانی می شود.
کمان آتشفشانی آمریکای مرکزی () که اغلب به اختصار CAVA خوانده می شود، زنجیره ای از آتشفشان هایی است که به موازات ساحل آمریکای مرکزی در اقیانوس آرام، از گواتمالا، السالوادور، هندوراس، نیکاراگوئه، کاستاریکا تا شمال پاناما گسترده شده است. این کمان آتشفشانی با طول ۱۵۰۰ کیلومتر بر اثر یک منطقه فرورانشی فعال در امتداد مرز غربی صفحه کارائیب پدید آمده است. کمان آتشفشانی آمریکای مرکزی دربرگیرنده صدها پدیده آتشفشانی مانند آتشفشان های چینه ای، گنبدهای گدازه و مخروط های خاکستر است. برخی از این عوارض بر اثر فوران های آتشفشانی بزرگ مانند فوران آتشفشان سانتا ماریا در سال ۱۹۰۲ که دارای نمایه شدت فوران آتشفشانی ۶ بود، پدید آمده اند. بلندترین آتشفشان های آمریکای مرکزی در گواتمالا یافت می شود که شامل آتشفشان تاخومولکو و آتشفشان تاکانا است و ارتفاع هر دو بالاتر از ۴۰۰۰ متر است. چندین آتشفشان آمریکای مرکزی در حال حاضر نیز فعال هستند؛ مانند آتشفشان آرنال در کاستاریکا، سرو نگرو، آتشفشان سان کریستوبال، آتشفشان کونسپسیون در نیکاراگوئه، آتشفشان سان میگل، آتشفشان سانتا آنا، آتشفشان ایزالکو در السالوادور، آتشفشان سانتا ماریا، پاکایا و آت
شفشان فوئگو در گواتمالا.
کامه هیمه （۱۵۶۰–۱۶۲۵ میلادی） دختر بزرگ توکوگاوا ایه یاسو و تسوکی یاما-دونو همسر رسمی او بود. ماتسودایرا نوبویاسو برادر تنی او بود. او همچنین همسر رسمی اوکودایرا نوبوماسا بود.
اولیویا فرانسیس کالپو (زاده ۸ مهٔ ۱۹۹۲) بازیگر آمریکایی، مدل، مجری تلویزیون، نوازندهٔ ویولن سل و ملکهٔ زیبایی برندهٔ جایزهٔ دختر شایستهٔ آمریکا در سال ۲۰۱۲، نمایندهٔ ایالت مادری اش یعنی رود آیلند است. او اولین نماینده از این ایالت به شمار می رود. او بعد از بروک لی که در سال برندهٔ دختر شایستهٔ دنیا در ۱۹۹۷ شد، اولین برندهٔ آمریکایی دختر شایستهٔ دنیاست که در ۲۰۱۲ و در لاس وگاس برگزار شد. اوایل زندگی. اولیویا در کرانستون رود آیلند زاده شد و ۴ خواهر و برادر دارد و نام پدر و مادرش پیتر و سوزان کالپو است. او دارای دو خواهربرادر بزرگتر از خود با نام های پیت و عورا و همچنین دو خواهربرادر کوچکتر از خود به نام گاس و سوفی دارد. پدر اولیویا رستورانداری است که کسب کاری شراکتی در کافهٔ پاریش نیز دارد. او در منطقهٔ اجوود در کرانستون رود آیلند بزرگ شده است و از تبار ایرلندی است و همچنین از طرف مادرش ریشهٔ ایتالیایی دارد. اولیویا در آکادمی ماری حضور داشت و بعدها در دانشگاه بوستون حضور پیدا کرد. در ۲۰۱۰ او برای سازمان مدلینگ بوستون ثبت نام شد. او در کلاس دوم شروع به آموختن ویولونسل کرد. جشنواره ها. دختر شایستهٔ رود آیلند ۲۰۱۲
و دختر شایستهٔ آمریکا ۲۰۱۲. پس از پیروزی در دختر شایستهٔ ۲۰۱۲ رودآیلند آمریکا، اولین جشنواره ای که رفت، پس از پیروزی در دختر شایستهٔ رودآیلند سال ۲۰۱۲، که اولین رقابتی بود که در آن وارد شده بود، او به تلاش ادامه داد و وارد رقابت های دختر شایستهٔ کل آمریکا شد و در آن پیروز شد. در ژوئیه ۲۰۱۲، شهر کرانستون رودایلند، یک جشن خوشامد گویی برای بازگشتش از مراسم و برنده شدنش در آن تدارک دیدند. در این مراسم که به صورت عمومی برگزار شد، شهردار شهر کرانستون، عالان فانگ کلیدی از شهر کرانستون را به اولیویا تقدیم کرد. دختر شایستهٔ جهان در ۲۰۱۲. اولیویا نمایندگی کشور ایالت های متحده آمریکا را در رقابت های دختر شایستهٔ ۲۰۱۲ که در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۲ در لاس وگاس برگزار شد بر عهده گرفت. او رقابت هارا برنده شد و تاج دختر شایسته را بر سر نهاد و هشتمین نمایندهٔ کل کشور ایالت های متحده که در این رقابت ها پیروز شده است، شد. قبل از او، پیروز شدن آخرین نمایندهٔ آمریکا، به ۱۹۹۷ برمیگردد. اولیویا همچنین اولین رودایلندی ای بود که عنوان دختر شایستهٔ جهان را یدک می کشید. او موفق شد تاج را از نمایندهٔ قبلی لیلا لوپز که اهل کشور آنگولا بود بگیرد
در ژانویهٔ ۲۰۱۳، اولیویا از اندونزی برای مدت ۳ هفته بازدید کرد و به برندهٔ تاج در پاتری اندونزی ۲۰۱۳ در اول فوریه در جاکارتا کمک کرد. او همچنین از یوگیاکارتابین سورابایا و بالی در طول سفر بازدید کرد. در جاکارتا اولیویا میزبانی بحث با جوانان اندونزیایی، که متعلق به سازمان ملل متحد صندوق جمعیت بود، دربارهٔ اچ آی وی و جلوگیری از مبتلا شدن نسل جوان به آن، در سفارت ایالت های متحده فرهنگی مرکزی آمریکا را بر عهده گرفت. در ۲۵ اوت ۲۰۱۳، شورای شهر کرانستون قطعنامه ای را به تصویب رساند که نام فامیلی اولیویا به خیابان آلبرت اضافه شود. خیابانی بین «براود» و بلوار نررگنست واقع در اجوود. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۳، اولیویا در نمایش مد شری هیل که در برج ترامپ برگزار شد حضور پیدا کرد و به عنوان مدل راه رفت. اولیویا از ۲۷ سپتامبر تا ۶ اکتبر در هند بود. در طول سفر بنا به گزارش ها، به خاطر انداختن چند عکس تبلیغاتی و تجاری در تاج محل به دردسر افتاده بود. در نهم نوامبر ۲۰۱۳ او تاج دختر شایستهٔ جهان را به جانشین خود یعنی دختر شایستهٔ جهان بعدی، گابریلا ایزابل ونزوئلایی واگذار کرد. در طول در دست داشتن تاج دختر شایستهٔ جهان، اولیویا به اندون
زی، روسیه، اکوادور، مراکش، باهاما، کانادا، انگلستان و هند سفر کرد، به علاوه، سفرهای متعددی در سراسر ایالت های متحده داشت. زندگی شخصی. در اوت ۲۰۱۲، او شروع به رابطهٔ رومانتیک با خوانندهٔ معروف، نیک جوناس که در جریان برگزاری مسابقات دختر شایستهٔ آمریکا با او آشنا شده بود، کرد. نیک جوناس ، یک هفته پس از پخش موزیک ویدئوی خود به نام "حسادت"، در ژوئن ۲۰۱۵ از بین رفتن رابطه اش با اولیویا را تأیید کرد و به مجلهٔ اوت گفت: این معنی دارترین و طولانی ترین رابطه ای بوده که در طول زندگی خود با کسی داشته ام. در ژوئن ۲۰۱۶، نیک جوناس آلبومی منتشر کرد به نام: پارسال پیچیده بود که گفته می شود دربارهٔ شکستش در رابطه با اولیویا کالپو است.
قلعه سونپو یک قلعه ژاپنی در شهر شیزوئوکا، استان شیزوئوکا در ژاپن است. این قلعه همچنین به نام قلعه فوچو یا قلعه شیزوئوکا نیز نامیده می شود.
قلمرو میتو ، یکی از قلمروهای ژاپن فئودالی در دوره ادو بود. این قلمرو بخشی از ولایت هیتاچی بود که امروزه این ولایت استان ایباراکی نامیده می شود. اصلاحات نهمین ارباب توکوگاوا ناری آکی. توکوگاوا ناری آکی نهمین ارباب قلمرو میتو با همکاری عضو ارشد شورا (روجو)، میزونو تاداکونی، به یک «سیاستمدار» تبدیل شد. ناری آکی علاوه بر انجام اصلاحات متعدد در حکومت قلمرو، مانند نقشه برداری زمین توسط فوجیتا توکو، ساخت کودوکان و بومی سازی سامورایی ها، توکوگاوا ناری آکی تقریباً ۲۰۰ نفر از ملازمان خود را که در عمارت اربابی در قلمرو میتو ساکن بودند، به استان های زادگاهشان فرستاد تا در هزینه ها صرفه جویی کرده و حکومت قلمرو را متحد سازد. با موفقیت آمیز بودن این اصلاحات، ناری آکی به حکومت شوگون سالاری علاقه مندتر شد و در سال ۱۸۳۸، مقاله ای طولانی با عنوان "بوجو فوجی" به شوگون سالاری ارائه داد. این کتاب به انتقاد و ارائه راه حل برای مسائل پیش روی آن زمان، مانند رشوه خواری گسترده و سایر بی بندوباری های اخلاقی، مشکلات دیپلماتیک، مسائل مالی و فعالیت های تجاری بیش از حد، پرداخت و شوگون سالاری را ترغیب کرد تا با الهام از قلمرو میتو، اصلاحاتی
را انجام دهد. بعدها، این "بوجو فوجی" و تفسیر آن تدوین و منتشر شد و به طور گسترده در بین سامورایی ها در سراسر ژاپن پخش شد. علاوه بر این، میزونو تاداکونی، یکی از مشاوران ارشد روجو شوگون سالاری در آن زمان، پاسخی مودبانه برای ناری آکی فرستاد و تمایل خود را به پذیرش اصلاحات پیشنهادی نشان داد. در سال ۱۸۳۹، میزونو به عنوان رئیس شورای شوگون سالاری منصوب شد و قدرت واقعی شوگون سالاری را در دست گرفت. او تحت تأثیر ایده های ناری آکی، اصلاحات تنپو را آغاز کرد که شامل بازسازی امور مالی دولت، ممنوعیت تجمل گرایی و ترویج کشاورزی بود. با این حال، میزونو همچنین مواضعی متفاوت از ناری آکی اتخاذ کرد. نمونه بارز این امر زمانی بود که او فرمان دفع کشتی های خارجی را که در سال ۱۸۲۵ صادر شده بود، تعدیل کرد و دستور تأمین هیزم و آب را در سال ۱۸۴۲ صادر کرد که منجر به سیاست آشتی جویانه تری نسبت به بیگانگان شد. ناری آکی که از طرفداران سیاست دفاع ملی فعال بود، طبیعتاً از سیاست خارجی میزونو تاداکونی خشمگین شد، اما این به معنای از بین رفتن رابطه همکاری این دو نفر نبود. ناری آکی با روابط خوبش با شوگون سالاری، با شخصیت قاطع و شیوهٔ بیان صریح خود،
پیروان بسیاری به دست آورد و به عنوان «رهبر گوسانکه» (سه خاندان اصلی توکوگاوا) و «معاون شوگون که به عنوان مشاور شوگون سالاری عمل می کرد» مورد ستایش قرار گرفت. این امر به یکی از پایه های ترویج اصلاحات در حکومت شوگون سالاری توسط او تبدیل شد. از این جهت، ناری آکی موفق بود، اما تاکتیک های تهاجمی و حمله های او به اقتدار سنتی، چه در قلمرو میتو و چه در سیاست ملی، دشمنان زیادی برایش درست کرد. جناح محافظه کار قلمرو میتو از اصلاحات خوشش نمی آمد و از محدودیت های فرمان صرفه جویی و ارتقای سامورایی های رده پایین مانند فوجیتا توکو رنجیده بود. در تمپو ۱۰، بیش از ۷۰ نفر درخواست لغو اصلاحات و به تعویق افتادن ورود برنامه ریزی شده ناری آکی به قلمرو را مطرح کردند. در جبهه شوگون سالاری، موقعیت روجو میزونو در مواجهه با سیاست های پیچیده جناحی قوی نبود و نارضایتی رو به افزایش بود، زیرا اصلاحات شوگون سالاری نیز سردرگمی هایی را به همراه داشت. بنابراین، با وجود همکاری نسبی میزونو، فضای سیاسی در ادو و میتو برای ناری آکی پایدار نبود. استعمار ازو و سقوط. اگرچه ناری آکی اصلاحات مالی و ترویج کشاورزی را پیش برد، اما نتوانست به وخامت مالی قلمرو
میتو پایان دهد. او برای افزایش درآمد قلمرو، طرح بلندپروازانه تری برای افزایش دارایی های قلمرو با توسعه ازو ارائه داد. از زمان دومین ارباب فئودال، میتسوکونی، ازو (هوکایدوی کنونی 蝦夷地) مکانی بود که قلمرو میتو برای تجارت در آن هدف گذاری کرده بود. ناری آکی که از این موضوع آگاه بود، از سال ۱۸۳۴ به بعد چندین بار طرح های توسعه ازو را به شوگون سالاری ارائه داد و بارها اهداف مختلف خود را مطرح کرد. اول، او بر دفاع ملی تأکید کرد. او تأکید کرد که ازو مکان مهمی برای امنیت ملی ژاپن است و از شوگون سالاری خواست تا بار دیگر طرحی را برای اداره ازو دنبال کند که تقریباً همزمان با شروع پیشروی روسیه به سمت جنوب در پایان قرن هجدهم در نظر گرفته شده بود. او اظهار داشت که آسیب پذیری دفاع از «دروازه شمالی» در برابر تهدید روسیه «بلای بزرگی برای ملت الهی» است و تلویحاً گفت که اگر شوگون سالاری سیاست دفاع فعالی اتخاذ نکند، در معرض خطر تحقیر توسط کشورهای خارجی قرار خواهد گرفت. ناری آکی از «تشویق مهاجرت برای کشاورزی و سایر اهداف و آوردن سرزمین های قوم آینو مانند ازو، جزایر کوریل و ساخالین به طور کامل تحت حاکمیت ژاپن» حمایت می کرد. با این حال
، در سال ۱۷۹۹، شوگون سالاری ازو را به یک تنریو (سرزمینی تحت کنترل مستقیم شوگون سالاری ادو ) تبدیل کرد، اما در سال ۱۸۲۱ آن را به قلمرو ماتسومائه بازگرداند. به عبارت دیگر، شوگون سالاری در گذشته در تلاش های خود برای تحت کنترل مستقیم قرار دادن این منطقه شکست خورده بود. اگرچه شوگون سالاری نیاز به توسعه ازو را تشخیص داد، اما از پذیرش پیشنهاد جسورانه ای که ناری آکی در سال ۱۸۳۵ ارائه داد، اکراه داشت. پیشنهاد ناری آکی این بود که قلمرو میتو به دست پسر ارشدش سپرده شود و ناری آکی به همراه خانواده اش به ازو نقل مکان کند. او به طور خاص قصد داشت ملازمان جوان، کشاورزان و صنعتگران را از میتو بگیرد، یک قلعه و شهری در ازو بسازد، آن را به مرکز یک مستعمره وسیع تبدیل کند و ازو را به یک منطقه بزرگ تولیدکننده غلات تبدیل کند که کلید دفاع از مرز شمالی ژاپن خواهد بود. ناری آکی بارها از شوگون سالاری خواست که این نظر را در نظر بگیرد، اما اعضای ارشد شورا (روجوها)، اوکوبو تادازانه و میزونو تاداکونی، از ابتدا تا انتها رویکردی مبهم داشتند. از درون شوگون سالاری انتقاداتی وجود داشت مبنی بر اینکه ناری آکی می تواند با ایجاد پایگاه خود در شمال، ب
ه تهدیدی بالقوه برای شوگون سالاری تبدیل شود. حبس خانگی در اقامتگاه اربابی میتو در ادو. با وجود شرایط: اکنون شرایط سقوط ناری آکی فراهم شده بود و طولی نکشید که نیروهای ضد ناری آکی دست به ضدحمله زدند. در سال ۱۸۴۳، میزونو تاداکونی که تا حدی همکاری خود را با شوگون حفظ کرده بود، سرنگون شد و جناح ضد اصلاحات به خط مقدم شوگون سالاری بازگشت.ناری آکی که به عنوان «ملاحظه ویژه شوگون سالاری» اجازه اقامت پنج یا شش ساله در قلمروی خود را دریافت کرده بود و به راحتی از سیاست ادو دور نگه داشته شده بود، در ماه مه ۱۸۴۴ به ادو فراخوانده شد و به او دستور داده شد که در حبس خانگی بازنشسته شود (تنپو ۱۵). دستور کناره گیری یک ارباب فئودال در مورد قلمروهای فئودالی کوچک یا دایمیوهای خارجی توسط شوگون سالاری غیرمعمول نبود، اما این دستور برای رئیس یکی از خانواده های گوسانکه تقریباً بی سابقه بود. دلایل رسمی این مجازات عبارت بودند از: ۱. ساختتوپ (جنگ افزار) و شلیک تفنگ، ۲. ادعاهای دروغین مبنی بر مشکلات مالی، ۳. سوءظن به وابستگی به ازو، ۴. احضار رونین ها، ۵. تغییرات در آیین های معبد میتو توشوگو، ۶. تخریب معابد، و ۷. ارتفاع کناره های کودوکان (سوء
ظن به ساخت و ساز غیرمجاز)، و همچنین پنج دلیل دیگر، از جمله شکار پرندگان. ناری آکی با بیان تک تک دلایل خود، با انجام این جرم ها مخالفت کرد، اما شوگون سالاری او را جدی نگرفت. اگرچه او ناراضی بود، ناری آکی مقام اربابی قلمرو را به پسر ارشد ۱۳ ساله اش، توکوگاوا یوشی آتسو، واگذار کرد و خود در اقامتگاه اربابی قلمرو میتو در ادو، در حصر خانگی به سر برد. در نتیجه، اکثر اصلاح طلبانی که از چهره های مهم در این قلمرو بودند، مانند فوجیتا توکو (藤田東湖)، [آیزاوا سیشیسای]] (会沢正志斎) و تودا چودایو (戸田蓬軒) ، برکنار و تحت بازداشت خانگی یا زندان قرار گرفتند. سپس جناح محافظه کار خاندان، کنترل دولت قلمرو را به دست گرفت و اصلاحات ناری آکی متوقف شد. کارزار پاکسازی سرزمین توسط اربابان فئودال و کشاورزان. وقتی خبر مجازات ناری آکی به قلمرو میتو رسید، اصلاح طلبان جنبشی را برای رفع اتهام های دروغین آغاز کردند. در ژوئیه ۱۸۴۴، گروهی از کشاورزان به ادو سفر کردند و از اقامتگاه های هر قلمرو بازدید کردند تا بی گناهی ناری آکی را به اثبات برسانند. در مرحله بعد، سامورایی های اصلاح طلب که مجازات نشده بودند نیز به ادو رفتند و دادخواست هایی را به شوگون سالا
ری ارائه کردند و کاهنان نیز برای درخواست عفو ناری آکی، مبارزه را در ادو آغاز کردند. اگرچه ناری آکی از این جنبش تشویق شد، اما او همچنین از طریق دفتر قلمرو و دفتر قاضی اطلاعیه هایی صادر کرد تا سامورایی ها و کشاورزان را از سفر به ادو منصرف کند، زیرا نمی خواست اقدامی انجام دهد که قلمرو میتو را به خاطر موضوعی که بر حرفه شخصی خودش تأثیر می گذاشت، نابود کند. زیرا این ترس وجود داشت که واکنش بیش از حد آنها، شوگون سالاری را که تصمیم غیرمعمولی برای بازنشستگی و اقامت در دوران بازنشستگی گرفته بود، تحریک کند و شوگون سالاری ممکن است اقداماتی مانند تنزل مقام یا کاهش عناوین را انجام دهد. ۱۰۰ روز پس از آنکه ناری آکی در حصر خانگی قرار گرفت، شوگون سالاری شرایط حبس او را تا حدودی تسهیل کرد، اما او را آزاد نکرد. در این مدت، جنبش پاکسازی سرزمین از بی عدالتی همچنان گسترش یافت و برخی از سامورایی ها و مردم عادی از میتو برای مبارزه به ادو رفتند و باعث ایجاد آشوب در بخش هایی از شهر شدند. در ۱۶ اکتبر، حدود ۴۰۰۰ کشاورز از بخش جنوبی قلمرو میتو در سنزوکوهارا (شهر میتو) و حدود ۵۰۰۰ کشاورز از مناطق دیگر در شیمیزوهارا (شهر ناکا) گرد هم آمدند ت
ا خواستار آزادی ناری آکی شوند. در میان آنها گروهی از افراد صالح بودند که قصد رفتن به ادو را داشتند. شایعاتی پخش شده بود مبنی بر اینکه این کار توسط سامورایی های اصلاح طلب تحریک شده است، اما بیشتر دهقانان به خواست خود جمع شده بودند و این به وضوح نشان می داد که عشق ناری آکی به مردمش و نگرانی او برای مناطق روستایی، حمایت گسترده ای را در روستاها برای او به ارمغان آورده بود. این لشکرکشی موفقیت آمیز بود، زیرا مجازات ناری آکی در پایان نوامبر، ۲۰۰ روز پس از اعمال آن، لغو شد. دهقانان و سامورایی هایی که در لشکرکشی برای پاکسازی سرزمین از بی عدالتی شرکت کرده و به ادو رفته بودند، مجازات مشخصی دریافت کردند، اما آنها به عنوان وفاداران واقعی دیده می شدند. پایان حبس خانگی. در میان اصلاح طلبان، گروهی میانه رو به نام «جناح ریو» وجود داشت که در جنبش برای رفع بی عدالتی فعال نبود و در عوض از حاشیه نظاره گر بود. اصلاح طلبان به «جناح تنگو» که به دنبال «نابودی بی وفایی و بی عدالتی» بود و «جناح میانه رو ریو» تقسیم شدند و جناح محافظه کار به عنوان دشمن مشترک هر دو گروه به وجود آمد. بنابراین، اختلافات ایدئولوژیک در قلمرو میتو گسترش یافت.
اگرچه ناری آکی از حبس خانگی آزاد شد، اما به او اجازه داده نشد که مانند گذشته رهبری سیاست را به دست بگیرد. پسرش یوشی آتسوی جوان فقط اسماً ارباب قلمرو بود و قدرت واقعی در قلمرو در دست جناح محافظه کار بود. جناح محافظه کار، از ترس اقدامات ناری آکی و اصلاح طلبان، بسیاری از سامورایی های اصلاح طلب را مجازات کرد و جاسوسانی نزدیک به ناری آکی که بازنشسته شده بود، فرستاد تا او را زیر نظر داشته باشند. در پاسخ، ناری آکی مجموعه ای از حروف کانجی به نام «شینهاتسو کانا» را اختراع کرد و از آنها به عنوان رمزی برای تبادل نامه با هوادارانش استفاده کرد. حامیان ناری آکی روش های مختلفی را برای بازگرداندن ناری آکی به حکومت قلمرو امتحان کردند، از جمله توسل مستقیم به چهره های مهم در قلمرو میتو، سه شاخه اصلی خانواده های اوواری و فوکوشیما، شوگون سالاری و دایمیوهای قلمروهای مختلف. با این حال، اگرچه صداهای همدردی زیادی وجود داشت، اما هیچ حرکتی برای حمایت از ناری آکی تا جایی که علیه شوگون سالاری برخیزد، وجود نداشت. سپس، بیش از یک سال بعد، در بهار ۱۸۴۶، کورسوی امیدی از طریق کمک یک خدمتکار که پزشک دربار بود، شروع به درخشیدن کرد. دختر یک سامور
ایی سابق اصلاح طلب از قلمرو میتو، ناکامورا هیزابورو، برای گِنِکی، پسر ساکا گِنِیو، پزشک دربار در اواوکو (حرمسرا یا کاخ داخلی قلعه ادو)، کار می کرد. پدر و پسر ساکا، که با ناری آکی همدردی می کردند، به هواداران او هشدار دادند که «دادخواست های اجباری فقط برای شوگون دردسرساز خواهد شد»، اما همچنین توصیه کردند که «یک رویکرد مودبانه تر و مؤثرتر این است که خدمتکاران اواوکو را متقاعد کنند تا ناری آکی را از جنایاتش تبرئه کنند.» اصلاح طلبان نصیحت ساکا را پذیرفتند. خانواده میتو توکوگاوا از طریق فرزندخواندگی و ازدواج با خانواده شوگون و اربابان قدرتمند فئودال ارتباط داشتند، بنابراین با ندیمه های اواوکو نیز ارتباط داشتند. با سوءاستفاده از این موضوع، ناری آکی خودش هدایایی فرستاد و از آنها خواست تا پیام را به شوگون، توکوگاوا ایه ناری، برسانند. با این حال، این طرح به دلیل وضعیت سیاسی داخلی اواوکو به بن بست رسید. دو زنی که بالاترین مناصب را در اواوکو داشتند، آنه نوکوجی و میهونو ، بزرگان اواوکو، رقیب یکدیگر بودند و مذاکرات حساس شد. در نهایت، پیشنهاد ناری آکی تنها پاسخی مبهم دریافت کرد و حامیان او چاره ای جز تسلیم شدن در مسیر پیچی
ده و مرموز اواوکو نداشتند. به عنوان یک «منبع ضروری» در برابر تهدیدات خارجی. در حالی که لابی گری برای بازگرداندن ناری آکی به قدرت در اواوکو (حرمسرای قلعه ادو) در جریان بود، رویدادهایی در دوردست ها شروع به تغییر اوضاع سیاسی در ژاپن می کردند. پس از آنکه بریتانیا در جنگ های تریاک در سال ۱۸۳۵ دودمان چینگ را شکست داد، تعداد فزاینده ای از کشورهای غربی به دنبال گشودن مرزها و تجارت خود بودند. گسترش قدرت امپریالیستی غرب با شدت و حدت جدیدی به شرق آسیا می رسید. شوگون سالاری دیگر نمی توانست به دفع قدرت های خارجی ادامه دهد و نیاز داشت تا بهترین تخصص دفاعی و دیپلماتیک خود را برای مقابله با آنها به کار گیرد. ناری آکی وارد می شود. در آن زمان، ناری آکی تنها فردی بود که توانایی رهبری دفاع ژاپن در برابر قدرت های غربی را داشت. ناری آکی به خاطر موضع دفاعی قوی خود شناخته می شد و از شوگون سالاری خواسته بود تا اصلاحات نظامی و سیاست قاطعی برای طرد کشتی های خارجی اجرا کند. پیشنهادهای او برای اصلاحات نظامی در قلمرو میتو و تأسیس منطقه ازو، اعتبار او را بیش از پیش افزایش داد. ناری آکی با آگاهی از نفوذ فزاینده کشورهای غربی در دهه ۱۸۴۰، نام
ه های مکرری به عضو ارشد شورا، آبه ماساهیرو، فرستاد و درخواست کرد اسنادی مانند نامه حاکمیت پادشاه هلند را ببیند و نظر خود را در مورد چگونگی واکنش به ورود کشتی های بریتانیایی و فرانسوی ابراز کرد. در سال ۱۸۴۵، زمانی که دریاسالار آمریکایی جیمز بیدل به سواحل خلیج ادو رسید، ناری آکی کم کم داشت خود را به عنوان مشاور برجسته در دفاع دریایی تثبیت می کرد. آبه ماساهیرو در سال ۱۸۴۱ پس از برکناری میزونو تاداکونی به عنوان مشاور ارشد منصوب شد و به قدرت رسید. آبه در مرکز تلاش های شوگون سالاری برای مجازات ناری آکی قرار داشت، اما او همچنین تشخیص داد که ناری آکی در مواجهه با نیاز روزافزون به پاسخگویی به تهدیدهای خارجی، فردی ضروری است. در سال ۱۸۴۷، پس از ورود جیمز بیدل، آبه ماساهیرو ترتیبی داد تا هفتمین پسر ناری آکی، توکوگاوا یوشینوبو، وارث خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا، یکی از سه شاخه خاندان توکوگاوا، شود و او را کاندیدای شوگون شدن در شوگون سالاری کرد. از این نقطه به بعد، رابطه بین شوگون سالاری و قلمرو میتو شروع به ترمیم کرد. در سال ۱۸۴۸، آبه ماساهیرو از دولت قلمرو میتو که توسط جناح های محافظه کار کنترل می شد، انتقاد کرد و مجازات
اصلاح طلبان را اندکی تخفیف داد. در اواسط سال ۱۸۴۹، او به ناری آکی اجازه داد تا در سیاست های قلمرو شرکت کند. در دسامبر ۱۸۴۸، تصمیم گرفته شد که شاهدخت تاکاکوجوئو (幟子女王 ) دختر شاهزاده آریسوگاوا تاکاهیتو از خاندان آریسوگاوا نو میا توسط دوازدهمین شوگون، توکوگاوا ایه ناری، به فرزندی پذیرفته شود و با توکوگاوا یوشی آتسو، ارباب قلمرو میتو، ازدواج کند و در سپتامبر سال بعد، شوگون توکوگاوا ایه ناری از اقامتگاه کویشیکاوا متعلق به قلمرو میتو در ادو بازدید کرد. سپس، در پایان پنجمین سال دوران کایی (۱۸۵۲)، شوگون ایه شی، ناری آکی را به قلعه ادو دعوت کرد. این نشان از بازسازی کامل روابط بود. در ژوئن سال بعد، دریاسالار متیو پری با نامه ای شخصی از رئیس جمهور ایالات متحده، میلارد فیلمور، وارد خلیج ادو شد و در آن از ژاپن خواست تا مرزهای خود را به روی جهان باز کند. می توان گفت که بازگشت ناری آکی به قدرت درست قبل از «هرج و مرج بزرگی که قرار بود در راه باشد» اتفاق افتاد. آبه برای دریافت توصیه های او، ناری آکی را در ژوئن ۱۸۵۳ به عنوان مشاور شوگون سالاری در دفاع ساحلی منصوب کرد. در همان زمان، او نظرات دایمیوها را در سراسر ژاپن برای مقابل
ه با وضعیت فعلی جویا شد. برای بیش از ۲۰۰ سال، دیپلماسی قلمرو در انحصار شوگون سالاری بود و شکستن این رویه، حرکتی خطرناک بود که قدرت دیپلماتیک شوگون سالاری را تضعیف می کرد. با این حال، جمع آوری هرچه بیشتر نظرات و پاسخ بر اساس آن، راه صادقانه ای برای پاسخگویی در آن زمان بود. ناری آکی که به عنوان مشاور دفاع ساحلی منصوب شده بود، فوجیتا توکو و تودا چودایو را از حبس آزاد کرد و به آنها دستور داد تا به مقام دفاع ساحلی کمک کنند. در ماه ژوئیه، او یک پیشنهاد ده ماده ای و در ماه اوت، یک پیشنهاد سیزده ماده ای ارائه داد که بعداً در کتاب «دفاع ساحلی گوسون» گردآوری شد. این توصیه ها شامل «اجرای اصلاحات جامع برای آمادگی برای جنگ»، «تصمیم گیری بین صلح یا نبرد سرنوشت ساز»، «به کارگیری مردم عادی به عنوان سرباز برای دفاع از ساحل» و «استفاده از مانورهای دیپلماتیک برای خرید زمان تا زمانی که ژاپن بتواند دفاع خود را آماده کند» بود. علاوه بر این، پس از تصمیم گیری در مورد سیاست، او خواستار صدور فرمان رسمی برای اتحاد کل کشور شد که در نوامبر همان سال اجرا شد. ناری آکی همچنین از شوگون سالاری درخواست کرد که کنترل مستقیم بر ازو را به او واگذا