Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، کامران شیردل و محمدرضا اصلانی آموخت. در همان دوره او فعالیتش را در مطبوعات با دوست و هم دورهٔ دوران آموزشش کیوان علی محمدی آغاز کرد و با نشریات مختلفی مانند نقد سینما، ماهنامهٔ فیلم و ماهنامهٔ زنان همکاری کرد و پس از آن تیم دونفره شان شروع به ساخت فیلم های کوتاه، تجربی و مستند کردند تا اولین فیلم بلندشان شبانه ساخته شد. چشم اندازهای سیاوش آباد اولین ساختهٔ مستند او جوایز زیادی را از جشنواره های مختلف دریافت کرد و در معرفی دو فیلمساز جوان تأثیر گذاشت. این فیلم نوعی ادای دین و احترام به استادش سیاوش کسرایی است که یک سال پس از ساخت آن از دنیا رفت. امید بنکدار همکاری اش را با کیوان علی محمدی ادامه داد و تاکنون دو فیلم کوتاه، دو ویدیو آرت، دو فیلم تجربی، هشت فیلم مستند، یک مجموعهٔ تلویزیونی و چهار فیلم سینمایی در کارنامه دارد که بیشتر آنها به طور مشترک با کیوان علی محمدی ساخته شده اند. علی اکبر حیدری نویسندهٔ جوان از سومین فیلم آنها- ارغوان به تیم دو نفرهٔ آن ها دعوت شد و از آن پس در زمینهٔ فیلم نامه نویسی با بنکدار و علی محمدی همکاری داشته است. خصوصیات و شاخصه های آثار. همکاری با ستاره های سینما حتی در فیلم های
مستند، تجربه گرایی و رویکرد به سینمای تجربی، کارکردن روی قاب بندی و نورپردازی و شاخصه های بصری فیلم، توجه به مسایل زنان، پژوهش در گرامر و زبان سینما و اهمیت به فرم از شاخصه های فیلم های امید بنکدار است.
کیوان علیمحمدی (زاده ۱۷ شهریور ۱۳۵۱ - تهران) کارگردان و فیلم نامه نویس اهل ایران است.
چند نخست وزیر، رئیس جمهور، و تعدادی از وزرا ایران توسط گروه های شبه نظامی در قرن بیستم ترور شدند که برخی از قربانیان قابل توجه هستند، نخست وزیران حاج علی رزم آرا، محمد جواد باهنر، شاپور بختیار، امیرعباس هویدا، عبدالحسین هژیر بوده اند. محمد علی رجایی رئیس جمهور و رئیس قوه قضائیه محمد بهشتی و علی صیاد شیرازی فرمانده ارتش و داریوش فروهر وزیر کار از جمله این ترور شدگان هستند. آتش زدن سینما رکس و قتل های زنجیره ای روشنفکران ناراضی در سال ۱۹۹۸ از جمله قابل توجه ترین نمونه های تروریسم در ایران می باشد. همچنین تعداد انگشت شماری از ایرانیان در میان قربانیان حملات ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۱ وجود دارند. بهناز مزکی نیز از جمله ایرانیان در میان قربانیان بمب گذاری های ۷ ژوئیه ۲۰۰۵ لندنبود. حسن شریعتمداری معتقد است که رواج تروریسم در جهان اسلام ارمغان و حاصل اسلام سیاسی است. به باور او ایرانیان در واقع بنیان گذار تروریسم اسلامی بوده اند و چنین روشی قبلاً در بین اهل تسنن چندان رایج نبود. غیر نظامیان متعدد، از جمله زنان، کودکان، مقامات دولتی، فعالان، روشنفکران سکولار و روحانیون قربانیان تروریسم، یا خشونت در طول تاریخ معاصر ایران بود
ه اند. در فاصله زمانی ۵۰ ساله از زمان تأسیس سازمان اخوان المسلمین در مصر در سال ۱۹۲۸ میلادی تا سال ۱۹۷۸ که سرآغاز انقلاب اسلامی در ایران است، تروریسم اسلامی مراحل مختلفی را پشت سر گذاشته است. دو ویژگی مشترک تروریسم اسلامی که بین «فدائیان اسلام» در ایران و «اخوان المسلین مصر» بود. نخستین ویژگی این بود که اهداف این دو گروه در ابتدا نخست وزیران و امرای نظامی بومی بوده اند. همان طور نخست وزیر مصر به دست سازمان اخوان المسلمین به قتل رسید، در ایران، «فدائیان اسلام» علاوه بر علی رزم آرا و عبدالحسین هژیر که از نخست وزیران ایران بودند، احمد کسروی را کشتند و به جان حسین فاطمی و حسین علاء نیز سوءقصد کردند. ویژگی دوم تروریسم اسلامی در همین دوره این است که شخصیت های خارجی هرگز هدف سوءقصدهایش قرار نداشتند. در این دوره شخصیت های خارجی غیرمسلمان هدف گروه های تروریستی اسلامی قرار نگرفتند. با شروع انقلاب اسلامی در ایران و آتش زدن سینما رکس آبادان به دست مسلمانان بنیادگرا، چرخشی مهم در نخستین خصیصهٔ تروریسم اسلامی روی داد. با واقعهٔ سینما رکس آبادان برای اولین بار مردم عادی هدف سوءقصد اسلام گرایان قرار گرفتند و حدود چهارصد نفر
از شهروندان عادی ایران به دست اسلام گرایان در آتش سوزانده شدند. با روی کار کردن اسلام گرایان در ایران خصیصهٔ دوم تروریسم اسلامی نیز دچار تغییر ماهیت شد. سوءقصدهای انتحاری که در سال ۱۹۸۳ در بیروت علیه سربازان فرانسوی، انگلیسی و آمریکایی در بیروت به وقوع پیوست ریشه در انقلاب ایران داشت. برخی از سوءقصدهای تروریستی همچون تیراندازی «شارلی ابدو» در پاریس ریشه در تحولاتی کیفی دارد که منشأ آن انقلاب اسلامی ایران بوده است. پس از انقلاب ۱۳۵۷ و از زمان روی کار آمدن جمهوری اسلامی و از ابتدای زمامداری آیت الله خمینی در ایران سیاست «نصربالرعب» به رویکرد حکومت اسلامی ایران چه در قبال مخالفان و چه برای صدور انقلاب اسلامی تبدیل شد. با قدرت گرفتن شیعه سیاسی با رهبری خمینی، باعث شد که رقابت بین اقلیت شیعه و اکثریت تسنن شدت بگیرد، که کشورهایی مثل عربستان و قطر برای حفظ موجودیت خود ناچار به پشتیبانی مالی، سیاسی و لجستیکی از گروه های جهادی شدند. در واقع، رواج تروریسم در جهان اسلام ارمغان و حاصل اسلام سیاسی است.
نسیم ادبی (زادهٔ ۱۳۵۵ در تهران) صداپیشه و هنرپیشه سینما، تئاتر و تلویزیون اهل ایران است. وی دانش آموختهٔ رشتهٔ نمایش با گرایش بازیگری از دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز است.
پانته آ پناهی ها (زادهٔ ۹ آذر ۱۳۵۶) بازیگر و منشی صحنه اهل ایران است.
ابسلوت ودکا (به ) نوعی از ودکا است که در اسکونه و اوهوس در کشور سوئد تولید می شود و پیش از سال ۲۰۰۸ تحت مالکیت دولت سوئد و بعد از آن در مالکیت شرکت پرنود ریکارد فرانسوی قرار دارد. این محصول در ۱۲۶ کشور جهان به فروش می رسد. از انواع موجود آن در ایران می توان به ودکا ساندیسی اشاره کرد که با تولید غیرقانونی و زیر زمینی بارها باعث مرگ و عوارض دیگر شده است. ابسولوت یکی از ودکاهای محبوب بشمار می رود.
اسمیرنوف نوعی از ودکا است که توسط شرکت بریتانیایی دیاجیو تولید می شود. برند اسمیرنوف با تقطیر ودکا در مسکو توسط پیوتر ارسنیویچ اسمیرنوف ایجاد شد. محصولات اسمیرنوف در کشورهای هند، ایرلند، هندوراس، آلبانی، مغولستان، لتونی، فیلیپین، ایتالیا، انگلستان و ایالات متحده آمریکا تولید می شوند.
آنری پونسو (به فرانسوی: Henri Ponsot، زادهٔ ۱۸۷۷،بولونیا- درگذشت ۱۹۶۳) وی دیپلمات و سیاسی فرانسوی بود. در سال ۱۹۰۳ فعالیت های دیپلماسیش را آغاز کرد، و در سیام و برلین در کانادا به فعالیت پرداخت. وی در سال ۱۹۲۲ دبیر کل حکومت تونس شد. وی کمیسر عالی فرانسه در شام (سوریه و لبنان) از اوت ۱۹۲۶ تا ژوئیه سال ۱۹۳۳ عهده دار شد، دفترش نیز در بیروت قرار داشت. وی سفیر فرانسه در ترکیه از مارس ۱۹۳۶ تا اکتبر ۱۹۳۸ بود.
منازل السائرین کتابی از خواجه عبدالله انصاری و از مهمترین آثار در زمینه عرفان عملی و سیروسلوک است و مدتها در حوزه های علمیه تدریس می شده است. در این کتاب پیرامون صد مقام که فراروی سالک الی الله قرار دارد، بحث شده است. خواجه عبدالله در سال ۴۴۸ق. کتاب صد میدان را تألیف و ۲۷ سال پس از آن، منازل السائرین را املا کرد. این کتاب با صد میدان، در ۵۱ میدان مشترکند. منازل السائرین با یقظه و سپس توبه شروع شده و به توحید می انجامد. شرح سلیمان بن علی تلمسانی و [به ویژه] کمال الدین عبدالرزاق کاشانی از مهمترین شرحهای بر این کتاب است. سید روح الله خمینی ره منازل السائرین را در محضر آیت الله محمدعلی شاه آبادی فراگرفت و سالها درس اخلاق خود را در حوزه علمیّه بر پایه آن کتاب ایراد کرد. متن عربی این کتاب به همراه ترجمه فارسی آن توسط عبدالغفور روان فرهادی در انتشارات مولی تهران منتشر شده است. در این چاپ ابواب علل المقامات و صد میدان با متن کتاب منازل تطبیق داده شده و هر یک از منزل ها از روی دیگر آثار خواجه شرح شده است. منازل. منازل صدگانه: شروح. معروف ترین شرح ها عبارتند از:
پیتر یوهان نیپوموک گایگر (تولد: ۱۱ ژانویه ۱۸۰۵- مرگ: ۲۹ اکتبر ۱۸۸۰) هنرمند اتریشی و اهل شهر وین بوده است. وی در شهر وین زاده شد. ابتدا می خواست که رسم خانوادگی را ادامه داده و پیکرتراش شود اما طراحی و نقاشی در ذاتش بود. در سال های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۰ کتاب «آنتون زیگلر» را که «Vaterländischen Immortellen» نام داشت مصور کرد. او نگاره های فراوانی از آثار تاریخی و کارهای شاعرانه خلق کرد اما در کنار اینها برای دودمان هابسبورگ نقاشی های رنگ روغن می کشید.
رقص ها در ایران یا رقص های ایرانی به سبک های رقص بومی ایران اشاره می کند و گوناگونی بالایی دارد. دسته های رقص در ایران بسته به ناحیه، فرهنگ و زبان مردم محلی متفاوت است و می تواند از بازسازی های پیچیدهٔ رقص های درباری پایش شده تا رقص های پرتکاپوی محلی متغیر باشد. اصطلاح «رقص ایرانی» می تواند شامل هر چهار رقص تاریخی، محلی، شهری و آیینی باشد. رقص و موسیقی همواره برای شادی و خوشی در بزم ها و انگیزش حس های رزمی و شهوانی در میان ایرانیان در همهٔ دوران، رواج داشته است. "رقص" واژه ای عربی برای اشاره به این هنر در ایران است و کم کم توانست جای خود را به انحصار در زبان فارسی باز کند. واژهٔ فارسی رقص، "پایکوبی"، کاربرد همگانی اش را از دست داده است. پیشینهٔ رقص در ایران، به هزارهٔ پنجم و ششم پیش از میلاد می رسد. ایران، یکی از امپراتوری های باستانی بود که به گسترش رقص پرداخت. در ایران باستان، رقص در دربار پادشاهان ماد در نوشتار تاریخی یونانی گزارش شده است. نخستین اشاره به رقص نزد پارسیان نیز در کتاب هایی از گزنفون، تاریخ نگار اهل یونان بود. در دوره شاهنشاهی هخامنشی رقص، آواز و موسیقی برای دلخوشی و شادی در بزم های طبقه های
گوناگون مردم ایران وجود داشته است و در این دوران افزون بر آموزش خواندن، اصول رقص نیز در ایران آموزش داده می شده است. پس از یورش اسکندر به ایران تمدن یونانی در سراسر سرزمین های هخامنشی گسترش یافت و بر رقص در شاهنشاهی نیز اثر گذاشت. ساسانیان به موسیقی و همراهان آن بسیار احترام می گذاشتند. شاهان این دوره به موسیقی علاقه داشتند که باعث توجه به رقص نیز شد. نقش های دیواری قرن ششم از پنجکنت شواهدی از نمود تشریفاتی رقص در شرق ایران ارائه می دهند. ممنوعیت مذهبی رقص در ایران با گسترش اسلام به وجود آمد و با رخدادهای تاریخی گوناگون تحریک گردید. در دورهٔ صفوی، حرام بودن موسیقی، این هنر را از پیشرفت بازمی داشته است اما به شکل محدود گاه موسیقی و رقص مورد توجه قرار می گرفتند. در دوران قاجار و صفویه، به پسربچه ها پوشاک دخترانه پوشانده می شد و از آنان برای رقص و آواز استفاده می کردند. در اوایل دورهٔ پهلوی گونه ای از رقص ایرانی پدیدار شد و با توسعهٔ سینمای تجاری ایران، فراگیر شد تا زمینهٔ ساخت ژانرهای گوناگونی چون روحوضی، مطربی، بابا کرم، تهرونی و شاطری را فراهم آورد. در طول دههٔ ۱۹۶۰ اقدامات جدی پژوهشی رقص در ایران انجام شد. س
ازمان معتبر بالهٔ ملی ایران در سال ۱۹۶۷ در تالار رودکی گشایش یافت. تهران میزبان تولیدات سطح بالایی شد و با کسب جایگاه معتبر بین المللی، کم کم هنرمندان سرشناس خارجی برای اجرا به ایران می آمدند. رقص حرفه ای در این کشور در دوران پادشاهی محمدرضاشاه احترام و محبوبیت خود را بازیابی کرد. اجراهای رقص غیر سنتی بر پایهٔ نمونه های اروپایی در سالن های نمایش این دوره ارائه می شد. جدا از رقص های غیر بومی، برنامه ها برای رقص بومی ایرانی و سنتی نیز بسیار بودند و رقص سنتی نیز احیا گردید. سیستم نوین آموزشی ساخته شدهٔ این دوره، به خدمت رقص ایران درآمد و انواع سازمان ها و گروه های دولتی و خصوصی رقص ایجاد شدند. زیرساخت نوین این دوره در کنار پژوهش ها، توانست دوره ای موفق را برای رقص ایرانی رقم زند. پس از انقلاب ۱۳۵۷، حکومت جدید رقص را در ردهٔ هنرهای ممنوعه گذاشت اما رقص های محلی گاه به مناسبت های گوناگون، شانس تنفس داشتند. اعلام جرم ضد رقصنده، دستگیری آموزش دهندگان رقص، شلاق زنی و ممنوعیت نمایش رقص، در این دوره تبدیل به محل کشمکش گردید. انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ پایان دوران موفق رقص و باله در ایران بود. به قدرت رسیدن حکومت اسلامی، حاصل چ
ندین دهه تلاش ایران در رقص را از میان برد و کارکنان این بخش را از این کشور فراری داد یا باعث دست کشیدنشان از کار شد. پیشینه. نخستین رقص ها. نمایش در شکل رقص، خنیاگری، بازی یا آیین و ابزارهای نمایشی چون سیماچه، پوشاک مبدل جانوران یا گیاهان، سازهایی برای آفرینش ریتم و دیگر موارد، دست کم از هزاره ششم پ. م در ایران شناخته شده و مورد بهره برداری بوده اند. نمونه های پرشماری از نقش های رقصندگان را می توان بر روی آثار یافت شده از تپه های باستانی این کشور همانند تپه سبز، جعفرآباد، چغامیش، تل جری، چشمه علی، اسماعیل آباد، تل باکون، سیلک، موسیان، تپه یحیی، شهداد، شوش و… یافت. قدیمی ترین اثری که چگونگی و گسترش رقص در ایران را آشکار می سازد، نگارهٔ ساده و سیاه روی کاسهٔ گلی پخته ای است که از تپه خزینهٔ شوش به دست آمده است. این کاسه، تنها پیکر شش رقصنده را در دو دستهٔ سه تایی نشان می دهد. قدمت آن به ۴۵۰۰ تا ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد می رسد. با وجود چنین سندهایی، پیشینهٔ رقص در ایران، به هزارهٔ پنجم و ششم پیش از میلاد می رسد. اثرهایی دیگر در نزدیکی تخت جمشید نیز به رقص اشاره داشته اند. از سال های پایانی هزارهٔ پنجم و آغاز هزارهٔ
چهارم پیش از میلاد نیز یک سفال در تپه سیلک، نزدیک کاشان، یافت شد که چهار زن را در هنگام رقص دسته بند (با گرفتن دست هم) نشان می دهد؛ این رقص، به شکل احتمالی وابسته با باورهای دینی آن دوره و بیانگر اتحاد و همدلی دانسته شده است. گونه ای رقص جنگی مردانه در سفالی در تپه حصار دامغان (سمنان) یافت شده است که به ۴۵۰۰ تا ۳۸۰۰ پیش از میلاد می رسد و مردانی رشید را به نمایش کشیده است. گونه ای رقص دسته بند دایره وار زنان از ۴۵۰۰ تا ۳۵۰۰ پیش از میلاد نیز در نهاوند پیدا شده است که موزه لوور آن را در اختیار دارد. از رقص ۵۰۰۰ تا ۳۶۰۰ پیش از میلاد یک تکه سفال دیگر که چند رقصنده را نشان می دهد در چشمه علی یافت شده و نگهداری اش نیز با موزه لوور بوده است. گونه ای نوآوری در رقص در تکه سفال دیگری از سیلک (مرکز ایران) که از ۳۶۰۰ سال پیش از میلاد دانسته شده، آشکار گردیده است؛ سازندگان حلقهٔ رقص روی این سفال، به آشکارا چیزی را در دست دارند که برخی آن را پارچه دانسته اند. به دست داشتن پارچه در رقص، در دوران نوین ایران نیز دیده شده است. ایران باستان. از رقص در دوران پادشاهی ماد و شاهنشاهی هخامنشی و اشکانی، داده های کمی در دسترس است که م
مکن است به دلیل یک دگرگونی فرهنگی پس از ورود آریایی ها باشد. دست کم در روزگار هخامنشیان و اشکانیان، نمونه هایی از رقص آیینی دینی (مهری) دیده شده است. رقص و موسیقی همواره برای شادی و خوشی در بزم ها و انگیزش حس های رزمی و شهوانی در میان ایرانیان در همهٔ دوران، رواج داشته است و در داستان ها و روایت های این دوره ها نیز اشاره هایی به چنین کاربردهایی در رقص، انجام شده است. پادشاهی ماد. رقص در دربار پادشاهان ماد در نوشتار تاریخی یونانی گزارش شده است و به پایکوبی شاه در کنار نزدیکان اشاره هایی وجود دارد. در دربار آنان، رقص های تفریحی و شادی انگیز به اجرا درمی آمدند و می توان نتیجه گرفت که در میان مردم نیز گسترش داشته است. داده های رقص از این دوره با توجه به میزان پژوهش ها تاکنون، بسیار ناچیز است. شاهنشاهی هخامنشی. نخستین اشاره به رقص نزد پارسیان، در کتاب هایی از گزنفون، تاریخ نگار اهل یونان بود. در جشن مهر رقصی توسط ایرانیان برگزار می شده است و در این دوران افزون بر آموزش خواندن، اصول رقص نیز در ایران آموزش داده می شده است؛ چیزی که نشانی از اهمیت رقص نزد مردم این دوره دارد. در "تاریخ شاهنشاهی هخامنشی" نوشته آلبرت اوم
ستد آمده است که «سالی یک بار در جشن مهرگان، فرمانروای هخامنشی مجبور بود با هوم سکرآور مست شود و رقص پارسیانه کند که بازمانده ای از رقص جنگی روزگار پیشین بود». رقص پارسیانه گونه ای رقص باوری دینی و رزمی بود. مهرگان از جشن های برجستهٔ آن دوره بود که میزبان رقص شاهان نیز می شد. در مجموع، با توجه به نوشتار تاریخی موجود، در دوره شاهنشاهی هخامنشی رقص، آواز و موسیقی برای دلخوشی و شادی در بزم های طبقه های گوناگون مردم ایران وجود داشته است اما این سندها ناکافی هستند و دربارهٔ چگونگی رقص ها و جزئیات حرکت ها، داده ای ارائه نمی دهند. در کل، هنر هخامنشی ناب ترین شکل هنر خاورمیانهٔ باستان و اوج آن بوده است. پذیرش فرهنگ یونانی و پدیداری شاهنشاهی اشکانی. پس از یورش اسکندر به ایران و ورود فرهنگ یونانی به شاهنشاهی و با پاگیری فرمانروایی های سلوکی و اشکانی، در زندگی مردم، باورها و آیین های آنان دگرگونی هایی رخ داد. مهمترین میراث پیروزی های نظامی و سیاسی اسکندر در زمینهٔ فرهنگی بود؛ تمدن یونانی با او و جانشینانش در سراسر سرزمین هخامنشی گسترش یافت. با وجود اینکه برخی عناصر بومی نیز توسط فاتحان پذیرفته شد، اما پذیرش جنبه های گوناگ
ون تمدن یونان توسط بومیان قابل توجه بود. در میان ایرانیان شهرنشین کم کم یونانی گری رواج یافت و بزم ها و مهمانی هایشان به مانند رومی ها و یونانیان گردید. رقص هایی جدید وارد شد؛ در این بزم های به سبک تازه، رقص ها بیشتر توسط زنان یونانی آورده شده به ایران انجام می شد. ژوستن، تاریخ نویس رومی می نویسید: «(پارتی ها) به نوشیدن باده ای که از خرما ساخته می شد، عادت داشتند… مهمانی ها، بزم ها و جشن ها بیشتر با رقص پایان می یافت». جرج راولینسون، تاریخ نگار، دربارهٔ اشکانیان می نویسد: «گفته شده است که جشن ها و بزم های خود را با رقص پایان می دهند و رقص یکی از ابزار سرگرمی و شادمانی بوده و نسبت به آن، بسیار دلبسته بودند». در کل در دوران هلنیستی تئاتر و رقص یونانی به سلیقه و سنت های ایرانی، به ویژه توسط اشکانیان سازوار شد. شاهنشاهی ساسانی. ساسانیان به موسیقی و همراهان آن بسیار احترام می گذاشتند. برخی از شاهان این دوره، به شدت به موسیقی علاقه نشان می دادند که باعث توجه به رقص نیز شد. رقصندگان زن از جمله رخ نگاشت های موزاییکی شدند که کاخ شاپور یکم را تزئین می کردند. در نمونه ای، دختران رقصنده در اثری دیگرِ به جا مانده از این د
وره دارای ویژگی های نیک هستند. همچنین نقش های دیواری قرن ششم از پنجکنت شواهدی از نمود تشریفاتی رقص در شرق ایران ارائه می دهند. تا زمان فروپاشی شاهنشاهی ساسانی و استیلای اعراب بر ایران، رقص یک پدیدهٔ پذیرفته شدهٔ اجتماعی و بخشی جدائی ناپذیر از فرهنگ ایران محسوب می شد. ورود اسلام تا قاجار. ممنوعیت مذهبی رقص در ایران با گسترش اسلام به وجود آمد اما با رخدادهای تاریخی گوناگون تحریک گردید. در دورهٔ صفوی، حرام بودن موسیقی، این هنر را از پیشرفت بازمی داشته است. در این دوره، مقام و جایگاه موسیقی دانان بسیار کاهش داشت. اما کامل حذف نشد. در مهمانی های درباری و هنگامی که سفیرها نیز حاضر بودند، موسیقی و رقص مورد توجه قرار می گرفت. در نمونه ای دیگر، در دوران قاجار و صفویه، به پسربچه ها پوشاک دخترانه پوشانده می شد و از آنان برای رقص و آواز استفاده می کردند. شاهنشاهی پهلوی. در دهه های ۱۹۳۰، ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ گونه ای از رقص ایرانی شامل حرکت هایی برگرفته از رقص عربی، فولکلور و رقص های دورهٔ قاجار پدیدار شد که بیشتر در مجلس های خصوصی و به شکل یک نفره و بداهه ای اجرا می گردید. بعدها این گونهٔ رقص با توجه به جذب هوادار و توسعهٔ سینمای
تجاری ایران، آوازه یافت و فراگیر شد تا زمینهٔ ساخته شدن ژانرهای گوناگون رقص ایرانی چون روحوضی، مطربی، بابا کرم، تهرونی و شاطری را فراهم آورد. گونه ای دیگر از رقص های ایرانی هم در این روزگار با توجه و پایهٔ بیشتری بر تکنولوژی رقص، مد گردید که «رقص سنتی ایرانی» نام گرفت؛ رقصی که پیوندی از رقص های فولکلر ایران و رقص های درباری قاجار که با موسیقی سنتی ایرانی اجرا می شود، است. در طول دههٔ ۱۹۶۰ نیز کارشناسانی برای پایه ریزی زیرساخت گونه هایی از رقص در ایران به این کشور آورده شدند و گروهی نیز به غرب فرستاده شدند تا آموزش ببینند. در اواسط دههٔ ۱۳۴۰ (حدود ۱۹۶۵)، استودیوهای ایرانی با همراهی بارها و باشگاه های شبانه، به گسترش موسیقی جدید رایج در ایران کمک کردند. تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷، گروهی از جامعه در کلوب های شبانه ای حضور می یافتند که رقصندگان حرفه ای در آنان اجرا داشتند. سازمان بالهٔ ملی ایران در سال ۱۹۶۷ در تالار رودکی به شکل رسمی گشایش یافت که در سال های پسین به یکی از معتبرترین و در سطح جهانی، شناخته شده ترین سازمان های هنری کشور تبدیل گشت. صحنهٔ تالار رودکی تهرانِ پایتخت، با سطح بالای تولیدش و به دلیل امکانات وی
ژهٔ تکنیکی قرار داده شده در آن، در همهٔ خاورمیانه دارای جایگاهی ویژه برای اجرای برنامهٔ هنرمندان جهانی باله و اپرا شد. کم کم، هنرمندان سرشناس خارجی برای اجرا به ایران می آمدند و محتواهایی اختصاصی برای ایران تولید می کردند. رقص حرفه ای در این کشور در دوران پادشاهی محمدرضاشاه احترام و محبوبیت خود را بازیابی کرد. اجراهای رقص غیر سنتی بر پایهٔ نمونه های اروپایی در سالن های نمایش این دوران ارائه می شد. آنها شامل طراحی رقص و صحنه آرایی مفصلی بودند؛ عناصری که بخشی از شکل های رقص قدیمی تر ایران نبودند. در سال ۱۹۶۷، یک بنیان گذاری رقص با پشتیبانی دولتی، با نام سازمان ملی فولکلور ایران، تأسیس شد تا هم رقص محلی ایرانی را به شکل اصولی روی صحنه ببرد و هم نسخه های بالهٔ داستان های حماسی و شعر فارسی را به اجرا بگذارد. در همین حدود، گروه های رقص با پشتیبانی خصوصی نیز بنیان نهاده شدند؛ از جمله گروهی حرفه ای با نام بالهٔ ملی پارس. جدا از رقص های غیر بومی، برنامه ها برای رقص بومی ایرانی و سنتی نیز بسیار بودند و رقص سنتی نیز احیا گردید.برگزاری جشنواره های بین المللی گوناگون همانند جشن هنر شیراز در بیرون از پایتخت، در طول دههٔ ۱۹
۷۰ رقص را به قشر گسترده تری از مردم ساکن ایران شناساند. سیستم نوین آموزشی ساخته شدهٔ این دوره، به خدمت رقص ایران درآمد. در واپسین دورهٔ دههٔ ۱۹۷۰ گروه های رقص دیگری نیز کارشان را شروع کردند؛ همانند گروه رقص مجموعه فرهنگی نیاوران که با رخداد انقلاب ۱۳۵۷، هیچ کدام از این گروه ها شانسی برای رشد و توسعه یافتن به دست نیاوردند. تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷، سازمان ملی رقص فولکلور ایران به عنوان برترین گروه فولکلور منطقهٔ خاورمیانه شناخته می شد و از همین رو در بسیاری از سفرهای هیئت های سیاسی به این کشور، اجرا داشت. پیش از انقلاب، متولی اصلی باله در ایران، سازمان باله ملی ایران بود و در سال ۱۳۲۰، نخستین هنرستان بالهٔ ایرانی راه اندازی شده بود. هنرستان ملی باله ایران نیز بعدها در سال ۱۳۳۴ بنیان نهاده شد. افزون بر آموزش نوین، سازمان های رقص، جشنواره ها و غیره، در مجموع در این دوره تلاش های بسیاری نیز برای گردآوری و توسعه دادن سبک های مختلف رقص انجام شد؛ از رقص های محلی پیش از تاریخ که از رقص اصیل ایرانی به جا مانده است، تا باله کلاسیک و رقص های معاصر با الهام از فرهنگ و میراث ایرانی. همچنین در این دوره رقص به عنوان یک شکل هنر
ی به طور فزاینده ای محبوب شد و با شکستن انحصارهای پیشین، میان طبقه های گوناگون جامعهٔ ایرانی گسترش یافت. جمهوری اسلامی. پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، حکومت جدید رقص را در ردهٔ هنرهای ممنوعه گذاشت. با این وجود، رقص در این کشور با عنوان «حرکات موزن» به زندگی اش ادامه داد و رقص های محلی قوم های ایرانی گاه موفق شدند به مناسبت های گوناگون، شانس تنفس داشته باشند. در دوران جمهوری اسلامی، رقص یا ورزش های دارای همانندی به آن، با مخالفت یا مجازات هایی چون شلاق همراه شدند و دستگیری آموزش دهندگان رقص نیز رخ داد. همچنین کلاس های رقص نیز پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران ممنوع شدند. در گزارشی در بی بی سی فارسی دربارهٔ "رقاص بیابان" در سال ۱۳۹۴ نوشته شد: «درک مفهوم ممنوعیت رقص و رقصیدن در ایران پس از انقلاب اسلامی، برای تماشاگر غربی مشکل و گاه حتی غیرممکن به نظر می رسد». نمایش رقص نیز دارای ممنوعیت شد؛ ممنوعیت نمایش رقص در ایران پس از انقلاب، در نمونه ای، بهرام بیضایی را مجبور ساخت که در "گفت وگو با باد" به جای رقص از جنبش دستان بهره ببرد. ایرانی ها همچنین با توجه به حساسیت جمهوری اسلامی به رقص، از آن به عنوان یک ابزار برای نشان دادن
اعتراضشان به حکومت بهره برده اند. انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ پایان دوران موفق رقص و باله در ایران بود. به قدرت رسیدن حکومت اسلامی، حاصل چندین دهه تلاش ایران در رقص را از میان برد و کارکنان این بخش را از این کشور فراری داد یا باعث دست کشیدنشان از کار شد. علی خامنه ای، مرجع تقلید شیعی و رهبر جمهوری اسلامی، فتواهای بسیاری دربارهٔ رقص داشته است. او اعلام کرده است که «رقص به طور کلی اگر بگونه ای باشد که شهوت را تحریک کند یا مستلزم کار حرام یا ترتب مفسده ای باشد، حرام است» و فتوا داد که «رقص زن در برابر بیگانگان مطلقاً حرام است». همچنین شادی بخش بودن و طربناکی نیز ممکن بوده است به حرام سازی رقص انجامیده شود. به حکم او همچنین در رقصی که «به صورت بازی ورزشی تفریحی باشد… به کارگیری آلات موسیقی به نحو لهوی و طرب آور، به هیچ وجه جایز نیست». خامنه ای در جای دیگری فتوا داد که «ایجاد مراکز تعلیم (آموزش) و ترویج رقص، با اهداف نظام اسلامی منافات (ضدیت) دارد». دستگیری یک دختر ۱۷ ساله که در سال ۱۳۹۷ در اینستاگرام، ویدئوهایی از رقص خود منتشر کرده بود و پخش اعترافش علیه خود از تلویزیون ملی ایران، نمونه ای از محدودیت های رقص در این کشور
را به نمایش گذاشت. در جمهوری اسلامی ایران، ممکن است در قالب اتهاماتی چون «خلاف عفت عمومی»، علیه افرادی که برقصند، اعلام جرم شود. یکی از واکنش ها در شبکه های اجتماعی به بازداشت شدن مائده هژبری، پخش شدن ویدئوهایی از رقص کاربران با هشتگ "برقص تا برقصیم" بود و برخی نیز به جدیت رسیدگی به پرونده های رقص و عدم پیگیری پرونده های مفسدان اقتصادی در این دوره کنایه زدند. در سال ۱۳۹۷ همچنین اینستاگرام مربی های رقص در این کشور با حکم قضایی مسدود گردید و اعلام شد که «حسب دستور مقام محترم قضایی به علت انتشار محتوای مجرمانه مسدود گردید». در این دوره رقص گاه جنجال برانگیز شد؛ در نمونه ای در سال ۱۳۹۸، پس از پخش شدن ویدئویی از رقص کردی آموزگاران و دانش آموزان یکی از آموزشگاه های غیرانتفاعی در مهاباد، مقامات قضایی و مدیرهای آموزش و پرورش این شهر از «برکناری مدیر این مدرسه، تجدید نظر در گزینش آموزگاران و احتمال لغو مجوز مدرسه» خبر دادند. در سال ۲۰۲۱ نیز در برنامه ای برای شب یلدا در صدا و سیما، میهمان برنامه به رقص اشاره کرد و مجری در قسمت بعدی، به این خاطر عذرخواهی کرد و خبر ممنوع التصویری اش بعدها منتشر شد. گونه ها. رقص آیینی. از
کهن ترین انواع رقص های ایرانی رقص آیینی است که دربرگیرنده مجموعه حرکات موزونی است که در چهارچوب ادای یک سنت یا آیین و عموماً به صورت گروهی اجرا می شود. رقص آیینی انعکاس حالات درونی یا عرفانی است. شواهد تاریخی بسیاری از جمله نقاشی های روی صخره ها، دیواره های غارها و سفال های باستانی حفاری شده نمایانگر وجود رقص آیینی در سرتاسر فلات ایران و از دیر باز است. رقص کلاسیک ایرانی. از قدیمی ترین نوع رقص ایرانیست که با برگفته شدن از آیین و سنت ایران در محفل ها و دربارها به نمایش درمی آمد. رقصندگان بسیاری تلاش هایی برای جمع آوری فرم و تدوین و ایجاد اصول تکنیکی در این نوع رقص پیش از انقلاب ایران داشتند که پس از انقلاب نیمه کار ماند. رقص سنتی ایرانی. گونه دیگری از رقص های ایرانی نیز در این دوران با توجه و تکیه بیشتری بر روی فناوری رقص آغاز شد که «رقص سنتی ایرانی» نام گرفت و تلفیقی بود از رقص های فولکلور ایرانی و رقص های درباری دوران قاجار که همراه با موسیقی سنتی ایرانی اجرا می شدند. اصطلاحات «رقص سنتی ایرانی» یا «رقص ملی ایران» به این گونه از رقص در میان کارشناسان و محققان رقص ایرانی هنوز پذیرفته نیست؛ در سال ۱۳۳۷ و با پش
تیبانی وزارت فرهنگ و هنر گروه رقصی به نام گروه ملی موسیقی، آواز و رقص فولکلور ایران با مدیریت نژاد احمدزاده راه اندازی شد که تا دهه ۱۹۶۰ میلادی فعال بود و در شوروی، ژاپن، کانادا، کشورهای بلوک شرق و خاور نزدیک نیز برنامه اجرا کرد. پیش از انقلاب ۱۳۵۷ رقصنده هایی که به شکل حرفه ای در رشتهٔ رقص های سنتی و محلی فعالیت می کردند در اجراهای رسمی خود نمایی از رقص اصیل و ملی را ارائه می دادند. رقص های محلی ایران. رقص های محلی ایرانی ریشه در آیین ها، سنن، فرهنگ و فولکلر اقوام مختلف ایرانی دارد که هر کدام بازتاب دهنده روح جمعی و میراث ماندگار فرهنگی هر یک از این اقوام است. رقص های محلی ایرانی هرکدام به نام منطقه جغرافیایی که از آن برخواسته اند شناخته می شود مانند رقص آذربایجانی، رقص مازندرانیرقص های لکی، رقص سیستانی، رقص کردی، رقص بلوچی، رقص لری، رقص خراسانی، رقص قاسم آبادی و دیگر. معمولاً رقص هر منطقه با شرایط محیطی و معیشتی آن منطقه ارتباط نزدیکی دارد. برای نمونه رقص مناطق شمالی ایران دارای قسمت هایی است که به صورت نمادین کاشت برنج و پاشیدن بذر را نشان می دهد. کوشش های فراوانی در دوران پیش از انقلاب برای ثبت، بازسازی و