Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ازگرداند. برای موسیقی فیلم ترانه، به کارگردانی نیهات آداباسی، سیمگه ساگین مبلغ قابل توجهی را خرج کرد و او را با تعادل ۳۰٬۰۰۰ پوندی در کارت اعتباری خود قرار داد، که او همچنان برای مدت زمانی بازپرداخت خود را پرداخت می کرد. سیمگه ساگین کار خود را با انتشار نسخه جلد آهنگ Riff Cohen "Dans mon quartier" ادامه داد که با نام "Miş Miş" به ترکی تبدیل شد و در ژوئن ۲۰۱۵ منتشر شد. این آهنگ در صدر جدول Türkçe Top 20 برای چهار عدد قرار گرفت، و سیمگه را به طور گسترده ای در داخل کشور شناخت و این امکان را برای او فراهم کرد تا تا پایان سال ۲۰۰ کنسرت برگزار کند. بر اساس گفته های Telifmetre، این ترانه پخش شده ترین آهنگ در رادیو و تلویزیون در نیمه دوم سال بود. این ترانه در بسیاری از مراسم های اعطای جوایز از جمله جوایز Golden Objective که توسط انجمن روزنامه نگاران مجله برگزار می شود، به عنوان "بهترین آهنگ" انتخاب شد، در حالی که خود سیمگه در تعدادی از مراسم های جایزه از جمله ۴۲مین جوایز پروانه طلایی به عنوان "بهترین نوازنده تازه وارد" برگزیده شد. شرکت موسیقی Doğan همچنین به عنوان یکی از "آهنگ های شنیده شده سال ۲۰۱۵ بر روی سیستم عامل
های دیجیتال" به "میش میش" لوح طلایی داد. پس از انتشار «میش میش»، فعالیت سیمگه با دو تک آهنگ به مدت دو سال ادامه یافت. در ژانویه سال ۲۰۱۶، او دومین تک آهنگ "Yankı" خود را منتشر کرد، که در لیست های رسمی به شماره ۲ رسید و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. طبق گفته های Telifmetre , "Yankı" پخش شده ترین آهنگ در رادیو و تلویزیون از ژانویه تا سپتامبر ۲۰۱۶ بود. در جوایز ستارگان سال، که توسط دانشگاه فنی یلدز برگزار شد، به این ترانه جایزه آهنگ بیشترین دوست (Liked Song) اهدا شد. موزیک ویدیوی این آهنگ در سال ۲۰۱۶ به نهمین ویدیوی پر بازدید ترکیه در یوتیوب در ترکیه تبدیل شد. در ژانویه سال ۲۰۱۶، او همچنین در فیلم Her Şey Aşktan مهمان شد. در ماه مه، وی در وودافون آرنا در طی مراسمی که به افتخار قهرمانی بشیکتاش در Süper Lig برگزار شد، اجرا کرد. دو ماه بعد، وی "کامره" را منتشر کرد، نسخه ای از ترانه بالیوود "Badtameez Dil" از فیلم Yeh Jawaani Hai Deewani (2013). موزیک ویدئو ایجاد شده برای این آهنگ بر اساس موضوع سفر زمانی و هزینه ۲۰۰۰۰۰ پوند ساخته شده است. در ۴۳مین جوایز پروانه طلایی و چهاردهمین جوایز موسیقی رادیو بوشازیچی به عنوان
"بهترین کلیپ ویدیویی" معرفی شد، دومین عنوان آن برنده شد. اگرچه "کامراً در ۴۳مین جوایز پروانه طلایی هیچ جایزه ای کسب نکرد، اما به سیمگه ساگین جایزه ستاره درخشان داده شد. در همان سال، او در تعدادی از تبلیغات برای دایچمان بازی کرد. وی در ژانویه سال ۲۰۱۷ تک آهنگ "Prens &amp; Prenses" را منتشر کرد. چند ماه بعد، وی در مصاحبه خود دربارهٔ شخصی صحبت کرد و از او به عنوان "دختر من" یاد کرد، که در نتیجه تعدادی از تبلورها دربارهٔ کودک پنهان خود گزارش دادند. به دنبال وقفه این خبر، وی مجبور شد بیانیه ای را منتشر کند و گفت که هنگام استفاده از عبارت "دختر" در واقع به خودش مراجعه می کند. وی علیه جیم آیدینلی دادخواستی ارائه داد که ادعا کرده بود که سیمگه دارای یک کودک است که او را از بین مردم مخفی کرده بود، اما توافق کرد که در ازای دادن چهار صندلی چرخدار برقی توسط آیدینلی به بنیاد اوتیسم توهوم، شکایت خود را پس بگیرد. پس از امتناع آیدینلی از پذیرش پیشنهاد او، پرونده علیه وی بازماند و در اوت سال ۲۰۱۹ حبس وی به مدت ۴٫۵ سال درخواست شد. او در پایان سال ترانه "Üzülmedin mi؟" به عنوان تک آهنگ اصلی از اولین آلبوم استودیویی اش. این ترانه
در اولین هفته از انتشار، صدر جدول ۲۰ تا از بهترین های ترکیه قرار گرفت و در پانزدهمین جوایز موسیقی رادیویی Boğaziçi جایزه "بهترین آهنگ" را به دست آورد. در ژوئن سال ۲۰۱۸، اولین آلبوم استودیویی وی بن بازن منتشر شد. آهنگ "üzülmedin mi؟" این آلبوم در دسامبر سال ۲۰۱۷ به عنوان یک آهنگ تبلیغاتی منتشر شده بود، و موزیک ویدیوی آن به عنوان دنباله نهایی داستان نمایش داده شده در موسیقی فیلم ها برای "Prens &amp; Prenses" و "Yankı" ساخته شد. در طی مراحل آماده سازی این آلبوم که به مدت چهار سال به طول انجامید، سیمگه ساگین با نام هایی چون Alper Narman , Ersay Üner , Onurr و Sezen Aksu کار کرد. منتقدان موسیقی از تنوع موسیقی در این آلبوم تمجید کرده و خاطرنشان کردند که این موفقیت به دلیل یک کار تیمی موفق ظاهر شد. ترانه ای که نام این آلبوم را به خود اختصاص داده است، در ترکیه به اوج شماره سه رسید و یک موسیقی ویدیو برای آن سه روز پس از انتشار این آلبوم منتشر شد. موزیک ویدیوی دیگری بعداً برای ترانه "üpücem" منتشر شد که سرانجام در فهرست موسیقی رسمی ترکیه در رتبه نخست قرار گرفت. طبق گفته Telifmetre، سیمگه ساگین دومین هنرمند زن بود که ب
یشترین تعداد پخش در رادیو و تلویزیون را در سال ۲۰۱۸ داشت. در همان سال، او در جوایز پروانه طلایی نامزد دریافت جایزه بهترین هنرمند زن موسیقی پاپ شد. چهارمین موزیک ویدیوی بن بازن با نام "Aşkın Olayım" (اونور) در فوریه ۲۰۱۹ منتشر شد و پس از آن موزیک ویدیو برای "Yalnız Başına" در اکتبر ۲۰۱۹ منتشر شد. در سال ۲۰۱۹، سیمگه سایین از جمله هنرمندانی بود که در آلبوم اوزان دوغولو 130 Bpm Kreşendo به نمایش درآمد و آهنگ "Ne Zamandır" را اجرا کرد، که توسط ارسای آنیر نگارش و آهنگسازی شده است. یک موزیک ویدئو برای این آهنگ بعداً در فوریه ۲۰۱۹ منتشر شد. مایک منیسمن از مایلیت معتقد بود که این ترانه "طعم آهنگ های گولسین. دلپذیر، باحال، اما همچنین مدرن" است. در اوت ۲۰۱۹، تک آهنگ سیمگه سایین "As Bayrakları" توسط شرکت موسیقی Doğan منتشر شد. این ترانه، که توسط اونور سروده شده و توسط خود آنور و سیمگه سایین ساخته شده است، به همراه یک موزیک ویدیو به کارگردانی Seçkin Süngüç منتشر شد. در اکتبر سال ۲۰۱۹، موسیقی ویدیویی دیگری از بن بازن منتشر شد. این ویدئو، ساخته شده برای آهنگ "Yalnız Başına"، در شهر نیویورک ضبط شده است. چهار فیلم موسیقی نهای
ی آلبوم "Pes Etme" , "Ram Ta Tam" , "Oster İnan İster İnanma" و "Gülümseyişinle Uyandım" در ۲۵ فوریه ۲۰۲۰ به طور مشترک منتشر شد. . هنر. سیمگه یک سوپرانو است. وی در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۱، دربارهٔ سبک موسیقی خود گفت و گفت که سعی کرده است «کمی از موسیقی ترکی را که با عناصر مدرن در آهنگ های [آمیخته اش] مخلوط شده است استفاده کند؛ بنابراین آهنگ ها هم غربی و هم شرقی هستند.» وی از سزن آکسو به عنوان منبع الهام خود نام برد. مایک سیسمن از میلیت همچنین در مورد سبک موسیقی این هنرمند اظهار داشت: «امثال سیمگه که سبک غربی را ترجیح می دهند اما از عناصر شرقی نیز در موسیقی خود استفاده می کنند، به طور خودکار مورد علاقه و آغوش قرار می گیرند و می توانند توجه همه را به خود جلب کنند.» دیسکوگرافی. آلبوم ها آلبوم های استودیویی پخش شده های طولانی تک آهنگ ها
لوسی جونز (زاده ۲۰ مارس ۱۹۹۱) خواننده، بازیگر، مدل بریتانیایی است. او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۷ نماینده بریتانیا بود. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
بریتیش ریل کلاس ۱۷۵ () یک قطار خودگرانشی دیزلی ساخت شرکت آلستوم است. این قطار که از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ تولید می شده دارای ۹۷٫۸۵ تن وزن، ۲٫۷۳ متر عرض، سرعت نهایی ۱۶۰ کیلومتر در ساعت و ۴۵۰ اسب بخار توان خروجی است.
اسلاوکو کالزیچ (زاده ۴ اکتبر ۱۹۸۵) خواننده مونته نگرویی است او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۷ نماینده مونته نگرو بود .
جایزه تمشک طلایی بدترین فیلم () جایزه ای که به بدترین فیلم هر سال اهدا می شود.
اگر یک سرور DNS داده های اشتباهی بدهد، با یک DNS Sinkhole مواجه هستیم. این سرور با نام های sinkhole server, internet sinkhole و BlackholeDNS نیز شناخته می شود.
به سو بین (؛ زادهٔ ۱۰ ژوئیه ۱۹۹۴) که به طور حرفه ای با نام چه سو بین () شناخته می شود، بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی "عشق در مهتاب" (۲۰۱۶) به شهرت رسید و سپس نقش اصلی در مجموعه های تلویزیونی "" (۲۰۱۷)، "قوی ترین پیک" (۲۰۱۷)، "من ربات نیستم" (۲۰۱۷)، "سرزمین ستارگان" (۲۰۱۸)، "بخشی از ذهن تو" (۲۰۲۰)، "پلیس های تازه کار" (۲۰۲۲)، "شگفت انگیز" (۲۰۲۲) و "وقتی تلفن زنگ می زند" (۲۰۲۴) ایفا کرد.
چو یو جونگ (؛ زادهٔ ۱۰ فوریه ۱۹۸۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به "خدمتکار" و "هدف" و "انگل" اشاره کرد. او بیشتر به خاطر بازی در نقش خانم پارک در فیلم "انگل" که جایزه اسکار ۲۰۱۹ را از آن خود کرد شناخته می شود. زندگی و حرفه. شروع کار. چو یو جونگ در سئول کره جنوبی متولد شد. او در سال ۱۹۹۷ در ۱۶ سالگی در مجله CeCi آغاز کرد و از سال ۱۹۹۹ به طور جدی بازیگری را آغاز کرد. با وجود حضور در مجموعه های تلویزیونی درام، فیلم های موسیقایی و تبلیغات تلویزیونی، وی ناشناخته ماند. در این دوره، او همچنین از نقش محدودی که به او پیشنهاد می شد ناراضی بود. درخشش. سپس چو در سال ۲۰۱۰ با بازی به عنوان زن جاه طلب چوسانی در درام "خدمتکار" ظاهر شد و مورد توجه قرار گرفت. وی در فیلم دارای رتبه R که نسخه جدید اقتباسی و غم انگیز از داستان مشهور کره ای داستان چونهیانگ، که به علت دارا بودن صحنه های جنسی زیاد توسط تعدادی از بازیگران زن رد شده بود، ظاهر شد. چو از فرصت استفاده کرد به طوری که که این فیلم یک پله عظیم در زندگی حرفه ای او شد. پس از اکران فیلم، چو با موفقیت از اینکه «یک چهره زیبا دیگر» در ص
حنه سرگرمی کره باشد فرار کرد. کارهای دیگر. در سال ۲۰۱۱، چو در مجموعه تلویزیونی "من یک حس عاشقانه می خوام"، یک کمدی جنسی صریح و خنده دار در مورد گروهی از دوست دختران سی و چند ساله که در حال دوستیابی در سئول هستند، بازی کرد. در سال ۲۰۱۵، چو در یک کمدی جنسی "خانهٔ عشق: انحصاری برای خانم ها" بازی کرد. وی این دربارهٔ گفت که این کار باعث شد تا او متوجه شود «دیدن مردم که به خاطر من می خندند، چقدر خوشحال کننده است. خانهٔ عشق: انحصاری برای خانم ها اولین فیلمی است که من در مدت طولانی انجام داده ام که داستان آن روی زنان متمرکز است. امیدوارم با تکیه بر موفقیت این فیلم، فیلم های بیشتری با صدا و تجربیات زنان ساخته شود.»
الکساندر نیکولایویچ وینوکوروف (؛ زادهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۳) رکابزن سابق قزاقستانی است که در رشتهٔ دوچرخه سواری جاده فعالیت می کرد و اکنون مربی اصلی تیم آستانه است. او در دوران فعالیت حرفه ای خود دو مدال برنز مسابقات قهرمانی جهان، چهار پیروزی مرحله ای در تور دو فرانس، چهار پیروزی مرحله ای در ووئلتا اسپانیا و قهرمانی در سال ۲۰۰۶، چند قهرمانی در مسابقات کلاسیک و مدال طلای المپیک ۲۰۱۲ لندن در رشتهٔ دوچرخه سواری جادهٔ مردان به دست آورد. وینوکوروف دوچرخه سواری را در سال ۱۹۸۴ آغاز کرد و در رقابت هایی در شوروی سابق شرکت کرد. او در سال ۱۹۹۷ به عنوان رکابزن آماتور به فرانس رفت و در سال ۱۹۹۸ حرفه ای شد. حدود یک دههٔ بعد، دوپینگ خونی او در تور دو فرانس ۲۰۰۷ اعلام شد و به مدت دو سال از حضور در مسابقات محروم شد. در بازگشت در اوت ۲۰۰۹ برای تیم ملی قزاقستان و سپس برای تیم آستانه مسابقه داد. یک تصادف سنگین در تور دو فرانس ۲۰۱۱ می توانست دوران حرفه ای او را به پایان برساند؛ ولی اعلام کرد که یک فصل دیگر مسابقه خواهد داد. یکی از اهداف وینوکوروف، حضور در المپیک ۲۰۱۲ لندن بود که در آن توانست مدال طلای دوچرخه سواری جادهٔ مردان را پس از
فرار در کیلومترهای پایانی به همراه ریگوبرتو اوران به دست آورد. وینوکوروف پس از المپیک بازنشسته شد و در سال ۲۰۱۳ به مربی گری در تیم آستانه مشغول شد. او اکنون به همراه همسر و فرزندانش در فرانسه زندگی می کند. فعالیت رقابتی. دوران آماتور (۱۹۸۴–۱۹۹۶). وینوکوروف به گفتهٔ پدرش از یازده سالگی به مدرسهٔ ورزش پتروپاول پیوست و وارد دوچرخه سواری شد. در سال ۱۹۸۶ وارد مدرسهٔ ورزشی در آلماتی شد و در پنج سال بعدی در آنجا تمرین کرد. در دوران دوسالهٔ خدمت سربازی نیز به عنوان عضوی از تیم ملی شوروی تمرین می کرد. پس از استقلال قزاقستان از شوروی در دسامبر ۱۹۹۱، وینوکوروف به تمرین و مسابقه ادامه داد و عضو تیم ملی قزاقستان شد. در سال ۱۹۹۳ در تور آماتور رجیو در آلمان، رتبهٔ سوم را کسب کرد. از سایر دستاوردهای او در دوران آماتور می توان به پیروزی در دو مرحلهٔ تور اکوادور ۱۹۹۵ و قهرمانی تور اسلوونی ۱۹۹۶ نام برد. وینوکوروف در المپیک ۱۹۹۶ نیز شرکت کرد و مسابقهٔ استقامت جادهٔ مردان به مقام ۵۳ دست یافت. دوران آماتور در سنت اتین (۱۹۹۷). در زمستان ۱۹۹۶ مربی تیم ملی قزاقستان از ژیل ماس، مدیر ورزشی تیم آگریژل، درخواست کرد که در صورت امکان، شش
دوچرخه سوار قزاقستانی را به تیم های حرفه ای اروپایی انتقال دهد. ماس پذیرفت که دو نفر برتر را انتقال دهد؛ به شرطی که ابتدا یک سال برای باشگاه آماتور اسپوار سیکلیست سن اتین لوار مسابقه بدهند. آنان وینوکوروف و آندری میزوروف را برگزیدند. وینوکوروف در ۲۲ مارس ۱۹۹۷ به فرانسه رسید. او توانست به خوبی با شرایط تازه تطبیق یابد، در حالی که میزوروف با وضعیت جدید خو نگرفت و ترجیح داد به قزاقستان بازگردد. در مهٔ ۱۹۹۷ آندری کیویلف، هم کلاسی سابق وینوکوروف که در تیم آماتوری در بورگوس اسپانیا بود، جانشین میزوروف شد. میزوروف در سال ۱۹۹۹ حرفه ای شد و در سال ۲۰۰۷ در تیم آستانه به وینوکوروف پیوست. دو هفتهٔ بعد، وینوکوروف در یک مرحلهٔ تور آورنی دوم شد و پس از یک هفته، بهترین سربالایی رو کاپ فرانسه شد. او توانست در مجموع ده پیروزی برای باشگاه آماتور خود به دست آورد و ونسان لاونو وادار شد پیشنهاد قرارداد حرفه ای دو ساله ای برای عضویت در تیم کازینو در سال های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ به او بدهد. ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲. وینوکوروف در سال ۱۹۹۸ در شش مسابقه از جمله مسابقهٔ چهار روزهٔ دونکرک و تور لهستان پیروز شد. در آغاز فصل ۱۹۹۹ برندهٔ تور والنسیا شد و سه ماه
بعد، قهرمان کریتریوم دوفینه شد. وینو در سال ۲۰۰۰ به تیم تلکام پیوست. او برندهٔ مسابقهٔ ترکیبی پاریس–نیس شد و سکوی سوم کریتریوم اینترناسیونال را به دست آورد. در تور دو فرانس نیز خادم یان اولریش بود و تور را در جایگاه ۱۵ به پایان رساند. نخستین پیروزی او برای تلکام، فتح مرحلهٔ ۱۸ ووئلتا اسپانیا بود. چند هفتهٔ بعد، در المپیک سیدنی پس از اولریش به مدال نقره دست یافت، در حالی که هم تیمی دیگرش آندرئاس کلودن بر سکوی سوم ایستاد. در سال ۲۰۰۱ وینو برندهٔ تایم تریل تور آلمان شد و پیراهن طلایی را از هم تیمی خود اریک زابل گرفت. در روز بعد، وینوکوروف یک و نیم دقیقه جلوتر از گروه اصلی از خط پایان گذشت و قهرمانی خود را قطعی کرد. در تور ۲۰۰۱ از اولریش حمایت کرد و رتبهٔ ۱۶ را به دست آورد. در سال ۲۰۰۲ وینو برندهٔ پاریس–نیس شد. سپس در نخستین مرحلهٔ کوهستانی تور سوئیس پیروز شد؛ ولی چند مرحلهٔ بعد در سراشیبی زمین خورد و پس از مرحله به بیمارستان منتقل شد. او از تور انصراف داد تا برای تور دو فرانس آماده شود؛ ولی دو هفتهٔ بعد، شکستگی دنبالچه او تشخیص داده شد و تور را از دست داد. ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵. آندری کیویلف، دوست صمیمی وینو، در مرحلهٔ
دوم تور پاریس–نیس ۲۰۰۳ به شدت زمین خورد و به کما رفت و همان شب درگذشت. این اتفاق، اثر شدیدی بر وینوکوروف داشت. او از این اتفاق نیرو گرفت و اعلام کرد بیش از همیشه برای بردن انگیزه دارد. وینو در مرحلهٔ پنجم فرار کرد و با پیروزی در آن مرحله، رهبر تور شد. وینوکوروف در خط پایان، به آسمان اشاره کرد. دو روز بعد، وینوکوروف برندهٔ تور شد و بر روی سکو، تصویر کیویلف را به نمایش گذاشت. در تور سوئیس ۲۰۰۳ وینوکوروف برندهٔ مرحلهٔ نخست شد و پیراهن طلایی را به تن کرد. در مرحلهٔ سوم فرانچسکو کاساگرانده پیروز شد و رهبری را از وینو گرفت؛ ولی با زمین خوردن او در تایم تریل انفرادی روزهای پایانی، وینو دوباره به صدر برگشت و برندهٔ تور سوئیس شد. در تور دو فرانس ۲۰۰۳ وینوکوروف برای نخستین بار با هدف قهرمانی وارد تور شد. او در مرحلهٔ کوهستانی که در آلپ دوئز به پایان رسید، دوم شد. در مرحلهٔ بعد در سربالایی به فاصلهٔ ۹ کیلومتر از خط پایان فرار کرد و برندهٔ مرحله شد. او توانست به رتبهٔ دوم رده بندی اصلی با اختلاف ۲۱ ثانیه نسبت به لانس آرمسترانگ صعود کند. با پیروزی یان اولریش در تایم تریل انفرادی مرحلهٔ ۱۲ وینو به رتبهٔ سوم نزول کرد؛ ولی آ
ن را تا پایان تور نگه داشت. همچنین برندهٔ جایزهٔ تهاجمی ترین رکابزن تور شد. در فصل ۲۰۰۴ وینوکوروف در مرحلهٔ دوم پاریس–نیس، پنج دقیقه عقب افتاد؛ ولی پس از آن در سه مرحله پیروز شد. در لیژ–باستون–لیژ پس از داویده ربلین و مایکل بوگرد سوم شد. پس از آن در تور سوئیس تصادف کرد و پارگی رباط های شانهٔ او باعث شد که تور دو فرانس را از دست بدهد. او در ماه اوت بازگشت و برندهٔ تور رجیو شد. سپس در ووئلتا اسپانیا شرکت کرد؛ ولی در هفتهٔ اول به دلیل مسمومیت غذایی زمان زیادی از دست داد و از ادامهٔ مسابقه، کناره گیری کرد. پس از آن در مسابقات قهرمانی جهان حضور یافت و مدال برنز را در تایم تریل انفرادی به دست آورد. نخستین پیروزی وینوکوروف در فصل ۲۰۰۵ در مسابقهٔ لیژ–باستون–لیژ به دست آمد. همچنین در یک مرحلهٔ کوهستانی دوفینه لیبره در مون ونتو برنده شد. سپس به قزاقستان سفر کرد و فاتح مسابقهٔ قهرمانی کشور شد. در ژوئیه ۲۰۰۵ وینوکوروف اعلام کرد شرایطش به خوبی سال ۲۰۰۳ است که در تور سوم شده بود. او گفت برای تیم رکاب خواهد زد. قرار بود در صورتی که او یا آندرئاس کلودن بهتر از اولریش رکاب بزنند، وینوکوروف رهبر تیم شود. در تایم تریل افتتاحیه،
وینو سوم شد و بالاتر از کلودن و اولریش قرار گرفت. در مرحلهٔ هشتم، آرمسترانگ حملات وینوکوروف را دنبال کرد؛ ولی به کلودن اجازه داد پیشی بگیرد. وینو جدا از هم تیمی های خود رکاب می زد و نقش اولریش را در تیم می خواست. وینوکوروف زمان قابل توجهی در مراحل کوهستانی از دست داد؛ ولی در مرحلهٔ ۱۱ بخشی از آن را جبران کرد و جلوتر از سانتیاگو بوترو به عنوان نفر اول از خط پایان گذشت. تنش میان وینو و تیمش در مرحلهٔ ۱۴ در پیرنه به اوج رسید. در این مرحله، وینو عقب افتاد، پس از طی ۲۰ کیلومتر بازگشت و حمله کرد، ولی اولریش و کلودن او را عقب کشیدند. وینوکوروف پس از پیروزی در مرحلهٔ پایانی در پاریس، تفاوت های خود را نشان داد. پیش از آغاز مرحلهٔ پایانی، وینوکوروف با فاصلهٔ ۲ ثانیه پشت سر لوی لایفایمر، در رتبهٔ ششم قرار داشت. وینو در اسپرینت میانی اول شد و توانست شش ثانیه جایزه زمانی کسب کند، در حالی که لایفایمر دوم شد و چهار ثانیه به دست آورد و همچنان با اختلاف کمتر از یک ثانیه جلوتر از وینوکوروف بود. در خط پایان، وینوکوروف اول شد و ۲۰ ثانیه جایزهٔ زمانی دیگر گرفت تا تور را در رتبهٔ پنجم به پایان برساند. ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷. وینوکوروف برای
فصل ۲۰۰۶ به تیم لیبرتی سگوروس–وورث پیوست. پس از بازداشت مانولو سائیز در ارتباط با دوپینگ خونی، لیبرتی سگوروس از حمایت مالی تیم انصراف داد. گروهی از شرکت های قزاقستانی حامی تیم شدند و نام آن به آستانه–وورث تغییر یافت. در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۶ پس از مشخص شدن حضور پنج رکابزن در قضیه دوپینگ عملیات پوئرتو، تیم وینوکوروف تنها چهار رکابزن داشت که کمتر از شش رکابزن مورد نیاز برای حضور در تور بود و به همین دلیل، از حضور در تور دو فرانس ۲۰۰۶ صرف نظر کرد. پس از کناره گیری وورث از حمایت مالی، نام تیم پیش از ووئلتا اسپانیای ۲۰۰۶ به تیم آستانه تغییر یافت. وینوکوروف در مرحلهٔ ۷ از آلخاندرو والورده شکست خورد؛ ولی با پیروزی در دو مرحلهٔ بعدی به رتبهٔ پنجم صعود کرد. پس از یک تایم تریل خوب و رکابزنی تهاجمی در مراحل ۱۸ و ۱۹ پیراهن طلایی را از والورده گرفت و رهبر مسابقه شد. او در تایم تریل مرحلهٔ بعد نیز پیروز شد و قهرمانی ووئلتا را به دست آورد. پس از آن وینو در مسابقه قهرمانی تایم تریل جهان در سالزبورگ رکاب زد و پس از دو رکابزن تیم سی اس سی، فابیان کانچلارا و داوید زابریسکی بر سکوی سوم ایستاد. در تور دو فرانس ۲۰۰۷، وینوکوروف که به عضویت
تیم تازه ای به نام آستانه درآمده بود، یکی از بخت های قطعی قهرمانی به شمار می رفت. وینو تا مرحلهٔ پنجم جزء رقیبان رده بندی اصلی بود؛ ولی در این مرحله در سرپایینی پیش از آخرین بخش کوهستانی زمین خورد و به شدت زخمی شد. گروه اصلی سرعت خود را کاهش نداد تا وینوکوروف بازگردد. وینو به تعقیب گروه پرداخت و هفت هم تیمی خود را به کمک خواست تا به رقیبان برسد. رکابزنان آستانه، بخت های قهرمانی را دنبال کردند تا این که وینو به جلوی گروه انتهایی تعقیب کنندگان رسید. او ۸۰ ثانیه دیرتر از رقیبان خود از خط پایان گذشت. وینوکوروف زمان زیادی را به دلیل مصدومیت های خود در آلپ از دست داد؛ ولی توانست در تایم تریل مرحلهٔ ۱۳ با اختلاف بیش از یک دقیقه نسبت به کدل ایونز برنده شود و دوباره به ۱۰ نفر برتر تور بازگردد. او در مرحلهٔ ۱۵ نیز که یک مرحلهٔ کوهستانی بود به پیروزی رسید. اتهام دوپینگ خونی. در روز بعد (۲۴ ژوئیه) تست کنترل دوپینگ وینوکوروف پس از پیروزی او در تایم تریل مثبت اعلام شد. میزان گلبول قرمز خون او دو برابر حالت عادی بود که نشانهٔ تزریق خون بود. چند روز بعد، نمونهٔ B وینوکوروف نیز مثبت شد و کدل ایونز برندهٔ مرحلهٔ ۱۳ اعلام شد. پ
یروزی مرحلهٔ ۱۵ وینوکوروف نیز از او پس گرفته شد و به کیم کرچن لوکزامبورگی داده شد. فدراسیون دوچرخه سواری قزاقستان محرومیت یک ساله برای وینوکوروف در نظر گرفت و اتحادیه جهانی ناخشنودی خود نسبت به این محرومیت کوتاه را ابراز کرد. تیم آستانه نیز او را تهدید به درخواست غرامت کرد. در دسامبر ۲۰۰۷ وینوکوروف بازنشستگی خود را اعلام کرد. وینوکوروف در یک برنامه تلویزیونی بلژیکی تمایل خود را نسبت به بازگشت به دوچرخه سواری در سال ۲۰۰۹ اعلام کرد. اتحادیه جهانی به دادگاه حکمیت ورزش درخواست فرجام خواهی کرد تا محرومیت وینوکوروف به دو سال افزایش یابد. دادگاه این فرجام خواهی را پذیرفت و محرومیت وینو تا ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۹ تمدید شد. وینو در اوت ۲۰۰۹ با رکابزنی برای تیم قزاقستان در تور لن به مسابقات بازگشت و نخستین پیروزی خود پس از محرومیت را در تایم تریل مرحلهٔ سوم این تور کسب کرد. سپس دوباره به تیم آستانه ملحق شد و برای ووئلتا اسپانیا ۲۰۰۹ معرفی شد. در فصل بعد، وینو خود را برای حضور در جیرو دیتالیا آماده کرد و در ماه آوریل در تور ترنتینو قهرمان شد. شرم دوپینگ وینوکوروف موجب شد که روی مسابقه دادن در تور دو فرانس ۲۰۱۰ حساب نکند؛ ولی برگز
ارکنندگان جیرو این نگرانی را نداشتند و از او دعوت کردند تا در مسابقه شرکت کند. هدف او، عملکردی قدرتمند در جیرو بود. در لیژ–باستون–لیژ ۲۰۱۰ وینو با کمک هم تیمی خود آلبرتو کونتادور برنده شد و شش ثانیه زودتر از الکساندر کولوبنف از خط پایان گذشت. در دسامبر ۲۰۱۱ یک مجلهٔ سوئیسی به نام "ایلوستر" ادعا کرد وینوکوروف پیروزی خود را خریده است. افشا شد که وینو از حساب خود در موناکو ۱۰۰ هزار یورو به حساب کولوبنف در لوکارنو واریز کرده است. این مجله ایمیل های ردوبدل شده میان دو نفر را منتشر کرد که در آن ها کولوبنف ابراز امیدواری کرده بود که کار درست را انجام داده باشد و وینو پاسخ داده بود نگران نباش. وینو پرداخت پول را انکار نکرد؛ ولی ادعا کرد پول را قرض داده است. حدود یک ماه بعد، وینوکوروف رتبهٔ ششم رده بندی اصلی جیرو را به دست آورد و پنج روز پیراهن صورتی را به تن داشت. در پایان مرحلهٔ سوم، وینو توانست پیراهن صورتی را از کدل ایونز که در ۱۵ کیلومتری خط پایان تصادف کرد، بگیرد؛ ولی در مرحلهٔ بعد آن را به وینچنزو نیبالی داد. دوباره در شرایط بارانی مرحلهٔ هفتم که بسیاری از رقیبان زمین خوردند، رهبر جیرو شد و آن را برای چهار روز
حفظ کرد. در مرحلهٔ یازدهم، حدود ۵۰ رکابزن از جمله ریچی پورت فرار کردند و با فاصلهٔ حدود ۱۳ دقیقه زودتر از گروه اصلی از خط پایان گذشتند تا وینو پیراهن صورتی را به پورت بدهد. در تور دو فرانس، وینو خادم کونتادور بود و به او کمک کرد تا برندهٔ تور شود. هرچند پس از اعلام مثبت شدن آزماش دوپینگ کونتادور به دلیل وجود مقادیر اندکی از داروی ممنوعهٔ کلنبوترول، عنوان او به اندی اشلک رسید. در همین مسابقه، وینو توانست برندهٔ مرحلهٔ ۱۳ شود. ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲. در مرحلهٔ نهم تور دو فرانس ۲۰۱۱ وینو افتاد و استخوان ران راستش شکست. در ۱۷ ژوئیه بازنشستگی او از دنیای دوچرخه سواری حرفه ای به صورت غیررسمی در صفحات توییتر هم تیمی هایش اعلام شد و وینو در همان روز بازنشستگی خود را تأیید کرد. پس از بهبودی، بازگشت و تصمیم گرفت پیش از بازنشستگی در تور لمباردی ۲۰۱۱ شرکت کند. سپس در سپتامبر تصمیم گرفت بازنشستگی خود را به تعویق بیندازد و اعلام کرد در فصل ۲۰۱۲ برای تیم آستانه در تور دو فرانس رکاب خواهد زد. وینو فصل ۲۰۱۲ را با شرکت در تور لانکاوی آغاز کرد. پس از طی کردن بهاری آرام، وینو در تور دو فرانس شرکت کرد. او نتوانست هیچ پیروزی مرحله ای به دست
آورد؛ ولی در چند فرار شرکت داشت که یکی از آن ها در مرحلهٔ ۱۸ جایزهٔ تهاجمی ترین رکابزن را برای او به ارمغان آورد. یک هفته پس از پایان تور، وینوکوروف برندهٔ مدال طلای مسابقهٔ استقامت جاده در المپیک ۲۰۱۲ لندن شد. در فاصلهٔ ۸ کیلومتری از خط پایان، وینوکوروف و ریگوبرتو اوران از گروه پیشتاز فرار کردند و تا پایان با یکدیگر همکاری کردند. در ۳۰۰ متری خط پایان، وینو توانست اوران را پشت سر گذارد و به تنهایی از خط پایان بگذرد. وینوکوروف بازنشستگی خود را پس از کسب مدال تأیید کرد. او توانست نخستین رکابزن آسیایی باشد که مدال طلای المپیک را در این رشته به دست می آورد. همچنین نخستین کسی شد که دو مدال در استقامت جادهٔ المپیک کسب کرده است. پیش از آن در المپیک ۲۰۰۰ نیز مدال نقره را به دست آورده بود. بازنشستگی. وینوکوروف دوچرخهٔ خود را که با آن قهرمان المپیک شده بود در حراجی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۲ به قیمت ۲۴۳ هزار دلار به فروش رساند و درآمد آن را برای درمان پنج کودک که دارای بیماری های شدید بودند اهدا کرد. در پاییز همان سال وارد دانشگاه ملی اوراسیا شد تا کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ تربیت بدنی بگیرد. سایر. پس از کسب مدال نقره در ال
مپیک ۲۰۰۰ ارتش قزاقستان درجهٔ سرهنگ افتخاری به وینوکوروف داد. همچنین پس از کسب رتبهٔ سوم در تور دو فرانس ۲۰۰۳ نشان درجه یک قهرمان مردم را دریافت کرد. در اواخر سال ۲۰۱۱ وینو در انتخابات پارلمان قزاقستان نامزد شد. او دوچرخه فروشی خود را در ۵ مهٔ ۲۰۱۲ در آلماتی افتتاح کرد.
چوی رن (؛ زادهٔ ) یک بازیگر سینما، و هنرپیشه اهل کره جنوبی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به تو زیبایی اشاره کرد. وی در سریال بزرگ در کنار گونگ یو، لی مین جونگ و سوزی ایفای نقش کرده است.
ماندانا جونز (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است. او در شاهد خاموش ایفای نقش کرده است.
روث انگلند (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، مجری تلویزیون اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به فرشته اشاره کرد.
پرل مکی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، رقص و خواننده اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "دکتر هو" و "افسانه های واهی" اشاره کرد.
فرایند توسعه نرم افزار یکپارچه یا فرایند یکپارچه یک چارچوب محبوب تکراری و افزایشی فرایند توسعه نرم افزار است. شناخته شده ترین و به طور گسترده مستندترین پالایش (اصلاحیه) برای فرایند یکپارچه، فرایند توسعه بکپارچه منطقی Rational Unified Process (RUP) است. نمونه های دیگر OpenUP و فرایند یکپارچه چالاک چالاک فرایند یکپارچه هستند. بررسی اجمالی. فرایند یکپارچه، تنها یک فرآِیند نیست بلکه یک چارچوب قابل توسعه است که باید برای سازمان ها یا پروژه های خاص سفارشی شود. "فرایند یکپارچه منطقی" به طور مشابه یک چارچوب قابل تنظیم است. به عنوان یک نتیجه، اغلب غیرممکن است که بگوییم آیا یک پالایش از فرایند، مشتق شده از UP است یا از RUP، بنابراین این نام ها به جای یکدیگر استفاده می شوند. نام "فرایند یکپارچه" در مقابل نام فرایند یکپارچه منطقی "Rational Unified Process" به طور کلی برای توصیف فرایند عام (ژنریک) که شامل عناصری است که در بیشتر پالایش ها رایج هستند، استفاده می شود. نام "فرایند یکپارچه همچنین" برای جلوگیری از مشکلات احتمالی از نقض قوانین علامت تجاری استفاده می شود، زیرا "Rational Unified Process" و "RUP" علائم تجاری آی بی