Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بابک حسیبی (زادهٔ تهران ایران) مهندس برق ایرانی آمریکایی است در زمینه نظریه مخابرات، نظریه اطلاعات، پردازش سیگنال، و نظریه کنترل که هم اکنون استاد کرسی بایندر/امگن و رئیس سابق دانشکده مهندسی برق مؤسسه فناوری کالیفرنیا است. حسیبی لیسانس خود را در ۱۹۸۹ از دانشگاه تهران و فوق لیسانس و دکترای خود را به سرپرستی تامس کیلات از دانشگاه استنفورد در ۱۹۹۳ و ۱۹۹۶ دریافت کرد. او از برندگان جایزه ریاست جمهوری اوایل فعالیت برای دانشمندان و مهندسین در سال ۲۰۰۳ است. او نوهٔ کاظم حسیبی، از رهبران جبهه ملی ایران و مشاور نفت محمد مصدق نخست وزیر سابق ایران است.
بی جایانت بالیگا () مهندس برق هندیست که بیش از همه به دلیل کارش بر ادوات نیمه رسانا، و خصوصاً اختراع آی جی بی تی شناخته می شود. بالیگا در روستای کوچکی در نزدیکی بنگلور، هند بزرگ شد. او لیسانس مهندسی برق خود را از مؤسسه فناوری هند، مدرس، و فوق لیسانس و دکترای خود را از مؤسسه پلی تکنیک رنسلیر دریافت کرد. او ۱۵ سال در مرکز تحقیق و توسعهٔ جنرال الکتریک سکنکتدی، نیویورک کار کرد، و در ۱۹۸۹ به عنوان استاد تمام به دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی پیوست.
مؤسسه فناوری هند مدرس یا آی آی تی ام نهاد پژوهشی و مهندسی خودمختار دولتی است واقع در چنای (سابقاً مدرس)، تامیل نادو، هند. این نهاد از سوی دولت هند به عنوان یک مؤسسه با اهمیت ملی به رسمیت شناخته می شود. این مؤسسه که با کمک دولت آلمان غربی در ۱۹۵۹ تأسیس شد سومین از مؤسسات فناوری هند بود که با لایحه مجلس توسط دولت هند به منظور فراهم آوری تأسیسات آموزشی و پژوهشی برای مهندسی و فناوری ایجاد شد.
مکتب لس آنجلس (به انگلیسی: Los Angeles School) یک جنبش یا نهضت علمی است که در اواسط ۱۹۸۰ میلادی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی که بر تجزیه و تحلیل شهری در لس آنجلس، کالیفرنیا تمرکز دارد. تاریخچه. اولین هویت انتشاریافتهٔ مکتب لس آنجلس توسط مایک دیویس در تاریخ شهری مشهور خود –شهر کوارتز- لس آنجلس بود (۱۹۹۰). با توجه به دیویس، مدرسه به طور غیررسمی در اواسط ۱۹۸۰ میلادی است این انتشار یکی از انواع احداث شد زمانی که دانشمندان نئو مارکسیستی شروع به انتشار مجموعه ای از مقالات و کتاب به طور انحصاری با لس آنجلس کردند. در طول شکل گیری مدارس، دیویس با احتیاط تخمین زد که مدرسه حدود بیست نفر عضو دارد که از افراد جنوب کالیفرنیا و فراتر از آن هستند، به علاوهٔ برخی از اعضای ظاهراً ساکن در مناطق دور مانند فرانکفورت آلمان. بسیاری از کارهای انتشار یافته توسط اعضای مدرسهٔ لس آنجلس در طول دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. با این حال، در حالی که برخی از اعضای (به عنوان مثال: ادوارد سوجا و مایک دیویس) در نظریه شهری نام های مطرحی هستند، اما آگاهی کمی از مدرسه به خصوص در خارج از لس آنجلس وجود دارد. این موضع د
ر سال ۱۹۹۸ میلادی، با انتشار مقاله ای توسط مایکل جی اسکات و استیون فلاستی تغییر کرد که به طور علنی پیرامون وجود یک مکتب شهری بحث می کند نظیر نظریه های گوناگون، مفاهیم، و آثار تجربی که می تواند با هم به استدلال جدید شهرسازی پست مدرن برسند. پس از انتشار دیر و فلاستی، دیر مکتب را محبوب کرد. با تولید مجموعه ای از مقالات و کتاب ها، از جمله یک جلد کامل ویرایش شده، مکتب لس آنجلس را با مکتب شیکاگو مقایسه کرد. اگر چه بسیاری از آثار مکتب لس آنجلس در مطالعات شهری بسیار مورد مطالعه قرار می گیرد اما اعضای این مکتب در سالهای اخیر کاهش یافته است. در یک مهمانی بازنشستگی برای سوجا در سال ۲۰۰۸ که در آن بسیاری از اعضای حضور داشتند، تنها مایکل جی به نظر می مایل به ادامه کار مکتب بود. این وضعیت نشان دهنده اختلافات مفهومی بین اعضای مکتب و بین مایکل رسیدن و اعضای دیگر است. اسامی اعضا. هیچ لیست رسمی اعضای حاضر یا تاریخی از مکتب لس آنجلس شهرسازی وجود ندارد. برخی از متفکران که معمولاً اعضای مهمی هستند عبارتند از ایده. مکتب لس آنجلس هیچ تعالیم رسمی ندارد، و تنوع زیادی در آثار اعضای مختلف آن وجود دارد. با این وجود، اثرات متعدد، تم ها، و
مفاهیم که در بورس تحصیلی مکتب نسبتاً ثابت اند وجود دارند. شاید ویژگی اصلی این فک مکتب این باشد که تمرکز پایداری در لس آنجلس در هر دو کار تجربی و نظری وجود دارد، و اغلب با این ادعای اساسی که مکتب لس آنجلس شهر نمونهٔ آمریکایی در قرن ۲۰ و۲۱ است. بیش از این، مکتب لس آنجلس چالشی را به وجود آورده بود. در حالی که مکتب شیکاگو نظریه مدرنیستی شهرها را ارائه می دهد که بر اساس تلاش های اجتماعی برای فضای شهری می باشد، مکتب لس آنجلس دارای یک دیدگاه پست مدرنی است. در حالیکه تمام اعضای مکتب لس آنجلس پست مدرنیست نمی باشند (دیوید میلک) و در واقع مخالف این اصول هستند – تمرکز بر پست مدرنیسم برای بسیاری از اعضای مکتب که بر تئوری های مرتبط با پست مدرنیسم متکی هستند موضوعی اساسی است مثل بودریلارد، فوکالت، جیمسون ودریدا. شاخهٔ دیگری از مکتب لس آنجلس که توسط انتشارات استورپر و اسکات پیرامون تخصص – تراکم- نیروی محرک اقتصادی کلان شهر معاصر ارائه شده است. آثار اسکات و استوپر با آثار دیر و سوجا به دلیل تمرکز عمده بر دیدگاه پست فردیسم نسبت به پست مدرنیسم می باشد. نقد. برخی از انتقادات علیه مکتب لس آنجلس مطرح شده است. شاید مهم ترین نقدها
شک گرایی در اهمیت واقعی مکتب در مورد ادعای خودش باشد. برای مثال، یک انتقاد این است که ادبیات آن گاهی اوقات به طرز فریب آمیزی یا استناد به آثار مهم دیگر در مسائل شهری است تا به خوانندگان این تصور را که مکتب لس آنجلس منحصر آزادتر- اصیل تر و مهم تر است را بدهد. . به طور خاص، برخی از منتقدان فکر می کنند که اهمیت معاصر مکتب شیکاگو که به طرز اغراق آمیزی توسط نظریه پردازان لس آنجلس که توجه کمی به مباحث پژوهشگرایانهٔ در دوره های نابودی مکتب شیکاگو و بروز مکتب لس آنجلس داشتند -بیان شده اند- مانند نظریه پردازان شهری مارکسیس مانند کستل- دیوید هاروی- هنری لفبوری. به طور مشابهی بسیاری از آثار مکتب لس آنجلس به دلیل ناهماهنگی و فقدان و روش تحقیق قابل توجه ای مورد انتقاد قرار گرفته اند. نقد نهایی ادعای مکتب لس آنجلس را که لس آنجلس می بایست الگوی پست مدرن شهر آمریکایی در نظر گرفته شود را مورد سؤال قرار می دهد. و دستاورد معین این نمود شهری در لس آنجلس با دیگر شهرهای آمریکاهماهنگ نمی باشد.
درون وند وندی است که دو ستاک را در یک واژهٔ ترکیبی پیوند می دهد. درون وند با میانوند تفاوت دارد. میانوند درون یک ستاک جای می گیرد ولی درون وند دو ستاک را به هم پیوند می دهد. نمونه هایی از درون وند. زبان فارسی. در واژه هایی نظیر سراسر، دمادم، و برابر، «ا» که در میان این واژه ها وجود دارد، درون وند به شمار می رود. آنجایی که در فارسی واژه هایی نظیر «سرسر»، «دمدم»، و «بربر» وجود ندارد، نمی توان «ا» را میانوند به شمار آورد.
مری چیس (؛ – ) یک فیلم نامه نویس، روزنامه نگار، و نمایش نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
یان بوروما (زاده ۲۸ دسامبر ،۱۹۵۱) نویسنده و تاریخ دان هلندی است که در ایالات متحده کار و زندگی می کند. بیشتر کار او روی فرهنگ آسیا، به ویژه چین و ژاپن قرن بیستم تمرکز کرده است. او از سال ۲۰۰۳ در کالج بارد استاد پاول وی. ویلیامز در حقوق بشر و روزنامه نگاری بوده است. بورسیه. بوروما برای مشارکت همه جانبه بریتانیا در اتحادیه اروپا تلاش می کند به خاطر آن که آن ها قویترین مدافع اقتصاد آزاد در تجارت و سیاست هستند. جوایز. بروما در سال ۲۰۰۸ جایزه اراسموس را دریافت کرد. این جایزه به کسانی داده می شود که مشارکت استثنایی در فرهنگ، علوم اجتماعی اروپا یا بقیه دنیا داشته باشند. در سال ۲۰۱۰ نام او در لیست ۱۰۰ متفکر برتر جهان که توسط مجلهٔ فارین پالیسی تهیه شده بود قرار گرفت.
جان رابرت وایتینگ ( ۱۵ نوامبر ۱۹۱۷ – ۱۶ ژوئن ۱۹۶۳) نمایش نامه نویس هنرپیشه و منتقد اهل انگلستان بود.
هرگونه ارزیابی یا آزمون خطر خودکشی از نظر اخلاقی و به صورت بالینی کاری سخت است. باید در نظر داشت که «پیش بینی خودکشی» یک موضوع بالینی و در عین حال حقوقی است؛ بدین معنی که درست است که متخصصین می بایست قادر باشند تا برای پیشگیری از خودکشی بیمار، اقدام های لازم برای پیش بینی رفتار خطر آفرین فرد را به انجام برسانند، اما در عین حال می بایست به آزادی هایی که قانون برای فرد تعیین کرده نیز احترام گذاشته شود؛ به نحوی که حقوق وی پایمال نشود. در حقیقت اگر متخصص بالینی به دنبال یک پیش بینی و در نتیجه پیش گیری دقیق و قابل دفاع از نظر قانونی باشد، می بایست از ابزار درست و قابل دفاع بهره گیرد. با این حال گفته می شود که دقت در پیش بینی اموری با نسبیت پایین همچون خودکشی منجر به مثبت کاذب می شود؛ یعنی شخص سالم، به اشتباه بیمار تشخیص داده شود. بیش تر آزمون های سنجش خطر خودکشی بدین منظور از بیمار گرفته می شود تا مشخص شود که دوره های درمانی و بالینی وی تا چه اندازه تأثیرگذار بوده اند. در عمل. افراط و تفریط در زمینه اهمیت دادن به خطر خودکشی خود خطرناک است. حساسیت بیش از اندازه نسبت به خطر خودکشی عواقب وخیمی دارد که از آن جمله می ت
وان به هدر رفت منابع اندک روان درمانگاه ها و نیز نادیده گرفته شدن حقوق فرد خودکش اشاره کرد. از سوی دیگر عدم تشخیص به موقع خطر خودکشی به واسطه کم کاری تیم بالینی و متخصصین سبب زیر سؤال رفتن اعتبار روان درمانگاه ها می شود. برخی نگرانند که پرسش از فرد در رابطه با اینکه آیا به خودکشی فکر می کند یا نه خود کارایی بشود در جهت اینکه فرد واقعاً خودکشی کند. حال آنکه چنانچه این پرسش قبلاً به سبب کمک به فرد پرسیده شود، منجر به خودکشی وی نخواهد شد. از جمله مسائلی که حتماً می بایست مورد ارزیابی قرار گیرند می توان به پیش آگهی رفتار منجر به خودکشی فرد، استرس زاهای زندگی او همچون از دست دادن شغل، مرگ نزدیکان و تغییر محل زندگی، نشانگان های روانی فرد، نامیدی، نوع تفکرهای خودکشی، رفتارهای تکانشی و مهار خود و کاراهای حمایت کننده اشاره کرد. در ارزیابی خطر خودکشی می بایست بین موقعیت بحرانی و مزمن تفاوت قائل شد. موقعیت بحرانی زمانی است که به طول مثال به تازگی در زندگی فرد حادثه تلخی رخ داده باشد که منجر به خودکشی او شود. درحالی که موقعیت مزمن زمانی است که فرد دچار یک اختلال روانی باشد یا از نظر اجتماعی دچار مشکلاتی باشد. برایان و را
د در سال ۲۰۰۶ مدلی ارائه کردند که گونه های خطر خودکشی را به ۴ طبقه دسته بندی کرده است: پایه ای، بحرانی، خطر بالای مزمن و خطر بالای مزمن همراه با خطر بحرانی پیشرونده. همچنین سطوح خطر خودکشی نیز به ۴ طبقه کم، متوسط، زیاد و شدید طبقه بندی شده که متخصصین می بایست بر همین اساس تشخیص گذاری کنند. ابزارهای سنجش. آزمون افکار خودکشی. آزمون افکار خودکشی (SSI) در سال ۱۹۷۹ توسط آرون تمکین بک، ماریا کواکس و آریلین وایزمن و به جهت تعین شدت افکار خودکشی تهیه شد. این آزمون برای متخصصین بالینی تهیه شد تا در مصاحبه های نیمه ساختارمند مورد بهره برداری قرار گیرد. این آزمون شامل ۱۹ مورد می شود که هر کدام از ۰ تا ۲ امتیاز دارند و مجموع امتیازات آن از ۰ تا ۳۸ است. این ۱۹ مورد نیز خود به ۳ دسته طبقه بندی شده اند که عبارتند از: «تمایل بالفعل برای خودکشی، آمادگی و تمایل بالقوه برای خودکشی.» پژوهش های اولیه بر روی این آزمون نشانگر یک پایایی و روایی بالا بودند. نسخه دیگری از این آزمون به نام نسخه بهبود یافته آزمون افکار خودکشی (MSSI) توسط میلر و همکارانش تهیه شد که شامل ۱۳ مورد از آزمون قدیمی و ۵ مورد اضافه شده به آن است. تغییراتی که در
آزمون افکار خودکشی داده شد، پایایی و روایی آن را به شدت افزایش داد. همچنین امتیازدهی آن نیز از ۰ تا ۳ در نظر گرفته شد که مجموع امتیازات آن را از ۰ تا ۵۴ می رساند. در نسخه تجدید نظر شده این آزمون همچنین به دو کارای مهم یعنی افکار خودکشی و برنامه ریزی (آمادگی) برای خودکشی پرداخته شده است. این آزمون همچنین در زمینه تمیز قایل شدن میان گروه های مختلف خودکش ها نیز بهتر از بقیه آزمون ها عمل کرده است. آزمون قصد خودکشی. آزمون قصد خودکشی (SIS) برای این به وجود آمد تا میزان شدت خطر تلاش های فرد برای خودکشی را بسنجد. این آزمون شامل ۱۵ پرسش ۰ تا ۲ نمرده ایست که علاوه بر قصد خودکشی، میزان خطر تمهیداتی که خودکش برای انجام عمل خودکشی تدارک دیده را نیز می سنجد. پایایی و روایی این آزمون بالاست. خودکشی های صورت گرفته (خودکشی موفق) از نظر تدارکات از شدت خطر بیشتری نسبت به تنها اقدامات صورت گرفته برای خودکشی در این آزمون برخوردار بوده اند. شایان ذکر است که نمی توان «قصد» فرد در خودکشی های موفق را اندازه گیری کرد. , به علاوه آن ها که چندین بار اقدام به خودکشی کرده بودند نسبت به آن ها که تنها یک بار اقدام به خودکشی کرده بودند امتیا
ز بیشتری در این آزمون گرفتند. باید توجه داشت که ۴۰ تا ۶۰ درصد خودکشی های موفق در همان بار نخست به نتیجه می رسند. در پژوهش های مربوط به خودکشی شناسی بیش تر روی افرادی که از اقدام به خودکشی جان سالم به در برده اند تمرکز می شود؛ چراکه آن ها برای گفتن داستان زندگیشان حاضر هستند. همچنین تفاوت عمده ای بین کسانی که در بار نخست موفق به خودکشی می شوند با آن ها که در دفعات بعد موفق به انجام این کار می شوند وجود دارد. پرسشنامه درک تأثیر رفتار خودکشی مآبانه. پرسشنامه درک تأثیر رفتار خودکشی مآبانه (SABCS) که یک ابزار خودگزارشی ۶ موردی است، بر مبنی نظریه های روانشناسی ایجاد شده تا هم اهداف تحقیقی و پژوهشی را پوشش دهد و هم اهداف درمانی و بالینی. طی ۴ پژوهش صورت گرفته روی این آزمون مشخص شده که این آزمون از نظر تجربی قابل اعتماد است؛ چراکه مباحث سه گانه تأثیر خودکشی، رفتار خودکشی مآباانه و ادراک های مربوط به خودکشی را در کنار هم و در یک سازه مستقل ارزه می کند. این نخستین آزمونی بود که تحت نظریه کلاسیک آزمون (classical test theory) و نظریه مورد-پاسخ (item response theory) در روان سنجی به وجود آمد. روایی درونی این آزمون بالاست
و نیز ابزار بهتری برای سنجش رفتارهای خودکشی مآبانه در آینده و به طور کل است. پرسشنامه رفتارهای مرتبط با خودکشی. پرسشنامه رفتارهای مرتبط با خودکشی (SBQ) که یک پرسشنامه خودگزارشی است توسط لینه هان در سال ۱۹۸۱ به وجود آمد. در سال ۱۹۸۸ این پرسشنامه که پرسش های آن کمی بلند و کسل کننده بود، به ۴ پرسش کوتاه تقلیل یافت که می شود در ۵ دقیقه به آن پاسخ گفت. سنچه این پرسشنامه لیکرتی است که بر اساس داده هایی از پرسشنامه بلند اولیه تهیه شده است. این پرسشنامه برای بزرگسالان تهیه شده و نتایج آن با دیگر آزمون ها همچون آزمون افکار خودکشی همبستگی دارد. این پرسشنامه از آنجایی که تنها ۴ پرسش دارد، بسیار متداول و بهره گیری از آن آسان است اما همین نقطه ضعف آن نیز به شمار می آید؛ چرا که نمی تواند داده های جزیی به دست دهد. پرسشنامه جهت گیری زندگی. پرسشنامه جهیت گیری زندگی (LOI) در واقع یک آزمون خودگزارشی است که در دو نسخه ۳۰ و ۱۱۰ پرسشی ارائه شده است. هر دو گونه این آزمون لیکرتی ۴ مشخصه را سنجش می کنند اما در نسخه مفصل این ۴ مشخصه به ۶ زیرگروه دیگر تقسم می شود که عبارتند از آسیب پذیری حرمت نفس، ارزش دهی پیش از حد، اجبار به غم خواری،
سلطه مؤثر، دورافتادگی و قابلیت دفاع دربرابر خطر خودکشی. پایایی و روایی این آزمون بالاست و ثابت شده که می تواند بین اشخاص مهارشدنی، افسرده، با افکار خودکشی (در حد متوسط) و با خطر خودکشی (در حد بالا) تمیز قایل شود. این آزمون همچون آزمون شخصیت مینه سوتا (MMPI) دارای ۳ نشانگر پایایی است. با این همه این آزمون دیگر چاپ نمی شود. گفته می شود که این آزمون از منظر بالینی و فردی معتبر نیست؛ چراکه افراد خودکش عموماً منطقی فکر نمی کنند و حافظه مربوط به زندگی خود (حافظه بیوگرافی) آن ها در بیش تر موارد آسیب دیده است. این همان تأثیری است که افسردگی بر حافظه و استرس بر هیپوکامپوس دارد. پرسشنامه دلایل زندگی. پرسشنامه دلایل زندگی (RFL) بر پایه این نظریه به وجود آمد که برخی افکار ممکن است سبب ملایم تر شدن رفتارهای خودکشی مآبانه یا حتی افکار خودکشی در فرد بشوند. این آزمون در سال ۱۹۸۳ توسط لینه هان و همکارانش پدید آمد و شامل ۴۸ پرسش است که هر کدام در مقیاس لیکرتی از ۱ تا ۶ امتیاز دارند. این آزمون شامل ۶ زیرمجموعه است که عبارتند از باورهای مربوط به کنار آمدن با زندگی، مسوولیت نسبت به خانواده، مسوولیت نسبت به فرزند، ترس از خودکشی،
ترس از پی آمدهای اجتماعی و تعارض های اخلاقی. نمره های این آزمون معدل کل سؤال ها به اضافه معدل هر زیرمجموعه بیان می شود. با وجود آنکه این آزمون پایا و رواست، اما همچنان برای اهداف پژوهشی و نه بالینی از آن بهره برداری می شود. آزمون های دیگری همچون آزمون دلایل دانشجویان برای زندگی و آزمون خلاصه دلایل زندگی نیز از روی این آزمون تهیه شده اند. آزمون دلایل زندگی دانشجویان در واقع جایگزین زیر مجموعه مسوولیت خانوادگی است. آزمون خلاصه دلایل زندگی شامل تنها ۱۲ پرسش یا مورد از پرسشنامه دلایل زندگی است. آزمون جهانی پرستاران برای ارزیابی خودکشی. آزمون جهانی پرستاران برای ارزیابی خودکشی (NGASR) توسط کاتکلیف و بارکر در سال ۲۰۰۴ به وجود آمد تا بر خلاف آزمون های پیچیده که گرفتن آن ها کار یک روان درمانگر حرفه ایست، پرستاران و مبتدیان ارائه دهنده خدمات روانی نیز بتوانند خطر خودکشی ر در فرد تشخیص دهند. ۱۵ مورد توسط این آزمون سنجیده می شود که از آن میان می توان به «نشانگرهای برنامه ریزی برای خودکشی» با امتیاز ۳ یا «پیش آگهی سایکوز» با امتیاز ۱ اشاره کرد. در کل ۲۵ امتیاز در این آزمون در نظر گرفته شده است که ۵ به پایین برابر است با
ریسک خودکشی کم، ۶ تا ۸ برابر است با ریسک خودکشی متوسط، ۹ تا ۱۱ برابر است با ریسک خودکشی زیاد و ۱۲ به بالا برابر است با ریسک خودکشی بسیار زیاد. ارزش گذاری بر پایه رابطه علمی اثبات شده هر مورد با خودکشی صورت می گیرد. با این حال باید گفت که پایایی و روایی این آزمون به طور آزمایشی و علمی مورد بررسی قرار نگرفته است. کاراهای مربوط به مردم نگاری. در کشور ایالات متحده نرخ خودکشی ۱۱٫۳ تن در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن است. سن. در این کشور بیش تر خودکشی ها مربوط به بزرگسالان و افراد مسن تر است. در آمریکا مردان مسن سفیدپوست جزء بیش ترین مرتکبان خودکشی هستند. برای آمریکاییان بالای ۶۵ سال نرخ مرگ و میر ناشی از خودکشی در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن ۱۱٫۵ است. همچنین در این کشور نرخ خودکشی نوجوانان بسیار بالاست. به طور مثال در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن بین سنین ۱۰–۱۴ سال نرخ خودکشی ۰٫۹ تن است. جنس. جمهوری خلق چین و سائوتومه و پرنسیپ تنها نقاطی در جهان هستند که آمار خودکشی زنان از مردان در آن ها بیش تر است. در ایالات متحده خودکشی مردان ۴٫۵ برابر زنان است. در این کشور احتمال خودکشی مردان سنین ۱۵ تا ۱۹ سال ۵ برابر و مردان سنین ۲۰ تا ۲۴ سال ۶ برابر زنان است. بر پایه ت
حقیقات گلدن، مایو و گدس، زنان در این کشور بیش از مردان با مصرف بیش از حد دارو خودکشی می کنند. خطر خودکشی دوجنسه ها نیز بیش تر از تک جنسه هاست. در بیش تر این موارد استرس مزمن (بیش از ۲٫۵ سال) به همراهی کاراهای دیگر سبب ساز خودکشی در افراد است. قومیت و فرهنگ. در آمریکا قفقازیان و سرخ پوستان بالاترین نرخ خودکشی را دارند. سیاه پوستان نرخ متوسط و اسپانیایی تباران نیز کم ترین نرخ خودکشی را دارند. با این حال مردان آمریکایی اصیل ۱۵ تا ۲۴ سال بالاترین نرخ خودکشی را دارند. در استرالیا نیز به طور مشابهی نرخ خودکشی بومیان به ویژه مردان جوانشان از مردان سفیدپوست استرالیایی بیش تر است؛ ویژگی ای که مربوط است به به حاشیه رانده شدن اجتماعی، ترومای نسل بعدی بودن و نرخ بالای اعتیاد به الکل. در اینجا نیز افسردگی و استرس پایه های خودکشی هستند. وضعیت تأهل. خطر خودکشی در مردان تنها، یا زنان و مردان بیوه بیش تر است. مردان مجرد سفیدپوست نیز احتمال خودکشی بالاتری دارند. باز هم تأکید می شود که استرس و افسردگی دو کارای اصلی و اساسی در خودکشی هستند. جهت گیری جنسی. دلایل قانع کننده ای وجود دارد که ثابت می کند نرخ خودکشی بین همجنس خواه های
زن و مرد بیش از دگرجنس خواهان است. در این میان، احتمال خودکشی همجنس خواهان زن از همجنس خواهان مرد و دوجنس خواهان بیش تر است. با این حال، خطر خودکشی موفق در میان همجنس خواهان مرد بیش تر از همجنس خواهان زن است. کاراهای مربوط به تاریخچه زندگی. پژوهش های فراوانی پی درپی اثبات کرده اند که عواملی چون خودکشی اقوام درجه یک، تجربیات تلخ دوران کودکی (همچون از دست دادن پدر و مادر، سوء استفاده عاطفی، جسمی و جنسی) و موقعیت های تلخ زندگی (همچون بی کاری، تنهایی و استرس زاهای روانی) با خطر اقدام به خودکشی مرتبط هستند. حوادث اخیر زندگی برای خودکشی به منزله شتاب دهنده (کاتالیزور) عمل می نمایند. از دست رفتن روابط بین فردی و فقدان ثبات خانوادگی، سوگ و محرومیت، کاهش سطح روابط خانوادگی، خشونت خانگی از سوی شریک زندگی، جدایی و طلاق نیز از دیگر عوامل خطرزا برشمرده می شوند. همچنین بحران های اقتصادی، استرس معاش، بی کاری و کاهش سطح رفاه اقتصادی-اجتماعی از دیگر ماشه چکان های بحران خودکشی محسوب می شوند. همچنین گاهی برخی بیماری های مزمن مثل مبتلی شدن به ایدز و سرطان نیز ممکن است خطر اقدام به خودکشی را در فرد افزایش دهند. باید توجه داشت که
استرس و هورمون های مربوط به آن در طول زمان موجب آسیب دیدن و از بین رفتن هیپوکامپوس در مغز می شود. هیپوکامپوس محل ذخیره حافظه مکانی، احساسی و اجتماعی است و در به کار اندازی حافظه موقعیتی نیز تأثیر دارد؛ بنابراین منطق و طرز فکر نادرست در رابطه با موقعیت ها و تصمیم گیری نادرست بر طبق حافظه موقعیتی می تواند خطر خودکشی را در فرد به شدت افزایش دهد. گفته می شود خود این تعجیل در تصمیم گیری نادرست سبب ساز استرس بیش تر می گردد. وضعیت روانی. برخی ویژگی های بالینی وضعیت روانی می توانند به عنوان پیش بینی کننده هایی در زمینه خودکشی عمل کنند؛ به طور مثال، نامیدی، یعنی رسیدن به این باور که هیچ چیز بهتر نمی شود، خود یکی از این ویژگی هاست. همچنین کاراهای دیگری چون خشم و ضدیت با دیگران، هیجانات بالا، بیم و هراس نیز با خودکشی رابطه دارند. برخی نشانگان های روانی همچون توهم های بزرگ نمایی شده، توهم های مربوط به اینکه کسی قصد ایجاد فکر در فرد را دارد و توهم های مربوط به اینکه کسی قصد فکرخوانی فرد را دارد نیز با نرخ بالای خودکشی در ارتباطند. همچنین توهم های مربوط به ستور گرفتن از مقامات بالا نیز با خودکشی رابطه دارند که البته در ای
ن مورد یافته های علمی همراه با ابهام هستند. یکی دیگر از گونه های اختلال های روانی مؤثر در خودکشی، از دست دادن خود یا ایدیوزیمیا (idiozimia) نام دارد که توسط فدریکو سانچز نام گذاری شده است. ("ایدیوس" idios=«خود» و "زیمیا" zimia=«از دست دادن»). در این اختلال فرد افکار خودکشی دارد و احساس ناامیدی و از دست دادن قدرت خود بر موضوعات را دارد. عموماً این اختلال با آسیب هیپوکامپی ناشی از هورمون های استرس همراه است. افکار خودکشی. افکار خودکشی به هرگونه خیال پردازی، فکر کردن یا توجه به مسئله خودکشی گفته می شود. راه های گوناگونی برای ارزیابی افکار خودکشی وجود دارند؛ مثلاً اینکه آیا فرد اغلب به خودکشی می اندیشد یا گاهی؟ یا اینکه خیال پردازی وی در رابطه با موضوع یا مسئله ویژه ای دربارهٔ خودکشی است یا افکارش عمومیت دارند؟ همچنین بررسی دلایل و انگیزه های فرد برای خودکشی نیز در این حیطه جای دارد. نقشه خودکشی. ارزیابی خطر خودکشی شامل ارزیابی میزان کشنده بودن نقشه خودکشی و روش خودکشی و اینکه فرد تا چه اندازه به ابزار خودکشی (به طور مثال سلاح گرم) دسترسی دارد نیز، می شود. یک نقشه خودکشی ممکن است شامل مواردی چون زمان بندی، بررسی
روش خودکشی، تدارک ابزار خودکشی، بررسی دقیق جوانب و انجام آخرین کارها (به طور مثال خالی کردن حساب بانکی، بخشش اموال، خداحافظی با اقوام و…) باشد. هر چه نقشه خودکشی با جزعیات بیش تری تدارک دیده شده باشد، خطر انجام خودکشی بیش تر است. وجود یک یادداشت خودکشی حاکی از تصمیم جدی تر فرد برای اقدام به خودکشی است. در ارزیابی خطر خودکشی همواره می بایست به زمان بندی ارائه شده در یادداشت هایی که احتمالاً فرد پیش از خودکشی از خود به جای می گذارد، دقت شود و در این رابطه با فرد گفتگو شود. در واقع هر گونه یادداشتی که فرد نوشته باشد، می تواند در امر ارزیابی و پیش بینی و در نتیجه پیش گیری از خودکشی بسیار سودمند باشد. انگیزه مردن. برای درک اینکه چرا یک فرد دست به نابودی خود می زند، می بایست در آغاز بفهمیم که انگیزه وی برای این کار چه بوده است؛ زیرا ممکن است فرد به دلایلی همچون حوادث اخیر زندگیش، یا عقایدش نسبت به مرگ چنین کاری صورت دهد. در حالی که فردی ممکن است به خاطر عقاید فلسفی خود دست به خودکشی بزند، دیگری شاید به سبب شرایط عاطفی سختی که پشت سر نهاده این کار را انجام دهد. انگیزه های خودکشی بی شمارند. دیگر انگیزه های خودکشی. آر
زوی مرگ کردن تنها دلیل انجام خودکشی نیست. ممکن است یکی از انگیزه ها این باشد که فرد بخواهد با کشتن خود از دیگرانی که به وی آسیب زده و او را مورد اذیت قرار داده اند، انتقام بگیرد. همچنین ممکن است فرد برای پایان دادن به زجر جسمی که می کشد، بخواهد خود را نابود کند؛ همچون زمانی که بیماران لاعلاج برای پایان دادن به سختی و رنج ناشی از بیماری درخواست کمک برای خودکشی می کنند. دلایل زنده ماندن. یک ابزار سنجش خوب می بایست علاوه بر انگیزه ها و دلایل فرد برای مردن، انگیزه ها و اهدافی که باعث می شود فرد به زندگی علاقه داشته باشد را نیز مورد سنجش قرار دهد. پیش آگهی خودکشی. عموماً کسانی که اقدام به خودکشی می کنند، سابقه ای از آسیب زدن به خود یا خودکشی ناموفق دارند. میزان کشنده بودن روشی که فرد برای خودکشی یا خودکشی های پیشین خود انتخاب نموده، یک عامل تعیین کننده در میزان موفقیت وی برای خودکشی یا خودکشی های بعدی است. همچنین اینکه فرد تا چه حدی سعی داشته کسی متوجه خودکشی وی نشود نیز، عامل تعیین کننده دیگریست. با این حال، باید توجه داشت که هستند کسانی که به محض خطور کردن فکر خودکشی به ذهنشان این کار را می کنند؛ در مقابل اشخاصی
که افکار خودکشی در سر می پرورانند اما هرگز اقدام به خودکشی نمی کنند. اختلال روانی و خطر خودکشی. همه اختلالات روانی عمده عوامل افزایش دهنده خطر خودکشی هستند. با این حال، ۹۰٪ خودکشی ها را می توان به آسانی به افسردگی، افسردگی اساسی، افسردگی-شیدایی (دوقطبی)، اسکیزوفرنی و اختلالات شخصیتی به ویژه اختلال شخصیت مرزی ربط داد. هم مرضی یا وجود بیش از یک اختلال روانی علاوه بر اختلال اصلی همچون استرس به همراه وحشت زدگی نیز خطر خودکشی را به شدت افزایش می دهد. بی اشتهایی عصبی با میزان خودکشی رابطه تنگاتنگی دارد. نرخ خودکشی در افراد مبتلا به این اختلال ۴۰ برابر دیگر افراد است. در یک تحقیق مشخص شد که خطر خودکشی در میان این افراد ۱۸٪ است و در یک تحقیق دیگر ۲۷٪ مرگ مبتلایان به این بیماری از راه خودکشی بوده است. نرخ خودکشی افراد مبتلا به اسکیزوفرنی در مطالعات طولی صورت گرفته بین ۱۰٪ تا ۲۲٪ برآورد شده اما در یک تحقیق تازه تر مرد-محور مشخص شده که ۴٫۹٪ از مبتلایان به این بیماری در طول زندگی دست به خودکشی خواهند زد که معمولاً هم در زمان حمله بیماری صورت می گیرد. از جمله کاراهای خودکشی در میان مبتلایان به شیزوفرنی می توان به خودکشی
های قبلی، شدت بیماری اسکیزوفرنی، افسردگی همراه یا پس از بیماری، تنهایی، و جنسیت (مردان بیش از زنان) اشاره کرد. خطر خودکشی در مبتلایان به اسکیزوفرنی که دچار اختلال شک نیز هستند و آن ها که به تازگی از روان درمانگاه مرخص شده اند، فزون تر است. در حالی که نرخ خودکشی افراد مبتلا به اختلال خلقی در کل حدود ۱٪ است، اما مطالعات طولی انجام گرفته روی کسانی که به سبب یک بیماری روانی حاد در روان درمانگاه بستری شده اند، نشان می دهد نرخ خودکشی آن ها ۱۳٪ است. افرادی که با افسردگی اساسی دست و پنجه نرم می کنند ۲۰ برابر و آن هایی که با اختلال دوقطبی دست به گریبانند ۱۵ برابر افراد معمولی از خودکشی می میرند. به ویژه افسردگانی که دچار اختلالات هیجانی، بی خوابی، اضطراب و دیگر اختلالات هم مرضی هستند، در خطر بیش تری از اقدام به خودکشی به سر می برند. هیلی در تحقیق سال ۲۰۰۹ خود متوجه شد که داروهای ضد افسردگی با خودکشی مرتبطند و مصرف کنندگان آن ها ۱۰–۱۵ روز پس از نخستین مصرف تمایل به خودکشی پیدا می کنند. افرادی که تشخیص اختلال های شخصیتی به خصوص اختلال شخصیت مرزی، اختلال شخصیت ضد اجتماعی یا اختلال شخصیت خودشیفته گرفته اند بیش تر در معرض