Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
های بی امان به اندیشه های فرگشتی لامارک، گرانت، و "ردپا" می زدند. اگرچه چارلز لایل مخالف زمین شناسی بر پایه نوشته های کتاب مقدس بود، اما بر تغییرناپذیر بودن جانوران نیز باور داشت و در کتاب "اصول زمین شناسی" خود نگره های لامارک از شکل گیری جانوران را مورد انتقاد قرار داد. ایده آل گرایانی چون لوئی آگاسی و ریچارد اوون باور داشتند که هر گونه ای ثابت و تغییرناپذیر است چرا که نمایانگر ایده ای در ذهن پدیدآورنده به شمار می رود. آن ها بر این باور بودند که رابطه میان گونه ها را می توان از الگوهای شکل گیری رویان و نیز سنگواره های موجود مشاهده کرد، اما این رابطه ها همگی نشانگر الگویی پنهان از اندیشهٔ آسمانی بودند، که آفرینش پیشرو در آن باعث پدید آمدن پیچیدگی بیشتر و به کمال رسیدن آن در انسان می شد. اوون در این راه توانست پویشی قوی بر ضد اندیشه های گرانت تشکیل دهد و او را در جامعه علمی به حاشیه براند. بعدها، داروین اگرچه از تمثیل های به کار رفته توسط اوون بهره گرفت، اما برخورد اوون با گرانت به وی نشان داد که باید نگره خودش را از دیدگاه علمی با استدلال های قوی تری پشتیبانی کند. پیش بینی انتخاب طبیعی. با نگاهی به تاریخ زیست
شناسی از دوران یونان باستان به بعد می توان تقریباً پیش بینی همه ایده های اصلی چارلز داروین را مشاهده کرد. برای نمونه، لورن آیزلی متن های متفرقه ای از بوفون یافته است که نشان می دهند او تقریباً آماده بود که با چسباندن تکه های گوناگون، به ارائه نگرهٔ انتخاب طبیعی برسد. هنگامی که داروین در حال کار بر روی نگره خود بود، به بررسی زادگیری گزینشی مرغ های اهلی پرداخت و از مشاهده اینکه «زمستانی سخت، یا کمبود غذا، از راه نابود کردن ضعیف ها و بیمارها، همهٔ آثارِ خوب ماهرترین انتخاب [گزینشی] را داراست» چنان که «ضعیف ها و بیمارها زنده نمی مانند تا نقایص خود را پراکنده سازند.» داروین تحت تأثیر اندیشه های چارلز لایل دربارهٔ اینکه انتقال های زیست محیطی در پی تغییر محیط زیست بود؛ که منجر به کشف رقابتی شد که آگوستن پیرامو دوکاندول آن را جنگ میان گونه های گیاهی خوانده، و ویلیام هربرت توصیفش کرده بود. اصطلاح «تنازع برای بقا» رابرت مالتوس نیز – که در اشاره به جنگ های قبیله ای انسان ها به کار رفته بود – تأثیر عمیقی بر داروین گذاشت. چندین نویسنده به پیش بینی جنبه های فرگشتی نگره داروین پرداخته بودند، و در سومین چاپ "خاستگاه گونه ها
" به سال ۱۸۶۱، داروین نام ایشان را در ضمیمه ای مقدمه وار با عنوان "خلاصه ای تاریخی از پیشرفت اخیر دیدگاه ها دربارهٔ خاستگاه گونه ها" آورد، و آن را در چاپ های بعدی کتاب خود گسترش داد. در ۱۸۱۳، ویلیام چارلز لایل در پیشگاه انجمن سلطنتی مقالاتی را خواند که در آن ها فرض می کرد فرگشتی برای انسان ها وجود داشته است، و قاعدهٔ انتخاب طبیعی را به رسمیت شناخت. داروین و آلفرد راسل والاس هنگامی که به چاپ مشترک نگره خود در ۱۸۵۸ اقدام کردند از آثار او خبر نداشتند، ولی داروین بعدها اذعان کرد که والاس پیش از آن ها قاعده را عنوان کرده است. او می نویسد که مقاله والاس با عنوان «نمونه ای از یک زن سفیدپوست، که بخشی از پوستش همانند سیاهان است» در سال ۱۸۱۸ چاپ شده است، و اینکه «او مشخصا قاعده انتخاب طبیعی را مطرح کرده است، و این نخستین ارائه ای از این دست است؛ ولی وی تنها قاعده را دربارهٔ نژاد انسان و تنها چند ویژگی خاص به کار بره است.» پاتریک متیو در کتاب "در باب الوار کشتی سازی و کاشت درختان" (۱۸۳۱) خود از «تعادل یابی همیشگی حیات به دور شرایط. &amp;nbsp؛ فرزندان والدینی واحد، تحت شرایط بسیار متفاوت، ممکن است، در طی نسل های متعدد، ح
تی گونه هایی متفاوت شوند، و نتوانند با هم زادوولد کنند.» چارلز داروین اثر وی را پس از چاپ "خاستگاه" پیدا کرد. در خلاصهٔ تاریخی داروین در چاپ سوم، او می گوید «متأسفانه دیدگاه آقای متیو به صورت خلاصه در چند بخش جداگانه در ضمیمه ای درون کاری که مربوط به موضوعی متفاوت بود، مطرح گشته بود&amp;nbsp؛ با این حال اما، او آشکارا نیرومندی قاعده انتخاب طبیعی را دیده است.» با این حال، پیتر جی. بولر، تاریخ دان علم، می گوید «در ترکیبی از نگره پردازی قوی و بررسی موشکافانه، داروین توانست مفهومی از فرگشت را که در زمان خود یکتا بود پیدا کند.» بولر ادامه می دهد که اول بودن صرف برای یافتن جایگاه در تاریخ علم کافی نیست، و شخص باید ایده ای را ساخته و سپس دیگران را به اهمیت آن واقف سازد تا تأثیری حقیقی داشته باشد. توماس هنری هاکسلی در انشای خود دربارهٔ "خاستگاه گونه ها" می نویسد: انتخاب طبیعی. الگوهای زیستی که چارلز داروین در مکان هایی چون جزایر گالاپاگوس در طی سفر دوم بیگل یافت، او را به این سو سوق داد که در ثابت ماندن جانوران شک و در ۱۸۳۷ نخستین دفترچه از مجموعه نوشته های پنهانی خود دربارهٔ تراجهش را آغاز کند. مشاهدات داروین او را
به این رساند که تراجهش را فرایندی نزدیک تر به واگرایی و شاخه شاخه شدن بیابد تا پیشرفتی پله پله که پیشتر توسط لامارک و دیگران به تصویر کشیده شده بود. در ۱۸۳۸، او چاپ تازه ۶ام "مقاله ای در باب قاعده جمعیت" را، نوشته شده در پایان سده ۱۸ام توسط توماس رابرت مالتوس، خواند. ایده مالتوس دربارهٔ رشد جمعیتی که باعث تنازع برای بقا می شود، به همراه آگاهی خود داروین از چگونگی گزینش ویژگی های موردعلاقه توسط پرورش دهندگان، منجر به پیدایش اندیشهٔ انتخاب طبیعی از سوی وی شد. داروین اندیشه های خود دربارهٔ فرگشت را تا ۲۰ سال پس از آن منتشر نکرد؛ اگرچه آن ها را با چندین زیست شناس و دوست نزدیک خود، از جمله جوزف دالتون هوکر، در میان گذاشت. در این دوره، او از زمان برای بهبود هر چه بیشتر نگرهٔ خود بهره گرفت، چرا که از جنجالی بودن بحث ها پیرامون تراجهش باخبر بود. در سپتامبر ۱۸۵۴، او کار شبانه روزی بر روی نوشته های کتابش دربارهٔ انتخاب طبیعی را آغاز کرد. بر خلاف داروین، آلفرد راسل والاس که تحت تأثیر کتاب "شواهدی در مورد جایگاه انسان در طبیعت" قرار گرفته بود، پیشتر و هنگامی که کار خود را به عنوان طبیعی دان آغاز کرد به وجود تراجهش گونه ه
ا گمان برده بود. تا ۱۸۵۵، مشاهدات زیست جغرافیایی او در طی سفرهای میدانیش به آمریکای جنوبی و مجمع الجزایر مالایی، وی را به الگویی شاخه شاخه از فرگشت مطمئن ساخت، چنان که اقدام به چاپ مقاله ای کرد که در آن عنوان داشت همه گونه ها با تقریب خوبی از یکی از خویشاوندان نزدیک به خود منشأ گرفته اند. همچون داروین، توجه والاس به اندیشه های مالتوس دربارهٔ اینکه جمعیت جانوران چه تأثیری بر آن ها می گذارد، وی را به نتیجه هایی بسیار شبیه آنچه داروین بدان رسید، رساند. در فوریه ۱۸۵۸، والاس بدون آگاهی داشتن از نوشته های پنهانی داروین، اندیشه های خود را در مقاله ای نوشت، به داروین فرستاد، و نظر وی را جویا شد. نتیجه، چاپ مشترک "در باب تمایل گونه ها به ایجاد اقسام؛ و اندر تداوم اقسام و گونه ها به وسیله روش های انتخاب طبیعی" در ژوئیه آن سال شد. داروین همچنین کار بر روی چکیده ای خلاصه از نگره خود را آغاز کرد، و آن را در ۱۸۵۹ با عنوان "خاستگاه گونه ها" به چاپ رساند. چارلز داروین. تا دهه ۱۸۵۰ میلادی بحث بر سر اینکه جانوران گوناگون فرگشتیده اند یا نه، بحثی جدی در میان دانشمندان مطرح آن هنگام بود. در سال ۱۸۵۹، چارلز داروین با انتشار کتاب
"خاستگاه گونه ها" بحث بر روی خاستگاه های زیستی را به طور کلی تغییر داد و به آن چارچوبی علمی و مدون بخشید. در دوران جوانی، داروین تأثیر بسیاری از اندیشه های چارلز لایل، جغرافی دان اسکاتلندی، گرفت. لایل اگرچه زیست شناس و فرگشت گرا نبود، اما بر این باور بود که جهان فیزیکی باید توسط فرایندهای فیزیکی که همین اکنون نیز در حال رخ دادن هستند توضیح داده شود. داروین با تکیه بر این اندیشه به دنبال راهی برای توضیح چرایی پدید آمدن تنوع زیستی کنونی بود. در نهایت، مشاهدات میدانی او در طی سفرش به جزایر گالاپاگوس او را به طرح نظریه ای انداخت که امروزه با نام انتخاب طبیعی می شناسیم. آنچه که داروین و نگره اش را در مرتبه ای بالاتر از بحث های متداول آن روزگار قرار می داد این بود که داروین به دنبال دلیل فرایندهای فرگشتی رفت و نه اثبات وجود آن ها. بدون ارائه دلیل از چرایی پدید آمدن فرگشت، داروین حرف جدیدی در انجمن های علمی آن دوره نمی داشت. از جمله نخستین و مهم ترین طبیعی دانانی که نگره داروین را به شکل جدی پشتیبانی کرد، توماس هنری هاکسلی، آناتومیست بریتانیایی بود که پذیرفت نگرهٔ داروین سازوکاری قابل قبول از روند فرگشتی بدون دخالت
نیروهای فراطبیعی ارائه می دهد. هاکسلی اگرچه خود به طور کامل قانع نشده بود که انتخاب طبیعی سازوکار اصلی فرگشت است، اما پشتیبانیش از نظریه فرگشتی داروین در باشگاه X نقش اساسی در اصلاح دانش آن روزگار انگلستان با تخصصی کردن آن و بیرون آوردنش از چارچوب الهیات طبیعی به طبیعت گرایی داشت. به خاطر همین تلاش ها، در آغاز دهه ۱۸۷۰ در کشورهای انگلیسی زبان، فرگشت تبدیل به توضیح علمی اصلی از خاستگاه گونه های مختلف شده بود. هاکسلی کارزاری برای معرفی و ترویج فرگشت داروینی ترتیب داد که در آن بهره گیری بسیاری از شواهد موجود از فرگشت در دیرین شناسی ارئه می شد. برای نمونه، سنگواره آرکئوپتریکس که در اروپا یافت شده بود و نیز چندین سنگواره یافت شده در آمریکای شمالی از پرندگان آغازین که دندان داشتند نمونه های بسیار مناسبی برای نشان دادن این حقیقت بودند که پرندگان کنونی همگی از نیاکان خزنده پدید آمده اند. دیگر شاهد مهم ارائه سنگواره هایی بود که به یافتن خط فرگشتی اسب از نیاکان کوچک پنج سم خود کمک می کرد. با این حال پذیرش فرگشت از سوی دانشمندان غیر انگلیسی زبان در فرانسه و کشورهای جنوب اروپا و آمریکای لاتین کندتر پیش رفت. استثناء در ای
ن مورد آلمان بود که در آن آوگوست وایسمان و ارنست هکل به پشتیبانی از نگره فرگشتی پرداختند. همان گونه که هاکسلی از فرگشت برای به چالش کشیدن الهیات طبیعی در انگلستان بهره می گرفت، هکل از آن برای زیر سؤال بردن ایده آل گرایی فراطبیعی پذیرفته شده در جامعه زیست شناسی آن روز آلمان استفاده کرد. هکل و دیگر دانشمندان آلمانی حتی پروژه ای بلندپروازانه را برای شبیه سازی و ساخت دوباره تاریخ حیات بر پایه ریخت شناسی و رویان شناسی پیگیری کردند. نگره داروین توانست دیدگاه علمی دربارهٔ چگونگی شکل گیری حیات را به خوبی تغییر دهد و انقلاب فلسفی کوچکی پدیدآورد. با این حال، این نگره نتوانست چندین انتقاد مهم از روند فرگشتی را توضیح دهد. به ویژه آنکه داروین نمی توانست منشأ تفاوت ها در ویژگی های درون گونه ای را توضیح دهد و فرایندی را که این ویژگی ها از یک نسل به نسل دیگر می رسند به درستی شرح دهد. فرضیه داروین مبنی بر Pangenesis اگرچه تا حدی به ارث بردن ویژگی های اکتسابی تکیه داشت، اما توانست برای مدل های آماری فرگشتی که توسط پسرعمویش، فرانسیس گالتون، پیشنهاد شده بودند و نیز مکتب «بیومتریک» از اندیشه فرگشتی تأثیر گذارد. با این حال، این فر
ضیه را کمتر زیست شناسی کارآمد می دانست. مسئله انسان. داروین از واکنش سخت بخش هایی از جامعه علمی به ادعای مطرح شده در نوشتار "ردپای تاریخ طبیعی آفرینش" که انسان ها را برآمده از جانوران دیگر در طی روندی از جهش ها عنوان می کرد، آگاه بود. از این روی او تقریباً به طور کامل از مبحث فرگشت انسان در کتاب "خاستگاه گونه ها" خود گذشت. بر خلاف چنین محافظه کاری ای، این موضوع در بحث های صورت گرفته پس از انتشار کتابش بسیار پیگیری شد. برای بیشتر نیمه نخست سده ۱۹ میلادی، جامعه علمی بر این باور بود که اگرچه زمین شناسی نشان داده بود که زمین و حیات درون آن بسیار قدمت دارند، اما انسان ها تنها در چند هزار سال منتهی به زمان حال بر زمین پا گذاشته اند. با این حال تعدادی کشف های باستان شناسی در دهه های ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰ نشان از وجود ابزارهای سنگی در کنار باقی مانده جانوران منقرض شده دادند. در آغاز دهه ۱۸۶۰، کتاب "شواهد زمین شناختی قدمت انسان" (۱۸۶۳) اثر چارلز لایل باعث پذیرش همگانی این حقیقت شده بود که انسان ها در دوره ای پیشاتاریخی وجود داشته اند؛ دوره ای که می توانسته هزاران سال پیش از آغاز تاریخِ نوشته شده، ادامه داشته باشد. چنین چیزی با
دیدگاه فرگشتی از منشأ انسان هماهنگ تر بود. از سوی دیگر اما، تا آن هنگام هیچ سنگواره ای که فرگشت انسان را به تصویر بکشد در دسترس نبود. تا پیش از دهه ۱۸۹۰ و کشف سنگواره انسان جاوه ای، همه سنگواره های موجود از انسان یا از دیدگاه آناتومیکی نزدیک به انسان کنونی بودند یا مربوط به نئاندرتال هایی بودند که شباهت هایشان با انسان، به ویژه در اندازه کاسه سر، پذیرش آن ها به عنوان گونه هایی میانی بین انسان و دیگر نخستی ها را آسان می کرد. از این رو بحثی که بلافاصله پس از چاپ "خاستگاه گونه ها" دنبال شد بر شباهت ها و تفاوت های میان انسان ها و کپی های نوین متمرکز شد. کارل لینه در سده ۱۸ میلادی به خاطر آنکه در طبقه بندی انقلابیش، انسان ها و کپی ها را با هم در گروه نخستی ها طبقه بندی کرده بود مورد انتقاد قرار گرفت. ریچارد اوون به سختی از طبقه بندی ارائه شده توسط یوهان فریدریش بلومنباخ و کوویه که انسان را در راسته ای جدا از هر پستاندار دیگری قرار می داد، پشتیبانی می کرد؛ دیدگاهی که تا آغاز سده ۱۹ میلادی از سوی محافل علمی پذیرفته تلقی می شد. از سوی دیگر اما، هاکسلی توانسته بود ارتباط نزدیک انسان ها و کپی ها را از دیدگاه آناتومیک ن
شان دهد. در رویدادی مشهور که به عنوان مسئله اسبک شناخته شد، هاکسلی نشان داد که اوون در ادعای خود مبنی بر اینکه مغز گوریل ها فاقد بخش های حاضر در مغز انسان است، اشتباه می کند. هاکسلی استدلال خود را در کتاب بسیار تأثیرگذار خود، "شاهدی بر جایگاه انسان در طبیعت"، منتشر کرد. دیگر دیدگاه نیز متعلق به چارلز لایل و آلفرد راسل والاس بود که باور داشتند انسان و کپی ها نیایی مشترک داشتند، ولی در اینکه صرفاً سازوکارهای مادی توانسته باشند تفاوت های میان انسان و آن گروه را شکل داده باشند شک داشتند. در ۱۸۷۱، داروین "تبار انسان، و انتخاب طبیعی در ارتباط با جنسیت" را منتشر کرد که دیدگاه های او دربارهٔ فرگشت انسان را شامل می شد. داروین استدلال کرد که تفاوت های میان حواس انسان و دیگر جانوران بزرگ تنها تفاوت در درجه هستند و نه نوع. برای نمونه، او اخلاقیات را نتیجه رشد زیاد غریزه هایی که برای جانوران ساکن در گروه های اجتماعی سودمند بوده اند، دانست. او نتیجه گرفت که همه تفاوت ها میان انسان و کپی ها را می توان با پیوندی میان فشارهای انتخابی طبیعی بر نیاکان ما که از درختان پایین آمده و بر دشت ها گام برمی داشتند، و انتخاب جنسی توضیح د
اد. بحث بر خاستگاه انسان و درجه منحصر به فردی او تا سده ۲۰ میلادی نیز ادامه پیدا کرد. جایگزین های انتخاب طبیعی. مفهوم فرگشت چند سال پس از چاپ "خاستگاه گونه ها" در میان محافل علمی آن دوره جا افتاد، ولی پذیرش انتخاب طبیعی به عنوان سازوکار پدیدآورندهٔ آن کمتر فراگیر شد. چهار جایگزین اصلی که در سده ۱۹ برای انتخاب طبیعی پیشنهاد شدند: فرگشت الهی، لامارک گرایی نوین، راست زایی، و جهش گرایی. فرگشت الهی باور بر این بود که خدا در فرایند فرگشت دخالت کرده، و آن را به گونه ای رهبری کرده است که در نهایت همه حیات بر روی زمین را می توان آفرینش او دانست. ترکیب «فرگشت الهی» توسط هوادار نامدار آمریکایی داروین، آسا گری، به کار برده شد. با این حال این دیدگاه به آرامی از بحث های دانشمندان کنار گذاشته شد چرا که آنان به تدریج به سوی ایدهٔ طبیعت گرایی شیوه مدار و این باور سوق پیدا کردند که اشاره به دخالت مستقیم نیروهای فراطبیعی در روند فرگشت از دیدگاه علمی ناسودمند است. تا سال ۱۹۰۰، فرگشت الهی تا حد زیادی از بحث های علمی تخصصی ناپدید شد؛ اگرچه هنوز هواداران بسیاری در میان مردم جامعه داشت. در پایان سده ۱۹ میلادی، عنوان نولامارکیسم (لام
ارک گرایی نوین) به دیدگاه گروهی از طبیعی گرایانی اطلاق می شد که به ارث بردن ویژگی های اکتسابی را مهم ترین سازوکار فرگشتی برمی شمردند. هواداران این نظریه شامل ساموئل باتلر، نویسنده انگلیسی و منتقد داروین، ارنست هکل، زیست شناس آلمانی، و ادوارد درینکر کوپه، دیرین شناس آمریکایی بود. آن ها لامارکیسم را از دیدگاه فلسفی بالاتر از نظریه داروین مبنی بر انتخاب طبیعی بر مبنای تغییرات تصادفی قرار دادند. به ارث بردن ویژگی های اکتسابی بخشی از نظریه تبارنمایی هکل از فرگشت بود که عنوان می کرد رشد رویانی یک یاخته تاریخ فرگشتی آن یاخته را تکرار می کند. منتقدان این جریان، همچون آوگوست وایسمان و آلفرد راسل والاس آلمانی، نیز استدلال می کردند که هیچ کس تاکنون نتوانسته است شاهدی قاطع بر به ارث بردن ویژگی های اکتسابی در اختیار بگذارد. با وجود این انتقادها، نولامارکیسم به عنوان پرطرفدارترین بدیل انتخاب طبیعی در پایان سده ۱۹ باقی ماند و حتی در سده ۲۰ میلادی نیز در میان گروهی از طبیعت گرایان هوادار داشت. راست زایی یا ارتوژنز فرضیه ای بود که بر مبنای آن حیات میلی ذاتی به تغییر دارد و این تغییر به گونه مستمر و در جاده ای یکسویه به سمت «ب
هتر» شدن گونه است. این فرضیه هواداران بسیاری در سده ۱۹، از جمله لو برگ زیست شناس روس و هنری فرفیلد آزبورن دیرین شناس آمریکایی، به دست آورد. این فرضیه در میان گروهی از دیرین شناسانی که بر این باور بودند که سنگواره های موجود نشان از تغییرهایی یک طرفه و ثابت می دهند، شناخته شده بود. جهش گرایی عبارت از این ایده بود که گونه ها در نتیجه جهش های بسیار بزرگ پدید آمده اند. این ایده به عنوان جایگزینی بسیار سریع تر از روند کند انتخاب طبیعی داروین شناخته شد و در میان نخستین ژنتیک دانانی همچون هوگو دو وری، ویلیام بیتسون، و توماس هانت مورگان در آغاز پژوهش هایش، هوادار داشت. ژنتیک مندلی، بیومتریک، و جهش. کشف دوباره قانون های وراثت گرگور مندل در ۱۹۰۰ بحثی داغ را میان دو گروه در میان زیست شناسان پدیدآورد. در یک سوی، مندل گرایان بر تفاوت های مجزا و قانون های ارثیت متمرکز بودند. رهبری این گروه را ویلیام بیتسون (که واژه "ژنتیک" را جای گذاشت) و هوگو دو وری (که واژه "جهش" را جای گذاشت) بر دوش داشتند. مخالفان آن ها آماردانان زیستی بودند که به تغییرات پیوسته ویژگی ها درون جمعیت ها علاقه داشتند. رهبران این گروه کارل پیرسون و والتر فر
انک رافائل ولدون بودند که طبق سنت پایه گذاری شده توسط فرانسیس گالتون، بر روی سنجش و تحلیل آماریِ فراوانی در یک جمعیت متمرکز بودند. آماردانان زیستی ژنتیک مندلی را بر این پایه رد می کردند که واحدهای وراثتی مجزا، همانند ژن ها، نمی توانستند گسترهٔ فراوانی های دیده شده در جمعیت های واقعی را توضیح دهند. بررسی ولدون بر روی خرچنگ ها و حلزون ها شاهدی بر این بود که فشار انتخابی از سوی محیط زیست می تواند گستره فراوانی ها در جمعیت های وحشی را جابجا کند، ولی مندل گرایان بر این نظر که تفاوت های سنجیده شده توسط آماردانان زیستی بسیار کم اثرتر از آن هستند که بتوان فرگشت گونه های نو را بر پایه آن تفسیر کرد باقی ماندند. هنگامی که توماس هانت مورگان آزمایش ها بر روی مگس سرکه را آغاز کرد، در ابتدا شخصی جهش گرا بود که امید داشت نشان دهد که گونه های جدید را می توان در آزمایشگاه تنها با بهره گیری از جهش صرف تولید کرد. با این حال، کار او در میان سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۵ ژنتیک مندلی را تصدیق کرد و شواهد تجربی قاطعی فراهم آورد که آن را به وراثت کروموزومی پیوند می داد. تلاش او همچنین نشان داد که بیشتر جهش ها دارای تأثیرات به نسبت کوچک هستند
– همچون تغییر در رنگ چشم – و اینکه به جای پدیدآوردن گونه ای جدید در یک مرحله، جهش ها باعث بالا رفتن تفاوت ها در جمعیت کنونی می شوند. ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰. ژنتیک جمعیت. مدل های مندلی و بیومتریکی در نهایت با شکل گیری ژنتیک جمعیت با هم آشتی پیدا کردند. رانلد فیشر، زیست شناس و آماردان بریتانیایی، در نوشتارهای خود، از جمله کتابش "نظریه ژنتیکی و انتخاب طبیعی" (۱۹۳۰)، نشان داد که فراوانی های پیوسته سنجیده شده توسط آماردانان را می توان توسط برآیند عمل چندین ژن مجزا تولید کرد، و اینکه انتخاب طبیعی می تواند فراوانی های ژن در یک جمعیت را عوض کند و باعث فرگشت شود. در سری مقاله هایی، جان هالدین بریتانیایی نیز تحلیل آماری را برای نمونه های دیده شده از انتخاب طبیعی در جهان حقیقی، همچون فرگشت شب پره های فلفلی، به کار برد و نشان داد که انتخاب طبیعی حتی با سرعتی بیشتر از نرخی که فیشر متصور بود، صورت می گیرد. سیوال رایت، زیست شناس آمریکایی که آزمایش هایی در زمینه زادگیری جانوران داشت، بر روی مخلوط کردن ژن ها و تأثیرات زادگیری بر جمعیت های کوچک و به نسبت منزوی که نشان از رانش ژنی داشتند، متمرکز شد. در ۱۹۳۲، رایت مفهوم تناسب چشم انداز را
معرفی کرد و عنوان کرد که رانش ژن و درون زایی می توانند جمعیتی کوچک و منزوی را از یک اوج تطبیقی دور کند و باعث شود انتخاب طبیعی آن را به سوی اوج های تطبیقی دیگر سوق دهد. اثر فیشر، هالدان، و رایت باعث شکل گیری دانش ژنتیک جمعیت شد. این دانش ژنتیک مندلی را با انتخاب طبیعی گره زد و گامی مهم به سوی ایجاد نگره ای یکتا از سازوکار فرگشتی به شمار رفت. سنتز فرگشتی نوین. در نخستین دهه های سده ۲۰ میلادی، بیشتر طبیعی دانان میدانی باور داشتند که سازوکارهای لامارکی و جهشی فرگشت بهترین توصیف را از پیچیدگی های موجود در جهان طبیعی ارائه می دهند. با این حال با آغاز پیشرفت دانش ژنتیک، این دیدگاه به آرامی مورد تردید قرار گرفت. تئودوسیوس دوبژانسکی که به عنوان پژوهشگر پسادکترا در آزمایشگاه مورگان کار می کرد علاقه زیادی به کارهای ژنتیک دانان روسی در زمینه تنوع ژنتیکی پیدا کرد. او کمک کرد تا فاصله میان بنیان های فرگشت خرد – که توسط ژنتیک دانان جمعیتی پایه گذاری شده بودند – و الگوهای فرگشت کلان – که توسط زیست شناسان میدانی مشاهده شده بودند – را پر کند. در کتاب نامدار خود با عنوان "ژنتیک و خاستگاه گونه ها" (۱۹۳۷)، دوبژانسکی تنوع ژنتیکی
جمعیت های وحشی را مورد بررسی قرار داد و نشان داد که بر خلاف تصور ژنتیک دانان جمعیتی، این جمعیت ها دارای تنوع ژنتیکی بالایی بودند، و تفاوت های میان گروه های زیرجمعیتی را فهرست کرد. کتاب او همچنین کارهای آماری پیچیده از دیدگاه ریاضیاتی ژنتیک دانان جمعیتی را در قالبی فهم پذیرتر ارائه کرد. در انگلستان ای. بی. فورد، پیشرو مبحث ژنتیک بوم شناختی، در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ پژوهش های خود را در زمینه توانایی انتخاب شدن به دلیل معیارهای اکولوژیکی، از جمله توانایی حفظ کردن تنوع ژنتیکی از راه چندریختی ژنتیکی همچون گروه های خونی، قرار دارد. آثار فورد به سوق تدریجی سنتز نوین از انتخاب طبیعی به رانش ژن کمک کرد. ارنست مایر، زیست شناس فرگشتی، از کارهای برنهارد رنش، زیست شناس آلمانی، تأثیر پذیرفت و تأثیر معیارهای محیط زیست محلی را بر گستره پراکندگی جغرافیایی زیرگونه ها و گونه های نزدیک به هم مورد بررسی قرار داد. مایر کار دوبژانسکی را در کتاب ۱۹۴۲ خود به نام "سامانه شناسی و خاستگاه گونه ها" ادامه داد و بر اهمیت گونه زایی دگربوم در تشکیل گونه های جدید تأکید کرد. این نوع از گونه زایی هنگامی رخ می دهد که انزوای جغرافیایی یک زیردسته ب
ا شکل گیری سازوکارهایی برای انزوای زایشی همراه شود. مایر همچنین مفهوم گونه های زیستی را چارچوب بندی کرد که بر پایه آن گونه ها به عنوان گروهی از جمعیت های بالقوه یا بالفعل درون زا تعریف می شوند که از همه دیگر جمعیت ها انزوای زایشی داشته اند. در ۱۹۴۴، جورج گیلرد سیمپسون نشان داد که سنگواره های موجود با الگوی بی قاعدهٔ بی جهتی که توسط سنتز فرگشتی پیش بینی شده بود همخوانی دارند، و اینکه سازوکارهای خطی که پیشتر توسط دانشمندان نولامارک گرا و راست زا ادعا شده بودند با شواهد موجود سازگار نیستند. در ۱۹۵۰، جی. لدیارد استبینز کتاب "فراوانی و فرگشت در گیاهان" را منتشر کرد که به وارد نمودن گیاه شناسی به سنتز نوین کمک شایانی نمود. کارهای این دانشمندان که در موضوع های مختلف میان رشته ای مربوط به فرگشت فعالیت می کردند باعث ایجاد سنتز نوین فرگشتی شد. این عنوان از نام کتاب "" اثر جولیان هاکسلی گرفته شد. سنتز فرگشتی بنیانی نظری پدید آورد که اگرچه نه همه، بلکه بسیاری از شاخه های زیست شناسی را گرد هم می آورد. این دانش کمک کرد تا زیست شناسی فرگشتی – که پیشتر دانشی که صرفاً با تاریخ طبیعی سر و کار دارد متصور می شد – وارد فضای علمی
با روش های تجربی شود. همچنین سنتز توانست گستره وسیع افکار و اندیشه های گوناگون دربارهٔ فرگشت را جهت دهی کند؛ تا دهه ۱۹۵۰، انتخاب طبیعی عمل کننده بر فراوانی ژنی تقریباً تنها سازوکار قابل قبول برای تغییرات فرگشتی بود، و فرگشت کلان به سادگی نتیجه فرگشت خرد در مدت زمان طولانی فرض می شد. دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰: زیست شناسی ملکولی و فرگشت. دهه های میانی سده ۲۰ میلادی شاهد اوج گرفتن زیست شناسی مولکولی بود و به همراه آن، افزایش آگاهی دربارهٔ خاستگاه ژن ها به عنوان توالی های دی ان ی و ارتباط آن ها با توالی پروتئینی از دریچه رمزهای ژنتیکی. در این هنگام روش های علمی قدرتمندی برای بررسی پروتئین ها، همچون برق بری پروتئین و توالی سازی پروتئینی، ابداع شدند که پدیده های زیست شیمیایی را وارد حوزه سنتز فرگشتی نوین کردند. در آغاز دهه ۱۹۶۰، لینوس پاولینگ و امیل زوکرکاند ایدهٔ ساعت مولکولی را پیشنهاد دادند: تفاوت های توالی میان پروتئین های همساخت می توانست برای تعیین مدت زمانی که از جدایی دو گونه گذشته است مورد استفاده قرار گیرد. تا سال ۱۹۶۹، موتو کیمورا و دیگران پایه ای نگری برای ساعت مولکولی فراهم آوردند و نشان دادند که – حداقل در سطح
مولکولی – بیشتر جهش های ژنتیکی نه سودمند و نه مضر هستند و اینکه جهش و رانش ژن (به جای انتخاب طبیعی) عامل بخش زیادی از تغییرات ژنتیکی هستند. بررسی های بر روی تفاوت های پروتئینی درون نمونه های هر گونه همچنین داده های مولکولی در اختیار ژنتیک دانان جمعیتی گذاشتند تا با آن ها سطح مانندگی در جمعیت های طبیعی را تخمین بزنند. در دهه ۱۹۶۰، زیست شناسی مولکولی به سرعت به عنوان تهدیدی برای ساختار سنتی زیست شناسی فرگشتی دیده می شد. زیست شناسان فرگشتی مطرح – همچون ارنست مایر، دوبژانسکی، و سیمسون که سه بنیان گذار سنتز نوین به شمار می آمدند – به شدت به روش های مولکولی شک داشتند، به ویژه هنگامی که موضوع ارتباط (یا عدم ارتباط) آن با انتخاب طبیعی مطرح می شد. فرضیه ساعت مولکولی به ویژه چالش برانگیز بود و باعث بحث هایی میان هواداران دو گروهی که اهمیت جهش و رانش ژن را بر انتخاب طبیعی برتری می دادند یا بلعکس، شد. این بحث ها تا دهه ۱۹۸۰ نیز بدون نتیجه قطعی ادامه یافتند. دهه های پایانی سده ۲۰. دیدگاه های ژن-محور. در میانه دهه ۱۹۶۰، جورج سی ویلیامز به سختی از اینکه مطابقت های زیستی با عنوان «بقای گونه ها» تفسیر می شود (بحث های انتخاب
گروهی) انتقاد کرد. چنین تفسیرهایی بعدها جای خود را به دیدگاه ژن محورانه از فرگشت دادند که نشات گرفته از آرای ویلیام دی همیلتون، جورج آر پرایس، و جان مینارد اسمیت در زمینه انتخاب خویشاوندی بود. کتاب تأثیرگذار "ژن خودخواه" (۱۹۷۶) اثر ریچارد داوکینز این دیدگاه را به خوبی خلاصه کرد و نمایش داد. مدل های این دوره نشان می دادند که انتخاب گروهی دارای توانایی نسبی بسیار کمی است، اگرچه مدل های جدیدتر امکان وجود انتخاب های چندلایه ای بااهمیت را به تصویر کشیدند. در ۱۹۷۳، لی فان والن واژهٔ ملکه سرخ را – که از اثر "از ورای شیشه شفاف" توسط لوئیس کارول گرفته شده بود – پیشنهاد داد که برای توضیح سناریویی که در آن گونه ای که در یک یا چند مسابقه تسلیحاتی فرگشتی شرکت دارد ناچار به تغییرات مداوم برای جا نماندن از دیگر گونه هایی که با آن ها در یک هم فرگشتی قرار داشته می شود، به کار می رود. هامیلوتن، ویلیامز و دیگران پیشنهاد دادند که این ایده می تواند فرگشت تولید مثل جنسی را توضیح دهد؛ اینکه افزایش تنوع ژنتیکی در نتیجه تولید مثل جنسی به بقای مقاومت در برابر انگل هایی که به سرعت فرگشت پیدا می کنند کمک می کند، از این روی تولید مثل جنس