Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
والیبال قهرمانی مردان جهان ۱۹۵۶ سومین دوره از رقابت های قهرمانی جهان می باشد که از ۳۰ اوت تا ۱۲ سپتامبر ۱۹۵۶ در پاریس، فرانسه برگزار گردید. در پایان تیم چکسلواکی به عنوان قهرمانی دست یافت.
باشگاه فوتبال هایدنهایم () باشگاه فوتبالی است که در شهر هایدنهایم آن در برنتس در ایالت بادن-ووتمبرگ قرار دارد. این باشگاه هم اکنون در بوندس لیگا ۱ بازی می کند.
باشگاه فوتبال اس وی زاندهاوزن () باشگاه فوتبالی است که در شهر زاندهاوزن در ایالت بادن-ووتمبرگ قرار دارد. این باشگاه هم اکنون در بوندس لیگا ۲ بازی می کند.
تیم ملی والیبال مردان اتریش، یک تیم والیبال است که به نمایندگی از این کشور در تورنمنت های جهانی و قاره ای شرکت می کند.
«پاپین دم تنگز» آهنگی از گروه جی-یونیت به تهیه کنندگی دکتر دره و اسکات استورچ است. این آهنگ در نوامبر ۲۰۰۳ به عنوان دومین تک آهنگ از نخستین آلبوم آنها "بگ فور مرسی" (Beg for Mercy) توزیع شد. فیفتی سنت بخش نخست و پس از او لوید بنکس و یانگ باک به ترتیب بخشهای دوم و سوم آهنگ را می خوانند.
باشگاه فوتبال یونیون برلین () باشگاه فوتبالی است که در شهر برلین قرار دارد و در سال ۱۹۰۶ تأسیس شده است. این باشگاه هم اکنون در بوندس لیگا بازی می کند.
محسن عدل طباطبایی (زاده ۲۹ شهریور ۱۳۰۶) وزنه بردار اهل ایران بوده است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ در وزن ۶۰-۵۶ کیلوگرم (Featherweight) شرکت کرده است، طباطبایی با زدن وزنه های ۹۷.۵ کیلوگرم در یک ضرب و ۱۲۰ کیلوگرم در دو ضرب در مجموع در رتبه ۸ رده بندی کلی قرار گرفت.
علف های وحشی () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی آلن رنه است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. این فیلم در بخش مسابقه جشنواره فیلم کن ۲۰۰۹ به نمایش درآمد. این فیلم اقتباسی است از رمان "پیشامد " (۱۹۹۶) به قلم کریستیان گایی. داستان. مرد مسنی پس از اینکه کیف زنی را در پارکینگ یک فروشگاه پیدا می کند، دل به آن زن می بازد و تلاش می کند توجه زن را جلب کند. زن بعد از مدتی بی اعتنایی سرانجام تسلیم سماجت های مرد می شود.
«استیل دی.آر.ئی.» تک آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا دکتر دره همراه با اسنوپ داگ است که در سال ۱۹۹۹ میلادی منتشر شد. این تک آهنگ در آلبوم "۲۰۰۱" قرار داشت. این آهنگ در چارت رسمی تک آهنگ ها در ایتالیا، در رتبه نخست قرار گرفت.
امیرحسن فردوس (زاده ۷ مهر ۱۳۰۸) وزنه بردار اهل ایران بوده است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ در وزن ۶۷٫۵–۶۰ کیلوگرم (Lightweight) شرکت کرده است، فردوس با زدن وزنه های ۱۰۷٫۵ کیلوگرم در یک ضرب و ۱۳۵ کیلوگرم در دو ضرب در مجموع در رتبه ۵ رده بندی کلی قرار گرفت. زندگی شخصی. فردوس در ۷ مهرماه ۱۳۰۸ در خانواده ای اصفهانی به دنیا آمد. بعد از اتمام دوران ابتدایی، سه سال در دبیرستان تحصیل کرد و سپس تحصیل را رها کرده به سراغ ورزش رفت. امیرحسن در پانزده سالگی با دوستان خود به باشگاه راه آهن رفت و مشغول تماشای تمرین ورزشکارانی چون رسول رئیسی و ناصر مافی شد. او در پایان تمرین خواست زور خود را بیازماید و به همین جهت وزنه ۶۰ کیلویی را با موفقیت بالای سر برد. رئیسی با دیدن استعداد او از او خواست به باشگاه نیرو راستی بیاید تا با هم تمرین کنند. فردوس وسایل تمرین را مهیا کرد و طبق قراری که با رئیسی گذاشته بود، یک روز بعد به باشگاه نیرو راستی رفت که توسط منوچهر مهران و همسر او منیر مهران اداره می شد و ورزشکاران بزرگی چون محمود نامجو و جعفر سلماسی که در المپیک ۱۹۴۸ حضور داشتند در این باشگاه تمرین می کردند. بدین ترتیب فردوس در
این فضا تعلیم گرفت و رشد کرد.
شهرستان های شیلی ؛ ، کوچک ترین تقسیم بندی اداری در شیلی است. شهرستان می تواند شامل شهرها، شهرک ها، روستاها، آبادی ها و محدوده روستایی باشند. ۳۴۶ شهرستان شیلی در ۵۴ استان (provincia) گروه بندی شده اند که خود استان ها در ۱۷ منطقه گروه بندی شده اند.
لی جون (؛ زادهٔ ) کارآفرین، بازرگان و مدیر ارشد اجرایی چینی است، که در حال حاضر به عنوان مدیر عامل و رئیس هیئت مدیره شرکت شیائومی فعالیت می کند.
جلال منصوری (زاده ۲۰ دی ۱۳۰۸) وزنه بردار اهل ایران بوده است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ در وزن ۷۵-۶۷.۵ کیلوگرم (Middleweight) شرکت کرده است، منصوری با زدن وزنه های ۱۰۷.۵ کیلوگرم در یک ضرب و ۱۴۰ کیلوگرم در دو ضرب در مجموع در رتبه ۸ رده بندی کلی قرار گرفت. همچنین وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ در وزن ۸۲.۵-۷۵ کیلوگرم (Light-heavyweight) شرکت کرده است، منصوری با زدن وزنه های ۱۲۲.۵ کیلوگرم در یک ضرب و ۱۶۲.۵ کیلوگرم در دو ضرب در مجموع در رتبه ۴ رده بندی کلی قرار گرفت.
یونکرس یو ۸۷ معروف به اشتوکا یک بمب افکن شیرجه ای و هواگرد تهاجمی ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود که میانه دهه ۱۹۳۰ طراحی و به شکل گسترده و مؤثری توسط "لوفت وافه" در نقش پشتیبانی هوایی نزدیک و عملیات ضد کشتی در تمامی طول جنگ جهانی دوم به کارگرفته شد. "اشتوکا" یکی از مهم ترین عناصر موفقیت "بلیتس کریگ" (جنگ برق آسا) ورماخت در سال های ابتدایی جنگ در کارزارهای مختلف بود و با حملات دقیق خود خسارت بسیاری به دشمنان وارد آورد. طراحی اولیه. ایده یک بمب افکن شیرجه ای در آلمان از آرای ارنست اودت نشات می گرفت. اوایل سال ۱۹۳۵ دفتر فنی وزارت هوانوردی رایش مشخصات مورد نظر برای یک بمب افکن شیرجه ای جدید را به سه شرکت آرادو، هاینکل و یونکرس ارائه کرد و از آن ها خواست پیش نمونه های خود را طراحی کنند. گروه طراحی شرکت یونکرس به رهبری هرمان پولمان، با الگوگیری از پیکربندی بال پایین هواگرد کا ۴۷، هواگرد تک باله یونکرس یو ۸۷ را بدین منظور طراحی کرد. این هواگرد تمام فلزی، با ساختاری بال مرغی وارون، دارای ارابه فرود ثابت و برخلاف طراحی های پیشین یونکرس بدون پوسته کنگره دار بود. دو خدمه هواگرد به صورت پشت به پشت در یک اتاقک صیقل خورده ب
زرگ می نشستند. نخستین پیش نمونه تحت عنوان یو ۸۷فاو-۱ با یک موتور رولس-رویس کسترل وی با توان ۶۴۰ اسب بخار، نخستین پرواز خود را با خلبانی ویلی نوینهوفن روز ۱۷ سپتامبر سال ۱۹۳۵ در دسائو انجام داد. تثبیت گر عمودی و سکان دوگانه مدل اولیه در پی سقوط پیش نمونه در اثر از دست رفتن یکی از تثبیت گرها، با دُم تک گانه جایگزین شد. شهرت این هواگرد به "اشتوکا" از مخفف شدن عنوان عمومی "اشتورتس کامپف فلوک تسویک" به معنای بمب افکن شیرجه ای گرفته شده است. مدل ها. مدل تولیدی یو ۸۷آ با موتور یونکرس یومو ۲۱۰سی با توان ۶۰۰ اسب بخار از اوایل سال ۱۹۳۷ وارد خط تولید شد. این موتور یک ملخ گام متغیر سه تیغه را به چرخش درمی آورد. در مدل آ-۲ از موتور یومو ۲۱۰دی با توان ۶۸۰ اسب بخار و پیش ران بهبود یافته فاودی ام استفاده شد. اواخر این سال فرایند تولید از شرکت یونکرس به شرکت هواگردسازی ویزر، ابتدا در برمن و لموردر و سپس در برلین-تمپلهوف، منتقل گشت. مجموعاً حدود ۲۰۰ فروند از مدل آ تولید شد. مدل ب از سال ۱۹۳۸ وارد خدمت در "لوفت وافه" شد. در این مدل از ارابه فرود اصلاح شده، آسمانه نوین تر و بدنه ای باریک تر استفاده شد. موتور هم به نمونه یونکرس ی
ومو ۲۱۱دی با سوخت رسانی انژکتوری و توان ۱۲۰۰ اسب بخار تغییر کرد. ویژگی مهم دیگر این مدل سامانه هدایت خودکار شیرجه بود که خلبان به کمک آن ارتفاع برخاستن را تنظیم می کرد. از یو ۸۷ب می شد به عنوان کِشنده بادپر استفاده کرد. با نصب فیلتر شن در موتور گونه ای تحت عنوان «یو ۸۷ب تروپ» برای مناطق صحرایی شمال آفریقا پدید آمد. البته با توجه به سختی نگهداری در صحرا، طول عمر موتور این مدل تنها شصت تا هفتاد ساعتِ پروازی بود؛ درحالی که در شرایط عادی به ۲۰۰ ساعت می رسید. مدل یو ۸۷سی گونه بمب افکن شیرجه ای ناوپایه بود که برای عمل بر عرشه ناو هواپیمابر در حال ساخت "گراف سپلین" در نظر گرفته می شد. این مدل مجهز به بال های تا شو هیدرولیک، قلاب توقف عرشه و ارابه فرود قابل رها شدن بود. مدل یو ۸۷سی-۱ از مدل ب-۱ تبدیل شد و بال تا شو نداشت. گونه ای از این مدل قرار بود اژدر حمل کند. صرفاً تعداد اندکی به این مدل تبدیل شدند چرا که ناو هواپیمابر "گراف سپلین" هیچگاه تکمیل نشد. اوایل سال ۱۹۴۰ برد نسبتاً کوتاه ۶۰۰ کیلومتری این هواگرد با افزوده شدن دو محفظه بیرونی سوخت به زیر بال ها بهبود یافت تا مدل یو ۸۷اِر (مخفف "Reichweite" به معنای برد) پ
دید آید. برد این مدل به ۱٬۰۰۰ کیلومتر می رسید. از این مدل که بر پایه مدل یو ۸۷ب-۲ بود، در نقش ضد کشتی استفاده شد. با توجه به کمبودهای مدل ب، شرکت یونکرس یو ۸۷دی (معروف به ‘’دورا’’) را با موتور یومو ۲۱۱یوت، بدنه اصلاح شده و ظرفیت سوخت بیشتر طراحی کرد. این مدل می توانست مقدار بیشتری بمب حمل کند و برد بیشتری داشت. مدل های یو ۸۷ایی و اف تنها در حد طرح بودند. مدل یو ۸۷گه (معروف به ‘’گوستاف’’) در پاسخ به نیاز به یک شکارچی تانک با تسلیحات قدرتمند، در تابستان سال ۱۹۴۳ طراحی شد. این مدل به دو توپ خودکار ۳۷ میلی متری فلاک ۱۸ هر یک با ۱۲ گلوله مغز تنگستنی مجهز بود که می توانست در زره ضخیم تانک تی-۳۴ نفوذ کند. به هر صورت تسلیحات سنگین تحرک را به میزان بیشتری از این هواگرد گرفت. هانس-اولریش رودل در پرواز با هواگرد یو ۸۷گه توانست حدود ۵۰۰ تانک دشمن را در جبهه شرقی منهدم کند. مدل یو ۸۷ ها عنوانی برای تمامی نسخه های هدایت دوگانه از مدل های یو ۸۷دی-۱، دی-۳، دی-۵، دی-۷ و دی-۸ بود. تولید. تولید با مدل پیش تولید یو ۸۷آ-۰ آغاز شد و با مدل تولید یو ۸۷آ-۱ ادامه پیدا کرد. مدل آ از سال ۱۹۳۸ جای خود را در خط تولید به مدل یو ۸۷ب داد. ب
ا وجود قدیمی شدن طراحی، تولید یو ۸۷ در شرکت یونکرس و به صورت پیمان کاری در شرکت هواگردسازی ویزِر تا ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ ادامه داشت و مجموعاً ۶۵۱۳ فروند از آن تولید شد. شیوه کاربرد. بر مبنای تاکتیک "بلیتس کریگ" (جنگ برق آسا) ستون های بسیار متحرک و پرسرعت زرهی ورماخت با پشتیبانی بمب افکن های شیرجه ای یو ۸۷ که به «توپخانه پرنده» شهرت داشتند، با تمرکز بر یک نقطه حساس ("Schwerpunkt") خط دفاعی دشمن را می شکستند و با نفوذ عمیق در اراضی آن نیروهای آن را به محاصره درمی آوردند و سپس به کمک پیاده نظام منهدم می کردند. در صورت مواجهه با مقاومت یا ضد حمله هواگردهای "اشتوکا" پیش از قدرت گرفتن دشمن آن را منکوب می نمودند. هواگردهای یو ۸۷ با حمله به ادوات ارتباطی و ستون های در حال عقب نشینی دشمن بین آن ها آشوب ایجاد می کردند و اجازه بازگشت انسجام را نمی دادند. هواگرد سوت هایی داشت که با به صدا درآمدن وحشت را در میان اهداف دو چندان می کرد. این هواگردها معمولاً با زاویه ۷۰ درجه به سمت هدف مورد نظر خود شیرجه می رفتند که خلبان را قادر می ساخت با دقت بالایی بمب را رها کند. با بهره گیری از ترمز شیرجه در بال ها عمل شیرجه می توانست ب
ا سرعتی ثابت صورت بگیرد تا خلبان فرصت بیشتری برای هدف گیری داشته باشد. هنگام برخاستن از این شیرجه پر شیب خلبان فشاری معادل ۳ تا ۵ شتاب گرانشی تحمل می کرد و در آن شرایط بیشترین آسیب پذیری را در برابر جنگنده های دشمن داشت. البته این مسئله مشکل چندانی نبود چرا که با توجه به برتری هوایی آلمانی ها، آسمان جایی که در آن عمل می کردند معمولاً خالی از جنگنده های متخاصم بود. هواگرد سازوکاری داشت که در صورت بی هوش یا بی حال شدن خلبان زیر این فشار، به شکل خودکار کاملاً از شیرجه تند بازگردد. بدنه به گونه ای مستحکم طراحی شده بود که طاقت شیرجه و برخاست های پی درپی را می آورد. تاریخچه عملیاتی. نخستین تولیدات هواگردهای یو ۸۷آ-۱ ماه آوریل سال ۱۹۳۷ تحویل شد و در اختیار گروه ۱ جناح ۱۶۲ "اشتوکا" قرار گرفت. این یگان موظف به توسعه تاکتیک های عملیاتی بود. سه فروند از این هواگردهای یو ۸۷آ-۱ در قالب لژیون کوندور جهت کارآزمایی عملیاتی به اسپانیا فرستاده شدند. این نیرو در جنگ داخلی اسپانیا از ملی گراها پشتیبانی می کرد. از یو ۸۷ در پشتیبانی از قوای ملی گرا در جنگ داخلی اسپانیا استفاده شد. تجربیات تاکتیکی و فنی به دست آمده در این آوردگاه ی
و ۸۷ را به یک هواگرد به شدت تخصصی بدل کرد. یو ۸۷ در نقش پشتیبانی از نیروهای زمینی بسیار کارآمد واقع می شد و در حصول موفقیت های اولیه ورماخت در جنگ جهانی دوم تأثیر بسزایی داشت. سال ۱۹۳۹ تمامی هواگردهای یو ۸۷آ به یگان های آموزشی فرستاده و جناح های بمب افکن شیرجه ای به مدل با قابلیت بسیار بیشتر یو ۸۷ب مجهز شدند. با تعداد هواگردهای اندک تولید شده از مدل یو ۸۷سی-۱ اسکادران ۴ گروه ۱۸۶ هواپیمابر تشکیل شد اما با رها شدن کار بر روی ناو هواپیمابر "گراف سپلین"، این هواگردها نیز به استاندارد مدل یو ۸۷ب تبدیل شدند. مجموعاً ۳۳۶ هواگرد یو ۸۷ب در قالب ۹ گروه "اشتوکا" سرنیزه تهاجم آلمان به لهستان از روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹ بودند. در جریان این کارزار ۳۱ فروند از این هواگردها از دست رفت. مدل یو ۸۷ار مشارکت مختصری در تهاجم به دانمارک و نروژ در ماه آوریل سال ۱۹۴۰ داشت. نیروهای ورماخت زیر چتر پشتیبانی هواگردهای "اشتوکا" در ماه های مه و ژوئن همان سال بلژیک، هلند و فرانسه را به زانو درآوردند. به هر صورت یو ۸۷ با سرعت پایین و تسلیحات دفاعی ضعیف هواگردی آسیب پذیر در مقابل جنگنده های دشمن بود. بدین ترتیب تنها در شش روز آغازین نبرد بریتا
نیا بیش از ۴۰ فروند ‘’اشتوکا’’ از دست رفتند. در ادامه یگان های یو ۸۷ به مدیترانه و بالکان منتقل شدند که آلمان هنوز برتری هوایی را در دست داشت. هواگردهای اشتوکا سال ۱۹۴۱ آسیب جدی به کشتیرانی بریتانیا در مدیرانه و جبهه شمال آفریقا وارد آوردند. هنگام آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی "لوفت وافه" مجموعاً ۴۲۴ هواگرد یو ۸۷ را بدین منظور اختصاص داده بود. این مقدار ۱۰ فروند کمتر از مقدار به کارگرفته شده برای نبرد فرانسه بود. از این رو و با توجه به گستردگی ناحیه عملیاتی در شوروی عمل به اصل تمرکز بر نقاط حساس، با جابه جایی مکرر گروه "اشتوکا"ها بین پایگاه های هوایی مختلف، به صورت ویژه اجرایی گشت. در این آوردگاه نیز "اشتوکا"های آلمانی نقش سرنیزه تهاجم به شرق را ایفا نمودند. از مدل یو ۸۷دی از میانه سال ۱۹۴۱ در جبهه شرقی ابتدا به عنوان بمب افکن شیرجه ای و سپس در یگان های ویژه حملات شبانه، استفاده گسترده ای شد. تا تابستان سال ۱۹۴۳ حدود ۸۵ درصد از هواگردهای یو ۸۷ در جبهه شرقی خدمت می کردند. یو ۸۷گه آخرین مدلی بود که در خط مقدم به کارگرفته شد. از میانه سال ۱۹۴۳ بود که با ظهور نسل جدیدی از جنگنده های شوروی عملکرد "اشتوکا"
در جبهه شرقی به شدت تحت شعاع قرار گرفت. به هر صورت، یو ۸۷ در پشتیبانی هوایی نزدیک از یگان های زمینی ورماخت، تا آخرین روزهای بقای رایش سوم همچنان خسارت سنگینی به تانک های دشمن زد. یکی از عمده دلایلی که سبب شد آلمان از یو ۸۷ که از دست کم از سال ۱۹۴۰ به شکل عیانی منسوخ شده بود تا به انتها استفاده کند، نبود جایگزینی کامل برای آن بود. شرکت های مختلف چندین نمونه بدین منظور طراحی کردند اما هیچ یک نتوانستند به شکل مناسبی توقعات را برطرف کنند. دیگر کاربران. علاوه بر "لوفت وافه"، از یو ۸۷ در نیروی های هوایی ایتالیا، بلغارستان، رومانی، مجارستان و در اواخر جنگ توسط نیروی هوایی چکسلواکی نیز استفاده شد. مشخصات فنی. "یو ۸۷دی-۵":
یونکرس یو ۸۶ یک هواگرد دوموتوره از نوع بمب افکن متوسط و مسافربری ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود که در دهه ۱۹۳۰ طراحی و در جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد. طراحی و استفاده. یونکرس یو ۸۶ به عنوان یک بمب افکن متوسط برای "لوفت وافه" و یک هواپیمای مسافربری ده صندلی برای "لوفت هانزا" طراحی شد. این هواگرد نخستین پرواز خود را روز ۴ نوامبر سال ۱۹۳۴ در دسائو صورت داد. مدل چهار سرنشین یو ۸۶آ میانه سال ۱۹۳۶ به جناح ۱۵۲ شکاری تحویل داده شد. این مدل معمولاً به دو موتور دیزلی یومو ۲۰۵سی با توان ۶۰۰ اسب بخار مجهز بود که آن را قابل اطمینان می ساخت اما عملکرد متوسطی داشت. سه جایگاه مسلسل در دماغه، کف و سقف قرار داشت. بمب های ۸۰ کیلوگرمی به صورت افقی در مرکز بدنه حمل می شدند. مدل های تولید نخست یو ۸۶دی و یو ۸۶ایی بودند. این هواگردها عملکرد ضعیفی از خود نشان دادند تا ادامه توسعه بر گونه های مسافربری غیر نظامی (یو ۸۶ب، یو ۸۶اف و یو ۸۶سِت)، بمب افکن آموزشی (یو ۸۶گه) و بمب افکن صادراتی (یو ۸۶کا) قرار گیرد. گونه صادراتی به سوئد، شیلی، پرتغال و مجارستان فروخته شد. مدل های یو ۸۶په و یو ۸۶اِر از گونه هواگرد شناسایی عکس برداری ارتفاع بلند
بود. نیروی هوایی آفریقای جنوبی سیزده فروند از هواگردهای غیر نظامی یو ۸۶ را سال ۱۹۳۹ به بمب افکن تبدیل کرد. مشخصات فنی. "یو ۸۶":
یونکرس یو ۸۸ یک هواگرد دو موتوره چند منظوره ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود که اواسط دهه ۱۹۳۰ طراحی و به صورت گسترده در طول جنگ جهانی دوم توسط "لوفت وافه" به کاربرده شد. طراحی و استفاده. یونکرس یو ۸۸ در پاسخ به درخواست فوری دفتر فنی وزارت هوانوردی رایش برای یک بمب افکن پر سرعت برای "لوفت وافه" در حال گسترش، طراحی شد. پیش نمونه نخستین بار روز ۲۱ دسامبر سال ۱۹۳۶ به خلبانی کارل کیندرمان به پرواز درآمد. این هواگرد تمام فلزی دو موتور خطی دایملر-بنتس دی ب ۶۰۰آ با توان ۱٬۰۰۰ اسب بخار داشت که آن را به حداکثر سرعت ۴۶۵ کیلومتر بر ساعت می رساند. پیش نمونه دوم اساساً مشابه آن بود با این تفاوت که سال ۱۹۳۸ موتور شعاعی یونکرس یومو ۲۱۱آ جایگزین شد. این موتور حداکثر سرعت را به ۵۲۰ کیلومتر بر ساعت رساند و سفارش تولید انبوه را به همراه داشت. تعدادی از هواگردهای پیش تولید یو ۸۸آ-۰ تابستان سال ۱۹۳۹ تکمیل شدند. هواگرد قابلیت بالایی در هدف گیری دقیق در نقش بمب افکن شیرجه ای نشان داد و بدین منظور ترمزهای هوایی چند تکه در زیر بال های آن نصب شد. نخستین مدل تولیدی یو ۸۸آ-۱ به یگان ۸۸ آزمایش تحویل شد. این یگان ماه اوت سال ۱۹۳۹ به گروه ۱ ج
ناح ۲۵ رزمی و مدت کوتاهی بعد به گروه ۱ جناح ۳۰ رزمی تغییر عنوان داد. با آغاز جنگ جهانی دوم، ماه سپتامبر نخستین مأموریت عملیاتی این هواگردها حمله به کشتی های جنگی بریتانیایی در خور فورث در شرق اسکاتلند بود. تا پایان این سال حدود ۶۰ هواگرد عملیاتی در حال خدمت بودند. سال ۱۹۴۰ از یو ۸۸ در کارزارهای مختلف در سرتاسر اروپا، از جمله در جریان در بمباران های شبانه علیه بریتانیا، به شکل روز افزون استفاده شد. مدل یو ۸۸آ در ۱۷ گونه مختلف با موتورهای ارتقا یافته، تسلیحات دفاعی تقویت شده و قابلیت های دفاعی بهبود یافته، تولید شد. پرکاربردترین گونه یو ۸۸آ-۴ بود که در اروپا و شمال آفریقا خدمت کرد. این نخستین گونه بود که بر اساس تجربیات نبردهای فرانسه و بریتانیا، بهسازی های فنی در آن اعمال می شد. در این مدل طول بال ها افزایش یافت، موتور یومو ۲۱۱یوت به کار رفت و تسلیحات دفاعی سنگین تر شد. بیست فروند از مدل یو ۸۸آ-۴ به فنلاند و چند فروند دیگر به ایتالیا، رومانی و مجارستان تحویل گردید. از هواگردهای یو ۸۸آ در بالکان، مدیترانه و جبهه شرقی استفاده فراوانی شد. جناح های ۲۶ و ۳۰ رزمی با استقرار در شمال نروژ، آن ها را به شکل مؤثری در نوا
حی شمالگان به کار بردند و حملات مخربی علیه کاروان های دریایی کمک به شوروی، به اجرا گذاشتند. مدل یو ۸۸ب برنامه توسعه مجزایی داشت و در نهایت به پدیداری یونکرس یو ۲۸۸ منجر شد. مدل بعدی یو ۸۸سی از گونه جنگنده سنگین بود. نخستین نسخه از آن یو ۸۸سی-۲ بود که از یو ۸۸آ-۱ تبدیل شد و سه مسلسل ام گه ۱۷ و یک توپ خودکار ۲۰ میلی متری ام گه اف اف در دماغه داشت. یک مسلسل ام گه ۱۵ هم در جایگاه تیربارچی دم بود. این مدل اواخر تابستان سال ۱۹۴۰ در قالب جناح ۱ شکاری شبانه وارد خدمت شد و در حمله پایگاه های نیروی هوایی بریتانیا در جزیره بریتانیا مورد استفاده قرار گرفت. متعاقب آن، مدل یو ۸۸سی-۴ با طول بال مشابه یو ۸۸آ-۴ بود. در مدل یو ۸۸سی-۶ دو توپ خودکار ۲۰ میلی متری دیگر به تسلیحات جلویی افزوده شد و مسلسل ام گه ۱۵ پشت با مسلسل ام گه ۱۳۱ جایگزین گشت. از این مدل به عنوان جنگنده شبانه و روزانه استفاده شد. آخرین گونه جنگنده یو ۸۸گه بود که بهار سال ۱۹۴۴ پدید آمد و از دم مکعبی یو ۱۸۸ استفاده می کرد. این گونه مجهز به رادار بهبود یافته "لیختن اشتاین"، یک جنگنده شبانه بسیار مؤثر بود. مجموعاً ۱۴٬۶۷۶ فروند از هواگردهای یو ۸۸ تولید شد که حدود ۳
٬۹۰۰ فروند از آن ها از گونه های جنگنده یا هواگرد تهاجمی بودند. مشخصات فنی. "یو ۸۸":
یونکرس ۸۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس یو ۹۰ هواگرد چهار موتوره ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود که به عنوان هواپیمای مسافربری برای "دویچه لوفت هانزا" طراحی شد اما به عنوان هواگرد ترابری نظامی در "لوفت وافه" مورد استفاده قرار گرفت. طراحی و استفاده. یونکرس یو ۹۰ همزمان با بمب افکن یو ۸۹ طراحی شد و از همان بال ها، ساختار دُم و ارابه فرود استفاده می کرد. هواگرد ترابری تجاری با چهل نفره یو ۹۰ کارآزمایی خود را از ۲۸ اوت سال ۱۹۳۷ آغاز نمود. پیش نمونه یو ۹۰فاو-۱ چند رکورد از خود برجای گذاشت اما دچار چندین مشکلات فنی بود و هنگام یک پرواز آزمایشی از بین رفت. یو ۹۰ هیچگاه به عنوان هواپیمای مسافربری وارد خدمت نشد. با این حال، هفت فروند از هواگردهای تولید شده با عنوان یو ۹۰ب-۱ در اختیار "لوفت وافه" قرار گرفت و تا سال ۱۹۴۳ در وظایف ترابری خدمت کرد. مشخصات فنی. "یو ۹۰":
یونکرس یومو ۰۰۴ اولین موتور توربوجت در کاربرد عملیاتی بر روی هواپیما و همچنین نخستین موتور توربوجت موفق با کمپرسور محوری بوده است. حدود ۸۰۰۰ از این موتور توسط شرکت آلمانی یونکرس در دوران جنگ جهانی دوم ساخته شدند که برای به حرکت درآوردن مسرشمیت ام ئی ۲۶۲ (نخستین هواپیمای جنگنده دارای موتور جت) و همچنین آرادو آر ۲۳۴ و تعدادی از جنگنده های دیگر مانند هورتن هو ۲۲۹ در سال های پایانی جنگ جهانی دوم به کار رفت.
موتور هواپیمای جومو ۲۰۵ مشهورترین موتور هوایی دیزل بود که توسط شرکت یونکرس تولید شد. این موتور برای این ساخته شد که هواپیما بتواند با زیردریاییهای یو آلمانی در دریا سوخت رد و بدل کند. جومو ۲۰۴ برای اولین بار در سال ۱۹۳۲ وارد خدمت شد. موتورهای بعدی از این نوع شامل جومو ۲۰۶ و جومو ۲۰۸ آزمایشی بودند که جومو ۲۰۷ در مقادیری برای هواپیماهای جاسوسی Junkers Ju 86P و -R و هواپیماهای شناسایی ۴۶ متری تولید شد. قایق پرنده با دهانه بال، شش موتوره Blohm &amp; Voss BV 222 Wiking. هر سه این انواع در ترتیبات سکته مغزی و سوراخ و سوپرشارژ متفاوت بودند. در مجموع، بیش از ۹۰۰ عدد از این موتورها در دهه ۱۹۳۰ و در طول جنگ جهانی دوم تولید شد. طراحی و تولید. همه این موتورها از یک سیکل دو زمانه با ۱۲ پیستون استفاده می کردند که شش سیلندر مشترک داشتند، تاج پیستون به تاج پیستون در یک پیکربندی مخالف. این پیکربندی غیرمعمول به دو میل لنگ نیاز داشت، یکی در پایین بلوک سیلندر و دیگری در بالا، که با هم دنده شوند. پیستون ها در طول چرخه عملیاتی به سمت یکدیگر حرکت می کردند. دریچه ورودی در یک انتهای سیلندر و درگاه اگزوز در انتهای دیگر قرار داشتند. ای
ن باعث شد که یک پیستون به طور مؤثر ورودی را کنترل کند و دیگری اگزوز را کنترل کند. دو پمپ تزریق بادامک در هر سیلندر استفاده شد که هر کدام دو نازل را تغذیه می کردند، در مجموع برای چهار نازل در هر سیلندر. همان طور که در طراحی های دو زمانه معمول است، جوموها از هیچ سوپاپی استفاده نمی کردند، بلکه از دهانه های ورودی و خروجی ثابتی استفاده می کردند که در طول ساخت خود در آستر سیلندر بریده شده بودند، که وقتی پیستون ها به نقطه خاصی در حرکتشان می رسیدند، باز می شدند. به طور معمول، چنین طرح هایی بازده حجمی ضعیفی دارند زیرا هر دو پورت به طور همزمان باز و بسته می شوند و عموماً در مقابل یکدیگر در سیلندر قرار دارند. این منجر به حذف ضعیف شارژ سوخته می شود، به همین دلیل است که دو زمانه بدون سوپاپ معمولاً دود تولید می کند و ناکارآمد است. جومو این مشکل را تا حد زیادی با چیدمان هوشمندانه پورت ها حل کرد. درگاه ورودی در زیر پیستون «پایین» قرار داشت، در حالی که درگاه اگزوز «بالا» قرار داشت. میل لنگ پایینی ۱۱ درجه نسبت به میل لنگ بالای تأخیر داشت، به این معنی که دریچه های اگزوز اول باز می شوند و مهم تر از آن، ابتدا بسته می شوند، که امک
ان پاکسازی مناسب دود را فراهم می کند. این سیستم باعث شد که جوموهای دو زمانه مانند موتورهای چهار زمانه تمیز و کارایی داشته باشند، اما پیچیدگی بسیار کمتری داشتند. برخی نقاط ضعف نیز در این سیستم وجود دارد؛ مثلاً، از آنجایی که پیستون ها همزمان بسته نمی شدند، موتور نمی توانست به نرمی کار کند. علاوه بر این، نیروی حاصل از دو میل لنگ متضاد باید به هم متصل می شد و وزن و پیچیدگی را اضافه می کرد، مشکلی که با موتورهای بلوک H مشترک بود. در جومو، این مشکلات تا حدی با گرفتن قدرت از شفت «بالا»، تا حدودی به سمت بالا در قسمت جلویی موتور، اجتناب شد. همه لوازم جانبی مانند پمپ های سوخت، انژکتورها و کمپرسور جمع کننده از شفت پایینی کار می کردند، یعنی بیش از نیمی از توان آن قبلاً مصرف شده بود. آنچه که باقی مانده بود سپس به شفت بالایی که پروانه موتور را حرکت می داد، دنده شد. محدودیت دیگر این بود که موتور باید حتماً عمودی نصب می شد. در تئوری، چیدمان صاف موتور می توانست به آن اجازه دهد که در بال های ضخیم هواپیماهای بزرگ تر، مانند هواپیماها و بمب افکن ها نصب شود. جزئیات سیستم حذف روغن نشان داد که این امکان وجود ندارد و موتور باید به صور
ت «عمودی» کار می کرد، همان طور که در تمام طرح هایی که از آن استفاده می کردند وجود داشت. از آنجایی که دمای گازهای خروجی موتورهای دیزل جومو به طور قابل ملاحظه ای کمتر از دمای موتورهای کاربراتوری مشابه بود، اضافه کردن توربوشارژر برای ارتفاعات بالاتر آسانتر بود. این مورد در جومو ۲۰۷ مورد بررسی قرار گرفت که از انرژی گازهای خروجی برای افزایش قدرت در ارتفاعات استفاده می کرد. توربوشارژر با یک دمنده مکانیکی ترکیب شد، به طوری که توربوشارژر مرحله اول فشرده سازی و دمنده مکانیکی مرحله دوم را ایجاد می کند. در بار کم و راه اندازی، توربوشارژر کمکی به سوپرشارژ کردن موتور نمی کند، اما دمنده مکانیکی هوای کافی را برای کارکرد موتور فراهم می کند. با این حال، در بار بالا، توربوشارژر مقادیر کافی گاز اگزوز دریافت می کند، به این معنی که به تنهایی می تواند سوپرشارژ کافی را بدون نیاز به دمنده مکانیکی ناکارآمد ارائه دهد. اضافه شدن توربوشارژر به دمنده مکانیکی موتور را بدون افزایش قابل توجه مصرف سوخت آن قدرتمندتر کرده است.
شیلی به ۱۵ منطقه (región) تقسیم شده است. هر منطقه شامل چند استان می باشد.
«وجدان آزرده» تک آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا امینم همراه با دکتر دره است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. این آهنگ به عنوان چهارمین و آخرین تک آهنگ آلبوم "اسلیم شیدی ال پی" توزیع شد.
فیروز پژهان (زاده ۱۰ مهر ۱۳۰۵ - درگذشته ۱۹۹۶ میلادی) وزنه بردار اهل ایران بوده است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ در وزن ۹۰–۸۲٫۵ کیلوگرم (Middle-heavyweight) شرکت کرده است، پژهان با زدن وزنه های ۱۲۰ کیلوگرم در یک ضرب و ۱۵۵ کیلوگرم در دو ضرب در مجموع در رتبه ۵ رده بندی کلی قرار گرفت. همچنین وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ در وزن ۹۰+ کیلوگرم (Heavyweight) شرکت کرده است، منصوری با زدن وزنه های ۱۳۲٫۵ کیلوگرم در یک ضرب و ۱۷۰ کیلوگرم در دو ضرب در مجموع در رتبه ۴ رده بندی کلی قرار گرفت.
روشنگری اسکاتلند ، ، دوره ای در سده هجدهم (میلادی) اسکاتلند است، که با فوران دستاوردهای روشن فکری و علمی رقم خورده است. تا آن زمان اسکاتلند دارای شبکه ای از مدرسه های محلی در سرزمین های غیرکوهستانی و ۵ دانشگاه بود. فرهنگ روشنگری بر اساس نوشته های جدید پیش می رفت و بحث های روزانهٔ شدید در گردهم آیی های روشن فکری در جاهایی چون (انجمن گزیده) و بعدها (کلوپ پوکر) در ادینبرو و نیز در دانشگاه های پرسابقه ای مانند سنت اندروز، گلاسکو، ادینبرو و آبردین رو به رشد نهاد. با برداشت مشترکی که از چشم انداز انسان گرایانه و خردگرایانهٔ روشنگری اروپا در دوران مشابه در سر داشتند، اندیشمندان «روشنگری اسکاتلند» اهمیت اساسی خردگرایی انسانی را همراه با رد هر گونه اقتداری که نتواند با دلیل، توجیه شود پذیرفته و پشتیبانی کردند. آنها به باوری خوشبینانه در توانایی بشریت در ایجاد و انجام تغییرات برای بهسازی جامعه و طبیعت، تنها با دست یازیدن به خردگرایی انسانی و دلیل ایمان داشتند. این ویژگی دوم به این روشنگری اسکاتلند عطر و طعم خاصی، نسبت به همتای قارهٔ اروپایی شان بخشیده بود. در اسکاتلند، «روشنگری» با تجربه گرایی و کمال و عملی که در آن ار