Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
žar &amp; Mulder (1999 نشان داده اند پیدا کردن گراف آزاد-مثلث از نظر پیچیدگی مانند پیدا کردن گراف میانه است. اگرچه بهترین الگوریتم های کنونی برای پیدا کردن گراف میانه از پیدا کردن مثلث به عنوان زیرروال استفاده می کند تا برعکس آن. پیچیدگی درخت تصمیم یا پیچیدگی پرسش (جستار) این مسئله (Θ("n"2 است (پرسش به برنامه ای است برای ذخیره سازی ماتریس هم جواری گراف). برای الگوریتم های کوانتومی بهترین کران پایین شناخته شده (Ω("n" است اما بهترین الگوریتم شناخته شده، الگوریتم (Belovs (2011 با پیچیدگی (O("n"1.29 است. عدد استقلال و نظریه رمزی. پیدا کردن یک مجموعه مستقل "n"√ راسی در یک گراف n راسی آزاد-مثلث ساده است. یا یک راس با بیش از "n"√ همسایه وجود دارد (که در این صورت آن همسایه ها یک مجموعه مستقل هستند) یا همه راس ها کمتر از "n"√ همسایه دارند (که در این صورت هر مجموعه مستقل ماکسیمال باید حداقل "n"√ راس داشته باشند). این مرز به آرامی می تواند محدود و کوچک شود. در هر گراف آزاد-مثلث یک مجموعه مستقل با تعداد راس formula_1 وجود دارد و در برخی از گراف های آزاد-مثلث هر مجموعه مستقل formula_2 راس دارد. یک راه برای تولید گراف آزاد
-مثلث که در آن مجموعه های مستقل کوچک هستندT پردازش آزاد-مثلث است. در این روش ماکسیمال گراف آزاد-مثلث با اضافه کردن متناوب یال های انتخابی به صورت تصادفی که تولید مثلث نکنند، تولید می شود. با احتمال زیاد این پردازش، گرافی با درجه استقلال formula_2 تولید می کند. همچنین می توان گراف های ساده با همین ویژگی ها تولید کرد. این نتایج می توانند با دادن کران های مجانب به اعداد رمزی (R(3,"t" به فرم formula_4 نتبیجه شوند. اگر یال های یک گراف formula_5 راسی با رنگ های قرمز و آبی رنگ آمیزی شوند در این صورت چه گراف قرمز شامل مثلث باشد چه آزاد-مثلث باشد، باید یک مجموعه مستقل با اندازه t مربوط به خوشهٔ با همان اندازه در گراف آبی داشته باشد. رنگ آمیزی گراف آزاد-مثلث. حجم زیادی از تحقیقات در مورد گراف آزاد-مثلث روی مبحث رنگ آمیزی گراف متمرکز شده است. هر گراف دو قسمتی (یعنی، هر گراف قابل رنگ آمیزی با دو رنگ) آزاد-مثلث است، و تئوری Grötzsch بیان می کند که هر گراف آزاد-مثلث مسطح ممکن است سه رنگ باشد. هر چند، گراف های آزاد-مثلث نامسطح ممکن است تعداد بیش از سه رنگ اختیار کنند. میسیلیسکی(۱۹۵۵) دستورالعملی را برای ساختن یک گراف آزاد-م
ثلث جدید از روی گراف آزاد-مثلث دیگری تعریف کرد که امروزه با نام میسیلیسکیان شناخته می شود. اگر گرافی عدد رنگی k داشته باشد، میسیلیسکیان آن عدد رنگی k+1 دارد. بنابراین این دستوالعمل می تواند برای نشان دادن اینکه ممکن است رنگ کردن گراف های آزاد-مثلث نامسطح تعداد به دلخواه زیادی از رنگ ها را نیاز داشته باشد، استفاده شود. به ویژه، گراف Grötzsch (یک گراف ۱۱ راسی که با استفادهٔ مکرر از دستورالعمل میسیلیسکی به وجود می آید) یک گراف آزاد-مثلث است که نمی توان آن را با کمتر از ۴ رنگ، رنگ آمیزی کرد و کوچک ترین گراف موجود با این خاصیت است. گیمبِل و توماسِن (۲۰۰۰) و نیلی (۲۰۰۰) نشان دادند که تعداد رنگ های مورد نیاز برای رنگ آمیزی هر گراف آزاد-مثلث با m یال برابر با formula_6 است و البته گراف های آزاد-مثلثی وجود دارند که عدد رنگی آن ها متناسب با این کران است. هم چنین تا به حال نتایج زیادی در مورد رنگ کردن گراف های آزاد-مثلث با کمترین درجه به دست آمده است. (Andrásfai, Erdős &amp; Sós (1974ثابت کردند هر گراف آزاد-مثلث با n راس که در آن هر راس بیش از 2n/۵ همسایه داشته باشد، حتماً دوبخشی است. این بهترین نتیجه ممکن است چون دور ۵
تایی نیازمند ۳ رنگ است اما هر راس دقیقاً 2n/۵ همسایه دارد. (Erdős &amp; Simonovits (1973 با الهام گرفتن از این نتیجه تخمین زدند که هر گراف آزاد-مثلث n راسی که در آن هر راس حداقل n/3 همسایه دارد با ۳ رنگ قابل رنگ آمیزی است. هرچند (Häggkvist (1981 با پیدا کردن مثال نقضی که در آن هر راس گراف Grötzsch با یک مجموعه مستقل با اندازه با دقت تعیین شده، جایگزین شده بود، این حدس را رد کرد. جین نشان داد که هر گراف آزاد-مثلث n رأسی که در آن هر راس بیش از 10n/۲۹ همسایه دارد باید با ۳ رنگ قابل رنگ آمیزی باشد باشد. این بهترین نتیجه ممکن برای این نوع است. چون گراف Häggkvist به ۴ رنگ نیاز دارد و دقیقاً 10n/۲۹ همسایه به ازای هر راس دارد. در نهایت (Brandt &amp; Thomassé (۲۰۰۶ ثابت کردند که هر گراف آزاد-مثلث n راسی که در آن هر راس بیش از n/3 همسایه دارد بایدبا ۴ رنگ قابل رنگ آمیزی باشد. همان طور که Hajnal مثال هایی را از گراف های آزاد-مثلث با عدد رنگی بزرگ دلخواه و با درجه کمینه ε-1/3)"n)" برای هر ε &gt; ۰ پیدا کرد نتایج دیگری برای این نوع ممکن نیست. جستارهای وابسته. مسئله Monochromatic triangle، مسئله تقسیم بندی یک گراف داده شده
به ۲ گراف آزاد-مثلث.
از مهم ترین نقدهایی که به جنبش بابی آورده شده است؛ اتهامات بی اخلاقی به طاهره قرةالعین، کوتاهی دوره دین بابی، نفی خاتمیت پیامبر اسلام، حذف قشر روحانیت، خشونت، و درگیری بابیان با حکومت وقت می باشند. طاهره و گردهمایی بدشت. چهار سال بعد از آغاز جنبش بابیه رهبران بابی در بدشت جمع شدند تا در مورد سمت و سوی آینده آئین جدید تصمیم بگیرند. یک هدف از گردهمایی بدشت اعلان جدایی و استقلال کامل آئین باب از اسلام دانسته شده است. طاهره قرةالعین، یکی از رهبران جنبش بابی و از حواریون اولیه سید علی محمد باب بود که نقشی محوری در اجتماع بدشت ایفا نمود. وی با سخنرانی خود درحالی که بدون روبنده بود، حاضران را شوکه کرد. او همچنین جدائی دین بابی از اسلام و نَسخ احکام و سُنَن قدیم را اعلام نمود. حضور طاهره بدون روبنده در جمع مردان، موجب اختلاف میان بابیان شد. ادوارد براون گزارش می کند که گروهی از بابیان به آنچه می دیدند باور نداشتند و گمان می کردند که حجاب قرةالعین فقط کمی «لغزیده» است. گروهی از بابیان به تردید افتاده و به رهبری محمدعلی بارفروشی با وی مخالفت کردند. سرانجام طاهره موفق شد در یک مباحثه محمدعلی بارفروشی را متقاعد کند که اح
کام شریعت اسلام ملغی شده است. طاهره به همین مناسبت شعری نیز سرود و ملغی شدن احکام اسلامی را چنین تشریح کرد: روحانیون مسلمان به علت کشف حجاب طاهره و اعلان نَسخ و انقضای قوانین اسلامی و جایگزینی آن با قوانین آئین باب به طاهره اتهامات بی اخلاقی بستند، باب در پاسخ به این اتهامات از قُرَةُ العین دفاع کرد و لقب جدید او، «طاهره»، را تأیید کرد و بر پاکدامنی او تأکید نمود. طاهره به معنی پاک و پاک دامن است و این لقب را بهاءالله در گردهمایی بدشت به او داده بود. باب همچنین در نوشته ای کمی بعد از گردهمایی بدشت از مقام طاهره تجلیل نمود و او را به تنهایی با مجموع هفده نفر دیگر از حروف حی برابر شمارد. باب جدای از دفاع از حقوق زنان در آثار خود، در عمل هم با حمایت های گسترده از طاهره قرةالعین برای بهبود وضعیت زنان تلاش می کرد. فعالیتهای ساختارشکنانه طاهره در کشف حجاب، پیشبرد دعاوی باب، و گسست آئین بابی از اسلام که بعضاً با اعتراض و شکایت بعضی از بابیان همراه بود همیشه مورد تأیید و ستایش باب قرار می گرفت. به طور کلی تر یکی از اصلی ترین تأثیرات اجتماعی جنبش بابی بهبود وضعیت زنان بوده است. احکام آئین بابی به طور کلی بر برابری جنس
یتی تأکید دارد. باب به طور خاص در چندین مورد محدودیت ها و فشارهای قوانین اسلامی بر روی زنان را بهبود می بخشد. به عنوان مثال، او طلاق را با وضع تأخیری دوازده ماهه دشوار می سازد، محدودیت های شدیدِ حاکم بر روابط اجتماعی زنان را کاهش می دهد و به مردان دستور می دهد که باعث آزار زنان نشوند و با نهایت محبت با زنان رفتار کنند. در بعضی موارد، حتی باب زنان را بر مردان ترجیح می دهد. به عنوان مثال، او مجازاتی برای کسی که موجبات اندوه دیگری را فراهم کند تعیین می کند؛ این مجازات برای افرادی که سبب حزن زنان شوند دو برابر است. دریکی از آثار اوّلیهٔ خود، باب «احسن سبیل محّبت» را قاعده و شاخص رفتار با زنان توصیف نموده و می نویسد آزار زنان حّتی به اندازهٔ یک چشم برهم زدن نیز تعدّی از فرمان خداست. کوتاهی جنبش بابی. سید علی محمد باب در دوران زندان، با بهاءالله و برادر کوچکش در تماس بود؛ زیرا پس از کشته شدن بسیاری از پیروان برجستهٔ باب، آن دو به عنوان محتمل ترین رهبران بابی مطرح شده بودند. بهاءالله در این زمان ۳۳ ساله و شخصیتی برجسته و شناخته شده بود و انتظار می رفت که رهبر بابیان شود. اما به صورتی عجیب، به نظر می رسد که باب صبح ا
زل، برادر کوچک تر و ناتنی بهاءالله، را که در آن زمان ۱۸ ساله بود برای رهبری، حداقل اسماً و به صورت تشریفاتی، انتخاب کرده است. به دلیل آوازه بهاءالله و اینکه حداقل یک بار فرمان قتل او صادر شده بود، تلاش شده بود که بهاءالله به عنوان رهبر بابیان مورد توجه انظار قرار نگیرد. حتی نامه های باب خطاب به بهاءالله به اسم برادر کوچکش صبح ازل می آمد. بهاءالله، صبح ازل و یکی از منشیان باب به این توافق رسیده بودند که برای حفظ بهاءالله برادر کوچکتر به عنوان یکی از «مرایا» معرفی شده و به عنوان مقام تشریفاتی رهبری بابیان شناخته شود و در عین حال برای اینکه از گزند آسیب در امان باشد خود را مخفی نگه دارد. با این راه حل بهاءالله می توانست آزادانه تر به فعالیتهای خود ادامه دهد. به گفته امانت بسیار بعید به نظر می رسد که میرزا یحیی، نو جوانی که در ۱۲۲۹ شمسی برابر با ۱۸۵۰ میلادی بیش از ۱۸ سال نداشته توانسته باشد مستقیماً محل توجه باب واقع شده باشد، به ویژه در شرایطی که باب در حبس ماکو و چهریق از ارتباط با پیروان خود ممنوع بوده است. اما صبح ازل جوان، مشروعیت و مرجعیت وسیعی نداشت و جامعهٔ بابی کمی بعد از تیرباران سید علی محمد باب دچار ت
شتت گشته و در گوشه و کنار افراد متعددی ادعای مقامی الهی کردند. در سال ۱۲۳۱ خورشیدی کمی بعد از تبعید بهاءالله به عراق، بین بهاءالله و صبح ازل و نزدیکان صبح ازل اختلافاتی رخ داد. بهاءالله با سیاستهای صبح ازل من جمله اختفاء و تلاشهای مستمر وی برای ترور شاه مخالف بود. اگرچه بهاءالله هنوز اظهار مقامی نکرده بود، اما کاریزما و توانایی ذاتی او برای رهبری، بابیان را که اکثریت رهبرانشان در سرکوب های شدید دولتی در ایران کشته شده بودند، برآن داشت تا او را به عنوان منبعی برای هدایت و الهام در نظر بگیرند. بهاءالله پس از ورود به بغداد به تدریج روحیه جامعه ناامید و رو به انحلال بابی را از طریق نوشته هایش که بر اهمیت رفتار اخلاق مند و دوری از اعمالی که سبب ناآرامی های اجتماعی می شود بالا برد. هر چه احترام بابیان به بهاءالله بیشتر می شد بر کینه و حسادت میرزا یحیی برادر ناتنی بهاءالله که خود دعوی رهبری داشت افزوده می شد. بهاءالله که نمی خواست سبب اختلاف شود در تاریخ ۲۱ فروردین ۱۲۳۳ یعنی ۱۰ آوریل ۱۸۵۴ بغداد را به مقصد کوه های کردستان ترک کرد وی در کردستان دو سال در تنهایی زندگانی درویشی پیش گرفت. او امیدوار بود جنجالی که میرزا ی
حیی مسبب آن بود در غیابش فرونشین شود. پس از دو سال بهاءالله به درخواست بابیان برجسته، که تأثیر تنش زدایی و ثبات بخشی وی را در بغداد ضروری می دیدند، و به اصرار خانواده خود در بهار ۱۲۳۵ خورشیدی برابر با مارس ۱۸۵۶ به بغداد بازگشت. وی تا سال۱۲۴۲ شمسی که برابر با ۱۸۶۳ است در آنجا اقامت گزید و به بسط پیروان وفادار و روزافزون خود از طریق آثار زیبای عرفانی و رساله های اعتقادی متقن و صریح همچون کلمات مکنونه، هفت وادی و کتاب ایقان، که به فارسی یا عربی می نگاشت، پرداخت. هنگامی که بهاءالله به بغداد بازگشت، جامعهٔ بابی اوضاع نابسامانی داشت و دچار ناامیدی و تفرقه شده بود. بهاءالله که مصمم بر تغییر وضعیت موجود بود شروع به تلاش برای احیای جامعهٔ بابی در عراق و ایران نمود. از مهم ترین آثاری که بهاءالله در دوران اقامت در بغداد نگاشت می توان به کلمات مکنونه، کتاب ایقان، جواهر الاسرار و دو اثری عرفانی به نام های چهار وادی و هفت وادی اشاره کرد که نقش بسزایی در احیای جامعه به شدت سرکوب شده بابی ایفا نمودند. این آثار به جوانب مختلفِ ایمان دینی می پردازند: هفت وادی و چهار وادی به جنبه معنوی و عرفانی دین و سلوک انسان در مراحل کسب کما
لات معنوی می پردازند، کلمات مکنونه راه کردهای عملی یک زندگی اخلاق مند را مشخص می کند و جواهر الاسرار و کتاب ایقان مبانی و اصول اعتقادی آئین جدید را تشریح می کنند. بهاءالله در آثار خود درکی جدید از دین بابی را در اختیار بابیان قرار داد. تعداد پیروان بهاءالله به شکل فزاینده ای رشد کرد و ظرف مدت کوتاهی هم بابی ها و هم مقامات ایرانی و عثمانی او را به عنوان رهبر برجسته بابیان شناختند. وی در خارج جامعهٔ بابی نیز از همراهی و تأیید ساکنان بغداد و مسافرانی که به این شهر می آمدند برخوردار بود. از جمله مقامات عثمانی، افراد برجسته ایرانی و حتی روحانیون سُنّی بودند که او را به عنوان شخصیتی مهم می شناختند. حکومت ایران که از احیای جامعهٔ بابی تحت رهبری بهاءالله نگران بود از این رو به مقامات عثمانی فشار آورد تا بهاءالله و یارانش را که در حال فزونی بودند به محلی دورتر از مرزهای ایران تبعید کند. مقامات عثمانی این موضوع را قبول کرده و بهاءالله را در سال ۱۲۴۲ شمسی برابر ۱۸۶۳ میلادی به استانبول فراخواندند. نوزده سال بعد از آغاز دعوت باب، در اول اردیبهشت ۱۲۴۲ ش. برابر با ۲۱ آوریل ۱۸۶۳ قبل از حرکت به استانبول بهاءالله و همراهانش بر
ای دوازده روز در باغ نجیب پاشا در حومه بغداد اقامت کردند. در این مکان بود که بهاءالله به بابیان حاضر اعلان کرد که او پیام آور الهی و همان من یظهره الله یا موعودی است که باب به آمدنش وعده داده است. علاوه بر این بهاءالله در این گردهمایی بر وحدت نوع انسان، شمول گرایی آئین جدید، نفی کامل خشونت و جهاد و اینکه دوره دیانت او دست کم هزار است تأکید کرد. این مناسبت در بین بهائیان به عید رضوان شناخته می شود. اکثر بابیان به او ایمان آورده و زان پس بهائی نامیده شدند. گروه اندکی که به پیروی از میرزا یحیی، بابی ماندند، ازلی نام گرفتند. ازلی ها با تقیه و پنهان کردن هویت دینی خود، عملاً در جامعه اسلامی حل شدند. هادی دولت آبادی، که جانشین یحیی صبح ازل و پیشوای دوم ازلیان در ایران بود، چند سال پیش از درگذشت صبح ازل فوت کرد. صبح ازل پس از مرگ او پسرش، یحیی دولت آبادی، را به عنوان جانشین خود و رهبر جامعهٔ ازلی گماشت؛ ولی یحیی دولت آبادی وقت خود را بیشتر صرف آموزش و ادبیات کرد. دربارهٔ میزان درگیر بودن او در سازمان دهی فعالانهٔ ازلیان، شواهد اندکی وجود دارد. یحیی دولت آبادی مطالب چندانی دربارهٔ موضوعات بابی ننوشت و به جای پذیرش ره
بری دینی نقش یک اصلاحگر سکولار را برگزید. با درگذشت ازلی هائی که در انقلاب مشروطه فعال بودند، این گروه وارد رکودی شد که هرگز از آن التیام نیافت و در دوره ای نه چندان طولانی اثرگذاری خود را از دست داد. نفی خاتمیت. نوشته های باب بر تعالی مطلق خداوند تأکید داشته و هرگونه تصوّری انسان گونه از او را رد می کند. از نظر باب، از آنجایی که درک حقیقت خدا برای جهانیان امکان پذیر نیست، خداوند از روی محبت خود، خود را از طریق پیامبران برای مخلوقاتش تعریف و توصیف می کند تا او را بشناسند. به این ترتیب پیامبران تجلی اعظم خداوند در جهانند. آنان توصیفی الهی هستند و با شناخت آنهاست که خداوند شناخته می شود. به گفته باب همه پیامبران دارای مقام والا و واحدی هستند. آن ها به آینه های صاف و پاکی می مانند که در عین گوناگونی، یک خورشید (استعاره از خداوند واحد) را در خود منعکس می کنند. به عقیده باب ظهور وحی پیامبران در ادیان را پایانی نیست. تداوم و تکامل ادیان یکی از آموزه های اساسی باب است. با پیشرفت انسان در طول تاریخ، تجلی الهی به تدریج در ادیان ظاهر می شود و جلوه ای کامل تر و جامع تر از خود به منصّه ظهور می گذارد. هر دینی در زمان خود
و به نسبت به گذشته کامل است و در عین حال کمالِ بالقوه اش ظهور دیانتِ بعد است که شکوفایی کمالات بالقوه دیانت و مدنیت قبل در آن ممکن می شود. مثلاً کمالِ تورات، انجیل و کمالِ انجیل، قرآن است و اکنون کمالِ قرآن به صورت بیان و در آئینی که باب آورده، ظاهر شده است. بر اساس همین منطق، هیچ دینی به گفته باب آخرین دین نیست، بلکه برای نیازهای دوره ای محدود از تاریخ بشر ظهور یافته است. بر اساس همین اصلِ تکامل و شکوفایی ادیان، باب نتیجه می گیرد که نتیجه و ثمره آیین او باید شناخت و ایمان به «مَن یُظهره الله» موعود آئین بیان باشد. باب همچنین، عدل الهی را مستلزم اختیار بشر و نیز استمرار فیض هدایت الهی بر طبق تکامل وقفه ناپذیر انسان و جامعه می داند و در نتیجه اعتقاد به انتهای نبوت و رسالت را نفی کامل عدل الهی می شناسد. در آثار باب دین تبدیل به یک پدیده دیالکتیکی می شود. دین تحمیل ابدی و الزام آور اراده خداوند بر انسان ها نیست، بلکه محصول تعامل اراده خداوند با مرحله تاریخی تکامل بشریت است. از آنجایی که انسان ها تاریخی و در حال تغییر هستند، دین نیز یک واقعیت پویا و مترقی است. برای بیان این مفهوم دیالکتیکی و تاریخی، استفاده باب ا
ز اصطلاح «ارتفاع» است که هم معنای الغاء می دهد و هم معنای اعتلاء. از نظر باب، هر دین جدید، ارتفاع دین قبلی است. دین جدید از یک سو دین قبلی را نسخ و الغاء می کند و از سوی دیگر آن را اعتلاء می بخشد. دین جدید همان دین قبلی است که به شکلی والاتر و متعالی تر ظاهر شده است. از این رو باب ارتفاع را برای بیان وحدت دو معنای متضاد به کار می برد. اصطلاح «ارتفاع» همان مفهوم آف هه بونگ هگل را می رساند. از دیدگاه باب مفهوم «قیامت» پایان تاریخ نیست بلکه روز بعثت و قیام پیامبر جدیدی است که مرحله جدیدی از توسعه تاریخ بشر را آغاز می کند. به گفتهٔ باب کلام الهی زنده و پویاست و می خواهد به موازات تکامل بشر آن هم به صورت نوین خود ظاهر گردد و از اینکه سّنت پرستان مذهبی از روی علاقه به کتاب آسمانی خود مانع تکامل همان کتاب شده و به طرد ظهور نوین همان کتاب می پردازند عمیقاً تاسف می خورد. پایان دوره اسلام. سید باب با احترام از اسلام یاد می کند و بر اساس اصل تکامل و تداوم ادیان، باب دوره اسلام را هزار سال می داند که با ظهور او در سال ۱۲۶۰ هجری قمری، یعنی هزار سال بعد از درگذشت حسن عسکری، به پایان رسیده است. شماری از نوشته های باب به صور
ت تفسیر سوره های قرانی نوشته شده است و معانی باطنی و عرفانی آن آیات را آشکار می سازد. در زمان اقامت باب در اصفهان، منوچهر خان معتمد الدوله حاکم مقتدر آنجا که پیشینه مسیحی داشت و قلباً به پیامبر اسلام ایمان نداشت، در حضور علماء از باب خواهش نمود که در اثبات نبوت پیامبر اسلام رساله ای بنویسد. باب بلافاصله و بدون درنگ رساله مفصلی در همان جمع بنگاشت. نام این نوشته «رساله اثبات نبوت خاصه» است. این اثر چنان منوچهرخان را متأثر نمود که نه تنها به پیامبر اسلام بلکه به باب نیز ایمان یافت و در جرگه پیروان او درآمد. باب انسان ها را موجودات شریفی می داند که دارای ظرفیت ذاتی برای اندیشیدن هستند، و از این رو موظف به جستجوی مستقل حقیقت می باشند؛ بدان معنا که هیچ انسانی نباید برای بررسی حقایق معنوی به معیارهای دیگر انسان ها وابسته باشد. دو جلوه عمده این آموزه در آثار باب عبارتند از حذف مرجعیت روحانیت، و الغاء جایگزینی برهان معجزه به جای کلام وحی. حذف نهاد روحانیت. باب، نهاد روحانیت را حذف و ارتقاء بر منبر را تحریم می کند. بالانشینی روحانیون بر منبر و همچنین نشستن مردم در پایین منبر را توهین به کرامت انسان ها می داند و آن را ن
هی می کند. وی همچنین نماز جماعت را که مستلزم پیروی از پیشوای روحانی است حرام اعلام می دارد. از نظر باب، عبادت خدا نیازی به وساطت انسان دیگر ندارد. هر بنده ای می تواند با قلبی پاک در خلوت خود به دعا و نیایش پروردگار بپردازد. حتی زمانی که باب نماز جماعت برای مِیّت را مجاز دانسته، تأکید می کند که هیچ کس نباید جلوتر از دیگران بایستد. همه باید در ردیف های مساوی به احترام مُتوَفی بایستند. باب همچنین تأکید می کند که برای شناسایی پیامبر خداوند همگان باید خود دست به تحقیق بزنند، نه آنکه از یک روحانی استفتاء کنند یا از شخص دیگر جویای تکلیف شوند. باب سبب اصلی آزار همهٔ پیامبران در زمان ظهورشان را نتیجهٔ عدم جستجوی مستقل مردم میداند که به کسانی گوش می دادند که دانش ایشان دانشی اقتباسی و آموخته از دیگران بوده است و نه آنکه از خود پیامبر و کلام وحی او بوده باشد. به عبارت دیگر ضرورت اندیشیدن فرد فرد آدمیان دربارهٔ همه چیز از جمله در مورد دین با حضور دستگاهی به نام روحانیون و منبریان در تضاّد است. علاوه بر این ها باب اعلان می دارد که علماء حق اجتهاد، تکفیر، فتوای قتل، و خطبه نماز خواندن، و خرید و فروش آب و خاک اماکن مقدسه را
نیز ندارند. درگیری و خشونت. ماهیت چالش برانگیز و انقلابی ادعاهای باب مخالفت روحانیون و در پی آن مقامات مدنی ایران دوره قاجار را برانگیخت. اگرچه در سه سال و نیم اولیهٔ جنبش بابیان اطلاعاتی در مورد بابیانی که به دلیل اعتقادشان کشته شدند در دست نیست اما تعداد قابل توجهی از آنان تحت تعقیب، و مورد ضرب و شتم، آزار و شکنجه قرار گرفتند. از جمله این موارد می توان به دستگیری و محاکمه یکی از پیروان اولیه باب به نام ملا علی بسطامی در عراق عثمانی در ژانویه ۱۸۴۵ اشاره کرد که منجر به محکومیت وی به کار اجباری در اسکله های دریایی استانبول شد. وی کمی بعد در آنجا درگذشت. نمونه دیگر تحقیر و شکنجه دو بابی در ملأ عام در شیراز است که در اواسط سال ۱۸۴۵ به وقوع پیوست. اولین کشتار عمده بابیان که در تاریخ ثبت شده به دنبال قتل روحانی برجسته قزوین، ملّا محمد تقی برغانی اتفاق افتاد. ملّا محمد تقی برغانی عمو و پدرشوهر طاهره، و از مخالفان اصلی شیخی ها و بابی ها بود. با وجود آنکه قاتل وی شیخی بود، اما طاهره و یارانش مقصر شناخته شده و تعداد قابل توجهی از آنان دستگیر شدند، یکی از آنان به طور رسمی اعدام شد و تعداد زیادی دیگر توسط طرفداران ملّا
محمد تقی برغانی به قتل رسیدند. از آن زمان به بعد، حملات علیه بابیان توسط روحانیون برجسته و پیروان آنها رواج بیشتری یافت و برخی از بابیان شروع به حمل سلاح کردند. یکی از این حملات در بارفروش مازندران (بابل کنونی) رخ داد که منجر به کشته شدن چندین بابی و مخالفان آن ها و همچنین درگیری مسلحانه بابیان و دشمنان آنها در قلعه شیخ طبرسی شد. پس از آن، دو درگیری بزرگ دیگری بین بابیان و مخالفان شان در شهرهای زنجان و نیریز به ترتیب در شمال و جنوب ایران و همچنین درگیری کوچکتری در یزد رخ داد. مجموعاً چند هزار بابی در این درگیری ها کشته شدند. بابیان در سه درگیری اصلی در طبرسی، زنجان و نیریز، توسط دشمنان خود به شورش علیه حکومت متهم می شدند. با این حال بعید به نظر می رسد که این اقدامات صرفاً انقلابی بوده باشد. بابیان در مطرح ساختن دعاوی و رسالت خود بی پروا بودند، ولی در هر سه مورد نبردهایی که به وقوع پیوست ماهیتی دفاعی داشت. در مورد دو درگیری شهری (نیریز و زنجان) با تنش های اجتماعی و سیاسیِ پیشین مربوط می شدند. در ضمن هیچ مدرکی دالّ بر اینکه این وقایع از پیش توسط بابی ها هماهنگ شده باشند وجود ندارد. جهاد. بابیان، مطابق با قوانی
ن شیعه، معتقد بودند که وقتی امام در جهان است، فقط او می تواند حکم جهاد صادر کند. آن ها مجاز بودند که برای دفاع از خود وارد جنگ شوند، اما حمله بدون دستور صریح امام - یعنی خود باب - قابل پذیرش نبود. از همان روزهای آغازین جنبش، بابی ها انتظار داشتند که چنین دستوری صادر شود. قرار بود امام زمان علیه دشمنان خود بجنگد و آن ها را شکست دهد و بابیان انتظار داشتند که برای جهان از شَرّ و کُفر به این جهاد بپیوندند. باب اما در زمان حیات خود هیچ گاه فرمان جهاد صادر نکرد. آثار باب چالش برانگیز و مخالف انتظار علمای سنت گرا بود. ولی وی در هیچ یک از آثارش کوچک ترین اشاره ای به آغاز نبرد و خشونت نکرد و عملاً مانع بروز جهادی شد که بر طبق باور اهل سنت و احادیث می بایست امام مهدی آن را فرماندهی می کرد. باب در کتاب احکامش، "بیان فارسی"، با موکول نمودن حق اعلام جهاد به پادشاهان آینده بابی، عملاً اجرای آن را غیر عملی ساخت. یکی از مهم ترین ایراد ردیه نویسان اسلامی علیه باب آن بود که او جهاد نکرده و بنابراین نمی تواند مهدی موعود باشد. باب آنطوری که در آثار استدلالی اش می گوید بر آن بود که دلیل حقانیت مهدی، کلام او است و نه شمشیر. آنطور
که اسناد متعدد نشان می دهد، در رستاخیزهای بابی ها در نقاط مختلف کشور، طرح سازمان یافته ای با هدف براندازی دنبال نمی شده است. جنگ ها بیشتر به بابی ها تحمیل شد و چون باب در حبس بود و بزرگان بابی مانند ملاحسین بشروئی و محمد علی بارفروشی، و حجت زنجانی هر کدام در شهری و در محاصره نیروهای دولتی بودند، به دفاع از خود پرداختند. جنبش بابیه فاقد رهبری مرکزی بود. پیوند به بیرون. https://www.bbc.com/persian/arts-50220901
داتامش یا دادمهر یک فرمانده ایرانی بود که از ۳۸۰ پیش از میلاد تا ۳۶۲ پیش از میلاد فرماندار (ساتراپ) هخامنشی در کاپادوکیه یا کیلیکیه بود. او در اصل کاریایی بود و فرزند کامیسارس از مادری پافلاگونیایی بود. پدرش در زمان اردشیر دوم، ساتراپ کیلیکیه بود و منصب بالایی داشت و بدین ترتیب داتامش یکی از محافظان شاه بزرگ شد، او که در جنگ اردشیر دوم با کادوسیان از نظر توانایی جنگی و وفاداری متمایز شد، به جانشینی پدرش (که طی آن جنگ سقوط کرده بود) در فرمانداری استان خود منصوب شد. نام. داتامش (Datames) شکل یونانی شده نام ایرانی باستان *Dātama- یا *Dātāma- است، که در Dātamiθra (دادمیترا به معنای"هدیه میترا") یا *Data-ama (به معنای "به او نیرو داده می شود") ریشه دارد. این نام در آرامی به صورت Tadanmu وارد شده است. افراد. شناخته شده ترین کسی که با این نام شناخته شده، داتامش (متولد ۴۰۷ پ.م. یا زودتر- درگذشت ۳۶۲ پ. م) پسر کامیسارس کاریایی است که بر قسمتی از کیلیکیه از اوایل حکومت اردشیر دوم (۴۰۵–۳۵۹ پ. م) و پافلگونیان سکاثیسه (احتمالاً شاهزاده بوده) فرمانروایی می کرده است. بیشترین اطلاعات دردسترس دربارهٔ داتامش در گزارش زندگانی دا
تامش توسط کرنلیوس نپوس یافت شده است. داتامش فرمانده محافظان شخصی اردشیر دوم بود. داتامش فرزند مردی از اهالی کاریان و زنی از اهالی سیتیان بود. به هنگام جنگ علیه کادوسیان ها، خودی نشان داده بود و به همین جهت به آن فرماندهی منصوب شد. حدود سال ۳۷۸ پ. م وی فرماندار مناطقی از کاپادوکیه شده بود، او را مأمور کرده بودند که شورش اوتیس شاه پافلاگونیا را سرکوب کند. اندک اندک وی تبدیل به یکی از نیرومندترین فرمانداران آسیای صغیر شد. فعالیت های پرتحرک داتامش رضایت شاه ایران را جلب کرد و به همین خاطر به عنوان پاداش، سپاهیان عظیمی را به سوی وی اعزام داشت. ولی این ترقی سریع داتامش، در به دست آوردن قدرت، حسادت درباریان را برانگیخت، آن ها منتظر فرصت بودند تا از وی غیبت و بدگویی کنند. پاندان تس خزانه دار سلطنتی که از دوستان داتامش بود، طی نامه ای به وی هشدار داد که چیزی نمانده است که از سوی درباریان مورد بدگویی قرار گیرد و این در صورتی است که در جنگ شکست بخورد، زیرا عادت شاه بر آن است که پیروزی ها را نتیجه کار خود و شکست ها را نتیجه کار سردارانش بداند. از آن پس داتامش با احتیاط فراوان عمل می کرد و کوشید تا مناطق همجوارش را تحت چی
رگی خود درآورد. این مناطق اکثراً متعلق به همان شاهزاده های شورشی بود. بدین ترتیب وی به تدریج موفق شد که فرمانروای بسیاری از سرزمین های بین توروس و دریای سیاه گردد. داتامش جایگزین فارناباز دوم در لشکرکشی هخامنشیان به مصر شد. در بهار ۳۷۳ پ. م وی آشکارا طوری رفتار کرد که نشان می داد پادشاهی مستقل است. سکه هایی از آن دوران و به سبک ایرانی که توسط داتامش ضرب شده بودند هنوز در دست است. (به ویژه این سکه ها نقش اهورامزدای مجهز به دو بال را دارند) هنگامی که داتامش علیه شاه طغیان کرد، وی به طور آشکار مورد توجه حمایت ساتراپ هلسپونت فریگیه بود که در آن زمان این مقام را آریوبرزن بر عهده داشت. به علاوه ماسول و بعضی دیگر از فرمانداران آسیای صغیر پنهانی به جبهه داتامش آمدند. وادفرداد، ساتراپ لیدی که نسبت به اردشیر وفادار مانده بود، فرمانی دریافت کرد که شورش را سرکوب کند. وی با سپاهیانش به سوی کاپادوکیه حرکت کرد ولی توسط داتامش به عقب رانده شد. آریوبرزن و داتامش سپاه عظیمی فراهم آورده و برای طلب کمک به جانب آتن و اسپارت شتافتند. آگسیلائوس دوم شاه اسپارت که به یک زندگی صلح جویانه و آرام عادت نکرده بود، حاضر شد تحت فرماندهی آری