Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امبرائر آر-۹۹ نام اختصاص داده شده توسط نیروی هوایی برزیل (اف ای بی) به امبرائر ئی آرجِی-۱۴۵اس می باشد. گونه های مختلف از این هواپیما برای ماموریت های ویژه توسعه یافته است، از جمله ئی-۹۹ به عنوان سامانه کنترل و هشدار زودهنگام هوابرد (آواکس)، آر-۹۹ برای کاربری سنجش از دور و پی-۹۹ برای ماموریت های گشت دریایی. توسعه آر-۹۹ در طول دهه۱۹۹۰ در پاسخ به نیاز نیروی هوایی برزیل برای یک پلت فرم سامانه کنترل و هشدار زودهنگام هوابرد (آواکس) و همچنین برای بازار صادرات آغاز شد. بدنه هواپیما بر اساس جت منطقه ای غیرنظامی ئی آرجِی ۱۴۵ ساخته شده و با تجهیزات ویژه برای ایفای مأموریت تخصصی مورد نظر اصلاح شده است. هواپیمای اصلی داری پیشرانه یک جفت موتور توربوفن رولز-رویس ای ئی ۳۰۰۷ است. پیشرانه نسخه های نظامی ۲۰ درصد نیروی رانش بیشتری نسبت به نسخه غیرنظامی تولید می نماید. پرواز اولیه آر-۹۹ در سال ۱۹۹۹ به انجام رسید. این هواپیما دو سال بعد وارد خدمات عملیاتی در نیروی هوایی برزیل شد. مشتریان صادراتی برای این نوع عبارتند از نیروی هوایی یونان، نیروی هوایی مکزیک و نیروی هوایی هند. برخی از مشتریان ترجیح داده اند که تنها بدنه هواپیما را خر
یداری نموده و به طور جداگانه آن را با تحهیزات الکترونیکی مورد نطر خود تجهیز نمایند. این هواپیما در واکنش به رویدادهای مختلف، از جمله بحران گروگان گیری راه درخشان، سقوط پرواز شماره ۴۴۷ ایر فرانس، مداخله نظامی در لیبی (۲۰۱۱)، و برنامه سیستم نظارت آمازون مورد استفاده قرار گرفتند. در طی دهه ۲۰۱۰، نیروی هوایی برزیل تصمیم گرفت تا ناوگان آر-۹۹ خود را روزآمد نماید، نه تنها عمر سرویس آن را افزایش داد، بلکه به آن قابلیت های جدیدی مانند برد راداری موثرتر و امکانات پیوند داده رابه این هواپیما داد. امبرائر گونه های جدیدی از این هواپیما را پیشنهاد کرده است، مانند پی-۹۹ برای جنگ ضدزیردریایی، که می تواند هم از اژدر و هم موشک های ضد کشتی استفاده نماید.
کتابخانه پژوهشی جان پی روبارتس که آن را معمولاً با نام کتابخانه روبارتس می شناسند کتابخانه اصلی حوزه علوم اجتماعی و علوم انسانی از مجموعه کتابخانه های دانشگاه تورنتو در شهر تورونتوی کانادا است. این کتابخانه همچنین بزرگترین کتابخانه یکتا در این دانشگاه است. تاریخچه. کتابخانه روبارتس در سال ۱۹۷۳ گشایش یافته است و نام آن برگرفته از نام جان روبارتس، هفدهمین نخست وزیر استان اونتاریو کانادا است و شامل ۴ میلیون و ۵۰۰ هزار منبع چاپی، ۴ میلیون و ۱۰۰ هزار میکروفورم و همچنین بیش از ۷۰۰ هزار منبع دیگرگونه است. معماری. ساختمان کتابخانه روبارتس یکی از شناخته شده ترین نمونه های معماری بروتالیستی در آمریکای شمالی است. ساختمان کتابخانه اثر دانفورس توان است. این ساختمان از طرح مثلث یاری بسیار گرفته است و به همراه بنای کتابخانه کتابهای کم یاب تامس فیشر و همچنین ساختمان کلود بیسل که دانشکده اطلاعات را در خود جای داده یک مجموعه سه گانه را تشکیل می دهد. به بنای کتابخانه روبارتس به خاطر سبک ویژه معماری اش لقب "دژ کتاب" داده اند. پیوندها. تارنمای ویژه کتابخانه دانشگاه روبارتس
امبرائر ئی ام بی ۱۱۰ باندیرانته (به معنای "پیشگام") یک هواپیمای ترابری سبک با پیشرانه دوموتور توربوپراپ است که توسط شرکت برزیلی امبرائر برای کاربری های نظامی و غیرنظامی طراحی و تولید شده است. امبرائر ۱۱۰ توسط مهندس فرانسوی ماکس اولست طراحی شده است. این هواپیما مطابق با مشخصات منتشر شده توسط وزارت هوانوردی برزیل در سال ۱۹۶۵ طراحی گردید. هدف ایجاد یک هواپیمای چند منظوره، مناسب برای کاربری های غیرنظامی و نظامی، با هزینه عملیاتی کم و قابلیت اطمینان بالا بود. نمونه اولیه این هواپیما با کد YV-95 در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۸ اولین پرواز خود را انجام داد. در پی آن توسعه دو فروند ئی ام بی-۱۱۰ به انجام رسیده و متعاقباً در سال بعد سفارش اولیه برای ۸۰ فروند هواپیمای ترابری از نیروی هوایی برزیل دریافت شد. مقامات هوانوردی برزیل در اواخر سال ۱۹۷۲ گواهی نامه خدمات این نوع هواپیما را صادر نموده و اجازه ورود آن به خدمات را در آوریل ۱۹۷۳ برای شرکت هواپیمایی ترانس برازیل صادرشد.
امبرائر ئی ام بی ۱۲۱ ژینگو یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است که در سال ۱۹۷۷–۱۹۸۷ ساخته شد. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی فرانسه بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
امبرائر ئی ام بی ۳۱۲ توکانو ()(به معنی توکان), یک هواپیمای آموزشی و ضد شورش، با بال پایین، با کابین های خلبان پشت سر هم، با یک موتور توربوپراپ است، که توسط امبرائر در برزیل توسعه یافته و تولید شده است. نیروی هوایی برزیل در پایان سال ۱۹۷۸ حامی مالی پروژه ئی ام بی ۳۱۲ شد. کار طراحی و توسعه در سال ۱۹۷۹ بر روی یک هواپیمای آموزشی پایه کم هزینه، جدید، نسبتاً ساده و با ویژگی های نوآورانه آغاز شد که در نهایت به استانداردی بین المللی برای هواپیماهای آموزشی پایه تبدیل شد. نمونه اولیه نخستین بار در سال ۱۹۸۰ به پرواز درآمده و اولین هواپیماهای تولیدی در سال ۱۹۸۳ تحویل داده شدند.نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران از استفاده کنندگان این هوانورد است. تولید توکانو در ابتدا با یک سفارش داخلی برای ۱۱۸ فروند، با گزینه ای برای ۵۰ فروند اضافی در اکتبر ۱۹۸۰ آغازشد. تولید این هواپیما با اعطای مجوز تولید تحت امتیاز به نیروی هوایی مصر در سال ۱۹۹۳ و و متعاقباً گونه ای به نام شورت توکانو که ایذاً تحت امتیاز در بریتانیا تولید شد، ادامه یافت. توکانو به عرصه هواپیماهای آموزشی نظامی راه یافته و به یکی از اولین موفقیت های امبرائ
ر در بازاریابی بین المللی تبدیل شد. در مجموع ۶۶۴ فروند (۵۰۲ فروند توسط امبرائر و ۱۶۰ فروند توسط شورت برادرز) تولید شد و توکانو در ۱۶ نیروی هوایی بر فراز پنج قاره به پرواز درآمد. توسعه. خاستگاه. دیکتاتوری نظامی برزیل، صنعت هوایی را به عنوان یک تجهیز راهبردی در نظر گرفت و بنابراین در تلاش برای کاهش وابستگی به شرکت های خارجی، شرکت دولتی امبرائر را در سال ۱۹۶۰ تأسیس نمود. برای آشنایی این شرکت با طراحی هواپیماهای نطامی، در سال ۱۹۷۰مجوز تولید تحت امتیاز برای مونتاژ هواپیمای ایتالیایی ام بی.۳۲۶ کسب شد، و در سال ۱۹۷۳، هواپیمای مسافری منطقه ای امبرائر ئی ام بی ۱۱۰ باندیرانته با پیشرانه دو موتور پرت اند ویتنی کانادا پی تی۶ای به مرحله تولید رسید. پس از آنکه در طی دهه ۱۹۵۰، در برنامه آموزشی خلبانان استفاده کامل از هواپیماهای آموزشی با پیشرانه جت آزمایش شد، در سالهای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ از انواع هواپیماهای با پیشرانه ملخی برای آموزش خلبانی مورد استفاده قرار گرفتند. در دهه ۱۹۷۰، قیمت نفت افزایش شدیدی داشته و بهای هر بشکه نفت خام از ۳ دلار در سال ۱۹۷۳ به ۳۶ دلار در سال ۱۹۸۰ رسید. در زمان کاهش تورم در اقتصاد برزیل، هواپیمای آموزشی م
ورد استفاده در نیروی هوایی برزیل، هواپیماهای آموزشی سسنا تی-۳۷ سی بود که در دهه ۱۹۵۰ طراحی شده و از پیشرانه جت جی-۶۹ استفاده می نمود. به دنبال بحران انرژی در سالهای ۱۹۷۰، هزینه عملیاتی این هواپیما بسیار گران شد. در سال ۱۹۷۷، نیروی هوایی برزیل تمایل خود برای جایگزینی هواپیمای آموزشی تی-۳۷ را ابراز نمود، و تصریح کرد که هواپیمای جایگزینی باید از نظر هزینه های عملیاتی ارزان بوده، با ویژه گی های نزدیک به هواپیماهای جت طراحی شده و باید مجهز به صندلی پران باشد. در طی سالهای۱۹۷۰ نیروی هوایی برزیل بیش از ۱۰۰ فروند هواپیمای آموزشی پایه با پیشرانه موتور پیستونی از نوع نِیوا اونیورسال را در اختیار داشت. در سال ۱۹۷۵ برای تشویق به انجام پروژه بعدی با نام اونیورسال-۲، شرکت صنایع هوایی نِیوا ، نمونه اولیه هواپیمای جدیدی را به نام ان۶۲۱ای (وای تی-۲۵ ای) را با بدنه بزرگتر و چهار آویزگاه خارجی تسلیحات و پیشرانه قدرتمند تر لایکامینگ ای او-۷۲۰-ای ۱ به قدرت ۴۰۰ اسب بخار و با سه ملخ هارتزل را ارائه نمود. نمونه اولیه اصلاح شده این هواپیما با نام وای تی-۲۳ بی، با شش آویزگاه خارجی تسلیحات، در ۲۲ اکتبر ۱۹۷۸ به پرواز درآمد، اما از آنجای
ی که این نمونه کوچک و کم سرعت بود و دارای چینش صندلی خلبانان در کنار هم بود، نیازهای اعلام شده نیروی هوایی برزیل را برآورده نمی نمود. دو سال بعد، این شرکت توسط امبرائر خریداری شد. در سال ۱۹۷۳ طراح شرکت نِیوا جوزف کواچ به امبرائر نقل مکان کرد، وی تعدادی از مطالعات شرکت قبلی بر پایه هواپیمای بر نِیوا اونیورسال، از جمله طرحی برای بهینه سازی به نام کاراژا با صندلی پشت سر هم، و پیشرانه توربوپراپ را با خود به شرکت جدید برد. پاسخگویی به الزامات. در اوایل سال ۱۹۷۷، امبرائر دو پیشنهاد را برای نیاز به هواپیمای آموزشی مورد نیاز نیروی هوایی برزیل ارائه نمود: هواپیمای آموزش پایه ئی ام بی ۳۰۱ بر پایه نِیوا اونیورسال و با پیشرانه لایکامینگ تی ای او-۵۴۱ و هواپیمای ضدشورش ئی ام بی ۳۱۱ بر اساس طرح کاراژا با پیشرانه توربوپراپ پی تی۶ای. هیچ یک از پیشنهادهای مذکور برای نیروی هوایی قابل قبول نبودند، اما به ئی ام بی ۳۱۱ در صورت احراز کارایی بالاتر، ابراز علاقه شد. بعداً در همان سال، وزارت هوانوردی برزیل الزامات جدیدی را منتشر نمود. بنابراین، در ژانویه ۱۹۷۸، تیم طراحی امبرائر، که توسط گیدو فونتگالانته پسوچی رهبری می شد و جوزف کواچ ن
یز در آن تیم مذکور حضور داشت، شروع به طراحی مجدد ئی ام بی ۳۱۱ نموده که منجر به خلق طرح جدید ی ام بی ۳۱۲ گردید. در ۶ دسامبر ۱۹۷۸، قراردادی برای تولید دو نمونه اولیه و دو بدنه هواپیما برای انجام آزمایش های خستگی رسماً به امبرائر ابلاغ گردید.در فوریه ۱۹۷۹ مشخصات نهایی طرح به تصویب رسید، و تفاوت های اصلی این طرح با ئی ام بی ۳۱۱ عبارت بودند از موتور قوی تر پی تی۶سی، کابین خلبان عقب برآمده و اضافه کردن صندلی های پَران بود.در نهایت، مشخصات اولیه طرح دستخوش تغییرات عمده ای شد، از جمله بدنه کوچکتر با دم صلیبی شکل عمودی به جای دم خمیده به عقب. کاناپی گنبدی شکل تر، سکان افقی کشیده تر شده، فاصله بیشتر بین چرخ دماغه و چرخ عقب، کاهش ریشه بال و افزایش ابعاد بازه بال، دُم افقی و ارابه فرود.در اواخر سال ۱۹۷۹، یک ماکت در مقیاس برابر با هواپیما دارای کابین خلبان برای ارزیابی نشانگرهای پرواز ساخته شد، و یک مدل تحقیقاتی کوچکتر با کنترل رادیویی برای ارزیابی ویژگی های پرواز آزاد، قبل از ساخت یک نمونه اولیه در مقیاس کامل طراحی شد. در عرض ۲۱ ماه پس از امضای قرارداد، اولین نمونه اولیه در ۱۶ اوت ۱۹۸۰، که دارای شماره کد سریال نیروی هوای
ی برزیل (FAB) به شماره ۱۳۰۰ بود به پرواز درآمد. دومین نمونه اولیه در ۱۰ دسامبر ۱۹۸۰ پرواز کرد. هدف از آزمایش های این نمونه، دسترسی به سیستم های هواپیما برای کاهش هزینه های سربار تعمیر و نگهداری بود. در آگوست ۱۹۸۲، این نمونه اولیه در طی دچار سانحه شده و از بین رفت. زمانی که هواپیما از حداکثر سرعت شیرجه زنی (Vd) ۵۳۹ کیلومتر بر ساعت فراتر رفت، سکان هواپیما به صورت کامل باز شد که منجر به پارگی لبه حمله شده و به دنبال آن منجر به شیرجه ای با -۳۰ جی و نهایتاً باعت از هم پاشیدگی کامل بدنه هواپیما گردید. هم خلبان و هم کمک خلبان توانستند به سلامت از هواپیما شوند. لبه حمله دُم نمونه اولیه اصلاح شد و اشکالات فنی در سال ۱۹۸۳ برطرف شده، پس از آن به حداکثر سرعت شیرجه معادل با ۶۰۷٫۵ کیلومتر بر ساعت دست یافت. سومین نمونه اولیه با نام وای تی-۲۷ که بیشتر نمونه ای اصلاح شده برمبنای از دو نمونه قبلی بود، کد ثبتی غیرنظامی PP-ZDK را دریافت نموده و در ۱۶ اوت ۱۹۸۲ به پرواز درآمد. ماه بعد، نمونه اولیه اولین نمایش بین المللی خود را در نمایشگاه هوایی فارن بورو انجام داده و تنها چند روز پس از اولین پرواز خود از فراز اقیانوس اطلس عبور کرد
. این گونه توسط نیروی هوایی برزیل به عنوان تی-۲۷ برای اهداف آموزشی و ای تی-۲۷ برای حمله به اهداف زمینی در ماموریت های ضد شورش، نامگذاری شد. یک دانشجوی نیروی هوایی برزیل و با الهام از یکی از شناخته شده ترین پرندگان در جنگل های پرباران آمازون ،(توکان) نام «توکانو» را برای این هواپیما پیشنهاد نمود، و این نامگذاری در ۲۳ اکتبر ۱۹۸۱ به تصویب رسید. توسعه بیشتر. ئی ام بی ۳۱۲ اس. در ماه مه ۱۹۸۴ قراردادی بین امبرائر و شورت برادرز برای تولید گونه اصلاح شدهای از ئی ام بی ۳۱۲ به منظور برآورده کردن الزامات نیروی هوایی سلطنتی(RAF) برای یک هواپیمای آموزشی با کارایی بالا و پیشرانه توربو پروپ برای جایگزینی هواپیمای بی ای سی جت پرووست، توشیح شد. شورت برادرز مسئول مونتاژ نهایی و تولید تحت امتیاز ۶۰ درصد از قطعات هواپیما بود، اگرچه بالها، ارابه فرود و کاناپی در برزیل تولید می شد. در مارس ۱۹۸۵، پس از رقابت با انواع دیگر، شورت توکانو با سفارشی به ارزش ۱۲۶ میلیون پوند استرلینگ برای ۱۳۰ فروند هواپیما و امکان افزایش سفارش برای ۱۵ فروند دیگر، برنده این رقابت اعلام شد. علاوه بر تولید شورت توکانو برای "نیروی هوایی سلطنتی(RAF)"، این هواپی
ما به نیروی هوایی کنیا (۱۲ فروند توکانو ام کی. ۵۱) و نیروی هوایی کویت (۱۶ فروند توکانو ام کی. ۵۲) صادر شد. ئی ام بی ۳۱۲ اچ. در اواسط دهه ۱۹۸۰، زمانی که امبرائر بر روی نسخه شورت توکانو کار می کرد، نسخه جدیدی را نیز به نام ئی ام بی ۳۱۲-جی۱ توسعه داد. نمونه اولیه این گونه جدید که از موتور گرت استفاده می نمود، برای اولین بار در ژوئیه ۱۹۸۶ به پرواز درآمد. با این حال، نیروی هوایی برزیل هیچ علاقه ای نشان به این پروژه نشان نداد و در نهایت این طرح به کنار گذاشته شد. با این وجود، درس هایی که از استفاده از هواپیما در ماموریت های نظامی در پرو و ونزوئلا به دست آمد، امبرائر را به ادامه مطالعات در مورد گونه جدید این هواپیما هدایت کرد. همچنین نسخه ویژه ای برای شکار هلیکوپتر را که به عنوان «قاتل هلیکوپتر» یا ئی ام بی ۳۱۲-اچ نامگذاری شده بود، دردست مطالعه قرار گرفت. با پیوستن مشارکت امبرائر و نورثروپ گرامن در رقابت ("برنامه مشترک هواپیمای آموزشی اولیه") به اختصار (JPATS) برای تأمین هواپیمای آموزشی مورد نیاز نیروی هوایی و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، فعالیت بروی این گونه توسعه یافته توکانو، با شدت بیشتری پیگیری شد. در سال
۱۹۹۱، یکی از نمونه های اولیه موجود ئی ام بی ۳۱۲ با الزامات اعلام شده در این رقابت، اصلاح و به روزآوری شد.. بدنه هواپیما به میزان ۱٫۳۷ متر(۴٫۴۹ فوت) افزابش طول داشت، سازه های مقطعی در جلو و عقب کابین خلبان برای بازیابی مرکز ثقل و پایداری آن، افزوده شده، بدنه هواپیما تقویت شد، اتاقک خلبانان به صورت تحت فشار طراحی گردیده و طول دماغه هواپیما برای فراهم آوردن فضای کافی برای نصب موتور قدرتمند تر پی تی ۶ای-۶۷ آر به قدرت ۱٬۴۲۴ اسب بخار، افزوده شد.این نمونه با کدشناسایی PT-ZTW, s/n 161 در سپتامبر ۱۹۹۱ به پرواز درآمد. دو نمونه اولیه جدید ئی ام بی ۳۱۲-اچ با موتور پی تی ۶ای-۶۸ای به قدرت ۱٬۲۵۹ اسب بخار در سال ۱۹۹۳ ساخته شد. طراحی ئی ام بی ۳۱۲-اچ بعداً به عنوان نقطه شروع برای هواپیمای جدید امبرائر ئی ام بی ۳۱۴ سوپر توکانو شد که در نیروی هوایی برزیل به عنوان ای-۲۹ نامگذاری شد. طراحی. بسیاری از ویژگی های ئی ام بی ۳۱۲ توکانو در طراحی های بعدی هواپیماهای آموزشی پایه، استاندارد شد. توکانو اولین هواپیمای آموزشی با پیشرانه توربوپراپ بود که از ابتدا با قابلیت هواپمیاهای جت نظامی توسعه یافت. یک صندلی پَران مارتین بیکر ام کی۸ ال در
این هواپیما مورد استفاده قرار گرفت. این اولین هواپیمای امبرائر با صندلی های پشت سر هم بود که صندلی عقب برای داشتن امکان دید بدون مانع از کابین عقب، در ارتفاع بالاتر قرار گرفته و به همین منظور، کانوپی حبابی این هواپیما بدون فریم طراحی شده است. مانورپذیری بالا، پایداری در سرعت های پایین و چهار آویزگاه خارجی تسلیحات در زیر بال که امکان حمل تا ۱٬۰۰۰ کیلوگرم (۲٬۲۰۰ پوند) جنگ افزار را برای توکانو فراهم می آورد، به این هواپیمای آموزشی اجازه می دهد تا در ماموریت های بمباران تاکتیکی در محیط های درگیری با شدت کم یا عملیات ضد شورش و در رهگیری های ضد باندهای قاچاق مواد مخدر شرکت نماید. این هواپیما می تواند تا ۶۹۴ لیتر (۱۸۳ گال آمریکایی) سوخت را در مخازن داخلی سوخت خود حمل نموده؛ علاوه بر آن برای مسافت های طولانی تر، با نصب دو مخزن سوخت ۶۶۰ لیتری (۱۷۰ گال آمریکا) در آویزگاه خارجی تسلیحات زیر بالها، این هواپیما قادر به پرواز تا نه ساعت خواهد بود. سابقه عملیاتی. آرژانتین. در ژوئن ۱۹۸۷، نیروی هوایی آرژانتین اولین دسته از ۱۵ فروندی را از مجموع ۳۰ هواپیمای سفارشی خود به امبرائر را دریافت نمود. این هواپیماها برای جایگزینی هواپی
مای جت آموزشی موران سولنیه ام.اس ۷۶۰ پاریس مستقر در مدرسه هوانوردی نظامی در کوردوبا، در نظرگرفته شد. توکانوها به عنوان هواپیمای آموزشی برای برنامه دوره مشترک اولیه هوانوردی نظامی، با هدف آموزش خلبانان برای نیروی هوایی، نیروی دریایی و ارتش آرژانتین استفاده شدند. در ۲۵ سال اول خدمت توکانو برای نیروی هوایی آرژانتین، این هواپیما ۱۰۴٬۰۰۰ ساعت پرواز داشت و بیش از ۸۰۰ خلبان را آموزش داد. در حال حاضر فابریکا آرخنتینا دی آویونس (FAdeA) در حال توسعه، هواپیمای آموزشی اولیه آی ای-۷۳ برای جایگزینی ئی ام بی ۳۱۲- توکانو می باشد. این نوع هواپیما به شمال آرژانتین منتقل خواهد شد، جایی که برای نقش نظارت و بازدارندگی هوایی، تجهیز شده و به کار گرفته خواهند شد. آنگولا. نیروی هوایی ملی آنگولا (به اختصار(FANA)) هشت فروند ای تی-۲۷ جدید را در سال ۱۹۹۸ دریافت نمود. چهارسال بعد تعداد شش فروند دیگر ای تی-۲۷ را از نیروی هوایی پرو خریداری نمود. هواپیماهای ای تی-۲۷ برای انجام حملات هوایی و ماموریت های نظارتی در طی جنگ داخلی آنگولا، اختصاص داده شدند. نیروی هوایی ملی آنگولا، دو فروند توکانوی دیگر دیگر به شماره سریال های (s/n 055 و s/n149) را
دریافت نمود تا خسارات حادثه به هواپیما در طی جنگ را پوشش دهند. ایران. در طی سالهای ۱۹۸۹ الی ۱۹۹۱، ایران ۲۵ فروند توکانو را دریافت نمود. بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱، سپاه پاسداران از ناوگان توکانوهای خود بر علیه مواضع طالبان و همچنین در عملیات های مبارزه با باندهای قاچاق مواد مخدر در مرزهای شرقی ایران استفاده نمود. برزیل. قرارداد نیروی هوایی برزیل (FAB) با امبرائر برای خرید هواپیمای توکانو تی-۲۷، به تعداد ۱۱۸ فروند و با امکان افزایش ۵۰ فروند اضافه بود.در ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۳، اولین واحدها به عنوان یک هواپیمای نمایش هوایی به اسکادران نمایش هوایی FAB، "گُردان هوایی دود" تحویل داده شدند و اولین نمایش با این نوع از هواپیما در دسامبر همان سال انجام شد. در سال ۱۹۹۰، نمایش هوایی FAB سفارش ۱۰ فروند دیگر از ۵۰ فروندی که امکان افزایش آن در قرارداد اصلی توکانو در سال ۱۹۸۰، ذکر شده بود را تأیید نمود. در نهایت، نیروی هوایی برزیل با دریافت ۴۰ فروند باقی مانده و تعداد کل توکانوهای تحویل شده را به ۱۶۸ رساند. در سال آخر از برنامه چهارساله آموزش خلبانان FAB در آکادمی نیروی هوایی برزیل و در طی مرحله آموزش پیشرفته پرواز، دانشجویان خلبانی
با ئی ام بی-۳۱۲ پرواز می نمایند. پس از طی ۷۵ ساعت پرواز با هواپیمای آموزشی پایه نیوا اونیورسال، دانشجویان خلبانی در طی ۱۲۵ ساعت آموزش پیشرفته در توکانو را در برنامه خواهند داشت، در طی ساعات آموزشی مذکور دانشجویان با انجام حرکات آکروباتیک و اجرای مانور دقیق، پرواز ابزاری (پرواز در شرایط دیدناکافی) و پرواز در ارتفاع پایین، در فن پرواز تبحر یافنه و بر هواپیما مسلط می شوند. دانشجویان ناوگان هوایی نیروی دریایی برزیل ۱۰۰ ساعت پرواز با توکانو در AFA را در اولین مرحله از برنامه آموزشی سه ساله پرواز خود، خواهند داشت. در طی عملیات ترایرا در فوریه ۱۹۹۱، از شش فروند توکانو برای پشتیبانی هوایی نزدیک علیه گروهی متشکل از ۴۰ شورشی از نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا(FARC) که یک واحد نظامی برزیل را تصرف کرده بودند، استفاده شد.از هواپیماهای ای تی-۲۷ به صورت گسترده در آمازون برای عملیات گشت زنی مرزی و رهگیری پروازهای غیرقانونی و قاچاق مورد استفاده قرار گرفته و به طور مشترک با سیستم نظارت آمازون همکاری می کرد. پاراگوئه. نیروی هوایی پاراگوئه در سال ۱۹۸۷ شش فروند توکانو را دریافت نمود. قرار داد خرید شش فروند دیگر در اواخر دهه ۱۹۹۰ منع
قد شد، اما این معامله فسخ شد، و این توکانوها به دومین دسته تحویل شده به نیروی هوایی ملی آنگولا تبدیل شدند. در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۰، سه هواپیمای مستعمل از ناوگان نیروی هوایی برزیل با چهار هواپیمای آموزشی ئی ام بی ۳۲۶ ژاوانته و یک هواپیمای ترابری بوئینگ-۷۰۷ مبادله شدند. در سال ۲۰۱۱، تعمیرات اساسی موتور در توکانوهای پاراگوئه با کمک نیروی هوایی برزیل، به انجام رسید. کُردان هوایی سوم جنگنده "موروس" مستقردر آسونسیون از هواپیماهای توکانو در ماموریت های ضد شورش بهره برداری نموده و از سال ۱۹۹۶ دسته های پروازی "اومگا" و "گاما" را بوجود آورد. درآوریل ۲۰۱۱،توکانوهای مجهز به غلاف توپ خودکار ۲۰ میلی متری و مخازن فرابَری سوخت در پایگاه هوایی ماریسکال استیگاریبیا برای نظارت بر پروازهای غیرقانونی وارد شده به حریم هوایی پاراگوئه از بولیوی مستقر شدند. پرو. در سال ۱۹۸۶، پرو ۲۰ فروند توکانو را به عنوان جایگزین برای هواپیمای آموزشی سسنا تی-۳۷ تویت، سفارش داد. تحویل هواپیماها به نیروی هوایی پرو در آوریل ۱۹۸۷ به صورت دو فروند در ماه آغاز شد. آخرین فروند از توکانوهای سفارشی در نوامبر ۱۹۸۷ تحویل داده شد. در سال ۱۹۹۱، ۱۰ فروند توکانوی دیگر ر
ا برای عملیات ضد قاچاق مواد مخدر خریداری نمود که در مجموع توکانوهای در خدمت نیروی هوایی پرو به ۳۰ فروند رسید، اگرچه بعداً در سال ۲۰۰۲ شش فروند از آنها به آنگولا فروخته شدند. اولین سری از هواپیماهای ئی ام بی ۳۱۲ به خدمت گُردان هوایی آموزش پایه شماره ۵۱۲ از آکادمی هوایی، به عنوان بخشی از گروه آموزشی شماره ۵۱ مستقر در لاس پالماس - لیما درآمدند. دومین گردان هوایی از توکانوها، به گردان هوایی تاکتیکی شماره ۵۱۴ اختصاص داده شدند. اولین توکانوها به رنگ نارنجی و سفید مختص هواپیماهای آموزشی رنگ آمیزی شدند و البته به تدریج با این رنگ آمیزی، با استتار جنگل جایگزین شد، در حالی که تعدادی از آنها برای مأموریت های شبانه به رنگ خاکستری تیره درآمدند. بیشتر این هواپیماها با نقش دهان یک کوسه مهاجم در دماغه تزئین شده بودند. کابین هواپیما برای عملیات در شب به گونه ای اصلاح شد که قادر به کارگیری دوربین دید در شب و دوربین های مادون قرمز دید جلو باشد. از سال ۱۹۹۱ توکانوهای نیروی هوایی پرو به طور فعال در عملیات حمله به اهداف زمینی بر فراز رودخانه سِنِپا در عملیات های مبارزه با مواد مخدرشرکت داشتند، این هواپیماها موفق ساقط کردن بیش از ۶
۵ هواپیما و انجام حملات به چندین کشتی غیرقانونی شدند. بین سال های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۱، در طی برنامه انکار پل هوایی ، نیروهای امنیتی در مبارز با قاچاقچیان مواد مخدر، اطلاعاتی را برای نیروهای هوایی فراهم می آوردند. در طی این برنامه، حداقل ۹ هواپیمای غیرنظامی قاچاقچیان توسط هواپیماهای توکانو ای تی-۲۷ سرنگون شدند. در سحرگاه ۵ فوریه ۱۹۹۵ و در طی جنگ سِنِپا یک گروه پروازی متشکل از توکانوهای مسلح به چهاربمب ام کی۸۲ و دوربین دید در شب، یک عملیات بمباران شبانه را برای هدف قراردادن نیروهای اکوادوری بر فراز رشته کوه کندور انجام دادند. توکانوها بخشی از پروژه کینیونس در سال ۲۰۰۲ بودند که البته در سال ۲۰۰۷ به مرحله اجرا رسید و هدف از این پروژه بازگرداندن تجهیزات غیرقابل استفاده به خدمت بود. در مارس ۲۰۱۲، "نیروی هوایی پرو" در حال بررسی گزینه ای برای نوسازی ۲۰ فروند توکانو بود. که این امر در برنامه ای به طور مشترک توسط نیروی هوایی برزیل و امبرائر تحت یک توافق نامه دفاعی گسترده با وزارت دفاع برزیل به انجام رسید. عراق. عراق ۸۰ فروند توکانو تولید شده تحت لیسانس در حلوان مصر را خریداری نمود، که تحویل آن ها در سال ۱۹۸۷ تکمیل شد. پس از پ
ایان جنگ خلیج فارس وجنگ عراق، هیچ هواپیمای توکانویی در فهرست موجودی تجهیزات نیروی هوایی عراق وجود نداشت. فرانسه. در ژوئیه سال ۱۹۹۰به دنبال روند جهانی به سمت گیری برای جایگزینی هواپیماهای آموزشی جت با هواپیماهای کم هزینه با پیشرانه توربوپراپ، نیروی هوایی فرانسه یک سفارش اولیه برای ۸۰ فروند از گونه ای کمی تغییریافته از توکانو را به ئی ام بی ۳۱۲ اف را به امبرائر داد. برای تعدیل شرایط پرداخت های در مذاکرات دو ساله قرارداد هواپیماهای توکانو، خرید ۳۶ فروند بالگرد ای اس۳۶۵ دوفین و ۱۶ فروند ای اس۳۵۰ اکوروی توسط ارتش برزیل و همچنین ۳۰ فروند ای اس۳۵۵ اکوروی۲ برای نیروی دریایی برزیل درنظرگرفته شد.دو هواپیمای پیش تولید برای یک فرایند ارزیابی یک ساله در اداره کل تسلیحات ، تولید شد، اولین ئی ام بی ۳۱۲ اف تولیدی در آوریل ۱۹۹۳ به پرواز درآمد.این هواپیما در سلون دو پروانس مستقر شده و جایگزین ناوگان فوگا مَژیستر شدند که برای قریب به ۴۰ سال وظیفه آموزش دانشجویان نیروی هوایی فرانسه را، برعهده داشتند. با ورود توکانو به خدمت نیروی هوایی فرانسه، برنامه آموزشی خلبانان نیروی هوایی با هواپیمای آموزشی اپسیلون آغاز شده، در توکانو ادامه
یافته و در نهایت پس از پرواز با هواپیمای آلفاجت به پایان می رسید. پس از ۱۵ سال، ناوگان توکانوهای فرانسوی در ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۹ از خدمت خارج شد، علیرغم این واقعیت که بیشتر هواپیماها تنها به نیمی از عمر عملیاتی بالقوه خود رسیده بودند. کلمبیا. در سال ۱۹۹۲ نیروی هوایی کلمبیا ۱۴ فروند ای تی-۲۷ را به امبرائر سفارش داد، شش فروند اولیه را در دسامبر همان سال دریافت نموده و به دنبال آن در همان ماه هفت فروند دیگر را تحویل گرفت. این هواپیماها به گُردان هوایی رزمی ۲۱۲ اختصاص داده شدند توکانوها ابتدا به عنوان هواپیمای آموزشی ایفای نقش نمودند، اگرچه به زودی برای انجام ماموریت های پشتیبانی نزدیک هوایی و برتری هوایی به عنوان بخشی از عملیات ضد شورش در طول نبرد طولانی مدت و خشونت باری با نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا (FARC) به کار گرفته شدند. توکانوها در ده ها مأموریت مهم جنگی از جمله عملیات پرواز فرشنه (تسخیر میتو) عملیات تاناتوس ، عملیات ققنوس و عملیات بِرجیس شرکت داشتند. ناوگان توکانوهای کلمبیااز زمان ورود به آن کشور، بیش از ۵۰٬۰۰۰ ساعت پرواز را انجام داده و هیچ تلفاتی را متحمل نشدند. در سال ۱۹۹۸، با کمک نیروی هوایی پرو، توکانوهای
کلمبیا برای به کارگیری دوربین دید در شب برای انجام ماموریت های شبانه، سازگار شدند. سناریوی جنگ باعث شد تا نیروی هوایی کلمبیا افق های طراحی این هواپیما را برای غلبه بر محدودیت های عملیاتی آن، جابه جا نماید. این تغییرات در نقش یک سکوی آزمایش واقعی در میدان نبرد برای این هواپیما عمل نموده و باعث کسب درس های ارزشمند و الزامات جدیدی شد که در طراحی سوپرتوکانو اعمال شدند. در سال ۲۰۱۱، امبرائر یک برنامه سه ساله برای ارتقاء محلی ۱۴ فروند ئی ام بی-۳۱۲ نیروی هوایی کلمبیا را آغاز نمود. این برنامه بخشی از برنامه توسعه راهبردی ۲۰۱۱ الی ۲۰۳۰ به اختصار PEI می باشد. که برای افزایش طول عمر این هواپیما به مدت ۱۵ سال، در نظر گرفته شده است، این برنامه شامل مقاوم سازی سازه هواپیما از جمله نصب بال ها و ارابه فرود جدید، بروی بدنه هواپیما است.اویونیک جدید با سامانه ناوبری اینرسیایی (INS) و سامانه آدرس دهی و گزارش گیری ارتباطات هواپیما (ACARS) به روز ساخت راکول کالینز نصب شده، در عین حال شرکت بریتانیایی کابهام "نمایشگرهای چند منظوره مدرن"، "سیستم های مدیریت پرواز" و "سیستم نشان دهنده موتور و هشدار خدمه" را ارائه خواهد نمود. نمونه اولی
ه نخست توسط امبرائر در برزیل طراحی و تولید خواهد شد، در حالی که باقی مانده کارها در شرکت صنایع هوایی کلمبیا اس ای تکمیل خواهند شد. مصر. در دسامبر ۱۹۸۳، قراردادی به مبلغ ۱۸۱ میلیون دلار برای خرید ۱۰ فروند هواپیمای به صورت کامل به اضافه خرید ۱۱۰ فروند دیگر از این هواپیما در قالب کیت توشیح شد. این خرید مشترک دو دولت مصر و عراق شامل یک برنامه انتقال فناوری گسترده بود که ساخت برخی از قطعات هواپیما و مونتاژ نهایی در هلیوپولیس ایر ورکز در حلوان را نیز در بر می گرفت، این خرید تبدیل به اولین تجربه امبرائر در مونتاژ هواپیما در خارج از کشور گردید. ۸۰ فروند از ۱۱۰ هواپیمای ساخته شده در مصر به عراق تحویل داده شد. اولین هواپیما در اواخر سال ۱۹۸۴ وارد مصر شده و اولین واحد مونتاژ شده در مصر در سال ۱۹۸۵ تحویل شد. یک سفارش اضافی برای ۱۴ فروند هواپیما که در سال ۱۹۸۹ ساخته شد، مجموع توکانوها را به ۵۴ فروند رسانید. هواپیماهای آموزشی ئی ام بی ۳۱۲ توکانو در "گُردان هوایی ۶"، "گردان هوایی ۲۵" و "گردان هوایی ۳۵" به پرواز می نمودند. "گُردان هوایی ۶" توکانوهای خود را از خدمت خارج نموده و به جای آن پهپاد E-June را به خدمت گرفت. در سال ۲