Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنتونوف ای ان-۷۴ یک هواپیمای ساخت کارخانهٔ آنتونوف در کشور اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است که در سال ۱۹۸۶ ساخته شد. نخستین استفاده کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی روسیه بوده است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آنتونوف ای ان-۷۱ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ آنتونوف در کشور اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
آنتونوف ای ان-۱۸۰ یک هواپیمای طراحی کارخانهٔ آنتونوف است.
آنتونوف ای ان-۲۱۸ یک هواپیمای ساخت شرکت آنتونوف است. این هواپیمای دوموتوره توان ترابری 350 مسافر را دارد.
آنتونوف ای ان-۵۰ یک هواپیمای ساخت کارخانهٔ آنتونوف در کشور اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است.
کانال یونی () گروهی از پروتئین تراپوسته ای غشای سلول هستند که معمولاً نسبت به بعضی یون ها مثل سدیم , پتاسیم, کلسیم, کلر بسیار گزینشی رفتار می کنند. این کانال ها نقش مهمی در ایجاد پتانسیل عمل و پتانسیل استراحت غشای سلول دارد. ویژگی ها. کانال های یونی دو تفاوت مهم با منافذ آبی ساده در غشا دارند: ۱- کانال های یونی دارای قابلیت نفوذپذیری انتخابی هستند یعنی ساختار کانال طوری طراحی شده است که فقط به بعضی از یون ها با اندازه و بار مناسب اجازه عبور می دهد. کانال های یونی دارای فیلتر انتخابی هستند که باریکترین بخش کانال محسوب می شود و در این ناحیه ، عبور یون ها دقیقاً کنترل می گردد زیرا ساختار پروتئینی کانال از نظر نوع اسید آمینه موجود در فیلتر ، کاملاً اختصاصی است. ۲- خصوصیت دیگر ، آن است که کانال ها دارای دریچه هستند یعنی به طور مداوم باز نیستند و محرک هایی سبب بازشدن دریچه آن ها می شوند که عبارتند از: ۱) تغییر در ولتاژ غشا (کانال های یونی وابسته به ولتاژ)۲) کشش یا فشار وارد بر غشا (کانال وابسته به عوامل مکانیکی) ۳) اتصال به ماده شیمیایی (کانال یونی دریچه لیگاندی) ۴) کانال یونی وابسته به نوکلئوتید(مونومر اسید های نو
کلئیک). تقسیم بندی. کانال های یونی به روش های مختلفی تقسیم بندی می شوند: الف. بر اساس عامل بازکننده ۱. کانال های یونی وابسته به ولتاژ مانند کانال یونی سدیمی وابسته به ولتاژ، کانال یونی کلسیمی وابسته به ولتاژ ۲. کانال های یونی وابسته به لیگاند (کانال یونی دریچه لیگاندی) مانند کانال یونی وابسته به ATP ب. بر اساس نوع یونها مانند سدیم ، کلسیم ، پتاسیم ، کلر و ... ج. بر اساس محل مجرا مانند داخل غشای سلول یا مجرای داخل سلولی
ما دوستان تو هستیم () فیلمی در ژانر رمانتیک و درام به کارگردانی ماکس جوزف است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. این اولین فیلم بلند سینمایی جوزف در مقام کارگردان است. داستان. فیلم، داستان کول کارتر (زک افران) یک دی جی جوان و دوستان او در لس آنجلس است که خیلی از آنها درگیر کارهای نیمه خلاف هستند. او با یک دی جی قدیمی به نام جیمز Reed (وس بنتلی) آشنا می شود و رفاقت نزدیک آنها باعث ایجاد رابطه بین کول و دوست دختر جیمز سوفی (امیلی راتاجکوسکی) می شود. این ارتباط رفاقت کول و جیمز را دچار مشکل می کند و کول باید تصمیم سختی دربارهٔ آینده خود بگیرد.
ها جون چانگ (؛ زادهٔ ) یک اقتصاددان اهل کره جنوبی است. وی یکی از افراد برجسته در نگرش اقتصاد دگراندیشانه است که سعی در پیوند آن با اقتصاد مارکسیستی دارد. وی پس از فارغ التحصیلی در دانشکده اقتصاد دانشگاه ملی سئول، در دانشگاه کمبریج در رشته توسعه اقتصاد سیاسی فارغ التحصیل شد. آثار و مقالات او بیشتر متأثر از نوشته های اقتصاد دانانی همچون گونار میردال، کارل مارکس، فریدریش آوگوست فون هایک، جان کینز و فریدریش لیست است.
عمر فروشگاهی محصول یا عمر انباری () به مدت زمانی گفته می شود که در آن مدت یک کالا برای استفاده، مصرف یا فروش مناسب باقی بماند. به عبارت دیگر، این عنوان ممکن است به پایان زمان مناسب برای نگهداری کالا در آبدارخانه (نامناسب برای مصرف)، یا پایان زمان مناسب برای نگهداری کالا در قفسه های فروشگاه ها (نامناسب برای فروش، اما همچنان مناسب برای مصرف) اشاره داشته باشد. این عنوان برای لوازم آرایشی، مواد غذایی، نوشیدنی ها، تجهیزات پزشکی، مواد پزشکی، مواد منفجره، داروهای شیمیایی، مواد شیمیایی، تایرها، باتری ها و بسیاری از اقلام تجزیه پذیر دیگر کاربرد دارد. در برخی مناطق، درج "بهترین زمان مصرف" پیشنهادی یا "تاریخ تازگی" بر روی بسته بندی مواد غذایی تجزیه پذیر الزامی است. مفهوم واژهٔ تاریخ انقضا با عمر انباری مرتبط است، اما در بعضی حوزه های قضایی، از نظر قانونی متمایز است.
اقتصاد نئو-کینزی () یک مکتب اندیشهٔ اقتصاد کلان است که در دورهٔ پس از جنگ جهانی دوم از مکتوبات جان مینارد کینز توسعه داده شد. گروهی از اقتصاددانان (از جمله جان هیکس، فرانکو مودیلیانی، و پل ساموئلسون) تلاش کردند مکتوبات کینز را تفسیر و دارای ساختار کنند و آن را با مدل های اقتصاد نئوکلاسیک ترکیب کنند. کار آنان که به عنوان سنتز نئو-کلاسیک شناخته می شود، مدل هایی را ایجاد کرد که ایده های اصلی اقتصاد نئو-کینزی را شکل داد. این ایده ها در دورهٔ پس از جنگ بر اقتصاد جریان اصلی سیطره داشتند و جریان اصلی اندیشهٔ اقتصادی را در دهه های ۱۹۵۰، ۶۰ و ۷۰ شکل دادند. در دههٔ ۱۹۷۰ رشته تحولاتی به وقوع پیوست که نظریهٔ نئو-کینزی را متزلزل کرد. بروز رکود تورمی، و کار پول گرایانی چون میلتون فریدمن، بر نظریات نئو-کینزی شک افکند. نتیجه، رشته ایده های نوینی برای آوردن ابزارهایی به تحلیل کینزی بود که بتوانند وقایع اقتصادی دههٔ ۱۹۷۰ را توضیح بدهند. موج بزرگ بعدیِ تفکر کینزی با تلاش به دادن پایه ای اقتصاد خردی به منطق اقتصاد کلان کینزی بود. کینزی های نو به ایجاد یک سنتز نئوکلاسیک نو کمک کردند که در حال حاضر شکل دهندهٔ جریان اصلی نظریهٔ اقت
صاد کلان است. در پی ظهور مکتب کینزی نو، به نئو-کینزی ها گاهی کینزی های قدیمی گفته می شود.
سوپدو ایزدی از آسمان و از شرق مناطق مرزی در دین مصر باستان بود. به عنوان یک ایزد آسمان، سوپدو همراه با ساح، تجسم صورت فلکی شکارچی، و الهه سوپدت، به نمایندگی از ستاره شباهنگ متصل شده بود. وظیفه. وظیفه سوپدو به عنوان یک خدا از شرق، حفاظت از پایگاه های مصر در امتداد مرزهای شرقی و کمک به فرعون برای کنترل ساکنان خارجی آن مناطق می باشد. او را به عنوان پروردگار شرق نیز می شناسند، و بزرگترین مرکز فرقه او در شرقی ترین نومه مصر بوده است. نام. نام او در هیروگلیف از یک مثلث و یک بلدرچین تشکیل شده است و ترجمه تحت اللفظی از نام او به معنی آنهایی که تیز هستند می باشد. پیکربندی. سوپدو بر روی نوشته های دینی اغلب به صورت یک شاهین با تاج دو پر بر روی سر خود به تصویر کشیده شده است. در هنگام محافظت از مرزها، او را به عنوان یک جنگجو خاور نزدیک همراه با یک کمربند و تبر یا نیزه نشان داده اند.
دستهٔ جداافتاده ها یا دستهٔ غریبه ها (به فرانسوی: Bande à part؛ به انگلیسی: Band of Outsiders) فیلمی فرانسوی به کارگردانی ژان-لوک گدار و محصول سال ۱۹۶۴ است. عنوان فیلم برگرفته از عبارت «faire bande à part» به معنی «انجام کاری جدا از چهارچوب گروه» است و برداشتی از رمان "ثروت احمق ها"، نوشتهٔ دولورس هیچنز است. "دستهٔ جداافتاده ها"، متعلّق به موج نوی فرانسه است و گدار از آن با عنوان «دیدار "آلیس در سرزمین عجایب" با فرانتس کافکا» یاد کرده است. داستان. یک زن جوان به نام اودیل (آنا کارینا) در کلاس زبان انگلیسی با مردی به نام فرانتس (سامی فره) آشنا می شود. او به فرانتس از وجود پولی هنگفت که در یک ویلا خبر می دهد. آن ویلایی است که اودیل، همراه با عمه اش ویکتوریا و آقای اشتولتز در ژوانویل، حومه پاریس، پنهان شده است. فرانتس این موضوع را به دوستش آرتور (کلود براسو) می گوید و این دو نقشه سرقت را می ریزند. فرانتس و آرتور به کلاس انگلیسی می روند، جایی که آرتور با اودیل لاس می زند و درباره پول از او سؤال می کند. اودیل به خانه بازمی گردد و پول را در اتاق اشتولتز پیدا می کند. سپس با فرانتس و آرتور ملاقات می کند و به کافه ای م
ی روند، نوشیدنی سفارش می دهند و می رقصند. اودیل به آرتور می گوید که عاشق اوست و آن دو به خانه آرتور می روند و شب را با هم می گذرانند. روز بعد، عموی آرتور از وجود پول باخبر می شود و سهمی از آن می خواهد. فرانتس، آرتور و اودیل تصمیم می گیرند که سرقت را زودتر از زمان برنامه ریزی شده انجام دهند. آن سه نفر با هم ملاقات می کنند و با سرعت از لوور عبور می کنند. آن شب، به خانه اودیل می روند و متوجه می شوند که در اتاق اشتولتز قفل است. آرتور به اودیل می گوید که کلید را پیدا کند. شب بعد، فرانتس و آرتور به خانه بازمی گردند و اودیل به آنها می گوید که قفل ها عوض شده اند. آنها ویکتوریا را می بندند و در یک کمد حبس می کنند. سپس وارد اتاق اشتولتز می شوند و می بینند که پول دیگر آنجا نیست. آنها خانه را جست وجو می کنند و تنها مقدار کمی پول نقد پیدا می کنند. وقتی کمد را برای بازجویی از ویکتوریا باز می کنند، او به نظر می رسد که مرده است. فرانتس و اودیل آنجا را ترک می کنند و آرتور می ماند و می گوید که می خواهد ببیند آیا ویکتوریا واقعاً مرده یا نه (اما می توان حدس زد که او به دنبال بقیه پول است). در راه فرار، فرانتس و اودیل، عموی آرتور
را می بینند که به سمت ویلا می رود و آن ها بازمی گردند. سپس می بینند که آرتور بقیه پول را در یک لانه سگ پیدا کرده است. آرتور و عمویش با هم درگیر شده و یکدیگر را می کشند. اشتولتز به خانه بازمی گردد و ویکتوریا زنده دیده می شود. فرانتس و اودیل با همان مقدار کم پول سرقتی فرار می کنند. آن ها به آمریکای جنوبی می روند و متوجه می شوند که عاشق یکدیگر هستند.
اقتصاد کینزی نو () یک مکتب معاصر اقتصاد کلان است که برای اقتصاد کینزی بنیان های اقتصاد کلانی فراهم می کند. این نظریه تا حدی به عنوان پاسخی به نقدهای اقتصاد کلان کینزی از سوی باورمندان به اقتصاد کلان کلاسیک نو توسعه پیدا کرد. دو فرض اصلی رویکرد کینزی نو به اقتصاد کلان را تعریف می کنند. همچون رویکرد کلاسیک نو، تحلیل اقتصاد کلان کینزی نو، معمولاً فرض می کند که خانوارها و شرکت ها دارای انتظارات بخردانه هستند؛ ولی این دو مکتب در این مسئله متفاوتند که تحلیل کینزی نو معمولاً شکست های بازار گوناگونی را فرض می کند. به طور خاص، کینزی های نو فرض می کنند که imperfect competition در قیمت ها و دستمزدها وجود دارد تا بشود توضیح داد چرا قیمت ها و دستمزدها می توانند «چسبناک» شوند، به این معنا که نمی توانند به طور آنی با تغییر شرایط اقتصادی سازگار شوند. چسبناکی دستمزد و قیمت، و دیگر شکست های بازار در مدل های کینزی نو، تأیید می کنند که اقتصاد ممکن است به منظور رسیدن به اشتغال کامل شکست بخورد؛ بنابراین کینزی های نو استدلال می کنند که پایدارسازی اقتصاد کلان توسط دولت (با استفاده از سیاست مالی) یا توسط بانک مرکزی (با استفاده از سیا
ست پولی) می تواند منجر به نتیجه اقتصاد کلانی پارتو کاراتری از یک سیاست لسه فر شود.
اقتصاد کلان کلاسیک نو () که گاهی به آن تنها اقتصاد کلاسیک نو گفته می شود، مکتب فکری در اقتصاد کلان است که تحلیل خود را تماماً بر چارچوبی اقتصاد نئوکلاسیک بنا می کند. به طور خاص، این مکتب بر اهمیت بنیان های بسیار دقیق مبتنی بر اقتصاد خرد، خصوصاً انتظارات عقلایی تأکید می کند. اقتصاد کلان کلاسیک نو تلاش می کند برای تحلیل اقتصاد کلان بنیان های خرد نئوکلاسیکی فراهم آورد. این در تضاد با مکتب رقیب آن یعنی کینزی نو است که از خردبنیان هایی نظیر چسبناکی قیمت و رقابت ناکامل به منظور ساختن مدل های اقتصاد کلان مشابه مدل های قدیمی تر کینزی استفاده می کند.
جاثلیق مقدس نِرسِس چهارم شنورهالی (؛ ۱۱۰۲ – ۱۳ اوت ۱۱۷۳) یک اسقف، شاعر، تاریخ نگار و آهنگ ساز اهل ارمنستان در سده ۱۲ میلادی بود. وی اسقف جاثلیق ارمنیان کیلیکیه از سال ۱۱۶۶ تا پایان عمرش در سال ۱۱۷۲ بود. زندگی. نرسس شنورهالی حدود سال ۱۱۰۲ میلادی در یک خانوادهٔ ناخاراری ارمنی متولد شد (برخی منابع تاریخ تولد وی را ۱۱۰۷ ذکر می کنند) وی نوادهٔ گریگور ماگیستروس بود وی که در اکثر سبک های ادبی عصر خود آثاری خلق کرده است از چهره های برجستهٔ ادبیات ارمنی است و قرن ها شاعران و نویسندگان کلیسای ارمنی از او پیروی کرده اند. شنورهالی از جمله شاعرانی بود که در زمینهٔ وزن شعر ارمنی نیز نوآوری هایی کرد و آن را تکامل بخشید. از نامدارترین شاعران لیریک سرای ادبیات قرون وسطی ارمنی است. از این شاعر بزرگ که در عین حال روحانی عالی مقامی هم بود، گنجینهٔ ادبی ارزشمندی به ارث مانده است. آثار شنورهالی به دو بخش مذهبی و غیرمذهبی تقسیم می شود. اشعار مذهبی که به «شاراکان» ها معروف هستند در عصر حاضر نیز در کلیسای حواری ارمنی خوانده می شوند. در اشعار غیرمذهبی وی چهره های تاریخی-حماسی ارمنی، زندگی روزمرهٔ مردم و طبیعت تصویر کشیده شده است. شنور
هالی شعرهای پندآمیز، ضرب المثل ها و آثار منثور بسیاری نیز خلق کرده است که مضامین آن ها را روابط اجتماعی و آرزوها و آمال انسانی تشکیل می دهند. «ترانه خفتگان» یکی از برجسته ترین آثار نرسس شنورهالی می باشد جاثلیق نرسس شنورهالی در ۱۳ اوت ۱۱۷۳ (برخی منابع تاریخ وفات وی را سال ۱۱۷۲ میلادی ذکر می کنند) وفات یافت.
جان ساتون (؛ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
جک مور (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به مردی از آلامو، قتل شبه عمد، شوک، کلبه عمو تام اشاره کرد.
جان لیتل (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۲۹ تا ۱۹۶۷ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به شهر داج، جزبل، ورجینیا سیتی، زندگی امیل زولا، پسران کتی الدر، سان آنتونیو، نوت راکنی آمریکایی، خواهر کنی، گاو نشسته اشاره کرد.
جان توییست (؛ – ) فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
مسابقه کالسکه رانی نوعی از ورزش اسب دوانی است که در آن اسب ها به کالسکه های دوچرخه بسته می شوند و این اسب ها تنها اجازه دارند به صورت یورتمه راه بروند. اسب هایی که برای این نوع مسابقات استفاده می شوند معمولاً به گونه ای ترکیب نژادی داده شده اند که برای این منظور بهتر عمل کنند و در تربیتشان نیز همین هدف مد نظر بوده است.
جانسون (؛ – india) یک موسیقی دان اهل هند بود. وی بین سال های ۱۹۷۸ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می کرد.
نمایندگی تناسبی انواعی از نظام های انتخاباتی در کشورهای چندحزبی است که بر طبق آن هر حزب به نسبت تعداد آرایی که کسب می کند در پارلمان صاحب کرسی می شود. در نظام های تناسبی، برخلاف نظام های اکثریتی که به موجب آن واجدین نصف به علاوه یک، همه کرسی ها را به خود اختصاص می دهند، هر حزب یا گروهی به تناسب آرای خود می تواند صاحب کرسی نمایندگی باشد. به این ترتیب نظام تناسبی، بر ارائه فهرست از طرف احزاب مبتنی است و انتخابات تنها در یک مرحله انجام می شود. در چنین نظامی، حوزه های انتخاباتی باید به اندازه کافی وسیع و پرجمعیت باشد تا در هر حوزه لااقل ۴ تا ۵ نفر برای انتخاب شدن لازم باشد. با توجه به مشکلات نظام های اکثریتی، بسیاری از کشورها به انتخابات به شیوه های تناسبی روی آوردند. در این نظام ها برخلاف نظام های اکثریتی، هر حزب یا جناحی می تواند در عین مغلوب شدن در صحنه انتخابات، صاحب کرسی نمایندگی شود. در این نظام ها باید کرسی ها را بین نامزدها تقسیم کرد. تقسیم کرسی ها میان احزاب، گاه به شیوه های بسیار پیچیده ای صورت می پذیرد. تقسیم کرسی ها در دو سطح مختلف انجام می شود. از یک سو باید تعداد کرسی های هر فهرست را تعیین کرد و از
سوی دیگر به تقسیم کرسی های هر فهرست پرداخت. نمایندگی تناسبی در میان دموکراسی های غربی به روش غالب مبدل شده است. ۲۱ کشور از ۲۸ کشور اروپای غربی از این روش استفاده می کنند. برخی از آن ها به ترتیب حروف الفبا عبارتند از: آلمان، اتریش، اسپانیا، ایرلند، بلژیک، پرتغال، دانمارک، سوئد، سوئیس، فنلاند، قبرس، لوکزامبورگ، مالت، نروژ، هلند و یونان تاریخچه. نمایندگی تناسبی ابتدا در اروپای قرن ۱۹ به منظور برطرف نمودن معایب نظام های اکثریتی رشد و نمو یافت. بریتانیا از روش اکثریت نسبی استفاده می کرد ولی اغلب کشورهای اروپایی دیگر از اکثریت ساده. تلاش هایی برای اصلاح آن روش ها صورت گرفت اما سرانجام مشخص شد که چه روش های مبتنی بر اکثریت نسبی و چه اکثریت ساده باعث می شوند کرسی ها به طرز ناعادلانه ای بین احزاب تسهیم شود. اواخر قرن نوزدهم همزمان بود با دادن حق رأی به اقشار مختلف مردم (مثلاً کارگران و زنان). کم کم در این کشورها احزاب عمومی متشکل از توده های مردمی شکل گرفت و این احزاب به سهم خواهی برخاستند. اولین جرقه ها برای گذار به نمایندگی تناسبی در بلژیک و سوئیس زده شد. جمعیت این دو کشور متشکل از گروه های مختلف قومی و مذهبی است و
شهروندان خواستار روشی بودند که متضمن تسهیم عادلانهٔ کرسی های پارلمان باشد. آنان نیک دریافته بودند که روش های اکثریتی از عهدهٔ این وظیفهٔ خطیر برنخواهند آمد. بلژیک در سال ۱۸۹۹ با اتخاذ نمایندگی تناسبی اولین چراغ را روشن کرد. فنلاند در ۱۹۰۶ و سوئد در ۱۹۰۷ به این روند پیوستند. از این پس گذار به نمایندگی تناسبی سرعت و جدیت گرفت به نحوی که تا سال ۱۹۲۰ اکثر کشورهای اروپای قاره ای این روش را برگزیده بودند. در سرتاسر قرن بیستم روند گذار از نظام های اکثریتی به تناسبی ادامه یافت. در دههٔ ۱۹۹۰ تقریباً دو سوم دموکراسی های نوظهور اروپای شرقی و جمهوری های متشکله پس از فروپاشی شوروی به نمایندگی تناسبی یا نیمه تناسبی روی آوردند. از میان کشورهای انگلیسی زبان نیز اخیراً نیوزیلند، اسکاتلند، و ولز به این جرگه پیوسته اند. ویژگی ها. روش های مبتنی بر نمایندگی تناسبی (فهرستی، ترکیبی، و رأی انتقال پذیر) در ویژگی های زیر مشترک اند: محاسن. تسهیم عادلانه. مهمترین اصل در تکوین نمایندگی تناسبی اصل رعایت عدالت در تسهیم کرسی ها بین احزاب بوده است و تعجبی ندارد که نمایندگی تناسبی از این حیث عملکرد بسیار موفق تری نسبت به همتایانش دارد، حتی اگ
ر این عدالت در حد تمام و کمال نباشد. اگر حزبی ۴۰ درصد آرا را به دست آورد تقریباً ۴۰ درصد کرسی ها را هم تصاحب می کند. این میزان در روش های اکثریتی می تواند بین ۲۰ تا ۶۰ درصد متغیر باشد. در انتخابات شورای شهر نیویورک در سال ۱۹۳۷ از روش نمایندگی تناسبی استفاده شد. دموکرات ها ۴۷ درصد آرا را بردند و ۵۰ درصد کرسی ها را تصاحب کردند که نتیجه ای تقریباً عادلانه بود. ولی در انتخابات ۱۹۴۹ شورای شهر نیویورک از روش اکثریتی در حوزه های تک نماینده استفاده شد و با آنکه دموکرات ها تنها ۵۲٫۶ درصد آرا را برده بودند، ۹۶ درصد کرسی ها (۲۴ از ۲۵) را تصاحب کردند. نمایندگی تناسبی احتمالاً به طور عادلانه تری به اقلیت های قومی و نژادی شانس برگزیدن نمایندگان دلخواهشان را می دهد. این مشکلی ظاهراً لاینحل در حوزه های انتخابیهٔ تک نماینده است؛ مثلاً در آمریکا سفیدپوستان در بیشتر حوزه های تک نماینده در اکثریت اند و بسیار نامحتمل می نماید که اقلیت ها برندهٔ آن تک کرسی شوند. مزیت استفاده از حوزه های چند نماینده ای در نمایندگی تناسبی این است که همهٔ گروه های قومی–نژادی (اعم از سفیدان و سیاهان) سهم عادلانه ای از نمایندگی می برند؛ مثلاً حوزه ای ب
ا ۵ نماینده را در نظر بگیرید که سیاهان ۲۲ درصد جمعیت آن حوزه را تشکیل می دهند. اگر همهٔ آن ها از یک نامزد سیاه پوست حمایت کنند، آن نامزد یک کرسی از ۵ کرسی موجود را تصاحب خواهد کرد. به کارگیری این شیوه مخصوصاً زمانی مفید است که اقلیت های قومی در یک ناحیهٔ جغرافیایی متمرکز نباشند و در عوض در کل کشور پراکنده شده باشند. همچنین نمایندگی تناسبی احتمالاً به طور عادلانه تری به زنان شانس راهیابی به پارلمان را می دهد؛ مثلاً در آمریکا که از روش اکثریت ساده در حوزه های تک نماینده استفاده می شود سهم زنان از کرسی های مجلس سفلی بسیار پایین تر از کشورهای اسکاندیناوی است که از نظام نمایندگی تناسبی با فهرست حزبی استفاده می کنند. گذشته از نگاه و فرهنگ سنتی تری که در آمریکا نسبت به نقش زنان در عرصهٔ سیاست و اجتماع وجود دارد، پژوهشگران متفق القول اند که نظام انتخاباتی اکثریتی نیز به این امر دامن زده و از عوامل کلیدی این معضل به شمار می رود. نقش نظام های انتخاباتی در سهم زنان از کرسی ها در کشورهایی چون آلمان و نیوزیلند که از روش مختلط استفاده می کنند بارز است. در آن کشورها نیمی از اعضای مجلس به روش اکثریتی از حوزه های انتخابیهٔ تک
نماینده وارد پارلمان می شوند و نیم دیگر به روش نمایندگی تناسبی با فهرست های حزبی. در انتخابات ۱۹۹۴ بوندستاگ آلمان سهم زنان از کرسی های اکثریتی تنها ۱۳٪ (تقریباً برابر آمریکا) ولی از کرسی های تناسبی ۳۹٪ بود. در انتخابات ۱۹۹۹ نیوزیلند این ارقام به ترتیب ۲۴٪ و ۴۰٪ بودند. پژوهشگران دلیل این افزایش سهم را افزایش میزان نامزد شدن زنان و بالتبع بالا رفتن شانس انتخاب شدنشان می دانند. احزاب به جای معرفی یک نامزد به ازای هر حوزهٔ تک نماینده، در حوزه های چند نماینده ای یک نامزدنامه (فهرست حزبی) منتشر می کنند که متشکل از چند نماینده است؛ مثلاً هر حزب برای یک حوزهٔ ۵ نماینده ای یک فهرست ۵ نفره را منتشر می کند. اگر حزب ۲ زن را وارد فهرست کرده باشد و موفق به کسب به ۳ کرسی شود، به احتمال زیاد یک زن به پارلمان راه خواهد یافت. اما اگر فهرستٔ حزبی فقط متشکل از مردان باشد، رأی دهندگان به سادگی متوجه این امر شده، حزب را به داشتن نگاه جنسیتی متهم می کنند و حزب آرای فمنیست ها را از دست خواهد داد؛ بنابراین احزاب خودبخود متحمل نوعی فشار درونی برای گنجاندن زنان در فهرست هایشان خواهند شد. از دیگر دلایل افزایش سهم زنان از کرسی ها در کشو
رهایی با نظام تناسبی این است که ممکن است احزاب بنا بر آیین نامهٔ درونی شان حداقل سهمیه ای را به زنان اختصاص می دهند؛ مثلاً چند حزب در سوئد، خودخواسته خود را ملزم کرده اند که حداقل ۴۰٪ اشخاص فهرست زنان باشند. رأی دهی صادقانه. چون حد نصاب در نمایندگی های تناسبی پایین است، رأی های کمتری هرز می روند. احزاب برندهٔ ۳۰ درصد آرا در روش های اکثریتی هیچ سهمی نمی برند حال آنکه در نمایندگی تناسبی صاحب ۳۰ درصد کرسی ها خواهند شد. در نمایندگی تناسبی رأی دهندگان بیشتری در پارلمان نماینده خواهند داشت. در انتخابات ۱۹۹۴ مجلس نمایندگان آمریکا که به شیوهٔ اکثریتی در حوزه های تک نماینده برگزار شد فقط ۵۹ درصد رأی دهندگان در انتخاب اعضای مجلس نقش مؤثر ایفا کردند. این میزان در انتخابات مجلس آلمان در همان سال که به شیوهٔ نمایندگی تناسبی برگزار شد به ۸۰ درصد، و در انتخابات ۱۹۹۹ نیوزیلند به ۹۳ درصد رسید. طرفداران نمایندگی تناسبی استدلال می کنند که مردم نه تنها حق رأی، که حق نماینده داشتن هم دارند. آنان می گویند اگر قرار باشد آرای رأی دهندگان مؤثر واقع نشود و هدر رود، داشتن حق رأی عملاً بی فایده است. چون احزاب کوچکتر برای راه یافتن به پا
رلمان در نمایندگی تناسبی نسبت به سایر روش ها از شانس بسیار بیشتری برخودارند، رأی دهندگان ترغیب می شوند صادقانه رأی دهند نه تاکتیکی. در روش های اکثریتی رأی دادن به احزاب کوچک حتی در اولین اولویت عملاً سودی در پی ندارد چون احتمالاً رأی رأی دهنده هرز می رود یا شاید حتی به انتخاب نامطلوب ترین نامزد هم کمک کند. با افزایش شانس ورود احزاب کوچک به پارلمان، رأی دهندگان می توانند صادقانه به نامزد محبوبشان رأی دهند و مجبور به «انتخاب بین بد و بدتر» نباشند. نامزدان رأی شکن مشکلی رایج در انتخابات اکثریتی در حوزه های تک نماینده هستند. اینان یا مستقل اند یا از اعضای احزاب کوچک و باعث پراکنده شدن آرای یک حزب بزرگ و برنده شدن حزب رقیب خواهند شد به گونه ای که اگر نامزد رأی شکن وجود نمی داشت حزب رقیب نمی توانست برندهٔ انتخابات باشد. در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۰ آمریکا برخی از دموکرات ها نامزدی رالف نیدر را علت اصلی شکست ال گور از جرج بوش دانستند. در نمایندگی تناسبی آرای احزاب کوچکتر اغلب به نفع خود همان احزاب تمام خواهد شد و ناخواسته به انتخاب دیگر احزاب بزرگ یاری نخواهند رساند. نظام چندحزبی و انتخابات رقابتی تر. نمایندگی تناس
بی به دلیل حد نصاب های پایین، به احزاب کوچکتر امکان حیات و نقش آفرینی می دهد. حال آنکه در نظام های اکثریتی احزاب کوچک تر عملاً هیچ شانسی برای ورود به پارلمان ندارند. امکان ادامهٔ حیات برای احزاب کوچک تر، خود بروز نظام چندحزبی را ممکن می کند. منتقدان می گویند نمایندگی تناسبی الزاماً به نظام چندحزبی منجر می شود ولی طرفداران این الزام را رد کرده و صرفاً روی امکان تأکید می کنند. به عقیدهٔ طرفداران، نمایندگی تناسبی هیچ نظامی اعم از تک حزبی، دوحزبی، یا چندحزبی را ایجاد نمی کند بلکه صرفاً خواست جامعه را منعکس می کند. اینان می گویند اگر جامعه خود دوقطبی باشد، به کارگیری نمایندگی تناسبی منجر به نظام دوحزبی می شود و اگر جامعه تنوع طلب تر باشد، نظام چندحزبی تشکیل می شود. در انتخابات ۱۹۸۸ اسرائیل ۱۵ حزب به پارلمان راه یافتند. در هلند نیز چندین بار بیش از ۱۲ حزب موفق به کسب کرسی در پارلمان شده اند. هر دوی این کشورها حد نصاب بسیار پایینی (در حد یک درصد) داشته اند. در آلمان که از حد نصاب معتدل تر ۴ تا ۵ درصد استفاده می شود معمولاً ۴ یا ۵ حزب به پارلمان راه می یابند. همین که حیات احزاب کوچک ممکن شد، تنوع و گسترهٔ انتخاب رأی
دهندگان نیز افزایش می یابد چون خود را ملزم به رأی دادن به یکی از احزاب بزرگ نمی دانند. یکی از مشکلات نظام اکثریتی در حوزه های تک نماینده ایجاد «کرسی های امن» است. ممکن است در برخی از حوزه ها یکی از احزاب آنقدر محبوب باشد که دیگر احزاب عملاً شانسی برای پیروزی نداشته باشند و رقابتی شکل نگیرد. طرفداران نمایندگی تناسبی معتقدند در این نظام همهٔ کرسی ها رقابتی هستند چون حتی احزاب اقلیت هم حائز شانس تصاحب حداقل یک کرسی هستند. در انتخابات ۱۹۹۸ کنگرهٔ آمریکا ۴۱٪ کرسی ها عملاً بدون رقابت واقعی تصاحب شد چون یکی از دو حزب بزرگ (که خود نیک می دانست در آن حوزه در اقلیت قرار دارد) حتی به خود زحمت معرفی نامزد را نداد. از آن طرف منتقدان نمایندگی تناسبی مدعی اند گرچه در این نظام احزاب زیادی حائز کرسی خواهند شد ولی «کرسی های امن» هم همچنان وجود دارند. اگر یک حزب بزرگ در حوزه ای ۱۰ نفره، چندین بار پشت سر هم ۳ تا ۴ کرسی را ببرد، می توان اینچنین برداشت کرد که حداقل خیالش از تصاحب دو کرسی اول راحت است؛ بدین معنی که ناممکن است آن دو کرسی را در انتخابات آتی از دست بدهد؛ لذا دو نفر اول فهرست حزب، عملاً درگیر رقابت های انتخاباتی نمی شو
ند مگر رقابت های دورن حزبی. عاری از کژحوزه بندی. حوزه ها در نمایندگی تناسبی، برعکس نظام های اکثریتی، باید بزرگ و پهناور باشند لذا از اهمیت مرزهای جغرافیایی کاسته می شود و انگیزهٔ کژحوزه بندی از بین می رود. کژحوزه بندی آن است که نمایندگان کنونی پیش از آغاز دور جدید انتخابات، با سوءاستفاده از قدرت و اختیارات خویش، خطوط مرزی حوزه های نمایندگی را به سود حزب خود تغییر دهند؛ مثلاً وقتی مجلس دست دموکرات ها باشد ممکن است مرزهای یک حوزه را به گونه ای دستکاری کنند که جمهوری خواهان در اقلیت ۳۰ درصدی (اقلیت دندان گیر) قرار گیرند و ۳۰٪ آرای آنان هرز رود. ولی در نمایندگی تناسبی چون اقلیت ها هم صاحب سهم خواهند شد، جمهوری خواهان به اندازهٔ همان ۳۰٪ صاحب کرسی خواهند شد و محروم کردن اقلیت ها از تصاحب کرسی عملاً ناممکن خواهد بود. با وجود این، منتقدان معتقدند نمایندگی تناسبی کژحوزه بندی را به کلی از بین نمی برد. آنان انتخابات ایرلند را شاهد می گیرند که حوزه های کوچکی با ۳ یا ۴ نفر را هم در بر می گیرد. در این حوزه های کوچک ۳ نفره حد نصاب ۲۵٪ است یعنی احزاب برای بردن یک کرسی باید حداقل ۲۵٪ آرا را تصاحب کنند؛ بنابراین نمایندگان کنو