Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آلمانی در ایتالیا: در ۲۹ آوریل یک روز قبل از مرگ هیتلر، ژنرال اس اس کارل ولف سند تسلیم را در کاخ کاسرتا از طرف ژنرال فون ویتینگف امضا کرد. امضای این سند پس از مذاکرات محرمانه طولانی بدون مجوز با متفقین غربی امضا شد. این مذاکرات با سوء ظن فراوان توسط اتحاد جماهیر شوروی دنبال می شد که خود سعی در رسیدن به یک طرح صلح جداگانه داشت. در این سند «کارل ولف» آتش بس و تسلیم همه نیروهای تحت فرمان ویتینگف را در ساعت ۲ بعدازظهر روز ۲ مه ۱۹۴۵ میلادی پذیرفت. بر این اساس پس از چند کشمکش تلخ بین «کارل ولف» و آلبرت کسلرینگ در ساعات اولیه روز ۲ مه ۱۹۴۵ حدود یک میلیون نفر در ایتالیا و اتریش بدون قید و شرط، خود را تسلیم ژنرال بریتانیایی هارولد الکساندر کردند. تسلیم نیروهای آلمانی در برلین: نبرد برلین در ۲ مه ۱۹۴۵ میلادی به پایان رسید. در آن روز ژنرال "هلموت وایدلینگ" فرمانده مدافع شهر برلین بود، که بدون قید و شرط، شهر برلین را به کلی به واسیلی چوئیکوف از ارتش شوروی تسلیم کرد. در همان روز فرماندهان دو ارتش از ارتش ویستولا در شمال برلین (ژنرال کورت فون تیپلسکیرش فرمانده ارتش بیست و یکم و ژنرال هاسو فون مانتویفل فرمانده ارتش سوم زره
ی آلمان) خود را تسلیم نیروهای متفقین غربی کردند.[۱۰] همچنین باور بر این است که در ۲ ماه مه ۱۹۴۵ هنگامی که مارتین بورمان درگذشت بنا بر داستان آرتور آکسمان که شاهد مرگ بورمان در نزدیکی ایستگاه راه آهن لهتر در برلین بود که بعد از مقابله با یک گشت ارتش سرخ شوروی کشته شد. بهتر بهنهوف همان جایی است که در سال ۱۹۹۸ با تست DNA بقایایی از بورمان که در ۷ دسامبر ۱۹۷۲ پیدا شده بود، تأیید شد. تسلیم نیروهای آلمانی در شمال غرب آلمان و دانمارک و هلند: در ۴ مه ۱۹۴۵ فیلد مارشال بریتانیایی برنارد لاو مونت گومری تسلیم بی قید و شرط نظامی هانس-گئورگ فن فریدبورگ و ژنرال ابهارد کینزل از همه نیروهای آلمانی «در هلند در شمال غربی آلمان از جمله جزایر فریزی و هولگولند و تمام جزایر دیگر در شولیگ-هولشتاین و در دانمارک… به همراه تمام کشتی های نیروی دریایی در این مناطق را در لونبورگ پذیرفت» در تیلوبرگ در لونبرگ هیث؛ منطقه بین شهرهای هامبورگهای هانوفر و برمن. تعداد نیروهای زمینی، دریایی، و هوایی آلمانی تسلیم شده در این مناطق به ۱۰۰۰۰۰۰ می رسید. در ۵ مه ۱۹۴۵ میلادی، گراند آدمیرال دونیتز دستور توقف عملیات خصومت بار را به تمامی یوبوت داد و از آن
ها خواست به پایگاه خود بازگردند. در ساعت ۱۶:۰۰ عمومی یوهانس بلاسکوویتس فرمانده کل قوا در هلند به ژنرال کانادایی چارلز فاکس در شهر واخنینگن هلند در حضور پرنس برنهارد (که به عنوان فرمانده هلندی نیروهای داخلی) خود را تسلیم کرد. تسلیم نیروهای آلمانی در بایرن: در ساعت ۱۴:۳۰ تاریخ ۴ ماه مه ۱۹۴۵ ژنرال هرمان فوتریش تمامی نیروهای بین کوه غیرمتعارف و رود این به آمریکایی ژنرال جاکوب ال دورس فرمانده آمریکایی 6th ارتش تسلیم کرد. اروپا مرکزی: در ۵ مه ۱۹۴۵ نیروهای مقاومت چک شورش پراگ را آغاز نمودند. روز بعد، شوروی نبرد پراگ را آغاز نمود. در شهر درسدن، مارتین موچمان اعلام کرد: عملیات بزرگ اروپای شرقی در حال آغاز است. در عرض دو روز موچمان شهر را ترک کرد ولی توسط نیروهای شوروی هنگامی که سعی در فرار داشت دستگیر شد. تسلیم هرمان گورینگ: در ۶ ماه مه ۱۹۴۵، هرمان گورینگ به همراه همسر و دخترش در مرز آلمان-اتریش تسلیم کارل اندرو اسپاتز، فرمانده عملیاتی ایالات متحده در اروپا، شد. هرمان گورینگ در آن زمان قدرتمندترین فرد رسمی آلمان نازی بود که در قید حیات بود. تسلیم نیروهای آلمانی در برسلائو: در ساعت ۱۸:۰۰ روز ۶ مه ۱۹۴۵ میلادی، ژنرال هرم
ان نیهوف فرمانده برسلائو، که برای ماه ها محاصره شده بود، خود را تسلیم نیروهای شوروی کرد. تسلیم نیروهای آلمانی در جزایر کانال: در ساعت ۱۰:۰۰ روز ۸ مه ۱۹۴۵ میلادی، کانال نشینان توسط مقامات آلمانی مطلع شدند که جنگ خاتمه یافته است. نخست وزیر بریتانیا وینستون چرچیل در یک برنامه رادیویی که در ساعت ۱۵:۰۰ پخش شد اعلام کرد: «خصومت ها به پایان خواهد رسید و به طور رسمی در یک دقیقه پس از نیمه شب امشب اما در منافع صرفه جویی در زندگی 'آتش بس' آغاز شد و دیروز به صدا در تمام طول جبهه و عزیز ما جزایر کانال نیز برای آزاد شود امروز.» تسلیم بی قید و شرط تمام نیروهای آلمانی توسط یودل و کیتل: سی دقیقه پس از سقوط "Festung Breslau" ("قلعه برسلا) ژنرال آلفرد یودل" وارد ریمز شد و دستورالعمل دنیتز را مبنی بر تسلیم تمامی نیروهای رزمی به متحدان غربی را ارائه کرد. این دقیقاً همان مذاکره موقعیت که فون فریدبورگ تا به حال در ابتدا ساخته شده به مونتگمری و مانند مونتگمری عالی متفقین فرمانده کل دوایت آیزنهاور، تهدید به قطع تمام مذاکرات مگر اینکه آلمانی ها تن به توافق کامل و تسلیم بی قید و شرط دهند.#cite_note-FOOTNOTEZiemke1969130-21 آیزنهاور به
صراحت به یودل گفت که او خطوط غرب را بر روی آلمانی های خواهد بست که در نتیجه آن ها را وادار به تسلیم شدن به شوروی خواهند شد.#cite_note-FOOTNOTEZiemke1969130-21 یودل سیگنالی را به دونیتز ارسال کرد که در آن زمان در فلنسبورگ بود تا او را از نظر آیزنهاور مطلع کند. کوتاه مدتی دونیتز با ارسال سیگنالی به یودل اجازه تسلیم کامل همه نیروهای آلمانی را صادر نمود.#cite_note-FOOTNOTEZiemke1969130-21 در ۰۲:۴۱ در صبح روز ۷ مه ۱۹۴۵ در SHAEF ستاد در ریمز فرانسه، رئیس-کارکنان نیروهای مسلح آلمان، ژنرال آلفرد یودل اسناد و مدارک تسلیم بدون قید و شرط تمامی نیروهای آلمانی به متفقین را امضا کرد. در ۷ مه ژنرال فرانتس بومه اسناد تسلیم بی قید و شرط سربازان آلمانی در نروژ را امضا نمود؛ که شامل عبارت "همه نیروهای تحت کنترل آلمان برای توقف عملیات فعال در ۲۳۰۱ ساعت زمان اروپای مرکزی در ۸ مه ۱۹۴۵." بعد فیلد مارشال ویلهلم کایتل و دیگر نماینده OKW در سفر به برلین قبل از نیمه شب امضا مشابه سند به صراحت تسلیم شدن به نیروهای شوروی در حضور کلی گئورگی ژوکوف امضا نمود.[22] این مراسم در محل سابق مدرسه مهندسی ارتش در منطقه برلین از کارلسهورتز برلین ان
جام شد؛ در حال حاضر این محل موزه آلمانی-روسی موزه برلین-کارلسهورتز را در خود جای داده است. روز وی: خبر قریب الوقوع تسلیم آلمان در جبهه های غربی، در ۸ ماه مه ۱۹۴۵ درز کرد و جشن سراسر اروپا را فراگرفت. آمریکایی ها با خبر روز V-E در ۸ مه از خواب بیدار شدند. در حالیکه اتحاد جماهیر شوروی که در شرق آلمان بود در ۹ مه به وقت مسکو بود که ارتش آلمان به طور مؤثر تسلیم شد. به همین دلیل در روسیه و بسیاری از دیگر کشورهای اروپایی در شرق آلمان، روز پیروزی در ۹ مه جشن گرفته می شود. آتش بس واحدهای آلمانی: اگر چه فرماندهان نظامی بسیاری از نیروهای آلمانی از دستور تسلیم صادر شده توسط ("Oberkommando der Wehrmacht" (OKW)—فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلمان) تبعیت کردند اما این شامل همه فرماندهان نمی شد. بزرگترین گروه مخالف، گروه مرکز ارتش آلمان تحت فرمان گراند فیلد مارشال فردیناند شورنر بود که در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ در آخرین وصیت نامه هیتلر به عنوان فرمانده اصلی ارتش ارتقا یافته بود… در ۸ مه ۱۹۴۵ فردیناند شورنر پست خود را ترک و به سمت اتریش گریخت. نیروهای ارتش شوروی در پراگ گروه مرکز ارتش را در ۱۱ مه ۱۹۴۵ مجبور به تسلیم کردند. نیروهای دیگری
که در ۸ ماه مه تسلیم نشدند شامل است بر: دولت دونیتز به دستور آیزنهاور منحل شد: کارل دونیتز به کار خود چنان ادامه می داد که گویا او رهبر کشور آلمان است اما دولت فلنسبورگ (نامگذاری آن به دلیل واقع شدن آن در فلنسبورگ در شمال آلمان بود. او که کنترل تنها یک منطقه کوچک در اطراف شهر را در دست داشت) توسط متفقین به رسمیت شناخته نمی شد. در ۱۲ مه ۱۹۴۵ متفقین رابط تیم وارد در فلنسبورگ و در زمان چهارم سرنشین کشتی مسافربری "پطریا". این افسران رابط و عالی متفقین ستاد به زودی متوجه شدم که آن ها تا به حال هیچ نیاز به عمل از طریق فلنسبورگ دولت و اعضای آن باید دستگیر شوند. در ۲۳ مه ۱۹۴۵ میلادی، اقدام در SHAEF سفارش ها و با تصویب شوروی آمریکایی سرلشکر روک احضار دونیتز روی "پطریا" و ابلاغ به او که او و همه اعضای دولت او تحت بازداشت هستند. متفقین مشکل داشتند چرا که آن ها متوجه شدم که اگر چه نیروهای مسلح آلمان تا به حال تسلیم بدون قید و شرط SHAEF تا به حال موفق به استفاده از سند ایجاد شده توسط «اروپا مشورتی کمیسیون» (EAC) و غیره وجود داشته است هیچ رسمی تسلیم شدن توسط غیرنظامی دولت آلمان است. این در نظر گرفته شد یک مسئله بسیار مهم
است چرا که فقط به عنوان غیرنظامی اما نه نظامی تسلیم در سال ۱۹۱۸ شده توسط هیتلر برای ایجاد «چاقو در پشت» استدلال متفقین نمی خواهید به هر آینده خصمانه، رژیم حقوقی استدلال برای احیای یک نزاع. اعلامیه شکست آلمان و ایجاد اختیار عای توسط قوای متفقین در ۵ ژوئن ۱۹۴۵ به امضا رسید. این اعلامیه شامل موارد زیر است: هنوز مورد مناقشه است که آیا این فرض از قدرت تشکیل debellation—پایان جنگ ناشی از نابودی کامل خصمانه دولت است.[lower-alpha 2] توافق پوتسدام در ۱۲ اوت ۱۹۴۵ امضا شد. در ارتباط با همین رهبران متفقین برنامه ریزی جدیدی برای دولت پس از جنگ آلمان، باز قرارگیری مرزها، اسکان جنگ قلمرو مرزهای "عملاً" ضمیمه یک ربع قبل از جنگ آلمان واقع در شرق مرز اودر-نایسه موظف و سازمان اخراج میلیون ها نفر از آلمانی ها که در سرزمین ها ضمیمه شده و نقاطی در شرق باقی مانده بودند داده شد. آن ها همچنین دستور به نظامی زدایی، نازی زدایی، خلع سلاح صنعتی، و غرامت جنگ دادند. شورای کنترل متفقین بریا اثر بخشی تفوق متحدین بر آلمان و به ویژه برای ئیائه سازی برتری مشترک بر آلمان ایجاد شد. در ۳۰ اوت، شورای کنترل تشکیل خود را با صدور اولین بیانیه مبنی بر
موجودیت شورا به اطلاع مردم آلمان رسید و اظهار داشت که دستورها و احکام صادر شده توسط فرماندهان ارشد در مناطق مربوطه متأثر از ایجاد این شورا است. توقف خصومت بین ایالات متحده و آلمان در ۱۳ دسامبر سال ۱۹۴۶ توسط رئیس جمهور آمریکا ترومن اعلام شد. کنفرانس صلح پاریس در ۱۰ فوریه سال ۱۹۴۷ با امضای معاهدات صلح بین متفقین زمان جنگ با متحدین جزیی اروپایی (ایتالیا، رومانی، مجارستان، بلغارستان، و فنلاند) به پایان رسید. جمهوری فدرال آلمان که در ۲۳ مه ۱۹۴۹ (زمانی که قانون اساسی اعلام شد) تشکیل شده بود در ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۹ میلادی اولین دولت خود را تشکیل داد. جمهوری دموکراتیک آلمان در ۷ اکتبر تشکیل شد. پایان حالت جنگ با آلمان توسط بسیاری متفقین متحدان غربی سابق در سال ۱۹۵۰ اعلام شد. در پترسبرگ توافق از ۲۲ نوامبر سال ۱۹۴۹ آن اشاره شد است آلمان غربی خواهان پایان دادن به حالت جنگی اما این درخواست نمی تواند اجابت شود. آمریکا حالت جنگ با آلمان را به دلایل حقوقی نگاه داشت ولی آن را تا حدود زیادی منعطف ساخت «ایالات متحده می خواست برای حفظ یک مبنای قانونی برای نگه داشتن نیروهای آمریکایی در آلمان غربی توجیهی داشته باشد». در نشست وزرای خار
جه فرانسه و انگلستان و آمریکا در نیویورک از ۱۲ سپتامبر – ۱۹ دسامبر سال ۱۹۵۰ اعلام شد که در میان دیگر اقدامات برای تقویت موقعیت آلمان غربی در جنگ سرد متحدان غربی پایان حالت جنگی را با آلمان غربی اعلام می کنند". در سال ۱۹۵۱ بسیاری از توافقات انجام پایان دولت خود را از جنگ با آلمان: استرالیا (۹ ژوئیه), کانادا، ایتالیا، نیوزیلند، هلند (۲۶ ژوئیه) و آفریقای جنوبی و انگلستان (۹ ژوئیه) و ایالات متحده (۱۹ اکتبر). حالت جنگ بین آلمان و اتحاد جماهیر شوروی در اوایل سال ۱۹۵۵ به پایان رسید. اختیار کامل یک دولت مستقل در ۵ ماه مه ۱۹۵۵ به جمهوری فدرال آلمان تحت شرایط کنوانسیون بن-پاریس اعطا شد. این پیمان اشغال نظامی آلمان غربی را پایان داد ولی سه قدرت اشغالگر حفظ برخی از حقوق خاص را همانند vis-à-vis در برلین غربی را حفظ کردند. معاهده حل و فصل نهایی با توجه به آلمان: تحت شرایط این پیمان صلح چهار قدرت تمام حقوقی را که قبلاً در آلمان و از جمله در برلین داشتند واگذار نمودند. در نتیجه آلمان در ۱۵ مارس ۱۹۹۱ به طور کامل مستقل شد. تحت شرایط پیمان به متفقین اجازه داده شد نا پایان ۱۹۹۴ نیروهای خود را در برلین حفظ کنند (مقالات ۴ و ۵). مط
ابق با معاهده نیروهای اشغال کننده تا مهلت مقرر تخلیه شدند. با این حال آلمان با توجه به بندهای ۵۳ و ۱۰۷ منشور سازمان ملل متحد از زمان جنگ بدون حمایت باقی ماند.[""]
آنا یوگنیونا گرمان ، و (زاده ۱۴ فوریه ۱۹۳۶ در گُرگانج، ازبکستان - درگذشته ۲۶ اوت ۱۹۸۲ ورشو، لهستان) خواننده و آهنگساز نامدار آلمانی تبار بود که استعدادش در لهستان شکوفا شد. خاستگاه. پدر او یوگنی گرمان از نسل مهاجرین آلمانی گرمان (طبق خط سیریلیک Герман) بود که در اواسط قرن ۱۷ به روسیه آمدند و در مناطق مختلف مرکزی سکنا گزیدند. او در سال ۱۹۰۹ در طی سفری در لدزو به دنیا آمد و در کشاکش پاکسازی بزرگ استالینیستی در سال ۱۹۳۸ توسط سرویس مخفی NKVD در تاشکند ازبکستان کشته شد. اغلب اعضای خانواده به موسیقی و آواز خواندن اهمیت می دادند. یوگنی نیز آواز خواندن و نواختن گیتار، ویلن و پیانو را دوست داشت. در بازگشت به تاشکند او به عنوان کارمند مشغول به کار شد. در گُرگانج با ایرما مارتنس (Irma Martens) ازدواج کرد. نیاکان ایرما مارتنس از منونایتها بودند که از غرب اروپا به روسیه آمده بودند. او معلم زبان آلمانی بود. ایرما در سال ۱۹۳۶ دختری به نام آنا به دنیا آورد و در سال ۱۹۳۷ نیز پسری به نام فردریش به دنیا آورد که زود از دنیا رفت. دوران کودکی. آنا در سال ۱۹۳۷ هنوز طفلی یک ساله بود که پدر او را بازداشت کردند. در آن زمان در اتحاد جم
اهیر شوروی پاکسازی بزرگ در حال انجام بود و افراد بیگناه بسیاری زندانی می شدند. به دنبال متهم شدن اوگن گرمان به جاسوسی، در سال ۱۹۳۸ در تاشکند او را با شلیک گلوله از پای درآوردند. اگر چه در آن سال ها اعضای خانواده کسانی که به دشمنی نسبت به میهن متهم می شدند نیز اغلب بازداشت می شدند، همسرش ایرما و دخترش آنا و مادر همسرش بازداشت نشدند و فقط به دلیل وضعیت نامساعد زندگی بسیار رنج کشیدند. در طول جنگ جهانی دوم شرایط جمهوری آنها بسیار بد شد اگر چه جنگی در قسمت آسیایی شوروی اتفاق نیفتاد. زبان مادری آنا روسی و پلاودیتش (گونه ای از گویش پروسی سفلا از گروه زبان های آلمانی سفلای شرقی) بود که والدینش ترجیح می دادند به این زبان ها صحبت کنند. در سال ۱۹۴۴ ایرما با یک افسر پیاده نظام به نام گرمان برنر (German Berner) آشنا شد که در ارتش خلق لهستان (لهستانی Armia Ludowa) خدمت می کرد و آنگاه با هم ازدواج کردند. گرمان برنر دربارهٔ خانواده اش در ورشو، جایی که خیال داشت ایرما و آنا و مادر بزرگ آنا را به آنجا منتقل کند، بسیار تعریف می کرد. پس از چند روز او به میدان جنگ برای رزم بازگشت و مدت زیادی نگذشته بود که به همسرش اطلاع دادند که
در طول نبرد مفقود الاثر شده است. هیچ کدام از رفقایش کشته شدن او را ندیدند، به همین جهت همسرش ایرما مدت ها چشم امید به زنده بودن او داشت. مهاجرت به لهستان. در سال ۱۹۴۶ ایرما به عنوان بیوه زن افسری لهستانی همراه دختر و مادرش به ورشو کاملاً ویران شده قدم گذاشت و در جمهوری تازه تأسیس لهستان آنان را به عنوان شهروند پذیرفتند. حکومت محلی آنان را به وروتسواف منتقل کرد که ایرما توانست در آن جا به عنوان لباس شو به کار مشغول شود. آنا به زودی توانست زبان لهستانی را به خوبی فرا گیرد و تحصیل کند. دوران تحصیل. آنا به صورت مادرزادی توانایی شنوایی لانهایه و صدایی بی همتا (لیریک سوپرانو) داشت بنابراین آواز خواندن در خانه و مدرسه برای او خوشایند بود. به این دلیل پس از پایان موفقیت آمیز تحصیلاتش در مدرسه برآن شد برای تحصیل در رشته خوانندگی به کنسرواتوار وارد شود ولکن بنا به درخواست و نظر مادرش به تحصیل زمین شناسی مشغول شد. او در طول تحصیل بر علاقه و عشق دوران کودکیش یعنی موسیقی و خوانندگی پایبند ماند و متعاقباً به تئاتر کالامبور (Kalambur) جایی که توانست فعالانه استعداد خود را بسط دهد و آن را تمرین کند پا نهاد. در سال ۱۹۶۲ او هم
زمان توانست فارغ التحصیل رشته زمین شناسی با مدال طلا شود و امتحان کمیسیون صلاحیت ورشو را پشت سر گذراند و به عنوان هنرمند نائل گردد. خوانندگی حرفه ای. او در فستیوال های مشهور بسیاری در لهستان همچون سوپوت و اوپوله شرکت کرد که صدای زیبا و مرتعش و قویش و همچنین دلربایی سحرانگیزش مورد پسند مردم واقع شد. آنا گرمان به وسیله ترانه ای به نام "Tańczące Eurydyki" موفق به دریافت بهترین جایزه گردید. او به زبان لهستانی، روسی، انگلیسی، ایتالیایی، اسپانیایی، لاتین و آلمانی ترانه می خواند و سبک بسیار خاص شخصی خویش را آفرید که قابل مقایسه با هیچ کس نیست و برای همیشه جاودانه خواهد بود. در شوروی او بسیار مورد علاقه بود و بسیار مشهور شد و تا کنون نیز شهرتش باقی است. تقریباً هیچ گاه امکان خرید بلیت کنسرت هایش نبود چرا که خیلی قبل تر آنها خریداری شده بودند. اولین صفحه گرامافون بزرگ او در سال ۱۹۶۷ در شوروی بیرون آمد و در تمام کشور هشت آلبوم او منتشر شد که بلافاصله نیز در فروشگاه ها کمیاب شد. آنا در ارائه قابلیت هایش در ایتالیا، جایی که ترانه های سنتی ناپلی را با به خوبی رعایت کردن آکسان های ایتالیایی خواند، بسیار موفق بود و در سال ۱
۹۶۷ به موفقیتی درخشان و بزرگ در سانرمو نائل شد. حادثه رانندگی در ایتالیا. در سال ۱۹۶۷، موفقیت در خوانندگی به صورتی غم انگیز به حادثهٔ رانندگی ای در نزدیکی بولونیا در ایتالیا عصر هنگام به دلیل خواب رفتن راننده خاتمه یافت. خودرو دچار سانحه شده را صبح فردای آن روز یافتند که آنا گرمان درش به سختی نفس می کشید. تصادف شکستگی های سختی را بر ستون فقرات، هردو پا و یکی از بازوها و جمجمه او بر جای گذاشت. او دوازه روز بیهوش بود و چند عمل سخت را نیز تجربه کرد و سپس پنج ماه در گچ بود. مدت زمان طولانی را برای بازیابی سلامتش در ایتالیا و لهستان گذراند. آنا گرمان دربارهٔ این حادثه کتابی به نام "Wróć do Sorrento?..." (بازگشت به سورنتو ؟ ...) نوشت که در آن به سبکی طنز آمیز دربارهٔ اقامتش را در ایتالیا نوشت. بازگشت به صحنه. تابستان ۱۹۷۲ تور کنسرت های آنا گرمان که مدتها انتظارش را می کشیدند بالاخره در سراسر شوروی اتفاق افتاد. اولین کنسرت در سالن تئاتر یرمیتاژ مسکو برگزار شد که پس از پایان هر ترانه شاهد تشویق های بی پایان حضار بود. در آن زمان او شروع به ساختن ترانه های شخصی خویش کرد که از آن میان می توان به "Człowieczy los" (سرنوشت
انسانی) و "Feralna dziewczyna" (دختر بیپروا) اشاره کرد. در سال ۱۹۸۰ آنا گرمان پس از پایان خواندن ترانه مردمی روسی به نام «Когда цвели сады» (آنگاه که باغ گل داشت) ناگهان درد شدیدی در پایش احساس کرد. پزشکان درمان جدی و عمل جراحی را پیشنهاد کردند ولکن او امیدوار بود با درمان های غیر مرسوم سلامتی اش را بازیابد. آخرین تورهای کنسرت او در استرالیا اتفاق افتاد. پس از آن بیماری او (سرطان) به سرعت پیشرفت کرد و چندین عمل جراحی نیز نتیجه ای مثبت در برنداشت و سرانجام در ۲۶ آگوست ۱۹۸۳، زمانی که ۴۶ سال داشت، درگذشت و در قبرستان اوانجلیست های اصلاح گرای ورشو او را دفن کردند. خانواده. آنا در سال ۱۹۷۲ با یک مهندس به نام زبیگنیف توچلسکی "Zbigniew Tucholski" ازدواج کرد. آنها هردو از پیروان کلیسای منتظران ظهور روز هفتم بودند. در سال ۱۹۷۵ آنا گرمان برخلاف منع پزشکان پسری بدنیا آورد که نامش را زبینیف ایوار "Zbigniew-Ivarr" گذاردند و برایش چندین آهنگ ساخت و خواند که از آن میان می توان به" ملودی برای فرزند" (Melodia dla synka)، "ممنون مامان" (Dziękuję ci mamo) اشاره کرد.
بثینه شعبان (زادهٔ ۱۹۵۳) سیاست مدار سوری و مشاور کنونی سیاسی و رسانه ای رئیس جمهور سوریه است. شعبان بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸، به عنوان نخستین وزیر امور مهاجران سوریه فعالیت کرد. شعبان متولد المسعودیه و از شانزده سالگی از اعضای شاخهٔ سوری حزب بعث است، او تحصیل کردهٔ بریتانیا است و پی اچ دی ادبیات انگلیسی را از دانشگاه واریک دریافت کرده است. او متأهل است و دو دختر و یک پسر دارد.
نرخ تازه سازی که می تواند آهنگِ−، سرعتِ− یا بسامدِ تازه سازی هم گفته شود، به تعداد یا سرعتی می گویند که تصویر بر روی نمایشگر در هر ثانیه به روزرسانی (بازتازه) می گردد. این تفسیری گوناگون از یکای اندازه گیری فریم ریت است، نرخ تازه سازی شامل تصاویری پیاپی از فریم های یکسان است در حالی که فریم ریت برای اندازه گیری مقدار منبع ویدئویی است که توانا به تغذیه کل فریم از داده های تازه در یک نمایشگر است. نرخ تازه سازی استاندارد ۶۰ بار در هر ثانیه (هرتز) است، در حالی که صحنه هایی با سوژه های متحرک و سرعت بالا، نرخ تازه سازی ۶۰ هرتز ممکن است تصاویری تار یا شتاب زده ایجاد کنند. برای ایجاد تصاویری پایدارتر، از نرخ تازه سازی ۱۲۰ هرتز و در برخی موارد ۲۴۰ هرتز استفاده می شود.
مارچل یورش (زادهٔ ۲ اوت ۱۹۵۱) بازیگر رومانیایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم "جنگ هارت"، "مصلح"، "محاکمه و مجازات"، "خواب جزیره" و "بلوط" اشاره کرد.
موری استرلینگ (زاده ۲ اوت ۱۹۷۱) در میل ولی، کالیفرنیا بازیگر آمریکایی است.او به عنوان بازیگر مکمل و مهمان در سریال های تلویزیونی متعددی نقش داشته است. از نقش های ماندگار او میتوان از ایفای نقش شخصیت مکس پیتروفسکی در سریال میهن(Holemand) و بازی درخشانش در فیلم آس های دودی که بخاطر ایفای این نقش مجبور به تراشیدن موی سر، ریش و ابروهایش شد، نام برد.
زابینه اشمیتس (زاده ۱۴ مهٔ ۱۹۶۹ – درگذشته ۱۶ مارس ۲۰۲۱) یک راننده اتومبیل رانی آلمانی بود. اشمیتس راننده تیم های اتوموبیل رانی ب ام و و پورشه بود. وی هم چنین به این خاطر که افراد و بازدیدکنندگان زیادی را که مراجعه می کردند در اطراف پیست نوربرگ رینگ سوار خودروهای ب ام و و پورشه می شدند و با او یک دور سریع را در پیست می زدند به سریعترین راننده «تاکسی حلقه ای» ب ام و و پورشه و یک شخصیت تلویزیونی شناخته شده در جهان تبدیل شد. در سال های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ تبدیل به اولین زنی شد که در رقابت های استقامتی ۲۴ ساعته نوربرگ رینگ برنده شد. اشمیتس بر اثر یک بیماری در ۱۶ مارس ۲۰۲۱ در سن ۵۱ سالگی درگذشت.
مَکاکِ دُم دراز یا "مکاکِ خرچنگ خوار" ("Macaca fascicularis") از دم درازیان، گونه ای پستاندارِ نخستین و بومیِ آسیای جنوب شرقی است. این میمون دارای سابقه ای طولانی با زندگی در کنار آدمیان است.
افکار مرگبار فیلمی محصول سال ۱۹۹۱ به کارگردانی آلن رودولف است. در این فیلم بازیگرانی همچون دمی مور، گلن هدلی، بروس ویلیس، جان پنکاو، هاروی کایتل و فرانک وینسنت ایفای نقش کرده اند.
مایکل وارن (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم گونه ۳ اشاره کرد.
آنتونی گوئیدرا بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم گونه و تا تو بودی اشاره کرد.
جُوانه وانیکولا ؛ (زادهٔ ) بازیگر کانادایی است. از کارهای او می توان به بازی در سریال "عامل ناشناخته" اشاره کرد.
گارت جیمز هاردین (۲۱ آوریل ۱۹۱۵، ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۳) یک بوم شناس و فیلسوف آمریکایی است که در مورد خطرات اضافه جمعیت هشدار داده است. او بیشتر برای مقاله اش به نام «تراژدی منابع مشترک» معروف است. که در سال ۱۹۶۸ در مجلهٔ ساینس منتشر شد. او همچنین برای قانون اول بوم شناسی انسانی هاردین مشهور است: "شما نمی توانید تنها یک کار انجام دهید" که معنایش به طور حدودی این است که "هر اقدامی دست کم یک پیامد ناخواسته دارد."
هیوئی چارلز (؛ – ) موسیقی دان، ترانه سرا و تهیه کنندهٔ تئاتر موزیکال اهل بریتانیا بود. وی در اوون فری منچستر به دنیا آمد. هیوئی چارلز برای کار مشترک با راس پارکر در نوشتن متن ترانه و آهنگ «دوباره همدیگر را خواهیم دید» شهرت دارد.
درگیری حزب دموکرات کردستان و اتحادیه میهنی کردستان در مه ۱۹۹۴، نخستین برخورد خشونت آمیز در جریان جنگ داخلی کردستان عراق بود که طی آن دو جناح رقیب در کردستان عراق، یعنی حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیه میهنی کردستان به جنگ علیه یکدیگر پرداختند. این درگیری نزدیک به ۳۰۰ کشته بر جای گذاشت. در نتیجه این درگیری شهرهای شقلاوه و چمچمال که در دست حزب دموکرات کردستان بود، توسط اتحادیه میهنی کردستان تصرف شد.
راس پارکر (؛ – ) یک نوازنده پیانو، آهنگساز، ترانه سرا و هنرپیشه اهل بریتانیا بود. پارکر برای اثر مشترکشان با هیوئی چارلز با نام «دوباره همدیگر را خواهیم دید» شهرت دارد. وی بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۴ میلادی فعالیت می کرد.
کنگرهٔ ملی عراق (به عربی: "المؤتمر الوطنی العراقی"، به انگلیسی: "The Iraqi National Congress")، یک حزب سیاسی عراقی است که رهبری آن را احمد چلبی از زمان تأسیس تا زمان مرگ بر عهده داشت. کنگرهٔ ملی عراق به صورت یک سازمان چترگون اپوزیسیون با کمک و هدایت حکومت ایالات متحدهٔ آمریکا به دنبال جنگ خلیج فارس، با هدف دامن زدن به براندازی صدام حسین رئیس جمهور وقت عراق در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد. از ۸ دسامبر ۲۰۱۶ آراس حبیب کریم از سوی مجمع عمومی حزب به عنوان ریاست حزب کنگره ملی عراق انتخاب شده است.
میدلسکس (به انگلیسی: Middlesex) سابقاً یک شهرستان در جنوب شرقی انگلستان بود و در حال حاضر در محدودهٔ لندن بزرگ واقع شده است.باغ های گیاه شناسی پادشاهی، کیو در این شهر واقع شده است. خصوصیات. میدلسکس در سال ۱۹۶۱ میلادی، ۲٬۲۳۴٬۵۴۳ نفر جمعیت و ۶۰۱٫۷ کیلومترمربع مساحت داشت.
تدینگتون (به انگلیسی: Teddington) یک شهرک و area of London در بریتانیا است که در منطقه ریچموند آپون تیمز لندن واقع شده است. خصوصیات. تدینگتون ۴٫۲۷ کیلومترمربع مساحت دارد.
پل کینن (؛ زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۷۶) یک ترانه سرا، و تهیه کننده موسیقی اهل بریتانیا و ساکن دامبرتون، نزدیک گلاسگو کشور اسکاتلند است.
تیم باتلر (؛ زادهٔ در تدینگتون) یک ترانه سرا و موسیقی دان اهل بریتانیا است. وی در اجراهایش گیتار بیس می نوازد. تیم در حال حاضر در کسینگتون کنتاکی با همسر خود رابین وسلی باتلر و فرزندان شان زندگی می کند.
استان یزد، ۴ حوزه برای انتخابات مجلس دارد که در مجموع ۴ نماینده را دربر می گیرد؛ و عبارتند از:
خاندان بحرالعلوم از سادات حسنی و عالمان شیعی امامی قرن دوازدهم تا چهاردهم قمری در ایران و عراق که این خاندانِ مشهور به علم و ادب، به سید محمدمهدی طباطبائی بروجردی، معروف به سید بحرالعلوم، می رسد. این خانواده، در اواخر قرن یازدهم قمری از بروجرد به عراق رفتند و در کربلا و نجف ساکن شدند. سید محمد جلال بحرالعلوم طباطبایی نیز از بازماندگان است. نسب. خاندان بحرالعلوم از خاندان سادات طباطبائی محسوب می شوند و نسب آنها به طباطبا از فرزندان امام حسن مجتبی می رسد. فرزند سید محمدمهدی بحرالعلوم، با نام سید محمدرضا طباطبائی سر دودمان خاندان بحرالعلوم نجفی محسوب می شود و سایر افراد این خاندان تا زمان سید حسین طباطبایی بروجردی همه از فرزندان سید محمدرضا بوده اند افراد سرشناس. وی با مرگ استادش وحید بهبهانی، بر مرجعیت و زعامت عراق و حوزه علمیه نجف دست یافت. از ابتکارات او تقسیم کار میان عالمان و فقیهان برجسته، به منظور اداره حوزه و پاسخگویی سریع تر به مراجعات مردم بود. سید محمدرضا بحرالعلوم(۱۱۸۹-۱۲۵۳ق/۱۷۷۵-۱۸۳۷م)، فرزند سیّد محمّدمهدی، فقیه، اصولی، محدث، و رجالی و تنها پسر بازمانده از پدرش است. او در نجف به دنیا آمد. وی تحصیلا
ت علمی خود را در زادگاهش، نجف، نزد پدر و فقیهان برجسته ای از جمله شیخ جعفر کاشف الغطا(متوفی ۱۲۲۸ق)، شیخ محمدسعید دینوری، سید محمدقصیر خراسانی (متوفی ۱۲۵۵ق) به پایان برد و از استادان خود اجازه روایت گرفت. او پس از پدر زعامت حوزه نجف و مرجعیت دینی را به عهده گرفت. سید محمدرضا کسی است که با نقل داستانی از پدرش، عبدالحسین تهرانی معروف به شیخ العراقین را از محل قبر پنهان شده مختار مطلع کرد و شیخ العراقین که در آن دوره نظارت بر کار بازسازی عتبات عالیات را بر عهده داشت، پس از گفته‎های سید محمدرضا بحرالعلوم، قبر مختار را پیدا کرده و دستور ساخت مرقدی بر قبر وی را صادر کرد. سید حسین بحرالعلوم(۱۲۲۱-۱۳۰۶ق/۱۸۰۶-۱۸۸۹م)، در نجف زاده شد و در همان شهر پرورش یافت و مراحل علمی را پیمود. فقه و اصول و کلام را نزد بزرگانی چون شریف العلمای مازندرانی، شیخ حسن کاشف الغطا و شیخ محمدحسن نجفی معروف به صاحب جواهر الکلام آموخت. بیشترین شهرت سیدحسین در شعر و ادب است، تا آن جا که او را در این فن همتای سیدرضی(د ۴۰۴ق/۱۰۱۳م) دانسته اند. سید محمدتقی بحرالعلوم(۱۲۱۹-۱۲۸۹ق/۱۸۰۴-۱۸۷۲م)، از فقیهان بنام آل بحرالعلوم بود. در نجف پا به جهان نهاد. نزد پ