Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یراد شعر و خطابه و شناسائی و شناساندن خود می پرداختند. ریشه عربی این کلمه، از «عَکَظَ یَعکِظ عُکاظاً» است. ابن منظور در شرح این کلمه می افزاید: «فیعکظ بعضهم بالفخارای یَدَعَک»؛ «عکاظ را عکاظ می گفتند، چون عرب در آن، جمع می شدند و به دیگران فخر می فروختند.» شراب از هجر، عراق، غزه و بصره، روغن از بادیه ها، پشم های شتر و گوسفند از یمن و پارچه های حریر و انواع روغن، همراه کشمش و سلاح از شام و نیز گونه های عطر و سلاح جنگی از منطقه های دیگر، در این بازار عرضه می شد در عکاظ، بازارهای برده فروشی از هر نژاد نیز تشکیل می شد و بردگانی از سیاهان حبشی گرفته تا سپیداندامان رومی، کنیزکان هندی، مصری و زنان آسیای میانه، عرضه و فروخته می شدند. حتی زنان قریشی بزرگواری نیز بودند که در آنجا خود را برای یافتن شوهر مناسب، به مردان عرضه کرده بودند. این بازار در هر سال یک ماه پر از شلوغی و هیجان بود و داد و ستد فراوان در آنجا صورت می گرفت و شعرا اشعار می خواندند و قبایل عرب و شیوخ و رؤسای آنان در آنجا جمع شده به یکدیگر فخر و مباهات می کردند و گاهی به عیش و نوش می پرداختند. اما مهمترین عاملی که بازار عکاظ را به این نام مشهور ساخته بود
، وجه شعر و ادبیات عرب بود. همان طور که گفته شد بازار عکاظ به این دلیل به عکاظ شهرت یافت که شاعران عرب برای فخر فروشی، ابیات خود را در آنجا برای دیگران می سرودند و از این طریق سعی در عنوان کردن نام خود به عنوان مایه مباهات ادبیات عرب داشتند. بازار عکاظ، عرصه جلوه گری شاعران و سخنوران بنام عرب جاهلی نیز بود. در شعر عرب، تمامی علوم، تاریخ ها و حکمت هایشان منعکس می شد و بزرگان قبایل، شیفتگی خاصی به آن نشان می دادند. عرب های جاهلی، شاعران خود را در بازارها حاضر می ساختند تا قبایل و اقوام دیگر، اشعارشان را بشنوند. این اشعار، بیشتر در یادآوری ویژگی های پدرانشان و احساس غرورنسبت به جنگ ها و پیروزی های گذشته شان بود. هریک از این شاعران، شعر خود را بر بزرگان و پهلوانان بیان و صاحبان بصیرت، عرضه می داشت تا بافت و سبک شعری اش شناخته شود. سپس آنان، بهترین شعرهایشان را از پایه های بیت الله الحرام ـ که جایگاه حج گزاری بود ـ می آویختند. در کنار کرسی شعرسرایی، منابر وعظ و تبلیغ نیز در عکاظ برپا بود و خطیبان سخنوری مانند «قیس بن ساعده ایادی» به سخنرانی می پرداختند. همچنین این بازار، فرصتی مناسب برای راهبان بود تا با حضور در آ
ن، برای نفوذ کلیساهای خویش تلاش کنند. یهودیان نیز می کوشید تا در آنجا کتاب های خود را برای مردم بخوانند و برای کاهنان هم، فرصت مناسبی بود که آنچه از حکمت های ایران و هند دریافت کرده بودند، با عبارت های مسجع بازگویند. به روایت بخاری، در آغاز، مسلمانان از بیم گناه، شرکت در بازارهای جاهلی را نمی پسندیدند تا اینکه آیه ۱۹۸سوره بقره نازل شد و آنان اجازه یافتند که در موسم حج در بازارها به داد و ستد بپردازند؛ ازاین رو بسیاری از بازارهای جاهلی تا سال ها پس از ظهور اسلام، فعال بود. در کتاب های تاریخ آمده است که پیامبر اسلام نیز در آغاز امر بزرگ پیامبری خود، برای ده سال در موسم حج، به سراغ حاجیان در بازارهای مجنه و عکاظ و خیمه هایشان در منی رفته، در مجامعشان شرکت جسته و به تبلیغ دین اسلام می پرداختند.
کورت جوس (۱۲ ژانویه ۱۹۰۱ - ۲۲ می ۱۹۷۹) رقصنده باله و طراح رقص مشهور آلمانی بود که باله کلاسیک را با تئاتر درهم آمیخت. به اعتقاد بسیاری او بنیان گذار تئاتر-رقص است. وی همین طور به خاطر ایجاد چندین کمپانی رقص از جمله تئاتر-رقص فولک وانگ در اسن مورد توجه است. او از جوانی به آواز خواندن، درام و هنرهای تجسمی علاقه داشت. همین طور پیانو می نواخت و بسیار به عکاسی مشتاق بود. او کارش را در دهه بیست میلادی آغاز کرد و از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۴ در نقش اصلی طراحی رقص رودلف ون لابان (کسی که در هنرهای تجسمی آموزش دیده بود و نظریه رقص را گسترش داد) و زیر نظر او و جنبش اکسپرسیونیستی در رقص، رقصید و مطالعه کرد. او از روایت ها و شکل های تئاتر مدرن بهره گرفت تا رقص-تئاتر را قابل اجرا کند و بیشتر کار لابان را توسعه می داد و روی سیستم خودش ار نمادها کار می کرد. یک سال بعد از جدا شدن از لابان، او این شانس را به دست آورد که کمپانی رقص خودش را با نام دیه نیوتانزبوهن بسازد. این جا بود که او فریتز ای کوهن، آهنگساز یهودی که در بسیاری آثار جوس و با مشهورترین قطعاتش، همکاری داشت را ملاقات کرد.
میرزا سلیمان بن محمدرفیع بن عبدالمطلب بن علی مجتهد تنکابنی، حکیم، متکلم، فقیه و پزشک شیعی ایرانی قرن سیزدهم بود. زندگی. از تاریخ تولد او اطلاعی در دست نیست. وی در سلیمان آباد تنکابن که بعدها خود آن جا را آباد کرد، در خانواده ای عالم، فاضل و پرهیزگار به دنیا آمد. او در زادگاه خود به تحصیل علوم دینی پرداخت، و سپس برای تکمیل تحصیل همراه برادرش، ملاعبدالمطلب، به عتبات عالیات سفر کرد. بعد از تحصیل سطوح به اصفهان رفت و از مجالس درس مشاهیر علمای عصر بهره مند شد. میرزا سلیمان، مدت بیست ودو سال، علوم عقلی بویژه آرای صدرالدین شیرازی را نزد ملاعلی نوری (متوفی ۱۲۴۶) و علوم نقلی را نزد ملامحمدعلی نوری (متوفی ۱۲۵۲) آموخت. وی سپس به تدریس شرح تجرید، شوارق، شرح لمعه و تفسیر انوارالتنزیل قاضی بیضاوی مشغول شد. او با ملامحراب گیلانی حکیم و عارف اصفهان (متوفی ۱۲۱۷) مراوده و مصاحبت داشت. وی نزد ملااسماعیل الاعرج اصفهانی طب آموخت و در آن فن مهارت یافت و در اصفهان به تدریس قانون ابن سینا پرداخت. در مقابل ملااسماعیل الاعرج نزد او شرح تجرید آموخت. میرزا محمد مجتهد تنکابنی معروف به «مجتهد تنکابنی»، مؤلف قصص العلماء، فرزند میرزا سلیمان
تنکابنی است. میرزا سلیمان تنکابنی پس از وصول به مقامات عالی دینی در پی درخواست والی مازندران و توصیه استادش، آخوند نوری، بعد از چند سال به تنکابن برگشت و به حل و فصل امور مردم پرداخت. او حدود ۱۲۵۰ درگذشت. پیکر او را به نجف اشرف منتقل کردند و در جوار حرم علی ابن ابیطالب به خاک سپردند. آثار. آثار به جا مانده از میرزاسلیمان به فارسی و عربی عبارت است از: و آثاری در پزشکی، ادبیات و غیره.
رسلمانیا ۱۲ (به انگلیسی: WrestleMania XII) دوازدهمین رسلمانیای سالانه غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه ای است که توسط کمپانی WWE تهیه می شود و این دوره اش هم در ۳۱ مارس ۱۹۹۶ برگزار شد. موضوعات مرتبط. نوار شکست ناپذیری آندرتیکر در رسلمانیا
خیابان شهید یوسف کلاهدوز (نام پیشین: خیابان دولت) خیابانی در محله های قلهک و دروس در شمال تهران است. این خیابان که جهت شرقی-غربی دارد از خیابان پاسداران در سمت شرق شروع و تا خیابان شریعتی در سمت غرب امتداد می یابد. این خیابان به عنوان یکی از خیابانهای اصلی و پرتردد شمال تهران در برخی از ساعات شبانه روز دارای حجم ترافیکی بالایی است. این خیابان از چهارراه پاسداران در شرق آغاز می شود، در طول مسیر به ترتیب از چهارراه دلبخواه (اختیاریه)، چهارراه دیباجی، چهارراه قنات، بلوار کاوه و سه راه نشاط عبور کرده و در غرب به خیابان شریعتی منتهی می شود. خطوط حمل و نقل عمومی. در این خیابان خط اتوبوس ۲۲۵ میدان قدس (متروی تجریش) به پایانه شهید دستواره (معصومی) در شمال میدان نوبنیاد، از ابتدا در چهارراه پاسداران تا خیابان شریعتی تردد دارد. در بخش شرقی خیابان از چهارراه پاسداران دسترسی به پایانه مغان امکان پذیر بوده و خط ۲۱۵ سوهانک به سه راه ضرابخانه (تقاطع خیابان شریعتی و پاسداران در تلاقی بزرگراه همت و زین الدین) مسافران را جابجا می نماید و در بخش غربی آن یعنی خیابان شریعتی علاوه بر ایستگاه متروی قلهک از خط یک مترو، خط اتوبوس پیچ
شمیران به میدان قدس تردد دارد.
نوبی ها گروهی قومی هستند که در شمال سودان و جنوب مصر زندگی می کنند. نوبی ها بیشتر در امتداد رود نیل و منطقه اسوان ساکن اند. زبان های نوبی از شاخه زبان های سودانی تبار شرقی در خانواده زبان های نیلوصحرایی است. نوبیان قومی تیره پوست هستند. منطقه سکونت قوم نوبی به نوبه معروف است. از نوبی های مشهور می توان به محمد مهدی منصوری و عبدالله منصوری اشاره کرد. نوبی ها از قدیم به خاطر مهارتشان در سوارکاری، به ویژه سوارکاری بدون زین، نام آور بوده اند.
«اوث کیپر» چهارمین اپیزود از فصل چهارم سریال درام-فانتزی آمریکایی، "بازی تاج وتخت"، و به طور کلی سی و چهارمین اپیزود پخش شده از این مجموعه است. این اپیزود در تاریخ ۲۷ آوریل ۲۰۱۴ در ایالات متحده و کانادا از شبکه کابلی اچ بی او به نمایش درآمد. کارگردانی این اپیزود بر عهده میشل مک لارن بوده است.
در دانش فیزیک، ناوردایی پیمانه ای (یا تقارن پیمانه ای) ویژگی یک نظریه میدان است که در آن پیکربندی های مختلف میدانهای زیربنایی - که خود به طور مستقیم قابل مشاهده نیستند - کمیت های قابل مشاهده یکسانی را نتیجه می دهند. نظریه ای که دارای این ویژگی باشد نظریه پیمانه ای نامیده می شود. تبدیل از یک پیکربندی میدان به پیکربندی دیگر تبدیل پیمانه ای نامیده می شود.
سید ابوالفتح زیدی لطیفی (زادهٔ ۱۲۹۳ تبریز درگذشته ۱۳۷۵ تهران)، مشهور به سید ابوالفتح رسام عرب زاده، شناخته شده با نام رسام عرب زاده در ایران و سایر کشورها، از طراحان برجستهٔ فرش ایرانی بود. او همچنین در رشته های نقاشی، مینیاتور، مجسمه سازی، رنگرزی و بافندگی فرش فعالیت می کرد. زندگی و فعالیتِ هنری. رسام عرب زاده در سال ۱۲۹۳ شمسی در شهر تبریز به دنیا آمد. پدرش حسین زیدی لطیفی ملقب به سید عرب از شاگردان کمال الملک بود که با نقاشی و طراحی فرش، امرار معاش می کرد. وی از اعراب زیدی بود که سه نسل قبل از حجاز مهاجرت کرده بودند و بدین جهت به سید عرب معروف بود. رسام از کودکی، در دامان پدر، با طرح و رنگ آشنا شد. دوران کودکی را چنان که مرسوم بود، در مکتب خانه گذراند. در فضای سرد و مرطوب مکتب، قرآن و الفبا آموخت و بدین منوال سال های اولیه زندگی اش، تا هفت سالگی سپری شد. در این ایام گسترش دامنه جنگ جهانی اول در ایران و آشفتگی سیاسی کشور، گذران زندگی را به ویژه برای مردم آذربایجان، دشوار کرده بود. در ۷ آوریل ۱۹۲۰ (۱۲۹۹ ش) قیام دموکرات های آذربایجان به سرکردگی محمد خیابانی آغاز گردید و سرانجام دولت موقت به سرکردگی محمد خیابان
ی در آذربایجان تشکیل شد. فقر و بیکاری و شرایط نامطلوب زندگی در این سال ها بیداد می کرد و به همین جهت خانواده رسام نیز چون بسیاری دیگر، به جستجوی نان، راهی پایتخت می شوند. (حدود سال ۱۲۹۹ شمسی ۱۹۲۰ میلادی) در تهران رسام به همراه برادرش به مدرسه می رود و به تحصیل می پردازد. وی تا کلاس سوم ابتدایی را در مدرسه ادیب می گذراند. گرچه زبان مادری او ترکی است و تکلم به فارسی برایش دشوار است ولی در زمره بهترین دانش آموزان مدرسه محسوب می شود. اما در تهران نیز شرایط زندگی و کار برای آنان چندان مطلوب نیست و خانواده اش ناگزیر به زادگاه خویش مراجعت می کنند. رسام در یادآوری شرایط آن روزها حکایت می کند که «روزی نقاشی پدرش را حتی به گرو، برای قرصی نان نستاندند.» در تبریز رسام تحصیل را در مدرسه رشدیه ادامه می دهد و تا کلاس ششم در همین مدرسه درس می خواند. تبحر او در نقاشی مورد توجه معلمان قرار می گیرد. او را تشویق می کنند و او نیز با کشیدن پرتره معلمان محبوبیت می یابد. تعطیلات تابستان را در مغازه نقاشی پدر می گذراند و در تمام کارها به او کمک می کند. چون پدرش به علت حادثه ای شنوایی خود را از دست داده، به جای او با دیگران سخن می گوی
د و سخنگوی پدرش می شود. پدر رسام با کشیدن پرتره و طراحی فرش، روزگار می گذراند. رسام نیز صبح ها در یک کارخانه قالیبافی به طراحی می پرداخت و بعدازظهرها پیش پدرش کار می کرد. در همین دوران، رسام در هنرستان تبریز که به سرپرستی رسام ارژنگی تأسیس شده بود، در رشته مینیاتور نام نویسی کرد و مرحله جدیدی در زندگی او آغاز گردید. رسام در شانزده سالگی به خاطر مرگ مادر و ازدواج مجدد پدر، ناگزیر به ازدواج شد. این رخداد مانعی فراروی آرزوهایی بود که در سر می پروراند ولی به اصرار پدر به این ازدواج تن داد. خودش می گوید: در آن سال ها من مفهومی از زن نداشتم و اصلاً به این زمینه چندان توجهی نمی کردم. در آغاز قرن اخیر بر اثر تحولاتی که در جهان و کشور پدید آمد، آگاهی مردم اعتلا می یابد. هنرستان های متعددی در نقاطی از کشور تأسیس می شود که در همگانی شدن هنر و ایجاد علاقه در مردم، نقش بسزایی دارد. رسام نیز به یادگیری هنرهای دیگر علاقه مند می شود. گلدوزی، موسیقی و تئاتر را تجربه می کند و در یکی از کلاسهای موسیقی نواختن ویولون را فرا می گیرد. همزمان با این فعالیت ها، از کار طراحی و مینیاتور غافل نمی ماند. کم کم دار قالی در مغازه پدر برپا م
ی شود و رسام نیز زیر نظر یکی از استادکاران قدیمی شهر، بافت قالی را فرا می گیرد. یکی از آرزوهای رسام در این زمان عزیمت به تهران و تحصیل در مدرسه صنایع قدیمه است، علی رغم تمایل پدر با تلاشی بسیار پولی اندوخته و راهی تهران می شود. در خانه یکی از اقوام اقامت می کند و چون تا گشایش مدرسه مدتی باقی است، از فرصت استفاده می کند و به گشت و گذار در تهران می پردازد. روزی ویترین یک مغازه کاشی سازی توجه او را جلب می کند و برای مدتی به طرح های کاشی خیره شده و از هماهنگی آن طرح ها با طرح های قالی شگفت زده می شود. به قدری کنار ویترین مغازه می ایستد که توجه صاحب مغازه را جلب می کند. وقتی صاحب مغازه پی می برد که او طراح و نقاش است، او را بکار می گیرد. مدتی با دستمزد قلیل در آن مغازه کار می کند. در همین مدت در مناقصه ای که برای طراحی کاشیهای دیوار مجلس شورا پیشنهاد شده، شرکت می کند و طرح او در میان طرحهای متعدد، شاخص گردیده و برنده می شود. کارآموزی مستمر، پشتکار و تجاربی که در هنرهای دیگر دارد، باعث می شود که در طراحی کاشی نیز رشد کند و از کارایی بالایی برخوردار شود. پس از مدتی به وساطت صاحب مغازه کاشی سازی به رئیس مدرسه معرفی م
ی شود، از عهده آزمون ورودی برمی آید و امکان تحصیل در آنجا فراهم می گردد. روزها به مدرسه می رود و بعد از آن تا دیروقت به طراحی در کاشی سازی ادامه می دهد. اما از عهده مخارج زندگی بر نمی آید و در صدد اشتغالی شبانه، به این سو و آن سو سر می کشد، روزی بی اختیار توجه اش به نوشته های سر در سینماهای لاله زار جلب می شود و بر آن می شود که در این زمینه فعالیتی برای خود دست و پا کند، با مراجعه به مسئول یکی از سینماها و ارائه نمونه هایی از کار خود در زمینه خطاطی ابتکاری، موفق می شود که در این زمینه نیز خود را آزموده و ممری برای معیشت بیابد. پس از چندی تصمیم می گیرد که مستقلاً به کار پرداخته و کلاسی دایر کند. با این تصمیم مرحله ای جدید در زندگی رسام آغاز می شود. کلاسی دائر می کند و به آموزش نقاشی می پردازد. هم برای دیگران پرتره و نقاشی و خطاطی می کند و هم شاگردانی را آموزش می دهد. استادان خط و نقاشانی که ابتدا او را به حساب نمی آوردند، به مهارت و کارایی او پی می برند. تابلویی سیاه قلم به کمک رنگ و روغن می کشد که شباهت بسیاری به عکس دارد. بدین ترتیب روشی جدید در بهره گیری از رنگ و روغن سیاه و سفید ابداع می کند. کار در زمینه
مینیاتور را با دقت و خلاقیت بیشتری ادامه می دهد و با استفاده از مضامین شعرها، مینیاتورهای ارزنده ای پدیدمی آورد. یکی از تابلوهایش که مورد توجه قرار می گیرد، با الهام از این شعر حافظ پدید آمده است: یکی دیگر از تابلوهای نفیس او تصویری از یوسف و زلیخا است. برای طراحی صحنه و لباس ها به ویژه پوشاک زنان به کاوش در متون و منابع تاریخی پرداخته و با استناد و بهره گیری از یافته ها به طراحی خود غنا می بخشد. به همین جهت مورد توجه استاد طاهرزاده قرار می گیرد. در همین دوران مجسمه سازی را نیز تجربه می کند. یکی از دستاوردهایش در این زمینه، طراحی چهره عارف قزوینی است که بعدها برای مقبره عارف قزوینی فرستاده می شود. در آغاز جنگ جهانی دوم، از دلبستگی ها و علائق خود در تهران چشم می پوشد و راهی دیارش می شود. بیست و پنج ساله است که به زادگاهش بر می گردد و این بار با کوله باری از تجربه و تحصیلات هنری در کارگاه پدر به کار می پردازد و کلاس های آموزشی در زمینه طراحی فرش، گلدوزی و نقاشی دایر می کند. چندی بعد محل جداگانه ای برای خود دست و پا می کند و مستقلاً به طراحی فرش و آموزش نقاشی پرداخته و در ضمن به بافت قالی نیز روی می آورد. اما از
استطاعت چندانی برخوردار نیست و لذا اولین فرش خود را ناگزیر با قرضی که از یک دوست می گیرد به پایان می برد و فرش را در ازاء بدهی از دست می دهد. با بافت این فرش تجربه ای آغاز می شود که محور اصلی فعالیت های رسام در زندگی پربار آتی اوست و در همین زمینه است که بدعت و نوآوری او عرصه تجلی می یابد. تجارب و توانایی های خود را در نقاشی با بافت قالی بهم می آمیزد و در همان آغاز راه، به دستاوردهای مطلوبی می رسد. بافت فرشی از چهره یک سرشناس، نمونه ای موفق از تلاش های اولیه اوست. این فرش پس از اتمام بافت به سرعت به فروش رفته و به تهران برده می شود. در همین دوره، طرحی را به نام والس دولاو از گوبلن های فرانسه اقتباس می کند و آن را برای بافت به صورت فرش، طراحی می کند اما با شروع بافت فرش، متوجه می شود که از رنگ ها اطلاع چندانی ندارد. به کمک دوستی که در یک کارخانه آلمانی به رنگرزی اشتغال داشته و با رنگ آشنایی کامل دارد، از فوت و فن رنگرزی مطلع می گردد و سپس به مدد آنچه آموخته، فرش مذکور را با نام رقص فرشتگان به پایان می رساند. این فرش یکی از آثار رسام در مرحله اول بافندگی است که بعد از آن بافندگی این نوع فرشها را کنار گذاشت. در
این دوران، روس ها به آذربایجان حمله می کنند. آذربایجان بمباران شده و به تصرف مهاجمین و ایادی آنان در می آید. اوضاع فرش کساد می شود، قحطی فرا می رسد. نان پیدا نمی شود، و رسام نیز چون هر هنرمند حساس از تأثیر رویدادها برکنار نمی ماند و نسبت به نابسامانیهای پیرامون واکنش نشان می دهد. به فعالیت های متنوعی روی می آورد، از جمله کاریکاتور، تا با زبان طنز به مردم نشاط و آرامش دهد و بیانگر دردها و مسائل آنان باشد. کاریکاتورهایش ساده و مردمی است و مضامین آن مشکلات روزمره، به ویژه دشواری های اقتصادی، ارتشاء و فساد است. یکی از این کاریکاتورها، در ستیز با ارتشاء کوپن قند و شکر است که به شیوه ای مؤثر، نشانگر فساد اداری و شکوه مردم است و اثر آن به حدی است که مسئولین را ناگزیر می سازد تا به اوضاع رسیدگی کنند. بدین ترتیب رسام ارتباط بیشتری با مردم یافته و از احترام خاصی برخوردار می شود. رسام در اوایل دهه بیست راهی تهران می شود. در تهران فرش هایش مورد توجه قرار می گیرد و دو نمونه از آن در حراج هلال احمر (برای کمک)، به فروش می رسد. از این پس به کارهایش اهمیت می دهند و به عنوان طراح و قالیباف هنرمند، مورد توجه قرار می گیرد؛ لذا
در تهران می ماند و تصمیم می گیرد که به نوآوری خود، تداوم می بخشد. مغازه ای در لاله زار تهران، کارگاه قالیبافی او محسوب می شود. محلی مناسب در شهر که از جنب و جوش خاصی برخوردار بوده و یکی از مراکز با اهمیت فعالیت های اقتصادی است. در این سال ها وضعیت اقتصادی کشور دگرگون شده و الگوی مصرف کمابیش تغییر یافته است. تهران بازار اصلی کالاهای مصرفی و لاله زار محل نمایندگی و فروش شرکت های خارجی و داخلی است. مقتضات اقتصادی و محیط پیرامون، عرب زاده را به عرصه های جدیدی می کشاند. مانند بافت آرم شرکت های مختلف روی فرش، یا انواع طراحی برای تبلیغ کالاهای خارجی و داخلی، که موجب رونق کار و بازارش می شود و به زودی مغازه کوچک او به کارگاه قالیبافی در محلی بهتر تبدیل شده و اینک مجالی می یابد که به پشتوانه درآمدهای مکفی خود، طراحی و بافت قالی را، چنان که می خواهد پی گیرد، خلاقیت هایش را بیازماید؛ و به آرزوی خود، جامه عمل بپوشاند. در این مرحله از فعالیت، بدعت و نوآوریهای او در طراحی و بافت فرش آغاز می شود. نخستین جلوه های ابتکار، نقش پردازی بر مبنای اصول جدید طراحی است، مانند رعایت مقیاس و اندازه ها. اما ویژگی بارز او، بهره گیری از ط
رحهایی است که نقش غلط نامیده می شود. این طرح ها ترکیبی از نقش های متفاوت با نظام متعارف و مغایر با سنتهای رایج است. البته رسام در جوانی به این طرح ها روی آورده بود، ولی استادکاران قالی پذیرای چنین طرح هایی برای بافت فرش نبودند لذا در این مرحله، خود به بافت فرشهایی نفیس با نقش غلط می پردازد، و بدین ترتیب برای درهم ریختن فرم های سنگواره قالی، از پای نمی نشیند و ترکتازیهایش در بهم ریختن نظم کهن و چارچوب های دیرینه فرش، به مرور ابعاد گسترده ای می یابد. چون شیوه رایج بافت نیز پاسخگوی نقش پردازیهای او نیست، آرام نمی گیرد و در چنبره بافت و گره های سنتی وانمی ماند. می اندیشد و با سختکوشی بسیار به گره آویز و دستاوردهای دیگری می رسد. رسام سرانجام در دوران تکامل هنری خود، سرخوش از یافته های ارزشمند، راه خود را می یابد و برای رهایی از تار و پود کهنه هنر فرشبافی، بالهای تجربه اش را توش و توانی می گیرد و جسورانه در همه عرصه ها به پرواز در می آید. دههٔ چهل و پنجاه، دوران شکوفایی هنر رسام در طراحی و بافت قالی است. او پس از سالیانی مدید، زحمت و تلاش، پخته در کوره تجارب و با کوله باری غنی از اندوخته های بایسته، آثاری شگرف و بد
یع پدید می آورد که همتای نمونه های برجسته میراث تاریخی ایران در هنر فرشبافی است. آثاری که مایه مباهات و افتخار سرزمینی است که زادگاه این هنر بود و اینک نیز چون اعصار گذشته، نقش اصلی را در تعالی و تکامل آن به عهده دارد. نمایش آثار رسام در کارگاه خصوصی (۱۳۴۵)، خانه آفتاب (۱۳۵۲) و انستیتو گوته (۱۳۵۳) با استقبال عمومی گسترده ای روبرو می شود. شیفتگان هنر با تحسین، آثارش را می ستایند و بر دستاوردهای هنری او ارج می نهند. در سال ۱۳۵۴ عده ای از مسئولان شرکت سهامی فرش ایران از کارگاه هنر عرب زاده بازدید می کنند و او را به همکاری در شرکت مذکور دعوت می نمایند ولی او نمی پذیرد و خود را در چهارچوب رسوم اداری مقید نمی کند ولی از راهنمایی دریغ نمی ورزد. (مجموعه واژگان فرش که به نام دستورالعمل اصطلاحات امور تولیدی فرش با همکاری او و تعدادی از کارشناسان مجرب شرکت فرش تدوین شد یکی از همکاری های ذی قیمت او با شرکت مذکور است). در سال ۱۳۵۶ بعد از گشایش موزه فرش ایران با مقامات و کارشناسان این موزه ارتباط نزدیک دارد و نظرات مشورتی خود را در مورد عرضه آثار نفیس فرش ارائه می دهد. استاد عرب زاده در دو دهه اخیر ضمن طراحی و بافت فرش، در
گسترش حرفه قالیبافی و پیوند آن باجنبه های هنری، نقش ارزنده ای ایفا کرده و شاگردان بسیاری را پرورش داده است. همچنین با سخنرانی ها و نوشتارهای پراکنده خود برای تعالی این هنر و صنعت ملی، رهنمودهای سازنده ای ارائه کرده است. او استاد کاری بزرگ در حرفه رنگرزی و رفوگری است و از تجارب غنی و ارزنده اش، استفاده بسیار گردیده است. عرب زاده در اکثر سمینارهای فرش حضور فعال داشته است. آخرین حضور او در سمینار فرشی است که در شهر بن آلمان برگزار گردید. در این سمینار پس از سخنرانی مبسوط و دلسوزانه استاد عرب زاده، وجوه کثیری برای تشویق طراحان و قالیبافان نمونه کشور جمع آوری شد. این اقدام تابحال سابقه نداشته است. در سالهای اخیر، گرچه آثار چندانی پدید نیاورده، ولی آموزش این هنر را همواره پیگیری کرده است. بی شک استاد عرب زاده روح تازه ای به کالبد هنر فرش در ایران دمیده و سلیقه و پسند هنری مردم را ارتقاء بخشیده است. بدعت را با اصالت در هم آمیخته و فرشبافی را به همراه تداوم هنری، با مقتضیات کنونی همساز و هماهنگ کرده است. بنیاد فرهنگی و هنری فرش رسام عرب زاده. عرب زاده بنیان گذار اولین آموزشگاه هنری قالی بافی در تهران بود او در آخرین
سال های حیات خود با مشارکت شهرداری تهران مۆسسه ای به نام «بنیاد فرهنگی و هنری فرش رسام عرب زاده» را پی ریز کرد و ۶۶ قطعه از دست بافت های خود را نیز به پاس گذاران ۶۶ سال از عمر خود به آن بنیاد اهداء کرد. مرگ. رسام عرب زاده در سال ۱۳۷۵ در تهران درگذشت.
احمد یوسف نورستانی (متولد ۱۳۲۷ در نورستان) سیاست مدار اهل افغانستان است. او در دولت حامد کرزی پُست های مختلفی از جمله سخنگوی رئیس جمهور، وزیر منابع آب و محیط زیست و مشاور ارشد رئیس جمهور در دولت انتقالی، معاون وزارت دفاع از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۷، والی (اُستان دار) هرات از جدی/دی ۱۳۸۸ تا سنبله/شهریور ۱۳۸۹ و ریاست کمیسیون انتخابات در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۳ افغانستان را بر عهده داشته است که نتیجه انتخابات به قناعت کاندیدان و مردم نبوده و به بیکفایتی ایشان یک دولت وحدت ملی ۵۰- ۵۰ به اجود امد . او از اهالی ولایت نورستان و از قوم نورستانی است. او مدرک دکتری خود را از دانشگاه آریزونای آمریکا در رشته مردم شناسی گرفته است.
کی سی سی کورپوریشن شرکتی کره ای و فعال در حوزه رنگ و پوشش های سطحی و قطعات خودرو است است. این شرکت در سال ۱۹۵۸ تأسیس و دفتر مرکزی آن در سئول کره جنوبی واقع است. پیوند به بیرون. KCC Paint VietNam (Vietnamese)
حق رأی جهانی یا حق رأی عمومی (به انگلیسی: Universal suffrage) یا حق رأی مشترک شامل گسترش حق رأی به افراد و شهروندان بالغ و حتی گاهی به افراد زیر سن قانونی رأی گیری و کسانی که حق شهروندی ندارند، است. حقِ رأی دو جزء اساسی لازم دارد: حق رأی و فرصتی برای رأی دادن. در جاهایی که حق رأی جهانی پاس داشته می شود؛ حقِ رأی به وسیلهٔ نژاد، جنسیت، عقیده، دارایی یا موقعیت اجتماعیِ افراد محدود نمی شود. در سال ۱۸۹۳ نیوزیلند نخستین کشوری در جهان بود که حقِ رأی مساوی را به زن و مرد بالغ اعطا کرد.
دُنقُله کهن شهری متروکه در سودان در کرانه خاوری رودخانه نیل روبه روی وادی الملک است. دنقله از شهرهای مهم نوبه در سده های میانه و محل آغاز سفر کاروان های به مقصد دارفور و کردفان بود. دنقله از سده چهارم تا سده چهاردهم میلادی پایتخت پادشاهی مَقُره بود. در جریان سده نوزدهم جمعیت دنقله کهن به محلی در فاصله هشتاد کیلومتری نقل مکان کردند که در سوی دیگر نیل و در پایین دست رودخانه قرار دارد و بدین ترتیب شهر دنقله امروزی تشکیل شد. تیمی از باستان شناسان لهستانی از سال ۱۹۶۴ به کاوش در دنقله کهن مشغول بوده است. بازرگانی دُنقُله از طریق سرزمین بربر صورت می گرفت، اما در آغاز سده سیزدهم/نوزدهم، جاده دنقله ـ بربر، که صحرای بَیوضه را درمی نوردید، خطرناک و کم رفت وآمد بود. تجارت با سُواکِن و اَلْتاکه (منطقة اطراف کَسَلای کنونی)، به سبب وجود طوایف راهزن بِجَه و بِشارین، اهمیتی نیافته بود.
حق رأی یا حقِ رأی دادنِ سیاسی یا "حقِ رأی دادن"، یعنی حقی که هر فرد برای رأی دادن دارد و این حق از راهِ یک فرایندِ دموکراتیک به دست آمده است. حقِ نامزد شدن (کاندیدا شدن) که گاهی صلاحیتِ کاندیدا نیز نامیده می شود در ترکیب با حقِ رأی دادن، "حقِ رایِ کامل" نامیده می شود. در جاهایی که حقِ رایِ جهانی پاس داشته می شود، این حقِ رای به وسیلهٔ نژاد، جنسیت، عقیده، دارایی یا موقعیت اجتماعیِ افراد محدود نمی شود.
سید حسین انوری (متولد ۱۳۳۵ در ولسوالی شیخ علی، ولایت پروان - درگذشته ۱۵ تیر ۱۳۹۵) سیاست مدار اهل افغانستان بود. وی در دوران جنگ شوروی در افغانستان از فرماندهان مجاهدین افغانستان بود و رهبری شاخه نظامی حزب حرکت اسلامی افغانستان را بر عهده داشت. زندگی نامه. انوری بعد از پیروزی مجاهدین در سال ۱۳۷۱ به عنوان عضو کمیسیون دفاع و امنیت کابل و وزیر کار و امور اجتماعی در دولت اسلامی افغانستان منصوب شد. وی پس از روی کار آمدن طالبان به ائتلاف شمال پیوسته و در همین دوران به عنوان رهبر حزب حرکت اسلامی انتخاب شده و برهان الدین ربانی رئیس جمهور دولت اسلامی افغانستان رتبه استر جنرال را به وی اعطا کرد. اختلافاتی که انوری در این دوران با آصف محسنی رهبر حزب حرکت در مورد مبارزه با طالبان داشت باعث شد تا در سال ۱۳۸۲ پس از پیروزی ائتلاف شمال و سقوط کابل حزب جدیدی به نام حرکت اسلامی مردم افغانستان را تشکیل دهد. انوری بعد از فروپاشی نظام طالبان به عنوان وزیر زراعت و مالداری در دولت انتقالی حامد کرزی انتخاب گردید. سپس مدتی به عنوان والی ولایت کابل منصوب شده و از سال ۱۳۸۴ تا ۸۷ به عنوان والی هرات انتخاب شد و در دو انتخابات سال های ۱۳۸۴