Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هانس مدرف (آلمانی: Hans Modrow؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک سیاست مدار اهل آلمان بود. وی از ۱۸ نوامبر ۱۹۸۹ تا ۱۲ آوریل ۱۹۹۰ نخست وزیر آلمان شرقی بود. زندگی سیاسی. هانس مدرف، آخرین نخست وزیر کمونیست آلمان شرقی بود که برای نقش خود در اصلاحات دموکراتیک و اتحاد دو آلمان شناخته می شد. وی چهار روز پس فرو ریختن دیوار برلین به قدرت رسید. مدرف که حامی اصلاحات میخائیل گورباچف در شوروی بود، پیش از رسیدن به قدرت تحت نظر پلیس مخفی آلمان شرقی بود که قصد داشت پرونده ای با اتهام خیانت علیه او به کار بیندازد. هانس مدرف در آغاز نسبت به اتحاد با آلمان غربی محتاط بود. اما کمی بعد طرحی برای آلمان واحد ارائه کرد. عملکرد مدرف به رغم نقش محوری در دوران گذار از آلمان شرقی و اتحاد دو آلمان مورد انتقاد بود. مدرف بعدتر فعالیت سیاسی خود را به عنوان نماینده در پارلمان آلمان متحد و بعدتر نماینده پارلمان اروپا ادامه داد. هانس مدرف در ۱۰ فوریه ۲۰۲۳ در سن ۹۵ سالگی در برلین درگذشت.
آوگوست فن کتسبو () (زادهٔ – درگذشتهٔ ) نویسنده و نمایش نامه نویس اهل آلمان بود.
اولف تیمرمان (؛ زاده در برلین شرقی) یک ورزشکار رشتهٔ پرتاب وزنه اهل آلمان است که بسیاری از رکوردهای دههٔ ۱۹۸۰ میلادی را شکست. وی یکی از تنها دو نفری است که تا کنون پرتاب بیش از ۲۳ متر (همراه با رندی بارنز) داشته است. وی در در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ در سئول مدال طلا را برای جمهوری دمکراتیک آلمان به دست آورد و از ورزشکار ایالات متحده آمریکا، رندی بارنز پیشی گرفت.
اتو کرچمر (۱ مه ۱۹۱۲–۵ اوت ۱۹۹۸) نظامی آلمانی بود که در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" و پس از آن در "بوندس مارینه" خدمت نمود. اتو کرچمر با غرق کردن و آسیب زدن به ۵۶ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۳۱۳٬۶۱۱ تن، موفق ترین فرمانده زیردریایی جنگ جهانی دوم به حساب می آید. سال های اولیه. اتو کرچمر روز ۱ مه سال ۱۹۱۲ در هایداو در سیلزی زاده شد. پدرش آموزگار مدرسه بود. در هفده سالگی حدوداً یک سال را در بریتانیا گذراند و به زبان انگلیسی مسلط شد. ماه آوریل سال ۱۹۳۰ به عنوان ملوان دانشجو به نیروی دریایی پیوست و در عرشه ناوهای "اِمدن" و "کُلن" خدمت کرد. ماه ژانویه سال ۱۹۳۶ به رسته او-بوت منتقل و وارد دانشکده او-بوت در کیل با عنوان پوششی دانشکده ضدزیردریایی، شد. پس از فراغت از تحصیل ابتدا افسر دوم او-۳۵ بود و سپس سال ۱۹۳۷ مدتی فرماندهی آن را بر عهده گرفت. در جریان جنگ داخلی اسپانیا با این او-بوت سواحل این کشور را گشت زد. البته هیچ شناوری در این زمان توسط او غرق نشد. جنگ جهانی دوم. او-۲۳. کرچمر در ادامه به فرماندهی او-۲۳ از نوع ۲ب منصوب گشت. در جریان بحران سودتنلند، با فرمان مهر و موم شده، با این او-بوت کوچک بدون حمل اژدر و
با هشت مین دریایی، راهی نخستین گشت دریایی خود به مقصد آب های اطراف جزیره بریتانیا شد. در ۲۵ کیلومتری پای رود هامبر مستقر بود که با حصول توافق مونیخ، پس از سه گذراندن سه روز در دریا، به همراه ۲۴ او-بوت دیگر به آلمان فراخوانده شد. به هر صورت، با تهاجم آلمان به لهستان در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ و آغاز جنگ جهانی دوم، کرچمر مجدداً با مین دریایی مغناطیسی و بدون اژدر، به نزدیکی پای رود هامبر رفت اما این بار هم سه روز بعد بدون مین ریزی فرمان به بازگشت گرفت. دقیقاً هنگامی که وارد بندرگاه ویلهلمس هافن می شد هواگردهای بریتانیایی در حال حمله به ناو "امدن" بودند. او-بوت او با آتش توپ ضدهوایی ۲۰ میلی متری خود، هر چند کوچک، در دفع مهاجمان نقش ایفا کرد. در ادامه، کرچمر دوباره فرمان به عملیات مین ریزی این بار در سواحل اسکاتلند در ناحیه خور فورث، گرفت. به هر حال در این مورد مجوز حمل تعداد کمی اژدر برای استفاده در صورت لزوم پس از اتمام مین ریزی، داشت. در جریان این گشت رزمی، پس از آن که مین های خود را آزاد سازی کرد به سطح آمد و به دنبال طعمه بود که یک کشتی تجاری مشاهده شد. کرچمر هر سه اژدر خود را به سمت این شناور شلیک کرد که البته
هیچ یک به آن اصابت ننمود تا با سرخوردگی به ویلهلمس هافن بازگردد. با این حال مشخص شد دیگر او-بوت ها هم در هدف قرار دادن طعمه ها دچار مشکل بوده اند. از این رو اصلاحاتی بر ساخت فنی اژدرها اعمال شد. کرچمر پس پیاده کردن خدمه آن در قایق های نجات، با شلیک یک اژدر اصلاح شده "گلِن فارْگ"، کرانه رو ۵۰۰ تنی بریتانیایی را به عنوان نخستین قربانی خود غرق کرد. تا پایان سال ۱۹۳۹ شمار پیروزهای او به سه کشتی، شامل "دپتفورد" ۴٬۱۰۱ تنی و "مگنوس" ۱٬۳۳۹ تنی، رسید. به منظور تقدیر از عملکرد کرچمر، نشان درجه ۲ صلیب آهنین به جهت حمله به کشتی های تجاری دشمن با اژدر و نشان درجه ۱ صلیب آهنین به جهت عملیات های مین ریزی به او اعطا شد. موفقیت های کرچمر ماه های آغازین سال ۱۹۴۰ به تدریج افزایش یافت و او توانست تانکر ۱۰٬۵۱۷ تنی "دانمارک"، کشتی باری "پولزِلا" و کرانه رو "بالتانگلیا" را غرق کند. روز ۱۸ فوریه در نزدیکی دماغه دانکنزبی در شمال اسکاتلند با مشاهده یک کاروان دریایی به سطح آب آمد اما خود را میان دو ناوشکن دشمن در حال محافظت جناحین کاروان، یافت. می دانست اگر به عمق برود به سرعت مورد شناسایی دستگاه ردیاب "آسدیک" دشمن قرار خواهد گرفت. او
که راه فرار خود را نیز مسدود می دید به سمت راست چرخش و دو اژدر به سمت یکی از ناوشکن ها شلیک کرد. سپس از کاروان رو برگرداند و به طرف دریا رفت. کمتر از دو دقیقه بعد اژدرها به ناوشکن "درینگ" اصابت نمودند که منجر به غرق شدن آن شد. پس از آن که از این کاروان فاصله گرفت با "تیبرتون"، کشتی باری ۵٬۲۲۵ تنی برخورد کرد که با دو اژدر آن را نیز غرق نمود. دو شب بعد "لوک مَدی"، کشتی ۴٬۹۹۴ تنی را هم شرق اورکنی راهی کف دریا کرد. تا این زمان غرق کردن ۹ شناور با مجموع تناژ بیش از ۳۰٬۰۰۰ تن در کارنامه کرچمر ثبت شده بود. او-۹۹. کرچمر روز ۱۱ آوریل سال ۱۹۴۰ فرماندهی او-۹۹ از نوع ۷ب را بر عهده گرفت. در بدو آغاز کار یک هواگرد آب نشین متعلق به نبردناو "شارن هورست" آن را با یک زیردریایی بریتانیایی را اشتباه گرفت و مورد حمله قرار داد. به پریسکوپ او-بوت آسیب وارد شد اما همچنان به عملیات ادامه داد. کرچمر در نخستین گشت رزمی با این او-بوت ۱۱ کشتی دشمن را غرق کرد. به جهت این موفقیت ها بزرگ دریابد اریش ردر، فرمانده کل "کریگس مارینه" نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را در لوریان به او اعطا نمود. اسارت. روز ۱۷ مارس سال ۱۹۴۱ به کاروان های او-ان ۲
۹۳ و اچ ایکس ۱۱۲ حمله برد. او-بوت او در این حین به شدت مورد حمله خرج های عمقی ناوشکن های بریتانیایی "وانوک" و "واکر" قرار گرفت. آسیب وارد آمده امکان شیرجه را از او-بوت گرفت. کرچمر و خدمه اش او-بوت را به دست خود غرق کردند و به اسارت دشمن درآمدند. او به یک اردوگاه اسیران جنگی در کانادا منتقل شد. کرچمر شمشیرهای صلیب شوالیه را که توسط فرماندهی عالی آلمان به او اختصاص داده شد، از فرمانده اردوگاه اسیران جنگی بومن ویل تحویل گرفت. او تمامی مابقی دوران جنگ را در اردوگاه های اسیران جنگی گذراند. پس از جنگ. پس از جنگ، سال ۱۹۴۸ با لوئیزه-شارلوته موزِن-هینریش ازدواج کرد که خود بیوه جنگ بود. کرچمر سال ۱۹۵۵ به نیروی دریایی آلمان غربی پیوست و سال ۱۹۷۰ با درجه دریادار بازنشسته شد. در پنجاهمین سالگرد ازدواجش به همراه همسرش سفری در رودخانه دانوب داشت. در این سفر در تلاش برای بالا رفتن از یک نردبان لیز خورد و سقوط کرد که منجر به ضربه مغزی شد. دیگر هیچگاه به هوش نیامد. دریادار اتو کرچمر در نهایت روز ۵ اوت سال ۱۹۹۸ در بیمارستانی در اشتراوبینگ در بایرن درگذشت.
در فیزیک ذرات، بار رنگ یک خصوصیت کوارک ها و گلوئون هاست که مرتبط با نیروی هسته ای قوی در کرومودینامیک کوانتومی (QCD) است. بار رنگ مشابه بار الکتریکی است و از قانون پایستگی پیروی می کند ولی به علت پیچیدگی های ریاضی کرومودینامیک کوانتمی مباحث زیادی برای آن وجود دارد. بار رنگ در میان گلوئون ها و کوارک کاملاً با مفهوم رنگ متفاوت است، برای اینکه در ابعاد کوچکتر از هسته اتم مفهوم رنگ کاملاً بی معنی است. انتخاب کلمه رنگ برای آن به این دلیل بود که با مفهوم رنگ های بنیادین در نور مشابه درآید: قرمز، سبز و آبی گونه دیگر آن نیز به صورت «قرمز، زرد و آبی» است تمام رنگ ها می توانند با یکدیگر یا رنگ مکمل آنها ترکیب شوند. در صورتی که هر سه رنگ در یک ذره وجود داشته باشند آن ذره بی رنگ یا سفید نامیده می شود (مشابه آنکه اگر در یک ذره به یک اندازه بار مثبت و منفی وجود داشته باشد آن ذره خنثی تلقی می شود). ذرات برای خود پادذره دارند و بنابرین ذراتی که رنگ قرمز، سبز یا آبی دارند پادذره آنها رنگی (به ترتیب) پادقرمز، پادسبز یا پادآبی خواهد داشت. همه باریون ها بی رنگ (یا سفید) هستند بدین گونه که سه کوارک تشکیل دهنده هر کدام یک رنگ دارد
. مزون ها که شامل یک کوارک و یک پادکوارک هستند نیز بی رنگند بدین گونه رنگ کوارک و پادکوارک یکی است و این دو همدیگر را خنثی می کنند. اولین بار این نماد در ۱۹۶۴ توسط اسکار وی گرینبرگ پیشنهاد شد تا از نقض اصل طرد پائولی در خود هادرون ها جلوگیری کند.
هانس-یواخیم مارسِی (۱۳ دسامبر ۱۹۱۹ – ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۲) نظامی و خلبان تک خال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم در "لوفت وافه" خدمت کرد. او با حصول ۱۵۸ پیروزی هوایی در جبهات غربی و شمال آفریقا، جزو یکی از تنها ۲۷ تنی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ های بلوط، شمشیرها و الماس ها را دریافت کردند. مارسی به جهت عملکرد متمایز در رزم هوایی علیه هواگردهای متفقین به «ستاره آفریقا» شهرت یافت. سال های اولیه. هانس-یواخیم مارسِی روز ۱۳ دسامبر سال ۱۹۱۹ در برلین-شارلوتنبورگ زاده شد. مارسی ماه اکتبر سال ۱۹۳۸ به عنوان سرباز وظیفه در کوئدلیندبورگ وارد دوره آموزشی پیاده نظام شد و یک سال به عنوان درجه دار به "لوفت وافه" پیوست. جنگ جهانی دوم. در پی آغاز جنگ جهانی دوم، مارسی ابتدا مدتی با جنگنده ب اف ۱۰۹ بر فراز نواحی صنعتی در لوینا پرواز حفاظتی کرد. نبرد بریتانیا. ماه اوت سال ۱۹۴۰ در گروه ۱ شکاری جناح ۲ "لِر" قرار گرفت. چند هفته بعد به اسکادران ۴ جناح ۵۲ شکاری منتقل شد و به عنوان افسر جز در نبرد بریتانیا مشارکت کرد. مارسی نخستین پیروزی هوایی خود را با ساقط کردن یک جنگنده هاریکن در روز ۲۴ اوت سال ۱۹۴۰ رق
م زد. گفته می شود در سخن با هم قطارانش از سرنوشت دشمنی که این روز سرنگون کرده بود، بسیار ابراز تاسف و ناراحتی کرده است. به هر صورت روز عملیاتی بعد با سرنگون کردن هواگرد دیگری نشان درجه ۲ صلیب آهنین به او اعطا شد. پس از حصول سومین و چهارمین پیروزی هوایی نشان درجه ۱ صلیب آهنین را نیز دریافت کرد. هنگام بازگشت از یک پرواز حفاظتی برای بمب افکن ها در دوور، در اثر نقص فنی در قسمت موتور در کانال مانش فرود اضطراری کرد. برای سه ساعت بر روی آب معلق بود تا این که توسط یک قایق نجات از آب گرفته شد. مدتی را در بیمارستان بستری بود. تا پایان این کارزار مجموعاً شش پیروزی هوایی حاصل کرد تا به یک خلبان تک خال بدل شود. در جریان این پیروزی ها خود نیز چهار بار سرنگون شد. نبرد شمال آفریقا. مارسی با علاقه به «مشروب، زن و ترانه»، افسر چندان منظمی نبود. با مشغول بودن به این مسائل، خسته تر از آنی بود که بتواند صبحگاه به پرواز درآید. رابطه چندان مناسبی با افسران مافوق خود نداشت. بدین جهت ترفیع درجه او به رده افسران به تأخیر افتاد. به سبب بی انضباطی هایش چندین روز را در بازداشتگاه گذراند. در صحبت با مادرش فرماندهان را فقط به فکر موفقیت ها
ی خود دانست که او را تنها یک «درجه دار کوچک» می دیدند. در نهایت با ستوان یکم یوهانس اشتاینهوف، فرمانده اسکادران ۴ درگیر و متعاقباً، پس از کمتر از دو ماه، با گروه ۱ جناح ۲۷ شکاری ماه آوریل سال ۱۹۴۱ به لیبی در شمال آفریقا فرستاده شود. اشتاینهوف بعدها دربارهٔ مارسی گفت: ستوان دوم ادوارد نویمان، مافوق جدیدش بهتر می دانست چگونه با مارسی رفتار کند و بیشتر قدر توانایی های او را می دانست. به هر صورت در پایگاه های صحرایی "لوفت وافه" زنی نبود که او را مشغول خود کند. در این موقعیت آموزه های زیادی از نویمان فراگرفت و رفته رفته تلاش کرد چشمان خود را بدون عینک آفتابی به آسمان درخشان صحرای غربی عادت دهد. پس از حصول چند پیروزی هوایی خود مجدداً روز ۲۳ آوریل ساقط شد. به توصیه و اصرار نویمان در نهایت اوایل ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ به درجه ستوان دوم ترفیع گرفت. ماه دسامبر همان سال نشان صلیب آلمانی طلایی به او اعطا شد. در این هنگام ۳۳ پیرزوی هوایی در کارنامه داشت. وقفه در عملیات های شمال آفریقا به یگان او فرصت داد به آلمان بازگردد و ادوات خود را به جنگنده های ب اف ۱۰۹اف تبدیل کند. هواگردی که مارسی همواره در اسکادران ۳ بر آن سوار می شد ب
ه "زرد ۱۴" موسوم بود. مارسی هر گاه به آسمان برمی خاست دست کم یک هواگرد دشمن را سرنگون می کرد. در چندین مورد تمامی هواگردهای یک اسکادران دشمن که شامل سه تا پنج فروند می شدند، را از بین برد. او با شیرجه پرسرعت از ارتفاع حلقه دفاعی هواگردهای دشمن را هدف می گرفت و یک یا چند فروند از آن ها را سرنگون می ساخت. در جریان این درگیری ها مهمات خود را هدر نمی داد تا بتواند در یک سورتی چندین پیروزی هوایی به دست آورد. به طور میانگین تنها ۱۵ گلوله صرف هر قربانی می کرد و گاهی با نیمی از مهمات اولیه به پایگاه بازمی گشت. مارسی روز ۲۲ فوریه سال ۱۹۴۲ با پنجاه پیروزی هوایی مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین شد و ماه آوریل به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. در جریان پشتیبانی از تهاجم زمینی فیلدمارشال اروین رومل به خط الغزاله، خارق العاده ترین موفقیت مارسی هنگامی رقم خورد که روز ۶ ژوئن سال ۱۹۴۲ با حمله به گروهی از شانزده جنگنده پی-۴۰ در عرض تنها ۱۱ دقیقه شش فروند از آن ها را ساقط نمود که پنج فروند از آن ها مربوط به ۵ دقیقه نخست بود و دو مورد از آن ها تنها ۱۵ ثانیه با یکدیگر فاصله داشت. خلبانانی که از چنگال او گریختند گزارش
از مورد حمله قرار گرفتن توسط «نیرویی قدرتمندتر» کردند. این موفقیت شمار پیروزی های هوایی مارسی را به ۷۵ مورد رساند و بلافاصله گیره برگ های بلوط صلیب شوالیه را برای او به ارمغان آورد. تنها دوازده روز بعد، روز ۱۸ ژوئن سال ۱۹۴۲، با قرار گرفتن تعداد پیروزی های هوایی او بر عدد ۱۰۱ شمشیرها نیز به صلیب شوالیه او افزوده شد. مارسی روز ۱۵ ژوئن به فرماندهی اسکادران ۳ منصوب و برای دو ماه راهی مرخصی گردید. وزارت تبلیغات یوزف گوبلس بهره کامل را از موفقیت های مارسی برای ارتقای روحیه عمومی برد و او را به یک قهرمان ملی بدل ساخت. مارسی نامه های فراوانی از هواداران خود دریافت می کرد و ایتالیایی ها لقب «عقاب آفریقایی» و «ستاره آفریقا» را بر او نهادند. او هفته پایانی ماه اوت با درجه سروان به محل خدمتش بازگشت. مارسی در سن ۲۲ سالگی جوان ترین سروان "لوفت وافه" به حساب می آمد. تا این زمان نبرد زمینی برای رومل در مصر به بن بست کشیده شده بود. به هر صورت فیلدمارشال آلمانی دست به آخرین تلاش خود زد که نبرد علم حلفا انجامید. در جریان پشتیبانی از پیشروی رومل، در سه مأموریت در روز ۱ سپتامبر هفده هواگرد دشمن قربانی مهارت مارسی شدند که ده مورد
از آن ها در عرض تنها ۱۰ دقیقه اتفاق افتاد. این اتفاق تا آن زمان گونه ای از رکورد در مقابل هواگردهای نیروی هوایی بریتانیا به حساب می آمد. خلبان یکی از این هواگردهای دشمن بعداً نقل می کند که وقتی با چتر بیرون پرید، مارسی چند دور به دور به او چرخید و حتی دستی برای او تکان داد. این خلبان مارسی را که می توانست کار او را بین زمین و آسمان تمام کند اما این کار را نکرد، «پسر منصف لعنتی» توصیف کرده است. مارسی از پیش قصد دشمن را پیش بینی می کرد و به شکل مناسب عکس العمل نشان می داد. گزارش شده است به اندازه ای دقیق به سمت حریف آتش می گشود و به اندازه ای از کار خود مطمئن بود که منتظر دیدن نتیجه نمی ماند و بلافاصله به سراغ هدف بعدی می رفت. بدین شکل روز بعد، ۲ سپتامبر سال ۱۹۴۲، الماس های صلیب شوالیه، بالاترین نشان رزمی آن زمان آلمان، در قرارگاه پیشوا به مارسی با ۱۲۵ پیروزی هوایی تعلق گرفت. چند روز بعد در سفر رم، بنیتو موسولینی، نخست وزیر ایتالیا، متحد آلمان، نیز نشان طلایی شجاعت نظامی را به مارسی اعطا کرد. او یکی از تنها دو خارجی بود که این نشان به آن ها داده می شد. نشانی که حتی رومل هم آن را دریافت نکرد. در طول این ماه ۵۴ پ
یروزی هوایی، از جمله هفت مورد در هر یک از روزهای پانزدهم، بیست و ششم و بیست و هشتم، به شمار موفقیت های او افزوده شد تا عدد آن ها به ۱۵۸ برسد. او بیش از هر کس دیگری در تاریخ هواگردهای بریتانیایی را سرنگون کرده است. میانه ماه سپامبر فیلدمارشال رومل مارسی را به قرارگاه ارتش زرهی آفریقا دعوت کرد تا از تلاش های او قدردانی کند. این تنها دیدار بین این دو بود. به هر صورت سیر سریع پروازهای رزمی آشکارا او را مستهلک ساخته بود. به نوشته گوردون ویلیامسون، تاریخ نگار نظامی بریتانیایی، مارسی در همان سن ۲۲ سالگی به درجه سرگرد ترفیع یافت تا به جوان ترین سرگرد "لوفت وافه" نیز تبدیل گردد. با این حال منابع دیگر آخرین درجه او را همان سروان نقل کرده اند. سرنوشت. مارسی روز ۲۸ سپتامبر یک تماس تلفنی از فیلدمارشال رومل دریافت کرد که از او می خواست برای شرکت در یک مراسم ورزشی با حضور هیتلر، همراه او به برلین بازگردد. مارسی با اذعان به این که مقدار مرخصی های او زیاد بوده است، با این درخواست مخالفت کرد. به رومل گفت که قصد دارد مرخصی هایش را برای مراسم عروسی خود در روزهای کریسمس ذخیره کند. اواخر ماه سپتامبر نمونه ای از مدل جدید هواگرد ب ا
ف ۱۰۹گه برای او فرستاده شد. مارسی ابتدا قصد نداشت با این هواگرد پرواز کند تا این که با دستور مستقیم از فیلدمارشال آلبرت کسلرینگ وادار به آن شد. روز ۳۰ سپتامبر سال ۱۹۴۲ برای گشت زنی بر فراز اراضی بریتانیایی ها به آسمان برخاست. هیچ هواگردی از جانب دشمن مشاهده نشد. مارسی در راه بازگشت گزارش از بروز مشکلات فنی در هواگرد خود کرد. یک لوله شکسته سوخت موجب آتش گرفتن موتور هواگرد و پر شدن اتاقک با دود شد. مارسی که نزدیک بود خفه شود چاره ای جز بیرون پریدن نداشت. با سر ته کردن هواگرد از اتاقک خارج شد اما از بدشانسی با دم هواگرد برخورد نمود. سرگرد هانس-یواخیم مارسی در پی نیمه باز شدن چتر نجات از آسمان به زمین سقوط کرد و جان باخت. جسد او در شش کیلومتری جنوب سیدی عبدالرحمان کشف و همان جا دفن شد. زندگی شخصی. اجداد او فرانسوی های لوترن بودند که به جهت عقاید خود به براندنبورگ پناه بردند. پدرش خلبان جنگ جهانی اول بود که در دوره میان دوجنگ با درجه سرهنگ در پلیس خدمت کرد و بعداً در ورماخت به درجه سرتیپ رسید و در نهایت ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ در جبهه شرقی کشته شد. نزدیک بود هانس-یواخیم در بدو تولد در اثر ابتلا به آنفولانزا بمیرد. پس
از بهبودی به اندازه ای ضعیف شده بود که در سن سه سالگی مجدداً راه رفتن را فرا گرفت. پدر و مادرش در سنین کودکی او از یکدیگر جدا شدند.
هلموت اتو لودویگ وایدلینگ (۲ نوانبر ۱۸۹۱ – ۱۷ نوامبر ۱۹۵۵) یک نظامی آلمانی در دوره امپراتوری آلمان، جمهوری وایمار و رایش سوم بود که به عنوان آخرین فرمانده مدافعان برلین در جنگ جهانی دوم نام گرفت. وی فردی بودی که خبر خودکشی پیشوا، اعلان آتش بس و اتمام جنگ را در حضور نیروهای روس قرائت کرد و پیام صوتی وی ضبط و توسط خودروهای نظامی مجهز به بلندگو در داخل شهر پخش شد. ترفیع درجات:
گوتفرید بن (؛ زاده ۲ مهٔ ۱۸۸۶ – درگذشته ۷ ژوئیه ۱۹۵۶) یک مقاله نویس، شاعر و رمان نویس اهل آلمان بود. بن تاثیر عظیمی بر عرصه شعر در آلمان پیش از جنگ جهانی اول داشت؛ به عنوان یک اکسپریونیست و پس از جنگ جهانی دوم؛ به عنوان شاعر استاتیک.
آوگوست ویلهلم فن اشلگل (؛ زاده درگذشته ) یک زبان شناس، مترجم، نویسنده، و فیلسوف اهل آلمان بود.
میراواس بی اس دی که در ابتدا میربی اس دی هم نامیده می شد، یک سیستم عامل آزاد و متن باز است. این پروژه در آگوست ۲۰۰۲ از اوپن بی اس دی ۳٬۱ منشعب شده است. از اهداف این پروژه این است که پشتیبانی بهتری از زبان های محلی اروپایی داشته باشد، در حالی که هنوز هم مجهز به قابلیت های امنیتی اوپن بی اس دی است و از این رو این پروژه کدهای منبع خود را به طور مداوم با کدهای اوپن بی اس دی همگام و بروز می کند. منابع. Wikipedia contributors. MirOS BSD. Wikipedia, The Free Encyclopedia. February 20, 2014, 07:04 UTC. Available at: http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=MirOS_BSD&amp;oldid=596302208. Accessed April 7, 2014.
امیل آرتین (؛ زاده ۳ مارس ۱۸۹۸ درگذشته ۲۰ دسامبر ۱۹۶۲) یک ریاضی دان ارمنی تبار اهل اتریش و فعال در زمینه جبر بود. زندگی نامه. وی فرزند سیامک فروشنده آثار هنری و اما لائورا آرتین خواننده اپرا بود در راشنبرگ بوهمیا (اکنون لیبرتس چکسلواکی) رشد کرد و در همان جا در ۱۹۱۶ امتحان پایان دوره تحصیلی را گذراند پس از گذراندن یک نیم سال در دانشگاه وین به خدمت نظام احضار شد در ژانویه ۱۹۱۹ تحصیلات خود را در دانشگاه لایپزیک از سر گرفت و در آنجا عمدتاً زیر نظر گوستاو هرگلوتس کار می کرد در ۱۹۲۱ درجه دکتری گرفت متعاقب این وضع یک سال در دانشگاه گوتینگن گذراند و سپس به دانشگاه هامبورگ رفت و در آنجا نخست به سمت مدرس در ۱۹۲۳ سپس به عنوان استاد فوق العاده در ۱۹۲۵ و استادی عادی در ۱۹۲۶ منصوب شد ریاضیات مکانیک و نظریه نسبیت تدریس می کرد در ۱۹۲۹ با ناتالیئه یاسنی ازدواج کرد ۸ سال بعد آنها با دو فرزند خود به آمریکا مهاجرت کردند و فرزند سومشان در آنجا به دنیا آمد آرتین یک سال در دانشگاه از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۶ در دانشگاه ایندیانا در بلومینگتن و از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۸ در پرینستن تدریس کرد در ۱۹۵۸ به دانشگاه هامبورگ بازگشت. تا پایان عمر در آنجا به تدریس
اشتغال داشت در ۱۹۵۹ با همسر خود متارکه کرد سرگرمی هایش عبارت بود از ستاره شناسی و زیست شناسی. وی در موسیقی نیز ضاحبنظر بود و شخصاً نی هارپیسکورد و کلاویکورد می نواخت در ۱۹۶۲ در سیصدمین سال درگذشا بلز پاسکال دانشگاه کلرمون فران فرانسه دکتری افتخاری به آرتین اعطا کرد.
ویلهِلم فورت وِنگلِر ( زادهٔ ۲۵ ژانویهٔ ۱۸۸۶ – درگذشتهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۵۴) آهنگ ساز و رهبر ارکستر اهل آلمان بود. فورت ونگلر از بزرگ ترین و پرافتخارترین رهبران ارکستر در سدهٔ بیستم به شمار می رود.
فانی مندلسون (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک آهنگساز و نوازنده پیانو اهل آلمان بود. او خواهر بزرگ ترِ فلیکس مندلسون، آهنگساز و پیانیست نامدار بود.
ویلهلم تمپل (؛ زاده درگذشته ) یک ستاره شناس اهل آلمان بود.
هانس گرت-پترینگ (آلمانی: Hans-Gert Pöttering؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل آلمان است.
پیچک در گیاه شناسی سرده ای از پیچکیان شامل ۲۵۰ تا ۳۰۰ گونه است. همچنین می تواند در اشاره به موارد زیر باشد: در گیاه شناسی جای ها هنر
پتر وایس (؛ زاده – درگذشته ) یک نمایش نامه نویس اهل آلمان بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه گئورگ بوشنر شده است.
روبرت میخلز (آلمانی: Robert Michels؛ ۹ ژانویهٔ ۱۸۷۶، کلن، آلمان –۳ مه ۱۹۳۶، رم، ایتالیا) یک جامعه شناس ایتالیایی متولد آلمان بود که در مورد رفتار سیاسی نخبگان فکری نوشت و به پیدایش نظریه نخبگان کمک کرد. او بیشتر به خاطر کتاب «احزاب سیاسی»، که در سال ۱۹۱۱ منتشر شده است معروف است. «قانون آهنین الیگارشی» از آن اوست. او دوست و شاگرد ماکس وبر، ورنر سامبارت و آچیل لوریا بود و در دورانی که فعالیت سیاسی می کرد ابتدا به حزب سوسیالیست آلمان پیوست اما بعداً از آن جدا شد به حزب سوسیالیست ایتالیا رفت. میخلز به جناح سندیکالیست انقلابی ایتالیا و بعداً (در اواخر عمر) به فاشیسم ایتالیایی پیوست، او جناح فاشیست ایتالیا را به عنوان شکل دموکراتیک سوسیالیسم تلقی می کرد. ایده های او مبنایی برای نظریه اعتدال بود و فرایندهایی را تعیین می کرد که از طریق آن گروه های سیاسی رادیکال در سیستم سیاسی موجود گنجانده می شدند. آثار. مهمترین اثرش، جامعه شناسی احزاب سیاسی است که در ایران با ترجمه احمد نقیب زاده توسط نشر قومس به چاپ رسیده است. منابع. ویکی پدیای انگلیسی روبرت میخلز []
آنتون پرتریوس (؛ زاده ۱۵۶۰ درگذشته ) یک زندگی نامه نویس و روحانی اهل آلمان بود.
ارنست موریتس آرندت (؛ زاده درگذشته ) یک نویسنده میهن پرستانه و شاعر اهل آلمان بود.
توماس دی مزیر () (زاده ) یک سیاست مدار اهل آلمان است.
لاله آندرسن (؛ زاده – درگذشته ) یک خواننده-ترانه سرا و هنرپیشه اهل آلمان بود. او نماینده آلمان در یوروویژن ۱۹۶۱ بود.
آلبرت مارت (؛ زاده - درگذشته ) یک ستاره شناس اهل آلمان بود.
ویلهلم شیکارد (؛ زاده درگذشته ) یک ستاره شناس اهل آلمان بود.
فریدریش ویلهلم والدمار فروم (۸ اکتبر ۱۸۸۸ – ۱۲ مارس ۱۹۴۵) نظامی بلندپایه اهل آلمان در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم ارتش جایگزینی را فرماندهی کرد. او اواخر جنگ به دلیل مسامحه در مقابل توطئه گران کودتای ۲۰ ژوئیه برای ترور آدولف هیتلر، به اتهام بزدلی به دستور شخص هیتلر اعدام شد. سال های اولیه. فریدریش فروم روز ۸ اکتبر سال ۱۸۸۸ در محله شارلوتنبورگ در برلین زاده شد. اواخر ماه دسامبر سال ۱۹۰۶ در هنگ ۵۵ توپخانه صحرایی به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. سال ۱۹۰۸ با درجه ستوان دوم وارد سلک افسران شد. هنگام آغاز جنگ جهانی اول آجودان گردان ۱ هنگ بود. ماه نوامبر سال ۱۹۱۴ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. به عنوان بخشی از لشکر سی وهشتم پیاده نظام آلزاس در بلژیک، پروس شرقی و لهستان میدان نبرد را تجربه کرد و دست کم یک بار زخمی شد. سال ۱۹۱۵ به ستاد کل رفت و سپس آجودان تیپ ۳۸ توپخانه در لشکر سی وهشتم شد. در ادامه در وردون، سوم و فلاندر جنگید. بهار سال ۱۹۱۶ ترفیع درجه تعجیلی به سروان دریافت کرد. دو سال پایانی جنگ را در ستاد لشکر سی ام پیاده نظام آلزاس گذراند و در نبرد کمبره حاضر بود. فروم پس از جنگ در رایشسور مان
د و تا سال ۱۹۲۰ فرمانده یک آتشبار در هنگ ۳ توپخانه پروس در فرانکفورت/اودر شد. سال ۱۹۲۲ به ستاد لشکر سوم پیاده نظام در همان فرانکفورت/اودر و سپس سال ۱۹۲۷ به وزارت دفاع منتقل گردید. سال ۱۹۲۷ به درجه سرگردی و سال ۱۹۳۱ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت. از ماه ژوئن سال ۱۹۳۲ تا ماه ژانویه سال ۱۹۳۳ گردان ۴ هنگ ۳ توپخانه در پوتسدام را فرماندهی کرد. ورماخت. فروم روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۳، دو روز پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر، ضمن ترفیع به درجه سرهنگ، به ریاست دفتر دفاع در وزارت دفاع منصوب شد. مابقی دوران خدمت را در برلین بود و به مراتب بالاتری در وزارت جنگ و فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان رسید. در این مدت روز ۱ نوامبر سال ۱۹۳۵ سرتیپ، ۱ ژانویه سال ۱۹۳۸ سرلشکر و ۲۰ آوریل ۱۹۳۹ سپهبد (ژنرال توپخانه) شد. در این مدت، با وجود داشتن برخی انتقادات، از پیوستن به طرح کودتای عده ای از افسران ارشد موسوم به «توطئه سپتامبر» در سال ۱۹۳۸ برای جلوگیری از وقوع جنگ، خودداری کرد. با آغاز بسیج آلمان برای جنگ، فروم از روز ۳۱ اوت سال ۱۹۳۹ در جایگاه فرماندهی ارتش جایگزینی قرار گرفت. قرارگاه او در ساختمان بزرگی در بندلراشتراسه بود. او همچنین، با حفظ
سمت های پیشین، از ماه نوامبر همان سال رئیس بخش مهمات و تجهیزات نیروی زمینی شد. بدین شکل فروم در این زمان یکی از مهم ترین جایگاه های فرماندهی را در نیروی زمینی آلمان در اختیار داشت. در نهایت ماه ژوئن سال ۱۹۴۰ ریاست دفتر دفاع را به سپهبد فریدریش اولبریخت سپرد. جنگ جهانی دوم. به هر حال، به خوبی از پس وظایف خود برآمد و جذب و سازمان نیرو به شکل مناسبی انجام گرفت. فروم در جریان جنگ جهانی دوم مسئول نظارت بر مناطق نظامی، آموزش سربازان و افسران و بازسازی لشکرهای آسیب دیده و ایجاد لشکرهای جدید بود. او با آگاهی از ظرفیت محدود جایگزینی نیروی انسانی (مجموعا ۴۳۰ هزار نفر) از مخالفان عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی مخالف بود. مطابق پیش بینی او، این مقدار نیروی ذخیره تا تنها سه ماه پس از آغاز عملیات مصرف شد. اوایل ۱۹۴۳ با انتصاب ارتشبد هاینتس گودریان به عنوان بازرس کل نیروهای زرهی، فروم همچنان تا حدودی بر نیروها، جایگزنی و تأسیسات یگان های زرهی نظارت داشت. با وجود تلاش گودریان، فروم که خود از حامیان قوای زرهی بود اما با نظرات گودریان در نحوه به کارگیری آن ها مخالف بود، اجازه نداد توپ های تهاجمی (مانند اشتوگ ۳) از رشته توپخ