Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان تر کرد و قبل از بازگشت به اسپانیا، تجربیات ارزشمندی کسب کرد. او به کشور خود بازگشت و برای تیم های کلوسوین د ویگو و ایرینیا د پونتودرا بازی کرد. در سال ۱۹۱۸ مونچو انکیناس به رئال ویگو پیوست تا ماجراجویی خود را خارج از زادگاه خود ادامه دهد . او در زمانی که بازیکن رئال ویگو بود، برای بازی در المپیک که در سال ۱۹۲۰ در آنتورپ برگزار می شد، انتخاب شد. با این حال او نتوانست در آن بازی ها شرکت کند در اسپانیا ماند. در سال ۱۹۲۲ رامون انکیناس به عضویت باشگاه بارسلونا در آمد، هرچند که همواره جزو بازیکنان تیم ذخیره بود و هیچگاه در مسابقات رسمی برای بارسلونا به میدان نرفت. انکیناس یک فصل نیز در باشگاه اسپانیول عضویت داشت. آغاز مربی گری فوتبال. انکیناس نتوانست به موفقیت هایی که به عنوان بازیکن می خواست دست یابد و در سال ۱۹۲۲ تصمیم گرفت شانس خود را به عنوان مربی امتحان کند. از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵ او اولین بازی خود را در این بخش جدید انجام داد و مربی سه تیم کاتالانی بود: تارگا اف سی، کلاب دپورتیوو رویس و پالافروگل. این در حالی بود که انکیناس به طور همزمان در باشگاه های بارسلونا و اسپانیول به عنوان بازیکن عضویت داشت. از سال ۱۹۲
۵ تا ۱۹۲۸ به استخدام باشگاه فوتبال سویا درآمد، تیمی که با آن روابط نزدیکی برقرار کرد. او از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۱ به گالیسیا بازگشت و مربی سلتا د ویگو بود. در سال ۱۹۳۰، خوزه ماریا ماتئوس، مربی تیم ملی، او را به عنوان دستیار فنی خود فراخواند. او در این سمت توسط مربی بعدی، آمادئو گارسیا د سالازار تأیید شد، که هر دو هدایت تیمی را بر عهده داشتند که از نظر بسیاری به عنوان بهترین تیم ملی اسپانیا در تمام دوران شناخته می شود. تیمی متشکل از اسطوره هایی مانند لوئیس رگوئیرو، ایسیدرو لانگارا. ریکاردو زامورا، ادواردو گونزالس والینو، رامون زابالو، خاسینتو کوینکوکس، مارتی ونتولرا، لئوناردو سیلاورن، گیرمو گوروستیزا، مارتین مارکولتا و دیگران. با این تیم در جام جهانی ۱۹۳۴ شرکت کرد. در فصل ۱۹۳۳–۱۹۳۴ لیگ اسپانیا، او دوباره خود را به عنوان مربی سویا انتخاب شد، تیمی که توانست به طرز درخشانی به لالیگا صعود کند. در فصل ۳۴–۳۵ او سویا را به مقام پنجم کشور رساند و به طرز چشمگیری قهرمان جام حذفی اسپانیا شد و در این راه تیم های سابادل، رئال مادرید، اتلتیکو اوساسونا و اتلتیکو مادرید را پشت سر گذاشت. جنگ داخلی. هنگامی که جنگ داخلی غم انگیز در س
ال ۱۹۳۶ آغاز شد، که تمام فعالیت های ورزشی در شبه جزیره را متوقف کرد. با خروج و تبعید بسیاری از بازیکنان درخشانی که تیم اسپانیا را تشکیل می دادند، فوتبال اسپانیا را از بین رفت و انکیناس در پونتودرا بازنشسته شد. در آنجا او منتظر پایان جنگ ماند تا بعداً دوباره به فوتبال حرفه ای بپیوندد. پس از جنگ. رامون انکیناس در فصل ۴۰–۱۹۳۹ هدایت باشگاه فوتبال والنسیا را برعهده گرفت. در سال ۱۹۴۱ او موفق شد با غلبه بر اسپانیول، تیم والنسیا را به اولین عنوان ملی خود با قهرمانی در جام حذفی اسپانیا برساند. در فصل ۴۲–۱۹۴۱ او با والنسیا قهرمان لیگ شد، با رکورد گلزنی چشمگیر، ۴۰ امتیاز در ۲۶ بازی، بیشترین گل با ۸۵ گل زده و اختلاف هفت امتیاز نسبت به نزدیک ترین دنبال کننده خود، رئال مادرید. در نیمه دوم سال ۱۹۴۲، او به باشگاه فوتبال رئال مادرید رفت، تیمی که در فصول ۱۹۴۳–۴۴ و ۱۹۴۴–۴۵ در آن باقی ماند. در سال ۱۹۴۳، رئال مادرید تحت هدایت انکیناس موفق شد بارسلونا را با نتیجه ۱۱-۱ شکست دهد و در نهایت نیز نایب قهرمان جام حذفی شد. در سال ۱۹۴۵ مونچو انکیناس به سویا بازگشت، تیمی که تا پایان دوران ورزشی خود در آن باقی ماند. در فصل ۴۶–۱۹۴۵ او تیم ان
دلسی را به عنوان قهرمانی لیگ هدایت کرد. این تنها قهرمانی سویا در لا لیگا بود. در سال ۱۹۴۶ به انگلستان رفت تا مدرن ترین تکنیک ها و تاکتیک هایی را که در مهد فوتبال به کار می رفت، بیاموزد. در سال ۱۹۴۸، او با همکاری پاتریسیو کایسدو، سویا را برای قهرمانی مجدد در جام حذفی اسپانیا هدایت کرد. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۸، سالی که تصمیم به بازنشستگی گرفت، سمت مدیر فنی تیم اندلسی را برعهده داشت. مرگ. او بقیه عمر خود را در پونتودرا همراه با برادران و برادرزاده هایش سپری کرد و تنها یک بیماری بی رحمانه او را مجبور می کند که به مادرید نقل مکان کند و در ۲۱ مارس ۱۹۶۷ در همان روزی که پدرش ویکتوریانو انکیناس ئی ریس ۱۱۰ سال پیش از آن متولد شده بود به طرز عجیبی در آستانه ۷۴ سالگی درگذشت. جسد او توسط برادرزاده اش، رامون انکیناس دیگز، پسر برادرش ویکتوریانو و فرماندار مدنی آن استان، به پونتودرا منتقل می شود. امروزه قبر مونچو انکیناس در شهر گالیسیا که در آن به دنیا آمده است، قرار دارد.
هیروکی ناریمیا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و صداپیشه اهل ژاپن است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "وکیل مدافع تک" اشاره نمود.
آتسوشی ایتو ؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ژاپن است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "وقتی آخرین شمشیر کشیده می شود" اشاره کرد.
تاکاکو توکیوا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ژاپن است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به پسران قرن بیستم اشاره کرد.
آرتور جانسون (؛ ۱۲ آوریل ۱۸۷۹ – ۲۳ مه ۱۹۲۹) بازیکن فوتبال در پست مهاجم و مربی فوتبال اهل انگلستان بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال مادرید اشاره کرد. جانسون اول مربی باشگاه رئال مادرید از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۰ میلادی بود.
ماساتوشی ناکامورا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و خواننده اهل ژاپن است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم "لئونی" اشاره کرد. سریال. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به امپراتور اشاره کرد. سالهای دور ازخانه اوشین
خوان ده کارسر () یک مربی و بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید اشاره کرد. وی از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۶ سرمربی باشگاه فوتبال رئال مادرید بوده است.
کیت ریچی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل استرالیا است. وی بین سال های ۱۹۸۶ تا ۲۰۱۳ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به خانه و دوری اشاره کرد.
کریگ هورنر (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل استرالیا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به "شر نبین" اشاره کرد.
خوسه برائوندو (؛ ) یک بازیکن فوتبال، و سرمربی (فوتبال) اهل اسپانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال مادرید و باشگاه فوتبال رئال سوسیداد اشاره کرد.
گالیور مک گراث (؛ زادهٔ ۱۵ اوت ۱۹۹۸) یک هنرپیشه اهل استرالیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به لینکلن، سایه های سیاه و صداها اشاره کرد.
آلیس انگلرت (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل استرالیا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به "عشاق"، "جینجر و رزا"، "دلالان بدن" و در ترس اشاره کرد.
خوسه کیرانته (؛ زادهٔ ) یک بازیکن و مربی فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال مادرید، باشگاه فوتبال اسپانیول، باشگاه فوتبال بارسلونا اشاره کرد.
داگلاس سیلوا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل برزیل است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به شهر خدا اشاره کرد.
نیکولا کویو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل صربستان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به زندگی یک معجزه است اشاره کرد.
لیپو هرتزکا (؛ – ) یک بازیکن، و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به رئال سوسیداد اشاره کرد.
فرانسیسکو برو (؛ ۱۲ آوریل ۱۸۸۵ – ۱۰ ژوئن ۱۹۶۲) یک بازیکن فوتبال، داور فوتبال و مربی اهل اسپانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بارسلونا، اسپانیول اشاره کرد.
خوان آرمت (؛ ۱۸۹۵ – ۱۹۵۶) یک بازیکن و مربی فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپانیول و باشگاه فوتبال سویا اشاره کرد. وی سابقه ۶ بازی برای تیم ملی فوتبال اسپانیا را در کارنامه دارد.
دومین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز بین روزهای ۱ تا ۲۰ اوت ۱۹۳۴ برگزار شد.
آلیاژهای منیزیم ترکیبات منیزیم با دیگر فلزات (که آلیاژ نامیده می شود) است که شامل آلومینیوم، زینک، منگنز، سیلیکون، مس، عنصرهای خاکی کمیاب معروف به و زیرکونیم می باشد. منیزیم سبک ترین فلز ساختاری است و آلیاژهای آن معمولاً کمترین وزن را بین آلیاژهای صنعتی دارند. آلیاژهای منیزیم یک ساختار شبکه شش ضلعی (دستگاه بلوری هگزاگونال) دارد، که روی خواص بنیادی این آلیاژها تأثیر می گذارد. تغییر شکل پلاستیک در شبکه شش ضلعی پیچیده تر از فلزات دارای شبکه های مکعبی مانند آلومینیوم، مس و فولاد است؛ بنابراین، آلیاژهای منیزیم معمولاً به عنوان آلیاژهای ریخته گری استفاده می شود همچنین تحقیقات راجع به این آلیاژها از سال ۲۰۰۳ وسیع تر شده است. انواع آلیاژ منیزیم آلیاژ منیزیم دارای انواع مختلفی می باشد که هر کدام از آنها دارای ویژگی های خاص و منحصر به فردی می باشند. ویژگی نهایی آلیاژ های منیزیم وابسته به نوع فلزی که با عنصر منیزیم ترکیب می شود، می باشد. به عنوان مثال اگر از فلزاتی که چگالی کمتری نسبت به عنصر منیزیم دارند در آلیاژ استفاده نمایید. چگالی نهایی آلیاژ مورد نظر شما از چگالی عناصر منیزیم کمتر خواهد شد. منیزیم آلومینیوم آلیاژ
منیزیم آلومینیوم در رتبه اول در لیست کاربردی ترین آلیاژ های منیزیم قرار می گیرد. حدود ۸ الی ۹ درصد وزنی از این آلیاژ با کمک عنصر منیزیم به عنوان فلز پایه ساخته شده است. همچنین در بعضی مواقع حدود ۰.۳ درصد وزنی منگنز نیز به این آلیاژ اضافه می کنند. آلومینیوم اضافه شده سبب افزایش خاصیت کششی و شکل پذیری آلیاژ می گردد و عنصر منگنز بر روی مقاومت نهایی آلیاژ تاثیر می گذارد. لازم به ذکر است که در عملیات تولید آلیاژ آلومینیوم منیزیم با مرحله ای به نام پیر سختی روبرو می شویم. این مرحله کلی به طور کلی به سه بخش جزئی تر شامل گرم کردن تا دمای ۷۵۰ درجه، سرد کردن با کمک آب و بازپخت تقسیم بندی می گردد. منیزیم روی مس آلیاژ منیزیم روی مس یکی دیگر از آلیاژ های کاربردی منیزیم می باشد. در این آلیاژ عنصر منیزیم به عنوان فلز پایه و عناصر روی و مس به عنوان ماده افزودنی عمل می کنند. این آلیاژ خاصیت کششی بسیار مناسب و قابل توجهی داشته و در صنایع بسیاری مورد استفاده قرار می گیرد. با اضافه کردن عناصر مس و روی به منیزیم، علاوه بر خاصیت کششی برخی از دیگر خواص فیزیکی و شیمیایی آلیاژ نیز تغییر می کنند. از مهم ترین تغییرات به وجود آمده بر رو
ی آلیاژ نهایی می توان به افزایش مقاومت در برابر خوردگی، افزایش مقاومت در برابر حرارت و … اشاره کرد. آلیاژ منیزیم لیتیوم فلز لیتیوم به عنوان سبک ترین فلز حال حاضر دنیا شناخته می شود. چگالی فلز لیتیوم به طور تقریبی برابر با ۰.۵۳ گرم بر سانتی متر مکعب می باشد. به همین دلیل زمانی که آلیاژ منیزیم لیتیوم را تولید نمایید، فلز نهایی آلیاژ به طور چشمگیری با وزن ابتدایی فلز منیزیم متفاوت می باشد. با ترکیب این دو فلز شما می توانید علاوه بر پدیده کاهش چگالی با افزایش داکتیلیتی نیز روبرو خواهید شد. افزایش داکتیلیتی جزو مهمترین مزیت هایی می باشد که تنها توسط فلزات خاص و منحصر به فردی به آلیاژ ها افزوده می گردد. کاربردها. ریخته گری آلیاژهای منیزیم برای بسیاری از اجزای اتومبیل های مدرن و موتورهای با بدنه منیزیمی در بعضی از وسایل حمل و نقل با عملکرد بالا استفاده می شود. همچنین آلیاژهای منیزیم در ساخت بدنه دوربین های عکاسی و اجزای لنزهای عکاسی کاربرد دارد. در واقع تمام آلیاژهای تجاریِ منیزیم که در ایالات متحده آمریکا تولید می شود، شامل آلومینیوم(۳ تا ۱۳ درصد) و منگنز (۰٫۱ تا ۰٫۴ درصد) می باشد. بسیاری نیز شامل زینک (۰٫۵ تا ۳ در
صد) هستند و همچنین بعضی از آن ها به وسیله عملیات حرارتی سختکاری شده اند. تمامی آلیاژها برای بیش از یک فرم محصول استفاده می شوند، ولی آلیاژهای AZ63 و AZ92 بیشتر برای عملیات ریخته گری با ماسه، AZ91 برای ریخته گری در قالب فلزی و AZ92 بیشتر برای ریخته گری در قالب های دائمی به کار گرفته می شود (آلیاژهای AZ63 و A10 نیز بعضی مواقع در موارد یاد شده به کار برده می شود). برای آهنگری، AZ61 بیشترین کاربرد را دارد و آلیاژ M1 برای استحکام کم و AZ80 برای استحکام های بالا مورد نیاز است. با فرایند اکستروژن رنج گسترده ای از شکل ها، میله ها و تیوب ها که در آن ها استحکام کمی کافی است، از آلیاژ M1 ساخته شده است. آلیاژهای AZ31، AZ61 و AZ80 برای زمان هایی که استحکام بیشتری مورد نیاز است استفاده می شود. منیزیمی که اکسید نمی شود (معروف به ) تشکیل شده از ۹۹٪ منیزیم و ۱٪ آلومینیوم است و در تهیه روکش لوله های سوختی در رآکتورها مورد استفاده قرار می گیرد. کاربردهای سازه ای منیزیم. در ۲۰ سال گذشته، نظر به مزایای ریخته گری عالی آلیاژهای مدرن منیزیم، بیشتر توسعه بر روی کاربردهای ریخته گری دیواره نازک در صنعت خودرو متمرکز شده است. اخیراً گستر
ش مداوم کاربردهای ریخته گری منیزیم در صنایع خودرو، دفاعی، هوافضا، الکترونیک و ابزارهای برقی منجر به تنوع فرآیندهایی از جمله ریخته گری قالب های تحت خلأ، ریخته گری تحت فشار پایین، ریخته گری تحت فشار بالا و ریخته گری نیمه جامد شده است. افزایش تقاضای انرژی در سراسر جهان، حفاظت از محیط زیست و مقررات دولتی، کاربردهای بیشتری ریخته گری منیزیم سبک وزن را در چند دهه آینده تحریک خواهد کرد. توسعه استفاده از ابزارهای مهندسی مواد محاسباتی یکپارچه (ICME) کاربردهای ریخته گری منیزیم را در کاربردهای سازه ای تسریع خواهد کرد. آلیاژهای منیزیم دارای خواص منحصربه فردی هستند که در صورت بهره برداری کامل، می تواند راه برای ورود به بازارهای مهم برای کاربردهای سازه ای باز شود. چگالی ۲/۳ برابری نسبت به آلومینیوم و فقط کمی بیشتر از پلاستیک های تقویت شده با الیاف، همراه با خواص مکانیکی و فیزیکی عالی و همچنین قابلیت فرآوری و بازیافت، آلیاژهای منیزیم را در طراحی برای وزن سبک، به گزینه ای آشکار تبدیل می کند. آلیاژهای منیزیم به طور فزاینده ای برای کاربردهای حمل و نقل سبک وزن، به دلیل کاهش جرم قابل دستیابی و در نتیجه کاهش سوخت، مورد استفاده قرا
ر می گیرند، که می تواند هم انتشار گازهای گلخانه ای و هم هزینه سوخت حمل و نقل را کاهش دهد. تابه حال، آلیاژهای منیزیم، به دلیل مزایای ذاتی ریخته گری فشار بالا، عموماً از طریق این فرایند ساخته می شده و به همین دلیل، تمرکز اصلی برای استفاده در آینده در پیشرانه های خودرو بوده است. با این حال، آلیاژهای منیزیم به طور فزاینده ای برای کاربردهای سازه ای با یکپارچگی بالاتر مورد توجه قرار گرفته اند (به عنوان مثال، پروژه USCAR front-end)، که در آن استفاده از آلیاژهای کارشده (Wrought) به دلیل عملکرد بالاتر آنها نسبت به آلیاژهای ریخته گری، ترجیح داده می شود. به کارگیری آلیاژهای منیزیم در ساختار بدنه خودرو، به سادگی جایگزینی مستقیم برای آلیاژهای فولاد یا آلومینیوم نیست. مانند سایر فلزات، آلیاژهای منیزیم ویژگی های منحصر به فرد خود را دارند که امکان جایگزینی آنها را فقط در برخی از اجزا فراهم می کند. استفاده از آلیاژهای منیزیم در کاربردهایی که نیاز به فرایند کار مکانیکی، چسباندن مکانیکی و جذب انرژی در هنگام تصادف دارند، به استفاده از ویژگی های تغییر شکل پلاستیک آلیاژهای منیزیم بستگی دارد. آلیاژهای منیزیم و ظرفیت جذب ارتعاشات. آ
لیاژهای منیزیم در سال های اخیر به سرعت گسترش یافته اند. علت این رشد، مزیت های ذاتی این مواد مانند چگالی پایین و استحکام ویژه بالا بود. آلیاژهای منیزیم به عنوان سبک ترین آلیاژهای سازه ای، وزن کم و قابلیت ماشین کاری مناسب را فراهم می آورد. آلیاژهای منیزیم بخصوص آلیاژهای سری AZ که حاوی آلومینیوم و روی می باشند بطور گسترده در صنایع خودروسازی مورد استفاده قرار می گیرند.با گسترش پژوهش ها در این زمینه، کاربردهای جدید و روزافزونی برای آلیاژهای منیزیم توسعه می یابد. ظرفیت میراسازی ارتعاشات. ظرفیت میرایی(Damping Capacity) بیانگر قابلیت یک ماده در مستهلک کردن انرژی کرنش الاستیک تحت ارتعاشات مکانیکی می باشد. بر این اساس می توان مواد را به دو دسته ظرفیت میرایی بالا و پایین طبقه بندی نمود. موادی با ظرفیت میرایی پایین در ساخت تجهیزات موسیقی کاربرد دارند. بالعکس مواد با ظرفیت میرایی بالا برای کنترل نویزهای نامطلوب و پایداری سیستم ها و تجهیزات حساس کاربرد دارند. ظرفیت میرایی حاصل اصطکاک درونی ماده که با کشیده شدن پیوندهای بین اتمی و تبدیل انرژی الاستیک به گرما حین ارتعاشات مرتبط است. ظرفیت میرایی ویژه با فرمول زیر بیان می شود
: formula_1 که در آن Ψ ظرفیت میرایی ویژه، W انرژی مرتبط با جابجایی داخلی یا کرنش ماده و Δw انرژی مستهلک شده در سیکل نوسان است. در جدول زیر ظرفیت میرایی ویژه برخی مواد مهندسی آورده شده است. خاصیت جذب ارتعاشات، با کنترل ارتعاشات در ماشین ها و تجهیزات منجر به پایداری مکانیکی و افزایش طول عمر آن ها می شود. علاوه براین می توان مانع از پخش نویز در محیط شود. بیشتر مواد ارگانیک مانند چوب و پلیمرها جذب ارتعاشات بالایی دارند . این درحالیست که این ویژگی برای فلزات معمولا کمتر دیده می شود. برای کاربردهایی هم جذب ارتعاشات و هم خواص منحصر به فرد فلزات نیاز باشد از فلزات جاذب ارتعاشات (HIDAMET) استفاده می شود. خاصیت میرایی در منیزیم. منیزیم خالص قابلیت فوق العاده ای در جذب ارتعاشات دارد اما به علت استحکام ناکافی نمی توان از آن در کاربردهای سازه ای استفاده نمود. موادی که به عنوان مواد مهندسی با میرایی بالا در ساخت سازه ها مورد استفاده قرار می گیرد، باید همزمان با خاصیت ضربه گیری، استحکام بالایی نیز داشته باشد. معمولا تغییر خواصی مانند عناصر آلیاژی، فاز ثانویه و اندازه دانه می تواند همزمان بر استحکام میرایی ماده اثر گذار باشد
. مقدار اتم های حل شونده در ساختار ماتریس آلیاژ رابطه مستقیمی با ضریب میرایی دارد .محققان دهه های زیادی به مطالعه میرایی آلیاژهای منیزیم پرداخته اند اما مطالعه آلیاژهایی با ویژگی استحکام میرایی بالای همزمان، به علت ویژگی های خاص آلیاژهای منیزیم هنوز کامل و عمیق نیست. موادی که خاصیت میرایی بالا دارند می توانند ارتعاشات را خنثی و نویزها را کنترل کنند و همزمان پایداری سازه ای بالایی داشته باشند. منیزیم خالص و برخی آلیاژهای آن مانند آلیاژ منیزیم- زیرکونیوم، منیزیم- سیلیس و منیزیم- نیکل خاصیت میرایی فراتر از معمولی دارند. با این وجود، آلیاژ منیزیم- نیکل مقاومت به خوردگی کمی دارد، دستیابی به آلیاژ منیزیم- زیرکونیوم دشوار است و خاصیت جذب ضربه در آلیاژهای رایج تر منیزیم مانند AZ31 و ZK60 مشخصا کمتر از منیزیم خالص است. روش های گوناگونی مانند عملیات حرارتی، تغییر شکل پلاستیک و آلیاژسازی برای بهبود خواص آن ها بکارگرفته شده است. اما این روش ها به ندرت هر دو ویژگی خواص مکانیکی خوب و قابلیت جذب بالا را فراهم می آورند. راه حل. امروزه،معمولا مدل گراناتو-لاک برای توصیف خواص میرایی مواد بکاربرده می شود: انرژی مکانیکی منجر به ا
رتعاش نابجایی های کوچک و عیوب داخل ساختار می گردد. بنابراین حرکت عیوب داخل ماده در بهبود خواص میرایی ماده تاثیر مثبت دارد. این درحالی است که این ویژگی منجر به تضعیف خواص مکانیکی می شود. اینگونه به نظر می رسد که در آلیاژهای منیزیم خاصیت میرایی و استحکام به گونه ای در تناقض با یکدیگرند. پژوهشی در سال 2003، سنتز آلیاژ منیزیم- مس- منگنز را با روش متالورژی پودر پیشنهاد داد که به موجب آن ظرفیت میرایی بیشتر( در کرنش بالای4x10-5) و استحکام کششی( 290 مگاپاسکال) نسبت به منیزیم خالص به دست آمد. با این وجود روش متالورژی پودر روشی گران قیمت و پیچیده است. برخی تحقیقات همچنان بر متعادل کردن خواص میرایی و استحکام با رویکرد عملیات حرارتی، آلیاژسازی و تغییر شکل تمرکز دارد. آلیاژهایی با استحکام قابل قبول مانند منیزیم- روی- زیرکونیوم- یتیریم و آلیاژهایی با ظرفیت میرایی قابل قبول مانند منیزیم-مس- منگنز در حکم کانون تحقیقات بودند. دانشمندان دیگر معتقد هستند باید تحقیقات پایه ای بیشتری برای فهم مکانیزم های میرایی در منیزیم خالص صورت گیرد. آن ها علاقمند به شناخت مکانیزم های میرایی در آلیاژهای منیزیم با ساختار ساده و مشابه منیزیم خال
ص با مقدار کمی اتم های محلول یا نامحلول می باشند. با وجود اینها پیشرفت چشمگیری در شناخت مکانیزم های میرایی منیزیم حاصل نشده و تحقیقات بیشتری نیاز است. کاربرد. منیزیم خالص و برخی آلیاژهای آن با خاصیت میرایی و جذب ضربه شناخته می شوند. به همین علت با وجود اینکه کاهش وزن علت اساسی بکارگیری این آلیاژهاست، ضربه گیری با استفاده از این ترکیبات یکی از بهترین روش های کنترل ارتعاشات و نویزها در وسایل نقلیه است. همچنین در کاربردهای بیومکانیکی، ظرفیت میرایی بالا قابلیت جذب ارتعاشات و تنش در سطح تماس بین ایمپلنت و استخوان را فراهم می آورد که این امر منجر به بهبود استخوان سازی در استفاده از ایمپلنت های ارتوپدی می شود(میکرو). تست ارتعاش اجزا یکی از جنبه های حیاتی ارزیابی طراحی در مهندسی نوین است. این تست اطمینان می دهد که اجزا تحت بار خستگی دچار شکست نمی شوند. جدا از تجهیز ایجادکننده ارتعاش، اجزا، پایه ها و فیکسچرهای نگهدارنده جزو اجزای کلیدی سیستم تست ازتعاش می باشند. این اجزا باید سفت، محکم و سبک بوده و قابلیت جذب ارتعاشات را داشته باشند آلیاژ AZ31B منیزیم یکی از مناسب ترین مواد از نظر تامین خواص فیزیکی و مکانیکی مورد نظر
است. جمع بندی. قابلیت جذب بالای منیزیم خالص به علت حرکت پذیری بالای نابجایی ها در این فلز است. این اثر وابسته به رفتار بسیار پیچیده جذب است که به عواملی چون دما، فرکانس ارتعاشات، اندازه کرنش داخلی نیروی متغیر و تاریخچه بارگذاری های پیشین حتی در ناحیه الاستیک بستگی دارد. منیزیم یکی از کاندیدهای اصلی فلزات توسعه یافته با قابلیت جذب ارتعاشات بالا می باشد. برای استفاده از خواص جذب ارتعاشات منیزیم، که حاصل حرکت نابجایی هاست، و بهره گیری همزمان از خواص استحکامی این فلز، آلیاژسازی های معمول پاسخگو نخواهدبود. استحکام افزایی منیزیم خالص با افزودن الیاف یا ذرات غیرفلزی مناسب یکی از راهکارهای عملی ساخت چنین ماده ای بدون افت زیاد خاصیت جذب ارتعاشات است. برای عملی کردن این ایده باید رفتار پیچیده جذب ارتعاشات منیزیم خالص مورد توجه قرارگیرد. ریخته گری تحت فشار بالا. ریخته گری فشار بالا (HPDC) انعطاف پذیری مناسبی را در طراحی و ساخت قطعات فلزی سبک ارائه می دهد. ویژگی های عالی پرکنندگی قالب در آلیاژهای منیزیم باعث می شود که قطعات ریخته گری بزرگ، جداره نازک و پیچیده به لحاظ اقتصادی توسط این فرایند تولید شوند و جایگزین سازه های
فولادی ساخته شده از جوشکاری و اتصالات متعدد شوند. ریخته گری منیزیمی را می توان با دیواره های نازک در مناطقی که استحکام، نگران کننده نیست و با دیواره های ضخیم تر در مناطقی که نیاز به استحکام بالاتر است، طراحی کرد. اساساً دو نوع فرایند ریخته گری تحت فشار بالا وجود دارد: ریخته گری تحت فشار محفظه داغ و ریخته گری تحت فشار محفظه سرد. ریخته گری تحت خلأ. با وجود بهره وری بالا، بزرگ ترین اشکال فرایند ریخته گری فشار بالای معمولی (منیزیم یا آلومینیوم)، سطح تخلخل بالا به دلیل گازهای به دام افتاده ناشی از تزریق فلز مذاب با سرعت های بسیار بالا در طول ریخته گری است. مسئله تخلخل برای مقاطع جدار نازک (ضخامت بیش از ۲٫۵ میلی متر) که خواص مکانیکی عمدتاً توسط پوسته های ریخته گری ریزدانه و بدون منافذ ایجاد می شود، جدیت کمتری دارد. هنگامی که دیواره های ضخیم تری برای سختی یا دوام در کاربردهای سازه ای حیاتی مورد نیاز است، تأثیر تخلخل بر خواص مکانیکی (به ویژه شکل پذیری و استحکام خستگی) جدی تر است. فرآیندهای جایگزین زیر می توانند ریخته گری با تخلخل کمتر، اما اغلب با هزینه های بالاتر یا بهره وری کمتر تولید کنند. ریخته گری تحت خلأ، یک فر
ایند ابتکاری است که در آن، فشار کاهش یافته در محفظه تزریق و حفره قالب، درست قبل از تزریق ایجاد می شود، هیچ هوای محبوس شده ای در ریخته گری باقی نمی گذارد و امکان ساخت قطعات ریخته گری دیواره نازک نسبتاً بزرگ با خواص بهبودیافته قابل توجهی را فراهم می کند. قطعات ریخته گری تولید شده با این فرایند، در حال حاضر برای مواردی که نیاز به تافنس فشار و خواص مکانیکی خوب از طریق عملیات حرارتی دارند، هدف قرار می گیرند؛ بنابراین ریخته گری تحت خلأ، قابلیت های تحت فشار معمولی را افزایش داده و در عین حال مزایای اقتصادی آن را حفظ می کند. نام گذاری آلیاژهای منیزیم. سیستم نام گذاری برای آلیاژهای منیزیم برخلاف سیستم نامگذاری فولاد و آلیاژهای آلومینیوم دارای استاندارد خاصی نمی باشد؛ بنابراین اکثر تولیدکنندگان از سیستمی که از یک یا دو حرف، دو یا سه عدد و یک پسوند برای مشخص کردن آلیاژ استفاده می کند استفاده می کنند؛ بنابراین اسامی آلیاژهای منیزیم معمولاً با دو (یا یک) حرف که در ادامهٔ آن دو (یا سه) عدد آمده است مشخص می شود. حروف نشان دهندهٔ المان های اصلی آلیاژ هستند (A: آلومینیوم، Z: روی (زینک)، M: منگنز، S: سیلیکون). اعداد نشان دهنده
ٔ درصد نامی ترکیبات اصلی است. برای مثال AZ91 یک آلیاژ منیزیم با ۹ درصد جرمی آلومینیوم و ۱ درصد جرمی روی (Zinc) است. ترکیبات دقیق مربوط به هر آلیاژ را باید از استانداردها بدست آورد. حروفی که استفاده می شود بر اساس فرمت تعریف شده در دستورالعمل B275 از ASTM استفاده می شود: آلیاژهای متداول منیزیم. آلیاژهای منیزیم – آلومینیوم: این آلیاژ حاوی ۸–۹٪ آلومینیوم، مقادیر کمی روی که باعث افزایش خواص کششی شده و حدوداً ۰٫۳٪ منگنز که مقاومت به خوردگی را افزایش می دهد، می باشد. حضور آلومینیوم در این آلیاژها سبب شده که به وسیلهٔ عملیات فوق تبرید یا عملیات تلقیح، منیزیم ریزدانه گردد و در نتیجه خواص مکانیکی آن بهبود یافته و سیالیت کاهش می یابد. همچنین وجود آلومینیوم قابلیت جذب گاز را افزایش می دهد بنابراین میزان تخلخل های گازی زیاد می شود. اگر میزان آلومینیوم بالای ۸٪ باشد شکل پذیری بسیار کاهش می یابد. آنیل کردن آلیاژ منیزیم – آلومینیوم در دمای ۴۲۰ درجهٔ سانتیگراد موجب استحکام بخشی در اثر محلول جامد(SS) می شود و شکل پذیری آلیاژ افزایش می یابد. افزودن روی به آلیاژ منیزیم – آلومینیوم باعث افزایش استحکام می گردد ولی به علت افزایش ا
حتمال ترک خوردگی در طی انجماد، استفاده از روی محدود می باشد. در مواردی که نیاز به شکل پذیری بیشتر باشد، آلیاژ با خلوص بالا و با درصدهای آلومینیومِ کمتر استفاده می شود. شکل پذیری بیشتر ناشی از کاهش مقدار Mg17Al12 در اطراف مرز دانه ها است. آلیاژهای ریختگی Mg-Al و Mg-Al-Zn تا حدودی مستعد بروز تخلخل های ریز می باشند، اما در عوض دارای قابلیت ریخته گری خوبی بوده و مقاومت آن ها در برابر خوردگی عموماً رضایت بخش است. این آلیاژها برای استفاده در دماهای تا ۱۱۰ – ۱۲۰ درجهٔ سانتیگراد مناسب اند و در بالای این دما نرخ خزش به مقدار غیرقابل قبولی می رسد. چنین رفتاری به این واقعیت نسبت داده می شود که آلیاژهای منیزیم عمدتاً به دلیل لغزش مرز دانه ها دچار خزش می شوند و فاز Mg17Al12 که دارای دمای گذار حدود ۴۶۰ درجهٔ سانتیگراد بوده و در دماهای پایین تر نسبتاً نرم است، تأثیری در ثابت نگه داشتن مرز دانه ها ندارد. افزودن ۱٪ کلسیم مقاومت خزشی آلیاژهای Mg-Al را افزایش داده، اما این آلیاژها را مستعد ترک خوردگی گرم می نماید. با کاهش درصد آلومینیوم و اضافه شدن سیلیسیم نیز خواص خزشی بهبود می یابند. سیلیسیم باعث کاهش مقدار Mg17Al12 شده و در