Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ژنرال گناسینگبی ایادیما سیاستمدار و نظامی اهل توگو بود. ایادیما در طی دو کودتای نظامی حکومت دو نفر از روسای جمهور پیشین توگو یعنی سیلوانوس اولیمپیو و نیکولاس گرونیتزکی را به ترتیب در سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۷ سرنگون کرد. پس از آن یک کمیسیون آشتی ملی در کشور توگو برقرار شد، ولی در ماه آوریل ایادیما با انحلال این کمیسیون، به صورت دیکتاتور گونه ای خود را رئیس جمهور کشور نامید. او با به حالت تعلیق در آوردن قانون اساسی فعالیت همهٔ احزاب را نیز ممنوع اعلام کرد و تنها عقاید شخصی و مکتب فکری خود را پیرامون حیطهٔ کاری و مسئولیت ریاست جمهوری اش قرار می داد. تحت فشار غرب ایادیما در سال ۱۹۹۳ مجبور شد فعالیت احزاب سیاسی را قانونی اعلام کند. در اوت ۱۹۹۳ اولین انتخابات ریاست جمهوری به صورت چند حزبی در توگو برگزار شد که باز هم ایادیما با کسب بیش از ۹۶٪ آرا رئیس جمهور توگو باقی ماند، تقلبات گسترده در این انتخابات نیز کانون توجه محافل داخلی و خارجی قرار گرفت، ایادیما ۵ سال بعد در سال ۱۹۹۸ نیز مجدداً رئیس جمهور توگو شد. سرانجام ایادیما پس از ۳۸ سال دیکتاتوری در توگو، در اوایل فوریهٔ سال ۲۰۰۵ میلادی درگذشت تا در میان کشورهای آفریقایی
دارای بیشترین عمر سیاسی یک سیاست مدار را به خود اختصاص داده باشد.
محمدحسین اَبارِقی (زادهٔ ۱۵ دی ۱۳۷۳ در کرمان) دوندهٔ ایرانی دوهای سرعت، به ویژه ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر است. وی رکورددار دو ۲۰۰ متر ایران با زمان ۲۰٫۴۷ ثانیه (ژوئیهٔ ۲۰۱۵ در آلماتی قزاقستان) است. ابارقی در سال ۲۰۱۴ در قهرمانی جوانان آسیا در تایوان با زمان ۲۰٫۶۳ ثانیه مدال طلای ۲۰۰ متر را دریافت کرد و رکورد جدیدی برای بزرگسالان ایران و مسابقات قهرمانی جوانان آسیا به جا گذاشت. وی در رشتهٔ ۱۰۰ متر هم با زمان ۱۰٫۵۰ به مدال برنز رسید.
لازار کارنو (۱۳ می ۱۷۵۳–۲ اوت ۱۸۲۳) ریاضی دان فرانسوی بود که نقشه تشکیل جنگی پیروزی در جنگ های انقلاب فرانسه را تهیه نمود. او در سال ۱۷۹۴ به ریاست مجمع ملی فرانسه انتخاب گردید. او همچنین پدر نیکولا سعدی کارنو و پدربزرگ ماری فرانسوا سعدی کارنو رئیس جمهور فرانسه می باشد.
فهرست زیر شامل کارگردان های زنی است که از زمان پیدایش صنعت سینما در اوایل قرن بیستم تا کنون به تهیه و تولید فیلم اشتغال داشته اند
کارل فریدریش آبل (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) آهنگساز دورهٔ کلاسیک اهل آلمان بود. او نوازندهٔ ویولا دا گامبا بود و آثاری برای این ساز تصنیف کرد. پدرش (۱۶۸۲–۱۷۶۱) آهنگسازِ دورهٔ باروک و از نوازندگان چیره دستِ ویولن، ویولنسل، و به ویژه ویولا دا گامبا به شمار می رفت. پدربزرگش (۱۶۳۴–۱۶۹۶) نیز آهنگساز، نوازندهٔ ویولن، و نوازندهٔ ارگ بود. برادر بزرگش (۱۷۹۴–۱۷۱۷) هم نوازندهٔ ویولن و آهنگساز بود.
آندره گرایپل (؛ زادهٔ ) یک دوچرخه سوار اهل آلمان است.
گرهارت فون شارنهورست (۱۲ نوامبر ۱۷۵۵ – ۲۶ ژوئن ۱۸۱۳) نظامی هانوفری در خدمت پادشاهی پروس بود. او به عنوان نخستین رئیس ستاد کل پروس برگزیده شد. وی به دلیل تئوری های نظامی، اصلاحات نیروی زمینی پروس و رهبری آن در جنگ های ناپلئونی مورد توجه قرار گرفت. شارنهورست استفاده از مجازات های بدنی را محدود، ترفیع درجه به جهت شایستگی را برقرار، جذب خارجی ها را ملغی، ایجاد یک ارتش ذخیره را آغاز و سازمان نیروهای مسلح را سازمان دهی و ساده سازی کرد.
فردیناند هیلر (; – میلادی) یک آهنگساز، نوازنده پیانو، و رهبر ارکستر اهل آلمان بود. اولین معلم موسیقی او آلویس اشمیت، موسیقیدان آلمانی بود. وقتی او ده سال داشت، پدرش او را به خاطر استعداد بی نظیری که داشت از هومل به وایمار فرستاد؛ در آنجا خود را وقف ساختن آهنگ کرد و از این طریق با گوته آشنایی پیدا کرد. به عنوان نوازنده پیانو پیشرفت های زیادی در این دوره کرد؛ در سال ۱۸۲۷ میلادی در سفری به وین با بتهوون ملاقات کرد. زندگی. فردیناند هیلر در یک خانواده یهودی ثروتمند در فرانکفورت آم ماین به دنیا آمد ؛جایی که پدرش یوستوس (اصلاً آیزاک هیلدسهایم، نامی که در اواخر قرن ۱۸ تغییر داد تا ریشه یهودی خود را پنهان کند) یک تاجر منسوجات انگلیسی بود؛ کسب و کار در نهایت توسط جوزف برادر فردیناند ادامه یافت؛ استعداد هیلر در اوایل کشف شد و پیانو توسط آلویس اشمیت، نوازنده برجسته فرانکفورتی، ویولن توسط یورگ هافمن، و هارمونی و کنترپوان توسط گئورگ یاکوب وولویلر به او آموخت؛ در ۱۰ سالگی کنسرتو موتزارت را در ملاء عام اجرا کرد؛ و دو سال بعد اولین تصنیف خود را ساخت. در سال ۱۸۲۲میلادی ، فلیکس مندلسون ۱۳ ساله وارد زندگی او شد. خانواده مندلسون
در آن زمان برای مدت کوتاهی در فرانکفورت اقامت داشتند و هیلر جوان از آنها دیدن کرد و در آنجا بسیار تحت تأثیر بازی فلیکس (و حتی بیشتر از آن از بازی خواهرش فانی مندلسون) قرار گرفت. هنگامی که در سال ۱۸۲۵ میلادی آشنایی آنها تجدید شد، دو پسر بلافاصله دوستی صمیمی پیدا کردند، که قرار بود تا سال ۱۸۴۳ میلادی ادامه یابد. هیلر با درایت، درگیری آنها را ناشی از "آسیب پذیری های اجتماعی و نه شخصی" توصیف می کند. اما در واقع به نظر می رسد که بیشتر مربوط به جانشینی هیلر به جای مندلسون به عنوان مدیر ارکستر لایپزیک گواندهاوس در سال ۱۸۴۳ بوده است. هیلر از ۱۸۲۵ تا ۱۸۲۷ شاگرد یوهان نپوموک هومل در وایمار بود. در حالی که او با هومل در بستر مرگ بتهوون بود، هیلر یک دسته از موهای بتهوون را محکم کرد. این قفل پس از فروخته شدن در ساتبیز در سال ۱۹۹۴، اکنون در دانشگاه ایالتی سن خوزه است. هیلر و هومل در وین برای تعزیه های بتهوون، شنیدند که یوهان مایکل ووگل و فرانتس شوبرت در حال اجرای Winterreise شوبرت بودند. هیلر نوشت که استادش چنان متاثر شد که اشک از چشمانش سرازیر شد. هیلر از سال ۸۲۸ تا ۱۸۳۵ در پاریس مستقر شد و در آنجا به عنوان معلم آهنگسازی
در مدرسه موسیقی Choron مشغول به کار شد. او در نهایت سمت خود را رها کرد تا بهتر بتواند خود را به عنوان یک پیانیست و آهنگساز مجهز کند. در پاریس با شوپن، برلیوز و لیست آشنا شد. او مدتی را در ایتالیا گذراند، به این امید که این به او کمک کند تا یک اپرای موفق بنویسد (امیدی که هرگز برآورده نشد). در سال ۱۸۳۶، او در فرانکفورت بود و خود را وقف آهنگسازی کرد. توانایی های او شناخته شد، و با وجود اینکه 25 سال داشت، از او خواسته شد که در طول بیماری رهبر ارکستر شلبل، به عنوان رهبر ارکستر Cäcilienverein عمل کند. علاوه بر مندلسون، او توجه جیواکینو روسینی را نیز به خود جلب کرد، که به او کمک کرد تا اولین اپرای خود، رومیلدا (که شکست خورده بود) را در میلان راه اندازی کند. مندلسون برای هیلر مدخلی در Gewandhaus گرفت و فرصتی برای ارائه عمومی سخنرانی هیلر Die Zerstörung Jerusalems (تخریب اورشلیم، 1840) فراهم کرد. پس از یک سال تحصیل در موسیقی کلیسایی در رم، هیلر به لایپزیگ بازگشت و در طول فصل 1843-1844 کنسرت های Gewandhaus را رهبری کرد. در این زمان موقعیت او در دنیای موسیقی تثبیت شد و افتخارات و انتصابات بر او نازل شد. در سال 1845 رابر
ت شومان کنسرتو پیانوی خود را به هیلر تقدیم کرد. هیلر در سال 1847 سرپرست شهرداری دوسلدورف شد و در سال 1850 انتصاب مشابهی در کلن دریافت کرد، [2] جایی که در آن سال کنسرواتوار کلن را تأسیس کرد و تا سال 1884 به عنوان کاپل مایستر باقی ماند. در این مدت، او دوازده بار مدیر جشنواره رانیش پایین بود. جشنواره موسیقی و اجرای کنسرت های گورزنیچ. او در درسدن نیز کار می کرد. بنابراین او نقش مهمی در زندگی موسیقی آلمان ایفا کرد. و در طول فصل 1852-1853 رهبر ارکستر اپرای ایتالیا در پاریس بود. در طول سلطنت طولانی هیلر در کلن، که برای او یک "فون" پیش از نام خانوادگی اش به ارمغان آورد، شاگرد ستاره او مکس بروخ، آهنگساز مرثیه ویولن سل کول ندری، بر اساس سرود کنیسه ای بود که در یوم کیپور خوانده شد. بروخ یهودی نبود. دانش او از موضوع کول ندری از طریق هیلر به دست آمد، که او را با چازان برلین، لیختن اشتاین آشنا کرد. رژیم هیلر در کلن به شدت با سلایق محافظه کارانه اش مشخص بود، که او سعی کرد با توصیه به عنوان جانشین خود در سال 1884، برامس یا بروخ را طولانی تر کند. با این حال، این انتصاب به یک "مدرنیست"، فرانتس وولنر، که به گفته گروو "اصطلاح دو
ره خود را با کنسرت هایی از واگنر، لیست و ریچارد اشتراوس آغاز کرد، که هیلر از همه آنها اجتناب کرده بود." هیلر در سال 1849 به عضویت آکادمی هنرهای پروس انتخاب شد و در سال 1868 عنوان دکتر را از دانشگاه بن دریافت کرد.[2] او در کلن درگذشت. شخصیت پرتره فردیناند هیلر، آهنگساز (1811-1885). مهربانی هیلر یکی از قوی ترین دارایی های او بود. او دوستان بیشماری مانند چارلز والنتین آلکان پیدا کرد، [6] و مکاتبات بسیار گسترده او با تمام موسیقیدانان برجسته در اروپا که هنوز بخشی از آن منتشر شده است، منبع مهمی برای تاریخ موسیقی دوران اوست. با این حال، یکی دیگر از دارایی های او همسر بسیار زیبای او آنتونکا بود که حرفه ای یک خواننده بود و در سال 1840 در ایتالیا با او ازدواج کرد و خانه خود را به آهنربایی برای روشنفکران در هر کجا که ساکن شدند تبدیل کرد. هیلر و واگنر دوران حضور هیلر در درسدن نشان دهنده برخوردهای اولیه اش با ریچارد واگنر بود، که در سال 1843 معاون کاپل مایستر در آنجا شد، پس از موفقیت در اجرای اپرای او Rienzi (سال قبل در درسدن به صحنه رفت). واگنر در زندگی نامه خود که در طول سال های 1865–1870، زمانی که در حال تسویه حساب، وا
قعی و خیالی، پس از مرگ جاکومو میربیر بود، نوشته شده است، معمولاً در این دوره از هیلر حمایت می کند، که به گفته ما، «به ویژه رفتاری جذاب و دلپذیر داشت. در آن روزها». آنتونکا به عنوان «یهودی لهستانی خارق العاده ای توصیف می شود که باعث شده بود به همراه شوهرش پروتستان تعمید یابد». او بعداً به عنوان "برای اپرای همسرش از حمایت تعداد زیادی از هموطنانش [...] استفاده می کند." (اپرا کنرادین هیلر بود). اظهارات انکارآمیز واگنر در مورد هیلر در سرتاسر زندگی نامه اش Mein Leben و در بررسی بعدی اش از زندگی نامه هیلر نشان دهنده رابطه او با هیلر نیست که در اسناد دیگر آشکار شده است. واگنر به طور مکرر در دفتر خاطرات هیلر در آن دوره ظاهر می شود. از جمله این یادداشت ها عبارتند از: [30.11.1844] واگنر به اتاق من آمد [...] [15.1.1845] با واگنر در لیدرتافل [...] [24.2.1845] واگنر آمد تا در مورد امور خود صحبت کند. بحث در مورد دین با واگنر [...] [28.4.1845] از دو عمل آخر تانهاوزر با واگنر گذشت [...] و غیره هیلر در اکتبر 1845 در صحنه سازی تانهاوزر در درسدن کمک کرد. در نوامبر 1846 هیلر به دیدن تانهاوزر رفت و یادداشت کرد: "مندلسون روبروی ما
نشسته است" (اما احتمالاً هیچ گفتگوی انجام نشد). در سال 1847 او پیش نویس اپرای خود را به نام کنرادین با واگنر در میان می گذارد. بحث در مورد «امور» و مذهب واگنر در 1845 باید جالب بوده باشد. ما از مکاتبات می دانیم که در همان ماه، واگنر تلاش کرد ۲۰۰۰ تالر از هیلر قرض بگیرد. با این حال، مخالفت ظاهری هیلر مانع از آن نشد که واگنر در ماه ژوئن هیلر را به کلم، مسئول دربار درسدن، به عنوان آهنگساز بالقوه یک لیبرتو توصیه کند.
امانوئل شیکاندر با نام اصلیِ یوهان یوزف شیکِنِدِر (آلمانی: Johann Joseph Schickeneder) (زادهٔ – درگذشتهٔ ) نمایش نامه نویس، بازیگر تئاتر، خواننده، آهنگساز، و ترتیب دهندهٔ کنسرت اهل آلمان بود. او مدتی با موتسارت و بتهوون همکار بود. لیبرتوی اپرای "فلوت سحرآمیز" موتسارت را شیکاندر نوشته است.
فریدریش ماکسیمیلیان کلینگر (; – ) یک نویسنده، و نمایش نامه نویس اهل آلمان بود.
فردیناند ریس (زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۷۸۴ (غسل تعمید) – درگذشتهٔ ژانویهٔ ۱۸۳۸) آهنگساز و نوازندهٔ پیانو اهل آلمان بود. او از دوستان، شاگردان، و همچنین منشی لودویگ فان بتهوون، آهنگساز بزرگ، بود. ریس ۸ سمفونی، یک کنسرتو ویولن، ۸ کنسرتو پیانو، ۳ اپرا، و شماری آثارِ دیگر در سایر فرم های موسیقی، ازجمله، ۲۶ کوارتت، تصنیف کرد. از ریس ۳۰۰ اثر به جا مانده است. آثار او در سبک کلاسیک و رمانتیکِ اولیه و کاملاً متأثر از سبک بتهوون است. تدوین زندگی نامهٔ بتهوون. ریس، همراه با فرانتس گرهارد وگلر، پزشک و از دوستان دوران کودکیِ بتهوون، مجموعه ای از خاطرات استادش، بتهوون را در سال ۱۸۳۸، یعنی ۱۱ سال پس از درگذشتِ آهنگساز بزرگ، منتشر کرد. تاریخ نگاران، این خاطرات را منبعی مهم و قابل اعتماد دربارهٔ زندگی آهنگساز بزرگ می دانند.
یوهان رودولف رکر (آلمانی: Rudolph Rocker; – ) یک انقلابی آنارشیست، تاریخ نگار، و پدیدآور اهل آلمان بود.
کارل لاخمان (؛ – ) یک زبان شناس اهل آلمان بود.او توانست شیوه جدیدی در تصحیح متون ابداع کند.او نقد متون را به صورتی درآورد که اساس علمی یافت و این اساس درجه ای از قوت و اعتبار را پیدا کرد که امکان تحقیقات لغوی و تاریخی بر روی آن را فراهم آورد این روش را لاخمان ابتدا در تصحیح دقیقی که از متن عهد جدید در سال ۱۸۴۲ میلادی منتشر کرد بکار بست و سپس در چاپی که در سال ۱۸۵۰، از آثار لوکرسیوس انجام داد، آن روش را کامل تر نمود. پیوند به بیرون.
یوهان فریدریش ویلهلم هربست (؛ – ) یک حشره شناس اهل آلمان بود.
اکسل اشپرینگر (؛ – ) یک ژورنالیست و ناشر اهل آلمان بود. او در سال ۱۹۴۶ به همراه پدرش شرکت رسانه ای اکسل اشپرینگر اس.ای را در شهر هامبورگ تاسیس کرد. از مهمترین زیرمجموعه های این شرکت رسانه ای، می توان به روزنامه های بیلد و دی ولت و وبگاه خبری بیزنس اینسایدر اشاره کرد. بر اساس آمار سال ۲۰۱۴ این شرکت ۱۶۳۰۰ کارمند دارد و ارزش تجاری سالیانه ی آن ۳٫۲ میلیارد دلار است.
کریستا لودویگ (؛ (زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۴ آوریل ۲۰۲۱) یک موسیقی دان اهل آلمان بود.
ولفگانگ لوت (۱۵ اکتبر ۱۹۱۳ – ۱۴ مه ۱۹۴۵) نظامی اهل آلمان در دوره رایش سوم بود که در "کریگس مارینه" خدمت کرد. در جریان جنگ جهانی دوم، او با فرماندهی چهار او-بوت در ۱۷ گشت رزمی مجموعاً در ۶۰۹ روز موفق به غرق کردن ۴۷ شناور دشمن با تناژ بیش از ۲۲۰ هزار تن شد که او را در جایگاه دوم برترین فرماندهان او-بوت، پس از اتو کرچمر، قرار می دهد. لوت همچنین به جهت این موفقیت ها یکی از تنها ۲۷ تنی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ های بلوط، شمشیرها و الماس ها را دریافت کردند. سال های اولیه. ولفگانگ لوت روز ۱۵ اکتبر سال ۱۹۱۳ بین جمعیت آلمانی شهر ریگا در امپراتوری روسیه زاده شد. چهارمین پسر و آخرین فرزند آوگوست و اِلفریده لوت به حساب می آمد. پدربزرگش از لوبک به ریگا مهاجرت کرده بود. با آغاز جنگ جهانی اول پدرش توسط روس ها در سیبری زندانی شد. خانواده او برای هفت سال به برسلاو نقل مکان کردند و مجدداً به ریگا بازگشتند. لوت تحصیلات خود را در یک دبیرستان محلی آلمانی گذراند و سال ۱۹۲۷ دیپلم خود را گرفت. سال ۱۹۳۱ در رشته حقوق وارد دانشگاه معتبر "گوتفرید هِردِر" شد. پس از تنها سه ترم دانشگاه را ترک کرد و روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۳ به
عنوان نامزد افسری به "رایشس مارینه"، نیروی دریایی آلمان پیوست. پس از گذران دوره آموزش نظامی پایه در پیاده نظام، به کرجی آموزشی "گورش فوک" منتقل شد و به درجه مهناوی سوم ترفیع گرفت. سپس با ناو "کارلسروهه" سفری به دور دنیا داشت. آزمون اصلی افسران نیروی دریایی را در دانشکده دریایی فلنسبورگ-مورویک با موفقیت گذراند و روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۶ به درجه ناوبان دوم ترفیع گرفت. سال ۱۹۳۷ وارد ناوگان او-بوت های ورماخت شد و روز ۱ ژوئن سال ۱۹۳۸ درجه ناوبان یکم دریافت کرد. لوت به عنوان افسر دیده بان در او-۲۶ و او-۳۷ خدمت کرد. جنگ جهانی دوم. پس از آغاز جنگ جهانی دوم، ماه دسامبر سال ۱۹۳۹ به فرماندهی او-۹ منصوب شد. در طول شش ماه فرماندهی بر این او-بوت نوع ۲ب پنج گشت رزمی به انجام رساند و ۱۶٬۶۶۹ تن از کشتی های دشمن را عرق کرد. در جریان تهاجم به نروژ در کنار شناورهای دیگر مأمور به محافظت از گذر کشتی های آلمانی در مقابل رخنه دشمن شد و توانست یک زیردریایی متفقین را غرق کند و به یک ناوشکن آسیب بزند. لوت ماه ژوئن سال ۱۹۴۰ فرمانده او-۱۳۸ از نوع ۲ دی شد. در جریان دو مأموریت در اقیانوس اطلس مجموعاً حدود ۴۰ هزار تن از شناورهای دشمن را غرق کرد
. لوت روز ۲۴ اکتبر سال ۱۹۴۰ مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین گردید. همان ماه فرماندهی او-۴۳ یک او-بوت اقیانوس پیمای نوع ۹آ به او سپرده شد. در شش مأموریت خود با این او-بوت در اقیانوس اطلس ۹ شناور دیگر دشمن را غرق کرد تا با مجموع تناژ شکارهای خود را به ۵۴۸۰۰ تن برساند. ماه مه سال ۱۹۴۲ فرماندهی او-۱۸۱ یک او-بوت برد بلند نوع ۹ دی در اختیار او قرار گرفت. لوت با این او-بوت برای نخستین بار به اقیانوس اطلس جنوبی رفت و با دور زدن دماغه امید نیک وارد اقیانوس هند شد. لوت در طول ۱۲۸ روز ۱۲ کشتی متفقین را با مجموعاً بیش از ۵۸۰۰۰ هزار تن وزن راهی کف اقیانوس کرد. به جهت این موفقیت ها، روز ۱۳ نوامبر سال ۱۹۴۲ برگ های بلوط به صلیب شوالیه او افزوده گشت. ماه مارس سال ۱۹۴۳ با او-۱۸۱ به اقیانوس هند بازگشت و با بر جای نهادن یک رکورد، مأموریتی ۲۰۵ روزه را مخصوصاً در آب های اطراف موریس، به انجام رساند. لوت در جریان این گشت رزمی روز ۱ آوریل سال ۱۹۴۳ به درجه ناوسروانی ترفیع یافت و پانزدهمین روز همان ماه خبر از اعطای گیره شمشیرها به نشان صلیب شوالیه خود گرفت. لوت در این گشت رزمی ۱۰ شناور دیگر با مجموع تناژ ۴۵ هزار تن را
غرق کرد تا روز ۱ اوت سال ۱۹۴۳ به درجه ناخدا دومی نائل آید و گیره الماس های صلیب شوالیه را نیز روز ۹ اوت دریافت کند. لوت از منظر رکورد تناژ شناورهای غرق شده با با حدود ۲۲۸ هزار تن در رده دوم پس از اتو کرچمر با حدود ۲۶۳ هزار تن، قرار گرفت. سال های پایانی و مرگ. لوت روز ۱ ژانویه سال ۱۹۴۴ به فرماندهی ناوگان بیست و دوم او-بوت منصوب شد. او زان پس دیگر به دریا نرفت. لوت ماه ژوئیه سال ۱۹۴۴ به دانشسرای نیروی دریایی در مورویک منتقل شد و ماه سپتامبر با درجه ناخدا یکمی فرماندهی آن را بر عهده گرفت. او تا پایان جنگ در این جایگاه بود. پس از پایان جنگ در اروپا، لوت روز ۱۴ مه سال ۱۹۴۵ در حال قدم زدن در حوالی دانشسرا بود که اخطاری از جانب یکی از نگهبانان مجموعه دریافت کرد. ناخدا یکم ولفگانگ لوت احتمالاً به جهت مشغله فکری پاسخی به این اخطار نداد تا به ضرب گلوله نگهبان کشته شود. او را در آخرین خاکسپاری حکومتی در تاریخ رایش سوم، دو روز بعد با احترام کامل نظامی در فلنسبورگ، محل استقرار دولت بزرگ دریادار دونیتس، دفن کردند. نگهبان مذکور متعاقباً در دادگاه نظامی تبرعه شد.
اودو لاتک (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک بازیکن فوتبال، و سرمربی اهل آلمان بود. اودو لاتک، یکی از چهره های برجسته مربی گری فوتبال در آلمان بود. او در طول چندین دهه فعالیت مربی گری هدایت تیم های صاحب نامی چون بارسلونا، بایرن مونیخ و بروسیا دورتموند را بر عهده داشت. زندگی نامه. لاتک که فعالیت مربی گری خود را در سال ۱۹۶۴ آغاز کرد او بزرگ ترین موفقیت های خود را با باشگاه پرآوازه بایرن مونیخ جشن گرفت. باشگاه های بروسیا دورتموند، بروسیا مونشن گلادباخ، کلن از دیگر تیم های بوندس لیگا هستند که اودو لاتک هدایت آنها را برعهده داشته است. او در سال ۱۹۸۳ سرمربی گری در خارج از خاک آلمان را نیز تجربه کرد. لاتک در بین سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ سکان کشتی پرستاره بارسلونا را در دست داشت. در آن سال ها دیگو مارادونا، ستاره بزرگ فوتبال در خدمت باشگاه بارسلونا بود و در نهایت نیز لاتک به خاطر اختلافاتش با این ستاره مجبور شد از سمت سرمربی گری بارسلونا کناره گیرد. لاتک که پیش از آن یکی از پاهای ثابت در برنامه های تحلیلی شبکه ورزشی تلویزیون آلمان بود، خود را پس از آن از صحنه کنار کشید و در یکی از خانه های ویژه سالمندان بستری شد. در سال ۲۰۱۳ بود ک
ه پزشکان تشخیص دادند که لاتک در پی سکته مغزی به بیماری پارکینسون دچار شده است. اودو لاتک، روز شنبه ۳۱ ژانویه ۲۰۱۵ در سن ۸۰ سالگی در کلن درگذشت. افتخارات. مجموعاً ۱۵ عنوان قهرمانی را از آن خود کرد. او با هشت بار قهرمانی بوندس لیگا، موفق ترین سرمربی لیگ دسته اول آلمان محسوب می شود.
آدالبرت هامبورگ (؛ حدود ۱۰۰۰ میلادی – ) یک اسقف اعظم، و کشیش اهل آلمان بود. وی اسقف اعظم هامبورگ و اسقف برمن بین سال های ۱۰۴۳ تا ۱۰۷۲ میلادی بود.
برنهارد کارل «برت» تراوتمان (؛ ۲۲ اکتبر ۱۹۲۳ – ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۳) بازیکن فوتبال اهل آلمان بود که از ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۴ در پست دروازه بان برای باشگاه فوتبال منچستر سیتی بازی می کرد. تراوتمان در ۹ سالگی به گروه تازه کار جوانان هیتلری پیوست. او در اوایل جنگ جهانی دوم به لوفت وافه پیوست و سپس به عنوان چترباز خدمت کرد. او سپس به لهستان اشغالی اعزام شد و پس از آن به مدت سه سال در جبهه شرقی جنگید و پنج مدال از جمله یک صلیب آهنین به دست آورد. بعداً در جنگ به جبهه غربی منتقل شد و با نزدیک شدن به پایان جنگ توسط انگلیسی ها اسیر شد. به عنوان یک سرباز داوطلب، مقامات او را در زمره زندانیان دسته "C" طبقه بندی کردند، به این معنی که او را نازی می دانستند. او یکی از تنها ۹۰ هنگ ۱۰۰۰ نفری بود که از جنگ جان سالم به در برد و به اردوگاه اسیران جنگی در اشتون این میکرفیلد، لانکاشر منتقل شد. تراوتمان پیشنهاد بازگشت را رد کرد و پس از آزادی در سال ۱۹۴۸ تصمیم گرفت در لانکاشر ساکن شود و فعالیتش را با بازی در باشگاه فوتبال سنت هلنز تاون آغاز کرد. زندگی نامه. برت ترائوتمن، جزو آلمان های نازی به حساب می آمد. زمانی که جنگ جهانی آغاز شد، ۱۷ساله بود و
داوطلبانه به ارتش پیوست. او در کریمه و مسکو جنگید. این سرباز آلمانی مسوول عبور و مرور اتومبیل ها در جاده بود اما در یک حمله توسط آلمان ها توانست از این محل فرار کند و دوباره به میدان جنگ بازگردد. در نهایت تنها پنج هفته مانده به پایان جنگ، توسط متحدین در کنار رود رن دستگیر شد. ابتدا در بلژیک زندانی بود سپس به انگلیس رفت. در این کشور دیداری میان زندانیان و نگهبانان برگزار شد و بازی ترائوتمن که دروازه بان بود، به چشم آمد. همان موقع بود که تیم سنت هلن با او قرارداد امضا کرد. ترائوتمن به درخشش خود ادامه داد تا این که تیم هایی هم چون تاتنهام، آرسنال و منچسترسیتی خواهانش شدند. او دربارهٔ تیم جدید خود گفت: پیشنهاد سیتی را پذیرفتم چون همیشه به من می گفتند هر چقدر به مناطق شمالی انگلیس نزدیک شوید، مردمان بهتر هستند. ترائوتمن تصمیم گرفت در انگلیس زندگی کند چون در آلمان خانه و خانواده ای نداشت. او باید زندگی جدیدی را شروع می کرد. دروازه بان آلمانی در آن سال (۱۹۴۹)، ۲۳ ساله بود و از حضورش در منچستر استقبال خوبی نشد. ۵۰ هزار نفر در لندن تظاهرات کردند و در پلاکاردهایی مخالفت خود را با امضا قرارداد بازیکن آلمانی اعلام کردند.
نخستین بازی اش برای سیتی با حضور ۲8 هزار تماشاگر به میزبانی بولتون انجام شد. برای تماشاگران عجیب بود که یک سرباز نازی در تیم حریف بازی می کند. این دیدار پایان خوشی برای سیتی نداشت چون سه بر صفر مغلوب بولتون شد. با این حال ترائوتمن بازی خوبی از خود به نمایش گذاشت و ۱۵ سال از دروازه تیم شهر منچستر حفاظت کرد. درخشان ترین روزش در این سال ها دیدار نهایی FA کاپ ۱۹۵۶ بود. در آن بازی سیتی سه بر یک بیرمنگام را شکست داد. این دروازه بان آلمانی توانست در ۱۵ دقیقه پایانی با وجود حملات زیاد حریف، دروازه اش را بسته نگه دارد. او توسط انجمن فوتبالیست ها، بهترین بازیکن فصل انتخاب شد. این برای نخستین بار بود که این جایزه به یک خارجی داده می شد. در سال ۱۹۶۴ بازی خداحافظی اش در مراسمی با شکوه برگزار شد. منتخب دو تیم شهر منچستر که در میان آن ها بابی چارلتون هم حضور داشت، برابر تیم ملی انگلیس قرار گرفت. چارلتون در آن زمان دربارهٔ او گفت: ترائوتمن بهترین دروازه بان تمام دوران هاست. هم چنین انجمن فوتبال او را در میان ۱۱ مرد ومبلی که جز بهترین های لیگ بودند، قرار دارد. در این فهرست به جز ترائوتمن، اسپنسر، اپگود، بلانچفلوور، رایت، باب
ی مور، استنلی متیوز، کارتر، میلبورن، بابی چارلتون و تام فینی قرار داشتند
گرد وسیگ (؛ زادهٔ ، در لوبتس، مکلنبورگ-فورپومرن) یک ورزشکار رشتهٔ پرش ارتفاع اهل جمهوری دمکراتیک آلمان بود که مدال طلا را در این رشته در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ به دست آورد. وی نخستین ورزشکار مردی است که تا کنون یک رکورد جهانی پرش ارتفاع را در بازی های المپیک ثبت کرده است.
گرالد تسیولک (؛ زادهٔ ) یک دوچرخه سوار اهل آلمان است.
دتمار کرامر (؛ زادهٔ -درگذشته ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۵) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلمان بود. او به عنوان مربی توانست تیم فوتبال بایرن مونیخ را دو بار در سال های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ قهرمان لیگ قهرمانان اروپا کند. وی را به عنوان پدر فوتبال مدرن در ژاپن می شناسند. وی مدتی نیز سکان هدایت تیم فوتبال الاتحاد عربستان را به عهده داشت. وی با برگزاری کلاس های آموزشی در پیشبرد فوتبال ایران نیز نقش داشت.
یاکوب فن اوکسکول (; – ) یک زیست شناس، و فیلسوف اهل آلمان بود.
یوپ دروال (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل آلمان بود. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلمان بازی کرده است.
یوهان کریستف باخ (زادهٔ ۱۶ ژوئن ۱۶۷۱ - درگذشتهٔ ۲۲ فوریهٔ ۱۷۲۱) آهنگساز آلمانی دورهٔ باروک بود. او بزرگ ترین برادر یوهان سباستیان باخ، آهنگساز نامدار، بود که پس از مرگِ پدر، سرپرستی برادر را به عهده گرفت. یوهان کریستف باخ، از ۱۶۸۶ تا ۱۶۸۹، در ارفورت، سه سال شاگردِ یوهان پاخلبل بود.
خوزه آنتونیو پریمو دریورا (; – ) سیاست مدار اسپانیایی و بنیانگذار حزب فالانژ اسپانیا بود. او در جریان جنگ داخلی توسط جمهوری دوم اسپانیا اعدام شد.
رافائل مونه رو آرنزادی (; – ) یک بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. پیچیچی فوتبالیست اسپانیایی متولد بیلبائو در دهه ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰است. پیچیچی به مدت یازده سال شماره ۸ تیم اتلیکو بیلبائو بود و در سال های حضور در این تیم ۴ بار در سالهای ۱۹۱۴٬۱۹۱۵٬۱۹۱۶٬۱۹۲۱ در جام حذفی اسپانیا موسوم به «کوپا دل ری» به قهرمانی رسید. در المپیک ۱۹۲۰ آنتورپ برای تیم اسپانیا به میدان رفت و در نهایت صاحب مدال نقره گردید. پیچیچی در سال ۱۹۲۲ از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. جایزه بهتربن گلزنان لالیگای اسپانیا به افتخار او «جایزه پیچیچی» نام گذاری شده و لیونل مسی رکورد دار کسب این جایزه است.
پدرو دلا روزا (؛ زادهٔ ) یک اتوموبیل ران فرمول ۱ اهل اسپانیا است.
آلونسو بروگوت (؛ ح. ۱۴۸۸ در پاردس د نابا – ۱۵۶۱) یک نقاش، مجسمه ساز و معمار اهل اسپانیا بود.
سازه نگهبان یا دیوار حایل دیواری است که بتواند به صورت یک سازهٔ نگه دارنده و تکیه گاهی برای پایداری سازهٔ دیگر، یا جلوگیری از ریزش، و مهار خاک های تپه ها یا دیگر عوارض طبیعی مشرف به جاده ها یا ساحلی نزدیک به دریاها و دامنه های غیرطبیعی و به طور کلی هر جا که احتیاج به تکیه گاه جانبی باشد استفاده شود. وجود خاک محدود بین دو ارتفاع مختلف و نیز در جاهایی که چشم انداز نیاز شدیدی به شکل گیری دارد، یا برای هدف ویژه ای مانند کشاورزی در دامنهٔ کوه ها و تپه ها از دیوار یا دیواره های حائل استفاده می شود. دیوار حائل می تواند به صورت های وزنی، طره ای، پشت بنددار طراحی شود. تعریف. ساختار دیوارهای حائل به گونه ای طراحی شده اند که مقاومت خاک را در برابر فشار جانبی که در اثر شیب های غیرطبیعی پدید می آید افزایش دهند. از این دیوارها در شرایطی که ایجاد شیب های مورد نظر بیش از زاویهٔ نشست خاک آن منطقه اختلاف سطح ایجاد کند استفاده می شود. طراحی. مهم ترین عامل در طرح و محاسبهٔ این گونه دیوارها شناسایی و برآورد نیروی فشار جانبی خاک بر آن ها است. کنترل پایداری در برابر واژگونی و لغزش و ظرفیت باربری مجاز خاک زیر پِی دیوار به شناخت دقیق
این نیرو و محل نقطه اثر آن بستگی دارد پس از آن می توان با استفاده از آیین نامه های معتبر به محاسبات ضخامت و میلگردهای توزیعی و اصلی دیوار اقدام نمود. گونه ها. دیوار وزنی جهت مقاومت در برابر فشار خاک پشت به وزن خود متکی است. طراحی سطح مقطع دیوار با استفاده از روش های ترسیمی، جداول یا تجربه مهندسی انجام می شود و سپس پایداری دیوار با سطح مقطع انتخابی بررسی می شود. با این حال این روش ها تضمین کننده سطح مقطع بهینه برای دیوار نیستند. شرایط گسیختگی مهمی که همیشه باید برای پایداری دیوار وزنی بررسی شوند عبارتند از: ۳- ظرفیت باربری بستر دیوار دیوار طره ای از دو قسمت قائم (ساقه یا به انگلیسی: Stem) و قسمت افقی (دال بستر یا به انگلیسی: Base slab) تشکیل می شود. قسمت افقی و قائم به یکدیگر متصل هستند. دیوار طره ای نسبت به دیوار وزنی مزایایی مثل وزن کمتر، عملکرد لرزه ای بهتر و هزینه کمتر دارد؛ با این حال کاربرد استفاده از یک دیوار طره ای معمولاً محدود به ارتفاع متوسط (کمتر از ۶ متر) است و در دیوار با ارتفاع بیشتر لنگر خمشی زیادی در قسمت های پایینی دیوار ایجاد می شود که نیاز به طراحی سطح مقطع بیشتر را ایجاب می کند و این نوع
دیوار را غیراقتصادی می کند.
رافائل آلبرتی مرلو (اسپانیایی: Rafael Alberti؛ – ) یک شاعر اهل اسپانیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "شبح بانو" اشاره نمود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.