Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رفت. او برای پیشگیری از چنین پیشامدی، در سال ۱۲۲۶ نماینده ای نزد امپراتور مقدس روم فرستاد. نماینده ایوبی، امیر فخرالدین، با هدایای گرانبها وارد دربار امپراتوری شد. فریدریش تحت تأثیر امیر قرار گرفت. بنابراین به سرعت با یکدیگر دوست شدند و حتی فریدریش به مهمانان مسلمان خود رتبه شوالیه گری اعطا کرد. هرچند هنوز شرایط معامله میان طرفین به صورت دقیق تعیین نشده بود، اما مشخص بود که اگر صلیبیون از مصر چشم می پوشیدند و در عوض به دمشق حمله می کردند، سلطان نیز اورشلیم و پادشاهی اش را به آن ها واگذار می کرد. این پیشنهاد خیلی برای فریدریش جذاب بود. وی نماینده خود را به مصر فرستاد تا دربارهٔ جزئیات بحث کنند. فرستاده امپراتور حتی به دمشق هم سفر کرد تا شاید المعظم برای خنثی کردن نقشه برادرش پیشنهاد جذاب تری ارائه کند، اما المعظم پیشنهاد وی را رد کرد. پاپ گریگوری نهم و فراخوانی جنگ. در ۱۸ مارس ۱۲۲۷، هونوریوس سوم درگذشت و هرگز جنگ صلیبی را که آن همه در انتظارش بود، ندید. جانشین وی گریگوری نهم مانند هونوریوس تعهد ویژه ای نسبت به آزادی اراضی مقدس داشت و مشتاق بود که فریدریش به عهد خود وفا کند. در مراسم تاجگذاری امپراتور فریدریش د
ر سال ۱۲۲۰، گریگوری با دست خود صلیب را به او داده بود. با این حال گریگوری نیز مانند هونوریوس از خلف وعده های فریدریش به ستوه آمده بود و دیگر تحمل هیچ گونه تأخیری را نداشت. گریگوری در نامه ای که انتخاب فریدریش را اعلام می کرد، اروپا را فراخواند تا در راستای هدف مقدس جنگ صلیبی به او ملحق شوند و در عین حال به او اخطار کرد که اگر یک بار دیگر در ایفای عهد خود خود قصور ورزد، به طور حتم او را تکفیر خواهد کرد. فریدریش قصد داشت طبق وعده خود عمل کند. سربازگیری در اروپا کم کم داشت به بار می نشست؛ البته فرانسه در این میان استثناء بود، چرا که فیلیپ سوم سرگرم فرماندهی نیروهای صلیبی خود علیه ریموند کنت تولوز بود. تأخیر لشکرکشی و تکفیر فردریش. مشکلات فردریش در سال ۱۲۲۷. تابستان ۱۲۲۷، رهبران صلیبی برای آغاز حرکت و حمله در بریندیزی گرد آمدند. آن سال گرمای ایتالیای شمالی بسیار شدت یافته بود و تأمین آب مشکلی برای صلیبیون شده و بیماری بسیاری از آن ها را از پا انداخته بود. قسمت قابل توجهی از ارتش اردوگاه را رها کرده و به سرزمین خود بازگشته بودند. مابقی افراد نیز در ماه اوت سوار کشتی شدند. سرانجام و پس از مدت ها انتظار، سپاه صلیبی
طبق برنامه حرکت خود را آغاز کرد، اما رهبری این گروه بر عهده هاینریش چهارم بود، نه امپراتور فریدریش. ابن اثیر مورخ معروف، به این مطلب توجه کرده است و در ذیل حوادث سال ۱۲۲۹ به این داستان نیز اشاره کرده است: دلیل این بود که فریدریش در بدو ورود به کشتی، قبل از خروج از خلیج آدریاتیک بیمار شده بود. شیوع بیماری همچنین باعث جان سپردن بسیاری از افراد او شد. از این رو تا زمان بهبود امپراتور، مابقی نیروها به فرماندهی هاینریش چهارم عازم شرق شدند و امپراتور و نزدیکانش راه بندر اترانتو را در پیش گرفتند. وقتی فریدریش به دنبال این ماجرا به چشمه های آب معدنی پوتزولی واقع در نزدیکی ناپل رفت، روشن بود که فعلاً قصد حرکت به سمت شرق را ندارد. فریدریش نمایندگانی را نزد گریگوری نهم فرستاد تا شرایط حرکت نیروهای صلیبی و بداقبالی وی برای عزیمت به سمت شرق را توضیح دهد و او را مطمئن سازد که سال آینده به صلیبیون خواهد پیوست. گریگوری که چنین حرف هایی را به کرات از فریدریش شنیده بود، طبق گفته و توافق خود فریدریش، وی را محکوم و سپس در ۲۹ سپتامبر ۱۲۲۷، تکفیر کرد. هرچند پاپ احتمال می داد که بیماری خطرناک تمارضی بیش برای فرار از مبارزه نباشد، ب
ا این حال دلیلی وجود نداشت که او واقعاً تمارض کرده باشد زیرا از هر لحاظ به نفع فریدریش بود که به شرق مدیترانه برود. در اکتبر ۱۲۲۷، سپاه صلیبی بدون همراهی فریدریش به عکا رسید. وقتی خبر رسید که امپراتور دوباره در حرکت تأخیر کرده است، عده زیادی سپاه را ترک کردند و عده بیشتری هم با اطلاع از تکفیر شدن وی، تصمیم به ترک جنگ گرفتند. مابقی نیروها نیز نمی توانستند کار چندانی انجام دهند زیرا طبق قرارداد صلح با مسلمانان، فقط فریدریش می توانست جنگ را از سر بگیرد؛ بنابراین آن ها زمستان را به تعمیر و مرمت استحکامات ساحلی در عکا پرداختند. از سوی دیگر، در این زمان مذاکرات وی با الکامل پیشرفت قابل توجهی داشت. وقتی وی با سربازانش از راه می رسید و آماده حمله المعظم می شد، انتظار داشت که الکامل، اورشلیم را به وی واگذار کند. اما زمان به ضرر وی تمام شد چرا که در نوامبر ۱۲۲۷، المعظم درگذشت و الکامل بی درنگ فلسطین را به دست گرفت. بدین ترتیب توافق وی با الکامل برهم خورد. مشکلات سال ۱۲۲۸. پس از تکفیر فریدریش توسط پاپ گریگوری، وی در حضور مردم اعلام کرد که بدون در نظر گرفتن تکفیر، ماه مه آینده به سمت شرق مدیترانه حرکت خواهد کرد اما گریگو
ری وی را از این کار بر حذر داشت. پاپ تأکید داشت که امپراتور برای حضور در جنگ صلیبی ابتدا باید اقدام به طلب بخشایش کند. در غیر این صورت نه از ارتش صلیبی و نه از جنگجو خبری نخواهد بود، اما فریدریش این درخواست پاپ را نادیده گرفت. با فرا رسیدن ماه مه، فریدریش دوباره عزیمت خود را به تأخیر انداخت زیرا منتظر تولد پسرش کنراد بود. ۲۵ آوریل ۱۲۲۸ کنراد به دنیا آمد، اما ایزابلا هنگام تولد کنراد درگذشت. جان برین که در حال حاضر علاوه بر سلطنت، دخترش را نیز از دست داده بود، مبدل به یکی از سرسخت ترین مخالفان فریدریش شد و خود را در خدمت پاپ قرار داد تا در مقابل فریدریش قرار گیرد. فریدریش نیز از مرگ ایزابلا متأثر بود زیرا سلطنت اورشلیم را برای وی دشوار می ساخت. فریدریش به عنوان همسر شخصی که وارث حکومت بود، می توانست از لحاظ قانونی در سرزمین مقدس تاجگذاری کند، اما با مرگ همسر و تولد پسرش تنها ادعایی که می توانست داشته باشد، نیابت سلطنت کنراد بود. در این میان فقط کنراد می توانست تاج شاهی بر سر گذارد؛ با این حال فریدریش این اصول را نیز نادیده گرفت. لشکرکشی و مذاکرات فردریش. سرانجام فریدریش در اواخر ژوئن ۱۲۲۸ به قصد اراضی مقدس حرک
ت خود را آغاز کرد. پاپ در نامه ای به جرالد سراسقف اورشلیم و روسای فرقه های نظامی اعلام کرد که امپراتور جزو صلیبیون نیست بلکه دشمن دین و مسیح است. فریدریش برخلاف ممنوعیت های پاپ به سمت شرق حرکت کرد تا طبق برنامه، فرماندهی نیروهای صلیبی را در آنجا بر عهده بگیرد. طبق حکم کلیسا، آن ها نه حق داشتند با وی عهد و پیمان ببندند و نه در اجرای نقشه هایش همکاری کنند. همان طور که در مورد تمام تکفیرشدگان معمول بود، صلیبیون حق نداشتند هیچ گونه ارتباطی با او برقرار کنند. توقف در قبرس. فریدریش به جای حرکت مستقیم به سمت شرق و بندر عکا، با تغییر مسیر خود، ابتدا عازم قبرس و بندر لیماسول شد که در زمان ریچارد یکم تسخیر و به پادشاهی اورشلیم ضمیمه شده بود. قصد امپراتور از سفر به قبرس مشخص و واضح بود: تحکیم قدرت خود بر دول صلیبی در شرق و ایجاد پایگاهی دریایی برای امپراتوری مقدس روم در دریای مدیترانه. در سپتامبر ۱۲۲۸، برخورد میان فریدریش و نجبای قبرس آغاز شد. فریدریش تصمیم گرفت که رقبای خود، به خصوص جان ابلین را که بزرگترین مالک در دو پادشاهی اورشلیم و قبرس بود، از میان بردارد تا بتواند به خواسته خود برسد. بنابراین در اولین گام، از جان
ابلین خواستار استرداد شهر بیروت و دریافت مالیات قبرس شد. در مقابل جان ابلین برای مانع شدن از اقدام و خواسته فریدریش، نیروهای خود را آماده ساخت اما نمی خواست وارد درگیری نظامی با امپراتور مقدس روم شود. با این حال تنش میان جان ابلین و فریدریش باعث شد که امپراتور مقدس روم، از داشتن حامی قدرتمندی همچون جان ابلین در شرق محروم شود و سرانجام بین طرفین قرارداد ترک مخاصمه ای امضاء شد که به موجب آن تمامی قلعه ها و اراضی جزیرهٔ قبرس تابع کنراد، پادشاه اورشلیم و فرزند فریدریش، می شد و مالیات های دریافتی از آن نیز به امپراتور مقدس روم می رسید. فریدریش در اراضی مقدس و مذاکره با الکامل. پس از اقامت ۵ هفته ای در قبرس، فریدریش سرانجام در ۷ سپتامبر ۱۲۲۸ به عکا رسید؛ جایی که صلیبیون یک دهه پیش انتظارش حضورش را می کشیدند. در بدو رسیدن، وی چندان مورد استقبال قرار نگرفت. فریدریش بیشتر مورد حمایت افراد و نیروهای نورماندی، آلمانی و ایتالیایی خود و نیز شوالیه های توتونیک ــ که در دوره وی رشد فزاینده ای داشتند ــ بود. ولی سایر صلیبیون و نیز شوالیه های معبد، هوسپیتالرز، سراسقف ها و روحانیون از وی تبعیت نکردند. با این حال، فریدریش زیاد
نگران گروه بندی ارتش صلیبی نبود؛ چرا که نیروهای خود را تنها وسیله ای برای مذاکره با الکامل می دید. وی پس از استقرار در عکا، نمایندگانی را نزد سلطان فرستاد و اعلام کرد که حاضر است معامله ای که پیشتر بر سر آن موافقت کرده بود، را بپذیرد. الکامل با وجود رفتار دوستانه با نمایندگان امپراتور مقدس روم و فرستادن هدایایی به نزد وی، اعلام کرد که دیگر قصدی برای واگذاری اورشلیم ندارد. مرگ المعظم نه تنها حکومت مصر را برای الکامل حفظ کرد، بلکه به وی اجازه داد تا قلمروی خود را تا فلسطین گسترش دهد و الکامل در قبال این گسترش قلمرو، توافق کرده بود که الاشرف را در تصرف دمشق که جانشین المعظم از آن حفاظت می کرد، یاری کند. وقتی فریدریش به عکا رسید، محاصره دمشق هنوز ادامه داشت. روشن بود که الکامل نمی خواست وارد جنگ با فریدریش شود، چرا که در صورت جنگ، مجبور بود نیروهای خود را از دمشق به سمت فلسطین بفرستد و همچنین ناوگان دریایی فریدریش نیز تهدیدی برای مصر به شمار می رفت؛ بنابراین سلطان ایوبی تصمیم گرفت که مذاکره با فریدریش را تا سقوط نهایی دمشق به درازا بکشاند. بی اعتمادی صلیبیون با مشاهده ورود و خروج نمایندگان مسلمانان به درگاه امپر
اتور، شدت می گرفت. با این حال فریدریش به زودی متوجه شد که سلطان مصر او را سر می دواند و زمان به ضرر وی است؛ و زمانی که دمشق سقوط می کرد، الکامل می توانست در مقابل نیروهای متفرق و اندک امپراتور از خود دفاع کند؛ بنابراین فریدریش در شورا پیشنهاد کرد که صلیبیون برای تعمیر استحکامات شهر به یافا بروند. از آنجا نیز آن ها می توانستند به اورشلیم که هنوز دیواری نداشت، حمله کنند. شوالیه های معبد و هوسپیتالر و دیگر بارون های صلیبی ابتدا از پیروی وی خودداری کردند، اما وقتی توافق شد که فرمان های امپراتور به نام خدا و مسیحیت صادر شود، به این کار گردن نهادند. توافق فردریش و الکامل و انعقاد معاهده یافا. همان طور که فریدریش انتظار داشت، بازسازی استحکامات یافا نظر سلطان ایوبی مصر را جلب کرد. با این حال، وی هنوز مایل نبود که اورشلیم را با معامله از دست بدهد، اما این امکان وجود داشت که با انجام مصالحه، فریدریش بتواند پیروزی خود را اعلام کند و به جنگ صلیبی خاتمه دهد؛ بنابراین الکامل پیشنهادی مطرح کرد که فریدریش در ۱۸ فوریه ۱۲۲۹ بی درنگ آن را پذیرفت. هرچند اصل توافق نامه برجای نمانده، اما از نوشته های متعددی که از آن دوره باقی ماند
ه است، می توان محتوای آن را حدس زد. طبق این قرارداد، سلطان الکامل حاضر شد در مقابل آتش بس ده ساله میان صلیبیون و مسلمانان، اورشلیم، بیت اللحم و ناصره و نیز نوار باریکی از منطقه ای را که اماکن مقدس را به ساحل وصل می کرد، به فریدریش واگذار کند. فریدریش نیز توافق کرد که از آن پس شهر بدون استحکامات و امکانات دفاعی بماند. ساکنان مسلمان آزاد باشند و در آنجا بمانند و مالک خانه و مایملک خود باشند. در ضمن آن ها می توانستند نظام قضایی جداگانه و مقامات شهری مخصوص به خود را داشته باشند و حافظ منافع مذهبی خود باشند. در مقابل، مسجد الاقصی و قبه الصخره نیز در دست مسلمانان باقی بماند. فریدریش به عنوان حاکم اورشلیم توافق کرد که در هر جنگی که بین مسلمانان و مسیحیان طرابلس و انطاکیه پیش آید، بی طرف بماند و سوگند یاد کرد که اگر مسیحیان آتش بس را نقض کردند، با مسلمانان متحد شود. واکنش به توافق. وقتی خبر واگذاری اورشلیم به مسیحیان در میان صلیبیون پخش شد، آن ها غرق در شادی شدند اما بعد از آن که از شرایط معامله آگاه شدند، شادی آن ها به سوءظن و بعد از آن به انزجار نسبت به امپراتور مقدس روم مبدل شد. فریدریش بی آنکه ترسی به دل خود راه
بدهد، مشغول تهیه مقدمات ورود پیروزمندانه به شهر مقدس و تاج گذاری در کلیسای قیامت شد. برای اسقفان و بارون های صلیبی و فرقه های نظامی، این قرارداد فروش جنگ مقدس و سرزمین مقدس به شمار می رفت؛ بنابراین آن ها نیز به شدت با این قرارداد مخالفت کردند، چرا که آن را حقه ای سیاسی می دانستند نه پیروزی نظامی. در جبهه مسلمانان، الکامل نیز با سیلی از انتقادات و مخالفت ها روبه رو شد، چرا که الکامل بی درنگ اورشلیم را به صلیبیون واگذار کرده بود؛ و حتی در شهرهایی همچون دمشق، سوگواری عمومی اعلام شد. بسیاری معتقد بودند که به اسلام خیانت شده است و همچنین مجالس مرثیه خوانی برای از دست رفتن اورشلیم برپا شد. الکامل که در این زمان تحت فشار مسلمانان قرار گرفته بود، اعلام کرد که فقط چند دیر و کلیسا را به مسیحیان واگذار کرده است و در حالی که مسلمانان هنوز حکومت خود را در آن شهر دارند. با این حال این سخن وی در نظر مسلمانان توجیهی بیش نبود و نتوانست آن ها را قانع کند. تاج گذاری فریدریش. زمانی که وی از سراسقف درخواست کرد که طبق رسم معمول کلیسا مراسم به جای آورد، جرالد پاسخ داد که این اوضاع وی را گیچ کرده است و از این رو از فریدریش درخواست ک
رد که توافق نامه را به او نشان دهد. فریدریش نیز به جای ارائه قرارداد، خلاصه ای دستکاری شده از آن را تحویل سراسقف داد؛ و اما سرانجام وقتی جرالد از شرایط معامله آگاه شد، سراپا به خشم آمد و با محکوم کردن وی و آن قرارداد، از تاج گذاری وی خودداری کرد. وقتی که برای فریدریش مسلم شد که سراسقف جرالد قصد ندارد تاج را بر سر وی بگذارد یا حتی همراه با وی به اورشلیم سفر کند، بی درنگ در فوریه ۱۲۲۹ به سمت اورشلیم حرکت کرد؛ در حالی که هیچ کس جز سپاهیان آلمانی و ایتالیایی اش و عده ای اندک از حاکمان محلی صلیبی و سه اسقف ونیز، ونچستر و اکسترا او را همراهی نمی کردند. قاضی شمس الدین به نمایندگی از سوی الکامل محمد به استقبال امپراتور آمد تا کلیدهای شهر را به وی تسلیم کند. صبح روز ۲۳ فوریه ۱۲۲۹، موکب امپراتور با عبور از خیابان خلوت شهر، به کلیسای قیامت رسید تا تاج گذاری خود را انجام دهد. هیچ کشیشی همراه با او نبود و جز سپاهیان و شوالیه های توتونیک، کسی به استقبالش نیامد. او با دست خود تاج را بر سر گذاشت، بدون آن که هیچ یک از مردان کلیسا برای تاج گذاری امپراتور مطرود اقدام کند. سپس به همراه نیروهای خود به مقر اصلی اش حرکت کرد. در ادا
مه، امپراتور گروهی را برای دفاع از شهر تعیین کرد و فرمان داد تا برج داوود و دروازه استیفان تعمیر و مقر پادشاهی در نزدیک برج داوود، به سواران توتونیک واگذار شود. سپس به زیارت مسجدالاقصی رفت. الکامل از مؤذنان خواسته بود که در طی مدتی که امپراتور در آنجا به سر می برد، برای احترام به پادشاه اذان نگویند. به گفته مقریزی، این لغزشی دیگر از الکامل محمد بود که مرتکب شد و فوراً واکنش آن را دید؛ در حالی که شخص امپراتور از این اقدام ناخشنود بود، به قاضی شمس الدین گفت: پایان جنگ صلیبی و بازگشت فریدریش به اروپا. در ۱۹ مارس ۱۲۲۹، پتر، سراسقف قیساریه به اورشلیم رسید و به فردریش نسبت به شرایط اروپا اعلام خطر کرد که باعث خشمگین شدن فریدریش شد؛ زیرا این امر را اهانت به خود می دانست. از این رو شتابان همه مردان خود را جمع و شهر را ترک کرد و به یافا و از آنجا به عکا عقب نشینی کرد. شهر در آستانه بحران و آشوب قرار گرفت؛ زیرا جنوایی ها و سیسیلی ها بر پیزایی ها که یاران امپراتور بودند، شوریده بودند. در همان زمان امرای دولت اورشلیم نیز از تاج گذاری فریدریش بدون رضایت آن ها خشمگین شده بودند. بنابراین میان نیروهای امپراتور و سپاهیان محلی
برخوردها و درگیری هایی رخ داد. اما فریدریش برای خاتمه دادن به درگیری ها، کنترل شهر عکا را در دست گرفت و رهبران صلیبی و اسقفان را در خانه هایشان محبوس کرد. در این میان، از اروپا اخبار نگران کننده ای می رسید. جان برین که اکنون در خدمت پاپ بود، با ارتش خود بر قسمتی از قلمروی فریدریش در ایتالیا مسلط شده بود. از آن رو که منافع امپراتور در غرب مهم تر از شرق بود، نمی توانست بیش از این در بازگشت به غرب تأخیر کند؛ لذا در در اواخر مه ۱۲۲۹ از راه دریا، عکا را به سمت قبرس ترک کرد و چند روز در آنجا ماند و از آنجا رهسپار ایتالیا شد و در ۱۰ ژوئیه به آنجا رسید. وی قبل از بازگشتش بالیان، لرد صیدا و گارنیه را به عنوان دو جانشین خود در پادشاهی اورشلیم تعیین کرد و اوتومونت بلیارد فرمانده نظامی باقی ماند. بدین ترتیب جنگ صلیبی ششم این گونه به پایان رسید. در ژوئن ۱۲۲۹ همزمان با بازگشت فریدریش به اروپا، پاپ دستور داده بود ارتش دستگاه پاپ به سیسیل حمله کند. بنابراین فریدریش در نخستین اقدام طی ارسال فرستادگانی، پاپ را به برقراری صلح میان امپراتوری و دستگاه پاپ ترغیب کرد. با آغاز مذاکرات، معاهده صلحی میان پاپ و امپراتور آلمان و سیسیل
در سال ۱۲۳۰ در چپرانو برقرار شد که براساس مفاد آن، اراضی که پاپ در غیاب فریدریش دوم فتح کرده بود به امپراتور بازگردانده شد و همچنین پاپ حکم تکفیر فریدریش را لغو کرد. اما تشکیل اتحادیه لمباردی و تلاش آن ها برای خروج از سیطره و تسلط امپراتوری مقدس روم و خاندان هوهنشتافن که پاپ نیز از آن ها حمایت کرده بود، سبب شد تا بار دیگر آتش جنگ میان فریدریش و پاپ برافروخته شود. با شکست اتحادیه لمباردی از فریدریش در سال ۱۲۳۹، قلمروی پاپی توسط نیروهای امپراتوری محاصره شد و بار دیگر در سال ۱۲۳۹ پاپ امپراتور مقدس روم را تکفیر کرد. بدین ترتیب امپراتور فریدریش علاوه بر درگیری هایی که در شرق با اشراف پادشاهی صلیبی و خاندان های ابلین و مونفروا داشت، درگیر دستگاه پاپ و متحدین آن شد که این سلسله جنگ ها تا اواخر قرن ۱۴ و زمان جانشینان فریدریش ادامه یافت و در آخر منجر به برقراری کومونه و استقلال دولت های شهرهایی همچون فلورانس و انقراض خاندان هوهنشتافن و از دست رفتن هژمونی امپراتوری مقدس روم بر ایتالیا شد. نتایج. از دیدگاه غیرمذهبی، جنگ فریدریش دوم، جنگ موفقیت آمیزی بود. امپراتور بدون خونریزی توانست به اکثر اهداف جنگ صلیبی که مهم ترین آ
ن بازپس گیری اورشلیم بود، برسد. اما جنگ صلیبی، امری دنیوی و غیرمذهبی نبود. در منظر مسیحیان، جنگ صلیبی در خالص ترین شکل خود تدین و پارسایی عاری از خودخواهی و خودپرستی برای رستگاری روح بود. اما معامله ای که فریدریش برای به دست آوردن اورشلیم کرد، صلیبیون را به خشم آورد؛ بنابراین به هیچ وجه جنگ صلیبی محسوب نمی شد. اگر پلاجیوس در خلال جنگ صلیبی پنجم در سال ۱۲۲۰، بازپس گیری ایالت های مسیحی را پذیرفته بود، با استقبال عموم مسیحیان روبه رو می شد. آنچه نزد مسیحیان و نیز مسلمانان قابل نکوهش بود، وضعیت اورشلیم بود. برخلاف اطمینان و قول هایی که الکامل و فریدریش به مردمان خود می دادند، اورشلیم عملاً نه تحت اختیار مسلمانان بود و نه مسیحیان. طبق گفته توماس مادن، این شهر مبدل به مکانی شده بود که مذهب در آن فوق العاده کم ارزش بود و دیگر نمی توانست پایگاهی برای حکومت باشد. این واقعه در دنیای امروز به عنوان تساهل دینی و مذهبی مورد تحسین قرار می گیرد اما این کار در قرون وسطی خیانت به شمار می رفت. شرایط شرق پس از جنگ. جنگ لمباردی ها. پس از پایان یافتن جنگ صلیبی ششم و بازگشت فریدریش به اروپا، وی در سال ۱۲۳۰ توانست با پاپ آشتی و مصا
لحه برقرار کند تا از زیر فشارهای وارده از جانب دستگاه پاپ خارج شود؛ با این حال وی در اراضی مقدس با مقاومت افرادی همچون جان ابلین روبه رو شد که موفق شده بود، رهبری تمامی گروه های مخالف فریدریش را بر عهده بگیرد. با این حال، درگیری بین نیروهای هوهنشتافنِ فریدریش و صلیبیون به رهبری جان ابلین با پیروزی جان ابلین همراه بود. از آن پس، سلطنت امپراتوری ظاهر خود را در شرق حفظ کرد اما قدرت واقعی در دست خاندان ابلین قرار گرفت. همزمان با درگیری داخلی میان صلیبیون، ایوبیان نیز درگیر جنگ های داخلی شدند. پیوند الکامل و الاشرف به فاصله کوتاهی پس از تسخیر دمشق از بین رفت و دو برادر تا سال ۱۲۳۷ که الاشرف درگذشت، درگیر جنگ داخلی شدید با یکدیگر بودند. پس از آن، الکامل موفق شد تا سوریه را متصرف شود، اما خود پس از اندک زمانی درگذشت. پس از مرگ وی، حکومت میان دو پسرش تقسیم شد؛ الصالح حکومت دمشق و العادل حکومت مصر را به دست گرفت؛ با این حال این برادران نیز پس از مدتی وارد جنگ با یکدیگر شدند تا اینکه الصالح مصر را فتح کرد، اما سوریه را از دست داد. جنگ صلیبی بارونی. با رسیدن سال ۱۲۳۹، صلح میان فریدریش دوم با ایوبیان منقضی شد و مسلمانان
برای بازپس گیری اورشلیم خود را آماده کردند؛ چرا که اورشلیم علناً بی دفاع و به سهولت قابل محاصره بود. با این حال در همین سال جنگ صلیبی جدیدی به دستور پاپ گریگوری نهم آغاز شد که در آن بارون های فرانسوی و انگلیسی شرکت جستند. این جنگ که به جنگ صلیبی بارونی شهرت یافته است توسط تیبالد شامپانی و ریچارد کورنوال رهبری می شد. این جنگ سرانجام با پیروزی صلیبیون همراه بود؛ به نحوی که موفق شدند در ازای هم پیمانی و اتحاد با مصر، اورشلیم و اراضی از دست رفته ای همچون عسقلان، صیدا، طبریه، جلیل، بیت لحم و ناصره را به دوباره به دست آورند و اراضی خود را به حدود خود قبل از نبرد حطین برسانند. پس از فتح اراضی مقدس توسط صلیبیون، ملک الصالح برای جبران این شکست ها و بازپس گیری سوریه و اراضی مقدس با خوارزمشاهیان که در شمال سوریه مستقر شده بودند، متحد شد. اورشلیم نیز که در این زمان فاقد استحکامات لازم دفاعی در مقابل هرگونه حمله ای بود، در سال ۱۲۴۴ توسط خوارزمشاهیان محاصره شد و به سهولت پس از مدت اندکی فتح و تسخیر شد. مسیحیان پس از تسخیر شهر قتل عام شدند و کلیساهایی از جمله کلیسای آرامگاه مقدس مسیح به آتش کشیده شد. پس آن ملک الصالح توانست
اراضی را که توسط بارون ها فتح شده بود، مجدداً به قلمرو ایوبیان بازگرداند تا بار دیگر پادشاهی اورشلیم به یک نوار باریک از بندرهای ساحلی مدیترانه به مرکزیت عکا محدود شود. منبع شناسی. منابع اسلامی. منابع اولیه. حوادث این جنگ توسط جمعی از تاریخ نگاران مسلمان معاصر این جنگ تدوین شده است، که شامل موارد ذیل می شود: علاوه بر منابع مذکور، تاریخ های محلی عراق، موصل، جزیره، حلب، و دمشق و نیز تاریخ های عمومی و محلی مصر و در عصر ایوبیان نوشته شده اند و نیز فرهنگنامه های تاریخی همچون "وفیات الاعیان" ابن خلکان (۱۲۱۱ – ۱۲۸۲) نیز اطلاعات پراکنده ای در این باره دارند. منابع اروپایی. منابع اولیه. در رابطه با منابع اولیه که توسط اروپاییان در باب جنگ ششم نوشته شده است، چند منبع اختصاصی برجا مانده که مهم ترین آنها عبارتند از:
انوگو (به لاتین: Enugu) یک شهر در نیجریه است که در ایالت انوگو واقع شده است. خصوصیات. انوگو ۱۱۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۰۲٫۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ایالت انوگو (به لاتین: Enugu State) یک ایالت در نیجریه است. خصوصیات. ایالت انوگو ۷٬۱۶۱ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۲۶۷٬۸۳۷ نفر جمعیت دارد. ایالت انوگو در طول سال از شرایط خاک و آب و هوایی مطلوبی برخوردار است و در ارتفاع حدود ۲۲۳ متر (۷۳۲ فوت) از سطح دریا قرار دارد. میانگین دما در گرم ترین ماه فوریه تقریباً ۳۰.۶۴ درجه سانتیگراد (۸۷.۱۶ درجه فارنهایت) است، در حالی که کمترین میانگین دما در نوامبر با ۱۵.۸۶ درجه سانتیگراد (۶۰.۵۴ درجه فارنهایت) ثبت شده است. میزان بارندگی در فوریه با میانگین حدود ۰.۱۶ سانتی متر مکعب (۰.۰۰۹۸ اینچ مکعب) کمترین میزان را دارد و در ماه ژوئیه با میانگین ۳۵.۷ سانتی متر مکعب (۲.۱۸ اینچ مکعب) به اوج خود می رسد.
ایالت ریورز () یکی از ۳۶ ایالت کشور نیجریه است که با توجه به داده های سرشماری در سال ۲۰۰۶ میلادی، جمعیت آن ۵٬۱۸۵٬۴۰۰ نفر بوده است و ششمین ایالت پرجمعیت این کشور محسوب می شود. مرکز این ایالت، شهر پورت هارکورت است. ایالت ریورز از جنوب با اقیانوس اطلس و از سمت شمال با ایالت ایمو، ایالت ابیا و ایالت انامبرا و از سوی شرق با ایالت اکوا ایبوم و از غرب با بیلسا و ایالت دلتا همسایه است.
ایالت باوچی (به لاتین: Bauchi State) یک ایالت در نیجریه است. خصوصیات. ایالت باوچی ۴۹٬۱۱۹ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۶۵۳٬۰۶۶ نفر جمعیت دارد. اقتصاد ایالت باوچی عمدتاً مبتنی بر کشاورزی است و محصولات عمده آن شامل پنبه، بادام زمینی، ارزن، گوجه فرنگی و سیب زمینی هندی است. طرح های گسترده آبیاری از زمان تأسیس ایالت، تولید محصولات کشاورزی را افزایش داده است. پرورش دام نیز نقش مهمی ایفا می کند. باوچی علاوه بر کشاورزی، صنایعی در زمینه فرآوری مواد غذایی، کنسروسازی و مواد معدنی جامد، به ویژه استخراج قلع و کلمبیت دارد. گردشگری از طریق جاذبه هایی مانند پارک ملی یانکاری و چشمه های آب گرم ویکی به اقتصاد کمک می کند.
ایالت کراس ریور (به لاتین: Cross River (state)) یک ایالت در نیجریه است. خصوصیات. ایالت کراس ریور ۲۰٬۱۵۶ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۳۳۷٬۵۱۷ نفر جمعیت دارد. اقتصاد ایالت کراس ریور عمدتاً مبتنی بر کشاورزی است و محصولات عمده آن شامل کوکویام، کائوچو، نخل روغنی، یام، کاکائو، بادام هندی و موز سبز در کنار ماهیگیری است. صنایع ثانویه شامل گردشگری است که در ذخایر حیات وحش ایالت، مونولیت های ایکوم، کارناوال کالابار و تفرجگاه کوهستانی اوبودو متمرکز است. کراس ریور از نظر شاخص توسعه انسانی رتبه سیزدهم را در نیجریه دارد و میزبان چندین موسسه آموزش عالی است.
نازک افشار کارمند سابق سفارت فرانسه در ایران و یک فعال فرهنگی است. دستگیری سال ۱۳۸۸. او در تابستان سال ۸۸ پس از انتخابات پرمناقشه ریاست جمهوری به دلیل شرکت در چند تظاهرات و اشتغال در بخش فرهنگی سفارت فرانسه و با اتهام ارسال ایمیل به افراد خاصی در مورد اخبار و وقایع اعتراضی پس از انتخابات ۲۲ خرداد ۸۸ و «اغتشاش گری و ایجاد شبکه و پناه دادن به اغتشاش گران در بخش فرهنگی سفارت فرانسه» بازداشت و پس از مدتی آزاد شد و به فرانسه رفت. آزادی خانم افشار بیست و چهار ساعت پس از هشدار اتحادیه اروپا به مقام های ایرانی اتفاق افتاد. این اتحادیه نسبت به محاکمه نازک افشار و حسین رسام (خبرنگار عکاس و دیگر بازداشتی اعتراضات ۱۳۸۸) موضع گرفته و اعلام کرده بود که موضع واحدی در قبال اقدام تهران به عمل خواهد آورد. با این وجود گفته می شود آزادی او با میانجی گری دولت سوریه انجام پذیرفت و در پی آزادی او، دفتر نیکلا سارکوزی، رئیس جمهور وقت این کشور با انتشار بیانیه ای، از همکاری کشورهای دوست و نزدیک با ایران، از جمله سوریه در آزادی کارمند سفارت فرانسه در تهران قدردانی کرد. دریافت نشان لژیون دونور. نازک افشار در سال ۱۳۹۰ در پاریس نشان لژیون
دونور را دریافت کرد. مراسم اهدای نشان لیاقت به نازک افشار در منزل او و با حضور سفیر سابق فرانسه در تهران به نمایندگی از نیکلا سارکوزی انجام شد. او گفت: «من به سبب اینکه در چهارچوب همکاری دولت ایران و فرانسه به مدت ۲۰ سال فعالیت می کردم، دولت فرانسه و شخص رئیس جمهور این طور تشخیص دادند که من لیاقت دریافت این نشان را دارم.» بازداشت سال ۱۳۹۴. در اسفند ۱۳۹۴ او بار دیگر به هنگام ورود به ایران بازداشت شد درحالی که بدون منع قانونی از کشور خارج شده بود. نازک افشار برای دیدار مادر مریض احوال خود که پزشکان از درمان وی قطع امید کرده بودند به ایران سفر کرده و خود از بیماری خاصی رنج می برد چنانچه به دلیل همین بیماری در مرخصی استعلاجی بود. وی هنگام انتقال به زندان اوین جلوی در اوین دچار تشنج شده، از حال رفته و بر زمین افتاد.
ایالت سوکوتو (به لاتین: Sokoto State) یک ایالت در نیجریه است که ۲۵٬۹۷۳ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۳۹۲٬۳۹۱ نفر جمعیت دارد. کشاورزی بخش اصلی اقتصاد در ایالت سوکوتو است که اکثریت جمعیت شاغل را به خود اختصاص داده است. با وجود این، این ایالت جزو فقیرترین ایالت های نیجریه است. طبق داده های بانک جهانی از سال ۲۰۱۸، حدود ۸۰ درصد از جمعیت در فقر شدید زندگی می کردند.
ایالت ایمو (به لاتین: Imo (state)) یک ایالت در نیجریه است که ۵٬۵۳۰ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۹۳۴٬۸۹۹ نفر جمعیت دارد. ایالت ایمو از نظر مساحت سومین ایالت کوچک در میان ۳۶ ایالت نیجریه است، اما چهاردهمین ایالت پرجمعیت محسوب می شود و جمعیت آن تا سال ۲۰۲۲ بیش از ۵.۴ میلیون نفر تخمین زده می شود. جغرافیای این ایالت با جنگل های باتلاقی دلتای نیجر در شرق دور و جنگل های خشک تر انتقالی بین نیجر و نیجریه که بقیه قلمرو را پوشش می دهند، مشخص می شود. منابع آبی اصلی شامل رودخانه های اوبانا، ایمو، اوراشی و اوتامیری به همراه دریاچه اوگوتا در غرب ایالت ایمو هستند.