Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پوداول (به اسپانیایی: Pudahuel) یک شهرستان در شیلی است که در استان سانتیاگو واقع شده است. پوداول ۱۹۷٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳۰٬۶۵۸ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر روبی (اسپانیا) خواهرخواندهٔ پوداول هست.
سن خاویر (به اسپانیایی: San Javier de Loncomilla) یک شهرستان در شیلی است که در استان لینارس واقع شده است. سن خاویر ۱٬۳۱۳٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰٬۱۸۹ نفر جمعیت دارد و ۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تیه را آماریا (به اسپانیایی: Tierra Amarilla) یک شهرستان در شیلی است که در استان کوپیاپو واقع شده است. تیه را آماریا ۱۱٬۱۹۰٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲٬۸۹۸ نفر جمعیت دارد و ۴۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بوئین (به اسپانیایی: Buin) یک شهرستان در شیلی است که در مایپو واقع شده است. بوئین ۲۱۴٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۶۳٬۴۱۹ نفر جمعیت دارد و ۴۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
نان سمرقندی یا توغاچ () نوعی از نان تنوری است که در بسیاری از مناطق آسیای میانه و مناطق اویغورنشین چین پخته و مصرف می شود. مصرف نان سمرقندی در ازبکستان، قرقیزستان و قزاقستان رایج است.
بولنس (به اسپانیایی: Bulnes) یک شهرستان در شیلی است که در استان نوبل واقع شده است. بولنس ۴۲۵٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰٬۷۶۳ نفر جمعیت دارد و ۷۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کامینیا (به اسپانیایی: Camiña) یک شهرستان در شیلی است که در تاماروگال واقع شده است. کامینیا ۲٬۲۰۰٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۵۶ نفر جمعیت دارد و ۲٬۴۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ووآرا (به اسپانیایی: Huara) یک شهرستان در شیلی است که در تاماروگال واقع شده است. ووآرا ۱۰٬۴۷۴٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۱۲۹ نفر جمعیت دارد.
ال بوسکه (به اسپانیایی: El Bosque) یک شهرستان در شیلی است که در استان سانتیاگو واقع شده است. ال بوسکه ۱۴٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷۵٬۵۹۴ نفر جمعیت دارد و ۵۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مخی یونس (به اسپانیایی: Mejillones) یک شهرستان در شیلی است که در استان آنتوفاگاستا واقع شده است. مخی یونس ۳٬۸۰۳٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۹٬۲۱۸ نفر جمعیت دارد و ۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. مخی یونس یکی از مهم ترین بنادر شمال شیلی و دریایی است که به عنوان یکی از مراکز صنعتی و تجاری این منطقه شناخته می شود. این شهر دارای یک بندر صنعتی بزرگ به نام Betforward است که برای صادرات محصولات متعددی از جمله نفت، مواد معدنی، شن و ماسه، گل Yasbet و غیره استفاده می شود. علاوه بر این، شهر مخیونس دارای معادن سنگ آهن، نیترات و سولفات مس است. در بین جاذبه های گردشگری مهم این شهر می توان به شناورهای نظامی و پایگاه دریایی آن، موزه صدا و نور، شهر قدیمی و بازارچه های محلی اشاره کرد. همچنین، این شهر دارای سواحل زیبایی است که برای تفریح و استراحت مورد استفاده گردشگران قرار می گیرند.
ماکول (به اسپانیایی: Macul) یک شهرستان در شیلی است که در استان سانتیاگو واقع شده است. ماکول ۱۲٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱۲٬۵۳۵ نفر جمعیت دارد.
مونته پاتریا (به اسپانیایی: Monte Patria) یک شهرستان در شیلی است که در استان لیماری واقع شده است. مونته پاتریا ۴٬۳۶۶٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳۰٬۰۵۶ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ملیپیا (به اسپانیایی: Melipilla) یک شهرستان در شیلی است که در استان ملیپیا واقع شده است. ملیپیا ۱٬۳۴۴٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۹۴٬۵۴۰ نفر جمعیت دارد و ۱۷۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سیمون کمبل (؛ تلفظ نام خانوادگی: ؛ زادهٔ ) شیمیدان اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است.
پیتراکن (به اسپانیایی: Pitrufquén) یک شهرستان در شیلی است که در استان کاتین واقع شده است. پیتراکن ۵۸۰٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱٬۹۸۱ نفر جمعیت دارد و ۷۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ریو وورتادو (به اسپانیایی: Río Hurtado) یک شهرستان در شیلی است که در استان لیماری واقع شده است. ریو وورتادو ۲٬۱۱۷٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۱۳۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سن گره گوریو (به اسپانیایی: San Gregorio) یک شهرستان در شیلی است که در استان ماژلان واقع شده است. سن گره گوریو ۶٬۸۸۳٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۳۸۴ نفر جمعیت دارد و ۵۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تیمائوکل (به اسپانیایی: Timaukel) یک شهرستان در شیلی است که در تیه را دل فوئگو واقع شده است. تیمائوکل ۱۰٬۹۹۵٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰۴ نفر جمعیت دارد و ۳۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تورس دل پئین (به اسپانیایی: Torres del Paine) یک شهرستان در شیلی است که در استان اولتیما اسپرانزا واقع شده است. تورس دل پئین ۶٬۴۶۹٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸۰ نفر جمعیت دارد و ۱۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آرائوکو (به اسپانیایی: Arauco) یک شهرستان در شیلی است که در استان آرائوکو واقع شده است. آرائوکو ۹۵۶٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳۴٬۹۰۲ نفر جمعیت دارد و ۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ویا باویه را (به اسپانیایی: Villa Baviera) یا روستای باواریا سازمانی است که در منطقه ای قدیمی معروف به نام کولونیا دیگنیداد (Colonia Dignidad) قرار دارد. این منطقه در ۳۵ کیلومتری جنوب شرق شهر پارل، استان لینارس در مرکز شیلی است که نخستین بار توسط مهاجران آلمانی در دههٔ ۱۹۵۰ بنا شد. رهبر معروف آنها پل شافر در ۱۹۶۱ به این منطقه پا نهاد.
لحم عجین (؛ ؛ ) یکی از خوراک های ترکیه، ارمنستان و سرزمین شام است. خوردن لحم عجین توسط مهاجران اهل ترکیه در کشورهایی مانند هلند رایج شده که در آنجا تحت عنوان "پیتزای ترکی" فروخته می شود و در ترکیه لاحماجون تلفظ میشود . این خوراک در ارمنستان و مناطق ارمنی نشین (دیاسپورای ارمنی) تحت عنوان "پیزای ارمنی" شناخته می شود. نام لحم عجین عربی و به معنای «گوشت و خمیر» است. این خوراک از خمیر گرد و نازکی تشکیل می شود و روی آن گوشت چرخ کرده و سبزیجات خرد شده مانند پیاز، گوجه فرنگی و جعفری می ریزند و می پزند. معمولاً روی آن لیموی تازه می ریزند و آن را لوله کرده و با ترشی، گوجه فرنگی، فلفل، پیاز، کاهو و بادمجان کبابی به همراه دوغ مصرف می کنند.
گیتارزن پیر یا گیتاریست پیر () یک نقاشی رنگ و روغن اثر پابلو پیکاسو است که در اواخر سال ۱۹۰۳ - اوایل ۱۹۰۴ آن را به تصویر کشیده است. پیرمرد نابینا و نحیف با لباسی مندرس بر روی گیتار خود قوز کرده و آن را در یکی از خیابان های بارسلونا در اسپانیا می نوازد. در حال حاضر این اثر در موسسه هنر شیکاگو به عنوان بخشی از مجموعه یادبود هلن بریچ براتلت نگهداری می شود و در معرض نمایش عمومی است. این اثر یادگار دوره افسردگی پیکاسو و تأثیرات اکپرسیونیسم نو ظهور آن زمان است. بررسی تابلو با به کارگیری فناوری اشعه ایکس، نتایج حیرت آوری را به دنبال داشته است. برای مثال چهره زنی در قسمت بالایی گردن مرد نوازنده پیداست.
اولتیما اسپرانزا (به اسپانیایی: Provincia de Última Esperanza) یک استان در شیلی است که در منطقه ماژلان و جنوبگان شیلی واقع شده است. استان اولتیما اسپرانزا ۵۵٬۴۴۳٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸٬۶۸۵ نفر جمعیت دارد.
ملیپیا (به اسپانیایی: Provincia de Melipilla) نام یک استان در شیلی است که در منطقه مادرشهری سانتیاگو واقع شده است. استان ملیپیا ۴٬۰۶۵٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴۱٬۱۶۵ نفر جمعیت دارد.
ایسان چان (؛ زادهٔ ) یک خواننده، ترانه سرا، تهیه کننده موسیقی و هنرپیشه اهل هنگ کنگ است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "برادران" و "ققنوس وارد می شود" اشاره کرد.
لیندا صَرصور کنشگر سیاسی اهل ایالات متحدهٔ آمریکا است که یکی از سازمان دهندگان راه پیمایی ۲۰۱۷ زنان، روز بی زن ۲۰۱۷، راهپیمایی ۲۰۱۹ زنان و نیز مدیرِ اجراییِ پیشینِ انجمن عرب-آمریکایی نیویورک بود. نام او و دیگر سرپرستان راهپیمایی زنان در فهرست «۱۰۰ فرد تأثیرگذار» سال ۲۰۱۷ مجلهٔ "تایم" آمده است. صرصور مسلمان و فلسطینی تبار است. او نخستین بار به دلیل اعتراض به زیرنظرگیری مسلمانان آمریکایی توسط پلیس، مورد توجه قرار گرفت. از آن پس، در دیگر مسائل حقوق مدنی درگیر شد؛ از جمله خشونت پلیس، فمینیسم، سیاست مهاجرت و بازداشت های دسته جمعی. او تظاهرات "جان های سیاه مهم هستند" را نیز سازمان داد و شاکی اصلی در پروندهٔ اعتراض به قانون ممنوعیت سفر ترامپ بود. صرصور از فلسطینیان سرزمین های اشغالی اسرائیل جانبداری کرده و پشتیبانی خود را از کارزار "بی دی اس" علیه اسرائیل نشان داده است. به دنبال مناقشه ای دربارهٔ رسیدگیِ سازمان راهپیمایی زنان به اتهامات یهودستیزی، صرصور و باب بلند و تامیکا مالوری در سپتامبر ۲۰۱۹ از این سازمان کناره گرفتند. از کودکی تا جوانی. صرصور به سال ۱۹۸۰ در بروکلین به دنیا آمد. او یکمین بچه از هفت فرزند مهاجران
فلسطینی بود. پدرش سوپرمارکت کوچکی در کراون هایتس بروکلین به نام «لیندا» داشت. صرصور در سانست پارک بروکلین بزرگ شد و در دبیرستان جان جی پارک اسلوپ درس خواند. پس از دبیرستان، دوره هایی را در کالج کینگزبارو و کالج بروکلین گذراند، با این هدف که آموزگار زبان انگلیسی شود. زندگی سیاسی. انجمن عرب-آمریکایی نیویورک. ازجمله نخستین کنش های صرصور، جانبداری از حقوق مدنی مسلمانان آمریکایی پس از یورش های ۱۱ سپتامبر بود. اندکی پیش از حادثهٔ ۱۱ سپتامبر، یکی از بستگانش به نام بَسِمه عَطوه، که انجمن عرب-آمریکایی نیویورک را بنیان گذاشته بود، از او خواست برای عضویت در این انجمن داوطلب شود. عطوه سیاستمداری سرشناس بود (چیزی غیرمعمول برای زن مسلمان) و راهنمای صرصور شد. در سال ۲۰۰۵، یک روز که صرصور و عطوه از مراسم بازگشایی موزهٔ ملی عرب-آمریکایی در دیربورن بازمی گشتند، ماشینشان با یک تراکتور تصادف کرد. عطوه براثر جراحت ها جان باخت و دو سرنشین دیگر نیز دچار شکستگی استخوان شدند. صرصور، که راننده بود، آسیب جدی ندید. او خیلی زود سر کار بازگشت و با یادی از عطوه گفت: «اینجا جایی است که او می خواست من باشم». او در سن ۲۵ سالگی به جای عطوه به
عنوان مدیر اجرایی انجمن برگزیده شد. طی سال های بعد، او دامنهٔ کارهای انجمن را گستراند و بودجه آن را از ۵۰٬۰۰۰ دلار به ۷۰۰٬۰۰۰ دلار در سال رساند. صرصور در آغاز به دلیل اعتراض به زیرنظرگیری مسلمانان آمریکایی توسط پلیس، مورد توجه قرار گرفت. او، به عنوان مدیر انجمن عرب-آمریکایی نیویورک، از تصویب قانون ایمنی جامعه در نیویورک پشتیبانی کرد. برپایهٔ این قانون، دفتر مستقلی ایجاد شد تا سیاست پلیس را بررسی کند و محدودهٔ پرونده سازی مغرضانه در ایالت را بگستراند. او، به همراه انجمن، با دیدن مواردی که از نظرشان رفتار تبعیض آمیز پلیس در برزن های ناحیه بود، برای تصویب این قانون پافشاری کردند؛ و اعتراضات مایکل بلومبرگ، شهردار وقت و ریموند کلی، رئیس پلیس وقت، هم به جایی نرسیدند. صرصور در کارزاری موفقیت آمیز برای به رسمیت شناختن تعطیلات اسلامی در مدارس دولتی شهر نیویورک حضور داشت، که برگزاری عید قربان و عید فطر از سال ۲۰۱۵ منجر شد. برپایهٔ جستاری از "نیویورک تایمز" در سال ۲۰۱۷، صرصور «به مسائلی مانند سیاست مهاجرت، بازداشت های دسته جمعی، ایستاندن-و-بازرسیدن و زیرنظرگیری مسلمانان توسط ادارهٔ پلیس شهر نیویورک پرداخته است - بنابرا
ین برایش عادت شده است که نکوهش هایش آمیخته به نفرت باشند». برخی صرصور را همچون نماد نیروبخشی و «شکستن کلیشه های مربوط به زنان مسلمان» ستوده اند. صرصور در مناظره ای با مسیح علی نژاد دربارهٔ حجاب، گفت که از دید او حجاب عملی دینی است، نه نماد سرکوب؛ و به تجربه های زنان محجبه از اسلام هراسی در غرب اشاره کرد. علی نژاد او را به استانداردهای دوگانه متهم کرد و گفت بیشتر مسلمانان غربی، به ویژه صرصور، اغلب در محکومیت حجاب اجباری در خاورمیانه کوتاهی می کنند. علی نژاد همچنین گفت که اگر صرصور دغدغهٔ حقوق زنان را دارد، نمی تواند حجاب را، «که آشکارترین نماد سرکوب در خاورمیانه است»، به عنوان نماد مقاومت به کار ببرد. جان های سیاه مهم هستند. به دنبال تیراندازی به مایکل براون، صرصور به سازمان دهی اعتراضات "جان های سیاه مهم هستند" کمک کرد. او به تشکیل «مسلمانان برای فرگوسن» کمک کرد و در سال ۲۰۱۴ به همراه دیگر کنشگران به فرگوسن رهسپار شد. از آن زمان، او همکاری های بسیاری با جنبش "جان های سیاه مهم هستند" داشته است. صرصور همواره در تظاهرات این جنبش شرکت کرد و یکی از کارشناسان تولویزیونی پُرکار دربارهٔ فمینیسم شد. حزب سیاسی. صرصور ی
کی از هموندان حزب سوسیال-دموکراتیک آمریکا است. در سال ۲۰۱۶، او برای عضویت در کمیتهٔ بخش داری در حزب دموکرات کینگز کاونتی نیویورک نامزد شد، و در جایگاه سوم قرار گرفت. او دربارهٔ کنش هایش برای ساختن جنبشی ترقی خواه در آمریکا سخن رانده، و توسط سیاستمداران و کنشگران لیبرال تحسین شده است. در سال ۲۰۱۲ و دورهٔ ریاست جمهوری باراک اوباما، کاخ سفید صرصور را «قهرمان تغییر» نامید. او یکی از معاونان سناتور برنی سندرز، در زمان کارزار او برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶، بود. رهبری راهپیمایی زنان. راهپیمایی ۲۰۱۷ زنان. ترزا شوک و باب بلند، سازمان دهندگان راهپیمایی ۲۰۱۷ زنان، صرصور را، به عنوان یکی از سرپرستان رویدادی که قرار بود روزِ پس از تحلیف دونالد ترامپ برگزار شود، به عضویت گروهشان درآوردند. به گفتهٔ تیلور گی از "پُلیتیکو"، در آن زمان صرصور به «چهرهٔ بحث برانگیز مقاومت» دربرابر ترامپ تبدیل شده بود و «برای صرصور، ترامپ پس از سال ها ایستادگیِ کسانی انتخاب شد که از آنان بدگویی کرده بود - نه تنها زنان، بلکه مسلمانان، مهاجران و نیز سیاه پوستان آمریکایی. او به لطف روابطش با کنشگرانی از سرتاسر کشور، توانست گروه های گوناگون را د
ر دورهٔ سرگردانیِ پس از انتخابات برانگیزد». صرصور فعالانه با جلوگیری دولت ترامپ از آمدن شهروندان چندین کشور با اکثریت مسلمان مخالفت کرد و در دعوایی حقوقی، که آن را شورای روابط آمریکایی-اسلامی طرح کرد، به عنوان شاکی اصلی معرفی شد. در پروندهٔ «صرصور دربرابر ترامپ»، شاکیان استدلال کردند که ممنوعیت سفر باید لغو شود، زیرا این قانون تنها برای دور نگه داشتن مسلمانان از آمریکا بود. به نوشتهٔ ملیسا هریس پری، در میان رهبران راهپیمایی ۲۰۱۷ زنان، صرصور «معتبرترین آماج نیش وکنایه های مردم» در سالِ پس از راهپیمایی بود. صرصور، به دلیل رهبری اش در راهپیمایی زنان، آماج تهدیدهای خشونت آمیز در رسانه های اجتماعی شد. رسانه های محافظه کار هم به او حمله های شخصی کردند؛ از جمله گزارش های نادرستی که او از داعش پشتیبانی می کند و هوادار تحمیل قوانین اسلامی در آمریکا است. او گفت با اینکه راهپیمایی نقطهٔ عطفی در کارهایش بود، تاخت وتازهای رسانه ای پس از آن او را نسبت به امنیت خود نگران کردند. هوادارانش در توییتر هشتگ "#IMarchWithLinda" می زدند؛ از جمله شارون بروس از شورای ملی زنان یهودی، که با صرصور در سازماندهی راهپیمایی ۲۰۱۷ زنان همکاری
کرد و سناتور آمریکایی برنی سندرز. نام صرصور، به همراه سه سرپرست دیگر راهپیمایی، پس از راهپیمایی ژانویه در فهرست «۱۰۰ نفر اثرگذار» مجلهٔ "تایم" آمد. صرصور یکی از سرپرستان اعتصابات و اعتراضات روز بی زن در سال ۲۰۱۷ بود، که به مناسبت روز جهانی زن برگزار شد. طی تظاهراتی خارج از هتل و برج جهانی ترامپ در منهتن، او به همراه دیگر رهبران راهپیمایی ژانویهٔ زنان، از جمله باب بلند، تامیکا مالوری و کارمن پرز دستگیر شدند. او نافرمانی های مدنی دیگری را سازمان داد و در آنها شرکت کرد، که هدفشان اعتراض بود به اقدامات دولت ترامپ؛ از جمله پایان دادن به برنامهٔ داکا (که جلوی بازگرداندن مهاجران کم سال را می گرفت)، سیاست جداسازی خانواده برای مهاجران، و نامزدی برت کاوانا برای دادگاه عالی. در سال ۲۰۱۷، صرصور در سخنرانی مقابل جامعهٔ اسلامی آمریکای شمالی، گفت مردم باید دربرابر ترامپ «بایستند»؛ او دولت ترامپ را سرکوب گر خواند و ایستادگی در برابر او را جهاد می دانست. صرصور روایتی از پیامبر اسلام بازگفت، که در آن پیامبر گفته است: «سخنِ راست نزد فرمانروا یا رهبر ستم پیشه، بهترین جهاد است». برخی رسانه ها و شخصیت های محافظه کار او را متهم کر
دند که با به کاربردنِ واژهٔ جهاد، خشونت را علیه رئیس جمهور برانگیخته است. صرصور و دیگر کارشناسان این تفسیر را رد کردند و تعهد او را به کنشگریِ به دورازخشونت بازگفتند و به این واقعیت استناد کردند که واژهٔ «جهاد» فی نفسه به کارهای خشونت آمیز گفته نمی شود. صرصور همچنین گفت از آن دسته افرادی نیست که به دنبال خشونت علیه رئیس جمهور باشد. او در جایی در "واشینگتن پست" نوشت که راست و اسلام گرایان افراطی واژهٔ "جهاد" را نادرست به کار می برند و استفادهٔ خودش از آن را «مشروع، هرچند بسیار بدفهمیده شده» دانست. برخی در رسانه های اجتماعی صرصور را به دلیل به کاربردنِ واژهٔ "جهاد" نکوهیدند، زیرا بیشتر مردم آن را با خشونت مرتبط می دانند؛ هرچند برخی دیگر از این کار او دفاع کردند. راهپیمایی ۲۰۱۹ زنان. سپتامبر سال ۲۰۱۸، صرصور اعلام کرد که به همراه تامیکا مالوری، باب بلند و کارمن پرز، راهپیمایی ۲۰۱۹ زنان در واشینگتن را رهبری خواهد کرد. مدتی بعد در همان سال، صرصور و مالوری در کانون مناقشه قرار گرفتند، زیرا آنان از محکوم کردنِ علنیِ لوییس فراخان، رهبر امت اسلام، سرباززدند؛ کسی که مرکز حقوقی فقر جنوبی و اتحادیهٔ ضدافترا سخنانش را یهود
ی ستیزانه و همجنس گراستیزانه دانسته بودند. نوامبر سال ۲۰۱۸، ترزا شوک، بنیانگذار راهپیمایی، از صرصور و مالوری خواست از سِمَت خود کناره گیرند و از آنان خرده گرفت که «گذاشتند یهودستیزی، اِل جی بی تی کیوستیزی و سخنان زننده و نژادپرستانه بخشی از بنیاد شوند، زیرا راهشان را جدا نکردند از گروه هایی که این باورهای نژادپرستانه و زننده را پشتیبانی می کنند». صرصور نپذیرفت و گفت نکوهش او شاید به دلیل پشتیبانی اش از کارزار "بی دی اس" و نکوهش مالوری نیز به دلیل نژادپرستی بود. او بعدها از هواداران راهپیمایی پوزش خواست و ابراز پشیمانی کرد که او و مالوری «تعهد خود برای مبارزه با یهودستیزی را آشکار نکردند». او همچنین از اعضای ال جی بی تی کیو و یهودیان راهپیمایی پوزش خواست و گفت آنان را گرامی می دارد و برایشان «می جنگد». سپتامبر سال ۲۰۱۹، صرصور، به همراه باب بلند و تامیکا مالوری از سازمان راهپیمایی زنان کناره گرفت. موضع در برابر درگیری اسرائیل و فلسطین. "هاآرتس" صرصور را، به دلیل جانبداری از فلسطینیان در سرزمین های اشغالی اسرائیل، یکی از سرشناس ترین زنان فلسطینی تبار آمریکایی نامید، و نوشت برخی در احزاب میانی و راست به دلیل کنش
های ضدصهیونیستی اش او را شخصیتی تفرقه انداز می دانند. صرصور گفته است برای منازعهٔ اسرائیل و فلسطین از چارهٔ یک کشوری پشتیبانی می کند؛ ولی حق موجودیت اسرائیل را به رسمیت می شناسد و از حماس و تشکیلات خودگردان فلسطینی پشتیبانی نمی کند. او افشاگری های پخش شده در رسانه های اجتماعی و وب سایت های محافظه کار دربارهٔ ارتباطش با حماس را رد کرد و آنها را «اخبار ساختگی» نامید. به گفتهٔ صرصور، برخی از بستگانش در سرزمین های اشغالی اسرائیل به اتهام هواداری از حماس بازداشت و زندانی شده اند، ولی داشتن هرگونه ارتباط با گروه های تندروی اسلامی را رد کرد. او گفت دوست دارد که اسرائیلی ها و فلسطینی ها همزیستی مسالمت آمیز و عادلانه ای با یکدیگر داشته باشند. به نقل از "بروکلین ایگل"، پشتیبانی صرصور از کارزار ریاست جمهوری برنی سندرز که یهودی است، دیدگاهش دربارهٔ حق موجودیت اسرائیل و رابطه اش با بیل دی بلازیو انتقاد برخی از اسلام گرایان را برانگیخته است. صرصور به "هاآرتس" گفت که منتقد اسرائیل است و همیشه نیز خواهد بود و تمام قد از کارزار "بی دی اس" علیه اسرائیل پشتیبانی می کند. سوناینا ماریا پشتیبانی صرصور از این کارزار را بخشی از سیاس
ت فمینیستی او توصیف کرد. صرصور در یکی از مصاحبه های راهپیمایی ۲۰۱۷ به "نِیشِن" گفت به نظرش کسانی که از دولت اسرائیل پشتیبانی می کنند یا انتقاد نمی کنند، نمی توانند بخشی از جنبش فمینیسم باشند؛ به باور او، چنین کسانی حقوق زنان فلسطینی را نادیده گرفته اند. روابط با گروه های مدافع یهودی-آمریکایی. صرصور به دلیل مواضعش دربارهٔ سیاست خاورمیانه، از جمله حمایت او از کارزار "بی دی اس" علیه اسرائیل توسط محافظه کاران آمریکایی، دموکرات های هوادار اسرائیل، و نیز برخی کنشگران صهیونیستی نکوهیده شده است. "گاردین" نوشت که صرصور «آماج همیشگی سازمان های فشارآورندهٔ اسرائیل است». برپایهٔ بررسی های "هاآرتس"، یک شرکت اطلاعاتی خصوصی اسرائیلی از صرصور و خانواده اش جاسوسی کرده است تا اطلاعات آسیب زننده گرد آوَرَد. گروه اکت-ایل پرونده ای را به اشتراک گذاشت، که آن را به کار بردند تا دانشگاه های آمریکایی را از اجازه به صرصور برای سخنرانی در محوطهٔ دانشگاه منصرف کنند. صرصور با گروه های یهودی جناح چپ، از جمله صدای یهود برای صلح و یهودیان برای عدالت نژادی و اقتصادی همکاری داشته است. به گزارش "هاآرتس"، سازمان های یهودی جریان اصلی، به دلیل ان
تقادات او از اسرائیل و پشتیبانی اش از کارزار "بی دی اس"، «تا مدت ها فاصلهٔ خود را با او نگه می داشتند». به گفتهٔ آژانس تلگرافی یهود، یهودیان ترقی خواه حاضر هستند ضدصهیونیست بودن او را نادیده بگیرند، ولی یهودیان جناح راست و برخی یهودیان میانه رو چنین نیستند. دو مدیر اتحادیهٔ ضدافترا به همراه رئیس سازمان صهیونیست آمریکا، مواضع او دربارهٔ اسرائیل را نکوهیده اند؛ مدیر اتحادیهٔ ضدافترا جاناتان گرینبلت گفت پشتیبانی صرصور از کارزار "بی دی اس" یهودستیزی را تشویق و تزیید می کند. صرصور در یک پست فیس بوک از الهان عمر دفاع کرد و انتقاداتی را، که عمر برای پشتیبانی از کارزار "بی دی اس" دریافت کرده بود، نسبت داد به «افرادی که خود را ترقی خواه نشان می دهند، ولی همیشه وفاداری به اسرائیل را بر پایبندی به دموکراسی و آزادی بیان ترجیح می دهند». در واکنش به این پست، کمیتهٔ یهودیان آمریکا او را متهم کرد که شعارهای یهودی ستیزانه به کار برده است. صرصور اتهامات یهودستیزی را رد کرد و گفت انتقادش از دولت اسرائیل با بیزاری از یهودیان اشتباه گرفته شده است. در واپسین روزهای ژانویهٔ ۲۰۱۹، صرصور را نکوهیدند که در بیانیه اش برای روز جهانی یاد
بود هولوکاست از یهودیان نام نبُرد؛ و برخی از کارشناسان بهٔاد آوردند که در سال ۲۰۱۷، او دونالد ترامپ را یهودستیز خواند، زیرا در بیانیه اش برای روز یادبود هولوکاست از یهودیان نام نبُرده بود. سخنرانی در جشن فارغ التحصیلی دانشگاه شهری نیویورک. زمانی که صرصور برای سخنرانی در جشن فارغ التحصیلی دانشگاه شهری نیویورک در ژوئن ۲۰۱۷ برگزیده شد، برخی محافظه کاران به شدت مخالفت کردند. داو هیکیند، نمایندهٔ ایالتی حزب دموکرات در نیویورک، برای اعتراض به این گزینش به فرماندار اندرو کومو نامه ای فرستاد، که توسط ۱۰۰ نفر از بازماندگان هولوکاست امضا شده بود. اعتراض هیکیند برپایهٔ یکی از سخنرانی های صرصور به همراه رسمیه عوده بود، کسی که توسط دادگاهی اسرائیلی محکوم شد به شرکت در بمب گذاری سال ۱۹۶۹ که به کشته شدن دو غیرنظامی انجامید. صرصور گفت هیچ اشتباهی مرتکب نشده است که پوزش بخواهد و درستی محکومیت عوده را زیر سؤال برد. او واکنش انتقادی به سخنرانی اش را مربوط به نقش چشمگیر خود در سازمان دهی راهپیمایی ۲۰۱۷ زنان دانست. رئیس دانشگاه، سرپرست کالج و گروهی از استادان و نیز برخی گروه های یهودی، از جمله یهودیان برای عدالت نژادی و اقتصادی،
از حق او برای سخنرانی دفاع کردند. گروهی از یهودیان چپ گرای برجسته، با امضای نامه ای سرگشاده، حملات به صرصور را محکوم کردند و قول دادند به خاطر عدالت با او همکاری کنند. جاناتان گرینبلات از اتحادیهٔ ضدافترا، از حق سخنرانی صرصور طبق متمم اول قانون اساسی دفاع کرد، در حالی که با دیدگاه هایش دربارهٔ اسرائیل مخالف بود. تجمعی برای پشتیبانی از صرصور جلوی ساختمان شهرداری نیویورک برگزار شد. فرِد اسمیت جونیور، پژوهشگر قانون اساسی، این مناقشه را به مباحثات گسترده تری بر سر آزادی بیان در آمریکا مربوط دانست. سرانجام صرصور نطقش را در ۲ ژوئن ۲۰۱۷ ایراد کرد. اظهار نظر دربارهٔ آیان حرصی علی. در سال ۲۰۱۱، صرصور با اشاره به آیان حرصی علی، کنشگر سومالیایی تبار و منتقد برجستهٔ اسلام و بریجیت غابرییل، کنشگر محافظه کار، در توئیتی نوشت: «ک*نش می خاره. کاش می شد واژن هایشان را بردارم - آنها سزاوار زن بودن نیستند». او با هر این دو زن در رادیو یا تلویزیون مناظره کرده بود و گفت بحث سر بالابردن ایدهٔ زن ستیزی اسلام توسط حرصی علی و غابرییل متمرکز بود. در پاسخ، حرصی علی او را «فمینیست نما» خواند و به خاطر دفاع از شریعت نکوهید. در سال ۲۰۱۷، ص
رصور به "واشینگتن پست" گفت که این توئیت (که تا آن زمان حذف شده بود) «احمقانه» بود و یادش نمی آید که آن را نوشته باشد. در همان سال، پرسش وپاسخی میان صرصور و یک کنشگر دانشجویی در کالج دارتموث درگرفت و از او دربارهٔ این توئیت سؤال شد. صرصور گفت که این را «مردی سفیدپوست» در جشن ماه میراث آمریکایی آسیا و اقیانوسیه پرسیده بود. این گفته اش انتقاداتی را درپِی داشت. گردآوری کمک های مالی. فوریه ۲۰۱۷، پس از آنکه در اقدامی ظاهراً یهودستیزانه به گورستانی یهودی در سنت لوئیس آسیب زدند، صرصور با دیگر کنشگران مسلمان همکاری کرد تا با راه اندازی پویش سرمایه گذاری جمعی، برای مرمت و بازسازی گورستان پول جمع کنند. میان دیگر دریافت کنندگان این مبلغ، گورستانی یهودی در کلرادو هم بود، که در ثبت ملی مکان های تاریخی فهرست شده است. این پروژه اندکی هیاهو به پا کرد، پس از آنکه داو هیکیند، نمایندهٔ نیویورک در مجلس، صرصور را متهم کرد که پول ها را برای خود نگه داشته است. صرصور این مناقشه را کار «صهیونیست های راست گرای آلترناتیو» دانست. مخالفان محافظه کار صرصور، درخواست او را، برای کمک های مالی به کوشش های امدادی توفند هاروی، نکوهیدند؛ به گفتهٔ
الکساندر نظریان از "نیوزویک"، این نشان می داد بیزاری جناح راست از صرصور بیشتر شده است. "ام پاور چینج"، گروهی که صرصور بنیان گذاشته است، نیز کوشید برای قربانیان تیراندازی در کنیسهٔ پیتسبورگ در سال ۲۰۱۸ پول جمع کند، که برخی پشتیبانان ترقی خواه صرصور آن را، در کنار پویش جمع آوری کمک های مالی برای گورستان سنت لوئیس، بهٔاد می آورند تا از او دربرابر اتهامات یهودستیزی دفاع کنند. زندگی شخصی. صرصور از سال ۲۰۱۱ در بِی ریجِ بروکلین زندگی می کند. او در ۱۷ سالگی ازدواج سنتی کرد و تا اواسط ۲۰ سالگی دارای سه فرزند شد. هم خانواده و هم شوهرش اهل شهر فلسطینی البیره، در کرانهٔ باختری و حدود ۱۴ کیلومتری شمال اورشلیم، هستند. صرصور مسلمان است. او دربارهٔ زن در اسلام به "واشینگتن پست" گفت: «هستند افراد مسلمان و رژیم هایی که زنان را سرکوب می کنند. ولی من باور دارم که دین من، دینی نیروبخش است». او به انتخاب خودش حجاب دارد. صرصور استدلال می کند که قوانین و اصول دینی اسلام، موسوم به شریعت، بر نامسلمانان تحمیل نمی شود و اینکه مسلمانان باید از قوانین مدنی نیز پیروی کنند.
بخش ادسهگ (به سوئدی: Ödeshögs kommun) یک ناحیه شهری در سوئد است که در شهرستان اوستر گوتلاند واقع شده است.
اورگروند (به سوئدی: Öregrund) یک منطقهٔ مسکونی در سوئد است که در بخش اوستهامار واقع شده است. اورگروند ۲٫۴۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۵۵ نفر جمعیت دارد.
بخش لاهولم (به سوئدی: Laholms kommun) یک ناحیه شهرداری در سوئد است که در شهرستان هاللاند واقع شده است.
بخش مونکفوش (به سوئدی: Munkfors kommun) یک ناحیه شهری در سوئد است که در شهرستان ورملاند واقع شده است.
بخش گرومس (به سوئدی: Grums kommun) یک ناحیه شهری در سوئد است که در شهرستان ورملاند واقع شده است.
بخش یونگبی (به سوئدی: Ljungby kommun) یک ناحیه شهری در سوئد است که در شهرستان کرونوبری واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای Ås, Paimio و شیلوته خواهرخوانده های بخش یونگبی هستند.
بخش مالونگ-سالن (به سوئدی: Malung-Sälens kommun) یک ناحیه شهری در سوئد است که در شهرستان دالارنا واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای Viiratsi Parish و Ylivieska خواهرخوانده های بخش مالونگ-سالن هستند.
ساموئل هوئی (؛ زادهٔ ) موسیقی دان، خواننده، ترانه سرا، تهیه کننده موسیقی، بازیگر اهل هنگ کنگ است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "کارآگاهان خصوصی" اشاره کرد.
بخش تیمرا (به سوئدی: Timrå kommun) یک ناحیه شهری در سوئد است که در شهرستان وسترنورلاند واقع شده است. خواهرخوانده. شهر Zola Predosa خواهرخواندهٔ بخش تیمرا هست.
بخش سونسوال (به سوئدی: Sundsvalls kommun) () یک ناحیه شهری در سوئد است که در شهرستان وسترنورلاند واقع شده است.
بخش اسمیدیباکن (به سوئدی: Smedjebackens kommun) یک ناحیه شهری در سوئد است که در شهرستان دالارنا واقع شده است.
بخش مولخو (به سوئدی: Mullsjö kommun) یک ناحیه شهری در سوئد است که در شهرستان یونشوپینگ واقع شده است.