Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جبرگرایی فناورانه نظریه ای تقلیل گرایانه است که فناوری یک جامعه را عامل پیشرفت و گسترش ساختار اجتماعی و ارزشهای فرهنگی آن در نظر می گیرد. این اصطلاح برای اولین بار توسط تورستین ولبن (۱۸۵۷–۱۹۲۹) جامعه شناس و اقتصاددان آمریکایی ابداع شد. احتمالاً کلانس آیرس که از پیروان تورستین وبلن و جان دووی بود را می توان یکی از تندروترین طرفداران جبرگرایی فناورانه دانست. یکی دیگر از تندروهای جبرگرایی فناورانه، ویلیام اگبرن است. اولین دیدگاه تحلیل گرایانه جبرگرایان فناورانه در مورد توسعه اجتماعی-اقتصادی توسط فیلسوف و اقتصاددان آلمانی، کارل مارکس ارائه شد. چارچوب نظری وی ریشه در این جنبه فکری داشت که تغییرات در فناوری، و به خصوص فناوری مولد، تأثیر اساسی بر روابط اجتماعی انسان ها و ساختار سازمانی می گذارد، و روابط اجتماعی و آداب و رسوم فرهنگی سرانجام در محور مبناهای اقتصادی و فناورانه یک جامعه معین می چرخد. موضع مارکس در جامعه معاصر، یعنی جایی که معتقدند فناوریهای با تغییر و رشد سریع زندگی انسان ها را تغییر می دهند، مشخص شده است. اگرچه بسیاری از نویسندگان، دیدگاه فناورانه به تاریخ بشر را به مارکس نسبت می دهند، همه مارکسیستها ج
برگرایان فناورانه نیستند و برخی نویسندگان در میزان جبرگرایی مارکس نیز تردید دارند. خاستگاه. باورها بر این است که این اصطلاح را تورستین وبلن (۱۸۵۷–۱۹۲۹) یک جامعه شناس آمریکایی ابداع کرده است. یکی از هم عصران ولبن، مورخ مشهور، چارلز آ. بیرد، تصویری درخور از جبرگرایی ارائه داده است. «فناوری در چکمه های هفت متری از یک نبرد انقلابی بی رحمانه به نبردی دیگر می رود، و همهٔ صنایع و کارخانجات قدیمی را نابود می کند، و با سرعتی رعب آور فرایندهای تازه ای را عرضه می دارد.» شرح و تفسیر. جبرگرایی فناورانه به دنبال نشان دادن پیشرفت های فنی، رسانه ها، یا فناوری به طور کلی، به عنوان محرک اصلی در تغییر تاریخ و اجتماع است. اکثر تفاسیر از جبرگرایی فناورانه در دو ایده کلی، مشترک اند: پایبندی اکید به جبرگرایی فناورانه، به تأثیر اختلافات فناوری بر اساس میزان استفاده از یک فناوری یا قابل استفاده بودن آن باور ندارد. به جای در نظر گرفتن فناوری به عنوان بخشی از یک طیف وسیع تر فعالیت های انسانی، جبرگرایی فناورانه فناوری را مبنای تمامی فعالیت های بشر در نظر می گیرد. به طور خلاصه، جبرگرایی فناورانه را "باور به فناوری به عنوان نیروی حاکم اصل
ی در جامعه …" تعریف کرده اند (مریت رز اسمیت). " پیشرفت فناوری، منجر به تغییرات اجتماعی می شود … (بروس بیمبر). " فناوری، طرز فکر مردم و شیوه تعاملات آن ها با یکدیگر را تغییر می دهد و می توان آن را در عبارتی منطقی، در چند کلمه شرح داد " فناوری تاریخ را تعیین می کند" (روزالیند ویلیامز). فناوری، "یعنی باور اینکه نوآوری در فناوری محرک پیشرفت اجتماعی است، که به نوبه خود مسیری " اجتناب ناپذیر " را طی می کند (مایکل ال. اسمیت). این " ایده پیشرفت " یا "دکترین پیشرفت " بر این ایده متمرکز است که مشکلات اجتماعی از طریق توسعه فناوری قابل حل هستند، و این راه حرکت اجتماع رو به جلو است. جبرگرایان فناورانه معتقد هستند که "شما نمی توانید جلوی پیشرفت را بگیرید،" و به این ترتیب ما قادر به کنترل کردن فناوری نیستیم (لیلا گرین). این نشان می دهد که ما تا حدودی ضعیف هستیم و جامعه به فناوری اجازه پیش بُرد تغییرات اجتماعی را می دهد، زیرا "جوامع از سایر جایگزینهایی که برای ارزشهای تثبیت شده در آن [فناوری] وجود دارد، آگاه نیستند" (مریت رز اسمیت). جبرگرایی فناورانه به عنوان رویکردی تعریف شده است که فناوری، یا پیشرفت های فناوری را به عنوان
عامل مؤثر اصلی در روند تغییرات اجتماعی شناسایی می کند (کروتو و هوینس). با تثبیت یک فناوری، طراحی آن در صدد تعیین رفتار کاربران، و در نتیجه کاهش نقش عوامل انسانی برمی آید. این جایگاه از موقعیتهای اجتماعی و فرهنگی که در آن ها فناوری پیشرفت می کند، صرف نظر می کند. کلاد فیشر، جامعه شناس (۱۹۹۲)، برجسته ترین اشکال جبرگرایی فناورانه را به عنوان رویکردهای «توپ بیلیارد» توصیف می کند، که در آن فناوری به عنوان نیروی خارجی در نظر گرفته می شود که با ورود به یک موقعیت اجتماعی، مجموعه ای از تأثیرات گلوله کماندار (ricochet) را ایجاد می کند. به جای تأیید بر اینکه یک جامعه یا فرهنگ با فناوریهای مورد استفاده تعامل دارد یا حتی آن ها را شکل می دهد، دیدگاه جبر گرایی فناورانه معتقد است که " کاربردهای فناوری عمدتاً توسط ساختار خود فناوری تعیین شده اند؛ یعنی کارآیی آن تابع شکل و فُرم آن است " (نیل پستمن). با این حال، نباید این مسئله را با " فرضیه اجتناب ناپذیری " دنیل چندلر اشتباه گرفت. چندلر اظهار می دارد که وقتی یک فناوری در یک فرهنگ معرفی می شود، آنچه در پی آن رخ می دهد توسعه اجتناب ناپذیر آن فناوری است. برای مثال، می توانیم بررسی
کنیم که چرا رمان های عاشقانه نسبت به سایر اشکال رمان از جمله آثار کارآگاهی یا وسترن در جامعه ما غالب تر شده اند. یکی از دلایل این امر، ممکن است خلق سیستم بی نقص صحافی از سوی ناشران باشد. آن ها به جای صحافی کتاب ها با روش پرهزینه و زمان بر دوختن، از چسب استفاده کردند. به این ترتیب، کتاب ها به چاپ انبوه می رسیدند. بدون وجود چاپ انبوه کتاب، داشتن سواد عمومی برای مردم غیرممکن بود. این مثال بسیار نزدیک به نظر مارشال مکلوهان در مورد چاپ است. وی معتقد بود که چاپ به ایجاد دولت ملی کمک کرد. این امر موجب حرکت جامعه از فرهنگ شفاهی به فرهنگ ادبی شد، اما همچنین باعث شکل گیری جامعه سرمایه داری شد که در آن تمایزات طبقاتی و فردگرایی آشکارا وجود داشت. پستمن نیز در این باره می گوید: چاپ مطبوعات، کامپیوتر، و تلویزیون تنها ماشینهایی برای انتقال اطلاعات نیستند، بلکه استعاره ای هستند که از طریق آن ها واقعیت را به نوعی تصور می کنیم. این امر، جهان را برای ما طبقه بندی می کند، به آن ترتیب و توالی می دهد، آن را چارچوب بندی می کند، بسط یا تقلیل می دهد، و استدلالی برای آنچه که هست ارائه می کند. از طریق این استعاره های رسانه ای، ما دنیا
را آنگونه که هست نمی بینیم. ما آن را آنگونه که سیستم های کدگذاری هستند، می بینیم. قدرت قالب اطلاعات نیز این گونه است. جبرگرایی نرم و جبرگرایی سخت. در سنجش جبرگرایی، جبرگرایی سخت در مقابل جبرگرایی نرم قرار دارد. یک فرد سازگار بر این عقیده است که جبر-گرایی و قدرت اختیار می توانند در کنار هم در دنیا وجود داشته باشند؛ در حالیکه یک فرد ناسازگار ممکن است بگوید این امر امکان پذیر نیست و فقط وجود یکی از آن ها ممکن است. افرادی که جبرگرایی را باور دارند نیز در ادامه دسته بندی می شوند. جبرگرایی سخت. در جبرگرایی سخت فناوری مستقل از دغدغه های اجتماعی پیشرفت می کند. پیروان این نظریه معتقد هستند که فناوری، مجموعه ای از نیروهای قدرتمند را ایجاد می کند که در راستای قانون مندسازی فعالیت های اجتماعی ما و معانی آن ها عمل می کنند. بر اساس این دیدگاه، ما خودمان را در جهت برآورده کردن نیازهای فناوری سازماندهی می کنیم. حاصل این سازماندهی، فراتر از کنترل ما خواهد بود یا آزادی تصمیم گیری با در نظر گرفتن نتیجه را نخواهیم داشت (فناوری خود مختار). فیلسوف فرانسوی قرن بیستم و نظریه پرداز اجتماعی ژاک الول به جبرگرایی سخت اعتقاد داشت و حامی
فناوری خودمختار بود. در کار سال ۱۹۵۴، جامعهٔ فناوری، الول عنوان می کند که فناوری، به دلیل قدرتی که از طریق اثربخشی به دست آورده است، از طریق انتخاب طبیعی جنبه های اجتماعی مناسب برای پیشرفت را مشخص می کند. ارزش های یک سیستم اجتماعی، اخلاقیات، فلسفه و غیره، که در پیشرفت فناوری بیشترین سهم را دارند به سیستم اجتماعی اجازه می دهند که در ازای سیستم های اجتماعی که اخلاقیات، فلسفه و غیره که تأثیر کمی در پیشرفت فناوری دارند، قدرتش را تقویت کند و گسترش یابد. تئودور. جی. کاکزینسکی یکی از پیروان جبرگرایی سخت است. بر اساس گفته های او، عوامل عینی در محیط انسان، عوامل مشخص کنندهٔ اصلی در تکامل سیستم های اجتماعی هستند. در حالیکه جغرافیا، آب و هوا و سایر عوامل طبیعی به صورت عمده پارامترهای شرایط اجتماعی را در تاریخ بشر مشخص کرده اند، فناوری در سال های اخیر عامل عینی مسلط شده است. جبرگرایی نرم. همان طور که از اسم آن برمی آید، یک دیدگاه منفعل دربارهٔ روش تقابل فناوری با شرایط اجتماعی- سیاسی است. طرفداران این نظریه بر این باورند که فناوری نیروی اصلی جهت دهنده به تکامل ماست اما ما شانس این را داریم که در برابر حاصل هر موقعیت، تص
میم گیری کنیم. این به معنای پذیرش وجود قدرت انتخاب نیست، بلکه تنها به این معنی است که ما می توانیم تاس را بیندازیم و منتظر مشاهدهٔ عواقب آن شویم. نوع دیگری از جبرگرایی نرم فرضیهٔ ارائه شده توسط ویلیام فیلدینگ آگبورن است که در آن، جامعه باید خود را با عواقب یک اختراع شاخص وفق دهد و این مسئله پس از یک دورهٔ عقب ماندگی فرهنگی روی می دهد. فناوری به عنوان عامل خنثی. افرادی که معتقدند فناوری یک عامل بی طرف است، آن را نه خوب و نه بد می بینند و آنچه برای آن ها اهمیت دارد نحوهٔ استفادهٔ ما از فناوری است. برای مثال، به عقیدهٔ طرفداران این دیدگاه «اسلحه ها بی طرف هستند و این بسته به ماست که چطور از آن ها استفاده کنیم» (گرین ۲۰۰۱). مکنزی و وایکم بر این باورند که فناوری بی طرف است، به شرط آنکه قبلاً هرگز استفاده نشده باشد یا هیچ کس نداند که برای چه منظور استفاده خواهد شد. در عمل، در صورتی که جامعه از قابلیت استفاده از اسلحه بی اطلاع باشد، اسلحه به عنوان یک اختراع خنثی طبقه بندی می شود. واضح است که چنین جامعه ای وجود ندارد و به محض آگاهی دربارهٔ فناوری جدید در پیشرفت اجتماعی غرق خواهد شد و دیگر چیزی بی طرف نیست. بر اساس نظ
ر لیلیا گرین، اگر کسی بر این باور باشد که فناوری خنثی است به شرایط اجتماعی و فرهنگی حاصل از فناوری بی توجه است. این دیدگاه به عنوان technological instrumentalism شناخته می شود. در چیزی که اغلب به عنوان بازتاب این موضوع شناخته می شود، مورخ، کرنزبرگ، اولین قانون از قوانین شش گانهٔ فناوری چنین نوشته: فناوری نه خوب است، نه بد است، نه بی طرف. نقد. شک گرایی در رابطه با جبرگرایی فناورانه همراه با بدبینی رو به رشد دربارهٔ دانش فناوری در اواسط قرن بیستم، به ویژه در زمینهٔ استفاده از انرژی هسته ای در تولید سلاح های هسته ای، آزمایش های نازی ها بر روی انسان ها در طول جنگ جهانی دوم، و مشکلات توسعهٔ اقتصادی در جهان سوم، ظاهر شد. به عنوان یک نتیجهٔ مستقیم، علاقه به کنترل بیشتر بر مراحل توسعهٔ فناوری، موجب توهم زدایی مدل جبر گرایی فناورانه در مراکز آموزشی شد. نظریه پردازان مدرن فناوری و جامعه، جبرگرایی فناورانه را مدل دقیقی برای نشان دادن شیوهٔ تقابل ما با فناوری نمی دانند. با این حال، زبان و فرضیه های جبرگرایانه سرشار از نوشته های حامیان فناوری، صفحه های تجاری مجله های پرطرفدار، و گزارش های زیادی دربارهٔ فناوری است. از سوی
دیگر، تحقیق در مطالعات علم و فناوری، ساختار اجتماعی فناوری، و حوزه های مربوط بر نگرش های دیگری تأکید دارند که در برابر فرمولاسیون راحت مقاومت می کنند. آن ها تأکید دارند که ارتباط بین فناوری و جامعه نمی تواند به یک رابطهٔ سادهٔ علت و معلول تقلیل یابد، بلکه بیشتر رابطه ای در هم تنیده است که در آن فناوری نقش تعیین کننده را ایفا نمی کند، بلکه عمل می کند و در زمینهٔ اجتماعی پیچیده ای تحت تأثیر قرار می گیرد. اندرو فینبرگ، در مقاله اش با عنوان "عقلانی سازی معکوس: فناوری، قدرت و دموکراسی همراه فناوری" عنوان می کند جبرگرایی فناورانه ترکیب مناسبی نیست و نشان می دهد که دو فرضیهٔ جبرگرایانه را می توان به آسانی زیر سؤال برد و در این روش، عبارتی با عنوان " عقلانی سازی دموکراتیک " را مورد نیاز می داند. مخالفت با طرز تفکر جبرگرایی فناورانه در کارهای مربوط به ساختار اجتماعی فناوری (SCOT) بروز کرد. محققین این حوزه از جمله مکنزی و وایکمن، معتقد هستند که مسیر خلاقیت و عواقب اجتماعی آن، به شدت تحت تأثیر خود جامعه و عواملی مانند فرهنگ، سیاست، چیدمان های اقتصادی، مکانیزم های مقررات و امثالهم می باشد. در قوی ترین حالت، در جبر گرایی
اجتماعی، «آنچه اهمیت دارد، خود فناوری نیست بلکه سیستم اجتماعی و اقتصادی مربوط به آن است». وینر در مقالهٔ اثرگذار خود که بسیار هم مورد مخالفت قرار گرفت، با عنوان " آیا آنچه دست ساز است سیاست دارد؟" شکلی از جبرگرایی را نشان نداد بلکه سیاست های مختلف منابع فناوری را عنوان کرده است. این سیاست ها می توانند برخاسته از اهداف طراح و فرهنگ جامعه ای که فناوری در آن ظهور کرده، یا ناشی از خود فناوری به عنوان ضرورت کاربردی برای عملکرد آن باشند. برای مثال، رابرت موسز طراح شهری در نیویورک ادعا می کند که تونل های پارک وی در لانگ آیلند را کوتاه ساخته است؛ به طوری که اتوبوس ها نمی توانند از آنجا عبور کنند، بنابراین اقلیت ها از سواحل جزیره دور می مانند. این مثالی از سیاست های اعمال شده به صورت خارجی است. از طرف دیگر، ساختار دستور و کنترل مراجع قانونی ضرورتی عملی ست برای نیروگاه های انرژی هسته ای است تا از سوءاستفاده از ضایعات رادیواکتیو جلوگیری شود. وینر نه تسلیم جبرگرایی فناورانه می شود نه در برابر جبرگرایی اجتماعی سر تسلیم فرود می آورد. منشآ سیاست های مربوط به فناوری تنها با بررسی دقیق مشخصات و سوابق آن مشخص می شود. اگرچه، مد
ل جبرگرایی فناورانه در جامعه رواج داشته است، اما افراد برجستهٔ زیادی هم آن را به چالش کشیده اند. لیلیا گرین این مقوله را به این صورت توضیح می دهد: زمانی که در مورد فناوری به عنوان چیزی بیرون جامعه صحبت می کنیم، گفتن اینکه فناوری خنثی است، معنی می دهد. در حالیکه این ایده با در نظر گرفتن پویایی فرهنگ و جامعه قابل قبول نیست. هنگامی که فناوری در فرایندهای اجتماعی به کار گرفته می شود، هیچ چیز در مورد جامعه خنثی نیست. این مسئله مؤید یکی از مشکلات اصلی با جبرگرایی فناورانه و حاشای مسئولیت فردی برای تغییر است. جای خالی مشارکت انسانی برای شکل دهی جامعه و فناوری مشاهده می شود. ایدهٔ چالش برانگیز دیگرtechnological somnambulism است. عبارتی که توسط وینردر مقاله ای با عنوان "فناوری به عنوان گونه هایی از زندگی" ابداع کرد. در فرضیهٔ وینر ما احتمالاً در حال خواب گردی هستیم؛ توجه و آگاهی کمی در مورد نحوهٔ تقابل ما با فناوری داریم؛ و در عین حال هنوز احتمال این وجود دارد که یک بار دیگر بیدار شویم و کنترل مسیری که در آن هستیم را به دست گیریم. با این حال این فرایند نیازمند پذیرش ادعای رالف اسکرودر مبنی بر این است که کاربران تنها ا
ستفاده کنندهٔ منفعل فناوری نباشند بلکه به صورتی فعال آن را تغییر دهند. در مقابل جبر فناورانه، افرادی به جبرگرایی اجتماعی و پست مدرنیسم اعتقاد دارند. جبرگرایان اجتماعی معتقدند که محیط های اجتماعی به تنهایی انتخاب می کنند که کدام یک از فناوری ها را پذیرا باشند. با این نتیجه که هیچ یک از فناوری ها به خودی خود اجتناب ناپذیر محسوب نمی شوند. فناوری و فرهنگ بی طرف نیستند و هنگامی که آگاهی وارد معادله می شود، فناوری در فرایندهای اجتماعی به کار گرفته می شود. دانش ایجاد و توسعهٔ فناوری و چگونگی استفاده از آن دانش هایی مربوط به اجتماع هستند. پست مدرنیست ها دیدگاه دیگری را انتخاب می کنند، که معتقد است درستی یا نادرستی یک چیز، به محیط وابسته می باشد. آن ها باور دارند که تغییرات فناوری می توانند در گذشته، حال و آینده کاربرد داشته باشند. در باور آنها، تغییر فناوری تحت تأثیر خط مشی دولت، جامعه و فرهنگ است. آن ها مفهوم تغییر را یک پارادوکس می دانند، زیرا معتقدند تغییر متناوب است. برایان وینستون، نظریه پرداز مطالعات فرهنگی و رسانه، در پاسخ به جبرگرایی فناورانه مدلی را برای ظهور فناوری-هایی که مبتنی بر قانون سرکوب پتانسیل های ر
ادیکال هستند، ارائه می کند. در دو کتابش، فناوری های دیدن: عکاسی و سینماتوگرافی و تلویزیون و فناوری رسانه و جامعه، وی با به کارگیری مدل ارائه شده نشان می دهد که فناوری ها چگونه در طول زمان تکامل می یابند. همچنین چگونگی متعادل سازی و کنترل اختراع آن ها توسط جامعه و عوامل اجتماعی سرکوب کنندهٔ پتانسیل رادیکال فناوری ارائه شده، را بررسی می کند. جبرگرایی فناورانه و رکاب. یکی از مباحث در جبرگرایی فناورانه مربوط به رکاب و تأثیر آن بر ایجاد جامعهٔ فئودال در اواخر قرن ۱۸ اوایل قرن ۱۹ اروپا متمرکز شده است. لین وایت اولین کسی بود که این توازن را میان فئودالیسم و رکاب در رمان فناوری قرون وسطی و تغییرات اجتماعی مطرح کرد. به گفتهٔ وی از آنجایی که رکاب "نبرد سواره نظام را ممکن ساخت" شکل و فرم جدید جنگ سبب شد که سربازان در پشتیبانی از شهرهای فئودال بسیار موفق تر عمل کنند. (وایت، ۲) بنا به گفته وایت، برتری رکاب در نبرد، هنگام حمل نیزه بیشتر به چشم آمد. "علی رغم آنکه به منظور دیگری طراحی و ساخته شده بود، رکاب امکان حملات موثرتری را فراهم کرد: حالا سوارکار می تواند نیزهٔ خود را پایین آورده، بین بازو و بدن در حالت استراحت نگاه دا
رد. سپس هنگام ضربه به دشمن، آن را نه با فشار به عضلات خودش، بلکه با ترکیبی از وزن خود و اسب جنگیش به بدن دشمن وارد کند (وایت، ۲). وایت با استناد به یک پایگاه تحقیقاتی برجسته، مخصوصاً نظریات هنریک برونر"Der Reiterdienst und die Anfänge des Lehnwesens" ادعای خود مبنی بر ظهور فئودالیسم را ثابت می کند. با تمرکز بر سیر تحول جنگ، به خصوص "انحراف بخش قابل توجهی از ارتش ارزشمند کلیسا از پیاده نظام به سواره نظام" مربوط به چارلز مارتل، و همچنین با بهره گیری از تحقیقات برونر، وایت رکاب را به عنوان عامل پشت پرده در تغییرات بخش نظامی و متعاقباً ظهور فئودالیسم معرفی می کند (وایت، ۴). با تکیه بر خط مشی نوین جنگ که نتیجهٔ به کارگیری رکاب بود، وایت جبرگرایی فناورانه به عنوان ابزار ایجاد فئودالیسم در نظر می گیرد. البته رمان تکنولوژی قرون وسطی و تغییرات اجتماعی وایت، علی رغم تکمیل شدن، همواره زیر تیغ موشکافی و انتقادات سنگین قرار داشت. در زمان انتشار لطیف ترین نقدها به استدلال وایت، کار را ماجراجویی گمراه کننده ای تلقی کردند که به سبک شعارهای کلیشه ای قدیمی با زنجیره از استدلال های مبهم و نامفهوم از شواهد اندک در مورد پیشرفت فن
اوری" تلقی کرده اند. (Sawyer and Hilton, 90) آن ها سپس روش او و همچنین اعتبار جبرگرایی فناورانه را را محکوم کردند: " اگر آقای وایت می پذیرفت که تاکتیک های جنگی انگلستان و نرماندی در قرن یازدهم تفاوت چندانی نداشتند، شاید ضعف استدلال او کمتر به چشم می آمد؛ اما ضعف اصلی باقی خواهد ماند: رکاب به تنهایی قادر به توضیح تمامی تغییرات نیست (Sawyer and Hilton, 91)". هرچند برای ساویر و هیلتون رکاب در اجرای فئودالیسم مفید واقع شده بود، اما نمی تواند به تنهایی اعتبار ایجاد فئودالیسم را به دوش بکشد. علیرغم نقد بی رحمانهٔ ادعای وایت، جنبه جبرگرایی فناورانه رکاب همچنان موضوع بحث است. الکس رولند، مؤلف " یکبار دیگر به سوی رکاب؛ لین وایت کوچک، تکنولوژی قرون وسطایی و تغییرات اجتماعی" موضعی میانجی گرایانه به وجود میاورد: او الزاماً ادعای وایت را تحسین نمی کند، اما در برابر اتهامات بزرگ قصور فکری ساویر و هیلتون اندکی به دفاع از او برمی خیزد. رولند تمرکز وایت روی تکنولوژی را مرتبط¬¬ترین و مهم ترین جنبه تکنولوژی قرون وسطی و تغییرات اجتماعی می بیند و به جزئیات اجرایی آن توجه چندانی ندارد: "اما آیا این فضایل بسیار، این ابزار مورخان فن
اوری، سنگین تر از اساسی ترین معیارهای تخصصی است؟" آیا مورخان فناوری قادر به ادامهٔ خواندن و ارجاع کتابی مانند این، که به گفتهٔ یکی از منتقدان اخیر " بیش از حد ساده به موضوع پرداخته باشد، و با اصلاح ارتباطات اشتباه میان علت و معلول، و با شواهد منتخب ارائه شده که با ایده های پیش فرض (وایت) همخوانی داشته باشند"، هستند؟ به نظر من، پاسخ مثبت است. حداقل یک بلهٔ کیفی(Roland, 574-575)". ، رولند به طور عینی تکنولوژی قرون وسطی و تغییرات اجتماعی را موفقیتی بی ثبات می داند. به نظر او حداقل "بخش اعظم استدلال وایت به نظر این گونه می رسد … و سایر حرف هایش راه را برای تحقیقات بیشتر روشن کرده اند (Roland, 584)" این پذیرش جبرگرایی فناورانه در بهترین حالت مبهم و گیج کننده است. رولند جبرگرایی فناورانه را نه کاملاً مسلط بر تاریخ می داند، و نه آن را غایب در تاریخ می انگارد. در تطابق با معیار ساختار جبرگرایی فناورانه که به آن اشاره شد، می توان رولند را در گروه جبرگرایان نرم قرار داد. جبرگرایان فناورانه برجسته. توماس ال فرایدمن، روزنامه نگار آمریکایی، ستون نویس و نویسنده، در کتابش با عنوان جهان مسطح است، می پذیرد که یک جبرگرای فناور
انه است. تئوری های آینده گرای ریموند کورزویل دربارهٔ فردیت فناورانه، دیدگاه جبرگرایی فناورانه را دنبال می کند. برخی کارل مارکس را هوادار جبرگرایی فناورانه تعبیر می کنند و برای اثبات ادعای خود از عباراتی مانند «آسیاب دستی به شما جامعه ای با یک لرد فئودال خواهد داد» بهره می گیرند؛ اما دیگران بر این عقیده هستند که مارکس جبرگرا نبود. جبرگرای فناورانه، والتر آنگ گذار اجتماعی را از فرهنگ شفاهی به فرهنگ کتبی در اثرش «شفاهیت و سواد» مرور می کند. وی این پیشرفت خاص را به استفاده از فناوری های جدید مربوط به خواندن برای انتقال افکاری که پیشتر تنها بیان می شدند، ارزیابی می کند. او بحث را با این ادعا پیش می برد که نوشتن وابسته به متن است زیرا سیستم مدل سازی ثانویه می باشد. نوشتن، با تکیه بر سیستم ابتدایی گفتاری زبان، بر انرژی بالقوه زبان اثر می گذارد، زیرا برای انتقال اطلاعات تنها به حس بینایی وابسته است. به علاوه فناوری ایستای سواد، به صورت مجزا کاربرد و اثر آگاهی را محدود کرده و بدون شک بر تکامل جامعه اثر می گذارد. در واقع، آنگ عنوان می کند که نوشتن بیش از هر اختراع دیگری آگاهی بشر را دستخوش تغییر کرده است. جبرگرایی رسان
ه ای به عنوان گونه ای از جبرگرایی فناورانه. جبرگرایی رسانه ای به عنوان گونه ای از جبرگرایی فناورانه، وضعیتی فیلسوفانه و اجتماعی است که قدرت رسانه را در اثرگذاری روی اجتماع نشان می دهد. دو جبرگرای رسانه ای هارولد اینیس و مارشال مک لوکام کانادایی هستند. یکی از بهترین مثال ها برای جبرگرایی فناورانه در تئوری رسانه توسط مارشال مک لوهام و ایده های استاد او، اینیس با عنوان «هر رسانه یک پیام است» ارائه شده. آنها، هر دو، رسانه را جوهرهٔ تمدن می دانند. همراهی رسانه های مختلف با عواقب ذهنی مشخص توسط این دو نفر به عنوان جبرگرایی فناورانه قابل مشاهده است. این جبرگرایی های متنوع به نام جبرگرایی رسانه ای شناخته می شوند. براساس گفته های مک لوهام، نوعی پیوستگی بین رسانه های ارتباطی، فناوری و زبان وجود دارد. همچنین، بنجامین لی وورف چنین می گوید که زبان، درک ما را از اندیشیدن شکل می دهد (جبرگرایی زبانی). برای مک لوهام، رسانه در مقایسه با مفهوم کلی زبان، قوی تر و دارای جبر مستقیم است. مک لوهان ضرورتاً یک جبرگرای سخت نیست. در نسخه ای متعادل از جبرگرایی رسانه ای، او عنوان می کند که استفادهٔ ما از یک رسانهٔ خاص، اثر مشخصی بر ما خوا
هد داشت اما از آن مهم تر، زمینهٔ اجتماعی این کاربری است. جبرگرایی رسانه ای نوعی از تئوری محبوب و غالب دربارهٔ رابطهٔ فناوری و جامعه است. در دیدگاه جبرگرایانه، فناوری زندگی فعال خود را دارد و به عنوان محرک پدیده های اجتماعی در نظر گرفته می شود. اینیس عقیده دارد که توسعهٔ اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی هر دورهٔ تاریخی می تواند ارتباط مستقیم با فناوری وسایل ارتباط جمعی آن دوره داشته باشد. به این ترتیب، همچون هیولای دکتر فرانکنشتاین، فناوری به خودی خود زندگی می یابد یا حداقل قادر است رفتارهای انسانی را شکل دهد. با این حال وینر، مورد انتقاد بسیاری قرار گرفته است. برای مثال، ریموند ویلیامز جبر رسانه ای را نقد می کند، و بر این باور است که جنبش های اجتماعی فرایندهای رسانه ای و فناوری را تعریف می کنند. با در نظر گرفتن رسانه های ارتباطی، جبرگرایی مخاطب در مقابل جبرگرایی رسانه قرار دارد. جبرگرایی مخاطب به این صورت توضیح داده می شود که به جای رسانه به عنوان چیزی که بر روی مردم اثر می گذارد، تأکید بر روش برخورد مردم با رسانه است. افراد باید آگاه باشند که جبرگرایی برای جامعه شناسان مدرن و دانشمندان اجتماعی واژه ای منفی ا
ست و اغلب به مفهوم سوءاستفاده از آن یاد می شود.
هزار دره، کوهستانی میان شهرستان کیار، شهرستان لردگان و شهرستان بروجن در استان چهارمحال و بختیاری است. کوه هزار دره از شمال به دشت گندمان، از شمال غربی به سبزکوه و در دامنه جنوبی آن، رودخانه کره بس در جریان است. آبشار تنگ زندان، هزار دره را از سبزکوه جدا می کند. کوهستان هزار دره، بیش از ۱۷ قله بالای ۳٫۶۰۰ متر ارتفاع دارد. بلندای قله اصلی هزار دره ۳٫۸۷۴ متر از سطح آب های آزاد ارتفاع دارد.
اورستا (به لاتین: Ørsta) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. اورستا ۸۰۴٫۹۰ کیلومترمربع مساحت و ۱۰٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
اووره (به لاتین: Aure, Norway) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. اووره ۶۴۳٫۹۴ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۵۷۰ نفر جمعیت دارد.
اویروی (به لاتین: Averøy) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. اویروی ۱۷۶٫۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۶۵۱ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر Kokkola خواهرخواندهٔ اویروی هست.
اید (به لاتین: Eide) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. اید ۱۵۲٫۱۶ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۴۷۶ نفر جمعیت دارد.
یمنس (به لاتین: Gjemnes) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. یمنس ۳۸۱٫۹۹ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۵۵۷ نفر جمعیت دارد.
هالسا (به لاتین: Halsa) یک شهرستان در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. هالسا ۳۰۱٫۰۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۰۶ نفر جمعیت دارد.
رایندال (به لاتین: Rindal) یک شهرستان در کشور نروژ است که در استان مور او رومسدال واقع شده بود. طبق تعریف حاضر رایندال، در جنوب غربی استان تروندلاگ واقع شده است. این محدودهٔ شهرداری در سال ۱۸۵۸ با جدایی از شهرستان سورنادال تشکیل شده بود. در آن زمان محدودهٔ شهرداری تازه تأسیس رایندال، ۲۵۵۱ نفر جمعیت داشت. از آن زمان، این شهرداری تنها یک تغییر در مرزها داشته است؛ یعنی زمانی که در سال ۲۰۰۸ میلادی، منطقهٔ (فوسدال:Fossdal) با مساحتی برابر با ۸ کیلومتر مربع، در شمال غربی، به شهرداری (همنه:Hemne)در استان تروندلاگ منتقل شد. شهرداری رایندال، از اول ژانویه ۲۰۱۹ از استان موره او رومسدال، به استان تروندلاگ،منتقل شده است.این تغییر مطابق خواستهٔ اهالی محل صورت گرفته است. شهرداری رایندال، در حال حاضر، ۶۳۲ کیلومتر مربع مساحت دارد. جمعیت این شهرداری، ۲۰۲۸ نفر، برآورد می شود. بلندترین قله در محدودهٔ شهرداری رایندال، ۱۶۱۴ متر از سطح دریا ارتفاع داشته و (ترولهتا:Trollhetta) نامیده می شود. خصوصیات. رایندال ۶۳۱٫۸۴ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۰۶۱ نفر جمعیت دارد.
اسمولا (به لاتین: Smøla) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. اسمولا ۲۸۱٫۸۲ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۱۸۰ نفر جمعیت دارد.
ساندال (به لاتین: Sunndal) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. ساندال ۱٬۷۱۳٫۴۱ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۲۰۵ نفر جمعیت دارد.
سورنادال (به لاتین: Surnadal) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. سورنادال ۱٬۳۶۵٫۴۱ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۹۲۷ نفر جمعیت دارد.
تینگوول (به لاتین: Tingvoll) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. تینگوول ۳۳۶٫۹۲ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۱۱۶ نفر جمعیت دارد.
میدسوند (به لاتین: Midsund) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. میدسوند ۹۴٫۷۵ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۰۱۰ نفر جمعیت دارد.
نیست (به لاتین: Nesset) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. نیست ۱٬۰۴۶٫۳۲ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۰۷۴ نفر جمعیت دارد.
راوما یک شهرستان در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. راوما ۱٬۵۰۲٫۲۱ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۴۲۱ نفر جمعیت دارد.
ساندوی (به لاتین: Sandøy) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. ساندوی ۲۰٫۴۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۹۱ نفر جمعیت دارد.
وستنس (به لاتین: Vestnes) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. وستنس ۳۵۲٫۱۵ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۶۲۶ نفر جمعیت دارد.
هارام (به لاتین: Haram, Norway) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده است. خصوصیات. هارام ۲۶۰٫۵۸ کیلومترمربع مساحت و ۹٬۰۲۰ نفر جمعیت دارد.