Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
متروی سندای () سیستم قطار شهری زیرزمینی در شهر سندای، ژاپن است. این مترو که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شده، دارای ۲ خط، ۳۰ ایستگاه و ۲۸٫۷ کیلومتر طول می باشد. قطارهای شهری سری ۱۰۰۰ در متروی سندای، اولین قطار شهری در جهان بود که برای کنترل سرعت خود از منطق فازی استفاده کرد. این سیستم که توسط هیتاچی تولید شد، شروع حرکت و توقف های بسیار نرم و روان تری در مقایسه با سایر قطارها دارد و ۱۰٪ صرفه جویی در انرژی در مقایسه با اپراتور انسانی دارد.
فهرست سفارت های بولیوی، فهرستی از مراکز سفارتخانه و کنسولگری کشور بولیوی در سراسر جهان است. در نتیجه جنگ پاسیفیک بین پرو و بولیوی (۱۸۷۹ تا ۱۸۸۳)، شیلی از موقعیت استفاده کرد و حاکمیت خود را در بخش شمالی تا حدود یک سوم میزان قبلی گسترش داد که ضمن آن دسترسی بولیوی به اقیانوس آرام از بین رفت، و شیلی به ذخایر ارزشمند نیترات دست یافت. از همان موقع تا کنون روابط شیلی و بولیوی مکدر است و فقط به چند دفتر کنسولگری، جهت بهبود روابط بسنده کرده اند. جستارهای وابسته. روابط ایران و بولیوی
متروی یوکوهاما () سامانه قطار شهری زیرزمینی در شهر یوکوهاما، ژاپن است. این مترو که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، دارای ۲ خط، ۴۲ ایستگاه و ۵۳٫۴ کیلومتر طول می باشد.
ژرار داریو (؛ ۱۹۲۵–۲۰۰۴) بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون اهل آردن، فرانسه بود. از فیلم هایی که او در آنها بازی کرد می توان به "عشق گناه نیست" و "حرفه ای" اشاره کرد.
خط میناتومیرای () یک خط قطار شهری زیرزمینی در شهر یوکوهاما، ژاپن است. این خط که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شده، دارای ۶ ایستگاه و ۴/۱ کیلومتر طول می باشد.
گیزا رورینگ (؛ زادهٔ ) یک شاعر و هنرپیشه اهل مجارستان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به پسر شائول اشاره کرد.
لونته مولنار (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل رومانی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به پسر شائول اشاره کرد.
خط رینکای () یک خط قطار شهری زیرزمینی در شهر توکیو، ژاپن است. این خط که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شده، دارای ۸ ایستگاه و ۱۲/۲ کیلومتر طول می باشد.
آکیرا یوشیزاوا (؛ به ژاپنی:吉澤 章؛ – ) یک استاد بزرگ اوریگامی اهل ژاپن بود. اعتبار آکیرا یوشیزاوا در نقش او در رشد اوریگامی به مثابه هنر زندگی است. هرچند اوریگامی سده ها پیش توسط چینی ها ابداع شد و در قرن ششم میلادی به ژاپن رفت و در آنجا شکوفا شد و به گوشه ای از فرهنگ این کشور تبدیل شد. اما جهانیان زمانی به طور گسترده با اوریگامی آشنا شدند که آکیرا یوشیزاوا پیشرفت های جدید و وسیعی را در این عرصه به وجود آورد. بنا به برآورد خود او در سال ۱۹۸۹، تا آن سال بیش از ۵۰٬۰۰۰ مدلاوریگامی ساخته یود که تنها چند صد طرح از آن ها در ۱۸ کتاب او ارائه شده اند. آکیرا یوشیزاوا در ابداع بسیاری از تکنیک های مختلف اوریگامی پیشگام است، مانند تکنیک اوریگامی مرطوب که او سهم به سزایی در ابداع آن داشته است. در ۱۴ مارس ۲۰۱۲ موتور جستجوی گوگل به مناسبت ۱۰۱مین سالروز تولد آکیرا یوشیزاوا و به افتخار او گوگل دودل صفحه اصلی خود را در ژاپن تغییر داد. زندگی. آکیرا یوشیزاوا در ۱۴ مارس ۱۹۱۱ متولد شد. پدر و مادر او دامدار بودند. او فقط ۱۳ سال داشت که به توکیو نقل مکان کرد و به کار در یک کارخانه پرداخت. در اوایل دهه بیست سالگی از کارگر کارخانه به یک
طراح فنی ارتقا یافت. او مسئول آموزش هندسه پایه به کارکنان جدید بود و از هنر سنتی اوریگامی که در کودکی آموخته بود برای درک و ارتباط و حل مشکلات هندسی استفاده می کرد. در سال ۱۹۳۷، آکیرا یوشیزاوا شغل خود را در کارخانه ترک کرد و به صورت تمام وقت به اوریگامی پرداخت. آکیرا یوشیزاوا در سال ۱۹۵۴ مرکز اوریگامی بین المللی را در توکیو تأسیس کرد. این مرکز به ترویج شناخت اوریگامی، برپایی نمایشگاه ها، تظاهرات، و کلاس های آموزشی می پردازد. مهارت های یوشیزاوا در اوریگامی به او فرصت های زیادی برای سفر به نقاط متعدد جهان را می داد و او به عنوان سفیر فرهنگی ژاپن طی زندگی حرفه ای خود خدمت می کرد. امپراتور هیروهیتو در سال ۱۹۸۳ به او نشان آفتاب تابان درجه پنج، که یکی از بالاترین نشان های افتخار ژاپن است را عطا کرد. آکیرا یوشیزاوا در ۱۴ مارس ۲۰۰۵ در ۹۵مین زادروز تولدش بر اثر عوارض ناشی از ذات الریه درگذشت.
مارک هالیس (؛ زادهٔ - ۲۵ فوریه ۲۰۱۹) خواننده، ترانه سرا و موسیقی دان اهل بریتانیا بود که بین سال های ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۸ میلادی فعالیت می کرد. او خواننده گروه سینث پاپ و پست-راک تاک تاک بود. هالیس سال ۱۹۹۸ پس از انتشار نخستین و تنها آلبوم شخصی اش که همنام خود او بود، از دنیای موسیقی کناره گیری کرد.
بارک سایکوسیس () گروه موسیقی پست-راک انگلستانی برخاسته از شرق لندن است. این گروه که سال ۱۹۸۶ شکل گرفت با انتشار آلبوم هگز (Hex) در سال ۱۹۹۴، خود را به عنوان پیشگام سبک پست راک معرفی کرد.
کارولینا کلیفت (; زادهٔ ) ورزشکار بازنشستهٔ دو و میدانی اهل سوئد است. او در ماده های پرش سه گام، پرش طول، هفت گانه و پنجگانه رقابت می کرد و قهرمان المپیک ۲۰۰۴ در ماده هفت گانه و همچنین قهرمان سه دوره جهان و دو دوره قهرمانی اروپا در همین ماده بود.
یاکوب کوارناک () (مرگ ۱۶۰۶–؟) یکی از اولین هلندی هایی بود که با کشتی لیفده در ۱۶۰۰ به ژاپن رسیدند. برخی از همراهان او در این کشتی ملخیور فان سانتفورت، یان یوستن فان لودنشتاین و ویلیام آدامز بودند. یاکوب کوارناک در سال ۱۶۰۵ مأموریت یافت تا نامه ای را از طرف توکوگاوا ایه یاسو به فرماندار هلند موریس، شاهزاده هلند برساند. او در را بازگشت به هلند در تنگه ماژلان به دست پرتغالی ها کشته شد اما ملخیور فان سانتفورت به ژاپن برگشت.
موکای تاداکاتسو یا موکای شوگن (۱۵۸۲–۱۶۴۱) یک سامورایی در دوره آزوچی-مومویاما و اوایل دوره ادو بود. یک فرمانده نظامی و متولد دهمین سال از دوران تنشو بود. پسر بزرگ ماساسونا موکای بود. او راه پدرش را دنبال کرد و رئیس «نیروی دریایی موکای» شد و در خدمت توکوگاوا هیده تادا بود. در طی محاصره زمستانی اوساکا، او در نبرد دریایی دنپوگوچی همراه با نیروی دریایی کوکی به موفقیت های بزرگی دست یافت. نوادگان او موقعیت فوناته گاشیرا را در نیروی دریایی باکوفو به ارث بردند. در ۱۴ اکتبر ۱۹۸۶ درگذشت. بین سال های ۱۶۰۴ و ۱۶۰۶، به دستور توکوگاوا ایه یاسو، موکای شوگن، که فرمانده نیروی دریایی اوراگا بود، اولین کشتی بادبانی غربی ژاپن را به همراه ویلیام آدامز (دریانورد) و نجاران شهر ایتو ساخت. کشتی ۸۰ تنی بود. به آنها اجازه داد تا سواحل ژاپن را بررسی کنند. کشتی دوم و بزرگتر ۱۲۰ تنی که قادر به حرکت در دریاهای آزاد بود دوباره توسط توکوگاوا آیه یاسو سفارش داده شد. او بعداً در سال ۱۶۱۰ به سفارت اسپانیا قرض داده شد و از اقیانوس آرام عبور کرد. توسط اسپانیایی San Buena Ventura نامگذاری شد. سپس ثبت شده است که او در آماده سازی سفارت هاسه کورا تسونه
ناگا در آمریکا و اروپا در سال ۱۶۱۳ با حمایت خود از این مأموریت و تأمین نجار اصلی خود برای ساختمان San Juan Bautista شرکت کرده است. همچنین توسط ریچارد کوکز، رئیس کارخانه انگلیسی در هیرادو، گزارش شده است که با او و ویلیام آدامز دربارهٔ تهاجم نیروهای ژاپنی به فیلیپین در سال ۱۶۱۶ بحث کرده است. در سال ۱۶۰۱، تحت رهبری توکوگاوا هیده تادا، به غیر از پدرش ماساسونا، ۵۰۰ ککو در ولایت ساگامی و کازوسا دریافت کرد و به عنوان قاضی گوچوبون به هوری، ناحیه کاتسوشیکا، ولایت شیموسا (شهر اورایاسو کنونی، استان چیبا) رفت. ثبت است که در آنجا اردوگاهی برپا شده است. در طول محاصره زمستانی اوساکا، او به عنوان فرمانده نیروی دریایی به همراه موریتاکا کوکی، نوبوچیکا چیگا و میتسوتاکا اوباما خدمت کرد. آنها نیروهای خود را از مجاورت روستای شیمو فوکوشیما اعزام کردند و درگیری های مکرری با نیروی دریایی خاندان تویوتومی به رهبری هاروتان اوهنو در نبردهای نودا و فوکوشیما داشتند. در به دست گرفتن کنترل دریا در خلیج اوساکا موفقیت نشان داد. در نتیجه تلاش های او، در سال ۱۶۱۵، ۵۰۰ ککوی اضافی و سپس در سال ۱۶۱۷، ۲۰۰۰ ککو به او دادند که آن را به ۳۰۰۰ ککو تبدیل
کرد و پس از مرگ پدر، دارایی پدرش را با هم ترکیب کرد و ۵۰۰۰ ککو به نام کانئی به دست آورد. در سال ۱۶۲۵، مبلغ کل ۶۰۰۰ ککو در هر دو ولایت ساگامی و کازوسا بود و به عنوان یک هاتاموتو اصلی به دلیل جانبداری او از خاندان تویوتومی مهر و موم شد. تاداکاتسو در سال ۱۶۴۱ درگذشت و در هونکاکو-این، شاخه ای از معبد کانئی-جی در اوئنو به خاک سپرده شد، اما بعداً توسط ماسارو موکای کانشویو به معبد یوگاکو-جی در فوکاگاوا، بخش کوتو منتقل شد. پس از مرگ تاداکاتسو، پسر دوم او، نائومونه، به ریاست خانواده رسید، زیرا پسر بزرگش، ماساتوشی موکای، از ناراحتی پدرش رنج برده بود و در انزوا در کوه کویا زندگی می کرد. با این حال، نائومونه درگذشت و یک فرزند خردسال را پشت سر گذاشت، بنابراین برادر کوچکترش، ماساکاتا موکای، جانشین او شد. تاداکاتسو اولین کسی بود که لقب «شوگن» به او داده شد و این عنوان تا زمان سقوط ادو باکوفو به مدت ۱۱ نسل به ارث رسید.
اوراگا، کاناگاوا () یکی از تقسیمات یوکوسوکا، کاناگاوا، در استان کاناگاوا، در ژاپن است. اوراگا در جنوب شرقی شبه جزیره میئورا واقع شده است.
گرسنگی شدید یا گرسنگی مُهلک که گشنه مانی نیز نامیده می شود، نوعی گرسنگی حاد است که می تواند باعث مرگ یا منجر به ضررهای جبران ناپذیر بر روی ارگان های داخلی بدن انسان و جانوران شود. گرسنگی مُهلک می تواند ناشی از سوءتغذیه، قحطی یا ناشی از امراضی چون بی اشتهایی عصبی یا حتی حرکتی اعتراض چون اعتصاب غذا باشد. در طول تاریخ موارد متعددی از گُشنه مان کردن محکومین یا زندانیان با هدف شکنجه یا حتی به عنوان شیوه ای از اعدام، انجام گرفته است. طبق اعلام سازمان جهانی بهداشت، گرسنگی یک تهدید جدی برای بهداشت عمومی جهان است. سازمان جهانی بهداشت همچنین اعلام کرده است که سوء تغذیه، تا حد زیادی، بزرگ ترین عامل مرگ و میر کودکان است که در نیمی از موارد این چنین بوده است. سوء تغذیه عامل مهمی در مرگ ۳٫۱ میلیون کودک زیر پنج سال در هر سال است. بدست آوردن ارقام و آمار از گرسنگی واقعی دشوار است، اما طبق گزارش سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد، فائو کمترین وضعیت شدید سوء تغذیه امروز ۸۴۲ میلیون نفر، یا حدود یک هشتم (۱۲٫۵٪) جمعیت جهان را دربر می گیرد. معده متورم نشان دهنده نوعی سوء تغذیه را نشان می دهد که کواشیورکور (به انگلیسی: Kwashiorkor)
نامیده می شود. چگونگی توسعه این بیماری به طور دقیق مشخص نیست. ابتدا تصور می شد به رژیم های غذایی با کربوهیدرات بالا اما کم پروتئین مثلاً ذرت مربوط می شود. از آنجا که بسیاری از بیماران آلبومین کم دارند، تصور می شود که یک نتیجه از این وضعیت است. علل احتمالی می توانند مسمومیت آفلاتوکسین، استرس اکسید کننده، اختلال در تنظیم و تغییرات میکروبی روده ای باشند. درمان می تواند به کاهش علائم مانند کاهش وزن کاهش وزن و ضعف ماهیچه، کمک کند با این حال پیشگیری اهمیت زیادی دارد. علائم و نشانه ها. علائم اولیه شامل رفتار تکانشی، زود رنجی و بیش فعالی است. آتروفی (از دست رفتن) معده، ادراک گرسنگی را تضعیف می کند، زیرا ادراک گرسنگی توسط آن قسمت از معده که خالی است کنترل می شود. افراد مبتلا به گرسنگی به طور قابل توجهی چربی (بافت چربی) و توده عضلانی از دست می دهند زیرا که بدنشان این بافت ها را برای کسب انرژی تجزیه می کند. کاتابولیز فرایند بدن است که عضلات خود را تجزیه می کند و دیگر بافت ها برای حفظ سیستم های حیاتی مثل دستگاه عصبی و عضله قلب عمل می کند. کمبود انرژی ذاتی در گرسنگی موجب خستگی می شود و قربانی را با گذشت زمان بیهوش تر می ک
ند. همان طور که فرد گرسنه برای انتقال یا حتی خوردن ضعیف می شود، تعاملش با جهان اطراف کاهش می یابد. در زنان، زمانی که درصد چربی بدن برای حمایت از یک جنین کم است، امنوره متوقف می شود. قربانیان گرسنگی اغلب آنقدر ضعیف می شوند که قادر به احساس تشنگی نیستند و به همین دلیل مبتلا به دهیدراسیون می شوند. تمام حرکات به علت آتروفی عضلانی دردناک می شود و به دلیل بی آب بودن بدن پوست خشک و ترک خورده می شود. با یک بدن ضعیف ورود بیماری ها عادی است. برای مثال قارچ هایی در زیر مری پدید می ایند که بلع را دردناک می کنند. آویتامینوز کمبود ویتامین نیز یک نتیجه معمول از گرسنگی است که اغلب منجر به کم خونی، بری بری، پلاگر و اسکوربوت می شود. این بیماری ها به طور کلی می تواند باعث اسهال، راش (ضایعه پوستی)، ورم و نارسایی قلبی شود. در نتیجه افراد اغلب زودرنج و بی حوصله می شوند. داده های علمی کافی برای اینکه دقیقاً چه مدت فرد می تواند بدون غذا زندگی کند، وجود ندارد.گر چه طول این زمان به نسبت درصد چربی بدن و سلامت عمومی متفاوت است، یک مطالعه پزشکی برآورد می کند که گرسنگی کامل در بزرگسالان در ۸ الی ۱۲ هفته به مرگ منتهی می شود. موارد خاصی وجو
د دارد از افرادی که تا ۲۵ هفته بدون غذا زندگی می کنند. گرسنگی شدید زمانی شروع می شود که یک فرد حدود ۳۰ درصد از وزن طبیعی بدن خود را از دست داده است. هنگامی که این از دست دادن وزن به ۴۰٪ می رسد، مرگ تقریباً اجتناب ناپذیر است. گرسنگی شدیدعدم توازن بین مصرف انرژی و کسب انرژی است. بدن بیشتر از آنچه بدست می آورد انرژی مصرف می کند. این عدم توازن می تواند از یک یا چند وضعیت جسمی یا موقعیت های موقتی رخ دهد که می تواند شامل موارد زیر باشد:
تاناکا شوسوکه یا تاناکا کاتسوسوکه یک تکنسین بلندپایه و معامله گر فلزات اهل کیوتو در اوایل قرن ۱۷ بود. نام وی به عنوان اولین ژاپنی که برای اولین بار به آمریکا در سال ۱۶۱۰ سفر کرد ثبت شده است. وی در سال ۱۶۱۱ به ژاپن بازگشت و دوباره در ۱۶۱۳ به شمال آمریکا و سفارت به وجود آمده توسط هاسه کورا تسونه ناگا رفت. در مجموع، او دو رفت و برگشت بین ژاپن و شمال آمریکا انجام داد. تاناکا شوسوکه به ایجاد روابط تجاری و دیپلماتیک بین ژاپن و امپراتوری اسپانیا کمک کرد.
لستر بنگز (؛ – ) روزنامه نگار، منتقد و نویسنده موسیقی راک، و موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا بود. او برای مجله های رولینگ استون و کرییم می نوشت و از برجسته ترین منتقدان روزگار خود بود که تأثیر بسزایی بر جریان نقد موسیقی راک گذاشت. جیم دیروجاتیس موسیقی شناس و ژورنالیست آمریکایی لستر بنگز را برترین منتقد موسیقی راک در آمریکا دانسته است.
پادشاهی آیوتایا () یک پادشاهی در تایلند بود که بین سال های ۱۳۵۱–۱۷۶۷ ادامه داشت.
جانک () نوعی کشتی بادبانی با سبک مخصوص در دوران باستان چین بود که امروزه نیز هنوز استفاده می شود. جانگ برای انجام سفرهای دریایی از اوایل قرن ۲ میلادی مورد استفاده قرار گرفت و به سرعت در طول دودمان سونگ (۹۶۰–۱۲۷۹) توسعه یافت.
ژواو رودریگز (؛ ۱۵۵۸، ۱۵۶۱ یا ۱۵۶۲ – ۱۶۳۳ یا ۱۶۳۴) یک کشیش، میسیونر، و زبان شناس اهل پرتغال بود. وی مترجم توکوگاوا ایه یاسو بود. رودریگز در ژوئن سال ۱۶۱۰ در نتیجه حادثه اوکاموتو دایهاچی از ژاپن اخراج شد. این کشتی در ارتباط با حوادث درگیری در ماکائو در سال ۱۶۰۹ قرار داشت. در آن حادثه چندین ملوان ژاپنی کشته شده بودند. پس از بازگشت مسئول حادثه به ناکازاکی، مقامات ژاپنی سعی برای مقابله کرده و قصد داشتند کاپیتان پرتغالی را که مسئول حادثه بود، دستگیر کنند. در درگیری ای که به دنبال آن رخ داد، کشتی پرتقالی در حالی که در تلاش برای ترک بندر بود توسط کاپیتان پرتغالی به آتش کشیده شد و غرق شد. به تلافی این حادثه مبلغان مسیحی پرتغالی از جمله ژواو رودریگز از ژاپن اخراج شدند.
پادشاهی پاتانی () یک پادشاهی در قسمت هایی از تایلند در استان پاتانی، استان یالا، استان ناراتیوات و بیشتر نواحی مالزی کنونی بود.
جان ساریس () (۱۵۸۰–۱۶۴۳) نخستین انگلیسی بود که در ۱۶۱۳ با یک «کشتی انگلیسی» به ژاپن رسید. او کارمند کمپانی هند شرقی بریتانیا بود. قبل از او ویلیام آدامز با یک کشتی هلندی به نام لیفده به عنوان نخستین انگلیسی به ژاپن رسیده بود. در نخستین سفر انگلیسی به ژاپن که لندن را در سال ۱۶۱۱ ترک کرد، تاجر اصلی بود. او در یمن توقف کرد، هند (که در ابتدا قصد داشت از آن بازدید کند) را از دست داد و به جاوه رفت، که تنها ایستگاه تجاری دائمی انگلیسی (یا «کارخانه») در آسیا بود. ساریس قبل از آن بیش از پنج سال را به عنوان یک تاجر در جاوه گذرانده بود و با شرکت هند شرقی سفر دوم به رهبری هنری میدلتون رفته بود. او در آنجا رئیس پایگاه تجاری شد، اما در سال ۱۶۱۰ به لندن بازگشت. دوباره، در سال ۱۶۱۲، ساریس تصمیم گرفت کشتی های دیگر خود را به خانه بفرستد، و فقط یک کشتی، کلو (میخک) را به ژاپن برد، جایی که در تابستان ۱۶۱۳ رسید. اگرچه ویلیام آدامز شناخته شده تر است و، نخستین انگلیسی بود که در آوریل ۱۶۰۰ وارد ژاپن شد، او این کار را به عنوان ناوبر کشتی هلندی لیفده (عشق) به جای سوار شدن بر یک کشتی انگلیسی انجام داد. ساریس از آدامز که مشاور شوگون در ا
مور خارجی شده بود کمک های زیادی دریافت کرد. در نتیجه، ساریس توانست با شوگون بازنشسته، توکوگاوا ایه یاسو، که هنوز قدرت را در دست داشت، و همچنین پسرش، شوگون توکوگاوا هیده تادا، ملاقات کند. ایه یاسو به ساریس وعده مزایای تجاری گسترده را برای انگلیسی ها داد و همراه با آدامز، بندر اوراگا (کاناگاوا) را به عنوان محل ایجاد پایگاه تجاری و نقطه استراتژیک دسترسی به خلیج ادو پیشنهاد کرد. اما ساریس تصمیم گرفت کارخانه (منطقه بازرگانی) انگلیسی را دور از پایتخت شوگون، ادو (توکیوی امروزی)، در هیرادو (ناگاساکی)، جزیره ای کوچک در نزدیکی کیوشو، بزرگ ترین جزیره جنوبی ژاپن، قرار دهد. هلندی ها قبلاً در آنجا با موفقیت معامله می کردند. ساریس دوباره از توکوگاوا دیدن کرد. او با مجوز شوئین سن (مهر قرمز) به انگلیسی ها امتیاز داد و به آنها «مجوز رایگان برای اقامت، خرید، فروش و مبادله» در ژاپن داد. در این جلسه آدامز از توکوگاوا اجازه بازگشت به کشورش را گرفت اما در نهایت او پیشنهاد ساریس را برای برگرداندن خود به انگلیس را رد کرد: «به او پاسخ دادم که سال های زیادی را در این کشور گذرانده ام که در آن فقیر بودم. .. [و] در آرزوی به دست آوردن چیزی
قبل از بازگشتم». به نظر می رسد که دلایل واقعی او بیشتر ناشی از اختلاف عمیق او نسبت به ساریس است: «دلیل اینکه من با او همراه نشدم، آسیب های گوناگونی بود که به من زده شد، که برای من چیزی بسیار عجیب و دور از انتظار بود.» (نامه های ویلیام آدامز) آدامز در ۲۴ نوامبر ۱۶۱۳ در کمپانی هند شرقی بریتانیا تازه تأسیس شده در هیرادو (ناگاساکی) با دستمزد سالانه ۱۰۰ پوند انگلیس استخدام شد. این بیش از دو برابر دستمزد معمولی ۴۰ پوندی بود که سایر عوامل در هیرادو دریافت می کردند. آدامز، تحت رهبری ریچارد کوکز و به همراه شش هموطن دیگر خود در سازماندهی این شهرک جدید انگلیسی نقش اصلی را ایفا کرد. ورود به ژاپن. چهار سال پس از آمدن فرستاده سلطنتی هلند به ژاپن ساریس به ژاپن آمد. ویلیام آدامز نیز عمیقاً در مذاکرات تجاری با بریتانیا درگیر بود. از دیدگاه آدامز، او تنها از هلند حمایت نمی کرد. او آنچه را که برایش اتفاق افتاده بود در نامه ای خلاصه کرد و به انگلستان فرستاد. در این نامه همچنین آمده بود که امپراتور ایه یاسو می خواست با بریتانیا تجارت کند و توصیه می کرد که بریتانیا با ژاپن تجارت کند. نامه آدامز به جان ساریس، فرستاده بریتانیا تحوی
ل داده شد. در انگلستان شایعاتی مبنی بر کار آدامز زیر نظر امپراتور ژاپن منتشر شده بود و شرکت هند شرقی بریتانیا نخستین جایی بود که اطلاعاتی در مورد آدامز دریافت کرد. مدیران شرکت، با تکیه بر مشاوره و حمایت آدامز، تصمیم گرفتند تجارت خود را با ژاپن آغاز کنند و یک نماینده به ژاپن فرستادند. جان ساریس، فرمانده ناوگان شرکت بریتانیایی هند شرقی، با نامه ای از پادشاه جیمز اول به توکوگاوا ایه یاسو به ژاپن آمد. مأموریت ویژه ای برای تبلیغ محصولات انگستان از قبیل پارچه به او محول شد. در میان آنها دستور داده شد که با آدامز از آنجا که فرد مهمی بود محترمانه رفتار کنند و در صورت تمایل به بازگشت او به وطن، اتاق مخصوصی به او بدهند و امکانات لازم را برای او فراهم کنند. خود ساریس نامه آدامز را در جاوه دریافت کرد. تاریخ این نامه ۲۳ اکتبر ۱۶۱۱ است و به نظر می رسد نامه طولانی ای باشد که آدامز از هیرادو خطاب به انگلیسی ها نوشته است. گمان می رود که آدامز به کشتی های همکارانش که از ژاپن حرکت می کردند، سپرده بود تا نامه هایش را در هر فرصتی به انگلستان برسانند. این نامه به سرزمین مادری رسید و سرانجام پادشاه انگلستان را به حرکت درآورد. در ای
ن شرایط، در ۱۲ ژوئن ۱۶۱۳، میخک به فرماندهی ساریس، نخستین کشتی بریتانیایی بود که وارد هیرادو (ناگاساکی) شد. «تواریخ آویلا گیرون از پادشاهی ژاپن» وضعیت آن زمان را به شرح زیر توصیف می کند. «سال گذشته در سال ۱۶۱۳، یک کشتی واقعاً زیبا از پادشاه انگلیس به ژاپن وارد شد که حامل فرستاده ای نزد ایه یاسو بود.»("تواریخ پادشاهی ژاپن"). انگلستان به عنوان یک تاجر، دشمن اسپانیا است. ستایش کشتی بریتانیایی به عنوان «یک کشتی واقعاً زیبا» به وضوح نشان می دهد که بریتانیا در عصر اکتشاف طلوع پیدا کرده و به جای اسپانیا و پرتغال توانایی اش در حال افزایش است. وقتی ساریس وارد بندر هیرادو شد، از شیگنوبو ماتسورا، ارباب قلمرو هیرادو دعوت کرد تا سوار کشتی شود. ر آن زمان سلیس سعی کرد نامه شخصی پادشاه بریتانیا را به ماتسورا نشان دهد، اما ماتسورا تا رسیدن آدامز از دیدن آن امتناع کرد. ساریس تا حدی در ژاپن به دلیل هدیه شگفت انگیزی که آورده بود مورد استقبال قرار گرفت. این یک تلسکوپ بود که به عنوان «نقره ای طلایی» توصیف می شد و بسیار بزرگ بود. این نخستین تلسکوپ بود که اروپا را ترک کرد و نخستین تلسکوپی بود که به عنوان هدیه سلطنتی ساخته شد. این تلس
کوپ اکنون موجود نیست. انتخاب هیرادو به عنوان پایگاه تجاری. نمونه ای از آنچه آدامز نتوانست انجام دهد، پیشنهاد جذب اوراگا (کاناگاوا) برای تبدیل شدن به یک بندر تجاری است. در آن زمان ایه یاسو به گسترش تجارت با اسپانیا فکر می کرد و در نظر داشت بندر اوراگا (کاناگاوا) را باز کند و یک مسیر تجاری ایجاد کند که آکاپولکو در (مکزیک)، اوراگا و مانیل را به هم متصل کند. شاید به خاطر همین ایده، ایه یاسو قلمرو همی نزدیک اوراگا را به آدامز داد و همچنین عمارتی در اوراگا به او داده شد. پس از اینکه هندریک بروور، مدیر پست تجاری هیرادو هلند، در سال ۱۶۱۲ با ایه یاسو و هیده تادا دیدار و گفتگو داشت، آدامز او را به اوراگا برد و به او فرصت داد تا لنگرگاه را بازرسی کند. با این حال، هندریک بروور ترغیب آدامز را نپذیرفت و از انتقال پست تجاری به اوراگا امتناع کرد، به این دلیل که قبلاً یک پست تجاری در هیرادو (ناگاساکی) ساخته بود. این بازدید برای جذب شهر اوراگا برای ساریس که از ادو بازدید کرده بود نیز انجام شد. ساریس که در پاسخ به دعوت پرشور آدامز به بازدید اوراگا رفت، در دفتر خاطرات خود نوشت که «اوراگا بندری بهتر از هیرادو بود.» با این حال، در
۲۶ نوامبر ۱۶۱۳، پس از بحث در کمیته ای متشکل از مقام های تجاری، ساریس تصمیم گرفت تا پست تجاری بریتانیا را در هیرادو تأسیس کند. در نتیجه، برنامه ایه یاسو برای توسعه اوراگا به عنوان یک بندر بین المللی، علی رغم تلاش های جدی آدامز برای جلب نظر هلندی ها و بریتانیایی ها، محقق نشد. ایجاد پست تجاری هیرادو توسط شرکت های هلندی و انگلیسی، تأثیر عمده ای بر روابط بعدی ژاپن-هلند و ژاپن-بریتانیا گذاشت. به این دلیل که به نظر می رسد ایجاد یک پست تجاری در اوراگا، درست در نزدیکی ادو، سودمندتر بود. اگر اوراگا پایگاه آنها بود، آنها می توانستند بدون دخالت ارباب هیرادو یا قاضی ناگاساکی، مستقیماً با شوگون سالاری ارتباط برقرار کنند. علاوه بر این، به دلیل دوری بسیار هیرادو، از ادو، نفوذ این دو شرکت بر شوگون سالاری بسیار محدود بود. حدس زده می شود که این انتخاب مکان یکی از دلایل خروج پست تجاری انگلیس از ژاپن در سال ۱۶۲۳ بوده است. پست تجاری هلند نیز در سال ۱۶۴۱ مجبور به نقل مکان به ناگاساکی شد. برنامه سفر در ژاپن. ۱۶۱۳ در سال ۱۶۱۳، سرانجام به ویلیام آدامز اجازه داده شد تا در صورت تمایل ژاپن را ترک کند. با این حال، زمانی که واقعاً این فرص
ت پیش آمد، او از پیوستن به کاپیتان ساریس در سفر خسته کننده، طولانی و بالقوه خطرناک بازگشت به انگلستان خودداری کرد. برگشت به انگلستان. پس از چند ماه، در پایان سال ۱۶۱۳، ساریس با کشتی به انگلستان رفت و ریچارد کوکز را مسئول عملیات هیرادو گذاشت. این شکست تا حد زیادی به دلیل این واقعیت بود که انگلیسی ها برای فروش بهترین محصول داخلی خود که پارچه های پشمی بود به ژاپن آمدند، اما این پارچه در مسیر پوسیدگی پیدا کرده بود. تلاش های انگلیسی ها برای توسعه روابط تجاری با چین در این زمان نیز با شکست مواجه شد، و بنابراین کارخانه هیرادو ده سال بعد، در سال ۱۶۲۳، «موقتاً» متروک شد. ساریس هدایای متقابل ایه یاسو را برای شاه جیمز، برای تشکر از تلسکوپ، که نقاش های خیره کننده ای بود، و از خود شوگون، دو لباس زره (که موجود است) تحویل گرفت. او زمانی که به «تجارت خصوصی» (قاچاق) متهم شد، با ظلم هایی مواجه شد و همچنین مشخص شد که در اطراف لندن تعدادی «کتاب و تصاویر» وابسته به عشق شهوانی ژاپنی (شونگا) را نشان داده است. با این حال، او توسط کمپانی هند شرقی از اتهام اول تبرئه شد، در حالی که تصاویر شهوانی خود را برای نابودی تحویل داد. در پی گشای
ش دفتر تجاری کمپانی هند شرقی بریتانیا در هیرادو، در طی ده سال (۱۶۱۳ و ۱۶۲۳)، به غیر از نخستین کشتی، تنها سه کشتی انگلیسی دیگر به طور مستقیم از لندن به ژاپن حمل و نقل کالا را انجام دادند. بار این کشتی ها همواره حاوی کالاهای کم ارزش در بازار ژاپن توصیف شده است. تنها تجارتی که سودی عاید دفتر تجاری کمپانی هند شرقی بریتانیا می کرد، تجارت بین ژاپن و نواحی جنوب شرقی آسیا بود. آدامز عمدتاً کالاهای چینی را در قبال نقره ژاپنی مبادله می کرد: «اگر امید به تجارت با چین، یا تهیه برخی از کالاهای سودآور از سیام، پادشاهی پاتانی و کوچین چین وجود نداشت، لزومی به ماندن در ژاپن نبود. اما مطمئناً اینجا به اندازه کافی نقره است و ممکن است ماندن لذت بخش باشد، اما ما باید کالاها را به دلخواه آنها بیاوریم. (خاطرات ریچارد کوکز، ۱۶۱۷)» ساریس از این سفر بسیار ثروتمند شده بود. او با آن، دختر تاجر ثروتمند لندنی ویلیام مگز، نوه (از طرف مادرش) سر توماس کامبل، لرد شهردار در ۱۰–۱۶۰۹ ازدواج کرد. او در هشتمین سال ازدواج آنها بدون مشکل در ۲۱ فوریه ۱۶۲۳ در سن ۲۹ سالگی احتمالاً در هنگام زایمان درگذشت. او هرگز دوباره ازدواج نکرد. ساریس سپس به یک عمار
ت زیبا در نزدیکی تیمز در فولهام به نام گودریچز نقل مکان کرد که در پشت کلیسای تمام سنت ها در فولام قرار داشت. در سال ۱۷۵۰ تخریب شد و خانه های صدقه سر ویلیام فاول اکنون در محل آن قرار دارد. او در اینجا بی سر و صدا زندگی کرد تا زمستان ۱۶۴۳، زمانی که در ۱۱ دسامبر درگذشت. او در وصیت نامه خود (که نسخه ای از آن در سامرست هاوس موجود است) به تاریخ ۱۸ آوریل ۱۶۴۳ که در ۲ اکتبر ۱۶۴۶ ثابت شد، بخش عمده ای از دارایی خود را به فرزندان برادر ناتنی خود جورج که در سال ۱۶۳۱ درگذشته بود واگذار کرد. اما برای فقرای محله فولهام سی پوند گذاشت تا در نان های دو پنی خرج شود و هر یکشنبه بعد از موعظه به سی فقیر تقسیم شود تا مقدار آن تمام شود. نام خانوادگی غیرمعمول او املای متفاوتی از Sayers است. مجلات ساریس در سال ۱۹۰۰ با عنوان سفر کاپیتان جان ساریس به ژاپن، ۱۶۱۳، ویرایش شده توسط ارنست میسن ساتو منتشر شد.
پارکلِت بخشی از پیاده رو است که فضای بیشتر و امکانات رفاهی برای مردمی که از یک خیابان استفاده می کنند فراهم می کند. یک پارکلت بیرون زدگی از پیاده رو است و بخشی از خط پارکینگ خیابان را در بر می گیرد و اندازه آن به اندازه چند جای پارک خودرو است. پارکلت یک فضای اضافی در پیاده رو است که برای عابران امکان توقف، نشستن و استراحت را هنگام عبور و مرور در خیابانها فراهم می کند. اگر پارکلت امکاناتی برای نشستن عابران نداشته باشد، ممکن است فضای سبز و باغچه ای در کنار پیاده رو باشد یا مکانی برای تبلیغات و کارهای هنری فراهم کند. پارکلت ممکن است امکاناتی برای پارک دوچرخه فراهم کند. ممکن است پارکلت ها به گونه ای طراحی شوند که دائمی باشند، اما در هر صورت باید در موارد ضروری امکان برداشتن آنها به سادگی فراهم باشد برای مثال برف روبی از خیابان یا تعمیرات آسفالت ممکن است مستلزم برداشتن پارکلت باشد. پارکلت جایی عمومی است و فضایی قابل دسترس برای همه است. گاه رستورانهایی در این مکانها ایجاد می شود که در این صورت نمی توان آن را فضایی کاملاً آزاد برای همه دانست. طراحی و هدف. پارکلت ها محل های عمومی برای استراحت و لذت بردن از فضای شهر ت