Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زرآوند سفید یا ثعلب که معمولاً ارکیده باتلاق نامیده می شود، گونهٔ دوری از ثعلبیان است. حدود ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ گونه زرآوند وجود دارد که بومی همه قاره ها به جز قاره قطب جنوب، در هر دو مناطق گرمسیری و معتدل هستند.
برج میبانک () آسمان خراش مستقر در کوالا لامپور است، که متعلق به مایبانک می باشد و ساختمان مرکزی این بانک بشمار می آید.
ئی تی وی۲ () یک کانال تلویزیونی در کشور استونی است. این شبکه در مارس ۲۰۰۸ میلادی تأسیس شده مقر آن در تالین، استونی است و متعلق به رادیو و تلویزیون استونی می باشد.
استفن وارشال (; – ) یک دانشمند رایانه اهل ایالات متحده آمریکا بود. زمینه های تحقیقاتی وی سیستم عامل، کامپایلر، زبان برنامه نویسی و تحقیق در عملیات بود. وارشال در ۱۱ دسامبر ۲۰۰۶ بر اثر سرطان در خانه خود در گلوکستر، ماساچوست درگذشت. از او همسرش سارا دانلپ و دو فرزند به نام های اندرو دی. وارشال و سوفیا وارشال باقی مانده است.
جوزف کراسکل (; – ) ریاضی دان، دانشمند رایانه و روان شناس اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی شخصی. کراسکل در یک خانواده یهودی در شهر نیویورک متولد شد. مادرش، لیلیان رز وورهاوس کروسکال اوپنهایمر، در اوایل دوران تلویزیون، به یکی از مروجان برجسته اوریگامی تبدیل شد. کراسکل دو برادر برجسته داشت، مارتین دیوید کراسکل، مخترع مشترک سالیتون ها، و ویلیام کراسکل، که تحلیل واریانس یک طرفه کروسکال-والیس را توسعه داد. یکی از برادرزاده های جوزف کراسکل، دانشمند رایانه و استاد برجسته، کلاید کروسکال است.
ادوارد اف مور (; – ) یک ریاضی دان، استاد دانشگاه، و دانشمند رایانه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ایرج مسجدی (زادهٔ ۱۳۳۵) سرتیپ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است که از سال ۱۴۰۳ به عنوان معاون هماهنگ کننده نیروی قدس فعالیت می کند. وی در فاصله سال های ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۱ سفیر ایران در عراق بود. وی پیش تر مشاور عالی قاسم سلیمانی بود. مسجدی در خلال جنگ ایران و عراق از اعضای سپاه پاسداران بود و ریاست ستاد قرارگاه رمضان را برعهده داشت که نخستین قرارگاه برون مرزی سپاه به شمار می آمد. تحریم آمریکا. روز پنجشنبه دوم آبان ۱۳۹۹، وزارت خزانه داری آمریکا در بیانیه ای اعلام کرد که ایرج مسجدی، سفیر ایران در عراق، را در فهرست تحریمی خود قرار داده است. استیو منوچین، وزیر خزانه داری آمریکا گفت، جمهوری اسلامی در راستای پیشبرد برنامه های بی ثبات کننده برون مرزی خود، اعضای نیروی قدس سپاه پاسداران را به عنوان سفیر در کشورهای منطقه منصوب می کند، این امر امنیت و حاکمیت عراق را معرض تهدید قرار داده است. وزیر خزانه داری آمریکا اضافه کرد: ایالات متحده به استفاده از همه ابزارها و اختیارات در دسترس خود ادامه می دهد تا تلاش های حکومت ایران و مقام های سپاه قدس که قصد دخالت در امور ملت های مستقل از جمله اثرگذاری در انتخابات آمریکا را دارند، هدف ق
رار دهد. دفتر کنترل دارایی های خارجی وزارت خزانه داری آمریکا، اوفک، گفت، ایرج مسجدی یک ژنرال سپاه است که هدایت و حمایت از گروه هایی را به عهده دارد که باعث کشته و مجروح شدن نیروهای آمریکایی و ائتلاف در عراق شده اند.
سعید بن مسجح ابوعثمان نام اصلی اش ابوعیسی بود. او را بنیانگذار موسیقی و غنا و آواز عرب می دانند. او مولایی (بنده ای) از بنی جمح و نقل شده است که او مولای بنی نوفل بن الحارث بن عبدالمطلب بوده است. سعید بن مسجح از اهالی مکه و سیاه پوست بود. وی خواننده ای کهن و از سران خوانندگان و از بزرگان قرن اول قمری و قرن هفتم میلادی بوده و اولین کسی است که غنا (موسیقی و آواز) بوسیلهٔ آنها ایجاد شد. سعید بن مسجح موسیقی فارسی را به موسیقی و آواز عرب منتقل کرد. ابن مسجح یکی از کسانی است که در صدر اسلام به آهنگهای ایرانی علاقه مند شده بودند و با الهام از نغمه های ایرانی آهنگ می ساختند. روایت شده است که خود ابن مسجح به خاطر همین آوازهایی که با الهام از موسیقی ایران می ساخت از بندگی خواجه اش آزاد شد.
رابرت گلگر (؛ زادهٔ ) یک دانشمند رایانه در زمینه نظریه اطلاعات و شبکه مخابراتی اهل ایالات متحده آمریکا است. گلگر در سال ۱۹۷۹ به دلیل مشارکت در تئوری و عمل کدگذاری و ارتباطات به عضویت آکادمی ملی مهندسی (NAE) انتخاب شد. او همچنین در سال ۱۹۶۸ به عنوان عضو مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک، در سال ۱۹۹۲ به عضویت آکادمی ملی علوم (NAS) و در سال ۱۹۹۹ عضو آکادمی علوم و هنر آمریکا (AAAS) انتخاب شد. او در سال ۱۹۸۳ جایزه کلود شانون را از انجمن تئوری اطلاعات مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک دریافت کرد. وی همچنین جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم، مدال صدمین سالگرد مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک در سال ۱۹۸۴، مدال افتخار آی تریپل ئی در سال ۱۹۹۰ «برای کمک های اساسی به تکنیک های کدگذاری ارتباطات»، جایزه مارکونی در سال ۲۰۰۳، و جایزه دایکسترا در سال ۲۰۰۴ را از جمله افتخارات دیگرش دریافت کرد. زندگی نامه. گالاگر مدرک کارشناسی مهندسی را در سال ۱۹۵۳ از دانشگاه پنسیلوانیا دریافت کرد. او در سال های ۱۹۵۳-۱۹۵۴ یکی از اعضای کادر فنی آزمایشگاه های بل بود و سپس در سال ۱۹۵۴-۱۹۵۶ در سپاه سیگنال ارتش ایالات متحده خدمت کرد. او به تحصیلات تکمیلی در موسس
ه فناوری ماساچوست (MIT) بازگشت و مدرک S.M. را در سال ۱۹۵۷ و Sc.D. در سال ۱۹۶۰ در رشته مهندسی برق دریافت کرد.
دیوید پَترسون (؛ زادهٔ ) یک دانشمند رایانه و استاد علوم رایانه در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، اهل ایالات متحده آمریکا است. او پس از نزدیک به چهل سال خدمت در سال ۲۰۱۶ اعلام بازنشستگی کرد و به یک مهندس نرم افزار برجسته در گوگل تبدیل شد. او در حال حاضر نایب رئیس هیئت مدیره بنیاد ریسک پنج است. پترسون به دلیل مشارکت های پیشگامانه خود در طراحی رایانه کم دستور مجموعه دستورالعمل های کاهش یافته (RISC)، با ابداع اصطلاح RISC و رهبری پروژه برکلی ریسک مورد توجه قرار گرفته است. از سال ۲۰۱۸، ۹۹٪ از تمام تراشه های جدید از معماری RISC استفاده می کنند. او همچنین به دلیل رهبری تحقیقات روی آرایه چندگانه دیسک های مستقل (RAID) با رندی کاتز مورد توجه قرار گرفته است. او در سال ۲۰۱۷ به همراه جان هنسی (مؤسس شرکت MIPS)، جایزه تورینگ را برای کار مشترکشان در توسعه دادن معماری کامپیوتر کم دستور (ریسک/RISC) دریافت کردند.
حاسی الرمل یک شهرستان الجزایر در الجزایر است که در استان الاغواط واقع شده است.
آیدین صفا آکای (آگوست ۱۹۵۰) است که یک دیپلمات و قاضی اهل ترکیه است. او عضو هیئت قضاتی است که قرار است در پرونده آگوستین نگیراباتواره، وزیر پیشین برنامه دولت رواندا در نسل کشی سال ۱۹۹۴ بازنگری کند. او مصونیت دیپلماتیک دارد اما در پی کودتای ترکیه به بازداشت شده است. او در سال ۱۹۷۲ از دانشکده حقوق دانشگاه آنکارا فارغ التحصیل شده است. او در رشته حقوق بشر دکتری گرفته است.
آزردگان یا توهین و تحقیرشدگان (به روسی: "Униженные и оскорблённые"، به انگلیسی: "Humiliated and Insulted") رمانی نوشتهٔ فیودور داستایفسکی است که اولین بار در سال ۱۸۶۱ در مجلهٔ ماهانهٔ "ورمیا" منتشر شد. اولین بار در سال ۱۳۲۷ مشفق همدانی این رمان را تحت عنوان ((آزردگان)) از فرانسوی به فارسی ترجمه کرد. پس از آن، این رمان با همین عنوان یا باعناوین دیگر، بارها به فارسی ترجمه شده است، از جمله: آزردگان: "ترجمه عنایت شکیباپور انتشارات دنیای کتاب از فرانسوی به فارسی ۱۳۶۱" آزردگان: "ترجمه فهیمه حصارکی انتشارات نگارستان کتاب ۱۳۹۱" تحقیر و توهین شده ها: ترجمه پرویز شهدی انتشارات مجید (به سخن) از فرانسوی به فارسی ۱۳۹۴ رنج کشیدگان و خوارشدگان: "ترجمه" محسن کرمی انتشارات نیلوفر از انگلیسی به فارسی ۱۳۹۴ استاریکووا در مقدّمه ای که بر ترجمهٔ انگلیسی این کتاب نوشته می گوید: "برادران کارامازوف"، "جنایت و مکافات"، و "ابله" بزرگ ترین رمان های داستایفسکی اند، و "آزردگان" دریچه ای است به جهان نویسنده ای بزرگ، طرح ونقشه ای وسیع برای بوم هایی عظیم که از پی خواهند آمد. به عقیده ی من، هر که خواندن داستایفسکی را با "آزردگان" آغاز کند بخت
یار است؛ از جای درستی آغاز کرده؛ خاصه اگر جوان هم باشد. در این مورد، از پیچیدگی بی حدّوحصر و سرشاری فلسفی رمان های بزرگ داستایفسکی به وحشت نمی افتد و، از هر لحاظ، فرصت ومجال آن را دارد که درک عمیقی به دست آورد از فضای عاطفی جهان بی اندازه پیچیده ای که "آزردگان" تنها از وجهی بدان راه می بَرَد. امّا خواننده، چون به این جهان وارد شود، درمی یابد که به جایی ماندگار و بنابراین مهمّ و معنادار نزدیک شده است، همان جایی که داستایفسکی دل مشغول آن بود. امّا، البتّه، راه دیگری هم برای آشنایی با جهان داستایفسکی هست. می توان "آزردگان" را بعد از آن رمان های بزرگ خواند و لذّتی کاملاً متفاوت از آن برد، با کشف جوانه های آنچه بعدها شخصیّت ها و فکرت هایی بلندآوازه و جهانی می شوند. رمان اینگونه آغاز می شود: (ترجمه محسن کرمی) سال گذشته، در غروب بیست ودوم مارس، تجربهٔ بسیار غریبی از سر گذراندم. تمام آن روز، شهر را در پی یافتن یک منزل اجاره ای زیر پا گذاشته بودم. منزل قبلی ام خیلی نمور بود و نرم نرمک داشتم به سرفه های سختی دچار می شدم که خبر از چیز نحسی می دادند. از پاییز قصد نقل مکان داشتم، امّا تا بهار لفتش داده و این دست و آن دست
کرده بودم. همهٔ روز نتوانسته بودم هیچ مورد مناسبی پیدا کنم. در وهلهٔ اوّل، یک ملک مستقلّ می خواستم، نه اتاقی در خانهٔ دیگران؛ در وهلهٔ بعد، حتّی اگر فقط یک اتاق هم بود، می بایست اتاقی بزرگ باشد و، البتّه، تا حدّ امکان هم ارزان. به تجربه دریافته ام که در جاهای تنگ حتّی دامنهٔ فکر آدمی هم تنگ می شود. و مایل بودم که وقتی به داستان های آینده ام فکر می کنم توی اتاق بالا و پایین بروم. باری، همیشه خوش دارم که، به جای نوشتن آثارم، غرق در فکر کردن به آن ها شوم و در این رؤیا غوطه بخورم که چگونه از آب درخواهند آمد. و این واقعاً از تنبلی و سستی نیست. نمی دانم از چیست. تمام روز ناخوش احوال بودم و نزدیک غروب که شد احساس کردم که دیگر واقعاً سخت بیمارم: آغاز یک جور تب بود. وانگهی، کلّ روز سرپا بودم و خسته شده بودم. دم دمای غروب، درست پیش از آنکه هوا تاریک شود، مشغول قدم زدن در خیابان ووزنیسینسْکی پراسپکت بودم. آخر، عاشق خورشید مارس پطرزبورگم، خاصه غروب خورشیدش، آن هم در هوایی سرد و آسمانی صاف. به ناگاه کلّ خیابان برق زد و غرق روشنایی تابناکی شد. گویی همهٔ خانه ها به درخششی ناگهانی روشن شده بودند. رنگ های خاکستری، زرد، و سبز
کدرشان برای لحظه ای تیرگی خود را باختند؛ تو گویی همه چیز روشن تر می نمود، انگار مبهوت شده باشی، یا کسی با آرنج به پهلویت زده باشد. نگرشی تازه در کار است، انبوهی از افکار نو…. حیرتا که یک پرتو نور می تواند با آدمی چه کارها بکند! امّا پرتو نور فرو مرد؛ سوز سرما شدّت گرفت و به حفره های بینی ام دوید؛ تاریکی عمیقتر شد؛ و مغازه ها چراغ گازهایشان را روشن کردند. به مغازهٔ مولر که رسیدم، یعنی قنّادی مولر، ناگهان در جا خشکم زد و به آن سوی خیابان خیره ماندم، تو گویی دلشورهٔ وقوع عن قریب حادثه ای شگفت به جانم افتاده بود و از پیش می دانستم که چیزی در راه است؛ و در همان لحظه پیرمرد را با سگش، در آن سوی خیابان، دیدم. خوب یادم هست که احساس ناخوشایندی قلبم را چنگ زد، احساسی که خودم هم نمی توانستم بگویم چیست.
آگوستین نگیراباتواره (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل رواندا است که در نسل کشی رواندا دخیل بوده و توسط دادگاه بین المللی کیفری برای رواندا محکوم شده است.
جمهوری نخست چکسلواکی (چکی / ) دولتی بود که از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۸ وجود داشت که از بوهم، موراویا، سیلزی چک و اسلواکی تشکیل شده بود. پس از سال ۱۹۳۳ چکسلواکی تنها کشور در اروپای مرکزی و اروپای شرقی بود که با دموکراسی عمل می کرد. با فشار داخلی توسط یک اقلیت آلمانی تحت حمایت آلمان نازی در همسایگی این کشور، چکسلواکی مجبور به واگذاری سودتنلند به نازی ها به عنوان بخشی از توافقنامه مونیخ در ۱ اکتبر ۱۹۳۸ شد. همچنین مجبور به واگذاری بخش های جنوبی اسلواکی به مجارستان و منطقه ای در سیلزی به لهستان شد. در واقع این به معنای پایان جمهوری نخست چکسلواکی بود. با روی کار آمدن جمهوری دوم چکسلواکی که کمتر از یکسال به طول انجامید باقیمانده چکسلواکی به دست آلمان نازی افتاد.
هایک ژیرایری تیگرانیان (; زاده ۳۰ اکتبر ۱۹۸۴) یک خواننده اپرا اهل ارمنستان است. وی از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ التحصیل شده است.
طوق یا گریواره، گردن بندی است فلزی که به صورت حلقه ای بزرگ خمیده شده و دو انتهای آن به هم نزدیک است و به صورت حلقه به دور گردن آویخته می شود. بسیاری از این گردن بندها که در آثار باستانی پیدا شده به گونه ای طراحی شده اند که آویختن آن ها به دور گردن به صورت دائمی باشد و بازکردن آن ها از گردن دشوار بوده است. این نوع گردن بند در قدیم در میان اقوام سکایی، ایلیری، تراکیه ای، سلتی و دیگر فرهنگ های اوراسیایی از سده هشتم پیش از میلاد تا سده سوم میلادی رایج بوده است. گردن بندهای حلقه ای باریک، اغلب با تزئین سر حیوان در هنر هخامنشی هم رایج بوده است.
جمهوری دوم چکسلواکی تنها برای ۱۶۹ روز از ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۸ تا ۱۵ مارس ۱۹۳۹ وجود داشت و از بوهم، موراویا، سیلزی چک و مناطق خودمختار اسلواکی تشکیل می شد. دومین جمهوری در نتیجه حوادث پس از توافقنامه مونیخ به وجود آمد. پس از این قرارداد روشن بود که چکسلواکی دست نشانده آلمان نازی است و دولت چکسلواکی دست به اقدامی به سود آلمان زد و حزب کمونیست را در این کشور ممنوع کرد و تمامی آموزگاران یهودی را برکنار و قوانینی علیه یهودیان به تصویب رساند. علاوه بر این اجازه داد بانک های کشور به صورت کامل تحت کنترل آلمان و چکسلواکی باشند. جمهوری نخست چکسلواکی پس از تهاجم آلمان نازی در ۱۵ مارس ۱۹۳۹ منحل و به عنوان منطقه چک ضمیمه بوهم و موراویا شد. در همان روز اشغال چکسلواکی توسط آلمان نازی امیل هاشا رئیس دولت وقت به ریاست جمهوری بوهم و موراویا منصوب گشت.
یک مسیر پیمایش یا مسیر پرتاب ، مسیری است که جسم در حال حرکت در فضا به عنوان تابعی از زمان آن را می پیماید. جسم ممکن است یک پرتابه یا یک ماهواره باشد. به عنوان مثال، "مسیر پیمایش" می تواند مدار، یا مسیر به سوی یک سیاره، یک سیارک، یا یک دنباله دارِ در حال طی مسیر خود در اطراف جرم مرکزی خود باشد. یک "مسیر پیمایش" می تواند از راه ریاضی، با محاسبهٔ هندسهٔ "مسیر"، یا به عنوان موقعیت جسم در طول زمان تعریف شود. در تئوری کنترل، "مسیر پیمایش" مجموعه ای از فازهای دینامیک یک سیستم پویا با ترتیب زمانی (گام به گام) آنها است. در ریاضیات گسسته، "یک مسیر" توالی اندازه های محاسبه شدهٔ formula_1 با تکرار formula_2 به عنوان تابعی از formula_3 در مبدأ در ترسیم آن است.
سیلماریل ها (جمع آن در کوئنیا: سیلماریلی) به معنی "پرتوی پالودهٔ روشنایی" در داستان های جی. آر. آر. تالکین، سه گوهر تراش نخورده از نور دو درخت والینور اند. فئانور یک الف نولدور در والینور در دورهٔ سال های درخت ها، این سه گوهر را از بلور "سیلما" ساخت. این سه گوهر در کتاب سیلماریلیون نقش مهمی بازی می کنند. توضیح. اینکه فئانور، بزرگترین نولدور چگونه موفق به ساخت این چنین گوهرهایی می شود توضیح داده نشده اما حتی والاها از جمله آئوله که بزرگترین ابزارساز است نمی تواند همانند این گوهرها را بسازد حتی خود فئانور هم نمی تواند کار خود را تکرار کند چرا که بخشی از توان او در ساخت این گوهرها ذخیره شده و از دست او رفته است. سیلماریل ها غیرقابل همانندسازی اند، نور آن ها از دو درخت می آید همچنین آن ها نور هر چیزی را که به آن ها نزدیک شود هم بازتاب می کنند. داستان. فئانور پسر فینوه سیلماریل ها را ساخت، این برجسته ترین چیزی بود که الف ها تا کنون از نور دو درخت ساخته اند. واردا، سیلماریل ها را مقدس کرد تا هیچ موجود پلید یا فناپذیری بدون آنکه شایستهٔ آن باشد، نتواند به آن دست بزند و دستش بسوزد. آنگولیانت و ملکور که والایی سرکش بو
د، دو درخت را نابود کردند؛ یکی از درخت ها پیش از مرگ، شکوفه ای نقره ای و دیگری میوه ای زرین داشت؛ آن ها به آسمان فرستاده شدند تا سرزمین میانه را در برابر ملکور روشن کنند اما هیچ کدام نور اصلی دو درخت را نداشتند. پس از آن سیلماریل ها باقی ماندهٔ نور دو درخت را داشتند، از این رو والاها از فئانور خواستند تا گوهرها را رها کند تا آن ها بتوانند دو درخت را زنده کنند اما او نپذیرفت. پس از آن خبر رسید که ملکور، فینوه پدر فئانور را کشته و گوهرها را دزدیده و به آنگباند در شمال سرزمین میانی گریخته است. او سیلماریل ها را بر روی تاج آهنین خود نصب کرد. فئانور به شدت از ملکور خشمگین بود از این رو نام مورگوت به معنی «دشمن تاریک جهان» را بر او گذاشت. او به همراه پسرانش سوگند یاد کرد که با هرکه سیلماریل ها را از آن ها گرفته بجنگد. این سوگند منجر به مرگ بسیاری از الف ها در جنگ های پس از آن شد. پنج نبرد بزرگ در بلریاند صورت گرفت اما در نهایت نولدور و همهٔ کسانی که این سوگند را یاد کردند در تلاش خود ناکام ماندند. یکی از سیلماریل ها توسط برن و لوثین از ملکور دزدیده شد. لوثین با آوازش ملکور را خواب کرد و برن سیلماریل را از تاج او جد
ا کرد. هنگامی که آن ها آنگباند را ترک کردند یک گرگینه به آن ها حمله کرد و دست برن را که گوهر در آن بود بلعید. سیلماریل باعث دیوانه شدن آن گرگینه شد. هوآن که یک سگ شکاری بود کارچاروت (گرگینه) را کشت و خودش نیز از شدت زخم ها کشته شد و یک الف به نام مبلانگ سیلماریل را بدست آورد. بعدها سیلماریل به دست ائارندیل افتاد؛ والاها سیلماریل را به آسمان فرستادند تا مانند یک ستاره بدرخشد. اما دو سیلماریل دیگر در دست ملکور باقی ماند. در پایان جنگ خشم یکی از خدمتگزاران مانوه سیلماریل ها را از ملکور گرفت. خیلی زود، مائدروس و مگلور، پسران فئانور به خاطر سوگندی که یاد کرده بودند دو گوهر را دزدیدند اما دستشان مانند دستان ملکور، سوخت چون آن ها حق داشتن آن ها را نداشتند. مائدروس، خود و گوهری که به دست داشت را در گودالی آتشین انداخت و مگلور گوهر را به دریا انداخت به این ترتیب سه گوهر به آسمان، خاک و دریا رفتند. نور آن ها دیده می شود اما از دسترس سرزمین میانی دور است.
رامون سمپدرو (۵ ژانویه ۱۹۴۳ – ۱۲ ژانویه ۱۹۹۸) نویسنده و دریانوردی اسپانیایی بود. سمپدرو در سن ۲۵ سالگی (۲۳ اوت ۱۹۶۸) پس از حادثه در هنگام شیرجه از گردن به پایین فلج گردید و برای حق مردن خود به وسیله کمک به خودکشی در ۲۹ سال بعد از آن حادثه مبارزه کرد. تقاضا برای خودکشی. در جوانی او از روی صخره ها در نزدیکی محل زندگی خود در روستایی در اسپانیا به دریا پرید که به دلیل اشتباه در محاسبه عمق آب با سر به زمین فرود آمد و دچار قطع نخاع و فلج کامل چهار دست و پا گردید. سمپدرو در دادگاه های اسپانیا و حتی کمیسیون اروپایی حقوق بشر در استراسبورگ برای حق پایان دادن به زندگی خود مبارزه کرد. استدلال وی بر این واقعیت بود که او از تصمیم خود برای مردن مطمئن است. اما با توجه به فلج کامل او از لحاظ جسمی قادر به ارتکاب خودکشی بدون کمک نبود. او استدلال کرد که خودکشی یک حق است که از او سلب گردیده است. او تقاضای خود در رابطه با دریافت کمک برای پایان دادن به زندگی را برای اولین بار در دادگاه های اسپانیا مطرح نمود که به طور گسترده ای مورد توجه مردم قرار گرفت. مرگ و پس از آن. سمپدرو در روز دوشنبه ۱۲ ژانویه ۱۹۹۸ در برو اسپانیا در اثر مسمومی
ت با پتاسیم سیانید (سیانور) در گذشت. چند روز بعد رامونا مانیرو از دوستان نزدیک وی به ظن همدستی در این خودکشی دستگیر گردید. سمپدرو مواد لازم برای خودکشی را به قسمتهای کوچکی تقسیم نموده بود و از طریق افراد متفاوتی آنها را جمع آوری نموده بود تا هیچ کدام از آن افراد به دلیل میزان مشارکت ناچیز خود در مرگ وی مقصر شناخته نشوند. مانیرو به دلیل فقدان شواهد کافی آزاد گردید و هیچ شخص دیگری بابت مرگ سمپدرو مورد تحقیق و پیگیری قضایی قرار نگرفت. هفت سال پس از اتمام مهلت قانون مرور زمان مانیرو در یک برنامه تلویزیونی تأیید نمود که نوشیدنی حاوی سیانور را به همراه نی در اختیار سمپدرو قرار داده است. او گفت: «من این کار را از روی عشق انجام دادم.» او همچنین گفت که او دوربینی که لحظات خودکشی سمپدرو را ضبط نموده است روشن نموده تا آخرین صحبتهای سمپدرو ضبط گردد و در آن زمان وی در اتاق و پشت دوربین حضور داشته است. سمپدرو نامه ای سرگشاده به قضات و جامعه در مورد حق مرگ از خود باقی گذاشت و باعث آشفتگی اخلاقی در جامعه گردید. دریای درون. داستان زندگی و مرگ رامون سمپدرو در فیلم دریای درون (۲۰۰۴) توسط خاویر باردم به تصویر کشیده شده است. این
فیلم برنده بهترین فیلم خارجی زبان در ۷۷ سالگی جوایز اسکار شد. این فیلم به زبان فارسی دوبله و از سیمای ایران پخش گردیده است. سمپدرو قبل از مرگ کتابی با عنوان "Cartas desde el infierno" (نامه هایی از جهنم) نوشت. این کتاب به زبان اسپانیایی بوده و شامل مجموعه ای از اشعار و مطالب کوتاه و زندگی از دیدگاه سمپدرو می باشد.
مهدی باقریان نویسنده و متخصص در حوزه روابط عمومی ساکن تهران است وی رئیس انجمن متخصصان روابط عمومی (۱۳۹۵–۱۳۹۴)؛ رئیس مؤسسه کارگزار روابط عمومی، مدیرعامل انتشارات کارگزار روابط عمومی، عضو هیئت مدیره مؤسسه ارتباط گستر هزاره ریحانه و مدیرمسئول و سردبیر دو نشریه تخصصی در حوزه روابط عمومی است و دارای دکترای مدیریت بازرگانی (دی بی ای) از دانشکده مدیریت دانشگاه تهران است. باقریان بعنوان «کارشناس برتر روابط عمومی ایران» در سال ۱۳۷۶ انتخاب و لوح تقدیر و تندیس کتاب سال را به دلیل تألیف کتاب «فلسفه روابط عمومی کاربردی» از وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کرد. وی اولین و تنها دارنده اعتبارنامه متخصصان روابط عمومی در ایران (APR) است که در سال ۱۳۸۷ این اعتبارنامه را از مؤسسه روابط عمومی مالزی دریافت نمود. راه اندازی نخستین شبکه اطلاع رسانی روابط عمومی ایران تحت عنوان شارا هم از دیگر اقدامات وی در حوزه روابط عمومی و ارتباطات است که از سال ۱۳۹۰ راه اندازی شد. وی بنیانگذار «انجمن جهانی کارگزاران مسلمان روابط عمومی» است که با برگزاری اولین و دومین «کنگره جهانی کارگزاران مسلمان روابط عمومی»، نخستین «جایزه ممتاز جهانی کارگزاران م
سلمان روابط عمومی» را از دست نخست وزیر مالزی در سال ۱۳۹۱ دریافت کرد.
«مامان گفت» () ترانه ای از گروه هوی متال آمریکایی متالیکا است که در ششمین آلبوم استودیویی آن ها، "لود"، قرار دارد. موسیقی و شعر را جیمز هتفیلد (کردیت آهنگسازی به هتفیلد و لارس اولریک) نوشته است. شعر این ترانه داستان مرد یا پسری را روایت می کند که در تلاش برای یافتن مسیر خود در زندگی، درس های ارزشمندی می آموزد. این ترانه دربارهٔ رابطه مشکل دار هتفیلد با مادرش است. هنگامی که هتفیلد ۱۶ سال داشت، مادرش بر اثر سرطان درگذشت. «مامان گفت» از دوستی هتفیلد با وایلون جنینگز الهام گرفته شده است. این ترانه در بین ترانه های عمدتاً متال متالیکا خودنمایی می کند. ژانر آن نوعی-ترکیب سبک از موسیقی کانتری، بلوز و هارد راک است. «مامان گفت» با گیتار آکوستیک آغاز می شود و در طول اجرا کر به آهنگی با طعم موسیقی کانتری وکال تبدیل می شود. در اواخر آهنگ به آکورد پاور کورد در گیتار الکتریک ختم می شود. «مامان گفت» هرگز به عنوان لیست زنده متالیکا عرضه نشده است. هتفیلد این آهنگ را به صورت زنده تنها با استفاده از گیتار استیل آکوستیک بدون همراهی درام یا باس اجرا نموده است. هتفیلد این آهنگ را به همراهی خوانندگان موسیقی کانتری همچون جسی کولتر د
ر سی ام تی، کنسرتِ اوت لاو (یاغی) به همراهی پوشش هتفیلد از وایلون جنینگز اجرا نموده است. نسخهٔ نمایشی. نسخه اولیه با نام «مامان گفت (داستان تا آنجاییکه)» در استودیو موسیقی با نام سیاهچال منزل لارس اولریک در ۱۴ آوریل ۱۹۹۵ ضبط شد. نماهنگ. در میان نماهنگ های متالیکا کمتر دیده شده که تمرکز نمآهنگ تنها بر شخص جیمز هتفیلد باشد. در نماهنگ «مامان گفت»، هتفیلد در صندلی پشت اتومبیلی نشسته است و آهنگ را با گیتاری آکوستیک می نوازد. به نظر می رسد این خودرو در بزرگراهی در جنوب غرب ایالات متحده در حال حرکت است در بخشی از نماهنگ به نظر می آید باقی اعضا گروه متالیکا در بیرون خودرو هستند در حالیکه خودرو از کنار آنها عبور می کند. هنگامی که آهنگ به پایان می آید زاویه دید دوربین از داخل خودرو بیرون می آید و معلوم می شود که در تمام مدت هتفیلد بر صندلی ثابتی در داخل یک استودیو فیلم سازی نشسته بود. او سپس پیاده به سمت اسبی می رود و افسار آن را می گیرد و قدم زنان دور می شود. نماهنگ در نوامبر ۱۹۹۶ در لندن به کارگردانی آنتون کوربین ساخته شده است. دست اندرکاران. اطلاعات از یادداشت های آلبوم اقتباس شده است. متالیکا نوازنده اضافی
منطقه ماورای قراقروم (Trans-Karakoram Tract) که به نام های شاکسگام (Shaksgam) یا منطقه شاکسگام (Shaksgam Tract) و دره شاکسگام (Shaksgam Valley) نیز شناخته می شود بیش از ۹۹۰۰ کیلومترمربع در امتداد هر دو طرف رودخانه شاکسگام وسعت دارد و از منطقه قراقروم تا منطقه کونلون گسترش یافته است. این منطقه به طور کامل توسط چین به عنوان بخشی از ناحیه کارغلیق (Kargilik County) و شهرستان خودمختار تاشکورگان تاجیک در ولایت کاشغر در منطقه خودمختار سین کیانگ کنترل می شود و تا سال ۱۹۶۳ مورد ادعای پاکستان بود. همچنین هند بر این منطقه به عنوان بخشی از ایالت جامو و کشمیر ادعای مالکیت دارد.
وؤر (به زبان نروژی باستان: Vör) در اساطیر اسکاندیناوی، یکی از آسیر که با عقل و خرد مرتبط است. در سدهٔ سیزدهم میلادی از او در متون ادای منثور به قلم شاعر ایسلندی اسنوری استورلوسون، و دو مرتبه به شکل استعاره کنینگ در اشعار اسکالدیک نام برده شده است. نام او به معنی "هوشیار" یا "محتاط" است، و همچنین او را می توان برای اطلاعات بصری که در حالت عادی دست نیافتنی هستند، پرستش نمود. "وؤر" توانایی تعبیر رویاها (همچنین انتقال آن ها)، و قدرت شهود و درک مستقیم در کنار موهبت های معنوی آشکارتری همچون روشن بینی و علم غیب دارد.
مرز تاجیکستان–چین () به صورت شمالی-جنوبی حدود ۴۱۴ کیلومتر طول دارد و شرق تاجیکستان (ولایت مختار کوهستان بدخشان) و منطقه غربی چین (سین کیانگ) را از هم جدا می کند. در شمال این منطقه مرز سه گانه چین، تاجیکستان و قرقیزستان و در جنوب آن مرز باریک میان تاجیکستان (ولایت مختار کوهستان بدخشان) و ولایت بدخشان افغانستان وجود دارد. پیشینه. تاجیکستان در سال ۱۸۶۸ به روسیه ضمیمه شد. میان سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۱ تاجیک ها در برابر ارتش سرخ جنگیدند، اما این کشور در سال ۱۹۲۹ ضمیمه شوروی شدند. مرز کنونی در اصل بخشی از مرز طولانی میان شوروی و چین که از افغانستان تا مغولستان کشیده شده بود. در سال ۱۹۹۱ با انحلال شوروی تاجیکستان به استقلال رسید و این مرز از آن زمان مرز رسمی میان تاجیکستان و چین است. در ژانویه سال ۲۰۱۱ تاجیکستان قرارداد ۱۹۹۹ را تصویب کرد که براساس آن و با توجه به منابع مختلف ۱٬۰۰۰، ۱٬۰۱۰ یا ۱٬۱۵۸ کیلومتر مربع (۳۸۶، ۳۹۰ یا ۴۴۷ مایل مربع) از زمین های کوه های پامیر به چین واگذار شود و اختلاف ۱۳۰ ساله را پایان داد و سبب شد تا چین از منطقه مورد ادعایش که بیش از ۲۸٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱۱٬۰۰۰ مایل مربع) از سرزمین تاجیکستان بود،
چشم پوشی کند. وزیر امور خارجه تاجیکستان گفت که این مقدار حدود ۵٫۵ درصد از منطقه ای است که پکن برای به دست آوردن آن تلاش می کرده است. قابل ذکر است که هر مایل مربع در حدود ۲٫۵۹ کیلومتر مربع است. گذرگاه های مرزی. گذرگاه کولما (یا قولما یا قره سو) (انگلیسی: Kulma Pass or Qolma Pass,also referred to as Karasu Pass) تنها گذرگاه امروزی مرزی میان چین و تاجیکستان است. به طور تاریخی دو گذرگاه بئیک (Beyik Pass) و نزاتاش (Nezatash Pass) نیز به طور متقاطع وجود داشت.
آرمن گوندراجیان (؛ با نام هنری آرمنچیک () زادهٔ ) یک خواننده اهل ارمنستان در سبک پاپ است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی در حال حاضر ساکن ایالات متحده آمریکا است. وی برندهٔ جوایزی همچون هنرمند افتخاری جمهوری ارمنستان (۲۰۱۵) شده است. آلبوم ها. آلبوم های منتشر شده توسط آرمنچیک از سال ۱۹۹۶ عبارتند از:
هونان آوتیسیان (؛ – ) یک فرد نظامی اهل ارمنستان بود. آوتیسیان در لشکر زرهی ۸۹ام ارتش سرخ اتحاد شوروی درجه گروهبانی داشت. زندگی نامه. هونان آوتیسیان در یک خانواده ارمنی در ۲ مه ۱۹۱۳ در روستای تساو، ارمنستان در فرمانداری ایروان امپراتوری روسیه (اکنون در استان سیونیک جمهوری ارمنستان به دنیا آمد. والدین وی دهقان بودند. جوایز. نشان های زیر پس از مرگ گروهبان آوتیسیان توسط هیئت رئیسه شورای عالی شوروی به وی اعطا گردید: