Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان هاتای (موسی داغ یعنی کوه موسی) به مدت ۵۳ روز از (۲۱ ژوئیه ۱۹۱۵م تا ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۵م) در مقابل یورش نیروهای منظم و نامنظم دولت عثمانی ایستادگی نمودند. نماینده دولت عثمانی در استان هاتای دستور رسمی دریافت می نماید مبنی بر اینکه اهالی روستاهای ارمنی آن منطقه که تعداد آنان بیش از پنج هزار نفر بودند را تبعید نماید؛ ولی اهالی غیرنظامی تن به زیر بار تبعید نمی دهند، به بالای کوه موسی داغ پناه می برند، و در آنجا با تشکیل نیروهای دفاعی بیش از یک ماه در برابر حملات مکرر سپاهیان عثمانی که تعداد آنان بیش از ۱۵۰۰ نفر بودند مقاومت می کنند و تلفات سنگینی بر مهاجمان تحمیل می کنند. مقاومت وان یا گاهی محاصره وان یا دفاع از وان هم نامیده می شود. مقاومت وان دو بار صورت گرفت. مرتبه اول در طی کشتار حمیدیه از ۳ ژوئن تا ۱۱ ژوئن به مدت یک هفته، و مرتبه دوم در طی یک رشته عملیات جنگی در قفقاز که به مدت چهار سال به طول انجامید که مقاومت وان از ۱۹ آوریل تا ۱۷ مه ۱۹۱۵ به مدت ۲۸ روز صورت گرفت. پان تورانیسم. به عقیده ترک ها مسئله ارمنی به طور کلی یک توطئه روسی بود که با هدف مضاعف تدافعی و تهاجمی علیه ترکیه ترتیب داده شده بود:انقلابیون ارم
نی (از نظر ترک ها که ارمنی های روسیه نامیده می شدند)، مأموران مزدور روسیه بودند که قصد داشتند ارمنستانی مستقل در ولایت شرقی ترکیه تأسیس کنند علت این کار: به نظر ترک ها سرانجام وقت و فرصت مناسب برای نابود کردن این توطئه روسی و عملی ساختن اهدافشان فرارسیده بود. اهداف مزبور عبارتند از: دولت عثمانی در آغاز جنگ جهانی اعلان جهاد داد. متن اعلان جهاد به شرح زیر بود: امیدهای سیاسی که ترکان به این اعلان بسته بودند، هیچ گاه تحقق نیافت. نقشه رهبران ترکیه برای واداشتن جهان اسلام به جنگ با متفقین با شکست کامل روبرو شد. اما یقیناً به عملی شدن طرح کشتار وحشتناکی که ترک ها در درون کشورشان برنامه ریزی کرده بودند کمک کرد. طلعت پاشا وزیر کشور حکومت اتحاد و ترقی با غرور فراوان اظهار داشت: مبارزات آزادی خواهی در آرتساخ. تا پیش از هجوم قوای عثمانی در سال های انتهایی جنگ جهانی اول به قفقاز و تقسیم قفقاز به سه حکومت مستقل نوعی موازنه ضعف برقرار بود. اما چندی بعد مساواتی های جمهوری دمکراتیک آذربایجان گنجه را به عنوان پایتخت موقت حکومت خود برگزیدند و باکو که در آن زمان تحت کنترل بلشویک ها قرار داشت؛ مساواتی ها از نیروهای نظامی عثمانی ت
قاضای کمک کردند. نوری پاشا برادر اسماعیل انور؛ یکی از عاملین نسل کشی ارمنیان دعوت مساواتی ها را پذیرفت و دولتمردان عثمانی و نیروهای تحت امر آنان، اردوی اسلام قفقاز برای اشغال باکو و پاکسازی مسیحیان و رسیدن به آرمان پان تورانیسم به سوی باکو روانه شدند. و تا زمانی که نیروی عثمانی در قفقاز حضور داشت، ارمنستان امکان پیگیری جدی در مورد آرتساخ را نداشت. اما در همان زمان ارمنیان آرتساخ خواسته های نوری پاشا را مبنی بر شناسایی رسمی حاکمیت جمهوری دمکراتیک آذربایجان بر آرتساخ و صدور اجازه ورود نیروهای عثمانی را به شوشی نپذیرفتند و حکومت خلق آرتساخ که در اوایل اوت ۱۹۱۸ میلادی. از سوی نخستین مجمع ارمنیان آرتساخ انتخاب شده بود فرستادگان نوری پاشا را دست خالی روانه ساخت. در پی سقوط باکو به دست عثمانی ها و مساواتی ها در اواسط سپتامبر ۱۹۱۸ میلادی. نوری پاشا بار دیگر از ارمنیان تقاضا کرد که خواسته های وی را بپذیرند که بار دیگر دومین مجمع ارمنیان آرتساخ در جواب خواستار خودمختاری آرتساخ شدند؛ لذا نوری پاشا به «جمال جواد بیگ» فرمانده هنگ یازدهم عثمانی در قفقاز دستور داد که به سوی شوشی پیشروی کند. اندکی پیش از آن نیروهای نظامی مسا
واتی همراه با تعدادی واحدهای چریک توانستند پس از دو هفته جنگ و جدل بر مقاومت اهالی روستای ارمنی نشین فائق شده و بدین ترتیب ارتباط آرتساخ را با منطقه ارمنی نشین کوهستان زنگزور قطع کنند. هنگامی که اهالی ارمنی آرتساخ از سرنوشت اندوه بار ارمنیان باکو و شوشی آگاه شدند و از ترس اینکه به سرنوشت ارمنیان ارمنستان غربی دچار نشوند به رهبری «گراسیم ملیک شاهنظریان» شهردار شوشی از مجمع سوم ارمنیان آرتساخ خواستند با درخواست های نوری پاشا موافقت کنند. در حالی که ۵۰۰۰ نفر از نیروهای عثمانی روی به منطقه آسکران نهاده بودند، مجمع سوم در ۴ اکتبر ۱۹۱۸ میلادی. درخواست نوری پاشا را قبول کرد و راه را بر قلب آرتساخ گشود. هنوز یک هفته از استقرار واحدهای عثمانی در شوشی نگذشته بود که مقامات عثمانی بر خلاف وعده صلح و اجرای عدالت و به روش حکومت مداران عثمانی شصت نفر از رهبران، روشنفکران ارمنی را بازداشت و در میدان اصلی شهر شوشی اعدام کردند. (همان کاری که انور پاشا در شب ۲۳ آوریل ۱۹۱۵ میلادی. در استانبول با ۶۰۰ نفر از ارمنیان انجام داد). با آنکه شوشی تسلیم شده بود اما در دیگر مناطق آرتساخ مقاومت ارمنیان در جریان بود و در چهار منطقه تاریخی آ
رتساخ یعنی در جرابرد به فرماندهی «آلکسان دمی بالاسیان» در خاچن به فرماندهی «باگرات غازانجیان» در واراندا به فرماندهی «سکرات بیگ شاهنظریان» و در دیزاک به فرماندهی «آرتم لالایان» گروه های چریک ارمنی به مقابله با نیروهای عثمانی می پرداختند. در تابستان آن سال گروهی متشکل از چریک های محلی ارمنی و تعدادی از ارمنی های بازمانده از نسل کشی ارمنیان که از ارمنستان غربی گریخته بودند به سپاه ژنرال آندرانیک اوزانیان ملحق شده و با واحدهای نوری پاشا و مساواتی ها وارد جنگ شدند. در ژوئیه ۱۹۱۸ میلادی. نیروهای ژنرال آندرانیک به واحدهای مسلح ارمنی در زنگزور پیوسته و خود را برای دفاع از آخرین منطقه ارمنی نشین که هنوز به دست نیروهای عثمانی نیافتاده بود آماده کردند. در این عملیات بسیاری از روستاهای مسلمان نشین زنگزور به دست قوای ژنرال آندرانیک افتاد و جنگ جهانی اول روزهای پایانی خود را سپری می کرد و تا ماه اکتبر کاملاً آشکار شده بود که قوای عثمانی بزودی منطقه را ترک خواهد کرد. نیروهای ژنرال آندرانیک در این زمان در روستاهای حاشیه زنگزور مستقر بودند. در این زمان فرماندهان واحدهای نظامی ارمنی آرتساخ از ژنرال آندرانیک تقاضا کرند که جهت
اعاده اقتدار ارمنی ها به کمک آن ها در سایر جبهه ها بپیوندد؛ اما ژنرال آندرانیک تا زمانی که از رهبران لشکری و کشوری آرتساخ ضمانت نامه کتبی مبنی بر پشتیبانی آن ها دریافت نداشت دست بکار نشد. آندرانیک در اواسط سپتامبر ضمانت نامه ها را دریافت داشت و هنگامی که خود را آماده کارزار می ساخت از طرف گراسیم ملیک شاهنظریان شهردار شوشی و «سوکرات بیگ ملیک شاهنظریان» فرمانده واراندا پیغامی دریافت که عملیاتش را ده روز به تعویق اندازد، زیرا آن ها امیدوار بودند که بتوانند در این ده روز رؤسای جوامع مسلمان منطقه را متقاعد سازند که در برابر پیشروی قوای ژنرال آندرانیک مقاومت نکنند؛ واضح نیست که این مذاکرات چه نتیجه ای داشته ولی این تأخیر با توجه به تحولات بعدی بسیار سرنوشت ساز بود. تاتارهای زنگزور تحت رهبری سلطان بیگ سلطانوف قرار داشتند و هر یک جنگجویان مجرب و کار کشته ای بودند؛ لذا هنگامی که نیروهای ژنرال آندرانیک در سحرگاه روز ۲۹ نوامبر ۱۹۱۸ میلادی. پیشروی خود را به سوی آرتساخ آغاز کردند با مقاومت سرسختانه مخالفین روبرو شدند و قوای ژنرال آندرانیک پس از سه روز جنگ بی وقفه نتوانست آن ها را شکست و پس از یک روز راهپیمایی وارد شوشی شد
ند. در آن هنگام در سایر جبه های جنگ جهانی اول تغییر و تحولاتی روی داد که بر مسائل آرتساخ نیز تأثیر گذاشت. دولت عثمانی در پی فروپاشی خطوط دفاعی اش در جبهه های جنگ شام و فلسطین و میان رودان در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸ میلادی شکست را پذیرفت و شرایط ترک مخاصمه را قبول کرد که یکی از شروط این ترک مخاصمه خروج نیروهای عثمانی از قفقاز بود از اینرو واحدهای نظامی بریتانیا در قفقاز مستقر شدند. مبارزات واحدهای نظامی منظم ارمنی. نبردهای آباران، قره کلیسا و سارداراباد نبردهایی بود که در سال ۱۹۱۸ میلادی از ۲۱ تا ۲۹ مه بین اولین جمهوری ارمنستان و دولت عثمانی صورت گرفت. نیروهای عثمانی در ۲۱ مه برای تصرف ایروان حمله کردند. لشکر سوم پیاده تُرک ها که تعداد آنان به حدود ۱۳۰۰۰ نفر می رسید به سوی آپاران یا (آباران) حرکت کردند در آن سو نیروهای تحت فرمان درو که نیمی از هنگ ششم تفنگدار، یک آتشبار توپخانه و حدود هزار پارتیزان کارآزموده و تک تیرانداز در اختیار داشت. این نیروی نه چندان چشمگیر توانست در تنگه ای مابین آپاران و آشتاراک حدود پنجاه کیلومتری ایروان راه را بر پیشروی تُرک ها ببندد و ژنرال مُوْسس سیلیکیان نیز در سارداراباد نه فقط تعرض تُرک ه
ا را درهم شکست بلکه موفق شد آن ها را حدود پنجاه کیلومتر نیز به عقب براند. نیروهای عثمانی که شامل حدود ۱۰ هزار سرباز، ۷۰ قبضه توپ و ۴۰ مسلسل به فرماندهی وهیب پاشا به سوی شهر وانادزور (قره کلیسا) پیش روی کردند و نیروهای ارمنی با تعداد ۶ هزار سرباز و ۷۰ قبضه توپ و ۲۰ مسلسل به فرماندهی ژنرال تُوْماس ناظاربگیان و گارگین نژده؛ پس از ۴ روز نبرد سخت (۲۵–۲۸ مه) که هر دو طرف تلفات بسیاری دادند، نیروهای عثمانی مجبور شدند عقب بنشیند. اولین جمهوری ارمنستان. بعد از نبرد سارداراباد که در سال ۱۹۱۸ میلادی از ۲۱ تا ۲۷ مه بین ارمنستان و دولت عثمانی در شهر سارداراباد، ۴۰ کیلومتری غرب شهر ایروان صورت گرفت و با پیروزی ارتش ارمنستان خاتمه یافت، و در ۲۸ مه ۱۹۱۸ میلادی کشور ارمنستان اعلام استقلال نمود و اولین جمهوری ارمنستان تشکیل شد. جمهوری ارمنستان به مساحت یازده هزار کیلومتر مربع، که جمعیت آن در ۱۹۱۴ میلادی سیصد هزار نفر بود، ولی در ۱۹۱۸ میلادی به دلیل حضور صدها هزار پناهنده از یک میلیون متجاوز بود دولت ارمنستان ناگزیر بود با مشکلات بزرگی دست و پنجه نرم کند. قحطی و تیفوس قربانیان زیادی گرفت؛ در تمامی طول سال ۱۹۱۹ میلادی، قدرت های
بزرگ نسبت به متحدین خود، که در بحرانی ترین لحظات جنگ در کنارشان بودند، بی علاقگی نشان دادند. ارمنیان می خواستند که استقلال دولتشان را به رسمیت بشناسند و تسلیحاتشان را تأمین کنند اما هیچ کدام از این ها تحقق نیافتند و در تمامی طول سال ۱۹۱۹ میلادی تنها گندم آمریکایی آن هم از سوی بنیاد کمک رسانی خاور نزدیک به ارمنستان ارسال شد و هیچ دولتی کمترین کمکی به کشور نوپای ارمنستان ارسال نکرد. عهدنامه ها. در ۲۵ و ۲۶ آوریل ۱۹۲۰ میلادی، شورای عالی متحدین و هم پیمانان آن متشکل از نمایندگان بریتانیای کبیر، فرانسه، ایتالیا و ژاپن تقاضاهای خود را از رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا به شرح زیر مطرح کردند: مورد دوم همچنین از سوی رئیس کمیسیون صلح، نخست وزیر و وزیر امور خارجهٔ فرانسه، آلکساندر میلران، در ۲۷ آوریل ۱۹۲۰ میلادی، به ثبت رسید. این تقاضا رسماً به منزلهٔ مادهٔ ۸۹ در معاهده سور گنجانده و از طرف ارمنستان، ترکیه و حدود بیست کشوری که معاهده را امضا کردند تسلیم رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا شد. رئیس جمهور ایالات متحده، وزارت امور خارجه، وزارت دفاع، هیئت دولت و گروه مربوط، به رهبری پروفسور وسترمن (William Linn Westermann)، بعد ا
ز بررسی و پژوهش در این خصوص در نهایت، حکم داوری را صادر کردند. توماس وودرو ویلسون حکم داوری را در ۲۲ نوامبر ۱۹۲۰ میلادی امضا و آن را در ۶ دسامبر ۱۹۲۰ میلادی رسماً به شورای عالی متحدین در پاریس ارسال کرد. عنوان کامل و رسمی این حکم بدین شرح است:
مردها و عروسک ها () فیلمی در ژانر موزیکال به کارگردانی جوزف ال. منکیه ویچ است که در سال ۱۹۵۵ منتشر شد. این فیلم در سال ۱۹۵۵ برنده جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم موزیکال یا کمدی شده است.
پرونده ی قدیمی پیرآباد فیلم نامه ای است از بهرام بیضایی از سالِ ۱۳۶۳، که فیلمِ "فصل پنجم" (۱۳۷۵) را بر بنیادش ساخته اند. نیز داستانِ فیلمِ "اتوبوس" (۱۳۶۴) با این فیلم نامه می خواند. کتاب. این فیلم نامه به سالِ ۱۳۶۳ نگاشته شد و همان سال در انتشاراتِ ابتکار چاپ شد. چاپ های بعدی در انتشاراتِ روشنگران بوده است. داستان. مایهٔ فیلم نامه پیشنهادِ داریوش فرهنگ بوده به بهرام بیضایی و محمود دولت آبادی. پرداختِ بیضایی از این قرار است: ماجرا در روستایی می گذرد که در او جمالوندی ها و کمالوندی ها با هم ستیز دیرینه دارند. یکی از هر خانواده اتوبوسی می خرد تا مسافر به شهر ببرد و بیاورد؛ و درگیری بالا می گیرد . . . فیلم. رفیع پیتز فیلمِ "فصل پنجم" را به سالِ ۱۳۷۵ بر اساسِ "پرونده ی قدیمی پیرآباد" نوشت و ساخت. نوشته های دیگر. فیلم نامه ای همانند از محمود دولت آبادی که بر اساسِ همین داستان نوشته شده "اتوبوس" نام دارد که سالِ ۱۳۷۲ چاپ شده و فیلمی به همین نام (۱۳۶۴) به نویسندگیِ داریوش فرهنگ داستانِ همانندی با این اثر دارد. سالِ ۱۳۵۹ محمود دولت آبادی، پس از دیدار با داریوش فرهنگ، که پیش تر با بهرام بیضایی مشورت کرده و به دولت آباد
ی معرّفی شده بود، می پذیرد که از داستانِ خانوادگیِ او − دربارهٔ این که یکی در دهاتِ کرمان اتوبوسی خریده و یکی دیگر در هم چشمی با وی اتوبوس دوّمی خریده و کار بالا گرفته − فیلم نامه ای بنویسد. فیلم نامه نوشته می شود و سرانجام دولت آبادی از فرهنگ می شنود که این نوشته در شبکه ۱ توقیف شده است. سپس تر فیلم "اتوبوس" به کارگردانی یدالله صمدی، «با تیتراژ «سناریست؛ داریوش فرهنگ»» ساخته می شود و جایزه می گیرد. دولت آبادی پس از این که از چاپِ "پرونده ی قدیمی پیرآباد" آگاه می شود، نظر به فیلم "اتوبوس" می نویسد: «گویا فرهنگ دست بهرام بیضایی را هم بند این کار کرده بود تا بلکه دست و پای نوشته شکسته شود و یک چیز دیگری از آن دربیاورد که لابد نه اثر بیضایی باشد و نه نوشته ی دولت آبادی . . . .» سرانجام هر دو کار چاپ شد ("پروندهٔ قدیمی پیرآباد"، چاپ ۱۳۶۳ و "اتوبوس"، چاپ ۱۳۷۲.) فیلمِ "اتوبوس" (۱۳۶۴) به نویسندگیِ داریوش فرهنگ و فیلمِ "فصل پنجم" (۱۳۷۵) به نویسندگیِ رفیع پیتز هم ساخته شد که از همین داستان بنیادین مایه می گیرند. گذشته از "پرونده ی قدیمی پیرآباد"، بیضایی طرحی هم برای فیلم نامه دارد به نامِ «اتوبوس» که سه سال پیش از "پر
ونده ی قدیمی پیرآباد" یعنی سال ۱۳۶۰ نوشته شده و «هرگز به آن صورت نوشته و ساخته نشد.» سالِ ۱۳۶۳ نوین فیلم خبرِ ساختِ فیلمی به نامِ "اتوبوس" را در جراید به صورتِ آگهی منتشر کرد؛ با نامِ داریوش فرهنگ همچون فیلم نامه نویس و هوشنگ نوراللهی همچون تهیه کننده و بهرام بیضایی همچون کارگردان.
«ترانه بی پایان» () فیلمی در ژانر موزیکال به کارگردانی چارلز ویدور و جرج کیوکر است که در سال ۱۹۶۰ منتشر شد. این فیلم در سال ۱۹۶۰ برنده جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم موزیکال یا کمدی شده است.
پادشاهی فُنج یا پادشاهی سنار نام حکومتی سلطنتی بود در شمال سودان کنونی و با مرکزیت سنار (سودان) که توسط قوم فنج پایه ریزی شد و از ۱۵۰۴ تا ۱۸۲۱ میلادی از دولت های مهم شمال شرق آفریقا بود. نخستین پادشاه این دوده -عماره سنقس- در اوایل سدهٔ شانزدهم میلادی با قومش شهر سنار را گشود و آن را پایتخت خود قرار داد. از ۱۵۲۳ میلادی خاندان سلطنتی فنج رسماً به اسلام گرویدند. اوج اقتدار این دولت در اواخر سدهٔ شانزدهم میلادی بود. در ۱۸۲۱ میلادی نیروهای محمدعلی پاشا وارد سنار شدند و بی مقاومت آنجا را مسخر و به عمر این پادشاهی پایان دادند. منابع. Wikipedia contributors, "Sennar (sultanate)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sennar_(sultanate)&amp;oldid=687253786 (accessed November 7, 2015).
مسعود () یک نام عربی برای مردان است و به معنای خوشبخت و شاد می باشد. این نام در کشورهای اسلامی رایج است.
اکثریت یک نفره () فیلمی در ژانر کمدی به کارگردانی مروین لیروی است که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد. وی در سال ۱۹۶۱ برنده جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم موزیکال یا کمدی شده است.
کلیسای مریم برف ها یا "کلیسای ملی ایتالیایی های کلیسای مریم برف ها" یک کلیسا کاتولیک واقع در وین، اتریش می باشد. ساخت و ساز این ساختمان ۱۳۵۰ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری گوتیک طراحی شده است. این کلیسا را در ابتدا یوزف دوم، امپراتور مقدس روم به ایتالیایی ها داد.
ادرار صفرایی، صفرامیزی، کلوری، زرداب شاشی یا زردآب میزی به وجود صفرا در ادرار گفته می شود که در هنگام ترشح بیش ازحد صفرا در خون رخ می‏دهد. این نوع اختلال حاصل از تجمع فرم کانژوگه (مستقیم) بیلی روبین در خون بوده و ناشی از اختلالاتی است که دفع صفرا را تحت تاثیر قرار می دهند. از جمله اختلال های کبدی مانند هپاتیت و کبد چرب و انسداد مجاری صفراوی.
جست وجو ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ادی راما (زاده ۴ ژوئیه ۱۹۶۴) سیاستمدار، هنرمند، نویسنده و نخست وزیر فعلی آلبانی از سال ۲۰۱۳ است. وی از سال ۲۰۰۵ رهبر حزب سوسیالیست بوده است. او از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ وزیر فرهنگ، جوانان و ورزش آلبانی بود. او با حزب دست چپی ائتلاف کرده و در ژوئن ۲۰۱۳ با شکست دادن حزب محافظه کار جانشین نخست وزیر سالی بریشا شد. حزب سوسیالیست به رهبری ادی راما در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۷ آلبانی که در روز یکشنبه ۲۵ ژوئن برگزار شد ۷۷ کرسی به دست آورد و صاحب اکثریت شد.
«گریه را به مستی بهانه کردم» یا به اختصار «گریه را به مستی…» تصنیفی در سه بند در آواز دشتی از عارف قزوینی است که سال ۱۳۲۸ ه .ق ساخته شد. خوانندگان مختلفی ازجمله مرضیه در برنامه گلهای رنگارنگ ۱۷۵، عبدالوهاب شهیدی در برنامهٔ گلهای رنگارنگ ۲۶۶، محمدرضا شجریان (در دو نسخه دشتی و سه گاه) ، حمیرا و محسن نامجو در آهنگ «آن مان نواران» این تصنیف را اجرا کرده اند. این تصنیف دور دومی نیز داشته است که با مطلع «مرده بهتر آنکو هنر ندارد / نالهٔ دروغی اثر ندارد» آغاز می شد که باقی نمانده است. ماجرای تصنیف. عارف قزوینی "گریه را به مستی" را در شکایت از زمامداری ناصرالملک که در آن زمان نایب السلطنه احمدشاه بود، تصنیف کرده است. در بند سوم تصنیف آمده است: «شد چو ناصرالملک مملکت دار / خانه ماند واغیار لیس فی الدار / زین سپس حریفان خدانگهدار / من دگر بمیخانه خانه کردم». به گفتهٔ عارف: در نهایت ناصرالملک به یپرم خان دستور دستگیری عارف را می دهد و عارف مجبور می شود از تهران بگریزد.
سیلم جنوبی (به انگلیسی: South Salem) یک منطقهٔ مسکونی در نیویورک است که در شهرستان وستچستر، نیویورک واقع شده است. خصوصیات. سیلم جنوبی ۱۶۴٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کوروش فولادی (متولد ۱۳۴۲) سیاستمدار ایرانی است. او نماینده خرم آباد در پنجمین دوره مجلس شورای اسلامی بود. تعداد آرای او در انتخابات، ۱۷۱۵۷۹ رأی بود.
سیمونه مورو (متولد ۲۷ اکتبر ۱۹۶۷) کوهنوردی ایتالیایی است. او برای ثبت اولین صعودهای زمستانی به چهار قله از هشت هزار متری ها مشهور است: شیشاپانگما در سال ۲۰۰۵، ماکالو در ۲۰۰۹ ، گاشربروم ۲ در سال ۲۰۱۱ و نانگاپاربات در سال ۲۰۱۶ . مورو همین طور خلبانی باتجربه است. در سال ۲۰۱۳ او و دو متخصص امداد و نجات دیگر، رکورد بلندترین عملیات نجات با بالگرد را بر روی کوه لهوتسه و در ارتفاع ۷۸۰۰ متری، شکستند. دوره ابتدایی زندگی. او در برگاموی (ایتالیا) و در خانواده ای متوسط به دنیا آمد. او در دهکده والتس که در نزدیکی بخش ایتالیایی آلپ قرار دارد (آلپ برگامو)، بزرگ شد و از حمایت بی حد پدرش در علاقه مندی به کوهستان، برخوردار بود. پدرش کوهنورد و دوچرخه سواری حرفه ای بود و محیطی پرجنب و جوش و بین المللی پیرامونش ایجاد کرده بود. او از ۱۳ سالگی صعود به قله پرسولانا در آلپ برگامو را آغاز کرد و همزمان، تحصیلش را تا دریافت مدرک دانشگاهی، ادامه داد. حرفه کوهنوردی. سیمونه مورو فعالیت های کوهنوردی اش را از کوه های نزدیک محل زندگی اش و کوه های دولومیت آغاز کرد. اولین مربی اش پدرش بود و سپس از راهنمایی های آلبرتو کوسونی و برونو تاسی استفاده
کرد. در این دوره او روی صخره نوردی متمرکز بود؛ فعالیتی که هیچ گاه ترک نکرده است. در ۱۹۹۲ در اولین صعود هیمالیایی اش به کوه اورست (۸۸۴۸ متر) شرکت کرد. یک سال بعد، مورو آکونکاگوا (۶۹۶۲ متر) که بلندترین قله آمریکای جنوبی و یکی از هفت قله است صعود کرد و اولین صعود زمستانی این قله را ثبت کرد. او در ادامه فعالیت حرفه ای اش قله های بسیاری از جمله سِرو میرادور و ماکالو (۸۴۸۵ متر) در ۱۹۹۳، شیشاپانگما (۸۰۲۷ متر) و لهوتسه (۸۵۱۶ متر) در ۱۹۹۴ و کانگچنجونگا (۸۵۸۶ متر) در سال ۱۹۹۵ را صعود کرد. در ۱۹۹۶ مورو در عرض ۲۵ ساعت دیواره غربی کوه فیتز روی (۳۴۰۵ متر در پاتاگونیا) را صعود کرد و فرود آمد؛ دیواره ای که در میان صخره نوردان، فنی ترین دیواره در جهان است. در همان سال، او شیشاپانگما را بدون اکسیژن و در مدت ۲۷ ساعت صعود کرد و از ارتفاع ۷۱۰۰ متری با اسکی پایین آمد. در ۱۹۹۷، از لهوتسه صعود کرد . در زمستان همان سال، جبهه جنوبی آناپورنا (۸۰۹۱ متر) را آزمود. در همین صعود بود که همراهان کوهنوردش، آناتولی بوکریف و دیمیتری سوبولف در سقوط بهمن مفقود شدند. او در سال ۱۹۹۸ دوباره اورست را صعود کرد و چهار قله قله ابن سینا یا لنین (۷۱۳۴ متر
)، کورژنوسکایا (۷۱۰۵ متر)، قله اسماعیل سامانی (۷۴۹۵ متر، این قله پیشتر کمونیسم نام داشت) و خان تنگری (۷۰۱۰ متر) را همراه با راهنمای جوان قزاقستانی دنیس اروبکو صعود کرد. او سپس همراه با دنیس در سال ۲۰۰۰ اورست را صعود کرد و در زمستان ۲۰۰۱ ماربل وال را فتح کرد. او در سال ۲۰۰۲ سه صعود انجام داد: توده وینسون (۴۸۹۲ متر، واقع در قطب جنوب و یکی از هفت قله)، چو ایو (۸۲۰۱ متر) و اورست. در سال ۲۰۰۳ نیز سه قله را صعود کرد؛ قله های برود پیک (۸۰۵۱ متر)، البروس (۵۶۴۲ متر) و کلیمانجارو (۵۸۹۵ متر). در سال ۲۰۰۴ قله های بارونتسه (۷۱۲۹ متر) از مسیری تازه و شیشاپانگما و آناپورنا را صعود کرد . باروتا و باتوکشی را در ۲۰۰۵ فتح کرد و برود پیک را در زمستان ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷. او در سال ۲۰۰۵ اولین صعود زمستانی قله شیشاپانگما را به همراه پیوتر موراوسکی ثبت کرد. در ۲۰۰۶ با استفاده از تراورس شمالی- جنوبی انفرادی در مدت ۵ ساعت از اورست پایین آمد. در ۲۰۰۸ اولین صعود تاریخ از بکاباراکای چوک (۶۹۵۰) در قارقروم را انجام داد. این صعود به روش آلپی یا روش سبکبار و در زمان ۴۳ ساعت انجام شد (صعود و پایین آمدن). در ژانویه ۲۰۰۹ او اولین صعود زمستانی قله ماکا
لو را به همراه دنیس اوروبکو به اتمام رساند. او در فوریه ۲۰۱۱ اولین صعود زمستانی گاشربروم ۲ را با همنوردی دنیس اوروبکو و کوری ریچاردز انجام داد. در آوریل ۲۰۱۳ در یک درگیری با گروهی از شرپاها در اورست شرکت داشت در حالی که خبرش به سراسر جهان مخابره می شد. این درگیری ظاهراً هنگام تراورس و بریدن طناب ها به وجود آمده بود. عملیات نجات در هیمالیای نپال. در ماه مه ۲۰۰۱ در حالی که تلاش می کرد بین اورست و لهوتسه تراورس کند، روی دیوار لهوتسه و در ارتفاع ۸۰۰۰ متری، صعود خود را نیمه تمام گذاشت تا به عملیات نجات کوهنوردی به نام تام مورز بپردازد. برای این کار جایزه بازی جوانمردانه یونسکو به نام پیر د کوبرتین را دریافت کرد. همین طور مدال طلای شهروندی را از دست رییس جمهور ایتالیا کارلو آدزلیو چیامپی و جایزه یادبود دیوید آ سولز را از انجمن آلپ آمریکا دریافت کرد. او در ۲۰۰۹ یک بالگرد با هزینه شخصی تهیه کرد تا در نپال و برای عملیات امداد و نجات مورد استفاده قرار گیرد. در چندین مورد او خود خلبانی بالگرد را به عهده گرفته تا کوهنوردان، شرپاها، راهپیمایان و مردمی را که در مناطق دورافتاده زندگی می کنند، نجات دهد. کارهای خیریه. در سال
۲۰۰۳، طرح و تأمین مالی مدرسه ای برای ۳۹۶ نفر از کودکان شرپاها را در روستایی در نپال به انجام رساند. هدف این پروژه که با همکاری بنیادی ایتالیایی انجام شده، جلوگیری از ترک تحصیل این کودکان اعلام شد. مدرسه در سال ۲۰۰۵ افتتاح شد. این مدرسه در ارتفاع هزارمتری روستایی واقع شده که از اولین جاده سه ساعت فاصله دارد. او همین طور در نزدیکی کمپ اصلی نانگا پاربات، در تأمین مالی و ساخت ساختمان سنگی کوچکی برای چوپانان منطقه و همین طور بیمارستان کوچکی در روستای سِر، شرکت داشت. او همین طور ماموریت های نجات رایگان در منطقه انجام می دهد.
نیسیم بار سلوماه یا نیسیم بن سولومون یک حاخام یهودی ایرانی از شهر همدان بود که در سال ۱۸۴۷ میلادی از طرف حاخام همدان ملا الیاهو به اروپا و از آنجا به کانادا رفت. او کتاب تاریخ یهودیان را در سال ۱۸۵۰ در لندن منتشر کرد. ملا الیاهو حاخام نیسیم را به لندن و از آنجا به مونترال کانادا فرستاد تا از یهودیان اروپا و کانادا درخواست کمک نماید. بر اساس اطلاعات به دست آمده از بار سلوماه، حاخام آبراهام دو سولا، حاخام پرتغالیان مونترال هشت مقاله در مورد مشکلات یهودیان ایران نوشت. ربی نیسیم همچنین اطلاعات زیادی در مورد نحوه زندگی یهودیان همدان ارائه کرد. بر اساس نوشتارهای دو سولا در این زمان در همدان یک یشیوا وجود داشته است که در آن کتابهایی نظیر شولحان عاروخ، کتابهای ابن میمون، میشنا توراه، تلمود بابلی و اورشلیمی و عین یاکوف تدریس میشده است.
در سال ۱۸۷۰ چارلز نتر که یکی از افراد تأسیس کننده اتحاد بود، اجازه تأسیس مدرسه کشاورزی میکوه اسراییل را در فلسطین از امپراتوری عثمانی گرفت. در این زمان بیش از ۶۰ مدرسه آلیانس در عثمانی، ایران و شمال آفریقا شروع به کار کردند. بیشتر معلمان این مدارس در ترکیه و فرانسه تعلیم داده شده بودند. در سال ۱۹۰۰ اتحاد آلیانس دارای بیش از ۱۰۰ مدرسه بود و بیشتر حضور آن در مراکش، تونس و ترکیه بود. در سال ۱۹۶۸ میلادی سازمان آلیانس دارای ۳۱ مدرسه اتحاد در مراکش، ۱۳ مدرسه در ایران، ۱۳ مدرسه در اسراییل، ۳ مدرسه در لبنان، ۳ مدرسه در تونس و ۱ مدرسه در سوریه بود. نمایندگان آلیانس در ایران هرچه در توان داشتند به کار بردند تا ماهیت فرانسوی این مدارس را حفظ کنند، اما بر اساس قوانین کشور این مدارس ناچار بودند ماهیت ایرانی به خود بگیرند. تغییر مواد درسی مدارس آلیانس بر اساس برنامه های وزارت معارف، به نوبه خود در خدمت منافع فرزندان یهودی ایرانی قرار می گرفت، زیرا مسیر آموزش این دانش آموزان به مراتب بیشتر هم جهت و همسو با مسیر واقعی زندگی شان به عنوان افراد ایرانی قرار داشت. محدودکردن تعلیمات دین یهود که در دورهٔ پهلوی در مدارس آلیانس صورت
گرفت، در راستای سیاست های کلی کشور و حتی به نفع یهودیان بود. طبقات مختلف یهودی با این پدیده برخوردهای گوناگون داشتند. فقیرترین این طبقات طبعاً فرصت توجه به فعالیتهای آموزشی مدرسه را نداشتند. آن دسته از طبقات و قشرهایی هم که به دنبال شأن و موقعیت مناسب در اجتماع بودند از پیشرفت فرزندانشان در تحصیل دانش، آشنایی با زبان های فارسی، فرانسوی و دیگر زبانها خرسند بودند. بعضی از یهودیان هم متوجه شده بودند که تعلیمات فرزندانشان جوابگوی انتظارات مذهبی آنها نیست؛ اما این دسته قادر به شناسایی و درک موقعیت و شرایط اجتماعی خود نبودند. بسیاری از اولیاء از این که مدارس آلیانس تحصیلات پیشرفته ای را در اختیار یهودیان ایران قرار داده، کمال قدردانی را داشته و اعتراض یا انتقادی به آن روا نمی داشتند، ولی باز هم تعدادی بودند که به خوبی می دانستند که فعالیت های آموزشی و فرهنگی مدارس آلیانس در جهت تقویت وحدت ملی کشور می باشد و محل مناسبی برای فعالیت های مذهبی نیست.
«به سوی غرب» تک آهنگی از هنرمند اهل بریتانیا آنی لنکس است که در سال ۲۰۰۳ میلادی منتشر شد. این ترانه که موسیقی متن فیلم است در هفتاد و ششمین دوره جوایز اسکار جایزه اسکار بهترین ترانه بدست آورد.
سیگنال یک پیام رسان فوری متن باز با امکان ارسال پیام های متنی، صوتی و تصویری رایگان و امن است که برای اندروید، آی اواس و دسکتاپ طراحی شده است. سیگنال در جایگاه یکی از امن ترین پیام رسان های جهان قرار دارد. با خبر تغییر سیاست های پیام رسان واتس اپ (محبوب ترین پیام رسان جهان) در ژانویه ۲۰۲۱ و به ویژه با پیشنهاد ایلان ماسک و جک دورسی افراد زیادی به این پیام رسان روی آوردند. از سرشناس ترین افرادی که از این پیام رسان استفاده می کنند می توان به ادوارد اسنودن، کارمند پیشین آژانس امنیت ملی آمریکا اشاره کرد. در سال ۲۰۱۸ مجلس سنای ایالات متحدهٔ آمریکا با تأیید امنیت بالای این پیام رسان دست سناتورهای آمریکایی را در استفاده از این نرم افزار باز گذاشت که برای تبادلات کاری و غیرکاری از این پیام رسان امن و سریع استفاده کنند. سیگنال یک پیام رسان فوری رمزگذاری شده از طریق پلتفرم است که توسط بنیاد سیگنال و پیام رسان سیگنال ساخته شده است. این پیام رسان از اینترنت برای ارسال پیام های یک به یک و گروهی استفاده می کند که می تواند شامل پرونده های متنی، صوتی، تصویری باشد. این برنامه همچنین می تواند برای برقراری تماس صوتی و تصویری یک