Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نقاشی فضای باز () اقتباس از معادل فرانسوی (فرانسوی: Peinture sur le motif) است، و به طور کلی یک فُرم از نقاشی امپرسیونیست فرانسه در قرن نوزدهم میلادی است. نشان دادن نور و حالت مکان های بدون سقف و فضاهای باز به خصوص برای توصیف عمل نقاشی خارج از منزل نیز نامیده می شود. نقش کشیدن از اجسام یا آنچه را که چشم به شکل واقعی آن می بیند از ایده های اصلی این هنر است که در آن، یک طرح به روش باز تولید شرایط بصری واقعی در زمان نشان داده می شود. برای کار در این شیوه و فُرم از نقاشی، باید یک نگاه از پیش تعیین شده از اجسام یا مناظر در فضای باز ایجاد گردد. تاریخچه. قبل از قرن نوزدهم، هنرمندان رنگ های خود را از رنگدانه های خام ترکیب می کردند که اغلب خود را با استفاده از رسانه های مختلف آسیاب می کردند. این باعث شده بود تا قابلیت حمل و نقل نامناسب باشد و بیشتر فعالیت های نقاشی محدود به استودیو باشد. با این حال، در دهه 1830، مدرسه باربیزون در فرانسه که شامل چارلز-فرانسوا دوبینی و تئودور روسو بود، از تمرین هوای عمومی برای به تصویر کشیدن تغییر ظاهر نور با تغییر شرایط آب و هوایی استفاده کرد. این وضعیت بعداً در دهه 1800 هنگامی که لوله
های رنگ روغن در دسترس قرار گرفت، بهبود یافت، و به نقاشی در فضای باز اجازه داد تا برای هنرمندان بیشتری قابل اجرا باشد، لوله رنگ جمع شونده در سال 1841 توسط پرتره نگار آمریکایی اختراع شد. در اوایل دهه 1860، چهار نقاش جوان: کلود مونه، پیر آگوست رنوار، آلفرد سیسلی و فردریک بازیل، در حین تحصیل زیر نظر هنرمند آکادمیک چارلز گلیر با یکدیگر آشنا شدند. آنها متوجه شدند که علاقه مشترکی به نقاشی مناظر و زندگی معاصر دارند و اغلب با هم به حومه شهر می رفتند تا در هوای آزاد نقاشی کنند. آن ها دریافتند که می توانند مستقیماً از طبیعت زیر نور خورشید نقاشی کنند و با استفاده از رنگدانه های مصنوعی زنده موجود، شروع به ایجاد شیوه ای سبک تر و روشن تر از نقاشی کردند که رئالیسم گوستاو کوربه و مکتب باربیزون را بیشتر گسترش داد. این تئوری در آغاز کار رادیکال بود، اما در دهه های بعدی قرن نوزدهم، این تئوری در عمل عادی هنری جذب شده بود.
بانوی اول نیجریه (؛ عنوان همسر رئیس جمهور نیجریه است. بانوی اول حال حاضر کشور نیجریه، عایشه بوهاری است که این عنوان را از ۲۹ مه ۲۰۱۵ میلادی در دست دارد. در قانون اساسی نیجریه، برپایی منصب یا شغلی با عنوان بانوی اول نیجریه، فراهم نشده است. با این حال از زمان استقلال این کشور، بودجه و کارکنان رسمی به بانوی اول نیجریه اختصاص داده شده است. در هنگام خطاب به وی، بانوی اول به کار گرفته می شود. استلا اوباسانجو تنها بانوی اول نیجریه است که در حین دراختیار داشتن این عنوان، درگذشت.
داکانما () نام یک جشنوارهٔ بین المللی فیلم های مستند است که هر سال در شهر ماپوتو در کشور موزامبیک برگزار می شود. نخستین دورهٔ این جشنواره در سپتامبر ۲۰۰۶ برگزار شد و پذیرایِ بیش از ۷۰ فیلم مستند بود. برگزارکننده این جشنواره، شرکت فیلم سازیِ «ایبانو مولتی مدیا» با همکاری «آموسینه» (اتحادیهٔ فیلم سازان موزامبیک) است.
نقاشی شماره پنج () یک نقاشی از جکسون پولاک، نقاش آمریکایی مشهور و در جهت تکمیل فرم جنبش اکسپرسیونیست انتزاعی است. این نقاشی که بر روی ورقهٔ فیبر طرح گردیده، معمولاً با نام ورقهٔ ترکیب هم شناخته می شود، اندازه گیری حجم طرح از طرف پولاک در ابعاد ۲۴۰ در ۱۲۰ سانتیمتر در نظر گرفته شد. پولاک جهت طرح این شاهکار خود، رنگ مایع را در نظر گرفت که به شکل خاص مشهور به رنگ های رزین مصنوعی است، اما به عنوان رنگ روغن برای طبقه بندی از مکمل رنگ جهت کار، ارجاع شده و در بازبینی از اثر رنگ های خاکستری، قهوه ای، سفید و رنگ زرد کاملاً مشهود است و نشان دهندهٔ راهی است که بسیاری از مردم آن را به عنوان مصطلح آن یعنی "آشیانهٔ متراکم پرنده" می شناسند. فُرم های پولاک در نقاشی هایش. "جکسون پولاک" را یکی از پیشگامان نقاشی اطواری یا "اکشن پینتینگ" می شناسند. این هنر شیوهٔ نوینی از نقاشی غیرشئی می باشد که تاریخ آغاز آن به سال ۱۹۵۰ میلادی باز می گردد، اجرای این فرم از نقاشی همراه است با اطوار و حرکات هیجان زدهٔ دست و اندام در کنار رنگ افشانی آزاد و اتفاقی بر پرده به منظور ابراز هر چه بیشتر شخصیت عاطفی نقاش بدون هیچگونه بازنمایی دنیای مشهودات
، این شیوه برای نخستین بار در آمریکا و همان طور که گفته شد توسط پولاک تکوین یافت.
سیدنی جوزف پرلمن (؛ – ) یک فیلم نامه نویس و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بوده است. وی دانش آموختهٔ دانشگاه براون است. وی در سال ۱۹۵۶ میلادی، بابت نگارش فیلم نامهٔ "دور دنیا در هشتاد روز" برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم نامه اقتباسی شد.
پرتره آدل بلوخ-باوئر اول () که با نام "بانوی طلایی" یا "زن طلایی" هم شناخته می شود، یک نقاشی از گوستاو کلیمت نقاشِ نماد گرای اتریشی است که بین سال های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷ میلادی تکمیل شده است. این اثر؛ اولین پرتره از دو نقاشیِ هَمسان هنرمند با یک مدل است که به عنوان یک طرحِ پایانی و کامل شناخته می شود. این نقاشی توسط نازی ها و در قالب پروژه غارتگری نازی ها، در سال ۱۹۴۱ به سرقت رفت و در گالری کاخ بلودر به معرض تماشا گذاشته شد. در سال ۲۰۰۶ و پس از ۸ سال پیگیری های یکی از وراث خانواده، این نقاشی به خانواده بازگشت اما در همان سال و با مبلغ ۱۳۵ میلیون دلار به فروش رفت. قیمت پرداختی برای این اثر هنری در آن زمان یک رکورد محسوب می گردید. نقاشی های دوگانهٔ آدل و کلیمت. "آدل بلوخ باوئر" عضو ثروتمند انجمن جامعهٔ وینی و حامی و دوستِ نزدیک گوستاو کلیمت بود. آدل بلوخ-باوئر (۱۸۸۱–۱۹۲۵) دختر موریس باوئر، مدیر کل بانک «وینر بانک ورین» بود، آدل در سال ۱۸۹۹ و در سن ۱۸ سالگی ازدواج کرده بود. خانوادهٔ آن ها و به خصوص آدل و خواهرش از لحاظ فرهنگی دارای افکار بورژوازی زنانه یهودیان وین بودند. شوهر او فردیناند از طریق پدرش مالک کارخانهٔ قند
و شکر گردیده و در این مسیر موفقیت بسیاری به دست آورده بود. در سالن و انجمن خانوادگی آن ها هنرمندان، نویسندگان و سیاستمداران سوسیالیست مانند کارل رنر، اولین صدراعظم جمهوری رفت وآمد داشتند و ملاقات هایی را ترتیب می دادند. ماریا آلتمن (۱۹۱۶–۲۰۱۱) خواهرزادهٔ آدل دربارهٔ چیزهایی که از او به یاد دارد می گوید؛ آدل توصیف واقعی درد و رنج بود. همیشه سردرد داشت، مثل یک دودکش سیگار می کشید و هیچ وقت این عادتش را ترک نکرد، ظرافت و در عین حال تاریکی وحشتناکی در چهرهٔ او مشهود بود در عین حال بسیار از خودراضی می نمود. دوستی کلیمت با آدل باعث شد تا آدل برای چندین پرتره مدل نقاش شود که از مشهورترین آن ها می توان به تابلوهای دیگر نقاش به غیر از تابلوهای دوگانهٔ آدل بلوخ باوئر اول و دوم معروف به "یودیت اول" که بیشتر با نام جودیت و سر هولوفرنس مشهور است اشاره داشت. طرح کلی کلیمت برای نقاشی جودیت اول با محوریت آدل با بدنی نیمه برهنه در توصیف جودیت کتاب مقدس می باشد که در سال ۱۹۰۱ طرح گردید. در سال ۱۹۰۹ کلیمت نقاشی دیگری با همان محوریت جودیت طرح کرد که به نقاشی جودیت دوم شهره گشت به این ترتیب کلیمت قبل از خلق آدل بلوخ باوئر اول و
دوم به شکلی نمادین و با غنای مذهبی یک دوگانهٔ دیگر در قالب یودیت از آدل خلق کرده بود. فردیناند همسر آدل به آثار کلیمت علاقهٔ بسیاری داشت، او علاوه بر خرید تابلوی اول آدل از کلیمت چندین طرح مشهور دیگر استاد از جمله نقاشی پرتره آدل بلوخ-باوئر دوم را نیز خریداری کرد، در کنار این آثار چهار منظره نقاشی نیز خریداری شد که از میان آن ها می توان به تابلوهای. پرتره آمالی (۱۹۱۷) جنگل توس (۱۹۰۳) قفل در اتاق سوم (۱۹۱۰) و خانه ها در اونتراخ (۱۹۱۶) اشاره داشت. تاریخچه و مالکیت اثر. "کلیمت" برای تکمیل این شاهکار خود سه سال زمان صرف کرد، نقاشی های اولیه وی به سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۴ بر می گردد، ابعاد این اثر کلیمت در اندازهٔ ۱۳۸ × ۱۳۸ سانتیمتر می باشد که از رنگ روغن بر روی طلا، نقره و کرباس طرح گردیده که نشان دهندهٔ تزئینات و پیچیدگی های استادانهٔ نقاش در سَبْک هنر نو می باشد. کلیمت یک عضو و در حقیقت رئیس انجمنِ جدایی خواهی وین بود. یک گروه از هنرمندان که به دور از روش های سنتیِ نقاشی که روشی ورشکسته شده بود می باشد. این تصویرِ نقاش در وین و به سفارش و پیشنهاد شوهر آدل یعنی "فردیناند بلوخ باوئر" طرح گردید. فردیناند که یک صنعتگر ثروت
مند بود، عمدهٔ ثروتِ خود را از صنعت قند و شکر به دست آورده بود. او یکی از بزرگ ترین هنر دوستان و از جمله معدود حامیانِ مطرح گوستاو کلیمت بود که هم آثار و هم شخصیتِ نقاش مورد ستایش وی بود. دومین طرح کلیمت با همین موضوع و با مدلینگ آدل مشهور به تابلوی پرتره آدل بلوخ باوئر دوم می باشد که ۵ سال بعد یعنی در سال ۱۹۱۲ طرح گردید. ادعایی مطرح شد در رابطه با اینکه آدل از همسر خود خواسته تا پس از مرگش، تابلوی کلیمت را به "گالری دولت اتریش" اهدا کند، آدل در سال ۱۹۲۵ به واسطهٔ مننژیت درگذشت. هنگامی که آلمان نازی در سال ۱۹۳۸ اتریش را در اقدامی مشهور به آنشلوس ضمیمهٔ خاک خود کرد، بیوهٔ او به پراگ فرار کرد و پس از آن به زوریخ رفت. اموالِ خانوادهٔ بلوخ باوئر غارت شد که نقاشی کلیمت هم جزو آن ها بود. فریدریش، دادستان تعیین شده از طرف پیشوا در ادارهٔ کثیف خود که در مرکز نمایندگی یا در اختیار دولت آلمان بود، در سال ۱۹۴۱ نقاشی را توسط گالری دولت اتریش مشهور به گالری کاخ بلودر، مستقر در کاخ بلودر وین به دست آورد. "فردیناند بلوخ باوئر" در سال ۱۹۴۵ در زوریخ درگذشت، در همان سال بر اساس وصیت او برادر زاده و خواهر زادهٔ خود، از جمله "ما
ریا آلتمن" را به عنوانِ وارثان املاک و دارایی خود مشخص کرد، "ماریا آلتمن" در سال ۲۰۰۰ بر اساسِ پی گیری های یک طرفدارِ اتریشی در جهت استرداد آثار موضوع را دنبال کرد، ماریا در دادگاه های اتریش و آمریکا در جهتِ بازپس گیری مجموعهٔ آثار هنری عمویش از جمله "پرتره آدل بلوخ باوئر اول" اقامهٔ دعوا کرد. دولت اتریش در زمان و موقعیتِ "فونز لو" در نشستی از ماریا درخواست داشتند که آثار را به سرزمین مادری خودش بخشش کند تا در اتریش بماند، در پایانِ ماجرا پس از یک نبردِ قضایی کوتاه در سال ۲۰۰۶ و توسط دادگاه، مالکیت اصلیِ این تابلو و سایر آثار به ماریا آلتمن تعلق گرفت، در ژوئن سال ۲۰۰۶ تابلو فروخته شد به قیمت ۱۳۵ میلیون دلار به "رولاند لودر" جهت گالری نئو در نیویورک، مبلغ پرداخت شده در آن زمان به عنوانِ یک رکورد در زمینهٔ آثار هنری به حساب می آمد، این پرتره از ژوئیه همان سال ۲۰۰۶ برای عموم به نمایش گذاشته شد. فیلم و سینما. داستان ماریا آلتمن به اندازهٔ کافی پر ماجرا و هیجانی بود تا کارگردانان و فیلم نامه نویسان به سراغ آن بروند، در سال ۲۰۱۵ فیلم سینمایی زنی با لباس طلایی رنگ به کارگردانی سایمون کُرتیس و با بازی هلن میرن در نقش
ِ ماریا و رایان رینولدز به عنوانِ وکیل وی "شوئنبرگ" بر پردهٔ نقره ای رفت. آلتمن همچنین در سه فیلم مستند به بازگویی ماجرای زندگی خود پرداخته که عمده ترین مُستند با نامِ "آرزوی آدل" مشهور است که توسط فیلمساز "تِرنس تُرنِر" در سال ۲۰۰۸ ساخته شد، مُستند "آرزوی آدل" به واسطهٔ مصاحبه با آلتمن و وکیل وی "شوئنبرگ" و کارشناسانِ برجسته و سایر افرادی که در پیگیری پروندهٔ دادگاهی وی نقش داشتند بسیار برجسته و قابل توجه گردید، در سال ۲۰۰۷ نیز مُستندی با نامِ "سرقت کلیمت" ساخته شد که همراه با مصاحبهٔ آلتمن، شوئنبرگ و دیگران نیز بود. قطعه ای مُستند دیگر نیز در سال ۲۰۰۶ با مِحوَریت تجاوز به اروپا ساخته شد که به سِرقت گسترده از هنر توسط حزب نازی در جنگ جهانی دوم اشارهٔ مستقیم داشت. کتاب شناسی. داستانِ ماریا آلتمن که ارتباطِ تام به موضوع آثار کلیمت، نقاشی های آدل و ماجرای خانوادهٔ بلوخ باوئر داشت دستمایهٔ نوشتنِ مقالات و کتاب های زیادی گردید که چند نمونه از آن ها مشهورتر و پر خواننده تر بوده اند، یک کتاب به نامِ مراقب تصادفی به شکل ویژه، به خاطرات "گریگور کالینز"نویسنده، هنرپیشه و تهیه کننده آمریکایی که برای مدتی مراقب و دوست س
ال های پایانی ماریا آلتمن بود نوشته شد، کتاب در پانزدهم اوت ۲۰۱۲ منتشر گردید، نمایش نامه ای در جهت تئاتر بر اساس آن در نیویورک و در ژانویه ۲۰۱۵ نوشته و اجرا شد. داستانِ دیگر به شکلِ کلّی دربارهٔ نقاشی و اغلبِ کسانی است که به شکلی درگیر در ماجرای پر فَراز و نَشیبِ آن بودند، توسط "آن ماری اوکانر" با نامِ "زنی در لباس طلایی" که در مقدمه و ویراستار به نام داستان شاهکار فوق العادهٔ گوستاو کلیمت، پرتره آدل بلوخ باوئر از آن یاد گردیده تاریخِ انتشار این کتاب هفتم فوریه ۲۰۱۲ می باشد. ماجرای تابلو و ماجراهای دیگرِ مربوط به درگیری ها و کشمکش های بازماندگان و دادگاه، دولت وقت اتریش، بازیابی میراث در جهتِ صاحبان فعلی آن توسط "ملیسا مولر" و "مونیکا تاتزاکف" در آخرین سال های عمرشان و چیزهایی که از دست داده اند در کتاب "زندگی از دست رفته، هنرِ از دست رفته" نقل گردیده، از دست دادن آثار هنری، سرقت نازی ها از مجموعهٔ هنر یهودیان و تلاش برای عدالت توسط انتشارات "وندوم" در یکم سپتامبر ۲۰۱۰ منتشر گردید
ارنست تایدیمن (؛ – ) یک فیلم نامه نویس، رمان نویس، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۷۱ میلادی، بابت نگارش فیلم نامهٔ «ارتباط فرانسوی» برندهٔ جایزه گلدن گلوب، جایزه اسکار بهترین فیلم نامه اقتباسی، جایزه ادگار و «جایزه انجمن نویسندگان آمریکا» شد.
نیل پترسون (؛ – ) بازیکن فوتبال، فیلم نامه نویس و نویسنده اهل بریتانیا بود. وی در سال ۱۹۵۹ میلادی، بابت نگارش فیلم نامهٔ "فرصتی برای پیشرفت"، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم نامه اقتباسی شد.
سیروس پرهام، با نام مستعار "میترا"، (۳ بهمن ۱۳۰۷ –۲۴ شهریور ۱۴۰۴) مترجم، ویراستار، منتقد ادبی، هنرشناس، فرش شناس ایرانی و از بنیان گذاران سازمان اسناد ملی ایران بود. پرهام مدرک لیسانس را در ۱۳۳۰ از دانشگاه تهران و دکترا را در ۱۳۳۳ از دانشگاه برکلی در رشتهٔ علوم سیاسی گرفت. وی در زمرهٔ کسانی است که برای نخستین بار در ایران به شیوهٔ نقد ادبیِ غربی به این کار پرداختند. پرهام در ۱۳۳۳ کتاب «رئالیسم و ضد رئالیسم» را نوشت که پس از دو ماه نایاب شد. این کتاب به همراه «مکاتب ادبی»، نوشتهٔ رضا سیدحسینی، از نخستین آثار در نوع خود و مدت ها مرجع نویسندگان ایرانی بود. به گفتهٔ محمد شمس لنگرودی، پرهام فعال ترین منتقد ادبی دههٔ سی، منتقدی مارکسیست، «فعال ترین منتقد ادبی جامعه گرای» این دهه است، هرچند که لنگرودی معتقد است نقد پرهام «دیواری ستبر» بین هنر رئالیستی و هر آنچه غیر رئالیستی است می کشد. پرهام از نخستین ویراستاران ایرانی و اولین ویراستار مؤسسه انتشارات فرانکلین (علمی و فرهنگی امروز) است. وی در هنرشناسی نیز دستی دارد و مجموعهٔ ۱۵ جلدی «سیری در هنر ایران» نوشتهٔ آرتور اپهام پوپ و همسرش فیلیس اکرمن را مؤسسهٔ علمی و فرهنگ
ی، به سرویراستاری او ترجمه و تهیه کرده است. سیروس پرهام به عنوان پیشکسوت ویراستاری ایران در یکشنبه ۹ آبان ۱۳۹۵ به همراه مهدی قنواتی و مهناز مقدسی، انجمن صنفی ویراستاران را تأسیس کردند. در زمینهٔ ترجمه هم، جدای از مقالاتی که پرهام در مجلات گوناگون به چاپ رسانده، گزیده ای از اشعار والت ویتمن، شاعر ملی آمریکا، تحت عنوان «گزیدهٔ اشعار والت ویتمن» و «ای آن که مرا اکنون در دست داری» از او منتشر شده است. پرهام از جملهٔ نسل دوم بنیان گذاران انتشارات نیل است. در زمینهٔ کار مطبوعاتی هم می توان به سوابق وی در مجلهٔ «خوشه»، که اختصاص داشت به شاعران نوپرداز، «جُنگ صدف»، از نشریات متعلق به حزب توده، و نشریهٔ «انجمن کتاب» اشاره کرد. پرهام سلسله مقالاتی را نیز با نام مستعار سایروس برام و به صورت پاورقی دربارهٔ انقلاب ایران در روزنامهٔ اطلاعات می نوشت که بعدها مؤسسه انتشاراتی امیرکبیر آن را تحت عنوان «انقلاب ایران و مبانی رهبری امام خمینی» به صورت کتاب چاپ کرد. اما زمینهٔ «حرفه ای» پرهام سازمان اسناد است. وی از بنیان گذاران این رشته در ایران و از ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۹ نیز رئیس سازمان اسناد ملی ایران بود. پرهام از پژوهندگان رشتهٔ فرش ش
ناسی ایرانی است و در این زمینه تألیفات مهمی دارد و مدتی هم عضو هیئت مدیرهٔ موزهٔ فرش ایران بوده است. کتب تألیفی او از جمله "دستباف های عشایری و روستایی فارس" در زمره کتب درسی و مرجع رشته فرش هستند.
پرتره آدل بلوخ باوئر دوم () یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم و دومین نقاشی، نقاش نماد گرا و رئیس انجمن جدایی خواهی وین گوستاو کلیمت اتریشی است که در سال ۱۹۱۲ طرح گردید، "آدل بلوخ باوئر" (۱۸۸۱–۱۹۲۵) یک هنر دوست و در حقیقت رئیس سالن بانوان وینی بود که از دوستان کلیمت به شمار می رفت. تاریخچهٔ دو نقاشیِ آدل. آدل بلوخ باوئر، همسر "فردیناند بلوخ باوئر"، یک صنعتگر ثروتمند بود که حامی و پشتیبان گوستاو کلیمت شمرده می شد، آدل برای دو نقاشی کلیمت مدل و الگو بود که اولین نقاشی مشهور به پرترهٔ آدل بلوخ باوئر اول می باشد که از پرترهٔ دوم یعنی همین نقاشی مشهورتر است، تا پیش از ماجرای آنشلوس که قبل از آغاز جنگ جهانی دوم و در تاریخ ۱۱ مارس ۱۹۳۸ رخ داد، این نقاشی ها بر دیوار خانهٔ بلوخ باوئر قرار داشتند. ماه های بعد از واقعهٔ آنشلوس که منتج به الحاق اتریش به خاک آلمان گردید برای خانوادهٔ "بلوخ باوئر" قابل تحمل نبود، هر چند شخصیت آدل که مدل هر دو نقاشی کلیمت بود سالها پیش و در تاریخ ۱۹۲۵ بر اثر مننژیت درگذشته بود. ماجرای ماریا آلتمن و سرانجام نقاشی. سال های پس از جنگ، بازماندگان خانوادهٔ بلوخ باوئر دیگر تمایلی برای بازگشت به اتریش
نداشتند و بر اساس راهنمایی یک دوستدار هنر و یک وکیل نه چندان مشهور به نام "شوئنبرگ" در جریان وقایعی قرار گرفتند در ارتباط با اینکه طی شکایتی می توانند این آثار را بازپس بگیرند، این در حالی بود که موزهٔ اتریش هیچگونه تمایلی در جهت استرداد آثار به بازماندگان خانوادهٔ باوئر نداشت، "فردیناند بلوخ باوئر" تا پیش از مرگ به سال ۱۹۴۵ در زوریخ وصیت نامه ای تنظیم کرده بود که تمام املاک و دارایی خود را به برادر زاده خود بخشیده بود، با توجه به این وصیت نامه، ماریا اصلی ترین وارث دارایی ها قرار می گرفت و همین امر بهانه ای شد برای پیگیری او و وکیلش برای بازگرداندن آثار کلیمت. گفته شده که برخورد سرد همراه با بی اعتنایی و بعضاً تحقیر دولت وقت اتریش در عزم ماریا جهت پیگیری موضوع و انتقال آثار بی تأثیر نبوده است. پس از پایان جنگ و جدل دادگاهی، در نهایت ۵ اثر کلیمت که دو نقاشی آدل هم جزو آنها بودند در ژانویه سال ۲۰۰۶ و با حکم دادگاه در تملک و اختیار ماریا آلتمن دختر برادر فردیناند بلوخ باوئر قرار گرفت، ماریا در نوامبر سال ۲۰۰۶ و در حراج کریستی، پرتره آدل بلوخ باوئر دوم را به مبلغ تقریباً ۸۸ میلیون دلار به فروش رساند که چهارمین پ
رداختی بالا در جهت خرید یک اثر هنری در آن زمان بود، در پائیز سال ۲۰۱۴ تابلوی آدل بلوخ باوئر دوم در قالب یک وام ویژه و درازمدت به موزهٔ هنر مدرن در شهر نیویورک سپرده شد.
یودیت و سَرِ هولوفِرنِس () همچنین با نامِ شناخته شدهٔ جودیتِ اول، یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم اثر نقاش نماد گرای اتریشی گوستاو کلیمت است. داستان جودیت و هولوفرنس. یودیت بنا بر روایات بیوه زنی زیبا بوده، پس از محاصرهٔ شهری که در آن ساکن هستند و از آنجایی که رُعب و وحشت را از ساکنان مؤمن شهر دور کند، اعلام می کند که بنا بر مشیّت خداوند می تواند دشمنِ مردم و شهرِ تحتِ محاصره توسط هولوفِرنِس را نابود کند. او پس از نیایش، مخفیانه به اردوگاه دشمن می رود و موفق می شود سَرِ هولوفِرنِس را در خواب بِبُرَد، با کشته شدن سردار بزرگ به دست یک زن، ارتش وی سراسیمه و آشفته می گردد، بدین ترتیب شهر از محاصره نجات می یابد. متن و تأثیرات. کلیمت ایده و طرح این اثر خود را از خاکستر و شالودهٔ اثر مذهبی و کتاب مقدس یهودیان گرفت، دورهٔ تاریخیِ هنر در زمان او و تدوین و تفسیر اصلی آن شکلی تَرجیحی بر ساختِ فیگورها دارد. در واقع بسیاری از نقاشی های طرح شده در این زمینه وجود دارد، توصیف قسمت به شیوه ای قهرمانانه، به ویژه بیان شجاعت جودیت و ماهیت و فضیلت او، جودیت به نظر می رسد به عنوان ابزار اجرای حُکم خداوند می باشد اما خشونت از عمل او ر
ا نمی توان انکار کرد و این عملِ او به طور چشمگیری بیانگر یک سری از کارهای کاراواجو است که او هم تعدادی تصویر از جمله در رابطه با همین جودیت و هولوفِرنِس در کارنامهٔ آثارش دارد همچنین هنرمندان دیگری که با الگوی کتاب مقدس و ماجرای جودیت طرح هایی آفریدند می توان به آرتمیزیا جنتیلسکی و تروفیم بیگوت اشاره داشت، تکیه بر ماجرای هولوفِرنِس فارغ از جَنبهٔ خشونتِ آن چنان جالبِ توجه بوده که نقاشانی همچون کریستوفانو آلوری فلورانسی و نقاشِ دیگر گوستاو مورو نیز عمده شهرتِ خود را به واسطهٔ طراحی نقاشی با همین موضوع به دست آوردند. نکتهٔ قابل تأمل موضوع عریان بودن جودیت در نقاشی "کلیمت" می باشد، چیزی که حداقل در هیچ کدام از آثارِ نقاشان نامبرده با نقاشی مُشابه وجود ندارد، نقاشی و برداشت کلیمت از جودیت همانند نقاشی "کاراواجو" خِشن نیست، همانگونه که کاراواجو خنجر آختِه را بر گردن هولوفِرنِس قرار داده و خون از شریان های او فَوَران کرده، با این همه در اینجا و در نقاشی کلیمت شاهدِ تنها، سَرِ بُریده در دستان جودیت هستیم، کلیمت به عمد هر گونه مرجع و روایت را نادیده می گیرد، و کُنستانترهٔ تصویری خود را صرفاً به جودیت اختصاص می دهد، ب
ه طوری که او سَرِ بریدهٔ هولوفِرنِس را در گوشهٔ پائین در حاشیهٔ سمت راست، در دست گرفته، هیچ اثری از شمشیر خون آلود وجود ندارد، به عنوان این نکتهٔ مُستتر از کلیمت برای بیننده که اگر او قهرمان من است، پس می تواند هر سلاحی داشته باشد، همین طور حذف سِلاحی که بی ارتباط با مَشروعیّت سالومه نیست، همان لحظهٔ قبل از قتل، فتنه انگیزی از طرف ژنرال و سَر کَردهٔ نبوکد نصر که به نظر می رسد در راستای یکی شدن با بخش قطعی و اصلی داستان شکل گرفته نقاشی "جودیتِ اول" کلیمت، نشان دهندهٔ یک هماهنگی نمادین و ترکیبی کنجکاوانه با گناه در مقابل نقاشی مُشابه سین ، اثر فرانز استوک می باشد، وسوسهٔ نشان داده شده توسط نقاش آلمانی در برابر مدل جودیت کلیمت، زنی افسونگر با انتخاب وضعیتِ برهنه و بدون لباس و جسم ناپایدار به عنوان قطعهٔ کانونی و مرکزی بوم نقاشی می شود، مدل نقاشی استوک با اینکه لباس دارد اما به وضوح سینه هایش پیدا است و نقاشی کلیمت در کُل، فاقد لباس و کاملاً برهنه است. در قسمت طراحی چهره، نیروی جذبهٔ چهرهٔ جودیت سرچشمه ای است از نزدیکی و استحکام و استقرار پایدار، ارائه شده توسط طرح مُتِعامد خطوط که نشانگرِ طراحی خطوط به شکل عمودی
از بدن و تَشابُه افقی در حاشیهٔ پائین است.
چارلز شنی (؛ – ) یک فیلم نامه نویس و تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۵۲ میلادی، بابت نگارش فیلم نامهٔ «بد و زیبا» برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم نامه اقتباسی شد.
هری براون (؛ ۳۰ آوریل ۱۹۱۷ – ۲ نوامبر ۱۹۸۶) شاعر، فیلم نامه نویس و رمان نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۵۱ میلادی، بابت نگارش فیلم نامهٔ "مکانی در آفتاب"، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم نامه اقتباسی شد.
در اساطیر یونانی، ممفیس، نامیست زنانه که وجه تسمیهٔ شهر منف در مصر است. این نام به چندین شخصیت مختلف نسبت داده شده که از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد:
لنکس رابینسون () یک فیلم نامه نویس، نمایشنامه نویس، تهیه کننده فیلم و مدیر تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۳۰ میلادی، بابت نگارش فیلم نامهٔ "خانه بزرگ"، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم نامه اقتباسی شد. جایزه ای به افتخار او به نام «جایزه ادبی لنوکس رابینسون» از سال ۲۰۱۴ برپا شد.
استیون گِیگان (؛ زادهٔ ) یک کارگردان، فیلم نامه نویس و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در سال ۲۰۰۰ میلادی، بابت نگارش فیلم نامهٔ «قاچاق»، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم نامه اقتباسی شد.وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه امی ساعات پربیننده، جایزه گلدن گلوب، جایزه بفتا و «جایزهٔ انجمن نویسندگان آمریکا» شده است.
نادر فلاح (زاده ۱۴ شهریور ۱۳۵۲ در کرمان)، بازیگر و کارگردان سینما، تئاتر و تلویزیون اهل ایران است. فلاح، فعالیت های نمایشی خود را از سال ۱۳۶۸ در کرمان آغاز کرد. او با فیلم چند کیلو خرما برای مراسم تدفین به صورت جدی، وارد عرصه سینما شد. وی با فیلم چند متر مکعب عشق بیشتر مورد توجه قرار گرفت و با بازی قابل توجه خودش توانست جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشن خانه سینما را دریافت کند و نامزد جایزه جشن حافظ و جشنواره فیلم شهر شود. فلاح در سال ۱۳۹۵ با دو فیلم در سی و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر حضور داشت و نامزد جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مردانه شد. وی دارای تحصیلات کارشناسی ادبیات نمایشی (۱۳۷۸) از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی تهران و کارشناسی ارشد کارگردانی نمایش (۱۳۹۰) از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران است.
مختار کلانتری (زاده ۱۳۳۳ در سلطانیه) اولین دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر، فرمانده کل پیشین کمیته انقلاب اسلامی از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۰، معاون پیشین وزیر راه و مدیر عامل سازمان بنادر و دریانوردی جمهوری اسلامی ایران و رئیس فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران از سال ۱۳۷۵ تا ۱۳۷۹ بوده است. سوابق فعالیتهای ورزشی. ۱- عضو هیئت رئیسه فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران در سال های ۱۳۷۳ الی ۱۳۷۵. ۲- رئیس فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران در سال های ۱۳۷۵ الی ۱۳۷۹. ۳- کارشناس خبره و عضو هیئت رئیسه فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران در سال های ۱۳۸۰ الی ۱۳۸۸.
جینجر بِیکر (؛ زادهٔ - ۶ اکتبر ۲۰۱۹) نوازندهٔ درام و موسیقی دان اهل انگلستان بود. وی از بنیانگذاران گروه راک کرییم بود. سبک بیکر در نواختن درام بسیاری را تحت تأثیر قرار داده است، از جمله: جان بونام، پیتر کریس، نیل پیرت، استوارت کاپلند، ایان پیس، Terry Bozzio, دیو لومباردو، تامی آلدریج، بیل بروفورد، Alex Van Halen, Danny Seraphine و نیک میسن..او در سال ۱۹۶۸ تا چند قدمی در امر شدن در گروه لد زپلین پیش رفت و او اصلی ترین گزینه برای این کار بود.اما در نهایت جان بونام به جای او انتخاب شد.خیلی ها او را همراه با جان بونام به عنوان بهترین درامر تاریخ راک می شناسند. وی از بیماری مزمن انسدادی ریه رنج می برد. زندگی نامه بیکر در سال ۲۰۰۹ منتشر شد.
بوئینگ ۷۳۷ مکس یک سری هواپیمای مسافربری باریک پیکر دوموتوره است که توسط شرکت بوئینگ ایالات متحده توسعه یافته و ساخته می شود. بوئینگ ۷۳۷ مکس، چهارمین نسل از هواپیماهای بوئینگ سری ۷۳۷ است که برجسته ترین تغییر این هواپیما نسبت به نسل پیشین، به کارگیری از موتورهای جدید لیپ-ب۱ و همچنین کاهش ۱٪ در سوخت بهتر با در نظر گرفتن طرح تازه بال های آن موسوم به winglet است که ره آورد آن افزایش میزان مسافت قابل پیمودن توسط مکس ۷۳۷ است. بیشتر قطعات این هواپیما ارتقا یافته اند که بازدهٔ آن را نسبت به ۷۳۷ کنونی، ۱۴٪ درصد بهتر می کنند. این هواپیما، رقیب مستقیم ایرباس ای۳۲۱نئو به شمار می رود. بوئینگ ۷۳۷ مکس برای نخستین بار در دسامبر ۲۰۱۵ رونمایی شد. در اواخر ژانویه ۲۰۱۶ بوئینگ ۷۳۷ مکس نخستین پرواز خود را با موفقیت انجام داد. این پرواز از تأسیسات بوئینگ در سیاتل انجام شد. این هواپیما مجهز به دو موتور توربوفن ساخت شرکت سی اف ام است و توانا به پرواز در مسیرهای هفت تا ۹ هزار کیلومتر است. بوئینگ ۷۳۷ مکس از ۱۴۹ صندلی تا ۲۲۰ صندلی را پوشش می دهد. نمونه ای از سری بوئینگ مکس هشت با ظرفیت جابجایی ۲۰۰ مسافر بنام مکس ۲۰۰ و به درخواست رایان ای
ر برای این شرکت تولید خواهد شد. قیمت کوچک ترین مدل که مکس هفت است از ۹۰ میلیون دلار آغاز می شود و این در حالی است که پایهٔ قیمت مدل مکس ۹ از ۱۱۶ میلیون دلار است. بوئینگ ۷۳۷ مکس با توجه به تجهیزات پیشرفته ای مانند استفاده از موتورهای پیشرفته جدید تا ۲۰ درصد نسبت به مدل های پیشین کاهش مصرف سوخت داشته است. بوئینگ همچنین بدنه و بال های مکس را از نو طراحی کرده و در نتیجهٔ آن موجب کاهش وزن کلی و بهبود آیرودینامیک هواپیما شده است. بوئینگ می گوید، بالک های جدید مکس می تواند تا دو درصد در مصرف سوخت صرفه جوئی ایجاد کند. برد بیشترین مدل مکس متعلق به سری مکس ۹ است که تا نزدیک ۹ هزار کیلومتر برد پروازی دارد. این برد نزدیک به دو هزار کیلومتر بیشتر از بالاترین برد پروازی ایرباس ۳۲۰ نئو است. سرعت کروز مکس ۷۳۷ کمی بیشتر از ۷۹ صدم ماخ است در حالی که سرعت کروز ایرباس ۳۲۰ نئو نزدیک به ۷۸ صدم ماخ است. نکته جالب اینکه موتور مدل ۷۳۷ مکس و و برخی مدل های ایرباس ۳۲۰ نئو مدل لیپ ساخت شرکت سی اف ام است ولی بوئینگ با آیرو دینامیک بهتر توانسته به عملکرد بهتر پروازی و مصرف سوخت کمتری دست پیدا کند. شرکت سی اف ام یک شرکت مشترک است که حاصل س