Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
همه پرسی تغییر نظام انتخاباتی در بریتانیا به منظور تغییر روش انتخاب نمایندگان مجلس عوام از اکثریت ساده به روش بدیل در پنج شنبه ۵ مهٔ ۲۰۱۱ برگزار شد. برگزاری این همه پرسی از شروط اصلی حزب لیبرال دموکرات در ائتلاف با حزب محافظه کار برای تشکیل دولت پس از انتخابات سراسری ۲۰۱۰ بود. همه پرسی از مردم می پرسید که آیا روش کنونی نخست نفری با روش حذفی دوری جایگزین شود یا خیر. رأی دهندگان این پیشنهاد را رد کردند. میزان مشارکت مردم ۴۲٫۲٪ بود که ۶۸٪ خیر گفتند و ۳۲٪ آری. فقط در ۱۰ حوزهٔ انتخابیه از مجموع ۴۴۰ حوزه، بالای ۵۰ درصد رأی دهندگان آری گفته بودند، متشکل از ۶ حوزه در لندن و حوزه های آکسفورد و کیمبریج و نیز حوزه های مرکزی ادینبرو و کلوین گلاسگو در اسکاتلند. ایان مک لین، دانشمند علوم سیاسی، این همه پرسی را «مشاجرهٔ عمومی بدخلقان و ناآگاهان» خواند.
عطاآباد یکی از محله های بزرگ شهر دهاقان در استان اصفهان می باشد. عطاآباد در حدود هزار و صد سال قدمت دارد یافته های باستان شناسی از مقبره ها و کتیبه های موجود و سایر مستندات گواه این مدعاست که در حدود یازده قرن پیش قومی در این مکان اسکان گزیدند که اصالت آن ها به استان کرمان بر می گردد. اسم اولیه این شهر «کوشک عادل خان» بوده که پس از مدتی با ورود بابا شاه حسین به این خطه نام «شاه نظر» به خود می گیرد. «شاه نظر» پس از حمله افاغنه تقریباً تخریب می گردد و حتی برج کبوتری آن به دلیل قتل مردم در داخل آن به برج خونین نامیده می شود. در سال ۱۱۷۰ هجری قمری با ورود میرزا مهدی خان استرآبادی وزیر منشی الممالک نادرشاه افشار به این شهر کوچک و ایجاد قلعه با برج های تنومند، جاده کشی، ایجاد دیوان خانه نام این شهر برای سومین بار تغییر یافت و به افتخار نام فرزند میرزا مهدی خان یعنی عطا الله خان معمار، نام عطا آباد بر این خطه نهاده شد. روستای عطاآباد پس از سرشماری سال ۱۳۵۵ به شهر دهاقان ملحق شد و از فهرست آبادی های کشور حذف گردید. محله ها. عطاآباد اولیه در محلی موسوم به کوچه جارچی مستقر بوده است. در اطراف این کوچه سه محله شکل می گیر
د؛ که به ترتیب ایجاد عبارتند از: - محله یخچال که حدود ۹۰۰ سال قبل احداث شده است. - محله قلعه پایین که پس از تخریب قلعه ها به محله پایین تغییر نام یافت و قدمتی حدود ۷۰۰ سال دارد. - محله قلعه بالا که هم اکنون محله بالا نامیده می شود و قدمتی حدود ۲۷۰ سال دارد. مزارع و باغات. مزارع مهم اطراف عطا آباد عبارتند از: مزرعه قنات غُلغُله، مزرعه ارجنی، مزرعه جعفرآباد، کوشک هادی، کوشک سنگِر، حسین آباد و لِوَرک و از باغستان های عطا آباد نیز می توان به: باغ های محمود، باغ های کهنه، باغ های سوتی و باغ های میراحمدی اشاره نمود. بناهای تاریخی. عمارت های تاریخی موجود عبارتند از: خانهٔ میرزا مهدی خان استر آبادی مقبرهٔ میرزا مهدی خان استر آبادی چاه قلعه برج خونین برج دوقلو سنگ عصارخانه حاج امیر حمام قدیمی عطا آباد (زورخانه قمر بنی هاشم فعلی) عمارت های که متأسفانه تخریب شده اند عبارتند از: کاروانسرای محله یخچال دیوانخانه عدالت اداری در محله پایین قلعه میرزا مهدی خان و برجهای اطرافش کارگاه رنگ آمیزی قدیمی نزدیک قبرستان فعلی همچنین تخت توت قاضی (تختی که ملّا عبدالرحمان قاضی عطاآبادی روی آن به امر قضاوت می پرداخته)
سنجتک ممکن است به یکی از مکان های زیر اشاره بدارد:
صلح آباد ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
روزهای بی تقویم فیلمی مستند به کارگردانی مهرداد اسکویی است که در سال ۱۳۸۵ شمسی ساخته شد. جایزهٔ بهترین فیلم مستندِ نیمه بلند از جشنوارهٔ هات داکز، جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران سومین جشنوارهٔ اوکراین، جایزهٔ بهترین فیلم مستند جشنوارهٔ سه قارهٔ هندو دیپلم افتخار بهترین کارگردانی از جشنوارهٔ فیلم فجر در کارنامهٔ روزهای بی تقویم دیده می شود. این فیلم همچنین جایزهٔ بهترین فیلم در بخش مبارزه با مواد مخدر و دیپلم بهترین صدابرداری از جشنوارهٔ بین المللی سینما حقیقت را از آن خود کرده است. خلاصهٔ فیلم. روزهای بی تقویم گزارشی اجتماعی از کانون اصلاح و تربیت است. این فیلم دربارهٔ نوجوانان پسر زیر ۱۸ سالی است که همه در یک آسایشگاه با هم هستند و به جرم های مختلف باید دوران اصلاح و بازتوانی را بگذرانند. پیش از به تصویر کشیدن زندگی دسته جمعی بچه های کانون، تمرکز بر سه نفر از آن ها بیشتر است. وحید، سجادو علیرضا. این فیلم اولین قسمت از مستندهای سه گانه مهرداد اسکویی است. قسمت دوم «آخرین روزهای زمستان» و قسمت سوم «رؤیاهای دم صبح» نام دارند. جوایز. این فیلم جوایزی متعددی را به دست آورده است. از جمله: نقد و نظر. اسکویی با تکیه بر ابعا
د روانشناسی نشان داده که شخصیت های فیلمش در کنش ها و واکنش هایی احساسی و نه از روی عمد دست به بزه می زنند. این رفتارها را می توان کنترل کرد. اگر در جامعه بستری همگن برای آن ها متناسب با طبقه اجتماعی آن ها تدارک دیده شود، عقده های درونی آن ها دسته دسته فروکش کرده و زمینه های بزه در جامعه رو به کاهش می گذارد. نگاه مگان بنتل بر فیلم روزهای بی تقویم به نقل از روزنامه مستقل دانشجویی ویلیامز ریکورد ایالات متحده، مترجم: محمد تهامی نژاد "روزهای بی تقویم (همیشه برای آزادی دیراست) مستندی حدودأ یک ساعته است که به زندگی نوجوانان ساکن در کانون اصلاح و تربیت تهران می پردازد. هنگامی که اسکویی، از زندگی خانوادگیشان می پرسد، معلوم می شود بچه ها بخاطر این که ممکن است کتک بخورند از رفتن به نزد خانواده خود در هراس اند. ویلیام یانگ، نویسنده نیویورک تایمز در ماه مه امسال در توصیف خصوصیات اسکویی نوشت: " مهارت و تخصص او به چنگ آوردن صحنه هایی عمیقآ شخصی است. گویی نه او و نه دوربین اش هیچ یک در اتاق حضور ندارند ". حتی بدون نگاه تخصصی هم آشکار است که فیلم های اسکویی، از نگاهی همدلانه به افراد مورد مطالعه خود برخوردار است. من شانس تماش
ای سایر آثار اسکویی را نداشتم ولی تجربه دیدار من از همین فیلم روزهای بی تقویم نشان می دهد آن ها نیز با حساسیتی آموزنده به مباحث جامعه ایرانی می پردازند که اسکویی در این مورد مهارت کامل دارد. کسانی که شاهد سخن رانی و فیلم های او بوده اند از مواجهه با یک هنر پرقدرت اجتماعی که از نظر زمان و موضوع مورد مطالعه اش انقلابی است خشنودند"
چاه پالیز ممکن است به یکی از مکان های زیر اشاره بدارد:
«مردی در حال نوشیدن آبجو» () یک فیلم صامت کمدی بریتانیایی به کارگردانی جرج آلبرت اسمیت است که در سال ۱۸۹۷ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به توماس گرین اشاره کرد. این فیلم نمایش خوردن آبجو و حرکات خاص بعد از آن، توسط یک مرد است.
مزاحم یا آمریکای جوان یک فیلم کمدی صامت سیاه وسفید و کوتاه آمریکایی است که در سال ۱۸۹۷ منتشر شد. این فیلم مزاحمت یک پسر را که برای دو زوجِ در حال معاشقه ایجاد کرده است، نشان می دهد.
آندژی مونک (؛ – ) کارگردان و فیلم نامه نویس اهل لهستان بود. وی کارگردان فیلم هایی همچون "مسافر" و "بدشانسی" بوده است.
«دل هوس سبزه و صحرا ندارد» یا به اختصار «دل هوس...» تصنیفی در آواز سارنگ-ابوعطا از عارف قزوینی است که سال ۱۳۲۸ ه.ق ساخته شد. سیما بینا، شهرام ناظری، علیرضا قربانی و مهدی امامی تاکنون این تصنیف را اجرا کرده اند. ماجرای تصنیف. به نوشتهٔ عارف قزوینی در دیوانش، "دل هوس سبزه و صحرا ندارد" هنگامی ساخته شده که شاه مخلوع، محمدعلی شاه به تحریک روس ها وارد گموش تپه شده بوده است.
«"نبرد دریایی در یونان"» () یک فیلم صامت و کوتاه فرانسوی به کارگردانی ژرژ ملی یس است که در سال ۱۸۹۷ منتشر شد. این فیلم مرتبط با جنگ یونان و ترکیه در سال ۱۸۹۷ می باشد. مدت زیادی تصور می شد این فیلم گمشده است، تا اینکه توسط جان بارنز در آگوست ۱۹۸۸ در آرشیو ملی بی اف ای، جایی که با عنوان اشتباه فهرست شده بود، دوباره کشف شد.
«ریچارد بندلر» (متولد ۲۴ فوریه ۱۹۵۰) نویسنده آمریکایی و مربی در زمینه خود یاری است. او به همراه «جان گریندر» از بنیانگذاران علم ان ال پی (برنامه ریزی عصبی – کلامی) است. وی دانشجوی ریاضیات بود و زمانی که از وی خواسته شد تا دست نوشتة سخنرانی های فریتز پرلز بنیانگذار گشتالت درمانی را برای کتاب های علمی و درمانی ویرایش کند، وی در حال مطالعهٔ تحقیقات پرلز بود. همچنین در همان زمان وی با ویرجینیا ساتیر یکی از نوابغ خانواده درمانی همکاری اش را آغاز کرد. ریچارد زمانی که در دانشگاه کالیفرنیا در سانتاکروز دانشجو بود، جان گریندر را که در آن زمان استاد زبان شناسی بود، ملاقات کرد. در سال ۱۹۷۴ بندلر و گریندر از الگوهای زبانی که توسط فریتز پرلز بنیانگذار گشتالت درمانی، ویرجینیا ساتیر روانشناس مشهور در حیطة خانواده درمانی و بهترین هیپنوتراپیست دکتر میلتون اریکسون، استفاده می شد، مدل برداری کردند، این الگوها را در کتابهای The structure of Magic Volumes I&amp;II(1975,1976), Patterns if the Hypnotic Techniques of Milton H.Erickson, Volumes I&amp;II(1975,1977) و Changing With Families (1976) منتشر نمودند. این کتابها پایه و اساس ع
لم ان ال پی را تشکیل دادند. تمرکز بیشتر ریچارد بندلر در آثار اخیرش معطوف به کاربردهای Submodalityها است. یعنی تغییر ماهرانه ای که می توان در تجربة حسی و نماد درونی آن در یک شخص ایجاد کرد. وی به خاطر تجربه اش به عنوان یک موسیقی دان و به خاطر علاقه اشبه تئوری صدا و تأثیر عصب شناسی صداها فعالیتش را در زمینة Neuro-Sonics گسترش داد. تا بتوان با استفاده از کیفیات موسیقی و صدا، حالات درونی خاصی را ایجاد کرد. همچنین ریچارد به عنوان بنیانگذار تکنیکهای DHE (Design Human Engineering) نیز شناخته شده است. در کنار نبوغ خلاقانه اش، ریچارد بندلر به خاطر شوخ طبعی، توانایی اش در استفاده از الگوهای زبانی پیچیده و روش آموزشی پویا و پر انرژی اش مشهور است.
«جنگ بالش دخترها» یا "جنگ بالش جدید" () یک فیلم صامت کوتاه آمریکایی با بازی امیلی لوبین و مارگریت سسلراست که در سال ۱۸۹۷ منتشر شد. این فیلم چهار دختر کوچک را نشان می دهد که با بالش هایی با هم می جنگند. پس از فیلم همه جا مملو از پر می شود.
ادمون پریوا (زادهٔ ۱۸۸۹ و درگذشتهٔ ۱۹۶۲)، آزادمرد سوئیسیِ اسپرانتودان و از نویسندگان و شعرای برجسته و صاحب سبک زبان فراساخته ی اسپرانتو است، که هم در راه استقلال لهستان گام برداشت، و هم در جامعه ی ملل، نمایندگیِ افتخاریِ کشور ایران را بر عهده داشت و باعث شد تا به پیشنهاد هیئت نمایندگی ایران، به ریاست پرنس ارفعالدوله (۱۹۳۶–۱۸۴۸/۱۳۱۵–۱۲۲۷)، زبان اسپرانتو در مخابرات تلگرافی حکم یک زبان «واضح» را (به جای کُد) یافته و به این ترتیب از تعرفهٔ پایین تری نیز برخوردار گردد. پیش از آن، کشور ایران، هم چنین نخستین پیشنهاددهنده در جامعهٔ ملل برای به کارگیریِ اسپرانتو به عنوان زبان مشترک و بین المللی بود، ولی پیشنهاد ایران با مخالفت شدید نمایندهٔ کشور فرانسه روبرو شد، چرا که در آن دوره، زبان فرانسه ادعای بین المللی بودن را داشت. پروفسور پریوا و زبان اسپرانتو. وی که از اهالی فرانسوی زبان سوئیس بود، در سن ۱۴ سالگی اسپرانتو را آموخت و هنگامی که ۱۶ سال داشت در نخستین کنگره ی جهانی اسپرانتو در سال ۱۹۰۵ در شهر بولون-سور-مر فرانسه شرکت کرد. در همین همایش بین المللی و تاریخیِ اسپرانتو بود که وی استعداد درخشان خود را به عنوان یک خطی
ب و سخنران ماهر در زبان اسپرانتو نشان داد. در بین سال های ۱۹۰۷ و ۱۹۱۱ وی بسان سفیری مشتاق و توانا برای زبان اسپرانتو، طی سفرهایی به کشورهای ایالات متحدهٔ آمریکا، انگلستان، فرانسه و روسیه، به پیشبرد و توسعهٔ این زبان در دنیا کمک کرد. در این سفرها، ازجمله با مهاتما گاندی، روزولت، و ویلیام جیمز دیدار و در مورد زبان اسپرانتو گفتگو کرد. در سال ۱۹۱۲ مؤسسه ی بین المللی اسپرانتو در ژنو را بنیان نهاد و چندین بار به عنوان پرزیدنت سازمان جهانیِ اسپرانتو و انجمن اسپرانتوی سوئیس انتخاب شد. پریوا که از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۳ سردبیریِ مجلهٔ اسپرانتو را به عهده داشت و مقالات باارزشی را چه از نظر ارائهٔ نقطه نظرات روشن بینانهٔ خود و چه از نظر سبک نگارش برجسته اش، ارائه کرد، در واقع در طول سال های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۸ نهضت توسعهٔ زبان اسپرانتو را سازمان دهیِ مجدد کرد و رهبری این حرکت بین المللی را بر عهده داشت. کتاب سه جلدیِ تاریخ اسپرانتو دربارهٔ او چنین می گوید: پریوا مبتکر ارائهٔ اسپرانتو به جامعهٔ مللِ سابق در سال ۱۹۲۱ بود، وی در آن جا، به عنوان نمایندهٔ دولت ایران، با بلاغت از زبان اسپرانتو دفاع کرد. علی رغم مخالفت های هیئت های نمایندگ
یِ فرانسه و برزیل، اجلاسیهٔ عمومیِ جامعه (ی ملل) مهر تأیید بر گزارش مهمِ تهیه شده توسط اُرگان های خودِ جامعهٔ ملل، تحت عنوان «اسپرانتو به عنوان زبان بین المللیِ کمکی» زد؛ با اهمیت ترین سند در مورد نهضت اسپرانتو، گزارشی که به ده زبان ترجمه شد، و تنها سند جامعهٔ ملل که در بیشترین مقیاس منتشر گردید. پریوا با موفقیت تمام تحصیلات اولیه اش را در ژنو به پایان رساند و سپس دکترای خود را از دانشگاه سوربون در پاریس اخذ کرد. بنابر رسم خانوادگی تدریس زبان و ادبیات انگلیسی را در دانشگاه نوشاتل آغاز کرد. از ابتکارات او در دنیای اسپرانتو، برپائیِ همایش های علمی-فنی دربارهٔ اسپرانتو در مدارس و اسپرانتو در تجارت در سال ۱۹۲۳ در شهر وِنیز و ابداع دانشگاه تابستانی به زبان اسپرانتو است که تا به امروز نیز همزمان با همایش بین المللی اسپرانتو، همه ساله در کشورهای مختلف جهان برگزار می شود و در آن متخصصین رشته های گوناگون به زبان اسپرانتو سخنرانی های علمیِ خود را ارائه می کنند. در سال ۱۹۲۲ نیز وی برای نخستین بار همایشی در مورد اسپرانتو و رادیو در شهر ژنو ترتیب داد و در سال ۱۹۲۵ ایستگاه رادیوئی ژنو را تأسیس کرد. پروفسور پریوا و استقلال
لهستان. پریوا انسانی آزاده و آزادی خواه بود و ازجمله در سال ۱۹۱۷ کمیته ی بین المللی برای استقلال لهستان را برپاساخت و مدافع مهاتما گاندی بود و او را در بازگشت اش به هندوستان در سال ۱۹۳۱ همراهی کرد. دکتر فرنس سیلاجی، اسپرانتودانِ سوئدیِ مجارتبار، که خود از مؤلفینِ برجسته است و دارای بیش از ۳۰ کتاب به زبان اسپرانتو است و به ۹ زبان گوناگون کتاب آموزشی نگاشته، در مورد پریوا گفته است که: «پریوا از ابتدای جوانیِ خود در دنیای اسپرانتو زندگی کرد، شخصیت او از کوشش های او برای اسپرانتو قابل تفکیک نیست، و این احساس و اعتقاد ـ اعتقادِ منطقیِ شخصی فرهیخته ـ در آثار او موج می زند. جملات او در تمامیِ نوشته هایش سرشار از سرزندگی است، و در آثارش به خوبی می توان تمامیِ رنگ های زندگیِ حقیقی را مشاهده کرد. تألیفات او از همان دورهٔ نخستِ نهضت اسپرانتو بر روی نسل جوان ـ که نسل دوم در نهضت اسپرانتو محسوب می شود ـ تأثیر گذار بود و ایشان را از تمایلات ادبیِ خشک و کهن رهایی بخشید.» پروفسور پریوا و هیئت نمایندگی ایران در جامعهٔ ملل. در چند سخنرانی از ۵۵ سخنرانیِ پروفسور پریوا، که حاوی خاطرات جالب وی در مورد زبان اسپرانتو و بزرگانی چون
مهاتما گاندی، رومن رولان و … است، که بین سال های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۴ نگاشته شده است و هر هفته از رادیو برن سوئیس در سال های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۲ پخش گردیده، و در سال ۱۹۶۲، پس از فوتش به صورت کتاب نیز منتشر شد وی به خاطرات خود دربارهٔ جامعه ی ملل می پردازد و از جمله می گوید که: به واسطهٔ این که در جامعهٔ ملل، سمت مترجم شفاهیِ لرد سسیل (۱۹۵۸–۱۸۶۴) و نانسن (۱۹۳۰–۱۸۶۱) را داشتم، از دوستیِ ایشان بهره مند شده و چیزهای فراوانی از آن ها، در ارتباطات خصوصی شان، فراگرفتم. در مورد پروفسور گیلبرت موری (۱۹۵۷–۱۸۶۶)، استاد یونان شناسی از آکسفورد نیز، چنین بود. وی سمت نمایندگیِ ژنرال سْماتْس (۱۹۵۰–۱۸۷۰) را به عنوان نمایندهٔ آفریقای جنوبی بر عهده داشت. در واقع در آن دوران، بسیاری از کشورها، شخصی خارجی را به عنوان نمایندهٔ خود در جامعهٔ ملل انتخاب می کردند. معیار انتخاب ایشان، نه ملیتِ افراد، بلکه ایده ها و اعتقادات شان بود، به این معنی که چنان چه افکار فردی با خواست های کشور مربوطه هم سو بود، وی به عنوان نمایندهٔ آن کشور، انتخاب می شد. پرنس ارفع الدوله از زبان دکتر پریوا. با ذکر مقدمهٔ فوق، در ادامه، دکتر پریوا به دوستی خود با پرنس ارفعالدوله
، سرنمایندهٔ ایران در جامعه ی ملل می پردازد و چنین می گوید: "خودِ من نیز، که بیش از دو سال از دوستی ام با پرنس ارفع (۱۹۳۶–۱۸۴۸/۱۳۱۵–۱۲۲۷)، سرنمایندهٔ ایران در جامعه (ی ملل) می گذشت، به زودی به عنوان مشاور افتخاری و پس از آن به عنوان معاون نمایندهٔ ایران انتخاب شدم. پرنس ارفع یکی از متشخص ترین افراد در جامعه (ی ملل) بود. وی، دیپلُماتی سال دار، خردمند و بسیار شجاع بود، به خصوص هنگامی که احساس می کرد اصلِ مهم عدالت، مورد تهدید قرار گرفته است. من از وی حکمت و تجربیات مفیدی آموختم و از صمیم قلب به او عشق می ورزیدم. او از آن انسان هایی بود که به خاطر شایستگی های شخصی شان، به مدارج عالی رسیده اند و به همین علت، به پاس خدمات فراوانی که انجام داده بود، عنوان پرنس را دریافت کرده بود. دولتِ آن زمانِ ایران، توانائیِ پرداخت حقوق به نماینده های زیادی را نداشت و من موافقت کردم که به صورت رایگان با پرنس ارفع کار کنم، با این شرط که عضو رسمیِ هیئت نمایندگی گردم و در صورت مطرح شدن زبانِ جهانی مان (اسپرانتو) در جامعه (ی ملل)، اجازهٔ دفاع از آن را داشته باشم. وی موضوع را با تلگراف برای دولت اش توضیح داد و به این ترتیب با درخواست
من موافقت شد و انتخاب گردیدم. پرنس ارفع، خود از حامیان نهضت (اسپرانتوی) ما بود و نخستین پیشنهاد (راجع به استفاده از اسپرانتو به عنوان زبان بین المللی) را، همراه با لرد سِسیل و نمایندگان چند کشور دیگر، امضا کرده بود. پرنس ارفع در جامعه (ی ملل)، نمایندهٔ نقطه نظرات کشورهای ضعیف تر یا کوچک تر بود، همانند نانسن از نروژ. زمانی که ابرقدرت ها قصد داشتند تا مادهٔ ۱۰ اساسنامهٔ جامعه (ی ملل) را، که بسیار حیاتی و ضامن استقلال و تمامیت ارضیِ دولت های عضو در برابر حملات خارجی بود، حذف کنند، ارفع تنها کسی بود که جرأت کرد رأی منفیِ خود را، به طور علنی اعلام کند ـ در حالی که وزرای امور خارجهٔ بیست کشور کوچک، به دلیل تهدیدهای کشورهای بزرگ، مجبور بودند از دادن رأی خودداری کنند. به خوبی به یاد دارم که وزرای کشورهای بزرگ مُدام به سوی جایگاه ما می آمدند تا از پرنس ارفع بخواهند که از دادن رأی خودداری کند، ابتدا با چاپلوسی و تملق، بعد با پیشنهادات شان در مورد انتخاب کردن پرنس به عنوان پرزیدنت (جامعهٔ ملل) یا دادنِ افتخاراتی دیگر به وی، و در انتها … با تهدیدهایشان؛ ولی، پرنس ارفع با پایداریِ تمام، مقاومت کرد و هنگامی که نام ایران، ب
ر طبق حروف الفبا، خوانده شد، نهٔ بسیار واضح او، با انرژیِ هرچه تمام تر طنین افکن گشت، و در این موقع بود که صدای پچ پچ های تحسین آمیزِ عموم به گوش حاضرین رسید. سپس نمایندگان آن بیست کشور کوچک، برای فشردن دست پرنس و تشکر از او به خاطر شهامتی که از خود نشان داده بود، به سوی ما روانه شدند، چراکه رأی او باعث نجات دادن اساس نامه شده بود." جایزهٔ صلح نوبل برای سرنمایندهٔ ایران. همان طور که پریوا توضیح می دهد، در پی این اقدامِ پرنس ارفع، دوستانش حتی پیشنهاد کردند که او را برای دریافتِ جایزهٔ صلح نوبل نامزد کنند. دکتر پریوا در جلد دوم کتاب معروف خود تاریخ زبان اسپرانتو، یک فصل کامل را به موضوع مطرح شدن زبان اسپرانتو در جامعهٔ ملل اختصاص داده و به تفصیل روندِ وقایعی را که در این نهاد بین المللی در رابطه با اسپرانتو رخ داده، تشریح کرده است که ویلیام اُلد نیز به بخشی از آن در فصل پنجم کتاب پدیده ی اسپرانتو، اشاره می کند. ثمرات پیشنهاد ایران پس از گذشت بیش از ۳۰ سال. در نهایت، فعالیت هایی که توسط اسپرانتودانان کشورهای گوناگون، به خصوص پروفسور ایوو لاپنا، معمار نهضت مدرن اسپرانتو در جهان، در این راستا انجام شد، منجر به تصو
یب دو قطعنامهٔ یونسکو در ارتباط با زبان اسپرانتو گردید که در آن، با توجه به دست آوردهای عملیِ زبان اسپرانتو در ایجاد ارتباطات فرهنگی بین کشورهای گوناگون، به کشورهای عضو سازمان ملل متحد و یونسکو، توصیه شده است که آموزش زبان اسپرانتو را در مدارس و مؤسسات آموزشِ عالیِ خود بگنجانند. (متن کامل این دو قطعنامهٔ بسیار مهم و با ارزش برای زبان اسپرانتو). در کشورهایی که در جهت انجام این توصیهٔ یونسکو دست به اقدامات مناسب زده شد، رشد و توسعهٔ این زبان شتاب بیشتری پیدا کرد و در واقع بسیاری از اسپرانتودانانِ کنونیِ جهان، شناختن و فراگیریِ زبان اسپرانتو را در مدارس کشور خود مدیون این قطعنامه ها هستند، قطعنامه هایی که بذرشان با پیشنهاد ایران در سال ۱۹۲۱ افشانده شد.
«"آخرین فشنگ ها"» () یک فیلم صامت و کوتاه فرانسوی به کارگردانی ژرژ ملی یس است که در سال ۱۸۹۷ منتشر شد. این فیلم به تقلید از یک نقاشی فرانسوی ساخته شد.
«چه شورها که من به پا ز شاهناز می کنم» یا به اختصار «چه شورها» تصنیفی در دستگاه شور از عارف قزوینی است که اواخر سال ۱۳۳۶ ه.ق ساخته شد. عارف قزوینی اثر را برای ابراهیم منصوری خوانده و او آن را نت نویسی کرده است. خوانندگان مختلفی مانند امامی تاکنون این تصنیف را اجرا کرده اند. ماجرای تصنیف. بنا به گفتهٔ عارف قزوینی در دیوانش، "چه شورها" در استانبول و پس از «معلوم شدن خیالات ترک ها نسبت به آذربایجان» تصنیف شده است.
«شیردوش بدشانس» () یک فیلم صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی جیمز اچ. وایت است که در سال ۱۸۹۷ منتشر شد. فیلم دربارهٔ یک شیردوش است که در حال دوشیدن یک گاو هلشتاین می باشد. گاو که خیلی سرحال و شنگول است به شیردوش و سطل شیر لگد پرتاب می کند. مرد شیردوش نزاع و درگیری چند مرد روستایی را مسبب این بدبیاری تصور می کند.
ئی ام دی اف۴۰پی اچ () یک لوکوموتیو دیزلی ساخت شرکت جنرال موتورز دیزل و الکترو-موتیو دیویژن بوده است. این لوکوموتیو که مابین سال های ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۲ و همچنین ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۰ تولید میشده دارای ۱۶ سیلندر، ۳٬۰۰۰–۳٬۲۰۰ اسب بخار توان خروجی و ۱۷۷ کیلومتر بر ساعت سرعت نهایی بوده است.
«"آزمایشگاه مفیستوفل"» () یک فیلم صامت و کوتاه فرانسوی به کارگردانی ژرژ ملی یس است که در سال ۱۸۹۷ منتشر شد.
ئی ام دی اف۵۹پی اچ () یک لوکوموتیو دیزلی ساخت شرکت جنرال موتورز دیزل و الکترو-موتیو دیویژن بوده است. این لوکوموتیو که مابین سال های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ تولید می شده دارای ۱۲ سیلندر و ۳٬۰۰۰ اسب بخار اسب بخار توان خروجی بوده است.
داستان های چوپی مجوعه ای در رده ی ادبیات کودکان است که توسط تیری کورتن به زبان فرانسه نوشته شده و انتشارات ناتان آن را به چاپ رسانده است. سال ۱۹۹۲ همزمان با تولد پسرش، تیری کورتن که گرافیست بود، شخصیت پسر بچه ای را با ظاهر پنگوئن خلق نمود و آن را چوپی نام نهاد. از سال ۱۹۹۷ به بعد، ماجراهای چوپی با داستانهایی در مورد زندگی و اتفاقات روزمره راهی نشر شد. تا سال ۲۰۰۵، ۸۹ عنوان از این مجموعه به چاپ رسیدو بیش از شش میلیون جلد فروش داشت. سال ۲۰۰۴ ژان-لوک فرانسوا کارتون بلندی از ماجراهای چوپی ساخت و در پی آن سریال های کارتونی چوپی با عنوانین مختلفی در تلویزیون به نمایش در آمد. در ایران نشر مهاجر بخشی از عناوین این مجموعه را با ترجمه مریم جلالی فراهانی به چاپ رسانده است. شخصیت های اصلی داستان. چوپی دودو خرس عروسکی اش که در خیال چوپی زنده است فانی خواهرش مالولا مادرش توآن پدرش پیلو دوست صمیمی اش لالو دیگر دوست صمیمی اش که چوپی بسیار پنهانی عاشق اوست پاپی شا پدربزرگ اش مامی نانی مادربزرگ اش جستارهای وابسته. سایت رسمی چوپی:https://web.archive.org/web/20170111113051/http://www.tchoupi.fr/ سایت دانشگاه لیل سه بخش ادبیات کو
دک و نوجوان :https://web.archive.org/web/20120203141947/http://jeunesse.lille3.free.fr/article.php3?id_article=1252
ئی ام دی جی۸ () یک لوکوموتیو دیزلی ساخت شرکت جنرال موتورز دیزل و الکترو-موتیو دیویژن بوده است. این لوکوموتیو که مابین سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۵ تولید می شده دارای ۸ سیلندر و ۶۶٫۲ تن بزرگ وزن بوده است.
مدرسه آلیانس تهران (مدرسه اتحاد) اولین مدرسه سازمان اتحاد جهانی آلیانس بود که در تهران در حدود سال ۱۹۰۰ میلادی تأسیس شد. این مدرسه اولین مدرسه به سبک غربی در ایران بود. تاریخچه. مدارس آلیانس توسط دو مؤسسه یکی به نام «آلیانس فرانسه» و دیگری با عنوان «انجمن آلیانس جهانی اسرائیلی» (یهودیان) در ایران ایجاد شدند. در ۱۸۸۳ میلادی / ۱۳۰۰ هجری قمری «آلیانس فرانسه کانون ملی برای ترویج زبان ملی فرانسه» در پاریس بنیان گرفت که هدف آن گسترش و زبان و فرهنگ فرانسه در جهان بود. آلیانس در هر شهری یک مدرسه و یک کمیته یا انجمن و یک کتابخانه را در بر می گرفت. در آغاز سده بیستم میلادی علاوه بر پاریس در دیگر کشورها همچون آمریکا، استرالیا، روسیه، بلژیک، ایتالیا، مصر و ترکیه جمعاً ۱۲۶ کمیته آلیانس به راه افتاد. ناصرالدین شاه قاجار در سال ۱۸۷۳ به اروپا رفت. در این دیدار نماینده سازمان اتحاد جهانی آلیانس با او دیدار کرد. شخص آدولف کرمیو رئیس این سازمان نیز در این دیدار حضور داشت. آدولف کرمیو شرح مفصلی از مشکلات یهودیان ایران به شاه ارائه کرد. ناصرالدین شاه در این دیدار با تأسیس مدارس آلیانس و رفع قوانین ضدیهودی شرعی در این موافقت کرد.
روز بعد نماینده آلیانس به میرزا حسین خان سپهسالار نامه ای نوشت و درخواست تأسیس مدرسه آلیانس را کتبی مطرح کرد. میرزا حسین خان نیز در جواب به صورت رسمی با تأسیس مدرسه آلیانس موافقت نمود. با وجود برنامه ریزی برای تأسیس مدرسه در سال ۱۸۹۸ به دلیل مخالفتهای مردم در ایران و مشکلات دیگر شروع به کار مدرسه به تعویق افتاد. در ایران هم دکتر تولوزان حکیم باشی ناصرالدین شاه، برای بنیان کمیته مزبور تعیین شده، در ۱۳۰۶ هجری قمری/۱۸۸۹ میلادی برای نخستین بار از برپایی کمیته آلیانس در تهران سخن به میان آمد و به دو شاخه آن در تهران و شیراز اشاره شد. اولین مدرسه آلیانس در تهران بیست و پنج سال بعد از موافقت ناصرالدین شاه در سال ۱۲۹۰ هجری شمسی در تهران ایجاد شد. اعضای انجمن کلیمیان تهران به شدت از نماینده آلیانس استقبال کردند. نماینده آلیانس موفق شد وصله خاصی که به لباس یهودیان متصل بود را حذف کند. کمی بعد نماینده آلیانس علاوه بر مدرسه پسرانه، اقدام به تأسیس مدرسه دخترانه نیز می نماید که این امر برای اکثریت مسلمان ایران بسیار تازگی داشت. به دلیل اینکه مدرسه آلیانس بر روی مسائل شرعی یهود تمرکز کمی داشت و بیشتر به مسائل علمی مدرن می پ
رداخت در ابتدا بسیاری والدین یهودی از تربیت فرزندانشان در این مدرسه نگران بودند. در زمان رضاشاه این مدرسه ملی شد و تحت نظر وزارت معارف درآمد. نام مدرسه نیز از آلیانس به اتحاد تغییر کرد.
ئی ام دی جی ال۸ () یک لوکوموتیو دیزلی ساخت شرکت جنرال موتورز دیزل و الکترو-موتیو دیویژن بوده است. این لوکوموتیو که مابین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۵ تولید می شده دارای ۸ سیلندر و ۸۷۵ اسب بخار توان خروجی بوده است.
ئی ام دی جی۱۲ () یک لوکوموتیو دیزلی ساخت شرکت جنرال موتورز دیزل و الکترو-موتیو دیویژن بوده است. این لوکوموتیو که مابین سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۸ تولید می شده دارای ۱۲ سیلندر و ۱۰۹ تن وزن بوده است.
جی ام دی جی اف۶سی () یک لوکوموتیو الکتریکی ساخت شرکت جنرال موتورز دیزل بوده است. این لوکوموتیو که مابین سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴ تولید می شده دارای ۱۸۰٬۰۰۰ کیلوگرم وزن و ۶٬۰۰۰ اسب بخار توان خروجی بوده است.
جغرافیای پاکستان آمیزه ای از دشت ها، بیابان ها، جنگل ها، تپه ها، و فلات هایی است که در گستره ای از کرانه های دریای عرب در اقیانوس هند در جنوب تا کوه های رشته کوه قره قروم در شمال جای گرفته اند. پاکستان کشوری است در جنوب آسیا. این کشور از شرق با هندوستان، از شمال غرب با افغانستان و از غرب با ایران هم مرز است. در شمال شرق پاکستان هم چین با این کشور مرز دارد. این کشور در دو سوی خود مرزهایی بسیار پرمناقشه دارد که برای نمونه مرز پاکستان با هند در کشمیر و همواره باعث تنش نظامی است و مرز پاکستان با افغانستان در ارتباط با خط دیورند پیچیدگی های فراوانی برای دو طرف به ارمغان آورده است. در سمت غربی کشور گذرگاه خیبر و دره بولان به عنوان مسیرهای سنتی مهاجرت بین اوراسیای مرکزی و آسیای جنوبی نقش داشته اند. با ۷۹۶٬۰۹۶ کیلومتر مربع، پاکستان ۳۶مین کشور در جهان از نظر مساحت است. درازای خط ساحلی این کشور ۱۰۴۶ کیلومتر است. بلندترین نقطه این کشور قله کی۲ و پست ترین محل آن کرانه های دریای عرب است. طولانی ترین روز پاکستان هم رود سند و بزرگ ترین دریاچه کشور دریاچه هیچی است. زمین شناسی. از دیدگاه زمین شناختی، پاکستان با هر دو صفحهٔ زم