Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بهترین کارگردانی از نخستین جشنواره فیلم سلامت. دریافت تندیس یاس زرینِ بهترین کارگردانیِ بخشِ بین الملل از چهارمین جشنواره بین المللیِ فیلم یاس. دریافت تندیس یاس زرینِ بهترین صدابرداری از چهارمین جشنواره بین المللیِ فیلم یاس. دریافت تندیس یاس زرینِ بهترین صداگذاری از چهارمین جشنواره بین المللیِ فیلم یاس. دریافت تندیس یاس زرینِ بهترین بازیگرِ نقشِ اولِ مرد از چهارمین جشنواره بین المللیِ فیلم یاس. دریافت تندیسِ ویژهٔ آیفیک بهترین فیلم از چهارمین جشنواره بین المللیِ فیلم یاس. کاندید بهترین فیلمِ بخشِ بین الملل از چهارمین جشنواره بین المللیِ فیلمِ یاس کاندید بهترین فیلمنامه بخشِ بین الملل از چهارمین جشنواره بین المللیِ فیلمِ یاس کاندید بهترین کارگردانی از چهارمین جشنواره بین المللیِ فیلمِ یاس کاندید بهترین فیلمنامه از چهارمین جشنواره بین المللیِ فیلمِ یاس کاندید بهترین فیلم از چهارمین جشنواره بین المللیِ فیلمِ یاس کاندید بهترین فیلمبرداری از چهارمین جشنواره بین المللیِ فیلمِ یاس کاندید بهترین موسیقی از چهارمین جشنواره بین المللیِ فیلمِ یاس کاندید بهترین طراحیِ صحنه و لباس از چهارمین جشنواره بین المللیِ فیلمِ یاس
کاندیدِ بهترین عکس از چهارمین جشنواره بین المللیِ فیلمِ یاس. دریافت تندیس بهترین کارگردانی از سومین دورهٔ جشنواره بین المللیِ مثلثِ طلاییِ هند ۲۰۱۷ دریافت تندیس بهترین بازیگریِ نقشِ اولِ مرد از سومین دورهٔ جشنواره بین المللیِ مثلثِ طلاییِ هند ۲۰۱۷ دریافت تندیس بهترین فیلم از بیست یکمین جشنواره بین المللی فیلم اوانکاه پرتغال ۲۰۱۷ دریافت تندیس بهترین فیلمبرداری از بیست یکمین جشنواره بین المللی فیلم اوانکاه پرتغال ۲۰۱۷ دریافت تندیس بهترین دستاورد هنری از جشنوارهٔ بین المللیِ " لوکاس " آلمان ۲۰۱۷ دریافت تندیس بهترین کارگردانی از جشنواره بین المللیِ لبخند دهلی نو هند ۲۰۱۷ حضور در بخش مسابقه فستیوال بین المللی فیلم خارکف در کشور اکراین سبتامبر ۲۰۱۷ حضور در بخش مسابقه فستیوال بین المللی فیلم خروس طلایی و صد گل کشور چین سبتامبر ۲۰۱۷
کائو یوان (؛ زادهٔ ) یک شیرجه رو اهل جمهوری خلق چین است. وی در مسابقات بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا و ۲ مدال برنز شده است.
اولاف توفته (؛ زادهٔ ۲۷ آوریل ۱۹۷۶) یک قایقران روئینگ اهل نروژ است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال طلا انفرادی دوپارو در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ و بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ اشاره کرد.
ویلیام پلیفیر (۲۲ سپتامبر ۱۷۵۹ - ۱۱ فوریه ۱۸۲۳)، یک مهندس اسکاتلندی و اقتصاددان سیاسی بود که به عنوان عامل سری بریتانیای کبیر طی جنگش با فرانسه خدمت کرد. او بنیانگذار روش های گرافیکی آماری بود، که چندین نوع نمودار را اختراع کرد: در ۱۷۸۶ نمودار های خطی، ناحیه ای و میله ای را برای نمایش داده های آماری، و در سال ۱۸۰۱ نمودار دایره ای را به منظور نمایش روابط جزئی-کلی به کار برد. پلیفیر به عنوان یک عامل مخفی، در مورد انقلاب فرانسه گزارش داد و یک عملیات سری جعل پول تقلبی را در ۱۷۹۳ به منظور فروپاشی ارز فرانسه سازماندهی کرد. زندگی نامه. پلیفیر در ۱۷۵۹ در اسکاتلند متولد شد. او فرزند چهارم (هم نام پدربزرگش بود) کشیش جیمز پلیفیر از بخش Liff &amp; Benvie نزدیک شهر Dundee در اسکاتلند بود؛ مهم ترین برادران او جیمز پلیفیر معمار و جان پلیفیر ریاضیدان بود. پدر او در ۱۷۷۲ زمانی که ویلیام ۱۳ سال داشت فوت کرد و برادر بزرگ او جان را برای مراقبت از خانواده و آموزش او تنها گذاشت. پلیفیر بعد از شاگردی نزد اندرو میکل، مخترع ماشین خرمن کوب، به عنوان طراح و دستیار شخصی جیمز وات در کارخانه بولتون و وات در سوهو بیرمینگهام مشغول به کار گش
ت. پلیفیر شغل های مختلفی داشت. او در مواقعی ماشین ساز، مهندس، طراح، حسابدار، مخترع، نقره کار، بازرگان، دلال سهام، اقتصاددان، آماردان، رساله نویس، مترجم، تبلیغات چی، سفته باز زمین، مجرم، بانکدار، سلطنت طلب دو آتیشه، ویرایش گر، باج گیر و روزنامه نگار بود. هنگامی که در سال ۱۷۸۲ شرکت جیمز وات را ترک کرد، یک تجارت نقره کاری را راه انداخته و در لندن مغازه ای راه انداخت که در آن شکست خورد. در ۱۷۸۷ به پاریس نقل مکان کرده و دو سال بعد در فتح باستیل شرکت داشت. بعد از انقلاب فرانسه، پلیفیر در فروش زمین توسط شرکت Scioto به مهاجران فرانسوی در دره رودخانه اوهایو نقش ایفا کرد. او در ۱۷۹۳ به لندن بازگشت و یک "بانک وثیقه ای" باز کرد که باز هم شکست خورد. از ۱۷۷۵ به عنوان یک نویسنده و رساله نویس کار کرد و برخی کارهای مهندسی را بانجام رساند. پلیفیر در دهه ۱۷۹۰ به دولت بریتانیا در مورد رویدادهای فرانسه اطلاع می داد و عملیات مخفی مختلفی را به بریتانیا جهت سرنگونی دولت فرانسه پیشنهاد می کرد. در پایان دهه ۱۷۹۰ به دلیل بدهی در زندان فلیت زندانی شد و سپس در سال ۱۸۰۲ آزاد شد.
هاینکل یا کارخانه هواپیماسازی هاینکل یک شرکت هواپیماسازی آلمانی بود که توسط ارنست هاینکل تأسیس شد و به نام آن نامگذاری شد. تاریخچه. به دنبال کار موفق ارنست هاینکل به عنوان طراح ارشد شرکت هوانوردی هانزا-براندنبورگ در جنگ جهانی اول، پس از کاهش محدودیت های هوانوردی آلمان که توسط معاهده ورسای اعمال شده بود، شرکت خود را با نام هاینکل در سال 1922 در وارنمونده تأسیس کرد. اولین موفقیت این شرکت در طراحی هواپیما پس از جنگ جهانی اول، طراحی هواپیمای پستی پرسرعت و هواپیمای تمام فلزی تک موتوره هاینکل هه ۷۰ برای دویچه لوفت هانزا در سال 1932 بود که تعدادی از رکوردهای سرعت هوا را شکست. کلاس آن پس از آن دو موتور هاینکل هه ۱۱۱، که در طول جنگ جهانی دوم به عنوان یک بمب افکن به ستون اصلی لوفت وافه تبدیل شد، دنبال شد. مهمترین طراحان هاینکل در این مرحله، برادران دوقلوی گونتر، زیگفرید و والتر و هاینریش هرتل بودند. دفتر مرکزی این شرکت در روستوک بود که بعداً به نام هاینکل-نورد (Heinkel-North) شناخته شد، واقع در محله ای که قبلاً محله روستوک-مارینهه (جامعه روستوک-شمارل امروزی، در امتداد ساحل غربی خور آنتروارنو) نامیده می شد. استفاده از ا
ردوگاه کار اجباری. هاینکل در طول جنگ جهانی دوم یکی از بزرگ ترین استفاده کنندگان کارگران اردوگاه کار اجباری زاخسنهاوزن بود و بین ۶ تا ۸ هزار زندانی در این شرکت کار اجباری انجام می داده اند. پس از جنگ. پس از جنگ، هاینکل از ساخت هواپیما منع شد و به جای آن دوچرخه، موتور اسکوتر (به پایین نگاه کنید) و میکروکار هاینکل ساخت. این شرکت سرانجام در اواسط دهه 1950 به هواپیما بازگشت و مجوز ساخت لاکهید اف-۱۰۴ استارفایتر برای لوفت وافه آلمان غربی را صادر کرد. در سال 1965، شرکت توسط اتحادیه کار ایرونورتیکال ادغام شد، که به نوبه خود توسط مسراشمیت بولکوف بلوم در سال 1980 ادغام و بعداً بخشی از ایرباس شد. این شرکت یک هواگرد عمود پرواز/باند کوتاه به نام Heinkel He 231 طراحی کرد که قصد داشت از فرودگاه های آلمان غربی در برابر حمله شوروی محافظت کند.
ژاک برتین (۲۷ ژوئیه ۱۹۱۸ – ۳ مه ۲۰۱۰) یک نقشه کش و نظریه پرداز فرانسوی بود که برای کتابش بنام «نشانه شناسی گرافیک» شهرت دارد. این اثر ماندگار که بر اساس تجارب خود او به عنوان یک نقشه کش و جغرافی دان تألیف شده، نشان دهندهٔ اولین و وسیع ترین تلاش برای ارائه یک بنیاد نظری برای تجسم اطلاعات است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد. زندگی. ژاک برتین در سال ۱۹۱۸ در مزون لفیت، ایولین فرانسه زاده شد. او در رشته جغرافیا و کارتوگرافی در دانشگاه سوربن تحصیل کرد.
هاینکل هائی ۳ یک هواگرد تک باله ورزشی ساخت کارخانه "هاینکل" در آلمان بود. این هواگرد که در اوایل دهه ۱۹۲۰ میلادی با شکلی سنتی و به صورت زیر بال طراحی شده بود، ظرفیت سه سرنشین را داشت که در دو کابین پشت سر هم (خلبان و یک مسافر در جلو و یک مسافر دیگر هم در عقب) قرار می گرفتند. بال های خود متکی هائی ۳ ویژگی غیرمعمولی بود که در آن زمان پیشرفته به حساب می آمد. ارابه فرود ثابت به گونه ای طراحی شده بود که مدل چرخ دار آن با بالشتک های مخصوص هواپیماهای آبنشین جایگزین شود. هائی ۳ حائز نخستین جایزه پرنده های رده خود در نمایشگاه هوایی گوتنبُرگ سوئد در سال ۱۹۲۳ شد تا متعاقباً دو نمونه از آن به عنوان هواپیمای آموزشی برای نیروی دریایی این کشور مورد سفارش قرار گیرد که تا سال ۱۹۲۷ به خدمت خود ادامه داد. جنس بدنه این هواگرد تماماً چوبی با پوشش پارچه ای در بخش بال ها بود.
یوگنی مراوینسکی (Yevgeny Mravinsky؛ (زادهٔ ۱۹۰۳ - درگذشت ۱۹۸۸) یکی از مشهورترین رهبران ارکستر از روسیه است. او از سال ۱۹۳۳ به مدت پنجاه سال رهبر ارکستر فیلارمونیک لنینگراد بود. شش سمفونی از سمفونی های دمیتری شوستاکوویچ برای نخستین بار به رهبری مراوینسنکی اجرا شدند. او در ابتدا در رشته بیولوژی در دانشگاه لنینگراد تحصیل کرد ولی سپس به کنسرواتوار در این شهر رفت و تحصیلات خود را در آنجا به پایان برد. مراوینسکی مدتی در سازمان باله فعالیت داشت و نخستین بار در سال ۱۹۲۹ به عنوان رهبر ارکستر کنسرت داد. او در سال ۱۹۳۸ برنده مسابقه رهبری ارکستر در مسکو شد. بخشی از اجراهای زنده او به صورت صوتی و تصویری منتشر شده است که حاکی از کنترل کامل او بر ارکستر است.
یامال ایرلاینز یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا YC است که در تاریخ ۱۹۹۷ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی یامال ایرلاینز در سالخارد، روسیه واقع شده است و به ۳۷ مقصد، پرواز مستقیم انجام می دهد.
پیدمونت ایرلاینز یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا PT است که در تاریخ ۱۹۶۲ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی پیدمونت ایرلاینز در سالزبری، مریلند، مریلند واقع شده است و به ۴۷ مقصد، پرواز مستقیم انجام می دهد.
امگا آئریال رفولدینگ سرویسز یک شرکت هواپیمایی است. دفتر مرکزی امگا آئریال رفولدینگ سرویسز در سان آنتونیو، ایالات متحده آمریکا واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین المللی سن آنتونیو قرار دارد.
بورینکوئن ایر یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا FD است که در تاریخ ۱۹۶۱ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی بورینکوئن ایر در سان خوآن، پورتوریکو واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین المللی لوئیز مونز مارین قرار دارد.
هاینکل هائی ۱۸ یک هواگرد تک باله تک موتوره دوسرنشین ورزشی و آموزشی بود که توسط شرکت هواپیماسازی آلمانی هاینکل در دهه ۱۹۲۰ میلادی طراحی و تولید شد. طراحی و توسعه. هاینکل هائی ۱۸ در سال ۱۹۲۴ بر مبنا هاینکل هائی ۳ و به عنوان جانشینی برای آن طراحی شد. با این وجود طراحی هائی ۱۸ تفاوت محسوسی با هائی ۳ به خصوص در ساختار بال ها و دم داشت. در هائی ۱۸ بر خلاف هائی ۳ بال ها نیمه خود اتکا بوده و با میله هایی حمایت شده بودند. از طرفی بال ها و دم برای سهولت در جا به جایی و نگهداری جمع شونده طراحی شده بودند به گونه ای که این هواگرد در مکانی به طول و عرض و ارتفاع ۷٫۲ متر در ۱٫۹ متر در ۲٫۳ متر قابل جای دادن بود. جهت مقاصد آموزشی امکان نصب آسان ابزار کنترل ثانویه نیز وجود داشت. این هواگرد علاوه برداشتن چرخ در دم و ارابه فرود ثابت، قابل انطباق با ارابه فرود شناور بود. با وجود این که جنس ساختار هواگرد به صورت تلفیقی طراحی شده بود ساخت تمام چوبی نیز میسر بود. موتورهای مختلف با حدود توان ۸۰ اسب بخار بر روی این هواگرد قابل نصب بودند. با وجود این که تمامی این ویژگی ها جهت سهولت در تولید در هائی ۱۸ قرار داده شده بود، این هواگرد نمونه
موفقی به حساب نمی آید. در مجموع تنها دو فروند این هواگرد تولید گردید. هواگرد نخست بدون موتور به انجمن علوم هوانوردی دانشگاه فنی براونشوایگ تحویل داده شد و در آن جا به یک موتور خطی ۷۰ اسب بخار از شرکت دایملر بنز مجهز گشت و عنوان براونشوایگ برنهاده گردید. ماه فوریه سال ۱۹۲۸ میلادی، موتور همین هواگرد به موتور ال ۱بی ساخت شرکت یونکرس با توان ۸۵ اسب بخار تغییر یافت. این هواگرد تا سال ۱۹۳۰ به پرواز ادامه داد. هواگرد دوم دارای یک موتور شعاعی زیمنس و هالسکی بود. این هواگرد در ۲۳ مه ۱۹۲۵ دچار سانحه شد. ساختار. هائی ۱۸ یک هواگرد دم چرخ تک باله بال پایین با ساختار تلفیقی بود. بدنه فولادی استوانه ای هواگرد در بخش موتور و بالا با صفحات آلومینیوم و در مابقی قسمت ها با پارچه پوشانده شده بود. جایگاه خدمه روباز و پشت سر یکدیگر بود. مخزن سوخت درون بدنه و بین موتور و کابین قرار داشت. بال های هواگرد از چوب ساخته شده و با پارچه پوشیده شده و با میله های وی شکل به بدنه متصل بود. دم هواگرد نیز فولادی و با پارچه پوشیده شده بود. دو ارابه فرود مخصوص خشکی با میله هایی به یکدیگر متصل بودند. مدل آب نشین دارای دو ارابه فرود شناور چوبی بود
. هائی ۱۷ نخستین هواگرد هاینکل بود که با بال خود اتکا ساخته شده بود.
هاینکل ۵۵ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی دریایی شوروی بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۲۹ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل ۴۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی آلمان نازی بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۲۹ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل ۴۵ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی آلمان نازی بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۱ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل هائی ۴۶ یک هواگرد تک باله تک موتوره دو سرنشین از گونه شناسایی و رابط ساختِ شرکت هاینکل در آلمان بود که اوایل جنگ جهانی دوم به صورت محدود در "لوفت وافه" خدمت کرد. طراحی و توسعه. هواگرد هاینکل هائی ۴۶ در پاسخ به نیاز "لوفت وافه"ٔ در حال تشکیل به یک هواگرد شناسایی و رابط طراحی شد. هائی ۴۶آ، نخستین پیش نمونه پیکربندی دوبالهٔ نامساوی داشت. بال پایین جلوی دید دیده بان را می گرفت؛ بدین سبب به زودی حذف شد. در نتیجه طول بال چتری بالا ۲٫۵ متر افزایش یافت. نیرو محرکه را یک موتور تولید تحت لیسانس بریستول ژوپیتر با توان ۴۵۰ اسب بخار (۳۳۶ کیلووات) تأمین می کرد. هائی ۴۶ب، دومین پیش نمونه سال ۱۹۳۲ نخستین بار با این موتور به پرواز درآمد. موتور بعداً به برامو سام ۲۲ب تغییر کرد که مخصوص نسخه تولید از مدل ها ۴۶سی بود. مدل تولید هائی ۴۶سی (بعدا هائی ۴۶سی-۱) می توانست یک دوربین یا ۲۰ بمب ۱۰ کیلوگرمی به صورت عمودی در پشت اتاقک حمل کند. بیست فروند از هواگردهای این مدل ماه سپتامبر سال ۱۹۳۸ برای استفاده نیروهای ملی گرا به جنگ داخلی اسپانیا فرستاده شد. هواگردهای مشابهی نیز برای بلغارستان تولید گردید که در پوسته موتور "ناکا" داشت
ند. بهبودهای جزئی در شش فروند مدل پیش تولید هائی ۴۶ده-۰ اعمال شد. استفاده از پوسته موتور "ناکا" مدل تولید هائی ۴۶ایی-۱ را پدیدآورد؛ با این حال به جهت مشکلات تعمیرپذیری موتور این هواگردها اغلب بدون پوسته موتور پرواز می کردند. تعدادی از آن ها به مجارستان تحویل گردید. در مدل هائی ۴۶اف بدنه مدل هائی ۴۶سی با یک موتور آرمسترانگ سیدلی پانتر ۵۶۰ اسب بخار (۴۱۸ کیلووات) ترکیب شد که ۱۴ فروند از مدل های هائی ۴۶اف-۱ و هائی ۴۶اف-۲ از گونه شناسایی غیر مسلح را پدیدآورد. تولید. جز پیش نمونه ها، بین سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۶ مجموعاً ۴۷۸ فروند از تمامی نسخه های هواگرد هائی ۴۶ در کارخانه هاینکل در وارنمونده (۲۰۰ فروند) و در شرکت های فیزلر (۱۲ فروند)، گوتا (۲۴ فروند)، میاک در لایپزیش (۸۳ فروند) و زیبل (۱۵۹ فروند) تولید شد. تاریخچه عملیاتی. اسکاداران های شناسایی "لوفت وافه" از سال ۱۹۳۶ به هواگردهای هائی ۴۶ مجهز شدند. این هواگردها از سال ۱۹۳۸ به مرور با مدل جدیدتر هنشل هااس ۱۲۶ جایگزین گشتند؛ با این حال هنگام آغاز جنگ جهانی دوم پنج اسکادران همچنان آن ها را در خدمت داشتند. یکی از این اسکادران ها در نبرد لهستان حضور داشت. تا هنگام آغاز نب
رد فرانسه در ماه مه سال ۱۹۴۰ هواگردهای هائی ۴۶ دیگر تنها در وظایف ثانویه مورد استفاده بودند؛ جز هشت فروند که در اختیار اسکادران شناسایی "اوبروست" فرماندهی عالی "لوفت وافه" بودند. مجارستانی ها از هواگردهای هائی ۴۶ خود در ماه های اولیه جبهه شرقی استفاده کردند. "لوفت وافه" از سال ۱۹۴۳ هائی ۴۶ را در گروه های رزمی شبانه در نقش هواگرد تهاجمی سبک در جبهه شرقی به کار برد که این کار تا انحلال این یگان ها ادامه داشت. مشخصات فنی. "هائی ۴۶سی-۱":
هاینکل هائی ۵۰ یک هواگرد دوباله تک موتوره دو سرنشین ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود. این هواگرد به سفارش نیروی دریایی امپراتوری ژاپن طراحی شد و برای نخستین بار سال ۱۹۳۱ به پرواز درآمد. هائی ۵۰ از سال ۱۹۳۵ به عنوان بمب افکن شیرجه ای در "لوفت وافه" خدمت کرد و کاربرد اندکی هم در جنگ جهانی دوم داشت. طراحی و استفاده. شرکت هاینکل هواگرد دوباله دو سرنشین هائی ۵۰ را به عنوان یک بمب افکن شیرجه ای و هواگرد شناسایی سال ۱۹۳۱ به سفارش نیروی دریایی امپراتوری ژاپن طراحی کرد. هواگرد آب نشین هائی ۵۰آوه همان سال به پرواز درآمد. متعاقباً گونه خشکی پایه آن با نام هائی ۵۰آاِل با یک موتور شعاعی بریستول ژوپیتر ۶ پدید آمد. هائی ۵۰ سال ۱۹۳۲ به وزارت دفاع آلمان عرضه شد. "لوفت وافه" این هواگرد را به عنوان بمب افکن شیرجه ای آزمایش کرد و به با نام هائی ۵۰اِل (بعدا هائی ۵۰آ) به خدمت پذیرفت. در نقش بمب افکن شیرجه ای جایگاه دوم پوشانده و یک مسلسل ام گه ۱۷ جلوی هواگرد نصب شد. با این وجود همچنان امکان استفاده از آن به عنوان هواگرد شناسایی دو سرنشین با جایگاه پشتی برای یک دیده بان و یک مسلسل متحرک ام گه ۱۵ برای او، وجود داشت. مدل هائی ۵۰ب که هائ
ی ۶۶ نیز نامیده می شود، گونه صادراتی به امپراتوری ژاپن بود. مدل های هائی ۶۶آش و هائی ۶۶ب ش به چین فروخته شدند. مجموعاً حدود ۹۰ فروند از هواگرد هائی ۵۰ تولید شد. هائی ۵۰آ از سال ۱۹۳۳، در ابتدا برای آموزش، تحویل "لوفت وافه" شد. این هواگردها سال ۱۹۳۵ نخستین یگان بمب افکن شیرجه ای "لوفت وافه"، گروه هوایی "شْوِرین" بعداً گروه ۱ جناح ۱۶۲ بمب افکن شیرجه ای، را تشکیل دادند. مدتی بعد ۹ اسکادران به آن ها مجهز شدند. با پدیداری گونه های جدیدتر هااس ۱۲۳ و یو ۸۷، هواگردهای هائی ۵۰ کنار رفتند. بهار سال ۱۹۴۳ هواگردهای هائی ۵۰ از دانشکده های آموزشی گردآوری و به جبهه شرقی فرستاده شدند تا در اسکادران های ۱ و ۲ گروه رزم شبانه ۱۱ استفاده شوند. این هواگردها تا ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ در حال عملیات بودند تا این که کمبود قطعات یدکی آن ها را زمین گیر کرد. مشخصات فنی. "هائی ۵۰آ":
هاینکل هائی ۵۹ یک هواگرد دوباله دو موتوره ساخت کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان بود. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۱ میلادی مورد استفاده قرار گرفت. طراحی و تولید. هاینکل هائی ۵۹ توسط راینهولت میوِس در دهه ۱۹۳۰ به عنوان یک هواگرد دوباله دو موتوره با نقش بمب افکن شناسایی طراحی شد و نخستین پرواز خود را ماه سپتامبر سال ۱۹۳۱ به انجام رساند. هائی ۵۹آ (a)، نخستین پیش نمونه با ارابه فرود شنوار دو تکه، نخستین بار ماه ژانویه سال ۱۹۳۲ به پرواز درآمد. در هائی ۵۹ب (b)، پیش نمونه دوم ارابه فرود چرخ دار نصب شد. با این وجود تمام هواگردهای بعدی به صورت هواگرد آب نشین تولید شدند. اوایل سال ۱۹۳۲ تعدادی از مدل هائی ۵۹آ (A) جهت ارزیابی تولید شد. سپس ۱۶ فروند از مدل هائی ۵۹ب-۱ (B-1) مجهز به یک مسلسل ۷٫۹۲ میلی متری ام گه ۱۵ در دماغه از خط تولید خارج گشت. پس از آن هائی ۵۹ب-۲ تولید شد که دماغه تمام فلزی و صفحات لعاب دار برای بمب انداز داشت. یک جایگاه لعاب دار هم به سقف بدنه افزوده شد که یک مسلسل ام گه ۱۵ دیگر را در خود جای می داد. مدل هائی ۵۹ب-۳ از گونه شناسایی، علاوه بر مخازن شناورها، یک مخزن سوخت اضافه در بدنه داشت. تا سال ۱۹۳۸ هائ
ی ۵۹ دیگر در کاربرد عملیاتی به منسوخ به شمار می رفت. بدین سبب شرکت هواگردسازی والتر باخم در ریبنیتس تغییرات ویژه تری بر این هواگرد اعمال نمود که مدل های دیگری را حاصل کرد. تاریخچه عملیاتی. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم بیشتر هواگردهای هائی ۵۹ به در نقش آموزشی استفاده می شدند. با این حال تعدادی از هواگردهای شناسایی ماه های ابتدایی جنگ به خدمت رزمی ادامه دادند. گروه ۱۰۸ رزمی با مأموریت ویژه از هائی ۵۹ در جریان کارزار نروژ در نقش ترابری استفاده کرد. از ۱۲ هواگرد برای فرود نیرو در هلند و تصرف غافل گیر کننده یک پل بر یک کانال استفاده شد. در جریان نبرد بریتانیا هواگردهای هائی ۵۹سی-۲ و هائی ۵۹ده-۱ با رنگ آمیزی تماماً سفید و نشان صلیب سرخ، به عنوان پرنده غیرنظامی، بر فراز کانال مانش ماموریت های نجات به اجرا گذاشتند. بریتانیایی ها با ایراد اتهام استفاده از آن ها برای مین ریزی پای رود تیمز و پیاده کردن عناصر آلمانی، اقدام به ساقط کردن چندین فروند کردند. از این رو رنگ آمیزی هواگرد مجدداً نظامی شد. هائی ۵۹ به مرور با دو ۱۸ و دو ۲۴ در نقش نجات هوایی جایگزین و از سال ۱۹۴۳ کاملاً صرف امور آموزشی گشت. مشخصات فنی. "هائی ۵۹ب-۲":
هاینکل هائی ۶۰ یک هواگرد دوباله تک موتوره از گونه آب نشین شناسایی دریایی ساختِ شرکت هاینکل در دهه ۱۹۳۰ در آلمان بود. طراحی و استفاده. هاینکل هائی ۶۰ توسط راینهولت میوِس به عنوان یک هواگرد دوباله تک اتصالی با دو شناور فرود و ساختی ترکیبی برای برخاست از منجنیق کشتی های بزرگ جنگی طراحی شد. پیش نمونه هائی ۶۰آ (a) اوایل سال ۱۹۳۳ به پرواز درآمد. موتور این هواگرد ب ام و ۶ با توان ۶۶۰ اسب بخار (۴۹۲ کیلووات) بود که نیرو محرکه کافی تأمین نمی کرد؛ از این رو در هائی ۶۰ب (b) از موتور نسخه ۷۵۰ اسب بخاری (۵۵۹ کیلووات) همان موتور استفاده شد. این تغییر تنها مقدار اندکی عملکرد را بهبود داد. در هائی ۶۰سی (c)، پیش نمونه سوم، نخستین فروند مجهز به تجهیزات پرتاب از منجنیق بود. از این هواگرد برای کارآزمایی عرشه کشتی استفاده شد که نتایج مناسبی داشت. چهارده فروند از مدل پیش تولید هائی ۶۰آ-۰ (A-0) بدون تسلیحات به منظور آموزش تولید شد که تابستان سال ۱۹۳۳ در یگان های آموزشی "کریگس مارینه" وارد خدمت شدند. متعاقباً تعدادی هواگرد پیش تولید هائی ۶۰ب (B) پدید آمد. نخستین مدل تولیدی هائی ۶۰سی (C) بود که تفاوت های اندکی با موارد پیشین داشت. مدل
هائی ۶۰ده (D) یک مسلسل شلیک کننده به جلو ام گه ۱۷ و تجهیزات بهتر بی سیم داشت. شش فروند از آن ها تحت عنوان هائی ۶۰ایی (E) راهی جنگ داخلی اسپانیا شد. هائی ۶۰ در خدمت "لوفت وافه" هدایت پذیری خوبی بر سطح آب نشان داد و هنگام آغاز جنگ جهانی دوم در اختیار چند گروه هوایی ساحلی بود. به هر صورت بسیار آسیب پذیر تشخیص داده شد و اوایل سال ۱۹۴۰ از یگان های خط مقدم عقب کشیده شد. سال ۱۹۴۱ مجدداً این بار در غالب گروه شناسایی دریایی برای گشت ساحلی به خدمت بازگشت و در قالب یگان های مختلفی در دریای بالتیک و مدیترانه حضور یافت. هائی ۶۰ ماه اکتبر سال ۱۹۴۳ کاملاً بازنشسته شد. مشخصات فنی. "هائی ۶۰ب (B)":
هاینکل ۱۱۴ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد آلمان بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل هائی ۱۱۵ یک هواگرد آب نشین تک باله دو موتوره سه سرنشین ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که پیش جنگ جهانی دوم طراحی شد و در نقش های شناسایی، مین ریزی و اژدرافکن در "لوفت وافه" خدمت کرد. طراحی و استفاده. طراحی هاینکل هائی ۱۱۵ نتیجه درخواست ماه ژوئیه سال ۱۹۳۵ وزارت هوانوردی رایش برای یک هواگرد آب نشین اژدرافکن با نقش ثانویه هواگرد شناسایی و مین ریز، بود. هائی ۱۱۵فاو-۱، نخستین پیش نمونه ماه اوت سال ۱۹۳۷ به پرواز درآمد. این هواگرد تک بالهٔ بال میانی تمام فلزی ساختاری سنتی با بدنه ای باریک داشت. مقطع بخش میانی هواگرد مستطیلی شکل و دُم افقی مهاربندی شده بود. نیرو محرکه توسط دو موتور ب ام و ۱۳۲کا هر یک با توان ۹۶۰ اسب بخار (۷۱۵ کیلووات) تامین می شد. ارابه فرود متشکل از شناورهای یک تکه با لوله های اتصال پشت سرهم و چند سیم مهار بود. بال ها برآافزاهای ساده چند تکه، دُم افقی حالت ثابت و تمامی سطوح هدایت زبانه های بزرگ چاک خورده داشت. فضای بدنه سه خدمه را در خود جای می داد. اتاقک خلبان بال لبه حمله بال بود و آسمانه کشویی داشت. در دماغه لعاب دار جایگاهی برای دیده بان بود که یک ابزار نشانه گیری بمب و در کلاهک سقف یک مسل
سل ام گه ۱۵ داشت. بالای لبه فرار بال یک اتاقک برای بیسیم چی بود که او هم یک مسلسل ام گه ۱۵ برای دفاع پشت داشت. بدنه زیر بال ها محفظه درونی تسلیحات بود که امکان یک اژدر ۸۰۰ کیلوگرمی یا سه بمب ۲۵۰ کیلوگرمی اس سی ۲۵۰ را در خود جای می داد. در کل هائی ۱۱۵ دارای سازه ای قوی و هدایت پذیری خوبی در در هوا و سطح آب بود و هیچ نقص عمده ای در آن مشاهده نمی شد. هواگرد عملکرد بهتری از رقیب خود ها ۱۴۰ نشان می داد. ماه مارس سال ۱۹۳۸ سفارش تولید آن برای ناوگان دریایی "لوفت وافه" صادر شد. البته هائی ۱۱۵ در همان ابتدای ورود به خدمت تا حدودی منسوخ به حساب می آمد. پیش نمونه با پسارگیرهای هوا لغز در دماغه و اتاقک های فوقانی و ظرفیت سوخت بیشتر اصلاح شد. دو پیش نمونه دیگر هم پدید آمد. هائی ۱۱۵ فاو-۳ تقریبا همانند مدل تولیدی بود. در این هواگرد ضخامت صفحات لبه حمله بال کمتر و در لبه فرار بیشتر، دماغه طولانی تر و هوا لغزتر شد. یک کلاهک مسلسل هم در دماغه قرار گرفت. اتاقک خلبان و بیسی چی با آسمانه مشترک در هم تلفیق شد. ابزارهای هدایت ساده ای به بیسیم چی تعلق گرفت تا در صورت ناتوانی خلبان، شاید بتواند هواگرد را پایگاه بازگرداند. هائی ۱۱۵ ت
وانست چند رکورد بین المللی در گونه خود با پرواز در مسافت های ۱٬۰۰۰ و ۲٬۰۰۰ کیلومتری با محموله های متفاوت در سرعت ۳۳۰ کیلومتر بر ساعت برجای بگذارد. با این عملکرد مورد توجه قرار گرفت و مدل هائی ۱۱۵آ-۲ به نروژ و سوئد صادر شد. ده فروند هواگرد مدل پیش تولید هائی ۱۱۵آ-۰ تحویل شد و کار تولید با مدل های هائی ۱۱۵آ و هائی ۱۱۵ب با سازه تقویت شده ادامه یافت. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم غالباً در نقش شناسایی دریایی فعال بودند. هر دو مدل سپس ماه های نخست جنگ فعالیت زیادی در دریای شمال، مخصوصاً در عملیات مین ریزی، داشتند. این تجربیات تسلیحات هواگرد را ضعیف نشان داد. بدین شکل در مدل هائی ۱۱۵سی-۱ از یک مسلسل سنگین ۱۵ میلی متری در دماغه و یک مسلسل ۱۳ میلی متری دیگر استفاده شد. زیر مدل ها شامل هائی ۱۱۵سی-۲ با شناورهای تقویت شده، هائی ۱۱۵سی-۳ مین ریز و هائی ۱۱۵سی-۴ مجهز برای عملیات در نواحی قطبی، بود. مدل نهایی هائی ۱۱۵ایی-۱ مشابه هائی ۱۱۵سی بود اما تسلیحات سنگین تری داشت. هاینکل هائی ۱۱۵ نخستین هواگرد با قابلیت حمل مین دریایی مغناطیسی بود. این هواگردها در همکاری با او-بوت ها، در اوج نبرد بریتانیا، به کاروان های دریایی دشمن در کانا
ل مانش حمله می بردند. در مجموع ۱۳۸ فروند از هواگردهای هائی ۱۱۵ تولید شد که کار ساخت ۷۸ فروند از آن ها در شرکت وِزِر صورت گرفت. مشخصات فنی. "هائی ۱۱۵به":
هاینکل هائی ۵۱ یک هواگرد دوباله تک موتوره تک سرنشین ساخت کارخانه هاینکل در آلمان بود. در ابتدا مدل جنگنده این هواگرد طراحی شد اما بعدها نمونه های آب نشین و تهاجمی آن نیز ایجاد گردید. نخستین پرواز این هواگرد در سال ۱۹۳۳ انجام گرفت. طراحی و توسعه. هنگامی که هواگرد دوباله تک سرنشین هاینکل هائی ۴۹آ نخستین پرواز خود را ماه نوامبر سال ۱۹۳۲ به انجام رساند، یک هواگرد آموزشی غیرنظامی به حساب می آمد. با این وجود موتور ب ام و ۶ می توانست آن را به حداکثر سرعت حدود ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت برساند که مشابه جنگنده ها بود. دو پیش نمونه دیگر با نام های هائی ۴۹ب که ماه فوریه سال ۱۹۳۳ پرواز کرد و هائی ۴۹سی که بدنه طولانی تری داشت، تولید شدند. این هواگرد با عنوان هائی ۵۱ سفارش داده شد. نخستین نمونه پیش تولید از مدل هائی ۵۱آ-۰ ماه مه سال ۱۹۳۳ به پرواز درآمد. با عنوان هواگرد آموزشی برای مخفی نگاه داشتن برنامه آلمان در توسعه نیروی هوایی خود، مدل تولید هائی ۵۱آ-۱ از ماه ژوئیه سال ۱۹۳۴ تحویل شد. این هواگرد با طراحی سنتی به صورت دم چرخ، تمام فلزی با پوشش پارچه ای از موتور ب ام و ۶ خنک شونده با مایع و دو مسلسل ۷٫۹۲ میلی متر هماهنگ سازی شده