Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
gella). گریو از گفتگوی بین آن سه، اینطور متوجه می شود که مانون قرار است - به خواسته پدرش - به یک صومعه سپرده شود؛ بنابراین در موقعیتی مناسب، به سوی مانون رفته وِ التماس می کند که با او ملاقاتی داشته باشد؛ مانون هم با بی میلی قبول می کند. دانشجویان با اشاره به این دو، شروع به خندیدن و مزاح می کنند. مانون صحنه را ترک می کند و گریو احساساتش را نسبت به این دختر زیبا بیان می دارد (Des Grieux: Donna non vidi mai). لسکو به همراه جرونته وارد می شوند؛ جرونته - که خود نیز عاشق مانون است - باور دارد که مانون نباید به صومعه فرستاده شود و آنجا تلف خواهد شد؛ او هنگامی که لسکو مشغول کارت بازی با گروه دانشجویان است، ترتیب دزدیدن مانون و بردنش به پاریس را می دهد (Edmondo, chorus, Geronte, Lescaut: La tua ventura ci rassicura); (Edmondo, Des Grieux: Cavaliere, te la fanno). ادمونتو متوجه این دسیسه شده و گریو را با خبر می سازد و به او توصیه می کند که مراقب اوضاع باشد (Des Grieux, Manon: Vedete? Io son fedele alla parola mia). گریو نزد مانون رفته و عشقش را ابراز می دارد و از او می خواهد که با هم به پاریس بروند؛ مانون هم قبول می
کند و این دو راهی پاریس می شوند. سپس جرونته و لسکو سر می رسند و کالسکه آن ها را که از نظر دور می شده، می بینند؛ بنابراین - به پیشنهاد لسکو - تصمیم می گیرند که تعقیبشان کنند (Geronte, Edmondo, Lescaut, chorus: Di sedur la sorellina e il momento). پرده دو. "اتاقی در خانه جرونته - پاریس" «پوچینی، آن قسمت از رمان که مانون و گریو مدتی با هم زندگی کرده و سپس مانون به دلیل بی پولی گریو، از وی جدا می شود را، حذف می کند» مانون به عنوان معشوقه جرونته در خانه او به سر می برد؛ آرایشگر مشغول آرایش مو و صورت اوست است که لسکو وارد می شود (Manon, Lescaut: Dispettosetto questo riccio!); (Lescaut: Sei splendida e lucente). مانون به برادرش می گوید که جرونته سالخورده و بداخلاق است و زندگی با او برایش بسیار کسالت بار و غم انگیز شده است؛ مانون ادامه می دهد که هنوز عاشق گریو است و نمی تواند از بودن در کنار جرونته لذت ببرد (Manon: In quelle trine morbide); (Lescaut, Manon: Poiché tu vuoi saper). به درخواست جرونته، خوانندگان و نوازندگان به همراه یک استاد رقص، برای شادی و سرگرمی مانون به آنجا میایند (Madrigal: Sulla vetta tu del monte
); (Manon, Lescaut: Paga costor). مانون با استاد رقص سرگرم رقصیدن مینوئت و خواندن آواز محلی می شود (Dancing master, Geronte, Manon, chorus: Vi prego, signorina [minuet]); (Manon, Geronte, chorus: L’ora, o Tirsi, è vaga e bella). پس از این رقص، جرونته و دیگر موزیسین ها خانه را ترک می کنند. اندوه درونی خواهر، لسکو را به شدت تحت تأثیر قرار داده و می رود تا هر چه زودتر گریو را پیدا کند و ماجرا را به او بگوید. وقتی گریو متوجه می شود که مانون هنوز به او فکر می کند؛ به سوی خانه جرونته می رود. با دیدن دوباره یکدیگر، مانون و گریو بسیار خوشحال می شوند (Manon, Des Grieux: Oh, sarò la più bella! – This love's own magic spell). ناگهان، همچنان که این دو عشقشان را به یکدیگر ابراز می داشتند، جرونته وارد می شود؛ او با احترامی طعنه آمیز، با هر دوی آن ها روبرو شده و محبت هایش را به مانون یادآوری می کند. مانون هم پاسخ می دهد که دیگر هیچ علاقه ایی به ادامه زندگی با او ندارد (Geronte, Des Grieux, Manon: Affè, madamigella). جرونته با ادای یک تعظیم، مانون و گریو را تنها می گذارد و آن دو با احساس آزادی بیشتر، به شادی و ابراز عشق ادام
ه می دهند (Manon, Des Grieux: Ah! Ah! Liberi!). لسکو با اصرار آن ها را وادار می سازد که هر چه زودتر از خانه خارج شوند؛ اما دست کشیدن از آنهمه جواهرات و لباسهای گرانقیمت برای مانون مشکل بوده و کمی تعلل می کند. دوباره لسکو نفس نفس زنان وارد می شود و به آن ها هشدار می دهد که باید هر چه زودتر آنجا را ترک کنند. مانون چند مشت از طلا و جواهراتش را برداشته و به طرف در می رود تا آن را باز کرده و به همراه گریو فرار کنند؛ اما در قبلاً به دستور جرونته قفل شده بوده است. جرونته با چند سرباز، برای دستگیری مانون و مجازاتش سر می رسند؛ مانون تمام جواهرات را به پای جرونته می ریزد و اجازه می خواهد که برود، اما به دستور وی، زن جوان کشان کشان از اتاق بیرون برده شده و به گریو هم اجازه داده نمی شود که او را همراهی کند (Des Grieux, Manon, Lescaut, sergeant, Geronte: Lescaut! – Tu qui?). (Intermezzo: The journey to Le Havre.) تلاشهای گریو برای رهائی مانون از زندان به جای نمی رسد و او بناچار به لوآور می رود. پرده سه. "میدانی در بندرگاه لوآور" سحرگاه است؛ مانون در زندان زنان بدکاره به سر می برد (Des Grieux, Lescaut, Manon: Ansia eterna,
crudel). لسکو به یکی از زندانبانان رشوه می دهد تا اجازه دهد گریو از پشت میله ها با مانون دیدار و صحبت کند؛ آن ها متوجه می شوند که مانون قرار است به لوئیزیانا تبعید شود. مسئول روشنایی از آنجا ردّ می شود و در حال خاموش کردن چراغ ها، آواز می خواند (Lamplighter, Des Grieux, Manon: E Kate ripose al re); (Des Grieux, Manon: Manon, disperato è il mio prego). تلاش های لسکو و گریو برای نجات مانون بی نتیجه می ماند. مانون با چهره ایی اندوهگین و رنگ پریده، در بین دیگر زنان زندانی و با همراهی یک نگهبان به داخل کشتی برده می شود. جمعیت حاضر در آنجا با بی رحمی شروع به گفتگو در مورد این زنان کرده و آن ها را کالاهایی می نامند که توسط مردان مورد استفاده قرار گرفته و حالا به دور ریخته می شوند (Chorus, Lescaut, Des Grieux, Manon: All'armi! All'armi). لسکو به شدت نگران مانون است و دلش برای او می سوزد (Sergeant, chorus, Lescaut, Manon, Des Grieux: Rosetta! – Eh, che aria!). گریو نیز در اندوه از دست دادن مانون برای همیشه، آخرین تلاش هایش را برای آزادی مانون می کند؛ ولی توسط مأمورین با خشونت به کنار رانده می شود؛ اما ناخدای کشتی با
دیدن این صحنه دلش به رحم می آید (Des Grieux: Pazzo son) و اجازه می دهد که گریو سوار کشتی شود. پرده چهار. "یک دشت وسیع در نزدیکی حاشیه نیو اورلئان" صحنه از جایی آغاز می شود که مانون و گریو به امید پناه گرفتن در محل استقرار بریتانیایی ها، راه صحرا را پیش گرفته اند. مانون از فرط تشنگی به زمین می افتد (Des Grieux, Manon: Tutta su me ti posa) ; (Des Grieux: Vedi, son io che piango) ; (Manon, Des Grieux: Sei tu che piangi). گریو احساس می کند که جان مانون در خطر است و به جستجوی آب می رود؛ پس از رفتن او، مانون گذشته اش را به یاد آورده و برای زیبایی اغواکننده و سرنوشت تلخش آواز می خواند (Manon: Sola, perduta, abbandonata). جستجوی گریو برای یافتن آب بی حاصل است و او دست خالی بازمی گردد؛ مانون در آغوش گریو شروع به شرمساری می کند و به خاطر سختی هایی که گریو به خاطرش متحمل شده، از او طلب بخشش می کند؛ گریو به مانون اطمینان می دهد که او را بخشیده و بی شک آینده ایی خوش و درخشان در انتظارشان خواهد بود. همچنان که دو دلداده به یکدیگر ابراز عشق و وفاداری می کنند، تشنگی مانون را از پای درآورده و در میان بازوان گریو جان می سپارد؛
گریو نیز از شدت اندوه، کنار پیکر بی جان مانون، از حال می رود (Manon, Des Grieux: Fra le tue braccia, amore).
واکنش حالت جامد که با نام های واکنش خشک و واکنش بدون حلال نیز شناخته می شود، به دسته ای از واکنش های شیمیایی گفته می شود که بدون حضور حلال (محصولات غذایی) در محیط واکنش انجام می گیرد. این عمل می تواند به دلایلی از جمله دلایل اقتصادی(قیمت بالای حلال)، دلایل زیست محیطی (خطر حلال برای محیط زیست)، جداسازی سریع محصولات بدون نیاز به حلال یا دستیابی به سرعت واکنش بالاتر به سبب غلیظ تر شدن واکنش دهنده ها در غیاب حلال، باشد.
«ترانه یک سان باقی می ماند» آلبومی از لد زپلین است که در (original) منتشر شد.
«جلسات بی بی سی» آلبومی از لد زپلین است که در منتشر شد.
«چگونه غرب تسخیر شد» آلبوم زنده سه تایی از لد زپلین است که در منتشر شد.
در شیمی آلی به کلیه ترکیبات هیدروکربنی غیر آروماتیک، ترکیبات آلیفاتیک گویند به عبارتی ترکیباتی که شامل کربن و هیدروژن بوده و در آن حلقه ای وجود نداشته باشد یا اگر حلقه ای وجود دارد آن حلقه آروماتیک نباشد، در این دسته جای می گیرند. در جدول زیر برخی ترکیبات آلیفاتیک مشهور آورده شده است
واکنش تورپ یک نام واکنش از نوع خود تراکمی در شیمی آلی است که طی آن یک نیتریل آلیفاتیک در حضور یک باز به یک انامین تبدیل می شود. این واکنش توسط شیمیدان انگلیسی ژوسلین فیلد تورپ کشف شد.
موسیقی مجلسی فرمی در موسیقی کلاسیک است که برای تعداد کمی ساز (معمولاً دو تا هشت ساز) تصنیف می شود. موسیقی مجلسی از گذشته برای اجرا در محیط کوچکی مانند یک خانه یا یک اتاق ساخته می شده است؛ برخلاف گونه های دیگرِ موسیقی که برای اجرا در تالار یا کلیسا ساخته می شوند. آهنگسازان بسیاری، از دورهٔ باروک تا سدهٔ بیستم میلادی، آثاری در این فرم از خود برجای گذارده اند. کوارتت های زهی بتهوون از نمونه های برجستهٔ موسیقی مجلسی هستند.
فهرست مدیران باشگاه فوتبال استقلال تهران مدیرانی هستند که در پیشینه باشگاه استقلال بر این تیم مدیریت کرده اند. باشگاه استقلال تهران یک باشگاه فرهنگی و ورزشی ایرانی است که در ۴ مهر ۱۳۲۴ با نام نخستین دوچرخه سواران در شهر تهران بنیان نهاده شده است. با گسترش فعالیت های باشگاه در رشته های دیگر ورزشی نام باشگاه به "تاج" تغییر پیدا کرد. در سال های بعد با تغییر اساسنامهٔ باشگاه و حضور وزیر دربار در رأس هیئت مدیرهٔ تاج زمینه و بودجهٔ مناسب برای توسعهٔ باشگاه فراهم آمد و تاج کم کم رشته های ورزشی دیگر نیز اقدام به تیم داری کرد و رشد چشمگیر این باشگاه تا هنگام وقوع انقلاب ۱۳۵۷ ادامه یافت . با وقوع انقلاب در ایران باشگاه تاج و تمامی اقدامات آن مصادره شد. باشگاه با تغییر نام به استقلال و تحت مالکیت سازمان تربیت بدنی توانست به فعالیت خود ادامه دهد، اما با توجه به از دست دادن ورزشگاه ها و امکانات دیگر نتوانست در رشته های مختلف ورزشی صاحب تیم باشد. عمدهٔ فعالیت باشگاه استقلال در دوران پس از انقلاب در رشتهٔ فوتبال مردان خلاصه می شود و تنها در دوره هایی کوتاه در رشته های دیگر همچون فوتبال و فوتسال زنان و مردان، والیبال، دو و م
یدانی و کشتی مردان نیز تیم داری نموده است. نخستین مدیر این باشگاه پرویز خسروانی افسر جوان ژاندارمری و از قهرمانان دوچرخه سواری ایران و یکی از بنیان گذاران این باشگاه بود. در ۱۳۲۸ خسروانی امتیاز باشگاه را با هزینهٔ شخصی در اختیار گرفت و پرویز شیخان را به عنوان مدیر عامل انتخاب کرد. شیخان تا زمان انقلاب ۱۳۵۷ در سمت خود باقی ماند. پس از انقلاب به حکم نخست وزیر مهدی بازرگان باشگاه تاج و کلیهٔ اماکن و تأسیسات متعلق به آن مصادره شد و تیم فوتبال مردان باشگاه با تغییر نام به استقلال به حیات خود ادامه داد. بدین ترتیب نحوهٔ ادارهٔ باشگاه از حالت نیمه خصوصی در سال های پیش از انقلاب به مالکیت دولتی در سال های پس از انقلاب تغییر نمود. مالکیت باشگاه استقلال در دوران پس از انقلاب — به غیر از دوره ای کوتاه در دههٔ ۱۳۸۰ — در اختیار سازمان تربیت بدنی سابق و وزارت ورزش و جوانان ایران کنونی بوده است و اعضای هیئت مدیرهٔ باشگاه توسط رئیس این نهاد گزینش می شوند. ریاست مجمع باشگاه استقلال به عهدهٔ وزیر ورزش است و او می تواند این عنوان را به فرد دیگری تفویض نماید. مدیر عامل باشگاه توسط اعضای هیئت مدیره تعیین می شود. در مجموع استقلال
از ابتدای فعالیتش در ۱۳۲۴ تا به کنون ۱۹ مدیر داشته که این مدیران در ۲۴ نوبت به مدیریت استقلال پرداخته اند. ۶ مدیر نیز تنها به عنوان سرپرست موقت برگزیده شده اند و هیچ گاه به عنوان مدیریت نرسیده اند. از میان مدیران استقلال پرویز شیخان با ۲۹ سال مدیریت رکورددار دوران مدیریت است. علی فتح الله زاده نیز در ۴ دوره متفاوت به عنوان مدیرعامل استقلال انتخاب شد تا رکورددار مدیریت در استقلال باشد. استقلال در سال هایی همچون میانه دهه های ۱۳۶۰ و ۱۳۹۰ از عدم ثبات و ضعف مدیریت بسیار ضربه خورده و در نتیجه گیری ناموفق نشان داده است. پیشینه. ۱۳۲۸–۱۳۲۴: مدیریت خسروانی. باشگاه استقلال در سال ۱۳۲۴ با نام «دوچرخه سواران» و توسط گروهی از قهرمانان دوچرخه سواری ایران تأسیس گردید و ابتدا در اتاقی محقر در طبقهٔ دوم ساختمانی در خیابان سوم اسفند روبه روی باشگاه افسران اعلام موجودیت کرد. پرویز خسروانی یکی از این قهرمانان بود که در سال های نخست مدیریت باشگاه را نیز بر عهده داشت و توسعهٔ فعالیت های باشگاه در رشته های دیگر ورزشی را در دستور کار قرار داد. یکی از نخستین اقدامات خسروانی جلب رضایت علی دانایی فرد بازیکن و مربی موفق فوتبال تهران برا
ی پیوستن به دوچرخه سواران بود که باعث شکوفایی تیم فوتبال باشگاه گردید. خسروانی تیم خوب نادر را نیز که از سال ۱۳۱۷ در فوتبال تهران فعالیت داشت با تیم خود ادغام کرد و دوچرخه سواران را به یکی از قطب های فوتبال تهران تبدیل نمود. او سپس با سرمایه ای خانوادگی زمینی ده هزار متری را در خیابان ایرانشهر از فردی به نام ارباب مهربان برای مدت ۱۰ سال اجاره کرد که در آن دفتر اداری، سالن های بزرگ برای بدن سازی، کشتی، بسکتبال و والیبال، رینگ بوکس و یک زمین مینی فوتبال برای تمرین فوتبالیست ها مهیا شد. خسروانی برای تبلیغ ورزش در میان جوانان و ارتباط با هواداران، تاج ورزشی، مجلهٔ اختصاصی باشگاه را از فروردین ۱۳۲۸ راه اندازی نمود که انتشار آن تا سال ۱۳۵۷ ادامه داشت و درآمد حاصل از آن نیز برای باشگاه سودآور بود. جذب بازیکنان تیم سرباز در سال ۱۳۲۸ بر قدرت تیم فوتبال باشگاه افزود و در اواخر همان سال با گسترش فعالیت های باشگاه در رشته های دیگر ورزشی نام باشگاه به «تاج» تغییر پیدا کرد. ۱۳۵۷–۱۳۲۸: مدیریت شیخان. از اواخر ۱۳۲۸ پرویز شیخان به سمت مدیر باشگاه منصوب شد و تا هنگام انقلاب ۱۳۵۷ عهده دار این مسئولیت بود. افزون بر پرویز خسروانی
(مالک و یکی از بنیان گذاران باشگاه) و پرویز شیخان (مدیر باشگاه)، از پرویز عمواوغلی به عنوان قائم مقام سازمان تاج و منوچهر اسعدی به عنوان مدیر عامل باشگاه های برون مرزی تاج نام برده می شود. در ۱۳۴۷ با تغییر اساسنامهٔ باشگاه سازمان ورزشی و فرهنگی تاج شد. در این زمان حضور وزیر دربار در رأس هیئت مدیرهٔ باشگاه از یک سو، و ارتقاء و ترفیع پرویز خسروانی در مناصب مهم نظامی و ورزشی کشور از سوی دیگر در رشد و توسعهٔ باشگاه تاج اثرگذار بود. گسترش فعالیت های باشگاه به گونه ای بود که باشگاه تاج تهران در بسیاری از رشته های ورزشی صاحب تیم و ورزشگاه بود و بسیاری از قهرمانان ملی رشته های مختلف عضو تیم های تاج بودند. تاج در چهار منطقهٔ تهران، تمامی مراکز استان ها و شهرهای مهم شعبه داشت و چند پایگاه برون مرزی نیز در ترکیه و بحرین ایجاد کرده بود. در ۱۳۴۹ تاج برای نخستین بار در مسابقات نسبتاً تازه تأسیس قاره ای حاضر شد و توانست در همان گام نخست عنوان قهرمانی را نیز به دست آورد. در دهه بعد نیز موفقیت های تاج ادامه یافت و این تیم قهرمانی هایی در لیگ و جام حذفی فوتبال ایران به دست آورد. ۱۳۶۸–۱۳۵۸: صندلی متزلزل مدیران. تنها چند روز پس
از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ در ۲۸ بهمن ساختمان مرکزی سازمان ورزشی و فرهنگی تاج توسط نیروهای انقلابی اشغال شد و از ورود پرویز شیخان به آن جلوگیری شد. مدتی بعد خسروانی و شیخان و تعداد دیگری از مدیران و مالکان تاج ایران را ترک کردند. در فروردین ۱۳۵۸ حسین فکری سرپرست سازمان تربیت بدنی در ابتدای انقلاب، عنایت الله آتشی که سابقهٔ حضور در بسکتبال تاج را داشت، مسئول رسیدگی به امور باشگاه نمود. دوران سرپرستی موقت آتشی در تاج بسیار کوتاه اما مهم در پیشینه این باشگاه بود. در نخستین گام آتشی و تعدادی از بازیکنان پیشین تیم پیشنهاد تغییر نام تیم را از تاج به استقلال دادند و به این ترتیب تاج از این پس با نام استقلال در مسابقات حضور پیدا کرد. در همان ۱۳۵۸ آتشی که بازیکن و مربی بسکتبال بود به فدراسیون این رشته رفت و عباس کردنوری، بازیکن پیشین تاج به عنوان مدیر باشگاه برگزیده شد. کردنوری تا ۱۳۶۴ تیم را مدیریت کرد. از ۱۳۶۴ سیاست های سازمان تربیت بدنی برای مدیریت استقلال دستخوش دگرگونی های فراوان شد و مدیریت باشگاه استقلال به شکل کارمندی درآمد. به این ترتیب که سازمان تربیت بدنی کارمندان رسمی خود را به عنوان مدیر استقلال منصوب می کرد.
این مدیران به دلیل نحوهٔ غیراصولی گزینش از قدرت و تجربهٔ لازم برای ادارهٔ باشگاه استقلال برخوردار نبودند. نادر فریادشیران بر اساس همین طرح در سال ۱۳۶۴ مدیر باشگاه استقلال شد. او در هنگام مدیریت در استقلال، در فوتبال باشگاهی تهران دروازه بان ذخیره بود و حقوق خود را از عباس کردنوری سرپرست استقلال دریافت می کرد. در ۱۳۶۵ فریادشیران جای خود را به عباس نکویی دیگر کارمند تربیت بدنی داد. نکویی تا ۱۳۶۸ مدیریت باشگاه را بر عهده داشت. دوران مدیریت نکویی برای استقلال دوران موفقیت آمیزی نبود و این تیم در مسابقات لیگ تهران و جام حذفی ایران هیچگاه نتایج شایان توجهی کسب نکرد. ۱۳۷۵–۱۳۶۸: مدیریت اولیایی. در سال ۱۳۶۸ با پایان جنگ و روی کار آمدن حسن غفوری فرد در سازمان تربیت بدنی دولت جدید، ترکیب هیئت مدیرهٔ استقلال دستخوش دگرگونی شد. بر این اساس مدیران استقلال از میان افراد سیاسی و غیر ورزشی انتخاب شدند و ابتدا علی آقامحمدی یکی از اعضای هیئت مدیره به سمت مدیر عاملی باشگاه استقلال منصوب شد، اما به دلیل مسئولیت های دیگر کاظم اولیایی را به عنوان مدیر ورزشی باشگاه منصوب نمود. کاظم اولیایی نخستین مدیر در سال های پس از انقلاب بود که
دوران مدیریت باثبات و طولانی را در استقلال تجربه کرد. او تا پاییز ۱۳۷۵ به مدت حدود ۷ سال زمام امور باشگاه را در دست داشت و استقلال در این دوره به مقام قهرمانی و نایب قهرمانی آسیا رسید. نقطهٔ تاریک دورهٔ مدیریت اولیایی در استقلال انتقال این تیم از سطح اول فوتبال کشور به مسابقات انتخابی جام آزادگان موسوم به دستهٔ ۳ بود که در فصل ۱۳۷۱ و بر اساس طرح فدراسیون مبنی بر سهمیه بندی تعداد تیم های استان تهران رقم خورد. ۱۳۸۲–۱۳۷۵: مدیریت فتح الله زاده. شکست ۰−۱ استقلال در برابر پرسپولیس در ۲۷ مهر ۱۳۷۵ که با گلی دیرهنگام در دقیقهٔ ۸۷ رقم خورد، به هفت سال شکست ناپذیری استقلال در شهرآوردها پایان می داد. پس لرزه های این رویداد در اردوی آبی ها در نهایت به روی کار آمدن علی فتح الله زاده در ۷ آبان ۱۳۷۵ انجامید. فتح الله زاده سردبیر مجلهٔ جوانان در مؤسسه اطلاعات بود که از ابتدای دههٔ ۱۳۷۰ و با راه اندازی رسانهٔ نوشتاری باشگاه استقلال (روزنامه استقلال جوان) سردبیری این روزنامه را بر عهده گرفته بود. او در نخستین اقدام خود ناصر حجازی را به عنوان سرمربی استقلال معرفی کرد. استقلال با همکاری فتح الله زاده و حجازی لیگ آزادگان ۷۷−۱۳۷۶ ر
ا فتح کرد و در جام باشگاه های آسیا نیز تا فینال بازی ها پیش رفت، اما جام را در تهران به جوبیلو ایواتا از ژاپن واگذار کرد. فتح الله زاده حجازی را برکنار کرد و مدت کوتاهی با یوگنی سکوموروخوف و سپس با منصور پورحیدری همکاری کرد. او در سال آخر حضورش در استقلال رولند کخ دستیار کریستف دام مربی موفق باشگاه بایر لورکوزن را به استقلال آورد اما در نتیجه گیری ناموفق بود و به رغم اخراج کخ و جایگزینی زرینچه و پورحیدری، فصل ۸۲−۱۳۸۱ را با رتبهٔ نازل نهمی به پایان رساند. فتح الله زاده در روز ۳۰ اردیبهشت ۱۳۸۲ و پیش از پایان فصل جای خود را به محمدحسین قریب داد. دورهٔ اول مدیریت فتح الله زاده در استقلال با صعود تیم ملی فوتبال ایران به جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه همزمان بود. ایجاد ارتباط باشگاه استقلال با باشگاه های اروپایی و انتقال شماری از ملی پوشان استقلال به اروپا در این دوره موجب بهبود اوضاع مالی باشگاه گردید. ۱۳۸۹–۱۳۸۲: جابجایی مدیران. محمدحسین قریب در اواخر دههٔ ۱۳۶۰ مدتی در هیئت مدیرهٔ استقلال حضور داشت و مدت کوتاهی از فروردین تا آبان ۱۳۷۵ به طور موقت سرپرستی باشگاه را بر عهده داشت. او در ۳۰ اردیبهشت ۱۳۸۲ در حالی به عنوان مدیر
استقلال منصوب شد که هیئت مدیرهٔ باشگاه ترکیب کادر فنی استقلال برای فصل آینده را با سرمربیگری امیر قلعه نویی مشخص و قطعی کرده بود. قریب پس از دو فصل حضور در استقلال در تیر ۱۳۸۴ از مدیریت باشگاه استعفا داد. به دنبال استعفای قریب کاظم اولیایی برای چند ماه از تیر تا بهمن ۱۳۸۴ سرپرستی استقلال را بر عهده گرفت اما در بهمن ۱۳۸۴ با نظر وزارت رفاه و تأمین اجتماعی که مجمع باشگاه استقلال را در اختیار داشت، قریب بار دیگر به عنوان مدیر استقلال انتخاب گردید. قلعه نویی در دوران مدیریت قریب برنامهٔ سه ساله ای را برای جوان گرایی در باشگاه استقلال ارائه داد که در سال سوم (فصل ۸۵–۱۳۸۴) به قهرمانی استقلال در لیگ برتر انجامید. در مهر ماه ۱۳۸۵ با تغییر وزیر رفاه (رئیس وقت مجمع باشگاه استقلال)، کرسی مدیریت باشگاه استقلال نیز دستخوش دگرگونی شد. قریب از سمت خود استعفا کرد و سرپرست وزارت رفاه مقداد نجف نژاد را با حکمی دو ساله به عنوان مدیر جدید باشگاه منصوب نمود، اگر چه مدیریت او در استقلال بیشتر از ۵ ماه نپایید. روز ۲۷ بهمن ۱۳۸۵ کنفدراسیون فوتبال آسیا استقلال را به دلیل ارسال دیرهنگام فهرست بازیکنان در لیگ قهرمانان آسیا از حضور در باز
ی ها کنار گذاشت. شوک ناشی از حذف غیرمنتظرهٔ استقلال و فشار افکار عمومی استعفای دسته جمعی هیئت مدیره و مدیر عامل باشگاه را در پی داشت، اگر چه نجف نژاد و تعدادی از اعضای هیئت مدیره بعدها در سمت های مختلف به استقلال بازگشتند. اردیبهشت ۱۳۸۶ فتح الله زاده پس از شش سال با عنوان سرپرست موقت به استقلال بازگشت. تیرماه همان سال باشگاه استقلال از وزارت رفاه به سازمان تربیت بدنی برگردانده شد و مدیریت فتح الله زاده تثبیت گردید. فتح الله زاده با حجازی شروع کرد و در ادامه فیروز کریمی را به استقلال آورد اما حاشیه های فراوان درون باشگاه و هیئت مدیره مانع نتیجه گیری شد. استقلال در این فصل با قرار گرفتن در ردهٔ سیزدهم بدترین عنوان خود را در تاریخ لیگ کشور به دست آورد. با استعفای کریمی در انتهای فصل، سکان هدایت استقلال از مرحلهٔ نیمه نهایی جام حذفی به قلعه نویی سپرده شد که به قهرمانی منتهی گردید. فصل بعد با شروع متزلزل استقلال، فتح الله زاده در پایان هفتهٔ ششم لیگ به طور ناگهانی برکنار و امیررضا واعظی آشتیانی از سوی هیئت مدیره به عنوان مدیر عامل منصوب شد. آشتیانی با قلعه نویی لیگ هشتم خلیج فارس را فتح کرد، اما بروز حواشی و درگیر
ی های لفظی در پایان فصل منجر به جدایی قلعه نویی شد. پس از آن آشتیانی صمد مرفاوی را به عنوان سرمربی منصوب کرد و فصل را بدون کسب جام سپری کرد. ۱۳۹۳–۱۳۸۹: بازگشت فتح الله زاده. استعفای آشتیانی در خرداد ۱۳۸۹ زمینه را برای حضور سوم فتح الله زاده در استقلال مهیا کرد. فتح الله زاده در دورهٔ سوم مدیریت خود در استقلال که چهار سال به طول انجامید و دوران مدیریتش را با مربی گری پرویز مظلومی آغاز کرد و بعد از دو فصل در ابتدای فصل ۹۲–۱۳۹۱ امیر قلعه نویی را جانشین وی کرد. استقلال با فتح الله زاده در این دوران یک عنوان قهرمانی لیگ (فصل ۹۲–۱۳۹۱) و یک قهرمانی حذفی (فصل ۹۱–۱۳۹۰) را به ارمغان آورد. در سومین سال حضور او استقلال تا نیمه نهایی لیگ قهرمانان آسیا صعود کرد که بهترین دست آورد قاره ای استقلال از هنگام آغاز لیگ قهرمانان بود. او ساخت و بهره برداری کمپ تمرین باشگاه را نیز با جدیت دنبال نمود و آن را با نام کمپ ناصر حجازی در زمستان ۱۳۸۹ افتتاح نمود. با این وجود فصل آخر مدیریت فتح الله زاده در استقلال موفقیت آمیز نبود و استقلال در لیگ به رتبه نازل پنجمی رسید. عدم موفقیت در جام حذفی نیز باعث شد تا استقلال حتی نتواند سهمیه حضور
در لیگ قهرمانان آسیا را کسب کند. با این شرایط فتح الله زاده در ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۳ از سمت خود کنار رفت. فتح الله زاده در مصاحبه ای کمبود بودجه را عامل اصلی مشکلات استقلال برشمرد. هم اکنون–۱۳۹۳: جابجایی متوالی مدیران. در اردیبهشت ۱۳۹۳ با جدی شدن زمزمه هایی مبنی بر خصوصی سازی استقلال، وزارت ورزش هیئت مدیرهٔ جدیدی را روی کار آورد و بهرام افشارزاده مدیر کهنه کار ورزش ایران به عنوان مدیر عامل استقلال منصوب شد. افشارزاده بررسی میزان بدهی ها و سامان دادن به اوضاع مالی باشگاه را اولویت های کاری خود در استقلال اعلام کرد. با آغاز مدیریت افشارزاده عدم نتیجه گیری استقلال در لیگ همچنان ادامه داشت و استقلال در فصل ۹۴–۱۳۹۳ به رتبه نازل ششمی رسید و برای دومین فصل پیاپی نتوانست سهمیه حضور در آسیا را کسب کند. در پایان این فصل افشارزاده مظلومی را مجدداً به عنوان سرمربی استقلال برگزید. دوران مدیریت افشارزاده در مجموع برای استقلال موفقیت آمیز نبود؛ در زمستان ۱۳۹۴ ورزشگاه شهید کاظمی بر اساس مصوبه شورای شهر تهران به باشگاه استقلال واگذار شده بود اما با درخواست مدیران باشگاه پرسپولیس از شهرداری تهران و با دستور مستقیم محمدباقر قالیباف
شهردار وقت تهران این ورزشگاه از اختیار مدیران استقلال خارج شد و به پرسپولیس واگذار شد. استقلال در دومین فصل حضور افشارزاده و با مربی گری مظلومی در هفته های آخر صدر جدول لیگ برتر را از دست داد و در فینال جام حذفی نیز در ضربات پنالتی جام را به ذوب آهن اصفهان واگذار کرد. به دنبال این ناکامی ها افشارزاده مظلومی را بر کنار و علیرضا منصوریان را جانشینش کرد. در تابستان ۱۳۹۵ و بعد از چند خرید پر سر و صدا در فصل نقل و انتقالات تابستانی با دستور مستقیم محمود گودرزی وزیر ورش وقت استقلال از جذب بازیکنان بیشتر محروم شد. افشارزاده دلیل این امر را علاقه وزیر ورزش به تیم پرسپولیس خواند. در همین زمان و در ۱۲ مرداد ۱۳۹۵ طی حکمی توسط وزارت ورزش افشارزاده از سمت خود برکنار شد. این دخالت های وزارت ورزش در امور تیم استقلال و عدم ثبات مدیریتی باعث اعتراض های هواداران استقلال در مقابل ساختمان مجلس نیز شد. هواداران استقلال خواهان استیضاح وزیر ورزش از سوی مجلس بودند. در ۱۷ مرداد ۱۳۹۵ و پنج روز بعد از برکناری افشارزاده رضا افتخاری به عنوان سرپرست باشگاه استقلال انتخاب شد و در ۱۰ شهریور ۱۳۹۵ رسماً به عنوان مدیرعامل این باشگاه منصوب شد.
افتخاری مدیری بود که سابقه مدیریت در فوتبال نداشت و حتی پیشینه تیم استقلال را نیز به درستی نمی شناخت و در مصاحبه ای در مورد تعداد قهرمانی های استقلال در آسیا به اشتباه عدد ۳ را ذکر کرد و اعلام کرد به دنبال کسب چهارمین قهرمانی در آسیاست. دوران مدیریت افتخاری در استقلال همچون مدیر پیشینش کوتاه و پر از حاشیه بود؛ استقلال فصل ۹۶–۱۳۹۵ را با نتایج بسیار ضعیفی آغاز کرد و در زمستان ۱۳۹۵ از سوی فیفا از یک پنجره نقل و انتقالات محروم شد. دلیل این امر بدهی ۴۷ هزار دلاری استقلال به عادل شیحی، بازیکن پیشین این تیم بود. فدراسیون فوتبال ایران در این زمینه نامه ای تحریف شده از سوی فیفا به باشگاه استقلال ارسال کرد و اعلام کرد که استقلال هنوز محروم نشده است این در حالی بود که در نامه ارسالی فیفا به فدراسیون فوتبال بر محرومیت استقلال تأکید شده بود. در ادامه همان فصل بازیکنان استقلال به دلیل عدم پرداخت حقوق شان دو مرتبه اعتصاب و از حضور در تمرینات خودداری کردند. مدیران استقلال در این زمان بسته های شامل شامپو، صابون و سایر مواد بهداشتی و شوینده به بازیکنان استقلال داده بودند. فصل بعد و به دنبال نتایج ضعیف ابتدای فصل استقلال افتخا
ری منصوریان را از سمتش برکنار کرد و وینفرد شفر آلمانی را جانشینش کرد. شفر در ابتدا نتایج خوبی با استقلال کسب نکرد اما در نیمه دوم فصل بسیار موفق ظاهر شد و توانست تیم را به عنوان قهرمانی جام حذفی ۹۷–۱۳۹۶ برساند. این نخستین عنوان قهرمانی استقلال بعد از ۵ سال بود. استقلال در مسابقات لیگ قهرمانان آسیا نیز موفق عمل کرد و توانست از گروه موسوم به مرگ صعود کند و به مرحله یک چهارم نهایی برسد. در فصل نقل و انتقالات تابستانی ۹۸–۱۳۹۷ مدیران استقلال بسیار ضعیف عمل کردند؛ تعدادی از بهترین بازیکنان این تیم استقلال را ترک کردند و مدیران استقلال نتوانستند قرارداد تعداد دیگری از بازیکنان را تمدید کنند. اردوی پیش فصل استقلال نیز با تعداد اندکی بازیکن آغاز شد. مجموع این اتفاقات اعتراض گسترده هواداران استقلال را در پی داشت. افتخاری در همین زمان و در ۲۷ تیر ۱۳۹۷ به دلیل آنچه بیماری عنوان کرد از سمت خود استعفا داد.