Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ناسی دیگر مربوط به سال های ۶۰۰ تا ۸۰۰ پس از میلاد. در کارلیای جنوبی، تعداد اکتشافات باستان شناسی از این دوره زمانی کمتر است، اگرچه با این وجود سکونت دائمی وجود داشته است. لاپه، در کارلیای جنوبی تقریباً ۲۰۰۰ سال است که به طور مداوم مسکونی بوده است. در کارلیای شمالی، تنها یک کشف باستان شناسی از این دوره زمانی پیدا شده است که مربوط به قرن هشتم است. تعداد قابل توجهی بیشتر از اکتشافات باستان شناسی در این مناطق از ۸۰۰ پس از میلاد تا ۱۰۵۰ پس از میلاد نشان می دهد که جمعیت کارلیا در این مدت به سرعت رشد و گسترش یافته است. کارلیا برای مدتی از قرن سیزدهم جنگ های سوئد و نووگورود آغاز شد و بین سوئد و جمهوری نووگورود بر سر آن جنگ سختی درگرفت. معاهده نوتبورگ (به فنلاندی: Pähkinäsaaren rauha) در سال ۱۳۲۳ کارلیا را بین این دو تقسیم کرد. سوئد بخش جنوبی باریکه کارلیا و بیشتر کارلیای جنوبی را دریافت کرد. استان کارلیای سوئد این قلمرو را به اضافه منطقه شرق کومی یوکی شامل می شد و ویبورگ (به فنلاندی: Viipuri) به مرکز استان تبدیل شد. نووگورود بخش شمالی باریکه کارلیا را دریافت کرد. کارلیای شمالی، لادوگا کارلیا و بخش شمالی کارلیای جنوبی
تحت کنترل نووگورود قرار گرفتند. پریوزرسک به عنوان مرکز اصلی جمعیت این منطقه خدمت می کرد. در معاهده استولبوو در سال ۱۶۱۷، بخش های بزرگی از کارلیای روسیه به سوئد واگذار شد. درگیری بین حاکمان جدید سوئدی و جمعیت بومی این مناطق منجر به مهاجرت شد: هزاران کارلیایی، از جمله اجداد Tver Karelians، به روسیه مهاجرت کردند. پیمان نیستاد (به فنلاندی: Uudenkaupungin rauha) در سال ۱۷۲۱ بین امپراتوری روسیه و سوئد بخشی از کارلیا را به روسیه واگذار کرد. معاهده ابو در سال ۱۷۴۳ بین سوئد و روسیه، کارلیای جنوبی را به روسیه واگذار کرد. پس از اشغال فنلاند توسط روسیه در جنگ فنلاند، بخش هایی از استان های واگذار شده (Old Finland) در سال ۱۸۱۲ در دوک نشین بزرگ فنلاند ادغام شدند. در سال ۱۹۱۷، فنلاند مستقل شد و مرز توسط معاهده تارتو در سال ۱۹۲۰ تأیید شد. پارتیزان های فنلاندی در سال های ۱۹۱۸–۱۹۲۱ در تلاش هایی برای سرنگونی جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی در کارلیای روسیه (کارلیای شرقی) شرکت داشتند، مانند عملیات ناموفق آونوس. آن ها همچنین می خواستند بقیه کارلیا را به فنلاند ضمیمه کنند و با جمهوری کوتاه مدت اوختوا همکاری کردند. این عملیات
ها که عمدتاً خصوصی بودند، پس از امضای پیمان صلح تارتو پایان یافتند. پس از پایان جنگ داخلی روسیه و تأسیس اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۲۲، بخش روسی کارلیا در سال ۱۹۲۳ به جماهیر خودمختار اتحاد شوروی کارلیا (ASSR) تبدیل شد. در آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، اتحاد جماهیر شوروی به فنلاند حمله کرد و جنگ زمستان را آغاز کرد. پیمان صلح مسکو بخش بزرگی از کارلیای فنلاند را به اتحاد جماهیر شوروی واگذار کرد و بیش از ۴۰۰۰۰۰ نفر مجبور به جابجایی در داخل فنلاند شدند. در طول جنگ مستمر ۱۹۴۱–۱۹۴۴، فنلاند سرزمین های واگذار شده در سال ۱۹۴۰ را پس گرفت و همچنین به بخش بزرگی از کارلیای شرقی حمله و آن را اشغال کرد. فنلاند در سال ۱۹۴۴ مجبور به ترک این مناطق شد. پس از جنگ، گسترش شوروی باعث تلخی قابل توجهی در فنلاند شد، که چهارمین شهر بزرگ خود، ویبورگ، قلب صنعتی خود را در امتداد رودخانه ووئوکسی، بخش شرقی کانال سایما که مرکز فنلاند را به خلیج فنلاند متصل می کرد، و دسترسی به آب های ماهیگیری دریاچه لادوگا (به فنلاندی: Laatokka) را از دست داد. یک هشتم از شهروندان آن به پناهندگانی تبدیل شدند که شانسی برای بازگشت نداشتند. تمام جمعیت مناطق واگ
ذار شده به اتحاد جماهیر شوروی تخلیه و در سایر نقاط فنلاند اسکان داده شدند. ساکنان کنونی بخش های سابق فنلاند روسیه، از جمله شهر ویبورگ/ویپوری و باریکه کارلیا، مهاجران پس از جنگ یا نوادگان آن ها هستند. ASSR سابق کارلیا از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۵۶ در جمهوری شوروی سوسیالیستی کارلو-فنلاند جدید ادغام شد، اما سپس دوباره به ASSR تبدیل شد. کارلیا تنها جمهوری شوروی بود که از SSR به ASSR در داخل جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی «تنزل» یافت. در سال ۱۹۹۱، با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، ASSR به جمهوری کارلیا تبدیل شد. بخشی از استان ویپوری که پس از جنگ جهانی دوم در فنلاند باقی ماند به استان کیمی تغییر نام داد و این نام را از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۷ حفظ کرد. بخش شرقی این استان اکنون مناطق کارلیای جنوبی است، در حالی که بخش غربی بخشی از کومن لاکسو است. سیاست. کارلیا از نظر سیاسی بین فنلاند و روسیه تقسیم شده است. جمهوری کارلیا یک واحد فدرال روسیه است که در سال ۱۹۹۱ از جمهوری سوسیالیستی خودمختار کارلیای شوروی تشکیل شد. باریکه کارلیا متعلق به استان لنینگراد است. سمت فنلاند شامل بخش هایی از مناطق ("maakunta") کارلیای جنوبی، کارلیای شمالی و
کومن لاکسو است. برخی گروه های کوچک فنلاندی برای روابط نزدیک تر بین فنلاند و کارلیا فعالیت می کنند: برای مثال، در Karjalan Liitto (اتحادیه کارلیا) و ProKarelia. جمعیت شناسی. در سمت فنلاند، منطقه به زبان فنلاندی صحبت می شود. گویش های کارلیای جنوبی زبان فنلاندی (که ارتباط نزدیکی با زبان کارلیایی دارد) در کارلیای جنوبی صحبت می شود. گویش های شرقی ساونیایی در کارلیای شمالی صحبت می شود، که بخشی از گروه گویش هایی است که در شرق و مرکز فنلاند صحبت می شود. گویش های فین های اینگریا در اینگریا، منطقه ای در اطراف سن پترزبورگ، بین مرز استونی و دریاچه لادوگا، صحبت می شود. فین های اینگریا در قرن هفدهم پس از فتح سوئدی ها در این منطقه ساکن شدند. مهاجران به گویش های کارلیایی و ساونیایی فنلاندی صحبت می کردند. ساکنان قدیمی تر اینگریا، اینگریایی ها، زبان خاص خود را دارند که با زبان کارلیایی و گویش های جنوب شرقی فنلاندی مرتبط است. کارلیایی هاای که از بخش کارلیای فنلاند که به روسیه واگذار شده بود تخلیه شدند، در سراسر فنلاند اسکان داده شدند. امروزه حدود یک میلیون نفر در فنلاند می توانند ریشه های خود را در منطقه ای که پس از جنگ جهانی د
وم به اتحاد جماهیر شوروی واگذار شد، جستجو کنند. در فنلاند حدود ۵۰۰۰ نفر به زبان کارلیایی صحبت می کنند. گردشگری. کارلیای روسیه به دلیل مکان های منحصر به فرد معماری، فرهنگی و تاریخی مانند کیژی پاگوست و والام، یک مقصد معمولی برای گردشگری بین المللی است. گردشگران هم در تابستان و هم در زمستان از این منطقه بازدید می کنند، زمانی که فعالیت های ممکن شامل سوار شدن بر سورتمه ای پشت یک تیم سگ و دویدن از بانیا به یک سوراخ یخی و بازگشت است. کوهنوردان تابستانی می توانند از آبشار کیواچ یا فلات صندلی شیطان بازدید کنند. در کارلیای جنوبی، لاپن رانتا یک مقصد محبوب برای گردشگران روسی است و سالانه ۱٫۵ میلیون نفر از آن بازدید می کنند. Imatrankoski در ایماترا از اواخر قرن هجدهم، زمانی که ملکه روسیه کاترین دوم در سال ۱۷۷۲ از این مکان بازدید کرد، به یک جاذبه گردشگری تبدیل شده است. پارک ملی کولی در کارلیای شمالی زمانی که کارلیانیسم به یک روند اصلی تبدیل شد، شروع به جذب گردشگران کرد. کولی منبع الهام بسیاری از نقاشی ها و آهنگسازانی مانند ژان سیبلیوس، یوهانی آهو و ارو یارنه فلت بود که به نوبه خود از طریق کار خود به کارلیانیسم کمک کردند. ک
ولی در سال ۱۹۹۱ وضعیت پارک ملی را به دست آورد.
گنجشک نام پرنده ای ست و ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شرف الدین یک نام کوچک یا نام خانوادگی ست. شرف الدین همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره دارد:
۳۷ سالانه جشنواره بین المللی فیلم تورنتو (TIFF) در انتاریوی تورنتو در کانادا بین ۶ سپتامبر و ۱۶ سپتامبر برگزار شد. "لوپر" که توسط ریان جانسون کارگردانی شده بود به عنوان فیلم افتتاحیه انتخاب شد. جوایز. در ۱۷ سپتامبر سال ۲۰۱۲ اعلام شد که فیلم کمدی دیوید او راسل به نام دفترچه امیدبخش به عنوان برنده جایزهٔ منتخب مردمی شده است. این فیلم که در آن بردلی کوپر و جنیفر لارنس نقش آفرینی می کنند بر اساس یک رمان از متیو کوئیک است مدیر جشنواره اعلام کرد که این فیلم داستانی به شدت احساسی ست. جرد لتو برای مستند مصنوعی جایزه بهترین مستند منتخب مردم را کسب کرد.
جوزپه «بپه» ماروتا (متولد ۲۵ مارچ ۱۹۵۷، وارزه) مدیر ورزشی سابق و رئیس فعلی باشگاه فوتبال اینتر میلان است. او در سال ۲۰۱۴ وارد تالار مشاهیر فوتبال ایتالیا شد. او پیش از یوونتوس در باشگاه هایی چون وارزه، آتالانتا و سمپدوریا نیز سابقه فعالیت مدیریتی دارد. او از جمله اشخاصی است که نامشان در پرونده فساد فوتبال ایتالیا مطرح شد.
پادشاهی دوگانه زمانی رخ می دهد که دو پادشاهی جداگانه توسط شاه یا پادشاهی که بر هردو کشور حکومت می کند حکم رانی شود، هردو کشور سیاست خارجی مشترکی را دنبال کنند، یک اتحادیهٔ گمرکی با یکدیگر در میان آنها وجود داشته باشد، و دارای یک ارتش ترکیب شده بوده اما در دیگر موارد خودمختار باشند. این اصطلاح معمولاً با اشاره به پادشاهی دوگانهٔ اتریش-مجارستان، که در سال های ۱۸۶۷ تا ۱۹۱۸ وجود داشته معمولاً برای اشاره به این گونه پادشاهی به کار رفته است. در دههٔ ۱۸۷۰، با استفاده از پادشاهی دوگانهٔ اتریش-مجارستان به عنوان یک مدل، شاهزادهٔ ولز (بعداً شاه ادوارد هفتم) و ویلیام اوارت گلدستون پیشنهاد کردند که ایرلند و بریتانیا یک پادشاهی دوگانه تشکیل دهند. تلاش های آنها ناموفق بود، اما این ایده بعد از آن در سال ۱۹۰۴ توسط آرتور گریفیث در نوشتار آغازگرانه اش «رستاخیز مجارستان»، مورد استفاده قرار گرفت. گریفیث به این نکته اشاره کرد که چگونه در سال ۱۸۶۷ مجارستان؛ از مرحلهٔ بخشی از امپراتوری اتریش بودن، به پادشاهیِ با هم برابر و جداگانهٔ اتریش و مجارستان دست یافت. با آن که گریفیث (خود پایه گذار شن فن) یک سلطنت خواه یا هوادار پادشاهی خواها
ن نبود، او از چنین رویکردی برای مناسبات میان انگلیس و ایرلند حمایت کرد. از این ایده در آن زمان، توسط دیگر رهبران سیاسی ایرلندی استقبال نشد و ایرلند در نهایت وارد مبارزهٔ جنگ های استقلال (۱۹۱۹ تا ۱۹۲۱) و ناچار به ترک اتحاد بریتانیای کبیر و ایرلند و تشکیل کشوری جداگانه شد.
بی حس کننده های موضعی داروهایی هستند که به صورت موقت از حس درد جلوگیری می کنند. علاوه بر ممانعت از حس درد معمولاً زمانی که این داروها در مسیر یک عصب قرار می گیرند می توانند به خوبی فلج عضلانی ایجاد کنند. بی حس کننده موضعی از نظر ساختاری جز مشتقات کوکائین می باشند و از این رو پسوند همه آن ها نیز "کائین" می باشد. تفاوت این داروها با کوکائین در این است که این داروها برخلاف کوکائین قابلیت سوءاستفاده پایینی دارند و انقباض عروقی و فشار خون بالا ایجاد نمی کنند. بی حس کننده های موضعی در دو دسته متفاوت قرار دارند: آمید و استر. بی حس کننده موضعی در تکنیک های مختلف بی حسی موضعی استفاده می شود که این روش ها عبارتند از: موارد استفاده. درد حاد. درد می تواند در طی ضربه، جراحی، عفونت، اختلال در گردش خون و بسیاری از شرایط دیگر از جمله آسیب به بافت بدن ایجاد شود. در یک محیط درمانی مطلوب این است که درد را کاهش دهند و از طول کشیدن درد و مزمن شدن آن جلوگیری کنند. کاهش درد موجب آسودگی و راحتی بیمار می شود، کاهش درد می تواند سبب کاهش آسیب های فیزیولوژیکی شود که عدم درمان آن عواقب بدی برای بیمار خواهد داشت. درد حاد می تواند به وسیله
استفاده از مسکن ها تسکین یابد اما با استفاده از بی حسی منطقه ای می توان دردهای شدید را به خوبی با کمترین عوارض تسکین داد. برای رسیدن به این هدف بی حس کننده موضعی به وسیله تزریق مکرر یا با استفاده از پمپ تزریق از طریق کاتتر بی حسی مطلوب را ایجاد می کند. دوزهای پایین بی حس کننده موضعی می تواند مقداری ضعف عضلانی ایجاد کند اما مانع از حرکت بیمار نخواهد شد. بعضی از مواردی که می توان از بی حس کننده موضعی استفاده کرد عبارتند از: موارد استفاده و کاربردهای بی حس کننده های موضعی. در درمان دردهای مقعدی، به ویژه پس از جراحی یا در مواردی که نیاز به تسکین فوری درد باشد، استفاده از پماد بی حسی قوی مقعدی می تواند راهکار مؤثری باشد. این نوع داروهای بی حسی به سرعت اثر کرده و درد را به طور موضعی کاهش می دهند. درد مزمن. درد مزمن بیماری پیچیده و اغلب جدی است که نیاز به تشخیص و درمان توسط یک متخصص در طب درد است. داروهای بی حس کننده موضعی می تواند بارها و بارها و به صورت مداوم در ترکیب با داروهای مخدر، داروهای غیراستروئیدی و داروهای ضدتشنج برای کاهش درد مزمن استفاده کرد. عمل جراحی. تقریباً می توان هر بخشی از بدن را به وسیله بی حسی
منطقه ای، بی حس کرد تا مورد عمل جراحی قرار بگیرد. با این حال تعداد روش های محدودی در کلینیک ها استفاده می شود. گاهی برای اینکه بیمار آرام تر باشد و بتواند عمل جراحی را به خوبی تحمل کند روش های بی حسی با بیهوشی عمومی یا آرام بخشی ترکیب می شود. بعضی از انواع اعمال جراحی که می توان تحت انواع بی حسی آن را انجام داد به شرح زیر است: موارد دیگر. بی حسی سطحی به شکل ترکیب لیدوکائین و پریلوکائین که به کِرِم معروف است. از این کرم برای کم کردن درد ناشی از فرایند خون گیری (کشیدن خون با سوزن) و تعبیه آنژیوکت استفاده می شود. همچنین از بی حسی سطحی در هنگام فرایندهای اندوسکوپیک مانند سیستوسکوپی (مشاهده داخل مثانه) و برونکوسکوپی (مشاهده راه هوایی و ریه) استفاده می شود. اثرات جانبی. عوارض موضعی. اثرات جانبی منفی داروهای بی حس کننده موضعی به شکل عوارض عصبی-عضلانی مانند طول کشیدن بی حسی یا فلج بروز پیدا می کند. این علائم به دلیل آسیب یا اختلال در عملکرد عصب ایجاد می شود. به عنوان مثال استفاده از بی حسی در چشم می تواند باعث بروز اختلالات شدید در قرنیه شود. خطرات. خطرات در این روش بسته به نوع و محل آسیب عصبی می تواند موقت یا دائم
باشد. بازگشت از بی حسی. آسیب عصبی دائمی بعد از بلاک عصبی محیطی معمولاً نادر است. علائم معمولاً در عرض چند هفته ناپدید می شوند. اغلب کسانی که دچار عوارض بی حسی می شوند معمولاً در عرض ۶ هفته به صورت کامل بهبود پیدا می کنند، به صورت نادر در صورت طول کشیدن علائم ۹۹٪ افراد تا یک سال به طور کامل درمان می شوند. تخمین زده می شود که ۱ در ۵۰۰۰ تا ۱ در ۳۰۰۰۰ وقتی تحت انواع روش های بی حسی موضعی قرار می گیرند دچار آسیب عصبی دائمی می شوند. علل. علل عوارض موضعی می تواند یکی از موارد زیر باشد: عوارض جانبی عمومی. عوارض نامطلوب دارویی با نوع دارویی که استفاده می شود مرتبط است. انتقال تکانه های عصبی در سیستم عصبی مرکزی، سیستم عصبی محیطی و سیستم عصبی قلب مشابه به هم است. اثرات بی حس کننده موضعی مختص اعصاب محیطی نیست. عوارض جانبی این داروها بر روی سیستم عصبی مرکزی و قلبی می تواند مهلک و کشنده باشد. به هرحال زمانی که تکنیک های بی حسی به درستی رعایت شوند سمیت این داروها در حد پلاسما باقی می ماند و خطری ایجاد نمی کند. دوزهای بالای پلاسما زمانی اتفاق می افتد که مثلاً بر حسب اتفاق حجم بالایی از دارو در روش اپیدورال در داخل عروق تزریق
شود. سیستم عصبی مرکزی. بر اساس محل دارو در سیستم عصبی مرکزی، داروهای بی حس کننده موضعی می توانند اثرات تحریک کننده یا مهاری ایجاد کنند. اولین علائم تحریک سیستم عصبی مرکزی به عنوان داروهای بی حس کننده شامل احساس زنگ در گوش، احساس طعم فلزی در دهان و احساس سوزن سوزن شدن یا بی حسی در دهان می باشد. افزایش سطح غلظت و مسمومیت با این داروها سبب تحریک اعصاب مهاری در مغز می شود که می تواند باعث بروز علائم شدیدتر مثل تشنج شود. مهار عملکرد مغز در غلظت های بالاتر می تواند سبب کما، توقف تنفس و مرگ شود. این سطح از مسمومیت و غلظت پلاسمایی معمولاً زمانی رخ می دهد که دوز بالایی از دارو وارد گردش خون شود. احتمال دیگر در مسمویت قرار گرفتن سیستم عصبی مرکزی به صورت مستقیم در معرض داروی بی حس کننده می باشد. به عنوان مثال تزریق دوز بالای دارو در روش اسپاینال یا تزریق اشتباهی داروی اپیدورال در فضای اسپاینال (فضای زیر عنکبوتیه) سیستم قلبی و عروقی. مسمومیت قلبی با مصرف بیش از حد داخل عروقی داروی بی حس کننده در ارتباط است. نشانه های این مسمومیت فشار خون پایین، تأخیر در هدایت تکانه های عصبی از دهلیز به بطن، و کلاپس قلبی و عروقی می باشد.
اگرچه تمام داروهای بی حس کننده موضعی به صورت موقت و کوتاه اثر این قابلیت را دارند که روی عضله قلب اثر گذاشته و موجب مهار آن شوند اما بوپیواکائین جذب بسیار بالا و برگشت ناپذیری با کانال سدیمی داشته و می تواند موجب ایجاد آریتمی های بدخیم قلبی شود. حتی لووبوپیواکائین و روپیواکائین که جهت کاهش عوارض قلبی عروقی ساخته شدند هم پتانسیل و قدرت اختلال در عملکرد قلبی و عروقی را دارند. حساسیت. واکنش و حساسیت های دارویی به بی حس کننده موضعی (مخصوصا استر) غیرمعمول نیست، اما آلرژی واقعی بسیار نادر است. واکنش های آلرژیک معمولاً در پاسخ به متابولیت داروهای استر یعنی پاراآمینوبنزوئیک اسید است؛ بنابراین این واکنش در آمیدها شایع نیست. در نتیجه می توان از آمیدها به عنوان جایگزین برای بیماران استفاده کرد. واکنش های آلرژیک نیز می تواند تظاهراتی شبیه به واکنش های آلرژیک داشته باشد. در بعضی از بیماران آزمایش پوستی می تواند برای تشخیص واکنش های آلرژیک مفید باشد. گاهی واکنش های آلرژیک به علت وجود ماده نگهدارنده پارابن در داروهای بی حس کننده موضعی ایجاد می شود. متهموگلوبینمی. متهموگلوبینمی عارضه ای است که در آن آهن هموگلوبین بیمار تغییر
شکل پیدا می کند و در نتیجه باعث کاهش ظرفیت انتقال اکسیژن و در نهایت بروز علائم هیپوکسی می گردد. در دسته داروهای بی حس کننده، لیدوکائین، پریلوکائین و مخصوصاً بنزوکائین باعث ایجاد این عارضه می شوند. سمیت سیستمیک ناشی از پریلوکائین نسبتاً کم است، به هر حال متابولیت عامل شناخته شده برای متهموگلوبینمی است. درمان مسمومیت با استفاده از چربی. این روش توسط گای وینبرگ در سال ۱۹۹۸ ابداع شد اما تا سال ۲۰۰۶ زمانی که اولین بیمار با این روش نجات پیدا کرد به صورت گسترده منتشر و استفاده نشد. شواهدی وجود دارد که محلول های چربی داخل وریدی جهت درمان سمیت شدید قلبی ناشی از بی حس کننده های موضعی مؤثر هستند. از این روش جهت درمان موارد مسمویت در انسان هم استفاده شده و موفقیت آمیز بوده است. با این حال شواهد همچنان محدود هستند. اگرچه بیشتر گزارش ها در مورد استفاده از محلول (که در واقع یک محلول چربی داخل عروقی است) است، اما محلول های دیگر از جمله و نیز به صورت مؤثر استفاده شده است. آزمایش های فراوان بر روی نمونه های حیوانی شواهد فوق را تأیید می کند، همچنین گزارش های نمونه های انسانی نیز موفقیت آمیز بوده است. در انگلستان تلاش شده تا ای
ن روش به خوبی معرفی شود و انجمن متخصصان بیهوشی بریتانیا و ایرلند روش فوق را برای درمان مسمویت با بی حس کننده ها توصیه می کنند. در حال حاضر یک گزارش منتشر شده از درمان مصرف بیش از حد داروی و با استفاده از محلول چربی منتشر شده است. اگرچه مکانیزم روش فوق به درستی مشخص نیست اما حدس زده می شود که ممکن است ورود این میزان چربی به خون به شکل یک جاذب عمل کرده و سمی که در بافت وجود دارد جذب چربی شود. این نظریه با دو مطالعه ای که در مورد سمیت ناشی از کلومیپرامین در خرگوش ها انجام شد سازگار است. همچنین با یک مورد گزارش در مورد مسمومیت با در یک سگ و درمان آن با روش فوق هم خوانی دارد. روش اثر. تمام داروهای بی حس کننده موضعی باعث پایداری غشا و در نتیجه عدم دپلاریزه شدن سلول می شود. این داروها به صورت برگشت پذیر باعث کاهش میزان دپلاریزان و رپلاریزان سلول ها در غشای تحریک پذیر می شوند. اگرچه تعدادی دیگری از داروها هم باعث پایداری در غشا می شوند اما در دسته داروهای بی حس کننده قرار نمی گیرند (به عنوان مثال پروپرانولول). داروهای بی حس کننده عمدتاً با مهار ورود سدیم از دریچه های یون سدیم در غشای سلول، موجب جلوگیری از دپلاریزان س
لول شده و در نهایت جریان عصبی مهار خواهد شد. محل گیرنده در قسمت سیتوپلاسمی (داخلی) کانال سدیمی قرار دارد. داروهای بی حس کننده موضعی با سهولت بیشتری به کانال های سدیمی که در حالت فعال قرار دارند متصل می شوند، بنابراین شروع بلاک عصبی در اعصابی که حالت فعال دارند سریعتر خواهد بود. داروهای بی حس کننده موضعی معمولاً پایه ضعیفی دارند بنابراین آن ها را به صورت نمک هیدروکلرید می سازند تا در آب محلول باشند. اسیدوز که معمولاً در نتیجه التهاب ایجاد می شود باعث کاهش اثر بی حس کننده موضعی می شود، آنهم به این دلیل که در هنگام اسیدوز این داروها یونیزه شده و بنابراین نمی توانند از غشای سلول عبور کرده و به محل گیرنده برسند. تمام رشته های عصبی نسبت به داروهای بی حس کننده موضعی حساس هستند، این حساسیت بسته به قطر و میلین رشته های عصبی است. رشته های عصبی نوع B (رشته های عصبی سمپاتیک) نسبت به سایر رشته های عصبی حساسیت بالاتری داشته و پس از آن رشته های عصبی نوع C (رشته های عصبی درد) و در آخر رشته های عصبی نوع A (رشته های عصبی دما) قرار دارد. رشته های عصبی نوع A خود به سه دسته تقسیم بندی می شوند که حساسیت متفاوتی نسبت به داروهای بی
حس کننده موضعی دارند به این ترتیب که بیشترین حساسیت مربوط به نوع Aگاما (مربوط به حس عمق)، پس از آن Aبتا (مربوط به لمس و فشار) و در آخر Aآلفا (موتور) قرار دارد. اگرچه رشته های عصبی نوع B از نوع C ضخیم تر هستند اما به دلیل اینکه رشته های میلین دار هستند بسیار زودتر از نوع C توسط بی حس کننده موضعی مسدود می شوند. تکنیک. انواع داروهای بی حس کننده عصبی می توانند تمام رشته های عصبی مابین سیستم عصبی مرکزی و انتهای عصب محیطی را مسدود نمایند. رایجترین تکنیک برای بی حسی اعصاب محیطی استفاده از از ماده بی حس کننده بر روی پوست یا دیگر سطوح بدن است. اعصاب بزرگ و کوچک می توانند هرکدام به تنهایی (بلاک اعصاب محیطی) یا به صورت مشترک (بی حسی شبکه ای) با یکدیگر بی حس شوند. بی حسی اسپاینال و بی حسی اپیدورال دو روش برای بلاک اعصاب مرکزی هستند. تزریق داروی بی حس کننده موضعی اغلب دردناک است. از روش هایی که برای کاهش این درد می توان استفاده کرد گرم کردن و استفاده از بی کربنات سدیم است. تکنیک های بالینی عبارتند از:926-931 انواع. داروهای بی حس کننده موضعی تزریقی به طور معمول از مواد زیر تشکیل شده است: داروهای استر مستعد ایجاد حساسیت و و
اکنش های دارویی هستند بنابراین استفاده از داروهای آمید ضروری به نظر می رسد. تمام داروهای بی حس کننده که در حال حاضر تحت استفاده درمانی هستند دارای پسوند -کائین هستند. بیشتر داروهای بی حس کننده استری توسط آنزیم و داروهای بی حس کننده آمیدی توسط کبد متابولیزه می شوند. این نکته عاملی مهم در استفاده از انواع داروها در بیماران مبتلا به نارسایی کبد هستند، اگرچه آنزیم کولین استراز نیز توسط کبد تولید می شود. به صورت فیزیولوژیک (افراد سن بالا یا افراد سن پایین) یا کسانی که مشکلا پاتولوژیک دارند (مانند سیروز کبدی) و بیمارانی که اختلال متابولیسم کبدی دارند باید از داروهای نوع آمید استفاده شود. گاهی داروهای بی حس کننده موضعی در ترکیب با یکدیگر استفاده می شوند به عنوان مثال: گاهی داروهای بی حس کننده تزریقی با مواد منقبض کننده عروقی ترکیب می شوند. این راهکار جهت تنگ کردن عروق و در نتیجه کاهش جذب عروقی انجام می شود که در نهایت باعث افزایش زمان بی حسی و کاهش خون ریزی می شود. حداکثر میزان داروی بی حس کننده موضعی قابل استفاده درمانی که با داروهای منقبض کننده عروقی ترکیب می شود بالاتر از زمانی است که به تنهایی استفاده می شود. هر
زگاهی کوکائین به این منظور استفاده می شود. به عنوان مثال: مشتقات طبیعی. این گروه از داروهای بی حس کننده جزء مشتقات کوکائین نیستند و معمولاً خواص سمی برای سیستم عصبی دارند. به همین دلیل پسوند -توکسین در نام آن ها نیز وجود دارد. این دسته برخلاف مشتقات کوکائین که در قسمت داخلی کانال سدیمی اثر می گذاشتند، بر قسمت خارجی این کانال مؤثر هستند.
هانس بوبک () (زاده ۱۹۰۳ در کلاگن فورت، درگذشته ۱۹۹۰ در وین) جغرافی دان اتریشی بود که پس از پایان تحصیلات خود در دانشگاه اینسبروک در رشته جغرافیا به منصب استادی این رشته در دانشگاه وین رسید. هانس بوبک به دلیل فعالیت های خود در زمینه جغرافیای فرهنگی و اجتماعی، جغرافیای شهری و جغرافیای منطقه ای در خاور نزدیک، خاورمیانه و ایران معروف است.
پاملا مارتین () یک تدوین گر اهل ایالات متحده آمریکا است.
ارتفاع موج به صورت اختلاف تراز میان دو تاج و قعر متوالی یک موج تعریف می شود. ارتفاع موج توسط ملوانان و نیز در مهندسی سواحل و اقیانوس به کار می رود. معمولاً از ارتفاع موج مشخصه برای معرفی یک کمیت تعریف شده و تراز شده برای در نظر گرفتن ارتفاع مشخصهٔ موج های تصادفی در دریا استفاده می شود. این ارتفاع به عنوان مقداری که یک ملوان مشاهده گر از میانگین ارتفاع موج تخمین می زند، تعریف می شود. تعریف ها. که "c"p سرعت فاز موج است.
مایتریپالا سیریسنا (؛ )؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل سری لانکا و رئیس جمهور این کشور از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ بود.
شورش مائو مائو هم چنین مشهور به حرکت مائو مائو، شورشی دهقانی با هدف اولیه حق دست یابی به زمین های کشاورزی برای اکثریت سیاه پوست کنیا بود که به جنگ چریکی کشیده و نهایتاً به استقلال کنیا از استعمار امپراتوری بریتانیا انجامید. شورش مائو مائو از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۰ ادامه داشت در طول شورش مائو مائو، بیش از ۱۲ هزار نفر کشته و چندین هزار کنیایی روانهٔ بازداشتگاههای حکومت دست نشاندهٔ بریتانیا شدند. کنیا در تاریخ ۱۲ دسامبر ۱۹۶۳ میلادی، رسماً از امپراتوری بریتانیا استقلال یافت. شکنجه دولتی. حکومت مستعمراتی بریتانیا متهم است که با خشونت های زیادی با افرادی که به اتهام عضویت در حرکت مائو مائو دستگیر می شدند برخورد می کرده. کار اجباری، اخته کردن و آزار و اذیت شدید جنسی از جمله این اتهامات است.
ممّد نبودی ببینی نوحه ای است که به مناسبت آزادسازی خرمشهر و به یاد محمد جهان آرا خوانده شده است. شعر این قطعه را جواد عزیزی از رزمندگان خرمشهر سرود و نخستین بار حسین فخری هم رزم او آن را بر سر مزارش خواند. یک سال بعد کویتی پور همزمان با سالگرد آزادسازی خرمشهر این نوحه را اجرا کرد. ریشه. ریشهٔ نوحهٔ «ممد نبودی ببینی» به یک ملودی بوشهری متعلق به موسیقی های عزاداری سنتی بوشهری برمی گردد. جهانبخش کردی زاده (بخشو) این ملودی را با مطلع «لیلا بگفتا ای شه لب تشنه کامان / دستم به دامان، آقا الامان» در ایام محرم و صفر خواند. در نمایشِ "قلندرخونه"ٔ ایرج صغیری هم از این نوا استفاده شد. ناصر تقوایی این قطعه را در فیلم مستند «اربعین» خود نیز با اجرای بخشو آورد و سپس جواد عزیزی با شنیدن آن و الگو برداری از این نوحه شعر ممد نبودی ببینی را سرود.
دنیس هیلی (؛ – ) یک سیاست مدار اهل بریتانیا بود. دنیس هیلی در ۳ اکتبر ۲۰۱۵ در سن ۹۸ سالگی درگذشت.
ایگناتیا وایلداسمیت ملقب به مالیفیسنت یک شخصیت بدجنس در انیمیشن زیبای خفته محصول شرکت والت دیزنی در سال ۱۹۵۹ است. او را "بانوی تمام شیاطین" نیز نامیده اند. او پس از اینکه فهمید تنها کسی است که در جشن نامگذاری پرنسس آرورا دعوت نشده است، پرنسس نوزاد را طلسم کرد که قبل از غروب خورشید تولد ۱۶ سالگی، دستش با چرخ نخ ریسی سوراخ شده و به خواب عمیقی فرو برود و تنها به وسیلهٔ بوسهٔ عشق حقیقی بیدار شود. خالق. ملفیسنت توسط مارک دیویس بر اساس پری مادرخواندهٔ شیطانی درکتاب زیبای خفته ی شارل پرو و برادران گریم به وجود آمده است. فیلم ها. در مجموعه تلویزیونی آمریکایی فانتزی-درام روزی روزگاری ، ملفیسنت ، جادوگری شرور است که قابلیت تغییرشکل به یک اژدهای آتشین نفس را دارد و برای اولین بار به عنوان تنها دوست ملکه شیطانی (نامادری سفید برفی) معرفی شده است.همچنین او دختری به نام لیلیت «لیلی» پیج دارد.در این سریال کریستین باور وان استراتن نقش ملفیسنت را ایفا می کند. فیلم پلید داستان متفاوتی از زیبای خفته را روایت می کند و چهره ای دیگر از ملفیسنت (پلید) را به تصویر میکشد. چهره ای که در آن ، ملفیسنت در ابتدا یک پری قدرتمند و محافظ سرزم