Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایشتوان تُمان (; ؛ ۴ نوامبر ۱۸۶۲ – ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۰) یک موسیقی دان، مدرس برجستهٔ موسیقی و نوازنده پیانو اهل مجارستان بود. او معلم برجسته ای در زمینهٔ آموزش پیانو بود و از شاگردان او می توان به بلا بارتوک، ارنو دونانی و جرج تسیفرا اشاره کرد. کتاب ۶ جلدی او با عنوانِ «تکنیک های نوازندگی پیانو» امروزه نیز مورد استفاده است.
دیوان محاسبات اروپا، پنجمین نهاد در اتحادیه اروپا است که در سال ۱۹۷۵ ایجاد شده و مرکز آن در لوکزامبورگ است. تاریخچه. این دیوان، در سال ۱۹۷۵، بر اساس توافقنامه ای بین دولت های اروپایی ایجاد و در ۱۸ اکتبر ۱۹۷۷ رسمی شد و یک هفته پس از این تاریخ، نخستین جلسه رسمی خود را برگزار کرد. اگرچه در آن زمان، این نهاد هنوز یک نهاد قانونی نبود، ولی یک مجموعه بیرونی بود که برای حسابرسی اجتماعات اروپایی بود. این نهاد تا زمان پیمان ماستریخت، هنوز به صورت حقوقی تعریف درستی نداشت ولی در زمان این پیمان، به عنوان پنجمین نهاد این سازمان انتخاب شد. این رخداد موجب شد تا این سازمان اختیارات بیشتری بدست بیاورد که از جمله این اختیارات می توان به بردن پرونده ها به دیوان دادگستری اروپا نام برد. عملکرد. با وجود نام آن این دیوان، هیچگونه عمکرد قضایی ندارد. این نهاد بیشتر یک سازمان حرفه ای جهت تحقیق و جستجو و حسابرسی است. نقش اصلی این دیوان، بررسی درستی مصرف بودجه اتحادیه اروپا است.
محفل ادبی یا انجمن ادبی، ، گردهمایی است که دوره به دوره در خانه، کاخ یا باشگاهی از مردان یا زنان برجسته یا مقام دار برگزار می شود و شماری از ادیبان، اندیشمندان، سیاستمداران و اهل ادب-هنر در آن گرد هم می آیند. در محافل ادبی معمولاً در موضوعات گوناگون ادبی، فکری و سیاسی گفتگو می شود. شاعران آخرین سروده هایشان را می خوانند و نویسندگان طرح های خود را بیان می دارند و دیگران دیدگاه خود را می گویند. محافل ادبی در تاریخ اروپای معاصر، بیش از هر زمان در دو سدهٔ هفدهم و هجدهم میلادی در فرانسه رایج شد. از محافل مشهور آن زمان، مادام ریکامیه و مرکیز دو راموبییه و مادام دو ستال بود. می زیاده در مصر نیز محافل ادبی از سرشناسان برگزار می کرد.
پیتر سورن زبانشناسی هلندی (زاده ۹ ژوئیه ۱۹۳۴ در هارلم) است. بخش اول از کتاب "زبانشناسی در غرب" وی توسط علی محمد حق شناس و با فصل بندی دوباره در قالب دو کتاب با عنوان های "تاریخ زبانشناسی" و "مکاتب نوین زبانشناسی در غرب" به ترتیب برنده بیست وهفتمین و بیست وهشتمین دوره جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی شدند.
سلّامه القَس (۷۰۴ -۷۴۸) شاعربانو و خوانندهٔ عرب دربار اموی بود؛ در سرودن و نواختن ضرب بر وَتر برجستگی ویژه داشت. به کنیزی یزید بن عبدالملک درآمد. تا هنگام درگذشت در دربار او در دمشق بود. شورِ و شعف عبدالرحمن بن ابی عمار جشمی مشهور به "القَس" به سلامه وجود داشت، از این رو سلامه به شهرتِ او پسوند گرفت.
گئورگ تسیفرا ( – ) موسیقی دان، آهنگ ساز و نوازندهٔ چیره دست پیانو کلاسیک اهل مجارستان بود. او در سال ۱۹۶۸ میلادی به تابعیت کشور فرانسه درآمد. شهرت گئورگ تسیفرا به سبب اجرای منحصربه فردش از آثار فرانتس لیست، فردریک شوپن، و روبرت شومان است. او همچنین به دلیل تنظیم های دشوار تکنیکی اش برای پیانو از برخی آثار ارکسترال همچون "پرواز زنبور عسل" اثر نیکلای ریمسکی-کورساکف شهرت دارد. تسیفرا دانش آموختهٔ آکادمی موسیقی فرانتس لیست بود.
کشاورزی نوبتی یا کشاورزی متناوب یکی از روش های کشت و کار در اراضی موقت است که زمینی که معمولاً از طریق روش بریدن و سوزاندن از جنگل جدا شده، بعد از استفاده برای کشاورزی، برای بازگشت به وضعیت سبزینگی طبیعی پیشین رها می شود. در کشاورزی نوبتی به خاک فرصت کافی برای تجدید قوا داده می شود و در این میان گیاهان طبیعی مجدداً به صورت خودبخودی رشد می کنند. گاهی دوره های غیر کاشت را بحالت آیش باقی می گذارند و هیچگونه زراعتی انجام نمی دهند. اراضی رها شده پس از مدت معینی دوباره پاکسازی می گردند و تحت کاشت گیاهان اهلی واقع می شوند. دوره کشت و کار معمولاً زمانی به پایان می رسد که نشانه هایی از تخلیه عناصر غذایی قابل دسترس گیاهان و غلبه علف های هرز در خاک دیده شوند. دوره های کشت و کار معمولاً کوتاه تر از دوره های استراحت تحت آیش بمنظور بازیابی حاصلخیزی می باشند. کشتزارهای تحت آیش نیز بدون تولید محسوب نمی شوند بلکه از گیاهان رویش یافته جهت تهیّه حصار مزارع و خانه ها، ساختمان سازی، سوخت، تهیه کاهگِل، ریسمان، پوشاک، ابزار، وسایل حمل و داروهای گیاهی بهره می گیرند. گاهی اقدام به کاشت درختان میوه و آجیلی در اراضی تحت آیش می نمایند و
بدینگونه آن ها را در ضمن سال های استراحت به باغ های میوه تبدیل می سازند بنابراین اینگونه اراضی در ضمن سال های آیش تراشیده و سوزانده نمی شوند. بسیاری از گونه های گیاهی که در دورهٔ رهاسازی اراضی رشد می یابند، از توانایی تثبیت ازت برخوردارند. رشد گیاهان در دوره آیش باعث جذب پرندگان و حیوانات وحشی می شود و زمینهٔ شکار را برای ساکنان منطقه فراهم می سازد. این گیاهان همچنین از فرسایش خاک سطحی در اراضی مرتفع و شیبدار می کاهند و با جذب عناصر غذایی از اعماق خاک باعث آزادسازی آن ها در خاک سطحی می گردند. پیشینه. در مناطق محدودی از جزایر اقیانوس آرام از جمله «فیجی» و «هاوایی» به نمونه هایی از فرسایش خاک برخورد می کنیم بطوری که نشان دهنده استفاده از کشاورزی نوبتی در اراضی شیبدار می باشند. خاک ها از شیب ها شسته می شوند و در ته درّه ها به عنوان آبرفتهای لجنی غنی از مواد حاصلخیز رسوب می یابند. اینگونه محیط های جدید باعث توسعه کشتزارهای متراکم و آبیاری شونده می گردند که نشانگر تحوّل کشاورزی نوبتی به کشاورزی متراکم یا فشرده هستند. این موضوعات مرتبط با رشد جمعیت و بهبود مدیریت اراضی محسوب می شوند و اصولاً مبتنی بر کاشت سیب زمین
ی شیرین قرار دارند. اولین نوشتجات در مورد اثرات تخریبی کشاورزی نوبتی بر جنگل های جنوب اروپا در هزاره اوّل پس از میلاد در داستان های تاریخی «هومر»، «توسیدید» و «افلاطون» و همچنین کتاب جغرافی «استرابو» آمده است. طبق نوشتجات از جنگل ها برای کشتی سازی بهره برداری می شد، شهرها سریعاً توسعه می یافتند، کارخانجات چلیک سازی، زغال و قطران ظهور می یافتند و اراضی پاکسازی شده به کشاورزی تخصیص داده می شدند. کشاورزی نوبتی به عنوان شکلی از کشاورزی باثبات و زیست پذیر در بسیاری از نقاط اروپا و شرق سیبری تا قرن نوزدهم جریان داشت و حتی در برخی نقاط تا قرن بیستم استمرار یافت.
خودخواری یا اتوفاژی ( یا ؛ از زبان یونانی باستان ، به معنی «خویشتن خوار» و ، به معنی «توخالی»)، فرایند طبیعی و حفاظت شدهٔ تخریب سلول است که اجزای غیرضروری یا ناکارآمد را از طریق یک سازوکار تنظیم شده وابسته به لیزوزوم حذف می کند. این فرایند امکان تخریب منظم و بازیافت اجزای سلولی را فراهم می سازد. اگرچه در ابتدا به عنوان یک مسیر تخریب بدوی شناخته می شد که برای محافظت در برابر گرسنگی القا می شود، اما به طور فزاینده ای روشن شده است که اتوفاژی نقش مهمی در هومئوستازی سلول های غیر گرسنه نیز ایفا می کند. نقص در اتوفاژی با بیماری های مختلف انسانی، از جمله تخریب عصبی و سرطان مرتبط است، و علاقه به تعدیل اتوفاژی به عنوان یک درمان بالقوه برای این بیماری ها به سرعت افزایش یافته است. چهار شکل اتوفاژی شناسایی شده است: ماکرواتوفاژی، میکرواتوفاژی، اتوفاژی با واسطه شپرون (CMA) و کرینوفاژی. در ماکرواتوفاژی (شکل کاملاً تحقیق شدهٔ اتوفاژی)، اجزای سیتوپلاسمی (مانند میتوکندری ها) هدف قرار گرفته و از بقیه سلول در داخل یک وزیکول دوغشایی به نام اتوفاگوزوم جدا می شوند، که به مرور زمان با یک لیزوزوم موجود ادغام می شود، فرایند تخصصی مدیری
ت و دفع زباله خود را به ارمغان می آورد. و در نهایت محتویات وزیکول (که اکنون اتولیزوزوم نامیده می شود) تخریب و بازیافت می شوند. در کرینوفاژی (کمترین شکل شناخته شده و تحقیق شدهٔ اتوفاژی)، گرانول های ترشحی غیرضروری تخریب و بازیافت می شوند. در بیماری، اتوفاژی به عنوان یک پاسخ سازگارانه به استرس تلقی شده است که بقای سلول را تقویت می کند. اما در موارد دیگر، به نظر می رسد که مرگ و بیماری سلولی را تقویت می کند. در حالت شدید گرسنگی، تجزیه اجزای سلولی با حفظ سطح انرژی سلولی، بقای سلولی را تقویت می کند. کلمه "اتوفاژی" از اواسط قرن نوزدهم وجود داشته و به طور مکرر استفاده می شده است. در کاربرد امروزی، اصطلاح اتوفاژی توسط زیست شیمی دان بلژیکی، کریستین دو دوو در سال ۱۹۶۳ بر اساس کشف عملکردهای لیزوزوم ابداع شد. شناسایی ژن های مرتبط با اتوفاژی در مخمر در دهه ۱۹۹۰ به محققان اجازه داد تا مکانیسم های اتوفاژی را استنتاج کنند، که در نهایت منجر به اهدای جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی سال ۲۰۱۶ به محقق ژاپنی، یوشینوری اسومی شد. تاریخچه. اتوفاژی برای اولین بار توسط کیت آر. پورتر و شاگردش توماس اشفورد در مؤسسه راکفلر مشاهده شد. در ژانوی
ه ۱۹۶۲، آنها افزایش تعداد لیزوزوم ها را در سلول های کبد موش صحرایی پس از افزودن گلوکاگون گزارش کردند و اینکه برخی از لیزوزوم های جابجا شده به سمت مرکز سلول حاوی سایر اندامک های سلولی مانند میتوکندری بودند. آنها این را اتولیز به نام کریستین دو دوو و الکس بی. نوویکوف نامیدند. با این حال، پورتر و اشفورد به اشتباه داده های خود را به عنوان تشکیل لیزوزوم تفسیر کردند (نادیده گرفتن اندامک های از پیش موجود). آنها تصور می کردند که لیزوزوم ها نمی توانند اندامک های سلولی باشند، بلکه بخشی از سیتوپلاسم مانند میتوکندری هستند و آنزیم های هیدرولیتیک توسط میکروبادی ها تولید می شوند. در سال ۱۹۶۳، هروبان، اسپارگو و همکارانش شرح دقیق فوق ساختاری از "تخریب سیتوپلاسمی کانونی" را منتشر کردند که به یک مطالعه آلمانی در سال ۱۹۵۵ در مورد جداسازی ناشی از آسیب اشاره داشت. هروبان، اسپارگو و همکارانش سه مرحله پیوسته از بلوغ سیتوپلاسم جداشده به لیزوزوم ها را تشخیص دادند و اینکه این فرایند محدود به حالات آسیب نیست که تحت شرایط فیزیولوژیکی برای "استفاده مجدد از مواد سلولی" و "دفع اندامک ها" در طول تمایز عمل می کنند. دو دوو با الهام از این کشف،
این پدیده را "اتوفاژی" نامید. برخلاف پورتر و اشفورد، دو دوو این اصطلاح را به عنوان بخشی از عملکرد لیزوزومی در نظر گرفت در حالی که نقش گلوکاگون را به عنوان یک القاکننده اصلی تخریب سلولی در کبد توصیف می کرد. او با شاگردش راسل دتر، ثابت کرد که لیزوزوم ها مسئول اتوفاژی ناشی از گلوکاگون هستند. این اولین باری بود که این واقعیت که لیزوزوم ها محل اتوفاژی داخل سلولی هستند، ثابت شد. در دهه ۱۹۹۰، چندین گروه از دانشمندان به طور مستقل ژن های مرتبط با اتوفاژی را با استفاده از مخمر جوانه زن کشف کردند. به ویژه، یوشینوری اسومی و مایکل توم اتوفاژی غیرانتخابی ناشی از گرسنگی را بررسی کردند؛ در همین حال، دانیل جی. کلیونسکی مسیر هدف گیری سیتوپلاسم به واکوئل (CVT) را کشف کرد که نوعی اتوفاژی انتخابی است. آنها به زودی دریافتند که در واقع از زوایای مختلف به یک مسیر اساسی نگاه می کنند. در ابتدا، ژن های کشف شده توسط این و سایر گروه های مخمر، نام های مختلفی (APG، AUT، CVT، GSA، PAG، PAZ و PDD) داده شد. در سال ۲۰۰۳، محققان مخمر از نامگذاری یکپارچه برای استفاده از ATG برای نشان دادن ژن های اتوفاژی حمایت کردند. جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشک
ی سال ۲۰۱۶ به یوشینوری اسومی اهدا شد، اگرچه برخی اشاره کرده اند که اگر فقط یک دریافت کننده جایزه وجود داشته باشد، باید اسومی باشد، اما این جایزه می توانست فراگیرتر باشد. زمینه تحقیقات اتوفاژی در آغاز قرن بیست و یکم رشد سریعی را تجربه کرد. دانش ژن های ATG ابزارهای راحت تری را برای دانشمندان فراهم کرد تا عملکردهای اتوفاژی را در سلامت و بیماری انسان تشریح کنند. در سال ۱۹۹۹، یک کشف برجسته که اتوفاژی را به سرطان مرتبط می کرد، توسط گروه بت لوین منتشر شد. تا به امروز، رابطه بین سرطان و اتوفاژی همچنان موضوع اصلی تحقیقات اتوفاژی است. نقش های اتوفاژی در تخریب عصبی و دفاع ایمنی نیز توجه قابل توجهی را به خود جلب کرده است. در سال ۲۰۰۳، اولین کنفرانس تحقیقاتی گوردون در مورد اتوفاژی در واترویل برگزار شد. در سال ۲۰۰۵، دانیل جی کلیونسکی "اتوفاژی"، یک مجله علمی اختصاص داده شده به این زمینه را راه اندازی کرد. اولین سمپوزیوم کیستون در مورد اتوفاژی در سال ۲۰۰۷ در مونتری برگزار شد. در سال ۲۰۰۸، کارول ای مرسر یک پروتئین فیوژن BHMT (GST-BHMT) ایجاد کرد، که نشان داد قطعه قطعه شدن خاص سایت ناشی از گرسنگی در رده های سلولی دارد. تخریب ب
تائین هموسیستئین متیل ترانسفراز (BHMT)، یک آنزیم متابولیک، می تواند برای ارزیابی شار اتوفاژی در سلول های پستانداران استفاده شود. ماکرو، میکرو و اتوفاژی با واسطه شپرون توسط ژن های مرتبط با اتوفاژی و آنزیم های مرتبط با آنها انجام می شود. ماکرواتوفاژی سپس به اتوفاژی حجیم و انتخابی تقسیم می شود. در اتوفاژی انتخابی، اتوفاژی اندامک ها وجود دارد؛ میتوفاژی، لیپوفاژی، پگزوفاژی، کلروفاژی، ریبوفاژی و غیره. ماکرواتوفاژی مسیر اصلی است که عمدتاً برای ریشه کن کردن اندامک های سلولی آسیب دیده یا پروتئین های استفاده نشده استفاده می شود. ابتدا فاگوفور ماده ای را که نیاز به تخریب دارد، در بر می گیرد، که یک غشای دوگانه به نام اتوفاگوزوم در اطراف اندامک نشان دار شده برای تخریب تشکیل می دهد. سپس اتوفاگوزوم از طریق سیتوپلاسم سلول به یک لیزوزوم در پستانداران یا واکوئل در مخمر و گیاهان حرکت می کند، و این دو اندامک با هم ادغام می شوند. در داخل لیزوزوم/واکوئل، محتویات اتوفاگوزوم از طریق هیدرولاز اسیدی لیزوزومی تخریب می شوند. میکرواتوفاژی، از طرف دیگر، شامل بلع مستقیم مواد سیتوپلاسمی به داخل لیزوزوم است. این امر از طریق فرورفتگی، به معنا
ی تاشدگی رو به داخل غشای لیزوزومی، یا برآمدگی سلولی رخ می دهد. اتوفاژی با واسطه شپرون، یا CMA، یک مسیر بسیار پیچیده و خاص است، که شامل شناسایی توسط کمپلکس حاوی hsc70 است. این بدان معناست که یک پروتئین باید حاوی محل شناسایی برای این کمپلکس hsc70 باشد که به آن اجازه می دهد به این شپرون متصل شود و کمپلکس CMA- سوبسترا/شپرون را تشکیل دهد. سپس این کمپلکس به پروتئین متصل به غشای لیزوزومی حرکت می کند که گیرنده CMA را تشخیص داده و به آن متصل می شود. پس از شناسایی، پروتئین سوبسترا باز شده و با کمک شپرون لیزوزومی hsc70 از غشای لیزوزوم عبور می کند. CMA به طور قابل توجهی با سایر انواع اتوفاژی متفاوت است زیرا مواد پروتئینی را به صورت تک به تک منتقل می کند و در مورد اینکه چه موادی از سد لیزوزومی عبور می کنند بسیار انتخابی است. میتوفاژی تخریب انتخابی میتوکندری توسط اتوفاژی است. اغلب برای میتوکندری های معیوب پس از آسیب یا استرس رخ می دهد. میتوفاژی گردش میتوکندری ها را تقویت می کند و از تجمع میتوکندری های ناکارآمد که می تواند منجر به تخریب سلولی شود، جلوگیری می کند. این فرایند توسط Atg32 (در مخمر) و NIX و تنظیم کننده آن BNIP3
در پستانداران انجام می شود. میتوفاژی توسط پروتئین های PINK1 و پارکین تنظیم می شود. وقوع میتوفاژی محدود به میتوکندری های آسیب دیده نیست، بلکه شامل میتوکندری های سالم نیز می شود. لیپوفاژی تخریب لیپیدها توسط اتوفاژی است، عملکردی که نشان داده شده است هم در سلول های حیوانی و هم در سلول های قارچی وجود دارد. با این حال، نقش لیپوفاژی در سلول های گیاهی هنوز مبهم است. در لیپوفاژی، هدف ساختارهای لیپیدی به نام قطره لیپیدی (LDs)، "اندامک های" کروی با هسته ای عمدتاً از تری آسیل گلیسرول ها (TAGs) و یک لایه منفرد از فسفولیپیدها و پروتئین های غشایی هستند. در سلول های حیوانی، مسیر اصلی لیپوفاژی از طریق بلع LDs توسط فاگوفور، ماکرواتوفاژی است. از سوی دیگر، در سلول های قارچی، میکرولیپوفاژی مسیر اصلی را تشکیل می دهد و به ویژه در مخمر جوانه زن "ساکارومایسس سرویزیه" به خوبی مورد مطالعه قرار گرفته است. لیپوفاژی برای اولین بار در موش ها کشف و در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. تعامل هدفمند بین پاتوژن های باکتریایی و اتوفاژی میزبان. اتوفاژی پروتئین های جنس-ویژه را هدف قرار می دهد، بنابراین پروتئین های ارتوگوس که همولوژی توالی با یکدیگر دارند، به عن
وان سوبسترا توسط یک پروتئین هدف گیری اتوفاژی خاص شناخته می شوند. مکمل بودن پروتئین های هدف گیری اتوفاژی وجود دارد که به طور بالقوه خطر عفونت را در صورت جهش افزایش می دهد. عدم همپوشانی بین اهداف ۳ پروتئین اتوفاژی و همپوشانی بزرگ از نظر جنس نشان می دهد که اتوفاژی می تواند مجموعه های مختلفی از پروتئین های باکتریایی را از یک پاتوژن هدف قرار دهد. از یک طرف، افزونگی در هدف قرار دادن جنس های مشابه برای تشخیص قوی پاتوژن مفید است. اما از سوی دیگر، مکمل بودن در پروتئین های باکتریایی خاص می تواند میزبان را در صورت جهش ژن کدکننده یکی از پروتئین های هدف گیری اتوفاژی و اضافه بار سیستم اتوفاژی یا رنج بردن از سایر اختلالات، مستعدتر به اختلالات مزمن و عفونت ها کند. علاوه بر این، اتوفاژی فاکتورهای ویرولانس را هدف قرار می دهد و فاکتورهای ویرولانس مسئول عملکردهای کلی تر مانند جذب مواد مغذی و تحرک توسط پروتئین های هدف گیری اتوفاژی متعدد شناخته می شوند. و فاکتورهای ویرولانس تخصصی مانند اتولیزین ها و پروتئین های جداسازی آهن به طور بالقوه به طور منحصر به فرد توسط یک پروتئین هدف گیری اتوفاژی واحد شناخته می شوند. پروتئین های اتوفاژی C
ALCOCO2/NDP52 و MAP1LC3/LC3 ممکن است به طور خاص برای هدف قرار دادن پاتوژن ها یا پروتئین های بیماری زا برای تخریب اتوفاژی تکامل یافته باشند. در حالی که SQSTM1/p62 پروتئین های باکتریایی کلی تر حاوی یک موتیف هدف را هدف قرار می دهد، اما مربوط به ویرولانس نیست. از سوی دیگر، پروتئین های باکتریایی از جنس های بیماری زای مختلف نیز قادر به تعدیل اتوفاژی هستند. الگوهای جنس-ویژه در مراحل اتوفاژی وجود دارد که به طور بالقوه توسط یک گروه پاتوژن خاص تنظیم می شوند. برخی از مراحل اتوفاژی فقط می توانند توسط پاتوژن های خاص تعدیل شوند، در حالی که برخی از مراحل توسط جنس های پاتوژن متعدد تعدیل می شوند. برخی از پروتئین های باکتریایی مرتبط با تعامل دارای فعالیت پروتئولیتیک و پس از ترجمه مانند فسفوریلاسیون و یوبیکوییتیناسیون هستند و می توانند در فعالیت پروتئین های اتوفاژی تداخل ایجاد کنند. زیست شناسی مولکولی. ATG مخفف "AuTophaGy"-related است، که هم برای ژن ها و هم برای پروتئین های مرتبط با فرایند بیولوژیکی اتوفاژی به کار می رود. حدود ۱۶-۲۰ ژن "ATG" حفاظت شده وجود دارد که برای بسیاری از پروتئین های هسته ATG که از مخمر تا انسان حفظ شده
اند، کدگذاری می کنند. ATG ممکن است بخشی از نام پروتئین باشد (مانند ATG7) یا بخشی از نام ژن باشد (مانند "ATG7")، اگرچه همه پروتئین ها و ژن های ATG از این الگو پیروی نمی کنند (مانند ULK1). به عنوان مثال های خاص، آنزیم UKL1 (کمپلکس کیناز) بیوژنز اتوفاگوزوم را القا می کند، و ATG13 (پروتئین مرتبط با اتوفاژی 13) برای تشکیل فاگوزوم مورد نیاز است. اتوفاژی توسط ژن های ATG اجرا می شود. قبل از سال ۲۰۰۳، ده یا چند نام استفاده می شد، اما پس از این نقطه، یک نامگذاری یکپارچه توسط محققان اتوفاژی قارچی ابداع شد. اولین ژن های اتوفاژی توسط غربالگری های ژنتیکی انجام شده در "ساکارومایسس سرویزیه" شناسایی شدند. پس از شناسایی آنها، این ژن ها از نظر عملکرد مشخص شدند و ارتولوگ های آنها در انواع مختلفی از موجودات مختلف شناسایی و مورد مطالعه قرار گرفتند. امروزه، سی و شش پروتئین Atg به عنوان پروتئین های بسیار مهم برای اتوفاژی طبقه بندی شده اند که ۱۸ تای آنها به ماشین آلات هسته تعلق دارند. در پستانداران، حس اسید آمینه و سیگنال های اضافی مانند فاکتورهای رشد و گونه های فعال اکسیژن فعالیت پروتئین کینازها mTOR و AMPK را تنظیم می کنند. این دو
کیناز اتوفاژی را از طریق فسفوریلاسیون مهاری کینازهای Unc-51-like ULK1 و ULK2 (همولوگ های پستانداران Atg1) تنظیم می کنند. القای اتوفاژی منجر به دفسفوریلاسیون و فعال شدن کینازهای ULK می شود. ULK بخشی از یک کمپلکس پروتئینی است که حاوی Atg13، Atg101 و FIP200 است. ULK بکلین-۱ (همولوگ پستانداران Atg6) را فسفریله و فعال می کند، که آن هم بخشی از یک کمپلکس پروتئینی است. کمپلکس Beclin-1 القاکننده اتوفاژی حاوی پروتئین های PIK3R4(p150)، Atg14L و کیناز فسفاتیدیل اینوزیتول 3-فسفات کلاس III (PI(3)K) Vps34 است. کمپلکس های فعال ULK و Beclin-1 به محل شروع اتوفاگوزوم، فاگوفور، تغییر مکان می دهند، جایی که هر دو به فعال سازی اجزای اتوفاژی پایین دست کمک می کنند. هنگامی که VPS34 فعال شد، لیپید فسفاتیدیل اینوزیتول را برای تولید فسفاتیدیل اینوزیتول 3-فسفات (PtdIns(3)P) روی سطح فاگوفور فسفریله می کند. PtdIns(3)P تولید شده به عنوان یک نقطه اتصال برای پروتئین های حامل یک موتیف اتصال PtdIns(3)P استفاده می شود. اخیراً نشان داده شده است که WIPI2، یک پروتئین اتصال PtdIns(3)P از خانواده پروتئین WIPI (پروتئین تکرارشونده WD که با فسفواینوزیتید
ها تعامل دارد)، به طور فیزیکی به ATG16L1 متصل می شود. Atg16L1 عضوی از یک کمپلکس پروتئینی E3-like است که در یکی از دو سیستم کونژوگاسیون یوبیکوییتین-مانند ضروری برای تشکیل اتوفاگوزوم نقش دارد. غشاهای مشتق شده از FIP200 cis-Golgi با غشاهای اندوزومی مثبت ATG16L1 ادغام می شوند تا پروفاگوفور به نام HyPAS (ساختار پیش از اتوفاگوزومی هیبریدی) را تشکیل دهند. اتصال ATG16L1 به WIPI2 فعالیت ATG16L1 را واسطه می کند. این امر منجر به تبدیل پایین دست پروفاگوفور به فاگوفور مثبت ATG8 از طریق یک سیستم کونژوگاسیون یوبیکوییتین-مانند می شود. اولین سیستم کونژوگاسیون یوبیکوییتین-مانند دخیل در اتوفاژی، پروتئین یوبیکوییتین-مانند Atg12 را به طور کووالانسی به Atg5 متصل می کند. سپس پروتئین مزدوج حاصل به ATG16L1 متصل می شود تا یک کمپلکس E3-like تشکیل دهد که به عنوان بخشی از سیستم کونژوگاسیون یوبیکوییتین-مانند دوم عمل می کند. این کمپلکس Atg3 را متصل و فعال می کند، که همولوگ های پستانداران پروتئین مخمر یوبیکوییتین-مانند ATG8 (LC3A-C، GATE16 و GABARAPL1-3)، که مورد مطالعه ترین آنها پروتئین های LC3 هستند، را به لیپید فسفاتیدیل اتانول آمین (PE)
روی سطح اتوفاگوزوم ها متصل می کند. LC3 لیپیدی شده به بسته شدن اتوفاگوزوم ها کمک می کند، و اتصال بارهای خاص و پروتئین های آداپتور مانند Sequestosome-1/p62 را امکان پذیر می سازد. سپس اتوفاگوزوم تکمیل شده از طریق عملکرد پروتئین های متعدد، از جمله SNAREs و UVRAG با یک لیزوزوم ادغام می شود. پس از ادغام، LC3 در سمت داخلی وزیکول حفظ شده و همراه با بار تخریب می شود، در حالی که مولکول های LC3 متصل به سمت بیرونی توسط Atg4 جدا شده و بازیافت می شوند. محتویات اتولیزوزوم متعاقباً تخریب می شوند و بلوک های ساختمانی آنها از طریق عملکرد پرمئازها از وزیکول آزاد می شوند. سرتوئین 1 (SIRT1) اتوفاژی را با جلوگیری از استیلاسیون پروتئین ها (از طریق داستیلاسیون) مورد نیاز برای اتوفاژی تحریک می کند، همانطور که در سلول های کشت شده و بافت های جنینی و نوزادی نشان داده شده است. این عملکرد پیوندی بین بیان سرتوئین و پاسخ سلولی به مواد مغذی محدود به دلیل محدودیت کالری فراهم می کند. عملکردها. گرسنگی مواد مغذی. اتوفاژی نقش هایی در عملکردهای مختلف سلولی دارد. یک مثال خاص در مخمرها است، جایی که گرسنگی مواد مغذی سطح بالایی از اتوفاژی را القا می ک
ند. این امر به پروتئین های غیرضروری اجازه می دهد تا تخریب شوند و اسیدهای آمینه برای سنتز پروتئین هایی که برای بقا ضروری هستند، بازیافت شوند. در یوکاریوت های بالاتر، اتوفاژی در پاسخ به تخلیه مواد مغذی که در حیوانات هنگام تولد پس از قطع منبع غذایی ترانس پلاسنتال رخ می دهد، و همچنین در سلول ها و بافت های کشت شده محروم از مواد مغذی القا می شود. سلول های مخمر جهش یافته که توانایی اتوفاژی کاهش یافته ای دارند، به سرعت در شرایط کمبود تغذیه از بین می روند. مطالعات بر روی جهش یافته های "apg" نشان می دهد که اتوفاژی از طریق اجسام اتوفاژی برای تخریب پروتئین در واکوئل ها در شرایط گرسنگی ضروری است، و حداقل ۱۵ ژن APG در اتوفاژی در مخمر نقش دارند. ژنی به نام ATG7 در اتوفاژی با واسطه مواد مغذی دخیل بوده است، زیرا مطالعات موشی نشان داده است که اتوفاژی ناشی از گرسنگی در موش های فاقد "atg7" مختل شده است. عفونت. اعتقاد بر این است که ویروس استوماتیت وزیکولی توسط اتوفاگوزوم از سیتوزول گرفته شده و به اندوزومها منتقل می شود، جایی که تشخیص توسط یک گیرنده تشخیص الگو به نام گیرنده Toll-like 7 انجام می شود و آران ای تک رشته ای را شناسایی
می کند. پس از فعال شدن گیرنده Toll-like، آبشارهای سیگنال دهی داخل سلولی آغاز می شوند که منجر به القای اینترفرون و سایر سیتوکینهای ضدویروسی می شوند. زیرمجموعه ای از ویروس ها و باکتری ها مسیر اتوفاژی را برای تقویت تکثیر خود منحرف می کنند. اخیراً گالکتین-8 به عنوان یک "گیرنده خطر" داخل سلولی شناسایی شده است که قادر به شروع اتوفاژی در برابر پاتوژن های داخل سلولی است. هنگامی که گالکتین-8 به یک واکوئل آسیب دیده متصل می شود، یک آداپتور اتوفاژی مانند NDP52 را جذب می کند که منجر به تشکیل یک اتوفاگوزوم و تخریب باکتریایی می شود. سازوکار ترمیم. اتوفاژی اندامک های آسیب دیده، غشاهای سلولی و پروتئین ها را تخریب می کند، و تصور می شود که اتوفاژی ناکافی یکی از دلایل اصلی تجمع سلول های آسیب دیده و پیری است. اتوفاژی و تنظیم کننده های اتوفاژی در پاسخ به آسیب لیزوزومی، که اغلب توسط گالکتینها مانند گالکتین-3 و گالکتین-8 هدایت می شود، نقش دارند. ترمیم DNA آسیب دیده شامل جذب آنزیم ها به محل آسیب دیده است، اما این آنزیم ها باید پس از تکمیل فرایند ترمیم حذف شوند. کمپلکس برش توپوایزومراز I در پردازش آسیب های DNA (به عنوان مثال، اتصالات
متقابل DNA-پروتئین) در مهره داران به کار گرفته می شود، و این کمپلکس به طور انتخابی توسط اتوفاژی تخریب می شود، احتمالاً پس از اینکه دیگر مورد نیاز نیست. مرگ سلولی برنامه ریزی شده. یکی از مکانیسم های مرگ سلولی برنامه ریزی شده (PCD) با ظهور اتوفاگوزوم ها مرتبط است و به پروتئین های اتوفاژی بستگی دارد. این شکل از مرگ سلولی به احتمال زیاد مربوط به فرایندی است که از نظر مورفولوژیکی به عنوان PCD اتوفاژی تعریف شده است. با این حال، یک سؤال که دائماً مطرح می شود این است که آیا فعالیت اتوفاژی در سلول های در حال مرگ علت مرگ است یا در واقع تلاشی برای جلوگیری از آن است. مطالعات مورفولوژیکی و بافت شیمیایی تاکنون رابطه سببی بین فرایند اتوفاژی و مرگ سلولی را ثابت نکرده اند. در واقع، اخیراً استدلال های قوی وجود داشته است که فعالیت اتوفاژی در سلول های در حال مرگ ممکن است در واقع یک سازوکار بقا باشد. مطالعات مربوط به دگردیسی حشرات سلول هایی را نشان داده است که نوعی PCD را تجربه می کنند که به نظر می رسد با سایر اشکال متفاوت است. اینها به عنوان نمونه هایی از مرگ سلولی اتوفاژی پیشنهاد شده اند. مطالعات دارویی و بیوشیمیایی اخیر پیشنها
د کرده اند که اتوفاژی بقا و کشنده را می توان بر اساس نوع و درجه سیگنال دهی تنظیمی در طول استرس، به ویژه پس از عفونت ویروسی، متمایز کرد. اگرچه امیدوارکننده است، اما این یافته ها در سیستم های غیرویروسی بررسی نشده اند. میوز. اووسیت های جنینی پستانداران در طول مراحل پروفاز I میوز قبل از مونتاژ فولیکول اولیه با چالش های متعددی برای بقا روبرو هستند. هر فولیکول اولیه حاوی یک اووسیت اولیه نابالغ است. قبل از اینکه اووسیت ها در یک فولیکول اولیه محصور شوند، کمبود مواد مغذی یا فاکتورهای رشد ممکن است اتوفاژی محافظتی را فعال کند، اما اگر گرسنگی طولانی شود، می تواند به مرگ اووسیت ها تبدیل شود. ورزش. اتوفاژی برای هومئوستازی پایه ضروری است. همچنین در حفظ ماهیچه هومئوستازی در طول ورزش بدنی بسیار مهم است. اتوفاژی در سطح مولکولی تنها تا حدی درک شده است. مطالعه ای بر روی موش ها نشان می دهد که اتوفاژی برای خواسته های همیشه در حال تغییر نیازهای تغذیه ای و انرژی آنها، به ویژه از طریق مسیرهای متابولیکی کاتابولیسم پروتئین، مهم است. در یک مطالعه سال ۲۰۱۲ که توسط مرکز پزشکی دانشگاه تگزاس ساوث وسترن در دالاس انجام شد، موش های جهش یافته (