Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ناندس آشنا شد. در پایانِ جنگ، در دفتر مؤسسه بهداشتِ والنسیا دستگیر شد. یک ماه در اردوگاهِ سونِخا بود و سرانجام اجازه دادند به محل اقامتش بر گردد، مشروط بر این که خود را به مقامات معرفی کند. او از این کار امتناع کرد. در سازماندهی مجدد حزب کمونیست مشارکت جست که خود در طول جنگ داخلی به آن پیوسته بود، هر چند که با گذر سالیان از آن فاصله گرفت. در ۱۹۳۹ در ماه می یا ژوئن بازداشت و به همراه تنی چند از همکارانش به جرم «تبانی در شورش» محکوم به اعدام شد. هشت ماه بعد مجازات مرگش به سی سال زندان تنزل یافت. منزل به منزل زندان عوض کرد. در یکی از زندان ها از میگل ارناندس پورترهٔ بسیار معروفی کشید و در دیگری در اقدام به یک فرار شرکت جست که بعدها برخی از ابعاد آن در اثرش بنیاد به تصویر درآمده است. در زندان دربارهٔ نقاشی می نوشت و از همبندانش پرتره می کشید. در اوائل مارس ۱۹۴۶ به شکل مشروط آزاد شد. دیگر نقاشی چنگی برایش جذابیت نااشت لذا برای همیشه نمایشنامه نویسی را پیش خود ساخت. در ۱۹۵۹ با هنرپیشه تئاتر ویکتوریا رودریگس ازدواج می کند. در ۱۹۶۰ اولین فرزندش، کارلوس، به دنیا می آید و یک سال بعد، دومین فرزندش، انریکه. او در طول پنج
اه سال فعالیت خود در این عرصه حدود سی نمایشنامه نوشت. نمایش نامه هایی از دیگر نویسندگان را بازنگاری کرد و حدود سیصد مقاله در روزنامه های مختلف به چاپ رساند. در ۱۹۷۱ بر کرسی شمارهٔ ۱۰ فرهنگستان سلطنتی زبان اسپانیا تکیه زد. در ۱۹۸۶ فرزندش انریکه در یک سانحهٔ رانندگی جان باخت. بوئرو لاسارو در هزارتو را به او تقدیم کرد. در همین سال جایزهٔ سروانتس را دریافت کرد و در ۱۹۹۶ به جایزهٔ ملی ادبیات اسپانیایی نائل آمد. آنتونیو بوئِرو بایِخو در ۲۹ آوریل سال ۲۰۰۰ میلادی در مادرید، در بیمارستان رامون ای کاخال، در سن ۸۳ سالگی بر اثر سکتهٔ مغزی به درود حیات گفت. دیدگاه های آنتونیو بوئِرو بایِخو دربارهٔ تئاتر. تئاتر برای بوئِرو بایِخو تلاشی پیگیر برای درک انسان و جهان است. برای او اگر این تلاش ژرفنایی به دست آورد، همانا در چارچوبِ تراژدی صورت می گیرد: «تراژدی است که انسان را به درستی می آزماید و کلیتِ ابعادِ وی را در اختیارِ ما قرار می دهد. فلاکتِ او را، و در ضمن عظمت اش را. اگر وضعیتِ تراژیکِ انسان نادیده گرفته شود، جهد برای شناختِ او و پرسشِ صرف دربارهٔ او عملی است ناقص، موهوم و کورکورانه[...]. فقط هنگامی که تفحص دربارهٔ مسائ
لِ انسانی ابعادی تراژیک داشته باشد، قابل اعتماد و متهورانه است.» کاتارسیس. بوئِرو بایِخو در آثارش ارادهٔ آزاد را مسلم فرض می دارد و کاتارسیس را هدفِ غاییِ آثارِ خود لحاظ می کند. او برای این واژه مفهومی بسیار عظیم تر از پاک سازی یا از بین بردنِ ترس و شفقت در بینندهٔ تراژدی قائل است. از دیدگاهِ وی کاتارسیس تغییر یا ارتقای این عواطف از سطحِ اولیه به سطحِ اخلاقی است. تراژدی های خود بوئِرو سعی دارند «بیننده را متحول کنند و این کار را عمیقاً انجام دهند. تا وی را با ظرفیت فردی اش- که گاه بسیار محدود است- مقابل سازند تا بدین ترتیب وی صمیمانه با اندوهِ انسانی مأنوس گردد» به بیان دیگر بوئِرو بر این باور است که تراژدی آزمایشی است برای شکوه بخشیدن به فرد. تقدیر تراژیک. بوئِرو بایِخو بر خلافِ شوپنهاور، بر این اعتقاد است که تقدیرِ تراژیک چیزی غیرمنطقی و باری به هرجهت نیست بلکه تا حدود زیادی زاییدهٔ خود آدمی است. بوئرو معتقد است که ترس از بوالهوسیِ ظاهریِ خدایان در تئاترِ یونانِ باستان، یا ترس از بی معناییِ ظاهری یا پوچی جهان در تئاترِ مدرن، شالودهٔ عقلانی و احساسیِ تراژدی هستند. تراژدی سعی می کند نشان دهد که فاجعه پیامدِ ا
شتباهاتِ انسان و تعدی او از قانونِ اخلاقی است. انسان همواره برای انتخاب آزاد بوده است: در تراژدی یونانِ باستان، معابد به جای آن که انتخابِ انسان را تعیین کنند، صرفاً عواقب را نشان می دادند. "اشباح" ایبسن سعی دارد نشان دهد که بیماری فرزند ناشی از زیاده روی های پدر و بی شعوری مادر است؛ بنابراین تراژدی به ریشهٔ رنج و رابطه اش با مسئولیت اخلاقی می پردازد. نمایش نامه های بوئرو مسئولیتِ انسانی را موردِ تأکید قرار می دهند. آری. جهان محدودیت هایی را تحمیل می کند، اما در غایت این کوری اخلاقیِ فرد است- خودفریبی یا بی میلی در رویارویی با واقعیتِ وضعیت اش، و نیز خودخواهی ذاتی اش- که وی را از غالب آمدن بر این محدودیات بازمی دارد و رنج و اندوه را نصیب ش می کند. خوش بینی و بدبینی. بر خلافِ نیچه، بوئرو بایخو بر این باور است که تراژدی کاملاً در تقابل با بدبینی است. رنج و اندوهِ به تصویرکشیده شده در تراژدی الزاماً به معنای بدبینی نیست. همان طور که خنده دار بودنِ کمدی الزاماً به معنای خوش بینی نیست. بوئِرو معتقد است که پایه های تراژدی یونان «سُرور» و «امیدِ» موجود در «رستاخیزِ دیونیسوس» بوده است. تراژدی مدرن را نیز نمی توان بدب
ینانه لحاظ کرد، حتی اگر نویسندهٔ آن بر این گمان باشد، زیرا پشتِ فلسفهٔ بدبینانه اش، «دیونیسوس و رستاخیزِ محتمل- یا حتمی اش- قرار دارد، حال با نام های مختلفِ دیگر. بدبینی اصیل در نقطهٔ مقابلِ تراژدی قرار دارد. بدبینی همه چیز را نفی می کند، اما تراژدی همه گونه ارزشی را محتمل می داند» برای بوئِرو بایخو تراژدی معرفِ عملی قهرمانانه است که از طریقِ آن انسان سعی می کند اندوه و غصه را درک کند بدون آن که تن به این ایده دهد که اندوه و جهان دیمی و باری به هرجهت است. تراژدی، که با اندوه و رنج جهان را به تصویر می کشد، برای کسانی بدبینانهٔ محض است که از رویارویی با مشکلاتِ وجودِ خود حذر دارند. برای کسانی اندوه بار و مأیوسانه است که خود حقیقتاً مأیوس هستند. برای بوئِرو بایخو تئاترِ تجاهل است که محتوایی عمیقاً و ذاتاً بدبینانه دارد- حتی اگر این بدبینی پشتِ خنده و تفریح پنهان شده باشد- زیرا در اجتناب اش از واقعیت از معنای زندگی می گریزد. از سوی دیگر در تراژدی فقط یک «بدبینی موقتی» وجود دارد، زیرا تراژدی نه تنها روشنایی بلکه تاریکی زندگی را نیز می پذیرد و بر مبنای این پذیرش ما را دعوت می کند تا به موضعی مثبت در برابرِ مشکلات م
ان دست یابیم. کوته سخن آن که بوئِرو معتقد است تراژدی تنها خوش بینی اصیل و ممکن را، که بر پایهٔ حقیقت استوار است، ارزانی می دارد. امید. بوئِرو بایخو بر این عقیده است که ماهیتِ کلِ تراژدی احتمالاً امید است و این مؤلفه حتی در به اصطلاح ناامیدوارکننده ترین شرایط هم همواره حاضر است. این امیدِ تراژیک برای بوئِرو جامع الااطراف است. هر چند که به طورِ عمده دو بُعد دارد که هرگز سوای از هم نیستند: امید به یافتنِ راهِ حلی زمینی برای مشکلاتِ انسانی و امید به نوعی نظامِ متعالی در جهان. بوئِرو بایخو، به سانِ میگل د اونامونو، امید را مؤلفه ای ثابت در زندگی انسان می انگارد. تراژدی وضعیتِ انسان را منعکس می کند: ستیزِ جاوید را میانِ ایمان و تردید، که همواره با امید همراه است. آدمی همواره امید می بندد. هنگامی که آدمی احساسِ یأس یا احتضار می کند، علی الظاهر به پشتِ سکهٔ امید می پردازد، بدان رویی که بر روشن نگاه داشتنِ شعلهٔ امید در عمقِ قلبِ آدمی اصرار می ورزد. بدونِ نور تاریکی هم وجود ندارد؛ بدون خوبی بدی هم وجود ندارد. بنا بر این، بدونِ امید هیچ ناامیدی ای یا اضطرابِ وجودی ای موجود نیست. از این شدیدتر هنگامی است که انسان ممکن ا
ست زندگی را نفی کند، اما باید در نظر داشت که این نفی تلخ اش در چارچوبِ امیدِ تحقق نایافته و هنوز موجودش صورت می گیرد. و علی رغمِ این مسئله انسان-صرفِ نظر از پایداری سمجِ آن دسته از امیدهای نقشِ بر آبش- دست کم به چیزی امید می بندد، به یک تغییر. بوئِرو بایخو کلِ تراژدی ها را بین دو حد یا محدوده منظور می دارد: تردیدِ مطلق و ایمانِ مطلق. برخی تراژدی ها به ملاطفت و هارمونی ختم می شوند، برخی دیگر به فاجعه. برخی، نظیرِ سه گانهٔ اورِستیا، حاکی از نوعی تأکیدند، برخی دیگر حاکی از نفی. نمایش نامه های دستهٔ اول به تصدیقی حاکی از ایمان، یعنی به امیدِ تحقق یافته بسیار نزدیک اند، نمایش نامه های دستهٔ دوم به نقطهٔ مخالف یعنی تردید. با این حال تراژدی نه می تواند به حدِ اول برسد و نه به حدِ دوم. نفی مطلق مانندِ ایمانِ مطلق تراژدی را ضایع خواهد کرد. از یک نقطه به نقطهٔ دیگر تنها یک راه باریکه وجود دارد و آن همانا امید است. بوئِرو می گوید که تراژدی های آیسخولوس آن چنان به نقطهٔ تأکید نزدیک اند، که اگر ذره ای پیش می رفتند از محدوده های تراژدی که همواره درجه ای از تردید یا اضطراب را پیش فرض می دارد، به بیرون در می غلطیدند. تراژدی
های اوریپید آن چنان به نقطهٔ تردید نزدیک اند که اگر ذره ای جلوتر می رفتند، به چیزی کاملاً بدبینانه و در نتیجه غیرتراژیک تبدیل می شدند. به زعمِ بوئِرو، تراژدی از آغاز تا کنون، از آیسخلوس تا سارتر واگزیستانسیالیست ها، همان مسیرِ آیسخلوس را در ایمان و اوریپید را در تردید دنبال می کند. بیشترِ تراژدی های بوئِرو بایخو جایی میانِ این دو قطب قرار دارند و به شکلی دوپهلو با یک پرسش به پایان می رسند. آثار بوئرو بایخو به فارسی. ماجرایی در گرگ و میش امروز تعطیل است کارت های پشت رو کنسرت سن اُبیدیو در تاریکی سوزان داستان یک پلکان نورگیر
خوان گلمن (؛ – ) زبان شناس، شاعر و نویسنده اهل آرژانتین بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده بود.
خوزه امیلیو پاچکو (به ؛ – ) شاعر، نویسنده و فیلم نامه نویس اهل مکزیک بود. وی برندهٔ جوایزی همچون جایزه سروانتس شده بود. پاچکو در ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۴، در سن ۷۴ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت.
خوزه ایه رو (؛ – ) یک شاعر اهل اسپانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
خوزه گارسیا نیه تو (؛ ۶ ژوئیه ۱۹۱۴ – ۲۷ فوریه ۲۰۰۱) یک خبرنگار، و شاعر اهل اسپانیا بود.
خوزه مانوئل کابایرو (؛ (زادهٔ – درگذشتهٔ ۹ مهٔ ۲۰۲۱) یک شاعر و نویسنده اهل اسپانیا بود. خوزه مانوئل کابایرو در سال ۲۰۱۲ برنده جایزه «سروانتس» مهم ترین جایزه ادبی کشورهای اسپانیایی زبان شده بود. مهمترین آثار او «زمانه نبرد های گمشده»، «هزارتوی بخت» و «عادت زندگی» هستند. او در سن ۹۴ سالگی در شهر مادرید درگذشت.
داماسو آلونسو (؛ – ) یک شاعر، نویسنده، فیلولوژی، و زبان شناس اهل اسپانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
سرخیو پیتول (؛ زادهٔ - مرگ ۱۲ آوریل ۲۰۱۸) یک زبان شناس، دیپلمات، و مترجم اهل مکزیک بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده بود. وی سرانجام در ۱۲ آوریل ۲۰۱۸ (۲۳ فروردین ۱۳۹۷) در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
فرانسیسکو اومبرال (؛ – ) یک خبرنگار، مقاله نویس، زندگی نامه نویس و رمان نویس اهل اسپانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
گونزالو روخاس (; – ) یک شاعر، دیپلمات و معلم اهل شیلی بود. او در طول زندگی حرفه ای خود بیش از ۴۰ مجموعه شعر نوشت و منتشر کرد. روخاس در ۲۰ دسامبر سال ۱۹۱۶ در لیبو، شیلی به دنیا آمد. او با بورس تحصیلی در مدرسه شبانه روزی تحصیل کرد و در نهایت در دانشگاه شیلی در سانتیاگو به تحصیل حقوق و ادبیات پرداخت. روخاس هنگام کار بر روی اولین دفتر شعر خود به معدنچیان صحرای آتاکاما نیز سواد می آموخت. در این مدت او همچنین یک مجله ادبی به نام قطب جنوب تأسیس کرد که به عنوان سردبیر آن فعالیت کرد. انتشار اولین مجموعه او، La miseria del hombre (بدبختی انسان)، در سال ۱۹۴۸، او را تبدیل به شاعری شناخته شده کرد. روخاس مجموعه های بیشمار دیگری مانند Contra la muerte (در برابر مرگ، ۱۹۶۴)، Oscuro (تاریکی، ۱۹۷۷) و Del relámpago (از رعد و برق، ۱۹۸۱) را در طول هفت دهه زندگی حرفه ای خود منتشر کرد. او همچنین به عنوان مدرس و مدیر در دانشگاه Concepción کار کرد و سمینارها و کنفرانس ها را در دوران اوج ادبیات آمریکای لاتین در دهه ۱۹۶۰ سازماندهی نمود. فعالیت سیاسی. در اوایل دهه ۱۹۷۰، روخاس به عنوان سفیر دیپلماتیک خدمت کرد تا اینکه تنش های سیاسی منجر ب
ه تبعید او شد. از آن پس برای تدریس ادبیات اسپانیایی به دانشگاه های آلمان، اسپانیا، ایالات متحده و مانند سفر کرد. کمک هزینه گوگنهایم به روخاس اجازه داد تا در سال ۱۹۷۹ به شیلی بازگردد. او در شهر چیلان ساکن شد و در آنجا به انتشار اشعار مشهورش ادامه داد. جوایز. روخاس در سال های آخر عمر برنده جایزه ملی ادبیات شیلی (بالاترین جایزه ملی شیلی برای نویسندگان)، جایزه میگل دی سروانتس اسپانیا، جایزه اکتاویو پاز مکزیک و جایزه خوزه هرناندز آرژانتین شد.
گیلرمو کابررا اینفانته (؛ – ) یک زبان شناس، و فیلم نامه نویس اهل کوبا بود. زندگی نامه. کابررا اینفانته در ۷۵ سالگی در لندن، شهری که ۴۰ سال آخر زندگی اش را در آنجا سر کرد، درگذشت. او که خالق بیش از ۵۰ عنوان کتاب بود، جایزه سروانتس را در سال ۱۹۹۷ دریافت کرد. از مهمترین کتاب های او «سه ببر غمگین» است که در ترجمه انگلیسی با عنوان «سه ببر در دام» منتشر شد. این کتاب را با «اولیس» جیمز جویس مقایسه می کنند.. چاپ اثری پس از مرگش. هشت سال پس از درگذشتش، از سوی انتشارات گالاکسیا گوتنبرگ کتابی تحت عنوان «نقشه ترسیم شده توسط یک جاسوس» نخستین بار راهی بازار کتاب شد. در این کتاب او از تلخ ترین تجربه زندگی اش سخن گفته و از احساسش در خداحافظی با جزیره زادگاهش و در پیش گرفتن راه تبعید می نویسد. این کتاب که منتشر شده، یکی از کتاب هایی است که هر چند در زمان حیات نویسنده منتشر نشد، اما با زندگی او پیوندی تنگاتنگ دارد. «نقشه ترسیم شده توسط یک جاسوس» که با حضور میریام گومز بیوه نویسنده در مادرید رونمایی شد، بیان کننده ماجراهای آخرین سفر کابررا از بروکسل به هاوانا در سال ۱۹۶۵ است. او در آن زمان، نماینده فرهنگی سفارت کوبا در بروکسل ب
ود. در آن زمان، او احساسات متفاوتی نسبت به انقلاب کوبا داشت و در همین سفر بود که از مرگ مادرش آگاه شد و رنج عمیق او از این مسئله موجب جدایی اش از دولت انقلاب می شود و تصمیم می گیرد زادگاهش را ترک کند و دیگر هرگز به کوبا باز نگردد.. منابع. seven voices (هفت صدا)، گفتگوی «گیلرمو کابررا اینفانته» با «ریتا گیبرت»، اکتبر ۱۹۷۰
میگل دلیبس (؛ – ) یک نویسنده اهل اسپانیا بود. یکی از برجسته ترین چهره های ادبیات معاصر جهان و از نمایندگان معتبر سبک رئالیسم اجتماعی در ادبیات داستانی معاصر بود. زندگی نامه. میگل دلیبس در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۰ در وایادولید در شمال اسپانیا به دنیا آمد. دلیبس در داستان ها و گزارش های ادبی خود، به تحولات تاریخی اسپانیا، به ویژه به سیر کشور در دوران ژنرال فرانکو و حاکمیت نظامی او می پرداخت. رمان «پنج ساعت با ماریو» (Cinco horas con Mario) که در سال ۱۹۶۶ منتشر شد، گفتاری است در ۲۷ فصل در شکل گیری دیکتاتوری نظامی ژنرال فرانکو و حاکمیت جنبش واپسگرای فالانژ در اسپانیای پس از پایان جنگ داخلی، در سال ۱۹۳۹. این رمان، مانند برخی دیگر از کارهای دلیبس به فیلم سینمایی برگشته است. دلیبس داستان «مرتد» (El hereje)، یکی از آخرین آثار اوست دلیبس نویسنده ای گوشه گیر بود که کمتر مصاحبه می کرد و به ندرت در اجتماعات ظاهر می شد. بسیاری از منتقدان ادبی دلیبس را برای دریافت جایزه نوبل نامزدی شایسته می دانستند، اما دلیبس در انزوایی خودخواسته، از هر نوع جنجال و تبلیغ برای خود دوری می کرد. دلیبس، مبتلا سرطان روده بود و در روزهای آخر عمرش به وخامت
گذاشت، تا آن که او پس از یک بیماری طولانی در بامداد جمعه ۱۲ مارس ۲۰۱۰ در سن ۸۹ سالگی در زادگاهش درگذشت. جوایز. او در طول زندگی حرفه ای خود جوایز ادبی بسیاری دریافت کرد، از جمله در سال ۱۹۹۳ جایزه سروانتس، مهمترین جایزه ادبی اسپانیا را از آن خود کرد. کتابشناسی. میگل دلیبس نزدیک ۶۰ اثر منتشر کرد. برخی از آثار دلیبس مانند موش ها به زبان های گوناگون ترجمه شده اند.
نیکانور پارا (؛ زادهٔ - درگذشته ۲۳ ژانویه ۲۰۱۸) شاعر، ریاضیدان و فیزیکدان اهل شیلی بود که آثارش تأثیر به سزایی در ادبیات آمریکای لاتین داشته است. وی خالق سبک نوین ضد شعر بوده است و به زعم منتقدانی چون هارولد بلوم، نیال بینس یا روبرتو بولانو به عنوان بهترین یا یکی از بهترین در ادبیات شیلی. نیکانور که از خاندان سرشناس پارا است، جایزه ملی ادبیات شیلی (۱۹۶۹) و جایزه سروانتس (۲۰۱۱) را دریافت کرده و چندین بار تاکنون نامزد جایزه ادبیات نوبل شده است. آثار وی به زبان های انگلیسی، فرانسوی، سوئدی، روسی، چکی، فنلاندی و پرتغالی نیز ترجمه و منتشر شده اند. از میان مترجمین انگلیسی زبان او، اسامی نویسندگان مشهور آمریکایی از جمله آلن گینزبرگ، لارنس فرلینتی، ویلیام کارلوس ویلیامز، توماس مورتون، دنیس لوورتوف و دبلیو اس مروین به چشم می خورند. زندگی. وی شش فرزند دارد، که در میان آن ها کاتالینا پارا، کلمبینا پارا و خوان د دیوس، با نام مستعار «بارراکو»، هنرمندانی سرشناس هستند. سبک. شعر نیکانور پارا در طول زمان بسیار متفاوت شده است. در جوانی، اواخر دهه ۱۹۳۰ میلادی، به سبک به اصطلاح شعر وضوح، تحت تأثیر فدریکو گارسیا لورکا، پرداخت و به
عنوان پاسخی انتقادی به هرمکتیویسم، سوبژکتیویسم و سوررئالیسم نوین مطرح شد. پس از ترک این سبک، چون رئالیسم سوسیالیستی با عقایدش سازگار نبود، سبک آوانگاردی به نام ضد شعر ساخت که به طور قابل ملاحظه ای انتقادی، پرسش گرا و سیاسی است. شعر پست مدرن او دارای مضامینی از فرهنگ عامه و اشعار محلی و بومی است که سعی بر مردمی کردن آثار دارد. درگذشت. نیکانور پارا در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۸، در سن ۱۰۳ سالگی در لا رنا، شیلی درگذشت.
محمد فؤاد معصوم خضر هورامی معروف به فؤاد معصوم (به عربی: محمد فؤاد معصوم هورامی؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۳۸) یک سیاستمدار کرد عراقی است که از ژوئیه ۲۰۱۴ تا اکتبر ۲۰۱۸ به عنوان هفتمین رئیس جمهور عراق فعالیت کرد. وی از چهره های میانه رو این کشور به شمار می رود. فؤاد معصوم از اعضای ارشد و باسابقه اتحادیه میهنی کردستان عراق است. رهبر این حزب جلال طالبانی بود. معصوم به همراه طالبانی و عادل مراد پس از جدایی از حزب دموکرات کردستان، اتحادیه میهنی را تشکیل دادند. وی عضو یک خانواده مذهبی معروف و از مطرح ترین رهبران کردها به شمار می رود، او فارغ التحصیل دانشگاه الازهر است و تز دکترای وی هم مربوط به فلسفه اخوان الصفا بوده است. او در گذشته استاد دانشکده ادبیات در دانشگاه بصره بوده و استاد یار در دانشکده حقوق و دانشکده تربیت در این دانشگاه مشغول تدریس بود. وی با وجودی که از نسل دوم رهبران پیشمرگه به شمار می رود، با این حال وی همانند دوستش، جلال طالبانی روابط نزدیکی با رهبران و جنبش های رهایی بخش عربی به ویژه گروه های چپگرای آنها دارد. عرفان قانعی فرد پس از گفتگوی های مکرر خود در سال های 2015-2005 با فواد معصوم، اذعان داشت که او ر
اه و اندیشه جلال طالبانی را بنا به دهه ها دوستی و مراودت، برگزیده و می توان بی هیچ محافظه کاری گفت که او شاگرد مکتب طالبانی یا سایه اوست. در عراق مقام ریاست جمهوری تشریفاتی است و نخست وزیر مهمترین مقام اجرایی کشور به شمار می رود. سوابق. اولین نخست وزیر دولت کردستان عراق در اوایل دهه نود، اولین رئیس شورای ملی عراق پس از سقوط رژیم صدام، رئیس کمیته تدوین قانون اساسی دائمی عراق، رئیس ائتلاف میهنی کردستان در داخل پارلمان عراق از سال ۲۰۰۶ از جمله مسئولیت های فؤاد معصوم به شمار می رود. دیدگاه سیاستمداران کرد در مورد شخصیت معصوم. بسیاری از سیاستمداران کرد، فؤاد معصوم را سایه مام جلال طالبانی می خوانند، حتی اگر از دایره خانوادگی نزدیک به وی نباشد، ناظران می گویند رابطه گرم و بسیار نزدیک معصوم با طالبانی به حدی بوده است که وی نیز پس از بیمار شدن طالبانی، دچار مشکلات جسمانی شده است. همه پرسی استقلال کردستان. فؤاد معصوم اوت سال ۲۰۱۷ در مورد برگزاری همه پرسی استقلال کردستان هشدار داد و آن را رؤیایی بلندپروازانه ای دانست که دستیابی به آن در شرایط فعلی مقدور نیست. بعد از برگزاری همه پرسی استقلال کردستان عراق، تعدادی از نمای
ندگان مجلس عراق طرح برکناری فؤاد معصوم را در دستور کار قرار دارند. این نمایندگان معتقدند چون فؤاد معصوم اقدامی برای جلوگیری از همه پرسی استقلال کردستان عراق نکرد پس به سوگند خود برای یکپارچه نگه داشتن عراق وفادار نمانده و باید از این پست برکنار شود. به نوشته روزنامه بغدادپست اعضای ائتلاف دولت قانون به رهبری نوری مالکی -بزرگترین فراکسیون پارلمان عراق- پشتیبان برکناری فؤاد معصوم هستند اما جریان الاحرار (طرفداران مقتدی صدر) و جریان الوطنیه به رهبری ایاد علاوی سعی دارند مانع به رای گذاشتن این طرح در پارلمان شوند. فؤاد معصوم قرار بود در اجلاس ۲۰۱۷ سازمان ملل که همزمان با همه پرسی استقلال برگزار شد، سخنرانی داشته باشد اما به گفته هشیار زیباری از رهبران اصلی حزب دمکرات کردستان (جریان بارزانی) و وزیر خارجه سابق عراق، حیدر العبادی مانع حضور معصوم در نیویورک شد. زیباری در توییت خود فؤاد معصوم را شخصی ضعیف و بی لیاقت خواند. پیوند به بیرون. فؤاد معصوم: ارتش عراق باید بازسازی شود
شاخص استریتس تایمز شاخص بازار سهام بورس سنگاپور است، که توسط شرکت بریتانیایی فوتسی گروپ، سنگاپور پرس و بورس اوراق بهادار سنگاپور مدیریت و محاسبه می شود. شاخص استریتس تایمز از ۳۰ شرکت فهرست شده در بورس سنگاپور که بالاترین میزان ارزش بازار سرمایه را دارا هستند، تشکیل شده است و هم اکنون شاخص اصلی بازار بورس سنگاپور به شمار می آید. ۳۰ شرکت شاخص استریتس تایمز در تاریخ ۱۳ نوامبر ۲۰۱۳ در فهرست زیر ذکر شده اند.
اختلال نُعوظ گونه ای ناکارآمدی جنسی در مردان است که در آن آلت مردی قادر نیست به وضعیت نعوظ برسد یا در آن حالت باقی بماند؛ بنابراین فرد نمی تواند عملکرد رضایت بخشی در رابطه جنسی داشته باشد. علت. اختلال نعوظ، ممکن است که دلیل جسمی یا روانی داشته باشد. اعتیاد به الکل (الکلیسم)، بیماری های دستگاه درون ریز و اختلال های عصبی از دلایل جسمی معمول هستند. اضطراب در آمیزش، خصومت یا احساس های منفی نسبت به شریک جنسی و همچنین افسردگی، نگرانی ها، اضطراب ها و درگیری های احساسی خارج از رابطه می توانند از دلایل روانی اختلال نعوظ باشند. اختلال نعوظ همچنین می تواند در اثر بالا رفتن سن رخ دهد. ممکن است با بالا رفتن سن و اختلال در گردش خون، خون به میزان کافی به آلت نرسد یا در بافت های مجاور پخش شود. از دیگر عوامل اختلال در نعوظ می توان به موارد زیر اشاره کرد: درمان. در صورتی که اختلال نعوظ به علت های روانی رخ داده باشد ممکن است روان درمانی، مشاوره زناشویی یا سکس درمانی مفید واقع شود و اگر علت های صرفاً جسمی موجب اختلال در نعوظ شده باشند می توان از تزریق، جراحی آلت یا درمان دارویی با قرص سیلدنافیل استفاده کرد. این دارو، اثر نیتریک
اکسید را افزایش داده و موجب نعوظ می شوند. نیتریک اکسید در هنگام تحریک جنسی ترشح می شود و رگ های آلت را باز می کند تا خون بیشتری در آن ها جریان یابد. البته این قرص ها تنها در ۷۰٪ موارد اثرگذار هستند. پژوهش ها. نتایج پژوهش های دانشمندان آمریکایی و برزیلی که در ژورنال پزشکی جنسی منتشر شد نشان داد که سم عنکبوت سرگردان برزیلی می تواند به درمان اختلال نعوظ ناشی از افزایش سن کمک کند. این درمان به ویژه می تواند برای آن دسته از مردانی که داروهایی مانند سیلدنافیل بر آن ها تأثیری ندارد (۳۰٪ مردان) مفید باشد.
گره پیچ گرهی است برای بستن طناب به یک حلقه یا طوقه یا طنابی دیگر. منابع. واژه های مصوّب فرهنگستان تا پایان سال ۱۳۸۹ (مجموع هشت دفتر فرهنگ واژه های مصوّب فرهنگستان)
ئی اِسپیک ان جی یک موتور متن به گفتار آزاد و متن باز با پشتیبانی از تعداد بسیار زیادی زبان با کیفیت های مختلف است که زبان فارسی به آن توسط گروه برنامه نویسی ئی اسپیک فارسی افزوده شده است. صدای ئی اِسپیک به دلیل استفاده از سنتز سازند ماشینی است لیکن این طراحی باعث می شود که گفتار آن حتی در سرعت های بالا قابل درک باشد. از این موتور متن به گفتار در پروژه های اوبونتو، یک لپ تاپ برای هر کودک، مترجم گوگل و صفحه خوان NVDA استفاده شده است.
آنوشاوان هاروتیونیان () با نام هنری آنوش () (زاده ۱۹۰۷ – درگذشته ۱۹۷۱) بازیگر ارمنی تبار اهل ایران بود. وی بین سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۲ میلادی (۱۳۴۶–۱۳۵۱) فعالیت می کرد. زندگی نامه. آنوشاوان هاروتیونیان در یک خانواده ارمنی در سال ۱۹۰۷ میلادی (۱۲۸۶ خورشیدی) در شهر ارومیه زاده شد، وی دارای مدرک تحصیلی دیپلم بود. آنوش فعالیت هنری را سال ۱۹۲۹ (۱۳۰۸) با گروه تئاتر ارومیه آغاز کرد و از سال ۱۹۴۶ (۱۳۲۵) در تهران کار خود را ادامه داد. نخستین تجربه سینمایی او بازی در فیلم "وسوسه شیطان" به کارگردانی محمد زرین دست بود. آنوش سال ۱۹۷۱ (۱۳۵۰) در سن ۶۴ سالگی در تهران درگذشت.
زاید عباس خان (؛ زاده ۵ ژوئیه ۱۹۸۰) هنرپیشه و تهیه کننده اهل هند است. دیا میرزا و ایشا دئول دوستان دوران دبیرستان زاید خان هستند. اوایل زندگی. زاید خان فرزند سنجای خان و از هنرپیشگان معروف دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی است عمو او فیروز خان نیز از هنرپیشه های معروف بوده است و عموی دیگرش علی اکبر خان در حال حاضر بازیگر است. شوهر خواهر سابق او هرتیک روشن نیز بازیگر است. همچنین فردین خان پسر فیروز خان نیز پسر عموی زاید خان است. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم های که زاید خان در آن ها به ایفای نقش پرداخته است:
ملیحه نیکجومند با نام هنری شیده رحمانی (زاده ۲۲ اردیبهشت ۱۳۱۱– درگذشته ۱۷ تیر ۱۳۹۵) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون در ایران بود. سوگند رحمانی (بازیگر سینما) فرزند وی است. وی فعال حقوق زنان و از معترضان به اجباری شدن حجاب در ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود. زندگی. وی در روز ۲۲ اردیبهشت سال ۱۳۱۱ در شهر همدان به دنیا آمد. فعالیت در حوزهٔ زنان. ملیحه نیکجومند که با نام هنری شیده رحمانی شناخته می شد، در روزهای آغازین پس از انقلاب که زمزمه هایی مبنی بر اجباری شدن حجاب برای زنان درگرفته بود، علیه این اجبار به اعتراض پرداخت و در تظاهرات های علیه اجباری شدن حجاب مشارکت فعالانه ای داشت. در تظاهراتی که در خیابان مشتاق تهران در نزدیکی دانشگاه تهران علیه حجاب اجباری و دیگر محدودیت ها برای زنان درگرفته بود، تصویری از وی در حال جدال و بحث با یک روحانی شیعهٔ طرفدار اجباری شدن حجاب برداشته شد که سبب شهرت بیشتر وی به عنوان یک مخالف حجاب اجباری و طرفدار حقوق زنان شد. برخی از مطبوعات وی را «ژاندارک تهران» و «ژاندارک خیابان مشتاق» نامیدند. وی بعدها در مصاحبه ای دربارهٔ عکس معروفی که وی را بالای یک مینی بوس در حال تشویق مردم به اعتراض
علیه حجاب اجباری نشان می داد، گفته بود: شیده رحمانی بعدها در فیلم هایی که پس از انقلاب بازی کرد حجاب به سر داشت، اما همواره تأکید می کرد که اگر انتخاب با وی بود قطعاً از حجاب استفاده نمی کرد. درگذشت. چند روز پیش از مرگش بر اثر زمین خوردن دچار ضربه مغزی شده بود و در بخش آی.سی. یو بستری شده بود و حافظه خود را هم از دست داده بود. وی سرانجام روز پنجشنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۵ در سن ۸۴ سالگی درگذشت. همچنین پیکر وی در ۲۰ تیر ۱۳۹۵ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا تشییع شد. در مراسم تشییع وی هنرمندانی چون مهتاب کرامتی، پرستو صالحی، حدیث فولادوند، علی دهکردی، بهروز شعیبی، امیر نوری، پیام دهکردی و آرش مجیدی و نیز دیگر دوستداران وی حضور داشتند. نمایش ها. خسیس، همسایه ها، هملت، وادنگ، علی قلی از فرنگ آمد، رباخوار، کلک باز، نانا، مرگ پیله ور، مرد عوضی، دختر شکلات فروش، عشق پیری، باغ آلبالو، شیرین و فرهاد، اسکناس پنج دلاری، فالگیر، رمال باشی، طبیب اجباری، هزار و یک شب، زن همسایه و حاجی نزول خوار، عمه ماری، آیینهٔ شکسته و موش و گربه.
اوراق تجاری، نوعی اوراق قرضه کوتاه مدت، با سررسید ۲۷۰ روز یا کمتر است، که توسط شرکت های مالی و مؤسسات غیرمالی، منتشر می شود. اوراق تجاری برای شرکت هایی که در کوتاه مدت به پول نقد نیاز دارند، ابزار مالی مؤثری محسوب می شود. همچنین این اوراق می توانند، به عنوان راهکار تأمین مالی میان مدت و حتی دراز مدت نیز مورد استفاده قرار گیرند. در این حالت، شرکت، اوراق تجاری جدید را به قصد پرداخت بدهی های سررسید شده قبلی خود منتشر می کند. البته در سال های اخیر بازار اوراق تجاری به طور فزآینده توسط بانک های تجاری، به عنوان منبع وجوه قابل استقراض، مورد استفاده قرار گرفته است. اوراق تجاری بدون پشتوانه هستند و معمولاً بازپرداخت آن ها به وسیله دارایی خاصی تضمین نمی شود. هر چند که بنگاه های فروشنده این اوراق، می بایست دارای خطوط پشتیبانی کننده از طرف بانک های تجاری باشند. در اکثر کشورها دسترسی به این بازار، قانون مند است و تنها بنگاه هایی که در بورس اوراق بهادار پذیرفته شده و از حداقل سرمایه تعیین شده ای برخوردار باشند، می توانند به انتشار اوراق تجاری اقدام کنند. اوراق تجاری همانند اسناد خزانه، به صورت تنزیل شده به فروش می رسند و ب
ازده آن ها به روش نرخ تنزیل محاسبه می شود. اوراق تجاری برخلاف اسناد خزانه، بازار دست دوم قابل توجهی ندارند و این عامل باعث کاهش قدرت نقدشوندگی آن شده است. اوراق تجاری در فرم سفته، از قرن ۱۹ مورد استفاده قرار گرفت. مارکوس گلدمن؛ بنیانگذار گلدمن ساکس نخستین کسی بود، که در سال ۱۸۶۹ به طور رسمی شروع به استفاده از اوراق تجاری نمود.