Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انتخاب آن بسته به روش های بطری کردن و طعم مورد نظر متفاوت است. میزان استر در این آبجو کم است و طعم میوه ای باقی مانده معمولاً شبیه به طعم گلابی یا شراب گلابی است. درصد الکل حجمی آن بین ۴٫۸٪ تا ۵٫۳٪ قرار دارد. آلت بیر. آلت بیر که از منطقه دوسلدورف آلمان منشأ گرفته است، ادای احترامی به روش های سنتی آبجوسازی است، که «آلت» به معنی «قدیمی» در زبان انگلیسی است. رنگ آن از کهربایی روشن تا مسی تیره متغیر است. استرها در مقدار کمی وجود دارند که به طعم ملایم مرکباتی نسبت داده می شود، و دیاستیل ها به طور کامل غایب هستند. این ایل تلخی متوسطی دارد که ناشی از هپس به کار رفته در تخمیر است. درصد الکل حجمی آن معمولاً بین ۴٫۶٪ تا ۵٫۶٪ قرار دارد که با سایر ایل ها مطابقت دارد.
لاگِر (; ) یک سبک از آبجو است که در دمای پایین تولید و نگهداری می شود. لاگرها می توانند روشن، کهربایی یا تیره باشند. لاگرِ روشن رایج ترین و پراستفاده ترین سبک تجاری آبجو است. واژهٔ «لاگر» از کلمهٔ آلمانی به معنی «انبار» گرفته شده است، زیرا آبجو قبل از مصرف، معمولاً در همان غارهای خنکی که در آنجا تخمیر شده بود، نگهداری می شد. علاوه بر نگهداری در دمای سرد، بیشتر لاگرها به دلیل استفاده از "ساکارومایسس پاستوریانوس" که یک مخمر «تخمیر کننده از پایین» است و در دماهای نسبتاً پایین تخمیر می کند، متمایز می شوند. ریشه شناسی. تا قرن نوزدهم، کلمهٔ آلمانی "Lagerbier" به تمام انواع آبجویی که به صورت کف نشین تخمیر شده و در دمای پایین نگهداری می شد اشاره داشت. در آلمان امروزی، این کلمه عمدتاً به آبجوهایی اشاره دارد که از جنوب آلمان می آیند،&lt;ref name="Willkommen beim Deutschen Brauer-Bund: Helles Lager/Export"&gt;&lt;/ref&gt; که یا ""هِلِس" (روشن) یا "دونکِلْس"" (تیره) هستند. پیلزنر، که لاگری روشن تر و تلخ تر است، بیشتر با نام های "پیلسنر"، "پیلسنر" یا "پیلس" شناخته می شود. سایر لاگرها شامل "بوک"، "مِرتسن" و "شوارتس بیر" هس
تند. در بریتانیا، این اصطلاح معمولاً به لاگرهای روشن مشتق شده از سبک پیلسنر اشاره دارد. تاریخچهٔ آبجوسازی لاگر. در حالی که نگهداری سرد آبجو، که به آن «لاگرینگ» گفته می شود، مثلاً در غارها، در طول دورهٔ قرون وسطی رایج بود، به نظر می رسد مخمر کف نشین از هیبریداسیون (دورگه سازی) در اوایل قرن پانزدهم پدید آمده باشد. در سال ۲۰۱۱، گروهی از پژوهشگران اعلام کردند که "ساکارومایسس اوبایانوس" مسئول ایجاد مخمر هیبریدی است که برای ساخت لاگر استفاده می شود. بر اساس تعداد کارخانه های آبجوسازی، آبجوسازی لاگر بین سال های ۱۸۶۰ تا ۱۸۷۰ در پادشاهی بوهم به شکل اصلی آبجوسازی تبدیل شد، همان طور که در جدول زیر نشان داده شده است: در قرن نوزدهم، پیش از ظهور یخچال، کارخانه های آبجوسازی آلمانی برای لاگرینگ زیرزمین هایی می کَندند و آنها را با یخ هایی از دریاچه ها و رودخانه های نزدیک پر می کردند که در طول ماه های تابستان آبجو را خنک نگه می داشت. برای محافظت بیشتر از این زیرزمین ها در برابر گرمای تابستان، درختان شاه بلوط هندی می کاشتند که سایه های گسترده و متراکم اما ریشه های سطحی داشتند که به غارها نفوذ نمی کردند. این سنت سرو آبجو در این
مکان ها به بیرگارتن های مدرن امروزی منجر شد. رشد لاگر همراه با توسعهٔ تبرید بود، زیرا این امکان را فراهم آورد که در تمام طول سال لاگر تولید شود (پیش از آن، تولید در تابستان در بسیاری از نقاط آلمان ممنوع بود) و یخچال های کارآمد امکان تولید لاگر در مکان های بیشتر و حفظ سرما تا زمان سرو را فراهم کردند. اولین مخازن بزرگ لاگرینگ مجهز به سیستم تبرید برای کارخانهٔ آبجوسازی اسپاتن گابریل زدلمایر در مونیخ توسط کارل فن لینده در سال ۱۸۷۰ توسعه یافت. فرایند تولید. لاگر از فرایند تخمیر سرد استفاده می کند و پس از آن، در انبار سرد برای رسیدن و بلوغ نگهداری می شود. مخمری که معمولاً در تولید لاگر به کار می رود، "ساکارومایسس پاستوریانوس" است. این مخمر خویشاوند نزدیکی با "ساکارومایسس سرویزیه" است که برای تولید اِیل ها استفاده می شود و تخمیر آن در دمای گرم ۱۸ تا ۲۴ درجهٔ سانتی گراد انجام می شود. اگرچه در سنت راینهایتسگبوت آلمانی استفاده از افزودنی ها ممنوع است، اما در برخی کشورها لاگرها ممکن است شامل مقداری افزودنی باشند که معمولاً برنج یا ذرت است. افزودنی ها به منظور رقیق کردن بدنهٔ آبجو و متعادل کردن مقادیر بالای پروتئینی که ا
ز جوی شش ردیفه وارد می شود، وارد فرایند آبجوسازی ایالات متحده شدند. امروزه افزودنی ها اغلب برای افزودن مقدار زیادی قند به آبجو استفاده می شوند و به این ترتیب درصد الکل را با هزینه ای کمتر نسبت به ترکیب تمام مالت افزایش می دهند. با این حال، مواردی وجود دارد که استفاده از افزودنی ها در واقع هزینهٔ تولید را افزایش می دهد. امکان استفاده از مخمر لاگر در فرایند آبجوسازی وجود دارد، مانند آبجوی آمریکایی "استیم بیر"؛ در حالی که ایل های آلمانی "آلت بیر" و "کُلش" با مخمر اِیل "ساکارومایسس سرویزیه" که در بالا تخمیر می شود ساخته می شوند، اما به شکل لاگر در انبار سرد رسیده و طبقه بندی آنها "obergäriges lagerbier" (آبجوی لاگر تخمیر بالا) است. گونه ها. لاگرها از نظر رنگ از بسیار روشن تا آبجوهای کهربایی مانند لاگر وین تا قهوه ای تیره و سیاه مانند دونکل و شوارتس بیر متغیرند. شدت رنگ به نوع دانه های به کار رفته در آبجو بستگی دارد؛ لاگرهای روشن تر از جوی بونداده استفاده می کنند و ممکن است دانه های دیگری مانند برنج یا ذرت به آن اضافه شود تا رنگ را روشن تر کرده و طعم را ترد و روشن تر کند. لاگرهای تیره تر از دانه ها و مالت های بودا
ده شده استفاده می کنند که طعمی بیشتر بوداده و حتی کمی سوخته ایجاد می کند. لاگر روشن. شایع ترین نوع لاگر در تولید جهانی، لاگرهای روشن هستند. طعم این لاگرهای روشن معمولاً ملایم است و تولیدکنندگان اغلب توصیه می کنند که این آبجوها سرد سرو شوند. لاگر روشن آبجویی با رنگ بسیار روشن تا طلایی است که بدنه ای خوب صاف شده و تلخی مالت اصیل دارد. فرایند تولید این آبجو در نیمهٔ قرن نوزدهم توسعه یافت، زمانی که گابریل سیدل مایر تکنیک های تولید پِیل اِیل را به کارخانهٔ آبجوسازی اسپاتن در آلمان برد و آن را به روش های موجود تولید لاگر اضافه کرد. این روش توسط دیگر کارخانه های آبجوسازی، به ویژه کارخانهٔ پیلزنر اورکول در پلزن، پادشاهی بوهم (که اکنون بخشی از جمهوری چک است)، جایی که یوسف گرول نخستین آبجوی پیلزنر را تولید کرد، پذیرفته شد. آبجوهای حاصل که رنگ روشن، سبک و پایدار داشتند، بسیار موفق بودند و به تدریج در سراسر جهان پخش شدند تا تبدیل به رایج ترین نوع آبجوی مصرفی شوند. نوع دیگری از لاگر روشن، هِلِس است که بومی مونیخ است. لاگر کهربایی. لاگرهای کهربایی معمولاً رنگی تیره تر نسبت به لاگرهای روشن دارند، اغلب به رنگ عمیق یا کهربایی
. از جمله سبک های رایج لاگر کهربایی می توان به مِرتسن اشاره کرد که به طور سنتی در مونیخ برای جشن اکتبر تهیه می شود، بوک که لاگری کهربایی با محتوای الکلی بالاتر است و منشأ آن از آینبک در مرکز آلمان است، و همچنین لاگر وین که در سراسر جهان پخش شده است. سبک لاگر وین توسط آنتون درهر در اواخر دههٔ ۱۸۳۰ توسعه یافت. در سفر به انگلستان و اسکاتلند در سال ۱۸۳۳ همراه با گابریل سیدلمایر، درهر دانش ساخت مالت روشن را کسب کرد. درهر تکنیک های ساخت مالت روشن را با تخمیر کف روی سرد ترکیب کرد و از مخمری که سیدلمایر به او داده بود استفاده نمود. در اواخر سال ۱۸۴۰، آنتون درهر شروع به اجارهٔ یک زیرزمین برای رسیدگی آبجوی خود در شرایط سرد کرد که به این فرایند «لاگرینگ» گفته می شود. آبجوی حاصل طعمی پاک و نسبتاً روشن برای آن زمان داشت که به دلیل استفاده از کوره های هوای گرم «انگلیسی» بدون دود بود و رنگی کهربایی روشن ایجاد می کرد. این سبک آبجو به ویژه به خاطر رستوران و سالن آبجوخانهٔ کارخانهٔ درهر در نمایشگاه جهانی ۱۸۶۷ در پاریس به شهرت بین المللی رسید و توسط بسیاری از کارخانه های آبجوسازی آمریکایی که توسط مهاجران آلمانی تأسیس شده بودند،
تقلید شد. نخستین آبجوی کهربایی رنگ مرتسن جشن اکتبر که توسط کارخانهٔ فرانسیسکنر-لایست برو در سال ۱۸۷۲ ساخته شد نیز آبجویی به سبک وین با قدرت بالاتر بود. سبک لاگر وین تا به امروز باقی مانده است، عمدتاً به دلیل ظهور صحنهٔ آبجوسازی خرد، خانگی و هنر آبجو در ایالات متحده در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰. به دلیل تأثیر جنبش آبجوی هنر آمریکایی، لاگر وین دوباره در اروپا یافت می شود، از جمله کارخانه های آبجوسازی سنتی اتریش مانند اتاکرینگر و شوِشتر که این سبک آبجوی کهربایی روشن را دوباره در مجموعه محصولات خود قرار داده اند. لاگر وین معمولاً رنگی از مسی تا قهوه ای مایل به قرمز دارد، تلخی پایین، پروفیل کمرنگی از رازک، عطر مالت و درصد الکل ۴٫۸ تا ۵٫۴ درصد دارد. لاگر تیره. لاگرهای روشن تا اواخر قرن نوزدهم رایج نبودند، زمانی که استفاده از مالت های کم بوداده تر رواج یافت. لاگرهای تیره ممکن است بسته به منطقه، رنگ یا روش آبجوسازی به نام های «دونکل»، «تمآوه» یا «شوارتس بیر» شناخته شوند. «تمآوه» در زبان چکی به معنی «تیره» است – آبجوهایی که به قدری تیره اند که سیاه به نظر می رسند، «چرن پیوو» به معنی «آبجوی سیاه» نامیده می شوند. «دونکِل» به
معنی «تیره» در زبان آلمانی است. با درصد الکل بین ۴٫۵ تا ۶ درصد، دونکل ضعیف تر از «دوپل باک»، آبجوی تیره تر و قوی تر باواریایی است. دونکل سبک اصلی آبجوی روستاها و مناطق باواریایی بود. «شوارتس بیر» آبجوی بسیار تیره تر و تقریباً سیاهی است که طعمی شکلاتی یا شبیه شیرینی تلخ دارد، مشابه «استوت»، و در زاکسن و تورینگن تولید می شود.
در فیزیک، شیمی و علم مواد، تراوِش یا پرکولاسیون به حرکت و فیلتراسیون مایعات (یا سایر سیالات) درون مواد پر روزن (متخلخل) گفته می شود.
بادیمو (در زبان تسوانا به معنای "اجداد")، نام یکی از مذاهب بومی سنتی آفریقا است که در بوتسوانا رواج دارد. گرچه در "اطلاعات نامه جهان" آمده که ۶۰ درصد از بوتسوانایی ها پیرو بادیمو استند، اما اکثریت ایشان پیرو حداقل یکی از آیین هایی اند که بادیمو تلقی می شوند حتی اگر ایشان پیروان سخت باورمند مذهبی دیگر نیز باشند. اگرچه اصطلاح «بادیمو» برگردان «اجداد» است بااین همه به طور دقیق دلالت بر «کسانی که اینک مرده اند» نمی دارد بلکه بیشتر «مردگان زنده» از مفهوم آن مستفاد می شود؛ در جهان بینی سنتی آفریقایی، اجداد متوفی به طور جدی در زندگی روزمرهٔ قبیله و افراد آن حضور دارند.
لوئیس کو (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده و تهیه کننده فیلم هنگ کنگی است. او کار حرفه ای خود را به عنوان بازیگر در سریال های تلویزیونی محلی آغاز کرد و در سال های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۱ جایزه بهترین بازیگر مرد تی وی بی را از آن خود کرد. او در سال ۲۰۱۸ جایزه فیلم هنگ کنگ را برای بهترین بازیگر مرد، جایزه فیلم آسیایی بهترین بازیگر مرد و جایزه انجمن کارگردانان فیلم هنگ کنگ را برای بهترین بازیگر مرد برای بازی در فیلم "پارادوکس (فیلم ۲۰۱۷)" دریافت کرد. او از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ سفیر جشنواره بین المللی فیلم هنگ کنگ بود. زندگی شخصی. پدر کو یک بازیگر بود و سپس به یک تاجر تغییر شغل داد. کو در هنگ کنگ متولد شد و تحصیلات خود را دریافت کرد. او فارغ التحصیل مدرسه سنت ترزا کولون و دبیرستان کارمل است. کو به همراه دوستانش به دلیل سرقت در نوامبر ۱۹۹۰ توسط دادگاه محکوم شدند. کو به ۲۲ ماه در مرکز آموزش خدمات اصلاحی لای کینگ محکوم شد.
ولوت آندرگراوند و نیکو آلبومی از گروه موسیقی آرت راک ولوت آندرگراوند است که سال ۱۹۶۷ با همکاری نیکو خواننده و مدل آلمانی منتشر شد. این آلبوم تجربی که هنگام انتشار با نادیده گرفتن منتقدان و شکست فاحش تجاری روبه رو شده بود، بر موسیقی پردازانِ آن دوره و دوره های بعد تأثیری عظیم گذاشت و مسیرهای تازه ای پیشِ روی موسیقی راک قرار داد. برایان اینو می گوید: «در حالی که این آلبوم تنها سی هزار نسخه به فروش رفت، هر کس که آلبوم را خرید یک گروه موسیقی تشکیل داد». «ولوت آندرگراوند و نیکو» در سال ۲۰۰۳ از سوی مجله رولینگ استون سیزدهمین آلبوم برتر همهٔ دوران ها و پیامبرانه ترین آلبوم راک تاریخ لقب گرفت. طرح جلد مشهور آلبوم کاری از اندی وارهول است که تهیه کنندگی اثر را هم بر عهده داشت. فهرست ترانه ها. تمام ترانه ها را لو رید سروده و آهنگسازی کرده جز آنهایی که در جدول نام دیگری آورده شده.
امان الله خان اردلان حاکم اردلان (۱۱۸۰-۱۲۴۰ هجری قمری) فرزند خسروخان بزرگ در دوره قاجاریه که شهر سنندج درزمان او گسترش بسیار یافت. وی به نامهای امان الله خان والی وامان الله خان بزرگ نیز مشهور است. امان الله خان در شهر نجف در بارگاه امام علی مدفون است. پسر و جانشین او خسروخان اردلان معروف به خسروخان ناکام است. اقدامات و عملکردهای سیاسی. والی اردلان، مساجد دارالاحسان (مسجدجامع سنندج) و دارالامان، عمارت خسروآباد، عمارت امجدالاشراف، حمام خان و... ازآثار بجا مانده ازدوران امان الله خان اردلان است.
بابی آئو-یئونگ (؛ زادهٔ ) یک بازیگر سینمای اهل هنگ کنگ است. وی بیشتر برای بازی در نقش های کمدی در درام های تلویزیون تی وی بی مشهور است.
لورنس مارمستت (؛ – ) یک تهیه کننده و کارگردان اهل سوئد بود.
زبان خینالیقی یکی از زبان های قفقازی شمال شرقی است که توسط ۱٬۵۰۰ گویشور در روستاهای خینالیق و گلستان در کوه های رایون قوبا در شمال جمهوری آذربایجان به کار می رود. این زبان شاخه مستقلی را در خانواده زبان های قفقازی شمال شرقی تشکیل می دهد. زبان خینالیقی در اطلس زبان های در خطر یونسکو به عنوان یک زبان شدیداً در حال انقراض معرفی شده است. پیش زمینه. زبان خینالوغ (یا kat’idi mic’ به معنای «زبان مردم خینالوغ»، kat’id’) احتمالاً کم شناخته ترین زبان در میان خانواده زبان های قفقازی شرقی است. این زبان توسط حدود ۱۵۰۰ نفر از ۲۱۰۰ نفر ساکن روستای خینالوغ (Käts ~ Ketš) صحبت می شود. خینالوغ در ارتفاع ۲۱۰۰ متری از سطح دریا در بخش غربی رشته کوه شاه داغ در شمال جمهوری آذربایجان قرار دارد که در حدود ۶۰ کیلومتری جنوب غربی شهر قوبا، مرکز منطقه ای، واقع شده است. علاوه بر این، یک گروه کوچک از مردم خینالوغ در دامدام، نزدیکی اوغوز (نام پیشین: وارتاشن) در شمال غرب جمهوری آذربایجان زندگی می کنند. این جمعیت از حدود ده خانواده ای تشکیل شده است که در سال ۱۹۴۰ به دامدام مهاجرت کردند. در دهه ۱۹۶۰، برنامه هایی برای مجبور کردن ساکنان خینالوغ ب
ه ترک روستای خود و انتقال به دشت های مجاور مطرح شد، اما این طرح ها به دلیل مقاومت شدید مردم خینالوغ شکست خورد. روستای خینالوغ دورافتاده و سخت گذر است، با این حال در سال ۱۹۷۰ جاده ای ساخته شد که این روستا را به مرکز منطقه ای متصل کرد. اما این جاده به سرعت به وضعیت بدی افتاد، به گونه ای که گرایش به انزوا و دورافتادگی روستا مجدداً افزایش یافت. این روستا که در کنار رودخانه خانچال بولاخ (حدود یک کیلومتری خینالوغ) قرار دارد، به شش محله (mähllä) تقسیم شده است: مال کلا (بخش مرکزی)، کِم کی (بخش پایین تر)، گاداغای و هم کی (بخش های بالاتر)، تپه (بالاترین بخش)، انزیر (بخشی عمدتاً کشاورزی). این تقسیم بندی تا حد زیادی بر اساس سازمان قبیله ای ساکنان روستاست. در خینالوغ، دو مدرسه آذری وجود دارد، اما در هیچ یک از آن ها زبان خینالوغ تدریس نمی شود. زبان آذری در این منطقه به عنوان زبان استاندارد ارتباطات بین منطقه ای و رسمی عمل می کند، در حالی که زبان خینالوغ عمدتاً در ارتباطات روزمره مورد استفاده قرار می گیرد و از جایگاه اجتماعی پایینی برخوردار است. اخیراً، یک مرکز فرهنگی خینالوغ تأسیس شده است و اولین کتاب مقدماتی زبان خینالوغ
که توسط معلم فقید، رحیم آلخاز نوشته شده بود، منتشر شد. همچنین مجموعه ای از اشعار و داستان های او به زبان آذری، همراه با ترجمه خینالوغی آن ها، به چاپ رسید. برخی از مردم خینالوغ از این زبان در مکاتبات خصوصی نیز استفاده می کنند، اما هنوز یک سیستم استاندارد و پذیرفته شده برای نوشتار این زبان وجود ندارد. آگاهی فزاینده مردم خینالوغ نسبت به زبان خود، ارتباط مستقیمی با گرایش کلی جمهوری آذربایجان برای پیوند دادن تاریخ این کشور به «آلبانیای قفقاز» دارد. آلبانیای قفقاز یک پادشاهی مسیحی باستانی در مرکز و شمال جمهوری آذربایجان امروزی بود. حتی شایعاتی درباره یک «سنگ مقدس» که حدود ۵۰۰ متر از خینالوغ فاصله دارد، وجود دارد که گفته می شود بخشی از یک مکان مقدس بوده است. منابع. Xinalugsko-russkij slovar’ فایدا ابوبکارونا گانیوا ماخاچکالا: آکادمی علوم روسیه، مرکز علمی داغستان، مؤسسه زبان، ادبیات و هنر، ۲۰۰۲. [فرهنگ لغت خینالوغ-روسی. ماخاچکالا: آکادمی علوم روسیه، مرکز علمی داغستان، مؤسسه زبان، ادبیات و هنر، ۲۰۰۲.] ۴۹۵ صفحه. بدون قیمت (جلد سخت). بررسی شده توسط ولفگانگ شولتسه، دانشگاه مونیخ
جمهوری ولتای علیا (به فرانسوی: République de Haute-Volta) کشوری سابقِ محصور در خشکی در غرب آفریقا بود که در تاریخ ۱۱ دسامبر ۱۹۵۸ میلادی به عنوان مستعمره ای خودمختار درون جامعهٔ فرانسوی ایجاد شد. پیش از خودمختاری جزئی از اتحادیهٔ فرانسوی شد در نهایت در ۵ اوت ۱۹۶۰ به استقلال رسید. در ۴ اوت ۱۹۸۳ میلادی توما سانکارا با کودتایی نظامی در این کشور به قدرت رسید. پس از کودتا سانکارا با تشکیل «شورای ملی انقلاب» خود را بر منصب ریاست جمهوری گمارد. در ۴ اوت ۱۹۸۴ در دورهٔ ریاست جمهوری سانکارا نام کشور از «ولتای علیا» به بورکینافاسو به معنای «سرزمین مردم فسادناپذیر» دگرگون شد.
لئونارد روزنمن (؛ – ) آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۵۵ تا ۲۰۰۱ میلادی فعالیت می کرد. وی همچنین در دو سال متوالی برنده جوایز بهترین موسیقی فیلم در سال ۱۹۷۵ برای فیلم بری لیندون و در سال ۱۹۷۶ برای فیلم در راه افتخار (هر دو ساخته استنلی کوبریک) شده است. او در عین حال، جوایز «امی» بهترین موسیقی متن را برای سریال کمدی «سیبل» در سال ۱۹۷۶ و بهترین موسیقی متن فیلم تلویزیونی را برای فیلم «آتش صمیمی» دریافت کرده بود. این آهنگساز برجسته سه شنبه شب (۴ مارس ۲۰۰۸ – ۱۴ اسفند ۱۳۸۶) در سن ۸۳ سالگی به علت حمله قلبی درگذشت.
زبان بتسی زبان مردم بتسی است که جزء گروه های اقلیت قفقازی هستند. این زبان بخشی از خانواده زبان های ناخی، از زبان های قفقازی است. زبان بتسی دارای ۲٬۵۰۰ تا ۳٬۰۰۰ گویشور است (در سال ۱۹۷۵). زبان بتسی تنها به صورت گفتاری به کار می رود و در نوشتار مردم بتسی از زبان گرجی استفاده می کنند. این زبان توسط دو عضو دیگر خانواده زبان های ناخی، یعنی چچنی و اینگوشی، قابل درک نیست. منابع. wrututieueieiwikskd*
زبان لازی () از زبان های کارتولی است که توسط مردم لازی در جنوب شرقی سواحل دریای سیاه به کار می رود. تخمین زده می شود که بیش از ۲۰٬۰۰۰ گویشور بومی این زبان در ترکیه، بَرْٚنَٚۊآرٚیٚ از ملیات تا مرزهای گرجستان پراکنده اند (که تا سال ۱۹۲۵ میلادی به طور رسمی لازستان نامیده می شد). ۲٬۰۰۰ گویشور دیگر این زبان در گرجستان ساکن هستند.
زبان سوانی () یکی از زبان های کارتولی است که در ناحیه غربی گرجستانی سوانتی توسط مردم سوانی به کار می رود. تخمین زده می شود که گویشوران این زبان چیزی بین ۳۰٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ نفر باشند. یونسکو زبان سوانی را جزء زبان های در خطر شناخته است.
صفیری شیوهٔ تولید همخوان های سایشی و اِنسایشی است که به وسیلهٔ هدایت هوا توسط زبان به سمت لبهٔ تیزِ دندان ها، که نزدیک یکدیگر قرار دارند، تولید می شود؛ همخوان های اینچنینی صفیری یا تیز نامیده می شوند. همخوان های صفیری در ابتدای واژه های انگلیسیِ sip, zip, ship, chip, و jeep، و همخوان دوم در واژهٔ vision وجود دارند. نشانه های آوانگاری بین المللی برای همخوان های صفیری در این واژه ها [tʃ]، [ʃ]، [z]، [s]، [dʒ]، [ʒ] هستند. همخوان های صفیری دارای ویژگی سخت هستند که در کاربرد غیرزبانی برای جلب توجه کسی به کار می روند؛ مانند استفاده از «پیسسس» یا «هیس».
فلورا مک دونالد (؛ – ) یک سیاست مدار، و دیپلمات اهل کانادا بود. او اولین زن کانادایی بود که وزیر امور خارجه کانادا شد. او همچنین یکی از اولین زنانی بود که برای رهبری یک حزب سیاسی کانادا (محافظه کاران پیشرو) به رقابت پرداخت. وی از متحدان نزدیک نخست وزیر جو کلارک و عضو کابینه وی در سال های ۱۹۷۹–۱۹۸۰ بود. مک دونالد همچنین در کابینه برایان مالرونی از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۸ عضویت داشت.
همخوان زنشی () در آواشناسی نوعی همخوان است که با یک انقباض ماهیچه های اندام های تولیدی (نظیر زبان) به سمت اندام تولیدی غیرفعال تولید می شود.
ناسوده () آواهای گفتاری ای هستند که در تولیدشان اندام های تولیدی به یکدیگر نزدیک می شوند، اما نه به اندازه ای که موجب آشفتگی جریان هوا شود؛ بنابراین ناسوده چیزی بین سایشی، که آشفتگی جریان هوا ایجاد می کند، و واکه، که هیچ آشفتگی ای ایجاد نمی کند، است. این طبقه از آواها شامل ناسوده کناری، مانند [l] و ناسوده غیرکناری، مانند [ɹ]، و نیم واکه مانند [j] و[w] است. قبل از اینکه اصطلاح ناسوده برای این نوع از آوا در دهه ۱۹۶۰ وضع شود، اصطلاح «پیوسته بدون سایش» به کار می رفت که به ناسوده های غیرکناری ارجاع داشت.
لانگه اُگ یکی از هفت جزیرهٔ مسکونی از جزایر فریزین شرقی است که در کرانهٔ دریای وادن در جنوب دریای شمال واقع شده است. این جزیره جزئی از بخش ویتموند در ایالت نیدرزاکسن آلمان است. لانگه اُگ در لهجهٔ مردم نیدزاکسن به معنای «جزیرهٔ دراز» است.
لرزشی () در آواشناسی تولیدی به شیوه تولید آوایی اشاره دارد که در تولید آن اندام تولیدی فعال به صورت ارتعاش، بست و رهش را به طور مکرر انجام می دهد. برای مثال &lt;rr&gt; در اسپانیایی معیار در واژه perro یک لرزشی لثوی است. لرزشی از زنشی به این جهت متفاوت است که در زنشی اندام گفتار فعال هنگام عبور جریان هوا تنها برای یک لحظه کوتاه بست و رهش ایجاد می کند، اما در لرزشی اندام گفتار فعال در جایگاه تولید باقی می ماند و جریان هوا موجب حرکت های رفت و برگشتی سریع این اندام می شود. ارتعاش رفت و برگشتی اندام گفتار فعال در آوای لرزشی بین دو تا سه بار رخ می دهد که می تواند تا پنج بار و در حالت مشدد بیشتر از این عدد نیز باشد. لرزشی می تواند با یک رفت و برگشت نیز تولید شود. چیزی که این دو را متمایز می کند این است که تنوع در تعداد رفت و برگشت اندام گفتار در آواهای لرزشی وجود دارد، اما در زنشی چنین تنوعی وجود ندارد. توصیف همخوان ر. /r/ همخوان لرزشی، لثوی، دهانی، واکدار اندامهای تولید کننده این همخوان نوک زبان و لثه بالا هستند. بدین ترتیب که نوک زبان بر لثه بالا مماس می شود و بدین ترتیب یک مانع در راه عبور هوا به وجود می آید. ولی
این تماس بسیار ملایم است، بدان گونه که با اندک فشار هوا، نوک زبان از لثه جدا می گردد، عقب زبان اندکی بالا می آید، به طوری که فرورفتگی مختصری در قسمت مرکزی زبان ایجاد می شود، دو طرف زبان به دیواره دندانهای آسیای بالا مماس می گردند، نرمکام در موقعیت بالاست و راه عبور هوا از طریق بینی بسته است. هوا در خلال زنشهای پی در پی نوک زبان بر لثه بالا به خارج عبور می کند.این برخوردهای تند و پیاپی به شکل ارتعاش یا لرزش نوک زبان جلوه گر می شود، و از این روست که همخوان مورد بحث را لرزشی یا غلتان می گویند. این همخوان واکدار است.
کرم کشتی نام یک گونه از راسته نرم پوستگان است. کرم کشتی بر خلاف نام آن از رده دوکفه ای ها به شمار می رود که مانند صدف های دوکفه ای و صدف های سیاه از گونه نرم تنان است. مجله آکادمی علوم آمریکا کرم کشتی را گونه ای «کمیاب و اسرارآمیز» توصیف کرده که بلندترین جانور دوکفه ای زنده است که انسان تا کنون کشف کرده است. کرم کشتی در طول تاریخ خسارت بسیاری به اقتصاد کشورهای مختلف زده است از جمله می توان به تخریب کشتی های اسپانیایی، تخریب ۳۰ مایل از سدهای چوبی آلمان و حمله به اسکله ای در سان فرانسیسکو و ایجاد خساراتی بالغ بر میلیاردها دلار و همچنین غرق کردن دو کشتی کلمبیایی نام برد. برای اولین بار در آوریل ۲۰۱۷ تیمی از دانشمندان فرانسه و فیلیپین، پنج کرم کشتی غول پیکر زنده را در جزیره میندانائو در جنوب فیلیپین پیدا کردند. نحوهٔ پیشروی در چوب. کرم کشتی پاهای قوی و محکمی دارد که به عنوان اندامی مکنده پوستهٔ وی را جابجا می کند یا برای سوهان کاری چوب استفاده می کند. این کرم برای پیشروی و نفوذ در چوب از آنزیم هایی همراه با سائیدن چوب با پاهایش استفاده می کند و برای اینکه درون چوب به راحتی بتواند حرکت کند و به دام نیفتد یک قشای آ
هکی در اطراف تونلی که درون چوب درست کرده است، ایجاد می کند. این نرم تنان از چوب فاسد تغذیه می کنند و به راحتی می توانند با کمک پوسته سخت خود داخل چوب حرکت کنند. این کرم عظیم که طول آن می تواند تا ۱۵۵ سانتی متر نیز برسد، تمام عمر خود را در یک پوسته سخت که زیر گل و لای دفن شده می گذراند، درون گل و لای دریایی نقب می زند و از همان مواد غذایی موجود در گل تغذیه می کند. این جانور با کمک ماده ای ناشناخته، پوسته سخت لوله ای شکل خود را می سازد که جنس آن از کربنات کلسیم است.کرم کشتی خودش سلولاز میسازد پس ثابت میکند که جانوران هم میتوانند سلولاز بساز برخلاف تصور قدیم که خیال میشد جانوران نمیتوانند سلولاز بسازند کرم کشتی وماهی نقره ای سلولاز میسازند. کرم کشتی همچنین کلاهکی می سازد تا سرش را محافظت کند، این کلاهک وقتی که کرم غول پیکر رشد کند و بخواهد بیشتر در گل و لای نقب بزند، جذب می شود.
جودی جودی اَرِنسون (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال های ۱۹۸۳ تا ۲۰۰۶ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "بوس بوس بنگ بنگ" اشاره کرد.
دنیز گزمیش (به ترکی: "Deniz Gezmiş")، (۲۸ فوریه ۱۹۴۷–۶ مه ۱۹۷۲)، انقلابی و فعال سیاسی مارکسیست لنینیست اهل ترکیه در دههٔ ۱۹۶۰ بود. وی یکی از اعضای بنیانگذار ارتش آزادیبخش خلق ترکیه بود. پدر وی جمیل گزمیش بازرس آموزش ابتدایی و یک سندیکالیست، و مادرش به نام مقدس گزمیش معلم ابتدایی بود. وی دوران تحصیلش را در شهرهای مختلف ترکیه گذراند. دنیز گزمیش بیشتر کودکی اش را در شهر سیواس گذراند، جایی که پدرش نیز در آن بزرگ شده بود. وی در استانبول از دبیرستان فارغ التحصیل شد و در آنجا با اندیشهٔ چپ آشنا شد. گزمیش و دوستانش از سوی برخی به چه گوارای ترکیه تشبیه شده اند.
کاتیا پـِـویک (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
کریستین دی بل (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و مانکن اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آلیس در سرزمین عجایب (۱۹۷۶) و ""(۱۹۸۲) اشاره کرد.
در ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۵ (۹ مرداد ۱۳۹۴) عده ای از شهرک نشینان اسراییلی یک بمب آتش زا را به داخل خانه ای در شهرک دوما واقع در جنوب نابلس، کرانه غربی رود اردن، انداختند که باعث زنده سوخته شدن علی سعد دوابشه کودک ۱۸ ماهه فلسطینی و مجروح شدن اعضای خانواده اش شد. آنان سپس خانه یک فلسطینی دیگر را نیز آتش زده و شعارهای نژاد پرستانه بر روی آن نوشتند. شهرک نشینان در همین روز یک فلسطینی را نیز زیر گرفته و به قتل رساندند که موجی از محکومیت بین المللی را به همراه داشت. مادر و پدر این کودک نیز دچار سوختگی ۸۰ درصد و ۹۰ درصد شده اند به همراه برادرش در وضعیت وخیمی دربیمارستان بستری هستند. جنبش فتح و کمیته های مردمی فلسطین از تبعات این اقدام برای اسراییل گفتند. جنبش جهاد اسلامی نیز تأکید کرد که ملت فلسطین در پاسخ به تروریسم شهرک نشینان درنگ نخواهند کرد. اردن و فلسطین تلاش می کنند کمیته تحقیقی در اینباره در شورای امنیت سازمان ملل متحد تشکیل دهند. درخواست ارسال پرونده به دیوان کیفری. محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگران فلسطین، اعلام کرد: «پرونده سوزانده شدن این طفل باید فوراً به دیوان بین المللی کیفری ارسال شود... این اقدام، جنایتی جنگی
و جنایت علیه انسانیت است.»
یان مک دانلد (; – ) هنرپیشه و تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۳۱ تا ۱۹۶۰ میلادی فعالیت می کرد.