Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سینمای بنگلادش که با نام غیررسمی دالیوود نیز شناخته می شود، به صنعت فیلمسازی در کشور بنگلادش اشاره دارد. «دالیوود» اختصار دو کلمهٔ داکا و هالیوود است. نخستین فیلم بنگالی زبان "چهره و نقاب" نام دارد که در سال ۱۹۵۶ و در پاکستان شرقی تولید شد. بنگلادش در موسیقی، معماری و مجسمه سازی و نقاشی پیشینه ای غنی دارد. ادبیات بنگالی از زبان و ادبیات فارسی نیز تأثیر بسیاری گرفته است. با اینهمه سینمای بنگلادش باید به دوره قبل از استقلال این کشور از پاکستان و همچنین ۴ دهه اخیر بررسی شود. پیشینه. سینما در سرزمین فعلی بنگلادش در ۲۴ آوریل سال ۱۸۹۸ در داکا پایه گذاری شد. یک شرکت انگلیسی موسوم به برادفورد در این شهر یک سالن نمایش ایجاد کرد. تا حدود ۱۵ سال پس از آن، این سالن محل نمایش فیلم های خبری هندی و انگلیسی و همچنین اجرای نمایش بود. از ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۰ اولین قدم ها برای تولید فیلم های بنگالی توسط انگلیسی ها برداشته شد. در ۱۹۳۱ فیلم های آخرین "بوسه" و "کولی" با بازیگران بومی اهل داکا ساخته شد. اما پیش از آن اولین فیلم بنگالی صامت با نام "عافیت جهان" در سال ۱۹۲۰ با حمایت خانواده سلطنتی ساخته شده بود. اسناد قدیمی کتابخانه ملی داکا
گویای رونق فرهنگ و هنر در این بازه زمانی است و این شواهد نشان می دهد، بیش از ۸۰ سالن فعال تئاتر و نمایش در داکا به کار مشغول بودند. بعد از استقلال. از۱۹۴۷ با استقلال پاکستان از هند و پس از آن با استقلال بنگلادش در سال ۱۹۷۱ و تا یک دهه بعد از آن به لحاظ ناآرامی های سیاسی و درگیری های قومی سینمای این کشور نیز رو به افول نهاد. اگرچه فیلم "چهره و نقاب" به عنوان اولین فیلم بنگالی زبان تاریخ سینمای بنگلادش در سال ۱۹۵۶ تولید گردید. از سینماگران بنگالی قدیمی و بسیار مشهور باید از زهیر ریحان نام برد. مهمترین اثر او مستند "توقف نسل کشی" محصول ۱۹۷۱ است که در کشاکش جنگ استقلال این کشور ساخته شد. از هم نسل های ریحان، کاشی نظر اسلام نیز قابل ذکر است. یکی از مهمترین ساخته های این فیلمساز "پس از بزرگترین ابرها" محصول ۲۰۰۴ نام دارد که از پرفروش ترین تولیدات تاریخ سینمای بنگلادش است. آغاز دالیوود. عصر طلایی سینمای بنگلادش از دهه ۹۰ شروع می شود. سینمای این کشور دالیوود نام گرفت و با حمایت بخش خصوصی و کمک های چشمگیر دولت این صنعت قوام یافت. دالیوود با پیشینه ۳۰ ساله یک کپی از بالیوود و سینمای هند است. این نوع سینما برای مردم بنگ
لادش با اقبال مواجه شده ضمن اینکه عمده دولت های مستقر در این کشور بسته به بضاعت مالی و بودجه فرهنگی توجه کافی و حمایت های مالی خاصی از بدنه سینمایی این کشور داشته اند. سوبسید سینما به گونه ای بوده که تا سال ۲۰۱۱ قیمت بلیط سینما حدود ۱۵۰ تومان بوده است. قیمت بسیار کم بلیط سینما در این کشور یکی از دلایل استقبال مردم از تولیدات سینمایی بومی و همچنین اکران های خارجی است. تنوع ژانر نیز در آثار بومی سینمای بنگلادش زیاد است. نرخ تولیدات ژانر جنایی و معمایی و پلیسی در کنار ژانر درام اجتماعی زیاد است. با توجه به کپی برداری مطلق دالیوود از بالیوود بالاترین هزینه تولید یک فیلم بین ۱۰ تا ۱۰۰ هزار دلار است. از فیلم سازان این دوره، منتظر رحمان اکبر با فیلم "قهرمان برتر" محصول ۲۰۱۰ و تنویر مکمل با فیلم "قهرمان بی صدا" محصول۲۰۰۷ قابل اشاره اند. نسل جدید سینمای بنگلادش در سالهای اخیر بسیار پرکار شده اند. تولید فیلم های بنگالی فقط مصرف داخلی ندارد و حوزه هند و پاکستان و حتی نپال را نیز در برمی گیرد. از فیلمسازان نسل جدید دالیوود مصطفی سرور فروکی با فیلم "داستان مگس" محصول ۲۰۱۳ قابل ذکر هست. جشنواره های سینمایی. سینمای بنگلادش
دارای چند جشنواره فیلم و جایزه سینمایی است. جشنواره بین المللی فیلم داکا (انگلیسی: Dhaka International Film Festival) در سال ۱۹۹۲ با همکاری انجمن فیلم رنگین کمان و با شعار 'فیلم برتر، تماشاچی برتر و جامعه برتر' آغاز به کارکرد و از سال ۱۹۹۵ به صورت دوسالانه فعالیت خود را ادامه داد. این جشنواره که از ۱۲ تا ۲۲ ژانویه در شهر داکا برگزار می شود. جایزه ملی فیلم (بنگالی: জাতীয় চলচ্চিত্র পুরস্কার) نامِ مهمترین جایزه سینمایی در کشور بنگلادش است که از سال ۱۹۷۵ میلادی، به برترین های سینمای این کشور اهدا شده است. این جایزه توسط دولت بنگلادش بنیان نهاده شده و اعضای هیئت داوران، توسط دولت این کشور تعیین می شوند و مراسم آن همه ساله در شهر داکا برگزار می گردد. از سال ۲۰۰۹ میلادی یک جایزه جدید به نام «یک عمر دستاورد هنری» به این سری جوایز اضافه شده است. آمار و ارقام. در بنگلادش ۲۳۰ سالن سینمای فعال وجود دارد. سرانه تولید فیلم در این کشور ۹۰ فیلم بلند است و جمعیت سینماروی آن سالیانه حدود ۴۷ میلیون نفر برآورد شده است.
گورگن جانیبکی جانیبکیان (در-خاچاتریان) (؛ ؛ – ) یک بازیگر فیلم و تئاتر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۷۳ میلادی فعالیت می کرد. گزیده فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کارو" (۱۹۳۷)، "زانگه زور" (۱۹۳۸)، "ماهی گیران سوان" (۱۹۳۹)، "پرتگاه" (۱۹۷۳) اشاره کرد. جوایز و افتخارات. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان لنین، نشان انقلاب اکتبر، نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار، مدال دفاع از قفقاز، مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی، هنرمند مردمی ارمنستان شوروی، جایزه دولتی ارمنستان شوروی، هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی و جایزه استالین شده است.
سینمای اوکراین () تأثیر بسیاری بر سینمای جهان داشته است؛ زیرا اوکراین دارای پیشینهٔ طولانی در زمینهٔ فیلمسازی و همچنین دارای کارگردانان بزرگی بوده است. پیشینه. قبل از دهه ۲۰ سینمای اوکراین به سبب حضور چند چهره مستعد، پیشرفت قابل توجهی در زمینه های فنی تولید فیلم و همچنین در شیوه های کارگردانی از خود نشان داد. ژیگا ورتوف، الکساندر داوژنکو و سرگئی پاراجانف از مهمترین این چهره ها بودند. از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۹ ژیگا ورتوف کارگردان، فیلمبردار و تدوینگر لهستانی تبار که در مسکو فعالیت هنری داشت و ساخت اولین فیلم های خبری سینمای روسیه به او نسبت داده می شود؛ به همراه دو برادرش بوریس و میخائیل کافمن که هردو فیلمبردار بودند و در کنار همسرش الیزابت اسویلوا، طی مأموریتی دولتی به کیف و دیگر شهرهای اوکراین رفتند و نقش بسیاری مهمی در شکل گیری فیلم های خبری و مستند سینمای اوکراین ایفا کردند. در سینمای اوکراین اما نام الکساندر داوژنکو به عنوان پیشگام سینمای داستانی و فیلم بلند همواره جاودانه شده است. او که از همراهی همسرش یولیا سولنتسه وا نیز بهره می برد؛ سرگئی پاراجانوف سینماگر ارمنی و چندین همکار مستعد وی را به استودیوی خود در کیف
دعوت کرد. تولیدات گروه داوژنکو بین سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۴ دارای نوع آوری های فراوانی برای سینمای نوپای آن زمان به حساب می آمد. مهمترین و احتمالاً ماندگارترین خروجی سینمایی گروه داوژنکو فیلم بلند "زمین" محصول ۱۹۳۰ نام دارد. با همه این درخشش ها، سینمای اوکراین پس از جنگ جهانی دوم ظهور و بروزی از خود نشان نداد. در اوکراین و به ویژه در شهرهای کوچک و بزرگ همواره سالن های سینمایی زیادی ساخته و بهره برداری می شد. به طوری که بین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۹۰ تعداد سالن های سینما در این کشور به بیش از ۲۰۰۰ عدد رسید بود. اما روندی که طی دوران جنگ سرد تقریباً در عمده جمهوری های شوروی به لحاظ فرهنگی و هنری ایجاد شده بود ساخت و تولیدات سینمایی سفارشی بود. و این روش تا سال ۱۹۹۰ ادامه یافت. از ۱۹۹۰ تاکنون. جشنواره کن از آغاز دهه ۹۰ نقش مؤثری در شناسایی دوباره سینمای اوکراین ایفا کرد. در این دهه چهره های جوان زیادی از بدنه سینمای اوکراین آثار خود را به جشنواره های اروپایی به ویژه جشنواره فیلم کن می فرستادند. در کن ۱۹۹۱ یک کارگردان اوکراینی به نام یوری ایلنکو برای فیلم "دریاچه قو" موفق شد به جایزه فیپرشی برسد. از این پس بسیاری از آثاری
که پیش از این در سالهای قبل توسط دولت کمونیستی توقیف شده و رنگ پرده را به خود ندیده بودند سر از جشنواره های سراسر دنیا درآوردند. در زمینه ساخت و تولید فیلم کوتاه نیز سینمای اوکراین آثاری قابل ارائه داده است. فیلم های کوتاه اوکراینی به دفعات برنده جایزه نخل طلای فیلم کوتاه کن شده اند. که از این میان نام هایی مانند ایگور استرامبیسکی در کن ۲۰۰۵ و ماریانا رودا در کن ۲۰۱۱ قابل اشاره اند. طی سال های ۲۰۰۰ بدین سو چندین کارگردان مستعد اوکراینی دارای نام و آوازه شدند. اوکسانا باریاک با فیلم "آئورورا" محصول ۲۰۰۶؛ ایهور پودولچاک با فیلم هایی نظیر "لاس منیناس" محصول ۲۰۰۸ و دلیریوم محصول ۲۰۱۳ و همچنین سرگئی لوزنیتسا با فیلم "مای جوی" که در کن ۲۰۱۰ در بخش مسابقه حضور داشت. در حال حاضر در کشور اوکراین بیش ۱۰ جشنواره فیلم به طور سالیانه برگزار می شود که در میان آنها جشنواره بین المللی فیلم اودسا معتبرترین است. مرکز ملی تولید فیلم داوژنکو نیز همراه با برگزاری کلاس های آموزشی، در زمینه آرشیو و تولید فیلم نیز بسیار فعال است. تولید فیلم سینمایی اکنون در این کشور بسیار افت کرده و در سال تنها ۵ فیلم بلند در اوکراین ساخته می شود. ت
عداد سینماهای این کشور ۲۳۲۲ سالن و مخاطبین آن ۱۵ میلیون نفر گزارش شده اند.
گریگور بگلاری آمیربکیان () با نام هنری آرام آمیربکیان (؛ ؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۹ میلادی فعالیت می کرد. آمیربکیان از نخستین هنرپیشگان سینمای ارمنستان بوده است. زندگی نامه. آمیربکیان در ۱۲ ژانویهٔ ۱۸۹۱ در تفلیس به دنیا آمد و در مدرسه نرسیسیان تحصیل نمود. برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۶۴) شد. وی در ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۷۱ در سن ۸۰ سالگی در ایروان درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
اُلیور دیمسدیل (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بایرون"، "راکنرولا"، "مردم خوب" و دانتون ابی "(۲۰۱۳)" اشاره نمود.
اِد کوپر کلارک () بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون اهل انگلستان است. وی دانش آموخته مرکز درام لندن است. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
محمدجواد عاصمی پور (زاده ۱۰ مهر ۱۳۲۹ خرمشهر) اقتصاددان، سیاست مدار و مدرس دانشگاه ایرانی است، که هم اکنون به عنوان مدرس دانشگاه صنعت نفت فعالیت می کند. او در فاصلهٔ سال های ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۷ و در خلال جنگ ایران و عراق مدیرعاملی شرکت مناطق نفت خیز (بزرگترین تولید کنندهٔ نفت ایران) را برعهده داشت، از ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۶ قائم مقام مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران بود و از ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۸ به عنوان مدیرعامل شرکت بازرگانی نفت ایران فعالیت می کرد. وی دانش آموختهٔ دکتری اقتصاد از دانشگاه اکلاهمای مرکزی و نیز دکتری مدیریت از دانشگاه تهران است. عاصمی پور سابقهٔ مدیرعاملی شرکت ملی حفاری ایران و بورس نفت ایران، ریاست هیئت مدیره شرکت توسعه صنعت نفت و گاز پرشیا، همچنین معاونت وزیر صنایع سنگین و معاونت وزیر معادن و فلزات، ریاست سازمان غله کشور و سرپرستی معاونت لجستیک و تحقیقات صنعتی ستاد کل نیروهای مسلح را در کارنامهٔ شغلی خود دارا می باشد.
جین لَپوتی یر (؛ زادهٔ ) یک نویسنده و هنرپیشه تئاتر، سینما و تلویزیون اهل بریتانیا است. او در سال ۱۹۸۱ میلادی برندهٔ جایزه تونی در شاخهٔ «بهترین بازیگر نقش اصلی زن» شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به بانو جین (۱۹۸۶) و دانتون ابی (۲۰۱۴)، نجات پیکاسو (۱۹۹۶)، "تیراندازی ماهی" (۱۹۹۷) و سریال ماری کوری (۱۹۷۷) اشاره کرد.
آلیس پتن () بازیگر سینما و تلویزیون اهل انگلستان است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تا کنون مشغول به فعالیت هنری بوده است. وی دانش اموختهٔ مدرسه آیلند در هنگ کنگ بریتانیا و «کوئینز کالج» در دانشگاه کمبریج است.
بئاتا ماری شدوو () (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل لهستان است. زندگی. اوایل زندگی و تحصیلات. او در اوشویمچین زاده شد. پدرش یک معدنچی بود. سیاست پیشگی. او در سن ۳۵ سالگی شهردار گمینا بژشچه بود. زندگی شخصی. او با Edward Szydło ازدواج کرده است. این زوج دو فرزند دارند. بئاتا شدوو به دنبال برخورد خودرویش با درخت در بیمارستان بستری شد.
سه پیشی کوچولو یک ترانه کودکانه به زبان انگلیسی است. در گذشته شعر این آهنگ بسیار پیچیده تر از اکنون بود، اما حالا نسخه ساده شده این شعر در دسترس است. منابعی در دسترس است که خبر از این می دهند که این شعر را، الیزا لی کابوت فولن (۱۷۸۷–۱۸۶۰)، شاعر آمریکایی سروده است. این ترانه را می توان نوعی بازی با کلمات، یا حتی عاشقانه کودکانه دانست. شاعر در پایان شعر از اصطلاح «بوی یک موش صحرایی» استفاده کرده که معنای دقیق آن مشخص نیست. شعر به انگلیسی. Three little kittens they lost their mittens, And they began to cry, Oh, mother dear, we sadly fear Our mittens we have lost. What! lost your mittens, you naughty kittens! Then you shall have no pie. Mee-ow, mee-ow, mee-ow. No, you shall have no pie. The three little kittens they found their mittens, And they began to cry, Oh, mother dear, see here, see here, Our mittens we have found! Put on your mittens, you silly kittens, And you shall have some pie. Purr-r, purr-r, purr-r, Oh, let us have some pie. The three little kittens put on their mittens, And soon ate up the pie; Oh,
mother dear, we greatly fear Our mittens we have soiled. What! soiled your mittens, you naughty kittens! Then they began to sigh, Mee-ow, mee-ow, mee-ow Then they began to sigh. The three little kittens they washed their mittens, And hung them out to dry; Oh! mother dear, do you not hear, Our mittens we have washed! What! washed your mittens, then you’re good kittens, But I smell a rat close by. Mee-ow, mee-ow, mee-ow. We smell a rat close by. ترجمه شعر به فارسی. سه بچه گربه کوچولو، دستکشهای مخصوص غذا خوردن را گم کردند و شروع به فریاد کردند: آه مادر عزیز... ما متأسف و ترسیده ایم ما دستکش هایمان را گم کرده ایم (مادر):چی؟ شما دستکش هایتان را گم کرده اید؟ شما بچه گربه های بازیگوشی هستید. پس شما نباید پای بخورید (یعنی مادر برای اینکه دستکش هایشان را گم کرده اند، آن ها را تنبیه کرد) میو... میو... میو (صدای تمنای بچه گربه ها) (مادر):نه... شما نباید پای بخورید سه بچه گربه کوچولو، دستکش هایشان را پیدا کردند و شروع به فریاد کردند: آه مادر عزیز... اینجا را ببین... اینجا را ببین... ما دستکش هایمان را پیدا کردیم پس شما
باید پای بخورید (این جایزه بچه گربه ها به خاطر پیدا کردن دستکش هایشان است) ... صدای خر خر بچه گربه ها... بریم که پای بخوریم... سه بچه گربه کوچولو، دستکش هایشان را پوشیدند و خیلی زود پای را خوردند (و می گویند):آه مادر عزیز... ما واقعاً ترسیده ایم دستکش هایمان خاکی شده! (مادر): چی؟ دستکش هایتان خاکی شده؟... شما بچه گربه های بازیگوشی هستید. سپس آن ها (بچه گربه ها) شروع به آه و افسوس کردند: میو... میو... میو... سپس آن ها شروع به آه و افسوس کردند سه بچه گربه، دستکش هایشان را شستند و آن ها را بیرون آویزان کردند تا خشک شود آه... مادر عزیز... به ما گوشی می دهی؟ ما دستکش هایمان را شستیم (مادر): چی؟ دستکش هایتان را شستید؟ شما بچه گربه های خوبی هستید... اما من بوی یک موش صحرایی به مشامم رسیده که دارد به اینجا نزدیک می شود میو... میو... میو... ما بوی یک موش صحرایی به مشاممان رسیده که دارد به اینجا نزدیک می شود انتشار. این شعر برای اولین بار در سال ۱۸۳۳ در بریتانیا، در مجموعه «آهنگ های بچگانه فولن، برای پسران و دختران کوچک» منتشر شد. فولن، نسخه های دستکاری شده این شعر را تکذیب کرد. در سال ۱۸۵۸، rm.ballantyne، نسخه موزیکال
این شعر را در مجموعه «کتابخانه خوک خوب کوچک» منتشر کرد.
پاتریشا هاج () هنرپیشه تئاتر، سینما و تلویزیون اهل انگلستان است. وی از سال ۱۹۷۱ میلادی تا کنون مشغول فعالیت بوده است. او تا کنون دو مرتبه در سال های ۱۹۸۱ و ۱۹۹۰ میلادی، نامزدِ دریافتِ «جایزهٔ الیویه» بوده و یک بار در سال ۲۰۰۰ میلادی این جایزه مهم را، از آنِ خود کرد. وی همچنین در سال ۱۹۸۷ میلادی، برندهٔ جایزه بفتا بابت بهترین هنرپیشه زن تلویزیون شد.
کلود پیرون ،(زادهٔ ۲۶ فوریه ۱۹۳۱ در شهر نمور بلژیک — درگذشتهٔ ۲۲ ژانویه ۲۰۰۸ در شهر گلان سوئیس) که در دنیای اسپرانتو خود را کلاودیو می نامید، و از نام های مستعار یوهان والانو و یوهان بالانو نیز برای نگاشتن برخی از رمان ها و نوول های خود استفاده می کرد، اسپرانتودان سوئیسی، زبان شناس، روان شناس و روان کاو، نویسندهٔ اسپرانتیست، مترجم هم زمان در سازمان ملل متحد از زبان های چینی، انگلیسی، روسی و اسپانیایی به زبان فرانسوی (از سال ۱۹۵۶ تا سال ۱۹۶۱)، و کارشناس بین المللی سازمان جهانی بهداشت بود. عضویت ها. پروفسور پیرون، ازجمله، عضو آکادمی اسپرانتو، عضو افتخاری سازمان جهانی اسپرانتو، و عضو انجمن نویسندگان اسپرانتوزبان بود. کار حرفه ای. پیرون پس از همکاری ۶سالهٔ خود با سازمان ملل متحد، برای سازمان جهانی بهداشت در سراسر جهان کار کرد و آثار فراوانی به زبان فراساخته ی اسپرانتو نگاشت. وی در طول مسافرت های کاری خود از زبان اسپرانتو در بسیاری از کشورهای دنیا استفاده کرد، ازجمله: ژاپن، چین، ازبکستان، قزاقستان، و تعدادی از کشورهای آفریقا و آمریکای لاتین، و تقریباً تمامی کشورهای اروپائی. تدریس در دانشگاه ها. پروفسور پیرون، که ر
وان شناس و روان کاو نیز بود، از سال ۱۹۷۳ تا سال ۱۹۹۴ در دانشکدهٔ روان شناسی دانشگاه ژنو (سوئیس) مشغول تدریس بود. پروفسور پیرون در دانشگاه ایالتی سان فرانسیسکو به تدریس زبان اسپرانتو نیز پرداخت. آثار پروفسور پیرون. اثر مشهور پروفسور پیرون، تحت عنوان چالش زبانی - از هرج ومرج به سوی خرد سالم (انتشارات لارماتان، پاریس، ۱۹۹۴)، در واقع نوعی روان کاوی علمی در ارتباط با ارتباطات بین المللی است. ترجمهٔ پرتغالی این کتاب در سال ۲۰۰۲ منتشر گردید - نشر پونتس ، کمپیناس. طیف آثار پروفسور پیرون بسیار وسیع است و ژانرهائی مانند رمان، نوول، شعر، علمی، آموزشی، و … را شامل می شود. آز آثار مشهور او می توان از گردا ناپدید شد که رمانی کوتاه برای آموزش زبان اسپرانتو است، و زبان خوب که در مورد ابعاد گوناگون زبان اسپرانتو است، نام برد. در این کتاب، پیرون ازجمله به ابعاد بنیادین زبانشناختی و اجتماعی زبان اسپرانتو می پردازد. تز پیرون در این اثر مشهور، این است که زبان اسپرانتو نسبت به زبان های ملی موجود بسیار آسان تر است، زیرا منطبق با اصول بنیادی ذهن انسان در ارتیاط با زبان آموزی است - به ویژه گرایش ذهن انسان به تعمیم دادن اَشکال و قواعد
گرامری. وی در این کتاب بر روی قدرت واژه سازی اسپرانتو بر اساس سازوکار پیوندی بودن آن نیز تکیهٔ فراوانی کرده است: ویژگی ای که سبب می شود در زبان اسپرانتو، شخص فراگیرنده با یادگیری تعداد محدودی ریشه ی کلمه، پایانه و آوند (پیشوند و پسوند) قادر به ساختن واژگان فراوانی شود که نیازی به از برکردن آن ها و معانی شان ندارد - چراکه معنی آن ها برابر است با معنی کل اجزای به کاررفته در ساخت آن ها. رمان های پروفسور پیرون، که اکثراً با نام های مستعار او، یوهان والانو و یوهان بالانو منتشر گردیده است، از اصل زبان اسپرانتو به زبان های گوناگون زیادی در دنیا ترجمه و منتشر شده اند. در این جا فهرست کوتاهی از آثار فراوان پروفسور پیرون آورده می شود: پیرون تصنیف های زیادی را نیز از زبان های گوناگون به زبان اسپرانتو ترجمه کرده است، و در برخی موارد/مواقع به اجرای آن ها با همراهی گیتاری که می نواخت، مبادرت می ورزید.
ابراهیم خان افشار برادر نادرشاه و یکی از سرداران سپاه او بود. ابراهیم در زمان شاه طهماسب دوم در سپاه صفویه شروع به خدمت کرد و در کنار برادرش به مبارزه با اشرف افغان پرداخت. با به سلطنت رسیدن نادرشاه و بنیان گذاری سلسله افشاریان ابراهیم خان به عنوان حاکم خراسان انتخاب شد، سپس سپهسالار ارتش برادرش در آذربایجان شد و حکومت آذربایجان، شروان و داغستان به او سپرده شد. او در سال ۱۱۵۱ در مبارزه با شورش لزگی ها در داغستان روبه رو شد و سپس در جنگ با آن ها کشته و جسدش سوزانده شد.
کاترین استدمن () بازیگر اهل بریتانیا است. وی دانش آموخته دانشکده تئاتر آکسفورد است.
شیخ محمدجواد ارکانی نماینده اهواز و دشت آزادگان از استان خوزستان، در دوره های هفتم تا سیزدهم مجلس شورای ملی بود.
محمود خان ناصری یا میرزا محمود خان مصدق الدوله سیاست مدار ایرانی بود، که در ادوار هفتم تا سیزدهم مجلس شورای ملی به عنوان نماینده شوشتر در مجلس شورای ملی حضور داشت.
مرگ و زندگی بابی زد فیلمی است محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی جان هرتسفلداست. در این فیلم بازیگرانی همچون پل واکر، لارنس فیشبرن، اولیویا وایلد، جیسون لوئیس، خواکیم دی آلمیدا، جیسون فلمینگ، کیت کارادین، جیکوب بارگاس، مایکل بوون و جاش استوارت ایفای نقش کرده اند.
ناصر عجم (زاده ۱۲۹۶ اهواز - درگذشته ؟) سیاست مدار و مدیر اجرایی ایرانی بود، که در دوره بیست و دوم مجلس شورای ملی به عنوان نماینده اهواز از استان خوزستان در مجلس شورای ملی حضور داشت. وی از سال ۱۳۴۲ تا ۱۳۴۶ شهردار اهواز بود.
صدری کیوان (زاده ۱۳۰۵) حقوق دان، نویسنده، سیاست مدار و مدیر ارشد اجرایی ایرانی است، که در دوره های بیست و یکم، بیست و دوم، بیست و سوم و بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده اهواز از استان خوزستان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
احمد عامری سیاست مدار و مدیر اجرایی ایرانی بود، که در دوره بیستم مجلس شورای ملی به عنوان نماینده اهواز از استان خوزستان در مجلس شورای ملی حضور داشت. وی از ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۰ شهردار اهواز بود.
موزه گرافیک ایران یکی از موزه های شهر تهران و اولین موزه طراحی گرافیک آسیا است. این موزه در عمارت ارباب هرمز در منطقه مجیدآباد واقع است. در گنجینه این موزه هر آنچه که به عنوان تاریخ طراحی گرافیک ایران شناخته می شود، نگهداری می شود. کمیتهٔ موزه انجمن صنفی طراحان گرافیک. از زمان تأسیس انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران، در سال ۱۳۷۷ ایجاد موزه طراحی گرافیک ایران به عنوان یکی از اهداف بلندمدت انجمن در دستور کار قرار گرفت. به همین منظور، کمیته موزه با هدف گردآوری، حفظ و نمایش آنچه به عنوان تاریخ طراحی گرافیک ایران شناخته می شود با هدف تأسیس موزه گرافیک در اردیبهشت ۱۳۷۹ آغاز به کار نمود. این کمیته با سرپرستی مجید بلوچ شروع به فعالیت نمود. از برنامه های نخستین این کمیته این بود که اطلاعیه های خود برای جستجو و کشف تاریخ گمشده گرافیک ایران را هدف قرار داد و از همه مشتاقانی که در حافظهٔ خود خاطره ای از گرافیک دهه های گذشتهٔ ایران را حفظ کرده اند، طلب یاری نمود تا نشانی آثار قدیمی مرتبط با گرافیک در ایران را به دست آورد و شخصیت های گمنام این عرصه در سال های آغازین آن را کشف کند. پس از مدتی که به ساختارسازی کلی و نوشتن اساسن
امه و آیین نامه گذاشته شد بالاخره کار کمیته در سه بخش اساسی شروع شد: مصاحبه با اساتید و دریافت آثار، مرمت و نگهداری، پژوهش و بانک الکترونیک. بعد از فراخوان همکاری بیش از ۶۰ الی ۷۰ تن از اساتید آثار خود و دیگران را که در نزد خود نگهداشته بودند به کمیته اهدا کردند. آثار گنجینهٔ موزه گرافیک ایران در تابستان ۱۳۹۰ از ۶۰۰۰ اثر گذشته است، در این گنجینه بیش از ۳۵۰۰ پوستر تعداد زیادی آرت ورک و اعلان هایِ تک رنگ قدیمی، بسته بندی های سال های دور، کتاب، کاتالوگ، مجلات هنری، عنوان بندی، نشانه، عکس و فیلم و ابزار و وسایل کار هنرمندان در آرشیو کمیته موزه نگهداری می شود. مرکز و بانک اطلاعات گرافیک آماده کمک به دانشجویان و پژوهشگرانی است که مشغول به تحقیق در مورد بخشی از تاریخ گرافیک ایران هستند. همکاری های لازم با برگزارکنندگان چند نمایشگاه گرافیک از دیگر فعالیت های کمیته موزه تاکنون بوده است. با گذشت زمان و جمع آوری آثار، کمیته موزه به برپایی نمایشگاه های ادواری به منظور نشان دادن بخشی از تاریخ گرافیک ایران پرداخت. اولین مجموعه آثار در سال ۱۳۸۸ با عنوان "گنجینه بی مکان" در هفته گرافیک همان سال در خانه هنرمندان برپا شد. نمای
شگاه های برگزار شده توسط کمیته موزه گرافیک. آثار نادیده ای از تاریخ گرافیک ایران که کمیته موزه در طی سال ها با کمک اعضای فعال خود (داود شیرمحمدی، محمد عرفانیان، مریم رونقی، ایمان صفایی، هدی استادی مقدم، امیرعلی قاسمی، مریم پروانه و جواد میرحسینی و …) به نمایش درآمد. در این نمایشگاه آرت ورک های دهه های ۳۰ و ۴۰ و تصویرسازی های دهه های ۳۰ و پوسترهایی از طراحانی چون مرتضی ممیز، قباد شیوا، فرشید مثقالی و .. به نمایش درآمد. مکان برگزاری: خانه هنرمندان ایران دبیر اجرایی نمایشگاه گنجینه بی مکان و کپی رایتر: بابک اربابی طراح پوستر: آریا کسایی در این نمایشگاه آثاری از مرتضی ممیز، آیدین آغداشلو، آربی اوانسیان، فریدون آو، امیرحسین اثباتی، فرشید مثقالی، ابراهیم حقیقی، بهزاد غریب پور، قباد شیوا، واحد خاکدان، علیرضا اسماعیلی، محسن امانی، مصطفی اوجی، آشور بانیپال بابلا، محمدعلی بنی اسدی، تقی بهلولی، ژینوس تقی زاده، شهریار تیمورپور، بیژن ثقةالاسلامی، بهزاد حاتم، محمد حمزه، بهرام خائف، علی خسروی، خسرو خورشیدی، محمدرضا دادگر، احمد درخشان، مصطفی رمضانی، عباس سارنج، امیر سلیمانی، شهرام شهمیری، شاپور شهیدی، شراره صادقی، امید صادقی
، بیژن صفاری، محمدحسن فرجی، رضا کرم رضایی، فریدون کوچکیان، مصطفی کی پور، شهرام گلپریان، علی اصغر محتاج، افسانه محمدی، هومن مرتضوی، مهنوش مشیری، مصورزاده، معظمی، تابش میرمیرانی، مرتضی نبی پور، جمشید نرسی، عباس نعلبندیان، محمد وجدانی، تربتی، حسینی پور، موحد، جرجانی، محجوبی، آرشامیان، فرخی، صمدیان، علیاری، همدانی و نیز تعدادی پوستر بدون امضای دیگر از طراحان گمنام به نمایش گذاشته شد. محل برگزاری: موزه امام علیشورای سیاست گذاری و برنامه ریزی: فرزاد ادیبی، اونیش امین الهی، پریسا تشکری، علی رشیدی، کوروش قاضی مراد، ساعد مشکی دبیر نمایشگاه: پریسا تشکری طراح پوستر: قباد شیوا این رویداد به نمایش گوشه ای از پوسترهای موسیقی ایران اختصاص داشت و شامل آثاری از ژوبین آصف جاه، صادق بریرانی، ابراهیم حقیقی، بهزاد حاتم، درخشانی، قباد شیوا، فوزی حسن تهرانی، مرتضی ممیز و محمد وجدانی که در سه دههٔ ۱۳۴۰، ۱۳۵۰ و ۱۳۶۰ خورشیدی تولید شده اند، بود. گشایش این نمایشگاه همراه با رونمایی کتابی از آثار نمایشگاه و مقالاتی دربارهٔ پیوندهای موسیقی و گرافیک بود.شورای سیاست گذاری و برنامه ریزی: فرزاد ادیبی، اونیش امین الهی، پریسا تشکری، علی رشیدی،
کوروش قاضی مراد، ساعد مشکی محل برگزاری: موزه امام علی دبیر نمایشگاه: مازیار تهرانی طراح پوستر: مجید کاشانی این نمایشگاه منتخبی بود از ۹۸ پوستر نمایشگاه های هنرهای تجسمی ایران از طراحانی چون محمد احصایی، آرمان استپانیان، مصطفی اسدالهی، کارل اشلامینگر، فرهاد باتمانقلیچ، آراپیک باغداساریان، صادق بریرانی، محمدعلی بنی اسدی، رویین پاکباز، کامران حسینی، ابراهیم حقیقی، محمدرضا دادگر، عباس سارنج، جلال شباهنگی، عباس شیشه گران، طلوعی، ابوالفضل عالی، قباد شیوا، فوزی حسن تهرانی، بهروز متین صفت، فرشید مثقالی، پرویز محلاتی، مرتضی ممیز، مسعود مهرابی، موحد، نیکزاد نجومی و علی وزیریان که در سال های ۱۳۴۰، ۱۳۵۰ و۱۳۶۰ خورشیدی تولید شده بودند. همچنین گشایش این نمایشگاه همراه با رونمایی کتابی از آثار به نمایش درآمده بود.شورای سیاست گذاری و برنامه ریزی: فرزاد ادیبی، اونیش امین الهی، پریسا تشکری، علی رشیدی، کوروش قاضی مراد، ساعد مشکی محل برگزاری:موزه امام علی دبیر نمایشگاه: مریم رونقی طراح پوستر: مجید بلوچ افتتاح اولین موزه گرافیک ایران. در ۲۸ دی ماه ۱۳۹۳ با مساعدت سازمان زیباسازی شهر تهران و هیئت مدیره دوره ششم انجمن صنفی طراحان گرا