Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یا اکستراپیرامیدال تظاهر می کند، اما سن بروز بیماری و یافته های بالینی آن بسیار متنوع می باشد. توارث ژنتیکی. اتوزوم مغلوب. میزان بروز. نادر. نوع شیرخوارگی زودرس در فنلاند نسبتاً شایع می باشد. درمان. در نوع شیرخوارگی زودرس احتمالاً سیستامین مؤثر است. در نوع شیرخوارگی دیررس درمان جایگزینی با آنزیم احتمالاً مؤثر می باشد. فاکتور نوروتروفیک ۳ (مجموعه پلی پپتیدهایی که از رشد، افتراق و بقای سلولهای عصبی حمایت می کند نظیر فاکتور رشد نورونی) نیز ممکن است مؤثر باشند. آزمون تشخیص قبل از تولد. بررسی جهش در آمنیوسیتهای کشت شده در انواع شیرخوارگی دیررس و نوجوانی، بررسی آنزیم در آمنیوسیتها و نمونه پرز کوریونی در نوع شیرخوارگی زودرس.
ناگفته های دراکولا یک فیلم اکشن فانتزی تاریک محصول سال ۲۰۱۴ آمریکا، به کارگردانی گری شور و نویسندگی مت سازاما و بورک شارپلس است. در این فیلم بازیگرانی همچون لوک ایوانز در نقش دراکولا، سارا گدون، دومینیک کوپر و چارلز دنس ایفای نقش می کنند. در ازای تمرکز بر روی رمان "دراکولا" نوشتهٔ برام استوکر، داستان فیلم دربارهٔ شخصیت کنت دراکولا و با به تصویر کشیدن زندگی حقیقی و تاریخی ولاد سوم است. داستان. در رومانی قرن ۱۵، ولاد دراکولا شاهزاده والاچیا و ترانسیلوانیاست. او در کودکی محجور سلطنتی کاخ سلطان امپراطوری عثمانی بود و در لشگر ینی چری نوابغ سلطان آموزش دید و به ترسناک ترین جنگجوی آنان تبدیل شد. پس از کشتن هزاران نفر و چهار میل کردن آن ها روی نیزه، لقب "ولاد به نیزه کش، پسر اژدها" به او داده شد اما کم کم از کارهای خودش بدش آمد و گذشته اش را رها کرد. حالا او در صلح بر قلمروی خود حکومت می کند تا اینکه در یک آبشار یک کلاهخود پیدا می کند و می ترسد که گروه پیش آهنگ عثمانی ها مشغول آماده سازی برای حمله باشند. آن آبشار به کوهستان "دندانِ شکسته" راه دارد و در بالای آن غاری قرار دارد مفروش به استخوان های خردشده. در داخل غار،
موجودی قوی و سریع و شبه انسان به آن ها حمله می کند و همراهان ولاد را می کشد. ولاد به قلعه اش برمی گردد و از راهب محلی می شنود که آن موجود خون آشامی است که از دوران امپراتوری روم در آنجا بوده. یک شیطان برای موفقیت شخصی و کسب قدرت های عظیم او را به این شکل درآورده ولی برای تنبیه در غار گرفتار شده است. در میانه جشن عید پاک عثمانی ها سر می رسند و می خواهند ۱۰۰۰ پسر را برای عضویت در ینی چری ببرند. ولاد پیشنهاد می دهد خودش را ببرند ولی محمد پسر او را می خواهد. جنگ در راه است. پس ولاد به کوهستان می رود و از خون آشام کمک می خواهد. او مقداری از خونش را به ولاد می دهد تا موقتا قدرتمند شود. اگر تا سه روز در مقابل عطش خون انسان مقاومت کند، دوباره انسان خواهد شد. درغیر این صورت، تا ابد خون آشام باقی خواهد ماند و این خون آشام باستانی آزاد می شود و می تواند دنیا را مثل خودش به تاریکی بکشاند. ولاد می پذیرد و یک تنه جلوی حمله عثمانی ها به قلعه اش را می گیرد. سپس اکثر مردم را به صومعه کوزیا می فرستد. آن شب ارتش عثمانی به صومعه حمله می کند. ولاد مقابلشان می ایستد ولی تعدادی از ترک ها وارد صومعه شده، بسیاری از ساکنین را کشته، ا
ینگراس (پسر ولاد) را دزدیده و میرنا (همسر ولاد) را از لبه پرتگاه به پایین می اندازند. میرنا دم مرگ از ولاد می خواهد خونش را بنوشد تا بتواند پسرشان را نجات دهد. ولاد به خون آشام کامل تبدیل می شود، به صومعه برمی گردد و بازماندگان حمله را نیز به خون آشام تبدیل می کند. محمد خود را برای حمله به اروپا آماده می کند. ولاد و گروهش می رسند و به راحتی سربازان عثمانی را می کشند. محمد که می داند نقره خون آشام ها را ضعیف می کند، چادرش را مملؤ از سکه نقره کرده و با شمشیر نقره با او می جنگد. او می خواهد تکه چوبی به قلب ولاد فرو کند که ولاد او را می کشد و خونش را می نوشد. سپس اینگراس را به جای امنی می فرستد و با قدرت جادوییش، ابرها را کنار می زند تا تمام خون آشام ها از جمله خودش زیر نور آفتاب بسوزند و ازبین بروند. اما مردی که قبلا ذات ولاد را می شناخت و می خواست به او خدمت کند، بدنش را از آفتاب دور می کند و با خون خود، او را به زندگی برمی گرداند. با این تصور که ولاد مرده و اروپا از حمله عثمانی ها در امان است، اینگراس شاهزاده جدید والاچیا می شود. در زمان حال، ولاد در خیابان های لندن با زنی به نام مینا ملاقات می کند که به شدت ش
بیه میرناست. خون آشامی که ولاد را نفرین کرده، از دور آن ها را تماشا می کند و می گوید: "اجازه دهید بازی شروع شود".
پازل مینی سریال تلویزیونی ایرانی به کارگردانی ابراهیم شیبانی و تهیه کنندگی محمد پیرهادی است که از ۲۶ مهر ۱۳۹۳ از شبکه یک پخش شد. بازیگران آن رضا کیانیان، آرش مجیدی، شقایق فراهانی، اصغر همت، جلال فاطمی و ماه چهره خلیلی هستند. داستان این مجموعه دربارهٔ حمله به تاسیسات هسته ای ایران است. داستان. جاسوسان خرابکار در قسمتی از برنامه های سازمان انرژی هسته ای خللی وارد می کنند تا ایران در برابر مهمانان و خبرنگاران خارجی تحقیر شود؛ اما وزارت اطلاعات از این موضوع مطلع می شود و تلاش برای خنثی کردن توطئه را آغاز می کند.
برومبال ورزشی از دسته ورزش های هاکی می باشد که اولین بار در کانادا انجام شد. این ورزش را می توان در داخل سالن یا در محیط بیرون انجام داد. این ورزش در کشورهای ژاپن، استرالیا و ایالات متحده ی آمریکا نیز در حال رشد می باشد و طرفدارانی نیز دارد.
الله نظر بلوچ (بلوچی: اللہ نذر بلوچ ڈاکٹڑ) یکی از رهبران آزادیخواه بلوچ می باشد که رهبر یکی از گروه های شبه نظامی مخالف حکومت پاکستان هم می باشد. زندگی. الله نظر بلوچ در ۲ اکتبر سال ۱۹۶۸ تولد شد.
باندی رینک یکی از انواع ورزش باندی می باشد که اولین بار در دههٔ ۶۰ در سوئد بازی شد. بالاترین نهاد ورزشی آن، فدراسیون بین المللی باندی می باشد.
الماس مصنوعی (هم چنین معروف به الماس ساخته شده در آزمایشگاه، الماس پرورده شده در آزمایشگاه، الماس فرآوری شده یا الماس کشت شده) الماسی است که طی فرایند مصنوعی برخلاف الماس های طبیعی که ضمن فعل و انفعالات زمین شناسی ساخته می شود. الماس مصنوعی هم چنین، معروف به الماس HPHT یا الماس CVD، به خاطر دو روش تولید رایج است (با ارجاع به روش های دما بالا - فشار بالا و تشکیل کریستال با انباشت به روش تبخیر شیمیایی، به ترتیب). اگرچه اغلب با عنوان مصنوعی شناخته می گردد اما این عبارت تا حدودی مشکل دار به حساب می آید. در ایالات متحده، کمیسیون تجارت فدرال اشاره نموده است که عنوان های جایگزین ساخته شده در آزمایشگاه، پرورده شده در آزمایشگاه، و ساخته شده در (نام تولیدکننده) «با طبیعت این سنگ ارتباط واضح تری برقرار خواهند نمود»، با این حال مصرف کنندگان علاقه مند به استفاده از عنوان مصنوعی با محصولات تقلیدشده می باشند – درحالیکه الماس های ساخته شده توسط انسان همان جنس الماس واقعی را دارند (یعنی کربن خالص تبلور یافته در شکل همسانگرد سه بعدی). ادعاهای زیادی در مورد ساخت الماس بین ۱۸۷۹ و ۱۹۲۸ ثبت شده بودند؛ اکثر آن تلاش ها دقیق تحلیل شد
ه بودند ولی هیچ کدام تأیید نشده بودند. در دهه ۱۹۴۰، تحقیق نظام مندی در ایالات متحده، سوئد و شوروی سابق آغاز شد تا با استفاده از فرایندهای CVD و HPHT الماس ساخته شود. اولین ترکیب تجدید پذیر حوالی ۱۹۵۳ گزارش شده بود. آن دو فرایند هنوزهم موفق به ساخت الماس مصنوعی می شوند. یک روش سومی، معروف به ترکیب انفجاری، وارد بازار الماس در اواخر دهه ۱۹۹۰ شد. در این فرایند، دانه های الماس در اندازه های نانو طی انفجار مواد منفجرهٔ کربن دار تولید می شوند. روش چهارمی، با استفاده از گرافیت با فراصوت توان بالا است که در آزمایشگاه نشان داده شده است ولی هم اکنون استفادهٔ تجاری ندارد. خواص الماس مصنوعی بستگی به جزئیات فرایندهای ساخت آن دارد؛ البته، برخی الماس های مصنوعی (چه ساخته شده طی HPHT یا CVD) دارای خواصی مثل سختی، رسانندگی گرمایی و تحرک پذیری هستند که نسبت به همین خواص الماس های طبیعی کیفیت بهتری دارند. الماس مصنوعی به طور گسترده ای در ساینده ها، در ابزارهای برنده و صیقل دهنده و در گرماخورها مورد استفاده قرار می گیرد. استفاده های الکترونیکی الماس مصنوعی در حال توسعه هستند که شامل استفاده در کلیدهای (مدارهای) نیروگاه ها، ترانز
یستورهای اثر میدان با فرکانس بالا و ال ئی دی ها می باشد. آشکارسازهای پرتو فرابنفش (UV) یا ذرات پر انرژی نیز از الماس مصنوعی در تسهیلات تحقیقاتی پر انرژی استفاده می کنند و به شکل تجاری در دسترس اند. الماس مصنوعی به خاطر ترکیب منحصر به فردی از پایداری های گرمایی و شیمیایی، انبساط حرارتی کم و شفافیت نوری زیاد در محدودهٔ وسیع طیفی در حال تبدیل شدن به محبوب ترین گزینه برای پنجره های نوری در لیزرهای CO2 و Gyrotronهای توان بالا هستند. تخمین زده می شود که ۹۸٪ تقاضای الماس درجه صنعتی با الماس های مصنوعی تأمین می گردد. الماس های CVD و HPHT قابلیت برش و تبدیل به جواهر در رنگ های متنوع: سفید روشن، زرد، قهوه ای، آبی، سبز و نارنجی را دارند. به علت قیمت بالای الماس های معدنی، قابلیت تولید الماس های مصنوعی با کیفیت جواهر، بازار تولید الماس های معدنی را تهدید به کسادی می کند. د بیرز دستگاه های طیف بینی و تکنیک هایی را ارتقا داد تا الماس های طبیعی و مصنوعی را از هم تشخیص دهد و علاوه بر تلاش برای تثبیت قیمت الماس مصنوعی، الماس های طبیعی را به عنوان جنس بهتر معرفی نمود. دستگاه های نمایشگر براساس آشکارسازی نوع الماس را می توان بر
ای تشخیص الماس هایی که به طور قطع طبیعی هستند از الماس هایی که بالقوه مصنوعی اند، به کار برد. الماس های بالقوه مصنوعی نیازمند واکاوی بیشتر در یک آزمایشگاه تخصصی می باشند. مثال هایی برای دستگاه های نمایشگر تجاری عبارتند از D-Screen (WTOCD / HRD Antwerp) و تحلیلگر الماس آلفا (Bruker / HRD Antwerp). تاریخچه. پس از کشف سال ۱۷۹۷ در مورد اینکه الماس، درواقع، چیزی جز کربن نیست، تلاش های بسیاری برای تبدیل انواع شکل های ارزان کربن به الماس صورت پذیرفتند. اولین موفقیت ها توسط جیمز بالانتین آنای در 1879 و توسط آنری مواسان در ۱۸۹۳ گزارش شده بودند. روش آن ها از گرمایش زغال تا ۳۵۰۰ درجه سلسیوس با آهنی درون بوتهٔ آهنگری از جنس کربن داخل یک تنور بهره می برد. در حالیکه آنای از لولهٔ شعلهٔ حرارت استفاده می کرد، مواسان با کوره قوس الکتریکی تازه ساخته اش کار می کرد که در آن یک قوس الکتریکی بین میله های کربنی داخل بلوک های آهک زده می شود. سپس آهن مذاب به سرعت با داخل آب قرار دادن سرد می شود. انقباض ایجاد شده توسط سردکردن، ظاهراً، منجر به تأمین فشار بالای لازم برای تبدیل گرافیت به الماس می شد. مواسان نتایج کار خود را در مجموعه ای
از مقالات در دههٔ ۱۸۹۰ منتشر نمود. خیلی دانشمندان دیگری سعی در تکرار آزمایش های او داشتند. ویلیام کروکز در ۱۹۰۹ موفقیت خود را اعلام نمود. اوتو راف در ۱۹۱۷ مدعی تولید الماس هایی تا قطر ۷ میلی متر شد، اما بعد تر ادعای خود را پس گرفت. در ۱۹۲۶، دکتر جی. ویلارد هارشی از دانشکدهٔ مک فرسون آزمایش های مواسان و راف را تکرار کرد و الماس مصنوعی را تولید نمود؛ آن نمونه هم اکنون در موزهٔ مک فرسون در کانزاس در معرض نمایش است. برخلاف گفته های مواسان، راف و هارشی، دیگر آزمایش کنندگان در تکرار عملیات هایشان ناکام بودند. قطعی ترین تلاش های تکرار توسط چارلز آلگرنون پارسونز انجام گرفتند. یک دانشمند و مهندس مشهور و شناخته شده با اختراع توربین بخار، حدود ۴۰ سال (۱۸۸۲–۱۹۲۲) از عمر خود و بخش قابل توجهی از شانس خود را صرف تلاش برای تکرار آزمایش های مواسان و آنای نمود و در ضمن فرایندهای خودش را نیز اقتباس کرد. پارسونز به روش دقیق و پر زحمت و ثبت نتایج روشمند خود معروف بود؛ تمام نمونه های منجر به نتیجه اش برای تحقیقات بیشتر توسط یک گروه مستقل نگهداری شده بودند. او تعدادی مقاله نوشت – برخی از اولین مقالات الماس HPHT – که در آن ها ادعای
ساخت الماس های کوچک را داشت. البته، در ۱۹۲۸، اجازه داد تا دکتر سی.اچ. دش مقاله ای را منتشر کند که در آن عنوان کرده بود به اعتقاد او تا آن تاریخ هیچ الماس مصنوعی (حتی الماس های مواسان و بقیه) ساخته نشده است. او گفت که اکثر الماس های ساخته شده تا آن روز بیشتر شبیه به اسپینل مصنوعی بوده اند. فرایند الماس GE. در ۱۹۴۱، توافقی بین شرکت های جنرال الکتریک (GE), Norton و Carborundum برای توسعه بیشتر الماس مصنوعی حاصل شده بود. آن ها قادر بودن که کربن را تا ۳۰۰۰˚C (5430 ˚F) تحت فشار ۳٫۵ گیگا پاسکال (510000 psi) برای مدت چند ثانیه گرم کنند. به زودی پس از آن، جنگ جهانی دوم پروژه را متوقف نمود. در ۱۹۵۱ در آزمایشگاه های اسکینکتادی شرکت GE از سر گرفته شد و یک گروه الماس فشار بالا شامل فرانسیس پی. باندی و اچ.ام. استرانگ شکل گرفت. تریسی هال و دیگران نیز مدت کوتاهی بعد به پروژه پیوستند. گروه اسکینکتادی سندان های الماسی طراحی شده توسط پرسی ویلیام بریچمن، که یک جایزه نوبل به خاطر تلاشش در ۱۹۴۶ گرفت، را بهبود بخشید. باندی و استرانگ اولین پیشرفت ها را حاصل نمودند، پیشرفت های بعدی توسط هال حاصل شد. تیم GE سندان های کاربید تنگستن ضمن
یک فشار هیدورلیکی استفاده کرد تا نمونه کربن دار نگهداری شده در ظرف کاتلینیت تحت فشار قرار بگیرد، ضمن اینکه شن حاصل با فشار از ظرف خارج و وارد واشر می شد. تیم در یک فرصت، ساخت الماس را ثبت نمود اما آزمایش به علت شرایط نامشخص ترکیب غیرقابل تکرار بود، و بعداً نشان داده شد که در آن از یک الماس طبیعی مثل یک دانه بذر استفاده شده است. هال به اولین ترکیب موفق تجاری الماس در ۱۶ دسامبر ۱۹۵۴ دست یافت و آن را در ۱۵ فوریهٔ ۱۹۵۵ اعلان نمود. مسیر عبور موفقیت آمیز او شامل یک ماشین فشار «کمربندی» بود که قادر بود فشارهایی بالاتر از 10 GPa (1.500.000 psi) و دماهایی بالای ۲۰۰۰˚C (3630˚F) ایجاد کند. ماشین فشار از یک ظرف پیروفیلیت که در آن گرافیت محلول در نیکل، کبالت یا آهن مذاب بود استفاده می کرد. این فلزها مثل «حلال کاتالیزگر» رفتار می کردند که هر دویشان کربن را در خود حل نموده و تبدیل آن به الماس را شتاب می بخشیدند. بزرگ ترین الماسی که او تولید کرد ۰٫۱۵ میلی متر (۰٫۰۰۵۹ اینچ) عرض داشت؛ خیلی کوچک بود و از نظر ظاهری برای کاربرد جواهری نامناسب بود اما به درد مواد ساینده صنعتی می خورد. همکاران هال قادر به تکرار کار او بودند و این
اکتشاف در مجله علمی نیچر منتشر شد. او اولین کسی بود که الماس مصنوعی را طی یک فرایند قابل تکرار، قابل تأیید مستند تولید کرد. او GE را در ۱۹۵۵ ترک کرد و سه سال بعد دستگاه جدیدی برای الماس مصنوعی ساخت – یک ماشین فشار چهارضلعی با چهار سندان – تا از نقض فرمان های امنیتی وزارت بازرگانی ایالات متحده بروی برنامه های ثبت اختراع GE اجتناب کند. هال جایزهٔ اختراع خلاقانهٔ انجمن شیمی آمریکا را به خاطر کارش برای الماس مصنوعی دریافت نمود. پیشرفت های بعدی. یک فرایند ترکیب جداگانهٔ الماس مصنوعی در ۱۶ فوریه ۱۹۵۳ در استکهلم توسط شرکت سوئدی جنرال الکتریک (ASEA)، یکی از شرکت های تولیدی الکتریکی مه در سوئد، به دست آمد. با تأسیس در ۱۹۴۹، ASEA تیمی از پنج دانشمند و مهندس به عنوان بخشی از پروژهٔ فوق محرمانهٔ ساخت الماس با کد QUINTUS استخدام نمود. تیم از یک دستگاه تقسیم کروی حجیم طراحی شده توسط بالتزار فن پلاتن و آندرس کمپ استفاده می کرد. فشار در دستگاه در مقدار تخمینی ۸٫۴ گیگا پاسکال تا یک ساعت نگهداری می شد. تعداد کمی الماس کوچک تولید شد ولی در اندازه یا کیفیت جواهری نبودند. این تلاش تا دهه ۱۹۸۰ گزارش نشده بود. در دهه ۱۹۸۰ میلادی، ی
ک رقیب جدید در کشور کره ظاهر شد، یک شرکت به نام الماس ایلجین؛ که توسط صدها شرکت چینی دنبال می شد. الماس ایلجین آشکارا در ۱۹۸۸ به ترکیب الماس دست یافت که توسط یک کارمند سابق کره ای GE از اسرار تجاری GE به سرقت رفته بود. بلورهای الماس مصنوعی با کیفیت جواهر اولین بار در ۱۹۷۰ توسط GE ساخته شد و در ۱۹۷۱ گزارش شد. اولین تلاش های موفقیت آمیز با لولهٔ پیروفیلیتی با بذرهایی از قطعات نازک و کوچک الماس در هر انتهای آن به نتیجه رسیدند. مادهٔ اولیهٔ گرافیت در مرکز و حلال فلزی (نیکل) بین گرافیت و بذرها قرار گرفتند. ظرف گرم می شد و فشار تا حدود ۵٫۵ گیگاپاسکال بالا می رفت. بلورها با جریان هایی از طرف مرکز به سمت انتهاهای لوله بزرگتر می شدند و با ادامهٔ فرایند بلورهای بزرگتری حاصل می شدند. در آغاز، یک فرایند رشد یک هفته ای سنگ های جواهری حدود ۵ میلی متری (۱ قیراط یا ۰٫۲ گرم) تولید نمود و شرایط فرایند نیز می بایستی تا جای ممکن پایدار می ماندند. الماس شنی سریعاً به جای ماده اولیه گرافیت قرار داده می شد تا کنترل بهتری روی شکل نهایی بلور وجود داشته باشد. اولین سنگ های جواهری به خاطر آلودگی با نیتروژن همیشه به رنگ زرد مایل به قهوه
ای بودند. وجود ناخالصی عادی بود، به خصوص نیکل های «صفحه ای شکل». حذف کامل نیتروژن از فرایند با اضافه نمودن آلومینیم یا تیتانیم سنگ های «سفید» بدون رنگ ایجاد نمود و ضمن حذف نیتروژن و اضافه کردن بور سنگ های آبی می ساخت. حذف نیتروژن، هم چنین، باعث کندی مرحلهٔ رشد می شد و کیفیت بلوری را کاهش می داد؛ بنابراین، معمولاً واکنش در حضور نیتروژن انجام می پذیرفت. اگرچه سنگ های GE و الماس های طبیعی به لحاظ شیمیایی مشابه بودند اما مشخصات فیزیکی شان یکسان نبود. سنگ های بدون رنگ دارای خاصیت قوی فلورسنس و فسفرسانس تحت نور ماورای بنفش با طول موج کوتاه بودند اما در مقابل امواج فرابنفش با طول موج بلند بی اثر می شدند. فقط جواهرهای آبی رنگ نادر این خواص را از خود نشان می دهند. برخلاف الماس های طبیعی، تمام سنگ های GE تحت پرتوهای ایکس فلرسانس زردرنگ قوی بروز می دادند. آزمایشگاه تحقیقاتی الماس د بیرز سنگ هایی تا ۲۵ قیراط (۵٫۰ گرمی) برای استفاده های تحقیقاتی ساخته است. شرایط پایدار HPHT تا شش هفته حفظ می شدند تا الماس هایی با کیفیت در این اندازه ساخته شوند. به دلایل اقتصادی، رشد اغلب الماس های مصنوعی وقتی که به جرم معادل ۱ قیراط (۲۰۰
میلی گرم) تا ۱٫۵ قیراط (۳۰۰ میلی گرم) برسند، خاتمه می یابد. در دهه ۱۹۵۰ میلادی، تحقیقی در شوروی سابق و ایالات متحده روی ساخت الماس با گرماکافت گازهای هیدروکربن در دمای نسبتاً کم ۸۰۰˚C آغاز گردید. این فرایند کم فشار به انباشت به روش تبخیر شیمیایی یا CVD معروف است. ویلیام جی. بنا بر گزارش ها به انباشت تبخیر الماس روی بسترهای الماس در سال ۱۹۵۳ دست یافت اما تا ۱۹۶۲ گزارش نشده بود. انباشت فیلم الماس نیز جداگانه توسط آنگوس و همکارانش در ۱۹۶۸ و توسط دریاگین و فدوسیف در ۱۹۷۰ تکثیر یافت. در حالیکه اورسول و آنگوس از الماس های بزرگ گران و تک بلور برای بستر استفاده می نمودند، دریاگین و فدوسیف موفق به ساخت فیلم های الماس روی موادی غیر از الماس (سیلیسیم و فلزات) شدند که منجر به پژوهشی بزرگ روی پوشش های ارزان قیمت الماس در دهه ۱۹۸۰ شد. فناوری های ساخت صنعتی. روش های متعددی برای ساخت الماس مصنوعی موجودند. روش اصلی در فشار و دمای بالا (HPHT) کار می کند و هنوز به علت کم هزینه بودن به طور گسترده ای به کار می رود. فرایند نیازمند دستگاه های فشار بالا که از صدها تن وزن برای تولید فشار 5 GPa در ۱۵۰۰˚C استفاده می کنند می باشد. روش
دوم از انباشت به روش تبخیر شیمیایی (CVD) استفاده می کند که یک پلاسمای کربن روی یک بستری می سازد که بر آن اتم های کربن انباشته می شوند تا الماس را شکل دهند. روش های دیگر شامل ترکیب های منفجر شونده هستند (با ایجاد نانوالماس های انفجاری) و محلول های گرافیتی به روش فراصوت. فشار بالا، دمای بالا. در روش HPHT، سه طرح اصلی فشار موجودند که برای تأمین فشار و دمای لازم برای تولید الماس مصنوعی به کار می روند: ماشین فشار کمربندی، ماشین فشار مکعبی و ماشین فشار تقسیم کروی (دستگاه BARS). بذرهای الماس در پایین دستگاه قرار داده می شوند. قسمت درونی دستگاه تا بالای ۱۴۰۰˚C گرم می شود و فلز حلال را ذوب می کند. فلز مذاب منبع کربن خلوص بالا را حل می کند و سپس به سمت بذرهای کوچک الماس منتقل می شود و آنجا حین آبکاری شدن، الماس مصنوعی بزرگی را شکل می دهد. اختراع اصلی GE توسط تریسی هال از ماشین فشار کمربندی استفاده می کند که در آن سندان های بالایی و پایینی میزان فشار را برای یک سلول داخلی استوانه ای فراهم می کنند. فشار داخلی به صورت شعاعی توسط یک کمربندی از نوارهای فولادی آبدیده محدود می شود. سندان ها هم چنین به عنوان الکترودهایی جریان
الکتریکی را به سلول فشرده شده راه می اندازند. تنوعی از ماشین های فشار کمربندی از فشار هیدرولیکی به جای کمربندهای فولادی استفاده می کند تا بتواند فشار داخلی را مهار کند. ماشین های فشار کمربندی هم چنان مورد استفاده قرار می گیرند اما آن ها هم اکنون در اندازه های بزرگتری از طرح های قبلی ساخته می شوند. نوع دوم طرح فشار ماشین فشار مکعبی است. یک ماشین فشار مکعبی شش سندان دارد که هم زمان فشار را بروی تمام رویه های یک حجم مکعبی شکل ایجاد می کند. اولین طرح ماشین فشار چند سندانی یک ماشین چهاروجهی بود که از چهار سندان برای همگرایی روی یک حجم چهاروجهی استفاده می نمود. ماشین فشار مکعبی پس از مدت کوتاهی از آن ساخته شد تا حجم را تا جایی که می توان فشار بپذیرد، افزایش داد. یک ماشین فشار مکعبی معمولاً کوچکتر از یک ماشین فشار کمربندی است و می تواند با سرعت بیشتری به فشار و دمای لازم برای ساخت یک الماس مصنوعی برسد. البته، ماشین های فشار مکعبی به راحتی قابلیت ساخت در ابعاد بزرگتر را ندارند؛ حجم تحت فشار را می توان با سندان های بزرگتری افزایش داد اما این کار میزان نیروی لازم را برای سندان ها تا که به همان فشار برسند، بالا می برد.
راه دیگر آن است که نسبت مساحت بر حجم مربوط به حجم تحت فشار را با استفاده از سندان های بیشتری که به یک جسم افلاطونی همگرا می گردند، مثل یک دوازده وجهی، کاهش دهیم. البته، چنین ماشین فشاری شکل پیچید ای خواهد داشت و ساخت آن سخت تر است. دستگاه BARS جمع و جورترین، کارآمدترین و اقتصادی ترین ماشین های فشار الماس ساز است. در مرکز یک وسیلهٔ BARS، یک «کپسول ترکیب» سرامیکی استوانه ای شکل تقریباً به اندازهٔ 2 cm3 وجود دارد. سلول داخل یک مکعب از جنس انتقال دهندهٔ فشار مثل سرامیک های پیروفیلیت قرار می گیرد که توسط سندان های داخلی ساخته شده از کاربید سیمانی (به عنوان مثال کاربید تنگستن یا آلیاژ سخت VK10) تحت فشار قرار می گیرند. حفرهٔ بیرونی ده وجهی توسط هشت سندان بیرونی فولادی تحت فشار قرار می گیرد. بعد از نصب، کل سیستم در یک بشکهٔ دیسک شکل با قطر حدود ۱ متر مستقر و قفل می شود. بشکه با روغن پر می شود تا با حرارت تحت فشار قرار بگیرد و فشار روغن به سلول مرکزی منتقل یابد. کپسول ترکیب توسط یک گرم کن گرافیتی هم محور حرارت داده می شود و دما توسط یک ترموکوپل اندازه گیری می گردد. انباشت به روش تبخیر شیمیایی. انباشت به روش تبخیر شیمی
ایی روشی است که در آن الماس را از یک مخلوط گازی هیدورکربنی می توان پرورش داد. از اوایل دهه ۱۹۸۰، این روش موضوع پژوهش ویژهٔ جهانی شده است. در حالیکه تولید بلورهای کریستال با کیفیت، فرایند HPHT را گزینهٔ مناسب تری برای کاربری های صنعتی اعلام می کند، انعطاف پذیری و سادگی تنظیمات مربوط به CVD محبوبیت پرورش CVD را در تحقیقات آزمایشگاهی نشان می دهد. مزیت های پرورش الماس CVD شامل توانایی به رشد دادن الماس در مناطق وسیع و بسترهای متنوع و کنترل خوب تر ناخالصی های شیمیایی و نتیجتاً خواص بهتر الماس ساخته شده است. برخلاف HPHT، فرایند CVD نیاز به فشارهای بالا ندارد زیرا که پرورش معمولاً در فشارهای زیر 27 kPa انجام می پذیرد. پرورش CVD به آماده نمودن یک بستر نیاز دارد تا مقادیر متغیر گازها را داخل اتاق تغذیه و انرژی زایشان کند. آماده سازی بستر شامل انتخاب یک مادهٔ مناسب و جهت کریستالوگرافی اش، پاک سازی آن معمولاً با پودر الماس که یک بستر غیر الماسی را تحریک کند و دمای بستر را (حدود ۸۰۰˚C) حین پرورش با مجموعه ای از اجراهای آزمایشی بهینه سازی نماید. گازها معمولاً دارای منابعی از کربن، معمولاً متان و هیدروژن با نسبت معمولی ۱ ب
ه ۹۹، هستند. هیدروژن ضروری است زیرا به صورت انتخابی کربن های غیر الماسی را سیاه قلم زنی می کند. گازها در اتاق پرورش با استفاده از توان ریزموج، یک رشتهٔ داغ، یک قوس الکتریکی، یک شعله جوشکاری، یک لیزر، یک پرتو الکترونی یا هر روش دیگری به رادیکال های آزاد و فعال شیمیایی خود یونیده می شوند. در حین پرورش، مواد اتاق توسط پلاسما سیاه قلم زنی شده و می توانند داخل ترکیب الماس در حال رشد شرکت کنند. به طور خاص، الماس CVD غالباً با سیلیسیم ناشی از پنجره های از جنس سیلیسیم دی اکسید اتاق پرورش یا بستر سیلیسیمی آلوده می شود. بنابراین، یا از پنجره های سیلیسیم دی اکسیدی اجتناب می شود یا از بستر دورتر قرار می گیرند. گونه های حاوی بور در اتاق، حتی در سطوح ردیابی خیلی پایین نیز برای پرورش الماس خالص نامناسب هستند. انفجار مواد منفجره. نانوبلورهای الماس (با قطر ۵ نانومتر) را می توان با انفجار مواد منفجرهٔ کربن دار خاصی در یک اتاق فلزی تشکیل داد. این نانوبلورها به «نانو الماس های انفجاری» معروف هستند. حین انفجار، فشار و دمای اتاق به قدر کافی بالا می رود تا کربن های حاصل از انفجار را به الماس تبدیل کند. با شناور شدن در آب، اتاق به س
رعت پس از انفجار سرد می شود تا مانع تبدیل الماس های تازه تولید شده به گرافیت پایدارتر شود. در نوعی دیگر از این روش، یک لوله فلزی پر شده با پودر گرافیت در اتاق انفجار قرار می گیرد. انفجار گرافیت را به میزان کافی گرم کرده و فشرده می کند تا به الماس تبدیل شود. محصول همواره مقادیر زیادی از گرافیت و شکل های دیگر کربن غیر الماس دارد و باید آن را در نیتریک اسید داغ به مدت طولانی جوشاند (حدود ۱ روز در ۲۵۰˚C) تا آن ها را در خود حل کند. پودر نانو الماس بازیابی شده در درجه اول کاربرد صیقلی دارد. به طور عمده ای در چین، روسیه و بلاروس تولید می شود و در اوایل دهه اول هزاره سوم میلادی در مقادیر عمده وارد بازار شده است. حفره زایی مافوق صوت. بلورهای میکرونی الماس را می توان از سوسپانسیون گرافیت در مایعی آلی در شرایط استاندارد دما و فشار به کمک حفره زایی مافوق صوت ترکیب کرد. بازده تولید الماس تقریباً ۱۰٪ وزن اولیه گرافیت است. هزینهٔ تخمین شدهٔ تولید الماس به این روش با مقدار روش HPHT قابل مقایسه است؛ کمال بلوری محصول به شکل قابل ملاحظه ای در روش فراصوت افتضاح است. این تکنیک نیازمند تجهیزات و فرایندهای نسبتاً ساده ای است اما فق
ط توسط دو گروه تحقیقاتی گزارش شده است و در سال ۲۰۱۲ هیچ استفاده صنعتی ندارد. متغیرهای متعدد فرایند مثل آمادگی پودر اولیهٔ گرافیت، انتخاب توان مافوق صوت، مدت زمان ترکیب و حلال هنوز به خوبی بهینه نشده اند و فقط دری برای موفقیت های احتمالی برای کارآمدی و کاهش هزینه های ترکیب فراصوتی باز شده است. مشخصات. از قدیم، نبود نواقص بلوری به عنوان مهم ترین مشخصهٔ یک الماس به شمار می رود. خلوص و کمال بلوری بالا الماس ها را شفاف و روشن می کنند در حالیکه سختی شان، پاشندگی (اپتیک)، (درخشش یا لوستر) و پایداری شیمیایی (مرتبط با کاربرد تجاری)، آن ها را تبدیل به یک سنگ جواهر محبوب می کند. رسانندگی گرمایی بالا نیز برای کاربری های فنی مهم است. این در حالیست که پاشندگی نوری بالا یک خاصیت ذاتی هر الماس است، خواص دیگر یک الماس به نحوهٔ تولید شدن آن بستگی دارد. تبلور. الماس می تواند یک بلور پیوستهٔ تنها باشد یا متشکل از چندین بلور کوچکتر(چند بلور). الماس های تک بلور بزرگ، شفاف و روشن معمولاً به عنوان جواهر به کار می روند. الماس چند بلوره (PCD) متشکل است از دانه های کوچک که با چشم غیر مسلح با جذب و شکست نور بالا به راحتی دیده می شوند؛ ب
رای جواهر بودن مناسب نیستند و کاربردهای صنعتی مثل ابزار استخراج از معدن و ابزار برشی دارند. الماس چندبلوره غالباً با اندازه متوسط (یا اندازهٔ دانه) بلورهای متشکل شده از آن ها معرفی می گردد. اندازه های دانه از چند نانومتر تا صدها میکرومتر موجودند و با عنوان های الماس «نانوبلور» و «میکروبلور»، به ترتیب، نام گذاری شده اند. سختی. اگر سختی را مقاومت در برابر خراشیدن که از ۱ (نرم ترین) تا ۱۰ (سخت ترین) بنابر مقیاس سختی موس درجه بندی می گردد، تعریف کنیم؛ الماس مصنوعی سخت ترین مادهٔ شناخته شده است. الماس درجه سختی ۱۰ (سخت ترین) در این مقیاس را دارد. سختی الماس مصنوعی وابسته به خلوص، کمال بلوری و جهت گیری آن است؛ سختی برای بلورهای خالص کم نقص جهت یافته در جهت [۱۱۱] (در امتداد طولانی ترین قطر شبکه الماس مکعبی) بیشتر است. الماس نانوبلور ساخته شده در پرورش الماس CVD می تواند ۳۰٪ تا ۷۵٪ سختی یک الماس تک بلور را داشته باشد پس سختی را می توان برای کاربری های خاصی کنترل نمود. برخی الماس های تک بلور و الماس های نانوبلور HPHT (اَبرالماس را ببینید) از تمام الماس های طبیعی شناخته شده سخت تر هستند. ناخالصی ها و محتویات. هر الماس