Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چگونه یک پسر بهتر بسازیم یک فیلم اختصاصی شبکه دیزنی، به کارگردانی پائول هوئن و نویسندگی جیسون میلند، محصول سال ۲۰۱۴ آمریکا است. چین آن مک کلین، کلی برگلند و مارشال ویلیامز از بازیگران اصلی این فیلم هستند. فیلم برداری این فیلم در تورنتو، انتاریو و دانشگاه تورنتو انجام شد. این فیلم اولین بار در ۱۵ اوت ۲۰۱۴ از شبکه دیزنی پخش شد، موزیک ویدئوی آریانا گرانده نیز قبل و بعد فیلم پخش شد داستان. دو نوجوان دبیرستانی، ناخواسته از یک نرم افزار نظامی، برای برنامه ریزی یک دوست پسر رباتیک استفاده می کنند. موسیقی. موسیقی این فیلم، توسط چین آن مک کلین و کلی برگلند تحت عنوان "چیزی واقعی" ضبط شد، و نسخه دیجیتالی آن توسط والت دیزنی رکوردز در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. ترانه. سابرینا کارپنتر - "برجسته" کلی برگلند و مارشال ویلیامز - "مثل یک آهنگ عاشقانه دوستت دارم" (سلنا گومز و کاور سکانس) چین آن مک کلین و کلی برگلند - "چیزی واقعی" بازخورد. اولین نمایش این فیلم از شبکه دیزنی باعث جذب ۴٬۶ میلیون مخاطب شد.
میکاوا مونوگاتاری ؛ یک کتاب در مورد توکوگاوا ایه یاسو است که توسط اوکوبو تاداتاکا نوشته شده است. انجامه این کتاب در سال ۱۶۲۲ نوشته شده است.
تودایکی ؛ یک کتاب در مورد توکوگاوا ایه یاسو است که احتمالاً توسط ماتسودایرا تاداآکی نوهٔ دختری ایه یاسو نوشته شده است. این کتاب در ۱۶۲۴–۱۶۴۴ نوشته شده است.
سونپوسیجی روکو یا سونپوکی ؛ یک کتاب در ارتباط با توکوگاوا ایه یاسو است که احتمالاً توسط گوتو شوزابورو یا هایاشی رازان نوشته شده است. این کتاب وقایع ۱۶۱۵–۱۶۱۱ را در بر می گیرد.
ابراهیم بن احمد مُستَملی بلخی (؟ - ۳۷۶ ه . ق/ ۹۸۶ م) محدث خراسانی در سدهٔ چهارم هجری بود. اثر مشهورش "معجم الشیوخ" نام دارد.
ابومحمد، ابراهیم بن احمد خُجَندی ملّقب به "برهان الدین" (۱۳۷۷–۱۴۴۷ق) ادیب، نویسنده و شاعر حجازی خراسانی اصل در نیمهٔ اول سده نهم هجری بود. «شرح الأربعین النوویة» از آثار اوست.
ابواسحاق، ابراهیم بن احمد غافقی (۱۲۴۳–۱۳۱۶م) (نسب:ابراهیم بن احمد بن عیسی بن یعقوب) زبان و قرائت شناس عربی اندلسی بود. در اشبیلیه زاده شد و از کودکی در سبته ساکن شد. ابن حجر عسقلانی نوشته که بزرگترین پیشوای علم لغت در روزگار خود در اندلس بود. او نویسندهٔ «شرح کتاب الجمل للزجاجی» است.
ابواسحاق، ابراهیم بن احمد رَقّی همچنین شهرت یافته به ابن معالی رَقّی، ملقب به "برهان الدین" (۱۲۴۹–۱۳۰۳م) فقیه حنبلی، ادیب، شاعر، محدث و پزشک عراقی در سدهٔ هفتم هجری بود. در رقه زاده شد و دربغداد دانش آموخت. در پزشکی سرآمد بود و نزد برزالی و شمس الدین ذهبی حدیث فراگرفت. سپس در دمشق استقرار یافت. نوشته هایی از او به جای مانده، مانند «أحاسن المحاسن»، «تفسیر القرآن» و «المواعظ».
ابراهیم بن احمد ایجی ملقب به "مجدالدین" (؟ -۱۳۰۰م) متکلّم ایرانی در سدهٔ هفتم هجری بود. از اهالی ایج، در استان فارس بود. «المطالع» در شرح "طوالع الأنوار" از قاضی بیضاوی دربارهٔ علم کلام و «معراج الوصول فی شرح منهاج الأصول» از آثار اوست. خیرالدین زرکلی ذکر کرده که نسخه های خطی این دو اثر را در کتابخانه چستر بتی دیده است.
ابراهیم بن احمد بن عبدالرحمان غَرناطی همچنین شهرت یافته به ابن عمارهٔ انصاری (۱۱۰۲–۱۱۸۳م) قاضی اندلسی در سدهٔ ششم هجری بود. در گرانادا زاده شد و همان جا پرورش یافت. ابتدا بر برخی نواحی گرانادا قضاوت برگرفت. سپس پس از آشوب هنگام برافتادن دولت به مایورکا رفت و ساکن آنجا شد. از او همچنین اثری به نام «الشروط» به جای مانده است.
ابراهیم بن احمد غانم مشهور به الرَّباش (؟ -۱۶۱۶م) جنگ افزارشناس اندلسی بود. کتاب «العز و الرفعة و المنافع، للمجاهدین فِ سبیل الله بالمدافع» را به زبان اسپانیایی نگاشت.
ابراهیم غانم یک کشتی گیر فرنگی کار مصری تبار اهل کشور فرانسه است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال طلا قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ و مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد. فعالیت حرفه ای. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳. غانم در وزن ۷۲ کیلوگرم کشتی فرنگی قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ بلگراد شرکت کرد، او در این مسابقات استویان کوباتوف از بلغارستان، ابراگیم ماگومادوف از قزاقستان و سلچوک کان از فرانسه را شکست داد و به فینال رسید. وی در فینال روبرت فریتش از مجارستان را شکست داد و مدال طلا را بدست آورد. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴. غانم در وزن ۷۲ کیلوگرم کشتی فرنگی قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ تیرانا شرکت کرد، او در این مسابقات هایک ملیکیان از ارمنستان، عبدالله علیف از ازبکستان و علی ارسلان از صربستان را شکست داد و به فینال رسید. وی در دیدار نهایی به اولوی گانیزاده از آذربایجان باخت و به مدال نقره رسید.
ابراهیم بن احمد حصکفی شهرت یافته به ابن ملا و ابن منلا (؟ -۱۶۲۳)، ادیب، شاعر و نویسنده شامی بود. اصالتاً از حصن کیفا، دیاربکر بود اما زاده و درگذشتهٔ حلب است. «حلبة المفاضلة فی المطارحة و المراسلة»، «أبکار المعانی المخدرة»، «اقتطاف شقائق النعمان» از آثار اوست.
ابراهیم بن احمد شیوی دسوقی (؟ -۱۷۹۰) پزشک و شاعر مصری در سدهٔ هجدهم میلادی بود. منظومهٔ شعری «معینة المعانی» را در ۲۰۰۰ بیت دربارهٔ علم پزشکی سرود و نظم آن را در سال ۱۲۰۴ق پایان برد. درگذشت او را حدوداً پس از نگارش این اثر می دانند.
ابراهیم صالح شُکْر (۱۸۹۲–۱۹۴۴) روزنامه نگار و نویسندهٔ عراقی بود. چندین روزنامه را نشر داد که همگی بازداشته یا به تعطیلی کشیده شد. به مناصب دولتی رسید و انقلاب رشید عالی گیلانی را حمایت کرد. پس از ناکامی گیلانی، از منصبش اخراج شد. مدیر کتابخانهٔ اوقاف عامه بود. بر اثر سل درگذشت. سه اثر او گردآورده و نشر شده است.
ابراهیم ادهم بن محمد امین الواعظ (۱۸۹۳–۱۹۵۸م) ادیب و حقوق دان عراقی بود. در حله زاده شد و در دیوانیه زیست. از دانشکدهٔ حقوق بغداد در سال ۱۹۴۴م فارغ التحصیل شد. نمایندهٔ حله در سال ۱۹۳۰–۱ بود. سپس رئیس دادگاه های موصل منصوب شد. همچنین رئیس باررسی کل دادگاه های عراق بود و مناصب چندی دیگر برگرفت.. «اسبوعیاتی (هفته های من)»، و «دیوان» از آثار نظم اوست. «المساجلات الموصلیه» و «الزباء» نیز از آثار اوست. در روزگار عثمانی، از آزادی خواهان عراقی بود.
ابواسحاق، ابراهیم بن اسماعیل اجدابی شهرت یافته به ابن اجدابی (؟ -۱۰۷۷م) زبان شناس و نویسندهٔ مغربی لیبیایی در سدهٔ پنجم هجری بود. شهرتش منسوب به اجدابیه در نزدیکی طرابلس است. «کفایة المتحفظ»، «العروض»، «علم الأنساب»، «الأزمنة و الأنواء» از آثار اوست.
در ریاضیات، تابعی از n متغیر، متقارن است اگر مقدار آن در هر n-تایی از آرگومان ها (جایگشت مختلف از n-تایی ها) یکسان باشد. بنابراین، اگر f ( x ) = f ( x 1 , x 2 , x 3 )، تابع می تواند روی همه متغیرهایش یا تنها روی (x1,x2)، (x2,x3) یا (x1,x3 ) نامتقارن باشد.
در میان ادیان جهان، دیدگاه ها در مورد خودارضایی بسیار متفاوت است. برخی از ادیان آن را به عنوان یک عمل معنوی مضر می دانند، برخی آن را از نظر معنوی مضر نمی دانند و برخی دیگر دیدگاه موقعیتی دارند. در میان این ادیان اخیر، برخی خودارضایی را در صورتی مجاز می دانند که به عنوان وسیله ای برای کنترل نفس جنسی یا بخشی از خودکاوی سالم استفاده شود، اما اگر با انگیزه هایی انجام شود که آن را اشتباه می دانند یا به خاطر عادت انجام می شوند، آن را مجاز نمی دانند. به عنوان مثال، فرقه های مسیحی دیدگاه متفاوتی در مورد خودارضایی دارند. امروزه، کاتولیک رومی (از جمله کاتولیک شرقی)، ارتدوکس شرقی و برخی از مسیحیان پروتستان، خودارضایی را گناه می دانند. بسیاری از کلیساهای پروتستان در شمال و غرب اروپا و برخی کلیساهای پروتستان در آمریکای شمالی و استرالیا/نیوزلند خودارضایی را گناه نمی دانند. به گفته بیورن کروندورفر، «سکس خوداروتیک به عنوان موجودیتی متمایز در میان گناهان جنسی تنها زمانی قابل تصور شد که خود مختار ظهور کرد». او در ادامه به لاکور اشاره می کند، «فقط پس از انقلاب فرویدی...یک تغییر فرهنگی بزرگ رخ داد. خودارضایی اکنون به عنوان یک فع
الیت بزرگسالانه، غیرآسیب شناسانه و لذت بخش ارزیابی می شود. از دهه ۱۹۵۰ شروع شد، در دهه ۱۹۶۰ با فمینیسم شدت گرفت و اوایل دهه ۱۹۷۰، با جنگ های جنسی بعدی و با جنبش جهانی همجنس گرایان در ربع آخر قرن، به عرصه سیاست جنسی و هنر در طیف گسترده ای از جامعه تبدیل شد...با توجه به این تغییر فرهنگی در سراسر طیف، حتی ارزیابی مجدد الهیات از خودارضایی به عنوان یک عمل جنسی مثبت امکان پذیر بود – هرچند، مسلماً، نادر بود.» یک مقاله "روانشناسی تودی" در سال ۲۰۱۶ بیان کرد که هر چه افراد مذهبی تر باشند، احتمال بیشتری دارد که تخیلات جنسی خود را محدود کنند، شریک جنسی کمتری داشته باشند، کمتر از پورنوگرافی استفاده کنند و مخالفت شدیدتری با استفاده از اسباب بازی های جنسی نشان دهند. ادیان ابراهیمی. خوانش غالب کتاب مقدس. اکثر محققان معتقدند که هیچ نسخه صریحی در کتاب مقدس در مورد خودارضایی وجود ندارد. کلمه خودارضایی هرگز به طور خاص در کتاب مقدس یا کتاب مورمون ذکر نشده است و همچنین هیچ اشاره ای بدون چالش واضح به خودارضایی وجود ندارد. عبارات مختلفی برای محکوم کردن یا تایید ضمنی خودارضایی ارائه شده است، اما دیگران آن را در می کنند؛ هیچ «محکومیت
واضحی برای خودارضایی وجود ندارد». داستان اونان در کتاب مقدس در طول تاریخ به خودارضایی و تحریم آن نسبت داده می شده اما عمل جنسی توضیح داده شده در این داستان، نزدیکی منقطع و نه خودارضایی است. هیچ حکم واضعی مبنی بر این که خودارضایی گناه باشد در کتاب مقدس نیست. تحریم عمل اونان بدین سبب بود که در زمان پیش از شکوفایی عمل تصور بر این بود که کودک در اسپرم مرد قرار دارد؛ همان گونه که گیاه در دانه گیاه. ایلون ان. راشکُو می گوید: «اینکه آیا خودارضایی در کتاب مقدس عبری، یک عمل جنسی منفی در نظر گرفته شده یا نه، مورد پرسش است.» و لاویان ۱۵:۱۶ «به انزال، و نه شرایط منتج به آن اشاره دارد.» جونز و جونز با استناد به دیدگاه جیمز آر جانسون در رابطه با خودارضایی در کتاب مقدس، می گویند: «خودارضایی یا احتلام بایستی به عنوان یک تجربه جنسی در تنهایی و با شرط پاکیزگی در نظره گرفته شود؛ نه یک مسئله اخلاقی.» مسیحیت. امروزه مسیحیان خودارضایی را گناه می دانند در کتاب مقدس آمده که :اول تسالونیکیان 3:4-8 اراده خدا این است که مقدّس باشید: خود را از بی عفتی دور نگاه دارید. هر یک از شما باید بداند که چگونه در پاکی و برازندگی، بدن خود را تحت تس
لّط نگاه دارد. کالوینیسم. کالوینیست ها به سبب ایمان محکمی که به آموزه های اخلاقی کتاب مقدس دارند، شهره اند. قطعاً «کلیساهایی که در سنت های کالوینیستی رشد کرده اند، استانداردهای رفتاری بالاتری دارند.» در سوئیس، خداشناسان کالوینیست، مایکل کورنوز، کارولینا کوستا، و جین چارلز بیچت، همگی اذعان می کنند که خودارضایی گناه نیست اگر با پورنوگرافی همراه نباشد. به همین صورت، مهم ترین کلیسای کالوینیست فرانسه، لوراتویر دو لوور، واقع در پاریس نیز بر این باور است که خودارضایی گناه نیست اگر به عنوان عملی عصیان گرانه علیه خدا یا اعتیادآور صورت نگیرد. در گزارشی به سال ۱۹۹۱ در مجله هیومن سکشوالیتی کلیسای پرزبیترین آمریکا اعلام داشت «کلیساها می بایست نگرش منفی شکل گرفته در طول تاریخ نسبت به مسئله خودارضایی را کنار گذاشته و آن را به مثابه یک عمل جنسی طبیعی بپذیرند.» با این حال کالوینیست ها مخالف «لمس جنسی» (شامل آمیزش جنسی بی دخول) میان زوج های ازدواج نکرده هستند؛ حتی اگر آن دو نامزد هم باشدند. چراکه این کار را گونه ای زنای غیر محصنه می دانند. متدیسم. کلیسای متحد متدیست موضع گیری رسمی ای در رابطه با خودارضایی ندارد. طبق عقائد کلیس
ای متحد در استرالیا: «خودارضایی بخش مهمی از کشف جنسی دوران کودکی و نوجوانی است. خودارضایی نباید به عنوان انگ در نظر گرفته شود.» مننیت ها. در مقاله ای به سال ۲۰۱۱ در مجلهٔ "مننیت کانادایی" آمده که آنابابتیست ها همواره در طول تاریخ نگرش منفی ای نسبت به سکس داشته اند اما «اما خودارضایی یک تجربه رایج جنسی در میان گروه های سنی، فرهنگی، جنسی و مجردها و متاهل هاست … جستن لذت در بدنی که خداوند به ما اعطا کرده بسیار خوب است … [اما] اگر این عمل کسی را از راه خدا دور کند، آن شخص برای رضای خدا نباید دیگر آن عمل را انجام دهد. با این حال ما باید بار گناهی را که این عمل در طول تاریخ با خود داشته را از آن برداریم.» (این مقاله همچنین بیان می کند که آنابابتیست ها می بایست متعهد شوند که از پورنوگرافی به دلایل گوناگون دوری کنند). اسلام. در مذهب سنی، باورهای متفاوتی پیرامون مجوز عمل خودارضایی () وجود دارد. این عمل جنسی، همچون دیگر اعمال جنسی خارج از ازدواج، در مذهب شیعه، حرام است با این مبنی که این عمل باعث می شود تمرکز فرد بر نماز از بین برود؛ و دت مخرب زیادی بر جا می گذارد. همچنین برخی از علمای اهل تشیع نظیر علامه حلی، خودارضای
ی به دست همسر و کنیز را نیز جزوی از استمناهای حرام می دانند. امام ملک اهل تسنن نیز خودارضایی را عملی حرام می داند. با این حال طبق نظر سه تن از امامان اهل تسنن، انجام خودارضایی اگر به منظور پیش گیری از ارتکاب به زنای محصنه باشد، جایز است. در اسلام حمام رفتن و بجا آوردن غسل جنابت پس از هر گونه خروج منی از بدن واجب است. شاهدان یهوه. شاهدان یهوه معتقدند که خودارضایی عادتی است که انسان را «به گونه ای ناپاکشی» و «فساد روانی» دچار می کند. کلیسای متحد خدا. طبق نظر کلیسای متحد خدا: «عشق جنسی برترین عشق میان زن و شوهر است و تنها در صورت استفاده از اندام های جنسی در این مورد است که خدا خشنود خواهد شد.» این کلیسا همچنین می گوید که طبق ۱ قرنتی ۶:۱۶٬۱۸، هر عمل جنسی خارج از ازدواج به شدت جزا داده خواهد شد و طبق متیو ۵:۲۷–۳۰ در نگاه کلیسا حتی سکس اندیشی کافی است تا کسی به این سبب گناه کار بدانند. این کلیسا اعضایش را به «در اختیارگیری و کنترل افکار و اعمالشان» توصیه می کند. ویکا. ویکا همچون دیگر ادیان، طیف گوناگونی از عقاید در رابطه با خودارضایی، از آزادی خواه گرفته تا محافظه کار دارد. عموماً ویکا غیرجزم گرا بوده و هیچ حکمی د
ر فلسفه این دین نیست که خودارضایی را منع کرده باشد. برعکس در اخلاقیات ویکایی، انسان مسوول هرگونه عمل جنسی است که مرتکب می شود. زردشتیگری. کتاب مقدس زرتشتیان یا "اوستا"، با تأکیدی که بر پاکیزگی جسمی دارد، ولی هیچ اشاره صریحی به عمل خودارضایی نکرده است. آیه ۲۶ تا ۲۸ فرگرد هشتم، بخش پنجم "وندیداد" به ممنوعیت "لواط" اشاره دارد. البته به گفتهٔ موبدان زرتشتی کتاب وندیداد از دیدگاه و نگرش اشوزرتشت بدور است چون در دین زرتشت و در نگرش پیامبر زرتشتیان هرکاری با دانش و علم روز حرام و حلال معلوم می شود یعنی اگر علم روز خود ارضایی را کاری بیهوده و نادرست بداند در آیین مزدیسنای هم نارواست.
نوکتورن شماره ۲۰ در دو دیز مینور، اپوس posth یکی از مشهورترین آثار فردریک شوپن، موسیقی دان برجسته لهستانی است. این اثر، بیست ویک سال پس از مرگ آفریننده اش منتشر شد و بخشی از نوکتورن های شوپن محسوب می شود.
شرکت نفت و گاز پرشیا یا شرکت توسعه صنعت نفت و گاز پرشیا شرکت شبه دولتی خدمات نفت و گاز ایرانی است، که در زمینه اکتشاف و توسعه میدان های نفت و گاز، ارائه خدمات حفاری، فنی، مهندسی و جانبی نفت و گاز، همچنین احداث خطوط لوله انتقال فعالیت می کند. شرکت پرشیا در سال ۱۳۸۴ تأسیس شد و در سال ۱۳۸۹ توسط گروه توسعه انرژی تدبیر از زیرمجموعه های گروه تدبیر (متعلق به ستاد اجرایی فرمان امام) خریداری شد. دفتر مرکزی این شرکت در تهران قرار دارد. شرکت نفت و گاز پرشیا در سال مالی ۱۳۹۴ بالغ بر ۷۰۰ میلیارد تومان درآمد کسب نمود و در رتبه ۱۲۸ از فهرست بزرگترین شرکت های ایران (منتشر شده توسط سازمان مدیریت صنعتی) قرار گرفت. در حال حاضر جعفر حجازی مدیرعاملی این شرکت را برعهده دارد. توسعه میدان نفتی یاران (قسمت شمالی) توسط شرکت نفت و گاز پرشیا از سال ۱۳۹۱ آغاز شد و ۱۳۹۵ به اتمام رسید. تحریم. در بیانیه وزارت خزانه داری آمریکا در تاریخ ۱۳ ژانویه ۲۰۲۱ تحریم «شرکت نفت و گاز پرشیا» که پیشتر تحریم شده بودند به روزرسانی شد. و این شرکت را همراه با ۳تن و ۱۵ نهاد جمهوری اسلامی در تازه ترین فهرست تحریم های خود قرار داد. در بیانیه وزارت خزانه داری آم
ریکا تأکید شده است که افرادی و نهادهای تحریم شده، به سرکوب سیستماتیک مخالفان، مصادره زمین و دارایی معترضان سیاسی، اقلیت های مذهبی و تبعیدی ها متهم شده اند. فعالیت ها. توسعه میدان های نفتی. توسعه میدان نفتی یاران (قسمت شمالی) توسط شرکت نفت و گاز پرشیا از سال ۱۳۹۱ آغاز شد و ۱۳۹۵ به اتمام رسید. تولید پمپ های فراز آوری مصنوعی درون چاهی(ESP). در شهریور ۱۴۰۱ با مشارکت و سرمایه گذاری شرکت توسعه صنعت نفت و گاز پرشیا و شرکت روسی سایوزخیم اکسپورت کارخانه ساخت پمپ های فراز آوری مصنوعی درون چاهی(ESP) افتتاح شد. استفاده از پمپ های فرازآوری در چاه های نفت یکی از روش های افزایش تولید نفت است. شرکت توسعه نفت و گاز پرشیا یکی از هشت شرکتِ ایرانی محسوب می شود که در فرایند تعیین صلاحیت شرکت های مستعد به منظور انجام فعالیت اکتشاف و تولید (E&amp;P) از سوی وزارت نفت، دارای صلاحیت می باشد.
کلود پوئل (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال موناکو اشاره کرد.
واندرلی لوکزامبورگو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوتافوگو، باشگاه ورزشی اینترناسیونال، و باشگاه فوتبال فلامینگو اشاره کرد.
ماریانو گارسیا رامون (؛ زادهٔ ) یک بازیکن و مربی فوتبال اهل اسپانیا بوده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال مادرید اشاره کرد. وی همچنین ۲ بازی برای تیم ملی فوتبال اسپانیا در کارنامه دارد.
جان توشاک (؛ زادهٔ ) یک بازیکن و مربی فوتبال اهل ولز است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سوانزی سیتی، باشگاه فوتبال کاردیف سیتی و باشگاه فوتبال لیورپول اشاره کرد. وی سابقه ۴۰ بازی در تیم ملی فوتبال ولز را در کارنامه دارد. توشاک در سال ۲۰۱۸ با عقد قراردادی سه ساله سرمربی گری باشگاه فوتبال تراکتور را برعهده گرفت و در ۲۶ شهریور ۱۳۹۷ استعفا داد.
دموکراسی (به انگلیسی: Democracy) شیوه ای از حکومت داری است که مردم در آن نقش پررنگی در تصمیمات مهم سیاسی و تعیین سرنوشت خود دارند. در این نوشتار، وجود یا عدم وجود این نوع از حکومت و همچنین چگونگی آن در تاریخ ایران پیش از اسلام(تاریخ ایران باستان) به بحث گذاشته می شود. نوشتار پیش رو، به ترتیب سلاسل پادشاهی ایران باستان سازماندهی شده و در هر یک، به شواهدی از نمونه های احتمالی انواع دموکراسی در آن دوران پرداخته می شود. ایرانیان اولیه. نظام غالب حکومتی در ایران پیش از اسلام، از نوع سلطنت موروثی (به انگلیسی: Monarchy) بوده‎ است. این نوع از حکومت، تفاوت های عمده ای با سیستم حکومت دموکراتیک دارد و بر خلاف نقش مؤثر مردم در نظام های سیاسی دموکراتیک، در نظام های مونارشی، حاکم تصمیم گیرنده نهایی است. با این وجود، در ایران باستان، نشانه هایی از وجود برخی از عناصر دموکراسی در ساختارهای حکومتی مشاهده می شود. قابل توجه است که در این دوران، هیچ یک از سیستم های حاکمیتی موجود، شرایط لازم برای ایجاد یک دموکراسی کامل را نداشته اند. به عبارت بهتر، دموکراسی در ایران باستان، به معنی امروزی و مدرن خود هرگز شکل نگرفته و تنها در مقاطع
ی از تاریخ، برخی از ویژگی های جزئی دموکراسی را به عاریه گرفته است. در آئین باستانی ایرانیان، بر شایسته سالاری در گزینش حاکمان تأکید شده است: پیامبر ایرانیان، زرتشت، به مردم توصیه می کرد به سخنان همه طرف ها گوش دهند تا بهترین آن ها را انتخاب کنند. او می گفت (یسنا ۳۰، بند ۲): «ای مردم، به دیگران گوش دهید و بهترین آن ها را انتخاب کنید، و آن ها را با اندیشه ای روشن و ژرف بسنجید. هر مرد و زنی باید خودش مسیر خوب و بد را انتخاب کند». باید خاطر نشان کرد که وی در این باره میان زن و مرد تفاوت و تبعیضی قائل نمی شد. در یسنا ۳۰، او می گوید: «به بهترین سخن و مشاوره گوش بسپارید، دربارهٔ آن ها با داوری روشنگرانه تأمل کنید. اجازه دهید هر فردی عقیده اش را با آن آزادی انتخابی که هر فردی باید در رخدادهای بزرگ داشته باشد، برگزیند». در تمدن های باستانی ایران در دوران پیش از حکومت هخامنشیان که لزوماً از آئین زرتشتی پیروی نمی کردند نیز، باریکه هایی از نور دموکراسی و حکومت مشارکتی به چشم می خورد. در ادامه این بخش از نوشتار، به شواهدی از وجود دموکراسی در تمدن های باستانی پیش از هخامنشیان پرداخته شده است. عیلامیان. عیلامی ها( تمدن عیلا
می ها) به عنوان یکی از قدرت های برجسته و تأثیرگذار در تاریخ ایران باستان مطرح بوده اند. افزون بر نوآوری هایی در زمینه های هنر و معماری، به احتمال زیاد، عیلامیان مبدع سیستم حکومت فدرال بوده اند؛ به طوری که حکومت مرکزی عیلامی ها متشکل از یک حکومت مرکزی و پنج پادشاهی زیر مجموعه ( کَسیته، گوتی، لولابی، سوسیانا و ایلام) بوده است. هر یک از این پادشاهی ها، خود، متشکل از چندین استان بوده که هر یک، فرمانروایی مستقل از سایر استان ها و تحت نظارت حاکم ایالت خود داشته اند. سیستم حکومتی فدرال، از نظر دموکراسی، در پله بالاتری از سیستم حکومت مرکزی یکپارچه قرار دارد چرا که در این سیستم، به تفاوت های فرهنگی و نژادی میان اقوام ساکن در یک سرزمین گسترده احترام گذاشته شده و هر یک از ایالات تا حدی در قانون گذاری متناسب با شرایط ویژه خود آزادی عمل دارند. مادها. مادها، برای نخستین بار در تاریخ، مفهوم دولت را ابداع و آن را عملی کردند. در سایه وجود حکومت، روابط میان افراد جامعه شکلی قانونمند به خود گرفت و آنان می توانستند برای ساماندهی به اختلافات خود به یک نهاد دولتی یکپارچه مراجعه کنند. پادشاه، در رأس این ساختار حکومتی قرار داشت و سا
یر سیاستمداران همگی تحت نظارت او فعالیت می کرند. ذیل حکومت مرکزی، چندین ایالت فدرال قرار داشت که این موضوع با توجه به وسعت بسیار و تنوع فرهنگی موجود در سرزمین مادها، ساختار قدرت را در برابر این تنوعات منعطف می ساخت. آن چه می تواند نشانه هایی از دموکراسی در ساختار حکومتی مادها تلقی شود، نخست، شیوه انتخاب پادشاه است؛ او در طی بحث و گفتگو در یک مجلس متشکل از بزرگان ماد برگزیده می شد. علی رغم آن که این روش تفاوت های بسیاری با شیوه انتخاب رییس کشور در یک ساختار حکومتی کاملاً دموکراتیک دارد، اما، می توان آن را قدمی به سوی تصمیم گیری مشارکتی در نظر گرفت. به علاوه، وجود دولت های کوچک مستقل (ایالات) زیرمجموعه حکومت مرکزی نشان از تمرکززدایی نسبی قدرت مطلق از دولت مرکزی و حرکت به سوی دموکراسی دارد. در نوشته های برخی از تاریخ نگاران یونان باستان نیز به ساختار حکومتی مادها و نشانه هایی از وجود مردم سالاری در آن دوران اشاره شده است: هخامنشیان. ساختار حکومتی هخامنشیان مشخصاً از نوع سلطنت مطلقه (به انگلیسی:Monarchy) بوده است و نشانه های یک نظام سیاسی دموکراتیک به ندرت در تمام طول حکومت آن یافت می شود؛ به گونه ای که مهم ترین
تصمیمات امور مملکتی همواره توسط شخص پادشاه گرفته می شده است. با این وجود، در بازه ی زمانی کوتاهی پس از درگذشت کوروش، نشانه هایی از وجود رغبت به تغییر نظام سلطنت به نظام دموکراسی در سطوح بالای حکومت یافت می شود و این موضوع، یکی از معدود نشانه های دموکراسی در حکومت چند صد ساله هخامنشیان است. پس از کشته شدن گئومات، شورایی متشکل از بزرگان هفت خانواده پارس به منظور تصمیم گیری درباره وضعیت آینده حکومت به گفتگو می نشینند. اوتانس _برادر کاساندان (همسر کوروش)_ یکی از این افراد بوده است. در طی بحث برای تعیین ساختار آینده حکومت، وی از ساختار سیاسی دموکراتیک دفاع می کند و بر لزوم اعطای حق برابر به همه مردم، نفی قدرت مطلق پادشاه، گسترش و توسعه ساختارهای اداری، تشکیل شوراهای عمومی و تصویب قانون با شرط تصویب همگانی تأکید می کند. علی رغم این که او به طور مشخص از واژه دموکراسی در سخنان خود استفاده نکرده است، اما، بنا بر مطالعات پژوهشگران بر اساس اسناد به جا مانده از گزارش های هرودوت، نه تنها دیدگاه او را دموکراتیک تلقی می کنند بلکه آن را نوعی بسیار رادیکال از دموکراسی می دانند. او چند ویژگی مشخص را برای نظام دموکراسی برشمرده
است که مهم ترین آنان عبارتند از: در آن بحث، اوتانس دربارهٔ ضررهای حکومت پادشاهی نیز سخن می گوید. او اشاره می کند که حکومت دموکراتیک هیچ یک از بی عدالتی های حکومت استبدادی را در خود ندارد. وی توصیه می کرد که مدیریت امور عمومی باید به همه ملت واگذار شود. وی حکومت دموکراسی را ذاتاً حکومتی عادلانه تر می دانست و در این باره می گفت: «حکومت افرادِ بسیار منصفانه تر از بقیه حکومت هایی است که دربارهٔ عدالت سخن می گویند» و معتقد بود که حکومت مردمی، حکومت میانه رو را تضمین می کند. برخی از پژوهشگران، پیشنهاد اوتانس برای تغییر نظام سیاسی را با هدف تغییر شکل سنتی حکومت در ایران و نقض سنت های موجود در جامعه آن زمان ایران می دانند. با این حال، می توان این گونه اذعان کرد که او بر آن بود تا به شیوه حکومتی پیشینیان خود بازگردد و به نوعی در پی برقراری مجدد ساختار حکومتی مشابه عیلامیان و مادها بود . (ساختار حکومت در دوران عیلامیان و مادها، به نسبت، خصیصه های بیش تری از یک نظام دموکراتیک را در مقایسه با پادشاهی هخامنشیان داشته است). با وجود تلاش های او برای تغییر نظام سلطنتی به یک نظام دموکراتیک، سایر اعضای شورای خانوادگان پارس با
نظر او موافق نبودند و بر ادامه حکومت پادشاهی تأکید می کردند و در نهایت، داریوش بزرگ، به عنوان چهارمین پادشاه هخامنشیان برگزیده شد. اشکانیان. برجسته ترین نشانه از وجود دموکراسی در دوران حکومت اشکانیان را می توان وجود پارلمانی به نام مِهستان دانست. به گزارش برخی پژوهشگران، مِهستان نخستین پارلمان رسمی در ایران بود. اولین جلسه مجلس مهستان در نوروز سال ۱۳۷ قبل از میلاد تشکیل شد که در آن مهرداد یکم، شاه وقت، شخصاً حضور داشت و اولین مصوبه این مجلس انتخابی کردن شاه بود. با وجود اختلافاتی میان چگونگی کارکرد و تعداد مجالس حکومتی موجود در آن دوران ، بر سر یک موضوع میان پژوهشگران اتفاق نظر وجود دارد: برخلاف دوران هخامنشیان، پادشاهان اشکانی از قدرت مطلق برخوردار نبودند و مجلس مِهستان تأثیر برجسته ای در تصمیمات مهم حکومتی داشته است. این مجلس، تأثیر پذیرفته از برخی شوراهای حکومتی دوران هخامنشیان و مجالس یونانی، متشکل از سران هفت خانواده بزرگ پارت، شاهزادگان، خردمندان، و مغان سراسر کشور بود. نکته درخور توجه آن که در این مجلس، تعداد روحانیون در اقلیت قرار داشت. برخی از پژوهشگران معتقد هستند که مجلس مهستان از اختلاط دو مجلس مغ
ستان (متشکل از روحانیون و خردمندان) و شورای سلطنتی (هفت خاندان بزرگ و شاهزادگان) به هنگام ضرورت گفتگو درباره امور مهم کشوری تشکیل می شده است. بدین ترتیب، به باور آنان، ایران اشکانی دارای سه مجلس برای تصمیم گیری در امور حکومتی بوده است. در اسناد موجود مربوط به تاریخ نگاران یونانی و رومی، از این مجلس با عنوان مُغستان و سِنا یاد شده است. با این حال، به باور حسن پیرنیا، نویسنده کتاب تاریخ ایران باستان: وظایف مهمی برای این مجلس در تاریخ ذکر شده است که برخی از آنان عبارتند از: گزارش شده که مهرداد سوم (54 تا 57 پیش از میلاد مسیح) در طول سلطنت کوتاه خود در سختگیری و اعمال خشونت و بی رحمی به اندازه ای زیاده روی کرد که سرانجام نظر مجلس مهستان برای نجات کشور اشکانی بر آن قرار گرفت که وی را از مقام پادشاهی برکنار کند و برادر وی ارد را به جانشینی وی به تخت سلطنت بنشاند. عزل پادشاه توسط این مجلس تحت شرایطی همچون خیانت به کشور، ضعف، جنون، بیماری سخت و از کار افتادگی اتفاق می افتاد. بدین ترتیب، می توان گفت که پادشاهی اشکانیان در مقایسه با هخامنشیان کمتر استبدادی بود و در آن پارلمانی وجود داشت که مسائل مهم کشور در آن حل و فصل