Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا به سیفلیس شده بودند. نگهبانان زندان، اعضاء تناسلی زنان مبتلا به سیفلیس را «نونِ مربادار» می نامیدند. به غیر از اثرات سیفلیس در بالغین، پزشکان واحد ۷۳۱ می خواستند بدانند که عوامل بیماری زا چه تأثیری بر خردسالان دارند. یک پرسنل «سپاه جوانان» که در واحد ۷۳۱ آموزش می دید، به خاطر می آورد که یک گروه از افرادی را که قرار بود تحت آزمایش های سیفلیسی قرار بگیرند، دیده است. «یک زن چینی با شیرخوارش و یک زن سفیدپوست روسی با یک دخترک چهار یا پنج ساله». این کودکان، به همان روشی که والدین شان آزمایش می شدند، تحت آزمایش قرار می گرفتند، که البته تأکید؛ بیشتر بر آن بود که طولانی بودنِ زمان درگیری با عفونت، چه تأثیری بر اثربخشی درمان ها دارد. کوتاه آنکه، تعدادی از کودکانی که در درون حصارهای این مرکز نظامی بزرگ شدند، به سیفیلیس مبتلا شدند. تجاوز جنسی و بارداری اجباری. زنان زندانی در این مرکز را وادار می کردند که برای مقاصد تحقیقاتی باردار شوند. به ویژه برایشان مهم بود که احتمالِ انتقال مستقیم از مادر به جنین، در دوران بارداری بررسی شود؛ مخصوصاً دربارهٔ بیماری سیفلیس که تصور می شد بر باروری تأثیر داشته باشد. برای محققان واحد ۷۳
۱ بسیار جالب بود که بدانند سیفلیس بر اعضای جنسی زنان چه تأثیری دارد و آیا جنین زنده می ماند یا خیر. با آنکه تعداد زیادی از نوزادان در اسارت به دنیا آمدند، هیچ مدرکی دالِ بر زنده بیرون آمدن زندانیان این مرکز، حتی کودکان، وجود ندارد. گمان می رود که زنان و کودکانِ زندانی را کشتند و حاملگی ها را [با سقط] پایان دادند. مردان زندانی را بیشتر در آزمایش های منفرد بکار می برند تا سایر متغیرها، بر روی نتایج آزمایش اثر منفی نگذارد. اما زنانِ زندانی را در آزمایش های میکروبی، جسمی و جنسی بکار می برند و از آن ها به عنوان بردگان جنسی استفاده می کردند. اعترافات زیر که مربوط به یکی از پرسنل نگهبانی واحد ۷۳۱ است، حقیقت ماجرا را به تصویر می کشد: «یکی از پرسنل پیشین مرکز به من گفت که قرار بود طبق برنامه، یک آزمایش انسانی انجام دهند، اما هنوز تا شروع آن، کمی زمان باقی بود. برای گذراندن وقت، با یکی از همکارانش، کلید را برداشته و به محل حبس زندانیان رفتند. در یکی از سلول ها، یک زن چینی بود. یکی از آنها، به زن مذکور تجاوز کرد. سپس درب سلول دیگری را گشودند. در آنجا، زن چینی دیگری بود که قبلاً برای آزمایش یخ زدگی استفاده شده بود و در ا
ین راه، تعدادی از انگشتانش را از دست داده بود و به دلیل قانقاریا، استخوان اندامش سیاه شده بود. وی تصمیم داشته که به آن زن هم تجاوز کند، اما متوجه می شود که از اندام تناسلیِ زن، چرک بیرون می زند. در نتیجه از تصمیمش منصرف شده، درب را قفل کرده و برمی گردند تا به کارشان برسند.» آزمایش های تسلیحاتی. از اسرا برای آزمایش انفجار نارنجک در فواصل مختلف آن ها استفاده می شد. شعله افکن ها را روی انسان های زنده آزمایش می کردند. زندانیان را به تیرک هایی می بستند و از آن ها به عنوان اهدافی برای بمب های میکروبی، شیمیایی و انفجاری استفاده می کردند. آزمایش های دیگر. برخی زندانیان را از آب و غذا محروم می کردند تا ببیند چقدر زنده می مانند. برخی دیگر را در اتاقک های پُرفشار قرار می دادند تا بمیرند و بعد بررسی کنند که ارتباط دما، سوختگی ها و زنده ماندن انسان چگونه است. اسرا را در داخل دستگاه های سانتریفوژ و تا دمِ مرگ می چرخاندند. تزریق خون حیوانات به انسان، تشعشع مقادیر مرگبار اشعه ایکس، در معرضِ مواد شیمیایی قراردادن در داخل اتاقک های گاز، تزریق آب دریا به افراد (برای آنکه ببیند آب دریا می تواند جایگزینی برای سرم نرمال سالین باشد
یا خیر)، زنده زنده سوزاندن و زنده به گور کردن، از دیگر آزمایش های این واحد پزشکیِ نظامی بود. سلاح های میکروبی. محققان ژاپنی، آزمایش هایی بر روی زندانیان با استفاده از میکروب های طاعون، وبا، آبله مرغان، بوتولیسم و غیره انجام دادند. این تحقیقات منجر به تولید «بمب های برگ ریزان باسیلی» و «بمب های حاوی کَک» شد که برای گسترش «طاعون خیارکی» در شهرهای چین بکار گرفته شد. پوستهٔ برخی از این بمب ها را در سال ۱۹۳۸، بنا به پیشنهاد «شیرو ایشی»، از جنس سرامیک ساخته بودند. این بمب ها، نیروهای ژاپنی را قادر می ساخت تا سیاه زخم، وبا، حصبه، اسهال خونی و کک های ناقل طاعون و سایر بیماری های مرگبار را، بر روی محصولات کشاورزی، چاه ها، مخازن آب و سایر مناطق پخش کنند. در زمان انجام این آزمایش ها، محققان لباس های مخصوص محافظتی می پوشیدند و قربانیان را در حینِ جان دادن نظاره و بررسی می کردند. غذاها و آذوقه های آلوده را با هواپیما در مناطق غیراشغالی چین می انداختند و خوراکی ها و تنقلات مسموم را بین افراد عادی پخش می کردند و نتیجه را، بررسی می کردند. در سال ۲۰۰۲ میلادی، شهر چانگدی چین که از کک های بیماری زا در آن پخش شده بود، میزبانِ ی
ک «نشست بین المللی جنایات جنگی با تسلیحات میکروبی» بود که در آن تخمین زده شد در جریان آن حملات، ۵۸۰۰۰۰ نفر از ساکنان آن کشته شدند. مورخ معاصر «شلدون هریس» اظهار داشته است که تعداد کشته شدگان، ۲۰۰۰۰۰ نفر بود. علاوه بر شهروندان چینی، ۱۷۰۰ ژاپنی در استان چجیانگ چین هنگام به کارگیری و آزمایشِ سلاح های میکروبی خود کشته شدند و این موضوع، مشکلات جدی و مهمی را که در نحوهٔ کاربرد سلاح و پراکندن میکروب ها وجود دارد، نشان می داد. در ماه های پایانی جنگ جهانی دوم، نقشهٔ حملهٔ میکروبی به شهر سن دیگو در ایالت کالیفرنیای آمریکا با استفاده از هواپیماهای کامی کازه، طرح ریزی شد. (عملیات شکوفه های گیلاس در شب) و قرار بود این عملیات در ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۵ انجام شود، اما ژاپن ۵ هفته قبل از اجرای آن، تسلیم شد. قربانیان/زندانیان. بنا به گفتهٔ «اَن شارپ ولز» در کتابش «از سیر تا پیاز جنگ جهانی دوم؛ نبرد علیه ژاپن» بیشتر قربانیان، چینی (از جمله آن هایی که به اتهام اوباش گری یا کمونیست بودن دستگیرشده بودند)، کره ای و روس بودند، گرچه ممکن است اُسرای اروپایی، آمریکایی و استرالیایی نیز در میانشان بوده باشند. اعضای ژاپنی واحد ۷۳۱ شهادت دادند که
بیشتر قربانیانی که بر رویشان آزمایش شد، چینی بودند و درصد کمی هم از اهالی شوروی، مغولستان، کره و همچنین تعداد اندکی از اُسرای جنگی متفقین بودند. حدود ۷۰ درصد از کشته شدگان کمپ پینگ فانگ چینی (شهروندان عادی و نیروهای نظامی) و نزدیک به ۳۰ درصدشان از شوروی بودند. بقیه از ساکنان جزایر اقیانوس آرام و آسیای جنوب شرقی، در دروان استیلای امپراتوری ژاپن و اندکی نیز از اُسرای جنگی متفقین بودند. رابرت پیتی (۱۹۸۹–۱۹۰۳) از نیروی دریایی ارتش سلطنتی، یکی از درجه داران ارشد متفقین بود که در این ایام، دفترچه خاطراتی مخفی داشت. نسخه ای از خاطرات کامل او در بایگانی های دفتر ملی بایگانی و مدارک آمریکا نگهداری می شود. خلاصه ای از این خاطرات در آرشیو ملی بریتانیا در لندن موجود است. موزه سلطنتی جنگ با وی گفتگویی در سال ۱۹۸۱ میلادی انجام داده است که نسخهٔ صوتی آن در بایگانی این موزه نگهداری می شود. لشکرها. واحد ۷۳۱، به ۸ لشکر تقسیم می شد: ساختمان ها و مراکز استقرار. مجتمع اصلی واحد ۷۳۱، شاملِ ۱۵۰ مجموعه ساختمان در ۶ کیلومترمربع بود. طراحی ساختمان ها به گونه ای بود که تخریب آن با بمباران هوایی دشوار بود. این مجتمع عظیم، چندین کارخانه
نیز در درون خود داشت. ۴۵۰۰ ظرفِ پرورشِ کک، ۶ مخزنِ بزرگِ تولید مواد شیمیایی و ۱۸۰۰ ظرفِ تولیدِ عوامل میکروبی در این مرکز وجود داشت و می توانستند ظرف چند روز، ۳۰ کیلوگرم باکتری ایجادکننده «طاعون خیارکی» تولید کنند. برخی ساختمان های اقماری واحد ۷۳۱ امروزه برای مقاصد صنعتی استفاده می شود. برخی دیگر هم مبدل به «موزهٔ جنایات جنگی» شده و برای بازدیدِ عموم باز است. توکیو. یک مرکز تحقیقات و یک دانشکدهٔ پزشکی متعلق به واحد ۷۳۱، در منطقهٔ شینجوکو در توکیو واقع شده بود. در سال ۲۰۰۶ میلادی، «تویو ایشی» - پرستاری که در دوران جنگ در این دانشکدهٔ پزشکی کار می کرد - فاش ساخت که کمی پس از «تسلیم ژاپن در جنگ جهانی دوم»، در دفن اجساد قربانیان یا دفن قطعات بدن آن ها در زمین این دانشکده، همکاری داشته است. در پاسخ به این ادعا، «وزارت بهداشت ژاپن» در فوریه ۲۰۱۱ میلادی، اقدام به حفاری و جستجوی زمین آن مکان نمود. چین درخواست کرد که در صورت یافتن هرگونه بقایای انسانی، از آن نمونه برداری دی ان ای شود؛ اما دولت ژاپن که هرگز به طور رسمی، انجامِ هرگونه خشونت و عمل غیرانسانی توسط واحد ۷۳۱ را نپذیرفته است؛ این درخواست را رد کرد. گوانگ ژو.
«واحد ۸۶۰۴» که از واحدهای تابعهٔ «واحد ۷۳۱» بود و توسط «ارتش ژاپن در جنوب چین» اداره می شد؛ در گوانگ ژو قرار داشت. آزمایش های انسانی این مرکز مشتمل بر محرومیت اسرا از آب و غذا و بررسی تیفوس منتقله با آب بود. بر اساس اعتراف های صورت گرفته پس از جنگ، این مرکز، مکانِ اصلیِ پرورشِ موش صحرایی برای واحدهای پزشکی بود که از آن برای آزمایش های تجربی در انتقال «طاعون خیارکی» استفاده می شد. واحدهای تابعه. واحد ۷۳۱، بخشی از «دایرهٔ پیشگیری بیماری های اپیدمیک و تصفیهٔ آب» بود که به طور معمول، با تأمین آب و بیماری های مسری سر و کار داشت. تسلیم شدن و مصونیت قضایی. آزمایش های و تحقیقات این مرکز تا پایان جنگ ادامه داشت. ایشی از ماه مه ۱۹۴۴ میلادی بر آن بود تا سلاح های میکروبی اش را جنگ اقیانوس آرام بکار برد؛ اما درخواست او بارها با بی اعتنایی رد شد. از بین بردن شواهد. با ورودِ ارتش سرخ اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی در سال ۱۹۴۵ میلادی، واحد نظامی ۷۳۱ با عجله، مکان را ترک و پرسنل و خانواده هایشان به ژاپن فرار کردند. ایشی به تمامی افراد و کارکنان دستور داد «راز را با خود به گور ببرند» و تهدید کرد که اگر چیزی بگویند، به سراغشان خ
واهند آمد و آن ها را از پرداختن به هرگونه شغل یا امور عام المنفعه در ژاپن منع کرد. تعدادی ویال پتاسیوم سیانید نیز در اختیار کارکنان قرار داده بودند تا در صورت اسارت، از آن [برای خودکشی] استفاده کنند. تعداد اندکی از کارکنان باقی مانده در محل، در روزهای آخر جنگ، ساختمان ها را منفجر کردند تا شواهد فعالیت هایشان در آن مرکز از بین برود؛ اما بیشترِ این مجتمع های ساختمانی آنچنان محکم و خوب ساخته شده بود که تقریباً به طور کامل، سالم باقی ماند. اعطای مصونیت قضایی توسط آمریکا. در میان اشخاصی که پس از تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی در آن کشور بودند، سرهنگ دوم «مورِی سندرز» بود که با ناو آمریکایی «اِستِرجـِس» به آنجا آمده بود و میکروب شناسی مشهور و عضو «مرکز تسلیحات میکروبی ارتش آمریکا» بود. مأموریت او، تحقیق دربارهٔ فعالیت های تسلیحاتی بیولوژیک ژاپن بود. وقتی او به ژاپن آمد هیچ گونه اطلاعی از واحد ۷۳۱ نداشت. سندرز ژاپنی ها را تهدید کرد که در صورتِ عدم همکاری و افشایِ اطلاعات مربوط به تسلیحات بیولوژیک شان، پای روس ها را به ماجرا باز خواهد کرد. ژاپنی ها از این موضوع واهمه داشتند و نمی خواستند سیستم قضایی روسیه درگیر ماجرا
شود. فردای آن روز، سندرز جزوه ای را دریافت کرد که در آن به فعالیت های بیولوژیک ژاپن اشاره شده بود. سندرز این اطلاعات را نزدِ ارتشبد داگلاس مک آرتور برد که فرمانده نیروهای ائتلافی و مسئول بازسازی ژاپن در دوران اشغال آن توسط متفقین بود. او در خفا با جاسوسان ژاپنی بر سر معامله ای به توافق رسید: در ازای افشایِ جزئیات تحقیقات و آزمایش های انجام شده روی انسان به آمریکا (و نه دیگر نیروهای متفقین)، به فرمانده واحد ۷۳۱ و پزشکان و محققان آن، توسط آمریکا مصونیت قضایی داده می شد. مسئولان آمریکایی به دقت فعالیت های پرسنل «واحد ۷۳۱» را زیر نظر داشتند و حتی نامه های آنان را می خوانند و سانسور می کردند. آمریکایی ها معتقد بودند که این اطلاعات ارزشمند است و به هیچ وجه مایل نبودند به دست سایر کشورها، به ویژه اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی، بیفتد. بدین ترتیب در «دادگاه جنایات جنگی توکیو»، تنها یک مورد از آزمایش های ژاپنی ها، آن هم تزریق «سرم سمی» به یک شهروند چینی مطرح شد، که تازه این مورد هم، بنا به تحریک و تلاش های «دیوید ساتون»، دستیار دادستان چین انجام پذیرفت. وکلای مدافع ژاپنی ها گفتند این ادعا، مبهم و تأیید نشده است و بدین
ترتیب به دستور رئیس دادگاه نظامی، «ویلیام وِب»، به دلیل فقدان مدرک کافی، از دستورِ کارِ دادگاه خارج شد. این موضوع دیگر توسط دیوید ساتون که احتمالاً از فعالیت های واحد ۷۳۱ بی خبر بوده، پیگیری نشد. عقیده بر آن است که اشارهٔ او به این واحد نظامی در جریان دادگاه نیز، تصادفی بوده است. دادرسی های مجزا در شوروی. با آنکه اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی در محافل عمومی دربارهٔ «دادگاه جنایات جنگی توکیو» سکوت کرده بود، اما ۱۲ فرمانده ارشد و دانشمند ژاپنی را که خودشان در «واحد ۱۶۴۴» در نانجینگ و «واحد ۱۰۰» در چانگچون دستگیر کرده بودند؛ در «دادگاه جنایات جنگی خاباروفسک» محاکمه کردند. از افرادی که در اینجا به دلیل جنایات جنگی و از جمله سلاح های میکروبی محاکمه شدند می توان به ارتشبد «اُتوزو یامادا»، فرماندهٔ ارتش یک میلیونی نفری ارتش کوانتونگ در منچوری اشاره کرد. این محاکمه در شهر خاباروفسک و در دسامبر ۱۹۴۹ انجام گرفت و یک متنِ ناکامل اما طولانی از مکالمات دادگاه، توسط نشریات خارجی زبان مسکو در سال آینده و به زبان های گوناگون، ازجمله انگلیسی منتشر شد. دادستان اول شوروی در این دادگاه «لو اِسمیرنُف» بود که در عین حال یکی از داد
ستان های ارشد دادگاه نورنبرگ هم بود. این دادگاه، فرمانده «واحد ۷۳۱» و پزشکان آن را هم بین ۲ تا ۲۵ سال به کار اجباری در اردوگاه های کار و اصلاح در سیبری محکوم کرد. ایالات متحده آمریکا این دادگاه را به رسمیت نشناخت و آن را «پروپاگاندای کمونیست ها» نامید. پس از جنگ جهانی دوم، اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی با استفاده از مدارک بدست آمده از «واحد ۷۳۱» در منچوری، یک مرکز تسلیحات بیولوژیک در شهر «سوردلوفسک» (یکاترینبورگ فعلی) تأسیس کرد. پس از جنگ جهانی دوم. همان طور که پیش تر اشاره شد، مسئولان آمریکایی به پرسنل واحد ۷۳۱ مصونیت قضایی داده و آن ها را آزاد گذاشتند. یکی از درجه داران «واحد ۱۶۴۴»، «ماسامی کیتائوکا»، از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۶ میلادی، در حین کار برای «مؤسسهٔ ملی علوم بهداشتی ژاپن» به آزمایش های اجباری بر روی ژاپنی ها ادامه داد. او زندانیان ژاپنی را با «ریکتزیا» و بیماران روانپزشکی را به «تیفوس» آلوده می کرد. بحث ها و پوشش رسانه ای در ژاپن پس از اشغال. مجادلات مربوط به «واحد ۷۳۱» در ژاپن در دههٔ ۱۹۵۰ میلادی و پس از پایان حضورِ آمریکا در خاک آن کشور آغاز شد. در سال ۱۹۵۲، آزمایش های انسانی انجام یافته در «بیمارستان
کودکان شهرناگویا» را که منجر به یک مورد مرگ شد، به طور آشکار به اعضاء پیشین «واحد ۷۳۱» نسبت دادند. در سال های بعدی، روزنامه نگاران بدگمان شدند که قتل هایی را که دولتِ ژاپن به گردنِ «سادامیچی هیراساوا» انداخت، در واقع توسطِ پرسنل «واحد ۷۳۱» انجام شده بود. در سال ۱۹۵۸، نویسنده ژاپنی «شوساکو اِندو» کتابی با نام «دریا و شرنگ» دربارهٔ آزمایش های پزشکی بر روی انسان منتشر کرد که گمان می رود بر پایه رویدادهای واقعی نوشته شده باشد. نویسندهٔ دیگری به نام «سه ایچی موریمورا» کتاب های «شکم بارگی ابلیس» (۱۹۸۱) و «دنبالهٔ شکم بارگی ابلیس» (۱۹۸۳) را منتشر کرد که مقصود اصلی آن ها، افشای عملیات «واحد ۷۳۱» بود؛ اما به خطا، این واحد را با «واحد ۱۰۰» اشتباه گرفت و عکس های غیرمرتبطی هم با واحد ۷۳۱ در آن ها چاپ کرد که سبب شد، صحت و دقتِ مفاد کتابش زیر سؤال برود. همچنین در سال ۱۹۸۱ میلادی، نخستین اعتراف مستقیم دربارهٔ زنده شکافی انسان در چین، توسط جراح ارتش ژاپن «کِن یوآسا» انجام گرفت. پس از آن، اعترافات مبسوط فراوانی در میان ژاپنی ها پدیدار گشته است. فیلم مستند «عفریته های ژاپنی» در سال ۲۰۰۱ میلادی، به مصاحبه با ۱۴ پرسنل واحد ۷۳۱ م
ی پردازد که توسط نیروهای چینی دستگیر شده و بعدها آزاد شدند. واکنش های رسمی دولتی در ژاپن. در پایان حضور متفقین در ژاپن، دولت این کشور، بارها بخاطر خطِ مشیِ پیش ازجنگِ خود، عذرخواهی کرده است؛ اما عذرخواهی های اَخص و پرداختِ غرامت، باید بر پایهٔ تعیین و پذیرش وقوع جرم توسط هر دو طرفِ درگیر بوده و مدارک مستدل کافی نیز در دست باشد. دربارهٔ اعمال «واحد ۷۳۱»، یک مشکل عمده وجود داشت و آن هم این بود که برخلاف «آزمایش های انسانی رژیم نازی» که توسط ایالات متحده آمریکا محکوم شد، افکار عمومی، با فعالیت های این واحد تنها به واسطهٔ اعترافات پراکنده و داوطلبانهٔ برخی کارمندان پیشین واحد ۷۳۱ آشنا شده اند و این گونه اعترافات از لحاظ حقوقی، بدرد تعیین غرامت نمی خورد. مدارک قوی و مستند فعالیت های این واحد نظامی، به طور پنهانی به دست آمریکایی افتاد و طبیعتاً نه آمریکا و نه ژاپن حاضر نیستند که این موضوع را بپذیرند. کتاب های درسی تاریخ در ژاپن، معمولاً اشاراتی به «واحد ۷۳۱» دارند؛ اما به همان دلایل یادشده، به شرح ادعاهای مطرح دربارهٔ اعمال آن نمی پردازند. مورخ ژاپنی «سابورو ئیه ناگا»، در کتاب «تاریخ نوین ژاپن»، بر پایه اعترافات اف
سران ژاپنی، شرح دقیقی از کارهای آن ها داده است. «وزارت آموزش و پرورش» با این استدلال که اعترافات انجام شده مکفی نیست، تلاش داشت تا بخش های مذکور را پیش از تدریس در مدارس، از کتاب حذف کند. «دادگاه عالی ژاپن» حکم داد که اعترافات صورت پذیرفته مکفی است و اقدام به حذف آن، ناقضِ آزادی بیان است. در سال ۱۹۹۷ میلادی، وکیل بین المللی، «کونن تسوچیا» یک دادخواستِ «دادخواهی سنخی» علیه دولت ژاپن تنظیم نمود و با استناد به مدارکی که توسط پروفسور «ماکوتو یوئدا» از «دانشگاه ریکیو» ارائه شده بود، بابت اعمالِ «واحد ۷۳۱»، درخواستِ غرامت نمود. تمامی دادگاه های ژاپن این دادخواست را بی پایه و اساس قلمداد کردند. هیچ یافتهٔ روشنی مبنی بر حقیقت داشتن آزمایش های انسانی یافت نشد، ولی دادگاه اعلام نمود تعیینِ غرامت، باید توسط معاهده های بین المللی انجام شود و وظیفهٔ دادگاه های کشوری نیست. در ماه اکتبر ۲۰۰۳، یک عضو «مجلس سفلا» از دولت ژاپن در این باره، پرس و جو نمود. نخست وزیرِ وقتِ ژاپن جونیچیرو کویزومی پاسخ داد که دولت کنونی، هیچ مدرکی از فعالیت های «واحد ۷۳۱» در دست ندارد، اما دولتش به اهمیت این موضوع واقف است و در صورت یافتن هرگونه مدر
کی در آینده، آن را منتشر خواهد کرد. در خارج از ژاپن. فیلم ها. چندین فیلم در مورد اعمال وحشیانهٔ واحد ۷۳۱ تاکنون ساخته شده است.
اصلاح ارضی، اصلاح زمین ها، اصلاح اراضی یا اصلاحات اراضی گونه ای از اصلاحات کشاورزی است که شامل تغییر قوانین، مقررات یا مناسبات مربوط به نحوه مالکیت زمین به ویژه زمین های کشاورزی است. اصلاحات ارضی شامل یک بازتوزیع اموال توسط دولت یا نهاد تحت حمایت دولت، برای زمین های کشاورزی است. اصلاحات ارضی می تواند به انتقال مالکیت از طبقه قدرتمندتر به ضعیف تر اشاره داشته باشد، مانند انتقال مالکیت از فئودال ها یا اشراف و زمینداران بزرگ به مالکیت فردی برای کسانی که در زمین ها کار می کنند. چنین انتقال مالکیتی ممکن است همراه یا بدون غرامت باشد. غرامت ممکن است از مبلغی نمادین تا ارزش کامل زمین متفاوت باشد. اصلاحات ارضی همچنین ممکن است انتقال زمین از مالکیت فردی - حتی مالکیت دهقانی در زمین های کوچک - به مزارع جمعی دولتی باشد. همچنین در زمان و مکان های دیگر می تواند دقیقاً عکس آن باشد یعنی تقسیم مزارع جمعی دولتی به خرده مالک ها. با این حال، ویژگی مشترک همه اصلاحات ارضی، اصلاح یا جایگزینی ترتیبات سازمانی موجود حاکم بر مالکیت و استفاده از زمین است؛ بنابراین، در حالی که اصلاحات ارضی ممکن است ماهیتی رادیکال داشته باشد، مانند انتقال ز
مین در مقیاس بزرگ از یک گروه به گروه دیگر، اما همچنین می تواند کمتر چشمگیر باشد، مانند اصلاحات نظارتی با هدف بهبود اداره زمین. با این وجود، هر گونه تجدید نظر یا اصلاح قوانین زمین یک کشور همچنان می تواند یک فرایند شدیداً سیاسی باشد، زیرا اصلاح سیاست های زمین در خدمت تغییر روابط درون و بین جوامع و همچنین بین جوامع و دولت است؛ بنابراین، حتی اصلاحات ارضی و اصلاحات قانونی در مقیاس کوچک ممکن است در معرض بحث یا درگیری شدید باشد. اصلاحات ارضی در ایران. در مرحله نخست تعیین شد که هیچ مالکی بیش از یک ده شش دانگ یا شش دانگ زمین در چند ده مختلف نداشته باشد. دولت زمین های مازاد بزرگ مالکان را خریداری و بخش هایی که دارای زارعان صاحب نسق بودند را به صورت اقساطی به آن ها فروخته و زمین های بلاکشت باقی مانده تحت عنوان اراضی دولتی در اختیار دولت قرار می گرفت. با فروش سهام کارخانجات دولتی ترتیب باز پرداخت بهای زمین ها به مالکان فراهم گردید. در مرحله دوم صاحبان زمین های استیجاری می باید یا به تقسیم درآمد حاصل از اجاره بپردازند یا بر اساس قراردادهای اجاره، زمین ها را به زارعان بفروشند. به عبارت دیگر مالکان موظف شدند که یا ملک کشاور
زی خود را برای سی سال به کشاورزان اجاره نقدی دهند یا آن را با توافق بدان ها بفروشند. بدین ترتیب حداکثر مالکیت زمین ها در دست یک مالک بسیار محدود شد. املاک موقوفه عام نیز بر اساس درآمد آن زمین به اجاره درازمدت ۹۹ ساله به کشاورزان واگذار گردید. درباره موقوفات خاص، متولیان مجبور به فروش آن ها به دولت و تقسیم آن بین کشاورزان شدند. اصلاحات ارضی نخستین بار در آذربایجان غربی و کردستان شکل گرفت. ایل های بزرگ کرد ناچار به واگذاری اراضی خود شده اند.
سومبات هاکوپیان با نام شناسنامه ای سومبات هاقوپیانس تازه کند (زاده در تبریز)، از صنعتگران و کارآفرینان ایرانی ارمنی تبار است. او بنیان گذار شرکت هاکوپیان و از دریافت کنندگان نشان امین الضرب است. تحصیلات. سومبات هاکوپیان در تبریز متولد شده است و دانش آموختهٔ آکادمی مولر آلمان در رشتهٔ طراحی مد است. او استاد رشته طراحی در دانشگاه هنر تهران است. فعالیت ها. سومبات هاکوپیان در جوانی وارد عرصه پوشاک شد و در ابتدا یک کارگاه کوچک تأسیس نمود. او در سال ۱۳۴۹ شرکت واحد صنعتی پوشاک هاکوپیان را بنیان گذاری نمود و با گسترش تدریجی، آن را به یکی از مجهزترین کارخانه های تولید پوشاک تبدیل کرد. امروز هاکوپیان به یکی از موفق ترین فعالان عرصه پوشاک در ایران تبدیل شده است. سومبات هاکوپیان هم اکنون به عنوان مدیر عامل، عضو و رئیس هیئت مدیره در شرکت واحد صنعتی پوشاک هاکوپیان فعالیت می نماید و در ایران به عنوان بنیان گذار تحول در مد و صنعت پوشاک ایران شناخته می شود. سومبات هاکوپیان در عرصه روزنامه نگاری نیز فعالیت داشت و مدتی در دهه ۱۳۵۰ (خورشیدی) نشریه ای با موضوع طراحی منتشر می کرد.
نماینده بلندپایه فرانسه برای سوریه و لبنان یا کمیسرهای عالی فرانسه در شام یا کمیساریای عالی فرانسه در شام (به عربی: ؛ به فرانسوی:haut-commissaires de France au Levant)، طبق مادهٔ بیست و هشتم پیمان جامعه ملل در تاریخ ۲۵ آوریل ۱۹۲۰ سوریه و لبنان تحت الحمایهٔ فرانسه شد و این تحت الحمایگی تا سال ۱۹۴۶ ادامه یافت. نمایندهٔ فرانسه در سوریه و لبنان با نام "کمیسر عالی در سوریه و لبنان" شناخته می شد. این منصب پس از سال ۱۹۴۱ با عنوان نماینده کل شناخته شد.
تک تیرانداز () یک فیلم نوآر سیاه و سفید به کارگردانی «ادوارد دمیتریک» است که بر پایهٔ داستانی از «اِدنا آنهالت» و «ادوارد آنهالت» ساخته و در سال ۱۹۵۲ منتشر شد. این فیلم در بیست و پنجمین دورهٔ جوایز اسکار در سال ۱۹۵۲، نامزد دریافت جایزه اسکار «بهترین داستان فیلم» گردید. همچنین این فیلم، نخستین فیلمی است که «ادوارد دمیتریک» پس از تبعید و محکومیتش در دوران مک کارتیسم، کارگردانی نمود. او در این دوران، در دادگاه «کمیته بررسی فعالیت های ضدآمریکایی» حاضر شد، اما به چیزی اعتراف نکرد و به همین سبب، و نیز به دلیل توهین به کنگرهٔ آمریکا، محکوم و زندانی گردید و نامش به «فهرست سیاه ۱۰ نفرهٔ هالیوود» اضافه شد. سپس در آوریل ۱۹۵۱، نظرش برگشت و ضمن اعتراف به حضورش در حزب کمونیست، نام تعدادی از همکارانِ چپ گرای خود را نیز فاش کرد. سپس برای مدتی، به یک تبعید سیاسی کوتاه در انگلستان رفت و پس از آن، استنلی کریمر، از او برای کارگردانی این فیلم دعوت نمود؛ به شرط آنکه در فیلمش از آدولف منژو استفاده کند که یکی از سرسخت ترین تقبیح کنندگان و منتقدان کمونیسم در «کمیته بررسی فعالیت های ضدآمریکایی» بود.
کیم مین-وو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال، و ورزشکار اهل کره جنوبی است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است.
حسین علی بابا (زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل بحرین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به الوحده عربستان سعودی، الجیش قطر، ام صلال، الشباب امارات، الکویت کویت، الشمال، الریان، و السالمیه کویت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بحرین بازی کرده است.
ایندوستریا آئروناتیکا رومانا یا صنایع هوانوردی رومانی یک تولیدکنندهٔ هوافضایی رومانیایی است که در سال ۱۹۲۵ پایه گذاری شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر گیمبه در نزدیکی براشوو رومانی قرار دارد و دارای ۱۲۰۰ متخصص است که از این تعداد ۱۷۰ تن مهندس هستند. این شرکت به کار بهینه سازی، بازبینی و اورهال هلیکوپترها و هواپیماهای سبک می پردازد. تاریخچه. برای اطمینان از این که نیروی هوایی پادشاهی رومانی بدون وابستگی به تولید کنندگان خارجی بتواند نیازهای خود را برآورده کند دولت رومانی در بین دو جنگ جهانی برای برپا کردن ۳ شرکت سازندهٔ اصلی هواگرد یارانه پرداخت کرد. نخستین شرکت، شرکت اس ئی تی بود که در سال ۱۹۲۳ در بخارست برپا شد. پس از آن شرکت آی ای آر بود که از سال ۱۹۲۵ در براشوو آغاز به کار کرد و سومین شرکت ایکار بود که در سال ۱۹۳۲ در بخارست تأسیس شد. یکی از مهندسین طرح هواگرد ای ای آر در اوائل دههٔ ۱۹۳۰ الی کارافولی نام داشت. در خلال جنگ جهانی دوم جنگنده های آی ای ار ۸۰ و آی ای آر ۸۱ در تأسیسات آی ای آر طراحی و ساخته شد. در سال ۱۹۴۵ و ۱۹۴۷ با هماهنگی رادو مانیکاتیده و رادو مارادارسکو آی ای ار یک میکروخودرو به نام ام آر و یک
خودرو تولید نمود. از سال ۱۹۶۸ آی ای ار بیش از ۳۷۰ هلیکوپتر (آی ای آر ۳۱۶ و آی ای آر ۳۳۰)، ۸۳۰ گلایدر شامل گلایدرهای موتوردار و ۱۴۰ هواپیما تولید کرده است. در سال ۲۰۰۰ آی ای آر همراه با شرکت یوروکوپتر، شرکت یوروکوپتر رومانیا را پدید آورد که ۴۹٪ سهام این شرکت متعلق به آی ای آر بود. تولیدات. تولیدات اصلی تحت لیسانس Post-war era هواگرد ثابت بال بالگرد بادپر
سفر به خیر () یک فیلم کوتاه پروپاگاندا به زبان فرانسه و به کارگردانی آلفرد هیچکاک است که برای وزارت اطلاعات انگلیس ساخته و در سال ۱۹۴۴ منتشر شد.
آآنگوس مک فیل (؛ ۸ آوریل ۱۹۰۳ – ۲۲ آوریل ۱۹۶۲) فیلم نامه نویس انگلیسی بود. وی فیلم نامه نویس فیلم هایی همچون "طلسم شده"، "مرد عوضی"، "ماجرای ماداگاسکار" و "سفر به خیر" بوده است.
تحت الحمایه بوهم و موراویا کشور یا منطقه ای با اکثریت ساکنان مردم چک و تحت الحمایه و بنیان گذاری آلمان نازی بود که در بخش مرکزی سرزمین تاریخی بوهم، موراویا و منطقه تاریخی سیلزی چک به عبارتی جمهوری چک به جز سودِتِلنلند امروزی قرار داشت. بوهم و موراویا توسط آدولف هیتلر در تاریخ ۱۵ مارس ۱۹۳۹ میلادی در قلعه پراگ بنیان گذاری گردید. این اعلان تحت الحمایه بودن، پس از پایه گذاری جمهوری اسلواکی در ۱۴ مارس ۱۹۳۹ اعلان گردید. کشور بوهم و موراویا تا سال ۱۹۴۵ بر پا بود.
وزارت امور خارجه یکی از وزارت خانه های دولت فرانسه است که مسئولیت روابط خارجی را بر عهده دارد. مقر اصلی این وزارت خانه در پاریس، نزدیک مجمع ملی قرار دارد. بخشی از وزارت خارجه نیز در نانت مستقر است. در کابینه فرانسه، وزیر امور خارجه و توسعه بین المللی (به فرانسوی: Ministre des Affaires étrangères et du Développement international) پاسخگوی روابط خارجی کشور فرانسه است. در حال حاضر، استفان سژورنی وزیر خارجه فرانسه می باشد. امور خارجی فرانسه در طول تاریخ در عناوین مختلفی بوده، ولی در انقلاب سال ۱۷۹۱ وزارت امور خارجه رسماً ایجاد می شود. پیوند. وبگاه رسمی وزارت امور خارجه فرانسه
اعتراف می کنم () فیلمی نوآر به کارگردانی آلفرد هیچکاک است که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به مونتگومری کلیفت، آن بکستر، کارل مالدن، برایان اهرن و دالی هاس اشاره کرد. داستان. اوتو کلر (او. ئی. هاسه)، مهاجری آلمانی و خادم کلیسای در کبک کانادا، یک وکیل را که هنگام دزدی خانه اش او را دیده است می کشد، اما چون برای شناخته نشدن لباس کشیشی به تن داشته، سوءظن ها متوجه پدر مایکل ویلیام لوگان (مونتگومری کلیفت) می شود.