Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روث رولند نیکولز (; – ) یک خلبان اهل ایالات متحده آمریکا و از پیشگامان این صنعت بود. او رکورددار جهانی سرعت، ارتفاع و فاصله هم زمان در بین خلبانان زن است. وی در طول دوران خلبانی حرفه ای، پرواز با انواع هواگردها را تجربه کرد. هواگردهایی مانند: کشتی هوایی، گلایدر، هواچرخ، هواپیمای آب نشین، هواپیمای دوباله، هواپیمای سه باله، هواپیمای حمل و نقل و هواپیماهای جت مافوق صوت. نیکولز پس از مرگ به عضویت تالار مشاهیر ملی هوانوردی در سال ۱۹۹۲ پذیرفته شد. او که به افسردگی شدید مبتلا بود بر اثر مصرف بیش از حد باربیتورات ها در تاریخ:۲۵ سپتامبر ۱۹۶۰در خانه اش در نیویورک درگذشت و در گورستان وودلان، برانکس، نیویورک دفن شد.
توماس اردبرینک، خبرنگار نیویورک تایمز در ایران است. او هلندی است اما از سال ۲۰۰۲ میلادی در ایران زیسته است. همسرش هم نیوشا توکلیان، عکاس ایرانی است که در سال ۲۰۰۳ با او ازدواج کرده است.
رهبری هزینه مفهومی است که توسط مایکل پورتر توسعه یافت و در استراتژی تجاری به کار گرفته شد. رهبری هزینه راهی برای بنا نهادن مزیت رقابتی است. رهبری هزینه، در مفهوم اساسی به معنی کمترین هزینه اجرای عملیات در صنعت است. رهبری هزینه اغلب تحت تأثیر عواملی چون کارآمدی سازمان، اندازه و مقیاس فعالیت، محیط و تجربه جمعی (منحنی یادگیری) قرار دارد. یک استراتژی رهبری هزینه به بهترین نحو، با بهره برداری مناسب از مقیاس تولید، حیطه کاری دقیق و دیگر عوامل اقتصادی، محصولاتی با استاندارهای بالا را بواسطه استفاده از تکنولوژی های پیشرفته تولید می کند. در سالهای اخیر شمار رو به افزایشی از شرکت ها ترکیبی از استراتژی ها را برای بدست آوردن رهبری بازار به کار می گیرند. این الگوها شامل موارد همزمان مانند استراتژی هزینه، استراتژی ارائه خدمات برتر به مشتری و استراتژی رهبری محصول می شود. رهبری هزینه مفهومی، متفاوت از رهبری قیمت است. شاید یک سازمان بتواند با کمترین هزینه تولید کند ولی قادر به ارائه محصولات و خدمات با کمترین قیمت نباشد، اگر سازمانی قادر به انجام چنین کاری می شد می توانست میانگین سود بیشتری نسبت به سطح متوسط داشته باشد. به هر
حال شرکت های رهبر در هزینه، در عرصه قیمت هم به رقابت می پردازند و در راستای کسب ساختار و مدیریتی کم هزینه، مؤثر عمل می کنند.
عملیات اورانوس (به روسی: Опера́ция Ура́н) عملیاتی نظامی بود که درطی جنگ جهانی دوم توسط ارتش سرخ در ناحیه استالینگراد علیه نیروهای محور انجام شد. در ۱۹ نوامبر سال ۱۹۴۲ ارتش سرخ یک ضد حمله گسترده با هدف محاصره کردن ارتش ششم ورماخت طرح و اجرا کرد. این عملیات به نبرد پنج ماهه استالینگراد خاتمه داد. شرایط و پیش زمینه های نبرد. نبرد فرسایشی جبهه شرق، طولانی شدن خط لجستیکی، فرا رسیدن زمستان و تاخت و تاز همه جانبه قوای متفقین به قوای محور، همه و همه دست به دست هم شرایط را برای قوای محور و خصوصاً جبهه شرق وخیم کرده بودند. در مارس ۱۹۴۲ کلیه عملیات ها در داخل خاک شوروی به تدریج متوقف شد. علت آن گل آلود بودن زمین در بهار بود. تا ماه مه کار چندانی از هیچ یک از طرفین ساخته نبود. آنها از این فرصت برای رفع کاستی ها استفاده کردند. استالین تصمیم گرفت شمار سربازان ارتش سرخ را تا نه میلیون نفر افزایش دهد. آلمانی ها برای جایگزینی ۹۰۰٬۰۰۰ نفری که در ۱۹۴۱ از دست داده بودند، دست نیاز به سوی ضعیف ترین نیروهای موجود دراز کردند. وابستگی قوای آلمان به نیروهای مجار، رومانیایی و ایتالیایی بیش از پیش افزایش میافت. همچنین تصمیم آلمانی ها بر
ای انتقال قوای زرهی و مکانیزه به جبهه غرب اوضاع را بدتر نیز کرد. با وجود شرایط فوق، هیتلر برنامه خود را برای اجرای عملیات مورد آبی اعلام کرد. قوای آلمان با انجام سلسله نبردهایی موفقیت آمیز، شبه جزیره کریمه را به اشغال به خود درآورد و ارتش سرخ را تا پشت رود ولگا به عقب راند و خسارات و تلفات سنگینی به ارتش سرخ وارد کرد. در ۹ اوت، نخستین دکل های حفاری نفت مایکوپ در دیدرس قوای آلمان قرار گرفت و پس از مدتی بدست قوای محور افتاد، اما روس ها چنان آسیبی به چاه های نفت زدند که نفعی به آلمانی ها نرساند. درحالی که تانک های آلمانی تا پای تپه های قفقاز پیش آمده بودند، کمبود تدارکات مانع از پیشروی بیشتر آنها شد. به دنباله آن ارتش ششم نیز که با مشکلات تدارکاتی دست به گریبان بود. به طرف استالینگراد پیشروی کرد. در ۲۱ اوت، پائولوس ارتش سرخ را در غرب دن تار و مار کرد و دو روز بعد به ولگا در شمال استالینگراد رسید. شرایط قوای محور در استالینگراد. محاصره شهری نظیر استالینگراد - به طول حدود ۳۲ کیلومتر در کرانه غربی رود ولگا (که پهنای آن در این نقطه به ۱/۶ کیلومتر می رسید) - کار ساده ای نبود. از همین رو اشغال آن فقط از حمله مستقیم ام
کان پذیر بود. محاصره استالینگراد مجموعاً ۵ ماه و ۱ هفته و ۳ روز به درازا انجامید. هسته اصلی استالینگراد متشکل از سربازان آلمانی و لایه بیرونی آن متشکل از قوای سایر کشورهای عضو قوای محور (رومانیایی ها، مجارها، ایتالیایی ها) بود. که از امکانات و تجهیزات مناسب بی بهره بودند. وظیفه آنها پشتیبانی از قوای پائولوس بود. ارتش سرخ با اطلاع دقیق از نقطه ضعف آلمان دو عملیات طراحی کردند:یکی عملیات اورانوس و دیگری عملیات مریخ. آغار عملیات. بیش از ۳۵۰۰ توپ ارتش سرخ مواضع رومانی را در استالینگراد به آتش گرفتند. تا ظهر نیروهای ارتش سرخ از خطوط دفاعی قوای رومانی عبور کردند و تا پیش از پایان روز حدود ۸۰ کیلومتر پیش رفتند. روز بعد نیروهای ارتش سرخ، قوای رومانی را در جنوب شهر در هم کوبیدند. نبرد استالینگراد چنان ارتش ششم را تحلیل برده بود که حتی اگر عقب می نشست نیز توانی برای مبارزه سنگین در خارج از شهر نداشت. با همه این تفاصیل، ژنرال زایتسلر، که در مقام رئیس ستاد جانشین هالدر شده بود، در حین جربحث با هیتلر به وی گفت که اجازه عقب نشینی ارتش ششم را صادر نماید. هیتلر به اعتبار وعده های گورینگ که لوفت وافه از پس تأمین روزانه ۵۰۰ تن
تدارکات درخواستی پائولوس بر می آید، بر سر حرف خود باقی ماند. در ۲۳ نوامبر، ارتش سرخ با حملات گازانبری خود لشکر ششم را در حلقه محاصره گرفتار کرد و ۲۲۰٬۰۰۰ آلمانی را در استالینگراد به دام انداخت. چندی بعد مشخص شد که لوفت وافه نظر به وظیفه دشوار پشتیبانی از نیروی های رومل در آفریقا، فاقد هواپیمای کافی برای امداد رسانی مؤثر بوده. لوفت وافه، به رغم تهور قهرمانه مردانش، روزانه فقط ۱۰۵ تن تدارکات حمل می کرد. چشم امید پائولوس برای نجات از مخمصه به مانشتاین دوخته شده بود که وظیفه پازپسگیری استالینگراد را بر عهده داشت. عملیات بازپسگیری استالینگراد توسط قوای محور. در ۱۲ دسامبر نیروی امدادی مانشتاین وارد عمل شد. دو روز اول خوب پیش رفت. پنزر های پیشتاز با در هم شکستن خطوط دفاعی ارتش سرخ به ۵۶ کیلومتری استالینگراد رسیدند. مانشتاین از هیتلر و پائولوس خواست دستور عقب نشینی ارتش ششم صادر شود تا نیروی های آن به قوای او بپیوندند. هیتلر زیر بار نرفت. نمیتوان گفت که آیا اصلاً نیروهای پائولوس امکان عقب نشینی از خرابه های شهر را داشتند یا خیر. عملیات زحل کوچک. در ۱۶ دسامبر، ارتش سرخ پس از شروع عملیات زحل کوچک، قوای ایتالیایی و روما
نیایی را در امتداد رود دن، در شمال غربی استالینگراد، قلع و قمع کردند. چنین شد که مانشتاین از تلاش برای رسیدن به شهر دست برداشت. ضمن اینکه پیشروی ارتش سرخ، خطری برای قطع ارتباط گروه ارتش آ محسوب می شد که هنوز در باتلاق قفقاز دست و پا می زد. هیتلر با بی میلی دستور عقب نشینی قوای قفقاز را صادر کرد. این وقایع سرنوشت استالینگراد را رقم زد. در ۲۲ دسامبر ارتش سرخ آخرین پایگاه هوایی آلمان در استالینگراد را تصرف و پس گرفتند. در این وضعیت، تنها راه ارسال تدارکات به ارتش ششم، استفاده از چتر نجات بود. ارتش پائولوس کماکان با سرسختی به مقاومت ادامه می داد. در ۷ ژانویه، شوروی فرستادگان خود را به داخل شهر اعزام کرد تا به پائولوس پیشنهاد تسلیم دهند. فرماندهی عالی آلمان، ضمن مخالفت با این پیشنهاد، اصرار داشت که ارتش ششم تا آخرین نفس مقاومت کند تا بدین ترتیب استالین نیروی های خود را از ولگا به میادین نبرد غرب اعزام نکند. سه روز بعد، ارتش سرخ در تهاجمی گسترده استالینگراد را با ۷٬۰۰۰ توپ آماج حملات خود قرار داد. در طول تاریخ هرگز این تعداد توپ در یک مکان متمرکز نشده بوده است. در ژانویه، ارتش سرخ ۹۱۱٬۰۰۰ گلوله توپ، ۹۹۰٬۰۰۰ گلوله خ
مپاره و ۲٬۴۰۰٬۰۰۰ گلوله تفنگ و مسلسل شلیک کردند که خود تا حدودی بیانگر خشونت بی حد و حصر این نبرد است. در ۲۴ ژانویه لشکر ششم با توجه به کمبود ذخایر سوختی و مهمات دو پاره شد. پائولوس خواستار تسلیم بود. اما هیتلر این بار نیر کنار نیامد. در عوض به امید پایداری پائولوس او را به مقام فیلد مارشالی ارتقا داد. تا آن زمان هیچ فیلد مارشالی تسلیم دشمن نشده بود. در ۳۲ ژانویه پائولوس سنت شکنی کرد. او و نیروهای مستفر در جنوب اسلحه بر زمین گذاشتند. دو روز بعد نیروی ها تحت امر او در شمال نیز چنین کردند. هیتلر در نبرد استالینگراد متحمل شکستی سنگین شد. این گونه بود که افسانه شکست ناپذیری ورماخت به پایان رسید. واکنش ها و نتیجه. دکتر یوزف گوبلز، ویز تبلیغات هیتلر، همه تلاش های خود را برای انحراف افکار بکار بست. او سه روز عزای عمومی اعلام کرد و وعده داد که «نبردی تمام عیار» در راه خواهد بود. درواقع امر، چه بسا اهمیت استالینگراد را بیش از حد جلوه داده بودند. این شکست، نه تنها نقطه عطفی در نبرد نبود، حتی فاجعه ای مطلق به شمار نمی آمد. ارتش سرخ ۵۰۰٬۰۰۰ کشته دادکه بیش از تلفات آلمان بود. وانگهی، نابودی ارتش ششم نیز به کل خالی از فاید
ه نبود. مقاومت طولانی مدت آنها، به لشکر گروه آ مجال عقب نشینی از قفقاز را داد.
امیلیا رز ارهارت () متولد ۱۹۸۳ داونی کالیفرنیا، خلبان خصوصی و گوینده سابق اخبار ترافیک و آب و وهوا شبکه خبری ان بی سی در دنور، کلرادو و ساکن دنور است. در سال ۲۰۱۳ ارهارت پرواز را به کمک بنیاد املیا شروع کرد که کمک هزینه آموزشی پرواز را به دختران ۱۶ تا ۱۸ سال اعطا می کرد. به ارهارت در جوانی توسط اعضای خانواده اش گفته شده بود که وی از نوادگان امیلیا ارهارت می باشد و وی در طی دوره کالج با استخدام یک شجره نامه نویس به تحقیق پیرامون این ارتباط پرداخته بود. این شجره شناس به او گفت که او و املیا دارای اصل و نسب مشترک بوده و این اشترک به سال ۱۷۰۰ میلادی برمی گردد، با این حال شجره شناس دوم طی جستجو در سال ۲۰۱۳ هیچ ارتباط قابل ردیابی پیدا نکرد.
عملیات مارس که در تاریخ نگاری نظامی شوروی از آن با عنوان عملیات تهاجمی رژف-سیچیوفکا یاد می شود، اسم رمز عملیاتی در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود که بین روزهای ۲۵ نوامبر تا ۲۰ دسامبر سال ۱۹۴۲ توسط ارتش سرخ در ناحیه برآمدگی رژف در مجاورت مسکو علیه نیروهای آلمانی صورت گرفت. این عملیات که بخشی از نبرد رژف به حساب می آمد، به صورت مشترک توسط جبهه های غربی و کالینین شوروی اجرا شد و در نهایت با دادن تلفات بسیار ناکام ماند. این عملیات در تاریخ نگاری نظامی شوروی به جهت نتایج نامطلوب آن برای سال ها تا حدود زیادی مسکوت بود. پیش زمینه. عملیات "تایفون"، تهاجم پاییزه ورماخت جهت سلطه بر مسکو، پایتخت شوروی، از اوایل ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ آغاز شد. در ابتدا طی دو محاصره عمده در مناطق ویازما و بریانسک حول هشت ارتش میدانی، دو جبهه غربی و ذخیره شوروی تقریباً منهدم و آسیب شدیدی به جبهه بریانسک آن وارد شد. در این زمان، نیروی ورماخت همچنان ۳۰ تا ۷۰ کیلومتر با مرکز مسکو فاصله داشتند. در همین حال، آغاز فصل گل آلود شدن راه ها ("راسپوتیتسا") و بارش برف به شدت گریبان گیر مهاجمان شد. این بارندگی بزرگ ترین مزیت آلمانی ها یعنی تحرک را از آن ها گر
فت و "بلیتس کریگ"، رزم برق آسای ورماخت، را زمین گیر کرد. شوروی از میانه ماه اکتبر شروع به انتقال نیرو از شرق روسیه به مناطق غربی کرد. ترکیب این قوا و آرایش های تازه تشکیل شده، تا انتهای ماه نوامبر نیروی ذخیره ای با ۵۸ لشکر برای شوروی ایجاد نمود. ضد حمله گسترده ارتش سرخ به کمک این آرایش ها از روز ۵ دسامبر آغاز شد و با مبارزه سنگین یک ماهه دشمن را ۱۰۰ تا ۲۴۰ کیلومتر عقب راند و پایتخت را از سایه تهدید آن ها خارج ساخت. نیروهای آلمانی در این درگیری ها متحمل تلفات سنگینی شدند و گروه ارتش مرکز ورماخت در آستانه فروپاشی قرار گرفت. با وجود موفقیت های عمده تاکتیکی و رخنه در مواضع دفاعی ورماخت در برخی نقاط، به هر صورت ارتش سرخ قادر به حصول هدف راهبردی نهایی خود در محاصره و انهدام گروه ارتش مرکز ورماخت نشد. با افزایش مقاومت نیروهای آلمانی، تا ماه ژانویه سال ۱۹۴۲، شوروی به مرور دست بالا را از دست داد و تهاجم آن، با گرفتاری به مشکلات فرماندهی و تدارکاتی، رفته رفته در نهایت متوقف شد و گروه ارتش مرکز ورماخت خط مقدم خود را در خط رژف–غرب استاریتسا–یوخنوف–سوچینیتسچی–بلیوف–چرن، بسیار شرق تر از حدود پیش بینی شده توسط شوروی، تثبیت
کرد. اوایل بهار سال ۱۹۴۲ فرماندهی های عالی آلمان و شوروی به دنبال پس گرفتن ابتکار عمل و دستیابی به اهداف راهبردی بودند که در سال ۱۹۴۱ محقق نشده بود. آلمانی ها تصمیم گرفتند تهاجم تابستانه خود را به دنبال دستیابی به منابع نفتی، متوجه بخش های جنوبی شوروی بکنند. با این حال، ژوزف استالین و فرماندهی عالی شوروی بر این عقیده بودند که آلمان همچنان قادر به اجرای عملیات های تهاجمی گسترده ای دو محور راهبردی، به احتمال زیاد در ناحیه مسکو و در جنوب، خواهد بود. نگرانی این افراد بیشتر معطوف بر محور مسکو بود که هفتاد لشکر آلمانی در آن عمل می کردند. استالین معتقد بود حمله پیش دستانه شوروی آلمانی ها را در میانه فرایند استراحت و بازسازی بهاره، غافلگیر خواهد کرد. ارتشبد گئورگی ژوکوف، فرمانده جبهه غربی شوروی، نیز تا حدودی با این نظر موافق بود. به هر صورت استالین پیشنهاد ژوکوف برای اجرای این تهاجم پیش دستانه در ناحیه مسکو را در این زمان رد کرد. در نهایت ارتش سرخ موظف به اجرای یک «دفاع راهبردی فعال» محلی در چندین نقطه از خط مقدم از جمله ناحیه خارکوف شدند. بر این مبنا، ارتش سرخ میانه ماه مه یک تهاجم خسارت بار و بی نتیجه در جنوب خارکو
ف «دقیقاً به زیر دندان» تجمع نیروهای آلمانی صورت داد که به از دست رفتن صدها هزار نفر از نیروها و مقادیر زیادی از تجهیزات آن منجر شد. پس از باز شدن راه، آلمانی ها از اواخر ماه ژوئن عملیات خود در نواحی جنوبی موسوم به «مورد آبی» را آغاز کردند و در عرض چند روز به رود دن رسیدند. در پی این موفقیت پس از چرخش به سمت جنوب، ورماخت پیشروی همزمانی به سمت قفقاز و استالینگراد صورت داد. در همین حال جبهه های کالینین و غربی شوروی برای منحرف کردن نیرو و منابع آلمانی ها از نبرد استالینگراد ماه های ژوئیه و اوت حملاتی علیه گروه ارتش مرکز ورماخت در ناحیه رژف ترتیب دادند. به هر صورت با وجود حصول برخی موفقیت ها، با وارد آمدن تلفات گسترده به طرفین، آلمانی ها با دریافت مقداری نیروی کمکی به زحمت قادر به متوقف ساختن این حملات دشمن شدند. طرح عملیاتی مارس. با مطرح شدن ضد حمله بزرگ ارتش در ناحیه استالینگراد موسوم به «عملیات اورانوس»، عوامل فرماندهی عالی شوروی به توافقی برای اجرای عملیات های ایذایی جدیدی در میانه ماه نوامبر در بخش های دیگر خط مقدم از جمله ناحیه رژف، رسیدند تا نیروهای ذخیره آلمانی را از ناحیه استالینگراد دور نگاه دارند. بر م
بنای فرمان روز ۲۶ سپتامبر استالین، رهبری کلی عملیات ناحیه رژف بر عهده ژوکوف نهاده شد. روزهای بعد ستاد کل ارتش سرخ طرح کلی این عملیات را ریخت و عنوان «عملیات مارس» را بر آن نهاد. بر مبنای طرح عملیاتی جبهه های غربی و کالینین شوروی به ترتیب دیواره های شرقی و غربی ناحیه برآمدگی رژف-سیچیوفکا را مورد حمله قرار می دادند. این طرح همچنین شامل حملات پوششی ارتش سی ونهم شوروی به دماغه این ناحیه برآمدگی و ارتش ارتش سوم شوک شوروی به برآمدگی کوچک تر ولیکیه لوکی در غرب می شد. با وجود ادعای شوروی مبنی بر این که عملیات مارس صرفاً یک حمله ایذایی بود، شدت، بزرگی و مقیاس آن نشان گر قصد جدی ارتش سرخ در جریان آن بر قائق آمدن بر گروه ارتش مرکز است. همانند عملیات اورانوس که به عملیات زحل گسترش یافت، برای عملیات مارس نیز مرحله دومی در نظر گرفته شده بود. عملیات ثانویه که احتمالاً «مشتری» یا «نپتون» نام می گرفت، از اوایل ماه دسامبر پس از محاصره ارتش نهم ورماخت در ناحیه رژف-سیچیوفکا، آغاز می شد و با حمله به سمت ویازما و اتصال به نیروهای ناحیه رژف، بخش عمده گروه ارتش مرکز را منهدم می کرد. زمان اولیه برای آغاز عملیات مارس روز ۱۲ اکتبر مقرر
شده بود اما شرایط بد آب وهوایی آماده سازی ها را به تعویق انداخت. به هر صورت طرح ریزی و آماده سازی بین روزهای ۲۰ نوامبر تا ۸ دسامبر صورت نهایی به خود گرفت. نیروهای طرفین. ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ مجموع توان جبهه های غربی و کالینین شوروی به اضافه ناحیه دفاعی مسکو، حدود ۱٫۹ میلیون نفر با پشتیبانی بیش از ۲۴ هزار توپ و خمپاره انداز، ۳۳۰۰ تانک و ۱۱۰۰ هواگرد بود. به نقل از ژوکوف، این مقدار ۳۱ درصد از نیروی انسانی، ۳۲ درصد از توپخانه، حدود پنجاه درصد از قوای زرهی و بیش از ۳۵ درصد از تمام توان شوروی را شامل می شد که تنها در ۱۷ درصد از خط مقدم متمرکز شده بود. بدین شکل حتی ارتش های ناحیه استالینگراد شوروی مجموعاً توانی کمتر از این مقدار داشتند. اجرای عملیات. پس از حصول اطمینان از موفقیت اولیه عملیات در ناحیه استالینگراد، عملیات مارس روز ۲۵ نوامبر سال ۱۹۴۲ آغاز شد. جناح راست جبهه غربی شوروی نتوانست در مواضع لشکر و صدودوم پیاده نظام ورماخت رخنه کند و سه لشکر آن در شرق رودخانه اوسوگا متحمل تلفات سنگین شدند. جناح دیگر این جبهه مقداری موفقیت در قسمت های جنوبی در دو روز نخست تهاجم حاصل نمود و توانست در دالانی کم عرض حدود ۸ کیلومت
ر با یک گروه متحرک شامل یک سپاه تانک و سواره نظام در ناحیه سیچیوفکا رخنه کند. به هر صورت سپاه ۳۹ زرهی ورماخت این رخنه را متوقف ساخت. در آن سوی ناحیه برآمدگی رژف، جبهه کالینین در ابتدا موفق های بزرگ تری به دست آورد و ۳۵ کیلومتر در مقابل ارتش نهم ورماخت پیش رفت. با این حال دفاع ماهرانه سپاه ۴۱ زرهی ورماخت به فرماندهی سپهبد یوزف هارپه، تسلط آلمانی ها بر بلیی را حفظ و تهاجم جماح جنوبی جبهه کالینین را متوقف کرد. این مسئله امکان اعزام نیروهای ذخیره به این ناحیه را برای آلمانی ها فراهم آورد. به هر صورت با تأکید ژوکوف، تلاش نیروهای فرسوده ارتش چهل و یکم شوروی شامل سپاه ۱ مکانیزه در ناحیه بلیی همچنان ادامه یافت. این ارتش شوروی تا روز ۱۱ دسامبر به محاصره سه لشکر زرهی ورماخت افتاد. تنها بخشی از نیروهای سپاه های ۱ مکانیزه و ۶ تفنگ دار شوروی توانستند با پشت سر باقی گذاشتن تسلیحات سنگین خود، خود را محاصره خارج کنند. بدین شکل تهاجم جبهه کالینین شوروی در نهایت با شکست مواجه شد. تلفات و خسارات. شوروی در جریان عملیات مارس ۱۶۵۵ تانک معادل توان چهار سپاه متحرک را از دست داد. ارتش بیستم شوروی به تنهایی متحمل ۵۸٬۵۰۰ تن تلفات، حدود
نیمی از توان اولیه آن، شد. نتایج و پیامدها. اجرای عملیات مارس توسط شوروی موجب فرسایش یگان های آلمانی در ناحیه رژف و درگیر ماندن نیروهای ذخیره محلی آن شد و واکنش آلمان به عملیات اورانوس را مقداری با دشواری همراه ساخت.
عملیات قطب نما عملیاتی موفق در جنگ جهانی دوم بود که توسط ارتش متفقین و برای شکست نیروهای ایتالیایی در شرق لیبی و غرب مصر صورت گرفت.
اولی اِدِل (؛ زادهٔ ) کارگردان اهل آلمان است. او بیشتر با فیلم "گره بادر ماینهوف" که سال ۲۰۰۸ دربارهٔ فراکسیون ارتش سرخ آلمان ساخت، شناخته می شود. از دیگر آثارِ او می توان به فیلم "آخرین خروجی به بروکلین" و "کریستیانه اف. – ما بچه های ایستگاه باغ وحش" اشاره کرد. ادل برندهٔ جوایزی همچون جایزه گلدن گلوب شده است.
«پسر تارزان» () یک فیلم-سریال به کارگردانی «آرتور ج. فِلِی وِن» و «هری روی یر» است که در سال ۱۹۲۰ منتشر شد. خلاصه داستان. تارزان و جین آفریقا را ترک کرده و پس از ازدواج در لندن ساکن شده اند. جک، پسر نوجوان آن ها، آرزوی ماجراجویی در جنگل مانند پدرش را دارد، اما والدینش او را از این کار منع می کنند. جک مخفیانه به دیدن میمونی آموزش دیده به نام آژاکس می رود که در واقع اکوت، دوست قدیمی تارزان از دوران جوانی است. مربی این میمون کسی نیست جز ایوان پاولوویچ، دشمن دیرینه تارزان که به دنبال انتقام است. او جک را ربوده و به آفریقا می برد. جک با کمک اکوت فرار می کند و مانند پدرش در دل طبیعت وحشی زنده می ماند. میمون ها به او نام «کوراک» می دهند که در زبان آن ها به معنای «کشنده» است. کوراک در ادامه مریم، دختر جوان فرانسوی را که توسط برده فروشان عرب اسیر شده بود نجات می دهد و هر دو با هم در جنگل رشد می کنند. پاولوویچ که به دنبال اخاذی از خانواده ثروتمند مریم است، سعی می کند هر دوی آن ها را به چنگ آورد. پاولوویچ برای گرفتن باج، جین را به آفریقا می کشاند، اما تارزان به دنبال آن ها می آید. تارزان و جین که در ملک آفریقایی خود زند
گی می کنند، مریم را پیدا کرده و به عنوان فرزند می پذیرند. آن ها پس از کشف اصل و نسب مریم، پدرش را خبر می کنند. نقطه اوج فیلم زمانی است که کوراک با پاولوویچ، همراهانش و برده فروشان روبرو می شود. در این میان، یک فیل کوراک را که به تیرکی بسته شده بود نجات می دهد و در نهایت او و مریم به والدینشان ملحق شده و همگی به انگلستان بازمی گردند.
جینا مری ریماندو (؛ ؛ زادهٔ ) سیاست مدار و سرمایه گذار خطرپذیر آمریکایی است که از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ به عنوان چهلمین وزیر بازرگانی ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. جینا ریماندو فرماندار سابق ایالت رود آیلند از حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا است که در تاریخ ۶ ژانویه ۲۰۱۵ میلادی به عنوان فرماندار انتخاب شد و تا سال ۲۰۲۱ در این سمت ماند.
پروسِکو نوعی شراب گازدار، سفید ایتالیایی است که از انگور گلرا تولید می شود. نام این نوشیدنی، از روستای پروسکو واقع در استان ونتو ایتالیا گرفته شده است. پروسکو جایگزینی ارزانتر برای، شامپاین محسوب می شود.
کارلا شِرَم (؛ ۱ فوریه ۱۸۹۱ – ۱۷ ژانویه ۱۹۸۰) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی دومین بازیگری است که در نقش «جین پورتر» (همسر تارزان) بازی کرده است. همچنین او و برندا جویس، تنها بازیگران زنی هستند که نقش «جین» را برای دو بازیگرِ مردِ مختلف (در نقش تارزان)، بازی کرده اند. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "پسر تارزان" و "انتقام تارزان" اشاره کرد.
تارزان و شیر زرین () یک فیلم ماجراجویی به کارگردانی جی. پی. مک گوان است که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد.
رابرت بولدر () بازیگر اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۱۲ تا ۱۹۳۶ میلادی فعالیت می کرد و طیِ این مدت، در ۹۹ فیلم بازی کرد.
اِدنا مورفی (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "شلیک نکن"، "نمایش نمایش ها"، "۴۵ دقیقه از هالیوود" و "تارزان و شیر زرین" اشاره کرد.
هارولد گودوین (؛ – ) بازیگر اهل آمریکا بود که حرفه اش را از سن ۱۲ سالگی آغاز کرد. وی بین سال های ۱۹۱۵ تا ۱۹۶۰ میلادی فعالیت می کرد و طیِ این مدت، در بیش از ۲۲۵ فیلم بازی کرد. او به دلیل اندام تنومندش، بیشتر در نقشِ فردیِ بزن بهادر و قُلدر ظاهر می شد.
رُز دیون (؛ – ) یک هنرپیشه فرانسوی-آمریکایی بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به عجوزه ها، سالومه، چهار سوار سرنوشت و کف صابون اشاره کرد.
کف صابون () یک فیلم صامت کمدی به کارگردانی جان فرانسیس دیلان است که در سال ۱۹۲۰ منتشر شد. این فیلم بر پایه نمایشنامه ای از فردریک فن ساخته شد. حق تکثیر. این فیلم در مالکیت عمومی قرار دارد و دانلود آن از طریق بایگانی اینترنتی، برای عموم آزاد است.
دوروتی دانبار (؛ ۲۸ مه ۱۹۰۲ – ۲۳ اکتبر ۱۹۹۲) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. او چهارمین بازیگر نقش «جین» (همسر تارزان) در سینماست و در سال ۱۹۲۷ در این نقش، در فیلمِ "تارزان و شیر زرین" ظاهر شد. او همسر بوکسور افسانه ای جهان ماکس بیر با نام تولد ماکسیمیلیان آدلبرت بیر () بود. فیلم شناسی. از فیلم های مهم دیگر او، "نجیب زادهٔ آماتور" (۱۹۲۶) را می توان نام برد.
پل بزرگ تیانجین (به انگلیسی: Tianjin Grand Bridge) پل خط آهنی است که بین دو شهر لانگ فنگ و چینگ احداث شده و بخشی از مسیر خط آهن تندروی پکن-شانگهای می باشد. این پل با طول ۱۱۳٫۷ کیلومتر یکی از طولانی ترین پل ها در جهان است و در کتاب رکوردهای گینس به عنوان دومین پل بزرگ جهان به ثبت رسیده است. ساخت این پل در سال ۲۰۱۰ به اتمام رسید و در سال ۲۰۱۱ افتتاح گردید.
اسکات سَندر شپرد ستاره شناس بخش مغناطیس زمینی مؤسسه علمی کارنگی شهر واشینگتن، دی.سی. است. او در دورهٔ لیسانس در کالج ابرلین دانشجو بود. پس از فارغ التحصیلی در مؤسسهٔ نجوم دانشگاه هاوایی به تحصیل خود ادامه داد. وی به خاطر کشف تعداد زیادی از قمرهای کوچک مشتری، کیوان، اورانوس و نپتون شناخته شده است. او دومین سیارک برجیسی ۲۰۰۴ یو پی ۱۰ و اولین سیارک برجیسی ۲۰۰۸ ال سی ۱۸ را کشف کرد. اسکات در کشف اشیاء کمربند کویپر ،سانتورها و استروئیدهای نزدیک زمین شرکت داشته است. تعدادی از قمرهای نامگذاری شده که او در کشف آنها شرکت داشته است. اسکات شپرد در کشف سیارات کوتوله ممکن مثل 2010 EK139، 2010 KZ39، 2010 FX86، and 2013 FY27 هم مشارکت داشته است. او در کشف شیء مربوط به کمربند کوپیر هم همکاری کرد. وی همچنین جسم فرانپتونی را کشف کرد. در سال ۲۰۱۴ شپرد اولین فردی بود که شیء (با نام کوتاه Biden) را که دورترین مدار شناخته شده در منظومه شمسی را داشت کشف کرد.
حمله نظامی به کشور یمن، در ۲۵ مارس ۲۰۱۵ میلادی برابر با ۶ فروردین ۱۳۹۴ با حمله هوایی ائتلافی از کشورهای منطقه به رهبری عربستان سعودی به یمن، با نام عملیات طوفان قاطع و به درخواست رئیس جمهور مستعفی یمن شروع شد. این حمله از ۲ اردیبهشت با نام عملیات احیای امید ادامه یافت. هواپیماهای پنج کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس (عربستان سعودی، امارات متحده عربی، قطر، کویت و بحرین) به همراه مراکش، مصر، اردن و سودان در این حمله مشارکت داشتند و سومالی نیز اجازه استفاده از پایگاه های نظامی خود را برای حمله داده بود. پاکستان نیز برای پیوستن به این ائتلاف دعوت شده بود اما مقامات این کشور از شرکت در این جنگ انصراف دادند. ایالات متحده آمریکا پشتیبانی اطلاعاتی و لجستیکی ارائه کرد؛ از جمله سوخت گیری هوایی و تجسس و نجات برای خلبان های ائتلاف که هواپیمای آن ها سقوط کرده است. این کشور همچنین فروش سلاح به کشورهای ائتلاف را شتاب بخشیده است و به حملات پهپادی به القاعده در شبه جزیره عربستان ادامه داده است. در ژانویه ۲۰۱۶، وزیر امور خارجه عربستان گفت که مقامات آمریکایی و بریتانیایی در مراکز کنترل و فرماندهی، مسئول حملات هوایی به رهبری عربس
تان سعودی در یمن بوده اند که به فهرست اهداف دسترسی دارند ولی در برگزیدن اهداف درگیر نیستند. این عملیات در پشتیبانی از دولت عبدربه منصور هادی و بر ضد حوثی ها (انصارالله) و پشتیبانان علی عبدالله صالح رئیس جمهور پیشین یمن صورت گرفته که صنعاء پایتخت یمن و بیشتر مناطق شمال یمن را در اختیار دارند. همه کشورهای عضو شورای همکاری کشورهای عرب خلیج فارس به جز عمان در این عملیات شرکت کرده و از درخواست هادی منصور هادی جهت مبارزه با حوثی ها در یمن استقبال کردند. همچنین عربستان سعودی یکی از دلایل اقدام نظامی خود در یمن را دست یابی حوثی ها به موشک های بالستیک و به طور کلی مسائل امنیتی منطقه ای عنوان کرد. اتحادیه عرب پشتیبانی خود را از این عملیات اعلام کرد همچنین اعضای این اتحادیه در نشست سالانه خود در شرم الشیخ بیانیه ای صادر کردند و خواستار تشکیل نیروی نظامی مشترک شدند. این حمله و محاصره یمن توسط عربستان سعودی منجر به وقوع یک بحران انسانی و قحطی فراگیر، گسترش وبا و نیز تخریب گسترده میراث تاریخی یمن با قدمت تا سه هزار سال شده است. تحولات جنگ. عملیات نیروهای ائتلاف دربرگیرنده حملات هوایی بوده و بیشتر بر مناطق اداری و نظامی شهر