Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز دهم محرم و عاشورا همخوانی داشته است؛ ولیکن به دلیل اینکه تقویم عبری و عربی هر دو قمری هستند دوازدهم نیسان نمی تواند با دهم محرم یکسان باشد. بر اساس روایت او این ماجرا در ماه محرم اتفاق افتاده بود و زن یهودی بعد از کشتن سگ آن را در مسیر دسته سینه زنی قرار داده بود که این اتفاق باعث خشم مسلمانان شده بود. او می نویسد که مسلمانان تصور کردند که زن یهودی سگ را به دلیل نفرت از مسلمانان و برای مسخره کردن امام رضا کشته است تا امام آنان را به سگی تشبیه کند. او می نویسد مسلمانان به نزد امام جمعه رفتند تا شکایت کنند. در همین حین جمعیتی که جمع شده بودند به محله یهودیان حمله کردند و ۳۶ مرد یهودی را کشتند و اموال آنان را غارت کردند و تعدادی از دختران خوش روی یهودی را به زور بردند. او می نویسد امام جمعه نیز چندین دختر یهودی را برای خود برداشت تا اینکه بعد از فوت او این دختران به نزد یهودیان بازگشتند. یهودیان به نزد امام جمعه رفته و از او درخواست کمک می کنند. او به آنان می گوید که تا زمانی که یهودی هستند نمی تواند به آنان کمکی کند. یهودیان که می دانستند دولت مرکزی ایران در تهران است و دارای قدرت کافی برای کمک به آنان در شهر
مشهد نیست با اکراه پیشنهاد او را پذیرفته و مسلمان می شوند. امام جمعه سپس به جمعیت می گوید که چون یهودیان مسلمان شده اند حمله به آنان و غارت اموالشان حرام است و باید هرچه از محله یهودی برداشته اند به یهودیان مسلمان شده بازگردانند. یک نفر از مسلمانان که از این دستور امام جمعه اطاعت کرده بود حدود ۲۵ کیلو ابریشم را که از یهودیی غارت کرده بود بازگرداند ولیکن صاحب آن شناسایی نشد. او ادامه می دهد که مسلمانان به کنیسه یهودیان حمله کردند و اموال غارت شده را برای ساخت مسجد حسینیه استفاده کردند که تا به امروز موجود است. او ادامه می دهد بعضی یهودیان بعد از این واقعه به افغانستان و ترکمنستان رفتند؛ ولیکن بعضی دیگر ظاهراً مسلمان شدند و در بیرون وانمود می کردند که مسلمانند. آنها به مکه و کربلا می رفتند. آن ها در مساجد به شدت عبادت می کردند و روزه می گرفتند و نماز می خواندند و از مسلمانان گوشت حلال خریداری می کردند؛ ولیکن همسران آنان هیچوقت این گوشت را طبخ نمی کردند زیرا آنان به قوانین تورات پایبند بودند و گوشت خریداری شده از مسلمانان را دور می ریختند و از گوشت کوشر خریداری شده از بقیه یهودیان مخفی استفاده می کردند. در بیشت
ر روایتهای نقل شده از واقعه الله داد اولین فردی که مسلمانان را به حمله به یهودیان تشویق می کند یکی از سادات مشهد است. بر اساس بعضی روایتها این سید در محله یهودیان مغازه فروش تنباکو داشت و از آنان مبلغی برای حفاظت از یهودیان دریافت می کرد؛ ولیکن آن سال یهودیان از پرداخت مبلغ مذکور سرباز زدند و او از جامعه یهودی کینه به دل داشت. در روایت دیگری دلیل خشم مسلمانان کشته شدن یک کودک مسلمان نقل شده است. در این روایت یک کودک مسلمان کشته شده و جسد او را برای مقصر خواندن یهودیان در حیاط کنیسه انداختند. این اتفاق باعث خشم مسلمانان و حمله آنان شد. بر اساس نوشته یعقوب دیلمانیان از یهودیان مشهد بعد از حمله به محله یهودیان پنج یا شش یهودی از خانواده های حکیمی و یکی از افراد خانواده رحیمی اولین کسانی بودند که تصمیم گرفتند به اسلام بگروند. آنان به نزد امام جمعه رفته و تصمیم خود را برای مسلمان شدن اعلام کردند. امام جمعه با خوشحالی این روز را «الله داد» (هدیه خداوند) خواند. این افراد سپس جدید الاسلام یا جدیدیم (جمع لغت جدید به عبری) یا الله دادی خوانده شدند. در آن دوران به افرادی که از دین یهود یا مسیحیت به دین اسلام تغییر دین م
ی دادند الله دادی گفته می شد. بیشترین ضربه روحی به یهودیان وقتی وارد شد که مسلمانان چندین دختر یهودی را به زور به عقد خود درآوردند. دیلمانیان می نویسد که دو دختر یهودی به نام های حنا و میشال توسط مجتهدی که یهودیان را مسلمان کرده بود به زور گرفته شدند. اتفاق الله داد ممکن است در چهارچوب روابط ایرانیان و یهودیان نیز مورد بررسی قرار بگیرد. بیشتر یهودیان در مشهد از جمله رهبر آنان ملا مهدی آقاجان که در روایت ولف نیز به او اشاره شده است برای دولت بریتانیا کار می کردند. این مسئله به علاوه اینکه ایران در مدت کمی قبل از این واقعه شهر هرات را به واسطه قدرت انگلیسیها از دست داده بود خشم مردم را نسبت به یهودیان زیاد کرده بود. چند سال بعد از این واقعه رهبر یهودیان انگلستان موسی مونتیفیوری شاه دستور داد که یهودیان اجازه یابند دوباره به یهودیت بازگردند؛ ولیکن بیشتر یهودیان به دلیل ترس از جانشان حاضر به بازگشت نشدند. بعضی یهودیان از ترس خود و به دلیل عدم اطمینان مردم مسلمان به آنها، حتی بعد از تغییر دین، تصمیم به مهاجرت گرفتند. بعضی به شهرهای اطراف نظیر سمرقند و بخارا رفتند. عده زیادی به هرات مهاجرت کردند زیرا مسلمانان هرات
سنی مذهب بودند و دارای روابط بهتری با یهودیان نسبت به شیعیان بودند. زندگی دوگانه. بعد از واقعه الله داد یهودیان مشهد زندگی دوگانه ای آغاز کردند. هر فردی دارای دو نام بود، یک نام عبری که نام اصلی وی بود و یک نام اصلی که در برابر جنتیلها از آن استفاده می شد. زنان دارای نام دوگانه نبودند زیرا برخورد آنان با مسلمانان جنتیل بسیار کم بود. هرگاه دختری به دنیا می آمد گوشهای او به سرعت برای گوشواره سوراخ می شد و اعلام می شد که او را برای فرد خاص در نظر گرفته اند. به این وسیله خواستگارهای مسلمان برای دختران آنوسی دفع می شدند. یهودیان برای مخفی کردن یهودیت خود دستور گرفته بودند که از مسلمانان گوشت حلال خریداری کنند ولیکن این گوشت را برای سگ و گربه های خود دور می انداختند. آنان مغازه های خود را در روز شنبه باز نگه می داشتند ولیکن معمولاً تنها کودکی در مغازه بود و هر فردی برای پدر او می پرسید می گفت که چند دقیقه دیگر می آید. بیشترین خطر برای یهودیان در زمان عید پسح بود. در این زمان مسلمانان برای امتحان یهودیان از کودکان آن ها می پرسیدند که آیا بزرگترهای آنان نان بدون مخمر پخته اند یا نه؟ از این رو یهودیان نان بدون مخمر را
زمانی می پختند که کودکان آن ها به خواب فرورفته بودند. با وجود اینکه یهودیان ظاهراً مسلمان شده بودند مسلمانان به آن ها اعتماد نداشتند و اینکار باعث می شد که آن ها راحت تر بتوانند خود را جدا نگه داشته و یهودیت خود را در خفا ادامه دهند. یکی از یهودیان تازه مسلمان مشهد زندگی یهودیان را این گونه بیان می کند: عالیا. بیشتر یهودیان مشهدی بعد از جنگ جهانی دوم به تهران، اسرائیل و آمریکا مهاجرت کردند. از قرن بیستم یهودیان مشهد به تدریج به عالیا (مهاجرت مذهبی به اسرائیل) پرداخته و بیشتر به آن کشور مهاجرت کردند. گروه های یهودی مشهدی در تل آویو، هرتزلیا و بنی باراک وجود دارد. همچنین گروه دیگری در هولون ساکن هستند. معروف ترین رهبر یهودیان مشهدی در مهاجرت میر عزری بود. اسحاق حکیمی و آبراهام صهیون نیز نقش مهمی داشتند. در شهر نیویورک محله خاصی برای یهودیان مشهدی وجود دارد. آن ها دارای چندین کنیسه در نیویورک نیز هستند. آمار کشتگان و زخمیان. در واقعه الله داد (مسلمان سازی اجباری یهودیان مشهد) که در دوره سلطنت محمدشاه قاجار انجام شد، ۲۸ تن از یهودیان، کشته شده و شمار دیگری نیز زخمی شدند.
جهش گربهٔ مرده در امور مالی، به یک بهبود مختصر در قیمت سهام رو به افول بکار می رود. واژه جهش گربهٔ مرده از این ایده گرفته شده است، که «حتی یک گربهٔ مرده نیز هنگامی که از ارتفاع خیلی بلند سقوط کند، پس از به زمین خوردن کمی جهش پیدا می کند». این ایده از وال استریت سرچشمه گرفته است و اغلب برای مواردی که سهام یک شرکت پس از یک دوره افول یا پس از طی مدت رکود شاهد تجدید فعالیت باشد، بکار می رود. تاریخچه. قدیمی ترین دوران استفاده از این عبارت به سال ۱۹۸۵ باز می گردد، که بازارهای بورس سنگاپور و مالزی، بعد از بحران اقتصادی آن سال، دوباره بهبود پیدا کردند. گزارش شده که روزنامه نگاران هوریس براگ و ونگ سولنگ از فایننشیال تایمز گفته اند بهبود بازار «جهش گربهٔ مرده بود». کاربرد. استفاده استاندارد از این عبارت بدین صورت است: بالا رفتن قیمت سهامی که قبلاً متحمل کاهش بود. در موارد دیگر این عبارت منحصراً برای اشاره به اوراق بهادار یا سهام بکار می رود. نخست اینکه، اوراق بهادار، گذشتهٔ عملکردی ضعیفی دارند. دوم اینکه، افول «صحیح» است از این نظر که کسب و کار اساسی ضعیف می باشد (مثل، فروش های رو به کاهش، یا وضعیت مالی متشنج). در راست
ای همین، تردیداتی در این مورد است، که اوراق بهادار، در شرایط بهتر (اقتصاد یا بازار کلی)، بهبود می یابند. گونه های مختلف تعریف این عبارت شامل موارد زیر می شوند: تحلیل تکنیکی. الگوی قیمت «جهش گربهٔ مرده» ممکن است به عنوان قسمتی از روش تحلیل تکنیکی خرید و فروش سهام در نظر گرفته شود. الگوی قیمت مانند جهش گربهٔ مرده تنها با نگاه به گذشته قابل شناخته شدن می باشد. تحلیل تکنیکی جهش گربه مرده را به عنوان الگوی تداومی که در ابتدا به شکل الگویی وارونه به نظر می آید، توصیف می کند. با حرکتی رو به پایین شروع می شود، که در ادامه تغییر ۱۸۰ درجه حرکت قیمت پدید می آید. قیمت نمی تواند به بالا رفتن ادامه دهد و در عوض به سمت پایین سقوط کرده و از نرخ پایین پیشین نیز فراتر می رود.
تظاهرات اعتراضی حامیان عبدالله عبدالله در افغانستان، راهپیمایی اعتراض آمیزی بود که به تاریخ جمعه ۶ سرطان ۱۳۹۳، سیزده روز پس از برگزاری دور دوم انتخابات ریاست جمهوری افغانستان، با حضور ده ها هزار تن در شهر کابل پایتخت افغانستان و چند شهر دیگر این کشور صورت گرفت. این تظاهرات یکی از بزرگ ترین تظاهرات های بود که در تاریخ معاصر افغانستان کم نظیر بوده است که هم زمان باتحصن خیابانی هواداران عبدالله عبدالله در کابل برگزار شد. برخی از رسانه ها تعداد شرکت کنندگان این تظاهرات را سیصدهزار نفر عنوان کردند و برخی دیگر این آمار را رد کردند. تظاهرات ۶ سرطان با توجه به پیشینه نه چندان درخشانِ تظاهرات در افغانستانٰ به عنوان نقطه عطفی در تاریخ این کشور به شمار می آید که به صورت کاملاً مسالمت آمیز پایان یافت و در آن به هیچ کس آسیبی نرسید. برخی ها در صفحات اجتماعی این تظاهرات را بزرگ ترین حرکت مدنیِ متأثر از جو جدیدِ حاکم بر افغانستان می دانند که در آن مدنیت جای خود را به خشونت داده است. علت برگزاری تظاهرات. این تظاهرات در اعتراض به آنچه که تقلب گسترده و برنامه ریزی شده عنوان می شود از سوی حامیان عبدالله عبدالله یکی از دو نامزد د
ور دوم انتخابات ریاست جمهوری افغانستان برگزار شد. آنان ادعا داشتند که کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان، دولت افغانستان و کارمندان ستادهای انتخاباتیِ اشرف غنی احمدزی، دیگر نامزد و رقیب آقای عبدالله در انتخابات ریاست جمهوری افغانستان، صدها هزار رای را روز قبل از انتخابات، روز انتخابات و شب بعد از انتخابات به سود اشرف غنی احمدزی، به صندوق ها ریختند. مظاهره کنندگان از کمیسیون های انتخاباتی خواستند تا آرای پاک را از آرای ناپاک جدا کنند و نتیجه ای را اعلان کنند که از آرای پاک مردم به میان آمده باشد. راهپیمایان از حکومت نیز خواستند که به آرای مردم احترام گذاشته و متقلبین دور دوم انتخابات را به میز محاکمه بکشاند. آنان از کارکرد کمیسیون های انتخاباتی به شدت انتقاد کردند. گستردگی تظاهرات. این تظاهرات از چند نقطه شهر کابل آغاز شد، بسیاری از هوادارانِ عبدالله عبدالله از غرب، شمال و شرق کابل به سمت حداقل دو نقطه سرازیر شدند. بیشترین آنان در منطقه ای به اسم چوک پشتونستان و فواره آب تجمع کردند و برخی دیگر در غرب کابل، جاییکه محمد محقق هواداران خود را در این تظاهرات همراهی می کرد. مظاهره کنندگان غرب کابل پس از تجمع در میدان
بزرگ شهید مزاری، راه مرکز شهر را در پیش گرفته و به جمع ده ها هزار تن از هواداران دیگر تیم انتخاباتی اصلاحات و همگرایی پیوستند که در اعتراض به تقلب انتخاباتی گسترده در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری دست به تظاهرات زده بودند. راهپیمایان از چندین نقطه شهر کابل از جمله شهرنو، مسجد عیدگاه، و وزیر محمد اکبر خان به خیابانها ریخته بودند. تلویزیون های نزدیک به آقای عبدالله، میترا، نور، نورین و ساقی تعداد شرکت کنندگان این تظاهرات را سیصدهزار نفر خواندند، اما برخی از رسانه های نزدیک به اشرف غنی احمدزی چنین آماری را رد کردند. تصاویر برداشته شده از تظاهرات اما نشان می دهد که گستردگیِ این تظاهرات در تاریخ معاصر افغانستان بی نظیر بوده است. شرکت سران تیم اصلاحات و همگرایی. رهبران و سرانِ تیم انتخاباتیِ عبدالله عبدالله موسوم به تیم اصلاحات و همگرایی از جمله عبدالله عبدالله، مهندس محمدخان معاونِ اول و محمد محقق معاون دوم او، محمود کرزی برادر حامد کرزی، امرالله صالح رئیس پیشین امنیت ملی افغانستان، صلاح الدین ربانی رئیس شورای عالی صلح افغانستان و تعدادی از سرانِ احزاب سیاسیِ حامیِ عبدالله عبدالله در این تظاهرات شرکت کرده بودند. و
اکنش های بین المللی. رسانه های جهان، اعتراضات خیابانی این روز منتشر کردند. برخی از روزنامه ها، تلویزیون ها و رادیوهای مطرح جهان این تظاهرات را بزرگ ترین تظاهرات تاریخ سیاسی افغانستان عنوان کردند.
تراست سرمایه گذاری، یا بنیاد امانت داری سرمایه گذاری، شکلی از سرمایه گذاری اشتراکی می باشد، که بیشتر در بریتانیا به چشم می خورد. بنیادهای امانت دارای سرمایه گذاری، صندوق مشترک با سرمایه محدود هستند و به عنوان شرکت های عمومی محدود ساخته می شوند. این نام تا حدودی گمراه کننده می باشد، واژه تراست، که در تراست سرمایه گذاری بکار رفته، به معنای "تراست قانونی" نیست، بلکه به یک شرکت یا یک شخص حقوقی اشاره دارد. ساختار سازمانی و نحوه عملکرد تراست های سرمایه گذاری بگونه ای است، که اغلب دارای کارمند نمی باشند و کارکنان آنها، تنها به چند عضو هیئت مدیره محدود می شود، که صرفاً از مدیران غیر اجرایی تشکیل شده است. درآمد تراست های سرمایه گذاری، از طریق مبادلات دارایی ها و دادوستد سهام شرکت ها حاصل می شود. دارایی های یک تراست عمومأ در قالب وجه نقد، اوراق بهادار و سهام شرکت ها است و کنترل آن، در اختیار اعضای هیئت مدیره می باشد. هیئت مدیره مسئولیت سرمایه گذاری در سهام شرکت ها را به یک شرکت مدیریت دارایی حرفه ای محول می نماید. سهام تراست های سرمایه گذاری نیز همانند سهام شرکت های عمومی در بورس اوراق بهادار دادوستد می شود.
ویلهلم بروکنر (زاده ۱۱ دسامبر ۱۸۸۴ – مرگ ۱۸ اوت ۱۹۵۴) یک نظامی آلمانی در دوره رایش سوم و دومین آجودان آدولف هیتلر بود. زندگی. بروکنر در بادن-بادن بزرگ شد.وی در استراسبورگ، فرایبورگ، هایدلبرگ و مونیخ حقوق و اقتصاد خواند. در جنگ جهانی اول در پیاده نظام باواریا خدمت می کرد تا اینکه از درجه ستوانی خلع شد.وی پس از جنگ به فرای کورپس پیوست. با پایان سال ۱۹۱۹ دوباره به دانشگاه بازگشت اما برای مدت سه سال تکنسین ضبط فیلم شد.در اواخر ۱۹۲۲ به حزب نازی پیوست.در ۱ فوریه ۱۹۲۳ رهبر اس آ در مونیخ شد. وی در ۹ نوامبر ۱۹۲۳ در کودتای مونیخ شرکت داشت و به همین دلیل به یک سال زندان محکوم شد.پس از چهار ماه و نیم آزاد شد و دوباره پست قدیمی خود در اس آ را به دست آورد.از ۱۹۲۷ به عنوان نماینده فروش شروع به کار کرد تا در سال ۱۹۲۹ یک شغل ثابت در موسسه خارجه آلمان به دست آورد. یک سال بعد بروکنر به آجودان و محافظ شخصی آدولف هیتلر تبدیل شد و کمی پس از آن رئیس آجودان ها شد.وی در آن مقام به کار کلیه آجودان ها، پیشخدمت ها و محافظان نظارت می کرد.وی از دوستان نزدیک هیتلر نیز بود. در ۱۵ ژانویه ۱۹۳۶ شهروند افتخاری شهر دتمولد شد.با شروع جنگ جهانی دو
م وی اهمیت خود را بیشتر و بیشتر از دست داد تا اینکه در ۱۸ اکتبر ۱۹۴۰ اخراج شد.یولیوس شاوب جایگزین وی شد. پس از آن، بروکنر با درجه سرهنگی به ورماخت رفت و تا پایان جنگ خدمت کرد.وی در ۱۸ اوت ۱۹۵۴ در نوسدورف درگذشت.
آلبرت بورمان (زاده ۲ سپتامبر ۱۹۰۲ – مرگ ۸ آوریل ۱۹۸۹) یک نظامی آلمانی در دوره رایش سوم و سومین آجودان آدولف هیتلر بود. وی برادر کوچکتر مارتین بورمان بود. اوایل زندگی بورمن در 2 سپتامبر 1902 در Wegeleben (اکنون در ساکسونی-آنهالت) در پادشاهی پروس در امپراتوری آلمان به دنیا آمد. او پسر تئودور بورمن (1862-1903)، کارمند اداره پست، و همسر دومش، آنتونی برنهاردین منونگ بود. خانواده لوتری بودند. او دو خواهر و برادر ناتنی (الز و والتر بورمن) از ازدواج قبلی پدرش با لوئیز گروبلر داشت که در سال 1898 درگذشت. آنتونی بورمن سه پسر به دنیا آورد که یکی از آنها در دوران نوزادی درگذشت. آلبرت و برادر بزرگترش مارتین (1900-1945) تا بزرگسالی زنده ماندند. تئودور وقتی بورمن یک ساله بود درگذشت و مادرش خیلی زود دوباره ازدواج کرد. خدمات در دوران آلمان نازی در آوریل 1931، مارتین بورمن برای برادرش در صندوق امداد حزب نازی در مونیخ مشغول به کار شد. در اکتبر 1931، بورمن به Kanzlei des Führers (صدارتخانه هیتلر) حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (NSDAP) منصوب شد. این حزب مسئول حزب نازی و سازمان های مرتبط و معاملات آنها مستقیماً با آدولف هیتلر
بود. بورمن با برادر بزرگترش مارتین متفاوت بود. او قد بلند، فرهیخته بود و «از انظار پرهیز می کرد». بورمن معتقد بود که به نفع بزرگتر خدمت می کند و از موقعیت خود برای منافع شخصی استفاده نمی کند. او با SS-Obergruppenführer Philipp Bouhler، رئیس صدارتخانه هیتلر (Der Chef der Kanzlei des Führers der NSDAP) دوست شد. هیتلر به بورمن علاقه داشت و او را قابل اعتماد می دانست. در سال 1938، بورمن به گروه کوچکی از آجودانان منصوب شد که تابع مارتین بورمن نبودند. رابطه بین مارتین و آلبرت آنقدر تند شد که مارتین از او نه حتی با نام بلکه به عنوان "مردی که کت پیشوا را در دست دارد" یاد کرد. بعداً در سال 1938، بورمن رئیس دفتر اصلی I: Persönliche Angelegenheiten des Führers (امور شخصی پیشوا) Kanzlei des Führers شد. در آن شغل، بورمن بسیاری از مکاتبات معمول هیتلر را انجام می داد. ترودل یونگ قبل از اینکه به عنوان منشی خصوصی برای هیتلر انتخاب شود، پس از آمدن بورمان به برلین در آن دفتر برای بورمان کار می کرد.[] در 20 آوریل 1945، در طول نبرد برلین، بورمن، دریاسالار کارل-جسکو فون پوتکامر، تئودور مورل، هوگو بلاشکه، یوهانا ولف، کریستا شرودر
و چند تن دیگر از سوی هیتلر دستور دادند که برلین را با هواپیما به مقصد اوبرسالزبرگ ترک کنند. این گروه طی سه روز بعد با پروازهای مختلف با هواپیماهای Fliegerstaffel des Führers از برلین پرواز کرد. بورمن با خانواده اش در هتل پست در هینترسی، چند مایلی دورتر از برشتسگادن، اقامت کرد. از آنجایی که او برادر مارتین بود، فکر می کرد برای خانواده اش امن تر است که زیاد در آنجا نمانند. در اواخر ماه مه 1945 یک افسر اطلاعاتی ارتش ایالات متحده به دنبال آلبرت بورمن به هتل آمد. در آن زمان بورمن رفته بود اما شرودر هنوز آنجا بود و در 28 می برای بازجویی برده شد. پس از جنگ پس از پایان جنگ جهانی دوم در اروپا، بورمن با نام روث شناخته شد. او تا آوریل 1949 در مزرعه ای کار می کرد که دستگیر شد. او توسط دادگاه نازی زدایی مونیخ به شش ماه کار سخت محکوم شد و در اکتبر 1949 آزاد شد. بورمن از برادرش مارتین بدش می آمد به حدی که حتی نمی خواست در مصاحبه های بعد از جنگ درباره او صحبت کند. بعلاوه بورمن از نوشتن خاطراتش امتناع کرد. در آوریل 1989 بورمن در حالی که در مونیخ زندگی می کرد درگذشت.
از علوم الهی می باشد و بعدها با مکتب هرمسیه تطبیق داده شد و کابالای هرمسی ایجاد شد در متون یهودی. در تورات استفاده از سحر و غیبگویی ممنوع شده است. در تلمود بسیار به مسئله غیبگویی اشاره شده است و این اشاره بیش از حد نشاندهنده کثرت افرادی است که از آن استفاده میکردند. تقسیم شدن کابالا به کابالای تئوری و عملی در قرن ۱۴ میلادی شکل گرفت. بسیاری کابالیستهای معروف مانند ابراهیم ابوالعفیا کابالای عملی را به شدت نفی کردند. بیشتر تعالیم کابالای عملی هیچوقت نوشته نشده است و تنها به صورت شفاهی منتقل شده است. قبل از اخراج یهودیان از اسپانیا کتابی کابالیستی به نام سفر هامشیو بسیار رایج شده بود. بر اساس نوشته موشه ایدل این کتاب جنشناسی و استفاده از جادو برای احضار جن، فرشته و حتی خدا بود. اسحاق لوریا در شهر صفد شاگردان خود را از کابالای عملی منع کرد. عرفان مرکابا. در دوران تلمود بسیاری ربیها سعی میکردند با دیدن رویای حزقیال نبی بتوانند به عرش خداوند معراج کنند. این روشها در متون هخالوت بیان شده اند. در این روش ربی با استفاده از نامهای خداوند معراج میکند. سفر یتزیرا. در قرون وسطی ربیها معتقد بودند که خاک انسان در ابتدا به صو
رت موجودی بدون فرم به نام گولم است. دمیدن روح خداوند و سخن او باعث زنده شدن گولم میشود. از این رو ربیها اعتقاد داشتند که با نامهای مقدس خداوند آنها نیز میتوانند گولم خلق کنند. کتاب سفر یتزیرا اولین کتابی است که به طور مشخص در مورد قدرت خلق کردن به کمک حروف عبری صحبت میکند. در تلمود در چندین بخش داستانهایی در مورد خلفت به وسیله حروف عبری آمده است. در یک داستان ربی روا به کمک حروف عبری یک انسان خلق میکند. در داستانی دیگر چندین ربی در مورد خلقت بحث میکنند و برای طعام خود به کمک حروف عبری یک گاو ایجاد میکنند... جدا شدن کابالای عملی و تئوری. بسیاری کابالیست ها سعی میکردند مسائل کابالای عملی را از کابالای تئوری و عرفانی جدا کنند. آبراهام ابوالعفیا به پیروان خود هشدار میداد که به کابالای عملی نزدیک نشوند. در قرن پانزدهم در اسپانیا متونی به نام سفر هامشیو وجود داشت که در آن روش ارتباط با فرشتگان و اجنه و حتی خدا مطرح شده بود. این روشها بعدا باعث شد که بسیاری ربیها کابالای عملی را خطرناک بدانند. ممنوعیت در صفد. اسحاق لوریا در شهر صفد به شاگردان خود توصیه میکرد که از کابالای عملی دوری کنند. بعل شم طوف. بسیاری از بعل شم
ها به روشهایی که نظیر کابالای عملی بود اعتقاد داشتند. آنها با نوشتن دعا و تواناییهای ماورا طبیعه سعی میکردند امراض را درمان کنند. بسیاری بعل شم ها نظیر الیاس بعل شم چلم و بعل شم لندن و بعل شم طوف از این روشها استفاده میکردند. داستان مهارال پراگ و خلق گولم بعدها معروف شد و در ابتدا الیاس بعل شم به خلق گولم شهرت داشت. ولیکن با روشهای کفرآمیز شبتای زوی و بعدا جاکوب فرانک بسیاری نسبت به کابالا بدبین شدند. یهودیت حسیدی. در یهودیت حسیدی کابالا به کمک زدیک انجام میشود. در این دیدگاه زدیک وظیفه ارتباط بین روح خداوند و روح کابالیست را دارد. روشها. کاوانا. در یهودیت استفاده از روشهای علوم خفیه ممنوع است ولیکن در بسیاری داستانهای تورات افراد درستکار دسترسی به علوم خفیه دارند. در میدراش و تلمود روش تکرار کردن نامهای خداوند مورد استفاده قرار گرفته است.
P̃ ، p̃ یکی از نویسه واره هایالفبای لاتین است، تشکیل شده از یک P با مدکی برا فراز آن. این نویسه واره نشان دهندهٔ آوای /k͡p/ و در برخی زبان های وانواتو مانند اتافهٔ شمالی، اتافهٔ جنوبی و ماکورا استفاده می شود. این حرف را نخستین بار مبلغان مسیحی در بیش از صد سال پیش ابداع نمودند. در زبان بیسلاما این حرف را اسنِک پی به معنای "P ِ مار" می خوانند.
آمیتیست اِمِلیا کِلی (به ؛ زادهٔ ) که به طور حرفه ای با نام ایگی آزِیلیا شناخته می شود، رپر و ترانه پرداز بازنشستهٔ استرالیایی می باشد. آزیلیا در سن ۱۶ سالگی برای ادامهٔ حرفهٔ خود در موسیقی به ایالات متحده آمریکا نقل مکان کرد. وی پس از انتشار ترانه هایش با نام های «فرج» و «دو بار» در یوتیوب به رسمیت شناخته شد. او اندکی پس از انتشار این دو قطعه، نخستین میکس تیپ خود را تحت عنوان "هنر نادانی" (۲۰۱۱) را منتشر نمود و سپس قراردادی با گرند هاستل، ناشر رپر آمریکایی تی.آی.، امضا کرد. او با بسکتبالیست آمریکایی نیک یان در رابطه بوده است. سرانجام پس از یک سال نامزدی با نیک یان در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۶ وی در صفحهٔ اینستاگرام خود پستی مبنی بر جدایی اش با این بسکتبالیست منتشر می کند. وی برندهٔ دو جایزهٔ موسیقی آمریکایی، ۳ جایزه موسیقی بیلبورد و همچنین ۳ جایزهٔ انتخاب نوجوانان می باشد. همچنین ۴ بار نامزد جایزه گرمی شده اما تاکنون موفق به کسب این عنوان نشده است. اوایل زندگی و تحصیل. آمیتیست اِمِلیا کِلی در سیدنی به دنیا آمد و در مولومبیمبی، نیو ساوت ولز بزرگ شد. پدرش برندن کلی، نقاش و هنرمند کمیک بود و مادرش تانیا خانه های تعطیلات و ه
تل هارا تمیز می کرد. آزیلیا در خانه ای زندگی می کرد که پدرش با گل و آجر ساخته بود، و توسط زمین احاطه شده بود. وی دو خواهر و برادر با اسم های متیس و امرالد کلی دارد. همچنین آزیلیا می گوید پدرش «کاری کرد که در نوجوانی به هنر علاقه پیدا کند» که زندگی و کارش را تحت تأثیر نیز قرار داده است. آزیلیا رپ خوانی را در ۱۴ سالگی شروع کرد و قبل از شروع حرفه انفرادی یک گروه با دو دختر دیگر از محله اش تشکیل داده بود و در این باره می گوید: «من اینطوری بودم که رپر گروه میشم و این گروه میتونه مثل تی ال سی باشه؛ منم لفت آی میشم» اگرچه درنهایت وی تصمیم گرفت به کار گروه پایان دهد زیرا دختران دیگر گروه را جدی نمی گرفتند و آزیلیا در این باره گفته است: «من هرکاری که انجام می دم رو جدی می گیرم و بیش از حد رقابتی هستم». آزیلیا درپی تمایل خود برای مهاجرت به آمریکا ترک تحصیل کرد و به جایش با مادرش در تمیز کردن اتاق های هتل و خانه های تعطیلات همکاری می کرد و سپس پولی را که با این کار بدست آورده بود پس انداز کرد. وی همچنین ادعا می کند که از مدرسه متنفر است و به غیر از کلاس هنر، فقط او را بدبخت نموده است و می گوید دوستی در مدرسه نداشته و بخ
اطر لباس های خانه بافتی که می پوشیده مورد آزار و اذیت قرار می گرفته. آزیلیا در سال ۲۰۰۶ اندکی قبل از ۱۶ سالگی به ایالات متحده سفر کرد و به والدینش گفته بود که با یکی از دوستانش «به تعطیلات» می رود اما درنهایت تصمیم گرفت همان جا بماند و کمی بعدتر به والدینش گفت که به خانه برنخواهد گشت: «من به آمریکا کشش پیدا کرده بودم چون تو کشور خودم احساس غریبی می کردم، من عاشق هیپ هاپم و آمریکا زادگاه هیپ هاپه؛ پس فکر می کردم هرچه به موسیقی نزدیک تر باشم خوشحال ترم هستم؛ و درست فکر می کردم.» آزیلیا به یاد می آورد که «مادرش گریه می کرده و بهش می گفته 'در امان باش' و داشته با خودش فکر می کرده که: خودم دارم میرم. واقعاً دیوونم!» بعد از ورود آزیلیا به ایالات متحده، وی مدرک توسعه آموزشی عمومی خودرا دریافت نمود و به مدت شش سال با معافیت از ویزا در این کشور اقامت کرد و هرسه ماه یک بار برای تمدید به استرالیا بازمی گشت. آزیلیا تا فوریهٔ سال ۲۰۱۳ یعنی زمانی که یک ویزا پنج ساله دریافت کرد، در ایالات متحده به طور غیرقانونی کار می کرد. وی نام «ایگی» را از روی سگش برداشته است. آزیلیا درسال ۲۰۱۸ به عنوان مقیم دائم ایالات متحده تصویب شد. ح
رفه. ۲۰۰۶–۲۰۱۲: آغاز فعالیت های موسیقیایی. زمانی که او برای اولین بار در سال ۲۰۰۶ به ایالات متحده آمد، در میامی، فلوریدا اقامت داشت و بعد از آن مدت کوتاهی در هیوستون، تگزاس زندگی کرد. آزیلیا برای چند سال در آتلانتا، جورجیا مستقر شد و با یکی از اعضای گروهٔ رپ "دانجن فمیلی" به نام بک بون همکاری کرد. او در این بازهٔ زمانی با اف کی آی و ناتالی سیمز که در آینده همکارانش شدند، آشنا شد. او اظهار داشت که مردم به رپ هایش می خندیدند زیرا «به نظرشان ضعیف بودند»، اما از آنجا که از کودکی عادت کرده بود به او بخندند، قادر بود این موضوع را نادیده بگیرد. در همین حین او با فردی از اعضای اینترسکوپ رکوردز ملاقات کرد به او پیشنهاد داد تابستان سال ۲۰۱۰ به لس آنجلس نقل مکان کند. اینترسکوپ در نهایت برای مدت کوتاهی مدیریت حرفه ای او را بر عهده گرفت. او نام هنری خود را در همین دوران انتخاب کرد، نامی که از سگ دوران کودکی اش به اسم ایگی و خیابانی که در آن بزرگ شده بود یعنی خیابان آزیلیا، گرفته شده است، این خیابان همچنان محل سکونت خانواده اش است. او همچنین اقدام به ساخت ویدیوهای انیمیشن استاپ موشن با رپ فری استایل کرد زیرا احساس می کرد ص
دای خود را پیدا کرده است. تورها. خوانندهٔ اصلی. تورهای لغوشده