Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لوئیس پالمر در سال ۱۹۷۱ در بوداپست متولد شد یک سخنران مطرح سوئیس، ماجراجوی جهانی محیط زیست، و از «پیشگامان استفاده از انرژی خورشیدی» است. دوران زندگی. لوئیس پالمر را لوئیس پالمر در لوسرن سوئیس پرورش یافت. از همان زمان کودکی رؤیای او این بود که مزایای منابع انرژی تجدیدپذیر و خودروهای خورشیدی را به جهانیان معرفی کند. پس از اتمام مدرسه، او یک معلم مدرسه شد. پس از چند سفر به کشورهای خارجی، او ایدهٔ خود را کشف کرد و اولین گام خود را به سمت انرژی خورشیدی برداشت. در سال ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸، او اولین فردی بود که دور جهان را با انرژی خورشیدی پیمود. سخنگوی با انگیزه. لوئیس پالمر یک سخنران با انگیزه در کنفرانس های سرتاسر جهان است. او در مورد دیدگاه خود پیرامون انرژی خورشیدی و در مورد رؤیای خود از یک دنیای بهتر با انرژی های تجدیدپذیر صحبت می کند. تجربه او به عنوان یک معلم بخشی از شیوهٔ خاص خود در برقراری ارتباط با مردم است. به عنوان یک سخنران کنفرانس است، او این فرصت را جهت صحبت با مخاطبان: محققان، سیاستمداران، و دانش آموزان داشت. این بخش از آموزش به مخاطب و تشویق مردم جهت تغییر رفتار مصرفی خود به سمت یک آگاهی از محیط زیست - اهم
یت زیادی برای داشت. در سال ۲۰۰۹، به پالمر جایزه خورشیدی اروپا اهدا شد، و در سال ۲۰۱۱، جایزه قهرمان زمین برای دستاوردهای او به اواهدا شد. سولار تاکسی. در سال ۲۰۰۴ با کمک اسپانسرهای مالی و پشتیبانی فنی، پالمر شروع به ساخت یک ماشین خورشیدی به نامسولار تاکسی کرد. جهت تخصص فنی با بسیاری از افراد و سه دانشگاه سوئیس همکاری کرد. در سال های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ با سولار تاکسی دور دنیا را رانندگی کرد- او ۵۴۰۰۰ کیلومتر را در بیش از ۴۰ کشور پیمود. در سال ۲۰۰۸ تور پس از ۱۸ ماه پایان یافت که اولین گردش دور دنیا بود که با ماشین انرژی خورشیدی انجام شد. در طول سفر همراه وی اریک اسمیت فیلم مستندی را پیرامون تور ساخت. در سال ۲۰۰۹ بخاطر سولار تاکسی جایزهی سولار اروپایی را دریافت کرد. آغازتور. پس از تور سولار تاکسی پالمر- آواز تجربه قبلی خود هنگامی که آغازگر و مدیر تور سازمان یافته شده بود – دست کشید. مسابقهٔ خروجی صفر – بین اوت ۲۰۱۰ و فوریه ۲۰۱۱ برگزار شد. هدف این بود که در طی ۸۰ روز درو دنیا را بگردد و نشان دهد که چگونه ماشین های بدون خروجی های مضر می تواند عمل کند. پالمر از چهار تیم جهت ورود به رقابت دعوت به عمل آورد و معیارهایی را مشخ
ص کرد که بسیار ملموس بودند: آن ها می بایست با موتور برقی حرکت کنند- و همچنین مسافت معینی را در زمان معینی طی کنند- و حداقل دو مسافر را حمل کنند. با مسابقهٔ خروجی صفر –پالمر دیگر توجه را به سمت دیدگاهش که زندگی قابل تحمل بود – کشید. سفر توسط وسیلهٔ نقلیهٔ پیشرفتهٔ موج جهانی. سومین تور پالمردر ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۱ در پاریس آغاز شد و در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۱ در پراگ به پایان رسید. ۲۵ خودرو از هشت کشور به میزان ۳٬۰۰۰ کیلومتر و هشت کشور به موج اول پیوست. تور در حدود ۳۰ شهر متوقف شد تا به مردم نشان دهد که خودروهای الکتریکی قابل اعتماد، سرگرم کننده و قدرتمند می باشند. تمام وسایل نقلیه می بایست برای تولید برق خود را از یک منبع تجدید پذیر مانند باد یا خورشید استفاده کنند. در ماه دسامبر، موج دوم در هند صورت گرفت. پنج اتومبیل برقی به این تور پیوست و از بمبئی به بنگلور رفت و برگشت. در سال ۲۰۱۴، ۷۵ وسایل نقلیه در حال حاضربه این تور اضافه شدند، و پالمر برای بزرگترین رژه وسیله نقلیه الکتریکی با ۴۸۱ وسایل نقلیه، که به موج در لحظهٔ شروع پیوستند رکورد جهانی را ثبت کرد. پالمر به همراه همسرش، دکتر جولیانا پریسکین- اکسپلورر سوئیسی را با اول
ین تور ۱۰۰ درصد برقی جهان کشف کرد. هدف اکسپلورر این بود که گروه یا توریست ها را به تورهایی در سوئیس ببرد. اتوبوس در ابتدا در خدمت ارتش آلمان بود و سپس به ماشین برقی تبدیل شد.
SolaRoad اولین مسیر دوچرخه سواری ساخته شده از پانل های خورشیدی در جهان، و پروژه آزمایشی امکان سنجی طرح های پیشنهادی مختلف برای بزرگراه های هوشمند است. ۷۲ متر (۲۳۶ فوت) از مسیر در هفته ۲۱ اکتبر سال ۲۰۱۴ افتتاح، و توسط یک کنسرسیوم از سازمان ها، که مسیر کرومنی به هلند را ساخته بودند؛ طراحی شده است. مسیر به طور رسمی در ماه نوامبر سال ۲۰۱۴ توسط وزارت هلندی کمپ انرژی هنک افتتاح شد. کنسرسیوم. این فناوری توسط یک کنسرسیوم متشکل از سازمان هلندی برای اعمال پژوهش های علمی (TNO)، مؤسسه شهرسازی ایم تک و اومس با کمک مالی ۱٫۵ میلیون دلار از استان (شهرستان) هلند شمالی به عنوان مالک مسیر توسعه داده شد. کل هزینه این پروژه آزمایشی ۳٫۵ میلیون دلار بود. علاوه بر ۱٫۵ میلیون دلار تأمین شده توسط استان هلند شمالی، شرکت های علمی پژوهشی TNO، شهرسازی اومس، ایم تک و پروژه اروپایی پی وی-سین (تا حدی یارانه توسط دولت هلند) سهیم شدند. تکنولوژی. سطح جاده متشکل از پانل های پیش ساخته با سطح یک سانتی متری (۰٫۳۹ اینچ) شیشه نازک سخت شده است. در زیر این سطح شیشه ای سلول های خورشیدی نصب شده است. شرکت علمی پژوهشی TNO بیان می کند که این انرژی می تواند
برای روشنایی جاده، چراغ های راهنمایی و علائم جاده استفاده می شود. این انرژی به خانه های محلی نیز رسانده می شود. شرکت علمی پژوهشی TNO فکر می کند در آینده وسایل نقلیه الکتریکی ممکن است توسط خود جاده رانده شوند. [۵] این نمونه اولیه بیش از سه سال آینده مورد مطالعه قرار خواهد گرفت. در ماه اول، این مسیر انرژی کافی برای حفظ یک خانواده را تحویل داده است. مشکلات. در ۲۶ دسامبر ۲۰۱۴، ۱ متر مربع (۱۱ فوت مربع) بخش فوقانی پوشش از لایه شیشه ای جا شده بود، و آن بخش از مسیر دوچرخه سواری در دست تعمیر واقع شد. در اکتبر ۲۰۱۵ بخش فوقانی پوشش در بدترین شرایط ممکن بود که جایگزین شد. منتقدان این فناوری چندین مشکل را مشاهده کرده اند: نتایج آزمایشی. پس از شش ماه نتیجه آزمایش مهندسین «بهتر از حد انتظار" بوده است. استن د ویت؛ سخنران منتخب شرکت برای Solaroad: "اگر ما این را به عملکرد سالانه تبدیل کنیم، انتظار ما بیشتر از ۷۰ کیلووات ساعت در هر متر مربع در سال است." وبلاگ EEV نتایج ۶ ماه از آزمایش SolaRoad حاصل از داده های سه سیستم خورشیدی واقع در پشت بام در عرض چند کیلومتر جاده را مورد مقایسه قرار داده است. داده ها نشان داد که سیستم های خ
ورشیدی پشت بام دو برابر خروجی SolaRoad در هر متر مربع در مدت مشابه تولید دارند. در نوامبر سال ۲۰۱۵ اعلام شد که مسیر در یک سال ۹۸۰۰ کیلووات ساعت برق تولید کرده است. طرح های پیشنهادی قابل مقایسه. یک خط نوآورانه دوچرخه در کره جنوبی دارای یک سقف خورشیدی تأمین کننده پناهگاه برای دوچرخه سواران از خورشید و باران در ضمن تولید برق است. در این مفهوم پانل های خورشیدی مستقیماً در سود آورترین موقعیت برای بهره وری مطلوب قرار دارند. ۳۲ کیلومتر (۲۰ مایل) مسیر بین دایجون و سجونگ در وسط یک بزرگراه شش خط اجرا می شود.
ماهی چشم درشت هاوایی نام یک گونه از تیره تیبرماهیان است.
قیام ورشو (؛ ) یکی از مهم ترین عملیات های جنبش مقاومت لهستان در طی جنگ جهانی دوم بود که برای آزاد سازی ورشو از سلطه آلمان نازی سامان داده شد. در روز اول اوت سال ۱۹۴۴ میلادی هنگامی که نیروهای ارتش شوروی به نزدیکی ورشو رسیده بودند و پشت رودخانه ویستولا قرار داشتند، اعضای جنبش مقاومت لهستان به رهبری ارتش میهنی در داخل شهر ورشو حمله علیه اشغالگران نازی را شروع کرد. هدف از این قیام که خود جزئی از قیامی بزرگ تر و ملی به نام عملیات تندباد بود، پیش دستی نسبت به نیروهای شوروی برای در تصرف درآوردن ورشو به عنوان پایتخت و مهم ترین شهر لهستان بود. اعضای جنبش مقاومت می خواستند از این موقعیت برای بازگشت دولت در تبعید لهستان از لندن و برقراری جمهوری استفاده کنند. اما شوروی که این مسئله را به ضرر خود می دید از هرگونه کمک به شورشیان در داخل شهر اجتناب کرد تا بتواند پس از نابودی نیروهای لهستانی، دولت دست نشانده خودش را در لهستان برپا کند. طی روزهای اول قیام قسمت های مهمی از شهر به دست شورشیان افتاد اما نیروهای آلمانی در درون نواحی آزادشده هنوز بسیاری از پادگان ها و مناطق حساس را حفظ کرده و سرسختانه مقاومت می کردند. با گذشت روزه
ای بیشتر و رسیدن قوای کمکی، نیروهای آلمانی به سازماندهی خود پرداختند و حملات سهمگینی را برای بازپس گیری شهر آغاز کردند. در همین حال اما نیروهای روس بی توجه به خواست لهستانی ها برای کمک از پیشروی و یاری به شورشیان سرباز زدند و در نزدیکی شهر توقف کردند؛ تنها در اواسط ماه سپتامبر تعدادی از لهستانی هایی که زیر نظر قوای شوروی می جنگیدند از رود ویستولا عبور کرده و خود را به شورشیان رساندند اما برای آن ها نیز کمکی ارسال نشد و نتوانستند کاری از پیش ببرند. با افزایش وخامت اوضاع، بریتانیا و آمریکا در قالب عملیاتی تحت عنوان پل هوایی ورشو اقدام به ارسال مهمات و ملزومات از طریق هوا کردند که این کمک ها به دلیل عدم همراهی شوروی و دور بودن مسیر و پاره ای از مشکلات دیگر ناکافی بود. این نبرد خونین ۶۳ روز به طول انجامید و بزرگترین عملیات نهضت های مقاومت در طول جنگ جهانی دوم بود که منجر به نابودی کامل ورشو و تلفات سنگین غیرنظامی در کنار قتل عام هاو تجاوزها شد. در طول این قیام اهالی ورشو سعی می کردند با راه اندازی رادیو و دیگر سرویس های شهری، زندگی عادی خود زیر سایه آزادی را ادامه دهند اما در نهایت و در فقدان کمک کارآمد از خارج و
رشو، این قیام در روز دوم اکتبر سال ۱۹۴۴ میلادی شکست خورد. تخمین زده می شود در طول این قیام بیش از ۱۵٬۰۰۰ نظامی و ۲۰۰ هزار نفر غیرنظامی لهستانی جان خود را از دست داده باشند. تعداد زیادی نیز به اردوگاه های کار آلمان برده شدند و بعداً در آن جا کشته شدند. شهر ورشو در طول نبرد آسیب جدی دید و پس از پایان قیام نیز به دستور هیتلر کاملاً ویران شد. نیروهای آلمانی نیز در طول این قیام تلفات زیادی دادند و نزدیک به ۲۰ هزار نظامی آلمانی به علاوه صدها تانک و کامیون و زره پوش دیگر از دست رفت. پیش زمینه. سال ۱۹۴۴ لهستان پنجمین سال اشغال توسط آلمان نازی را می گذراند. پس از تهاجم تابستانه روس ها در عملیات باگریشن قوای آلمان در جبهه شرق به شدت آسیب دیده و در حال عقب نشینی بودند. روس ها پس از آزادسازی بلاروس وارد مرزهای لهستان پیش از جنگ شده و در ماه ژوئیه نیروهای روس به حومه شرقی ورشو رسیدند. اما لهستانی ها شوروی را نه به چشم نیروی آزادی بخش که به دید تجاوزکارانی مانند نازی ها می دیدند. در سال ۱۹۳۹ شوروی و آلمان نازی با تجاوز به لهستان و اشغال آن، کشور را بر اساس مفاد پیمان مولوتوف-ریبنتروپ که مخفیانه میان خود امضا کرده بودند، تق
سیم کردند. ویاچسلاو مولوتف در آن زمان دربارهٔ این تقسیم گفت: پس از اشغال لهستان توسط این دو نیروی متخاصم، شوروی در نواحی اشغالی خود دست به پاکسازی و سرکوب نیروهای مخالف خود زد که یکی از مهم ترین آن ها واقعه کشتار کاتین بود. طی این کشتار ده ها هزار لهستانی شامل روشنفکران، قضات، فعالان سیاسی و تعداد زیادی از نظامیان لهستانی که اسیر شده بودند توسط کمیساریای خلق در امور داخلی اتحاد جماهیر شوروی اعدام شدند. با شروع عملیات بارباروسا در سال ۱۹۴۱ توسط آلمان نازی، تمامی لهستان به اشغال آن ها درآمد اما در ۱۹۴۴ بار دیگر شوروی در حال نزدیک شدن به لهستان بود و با توجه به سیر وقایع مشخص بود که به زودی تمام لهستان به دست قوای شوروی خواهد افتاد. مقامات لهستانی سعی می کردند تا از طریق سوییس و واتیکان با آلمانی ها ارتباط گرفته تا شاید بتوانند ایشان را متقاعد کنند که با اعلام شهر ورشو به عنوان شهر آزاد آن را از خطر تخریب و اشغال توسط شوروی دور نگاه دارند. اما آلمانی ها در نظر داشتند تا با تبدیل ورشو به دژی مستحکم دست به مقاومت در برابر قوای ارتش سرخ بزنند. نگاه استالین به آینده لهستان با آنچه که متحدین غربی اش در سر داشتند تفاو
ت داشت. در سال ۱۹۴۳ میلادی و پس از کشف واقعه کشتار کاتین، دولت قانونی در تبعید لهستان که در لندن مستقر بود خواستار تحقیق دربارهٔ نقش شوروی در این کشتار شد و در نتیجه این درخواست شوروی رابطه خود با دولت در تبعید لهستان را قطع کرد. در همین زمان به دستور استالین نیروهای لهستانی طرفدار شوروی در خاک روسیه سازمان یافتند تا پس از آزادی لهستان از طریق ایشان کمونیسم در لهستان برقرار و این کشور تبدیل به یکی از اقمار شوروی شود. بعد از این دستور استالین، در ماه ژوئیه کمیته آزادی بخش ملی لهستان تشکیل شد تا در آینده دولت مورد نظر شوروی را در لهستان تشکیل دهد. در جبهه های نبرد نیز، ارتش سرخ با وجود یاری نیروهای مقاومت لهستانی به روس ها در پیش روی به سمت غرب، پس از پایان نبرد واحدهای اِن کاوه ده عملیات پاکسازی لهستانی را آغاز می کردند که شامل خلع سلاح، اعدام، زندانی و تبعید نیروهای لهستانی بود. با توجه به این رویه در پیش گرفته شده از سوی حکومت شوروی جنبش مقاومت لهستان عملیاتی را طرح ریزی کرد تا در هنگام رسیدن نیروهای شوروی به نزدیکی ورشو طی قیامی شهر را آزاد کند. هدف این عملیات این بود که پیش از اشغال شهر به دست قوای ارتش سر
خ با آزاد کردن آن توسط جنبش مقاومت از افتادن کنترل شهر در دوران بعد از جنگ به دست طرفداران شوروی جلوگیری کرده و زمینه برای بازگشت دولت در تبعید لهستان که آن زمان در لندن مستقر بود را فراهم آورد. نیروهای مقاومت لهستان امیدوار بودند بتوانند با قیام، چند روز پیش از ورود ارتش سرخ به ورشو از اعتبار کسب شده و پایتخت آزادشده به عنوان شروعی برای آزادی کل لهستان استفاده کنند. در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۴ دولت در تبعید لهستان به نیروهای حاضر در لهستان اشغالی اختیار داد تا قیام سراسری را برنامه ریزی کنند. در روز ۳۱ ژوئیه با شنیدن خبر رسیدن قوای ارتش سرخ به نزدیکی رودخانه ویستولا در حاشیه شهر ورشو جنبش مقاومت تصمیم گرفت قیام را شروع کند اما در شرق شهر ارتش آلمان توانسته بود پیشروی روس ها را متوقف کند و آن ها را تا حدی به عقب براند، با این حال از نظر جنبش شروع قیام اجتناب ناپذیر بود. توان طرفین. لهستانی ها. قوای شورشیان بین ۲۰ تا ۴۰ هزار نفر تخمین زده می شود که از این میان نزدیک به ۴۰۰۰ نفر از آنان را زنان تشکیل می دادند. از کل این نیروها تعداد ۲۳٬۰۰۰ نفر نیروهای آماده رزم بودند. علاوه بر این تعداد ۳۵۰۰ نفر نیز از دیگر گروه های مقاوم
ت در ورشو حضور داشتند که عمدتاً سال ها در جنگ چریکی و جنگ شهری آموزش دیده بودند با این وجود هیچ کدام از این نیروها آماده یک نبرد طولانی مدت نبودند. علاوه بر نیروهای عضو گروه های مقاومت در طول دوره قیام داوطلبان زیادی از مردم عادی و همچنین یهودیان آزادشده از گتوی ورشو به شورشیان پیوستند. صدها داوطلب خارجی نیز در قیام ورشو حضور داشتند که دوشادوش نیروهای مقاومت علیه نیروهای آلمانی جنگیدند. تخمین زده می شود افرادی از بیش از ۱۵ ملیت در جریان این قیام در کنار لهستانی ها جنگیدند که در میان آن ها حتی یک سیاه پوست اهل نیجریه به نام «آگوست آگبولا اوبراون» حضور داشت که با نام مستعار علی شناخته می شد. این داوطلبان خارجی عمدتاً اسرا یا زندانیان فراری از اردوگاه ها یا شهروندان خارجی بودند که پیش از جنگ در ورشو اقامت داشتند. تمامی این گروه های مقاومت تحت رهبری ارتش میهنی در جریان قیام به عملیات می پرداختند. در طی ماه های پیش از قیام فرماندهان ارتش میهنی برای کمک به واحدهایی که در شرق کشور مشغول عملیات بودند مقداری از نفرات و مهمات را از ورشو به سوی آن نواحی ارسال کردند که همین مسئله موجب کمبود مهمات نیروهای حاضر در ورشو شد.
در شروع قیام تنها سلاح به اندازه مسلح کردن ۲۵۰۰ نفر و مهمات کافی برای فقط ۷ روز نبرد وجود داشت، امید شورشیان به غنیمت گرفتن سلاح از نیروهای آلمانی و همچنین کمک های هوایی متفقین بود. روز شروع قیام (۱ اوت ۱۹۴۴) نیروهای لهستانی مجموعاً دارای این تعداد سلاح بودند: ۱۰۰۰ قبضه تفنگ، ۱۷۰۰ قبضه اسلحه کمری، ۳۰۰ قبضه تپانچه خودکار، ۶۰ قبضه مسلسل دستی، ۷ قبضه مسلسل، ۳۵ قبضه سلاح ضد تانک و کارابین، ۲۵٬۰۰۰ عدد نارنجک دستی. ذخیره مهمات هم در موقعیت بسیار بدی قرار داشت. ۱۹۰۰ فشنگ کاربین، ۳۰۰۰ فشنگ مسلسل دستی و ۵۰۰۰ فشنگ مسلسل تمام دارایی زرادخانه جنبش مقاومت بود. در طول قیام علاوه بر بارریزی هوایی محدود متفقین و تولید سلاح توسط کارگاه های نیروهای مقاومت، منبع اصلی تأمین سلاح و مهمات مورد نیاز غنیمت گرفتن آن از نیروهای آلمانی بود. نیروهای مقاومت در این میان حتی توانستند دو عراده تانک پنتر و تعدادی خودرو زرهی دیگر را از نیروهای آلمانی غنیمت بگیرند. همچنین آن ها در طول قیام خود دست به ساخت یک خودرو زرهی به نام کوبوش زدند که می توانست ۷ تا ۱۲ سرباز را حمل کند. آلمانی ها. در مقابل، پادگان نیروهای آلمانی در داخل ورشو دارای ۱۱ تا
۱۳ هزار سرباز مسلح بود که با ایجاد سنگرهای بتنی و شبکه های دفاعی از مدت ها پیش آماده دفاع از شهر بودند. علاوه بر این در حدود ۵۰۰۰ نفر از نیروهای اس اس و پلیس در شهر حضور داشتند که به این تعداد باید گروه های شبه نظامی طرفدار آلمان مانند زوندردینست را هم اضافه کرد. با شروع قیام ارسال کمک های روزانه برای نیروهای آلمانی باعث شد تعدادشان تا ۵۰ هزار نفر هم افزایش بیابد. بر خلاف نیروهای جنبش مقاومت لهستان که تنها مسلح به سلاح های سبک بودند ارتش آلمان از پشتیبانی زرهی، هوایی و توپخانه بهره می برد. قیام. آغاز نبرد. در روز ۱ اوت ۱۹۴۴ قوای شورشی به رهبری ارتش میهنی و فرماندهی ژنرال کوموروفسکی و ژنرال آنتونی خروشچل در ساعت ۵ عصر حمله علیه مواضع نیروهای آلمانی در شهر را آغاز کردند. به دلیل ضعف ارتباط میان واحدها عملیات به صورت ناهماهنگ آغاز شد. نیروهای لهستانی در پناه خمپاره هایی که از پشت بام ها پرتاب می شد با اتکا به سلاح های سبک خود حمله به ۱۸۰ مرکز تعیین شده را آغاز کردند. عمده مراکز تعیین شده ساختمان های اداری مهم به علاوه مراکز اس اس و ورماخت، مراکز پلیس، پادگان ها و انبارهای مهمات را دربرمی گرفت. حمله به این مراکز
که اکثراً داری امکانات دفاعی قدرتمندی بودند توسط نیروهای آلمانی پس زده شد و نیروهای لهستانی علی رغم آنکه توانستند بر بخش هایی از مرکز شهر و قسمت قدیمی شهر تسلط پیدا کنند اما حملاتشان به فرودگاه، ایستگاه راه آهن و مناطق نظامی مهم با شکست مواجه شد. در ناحیه شرقی رودخانه به علت تمرکز شدید نیروهای آلمانی که در حال تشکیل خطوط دفاعی برای نبرد با نیروهای روس بودند جنگ فقط سه روز طول کشید و در نواحی دیگر هم با وجود موفقیت در تحت کنترل درآوردن یک منطقه، ساختمان ها و مراکزی در دست نیروهای آلمانی باقی ماندند که وجود همین هسته های مقاومت نیروهای آلمانی در سرتاسر شهر باعث می شد تا نیروهای لهستانی نتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و به نواحی بیرون از شهر متصل شوند. حداکثر پیشروی قوای شورشی در روز ۵ اوت به دست آمد اما اندک اندک نیروهای کمکی آلمانی متشکل از هزاران نیروی پلیس و واحدهای کمکی اس اس که طی روزهای ۳ و ۴ اوت به ورشو رسیده بودند جلوی موج حملات نیروهای ارتش میهنی لهستان را گرفتند. مقامات آلمانی از وقوع این شورش بزرگ بسیار عصبانی و ناراحت بودند. فرمانده نیروهای اس اس، هاینریش هیملر طی دستوری اعلام کرد: از همین رو ن
یروهای آلمانی به صورت منظم برای سرکوب شورش قوای کمکی اعزام می کردند و تا ۲۰ اوت بیش از ۲۵٬۰۰۰ نیروی آلمانی در ورشو حضور داشت. همچنین آلمانی ها برای انهدام استحکامات نیروهای شورشی علاوه بر نیروی هوایی و توپخانه از مین شنی دار جالوت و یکی از سنگین ترین توپ هایشان یعنی (کارل گرات) استفاده کردند که باعث تخریب شدید شهر و تلفات سنگین غیرنظامی شد. توقف. با فروکش کردن حملات نیروهای لهستانی و از راه رسیدن نیروهای کمکی، آلمانی ها شروع به ضد حمله برای بازپس گیری شهر کردند. راه حل نیروهای آلمانی برای درهم شکستن قیام استفاده انبوه از نیروی هوایی، توپخانه و زره پوش ها بود که لهستانی ها توان مقابله با آن را نداشتند. آن ها بلوک به بلوک اقدام به پاکسازی شورشیان، کشتار ساکنان و انهدام ساختمان ها می کردند. نیروهای آلمانی برای شکستن روحیه نیروهای لهستانی بدون توجه به سن و جنسیت دست به تجاوز و کشتار می زدند. از همان ابتدای حمله، شورشیان سرتاسر شهر را سنگربندی کرده و آماده دفاع در برابر نیروهای آلمانی شدند. اولین ناحیه ای که آلمانی ها به آن حمله کردند در سمت غربی ورشو قرار داشت. با تصرف این نواحی علاوه بر جداسازی متصرفات شورشیان ن
یروهای آلمانی به پل های روی رودخانه می رسیدند و می توانستند ارتباط خودشان را با سمت شرقی رودخانه دوباره برقرار کنند تا به نیروهایشان در آن سمت رودخانه که در حال جنگ با روس ها بودند مهمات و اقلام مورد نیاز را برسانند. همچنین آلمانی ها باید فرمانده پادگان و فرماندار ورشو را که به همراه نیروهایشان در "برول پالاس" گیر افتاده بودند را آزاد می کردند. دو محله ای که در این ناحیه قرار داشتند وولا و اوختا بودند. در روز ۲ اوت اولین تهاجم نیروهای آلمانی به این دو محله شروع شد. در ابتدا نیروهای مقاومت در برابر فشار نیروهای آلمانی مجبور به عقب نشینی شدند اما در نهایت با اتکا به مواضع مستحکم شان توانستند موج حمله را متوقف کنند. طی دو روز بعدی واحدهای کمکی آلمانی به این نواحی رسیدند و حملات سنگین تری با پشتیبانی تانک ها آلمانی شروع شد. نیروهای آلمانی از مردم غیرنظامی به عنوان سپری استفاده می کردند تا بتوانند مواضع لهستانی ها را تصرف کنند و هواپیماهای آلمانی برگه هایی را در سرتاسر شهر می ریختند که از شورشیان می خواست تا تسلیم شوند. طی این دو روز چندین بار مواضع بین طرفین دست به دست شد. نیروهای آلمانی با حمایت سنگین نیروی هوای
ی و توپخانه و به کار گرفتن تانک های سنگین سعی داشتند مواضع لهستانی ها را شکافته و در آن پیشروی کنند اما هر بار با مقاومت سنگین اعضای مقاومت لهستان مجبور به عقب نشینی می شدند. بیمارستان های شهر پر بود از مجروحانی که هر لحظه به تعدادشان اضافه می شد. در شب ۵ اوت اولین کمک های خارجی با چتر در قبرستان محله وولا ریخته شد که باعث تقویت توان لهستانی ها در مقابله با زرهی آلمانی ها شد. در همان روز لهستانی ها با کمک دو تانکی که از آلمانی ها غنیمت گرفته بودند به پادگان گتوی ورشو حمله کردند و توانستند ۳۵۰ یهودی اسیر در آنجا را آزاد کنند. روز ۶ اوت نیروهای آلمانی بالاخره توانستند به "برول پالاس" رسیده و نیروهای در محاصره را آزاد کنند. تا روز ۱۱ اوت نبرد سنگین در دو محله به پایان رسید و آلمانی ها عملیات پاکسازی را شروع کردند. به فرمان هیتلر شهر باید نابود می شد، تمام مردم غیرنظامی و اسرای جنگی اعدام می شدند و خانه ها به آتش کشیده می شد. تخمین زده می شود در این دو محله در طی یک هفته نزدیک به ۴۰٬۰۰۰ غیرنظامی شامل زنان، کودکان، کشیشان، خدمه بیمارستان و زخمی ها کشته شدند. با سقوط محله های غربی، نیروهای آلمانی از روز ۱۲ اوت حمله
به محله قدیمی شهر را آغاز کردند. میدان نبرد در این قسمت بسیار خشن و بی رحمانه بود. تمرکز آتش توپخانه و بمباران نیروی هوایی آلمان نازی در این ناحیه یکی از بزرگترین آتشباری های جنگ جهانی دوم بود. نیروهای آلمانی علاوه بر نیروی هوایی، زرهی و توپخانهٔ معمول از قطار زرهی نیز کمک گرفتند. همچنین آن ها از ۱۵ اوت توپ "کارل گرات" را که می توانست پرتابه هایی تا وزن ۲ تن را شلیک کند در ناحیه تازه تصرف شده وولا مستقر کردند و بمباران نواحی در تصرف شورشیان را آغاز کردند. در این زمان نیروهای روس تنها چند کیلومتر با ورشو فاصله داشتند اما هیچ اقدامی برای کمک به نیروهای لهستانی یا سرکوب نیروی هوایی آلمان انجام نمی دادند و آلمانی ها با فراغ بال کامل به تخریب شهر می پرداختند. نیروهای ارتش میهنی لهستان در شهر قدیم با تمام توان به مقاومت می پرداختند و نبرد خانه به خانه جریان داشت. تلفات هر دو طرف بسیار بالا بود به طوری که در طول نبرد برای شهر قدیم، آلمانی ها روزانه ۱۵۰ نفر تلفات می دادند. در روزهای ۲۰ و ۲۱ اوت شورشیان حملاتی را به سوی استحکامات آلمانی ها ترتیب دادند تا بتوانند حلقه محاصره را بشکنند اما با وجود دادن ۴۰۰ نفر کشته و ز
خمی نتوانستند کاری از پیش ببرند. علی رغم وجود فشار زیاد نیروهای آلمانی، لهستانی ها تا ۲ سپتامبر به مقاومت پرداختند و نهایتاً بعد از اتمام مهماتشان ۱۵۰۰ نفر از نیروهای مقاومت با کمک مسیرهای فاضلاب که در طول قیام تنها راه ارتباطی نیروهای مقاومت بود دست به عقب نشینی به سمت مرکز شهر زدند. ۲۵۰۰ نفر هم که به علت جراحات جدی توانایی تخلیه نداشتند و تصمیم گرفته بودند به همراه خدمه بیمارستان همراه مجروحان باشند در محله باقی ماندند که همگی توسط نیروهای آلمانی کشته شدند. در نواحی پرتراکم تر نیروهای شورشی با استفاده از وضعیت ساختمان ها می توانستند تا حدی از برتری آلمان ها کاسته و حملات موفق تری را سازمان دهی کنند. یکی از مهم ترین این عملیات ها آزادسازی ساختمان شرکت تلفن لهستان بود که به واسطه ارتفاعش نقش مهمی در ناحیه مرکزی شهر داشت. این ساختمان از روز اول نبرد در محاصره نیروهای لهستانی قرار داشت و نازی ها تلاش بسیاری برای رهایی آن از محاصره کرده بودند که همه آن ها بی نتیجه بود. در نهایت روز ۲۳ اوت مقاومت نیروهای آلمانی درهم شکسته شد و ساختمان به تصرف شورشیان درآمد. از این ساختمان مقادیر بسیاری سلاح به دست نیروهای مقاومت
افتاد و بین ۶۵ الی ۷۶ نیروی آلمانی اسیر شدند. این ساختمان پس از تصرف توسط لهستانی ها به مرکز فرماندهی "ارتش ملی" تبدیل شد. در ۲۶ اوت نیروهای شوروی تهاجم خود در شرق رود ویستولا را از سر گرفتند و در نهایت نیروهای آلمانی در ۱۳ سپتامبر با عقب نشینی به سمت غرب رودخانه همه پل های باقی مانده را منهدم کردند. واحدهایی از ارتش اول لهستان که نیروهای لهستانی تحت کنترل شوروی بودند سعی کردند با عبور از رودخانه خود را به شهر برسانند اما علی رغم برخورداری از پشتیبانی هوایی و توپخانه، به علت حجم بالای آتشبار آلمانی ها بر روی رودخانه تنها قسمت های کوچکی از این نیروها توانستند طی روزهای ۱۴ و ۱۵ سپتامبر خود را به نیروهای شورشی برسانند. آلمانی ها نیز با تشدید حملات خود بر روی مواضع لهستانی ها سعی کردند از ادامه این روند جلوگیری کنند. در ادامه و علی رغم مقاومت سخت نیروهای شورشی در حاشیه رودخانه، نیروهای شوروی از اجرای عملیات عبور از رودخانه امتناع ورزیدند و آن را به ۴ ماه بعد موکول کردند. در نهایت و پس از روزها مقاومت شدید، نیروهای ارتش سرخ اقدام خاصی برای کمک به شورشیان نکردند و با برکنار شدن فرمانده ارتش اول لهستان، آن ها نیز مج
بور شدند در ۱۹ سپتامبر همراه با نیروهای باقی مانده از ارتش میهنی به سمت شرقی رودخانه عقب نشینی کنند. تسلیم. با ادامه یافتن نبرد نیروهای شورشی که حالا تنها مرکز شهر را در اختیار داشتند متوجه شدند که نیروهای شوروی هرگز به کمک آن ها نخواهند آمد. مهمات و ملزومات در وضعیت بسیار بدی قرار داشت و دیگر امیدی به پیروزی نبود. از دیگر سو در ۲۷ سپتامبر مقامات آلمانی اعلام کردند با اسرای لهستانی طبق کنوانسیون ژنو رفتار خواهند کرد. دو روز بعد در اثر حمله عظیم نیروهای آلمان و با وجود مقاومت شدید نیروهای لهستانی نواحی دیگری سقوط کردند و وضعیت به شدت حاد شد. با امضا قرارداد تسلیم توسط فرماندهان لهستانی، مخاصمات در ورشو پایان یافت و در نهایت پس از ۶۳ روز مقاومت در روز ۲ اکتبر ۱۹۴۴ نیروهای ارتش میهنی لهستان به صورت کامل تسلیم شدند و قیام ورشو پایان یافت. زندگی در پشت جبهه. در هنگام شروع قیام مردم شهر از همه وقایع بی اطلاع بودند اما ناگهان و طی چند روز ورشو تبدیل به شهری شد که میان نیروهای آلمانی و لهستانی تقسیم شده بود. در هفته های ابتدایی قیام که هنوز عمده شهر در دست شورشیان بود مردم سعی می کردند علی رغم جریان داشتن جنگ در چند
قدمی خود روال عادی زندگی را ادامه دهند و سالن های تئاتر، روزنامه ها و دیگر اجزا به کار خود می پرداختند. پسران و دختران عضو سازمان پیشاهنگی که بین ۱۰ تا ۱۵ سال سن داشتند با شجاعت تمام وظیفه نامه رسانی بین نقاط محاصره شده شهر را به دست گرفتند. آن ها نامه هایی که حداکثر تا ۲۵ کلمه می توانست باشد را میان خانواده ها و مردمی که در نواحی مختلف شهر از هم جدا افتاده بودند انتقال می دادند؛ آنها در اوج کارشان روزانه ۱۰٬۰۰۰ نامه را تحویل می دادند و تا روز آخر قیام به کار خود ادامه دادند. در انتها ۸۰ درصد از هفتاد نوجوانی که وظیفه انتقال نامه ها را داشتند یا در اثر شلیک گلوله نیروهای آلمانی، سقوط دیوار یا کشته شدن در مسیرهای فاضلاب جان خود را از دست دادند. با ادامه یافتن نبرد و فشار بیشتر نیروهای آلمانی به صورت تدریجی وضعیت زندگی مردم عادی نیز رو به وخامت رفت. کمبود غذا، دارو و بمباران مداوم و سنگین نازی ها هر چه بیشتر باعث فشار به مردم و تلفات در میان آن ها می شد. تبلیغات و اطلاع رسانی. در طول اشغال لهستان توسط نیروهای آلمانی، تنها مراجع رسمی خبررسانی رادیو آلمان و روزنامه های تبلیغاتی بود که با عنوان "گادژینوفکا" منتشر