Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارل فردریش فیلیپ فون مارتیوس (؛ ۱۷ آوریل ۱۷۹۴ – ۱۳ دسامبر ۱۸۶۸) یک دانشمند در زمینه گیاه شناسی اهل پادشاهی بایرن بود.
سدا گوون (؛ زاده ۲۸ اوت۱۹۸۴، در ازمیر) بازیگر اهل ترکیه است که بیشتر به خاطر ایفای نقش در سریال گناه فاطماگل چه بود؟ شناخته می شود.
دنیز چاکر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن ایفای نقش کرده است می توان به "برگ ریزان"، "سدهٔ باشکوه" و "راهزنان در دنیا حکومت نمی کنند" اشاره کرد.
راد سرلینگ (; – ) نویسنده و تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. جوایز. وی همچنین برنده جوایزی همچون پرپل هارت شده است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد:
کیسانگانی (به لاتین: Kisangani) یک شهر در جمهوری دموکراتیک کنگو است که در استان اورینتال واقع شده است. این شهر تا پیش از ۱۹۶۶، استَنلی ویل (Stanleyville) نامیده می شد که برگرفته از نام کاشف اروپایی آن هنری مورتون استنلی بود. خصوصیات. کیسانگانی ۹۳۵٬۹۷۷ نفر جمعیت دارد و ۴۴۷ متر بالاتر از سطح دریا و در شمال شرق کشور واقع شده است.
استان اورینتال (به فرانسوی: Province Orientale) یک استان از استان های جمهوری دموکراتیک کنگو است. خصوصیات. استان اورینتال ۵۰۳٬۲۳۹ کیلومترمربع مساحت و ۸٬۱۹۷٬۹۷۵ نفر جمعیت دارد.
مهِ جنگ: یازده درس از زندگی رابرت اس. مک نامارا () فیلمی در ژانر مستند به کارگردانی ارول موریس است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. در این فیلم رابرت مک نامارا، وزیر دفاع آمریکا بین سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۸، با سؤال هایی در موردِ نقشش در جنگ ویتنام مواجه می شود. عنوانِ فیلم از مفهومِ نظامیِ «مه جنگ» برگرفته شده؛ اصطلاحی که به دشواریِ تصمیم گیری در میانهٔ درگیری ها اشاره دارد. "مه جنگ" توانست جایزهٔ اسکار بهترین مستند سال ۲۰۰۳ را از آنِ خود کند.
ژرار کرمونایی (حدود ۱۱۱۴–۱۱۸۷) مترجم کتاب های علمی عربی به لاتین بود. او المجسطی بطلمیوس را از روی ترجمه عربی آن که در طلیطله یافت شده بود به لاتین برگرداند. او از مهم ترین اعضای مکتب مترجمان طلیطله بود که به ترجمه آثار عمدتاً ریاضی و نجومی یونانی و عربی به لاتین پرداختند و اروپای سده های میانه را با این آثار آشنا کردند. ژرار کرمونایی دیگری نیز بعدتر به ترجمه کارهای پزشکی عربی به لاتین پرداخت. ترجمه الحاوی رازی از کارهای او است. شباهت نام این دو نفر که هردو به ژرار کرمونایی معروفند گاه باعث سردرگمی نویسندگان شده است.
کارل پیتر لوکن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل نروژ است. وی در تیم ملی فوتبال نروژ ۳۶ بازی انجام داده است و عضو این تیم در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴ بوده است.
وادسو (به لاتین: Vadsø) یک منطقه شهری در نروژ است که در فینمارک واقع شده است. خصوصیات. وادسو ۱٬۲۵۸٫۰۱ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۲۲۳ نفر جمعیت دارد.
گادی ایزنکوت (؛ زادهٔ ۱۹ مه ۱۹۶۰) ژنرال بازنشسته اسرائیلی با درجه نظامی راو آلوف است که در فاصله سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ ریاست ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل را برعهده داشت. او اولین فردی است که با تبار مراکشی به این مقام بالای نظامی نیروهای دفاعی اسرائیل می رسد. موشه یعلون، وزیر دفاع اسرائیل (سمت راست) از حامیان معرفی ژنرال ایزنکوت بود. سوابق. گادی آیزنکوت فرمانده ارشد نیروهای اسرائیل در مرز شمالی با لبنان و سوریه، خدمت نظامی خود را به عنوان پیاده نظام در تیپ گولانی آغاز کرد و در سال ۱۹۹۷ به فرماندهی آن رسید. او در دوران انتفاضه دوم فلسطینی ها (انتفاضه اقصی) در فاصله سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ فرماندهی نیروهای نظامی اسرائیل در کرانه باختری را به عهده داشت و در جنگ اسرائیل و لبنان ۲۰۰۶ (میلادی) نیز به عنوان فرمانده عملیات حاضر بود. همچنین او بین سال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ مشاور ارشد نظامی نخست وزیر و ایهود باراک وزیر دفاع اسرائیل بود و به گزارش رسانه های اسرائیلی در مذاکرات با سوریه در آن زمان نقش مهمی ایفا کرد. دیدگاه نسبت به حمله به ایران. وی به شدت مخالف حمله به ایران است چون به عقیده او چنین حمله ای، اسرائیل را به جنگی ط
ولانی با ایران و حزب الله می کشاند و رابطه اسرائیل با آمریکا را خراب می کند.
۲۰ قدم تا ستاره بودن () یک فیلم مستند به کارگردانی مورگان نویل که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. در این فیلم به زندگی خواننده های پشتیبان پرداخته می شود. "۲۰ قدم تا ستاره بودن" توانست جایزهٔ اسکار بهترین مستند سال ۲۰۱۳ را از آنِ خود کند. خلاصه داستان. خوانندگان پشتیبان در جهانی زندگی می کنند که در آن دروغ فراتر از کانون توجهات قرارمیگیرد. صدای آنها بزرگ ترین باندهای موسیقی پاپ را هماهنگی می بخشد، اما تاکنون هیچ ایده ای از اینکه آنان چه کساتی هستند یا ایتکه به چه جایی وصل هستند نداشتیم…
میرزا محمد کاظم خان رشتی (گیلانی) فرزند محمد رشتی، ملقب به فیلسوف الدوله، ملک الاطبا و فیلسوف زمان"،" از اطبای سنتی عالی رتبهٔ ایران در قرن نوزدهم، از پزشکان دوران محمد شاه قاجار و حکیم باشی دربار و پزشک مخصوص ناصر الدین شاه قاجار بود. او در حدود ۱۱۶۶ شمسی در شهر رشت متولد و در سال ۱۲۸۶ شمسی (۱۳۲۵ قمری) در شهر تهران درگذشت. زادروز رشتی نامعلوم است ولی طبق گفتگویی دربارهٔ او بین ناصرالدین شاه و محمدحسن خان اعتماد السلطنه در شوال ۱۳۰۵ / ژوئن ۱۸۸۸ که در آن سن وی را بین شصت و شصت و پنج سال قمری تخمین می زنند و خدمت بلندمدت او در دربار به عنوان پزشک، او باید در حدود سال ۱۲۳۵/۱۹۲۰ زاده شده باشد. نوشته مهدی بامداد که او در ۱۱۶۳ زاده شده باشد به سختی پذیرفتنی است. بر اساس مجله ایران سلطانی، میرزا محمد کاظم رشتی پس از تحصیل علوم زمان خود و کسب مهارت در فن و نظریهٔ پزشکی در ۱۲۵۵/۱۸۳۹ در دوران محمدشاه وارد خدمت به دربار شد. در ۱۲۶۲/ ۱۸۴۶ او پزشک شخصی ملکه مادر، مهد علیا، شد و و روستای محمودآباد، از جمله اراضی خالصه، را به عنوان تیول دریافت کرد. اعتماد السلطنه می نویسد که او پیش از مقامش به عنوان پزشک دربار در تهران، رشت
ی شربت دار عیسی خان اعتماد الدوله والی گیلان بوده است. تحصیلات. میرزا کاظم مدت هشت سال نزد حکیم باشی رشت به آموختن طب پرداخت. مدت ده سال نزد میرزا حسین خان اصفهانی پزشک مخصوص محمد شاه طب سنتی ایرانی را آموخت. در واقع او از آخرین طبیبان سنتی ایران است که در دربار قاجار فعال بوده و شاهد دوران گذار و انتقال از طب سنتی و کهن به طب مدرن به ویژه با حضور اطبای اروپایی در دربار بوده است. کتاب شناسی. یکی از بخش های مهم طب سنتی «حفظ الصحه» یا حفظ سلامتی بدن است. بر اساس سنت رایج در طب سنتی، نگارش کتبی با موضوع روش های حفظ سلامت با نام «حفظ صحه» رواج داشته است. فیلسوف الدوله هم بر اساس همین سنت رایج، دست به تألیف «حفظ الصحه ناصری» زد. این کتاب به درخواست ناصرالدین شاه نوشته و به او تقدیم شد. مقدمه کتاب در سه فصل تنظیم شده است. فصل اول در تعریف طب، صحت و مرض؛ فصل دوم دربارهٔ شرایطی که یک فرد باید رعایت کند تا به حفظ و نگهداری سلامتی خود موفق شود و فصل سوم شامل توصیه به پزشکانی است که می خواهند به حفظ سلامتی بیمار خود بپردازند. بعد از ذکر این مقدمه مفصل، مقالات کتاب شروع می شود. در کتاب فیلسوف الدوله بر مبنای طب سنتی رایج
در آن روزگار، مبانی تدابیر حفظ تندرستی را بر اساس سن، مزاج، جنسیت، چاقی، لاغری، مسافرت های خشکی و دریایی، بهداشت اعضا و اندام های مختلف و دانش تغذیه و انواع مواد غذایی و نیز پیش آگهی بیماری ها تحلیل و معرفی می کند. این کتاب با تصحیح و تحقیق رسول چوپانی توسط انتشارات طب سنتی ایران منتشر شده است. مدرسه فیلسوف الدوله. فیلسوف الدوله قسمتی از املاک خود را وقف امور خیریه نمود و مدرسه ای به نام «فیلسوف» در محله سید اسماعیل تهران ساخت و خرج کلیهٔ طلاب این مدرسه از املاک او تأمین می شد و تولیت موقوفات وی به عهده پدر واعظ معروف محمد تقی فلسفی بود. او بنای مدرسه فیلسوف الدوله را همزمان با ساخت امامزاده «سیداسماعیل» با ۱۲ حجره در اطراف و دو ایوان و ورودی که در طراحی آن، عناصری مانند جلوخان، هشتی، دالان و ایوان به کار رفته است، ساخت. او در ساخت این بنای قاجاری، کاشی‏ کاری‏ های ظریف و کاربندی‏ های زیبایی را به کار برد. او خود بخشی از همین موقوفه دفن شده است. در حال حاضر مقبره او وضعیت مناسبی نداشته و تبدیل به انبار شده است. فرزندان. از فیلسوف الدوله پنج پسر به نام های لقمان الملک (طبیب مظفرالدین شاه)، میرزا ابراهیم مستوفی
، میرزا احمد خان میرپنج، میرزا کمال الدین ملک الاطباء و مجدالدین مدیر دفتر باقی ماند. در سال ۱۳۰۸ قمری لقمان الملک پسر فیلسوف الدوله «حکیم باشی کل نظام» یعنی رئیس بهداری ارتش آن روزگار شد.
یحیی رحمت-سمیعی (؛ زادهٔ ، تهران) استاد و دارندهٔ کرسی نورتروپ گرومن در دانشکدهٔ مهندسی برق دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس است. او در زمینه آنتن های مخابرات ماهواره ای، آنتن های شخصی، آنتن های نصب شده و پوشیدنی و آنتن های سنجش از راه دور و کاربردهای ستاره شناسی رادیویی به تدریس و تحقیق می پردازد. او مدیر آزمایشگاه پژوهش، تحلیل و اندازه گیری آنتن یو سی ال ای است. او لیسانس خود را از دانشگاه تهران در سال ۱۹۷۰ و فوق لیسانس و دکترای خود را در ۱۹۷۲ و ۱۹۷۵ از دانشگاه ایلینوی در اربانا-شمپین در مهندسی برق دریافت کرد. پیش از پیوستن به یو سی ال ای دانشمند ارشد پژوهشی در آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا بود. او در سال ۲۰۰۸ به عضویت در آکادمی ملی مهندسی آمریکا برگزیده شد.
وادسو) (به لاتین: Vadsø) یک منطقهٔ مسکونی در نروژ است که در شهرستان فینمارک واقع شده است. خصوصیات. وادسو ۳٫۳۷ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۱۱۶ نفر جمعیت دارد و ۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شمس الدین امیری (زاده ۲۳ بهمن ۱۳۶۳) یک بازیکن فوتبال اهل افغانستان است. وی همچنین سابقه حضور در تیم ملی فوتبال افغانستان را دارد.
رامساو آم داخ اشتین یک شهر در اتریش است که در Expositur Gröbming واقع شده است. خصوصیات. رامساو آم داخ اشتین ۲٬۷۰۱ نفر جمعیت دارد.
کریستینا شمیگون-واهی (زاده ۲۳ فوریهٔ ۱۹۷۷) ورزشکار اسکی صحرانوردی اهل استونی است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا ۱۰ کیلومتر کلاسیک و مدال طلا ۱۵ کیلومتر دو نفره تعقیب اسکی صحرانوردی بازی های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ و همچنین مدال نقره ۱۰ کیلومتر آزاد اسکی صحرانوردی بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۰ اشاره کرد.
ناحیه باتاویا (به انگلیسی: Batavia Township) یک ناحیه در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بونی، آرکانزاس واقع شده است. خصوصیات. ناحیه باتاویا ۹۱۱ نفر جمعیت دارد.
ناحیه بوستون (به انگلیسی: Boston Township) یک ناحیه در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان واشینگتن، آرکانزاس واقع شده است. خصوصیات. ناحیه بوستون ۳۵۷ نفر جمعیت دارد و ۵۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آندروس ویرپالو (زاده ۸ فوریه ۱۹۷۱ - پارنو) اسکی باز اسکی صحرانوردی اهل کشور استونی است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال طلا ۱۵ کیلومتر کلاسیک اسکی صحرانوردی در بازی های المپیک زمستانی ۲۰۰۲ و بازی های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ و مدال نقره ۵۰ کیلومتر کلاسیک اسکی صحرانوردی بازی های المپیک زمستانی ۲۰۰۲ اشاره کرد.
ماترا کوتاه شدهٔ مکانیک اویاسیون تراکسیون شرکتی فرانسوی بود که در حیطهٔ گسترده ای از قبیل خودرو، دوچرخه، هوانوردی و جنگ افزار فعالیت می کرد. در سال ۱۹۹۴ این شرکت تابعه به گروه لاگاردر شد و هم اکنون نیز با این نام فعالیت می کند. ماترا متعلق به خانوادهٔ فلوارا بود. نام این شرکت در دههٔ ۱۹۶۰ هنگامی که ماترا با خرید شرکت اتوموبیل رنه بونه وارد فعالیت تولید خودرو شد سرشناس گردید. ماترا اتوموبیل خودروهای مسابقه و ورزشی تولید می کرد و در مسابقات موفق بود. ادغام در لاگاردر. ژان-لوک لاگاردر، رئیس شرکت ماترا، با ادغام شرکت های گوناگون گروهی را در ماترا ساخت که در زمینه های گوناگون از قبیل رسانه، جنگ افزار، هوانوردی و خودرو فعال بود. ماترا در سال ۱۹۸۸ تبدیل به یک شرکت خصوصی شد و لاگاردر صاحب ۶٪ سهام آن بود. در سال ۱۹۹۲ لاگاردر دارای ۲۵٪ سهام ماترا شد. لاگاردر ماترا و اشت را با هم ادغام کرد و شرکت ماترا-اَشِت را پدید آورد. ۳۷٪ از شرکت ماترا-اَشِت متعلق به گروه لاگاردر بود. به دنبال تبادل سهام در سال ۱۹۹۴ لاگاردر ۹۳/۳٪ سهام ماترا-اَشِت را به دست آورد. در سال ۱۹۹۶ ماترا-اَشِت رسماً درون لاگاردر ادغام شد. ماترا اُت تکنولوژی
. ماترا اُت تکنولوژی بازوی دفاعی ماترا بود. فعالیت های این شرکت در زمینهٔ هوافضا، دفاع و ارتباطات بود. در فوریهٔ ۱۹۹۹ ماترا اُت تکنولوژی با آئروسپاسیال ادغام شد و آئروسپاسیال-ماترا را پدید آورد. در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۰ آئروسپاسیال-ماترا بخشی از گروه ایرباس شد.
یاک مائه (زاده ۲۵ فوریه ۱۹۷۲ - تاپا) اسکی باز اسکی صحرانوردی اهل استونی است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز ۱۵ کیلومتر کلاسیک اسکی صحرانوردی بازی های المپیک زمستانی ۲۰۰۲ اشاره کرد.
اسپانیایی ها یک ملت و گروه قومی بومی اسپانیا هستند که دارای فرهنگ مشترک اسپانیایی هستند و به زبان مشترک اسپانیایی تکلم می کنند.
مردم اسکاتلند ("Scots"، گیلیک اسکاتلندی: "Albannaich") یک ملت و از گروه های قومی و بومیِ اسکاتلند هستند. مردمشناسی. به لحاظِ تاریخی، آن ها از ادغامِ دو قوم سلت ها و پیکتها که پادشاهی اسکاتلند (یا Alba) را در قرن نهم میلادی تأسیس کردند پدید آمده اند. پس از آن، کامبرین ها و همچنین آنگلوساکسونهای ژرمن و نورس ها نیز با ملت اسکاتلندی ادغام شدند. دوره نوین. در ویرایشِ نوین، "مردم اسکاتلند" یا "اسکاتلندی" برای اشاره به هر کسی که به شکلِ زبانی، فرهنگی یا خانوادگی (با ریشه های اجدادی یا ژنتیکی) از درون اسکاتلند هستند بکار می رود. واژه شناسی. واژهٔ لاتینِ "Scotti" در اصل به گیل ها اشاره می کند اما برای توصیفِ "همهٔ ساکنانِ اسکاتلند" نیز بکار می رود. در بسیاری از کشورهای دیگر همچون کشورهای آمریکای شمالی و جنوبی، استرالیا و نیوزیلند نیز مردمی با پیشینهٔ نیاکان اسکاتلندی وجود دارند.
جیرو دیتالیا (Giro d'Italia ؛ تور ایتالیا) یک مسابقهٔ سالانهٔ دوچرخه سواری است که در اصل در ایتالیا برگزار می شود، ولی گاهی از کشورهای مجاور نیز گذر می کند. نخستین دوره در سال ۱۹۰۹ برای افزایش فروش روزنامهٔ لاگاتزتا دلو اسپورت برگزار شد و از آن سال تاکنون به جز در ادوار جنگ جهانی همه ساله برگزار شده است. مهم ترین رده بندی جیرو، رده بندی اصلی است که پیراهن صورتی را به تن می کند و رهبر این رده بندی در پایان مسابقه، قهرمان جیرو دیتالیا می شود. همچنین رده بندی امتیازی و کوهستان جزء رده بندی های مهم جیرو هستند. تاریخچه. ایدهٔ برگزاری یک مسابقهٔ دوچرخه سواری که از همهٔ ایتالیا بگذرد، نخستین بار توسط تولو مورگانی ویراستار لاگاتزتا دلو اسپورت به مالک روزنامه و ویراستار بخش دوچرخه سواری آن داده شد. در همان هنگام، رقیب آن ها کوریره دلا سرا که پیشتر یک مسابقهٔ اتومبیل رانی را با موفقیت برگزار کرده بود نیز در حال برنامه ریزی برای برگزاری مسابقهٔ دوچرخه سواری بود. مورگانی تلاش کرد مسابقهٔ آن ها زودتر از مسابقهٔ کوریره برگزار شود؛ ولی لاگاتزتا پول کافی نداشت. البته پس از موفقیت لاگاتزتا در ایجاد دو مسابقهٔ تور لمباردی و می
لان–سانرمو، مالک روزنامه تصمیم به اجرای ایدهٔ مورگانی گرفت. مسابقهٔ آن ها در صفحهٔ نخست روزنامه در تاریخ ۷ اوت ۱۹۰۸ اعلام شد و مقرر شد که مسابقه در مهٔ ۱۹۰۹ برگزار شود. ایدهٔ مسابقه از تور دو فرانس و موفقیت ناشی از آن برای لوتو الهام گرفته شد. از آن جایی که برگزار کنندگان بودجهٔ ۲۵ هزار لیره ای مورد نیاز برای برگزاری مسابقه را نداشتند، با دوست خود به نام پریمو بونگرانی که حسابدار بانک کاسا دی ریسپارمیو بود مشورت کردند. او به اقصی نقاط ایتالیا رهسپار شد تا کمک مالی برای برگزاری مسابقه جمع آوری کند و در این راه، موفق بود. پول مورد نیاز برای جایزه ها از کازینویی در سانرمو تأمین شد. حتی کوریره ۳۰۰۰ لیره به مسابقه کمک کرد. در ۱۳ مهٔ ۱۹۰۹ در ساعت ۲:۵۳ صبح، ۱۲۷ رکابزن نخستین دورهٔ جیرو دیتالیا را در کاخ لورتو در میلان آغاز کردند. مسابقه در ۸ مرحله به مسافت ۲۴۴۸ کیلومتر برگزار شد. ۴۹ رکابزن مسابقه را به اتمام رساندند و لوئیجی گانا قهرمان شد. گانا ۵۳۲۵ لیره جایزه دریافت کرد و به نفر آخر رده بندی اصلی ۳۰۰ لیره داده شد. کارلو گالتی برندهٔ دو دورهٔ بعدی جیرو شد. در سال ۱۹۱۲ رده بندی انفرادی وجود نداشت و تنها رده بندی تیم
ی محاسبه شد که تیم آتالا برندهٔ آن شد. جیروی ۱۹۱۲ تنها دوره ای بود که رده بندی انفرادی نداشت. از سال ۱۹۱۴ به بعد، رده بندی از سیستم امتیازی به سیستم زمانی تغییر یافت که در آن، دوچرخه سواری که کمترین مجموع زمانی را داشت برنده می شد. طی جنگ جهانی اول در سال های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ جیرو برگزار نشد. کستانته جیراردنگو برندهٔ نخستین جیروی پس از جنگ در سال ۱۹۱۹ شد. جیرو در دههٔ ۱۹۲۰ تحت سلطهٔ آلفردو بیندا بود. نخستین پیروزی او در سال ۱۹۲۵ به دست آمد و در سال ۱۹۲۸، در ۱۲ مرحله از ۱۵ مرحله به پیروزی رسید تا دومین قهرمانی را به دست آورد. پیروزی جیروی ۱۹۲۹ نیز در شرایطی به دست آمد که در هشت مرحلهٔ پیاپی برنده شد. بیندا توانست در ۵ جیرو به قهرمانی دست یابد. پس از او جینو بارتالی اقتدار خود را نشان داد و در دو دورهٔ متوالی در سال های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ جیرو را فتح کرد. در سال ۱۹۴۰ در آخرین جیروی پیش از جنگ جهانی دوم، رکابزن ۲۰ ساله ای به نام فائوستو کوپی او را شکست داد و به سلطه اش پایان داد. رقابت بارتالی و کوپی پس از جنگ جهانی شدت گرفت. بارتالی آخرین قهرمانی خود را در سال ۱۹۴۶ کسب کرد و در سال بعد، کوپی قهرمان شد. کوپی توانست در سه د
ورهٔ دیگر نیز قهرمان جیرو شود و نخستین کسی بود که جیرو و تور دو فرانس را در یک سال (۱۹۵۲) فتح کرد. هوگو کوبلت نخستین غیر ایتالیایی بود که توانست در سال ۱۹۵۰ برندهٔ جیرو شود. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ کسی نتوانست قدرت اصلی جیرو باشد. در دههٔ ۱۹۵۰ کوپی، شارلی گاول و فیورنتسو مانی هرکدام دو بار قهرمان شدند. در دههٔ ۱۹۶۰ نیز ژاک آنکتیل و فرانکو بالمامیون دو بار برندهٔ جیرو شدند. در دههٔ ۱۹۷۰ ادی مرکس سلطهٔ خود بر جیرو را نشان داد. پس از پیروزی در سال های ۱۹۶۸ و ۱۹۷۰، توانست سه پیروزی پیاپی در سال های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ به دست آورد. فلیچه جیموندی نیز در سال ۱۹۷۶ سومین جیروی خود را به دست آورد. سپس برنار اینو در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ سه بار قهرمان جیرو شد. استیفن روچ در سال ۱۹۸۷ برندهٔ جیرو شد. او توانست در همان سال تور دو فرانس و مسابقات قهرمانی جهان را نیز فتح کند. در سال بعد، اندرو همستن نخستین غیر اروپایی شد که برندهٔ جیرو شده است. میگل ایندوراین آخرین کسی بود که توانست دو قهرمانی پیاپی (در سال های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳) در جیرو به دست آورد. در سال ۱۹۹۸ نیز مارکو پانتانی توانست دوگانهٔ جیرو-تور را فتح کند. رده بندی ها. هدف شمار معدودی
از رکابزنان رقابت برای مسابقهٔ اصلی است. ولی سه مسابقهٔ دیگر نیز برای رکابزنان متخصص وجود دارد: امتیازی، کوهستان و رکابزن جوان. رهبر هر رده بندی یک پیراهن خاص به تن می کند. کسی که رهبر بیش از یک رده بندی باشد، پیراهن مهم تر را به تن می کند و پیراهن دیگر به نفر دوم آن رده بندی می رسد. رده بندی اصلی. مهم ترین رده بندی جیرو دیتالیا رده بندی اصلی است. زمان طی شده توسط رکابزنان در هر مرحله ثبت و با زمان های مراحل پیشین جمع می شود. رکابزنی که کمترین زمان مجموع را داشته باشد، رهبر مسابقه است. رهبر مسابقه در پایان هر مرحله مشخص می شود و می تواند پیراهن صورتی را در مرحلهٔ بعد به تن کند. اگر کسی رهبر رده بندی های دیگر نیز باشد، پیراهن صورتی را به تن می کند و پیراهن مربوطه به نفر دوم آن رده بندی ها داده می شود. روزنامهٔ لاگاتزتا روی کاغذ صورتی رنگ چاپ می شد و رنگ پیراهن صورتی بر اساس آن انتخاب شد. پیراهن صورتی از دورهٔ ۱۹۳۱ به مسابقه افزوده شد و از آن زمان، تبدیل به نماد جیرو شده است. لئارکو گوئرا نخستین رکابزنی بود که این پیراهن را به تن کرد. معمولاً رکابزنان تلاش می کنند که پیراهن صورتی را مدت هرچه بیشتری در اختیار دا
شته باشند تا محبوبیت بیشتری برای تیم و حامی مالی خود کسب کنند. در حال حاضر آلفردو بیندا، فائوستو کوپی و ادی مرکس رکورد بیشترین قهرمانی جیرو را با ۵ قهرمانی در اختیار دارند. برگزار کنندگان جیرو در دورهٔ نخست تصمیم گرفتند از سیستم امتیازی برای تعیین برندهٔ رده بندی اصلی بهره گیرند. این روش هزینهٔ کمتری نسبت به اندازه گیری زمان داشت. در هر مرحله، هر رکابزن به میزان رتبهٔ خود امتیاز کسب می کرد و کسی که مجموع امتیاز کمتری داشت، رهبر مسابقه می شد. در سال ۱۹۱۴ سیستم زمانی به کار گرفته شد و تاکنون نیز پابرجا مانده است. در هر مرحله جایزه زمانی زیر برحسب ثانیه به رکابزنان برتر داده می شود: رده بندی کوهستان. رده بندی کوهستان دومین رده بندی قدیمی جیرو دیتالیا است که در سال ۱۹۳۳ به مسابقه افزوده شد و نخستین برندهٔ آن آلفردو بیندا بود. در مسیرهای کوهستانی امتیازاتی به نخستین رکابزنانی که به بالای هر سربالایی مشخص برسند، داده می شود. میزان امتیاز وابسته به درجهٔ سربالایی است که بر پایهٔ شیب و طول مسیر تعیین می شود. رکابزنی که بیشترین امتیازات کوهستان را داشته باشد، پیراهن کوهستان را به تن می کند. در پایان جیرو، کسی که بیشتر
ین امتیاز را داشته باشد، برندهٔ رده بندی کوهستان می شود. برخی رکابزنان که نه آخرخط رو هستند و نه در تایم تریل تخصص دارند، با هدف بردن پیراهن کوهستان وارد مسابقه می شوند. جیرو چهار درجه کوهستان دارد. ساده ترین مسیر درجهٔ ۴ و سخت ترین مسیر درجهٔ ۱ هستند. همچنین بالاترین نقطه ای که رکابزنان در طی یک دورهٔ جیرو از آن عبور می کنند، چیما کوپی نامیده می شود و بیشترین امتیاز را برای رکابزنان به ارمغان می آورد. جینو بارتالی هفت بار برندهٔ رده بندی کوهستان شده است و رکورددار است. تا سال ۱۹۷۴ پیراهنی به رهبر این رده بندی اهدا نمی شد. در آن سال، برگزار کنندگان تصمیم گرفتند پیراهن سبز به رهبر رده بندی اعطا کنند. در سال ۲۰۱۲ بانکا مدیولانوم که حامی مالی این پیراهن بود، تصمیم گرفت آن را به رنگ آبی تغییر دهد. توزیع امتیاز مسیرهای کوهستانی به صورت زیر است: رده بندی امتیازی. رده بندی امتیازی سومین رده بندی قدیمی جیرو است. این رده بندی در سال ۱۹۶۶ معرفی شد و نخستین برندهٔ آن جانی موتا بود. امتیازات به نخستین رکابزنانی که به پایان یک مرحله یا نقطهٔ مشخصی از آن برسند، داده می شود. رهبر این رده بندی پیراهن بنفش را به تن می کند. رک
ابزنی که در پایان مسابقه بیشترین امتیاز را داشته باشد، برندهٔ رده بندی امتیازی می شود. امتیازات اعطا شده در مرحله وابسته به نوع آن مرحله است. در مراحل مسطح بیشترین امتیاز به نفرات برتر داده می شود. رده بندی رکابزن جوان. رده بندی رکابزن جوان در سال ۱۹۷۶ برای ایجاد رقابت میان رکابزنان جوان به جیرو دیتالیا افزوده شد. نحوهٔ محاسبهٔ این رده بندی مشابه رده بندی اصلی است و بر پایهٔ مجموع زمان رکابزنان در مراحل مختلف محاسبه می شود. البته این رده بندی محدود به رکابزنانی است که سن آنان کمتر از ۲۵ سال باشد. تا سال ۱۹۹۴ معیارهای دیگری برای انتخاب رکابزنان جوان وجود داشت. رهبر این رده بندی پیراهن سفید را به تن می کند. رده بندی رکابزن جوان در سال ۱۹۹۴ از جیرو خارج شد، ولی در سال ۲۰۰۷ بازگردانده شد و محدودیت سنی به ۲۵ سال افزایش یافت. نخستین برندهٔ این رده بندی آلفیو واندی بود. ولادیمیر پولنیکوف و پاول تونکوف دو بار برندهٔ رده بندی رکابزن جوان شده اند. اوگنی برزین در سال ۱۹۹۴ و نایرو کینتانا در سال ۲۰۱۴ توانستند افزون بر رده بندی رکابزن جوان، فاتح رده بندی اصلی جیرو نیز شوند.
انترناسیونال سوسیالیست یک انجمن جهانی از احزابی است که غالباً خواهان برقراری دموکراسی سوسیالیستی هستند. غالب اعضای آن از احزاب سیاسی سوسیال دمکرات و کارگری هستند. رئیس فعلی این نهاد پدرو سانچز، نخست وزیر اسپانیا است. این نهاد هم اکنون بیش از ۱۶۰ عضو از ۱۰۰ کشور جهان دارد. احزاب برجسته. و حزب کومله کردستان ایران
پنجاب ( یا ), "panj-āb", «پنج رودخانه». (زبان پنجابی: ਪੁੰਜਾਬ ; पुंजाब ) یا پانچانادا یا پنتاپوتامی، منطقه ای جغرافیایی در آسیای جنوبی است که اراضی وسیعی را در شرق پاکستان و بخش کوچک شمال شرقی هند در بر می گیرد. در پاکستان، این منطقه در برگیرندهٔ پنجاب پاکستان و قسمت هایی از ناحیه پایتختی اسلام آباد است. در هند، ایالت پنجاب، ناحیهٔ چندی گر و بخش هایی از شمال راجستان را در بر می گیرد. نام اولیه این منطقه سپتا سند یا هفت رود بوده است که در میان ایرانیان با نام پنجاب که از دو واژهٔ فارسی پنج و آب تشکیل شده است و با نام یونانی "پنتاپوتامی" در میان یونانیان شناخته شد. نام پنجاب توسط مهاجمان ترک مسلمان که به هند حمله کردند، مجددا استفاده شده و سپس در دوره گورکانیان رایج شده است. پنجاب به طور لغوی به معنای «(سرزمین) پنج رودخانه» است که به این رودخانه ها اشاره دارد: جهلم، چناب، راوی، ستلج و رود بیاس. نام های پیشین. نام قدیم این منطقه ثنگوش به معنای سرزمین «صد گاو» بوده و آن احتمالاً برابر است با سرزمین هفت رود که امروزه برابر با همان پنج رود (پنجاب پاکستان) برابری می کند. تاریخ حضور هخامنشیان در پنجاب. کوروش، بنیان گذ
ار سلسلهٔ هخامنشی، در سال ۵۴۴ ق.م سرزمین های شرق ایران را فتح کرد. او در این سال بلخ را تصرف نمود؛ لذا باختر، مهم ترین ساتراپ نشین شرقی امپراتوری هخامنشی شد. دامنهٔ مسئولیت ها و قلمرو نفوذ ساتراپی باختر به قلمرو سرزمین های همسایه نیز کشیده می شده است. تسخیر پنجاب و درهٔ سند در زمان داریوش اول رخ داد. داریوش پس از سرکوب تمامی قیام ها و شورش ها در آغاز پادشاهی خود و تثبیت اقتدار خود بر سراسر امپراتوری، درصدد فتوحات جدید برآمد. در حدود ۵۱۷ ق.م او شمال غرب هند را به تصرف خود درآورد.
مردم اینگوش یک گروه قومی قفقازی بومی قفقاز شمالی هستند که اکثراً در جمهوری اینگوش روسیه زندگی می کنند. اینگوش ها عموماً مسلمان سنی هستند و به زبان اینگوشی صحبت می کنند.
سوئدی ها ملت و قومیتی هستند بومی سوئد که عموماً در سوئد و دیگر کشورهای نوردیک زندگی می کنند و برخی مردم کشورهای دیگر دارای نیاکان سوئدی بوده اند.
خاقان (ترکی استانبولی: Hakan ترکی آذربایجانی: Xaqan) شکل عربی شده عنوان قاغان (خط اورخون: 𐰴𐰍𐰣) در زبان ترکی باستان است. قاآن شکل دیگری از این عنوان است که در زبان مغولی کاربرد دارد. معنای قاغان «حاکم عالی مقام» می باشد و در زبان های ترکی و مغولی برابر عناوینی همچون امپراتور و شاهنشاه محسوب می شود. وظایف دارنده این عنوان در اجتماعات متکی بر قبیله سالاری، شامل ایجاد وحدت میان قبایل گوناگون، گسترش اتحادیه قبایل، ریاست شورای قبایل، ارتقای زیست اجتماعی قبایل و نظایر این موارد بود. بدین ترتیب جایگاه وی به مثابه «خانِ خانان» یا «خان اعظم» بود. ریشه زبانی. نظریه های متعددی دربارهٔ منشأ زبانی واژه خاقان (قاغان) ارائه شده که هیچ کدام از آن ها به صورت قطعی اثبات یا رد نشده اند. بااین حال نظریاتی که منشأ این واژه را در یکی از شاخه های خانواده زبان های آلتایی، یعنی ترکی، مغولی و تونگوزی می دادند، مورد توجه بیشتری قرار دارند. در کنار نظریه های آلتایی، نظریه های جایگزینی نیز وجود دارند که منشأ این واژه را غیرآلتایی و مرتبط به یکی از خانواده های زبانی ایرانی، کره ای، چینی و ینی سئیایی دانسته اند. تاریخچه. این عنوان را نخستین
بار منابع چینی سده سوم میلادی برای حاکمان کنفدراسیون عشایری ثبت کرده اند. گروه نامبرده احتمالاً از نظر زبانی با مغولان امروزی در پیوند بودند. در سده چهارم میلادی خاقان عنوان رسمی حاکمان خاقانات روران شد و سپس گوک ترک ها پس از سرنگونی روران ها در طول سده های ششم تا هشتم میلادی به استفاده از این عنوان ادامه دادند. در دوره شکوفایی امپراتوری های ترک تبار، از خاقانات اویغور در فلات مغولستان تا قلمروی تورگش در آسیای داخلی، از دولت خزرها در قفقاز شمالی تا دولت قراخانیان در فرارود، خاقان عالی ترین عنوان یک فرمانروا به حساب می آمد. گاه در منابع اسلامی شاهان چین و تبت نیز خاقان خوانده شده اند. باوجود پیوند عمیقی که میان عنوان خاقان و سنت های فرمانروایی ترکی وجود داشت، تعدادی از دودمان های ترک تبار که در جهان اسلام به قدرت رسیدند از به کارگیری این عنوان خودداری کردند و عناوین اسلامی برگزیدند. غزنویان و سلجوقیان نمونه های بارز این موضوع بودند که عنوان اسلامی «سلطان» را برای خود ترجیح دادند. عناوینی که ریشه در سنت های ایرانی داشت نیز به کار می رفت. برای نمونه بر تعدادی از سکه های سلجوقی عنوان «شاهنشاه» در کنار نام و سایر