Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایه هر فرد افزایش می یابد، اما در دهه های اخیر امید به زندگی در میان کشورهای درآمد متوسط کاهش یافته است. آمریکایی ها دیگر به طور متوسط (حدود ۷۷ سال در سال ۲۰۰۴) نسبت به یونانی ها (۷۸ ساله) یا نیوزلندی ها (۷۸) دیگر زندگی نمی کنند، اگرچه ایالات متحده آمریکا GDP بیشتری را در سرتاسر خود دارد. مید به زندگی در سوئد (۸۰ سال) و ژاپن (۸۲) - که در آن درآمد بیشتر به طور مساوی توزیع شد - طولانی تر بود. در سال های اخیر مشخصه ای است که با سلامت در کشورهای توسعه یافته رابطه قوی دارد نابرابری درآمد است. ایجاد یک شاخص "مشکلات بهداشتی و اجتماعی" از ۹ عامل، نویسندگان ریچارد ویلکینسون و کیت پیکت مشکلات بهداشتی و اجتماعی را یافتند"رایج ترین در کشورهای دارای نابرابری درآمد بیشتر", بیشتر در میان ایالات ایالات متحده با نابرابری های درآمد بالا رایج است. سایر مطالعات این روابط را تأیید کرده اند. شاخص یونیسف از «رفاه کودکان در کشورهای ثروتمند» که ۴۰ شاخص در ۲۲ کشور را مطالعه می کند، با برابری بیشتر، و نه درآمد سرانه مرتبط است. پیکت و ویلکینسون معتقدند که نابرابری و طبقه بندی اجتماعی منجر به سطوح بالاتر اضطراب روحی و وضعیت اضطرابی می شو
د که می تواند به افسردگی وابستگی شیمیایی، زندگی مشترک کم، مشکلات والدین و بیماری های مرتبط با استرس سوق داده شود. در کتاب خود، اپیدمیولوژی اجتماعی، ایچیرو کاوچی و S.V. Subramanian متوجه شدند که افراد فقیر به سادگی نمی توانند زندگی سالم را به آسانی به مانند یک زندگی ثروتمندانه هدایت کنند. آن ها قادر به تأمین غذای کافی برای خانواده هایشان نیستند، نمی توانند صورتحساب های برق برای گرم نگه داشتن خودشان در طول زمستان و سرد کردن در طول امواج گرما بپردازند و مسکن کافی ندارند. نابرابری درآمد ملی با میزان شیوع اسکیزوفرنیا رابطه مثبت دارد. انسجام اجتماعی. تحقیقات نشان می دهد که یک رابطه معکوس بین نابرابری درآمد و انسجام اجتماعی وجود دارد. در جوامع مساوی تر، مردم بیشتر محتمل هستند به یکدیگر اعتماد کنند، اندازه گیری سرمایه اجتماعی (مزایای حسن نیت، همبستگی، همدردی متقابل و همبستگی اجتماعی میان گروه هایی که یک واحد اجتماعی را تشکیل می دهند) نشان می دهد مشارکت جامعه بیشتر است و میزان قتل همواره پایین تر است. مقایسه نتایج از سؤال "آیا دیگران می توانند از شما سود ببرند اگر آن ها فرصت وشانسی بگیرند؟" در بررسی اجتماعی ایالات متح
ده آمریکا و آمارهایی بر نابرابری درآمد، اریک Uslaner و میچل براون دریافتند که همبستگی بالا بین میزان اعتماد به جامعه و مقدار برابری درآمد وجود دارد. یک مقاله سال ۲۰۰۸ از جانب اندرسن و فتنر، ارتباطی قوی میان نابرابری اقتصادی در داخل و بین کشورها و تحمل به ۳۵ دموکراسی پیدا کرد. در دو تحقیق، رابرت پاتنم ارتباط میان سرمایه اجتماعی و نابرابری اقتصادی منتشر می کند. مهم ترین مطالعاتش این ارتباطات را در ایالات متحده و ایتالیا منتشر کرد. توضیحش برای این رابطه این است که جامعه و برابری به طور متقابل تقویت می کنند … سرمایه اجتماعی و نابرابری اقتصادی در طول قرن بیستم از هم پاشیده اند. از لحاظ توزیع ثروت و درآمد، آمریکا در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ نسبت به آنچه بیش از یک قرن داشت، برابر تر است… رکورد بالا برابری و سرمایه اجتماعی همخوانی دارد. برعکس، سومین قرن بیستم، زمان افزایش نابرابری و نابودی سرمایه اجتماعی بود … زمانبندی دو روند قابل توجه است: جایی در حدود سالهای ۱۹۶۵–۷۰ آمریکا، البته تغییر کرد و هم زمان شروع شد از لحاظ اقتصادی کمتری به همان خوبی با لحاظ اجتماعی و سیاسی کمتری که با هم ارتباط دارند. آلبرت لارسن این توضیح را
با بررسی مقایسه ای از افزایش اعتماد در دانمارک و سوئد در بخش دوم قرن بیستم در حالی که در ایالات متحده و انگلستان کاهش یافته است، پیشرفت داده است. استدلال می شود که سطح نابرابری بر نحوه اطمینان شهروندی از شهروندان دیگر تأثیر می گذارد. در این مدل، اعتماد اجتماعی در مورد روابط با افرادی که شما ملاقات می کنید (مانند مدل پاتنام) نیست، بلکه دربارهٔ افرادی است که تصور می کنید. اقتصاددان جوزف استیگلیتز استدلال کرده است که نابرابری اقتصادی منجر به عدم اعتماد به کسب و کار و دولت شده است جرم. نرخ جرم و جنایت نیز نشان داده شده است که با نابرابری در جامعه همبستگی دارد. اکثر مطالعاتی که به دنبال رابطه هستند، بر قتل ها متمرکز شده اند؛ زیرا قتل ها تقریباً در همه کشورها و حوزه های قضایی تقریباً یکسان است. بیش از پنجاه مطالعه انجام شده نشان داده است که تمایلات خشونت در جوامع مختلف که تفاوت درآمد بیشتر است، شایع تر است. دالی و همکاران در سال 2001 دریافت که در میان ایالات متحده و استان های کانادا ده برابر تفاوت ها در نرخهای قتل مرتبط با نابرابری است. آن ها تخمین زده اند که تقریباً نیمی از همه تغییرات در میزان قتل ها را می توان ب
ا تفاوت ها در میزان نابرابری در هر استان یا ایالت تعریف کرد. فاجنزیلبر و همکاران. (در سال ۲۰۰۲) یک رابطه مشابه در سراسرجهان پیدا کرد. در میان نظرات در ادبیات علمی مربوط به رابطه بین قتل و نابرابری، عبارتند از: یک سال ۲۰۱۶ مطالعه کنترل عوامل مختلف از مطالعات قبلی چالش های مذکور یافته است. مطالعه می یابد «شواهد کمی قابل توجهی تجربی ارتباط بین کلی نابرابری و جرم» و «گزارش همبستگی مثبت بین جرم و جنایت خشونت آمیز و نابرابری اقتصادی است که تا حد زیادی رانده اقتصادی تبعیض نژادی در سراسر محله به جای درون محله نابرابری». مشارکت اجتماعی، فرهنگی و مدنی. نابرابری درآمد بیشتر منجر به کم شدن تمام انواع مشارکت اجتماعی، فرهنگی و مدنی در میان ثروتمندان کمتر شد. هنگامی که نابرابری بالاتر است، فقرا به اشکال کمتری از مشارکت تغییر نمی کنند. سودآوری، رفاه اقتصادی و بازده توزیع. به دنبال اصل مطلوبیتگرانه برای جستجوی بیشترین سود برای بیشترین تعداد - نابرابری اقتصادی مشکل ساز است. خانه ای که کمترین امکانات را برای یک میلیونر به مانند یک خانه تابستانی فراهم می کند، نسبت به خانواده بی خانمان پنج نفره، نمونه ای از کاهش بهره وری بازتولید
ی در جامعه است که باعث می شود که مطلوبیت نهایی ثروت کاهش یابد و بنابراین مجموع مطلوبیت شخصی. یک دلار اضافی که توسط یک فرد فقیر خرج می شود، به چیزهایی می رساند که برای آن فرد بسیار مفید می باشد مانند نیازهای اساسی مانند غذا، آب و مراقبت های بهداشتی. در حالی که یک دلار اضافی که توسط شخص خیلی ثروتمندتر خرج می شود به احتمال زیاد به کالاهای لوکسی منتهی می شود که به آن فردمطلوبیت نسبتاً کمتری می دهد؛ بنابراین، مطلوبیت نهایی ثروت هر فرد ("دلار اضافی") کاهش می یابد زمانی که شخص ثروتمندتر می شود. از این منظر، برای هر مقدار داده شده ای از ثروت در جامعه، جامعه ای با برابری بیشتر، مطلوبیت کل بالاتری خواهد داشت. برخی از مطالعات شواهدی را برای این نظریه پیدا کرده اند و اشاره دارد که در جوامعی که نابرابری کمتر است، رضایت و خوشبختی همه جمعیت در به بالاتر رفتن گرایش دارد. فیلسوف دیوید اشمیتز استدلال می کند که به حداکثر رساندن مجموع مطلوبیت های فردی به انگیزه های تولید آسیب خواهد رساند. تقاضای کل، مصرف و بدهی. محققان محافظه کار استدلال کرده اند که نابرابری درآمدی معنی دار نیست زیرا مصرف به جای درآمد باید معیاری برای اندازه گیر
ی نابرابری باشد و نابرابری مصرف کمتر از نابرابری درآمد در ایالات متحده است. با توجه به جانسون، اسمیدینگ، و تُری، نابرابری مصرف در سال ۲۰۰۱ در مقایسه با سال ۱۹۸۶، در واقع پایین تر بود. این بحث در «رفاه مخفی فقیران» توسط توماس ب. دلسول، روزنامه نگار، خلاصه شده است. سایر مطالعات نابرابری مصرف را به طور چشمگیری کمتر از نابرابری درآمد خانوار پیدا نکرده اند و مطالعه CBO دربرداشت اطلاعات مصرف «به اندازه کافی» برای خانوارهای پر درآمد در نظر گرفته نشده است در حالیکه چنین کاری برای درآمد انجام گرفته است. هرچند که موافق بود که تعداد مصرف خانوارها توزیع برابرتری را از درآمد خانوار نشان می دهد. دیگران اهمیت مصرف بیش از درآمد را متذکر می شوند، اشاره می کنند که درآمد متوسط و پایین، بیشتر از آنکه به دست آورده باشد مصرف می شود، به این دلیل است که آن ها یا پس انداز کمتری دارند یا بیشتر به پرداخت بدهی های خود می پردازند. نابرابری درآمد عامل اصلی در افزایش بدهی های خانوار است. زمانی که به دست آورندگان درآمدهای بالا قیمت املاک و مستغلات را به مزایده می گذارند افرادی که درآمد متوسط به دست می آورند در پرداختن بدهی های خود بیشتر تعم
یق می کنند و سعی که که چیزی که به عنوان شیوه زندگی طبقه متوسط شناخته می شود حفظ کنند. راجارام راجان اقتصاددان بانک مرکزی، معتقد است که «نابرابری های سیستماتیک اقتصادی در داخل ایالات متحده و در سراسر جهان خطوط خطای عمیق مالی ایجاد کرده اند که بحران های مالی را بیشتر از گذشته پیش بینی کرده اند» - بحران مالی ۲۰۰۷–۰۸ آخرین نمونه است. برای جبران رکود و کاهش قدرت خرید، فشار سیاسی برای ایجاد اعتبار ساده تر برای افراد دارای درآمد پایین و متوسط - به ویژه برای خرید خانه ها - و اعتبار ساده تر به طور کلی برای حفظ نرخهای پایین بیکاری توسعه یافته است. انحصار نیروی کار، تحکیم، و ویرایش رقابت. ابرابری درآمد بزرگتر می تواند منجر به انحصار نیروی کار شود و کارفرمایان کمتری نیاز به کارگران کمتری داشته باشند. کارفرمایان باقی مانده می توانند از کمبود نسبی رقابت استفاده کنندکه منجر به انتخاب کمتر مصرف کنندگان، سوء استفاده از بازار و قیمت واقعی نسبتاً بالاتر می شود. انگیزه های اقتصادی. برخی از اقتصاددانان بر این باورند که یکی از دلایل اصلی نابرابری ممکن است کاهش یافتن انگیزه های اقتصادی باشد به این دلیل است که رفاه مادی و مصرف آشکار
با وضعیت مرتبط است. در این دیدگاه، طبقه بندی بالا درآمد (نابرابری بالا) مقدار زیادی از طبقه بندی اجتماعی را ایجاد می کند، که منجر به رقابت بیشتر برای وضعیت می شود. جامعه شناسان مدرن و اقتصاددانان نظیر ژولیت شوور و رابرت فرانک، میزان فعالیت اقتصادی را که تقویت می شود توسط توانایی مصرف برای نشان دادن وضعیت اجتماعی مطالعه کرده اند. شوور، آمریکایی غریب، استدلال کرد که افزایش نابرابری در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به شدت علتی برای افزایش آرمان های درآمد، مصرف افزایش یافته، پس انداز کاهش یافته و بدهی افزایش یافته است. در کتاب تب لوکس، رابرت ح. فرانک استدلال می کند که رضایت از سطوح درآمد، به شدت تحت تأثیر درآمد افراد نسبت به دیگران از نسبت به سطح مطلق آن قرار می گیرد. رشد اقتصادی. مطالعات پیش از سال ۲۰۰۰. ررسی ۱۹۹۹ در مجله ادبیات اقتصادی بیان می کند که نابرابری بالا باعث کاهش رشد می شود، شاید به این دلیل که بی ثباتی اجتماعی و سیاسی را افزایش می دهد. این مقاله نیز می گوید: چیزی که برای ادبیات رشد غیرمعمول است، مطالعاتی هستند که تمایل دارند تا بگویند که در یافته ها اثرات منفی نابرابری بالایی بر رشد بعدی هم رای یا موازی هم می با
شند. شواهد توسط همه پذیرفته نشده اند:برخی نویسندگان اشاره می کنند که تمرکز کشورهای ثروتمندتر در انتهای پایین تر طیف نابرابری، کیفیت پایین داده های توزیع، و عدم استحکام به مشخصات ثابت اثرات. با این وجود، حداقل، ساختن پرونده ای که نابرابری برای رشد مناسب است، بسیار سخت است. این به خودی خود یک پیشرفت قابل توجه است. با توجه به شاخصهای داده شده که نابرابری برای رشد اقتصادی مضر است، توجه به مکانیزم های احتمالی حرکت کرده است… ادبیات به نظر می رسد حرکت می کند … به سمت بررسی اثرات نابرابری بر نرخ باروری، سرمایه گذاری در آموزش و ثبات سیاسی. یک گزارش بانک جهانی در سال ۱۹۹۲ که در مجله اقتصاد توسعه منتشر شد، گفت: نابرابری:منفی است و به شدت با رشد همراه است. این نتیجه به شدت وابسته به فرضیه های مربوط به هر دو نوع رگرسیون رشد یا اندازه گیری نابرابری نیست. اگر چه از لحاظ آماری معنادار است، میزان رابطه بین نابرابری و رشد نسبتاً کوچک است. ویلیام بایومُل، اقتصاددان نیویورک، دریافت که نابرابری معناداری رشد را تحریک نمی کند چرا که فقر تولید نیروی کار را کاهش می دهد. اقتصاددانان Dierk Herzer و Sebastian Vollmer دریافتند که نابرابر
ی درآمد افزایش یافته، رشد اقتصادی را کاهش می دهد، اما رشد خود به نابرابری درآمد را افزایش می دهد. در سال ۱۹۹۳، گالور و زیرا نشان دادند که نابرابری در وجود نقایص بازار اعتباری، تأثیرات مخرب طولانی مدتی بر شکل گیری سرمایه انسانی و توسعه اقتصادی دارد.مطالعه ۱۹۹۶ توسط Perotti کانال هایی را بررسی کرد که از طریق آن نابرابری بر رشد اقتصادی ممکن است که تأثیر بگذارد. وی نشان داد که طبق رویکرد نقص بازار اعتباری، نابرابری با سطح پایین تر از تشکیل سرمایه انسانی همراه است (آموزش، تجربه و کارآموزی) و سطح بالاتری از باروری، و در نتیجه سطوح پایینتری از رشد؛ و دریافت که نابرابری با سطوح بالاتری از توزیع مجدد مالیات همراه است که با سطوح پایین تر رشد از کاهش در پس انداز خصوصی و سرمایه گذاری همراه است. پروتی نتیجه گرفت که"جوامع برابر تر دارای نرخهای باروری پایینتر و نرخهای بالاتر از سرمایه گذاری در آموزش هستند. هر دو در نرخهای بالاتر رشد منعکس می شوند. همچنین جوامع بسیار نابرابر تمایل دارند به شرایط ناپایدار از لحاظ سیاسی و اجتماعی، که در نرخ های پایینتر سرمایه گذاری و در نتیجه رشد منعکس شده است. " حقیقات اقتصاددان هاروارد رابرت
بارو، نشان داد که «رابطه کمی بین نابرابری درآمد و نرخهای رشد و سرمایه گذاری وجود دارد». با توجه به کار Barro در سال های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰، سطح بالای نابرابری رشد را در کشورهای نسبتاً فقیر کاهش می دهد، اما رشد را در کشورهای ثروتمند تشویق و تحریک می کند.مطالعهٔ سرزمین های سوئد بین سال های ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۰ نشان داد که تأثیر مثبت نابرابری بر رشد با زمان سربسته پنج سال یا کمتر هست، اما بعد از ده سال رابطه وجود ندارد. مطالعات مجموعه های بزرگ داده ها نشان داد که هیچ رابطه ای برای هیچ زمان ثابت سربسته ای وجود ندارد و تأثیر منفی بر طول مدت رشد دارد. مطالعات پس از سال ۲۰۰۰. طبق اظهارات اقتصاددانان صندوق بین المللی پول، نابرابری در ثروت و درآمد با مدت زمان رشد اقتصادی همبستگی منفی دارد (نه نرخ رشد). سطوح بالایی از نابرابری نه تنها مانع از رفاه اقتصادی نمی شود، بلکه مانع از کیفیت نهادهای کشور و سطح تحصیلات بالا می شود. طبق گفته اقتصاددانان کارکنان صندوق بین المللی پول، «اگر سهم درآمد از ۲۰ درصد (ثروتمند) افزایش یابد، رشد تولید ناخالص داخلی عملاً در میان مدت کاهش می یابد، و پیشنهاد می کند که مزایای آن نادیده گرفته نشود. در مقابل،
افزایش سهم درآمد پایین ۲۰ درصدی (فقرا) با رشد تولید ناخالص داخلی بالاتر همراه است. طبقه فقرا و طبقه متوسط برای رشد بیشتر از طریق تعدادی از کانال های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی وابسته به هم هستند.» با این حال، کارهای بیشتری انجام شده در سال ۲۰۱۵ توسط Sutirtha Bagchi و Jan Svjnar نشان می دهد که تنها نابرابری ناشی از فساد و جنون است که به رشد اقتصادی آسیب می رساند. . وقتی که آن ها برای این واقعیت که بعضی از نابرابری ها از طریق بیلیونرها با استفاده از ارتباطات سیاسی آن ها ایجاد می شود، کنترل می شود، به نظر می رسد نابرابری ناشی از نیروهای بازار تأثیری بر رشد ندارد. مطالعات بر روی نابرابری درآمد و رشد گاهی اوقات شواهدی را تأیید کرد که فرضیه منحنی کوزنتس را نشان می دهد که بیان می کند که با توسعه اقتصادی، ابتدا نابرابری افزایش می یابد و سپس کاهش می یابد. اقتصاددان Thomas Piketty این مفهوم را به چالش می کشد، ادعا می کند که از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۴۵ جنگ ها و «شوک های سیاسی و اقتصادی خشونت آمیز» نابرابری را کاهش داد. علاوه بر این، Piketty استدلال می کند که فرضیه «جادویی» منحنی کوزنتس، با تأکید بر توازن رشد اقتصادی در بلند مدت،
نمی تواند افزایش قابل توجهی در نابرابری اقتصادی در سراسر جهان توسعه یافته از دهه ۱۹۷۰ در نظر بگیرد. مکانیسم ها. به گفته اقتصاددان Branko Milanovic، در حالی که به طور سنتی اقتصاددانان فکر کردند که نابرابری برای رشد خوب بود."این دیدگاه که نابرابری درآمد به رشد اقتصادی آسیب می زند - یا اینکه برابری بهبود یافته می تواند به پایدار شدن رشد کمک کند - در سالهای اخیر به طور گسترده ای استفاده و نگه داشته شده است. دلیل اصلی این تغییر اهمیت فزاینده سرمایه انسانی در توسعه است. هنگامی که سرمایه فیزیکی مهم بود، پس انداز و سرمایه گذاری کلیدی بود. سپس مهم بود که یک گروه بزرگ از افراد ثروتمند که بتوانند درآمد بیشتری نسبت به فقرا پس انداز کنند و آن را در سرمایه فیزیکی سرمایه گذاری کنند. اما اکنون که سرمایه انسانی کمتر از ماشین آلات است، آموزش گسترده به رشد راز شده است. " زمانی که توزیع درآمد ناهموار است و تمایل به کاهش "شکافهای درآمد بین نیروی کار ماهر و غیر متخصص" دارد، "آموزش جامع در دسترس" در هر دو مورد دشوار است." به نظر نمی رسد مشکلات اقتصادی مستقل بدهی، به سیاست های توزیع مجدد در اروپا بستگی داشته باشد. به استثنای ایرلند،
کشورهایی که در سال ۲۰۱۱ در معرض خطر پیش بینی قرار دارند (یونان، ایتالیا، اسپانیا، پرتغال) برای جینی بالا بود سطح نابرابری درآمد را در مقایسه با سایر کشورهای اروپایی اندازه گیری کرد. همان طور که توسط شاخص جینی اندازه گیری شده بود، یونان در سال ۲۰۰۸ دارای نابرابری درآمد بیشتری نسبت به آلمان از لحاظ اقتصادی بود. رشد عادلانه. با در نظر گرفتن نقش مرکزی رشد اقتصادی که می تواند به طور بالقوه بازی کند در توسعه انسانی، کاهش فقر و دستیابی به اهداف توسعه هزاره، به طور گسترده درک می شود که در میان جامعه توسعه تلاشهای زیادی باید شود که مشارکت بخشهای فقیتر جامعه را در رشد اقتصادی تضمین کند. تأثیر رشد اقتصادی بر کاهش فقر - انعطاف پذیری رشد فقر- می تواند به سطح موجود نابرابری بستگی داشته باشد. به عنوان مثال، با نابرابری کم، یک کشور با نرخ رشد ۲ درصدی در سر و ۴۰ در صد از جمعیت آن در فقر زندگی می کند، در ده سال فقر می تواند به نصف کاهش یابد، اما یک کشور با نابرابری بالا تقریباً ۶۰ سال طول خواهد کشید تا به همان کاهش دست یابد. به گفته دبیرکل سازمان ملل متحد بان کی مون: «در حالی که رشد اقتصادی ضروری است، برای پیشرفت در کاهش فقر
کافی نیست.» سیاست رقابت در نظر گرفته شده که با استفاده از جلوگیری کردن از شرکتهایی که از قدرت بازار سوء استفاده می کنند، به رشد فراگیر کمک کند. مسکن. در بسیاری از کشورهای فقیر و در حال توسعه بیشتر زمین و مسکن در خارج از سیستم ثبت نام مالکیت رسمی و قانونی برگزار می شود. خیلی از اموال ثبت نشده در قالب غیررسمی از طریق انجمنهای مختلف و ترتیبات دیگر برگزار می شود. دلایل مالکیت بیش از حد قانونی شامل خط قرمز اداری فرعی در خرید ملک و ساخت و ساز است؛ در برخی از کشورها می توان بیش از ۲۰۰ مرحله و تا ۱۴ سال برای ساخت زمین های دولتی انجام داد. از دیگر عللی که مالکیت بیش از حد قانونی شکست می خورد این است که اسناد معامله را تأیید نکنند یا اسناد معامله تأیید می کنند ولی در نمایندگی رسمی ثبت نمی کنند. کنترل اجاره در برزیل به طور چشمگیری درصد مسکن قانونی را نسبت به مسکن غیرقانونی کاهش داد، که عرضه بسیار بهتری برای تعادل تقاضا داشت. تعدادی از محققان (دیوید روددا، جاکوب ویکدور و جاننا ماتلاک) استدلال می کنند که کمبود مسکن ارزان قیمت - حداقل در آمریکا - قسمتی از آن ناشی از نابرابری درآمد است. دیوید رودا اشاره کرد که از سال ۱۹۸۴ و
۱۹۹۱، تعداد واحدهای اجاره ای با کیفیت به دلیل افزایش تقاضا برای مسکن با کیفیت بالا کاهش یافت. رأی مثال، در شرق نیویورک، از طریق جابه جایی محله های قدیمی تر، قیمت اجاره به سرعت افزایش یافت، زیرا صاحبخانه ها ساکنان جدیدی را که تمایل به پرداخت نرخ بالای بازار برای مسکن داشتند، پیدا کردند و خانواده های با درآمد پایینتر را بدون واحدهای اجاره ای رفتند (درآوردند). فقر. آکسفام ادعا می کند که بدتر شدن نابرابری مانع مبارزه با فقر جهانی می شود. گزارش سال ۲۰۱۳ از گروه اعلام کرد که ۲۴۰ میلیارد دلار اضافه شده به ثروت ثروتمندترین میلیاردرها در سال ۲۰۱۲ به اندازه کافی بود تا چهار برابر فقر شدید را به پایان برساند. جرمی هابز، مدیر اجرایی آکسفام، گفت: «ما دیگر نمی توانیم تظاهر کنیم که ایجاد ثروت برای چند نفر به ناچار به نفع بسیاری خواهد بود. اغلب این معکوس درست است.» جاراد برنشتاین و الیس گولد از مؤسسه سیاست اقتصادی پیشنهاد می کنند که اگر نابرابری در چند دهه گذشته افزایش نیافته باشد، فقر در ایالات متحده می تواند به میزان قابل توجهی کاهش یابد. محیط زیست. هرچه نابرابری اقتصادی کوچکتر باشد، زباله و آلودگی بیشتر ایجاد می شود و در
بسیاری موارد سبب تخریب بیشتر محیط زیست می شود. ین را می توان با این واقعیت توضیح داد که زمانی که مردم فقیر در جامعه ثروتمند تر شوند، انتشار سالانه کربن خود را افزایش می دهند. ین رابطه توسط منحنی محیط زیست کوزنتس بیان شده است. لازم است ذکر شود که در اینجا، با این وجود، در موارد خاص، با نابرابری اقتصادی بزرگ، هنوز اتلاف و آلودگی ایجاد نشده است زیرا دفع زباله / آلودگی پس از آن پاکسازی می شود (تصفیه آب، فیلتر کردن، ...). همچنین توجه داشته باشید که تمام افزایش در تخریب محیط زیست، نتیجه افزایش انتشار توسط هر فرد است که که در یک ضریب فزاینده ضرب می شود. با این حال، اگر افراد کمتری وجود داشته باشد، این ضریب فزاینده کمتر خواهد بود و بنابراین میزان تخریب محیطی نیز پایین خواهد بود. به همین ترتیب، سطح بالای جمعیت فعلی تأثیر زیادی بر این می گذارد. نفوذ سیاسی. در سال ۲۰۱۵، یک مطالعه از سوی لختین و واس پیشنهاد کرد که تحرک اجتماعی پایین موجب کاهش مشارکت در میان طبقات پایین تر می شود. جنگ، تروریسم و بی ثباتی سیاسی. یک مطالعه نشان می دهد که نابرابری درآمد، بی ثباتی سیاسی را افزایش می دهد: «جوامع نابرابر بیشتر از لحاظ سیاسی نا
پایدار هستند». یک مطالعه ۲۰۱۶ نشان می دهد که نابرابری بین منطقه ای تروریسم را افزایش می دهد یکی دیگر از مطالعات ۲۰۱۶ نشان می دهد که نابرابری میان طبقات اجتماعی احتمال وقوع کودتا، اما نه جنگ داخلی را افزایش می دهد. فقدان اطلاعات قابل اطمینان، مطالعه ارتباط بین نابرابری و خشونت سیاسی را دشوار می سازد. پاسخ های سیاستی در نظر گرفته شده برای کاهش آن. یک مطالعه OECD 2011، یکسری پیشنهاد به کشورهای عضو خود می دهد که شامل می شود: مالیات تصاعدی، نابرابری درآمد مطلق را کاهش می دهد، هنگامی که نرخ های بالاتر بر افراد پردرآمد پرداخت می شود و هیچگونه فرار مالیاتی صورت نگیرد، و انتقال پرداختهاو شبکه های ایمنی اجتماعی در نتیجه هزینه های تصاعدی دولت می شود. قانون میزان حقوق و دستمزد نیز به عنوان وسیله ای برای کاهش نابرابری درآمد هدف گذاری شده است. OECDادعا می کند که هزینه های عمومی برای کاهش شکاف ثروت در حال افزایش ضروری است. اقتصاددانان امانوئل سعز و توماس Piketty پیشنهاد دادند نرخهای نهایی مالیاتی بالاتری بر ثروت، تا ۵۰ درصد، یا ۷۰ درصد یا حتی ۹۰ درصد. رالف نادر، جفری ساکس، جبهه متحد علیه ریاضت اقتصادی، از جمله دیگر افراد خو
استار مالیات معاملات مالی (که شناخته می شود به عنوان مالیات رابین هود) برای تقویت شبکه امنیت اجتماعی و بخش عمومی هستند. پاسخ های سیاست عمومی در مورد علل و اثرات نابرابری درآمد در ایالات متحده عبارتند از:تعدیلات پیشگیرانه مالیات تصاعدی، تقویت مقررات ایمنی اجتماعی مانند کمک به خانواده ها با کودکان وابسته، رفاه، خدمات اجتماعی، سازماندهی گروه های علاقه مند به جامعه، افزایش و اصلاح یارانه های تحصیلات عالی، افزایش هزینه های زیربنایی و محدود کردن و پرداخت مالیات برای اجاره بها. عوامل کاهش دهنده. کشورهای دارای مجلس قانون گذار چپ دارای سطوح پایین تر نابرابری هستند. بسیاری از عوامل نابرابری اقتصادی را محدود می کنند - آن ها ممکن است به دو دسته تقسیم شوند:دولت حمایت مالی کرد و بازار رانده شده است. شایستگی نسبی و اثربخشی هر رویکرد، موضوع بحث است. ابتکارات دولت عادی برای کاهش نابرابری اقتصادی عبارتند از: نیروهای بازار خارج از مداخله دولت که می توانند نابرابری اقتصادی را کاهش دهند عبارتند از:
منشور پروژه () به سندی اطلاق می شود که آغازگر یا حامی پروژه صادر می کند و بر پایهٔ آن پروژه رسمیت می یابد و انتظار ذی نفعان را برآورده می کند. بر اساس منشور پروژه، مدیر پروژه اختیار پیدا می کند تا منابع موجود را برای فعالیت های پروژه تخصیص داده و به کار گیرد. تفصیل و اندازه منشور پروژه متناسب با ابعاد و پیچیدگی پروژه و هم چنین اطلاعات موجود در آغاز برنامه ریزی برای پروژه متفاوت است، با این حال منشور پروژه باید مرزها و حدود اصلی پروژه را تعریف و مشخص کند. اعضای گروه پروژه از منشور پروژه به عنوان نقطه آغازین برنامه ریزی پروژه استفاده می کنند. ملزومات تهیه منشور پروژه شامل شرح کار ، توجیه پذیری تجاری طرح ، قرارداد ، فاکتورهای محیطی ، استانداردها و رویه های موجود در سازمان است.
جایزه امی ساعات پربیننده برای مجموعه های تلویزیونی کوتاه یا فیلم برجسته () بخشی تعطیل شده از جوایز امی ساعات پربیننده است که بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ به بهترین مینی سریال ها و تله فیلم ها اهدا می شد. این جایزه در ۲۰۱۱ و وقتی ایجاد شد که دو بخش مجموعه های تلویزیونی کوتاه و فیلم در هم ادغام شدند. استدلال ادغام کننده این دو بخش این بود که در ده سال پایانی مراسم، تنها دو بار سریال های کوتاه توانستند هر پنج نامزدی را پر کنند و در دو مراسم پایانی، تنها دو نامزدی به دست آورده بودند. با این همه، در ۲۰۱۴، این ادغام، ملغی شد و دو بخش، دوباره از هم جدا شدند. در ۱۹۹۱ نیز اتفاق مشابهی رخ داد هنگامی که بخش مینی سریال ها در "مینی سریال ها و تله فیلم های درام/ کمدی" ادغام شد و تعداد نامزدها از پنج به شش افزایش یافت. در این سال، ۲ مینی سریال با چهار تله فیلم رقابت کردند. در سال بعد یعنی ۱۹۹۲، بخش جدید به دو بخش "مینی سریال های برجسته" و "تله فیلم های برجسته"، تقسیم شد.
یک عدد اسمیت، عددی است مرکب که برای آن در یک مبنای مشخص (معمولاً مبنای ۱۰) مجموع ارقام برابر است با مجموع عامل های اول سازنده اش. برای نمونه، ۳۷۸ = ۲ × ۳ × ۳ × ۳ × ۷ یک عدد اسمیت است چون ۳ + ۷ + ۸ = ۲ + ۳ + ۳ + ۳ + ۷ در این تعریف با عامل های اول مانند رقم برخورد شد. نمونهٔ دیگر: عامل های اول ۲۲ برابر است با ۲ × ۱۱ در این حالت سه رقم در بخش عامل های اول داریم یعنی، ۲، ۱ و ۱ بنابراین ۲۲ یک عدد اسمیت است چون: ۲ + ۲ = ۲ + ۱ + ۱. چند مورد از اعداد اسمیت در پایین آورده شده است: ۴، ۲۲، ۲۷، ۵۸، ۸۵، ۹۴، ۱۲۱، ۱۶۶، ۲۰۲، ۲۶۵، ۲۷۴، ۳۱۹، ۳۴۶، ۳۵۵، ۳۷۸، ۳۸۲، ۳۹۱، ۴۳۸، ۴۵۴، ۴۸۳، ۵۱۷ و … نخستین بار تعریف اعداد اسمیت را آلبرت ویلانسکی پیشنهاد داد. او مشاهده کرد که شماره تلفن برادر خانمش هرولد اسمیت (۷۷۷۵–۴۹۳) این ویژگی را دارد: که در آن: ۴ + ۹ + ۳ + ۷ + ۷ + ۷ + ۵ = ۳ + ۵ + ۵ + ۶ + ۵ + ۸ + ۳ + ۷ = ۴۲
غَیْلان بن مُسلم الدمشقی (که در نام پدرش اختلاف است، عده ای گفته اند: نامش مُسلم بود؛ عدهٔ دگیری گفته اند: نامش مروان بوده و عدهٔ دیگری گفته اند نامش یونس بوده است) متوفای سال ۱۰۶ هجری قمری (۷۲۴ میلادی) از دانشمندان مسلمان قرن اول هجری بوده است. او را اصالتاً از قبطیان مصر دانسته اند. پدرش از موالی عثمان بن عفان بوده است که بعدها مسلمان شده است. زندگی نامه. او در شهر دمشق متولد شده و زیسته است و به همین خاطر «دمشقی» خوانده شده است. سپس برای آموختن علم به سفر پرداخته و در شهر مدینه نزد علی الحسن بن محمد بن حنفیه تحصیل نمود و سپس فقه را نزد حسن بصری در بصره آموخت. غیلان در دمشق در محله ای فقیرنشین نزدیک یکی از دروازه های دمشق به نام «دروازهٔ باغ ها» (باب الفرادیس) می زیسته است: یوسف زیدان می گوید: «و من فکر می کنم علت زندگی او در آنجا این بوده که محیط و حال و هوای غالب آن منطقه مسیحی بوده است». علت شهرت. غیلان در میان همشهریان و معاصران خود به نیکی و تقوا و پرهیزگاری شهره است. او یکی از برجسته ترین واعظان و سخنوران و نویسندگان زمان خود بوده است و علما و مورخان او را جزو طبقهٔ اول نویسندگان اسلامی (هم ردیف با اب