Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه هزینهٔ بازسازی «قطعاً چندین میلیون یورو، شاید حتی به ۱۰۰ میلیون یورو برسد.» جابجایی شهر کاتماندو و تاثیر بر قله اورست. پژوهشگران دانشگاه کمبریج اعلام کردند بر اثر این زمین لرزه شهر کاتماندو سه متر به سمت جنوب جابجا شده است. نپال اعلام کرده است که کوه اورست را دوباره اندازه گیری خواهد کرد، چون پس از زمین لرزه ویرانگر آوریل ۲۰۱۵ در منطقه احتمال دارد ارتفاع آن تغییر کرده باشد. مسئولان این کشور گفته اند در اندازه گیری قبلی ارتفاع کوه اورست ۸۸۴۸ متر بوده اما ممکن است به جز تغییر ارتفاع، موقعیت جغرافیایی آن هم تغییر کرده باشد.
مته سوسک ریختان نام یک فروراسته از زیرراسته سوسک های همه چیزخوار است.
مته سوسک واران نام یک بالاخانواده از فروراسته مته سوسک ریختان است.
سوسک های مته ای نام یک تیره از بالاخانواده مته سوسک واران است.
مته سوسکیان نام یک زیرخانواده از تیره سوسک های مته ای است.
سوسک های گردن دندانه ای قارچ نام یک تیره از فروراسته مته سوسک ریختان است.
سوسک مته ای نام یک سرده از تیره سوسکچه های خرطوم دار است.
سوسک های درخت زخمی نام یک تیره از بالاخانواده مته سوسک واران است.
سوسک خاک اره ساز نام یک زیرخانواده از تیره سوسک های مته ای است.
سوسک های جیکوبسونی نام یک تیره از فروراسته مته سوسک ریختان است.
سوسک های مرگ نام یک تیره از بالاخانواده مته سوسک واران است.
سوسک داروخوار نام یک گونه از تیره سوسک های مرگ است.
اِستِـویا (؛ ) یک شیرین کننده و جایگزین شکر است که از عصارهٔ گیاه شیرین برگ به دست می آید. مادهٔ فعال و مؤثر استویا، «گلیکوزیدهای استویول» (بیشتر استویوساید و رِبادیوساید آ) است که حدود ۱۵۰ تا ۳۰۰ برابر شیرین تر از قند معمولی، مقاوم به حرارت، مقاوم به تغییرات پی اچ و غیرقابل تخمیر است. طعم استویا، شروعی آهسته اما دوامی درازمدت تر از قند دارد و برخی از مواد استحصال شده از آن کمی تلخ و در غلظت های بالا، پس مزه ای شبیه به شیرین بیان دارند. یکی از مسائلی که در استفاده از گیاه استویا در رژیم غذایی مورد توجه است، طعم تلخ همراه با شیرینی آن است. در کشورهای مختلف، وضعیت قانونی این مادهٔ شیمیایی، جهت استفاده به عنوان یک مادهٔ افزودنی غذایی یا مکمل غذایی متفاوت است. در ایالات متحده آمریکا، عصارهٔ گلیکوزید استویا در رده بندیِ افزودنی های مجاز (در مجموع بی خطر یا GRAS) قرار دارد و اجازه استفاده در محصولات خوراکی را دارد؛ اما برگِ استویا و عصارهٔ فراوری نشدهٔ آن، افزودنی مجاز نیست و توسط سازمان غذا و داروی آمریکا برای مصارف خوراکی تأیید نشده است. اتحادیه اروپا، استویا را در سال ۲۰۱۱ میلادی پذیرفت و در ژاپن، این ماده سال ه
است که به عنوان شیرین کننده مورد استفاده بوده است. تاریخچه. کشف. گیاه استویا بومی آمریکای جنوبی است، مردم این منطقه از بیش از ۱۵۰۰ سال قبل، گیاه شیرین برگ را مورد استفاده قرار داده اند و آنرا «کا-هئه» (به معنای سبزی شیرین) می نامیدند. برگ های این گیاه را پرتغالی ها و برزیلی ها، به طور سنتی از صدها سال پیش برای شیرین کردن، چای ها و معجون های درمانی محلی و همچنین به عنوان یکی از «تنقلات شیرین» مصرف می کردند. سرده این گیاه را به افتخار پزشک و گیاه شناس اسپانیایی «پدرو خائیمه استه وه» (که در کشورهای انگلیسی زبان او را با نامِ «پتروس جاکوبوس استه ووس» می شناسند) و استاد رشتهٔ گیاه شناسی در «دانشگاه والنسیا» بود، نامگذاری کرده اند. در سال ۱۸۹۹ میلادی، گیاه شناس سوئیسی «مویسس سانتیاگو برتونی» که مشغول انجامِ پژوهش در کشور پاراگوئه بود، این گیاه و طعم شیرین آنرا برای نخستین بار با جزئیات کامل شرح داد. تا مدت ها، بررسی های محدود و ناچیزی بر روی این گیاه انجام شده بود تا آنکه در سال ۱۹۳۱ میلادی، دو شیمی دان فرانسوی، گلیکوزیدهایی را که مسئول طعمِ شیرینِ این گیاه هستند، از آن استخراج کردند. نظارت و مقررات اولیه. در خلالِ
دههٔ ۹۰ میلادی، سازمان غذا و داروی آمریکا دو درخواست جهت ثبت این ماده به عنوانِ یک، افزودنی مجاز دریافت کرد، اما با «جزئیاتی که در درخواست نامه آمده و نتیجه گیری هایی که شده است» مخالفت کرد و از پذیرش آن سر باز زد. در سال ۲۰۱۵ میلادی، هنوز سازمان غذا و داروی آمریکا استویا را یک «مادهٔ مجاز افزودنی غذایی» نمی دانست و اعلام نمود که «این ماده در ایالات متحده یک افزودنی مجاز نیست، چرا که اطلاعات سم شناسی مربوط به آن کامل نیست». مصرف استویا برای سال یان متمادی ممنوع بود تا آنکه «لایحهٔ آموزش و سلامت مکمل های غذایی ۱۹۹۴» به تصویب رسید و سازمان غذا و داروی آمریکا آنرا به عنوان یک «مکمل غذایی» (و نه یک افزودنی مجاز) پذیرفت. در دسامبر ۲۰۰۸ میلادی، سازمان غذا و دارو، یک موافقت نامهٔ مشروط از نوع «no objection» برای مجاز شدنِ مادهٔ «تروویا» (محصول مشترک کارگیل و شرکت کوکاکولا) و مادهٔ «پیور ویا» (محصول مشترک شرکت پپسی و شرکت «ارث سوئیتنر» از زیرمجموعه های «مری سانت») صادر کرد که هر دو از مادهٔ ربادیوساید آ (از مشتقات گیاه شیرین برگ) استفاده می کردند. با این حال سازمان غذا و دارو اعلام کرد که این مواد، «استویا» نیستند،
بلکه محصولات به شدت تلخیص شده محسوب می شوند. از سال ۲۰۱۷ میلادی، گلیکوزیدهای کاملاً خالصِ استویا در آمریکا، جهت استفاده در مواد غذایی، بی خطر و قابل قبول هستند. در ژوئن ۲۰۱۶ میلادی، اداره گمرک و حفاظت مرزی ایالات متحده آمریکا، دستور ضبط و ممنوعیت ورود محصولات استویای وارداتی از چین را صادر کرد، چرا که گزارش هایی در دست بود که نشان می داد این مواد توسط کار اجباری در زندان تولید می شوند. نتایج پژوهش های اولیه، کمیسیون اروپا را واداشت تا مصرف استویا در مواد غذایی را در اتحادیه اروپا ممنوع اعلام کند و بدین ترتیب، پژوهش های بعدی نیز منتفی شد. در سال ۲۰۰۶ میلادی، نتایج پژوهش های انجام شده که توسط سازمان جهانی بهداشت منتشر شد، هیچگونه عوارض جانبی برای این ماده را نشان نداد. مصارف تجاری. در اوایل دههٔ ۷۰ میلادی، مصرف شیرین کننده هایی چون سیکلامات سدیم و ساخارین اندک اندک کاهش یافته و از محصولات کوکا کولا جمع آوری شد. سپس مصرف استویا به عنوان یک جایگزین در ژاپن آغاز گشت و محلول آبی عصاره برگ های شیرین برگ که از آن، استویوساید خالص شده استحصال می شد، به عنوان شیرین کننده بکار گرفته شد. نخستین شیرین کنندهٔ تجاری استویا
در ژاپن، توسط «شرکت موریتا کاگاکو کوگ یو» در سال ۱۹۷۱ عرضه شد. ژاپنی سال هاست که از استویا در فراورده های غذایی، نوشیدنی های غیرالکلی و مصارف روزمره استفاده می کنند. در سال ۲۰۰۶ میلادی، این کشور، بیش از هر کشور دیگری در جهان استویا مصرف می کرد و استویا تا ۴۰٪ از بازار شیرین کننده ها را به خود اختصاص داده بود. در میانهٔ دههٔ ۸۰ میلادی، استویا، در صنایع غذاهای طبیعی و سالم آمریکا، به عنوان یک شیرین کنندهٔ طبیعی و غیرانرژی زا، برای چای و معجون های کاهش وزن، متداول و محبوب شد. سازندگان شیرین کنندهٔ مصنوعیِ «ناتورا سوئیت» از مسئولان سازمان غذا و دارو خواستند تا شیرین برگ را بررسی و آزمایش کنند. در سال ۲۰۰۷ میلادی، شرکت کوکاکولا اعلام کرد که قصد دارد تا برای پذیرش شیرین کنندهٔ خود «رابیانا» (ربادیوساید آ تغلیظ شده) به عنوان یک افزودنی غذایی در آمریکا از سال ۲۰۰۹ و همچنین بازاریابی آن در ۱۲ کشور جهان جهت استفاده در فراورده های غذایی، اقدام کند. در ماه مه ۲۰۰۸ میلادی، کارگیل و شرکت کوکاکولا اعلام کردند که مادهٔ «تروویا» (یک شیرین کنندهٔ تجاری استویا که حاوی اریتریتول است) و «رِبیانا» در بازار، در دسترس مصرف کنندگان خ
واهد بود و سازمان غذا و دارو نیز در دسامبر ۲۰۰۸ اجازهٔ مصرف آنرا به عنوان افزودنی غذایی صادر کرد. کوکاکولا اعلام کرد که قصد دارد تا نوشیدنی های شیرین شده با استویا را از اواخر دسامبر ۲۰۰۸ روانه بازار کند. از سال ۲۰۱۳ میلادی به بعد، کوکاکولا لایف که حاوی استویاست، در چندین کشور جهان به بازار عرضه شده است. کمی بعد نیز، شرکت پپسی و «پیور سرکِـل»، شیرین کنندهٔ استویای خود را با نام «پیور ویا» به بازار معرفی و عرضه کردند، اما توزیع نوشیدنی خود را بر پایهٔ ربادیوساید آ، تا دریافتِ تأییدیه رسمی سازمان غذا و دارو، به تعویق انداختند. از زمان پذیرش این مواد توسط سازمان غذا و دارو، شرکت کوکاکولا و شرکت پپسی، محصولات گوناگونی را که دارای این شیرین کننده هستند، به بازار عرضه کرده اند. تا سال ۲۰۰۶ میلادی، چین بزرگترین صادرکنندهٔ محصولات استویوساید بوده است. عصاره های صنعتی. مادهٔ ربادیوساید آ کمترین میزانِ تلخی را در میان گلیکوزیدهای استویول در شیرین برگ داراست. برای تولید تجاری ربادیوساید آ، برگ های شیرین برگ را خشک کرده و طی فرایندی، آب گیری می کنند. این عصارهٔ خام در حدود ۵۰٪ «ربادیوساید آ» دارد. سایر گلیکوزیدها با استف
اده از روش های بلوری شدن جداسازی می شوند که در آن، از اتانول و متانول به عنوان حلال استفاده می شود. عصاره ها و مشتقات استویا، با روش های صنعتی گوناگون تولید شده و با نام های تجاری مختلف، روانهٔ بازار می شود. مکانیسم اثر. گلیکوزیدها، مولکول هایی هستند که دارای گلوکز بوده و به مواد غیرِ قندی دیگری موسوم به «آگلیکون ها» متصل شده اند. آزمایش های اولیه نشان داد که گیرنده های مزه در زبان با گلیکوزیدها تحریک شده و حس «شیرینی» آن و همچنین پس مزهٔ تلخ بعدی را با تحریک مستقیم گیرنده های شیرینی و تلخی منتقل می کنند. بر پایهٔ پژوهش های بنیادی، استه ویول و گلیکوزیدهای آن با نوعی کانال های پروتئینی یونی به نام TRPM5، واکنش نشان داده که سیگنال های عصبی را از گیرنده های شیرینی و تلخی آغاز کرده و طعم شیرینی و تلخی و مزه های اومامی را تقویت می کند. اثرات هم افزایی گلیکوزیدها بر روی گیرنده های شیرینی و TRPM5، توضیحی برای درکِ طعمِ شیرینِ این ماده است. برخی گلیکوزیدهای استویول (ربادیوساید آ) شیرین تر از بقیهٔ (استویوساید) احساس می شوند. استویول در طول دستگاه گوارش هضم نمی شود و پس از جذب در خون، توسط کبد تجزیه شده و به «گلوکورون
ید استویول» مبدل می شود و به داخلِ ادرار ترشح می شود. سلامت و ایمنی. یک بررسی پژوهشی نشان داد که استویا می تواند جایگزینی برای قند در بیماران مبتلا به دیابت، بیماری های قلبی، کودکان و افرادی که مایل به کاهش کالری دریافتی خود هستند، باشد. در سال های بعد نیز در مطالعات و تحقیقات متعدد، اثرات مصرف گیاه استویا بر سلامتی انسان مورد بررسی قرار گرفت. اگرچه استویول و ربادیوساید آ هر دو، در آزمون های آزمایشگاهی، خواص جهش زایی از خود نشان داده اند؛ اما چنین خواصی، با دوزها و روش های مصرفی مورد استفادهٔ در انسان، به اثبات نرسیده است. دو بررسی پژوهشی در سال ۲۰۱۰ میلادی نشان داد که مصرف شیرین برگ و عصاره اش در زمینهٔ سلامت انسان، نگران کننده نیست. مصرف استویا ممکن است در برخی افراد آلرژی ایجاد کند اما مشکل جدی برای سلامتی انسان در اثر مصرف استویا گزارش نشده است. «کمیتهٔ مشترک متخصصان مواد افزودنی» در سازمان جهانی بهداشت، بر پایهٔ مطالعات درازمدت، مصرف روزانهٔ استویول را تا حداکثر ۴ میلی گرم در هر کیلوگرم وزن بدن، پذیرفته است. در سال ۲۰۱۰ میلادی، «ادارهٔ ایمنی مواد غذایی اروپا» نیز مصرف روزانهٔ استویول را، ۴ میلی گرم در هر
کیلوگرم وزن بدن و به صورت «گلوسید استویول» تعیین کرد. با این حال، مرکز سرطان مموریال اسلون–کترینگ هشدار داده است که مصرف مقادیر زیاد استویول ممکن است خواص ضعیف جهش زایی داشته باشد. از طرفی، یک بررسی پژوهشی که به سفارشِ «مرکز علوم در خدمت منافع عامه» (CSPI) انجام شد، نشان داد که هیچ گونه مدرک چاپ شده دالِ بر سرطان زاییِ ربادیوساید آ وجود ندارد. کشت شکر برگ در ایران. تحقیقات در زمینه تکثیر گیاه شیرین برگ از طریق کشت بافت از اواخر سال ۱۳۸۳ در گروه باغبانی دانشگاه گیلان آغاز شد و پس از یک و نیم سال پروتکل آن تهیه گردید و نتایج آن در پنجمین «کنگره علوم باغبانی ایران» که در شهریور ماه ۱۳۸۶ در دانشگاه شیراز برگزار شده بود، منتشر شد. در ادامهٔ فعالیت های پژوهشی انجام شده بر این گیاه در دانشگاه گیلان، از بهار سال ۱۳۸۵، گیاهچه های واریته های مختلف گیاه استویا از نمونه های آزمایشگاهی به زمین منتقل و سازگاری رشد آنها در شمال کشور مورد بررسی قرار گرفت. شایان ذکر است از سال ۱۳۸۷ تولید تجاری این گیاه آغاز شده و هم اکنون، برگِ خشک آن عرضه می شود. اما با وجود تولید گیاه استویا در داخل کشور و امکان تولید انبوه آن به روشهایی م
انند کشت بافت و ریزازدیادی، متأسّفانه استخراج و خالص سازی استویوساید و ربادیوساید آ از استویا در ایران به صورت تجاری انجام نمی شود. و در حال حاضر، کارخانه ها، کارگاه های تولید شیرینی و شکلات و ... که در کشورمان از استویوساید و ربادیوساید آ استفاده می کنند، پودر خالص شده آن را از کشورهای خارجی خریداری می کنند. با توجه به خواص و اهمیت استفاده از قندهای حاصل از استویا در سبد غذایی خانوار، بهتر است هر چه زودتر برای بومی سازی استخراج و تخلیص قندهای این گیاه پر خاصیت اقدام گردد.
سینمای عربستان یا سینمای سعودی صنعت کوچکی است که تنها به تولید چند فیلم مستند در هر سال می پردازد. به جز یک سالن سینمای آی مکس در شهر خبر، سالن سینمای دیگری در کشور عربستان وجود ندارد. بسیاری از مردم عربستان فیلم ها را از طریق تلویزیون ماهواره ای و دی وی دی تماشا می کنند. فیلم سینمایی «"کیف الحال؟"» محصول سال ۲۰۰۶ میلادی، نخستین فیلم ساخت عربستان است؛ گرچه در امارات متحده عربی فیلمبرداری شده و نقش اصلی زن را یک اُردنی بازی کرد. در سال ۲۰۱۲ فیلمی به نام "وجده" به نویسندگی و کارگردانی حیفا المنصور‎ سینماگر زن اهل عربستان سعودی ساخته شد که تمامی عوامل آن عربستانی بودند و فیلم، در عربستان فیلمبرداری شده بود. فیلم مذکور در دوره اسکار ۸۶ به عنوان نماینده عربستان معرفی شد اما به نامزدی نهایی نرسید. همچنین در بفتای ۲۰۱۴ در بخش بهترین فیلم خارجی زبان نامزد شد. "وجده" در جشنواره های معتبر بین المللی نمایش داده شد و چندین جایزه نیز کسب کرد. اما کارگردانش به مرگ تهدید شده بود.
والیبال قهرمانی مردان آسیا ۲۰۰۵ سیزدهمین دوره از قهرمانی آسیا می باشد که از ۲۰ تا ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۵ در سوپان بوری، تایلند برگزار گردید. ترکیب بندی گروه ها. تیم ها با توجه به نتایج و رتبه های به دست آمده در والیبال قهرمانی آسیا ۲۰۰۳ سید بندی شدند. "* قزاقستان کناره گیری کرد، ویتنام از گروه C به گروه B منتقل شد. جدول نهایی. فهرست تیم نوبوهارو سایتو، مارکوس سوگیاما، کنجی اونو، کازوما کیشیموتو، تایجی یاماموتو، ماسایی اوگینو، کوتا یامامورا، کیوهای شیباتا، کاتسوتوشی سوماگاری، تاکشی کیتاجیما، یو کوشیکاوا، کوسوک توموناگا سرمربی: تاتسویا یوتا
آی تیونز رادیو یا آی تیونز رِیدیو (به انگلیسی: "iTunes Radio") سرویس رادیو اینترنتی می باشد که توسط اپل ساخته شده است. این سرویس در ۱۰ ژوِئن ۲۰۱۳ و در کنفرانس جهانی توسعه دهندگان اپل معرفی و در تاریخ ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۳ و در کنار آی او اس ۷، راه اندازی شد.
هاکان فیدان (؛ زادهٔ ۱۷ ژوئیه ۱۹۶۸) یک سیاستمدار، نظامی و مدرس اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۳ رئیس سازمان اطلاعات و امنیت ملی ترکیه (میت) بود. اکنون وی متصدی مقام وزارت امور خارجهٔ ترکیه می باشد.او به عنوان یکی از گزینه های احتمالی در انتخابات ریاست جمهوری بعدی ترکیه شناخته میشود. فیدان در سال ۲۰۰۲ به عنوان مشاور رئیس جمهور ترکیه به کار خود پایان داد و به عضو شورای عالی امنیت ملی منصوب شد. پس از آن، در سال ۲۰۱۰ به عضو هیئت مدیره میت منصوب شد و در سال ۲۰۱۵ به عنوان رئیس میت منصوب شد. فیدان با تجربه ای بسیار قابل توجّه در حوزهٔ نظامی، اطلاعاتی، جاسوسی، نظامی-اداری، خارجی، آموزشی-پژوهشی و … بودهٔ است. همچنین فیدان نقش بسیار مهمی در مذاکرات صلح بین دولت ترکیه و حزب کارگران کردستان (PKK) در سال ۲۰۱۳ داشت. زندگی شخصی. هاکان فیدان سال ۱۹۶۸ میلادی در آنکارا، پایتخت ترکیه و در خانواده ای به دنیا آمد که اعضای آن عمدتاً کارمندان دولت بودند. او کرد از عشیرت حسنان است. بعد از گذراندن دوره آموزشی در دانشکده افسری، در سال ۱۹۸۶ به نیروهای مسلح ترکیه پیوست و تا سال ۲۰۱۱ به عنوان افسر وظیفه خدمت کرد. او هم زمان با گذران
دن دوره ماموریتش در اداره نیروهای واکنش سریع ناتو در آلمان، از پردیس جهانی دانشگاه مریلند مدرک کارشناسی علوم اداری و سیاسی دریافت کرد. فیدان سال ۲۰۰۱ از خدمت نظامی کناره گیری کرد تا روی تحصیلات و آموزش آکادمیک تمرکز کند و توانست از دانشگاه بیلکنت ترکیه در رشته روابط بین الملل مدرک کارشناسی ارشد و بعد از آن دکترا بگیرد. عنوان پایان نامه کارشناسی ارشد او «اطلاعات و سیاست خارجی:مقایسه ای میان سیستم های اطلاعاتی بریتانیا، آمریکا و ترکیه» بود. فیدان تز دکترای خود را هم با عنوان «دیپلماسی در عصر اطلاعات:استفاده از فناوری اطلاعات در راستی آزمایی» ارائه کرد. هاکان فیدان بین سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ به عنوان مشاور سیاسی و اقتصادی در سفارت استرالیا در آنکارا مشغول به کار بود. سال ۲۰۰۳ به ریاست سازمان توسعه و همکاری ترکیه رسید؛ جایی که با عبدالله گل وزیر خارجه وقت که بعدها رئیس جمهور شد همکاری نزدیکی داشت. سال ۲۰۰۷ در دوره نخست وزیری اردوغان، او به معاونت سیاست خارجی و امنیت بین المللی منصوب شد. یک سال بعد عضو شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی شد و هم زمان تلاش می کرد موقعیت خود را در ساختار دولتی ترکیه تحکیم کند. آوری
ل سال ۲۰۰۹ به معاونت سازمان اطلاعات ملی ترکیه (میت) منصوب شد و یک سال بعد در سن ۴۲ سالگی به عنوان جوان ترین مدیر این سازمان کار خود را آغاز کرد. هاکان فیدان ازدواج کرده و سه فرزند دارد. مشاغل. فیدان مسئولیت های گوناگونی از جمله معاون سیاست خارجی و امنیت دستگاه نخست وزیری، عضو هیئت مدیره آژانس بین المللی انرژی اتمی، نماینده ویژه نخست وزیر، معاون رئیس دستگاه اطلاعات، و نماینده ویژه رئیس جمهور را بر عهده داشت و به مدت ۱۳ سال نیز رئیس دستگاه اطلاعات ترکیه (میت) بوده است.
آزار مسلمانان عثمانی در سده های ۱۸ و ۱۹ میلادی شامل کشتار و آزار مسلمانان بالکان (آلبانیایی ها، بوسنیایی ها، صرب ها، مسلمانان یونانی، پوماک ها، چرکس ها و دیگران) به ویژه توسط روس ها و غیرمسلمانان واقع در بالکان و بیشتر به هنگام و پس از جنگ جهانی اول و در میانه فروپاشی عثمانی بود. در سده نوزدهم میلادی در بالکان همزمان با افول قدرت عثمانی، ملی گرایی اوج گرفت که بنیانگذاری یونان، صربستان، بلغارستان و رومانی مستقل در پی آن بود. در همان زمان امپراتوری روسیه مناطقی از قفقاز و دریای سیاه را به تصرف خود درآورده بود. این رخدادها باعث آواره شدن مسلمانان بسیاری از این مناطق شد. آزار مسلمانان در طول جنگ جهانی اول نیز با هجوم نیروهای روس در شرق و در زمان جنگ استقلال ترکیه در غرب، شرق و جنوب آناتولی توسط یونانی ها و ارمنی ها ادامه یافت. در پی جنگ یونان و ترکیه با رخداد یک جابه جایی جمعیت میان این دو کشور، بیشتر مسلمانان یونانی این کشور را ترک کردند. در این دوران مهاجران مسلمان از اقصی نقاط کشور در ترکیه ساکن شدند.
کارول اَن سوزی (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۷۴ تا ۲۰۱۴ میلادی فعالیت می کرد.
سایه بان یک روکش ثانوی است که به قسمت خارجی دیواره های یک ساختمان متصل می شود. سایه بان معمولاً از کرباس تشکیل شده است که با فیبر اکریلیک، رشتهٔ پلی استر یا پنبه بافته شده است و همچنین می تواند از لایه ای از وینیل (vinyl) که بر روی الیاف پلی استر قرار گرفته است و روی سازه ای سبک از آلومینیوم، آهن، فولاد و احتمالاً چوب و مواد شفاف (که برای پوشش سلول های خورشیدی در تابستان استفاده می شود ولی در زمستان باید اجازه دهد که نور تا حد ممکن از آن عبور کند) کشیده می شود ساخته شده باشد. این ساختار با خرپا، سازه های فضاکار یا با چهارچوب پیکربندی می شود. سایه بان همچنین با استفاده از زیرسازه های آلومینیومی و روکش آلومینیومی ساخته می شوند. این سایه بان های آلومینیومی وقتی استفاده می شوند که از سایه بان های پارچه ای نمی توان استفاده کرد مثلاً در جایی که بار سنگینی از جانب باد یا برف بر سایه بان تحمیل می شود. مکان سایه بان در ساختمان ممکن است بالای پنجره، درب، یا بالای پیاده رو باشد. با اضافه کردن ستون، سایه بان تبدیل به کانوپی می شود که می تواند از فضای ساختمان فراتر رود مثلاً در ورودی یک هتل. رستوران ها معمولاً سایه بان را
به قدری پهن انتخاب می کنند که قسمت قابل ملاحظه ای از فضای بیرون را بپوشاند تا مشتریان قادر باشند در فضای بیرونی شام بخورند، دور هم جمع شوند یا مهمانی بگیرند. در ساختمان های تجاری، معمولاً اطلاعاتی روی سایه بان نقاشی می شود. اطلاعاتی از قبیل نام، نوع تجارت، و آدرس و در نتیجه مانند یک بیلبورد عمل می کند و همچنین سایه ایجاد می کند و از بادهای شدید جلوگیری می کند و حفاظی در مقابل باران و برف است. در مناطقی که هوای زمستانی دارند، بیشتر سایه بان ها در انتهای تابستان نیازی نیست که پایین آورده شوند، بلکه به همان صورت در کنار ساختمان آن ها را جمع می کنند و در طول زمستان به همین صورت باقی می مانند و برای چنین شرایطی طراحی و ساخته شده اند. تاریخچه. دنیای باستان. سایه بان برای اولین بار در تمدن مصر باستان و سوریه استفاده شد. اولین بار از سایه بان با نام «حصیرهای بافته» یاد می کردند و برای مغازه ها و خانه ها از آن استفاده می کردند. یک شاعر رومی به نام لوکرتیوس در سال ۵۰ قبل از میلاد چنین سرود: «سایه بان کتان، کشیده، بر فراز تماشاخانه ای قدرتمند، گاهی به جلو می خرامد، غرشی شکافنده، وقتی بر سر آن کوفته شود، بین پایه ها و ب
ین ستون ها». یکی از سایه بان های مهم در جهان باستان بود که یک سازهٔ بزرگ بود که سایهٔ وسیعی ایجاد می کرد و قابلیت جمع شدن هم داشت و در بالای قسمت هایی که به منظور نشستن تعبیه شده بود قرار داشت (در کولوسئوم روم). این سیستم که از پارچه های کتان با قابلیت ایجاد سایه، چهارچوب های الواری، بندگاه ها و ریسمان های آهنی ساخته شده بود به راحتی می توانست روی یک سوم میدان مسابقه و محل های استقرار سایه ایجاد کند. یک سوم دیگر توسط دیوارهای بلندی که در اطراف آن قرارداشت، سایه افکنی می شد و در نتیجه بیشتر محل های نشستن، در بعد از ظهر سایه داشتند. اعتقاد بر این است که از ملوانانی که در ساخت بادبان و بادبان بندی مهارت داشتند استفاده شده بودند تا ولاریوم را ساخته، نگهداری کنند و عملیات مربوط به آن را انجام دهند. اوایل قرن نوزدهم. سایه بان ها در نیمه اول قرن نوزدهم متداول شده بودند. در آن زمان مردم این سایه بان ها را از تیرهایی از الوار و چدن که در کنار پیاده روها قرار داشت می ساختند و با میله ای که در جلو آن ها قرار داشت، آن ها را به هم متصل می کردند. برای ایجاد تکیه گاه در تأسیسات بزرگ تر، های زاویه دار، میله های جلویی را به س
ر در ساختمان متصل می کرد. انتهای بالایی کرباس با میخ، سوراخ بان و قلاب یا با بند کردن کرباس به یک میله در بالای آن که به سردر ساختمان پیچ شده بود به آن (به سردر ساختمان) متصل می شد. انتهای دیگر کرباس (انتهای جلویی) تزیین شده بود یا به میلهٔ جلویی، بند شده بود و لبه هایش معمولاً آویزان بود و به صورت والان درآمده بود. در نمونه هایی از تزیینات، ستون های فلزی با ریزه کاری های فراوان تزیین شده بودند و بالای آن نیز با انتهای نیزه، توپ یا وسایل دیگر تزیین شده بود. در روزهای ابری یا مواقعی که باران نمی بارید، این پوشش، لوله شده و جمع می شد و در کنار سردر ساختمان قرار می گرفت. در ماه های زمستانی، روش نگهداری به این صورت بود که می بایست سایه بان ها را جدا کرده و انبار می کردند. عکس هایی که از اوایط قرن ۱۹ موجود است چهارچوب عریان این ساختمان را نشان می دهد و از روی آن می توان حدس زد که این پوشش فقط در مواقع ضروری باز می شد. کرباس پنبه ای متداول ترین پارچه برای سایه بان بود؛ پارچه ای پنبه ای که قرن ها برای ساخت بادبان و خیمه از آن استفاده می کردند. در سال های پس از جنگ داخلی، استفاده از سایه بان، همه گیر شده بود. لوله کش
ی های آهنی که با چهارچوب های سایه بان مطابقت داشت، در نتیجهٔ تأسیس بنگاه های صنعتی در اواسط قرن نوزدهم، به طور وسیعی در دسترس قرار گرفت و ارزان شد و تبدیل به ماده ای متداول برای سایه بان شد و به راحتی می توانستند آن را شکل دهند و به هم پیچ کنند تا شکل ها و اندازه های مختلفی از آن تولید کنند. در همان زمان با پیدایش کشتی بخاری، سازندگان آسیاب ها و بادبان های کرباسی مجبور شدند که به دنبال بازارهای جدیدی بروند. صنعت سایه بان توسعه یافت و مجموعه ای از پارچه و چهارچوب هایی را تولید می کرد که برای فروشگاه ها و پنجره ها مناسب بود. اواخر قرن نوزدهم. در نیمه دوم قرن نوزدهم، سایه بان هایی که با ماشین های صنعتی ساخته شده بود محبوبیت فراوانی یافت. سایه بان هایی که قبلاً ساخته می شد، دارای چهارچوب ثابتی بود و برای جمع کردن آن می بایست پارچهٔ آن را با دست لوله می کردند و تا نزدیک تیرشیب می رساندند. سیستم هایی که برای حل این مشکل برای فروشگاه ها و پنجره ها در نظر گرفته شد، دارای یک بازو بود که در جایی که به سردر ساختمان متصل می شد، دارای مفصل بود. برای گستراندن سایه بان، بازو را پایین می آوردند و برای این که آن را جمع کنند،
بازو را با استفاده از طناب و قرقره بالا می بردند. چون کرباس به چهارچوب، متصل می ماند، سایه بان هایی که قابلیت جمع شدن داشتند، روش بهتری برای سایه انداختن فراهم می کردند (مغازه داران و مالکان می توانستند مقدار سایهٔ حاصل از سایه بان را با توجه به وضع هوا تنظیم کنند). وقتی خورشید از پشت ابر بیرون می آمد، می توانستند به راحتی سایه بان را بگسترانند. اگر ناگهان بادهای شدیدی می وزید، مالکان می توانستند سایه بان را در کنار دیوارهای ساختمان جمع کنند که در این حالت، سایه بان در معرض باد قرار نداشت. سایه بان های اولیه دارای معایبی هم بودند: وقتی جمع می شدند، پارچه های آنها، نزدیک دیوار در کنار هم قرار می گرفت. این کار باعث می شد که قسمتی از پارچه ها در معرض هوا قرار گیرند و در نتیجهٔ رطوبت هوا، به تدریج فرسوده و خراب شوند. اگر سایه بان طراحی مناسبی نداشت یا در محل مناسبی قرار نمی گرفت، می توانست جلوی قسمتی از پنجره یا درب را بگیرد و حتی سایه بان هایی که به طور نیمه کاره لوله شده بودند می توانستند منظره ای ناهنجار ایجاد کنند. مواد و طراحی های جدید، تمام این مشکلات را برطرف کرده است. مزایا. سایه بان هایی که قابلیت جمع شد
ن دارند به مالکان اجازه می دهند که شرایط هوای اطراف را آن طور که خود می خواهند تنظیم کنند. وقتی رگبارهای شدید یا تابش آفتاب شدید اتفاق می افتد، آن ها یا مستقیماً خودشان یا با استفاده از سیستم اتوماسیون خانگی، سایه بان را باز می کنند و حفاظی در مقابل موارد مذکور ایجاد می کنند. اندازه گیری هایی که در آزمایشگاه انجام شد نشان می دهد که هوای زیر سایه بان می تواند تا ۲۰ درجه خنک تر باشد. از آنجا که سایه بان باعث می شود که نور آفتاب به پنجره ها و درب های شیشه ای کشویی وارد نشود، آن ها می توانند دمای داخل را نیز خنک تر نگه دارند که باعث کاهش هزینه های تهویه هوا می شود. آن ها باعث می شوند که رنگ قالی ها و لوازم خانگی در اثر قرار گرفتن در زیر نور آفتاب از بین نرود. سایه بان همچنین حفاظی ایجاد می کند تا کودکان و حیوانات اهلی منزلی، در آنجا بازی کنند و از نور مستقیم خورشید در امان باشند. برخی از سایه بان های امروزی، از قابلیت هایی استفاده می کنند که می تواند باعث بهبود کارکرد آن شود و آن را تبدیل به یک وسیلهٔ چندمنظوره کند و استفاده از نورخان و را بهبود دهد. افزودن اتاق های شیشه ای، می تواند سایه بان را به اتاقی بدون حشر
ه در خارج از ساختمان تبدیل کند و شیشه های کناری می تواند از باد و مه تنک که در زیر سایه بان وجود دارد جلوگیری کند و نوری که در حیاط وجود دارد، شب های لذت بخشی را برای مردم به ارمغان می آورد. همچنین از سایه بان می توان در تابستان برای پوشاندن سلول های خورشیدی استفاده کرد. انواع سایه بان. سایه بان های دارای نیروی پیشران. سایه بان های امروزی در دو نوع ابتدایی موجودند: سایه بان های دستی که آن ها را با دست تنظیم می کنند و سایه بان های برقی که با موتور الکتریکی کار می کنند. هر کدام از آن ها مزایای خاص خود را دارند. برخی از مزایای آن ها عبارتند از ارزان بودن، قابلیت انطباق با تقریباً تمام نورخان ها و حیاط ها. این بازوها موجب ایجاد یک تکیه گاه شده و پایداری را بیشتر می کنند که بسیاری از مالکان در نواحی بادخیز به آن نیاز دارند و قابلیت ایجاد تغییر در سایه بان را با افزودن قطعات جانبی، افزایش می دهند. سایه بان های برقی، تکیه گاه عمودی ندارند. در عوض، بازوهای افقی دارند که قابلیت جمع شدن دارند و باعث ایجاد سایهٔ مطلوبی می شود. این سایه بان ها با یک موتور الکتریکی کار می کنند که معمولاً در میلهٔ گردانندهٔ سایه بان پنهان