Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
او-۱۰۳ یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۹ب بود. تاریخچه عملیاتی. گشت پنجم. او-۱۰۳ به فرماندهی ورنر وینتر در سومین گشت رزمی خود، پس از دریافت گزارش مشاهده کاروان اس ال ۸۷ بریتانیایی در ۶۵۰ کیلومتری شمال کیپ ورده، روز ۲۳ سپتامبر سال ۱۹۴۱ خود را به آن رساند. ساعت ۲۱ شب او-بوت خود را موقعیت مناسبی در غرب کاروان قرار داد و تمامی چهار اژدر جلویی خود را به سمت کشتی های متراکم آن شلیک کرد. "ادوارد بلایدن"، کشتی ۵۰۰۳ تنی بریتانیایی به عنوان نخستین شناور به شکل متوالی مورد اصابت دو اژدر قرار گرفت. این کشتی در عرض چند دقیقه غرق شد. تمامی ۶۳ سرنشین آن به قایق های نجات تخلیه گشتند. مدت کوتاهی بعد دو اژدر دیگر به کشتتی "نیکتو دو لاریناگا" برخورد کردند. این کشتی هم در عرض چند دقیقه به عمق آب رفت. دو تن از سرنشینان در این واقعه جان باختند. در این حال او-۱۰۳ در چرخشی سریع دو اژدر پشتی خود را نیز به سمت کاروان شلیک کرد. او-بوت سپس پیش از فرا رسیدن شناورهای محافظ از محل دور گشت. تمامی سرنشینان کشتی های غرق شده توسط کشتی های محافظ از آب گرفته شدند.
او-۱۰۵ یک او-بوت گونه ۹ب بود که ساخت آن سال ۱۹۴۰ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. او-۱۰۵ به فرماندهی ناوسروان یورگن نیسن ماه ژوئن سال ۱۹۴۲ از لوریان راهی دریا شد. هنگام گذر از خلیج بیسکی مورد حمله یک هواگرد گشتی ساندرلند قرار گرفت و به شدت آسیب دید. به بندر ال فرول در اسپانیای بی طرف پناه برد. مدتی بعد برای تعمیر به لوریان بازگشت. تعمیرات به درازا کشید تا این ک ه او-۱۰۵ بار دیگر روز ۲۲ نوامبر سال ۱۹۴۲ بندرگاه را ترک کرد. سه هفته بعد، روز ۱۴ دسامبر با آزادپیمای ۶٬۵۷۸ تنی بریتانیایی "اورفور" حامل ۷٬۰۰۰ گونی مواجه شد که به هند غربی می رفت. این کشتی تنها بود. آن را با شلیک اژدر مورد اصابت قرار داد و غرق کرد. در این حادثه ۲۲ نفر از خدمه کشتی جان باختند. مابقی خدمه با رها کردن کشتی سوار دو قایق نجات شدند. یکی از آن ها بیش از ۱٬۵۰۰ کیلومتر تا گوادالوپ رفت. سرنشینان دیگری را اچ ام اس "بلک بِر"، یات مسلح بریتانیایی از آب گرفت. او-۱۰۵ ماه بعد را در دریای کارائیب گشت زد. به "سی اس فلایت"، کرچی بادبانی ۶۷ تنی حامل کارگران در مسیر کوراسائو به بارباردوس برخورد و آن را با رگبار
توپ خودکار ۲۰ م م غرق کرد که به مرگ ۴۹ نفر انجامید. او-۱۰۵ روز ۲۴ ژانویه سال ۱۹۴۳ کشتی سوخته "بریتیش ویجیلنس" را میانه اقیانوس یافت. این کشتی از پیش مورد اصابت اژدر او-۵۱۴ قرار گرفته بود و خدمه اش آن را رها کرده بودند. شلیک دو اژدر لازم بود تا لاشه کشتی ۸٬۰۹۳ تنی بریتانیایی غرق شود.
زیردریایی یو-۱۰۵۱ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۶۲ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۶۵ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
او-۱۰۷ یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۹ب بود. تاریخچه عملیاتی. گشت سوم. او-۱۰۷ به فرماندهی گونتر هسلر در سومین گشت رزمی خود صبح روز ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۴۱ در ۶۰۰ کیلومتری جنوب غربی لاس پالماس در جزایر قناری کاروان اس ال ۸۷ بریتانیایی را با ۱۲ کشتی و چند شناور محافظ که با سرعت کمی رو به شمال می رفت، شناسایی کرد. او-بوت این مسئله را با پیام رادیویی به پایگاه فرماندهی در لوریان گزارش نمود. این پیام توسط شنود رادیویی کاروان بریتانیایی مورد رهگیری قرار گرفت. او-۱۰۷ از طرف فرماندهی عالی موظف به تعقیب هدف و گزارش مستمر موقعیت آن گردید. او-بوت صبح روز بعد فاصله خود با کاروان را کاهش داد و اقدام به شلیک چهار اژدر جلویی به سمت آن کرد. هیچ یک از این اژدرها به هدف اصابت ننمودند. در این حال موتور دیزل او-بوت شروع به مشکل سازی کرد. بدین شکل او-۱۰۷ وادار به فاصله گرفتن از کاروان جهت انجام تعمیرات شد. پس از صورت گرفتن تعمیرات موتور، او-۱۰۷ به سراغ کاروان اس ال ۸۷ بازگشت و ساعت ۶:۳۰ بامداد روز ۲۴ سپتامبر از جانب چپ مجدداً به آن حمله برد. تمامی چهار اژدر پیشین به سمت شناورهای دشمن رها شد. نخستین اژدر به "جان هولت"، کشتی تجاری ۴۹
۷۵ تنی بریتانیایی برخورد نمود. پس از غرق شدن این کشتی تمامی خدمه جز یک نفر توسط یک شناور محافظ نجات یافتند. دومین اژدر او-۱۰۷ به "دیکسکاو"، کشتی ۳۷۹۰ تنی بریتانیایی در پیش روی ستون دوم کاروان اصابت کرد. با غرق شدن کشتی ۵۱ سرنشین آن توسط دو کشتی باری دیگر از آب گرفته شدند. دو تن در اثر انفجار اژدر کشته شدند. "لافیان"، کشتی باری ۴۸۷۶ تنی بریتانیایی با ۷۶۶۲ تن محموله قربانی دیگر اژدرهای شلیک شده از او-۱۰۷ بود. این کشتی به آرامی وارونه و سپس غرق گشت. او-۱۰۷ با اتمام اژدرهای بارگذاری شده مجدداً از کاروان دور شد.
زیردریایی یو-۱۱۰۷ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
او-۱۱۱ یک او-بوت اقیانوس پیمای "کریگس مارینه" از نوع ۹ب بود که سال ۱۹۴۰ ساخته شد. این او-بوت در جریان جنگ جهانی دوم، دو مأموریت گشت زنی رزمی به مدت ۱۱۶ روز در دریای شمال و اقیانوس اطلس شمالی و جنوبی به انجام رساند و علاوه بر آسیب زدن به یک کشتی تجاری، چهار کشتی تجاری دیگر متفقین با مجموع تناژ ۲۴٬۱۷۶ تن را غرق کرد. او-۱۱۱ در درگیری با یک کشتی ضدزیردریایی بریتانیایی پیرامون جزایر قناری آسیب بسیاری دید. خدمهٔ این او-بوت به دلیل خسارات وارد آمده و باز شدن دریچه ها، آن را غرق کردند و اغلبشان به اسارت کشتی بریتانیایی درآمدند. ساخت. ۸ اوت ۱۹۳۹ (یک ماه پیش از آغاز جنگ جهانی دوم)، سفارشِ ساختِ او-۱۱۱ از نوع ۹ب در قالب طرح ست صادر شد. آگه ویزر فرایندِ ساختِ آن را ۲۰ فوریه ۱۹۴۰ در شهر برمن آغاز کرد. این او-بوت در ۱۵ سپتامبر همان سال به آب انداخته شد. یک نشان بزرگ قلب سیاه رنگ بر روی برجک او-۱۱۱ حک شده بود. او-۱۱۱ در ۱۹ دسامبر ۱۹۴۰ به فرماندهی ناوسروان ویلهلم کلاینشمیت در بندر کیل برای خدمت وارد "کریگس مارینه" شد. این او-بوت، دورهٔ کارآزمایی خود را در دریای بالتیک گذراند و در آن بازه در گوتن هافن و دانتسیش مستقر بود. طی
این دوره، حمله به در کنار سایر او-بوت ها تمرین شد. او-۱۱۱ اواخر مارس ۱۹۴۱ به کیل بازگشت. این او-بوت یک شب را در این بندر سپری کرد و سپس از طریق کانال کیل به ویلهلمس هافن رفت. در آنجا، پیش از ادامهٔ کارآزمایی، مقداری تعمیرات جزئی بر روی آن اعمال شد. "او-بوت نوع ۹ب": تاریخچه عملیاتی. گشت نخست. ۵ مه ۱۹۴۱، او-۱۱۱ از ویلهلمس هافن راهی نخستین گشت رزمی خود شد. او-۱۱۱ در زمان حرکت، چهارده اژدر همراه خود داشت که شش مورد از آن ها در اژدرافکن های این او-بوت بارگذاری شده بودند. او-۱۱۱ از طریق دریای شمال و از مجاورت نروژ و جزایر فارو به سمت ایسلند رفت. این او-بوت دریای شمال و اقیانوس اطلس شمالی را به دنبال طعمه کاوش کرد و طی سه هفته، دو کشتی تجاری بریتانیایی را غرق کرد و به یک کشتی تجاری دیگر آسیب زد. مورد نخست، کشتی بخار ۵۱۷۰ تنی اس اس "سامرزبی" بود که روز ۱۳ مه در پشت کاروان "اس سی ۳۰"، در مه غلیظ جنوب ایسلند، با سه اژدر هدف قرار گرفت و با ۸ هزار تن بار گندم غرق شد. تمامی سرنشینان این کشتی را کشتی یونانی "ماریکا پروتوپاپا" نجات داد. او-۱۱۱ روزهای بعدی را در چارچوب تاکتیک ولف پک در کنار او-بوت های دیگر به دنبال شکار بود.
به دستور فرماندهی عالی، این او-بوت روز ۱۹ مه به همراه ۸ او-بوت دیگر به مناطق غربی تر در جنوب گرینلند (مدار ۴۱ درجهٔ غربی) منتقل شد تا بیرون از بُرد حفاظتی هواگردها و شناورهای سطحی مستقر در ایسلند به دنبال کاروان های متفقین جستجو کند. در مورد دوم، نفت کش ۱۳۰۳۷ تنی "سن فلیکس" اندکی پس از جدایی از کاروان "او بی ۳۲۲" با یکی از دو اژدری که به سمت آن شلیک شد، مورد اصابت قرار گرفت. این شناور غرق نشد اما به شدت آسیب دید. نفت کش مذکور با تغییر مسیر ناگهانی و به کمک طوفانی که پدید آمده بود، از حملهٔ دوم او-۱۱۱ گریخت. همهٔ ۵۳ سرنشین "سن فلیکس" از این حمله جان به در بردند. او-۱۱۱ که نزدیک شدن دو ناوشکن بریتانیایی را مشاهده کرده بود، شتابان به عمق آب شیرجه زد و خرج های عمقی شلیک شده به آن آسیبی وارد نکرد. واپسین مورد، اس اس "بارنبی" — کشتی بخار ۴۸۱۳ تنی حامل ۷۲۵۰ تن آرد — بود که روز ۲۲ مه در جنوب غربی ایسلند غرق شد. پس از آن حمله، پنج ناوشکن بریتانیایی به منطقه اعزام شدند که باعث شد او-بوت ها را برای گشت زنی به مناطق جنوبی تر بفرستند. او-۱۱۱ به دستور فرماندهی عالی در مناطق شمالی باقی ماند تا با پیام های رادیویی «ساختگی»،
این تصور را در بریتانیایی ها ایجاد کند که او-بوت ها همچنان در حال تعقیب کاروان "هالیفاکس ۱۲۶" به سمت شرق هستند، به امید اینکه مسیر کاروان بعدی از جنوب در میان او-بوت های کمین کرده قرار گیرد. این نخستین مورد از فریب رادیویی در او-بوت های آلمان بود که به لطف آن، ۹ کشتی متفقین توسط او-بوت ها غرق شدند. به دلیل تلاش فرماندهٔ او-۱۱۱ برای حفظ سرنشینان شناورهای قربانی، از مجموع ۱۳۱ خدمهٔ سه کشتی مورد حملهٔ این او-بوت، تنها ۳ نفر جان خود را از دست دادند. در جریان حمله کشتی های جنگی بریتانیایی به نبردناو "بیسمارک" در روز ۲۴ مه، قرار شد او-بوت ها در جنوب گرینلند برای شناورهای مهاجم تله بسازند. او-۱۱۱ می بایست پس از سوخت گیری از "بِلشِن" — یکی از کشتی های تدارکاتی "بیسمارک" — به تله می پیوست. این طرح ناکام ماند و "بیسمارک" در روز ۲۷ مه غرق شد؛ در نتیجه، او-۱۱۱ مأمور شد به موضع غرق شدن این نبردناو نزدیک شود و بازماندگان را نجات دهد. ولی زمانی که این او-بوت به محل رسید، با تکه های جلیقه های نجات و اجساد خدمهٔ "بیسمارک" روبرو شد. کشتی "بلشن" نیز روز ۳ ژوئن مورد حمله قرار گرفت و غرق شد؛ ولی پیش از این حادثه، او-۱۱۱ توانست ب
ا موفقیت از آن سوخت گیری کند (در ۱۳۰ کیلومتری جنوب غربی گرینلند). در ادامه، او-۱۱۱ به دستور دریاسالار کارل دونیتس — فرمانده ناوگان او-بوت ها — مأمور شد ساحل شرقی قاره آمریکا را از شمال دماغه ریس در جنوب شرقی نیوفاندلند تا تنگه جزیره بل در شمال شرقی آن، کاوش کند. این نخستین ورود یک او-بوت به آب های ساحلی قارهٔ آمریکا بود و آلمان هم نمی خواست اقدامات تحریک آمیز غیرضروری در این ناحیه انجام دهد، بنابراین او-۱۱۱ از شلیک به سمت هر چیزی جز «کشتی های با ارزش ویژه» (همانند کشتی های جنگی بزرگ یا کشتی های تجاری عظیم الجثه) منع شد. این او-بوت همچنین می بایست سکوت رادیویی مطلق را در هنگام این عملیات شناسایی حفظ می کرد. چنین مأموریتی در گشت نخست او-۱۱۱ درحالی بر عهدهٔ آن گذاشته می شد که فرماندهٔ کشتی هیچ نقشه ناوبری از این ناحیه در اختیار نداشت. او-۱۱۱ هنگام نزدیک شدن به ساحل نیوفاندلند با مقدار زیادی رانه یخ و کوه یخ و مه غلیظ روبرو شد. این او-بوت، ناحیه را برای یک هفته کاوش کرد که در نتیجهٔ آن، قسمت کلاهک دو اژدرافکن آن در اثر برخورد به قطعات یخ آسیب دیدند. او-۱۱۱ دوباره به سمت شرق بازگشت تا از طریق تماس رادیویی، گزارش ا
ین کاوش گری را به فرماندهی عالی بدهد. او-۱۱۱ اعلام کرد هیچ ترددی در این ناحیه مشاهده نکرده بود و با توجه به شرایط، عبور کاروان ها از آن را غیرمحتمل دانست. به دستور دونیتس، او-۱۱۱ به مناطق شمالی تر فرستاده شد تا امکان عبور کاروان ها از شمال دور را بررسی کند. به دلیل کمبود سوخت، او-۱۱۱ مأموریت گشت نخست خود را پس از ۶۴ روز به پایان رساند و روز ۷ ژوئیه به لوریان بازگشت. پس از مراجعت، نقش یک خرس قطبی و یک کوه یخ برای یادبود عملیات در آب های شمالی به کنار نشان پیشین او-۱۱۱ در برجک آن افزوده شد. ابتدا نیمی از خدمه برای مرخصی به آلمان رفتند و پس از بازگشت آن ها، نیم دیگر مرخص شدند. او-۱۱۱ برای تعمیر به حوضچه خشک منتقل شد و چهار محفظهٔ اژدر عرشه بالایی آن تعویض گردید. ولی موتورخانهٔ او-بوت در وضعیت خوبی بود و نیاز به تعمیر نداشت. گشت دوم. تصور می شد او-۱۱۱ دومین مأموریت گشتی خود را نیز در آب های شمالی به انجام خواهد رساند. با این حال، پیش از عزیمت مقرر شد در منطقهٔ آزور به گشت زنی بپردازد. البته این فرمان نیز دو ساعت پیش از حرکت لغو گردید. روز پیش از حرکت، ناوبان یکم هاینریش گولنیتس، افسر نخست او-بوت، در اثر حادثه ای
از ناحیهٔ دست به شدت مجروح شد. او با ناوبان دوم هلموت فوکس، افسر دوم او-بوت جایگزین شد که او نیز به نوبهٔ خود با ناوبان یکم فریدریش ویلهلم روزینگ، یک افسر ۲۳ ساله کاملاً بی تجربه در زمینه او-بوت تعویض شد. به دلیل همین بی تجربگی، روزینگ افسر دوم او-بوت شد اگرچه درجه اش بالاتر از فوکس بود. روز ۱۴ اوت، سرانجام او-۱۱۱ در دومین گشت رزمی خود از لوریان راهی ناحیهٔ فری تاون در ساحل غربی قاره آفریقا شد که نقطهٔ تجمع بزرگ برای کاروان های تجاری متفقین به شمار می رفت. تدارکات کافی، از جمله مواد غذایی و مهمات شامل ۱۸ اژدر و ۱۶۰ تن سوخت، برای یک سفر طولانی درون او-بوت ذخیره شده بود. همان شب نخست حرکت، دیده بان اژدری را شناسایی کرد که به سرعت به سمت او-بوت می آمد. با دستور فرمانده، او-بوت چرخش سختی انجام داد و اژدر با فاصله چند متری از کنار آن عبور کرد. احتمالاً یک زیردریایی بریتانیایی یا شاید حتی یک او-بوت دیگر آن را شلیک کرده بود؛ به هر حال هیچگاه برای کلاینشمیت مشخص نشد این شلیک کار چه کسی بود. حدود ۳۶ ساعت پس از شروع حرکت، او-۱۱۱ دماغه فینیستر در شمال غربی اسپانیا را دور زد و رو به جنوب کرد. این او-بوت در ۲۲ اوت خود را
به مجاورت فری تاون رساند. برخلاف تصور پیشین، این ناحیه خالی از هر گونه شناوری یافت شد. پس از چند روز توقف در این ناحیه، کلاینشمیت تصمیم به گذر از خط استوا گرفت اما آنجا هم چیزی نیافت. پس از چهارده روز حضور در دریا بدون مشاهدهٔ حتی یک کشتی، فرماندهی عالی دستور به حرکت او-۱۱۱ به سمت غرب در جانب سواحل برزیل داد. این نخستین سفر یک او-بوت به اقیانوس اطلس جنوبی بود. تا روز ۱۰ سپتامبر، او-۱۱۱ در ناحیهٔ جزایر سنت پاول در فاصلهٔ ۸۰۰ کیلومتری از برزیل بود. عصر همان روز، نزدیک شدن یک کشتی از جانب شمال شناسایی شد. این شناور "مارکِن"، کشتی تجاری غیر مسلح ۵۷۱۹ تنی هلندی حامل ادوات نظامی بود. با رفتن به عمق پریسکوپ و انتظار برای رسیدن این کشتی به فاصلهٔ مطمئن، چهار اژدر جلویی او-بوت به سمت آن شلیک شدند. دو اژدر به وسط کشتی اصابت کردند و به سرعت غرق شد. تمامی ۳۷ خدمهٔ شناور با قایق های نجات از آن تخلیه شدند. او-۱۱۱ به سطح آمد و خود را به قایق ها رساند. سرنشینان کشتی غرق شده را نخست بازجویی کردند، سپس مقداری مایحتاج به آنان دادند و مسیری به سمت خشکی برایشان مشخص کردند. این افراد یازده روز بعد توسط یک کشتی تجاری اسپانیایی از آ
ب گرفته شدند. او-۱۱۱ سپس به گشتزنی در طول مسیر تجاری شمال-جنوب ادامه داد. اندکی پیش از نیمه شب ۲۰ سپتامبر و در حالت توقف در ۴۰۰ کیلومتری جنوب شرقی جزایر سنت پاول، شناور دیگری در جنوب مشاهده شد. این شناور "سینگِلیز پرِنس"، کشتی تجاری ۸۴۷۴ تنی بریتانیایی حامل آهن خام، سنگ منگنز و چای بود. این بار بدون انتظار جهت نزدیک شدن شناور مذکور، سه اژدر به طرف آن شلیک گردید که هیچ یک به هدف اصابت نکرد. پنج ساعت دیگر گذشت تا او-بوت خود را در موضع مناسبی جهت حمله مجدد قرار دهد. تلاش دوباره با برخورد دو اژدر به کشتی ثمر بخش بود و موجب غرق شدن آن شد. او-۱۱۱ مجدداً خود را به تعدادی از خدمه شناور که موفق به نجات خود شده بودند، رساند و با تحویل مقداری آذوقه، به آن ها وعده داد در صورت مشاهده یک کشتی بی طرف از آن خواهد خواست این افراد را از آب جمع آوری نماید. مجموعاً ۵۷ تن از سرنشینان کشتی بریتانیایی از جمله ناخدای آن در این واقعه جان خود را از دست داند. در این زمان او-۱۱۱ تنها سوخت کافی برای بازگشت به بیسکی را داشت اما ۹ اژدر ذخیره برای آن باقی مانده بود. کلاینشمیت در تماس رادویی از فرماندهی عالی کسب تکلیف کرد. او-۱۱۱ روز ۲۴ سپتا
مبر از طرف فرماندهی عالی مأمور به حرکت به سمت خلیج ترافال در کیپ ورده شد تا در این محل روز ۲۷ سپتامبر با او-۶۷ و او-۶۸ ملاقات کند. تا این زمان این او-بوت برای چهل روز بود که در دریا حضور داشت اما به جهت عدم پیش آمد موقعیت مناسب، همچنان بیشتر ذخیره اژدرهایش باقی مانده بود. او-۱۱۱ می بایست تعدادی از اژدرهای خود را به او-۶۸ می داد و در صورت لزوم خدمه بیمار آن را با خود به اروپا بازمی گرداند. بریتانیایی ها با شکستن رمز دستگاه انیگما، ارتباط رادویی بین او-۱۱۱ و فرماندهی عالی را رهگیری کرده و از قرار گرد آمدن او-بوت های آلمان در خلیج ترافال مطلع گشتند. در یکی از مکالمات کلاینشمیت به صورت غیرمحتاطانه و صریحی نام خلیج ترافال را برده بود. او-۱۱۱ حدود یک ساعت پس از طلوع خورشید در روز ۲۷ سپتامبر، پس از او-۶۸، به موقعیت مذکور رسید. در هنگام انتقال اژدرها به او-۶۸ صحنه توسط پرتغالی ها مشاهده می شد اما به جهت پایبندی این کشور به بی طرفی دخالتی از طرف آن ها انجام نگرفت. عملیات انقال به صورت دستی بسیار کند و به سختی انجام می شد. پس از انتقال چهار اژدر کلاینشمیت دستور به توقف کار داد. او که از پر خطر بودن این کار نگران بود، ت
صمیم به نگاه داشتن تعدادی از اژدرها به جهت امکان برخورد با دشمن در مابقی مسیر گرفت. خدمه دو او-بوت شب را کنار یکدیگر سپری کردند. اچ ام اس "کلاید"، زیردریایی بریتانیایی بعد از ظهر همان روز از راه رسیده بود اما به جهت شرایط آب وهوایی و جغرافیایی موقتاً اقدامی صورت نداد. به جهت تاریکی هوا و عدم تحرک او-بوت ها "کلاید" از مکان دقیق او-بوت ها اطلاع نداشت. حدود ساعت چهار بامداد دو او-بوت آلمانی بدون اطلاع از حضور زیردریایی بریتانیایی قصد خروج از خلیج را داشتند تا مدت انتظار برای او-۶۷ را در آب های آزاد بگذرانند. او-۱۱۱ که زودتر حرکت کرده و با سرعت کم منتظر رسیدن او-۶۸ بود، در فاصله ای بسیار نزدیک در ورودی خلیج با زیردریایی بریتانیایی مواجه و متوجه حضور آن گردید. خدمه او-۱۱۱ پیش از این سایه محوی از این شناور دیده بودند اما تصور می کردند یک ناوشکن پرتغالی است. "کلاید" که در ابتدا او-۶۸ را دیده بود و قصد حمله به آن را داشت، با توجه به فاصله بسیار اندک آن با او-۱۱۱ که امکان استفاده از اژدر و توپ را نیز گرفته بود، با اندازه ای بزرگ تر و وزنی بیشتری نسبت به او-۱۱۱، سعی کرد با افزایش سرعت و یک چرخش شدید به سمت چپ خود را به
آن بکوبد اما با شیرجه ناگهانی او-بوت به عمق، او-۱۱۱ با پذیرش یک ریسک بزرگ با فاصله سانتی متری از زیر زیردریایی بریتانیایی عبور کرد و به عمق اقیانوس گریخت. او-۱۱۱ برای دو ساعت زیر آب بود سپس به سطح آمد تا بیشترین سرعت به سمت غرب بیشترین فاصله را از محل بگیرد. سرنوشت. با تغییر برنامه و حرکت او-۱۱۱ به سمت شمال، روز ۲۸ سپتامبر به این او-بوت گزارش شد که یک کشتی آسیب دیدهٔ ۹۰۰۰ تنی در فاصلهٔ ۶۵۰ کیلومتری از لاس پالماس با سرعت کمی در حال حرکت است. این شناور می بایست "سیلوربِل"، کشتی تجاری بریتانیایی می بود که شش روز قبل تر با اژدری از او-۶۸ مورد اصابت قرار گرفته بود. او-۱۱۱ صبح روز ۲ اکتبر به مختصات اعلام شده رسید و به مدت ۳۶ ساعت ناحیه را برانداز کرد تا کشتی مذکور را بیابد. شب ۳ اکتبر، سایهٔ یک کشتی در فاصلهٔ حدود ۱۵ کیلومتری مشاهده شد. در ابتدا تصور بر یافتن کشتی گزارش شده بود؛ درحالی که در حقیقت اچ ام اس "لِیدی شرلی"، کشتی ضدزیردریایی بریتانیایی بود که با سرعت ۱۲ گره به آن نزدیک می شد. این کشتی از همان فاصلهٔ ۱۵ کیلومتری برجک او-۱۱۱ را دیده و صبح روز بعد در فاصلهٔ ۱۶۰۰ متری به کمک دستگاه سونار، این او-بوت را شنا
سایی کرده بود. در این زمان، کلاینشمیت با نگاه از پریسکوپ تصور می کرد کشتی در فاصله ۴ یا ۵ کیلومتری است؛ درحالی که کاربر دستگاه هیدروفون به او اعلام کرد صدا از فاصلهٔ ۵۰۰ متری دریافت می گردد. گفته می شود شاید در هنگام گذشتن او-۱۱۱ از زیر زیردریایی بریتانیایی، پریسکوپ آن آسیب دیده بود و در نتیجه فرماندهٔ این او-بوت تصویر اشتباهی از آن کشتی می دید. از طرفی شکست نور در مه صبح گاهی سبب شده بود کشتی بریتانیایی بزرگتر دیده شود و برای همین کلاینشمیت آن را دورتر فرض کند و با "سیلوربل" اشتباه بگیرد. او همچنان او-بوت را نزدیک سطح نگاه داشت. کشتی بریتانیایی با رساندن خود به او-۱۱۱، سه نوبت خرج عمقی به سمت آن پرتاب کرد. در این شرایط، او-بوت در عمق حدود ۱۰ متری قرار داشت. انفجار حاصل از خرج های عمقی موجب ورود آب به محفظهٔ موتور او-۱۱۱ شد. کلاینشمیت با دستپاچگی دستور داد او-بوت به سطح رَوَد. پس از بالا آمدن، درحالی که او-۱۱۱ می توانست با سرعت بیشتر بر روی سطح از محل بگریزد، تصمیم بر درگیری با توپ در فاصلهٔ ۵۰۰ متری شد. در این هنگام، دو گلوله از توپ کالیبر ۴ اینچی "لیدی شرلی" به او-بوت اصابت کرد. یک گلوله به پایهٔ برجک خورد
و دومی درون برجک منفجر شد که به مرگ کلاینشمیت و شش تن دیگر، از جمله دو افسر، هلموت فوکس، افسر نخست دیده بان و فریدریش ویلهلم روزینگ، افسر دوم دیده بان، انجامید. با وجود برتری تسلیحاتی او-۱۱۱، در اثر اشتباه حاصل از شتابزدگی و بی تجربگی که محافظ ضدآب دهانهٔ لوله برداشته نشده بود، توپ کالیبر ۱۰٫۵ سانتی متری این او-بوت هنگام نخستین شلیک منهدم شد و خدمهٔ آن که محافظتی نداشتند با آتش مسلسل کشتی دفع شدند. تیراندازی با توپ ضدهوایی ۲۰ میلی متری او-۱۱۱ به سمت کشتی نیز ثمرهٔ چندانی نداشت. به دلیل از کار افتادن موتور و پر شدن موتورخانه از دود، تلاش خدمهٔ او-۱۱۱ برای گریختن هم به نتیجه ای نرسید. ناخدا سوم هانس-یوآخیم هاینیکه که برای کسب تجربه فرماندهی در او-بوت حضور داشت، هدایت آن را عهده دار شد. او دستور به رهایی او-بوت و غرق آن داد. سرانجام ۴۵ تن خدمهٔ باقی مانده با ترک او-بوت و پریدن در آب، خود را تسلیم کردند. سه تن از خدمهٔ او-۱۱۱ زخمی بودند و یکی از آن ها با نام هانس روسکِنس، پایش قطع شده بود و در بیهوشی به سر می برد. روسکنس عصر همان روز در اثر نبود تجهیزات پزشکی لازم جان باخت. صبح روز بعد، او را در پارچه ای سیاه پیچ
یدند (به دلیل نبود پرچم آلمان) و در آب تدفین کردند. در طرف مقابل، از مجموع ۱۴ خدمهٔ کشتی بریتانیایی نیز یک تن کشته و چهار نفر دیگر زخمی شدند. اسرا با مشاهدهٔ اندازهٔ ناچیز شناور بریتانیایی که او-بوتی با اندازه تقریبی دو برابر خود را شکست داده است، شگفت زده شدند. این درگیری کمتر از بیست دقیقه طول کشیده بود. دست کم ۹ گلوله از توپ ۴ اینچی "لیدی شرلی" به او-۱۱۱ خورده بود. او-۱۱۱ در اثر خسارت وارد آمده از خرج های عمقی و گلوله های توپ و همچنین باز شدن دریچه های درون آن توسط ناوبان یکم گونتر ولف، مهندس او-بوت، حدود ساعت ۱۰:۳۰ صبح روز ۴ اکتبر سال ۱۹۴۱ غرق شد. ادعا شده است او-بوت دیگری به شکل مخفیانه نظاره گر عملیات نجات خدمه او-۱۱۱ بود اما مداخله نکرد تا جان آنها به خطر نیفتد. البته این مسئله تأیید نشده است و آن او-بوت را هم پیدا نکردند. بریتانیایی ها به دلیل تیرگی حاصل از آفتاب سوختگی خدمهٔ او-۱۱۱، ابتدا تصور کردند این افراد ایتالیایی هستند اما بعداً با سخن گفتن آن ها متوجه آلمانی بودنشان شدند. گفته می شوند تعدادی از آلمانی ها، با اتکا به برتری عددی، قصد شورش و تسخیر کشتی بریتانیایی و انتقال آن به یک کشور بی طرف، به
خصوص اسپانیا، را داشتند اما دیگران با آن ها همکاری نکرده اند. خدمهٔ به اسارت درآمدهٔ او-بوت ابتدا به جبل الطارق و سپس با یک کشتی جنگی به انگلستان منتقل شدند تا مورد بازجویی دستگاه اطلاعاتی قرار گیرند. در این بازجویی ها، این افراد به برخی از اطلاعات فنی او-بوت خود اعتراف کردند. داستان پیروزی "لیدی شرلی"، یک کشتی نسبتاً کوچک، بر او-۱۱۱ به عنوان یک رقیب بسیار قدرتمندتر، دست مایهٔ تبلیغات سیاسی رسانه های بریتانیایی علیه آلمان شد. دلایل مختلفی را می توان برای ناموفق بودن دوران او-۱۱۱ ذکر کرد. شکست نهایی در اثر تصمیمات بد فرمانده و عملکرد ضعیف دیگر خدمه اتفاق افتاد. او-بوت برای رزم مخفی و شبیخون از زیر سطح به دشمن طراحی شده بود. قمار مبارزه در سطح با رقیبی باتجربه و کارآزموده به شکستی سنگین برای این او-بوت انجامید. ناوسروان کلاینشمیت، فرمانده او-بوت، در حقیقت ملوان کشتی تجاری بود و تنها یک سال قبل تر وارد ناوگان او-بوت ها شده بود. اغلب دیگر خدمهٔ این او-بوت نیز افرادی کم تجربه در این زمینه بودند. تنها پنج تن از درجه داران پیش از پیوستن به او-۱۱۱ در او-بوت های دیگر خدمت کرده بودند. وفاداری عده ای از خدمه نیز زیر سؤ
ال است. برای مثال افسر مسئول توپ کالیبر ۲۰ میلی متری او-بوت هنگام آغاز درگیری نهایی از رفتن به جایگاه خود سر باز زد. تعدادی از این افراد سربازان وظیفه بودند و گفته می شود با حساس شدن شرایط، روحیهٔ خود را به سرعت باختند. همچین گفته می شود کلاینشمیت نزد خدمه اش فرماندهٔ چندان محترمی نبود و حضور یک افسر ارشدتر دیگر در کنار او، این مسئله را تشدید می کرد. تعداد بیش از معمول خدمه درون او-۱۱۱ (۵۲ نفر به جای ۴۳ نفر) نیز اثر بدی بر عملکرد آن داشت.
زیردریایی یو-۱۱۶۳ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۱۹۵ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲ (۱۹۳۵) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۵ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۰۶ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۰۸ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۲۲ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۲۳ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۲۸ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
او-۱۲۳ یک او-بوت بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد. تاریخچه عملیاتی. او-۱۲۳ به فرماندهی ناوسروان راینهارت هاردگن با غرق کردن کشتی بخار ۹٬۰۷۶ تنی بریتانیایی "سایکلوپس" در سپیده دم روز ۱۲ ژانویه سال ۱۹۴۲ در نزدیکی دماغه سِیبل در نووا اسکوشا، نخستین ضربه عملیات "پاوکنشلاک" در آب های ایالات متحده را وارد کرد. این کشتی از خاور دور راهی هالیفاکس بود. خدمه ابتدا شناور را ترک کردند اما پس از مشاهده این که کشتی پس از چند ساعت هنوز غرق نشده است دوباره به آن بازگشتند. او-۱۲۳ نیم ساعت بعد با شلیک یک اژدر دیگر تیر خلاص را به کشتی بریتانیایی زد. "سایکلوپس" این بار در عرض پنج دقیقه شد. در این حادثه ۸۷ سرنشین کشتی از جمله ۴۶ مسافر چینی کشته شدند.
او-۱۲۴ یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۹ب بود که در جریان جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. این او-بوت در یازده گشت رزمی خود ۴۶ کشتی تجاری و ۲ کشتی جنگی دشمن با مجموع تناژ ۲۲۵ هزار تن را غرق کرد و یکی از موفق ترین او-بوت های آلمان در طول جنگ بود. تاریخچه عملیاتی. گشت نخست. او-۱۲۴ به فرماندهی ناوسروان گئورگ-ویلهلم شولتس، در جریان نخستین گشت رزمی خود، روز ۲۵ اوت سال ۱۹۴۱ کاروان اچ ایکس ۶۵اِی را در حال گذر از تنگه مینچ در آب های شمالی اسکاتلند مورد حمله قرار داد. در اثر این حمله دو کشتی باری ۵۰۰۰ تنی بریتاینایی غرق شدند. با یورش ناوچه سبک "گودتیا" به سمت آن، او-بوت وادار به یک شیرجه یک باره گردید. فرمانده عمق آب را به درستی برآورد نکرده بود؛ بدین ترتیب او-۱۲۴ در عمق حدود ۱۰۰ متری به بستر سخره ای ناحیه برخورد کرد. درحالیکه او-بوت به صورت ثابت در کف دریا بود، خرج های عمقی شلیک شده از شناور دشمن به آن آسیبی نزد. به هر صورت این حادثه موجب مسدودی محفظه های اژدرانداز جلویی او-۱۲۴ شد و قابلیت تهاجمی آن را به شدت کاهش داد. بدین شکل به صورتی نامطلوب، برای مابقی این گشت رزمی، وظیفه گزارش شرایط آب وهوایی به آن محول شد. گشت ه
فتم. در پی غرق شدن کشتی پشتیبانی "پیتون" و حمل بازماندگان آن توسط او-۶۸ و او-آ، او-۱۲۴ و یک او-بوت دیگر، از طرف فرماندهی عالی مأمور به دریافت بخشی از این افراد شد. روز ۴ دسامبر سال ۱۹۴۱ این انتقال انجام گرفت. با تقسیم مساوی، حدود ۵۰ نفر بر روی عرشه بیرونی و ۵۰ نفر دیگر درون هر او-بوت جای گرفتند. پس از ملاقات با چهار زیردریایی ایتالیایی در نزدیکی کیپ ورده افراد مستقر بر عرشه به آن ها منتقل شدند تا او-بوت ها قادر به رفتن به زیر سطح شوند. با آگاهی دشمن از فعالیت او-بوت ها در منطقه و تلاش برای شکار آن ها، بیشتر روز در زیر سطح طی می شد. به هر صورت در این حال با وجود ۱۰۴ بازمانده و ۵۲ خدمه درون او-۱۲۶ شرایط به سختی قابل تحمل بود. فرمانده او-بوت تصمیم گرفت برای منحرف کردن تمرکز دشمن یک حمله ایذایی به جزیره آسنسیون صورت دهد. او-۱۲۴ در روشنایی روز ۹ نوامبر بر روی سطح به بندر جورج تاون در این جزیره نزدیک شد. با عدم مشاهده هیچ کشتی در بندرگاه، فرمانده قصد حمله به پایگاه ارتباطی در جزیره با توپ خود را داشت. او-بوت بلافاصله مورد شناسایی دفاع ساحلی قرار گرفت و توپ های ۵٫۵ اینچی آن به سمت آن آتش گشودند. او-۱۲۴ در مواجهه با