Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نبرد جزایر آلیوتی یک نبرد دریایی و زمینی در جنگ جهانی دوم است که در تاریخ ۳ ژوئن ۱۹۴۲ تا ۱۵ اوت ۱۹۴۳ میان ارتش آمریکا و کانادا و امپراتوری ژاپن در جزایر آلیوتی در آلاسکا رخ داد و در نهایت با پیروزی ارتش آمریکا و کانادا به پایان رسید. این نبرد بخشی از جنگ جهانی دوم در آسیا است که به طور خاص به عنوان جنگ اقیانوس آرام شناخته می شود. پیش زمینه. در طول جنگ جهانی اول، امپراتوری ژاپن با متفقین علیه امپراتوری آلمان متحد شده بود. اما در دوران بین دو جنگ، روابط ژاپن با کشورهای غربی تغییر کرد. هنگامی که ارتش ژاپن در سال ۱۹۳۱ منچوری را فتح کرد و دولت دست نشانده منچوکوئو را برپا کرد، این اقدام از سوی جامعه ملل محکوم شد. در نتیجه ژاپن در سال ۱۹۳۳ از جامعه ملل خارج شد و به طور قطع مسیر امپریالیستی را در پیش گرفت. تا حدودی به دلیل موفقیت هایش در منچوری، ارتش ژاپن قدرت را در ژاپن به دست گرفته بود و این کشور به یک دیکتاتوری نظامی تبدیل شده بود. توسعه طلبی ژاپن به جنگ دوم چین و ژاپن در سال ۱۹۳۷ منجر شد. با توجه به رویدادهای گوناگون که با این امر همراه بود، ژاپن بیش از پیش با کشورهای غربی بیگانه شد. افزون بر این، حضور ژاپن در چی
ن تهدیدی برای کشورهای غربی دارای منافع اقتصادی در چین بود؛ بنابراین بریتانیا و ایالات متحده از مقاومت چین پشتیبانی کردند. ایالات متحده همچنین با لغو پیمان بازرگانی با ژاپن در سال ۱۹۳۹ اقدامات اقتصادی بیشتری انجام داد. با این حال ژاپن حاضر به تسلیم در برابر غرب نشد. این کشور در سپتامبر ۱۹۴۰ نیروهای خود را در شمال هندوچین فرانسه مستقر کرد تا از واردات جنگ افزار و تجهیزات به چین جلوگیری کند. در اواخر همان ماه، ژاپن پیمان سه جانبه ای را با آلمان نازی و ایتالیا امضا کرد و مشخص کرد که کدام طرف را گرفته است. جنگ جهانی دوم. برای ژاپن، امضای این پیمان به معنای جنگ با آمریکا بود. سال پس از آن به طور کامل به آماده سازی برای ورود ژاپن به جنگ جهانی اختصاص یافت. به دلیل موفقیت های هیتلر در اروپا، آسیای جنوب شرقی آماده تصرف بود: با فتح این مناطق، ژاپن دیگر به واردات مواد خام از خارج وابسته نبود و می توانست خود را به عنوان ابرقدرت جدید آسیایی تثبیت کند. تنها تهدید برای چنین تهاجم جنوبی می توانست ایالات متحده باشد. در نتیجه، راهبرد ژاپن در سه مرحله و در دو جبهه تدوین شد. از یک سو، حمله گسترده به مناطق غربی در جنوب شرقی آسیا د
ر دست تهیه بود. از سوی دیگر، دریاسالار ایزوروکو یاماموتو (山本 五十六) مخفیانه حمله ای به پرل هاربر را برنامه ریزی کرد تا ناوگان آمریکایی را از کار بیندازد. پس از این اولین مرحله تهاجمی، در مرحله دوم، منطقه فتح شده با تصرف بیشتر نقاط راهبردی ایمن می شد. علاوه بر این، منابع موجود در منطقه فتح شده مورد بهره برداری قرار می گرفت. در مرحله آخر و سوم با پشتیبانی آلمان و ایتالیا، ژاپن می توانست کشورهای غربی را مجبور به گفت وگوهای صلح کند. هم زمان با آماده سازی دقیق حملات، ژاپن همچنان وانمود می کرد که به دنبال راه حلی دیپلماتیک است. ایالات متحده پیشتر در واکنش به حضور ژاپن در شمال هندوچین (سپتامبر ۱۹۴۰) صادرات آهن و فولاد را تحریم کرده بود، اما هنگامی که ژاپن جنوب هندوچین را نیز در ژوئیه ۱۹۴۱ اشغال کرد، سرمایه ژاپن در آمریکا مسدود شد و تحریم نفتی نیز همراه آن شد. هلند و بریتانیا نیز بلافاصله همین کار را کردند. اکنون هیچ راه برگشتی برای ژاپن وجود نداشت و آنها باید در اسرع وقت قبل از اتمام منابع، حمله می کردند. در ۷ دسامبر ۱۹۴۱، ژاپن به پرل هاربر حمله کرد و طبق برنامه، هنگ کنگ، فیلیپین، مالاکا، سنگاپور، هند شرقی هلند و برمه
را تنها در عرض چند ماه تصرف کرد. قلمرو تسخیرشده، که اکنون از برمه تا جزایر سلیمان امتداد داشت، توسط ژاپن «حوزه بزرگ رفاه مشترک خاور آسیا» (به ژاپنی: 大東亜共栄圏، دای-تو-آ کی یُ اِی کِن) نامیده شد. با این حال، مرحله دوم، یعنی حفظ سرزمین های فتح شده، بسیار دشوارتر از آن شد که ژاپنی ها تصور کرده بودند. نقطه عطف جنگ اقیانوس آرام نبرد میدوی در ژوئن ۱۹۴۲ بود که در سایه این نبرد حمله به جزایر آلیوتی نیز آغاز شد. حمله ژاپنی ها. طرح حمله به جزایر آلیوتی توسط دریاسالار یاماموتو طراحی شد. این حمله قرار بود همزمان با نبرد میدوی انجام شود. یاماموتو با حمله به میدوی امیدوار بود که بتواند ناوهای هواپیمابر آمریکایی باقیمانده مستقر در پرل هاربر را کمین کند و از کار بیندازد. گام بعدی پس از آن فتح هاوایی خواهد بود. برخی معتقدند حمله به جزایر آلیوتی یک مانور انحرافی برای عملیات میدوی بوده است. اما بررسی های جدیدتر نشان می دهد که ژاپن با تصرف و استقرار پایگاه هایی در جزایر میدوی و آلیوتی، به دنبال افزایش کنترل بر منطقه شمالی و مرکزی اقیانوس آرام بود. به این ترتیب آنها می توانستند از این پس از حملات هوایی مانند حمله دولیتل به توکیو جل
وگیری کنند. در نهایت، این امر همچنین از همکاری نظامی احتمالی بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی جلوگیری می کرد. ژاپن از قبل اطلاعات زیادی در مورد جزایر آلیوتی جمع آوری کرده بود، اما این اطلاعات دیگر به روز نبود. ژاپنی ها تصور می کردند که ایالات متحده جای پای نظامی خود را در این منطقه را به شدت مستحکم کرده است. به عنوان مثال، آنها به اشتباه تصور می کردند که ناوهای هواپیمابر آمریکا در آنحا حضور دارند و پادگان های کوچکی در آتو، آداک و کیسکا، غربی ترین جزایر بزرگتر آلیوتی، وجود دارد. طرح عملیاتی برای حمله به جزایر آلیوتی به شرح زیر بود: یک ناوگان شامل ۲ ناو هواپیمابر به فرماندهی دریاسالار دوم بوشیرو هوسوگایا (細萱 戊子郎) به جزایر آلیوتی می رفت. در آنجا، ابتدا یک حمله هوایی به داچ هاربور، پایگاه نیروی دریایی آمریکا در آنالاسکا در مرکز مجمع الجزایر آلیوتی، انجام می شود. پس از آن، حملات آبی خاکی به آتو، آداک و کیسکا انجام می گرفت و آتو و کیسکا به اشغال درمی آمدند با این حال، ایالات متحده رمز محرمانه نیروی دریایی امپراتوری ژاپن را شکسته بود و از حملات برنامه ریزی شده به میدوی و جزایر آلیوتی تا ۲۱ مه آگاه بود. دریاسالا
ر چستر ویلیام نیمیتز، که فرماندهی ناوگان آمریکایی در اقیانوس آرام را بر عهده داشت، قرار بود خود یاماموتو را در میدوی ملاقات کند، در حالی که به دریاسالار رابرت آ. تئوبالد دستور داده شد تا داچ هاربور را حفظ کند و تهاجم ژاپنی ها به آلاسکا را متوقف کند. آنها تصور می کردند که ژاپن می خواهد داچ هاربر را بگیرد تا به قاره آمریکا حرکت کند. در ۲۵ مه، تئوبالد با ناوگان کوچکی از پرل هاربر به سمت جزیره کودیاک حرکت کرد، جایی که کشتی های خود را برای حمله ژاپن آماده نگه داشت. ناوگان ژاپنی با سه یگان از اُمیناتو (موتسوی امروزی)، در شمال هونشو حرکت کرد. یگان دارای ناوهای هواپیمابر که قرار بود به بندر داچ هاربر حمله کند، در ۲۵ مه حرکت کرد. در ۲۸ مه و ۲۹ مه، دو یگان دیگر که هدف شان آتو، آداک و کیسکا بود، گسیل شدند. حمله هوایی به داچ هاربر یگانی که به داچ هاربر حمله می کرد، متشکل از دو ناو هواپیمابر جونیو و ریوجو بود و چندین رزمناو و جنگنده همراه آن بودند. بعد از ظهر روز دوم ژوئن، این واحد در حدود ۱۵۰۰ کیلومتری جنوب غربی داچ هاربر در حین پرواز گشتی آمریکایی مشاهده شد و آمریکایی ها آماده حمله شدند. در اوایل بامداد روز ۳ ژوئن، هواپ
یماهای ژاپنی برای اولین حمله به داچ هاربر برخاستند. به دلیل آب و هوای بد، تنها نیمی از آنها در واقع به این بندر رسیدند. با این حال، هنگامی که به مقصد خود رسیدند، تنها توانستند آسیب محدودی وارد کنند زیرا زیر آتش شدید قرار گرفتند. روز بعد، حمله دوم، این بار با موفقیت بیشتر دنبال شد. در آغاز غروب، هواپیماهای ژاپنی به داچ هاربر رسیدند و با چندین مخزن سوخت، بیمارستان و یک کشتی در ساحل برخورد کردند. برخلاف روز گذشته، آمریکایی ها در آن روز موفق شدند ناوهای هواپیمابر ژاپنی را شناسایی کنند، اما نتوانستند آن ها را دفع کنند. پس از حملات ژاپن، ۴۳ نفر از طرف آمریکایی کشته و ۶۴ نفر زخمی شدند. علاوه بر این، ۱۱ هواپیمای آمریکایی منهدم شد، در حالی که تلفات طرف ژاپنی حدود ۱۰ هواپیما بود. در مجموع، خسارات واردشده بسیار محدود بود و داچ هاربر می توانست عملیاتی بماند. فتح آتو و کیسکا در همین حال، عملیات میدوی برای نیروی دریایی ژاپن فاجعه بار به پایان رسیده بود. هوسوگایا فرود را لغو کرد و می خواست با یاماموتو ملاقات کند، اما یاماموتو به هوسوگایا دستور داد تا به هر حال مأموریت خود را انجام دهد تا همچنان بتوان موفقیتی را در جبهه داخل
ی گزارش کرد. در ۶ ژوئن، آن ها در کیسکا فرود آمدند، جایی که یک ایستگاه هواشناسی آمریکا را تصرف کردند. روز بعد آتو نیز تصرف شد. مقاومت کمی وجود داشت و بعداً خدمه ایستگاه هواشناسی آمریکایی و جمعیت محلی آتو به اردوگاه هایی در ژاپن منتقل شدند. در ۱۰ ژوئن این رویدادها به سبک تبلیغاتی معمول به مردم ژاپن اعلام شد. آنها در مورد بمباران موفقیت آمیز میدوی و مهم تر از آن، مزایای اشغال آتو و کیسکا صحبت کردند. اکنون «مسیر حمله شمالی» احتمالی از سوی ایالات متحده مسدود اعلام شد و خبر از دست دادن قلمرو ایالات متحده به شدت به جبهه داخلی ایالات متحده ضربه می زد. در واقع، حضور ژاپنی ها تا همان روز توسط آمریکایی ها تأیید نشده و برای مردم فاش نشده بود. بدون اشغال میدوی، حضور ژاپن در جزایر آلیوتی دیگر اهمیت چندانی نداشت. از این گذشته، آنها نمی توانستند پروازهای گشتی بین جزایر آلیوتی و میدوی انجام دهند. با این وجود، در پایان ژوئن تصمیم گرفته شد که جزایر را حفظ کرده و در آنجا باندهای فرود بسازند.
کمیته اعمال حقوق تخطی ناپذیر مردم فلسطین در سال ۱۹۷۵ توسط قطعنامه ۳۳۷۶ مجمع عمومی سازمان ملل متحد تشکیل شد. این کمیته در اولین سال پس از تأسیس از شورای امنیت خواست اقدام برای یک راه حل منصفانه -یک برنامهٔ دو مرحله ای برای بازگشت فلسطینیان به خانه ها و املاک شان، یک جدول زمانی برای عقب نشینی نیروهای اسرائیلی از مناطق اشغال شده تا ۱ ژوئن ۱۹۷۷، و در صورت نیاز با در نظر گرفتن نیروهای موقت صلحبان برای تسهیل فرایند- را به پیش ببرد. این کمیته بر «یک برنامه برای قادرساختن مردم فلسطینی برای اعمال حق تخطی ناپذیر تعیین سرنوشت بدون مداخلهٔ خارجی، استقلال ملی و اقتدار ملی؛ و بازگشت به خانه و املاک شان» نظارت می کنند. این کمیته به مجمع عمومی هر ساله گزارش می دهد. ایجاد کمیته اعمال حقوق تخطی ناپذیر مردم فلسطین اقدام مهمی در جهت احقاق حقوق فلسطینیان برای بازگشت به سرزمین خود بود. در اصل سیزدهم اعلامیه جهانی حقوق بشر بیان شده که «هر انسانی سزاوار و محق به داشتن آزادی جابه جایی [حرکت از نقطه ای به نقطه ای دیگر] و اقامت در [در هر نقطه ای] درون مرزهای مملکت است. ۲. هر انسانی محق به ترک هر کشوری، از جمله کشور خود، و بازگشت به کشو
ر خویش است.» از ۱۹۵۳، تا ۱۹۷۳ مسئله فلسطین بیشتر به عنوان یک مشکل پناهندگان تلقی می شد تا این تغییر در گفتمان حقوقی خق تخطی ناپذیر بازگشت را تحت اصل سیزدهم یک حق جهانشمول انسانی در نظر گرفت.
مردم پیش ساخته فیلمی سیاه و سفید در ژانر درام به کارگردانی بلا تار محصول کشور مجارستان ساخته شده به سال ۱۹۸۲ است. گرچه این فیلم در سال ۱۹۸۲ ساخته شد اما تا تاریخ ۴ ژوئیه ۲۰۱۱ در روسیه به نمایش در نیامد. در جشنواره فیلم لوکارنو سال ۱۹۸۲ به این فیلم به طور ویژه ای اشاره شد. این اثر بسته به ورژن های مختلف، مدت زمان های متفاوتی دارد (۷۲ دقیقه، ۸۲ دقیقه، ۱۰۲ دقیقه). این کار با فیلم ۳۵ میلی متری ساخته شده است.
رأی گیری تأییدی نوعی نظام انتخاباتی اکثریتی است که رأی دهندگان می توانند به هر تعداد دلخواه از نامزدان رأی موافق بدهند. در نهایت هر نامزد که رأی های موافق بیشتری کسب کرد، پیروز انتخابات است. این روش را چند تحلیلگر در دههٔ ۱۹۷۰ ابداع کردند که نامدارترینشان استیون برامز، دانشمند علوم سیاسی، بود. تاریخچه. اولین بار در سال ۱۹۷۱ رابرت جی. وبر از دانشگاه ییل در رسالهٔ دکترایش رأی گیری تأییدی را علناً پیشنهاد کرد. از آن زمان تاکنون استیون برامز، دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه نیویورک، و پیتر فیشبرن، پژوهشگر سابق آزمایشگاه های بل، پژوهش های گسترده ای در این باره کرده و سعی نموده اند دیگران را به استفاده از این روش ترغیب کنند. شرح روش. در این روش رأی دهنده مجاز است که در یک انتخابات چندنامزدی به هر تعداد دلخواه از نامزدان رأی موافق بدهد یا به اصطلاح تأییدشان کند. بنابراین در یک انتخابات با حضور ۵ نامزد، رأی دهنده مقید به انتخاب تنها یک نامزد نیست بلکه مخیر است به دو نامزد یا حتی تعداد بیشتری از نامزدان رأی موافق بدهد. با این وجود هر رأی دهنده تنها می تواند یک رأی به هر نامزد تأییدشده بدهد، بدین معنی که یک رأی دهنده نمی
تواند مثلاً سه بار نام یک نامزد معین را روی برگهٔ رأی بنویسد و انتظار داشته باشد، سه بار رأی موافقش شمرده شود. برخلاف نظام های انتخاباتی ترجیحی، رأی دهنده نامزدان مورد حمایتش را رتبه بندی نمی کند و همهٔ نامزدهای تأییدشده در یک سطح از ترجیح قرار می گیرند. در نهایت تعداد آرای موافق شمرده می شود و نامزدی که بیشترین رأی موافق را کسب کرده باشد، برندهٔ انتخابات است. به عنوان مثال فرض کنید سه نامزد و پنج رأی دهنده موجودند. نتیجهٔ انتخابات به شکل زیر رقم خورده است: جلو نام هر رأی دهنده، نامزدان مورد تأیید او نوشته شده اند. توجه شود که ترتیب نامزدان تأییدشده دلبخواهی (در اینجا به ترتیب حروف الفبا) است و نمایانگر ترجیحات رأی دهندگان نمی باشد. در این مثال سه رأی دهنده نامزد الف را تأیید کرده اند، دو رأی دهنده نامزد ب را، و چهار رأی دهنده نامزد ج را. بنابراین نامزد ج برندهٔ انتخابات است. مزایا. به عقیدهٔ برامز از مزایای این روش آن است که از انتخاب برنده، صرفاً به این دلیل که انتخاب اول اکثریت بوده است جلوگیری می کند. به عقیدهٔ او فرد اصلح کسی نیست که صرفاً انتخاب اول اکثریت بوده بلکه کسی است که بیشترین موافقت ها و حمایت
ها را کسب کرده است؛ کسی که اکثریت رأی دهندگان به انتخاب او راضی اند و این شیوه بستری مناسب برای انتخاب این شخص را فراهم می آورد. از دیگر مزایای این روش آن است که طرفداران نامزدان مستقل یا احزاب کوچک، دیگر نگران تلف شدن رأیشان یا کمک ناخواسته به انتخاب نامزد رقیب نیستند. اگر رأی دهنده همزمان به نامزدان حزبی کوچک و حزبی بزرگ رأی دهد، گرچه ممکن است نامزد حزب کوچک شانس پیروزی نداشته باشد، رأی دهنده با رأی دادن به نامزد حزب بزرگ مشارکتی مفید در انتخابات داشته و به انتخاب شخص مورد علاقه اش کمک کرده است. ممکن است رأی گیری تأییدی به افزایش گزینه ها روی برگه های رأی بینجامد و رأی دهندگان بیشتری را به مشارکت ترغیب کند. موافقان این روش استدلال می کنند که این شیوهٔ رأی گیری به کاهش کمپین های تخریبی خواهد انجامید. کمپین های تخریبی در نظام های اکثریتی کاراترند چون تنها انتخاب اول مهم است. اگر نامزدی انتخاب اول رأی دهنده ای نباشد، دیگر مهم نیست که در فهرست ترجیحات آن رأی دهنده جایگاه دوم را دارد یا آخر را. پس اگر اقدامات تخریبی، نامزدی را از چشم رأی دهنده ای بیشتر بیندازد و منفورترش سازد، دیگر موضوع حائز اهمیتی نیست. اما د
ر رأی گیری تأییدی نامزدان سعی می کنند وجههٔ بهتری از خود نشان دهند تا شاید به عنوان انتخاب دوم، سوم، یا . . . رأی دهنده رأی موافق بگیرند. از آنجایی که روش رأی گیری تأییدی از جمله روش های مبتنی بر اکثریت است، بسیاری از مزایای آن روش ها را نیز داراست. معایب. رأی گیری تأییدی فرض را بر این می گذارد که رأی دهنده از همهٔ نامزدانی که با آن ها موافقت کرده، به یک اندازه حمایت می کند اما در واقعیت رأی دهندگان یک نامزد را بیشتر از بقیه مرجح می دارند حتی اگر با تعداد کثیری از نامزدان موافق باشند. عیب بزرگ دیگر آن است که موافقت با چندین نامزد، شانس انتخاب شدن نامزد مورد علاقهٔ رأی دهنده را کاهش می دهد. مثلاً در یک انتخابات که سه نامزد حضور و رقابت تنگانگی با یکدیگر دارند، اگر رأی دهنده به دو نامزد رأی دهد ممکن است به انتخاب دومش کمک کرده باشد که انتخاب اولش را شکست دهد. با علم بر این نقیصه، بسیاری از رأی دهندگان تنها به انتخاب اولشان رأی موافق خواهند داد بالاخص اگر نامزدان از طرفدارانشان چنین خواسته باشند. گسترش چنین رویه ای باعث می شود رأی گیری تأییدی به یک رأی گیری سادهٔ مبتنی به اکثریت نزدیک تر و نزدیک تر شود و تمامی م
زایای منحصر به فردش را از دست بدهد. در صورت بروز چنین سناریویی، رأی گیری توافقی تضمین نمی دهد که برنده حائز اکثریت آرا باشد، حال آنکه در شیوه های دو دور حذفی و حذفی سریع چنین تضمینی هست. برخی از منتقدان رأی گیری تأییدی بر این باورند که این روش به سود نامزدان خنده رو، نه-چپ-نه-راست، آرام، و نجیب تمام خواهد شد که به احتمال زیاد مورد موافقت طیف وسیعی از رأی دهندگان قرار خواهند گرفت. این نامزدان بی آزار، با خودداری از اظهار موضع در مباحث پرمناقشه، ریسک از دست دادن حمایت رأی دهندگان را کاهش و احتمال کسب موافقت رأی دهندگان را افزایش می دهند. از آنجایی که روش رأی گیری تأییدی از جمله روش های مبتنی بر اکثریت است، بسیاری از معایب آن روش ها را نیز داراست. استفاده کنندگان. چندین انجمن های حرفه ای و تخصصی، از جمله انجمن ریاضی آمریکا و مجمع ریاضی آمریکا (Mathematical Association of America) و آکادمی ملی علوم، از رأی گیری تأییدی برای برخی انتخابات هایشان استفاده می کنند. از سال ۱۹۹۶ رأی گیری تأییدی برای انتخاب دبیرکل سازمان ملل متحد به کار می رود. این روش در انتخابات مقامات دولتی در پنسیلوانیا، اورگان، اروپای شرقی و شوروی ن
یز به کار رفته است.
پروفسور Joseph Davidovits متولد ۱۹۳۵ یک محقق فرانسوی است که بر روی علم مواد تحقیق می کند که بیشتر به خاطر یافته مواد سازنده اهرام مصر مشهور است. نحوه ساخت اهرام مصر. در شماره منتشر شده خود به تاریخ (December 1, 2006) روزنامه تایمز آمریکایی خبری علمی منتشر کرد که در آن تأکید می کند، فراعنه از گِل برای ساخت اهرام استفاده نمودند. این تحقیق آمریکایی فرانسوی همچنین می افزاید، سنگ هایی که اهرام از آن ها ساخته شده اند، ابتدا در قالب هایی چوبی ریخته شده اند سپس با کمک حرارت معالجه شده اند تا اینکه شکل طبیعی به خود گرفتند. دانشمندان همچنین می گویند فراعنه در علم شیمی و دستکاری گِل به تخصص بالایی دست یافتند. البته آن ها شیوه های سری خود را در خفا نگه داشتند و به هیچ فردی اجازه اطلاع از آن ها را نمی دادند و حتی بر روی نوشته های بجا مانده از آن روزگار نیز چیزی از این علم از خود به یادگار نگذاشتند. پروفسور Hug Gilles و پروفسور Michel Barsoum تأکید می کنند که هرم بزرگ در جیزه (شهری در مصر) از دو نوع سنگ ساخته شده اند، سنگ های طبیعی و سنگ های مصنوعی با دست و در بحثی که مجلهٔ Journal of the American Ceramic Society آن را منت
شر کرد تأکید شده است که فراعنه از گِل Slurry برای ساخت برج های مرتفع به شکل عام و ساخت اهرام بشکل خاص استفاده می کردند. زیرا غیرممکن است که انسان سنگ هایی به وزن هزران کیلوگرم را به ارتفاع بالا جا به جا کند؛ و این امر سبب شد که آن ها از سنگ های طبیعی برا ی ساخت قاعده هرم و از سنگ های مصنوعی برای ساخت قلهٔ آن بهره بگیرند. در آن زمان گِل آهک حرارت داده شده را با نمک ترکیب می دادند و سپس آب آن را تبخیر می کردند تا بدینوسیله ترکیبی گِلی clay-like mixture بدست آید. سپس آن را با قالب های چوبی حمل می کردند و در جای مخصوص آن در هرم می ریختند. پروفسور Davidovits سنگ های هرم بزرگ را با استفاده از میکروسکوب الکترونی مورد مطالعه قرار داد و آثاری از واکنش های سریع در آن یافت که نشان می دهد این سنگ ها از گل ساخته شده اند و با اینکه زمین شناسان تا قبل از این قادر به تشخیص بین سنگ های طبیعی و سنگ های مصنوعی که با این شیوه ساخته شده بودند را نداشتند، اما امروزه و با استفاده از میکروسکوب الکترونیکی این کار امکان پذیر شده است؛ و پروفسور توانست در مدت ۱۰ روز سنگی بزرگ را به همین شیوه بسازد همانطور دانشمند بلژیکی Guy Demortier که
برای مدت طولانی در این امر شک داشت، می گوید: بعد از سال ها تحقیق و بررسی امروز یقین دارم که اهرام موجود در مصر از گِل ساخته شده اند. برای ساخت اهرام چیزی در حدود سه میلیون سنگ به کار رفته است، باستان شناسان مصری ابتدا دلایل علمی جدید را انکار می کردند و ادعا داشند که مصری ها قادر به حمل میلیون ها سنگ بودند که وزن بعضی از آن ها به پنج یا شش هزار کیلوگرم می رسد. (منتشر شده در روزنامه تایمز) پروفسور فرانسوی Joseph Davidovits و در مدت بیست سال به تحقیقات فراوانی پرداخت و کشف کرد که اهرام مصر از گِل ساخته شده اند (مخصوصا قسمت های بالای هرم که حمل سنگ ها به آنجا مشکل بود) فیلم های مربوطه. فیلمی ۵ دقیقه ای از ساخت گل توسط پروفسور فیلم مصاحبه کامل حدود یک ساعت
نواب کلبعلی خان حاکم رامپور در هندوستان بود. او در طی بیش از دو دهه حکمرانی خود، توجه ویژه ای به امور فرهنگی نشان داد. از نواب کلبعلی خان چند جلد کتاب به زبان های پارسی و اردو به جا مانده است. کتاب تاج فرخی مجموعه ای از اشعار او به زبان پارسی است. لقب های رسمی او عبارت بودند از نواب زاده کلبعلی خان ولیعهد بهادر، عالی جاه، فرزند دلپذیر دولت انگلیسیه، امیرالامرا، مستعد جنگ، مخلص الدوله و غیره. کتابخانه رضا در رامپور. در ۲۶ ژوئیه ۱۸۴۰، نواب احمد علی خان فوت کرد، و از آنجا که وی فرزند پسر نداشت، از طرف انگلیسی ها، پسر برادر وی، محمد سعید خان، حاکم رامپور شد. وی آگاه به دانش روز بود و با مدیریتی که داشت کتابخانه را به بهترین وجه سرپرستی کرد. اول آوریل ۱۸۵۵، نواب محمد سعیدخان درگذشت و یوسف علی خان نواب رامپور شد. در این زمان شورش علیه انگلیسی ها شدت گرفت، اما محیط آرام رامپور باعث جلب عده زیادی از علمای نقاط گوناگون به این ناحیه شد، که بر رونق کتابخانه افزود. پس از مرگ یوسف علی خان در ۲۱ آوریل ۱۸۶۵، کلبعلی خان جانشین وی شد. در ۲۳ مارس ۱۸۸۷، کلبعلی خان فوت کرد و پسرش مشتاق علی خان حاکم رامپور شد. وی چون بیمار بود، ح
کومت بریتانیا، جنرال اعظم الدین خان را مأمور منطقه کرد. وی در سال ۱۸۹۱ م در رامپور به قتل رسید و به جای وی سرگرد اچ. آر. دیمنت به این سمت مأمور گشت. وی کمیته جدیدی برای کتابخانه تعیین کرد. در سال ۱۸۹۶ م، ریاست کنسولی منطقه به پایان رسید و نواب حامدعلی خان به حکومت رامپور رسید. موجودی کتابخانه در حال حاضر بیش از شصت هزار کتاب چاپی، حدود پانزده هزار نسخه خطی (۱۲۸۰۸ نسخه خطی اسلامی: ۵۸۶۸ نسخه عربی، ۵۰۶۰ نسخه فارسی، ۱۰۰ نسخه ترکی، و پشتو و ۱۷۸۰ نسخه اردو) و حدود یک هزار اثر بدیع نقاشی هنرمندان ایرانی و هندی است.
۱۳ آدم کش یک فیلم سامورایی به کارگردانی تاکاشی میکه با بازی کوجی یاکوشو، تاکایوکی یامادا، سوسوکه تاکائوکا، ماتسوکاتا هیروکی، کازوکی نامیئوکا و گورو ایناگاکی محصول سال ۲۰۱۰ است. این فیلم که بازخلقی از فیلم جیدایگکی "۱۳ آدم کش" ساخته ای ایچی کودو محصول سال ۱۹۶۳ است، در سال ۱۸۴۴ در نزدیکی پایان دوره ادو اتفاق می افتد و در آن گروهی از سیزده آدم کش متشکل از دوازده سامورایی و یک شکارچی مخفیانه برنامه قتل ماتسودایرا ناری تسوگو (رهبر خونریز قلمرو آکاشی) را می ریزند تا مانع گماشتن او به شورای قدرتمند شوگون شوند. این فیلم سومین بازی مشترک میان یامادا و تاکائوکا است که ' و ' دوتای نخست بودند و هردو توسط میکه کارگردانی شدند. تصویربرداری اصلی در دو ماه (ژوئیه تا سپتامبر ۲۰۰۹) در تسورواوکا، یاماگاتا واقع در شمال ژاپن انجام شد. این فیلم در ژاپن در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۰ و در ایالات متحده در ۲۹ آوریل ۲۰۱۱ منتشر گشت. این فیلم تحسین منتقدان غربی را در پی داشت که آن را با آثار آکیرا کوروساوا با دیدی ستایش آمیز مقایسه نمودند. "۱۳ آدم کش" یک اثر حماسی است که داستان آن رگه هایی در تاریخ دارد. این فیلم در سی و چهارمین جایزه آکادمی فیلم ژا
پن برای بهترین فیلم نامزد شد. داستان. در سال ۱۸۴۴، در دوره ادو، شوگون سالاری توکوگاوا رو به زوال است. دایمیو ماتسودایرا ناری تسوگو از آکاشی به شکلی سادیستی به اشراف و مردم عادی تجاوز، آن ها را شکنجه و مثله کرده و به قتل می رساند اما توسط شوگون، برادر ناتنی اش، محافظت می شود. با رسیدن ناریتسوگو به شورای شوگون سالاری، وزیر دادگستری شوگون، سر دوی توشیتسورا، متوجه می شود که این صعود باعث جنگ داخلی بین شوگون و بسیاری از اربابان فئودالی که ناریتسوگو آنها را رنجانده است، خواهد شد. ارباب فئودال مامیا به عنوان اعتراض به امتناع شوگون از مجازات ناریتسوگو که شخصاً تمام خانواده ارباب فئودال را به قتل رسانده بود، علناً سپوکو انجام می دهد. هنگامی که شوگون بر ارتقاء ناریتسوگو اصرار می کند، سر دوی یک سامورایی مسن تر مورد اعتماد، شیمادا شینزائمون را برای ترور ناریتسوگو استخدام می کند. با این حال، ملازمان وفادار ناریتسوگو به رهبری هانبی، یکی از معاصران قدیمی شینزائمون، با جاسوسی از دوی از این نقشه مطلع می شوند. شینزائمون ده سامورایی دیگر، از جمله برادرزاده اش، شینروکورو، به علاوه یک رونین را برای حمله به ناریتسوگو در طول سفر رس
می اش از ادو به آکاشی جمع می کند. قبل از رفتن ناریتسوگو، هانبی با شینزائمون بر سر این نقشه روبرو می شود. قاتلان تصمیم می گیرند در شهر اوچیای برای ناریتسوگو کمین کنند؛ زیرا پیش بینی می کنند که او بر انجام بازدید از پیش اعلام شده خود از نائگی اصرار خواهد ورزید و بنابراین از اوچیای عبور خواهد کرد. در طول سفر آدم کشان به اوچیای، آنها در شهری توقف می کنند که در آنجا توسط رونین هایی که هانبی به آنها پول داده است، مورد حمله قرار می گیرند. قاتلان از ترس حملات بیشتر، جاده ها را ترک می کنند و به جای آن از میان کوه ها عبور می کنند اما راه خود را گم می کنند. آنها یک شکارگر به نام کیگا کویاتا را نجات می دهند که آن ها را به اوچیای راهنمایی می کند و داوطلب می شود تا سیزدهمین آدم کش شود. آدم کش ها از ماکینو، ارباب فئودالی که ناریتسوگو به عروسش تجاوز و پسرش را به قتل رسانده، کمک می گیرند. ماکینو با استفاده از سربازان و سلاح گرم، بزرگراه رسمی را مسدود و ناریتسوگو را مجبور به تغییر مسیر می کند. سپس ماکینو برای پنهان کردن دخالت خود در این توطئه، مرتکب "سپوکو" می شود. هانبی که وجود تله ای را حس می کند، به ناریتسوگو توصیه می کند ک
ه از نائگی دوری کند اما ناریتسوگو امتناع می کند؛ زیرا این کار او را در انظار عمومی شرمگین می کند. ناریتسوگو اذعان می کند که بازدید از نائگی ناامن اما در عین حال هیجان انگیز است. در همین حال، آدمکش ها، با اختیار قانونی و کمک مالی سخاوتمندانه دوی، از اوچیای کمک می گیرند تا شهر را به هزارتویی پیچیده از تله های انفجاری و استحکامات مستتر تبدیل کنند. ناریتسوگو و همراهانش به اوچیای می رسند؛ در حالی که هانبی نیروهای کمکی ترتیب داده و تعداد آن ها را از ۷۰ به ۲۰۰ نفر افزایش داده است. با فرار غیرنظامیان اوچیای، ۱۳ آدم کش، گروه ناریتسوگو را در اوچیای به دام می اندازند. نبردی طولانی آغاز می شود که در آن آدمکش ها ابتدا از تیر و کمان و مواد منفجره استفاده می کنند، سپس از شمشیر برای نبرد تن به تن استفاده می کنند؛ به استثنای کویاتا که با سنگ و فلاخن و چوب می جنگد. در حالی که بسیاری از ملازمان ناریتسوگو کشته می شوند، ناریتسوگو از خونریزی نبرد برانگیخته می شود و اعلام می کند که وقتی به شورای شوگون سالاری راه یابد، جنگ هایی را آغاز خواهد کرد که یادآور دوره سنگوکو هستند. در حالی که بیشتر نیروهای آکاشی شکست می خورند، حداقل ۱۰ نفر
از آدم کشان جان خود را از دست می دهند و چندین نفر از آن ها آنقدر می جنگند تا از شدت جراحات از حال می روند و می میرند. در نهایت، شینزائمون و شینروکورو با ناریتسوگو، هانبی و دو ملازم باقی مانده روبرو می شوند. شینزائمون استدلال می کند که ناریتسوگو قلمرو را نابود خواهد کرد اما هانبی بر وفاداری به ارباب خود اصرار دارد. شینزائمون با هانبی دوئل می کند و پس از پاشیدن گل به چشمان هانبی، سر او را از تنش جدا می کند، در حالی که شینروکورو دو ملازم آخر آکاشی را می کشد. ناریتسوگو سر بریده هانبی را لگد می زند و اعلام می کند که مردم و سامورایی ها فقط یک هدف دارند: خدمت به اربابان خود. شینزائمون در پاسخ می گوید که اربابان نمی توانند بدون حمایت مردم زندگی کنند و اگر اربابی از قدرت خود سوءاستفاده کند، مردم علیه او قیام خواهند کرد. ناریتسوگو و شینزائمون یکدیگر را به طرز مرگباری زخمی می کنند. ناریتسوگو در حالی که فریاد می کشد، در گل و لای می خزد و ترس و دردی نادر را تجربه می کند، از شینزائمون به خاطر رقم زدن هیجان انگیزترین روز زندگی ناریتسوگو تشکر می کند. شینزائمون سر ناریتسوگو را از تنش جدا می کند و ناریتسوگو تسلیم زخم هایش می ش