Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
های گرم منفی است که بر خلاف آلومینیوم هیدروکسید، باعث فعالسازی بیشتر مسیر Th1 سیستم ایمنی شده و ایمنی زایی سلولی را تقویت میکند. واکسن گارداسیل ساخت شرکت مرک، از سیستم بیانی مخمر جهت بیان پروتئین L1 استفاده میکند. پس از بیان پروتئین به صورت ذرات شبه ویروس، این ذرات را تخریب کرده و مجددا این ذرات را تشکیل میدهد. ادجوانت مورد استفاده در این واکسن آلومینیوم هیدروکسید سولفات است. هر دو واکسن گارداسیل و سرواریکس محافظت در برابر ویروس HPV ایجاد میکنند اما به علت تفاوت در فناوری ساخت، ایمنی زایی بر حسب تیتر آنتی بادی در واکسن سرواریکس بیشتر است تا حدی که تیتر آنتی بادی با دو دوز واکسن سرواریکس از سه دوز واکسن گارداسیل بیشتر بوده است. دستور تزریق واکسن. برای افراد ۹ تا ۱۴ ساله، این واکسیناسیون در دو دوز در بازو انجام می گیرد. دوز دوم شش ماه پس از تزریق دوز اول انجام می شود. با این حال تزریق دوم با تلورانس ۱ ماهه می تواند ۵ تا ۷ ماه بعد از تزریق اول انجام شود. برای بالای ۱۵ سال، واکسن پاپیلوگارد در سه دوز در بازو تزریق می شود. دوز دوم یک ماه پس از تزریق اول و دوز سوم شش ماه پس از تزریق اول انجام می گیرد (۰ و ۱ و ۶). ب
ا این حال دوز دوم می تواند بین ۱ تا ۳ ماه پس از دوز اول نیز تزریق شود. فاصله دوز دوم با دوز اول نباید کمتر از ۱ ماه باشد. دوز سوم نیز بین ۵ تا ۱۲ ماه پس از دوز اول امکان تزریق دارد. کاربرد. سازمان بهداشت جهانی (WHO) توصیه می کند واکسن HPV در برنامه واکسیناسیون در کشورها گنجانده و بکار رود. این واکسن بسته به سن فرد باید در دو یا سه دوز مصرف شود. واکسینه کردن دختران و پسران از سنین ۱۱ تا ۴۵ سال توصیه می شود غربالگری سرطان گردن رحم پس از واکسیناسیون لازم است. واکسیناسیون بخش بزرگی از جمعیت ممکن است به نفع واکسینه نشدگان نیز باشد. واکسیناسیون در افرادی که آلوده می باشند هیچ تأثیری نخواهد داشت ولی از احتمال ابتلا به سایر انواع ویروس اچ پی وی که به آن مبتلا نشده اند پیشگیری می کند لذا مفید است. به گزارش آسوشیتدپرس، دو نسخه از این ویروس شامل HPV-16 و HPV-18 عامل ۷۰ درصد از موارد ابتلا به سرطان دهانه رحم هستند. بر اساس این گزارش منتشر شده افزایش تعداد افرادی که در برابر این ویروس واکسینه شده است، نرخ شیوع آن را به طور کلی در یک جامعه کاهش می دهد به طوری که افراد واکسینه شده ۶۹ درصد و افراد واکسینه نشده حدود ۴۹ درصد د
ر برابر این ویروس مصونیت پیدا می کنند. تاریخچه. اولین واکسن HPV در سال ۲۰۰۶ با نام تجاری گارداسیل تولید و عرضه شد. دومین واکسن HPV نیز در سال ۲۰۰۷ با نام تجاری سرواریکس وارد بازار شد. واکسن پاپیلوگارد در در سال ۲۰۱۹ وارد بازار ایران شد. تا مارس ۲۰۱۷، ۷۱ کشور آن را در برنامه واکسیناسیون معمول، برای دختران، و ۱۱ کشور برای پسران نیز گنجاندند. این واکسن ها در فهرست داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت قرار داد، که لیستی است از مهم ترین داروهای توصیه شده در یک نظام سلامت پایه. هزینه عمده فروشی آن در سال ۲۰۱۴ هر دوز ۴۷ دلار بوده است. در ایالات متحده هزینه آن بیش از ۲۰۰ دلار است. واکسیناسیون ممکن است در کشورهای در حال توسعه مقرون به صرفه باشد. عوارض جانبی. طیف عوارض جانبی این واکسن ها از قرمزی و درد در محل تزریق تا شوک آنافیلاکسی می باشد.
پانارشیسم، یا فراحاکمیت گرایی یا برون ارضی گرایی فلسفه ای سیاسی است که بر حق انتخاب آزادانهٔ هر فرد برای پیوستن به یا ترک قلمرو هر دولتی بدون اجبار به ترک محل زندگی فعلی خود در نتیجهٔ این انتخاب، تأکید می کند. واژهٔ «پانارشی» توسط اقتصاددان سیاسی بلژیکی به نام پل امیل دو پوید ابداع و این مفهوم در مقالهٔ سال ۱۸۶۰ وی با عنوان «پانارشی» پیشنهاد گردید. واژهٔ پانارشی از آن زمان معانی مضاعف و مجزایی به خود گرفته است اما واژهٔ «پانارشیسم» به همان تعریف اصلی دو پوید اشاره دارد. دو پوید، که طرفدار اقتصاد بازار آزاد بود در مقالهٔ خود بیان کرد که «رقابت دولتی» وجود هم زمان هر شمار دولت رقیب قابل تصور و ایجاد را ممکن می سازد. او نحوهٔ کار چنین نظام حکومتی را نیز شرح داد. همان طور که دیوید هارت در این باره می نویسد: «در صورتی که دولت صرفاً زمامدار جوامعی تابع قوانین باشد که عضویت در قلمرو آن دولت را انتخاب کرده اند، به کلیسای سیاسی تبدیل می شود.» پانارشیسم مورد استقبال برخی آزادی خواهان و جامعه خواهان (سوسیالیست ها) از جمله جدایی طلبان و طرفداران ایجاد ریزکشور قرار گرفته است. مکس نتلاو در اوایل قرن بیستم و جان زوب در نیمه
ٔ دوم این قرن مقالات متعددی دربارهٔ این مفهوم را به نگارش درآوردند. سه ایدهٔ مشابه پانارشیسم عبارتند از «قلمروهای حکومت کارکردیِ همپوشان و رقیب» (FOCJ) که اقتصاددانان سوییسی به نام های برنو فری و رینر آیشنبرگر به حمایت از آن پرداختند، «چنددولتی» که لو گراند دِی و دیگران طرفدار آن بودند و «فرا آرمان شهر» که در کتاب «آنارشی، حکومت و آرمان شهر» نوشتهٔ رابرت نوزیک مطرح گردید.
یک دزدی عاشقانه فیلمی به کارگردانی امیرشهاب رضویان، نویسندگی امیرشهاب رضویان، تهمینه بهرام علیان و محسن نبوی و تهیه کنندگی ناهید دل آگاه محصول سال ۱۳۹۴ است. این فیلم در تاریخ ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۵ در سینماهای ایران اکران شده است. خلاصه داستان. دو دزد پیر کهنه کار، پس از سال ها از زندان آزاد می شوند. به امید دریافت سهمشان از آخرین دزدی به سراغ زنی که همدستشان بوده می روند، اما زن پول ها را برای بازی در یک فیلم هزینه کرده و پیرمردها علی رغم میل شان دوباره مجبور به دزدی می شوند، در حالی که شرایط در سال هایی که آن ها در زندان بوده اند، تغییر کرده و ابزارهای الکترونیک مانع موفقیت شان می شود.
مصطفی خلیل (؛ ۱۸ نوامبر ۱۹۲۰ – ) یک دیپلمات، و سیاست مدار اهل مصر بود. وی از ۲ اکتبر ۱۹۷۸ تا ۱۵ مه ۱۹۸۰ نخست وزیر مصر و بین سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ وی وزیر خارجه مصر بود. خلیل بیشتر به خاطر کمک به مذاکره در مورد معاهده صلح کمپ دیوید در سال ۱۹۷۹ شهرت داشت.
ممدوح سالم (۷ مه ۱۹۱۸ در اسکندریه – ۲۵ فوریه ۱۹۸۸ در لندن) سیاست مدار، نظامی مصری و نخست وزیر این کشور بود. وی از دانشکده نظامی فارغ التحصیل شد و پله های ترقی را طی نمود تا به رتبه «سرلشکر» در نیروهای مسلح مصر رسید. وی مدیر امنیت اسکندریه بود سپس جمال عبدالناصر وی را به عنوان بادیگارد شخصی خود در بین سال های (۱۹۶۰–۱۹۶۷) انتخاب کرد. سپس به عنوان استاندار اسیوط سال ۱۹۶۷، سپس استاندار استان غربی سال ۱۹۷۰ و سپس به عنوان استاندار اسکندریه سال ۱۹۷۰ منصوب شد. وی وزیر کشور مصر در سال ۱۹۷۱، دستیار نخست وزیر و وزیر کشور در سال ۱۹۷۲ بود. انور سادات وی را به عنوان نخست وزیر سال ۱۹۷۵ برگزید. در زمان نخست وزیر سالم انتخابات مجلس نمایندگان مصر بر پا شد. در سال ۱۹۷۸ نیز به عنوان معاون رئیس جمهور برگزیده شد.
واکسن آنفلوانزا واکسنی است که انسان را علیه ابتلا به آنفلوانزا محافظت می کند. هرسال طی دو نوبت، واکسن جدیدی برای آنفلوانزای همان فصل ساخته می شود، چرا که ویروس آنفلوآنزا به سرعت خود را تغییر می دهد. با آنکه اثربخشی واکسن، سال به سال متفاوت است، اما بیشترشان مصونیت متوسط تا زیادی علیه بیماری آنفلوآنزا ایجاد می کنند. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها در ایالات متحده آمریکا تخمین می زند که واکسیناسیون علیه آنفلوآنزا، شدت بیماری، مراجعات پزشکی، بستری شدن بیمارستانی و مرگ را کاهش می دهد. شاغلانی که واکسینه می شوند، دچار بیماری آنفلوانزا نشده و به طور میانگین نیم روز زودتر سرِ کارِ خود حاضر می شوند. اثربخشی واکسن در زیر ۲ سالگی و بالای ۶۵ سالگی، به سبب فقدان پژوهش های با کیفیت و قابل اعتماد نامشخص است. با واکسینه کردن کودکان، اطرافیان آنها نیز ممکن است از ابتلا به بیماری مصون باشند. سازمان جهانی بهداشت و مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها توصیه می کنند همهٔ افراد بالای سن ۶ ماهگی، به ویژه آنهایی که در خطر بیشتری هستند، واکسینه شوند. مرکز اروپایی کنترل و پیشگیری بیماری نیز واکسیناسیون سالیانه را برای گروه های درخطر توصیه ن
موده است. گروه های در خطر، آنهایی هستند که در معرض خطر بالای ابتلا به آنفلوآنزا بوده و شامل سالمندان، کودکان مابین ۶ ماه تا ۵ سال، مبتلایان به برخی بیماری ها و کارکنان مراکز بهداشتی و درمانی می شوند. واکسن های آنفلوآنزا در مجموع بی خطر هستند. تب ناشی از واکسن، در ۵ تا ۱۰ درصد از کودکان رخ می دهد. درد ماهیچه ای موقت و احساس خستگی نیز ممکن است پیش بیاد. در برخی سال ها، واکسن را به افزایش احتمال ابتلا به نشانگان گیلن باره در سالمندان ربط داده اند که احتمالش ۱ مورد از هر ۱ میلیون واکسیناسیون است. با آنکه واکسن آنفلوآنزا را با استفاده از تخم مرغ می سازند، اما مصرف آن برای کسانی که حساسیت به تخم مرغ دارند همچنان توصیه می شود. با این حال، واکسن در کسانی که در گذشته حساسیت شدید به همان نوع واکسن داشته اند، توصیه نمی شود. واکسن آنفلوآنزا دو نوع دارد: ویروس غیرفعال و ویروس زندهٔ ضعیف شده. واکسن زندهٔ ضعیف شده برای بانوان باردار، کودکان زیر دو سال، افراد بالای ۵۰ سال و مبتلایان به کمبود ایمنی توصیه نمی شود. بر حسب نوع واکسن، ممکن است روش تجویز آن به صورت تزریق ماهیچه ای، اسپری بینی و تزریق داخل جلدی باشد. نوع داخل جلدی
واکسن در فصول ۲۰۱۸–۲۰۱۹ و ۲۰۱۹–۲۰۲۰ آنفلوآنزا در دسترس نبود. واکسیناسیون علیه آنفلوانزا در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی آغاز شد و تا سال ۱۹۴۵ میلادی در سطح وسیعی در دسترس مردم آمریکا قرار گرفت. این واکسن یکی از داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت - بی خطرترین و مؤثرترین داروی مورد نیاز سیستم بهداشت و سلامت – است. قیمت فروش عمدهٔ آن در سال ۲۰۱۴ در کشورهای در حال توسعه، ۵٫۲۵ دلار به ازای هر دوز است. در سال ۲۰۱۵ در ایالات متحده آمریکا قیمت هر دوز کمتر از ۲۵ دلار بود. تاریخچه. در جریان دنیاگیری ۱۹۱۸ آنفلوانزا، «پزشکان هر چه می دانستند تلاش کردند، هر چه درباره اش شنیده بودند، از روش سنتی حجامت تا تجویز اکسیژن و ساخت واکسن ها و سرم های جدید (به ویژه بیشتر علیه آنچه امروزه به نام هموفیلوس آنفلوانزا شناخته می شود و در گذشته تصور می گردید که عامل بروز آنفلوانزا است و همچنین علیه چندین نوع نوموکوکسی را آزمودند. اما تنها یک روش، یعنی تزریق خون کسانی که از بیماری آنفلوآنزا جان سالم به در برده بودند به مبتلایان اخیرِ بیماری مؤثر بود». در سال ۱۹۳۱، امکان رشد ویروس، در جنین موجود در تخم مرغ توسط ارنست ویلیام گودپاسچر و همکارانش در دانشگا
ه وندربیلت گزارش شد. چند دانشمند دیگر نظیر توماس فرانسیس، جوناس سالک، ویلسون اسمیت و فرانک مک فارلن بارنت از این روش استفاده کردند تا ویروس آنفلوآنزا را در درون تخم مرغ کشت دهند و بدین سان، نخستین نمونه های تجربی واکسن آنفلوآنزا ساخته شد. در دههٔ ۴۰ میلادی، ارتش آمریکا نخستین نمونهٔ قابل تأیید واکسن آنفلوانزا با ویروس غیرفعال (کشته شده) را ساخت که در جریان جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت. از تخم مرغ همچنان برای کشت ویروس و تولید واکسن آنفلوانزا استفاده می شود، اما روش های خالص سازی ویروس و واکسن با تکنولوژی روز بهبود یافته و توانسته اند پروتئین های حساسیت زای تخم مرغ و واکنش های آلرژیک ناشی از آن را، به حداقل برسانند. در سال ۲۰۱۲، سازمان غذا و داروی آمریکا، واکسن های تولیدشده با استفاده از روش های کشت ویروس در درون سلول و همچنین دی ان ای نوترکیب را تأیید کرد. مصارف پزشکی. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها در ایالات متحده آمریکا واکسن آنفلوانزا را بهترین روش محافظت مردم علیه آنفلوانزا و جلوگیری از گسترش آن می داند. حتی اگر واکسن، حاوی ویروس رایج همان فصل نباشد، باز شدت بیماری را کاهش می دهد. حدود ۲ هفته پس ا
ز واکسیناسیون زمان لازم است تا پادتن های ایمن کننده در بدن تشکیل شوند. یک فراتحلیل در سال ۲۰۱۲ نشان داد که واکسن آنفلوانزا در ۶۷ درصد موارد مؤثر بوده است و گروه هایی که بیشترین سود را از واکسیناسیون بردند شامل، بالغین ۱۸ تا ۵۵ سالهٔ آلوده به اچ آی وی (۷۶٪)، بالغینِ تندرستِ مابین ۱۸ تا ۴۶ سال (۷۰٪) و کودکانِ سالمِ مابین ۶ تا ۲۴ ماه (۶۶٪) بودند. اثر بخشی. اثر واکسن را با دو شاخصِ «کارایی» (میزانی که خطر بیماری را در شرایط کنترل شده کاهش می دهد) و «اثربخشی» (کاهش مشاهده شده در خطر پس از تجویز واکسن) می سنجند. در مورد واکسن آنفلوآنزا، «اثربخشی» کمتر از «کارایی» است، چرا که «اثربخشی» با نرخ بیماری های شبه آنفلوانزایی سنجیده می شود که لزوماً همگی توسط «ویروس آنفلوآنزا» ایجاد نمی شوند. واکسن های آنفلوآنزا در مجموع «کارایی» زیادی دارند که توسط اندازه گیری میزان تولید پادتن در بدن مدل های حیوانی یا افراد واکسینه شده ارزیابی می شود. با این وجود، مطالعه بر روی «اثربخشی» واکسن آنفلوانزا در دنیای واقعی، به این دلایل دشوار است: واکسن تولیدی ممکن است حاوی ویروس شایع شده نباشد؛ شیوع ویروس هر سال به شدت متفاوت است؛ و بیماری آ
نفلوانزا اغلب با بیماری های شبه آنفلوانزایی اشتباه گرفته می شود. با این حال، در بیشتر مواقع، (۱۶ سال از ۱۹ سال، پیش از ۲۰۰۷ میلادی) سویه های به کار رفته در واکسن تولیدی، مطابقت خوبی با ویروس های شیوع یافته در همان فصل داشته است و حتی واکسن های غیرمنطبق نیز می توانند تا حد زیادی مصونیت متقاطع ایجاد می کند. ویروس آنفلوانزا با استفاده از پدیدهٔ «رانش جزئی آنتی ژنی» به سرعت تغییر شکل می دهد که طی آن جهش مختصری در ژن های ویروس رخ داده و آنرا تبدیل به یک سویه جدید ویروسی می کند. در صورتی که واکسیناسیون به طور مرتب و سالیانه انجام شود، مصونیت متداوم سال-به-سال علیه آنفلوآنزا ایجاد می شود. با این حال برخی شواهد حاکی از آن است که واکسیناسیون های مکرر ممکن است «اثربخشی» برای برخی زیرگروه های ویروس آنفلوانزا را کاهش دهد. این موضوع هیچ اثری بر روی توصیه های فعلی واکسیناسیون آنفلوآنزا ندارد، اما ممکن است سیاست های واکسیناسیون را در سال های آتی تغییر دهد. در سال ۲۰۱۹ میلادی، مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها همچنان توصیه می کند که واکسیناسیون سالیانه انجام شود؛ چرا که بیشتر پژوهش ها، «اثربخشی» واکسیناسیون سالیانه را تأیید کرد
ه اند. نقد. تام جفرسون که سرپرست تیم بررسی کننده واکسن آنفلوانزا برای بنیاد همیاری کاکرین بود، شواهد بالینی موجود دربارهٔ این واکسن را «مزخرف» توصیف نموده و در نتیجه واکسن را غیرمؤثر می داند. او درخواست کرده که کارآزمایی بالینی تصادفی سازی شده شاهددار با پلاسیبو در این مورد انجام شود که البته انجامش در حوزهٔ پزشکی غیراخلاقی محسوب می شود. نظرات او دربارهٔ بی اثر بودن واکسن توسط موسسه های بهداشت و سلامت همچون مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها و مؤسسه ملی سلامت و چهره های شاخص در این حوزه همچون آنتونی اس. فائوچی رد شده است. مایکل اوسترهولم که سرپرست تیم بررسی کنندهٔ واکسن آنفلوانزا برای «مرکز پژوهش و سیاست گذاری برای بیماری های عفونی» در سال ۲۰۱۲ بود، واکسن زدن را توصیه می کند، اما از نحوهٔ تبلیغات انجام شده برای آن گله مند است و می گوید «ما دربارهٔ این واکسن گزافه پردازی و بیش تبلیغ انجام داده ایم… آنقدرها هم که تبلیغ می شود، مصونیت نمی دهد. تماماً یک بازار فروش است: همه اش روابط عمومی است». کودکان. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها توصیه نموده تمامی کودکان بجز شیرخواران زیر ۶ ماه باید واکسن فصلی آنفلوانزا را دریافت
دارند. کارزارهای عمومی واکسیناسیون معمولاً تأکید خاصی بر روی گروه هایی از جامعه دارند که در صورت ابتلا به آنفلوآنزا، در معرض عواقب خطرناک و شدید آن هستند. این گروه ها شامل بانوان باردار، کودکان زیر ۵۹ ماه، سالمندان و مبتلایان به بیماری های مزمن یا کمبود ایمنی و همچنین کارکنان مراکز بهداشت و درمان هستند. از آنجایی که میزان مرگ و میر در میان شیرخوارانی که آنفلوانزا می گیرند، زیاد است سازمان جهانی بهداشت و مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها توصیه می کنند که مراقبت کنندگان از نوزاد و اهالی خانه ای که نوزاد دارند، واکسن بزنند تا آنفلوانزا را به شیرخوار منتقل نکنند. در کودکان، به نظر می رسد که واکسن خطر بیماری آنفلوانزا و بیماری شبه آنفلوانزایی را کاهش می دهد. داده های موجود در این زمینه در کودکان زیر ۲ سال اندک است. در فصل آنفلوانزای ۲۰۱۸–۲۰۱۷، رئیس مرکز کنترل و پیشگیری بیماری در ایالات متحده آمریکا اظهار داشت که ۸۵ درصد از کودکان متوفی «احتمالاً واکسینه نشده بودند». در ایالات متحده، در تاریخ ژانویه ۲۰۱۹، مرکز کنترل و پیشگیری بیماری توصیه نموده است که کودکان ۶ تا ۳۵ ماه را می توان با دوزهای ۰٫۲۵ میلی لیتری یا ۰٫۵ میلی
لیتری از واکسن چهارگانهٔ فلوزون واکسینه کرد. تجویز هر یک از این دو دوزِ فلوزون، تفاوت چندانی در این گروه سنی ندارد. تمامی کودکان ۳۶ ماه و بالاتر، باید ۰٫۵ میلی لیتر واکسن چهارگانهٔ فلوزون دریافت دارند. چهارگانهٔ آفلوریا برای تجویز به شیرخواران بالای ۶ ماه مجوز دارد (اکتبر ۲۰۱۸). کودکان ۶ تا ۳۵ ماه باید ۰٫۲۵ میلی لیتر آفلوریا دریافت کنند. کودکان ۳۶ ماه و بالاتر نیز باید دوز ۰٫۵ میلی لیتری آفلوریا را دریافت دارند. بالغین. ۱۶٪ افراد واکسینه نشده دچار علائم مشابه آنفلوانزا می شوند که این میزان در افراد واکسینه شده، ۱۰٪ است. واکسن زدن، میزان بیماری آنفلوآنزا اثبات شده را از ۲٫۴٪ به ۱٫۱٪ می رساند، اما تأثیری بر احتمال بستری بیمارستانی ندارد. بررسی های بنیاد همیاری کاکرین در بالغین شاغل، نشان داد که با زدن واکسن، علائم آنفلوانزا و همچنین تعداد روزهای غیبت از کار، هر دو کاهش متوسطی پیدا می کنند؛ اما اثری بر انتقال بیماری و و عوارض ناشی از آن نداشت. در بزرگسالان سالم، این واکسن مصونیت متوسطی علیه آنفلوانزا ایجاد می کند؛ گرچه در برخی فصل ها، میزان این مصونیت دهی اندک است یا اصلاً وجود ندارد. نتایج یک بررسی در سال ۲۰۰۶
بر روی کارکنان مراکز بهداشتی و درمانی، سودمندی کلی و خالص را نشان داد. از ۱۸ پژوهشی که در این مطالعه مورد بازنگری قرار گرفتند، فقط دو پژوهش میزان مرگ ومیر را نسبت به میزان واکسینه شدن کارکنان بررسی کرده بود و هر دوی آنها دریافتند که واکسینه کردن کارکنان بهداشتی-درمانی، با کاهش مرگ ومیر بیماران مبتلا مرتبط است. مطالعهٔ دیگری در سال ۲۰۱۴ نشان داد که شواهد متوسطی مبنی بر اثر مثبت واکسینه کردن کارکنان بهداشتی بر روی بیماران موجود است. این شواهد بر پایهٔ کاهش در میزان مرگ ومیر در اثر تمامی عوامل، در بیماران مبتلا به آنفلوآنزایی بود که ارائه دهندگان خدمات مراقبتی شان واکسینه شده بودند؛ در مقایسه با گروه مشابهی از بیماران که ارائه دهندگان مراقبت، واکسینه نشده بودند. سالمندان. شواهد موجود برای اثر واکسن در بالغین بالای ۶۵ سال نامشخص است. مرورهای سیستماتیکی که کارآزمایی های تصادفی کنترل شده و مطالعات موردشاهدی را بررسی کرده اند، شواهد باکیفیتی در این باره پیدا نکرده اند. مطالعات موردشاهدی در سالمندان اثراتی در زمینهٔ بیماری اثبات شده آنفلوانزا، سینه پهلو و مرگ را نشان داد. بهره مندی سالمندان از واکسن آنفلوانزا، که حس
اس ترین گروه جمعیتی به آنفلوانزای غیرپاندمیک هستند، از همه کمتر است. چندین دلیل برای این کاهش شدید در کارایی واکسن وجود دارد که شایع ترین آن افت عملکرد دستگاه ایمنی بدن و ضعف و سستی بدنیِ کلی در اثر افزایش سن است. در فصول غیر پاندمیک آنفلوانزا، یک فرد ۵۰ تا ۶۴ ساله در ایالات متحده آمریکا، ۱۰ برابر امکان بیشتری دارد که در مقایسه با یک فرد جوان، در اثر مسائل مربوط به بیماری آنفلواآنزا بمیرد و افراد بالای ۶۵ سال نیز ۱۰ برابر بیشتر از افراد ۵۰ تا ۶۴ سال به همین دلیل می میرند. یک واکسن دوز بالای آنفلوانزا ساخته شده که برای ایجاد پاسخ ایمنی بیشتر طراحی شده است. شواهد موجود نشان می دهد که واکسینه کردن سالمندان با این واکسن، پاسخ ایمنی بیشتری نسبت به واکسن های معمولی ایجاد می کند. سازمان غذا و داروی ایالات متحده آمریکا در نوامبر ۲۰۱۵ میلادی، نوعی واکسن آنفلوانزا به همراه یک ادجوانت (تقویت کننده) را برای استفاده در بالغین بالای ۶۵ سال تأیید کرد. این واکسن با نام «فلواَد» در آمریکا عرضه می شود و نخستین بار برای فصل آنفلوانزای ۲۰۱۷–۲۰۱۶ در دسترس بود. این واکسن حاوی مادهٔ تقویت کنندهٔ MF59 است که نوعی امولسیون روغنی بر پ
ایه آب است و از روغن اسکوآلن استخراج می شود. این واکسن نخستین واکسن آنفلوآنزای تقویت شدهٔ فصلی در ایالات متحده آمریکاست؛ اما هنوز مشخص نیست که مصرف چنین واکسن هایی در سالمندان سودمندی زیادتری داشته باشد. بر پایهٔ راه کارهای «کمیتهٔ مشورتی واکسیناسیون» (ACIP) «فلواَد» را می توان به عنوان یک روش جایگزین برای سایر انواع واکسن در سالمندان بالای ۶۵ سال به کار برد. در بسیاری از کشورها، واکسینه کردن کارکنان بهداشتی-درمانی که با سالمندان کار می کنند، توصیه شده است و هدف اینکار، کاهش شیوع بیماری آنفلوانزا در این گروه سنی حساس است. با آنکه هنوز شواهد قانع کننده ای از کارآزمایی های تصادفی کنترل شده در این مورد بدست نیامده، اما شواهد علمی تجربی و احتمالی برای آن موجود است. بارداری. واکسن آنفلوانزا نه تنها مادر و جنین را از اثرات عفونت آنفلوآنزا محافظت می دارد، بلکه احتمال یک حاملگی موفقیت آمیز و فول ترم را افزایش می دهد. واکسن آنفلوانزای غیرفعال شدهٔ سه گانه در بانوان باردارِ آلوده به اچ آی وی، محافظت کننده است. بی خطری. با آنکه زدن واکسن ممکن است با عوارضی همراه باشد، اما بیشترشان جزئی و ناچیز هستند. واکسن آنفلوانزا ممک
ن است موجب عوارض جدی نظیر واکنش های حساسیتی هم بشود، اما این مورد نادر است. از سوی دیگر، شایع ترین عوارض این واکسن، خفیف و موقتی است؛ به ویژه زمانی که آنها را با عوارض شدید خودِ بیماری آنفلوآنزا و همه گیری های سالیانه آن مقایسه کنیم. واکسن آنفلوانزا ممکن است باعث عوارضی همچون آب ریزش از بینی و گلودرد شود که گاهی تا چند روز به طول می انجامد. نشانگان گیلن باره. با آنکه ترس از بروز نشانگان گیلن باره به دنبال واکسن آنفلوانزا وجود داشته است، و مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها می گوید که بیشتر مطالعات انجام شده بر روی واکسن های جدید آنفلوانزا هیچ ارتباطی مابین این دو را نشان نداده است. عفونت با ویروس آنفلوانزا خود، خطرِ ابتلا به گیلن باره و مرگ ناشی از آن (۱ مورد از ۱۰۰۰۰ مورد) را افزایش دهد و این خطر به مراتب بالاتر از احتمال گیلن بارهٔ فرضی ناشی از واکسن است. (تخمین سال ۲۰۰۹، احتمال آنرا در حدود ۱۰ برابر بیشتر اعلام کرد). با آنکه در یک مطالعه، احتمال بروز سندرم گیلن باره، یک مورد از هر یک میلیون واکسیناسیون ارزیابی شده بود، یک پژوهش جامع دیگر در چین که ۱۰۰ میلیون واکسیناسیون را علیه همه گیری جهانی آنفلوانزای خوکی ب
ررسی کرد، تنها ۱۱ مورد نشانگان گیلن باره را در افراد واکسینه شده کشف کرد (۰٫۱ از هر یک میلیون دوز واکسن) که به مراتب کمتر از نرخ بروز طبیعی این سندرم در چین است و هیچگونه عارضه دیگری نیز مشاهده نشد. حساسیت به تخم مرغ. با آنکه بیشتر واکسن های آنفلوانزا با استفاده از روش هایی مبتنی بر تخم مرغ ساخته می شوند، اما تجویز این واکسن ها به افرادی که به تخم مرغ حساسیت دارند، همچنان توصیه می شود؛ حتی اگر حساسیت شان به تخم مرغ شدید باشد. پژوهش ها نشان داد که میزان بروز آنافیلاکسی در چنین افرادی بسیار نادر است و حدود ۱٫۳ مورد از هر یک میلیون دوز واکسن رخ می دهد. پایش علائم فرد پس از واکسیناسیون در کسانی که حساسیت شدید به تخم مرغ دارند، توصیه می شود. در یک بررسی بر روی ۸۰۰ کودک حساس به تخم مرغ که ۲۵۰ موردشان در گذشته آنافیلاکسی داشته اند، هیچگونه واکنش حساسیتی نسبت به واکسن آنفلوآنزای زندهٔ ضعیف شده نشان نداد (صفر مورد). موارد دیگر. چندین پژوهش نشان داده اند، میزان بروز حمله خواب در آنهایی که واکسن آنفلوآنزای حاوی تقویت کنندهٔ ASO3 را در جریان همه گیری جهانی آنفلوانزای خوکی دریافت کردند، بیشتر بود. در تلاش برای فهم علت آن،
دریافتند که حمله خواب یک بیماری خودایمنی است و واکسن حاوی تقویت کنندهٔ ASO3 خواص هایپوکرتین را تقلید کرده و همچون یک تحریک کننده عمل می کند. برخی واکسن های تزریقی آنفلوانزای بالغین در ایالات متحده آمریکا، حاوی تیومرسال (نوی مادهٔ نگه دارنده بر پایهٔ جیوه) است. با وجود جنجال و بحث وجدل های درگرفته توسط رسانه های همگانی، «کمیتهٔ جهانی مشورتی دربارهٔ بی خطری واکسیناسیون» سازمان جهانی بهداشت استنتاج نمود که هیچگونه شواهدی دالِ بر سمیت تیومرسال واکسن ها موجود نیست و به بهانهٔ بی خطر بودن، دلیلی به تغییر برنامه به تجویزهای تک دوزه واکسن که گران تر هستند، وجود ندارد. واکسن تزریقی در برابر اسپری بینی. واکسن آنفلوآنزا به شکل های زیر در دسترس است: واکسن سه گانه یا چهارگانه پس از تزریق به سبب تحریک پاسخ ایمنی به آنتی ژنهای موجود در واکسن حاوی ویروس کشته شده، ایمنی ایجاد می کنند (معمولاً ماهیچه ای تزریق می شود، اما حتی تزریق های زیرجلدی و درون جلدی هم ایمنی بخش هستند). اسپری بینی از طریق ایجاد عفونت در مجاری بینی، سیستم ایمنی را تحریک می کند. توصیه ها. سازمان های مختلف بهداشت و سلامت از جمله سازمان جهانی بهداشت واکسیناس
یون سالیانه آنفلوانزا را به طور رایج توصیه می کنند، به ویژه در افرادی که در معرض خطر عواقب آنفلوانزا هستند و آنهایی که با افراد در معرض خطر زندگی می کنند یا مراقب و خدمات بهداشتی-درمانی به آنان ارائه می کنند. افراد در معرض خطر عبارتند از: تجویز واکسن تزریقی و اسپری بینی در کسانی که سابقهٔ ابتلا به نشانگان گیلن باره داشته اند، قدغن است. همچنین اگر حساسیت شدید به پروتئین های تخم مرغ دارید، موضوع را با پزشک خود در میان بگذارید. سازمان جهانی بهداشت. سازمان جهانی بهداشت تجویز واکسیناسیون آنفلوانزای فصلی را برای موارد زیر توصیه می کند (۲۰۱۶): کانادا. در سال ۲۰۰۸، «کمیته ملی مشورتی ایمن سازی» (NACI) که به «آژانس سلامت عمومی کانادا» مشاوره می دهد، توصیه نمود که همهٔ افراد مابین ۲ تا ۶۴ سال واکسن سالیانهٔ آنفلوانزا را دریافت کنند، اما اولیت اصلی و اول، شیرخواران ۶ تا ۲۴ ماه و سایر ساکنان منزل آنان هستند. «کمیته ملی مشورتی ایمن سازی» واکسن آنفلوآنزا را برای موارد زیر هم توصیه می کند: اتحادیه اروپا. مرکز اروپایی کنترل و پیشگیری بیماری، واکسیناسیون را برای سالمندان، یک اولویت قلمداد می کند و اولیت بعدی را به مبتلایان به
بیماری های مزمن و همچنین کارکنان بهداشتی-درمانی می دهد. استراتژی واکسیناسیون آنفلوانزا پیش از آنی که محدود کردن گردش آنفلوانزا و ریشه کنی بیماری آنفلوانزا باشد، آن است که افراد در معرض خطر، محافظت شوند. این مسئله در تضاد با استراتژی های «ایمنی جمعی» است که برای سایر بیماری های عفونی نظیر فلج اطفال و سرخک به کار گرفته می شود. یکی از دلایل این موضوع، مشکلات مالی و لجستیکی است که برای تهیه حجم زیاد واکسن به طور سالیانه وجود دارد. ایالات متحده آمریکا. در ایالات متحده آمریکا، واکسیناسیون آنفلوانزا برای تمامی سنین بالای ۶ ماهگی توصیه می شود. حدود ۲ هفته طول می کشد که میزان کافی از پادتن ها در بدن تشکیل شود. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها توصیه می کند که واکسیناسیون پیش از خاتمهٔ ماه اکتبر انجام شود، اما با این وجود، زدنِ واکسن در ماه ژانویه یا حتی دیرتر هم خالی از فایده نیست. بنا به نظر مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها، ویروس زندهٔ ضعیف شده (LAIV4) را که به صورت اسپری بینی تجویز می شود، نباید به افراد زیر تجویز کرد: واکسیناسیون آنفلوآنزا به ویژه در افرادی که در معرض خطر زیاد عواقب آنفلوانزا هستند (به عنوان مثال، زنان
باردار و کودکان و نوجوانان ۶ ماه تا ۱۸ سال)، حائز اهمیت است. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها، واکسن زندهٔ ضعیف شده (LAIV) یا همان اسپری بینی را برای فصل آنفلوانزای ۲۰۱۷–۲۰۱۶ توصیه ننمود. علاوه بر این، مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها توصیه نمود که مراقبت کنندگان از افرادی که دچار افراد دچار نقص و کمبود ایمنی شدید هستند، بجای اسپری بینی، نوع تزریقی سه گانه یا چهارگانه را دریافت دارند. استرالیا. دولت استرالیا توصیه می کند واکسیناسیون آنفلوانزا به طور سالیانه برای تمامی سنین بالای ۶ ماه انجام شود. در استرالیا از واکسن غیرفعال (کشته شده) استفاده می شود. واکسن آنفلوانزا برای افراد زیر مجانی است:
جیلیان مایکلز (زاده ۱۸ فوریه ۱۹۷۴،امریکا) مربی شخصی،بازرگان ،نویسنده و شخصیت تلویزیونی از شهر لس آنجلس است. مایکلز بیشتر برای حضور در برنامه "بزرگترین بازنده" و "از دست دادن آن با جیلیان در شبکه ان بی سی و برنامه پزشکان" شناخته شده است.جیلیان از نظر تمایلات جنسی،دوجنس گراست. مایکلز همچنین دارای دو فرزند است. پیوند به بیرون. www.jillianmichaels.com
اندازهٔ یک مرد () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی استفان بریزه است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به ونسان لندون اشاره کرد. داستان. تیری به مدت ۱۸ ماه بیکار بوده است. او شغلش را به عنوان کارگر کارخانه از دست داده است. در سن ۵۱ سالگی او شغل جدیدی را به عنوان نگهبان در یک سوپر مارکت بدست میاورد اما به زودی در یک تنگنای اخلاقی قرار می گیرد.