Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ژیرورادیوس (که به نام شعاع ژیراسیون، شعاع لارمر و شعاع سیکلوترون نیز شناخته می شود) عبارت است از شعاع حرکت دایراه ای یکذره باردار در حضور یکمیدان مغناطیسی یکنواخت. در دستگاه بین المللی یکاها (SI)، ژیرورادیوس از رابطه زیر به دست می آید. که formula_2 جرم ذره، formula_3 مؤلفه سرعت عمود برجهت میدان مغناطیسی، formula_4 بار الکتریکی ذره و formula_5 شدت میدان مغناطیسی است. بسامد زاویه ای این حرکت دایره ای با نام ژیروبسامد یا بسامد سیکلوترون شناخته می شود و می توان آن را به شکل زیر نمایش داد: در یکای رادیان/ثانیه. مورد نسبیتی. فرمول بالا برای حرکت های نسبیتی که در آن اصلاح جرم در نظر گرفته می شود، نیز صادق است. اما باید به خاطر داشت که جرم ذره، جرم نسبیتی است و نه جرم لختی آن. فرمول جیرورادیوس برای محاسبات شتاب دهنده ها و اخترفیزیک ذره ای به شکل عملی تر زیر تنظیم می شود که formula_7 سرعت نور و formula_8 یکای گیگاالکترون ولت است و formula_9 بار بنیادی است. نتیجه گیری. اگر ذره باردارد در حال حرکت باشد،نیروی لورنتزی را تجربه می کند که اندازه اش از رابطه زیر به دست می آید: که formula_11 بردار سرعت و formula_12 میدان مغنا
طیسی برداری است. توجه کنید که جهت نیرو توسط ضرب برداری سرعت و میدان مغناطیسی تعیین می شود، بنابراین نیروی لورنتز همیشه عمود بر جهت حرکت وارد می شود و سبب دوران ذره می شود. شعاع این دایره formula_13 را می توان با برابر قراردادن نیروی لورنتز بانیروی مرکزگرا به شکل زیر به دست آورد با مرتب سازی تساوی، می توان ژیرورادیوس را به شکل زیر نوشت پس جیرورادیوس، با جرم ذره و مؤلفه عمودی سرعت رابطه مستقیم دارد و با بار الکتریکی ذره و شدت میدان مغناطیسی نسبت معکوس دارد. زمانی که طول می کشد تا ذره یک دور کامل بزند،" دوره تناوب "نامیده می شود که از فرمول زیر به دست می آید. از آنجا که دوره تناوب، معکوس بسامد است، می توان گفت: و در نتیجه
یلنا سافونووا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل روسیه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به چشمان سیاه اشاره کرد. سافونووا برنده جایزه دیوید دی دوناتلو بهترین بازیگر زن در سال ۱۹۸۸ شده است.
آنخلا مولینا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "کاترینا و دخترانش"، "ماندگار"، "شراب کهنه"، "شهد پرتقال"، "بدن نئونی"، "نرون"، "درخت خون"، ""، "آغوش های گسسته"، "بارباروسا"، "میل مبهم هوس"، "نمی توانی به تنهایی خود را نجات دهی"، "دریا"، "شهر سوخته"، "سنگ ها"، "جسم زنده"، "نبرد سه پادشاه" و "باریا" اشاره کرد. مولینا برنده جایزه دیوید دی دوناتلو بهترین بازیگر زن در سال ۱۹۸۶ شده است.
مارینا کونفالونه (؛ زادهٔ ۲ ژوئن ۱۹۵۱) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "لاسیدن" و "پرستار" اشاره کرد.
قیام و محاصره مشروطه طلبان تبریز، مجموعه رویارویی های مشروطه خواهان و طرفداران محمدعلی شاه در تبریز و ایالت آذربایجان پس از شروع دوران استبداد صغیر و به توپ بستن مجلس است که به طور غیرمستقیم، به فتح تهران و خلع محمدعلی شاه انجامید. در حالی که با به توپ بستن مجلس در ۲ تیر ۱۲۸۷، مشروطه خواهان در تهران و بسیاری از شهرهای دیگر کشور، طی مدت کوتاهی شکست خوردند و دستگیر یا متواری شدند، اما در تبریز مقاومت مجاهدان مشروطه، باعث عقب نشینی نیروهای سلطنتی شد و مشروطه خواهان در دیگر نقاط کشور، انگیزه و امید بیشتری پیدا کردند. مقاومت مردم تبریز، یازده ماه (از ۲ تیر ۱۲۸۷ تا ۹ اردیبهشت ۱۲۸۸) طول کشید و عاقبت با دخالت قوای روس و متواری شدن رهبران مشروطه پایان یافت. این قیام، یکی از رویدادهای مهم و تأثیرگذار در جنبش مشروطه ایران به شمار می آید. مشروطه خواهان تبریزی که در قالب انجمن ایالتی آذربایجان و مرکز غیبی متشکل بودند، به واسطه ارتباط با گروه های سوسیال دموکرات در منطقه قفقاز، به ضرورت مسلح شدن و تعلیم نظامی مشروطه خواهان واقف شده و قبل از شروع درگیری ها تدارک رویارویی را دیده بودند. اگرچه در روزهای نخست، قوای حکومتی توانس
تند بخش عمده ای از شهر را تصرف کنند، اما مقاومت گروهی از مجاهدان به رهبری ستارخان در محله امیرخیز تبریز، باعث پیوستگی نیروی مقاومت و نهایتاً شکست نیروهای دولتی به رهبری چلبیانلو شد. این در حالی بود که مخالفان مشروطه در تبریز با تشکیل گروهی به نام انجمن اسلامیه، سعی داشتند گروه های مشروطه خواه را نزد مردم، ضد دین جلوه دهند. بدین ترتیب، مجاهدان مشروطه توانستند در مهر ۱۲۸۷ تمام تبریز را به تصرف خود درآورند و اداره شهر را در دست بگیرند. محمدعلی شاه قوای مسلحی به فرماندهی عین الدوله به تبریز فرستاد که موفق شدند تبریز را محاصره کنند. عین الدوله با این کار مانع رسیدن آذوقه و مایحتاج به مردم شهر شد، از این رو قحطی و گرسنگی به مردم و رزمندگان مشروطه خواه فشار زیادی وارد کرد. روسیه به بهانه حفاظت از جان اتباع خود در تبریز، وارد خاک ایران و با اجازه مشروطه خواهان وارد شهر شد. روس ها اگرچه در بدو ورود به مشروطه خواهان روی خوش نشان دادند، اما به مرور آنها را تحت فشار و تعقیب قرار دادند و نشان دادند که قصد خروج از تبریز را ندارند. در نتیجه، نیروهای متشکل مشروطه خواه در تبریز پراکنده یا متواری شدند و از مشارکت در فتح تهران
بازماندند. این رویداد تاریخی، به شکل های مختلفی بازتاب پیدا کرد و در آثار هنری هم انعکاس یافت. در سال ۱۳۵۱، علی حاتمی یک فیلم سینمایی با عنوان "ستارخان" ساخت. برای تجلیل از رهبران نظامی و سیاسی تبریز، مجسمه نیم تنه آنان در موزه مشروطه تبریز به نمایش درآمده است. پیش زمینه. در تبریز. آذربایجان در زمان قاجار، بعد از پایتخت مهم ترین ایالت ایران به شمار می رفت و حکومت آن از زمان فتحعلی شاه تا زمان مشروطه، به ولیعهد واگذار می شد. تبریز، مرکز ایالت آذربایجان، به این سبب «دارالسلطنه» نامیده می شد. این شهر دومین شهر پرجمعیت کشور بود که در ابتدای سده بیستم میلادی، به گزارش بری یر ۲۰۰ هزار نفر و به نوشته بارتولد ۲۴۰ هزار نفر جمعیت داشت. این تعداد در شانزده محله اصلی شهر سکونت داشتند. ترکیب ساکنان برخی از محله ها را طبقات اجتماعی کم و بیش مشخصی تشکیل می دادند؛ مثلاً محله ششگلان محل سکونت اشراف و بزرگان و محله های خیابان و نوبر تاجرنشین بودند و در قره آغاج و لیلاوا پیشه وران و صنعتگران سکونت داشتند. شتربان بزرگ ترین محله تبریز و محل سکونت افرادی با مشاغل کم درآمد بود، اگرچه چند تاجر توانگر نیز آنجا زندگی می کردند. این شهر
به لحاظ اقتصادی اهمیت زیادی داشت و با مراودات گسترده ای که با روسیه و عثمانی داشت، با بازارهای جهانی مرتبط بود. در آستانهٔ انقلاب مشروطه، ۱۵ درصد از صادرات و ۲۵ درصد از واردات کشور، از تبریز عبور می کرد. بازرگانان تبریزی به واسطه رفت و آمد به روسیه و عثمانی، با مدرنیته آشنایی پیدا کرده بودند و بعضی از آنان در زمره روشنفکران به حساب می آمدند. از این رو خواستار ساختار سیاسی مشورتی و قانون محور بودند. در تبریز، قشری از روشنفکران مشروطه خواه و ضد سلطنت مطلقه شکل گرفته بود که چند آموزگار، روحانی و بازرگان، از جمله سید حسن تقی زاده آن را رهبری می کردند. تبریز دو خط تلگراف به تهران داشت؛ یکی دولتی و دیگری متعلق به کمپانی تلگراف هند و اروپا بود؛ بنابراین همیشه خیلی سریع از تحولات پایتخت مطلع می شد. نخستین مدرسه مدرن ایران در تبریز پا گرفته بود و این شهر، پس از تهران، دومین شهری بود که در آن نشریه منتشر می شد. در آستانه انقلاب مشروطه، تعداد زیادی از ایرانیان و به خصوص اهالی آذربایجان، برای کار به منطقه قفقاز مهاجرت کرده بودند. بسیاری از آنان تحت تأثیر انقلاب ۱۹۰۵ روسیه قرار گرفتند و به اندیشه های رادیکال گرایش پیدا ک
ردند؛ بنابراین، گرایش های سوسیال دموکرات در این منطقه رواج زیادی داشت و هسته های مشروطه خواه مانند حزب اجتماعیون عامیون و انجمن ایالتی آذربایجان را تشکیل می داد. به گفته اسماعیل امیرخیزی، یکی از اعضای اولیه حزب اجتماعیون عامیون تبریز، این حزب در سال ۱۲۸۵ شمسی و تقریباً مقارن با صدور فرمان مشروطیت تشکیل شد. علی مسیو، رسول صدقیانی، محمدعلی تربیت، علی دوافروش، یوسف خزدوز و سید حسن شریف زاده از جمله بنیان گذاران شعبه تبریز بودند. آنها مجلسی خصوصی برای اداره این حزب تشکیل دادند و آن را مرکز غیبی نامیدند. این فرقه تا زمان پایان کار خود در سال ۱۲۸۸ به صورت مخفیانه فعالیت می کرد و از جزئیات فعالیت های آن اطلاعات زیادی در دسترس نیست. اما به نظر می رسد ارتباط بسیار نزدیکی با حزب سوسیال دموکرات باکو داشت. حکومت محمدعلی میرزا، ولیعهد مظفرالدین شاه، در تبریز، جابرانه و سختگیرانه بود. او جلو هرگونه اظهار نظر مخالف را می گرفت و در میان مردم جاسوس می فرستاد تا هرگونه سخن مخالف را گزارش کنند. ترس از عقوبت، در دل مردم جا گرفته بود و مردم در خانه هایشان هم در صحبت کردن ملاحظه می کردند. در عین حال، محمدعلی میرزا ظواهر اسلامی را
خیلی جدی رعایت می کرد؛ چنان که تکیه او در مراسم عاشورا برپا بود و به وفور کتاب های مذهبی و دعا چاپ می کرد. در جریان انقلاب مشروطه، محمدعلی میرزا با اقتدار حکمرانی می کرد و اجازه نمی داد رویدادهای پایتخت، منطقه آذربایجان را آشفته کند؛ تبریز در سکون سیاسی به سر می بُرد. نخستین نشانه های عمومی و علنی مشروطه خواهی در تبریز، در شهریور ۱۲۸۵ آشکار شد؛ زمانی که پایتخت نشینان در تدارک انتخاب نمایندگان خود در مجلس شورای ملی بودند، حتی نظام نامه انتخابات به تبریز فرستاده نشده بود. در این زمان، انجمن های مخفی شهر، اهالی را به بست نشینی در کنسولگری انگلستان دعوت کردند و گروه زیادی از مردم در این رویداد شرکت نمودند. شاه در مهرماه پذیرفت که در آذربایجان انتخابات برگزار کند. مشروطه خواهان تبریز، با محوریت انجمن غیبی، انجمنی را برای نظارت بر انتخابات تشکیل دادند که انجمن ایالتی آذربایجان خوانده شد. این کمیته بعد از انتخابات هم به کار خود ادامه داد. در آذر ۱۲۸۵، مظفرالدین شاه بیمار شد و محمدعلی میرزا به تهران فراخوانده شد. انجمن ایالتی از این فرصت برای ایجاد و آموزش گروهی مسلح استفاده کرد؛ گروهی که بعداً به مجاهدان مشروطه معرو
ف شدند. این گروه در دورانی که خلأ قدرتِ ناشی از تغییر حاکم آذربایجان، منطقه را با ناامنی، هرج و مرج و مشکلات اقتصادی مواجه کرده بود، با مجبور کردن احتکارکنندگان غلات به فروش کالاهای خود و نظارت بر فروشندگان مواد غذایی و جلوگیری از افزایش قیمت ها توانست از تحمیل فشار به اقشار فقیر بکاهد. داوطلبان عضویت در این گروه ها روز به روز بیشتر می شد و واعظان شهر نیز مردم را به این امر تشویق می کردند. اگرچه مجاهدان در ابتدا از کسبه و پیشه وران بودند، اما به مرور افرادی از دیگر قشرها نیز در این گروه پذیرفته شدند؛ از جمله لوطیان که عضویت در گروه مجاهدان تا حدی با ارزش های ذاتی آنان، یعنی عدالت خواهی و حمایت از ستمدیدگان هماهنگی داشت. آنها سری نترس داشتند و از درگیری اجتناب نمی کردند. با این حال، عضویت لوطیان، دشواری هایی هم داشت که بی انضباطی و سرکشی آنان در برابر قانون را شامل می شد. ستارخان، در زمره لوطیانی بود که به مجاهدان پیوست. گروهی از اهالی تبریز که در باکو به فرقه اجتماعیون پیوسته بودند و به گفته تقی زاده، به سبب پوشیدن لباس جنگی قفقازی، به «مجاهدان قفقازی» مشهور شدند نیز از گروه های مسلح مجاهدان در تبریز بودند. م
جاهدان قفقازی، به صورت مستقل به کار عضوگیری و آموزش اعضای خود مشغول بودند و رهبری مرکز غیبی را نمی پذیرفتند. از طرفی وابستگی آنها به مرکز اجتماعیون در باکو باعث شده بود تا مرکز غیبی هم به این گروه بدبین باشد. در بین گروه های مسلح تبریزی، گروه های محافظه کارتری هم بودند که تحت رهبری میرهاشم تبریزی، به طور کلی مرکز غیبی و مجاهدان قفقازی را به یک چشم و هر دو را وابسته به بیگانگان می دانستند. به مرور اختلافات بین گروه های مختلف مسلح، تشدید شد و این گروه ها رودرروی هم قرار گرفتند و حتی با یکدیگر درگیر هم شدند. در آذر و دی ماه سال ۱۲۸۶ محمدعلی شاه برای نخستین بار برای تعطیل کردن مجلس شورای ملی اقدام کرد و اگرچه از مشروطه خواهان شکست خورد و در ظاهر از مواضع خود عقب نشینی کرد، اما همچنان برای برچیدن مشروطه تدارک می دید. یکی از عرصه های پیشروی نیروهای ضدمشروطه در این زمان، آذربایجان بود. ایجاد ناامنی، تحریک اختلافات عقیدتی و محله ای و تبلیغات بر ضد مشروطه خواهان از جمله این اقدامات بود که به اختلاف بین گروه های مسلح نیز دامن می زد. یکی از درگیری های مهم در این دوران، بین مجاهدان محله خیابان به رهبری میرهاشم تبریزی و ب
اقرخان و تفنگچیان محله سرخاب در ۲۶ دی ۱۲۸۶ روی داد که دو هفته ادامه داشت و ۲۰ کشته و زخمی بر جای گذاشت. اگرچه این درگیری ها با وساطت انجمن ایالتی به پایان رسید، اما گروه های مختلف با شدت بیشتری به عضوگیری و آماده شدن برای نبردهای احتمالی آینده پرداختند. مخالفان مشروطه در ۵ اسفند ۱۲۸۶ انجمن اسلامیه را تشکیل دادند. یکی از اقدامات مهم این انجمن، تبلیغات گسترده برای بی دین جلوه دادن مشروطه خواهان بود. این تبلیغات تأثیر زیادی بر عموم داشت و دوقطبی شدن فضای سیاسی تبریز را دوچندان کرد. در تهران. در پی کشمکش های متعددی که در سال های ۱۲۸۶ و ۱۲۸۷ بین شاه و مجلس روی داده بود، در ۴ خرداد ۱۲۸۷ محمدعلی شاه از تهران به باغ شاه رفت و پنج روز بعد طی یک اعلامیه تلگرافی به کل کشور، مشروطه خواهان را سبب تزلزل ملت و حکومت ایران دانست. رسیدن خبر تحرکات شاه در تهران، باعث بروز ناآرامی در تبریز شد. انجمن ایالتی آذربایجان طرحی برای برکناری محمدعلی شاه تصویب کرد که مورد پذیرش و حمایت گروه های مشروطه خواه تبریز قرار گرفت. بعضی از مجاهدان درخواست کردند که انجمن ایالتی آنها را به یاری مشروطه خواهان تهران اعزام کند. در ۲۷ خرداد ۱۲۸۷، گروه
ی سیصد نفره از مجاهدان برای اعزام به پایتخت آماده شدند و در روستای باسمنج در نزدیکی تبریز اردو زدند و منتظر قوای کمکی شدند. فرماندهی این گروه را نقی خان رشیدالملک بر عهده داشت که متحد میرهاشم تبریزی و وفادار به شاه بود. ستارخان و باقرخان هم در این گروه بودند و هرکدام فرماندهی ۵۰ سوار را بر عهده داشتند. در ۲۹ خرداد، حسن مجتهد تبریزی اعلام کرد که مشروطه با شریعت تعارض دارد و در تلگرافی به شاه، مواضع ضدمشروطه او را ستود. مخالفان مشروطه از روز ۳۰ خرداد در انجمن اسلامیه متشکل شدند و سرکردگان بعضی از ایلات منطقه مانند شجاع نظام، ضرغام نظام، سام خان و حاجی فرامرزخان نیز با نیروهای خود به آنان پیوستند. به این ترتیب چند هزار تفنگچی مخالف مشروطه در محله شتربان آماده نبرد با مشروطه خواهان شدند. در مقابل، مشروطه خواهان نیز بر مقاومت تأکید داشتند و قوای مسلح خود را از باسمنج فراخوانی کردند. محمدعلی شاه پس از تقویت قوای نظامی، به بریگاد قزاق به فرماندهی لیاخوف مأموریت داد مقاومت مجلس را در هم بشکند. در روز دوم تیر ۱۲۸۷ مجلس به توپ بسته شد، مشروطه خواهان پس از متحمل شدن تلفات زیادی شکست خوردند و جمعیتی انبوه، مجلس شورای ملی
، دفاتر احزاب مشروطه خواه و منزل سران مشروطه را غارت کردند. در پی این پیروزی حکومت، شاه مجلس شورای ملی را منحل و در تهران حکومت نظامی اعلام کرد. لیاخوف فرماندار نظامی تهران شد و ۳۹ نفر از مشروطه خواهان به اسارت درآمدند. میرزا ابراهیم تبریزی، نماینده تبریز، از جمله کشته شدگان در این درگیری ها بود. با شنیدن اخبار تهران، نیروهای مسلح مخالف مشروطه، به سنگر مشروطه خواهان حمله کردند. اگرچه مقاومت مشروطه خواهان در تهران در عرض چند ساعت شکست خورد، در تبریز دوم تیرماه آغاز چند ماه مقاومت شد. آغاز قیام و هجوم چلبیانلو به تبریز. نخستین روزهای بعد از به توپ بستن مجلس، بنیادهای حکومت قانونی در تبریز فروریخت. بعضی از اعضای انجمن ایالتی به صف طرفداران محمدعلی شاه پیوستند و بعضی به کنسولگری های روسیه و فرانسه پناهنده یا مخفی شدند. رحیم چلبیانلو، رئیس طایفه چلبیانلو، از طرف شاه مأمور شد که به تبریز حمله کند و کنترل شهر را به دست گیرد. او در ۲ تیر ۱۲۸۷ با هزار سوار و سه عراده توپ به تبریز نزدیک شد. بسیاری از مردم تبریز که قصد درگیری و جنگ نداشتند، به مشروطه خواهان فشار آوردند که تسلیم شوند. در اثر این فشارها، باقرخان دست از مق
اومت کشید و خانه نشین شد. بر فراز بام خانه ها، پرچم سفید به نشانه تسلیم افراشته شد و تنها مقاومت باقی مانده در تبریز، در محله امیرخیز صورت می گرفت که ستارخان آن را رهبری می کرد. اما غارت، دستبرد و کشتار تفنگچی های طرفدار شاه، حتی در محله هایی که طرفدار مشروطه نبودند، نارضایتی عمومی را افزایش داد. در اواخر تیر ۱۲۸۷، ستارخان و تعدادی از سربازان او با حرکت مخفیانه به سمت ارگ تبریز و برچیدن پرچم های سفید، جرقه ای برای بازآمدن مجاهدان مشروطه به صحنه جنگ فراهم کردند. باقرخان دوباره اسلحه به دست گرفت و به اتفاق تعدادی از مجاهدان به باغ شمال، محل اقامت رحیم چلبیانلو حمله کردند و او را از شهر فراری دادند. دانشنامه جهان اسلام تاریخ فرار چلبیانلو از تبریز را ۲۴ تیر ۱۲۸۷ گزارش کرده اند. بعدها، انجمن ایالتی به پاس مجاهدت و شجاعت ستارخان و باقرخان، به آنها لقب «سردار ملی» و «سالار ملی» را اعطا کرد. مشروطه خواهان مناطقی از تبریز، عموماً محله های متوسط مانند شیخی و امیرخیز را تصرف کردند و در مقابل، حاجی میرزا کریم، امام جمعه تبریز نیز طرفداران محمدعلی شاه را متشکل نمود و با حمایت قبایل شاهسون در مناطق فقیرنشین مانند محله سرخ
اب سنگربندی کردند. روحانیان محافظه کار، برای همراه کردن توده های فقیر جامعه، آنها را نسبت به مشروطه خواهان بدبین می کردند. بدین ترتیب، محلات طبقه متوسط نشین تبریز به سنگر مشروطه خواهان و مناطق فقیرنشین آن، به سنگر مخالفان مشروطه تبدیل شد. بعد از این که مشروطه خواهان توانستند کل شهر را تصرف کنند، تحت محاصرهٔ روستاییان و شاهسون ها قرار گرفتند. صف بندی موافقان و مخالفان مشروطه. در ۱۴ مرداد ۱۲۸۷، انجمن ایالتی که در ابتدای درگیری ها تعطیل شده بود، با انتخاب نمایندگان جدید، دوباره شکل گرفت تا اداره شهر را بر عهده گیرد. مجاهدان، به فرماندهی ستارخان، به مثابه بازوی نظامی انجمن فعالیت می کردند. در ۲۶ مرداد عین الدوله، والی جدید آذربایجان که از طرف محمدعلی شاه منصوب شده بود، به تبریز رسید. محمدولی خان سپهدار تنکابنی هم با منصب ریاست کل نظام آذربایجان به او پیوست. با ورود عین الدوله، طرفین چند روزی را به مذاکره پرداختند که نتیجه ای در برنداشت. در نیمه دوم شهریور، اردوی تهران مرکب از چندهزار سواره و چهار عراده توپ به آنها ملحق شد. احمد کسروی در "تاریخ مشروطه ایران"، تعداد نیروهای ضد مشروطه را ۳۰ هزار نفر گزارش کرده است.
اما آرتور مور، خبرنگار انگلیسی، و نیز آنژنیور، افسر فرانسوی، ۶ هزار نفر برآورد کرده اند. دولت از عهده مواجب این سپاهیان برنمی آمد و به آنها اجازه غارت شهر داده شده بود. سواران قره داغی و عشایر یورتچی شاهسون نیز در اردوی محاصره کنندگان تبریز قرار داشتند. تعداد مجاهدان هم در منابع مختلف از ۲ تا ۱۰ هزار نفر گزارش شده است. رهبری مجاهدان تبریز را ستارخان بر عهده داشت. اما این مقام را هیچ شخص یا سازمانی به او نسپرده بود؛ بلکه کاریزما و رفتار شجاعانه، او را در چنین موقعیتی قرار داد که مجاهدان از او پیروی کنند. او در همه درگیری های اصلی تبریز حضور داشت و در همه، پیشتاز بود و جان خود را به خطر می انداخت. او همچنین نقش مهمی در تصمیم گیری سیاسی داشت. در این زمینه، اسماعیل امیرخیزی و ثقةالاسلام تبریزی به او مشاوره می دادند. دیگر فرماندهانی که در کنار ستارخان، هدایت نیروهای مجاهد را بر عهده داشتند، عبارت بودند از باقرخان، حسین خان باغبان، حاجی خان، محمدصادق خان و یارمحمد خان. در همین دوران، گروهی از بازرگانان مشروطه خواه تبریزی در استانبول، انجمنی تشکیل دادند با نام «انجمن سعادت» که اخبار آذربایجان را به گوش روحانیان نجف
و سایر نقاط دنیا می رساند و در جمع آوری کمک های مالی برای پشتیبانی مالی از مشروطه خواهان نقش مؤثری ایفا می کرد. در شهریور ۱۲۸۷، قوای مرتضی قلی اقبال السلطنه برای مقابله با مشروطه خواهان از ماکو راهی تبریز شد. فرماندهی نیروها را عزت الله ماکویی، خواهرزاده اقبال السلطنه بر عهده داشت. در ۱۸ شهریور، نبرد سنگینی بین این نیروها و مجاهدان روستاهای سهلان و خواجه دیزه درگرفت که به قتل و غارت روستاییان و اعدام چهار تن از ریش سفیدان روستا با توپ انجامید. حزب سوسیال دموکرات روسیه، که به تازگی در مبارزات خود در روسیه شکست خورده بود، در حمایت از مقاومت تبریز بیانیه ای صادر کرد و از اعضای خود خواست اگر تجربه نظامی یا تسلیحاتی دارند، با اسلحه و مهمات به گروه های مجاهد تبریز بپیوندند؛ بنابراین داوطلبانی از قفقاز نیز برای مبارزه به تبریز آمدند که عبارت بودند از ایرانیان مهاجر، سوسیال دموکرات های گرجی، مسلمانان قفقازی و ارمنی های هوادار حزب داشناک، که به تدریج در مرداد و شهریور ۱۲۸۷ (اوت ۱۹۰۸) وارد خاک ایران شدند. ادوارد براون تعداد این مبارزان را یکصد تن گزارش کرد. اما وزارت خارجه روسیه در مهر ۱۲۸۷ اعلام کرد که ۳۰۰ تا ۵۰۰ مجاه
د قفقازی در تبریز حضور دارند. آفاری شمار این عده را ۵۰۰ تا ۸۰۰ نفر برآورد کرده است. ورود مجاهدان قفقازی به تبریز، مجاهدان تبریزی را تحت تأثیر قرار داد و فضا را رادیکال تر کرد. آنها یونیفرم های شیکی می پوشیدند و چون تجربه سیاسی بیشتری داشتند، در مورد آرمان های انقلابی خود آزادانه سخن می گفتند و برای انجام کارهای انقلابی همیشه پیشقدم می شدند. رفتارهای آزادانه این گروه سبب شد که روحانیان محافظه کار با آنها مخالفت کنند و آنها را ملحد خطاب کنند. حضور مجاهدان داوطلب قفقازی، به خصوص گرجی ها از چند جهت اهمیت دارد؛ اول این که آنان مبارزانی ورزیده بودند و در زمان های حساس به عنوان نیروی ضربت وارد صحنه نبرد می شدند. دوم این که آنان فنون رزم نوین را به مجاهدان می آموختند. سوم این که به واسطه تجربه آنان در نبردهای خیابانی روسیه، استفاده از بمب های دستی به عنوان سلاحی مؤثر و کارامد متداول شد و چهارم این که آمدنِ آنها به تبریزی که محاصره شده بود، روحیه مردم و مجاهدان را افزایش می داد. در ابتدای دوران مقاومت، مشروطه خواهان نظام و سازماندهی منظمی نداشتند. اما آرام آرام معلوم شد که جنگ برای مدت نامعلومی ادامه خواهد داشت؛ بنابر
این کمیته ای با عنوان «کمیسیون عسکری» تشکیل شد که در حکم ستاد مرکزی جنگ بود و ستارخان و باقرخان بر آن نظارت داشتند. این کمیسیون، مجاهدان را در دسته های ۲۵ نفری سازماندهی کرد که هر دسته مسئول محافظت از سنگر مشخصی بود. سردسته را اعضای دسته برمی گزیدند. همچنین برای نظارت بر مخارج جنگ، کمیته ای با نام «کمیسیون اعانه» تشکیل شد که نمایندگان محله های مشروطه خواه و دوازده بازرگان عضو آن بودند و سرکرده های مجاهدان، هزینه های نیروهای خود را از این کمیسیون دریافت و بین آنها توزیع می کردند. دستمزد روزانه مجاهدان عادی، روزانه یک قران بود و در محله های امیرخیز و خیابان، نانوایی هایی هم برای آنها در نظر گرفته شده بود. این مقدار، دستمزدی حداقلی و برابر با دستمزدی بود که یک کارگر غیرماهر در آن روزگار دریافت می کرد. سلاح مجاهدان، از راه های مختلفی تأمین می شد؛ در ابتدا اسلحه های به غنیمت گرفته شده از حمله به ارگ تبریز بین داوطلبان توزیع شد. این اسلحه ها بُرد کمی داشتند و کارآمدی لازم را نداشتند. مجاهدان قفقازی هم اسلحه های مورد نیازشان را با خود آوردند. به مرور شبکه تجاری منظمی تشکیل شد که از باکو و تفلیس، اسلحه مورد نیاز را ب
ه تبریز برساند. به این ترتیب محور تبریز–جلفا به معبری حیاتی برای تبریز تبدیل شد که مجاهدان سعی داشتند آن را باز نگه دارند، اما طرفداران شاه در تلاش برای نابودی آن بودند. به کمک گرجی ها، یک کارگاه تولید بمب دستی هم در تبریز شروع به کار کرد. تصرف کامل تبریز توسط مشروطه خواهان. در مهر ۱۲۸۸، در حالی که برخی از محله های تبریز در اختیار مشروطه خواهان و برخی در اختیار نیروهای دولتی محمدعلی شاه بود، ستارخان تصمیم گرفت طی یک سلسله عملیات، کل شهر تبریز را تصرف کند. نیروهای مجاهد در روز ۱۸ مهر محله های ششگلان و باغمیشه را گرفتند و برای تصرف محله دوچی عزیمت کردند. سپس در روز ۱۹ مهر محله های شتربان و سرخاب را به تصرف درآوردند. عین الدوله به باسمنج عقب نشینی کرد و کل شهر تبریز به دست مشروطه خواهان افتاد. این حرکت تهاجمی، متحدان نیروهای دولتی را تا حدی پراکنده کرد؛ چنان که گردانندگان انجمن اسلامیه شهر را ترک کردند، شجاع نظام به مرند بازگشت و سپهدار تنکابنی راهی تنکابن شد. یکی از علت هایی که مشروطه خواهان را واداشت چنین حمله گسترده ای را تدارک ببینند، خالی شدن انبارهای شهر از آذوقه بود. اما با این پیروزی، مجالی برای ورود آذو
قه به شهر فراهم شد و از روستاهای اطراف و شهرهای دیگر غله گردآوری شد. محمدباقر ویجویه ای، از تاجران تبریز در کتاب "تاریخ انقلاب آذربایجان و بلوای تبریز" گزارش کرده است که نان در تبریز آن چنان ارزان شد که در بیست سال قبل از آن سابقه نداشت. با تصرف کامل تبریز، موقتاً فضای آرامی فراهم شد که انجمن ایالتی توانست امور جاری شهر را به وضع سابق برگرداند، مدرسه ها را باز کند و به ترمیم خرابی های جنگ بپردازد. انجمن ایالتی کمیته ای سه نفره مرکب از اجلال الملک، ستارخان و باقرخان را مأمور اداره شهر کرد. راتیسلا، سرکنسول بریتانیا در تبریز گزارش کرده است که شهر را مجاهدان اداره می کردند و اجلال الملک عملاً قدرتی نداشت. گام بعدی در اداره تبریز، گشودن مسیر تبریز–جلفا و در راس آن، شهر مرند بود. گشایش این مسیر، می توانست مشکل تأمین آذوقه تبریز را حل کند و زمینه دسترسی به مهمات و ارتباط با مشروطه خواهان در قفقاز را فراهم کند. حاکم مرند، شجاع نظام، از مخالفان جدی و پرقدرت مشروطه بود و به همین دلیل، مشروطه خواهان در اندیشه از میان برداشتن او بودند. به همین جهت حیدرخان عمواوغلی با به دست آوردن مُهر یکی از دوستان او، بمبی را در بسته ا
ی جاسازی کرد و پس از مهر و موم به جانب شجاع نظام فرستاد. با باز کردن بسته، بمب منفجر و شجاع نظام کشته شد. به این ترتیب، علاوه بر مرند، راه فتح شهرهای مهم آذربایجان مانند مراغه و خوی نیز باز شد. محاصره و قحطی. در دی ۱۲۸۷، صمد شجاع الدوله، سردسته سلطنت طلب قراداغ، مراغه را تصرف کرد و به سمت تبریز راند. او با شکست دادن مشروطه خواهان در خانیان، سردرود را تحت کنترل درآورد. از سوی دیگر با رسیدن ۴۰۰ قزاق تازه نفس، ۶ عراده توپ و فوج های ایلی منظم، اردوی عین الدوله جان تازه ای گرفت. از ۲۶ دی، این نیروها پیرامون شهر را گرفتند و اگرچه یورششان به شهر ناکام ماند، اما توانستند آن را به محاصره درآوردند. به این ترتیب دور جدیدی از نبردها، که از نبردهای پیشین شدت بیشتری داشت، شروع شد. محاصره در تاریخ ۱۵ بهمن ۱۲۸۷ کامل شد و تمام راه های ورودی و خروجی شهر به کنترل کامل نیروهای دولتی درآمد. در مقابل، سیدحسن تقی زاده که به تازگی از انگلستان به تبریز آمده بود و از منش گروه هایی از مجاهدان در رفتار با مردم انتقاد داشت، گروه جدیدی با عنوان «گارد ملی» تشکیل داد و توانست گروه هایی از مجاهدان را به عضویت آن درآورد. فرماندهی گارد را رضا
تربیت بر عهده داشت و اسماعیل یکانی به سازماندهی و تجهیز آن کمک می کرد. همچنین هوارد باسکرویل، آموزگار مدرسه آمریکایی تبریز، گروه مسلحی از فرزندان بازرگانان تشکیل داد که به فوج نجات مشهور شد. مجاهدان بارها تلاش کردند که راه را باز کنند اما موفق نشدند. ستارخان یک بار برای باز کردن مسیر جلفا اقدام کرد، اما خیلی زود نیروهای چلبیانلو از راه رسیدند و او را ناکام گذاشتند. با وجود همه تلاش ها از جمله جیره بندی نان، باز هم آثار محاصره از بهمن و اسفند هویدا شد؛ کالاها نایاب شدند و تجارت از رونق افتاد. ذخیره مواد غذایی ته کشید و مردم برای رفع گرسنگی به خوردن علف روی آوردند. با این حال شماری از مردم در اثر گرسنگی می مردند. ضرب المثل ترکی «"یونجا یئییب مشروطه آلمیشیق»" از این دوران باقی مانده است. تبریزی ها به مرور از جنگی که مصائبش را تحمل می کردند اما از نتیجه اش مطمئن نبودند خسته می شدند. زنان فقیر اجتماعاتی تشکیل می دادند و ستارخان و باقرخان را علناً در معابر نفرین می کردند. بیم آن می رفت که فرودستان شورش کنند و به خانه توانگران یا کنسولگری ها حمله ببرند. مشروطه خواهان تسلیم نمی شدند و شرایطشان برای ترک مقاومت، برقرار