Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ام گه ۱۷ بر روی موتور استفاده می کرد. هائی ۵۱آ در بخش دم، بال ها، ارابه فرود و رادیاتور با مدل پیشین خود مقداری تفاوت داشت. ارابه های فرود این هواگرد ثابت و اتاقک خلبان زیر بال بالایی و سر باز بود. اندازه بال های آن متفاوت و بال بالایی اندکی جلوتر از بال پایینی بود. هائی ۵۱ جهت جایگزینی آرادو آر ۶۵ طراحی شد اما به صورت همزمان با آرادو آر ۶۸ مورد استفاده قرار گرفت. نسخه اولیه هائی ۵۱ بلافاصله پس از ورود به خدمت و با توجه به ضعف عیان عملکرد در مقابل آر ۶۸ منسوخ به حساب می آمد؛ از این رو تنها ۱۵۰ فروند از آن تولید شد. مدل هائی ۵۱ب با سازه تقویت شده ماه ژانویه سال ۱۹۳۶ وارد خط تولید شد. ابتدا ۱۲ فروند از نسخه پیش تولید هائی ۵۱ب-۰ و متعاقباً ۱۲ فروند از نسخه به صورت کلی مشابهِ هائی ۵۱ب-۱ آماده شد. به یک هواگرد هائی ۵۱ب-۱ ارابه فرود شناور متصل گشت تا پیش درآمد ۳۸ فروند از مدل هائی ۵۱ب-۲ از گونه جنگنده آب نشین با شناور آلومینیومی برای استفاده "کریگس مارینه"، باشد. در مدل هائی ۵۱ب جهت استحکام بیشتر از دو سیم برای تقویت ارابه فرود استفاده و یک مخزن سوخت ۵۰ لیتری رهاشونده نیز در زیر بدنه تعبیه شد. در مجموع ۴۵۰ فروند از
این مد۴تولید گردید. مدل هائی ۵۱سی-۱ به عنوان واپسین نسخه عمده، عموماً برای صادرات در نظر گرفته شد. متعاقباً تعداد اندکی از هواگردهای مدل هائی ۵۱سی-۲ با تجهیزات بی سیم بهتر به "لوفت وافه" تحویل شد. بدین شکل مجموعاً ۷۰۰ فروند از هواگرد هائی ۵۱ تولید شد. تاریخچه عملیاتی. هائی ۵۱ پس از تشکیل رسمی "لوفت وافه" در ماه آوریل سال ۱۹۳۵ به نخستین جنگنده این نیرو بدل گشت. نخستین جناح جنگنده "لوفت وافه"، جناح ۱۳۲ شکاری "ریشتهوفن" ماه آوریل سال ۱۹۳۵ به تعدادی از هواگردهای هائی ۵۱ مجهز شد. این هواگرد بعداً به دو جناح ۱۳۱ و ۱۳۴ شکاری نیز تعلق گرفت. ماه اوت سال ۱۹۳۶ شش فروند هائی ۵۱ به درخواست ژنرال فرانکو از آدولف هیتلر، برای حضور در جنگ داخلی اسپانیا در جانب سلطنت طلبان به همراه شش خلبان آلمانی جهت آموزش، به این کشور اعزام گردید. مجموعاً ۷۹ فروند از مدل هائی ۵۱سی-۱ به اسپانیا فرستاده شد که ۵۱ فروند از آن مورد استفاده نیروهای ملی گرا و لژیون کوندور قرار گرفت. در ابتدا این جنگنده در مقابل هواگردهای دوباله قدیمی تر جمهوری خواهان به موفقیت هایی دست یافت. این دوره برتری کوتاه مدت با ورود هواگردهای نوین تر شوروی از جمله پولیکارپ
وف آی-۱۵ و آی-۱۶ به میدان های نبرد به پایان رسید. با توجه به ظرفیت آتش بیشتر و سرعت بسیار بالاتر هواگردهای جدید دشمن، هائی ۵۱ دیگر نمی توانست از نیروهای خودی محافظت کند. به همین جهت کاربرد این هواگرد به عملیات های شبانه تغییر کرد. با توجه به ناتوانی در مقابله با بمب افکن های سریع تر دشمن، هائی ۵۱ از خدمت به عنوان جنگنده کنار نهاده شد و تنها به صورت هواگرد تهاجمی مورد استفاده قرار گرفت. در این نقش حداکثر ۶ بمب ۱۰ کیلوگرمی به زیر بدنه آن نصب می شد. با وجود شکست در وظایف خود به عنوان جنگنده، هائی ۵۱ به صورت هواگرد تهاجمی موفق ظاهر شد و متخصصان "لوفت وافه" را در طراحی عملیات های پشتیبانی هوایی نزدیک که در جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد، یاری فراوان کرد. بسیاری از خلبنان تک خال برتر آینده "لوفت وافه" در جنگ جهانی دوم، مهارت پروازی خود را سوار بر هواگرد جنگنده هائی ۵۱ در اسپانیا کسب کردند. مجموعاً ۴۶ فروند هائی ۵۱ توانستند تا پایان جنگ داخلی اسپانیا سالم بمانند و با الحاق ۱۵ فروند دیگر تا سال ۱۹۵۲ در نیروی هوایی اسپانیا خدمت کنند. هائی ۵۱ تنها تا سال ۱۹۳۸ در خط مقدم "لوفت وافه" خدمت کرد. پس از آن تنها به عنوان هواگر
د آموزشی مورد استفاده قرار گرفت که در بیشتر طول جنگ در این نقش کاربرد داشت. با عدم موفقیت نسبی این هواگرد، آلمان مجبور شد پیش از آن که باید جنگنده مسرشمیت ب اف ۱۰۹ را وارد خدمت کند. مشخصات فنی. "هائی ۵۱ب-۱":
هاینکل هائی ۱۱۲ یک هواگرد جنگنده تک باله تک موتوره ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که میانه دهه ۱۹۳۰ طراحی شد. طراحی. هاینکل هائی ۱۱۲ در رقابت با مسرشمیت ب اف ۱۰۹، برای نخستین جنگنده تک باله "لوفت وافه" طراحی شد. به هر صورت ب اف ۱۰۹ پیروز این رقابت بود اما عملکرد هائی ۱۱۲ نیز مورد توجه وزارت هوانوردی رایش قرار گرفت تا سفارش فروند از مدل پیش تولید ب-۲ صادر شود. دوازده هواگرد به امپراتوری ژاپن صادر شد. "لوفت وافه" از دوازده فروند هائی ۱۱۲ در جریان بحران سودتنلند در سال ۱۹۳۸، در قالب گروه ۳ جناح ۱۳۲ شکاری استفاده کرد. هفده فروند اواخر جنگ داخلی اسپانیا در خدمت نیروهای ملی گرا بودند. با وجود عملکرد مناسب، هائی ۱۱۲ دیگر هیچ خدمت عملیاتی در "لوفت وافه" نداشت. بیست وچهار فروند سال ۱۹۳۹ به نیروی هوایی رومانی و چهار هواگرد، از جمله یک پیش نمونه ارتقا یافته، به مجارستان تحویل شد. از آن ها برای مدت کوتاهی در جنگ با شوروی تا سال ۱۹۴۲ استفاده گردید. مشخصات فنی. "هائی ۱۱۲":
هاینکل ۱۱۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی آلمان نازی بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل هائی ۱۰۰ یک هواگرد جنگنده تک باله تک موتوره دوره پیش از جنگ جهانی دوم ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود. این هواگرد یکی از سریعترین جنگنده ها در زمان خود بود؛ با این حال، با وجود استفاده تبلیغاتی، وارد خط تولید عمده و خدمت در "لوفت وافه" نشد. طراحی و استفاده. پس از آن که "لوفت وافه" مسرشمیت ب اف ۱۰۹ را بر هاینکل هائی ۱۱۲ ترجیح داد، گروه ارنست هاینکل هاینکل هائی ۱۰۰ را به عنوان جانشین بالقوه ب اف ۱۰۹، به صورت یک جنگنده پرسرعت طراحی کرد. این هواگرد به گونه ای مهندسی شد که با حداقل تعداد قطعات و دشواری ساخت، به سهولت تولید شود. پیش نمونه هائی ۱۰۰آ (a) روز ۲۲ ژانویه سال ۱۹۳۸ برای نخستین بار به پرواز درآمد. نیرو محرکه را یک موتور دایملر-بنتس دی ب ۶۰۱ با سامانه ویژه خنک سازی آبی تحت فشار، تأمین می کرد. پیش نمونه دوم با موتور دی ب ۶۰۱اِم با خلبانی ارنتست اودت روز ۶ ژوئن سال ۱۹۳۸ رکورد هواگرد زمین پایه برای طی مسافت ۱۰۰ کیلومتری در گردش بسته را شکست. هواگرد رسماً هائی ۱۱۲او خوانده شد تا موجب افزایش شهرت هائی ۱۱۲ب که به امپراتوری ژاپن و اسپانیا فروخته شده بود، شود. پیش نمونه سوم که برای شکستن رکورد جهانی سرعت مطلق
ساخته شد، طول بال کمتر، آسمانه هوا لغزتر و موتور تقویت شده دی ب ۶۰۱ داشت. به هر حال ماه سپتامبر سقوط کرد و با پیش نمونه هشتم جایگزین شد. هانس دیترله توانست روز ۳۰ مارس سال ۱۹۳۹ در ارانینبورگ با این هواگرد رکورد سرعت را به ۷۴۶٫۶۱ کیلومتر بر ساعت برساند. پیش نمونه های چهارم و پنجم هائی ۱۰۰ب (B) نام گرفتند. پبش نمونه های ششم، هفتم و نهم با استاندارهای مدل هائی ۱۰۰سی تکمیل شدند. سومین هواگرد از این نوع نخستین نمونه مسلح بود که دو توپ خودکار ۲۰ میلی متری ام گه اف اف و چهار مسلسل ۷٫۹۲ میلی متری ام گه ۱۷ داشت. نقایص هدایت پذیری در پروازهای آزمایشی مرکز رشلین عیان شد تا مدل هائی ۱۰۰ده برای رفع آن پدید آید. در این مدل سطوح هدایت دُم بزرگ تر بود و یک رادیاتور سنتی نیمه جمع شونده در کف بدنه به جای سامانه سر بسته پیشین، داشت. این هواگرد به یک توپ خودکار ام گه اف اف در دماغه و دو مسلسل ام گه ۱۷ در بال ها مسلح بود. مجموعاً ۱۵ فروند از مدل هائی ۱۰۰ده تولید شد که شامل سه نمونه پیش تولید هائی ۱۰۰ده-۰ و دوازده هواگرد تولیدی هائی ۱۰۰ده-۱ می شد. موتور دی ب ۶۰۱ برای تولید ب اف ۱۰۹ در نظر گرفته شد و هائی ۱۰۰ به خدمت در "لوفت وافه"
پذیرفته نشد. در عوض مجوز ارائه آن برای تولید تحت لیسانس صادر گشت. ماه اکتبر سال ۱۹۳۹ گروه هایی از شوروی و ژاپن از مارینیه دیدار کردند. سه فروند هائی ۱۰۰ده-۰ و سه فروند هائی ۱۰۰ده-۱ به ترتیب به ژاپن و شوروی فروخته شد. تولید خارجی در ژاپن، شوروی و مجارستان محقق نشد. دستگاه تبلیغاتی رایش سوم از ظرفیت آن رسانه ای آن استفاده کرد. دوازده فروند هائی ۱۰۰دی-۱ تولید شده به اشکال مختلف رنگ آمیزی و بهار سال ۱۹۴۰ با نشان یگان های مختلف در صفوف جنگنده ها از آن ها عکس برداری شد تا با عنوان هائی ۱۱۳، به صورت گسترده در خدمت "لوفت وافه" به تصویر کشیده شود. اوایل جنگ جهانی دوم از ۹ فروند از آن ها در دفاع از آسمان کارخانه هاینکل در روستوک استفاده شد؛ البته این هواگردها هیچ درگیری تجربه نکردند. مشخصات فنی. "هائی ۱۰۰ده-۱":
هاینکل هائی ۲۱۹ "اوهو" (شاه بوف) یک جنگنده شبانه دو موتوره ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که در جنگ جهانی دوم در "لوفت وافه" خدمت کرد. هائی ۲۱۹ نخستین هواگرد نظامی عملیاتی جهان مجهز به صندلی پران بود. طراحی و استفاده. هاینکل هائی ۲۱۹ بنا به درخواست نیروی دفاع شبانه برای یک هواگرد دو موتوره اختصاصی به عنوان جنگنده شبانه طراحی شد. با توجه بی علاقگی وزارت هوانوردی رایش به آن، پیش نمونه ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ به پرواز درآمد. تا ماه آوریل سال ۱۹۴۳ سفارش ۳۰۰ فروند صادر شد. نیروی دفاع شبانه خواهان دریافت ۲٬۰۰۰ فروند بود؛ با این حال تنها ۲۹۴ فروند تا پایان جنگ جهانی دوم تحویل گردید. هائی ۲۱۹ نخستین جنگنده جهان مجهز به صندلی پران بود. هائی ۲۱۹ تسلیحاتی قدرتمندی شامل ۶ توپ خودکار ۳۰ میلی متری و ۲ توپ خودکار ۲۰ میلی متری داشت. این هواگرد همچنین مجهز به آخرین نمونه از رادار بود. اگر به اندازه کافی از آن تولید می شد امکان داشت دفاع از رایش در مقابل بمب افکن های نیروی هوایی بریتانیا بسیار موثرتر باشد. به هر صورت هائی ۲۱۹ خود در آغاز فرایند توسعه دچار برخی مشکلات فنی بود. مشخصات فنی. "هائی ۲۱۹":
هاینکل هائی ۱۶۲ یک هواگرد جنگنده تک موتوره جت شرکت هاینکل در آلمان بود که اواخر جنگ جهانی دوم در "لوفت وافه" خدمت کرد. این هواگرد با لقب های "سالاماندِر" و "فولکس ییگر" (شکاریِ مردم) شناخته می شود. طراحی و استفاده. در جریان جنگ جهانی دوم رایش سوم تا پاییز سال ۱۹۴۴ در محاصره دشمنان خود بود و متحمل خسارات زیادی در اثر بمباران های متفقین می شد. بدین جهت با تصمیم گیری در سطوح بالای سیاسی و صنعتی قرار بر تولید یک «شکاری مردم» ("Volksjäger") شد. این هواگرد می بایست کوچک (حداکثر وزن بارگذاری شده ۲٬۰۰۰ کیلوگرم)، ساده، با پیشرانش جت، حامل یک یا دو توپ خودکار ۳۰ میلی متری، با نگهداری آسان و نیازمند حداقل نیروی کار ماهر و مواد اولیه کمیاب می بود. برخی از جمله سرتیپ آدولف گالانت، ژنرال نیروی شکاری، این طرح را غیر واقع بینانه و نادرست می دیدند و بر متمرکز همه جانبه بر ام ئی ۲۶۲ تاکید داشتند. با این حال، مشخصات روز ۸ سپتامبر سال ۱۹۴۴ اعلام و مطالعه شرکت های پیش روی هواگردسازی روی آن بلافاصله آغاز شد. تا روز ۱۵ سپتامبر شرکت های بلوم اوت فوس و هاینکل به ترتیب طرح هواگردهای په. ۲۱۱ و په. ۱۰۷۳ را ارائه کردند. نمونه بلوم اونت ف
وس عملکرد بهتری داشت اما با تایید نهایی روز ۳۰ سپتامبر فرماندهی عالی "لوفت وافه"، کار بر هر دو طرح ادامه یافت. بر برنامه هاینکل جهت تولید هواگرد جدید عنوان زالاماندِر (سمندر) نهاده شد. هاینکل خود په. ۱۰۷۳ را اشپاتْس (گنجشک) نامید. در ابتدا پیشنهاد شد نام رسمی هائی ۵۰۰ بر هواگرد گذاشته شود اما برای سردرگم کردن اطلاعات دشمن، شماره تعلق گرفته به پروژه متوقف شده هواگرد مسرشمیت "یَگُوار"، دوباره تکرار شد و جنگنده جدید هائی ۱۶۲ نام گرفت. کار طراحی تا نخستین پرواز در روز ۶ دسامبر سال ۱۹۴۴، تنها ۱۰ هفته به طول انجامید. هائی ۱۶۲ ساختاری تمام چوبی داشت و انتظار می رفت صنعت آلمان بتواند ماهانه حدود ۲٬۰۰۰ فروند از این هواگرد رهگیر توربوجت تولید کند. با وجود منهدم شدن نخستین پیش نمونه در اثر یک حادثه، سی پیش نمونه دیگر و متعاقبا ۲۷۵ مدل تولیدی هائی ۱۶۲آ-۱ و ۲ تولید شد. پس از انجام آزمایش های پرواز در رشلین، هواگرد به گروه ۱ جناح ۱ شکاری در لِک در شلسویگ-هولشتاین تحویل گردید. با این حال این یگان پیش از پایان جنگ عملیاتی نشد. برخورد اندکی بین هواگردهای هائی ۱۶۲ و هواگردهای متفقین به وقوع پیوست. مشخصات فنی. "هائی ۱۶۲":
هاینکل هائی ۱۱۸ یک هواگرد تک باله تک موتوره دو سرنشین ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که نخستین پرواز خود را ماه فوریه سال ۱۹۳۶ انجام داد.
هاینکل ۱۱۶ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است که در سال ۱۹۳۷–۱۹۳۸ ساخته شد. نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد دویچه لوفت هانزا بوده است.
هاینکل ۲۷۷ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی آلمان نازی بوده است.
هاینکل ۳۴۳ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی آلمان نازی بوده است.
هاینکل پی. ۱۰۷۳ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی آلمان نازی بوده است.
هاینکل پی. ۱۰۷۷ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی آلمان نازی بوده است.
هاینکل پی. ۱۰۷۸ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است. نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی آلمان نازی بوده است.
هاینکل ۷۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . نخستین استفاده کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی آلمان نازی بوده است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۳ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل هائی ۷۰ یک هواگرد تک باله تک موتوره تک سرنشین ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که نخستین پرواز خود را ماه دسامبر سال ۱۹۳۲ انجام داد. طراحی و توسعه. به دنبال اعلام نیاز شرکت های هواپیمایی لوفت هانزا و سوئیس ایر برای یک هواپیمای پرسرعت و قابل رقابت با هواپیمای آمریکایی لاکهید وگا در مسیرهای کوتاه، شرکت هاینکل سال ۱۹۳۲ هواگرد هائی ۷۰ را طراحی کرد. این هواگرد با بال های بیضوی می توانست تا پنج سرنشین را به عنوان مسافر حمل کند و تنها یک خدمه به عنوان خلبان داشت. یک صندلیِ مسافر دقیقاً پشت صندلی خلبان قرار داشت. جهت چهار صندلی دیگر «عمود بر جهت پرواز» (دو صندلی در سمت چپ و دو صندلی در راست) بود. جمع شونده بودن رادیاتور گلیکول و ارابه فرود، حداکثر سرعت پرواز این هواگرد را ۴۰ کیلومتر بر ساعت افزایش داد؛ چرخ کوچک زیر دم قابل جمع شدن نبود. علاوه بر نسخه غیرنظامی، نسخه های نظامی این هواگرد نیز توسعه یافت. ویژگی های این هواگرد از بسیاری جهات نقطه عطفی در تاریخ هوانوردی بود. موتور جدید در مدل هائی ۷۰کا حداکثر سرعت هواگرد را از ۳۶۰ به ۴۳۵ کیلومتر بر ساعت افزایش داد. نقطه ضعف اصلی هائی ۷۰ در کاربرد نظامی خطر آتش سوزی در
آن بود. بخش هایی از بدنه این هواگرد از یک آلیاژ منیزیم بسیار قابل اشتعال به نام "الکترون" ساخته شده بود؛ اگرچه جنس بیشتر بدنهٔ یکپارچه این هواگرد از آلیاژ دورآلومین بود. علاوه بر این درون هر بال هواگرد یک مخزن سوخت ۲۱۰ لیتری قرار داشت که احتمال خطر را افزایش می داد. مشکلات دیگر عبارت بود از تسلیحات ضعیف، بُرد کوتاه و دید ضعیف از درون اتاقک بود. استفاده. لوفت هانزا در سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ تعدادی از این هواگرد را به منظور خدمات پرواز سریع بین برلین و شهرهای فرانکفورت، هامبورگ و کلن و همچنین بین دو شهر هامبورگ و کلن آلمان به خدمت گرفت. "لوفت وافه" از سال ۱۹۳۵ از هائی ۷۰ را به عنوان هواگرد شناسایی و بمب افکن سبک و بعدها به عنوان هواپیمای مسافربری، خدمات هوایی و رابط تا پایان جنگ جهانی دوم استفاده کرد. لژیون کوندور در جریان جنگ داخلی اسپانیا ۲۸ فروند از این هواگرد را به کار گرفت. نیروی هوایی مجارستان میان سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۲ هجده فروند هواگرد شناسایی مدل صادراتی هائی ۷۰کا در خدمت خود داشت. عملکرد. هائی ۷۰ تا آغاز سال ۱۹۳۳ در مجموع با ثبت هشت رکورد جهانی سرعت در مسافت و رسیدن به حداکثر سرعت ۳۷۷ کیلومتر بر ساعت، در
مقطعی سریع ترین هواپیمای تجاری جهان بود و همین امر نام لقب «صاعقه» را برای آن به ارمغان آورد.
هاینکل هائی ۱۱۱ یک هواگرد دو موتوره ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که عنوان هواپیمای مسافربری و بمب افکن طراحی و در جریان جنگ جهانی دوم توسط "لوفت وافه" استفاده شد. در طول سال ها هواگرد هائی ۱۱۱ مداوما دست خوش ارتقا نیرو محرکه، اصلاح تسلیحات تهاجمی و دفاعی و افزایش زره بود و با نقش های مختلفی شامل هواگرد اژدرافکن ضدکشتی، مسیریابی، موشک انداز، حمل نیروی چترباز و کشیدن گلایدر، منطبق شد. هائی ۱۱۱ با بهره وری بالا، به کشورهای دیگر صادر شد و یک دهه پس از جنگ همچنان در اسپانیا تولید می شد. طراحی. هاینکل هائی ۱۱۱ اوایل سال ۱۹۳۴ به عنوان هواگرد پرسرعت ترابری و بمب افکن برای "لوفت وافه" که هنوز فعالیت مخفی داشت، طراحی شد. طرح آن شباهت زیادی به هواگرد پیشین هائی ۷۰ داشت. هائی ۱۱۱ یک هواگرد دو موتوره بزرگ تر با همان سطوح بیضوی بال و دُم بود. هائی ۱۱۱آ (a) (بعدا هائی ۱۱۱فاو-۱)، نخستین پیش نمونه با موتور ب ام و ۶ اوسِت با توان ۶۶۰ اسب بخار (۴۴۸ کیلووات)، به خلبانی گرهارت نیچکه روز ۲۴ فوریه سال ۱۹۳۵ در ماریِنیه به پرواز درآمد. پیش نمونه دوم سه هفته بعد به هوا برخاست. پیش نمونه سوم، پرچم دار مدل هائی ۱۱۱آ (A) نسخه بمب افکن ب
ود و عملکرد خوبی از خود نشان داد. شش فروند از مدل مسافربری هائی ۱۱۱سی-۰ با ۱۰ صندلی در طول سال ۱۹۳۶ وارد خدمت در "دویچه لوفت هانزا" شد. همان سال ده فروند نخست مدل نظامی هائی ۱۱۱آ-۰ در مرکز رشلین مورد ارزیابی قرار گرفت. هواگرد به جهت توان ناکافی موتور هنگام حمل ادوات جنگی، به سرعت رد و تمامی ده فروند به چین فروخته شد. شرکت هاینکل برای رفع این مشکل مدل هائی ۱۱۱ب را طراحی نمود که مدل پیش تولید آن هائی ۱۱۱ب-۰ از موتور دایملر-بنتس دی ب ۶۰۰آ با توان ۱٬۰۰۰ اسب بخار (۷۴۶ کیلووات)، استفاده می کرد. با وجود افزایش قابل ملاحظه وزن، حداکثر سرعت در این مدل به ۳۶۰ کیلومتر بر ساعت رسید. اواخر سال ۱۹۳۶ نخستین مدل تولیدی، هائی ۱۱۱ب-۱، با موتور دی ب ۶۰۰سی با توان ۸۸۰ اسب بخار (۶۵۶ کیلووات) پدید آمد و ارزیابی های موفقی داشت. مدل هائی ۱۱۱ب-۲ سال ۱۹۳۷ با موتور دی ب ۶۰۳سی گه با توان ۹۵۰ اسب بخار (۷۰۹ کیلووات) تولید شد. تعداد اندکی از نمونه های مدل های هائی ۱۱۱ده-۰ و هائی ۱۱۱ده-۱ با موتور دی ب ۶۰۳گه آ با توان ۹۵۰ اسب بخار (۷۰۹ کیلووات) از خط تولید خارج شدند. با توجه به کمبود دسترسی به این موتور، تولید از سال ۱۹۳۸ به مدل هائی ۱۱۱ایی
با موتور یونکرس یومو ۲۰۱آ-۱ با توان ۱٬۰۰۰ اسب بخار (۷۴۶ کیلووات) تغییر کرد. حدود ۲۰۰ فروند از این مدل تولید شد که قابلیت خوبی در حمل ۲٬۰۰۰ کیلوگرم بمب داشت. در نتیجه تلاش ها برای ساده سازی سازه هواگرد جهت سهولت تولید، پیش نمونه هفتم با لبه صاف جلو و عقب بال ها طراحی شد. همان سال مدل هائی ۱۱۱اف بر این مبنا پدید آمد. مدتی بعد با حل مشکل تأمین موتور دی ب ۶۰۰ مدل هائی ۱۱۱یوت با همان موتور تولید شد. گروه طراحی هاینکل برای حل مشکل دید ضعیف حاصل از دماغه طولانی و اتاقک ناهم سطح، یک دماغه نامتقارن کاملاً لعاب دار تولید کرد که در مدل هائی ۱۱۱په با موتور دی ب ۶۰۱ و در مدل هائی ۱۱۱ها با موتور یومو ۲۱۱ به کار رفت و شکل استاندارد این گونه شد. در این اتاقک شیشه ای خلبان در طرف چپ می نشست و ابزارهای آن در سقف بود. مسلسل دماغه به طرف راست قرار داشت. جایگاه هدف گیری و ابزار نشانه روی در بخش زیر اتاقک بود. از سال ۱۹۴۰ تولید تماماً به مدل هائی ۱۱۱ها اختصاص گرفت و موتور یومو ۲۱۱ به استاندارد این گونه در پنج سال آینده بدل شد. مدل هائی ۱۱۱ست با دو بدنه متصل کنار یکدیگر هائی ۱۱۱ و پنج موتور یومو ۲۱۱اف برای کشیدن بادپر سنگین ترابری
مسرشمیت ام ایی ۳۲۱ ایجاد شد. خلبان هواگرد را از اتاقک سمت چپ هدایت می کرد. بی سیم چی یک مهندس و یک تیربارچی هم در بدنه چپ بودند. دیده بان و یک مهندس و تیربارچی دیگر در بدنه سمت راست بودند. دو پیش نمونه از این مدل در سال ۱۹۴۱ به پرواز درآمد و ده نمونه دیگر سال ۱۹۴۲ تحویل شد. تولید. بیش از ۱٬۰۰۰ فروند از هواگرد هائی ۱۱۱ تا مدل گه تا میانه سال ۱۹۳۹، پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، تولید شد. از دو مدل بمب افکن هائی ۱۱۱په وها حدود ۶٬۱۵۰ فروند تولید شد. تولید این نوع هواگرد سال ۱۹۴۴ به پایان رسید. تاریخچه عملیاتی. هائی ۱۱۱فاو-۲، دومین پیش نمونه، به "دویچه لوفت هانزا" تحویل و نام "روستوک" بر آن نهاده شد. این هواگرد بعداً برای انجام ماموریت های شناسایی مخفی به کار رفت. با وجود این که لوفت هانزا استفاده از گونه هائی ۱۱۱سی را پرهزینه می دید، آن را اواخر دهه ۱۹۳۰ در برخی راه های هوایی اروپایی خود به کار گرفت. نخستین نمونه های مدل هائی ۱۱۱ب-۱ اواخر سال ۱۹۳۶ در اختیار گروه ۱ جناح ۱۵۴ رزمی "لوفت وافه" در هانوفر قرار گرفت. سی فروند از مدل هائی ۱۱۱ب-۱ به عنوان نیروی بمب افکن به جنگ داخلی اسپانیا فرستاده شد. لژیون کوندور سال ۱۹۳۷
این مدل را در شرایط رزمی آزمود که بسیار موفق بود. هواگرد می توانست با سرعت خود از جنگنده های دشمن بگریزد. از مدل های بعدی نیز در این درگیری ها استفاده شد و پس از جنگ داخلی به نیروی هوایی اسپانیا تعلق گرفت. پنج فروند از هواگردهای هائی ۱۱۱اگه به "دویچه لوفت هانزا" و چهار فروند از آن به ترکیه تحویل داده شد. هئیت نمایندگی لوفت وافه به رهبری سپهبد ارهارت میلش و سرتیپ ارنست اودت ماه اکتبر سال ۱۹۳۷ در یک دیدار رسمی، برای بازدید از نیروی هوایی بریتانیا با هواگرد هائی ۱۱۱فاو-۷ به کد ده-آاِس آاِر به مقصد فرودگاه کرویدون به این کشور سفر کردند. تحویل مدل های هائی ۱۱۱په و هائی ۱۱۱ها از سال ۱۹۳۹ آغاز شد. زیرْ گونه های این دو مدل ستون فقرات نیروی بمب افکن "لوفت وافه" را بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ تشکیل می دادند. کاربرد عملیاتی نشان داد تسلیحات دفاعی هائی ۱۱۱ بسیار ناکافی است. اجرای عملیات بدون محافظت جنگنده ها و وارد آمدن خسارات سنگین به این هواگردها در نبرد بریتاینا سبب شد از آن ها در ماموریت های کم خطرتر بمباران شبانه، مین ریزی و اژدرافکنی استفاده شود. آن ها همچنین در وظایف کم اهمیت تر همچون یدک کشی بادپر، نیز به کار رفت. ه
ائی ۱۱۱ تا میانه جنگ جهانی دوم دیگر منسوخ به حساب می آمد اما به جهت نبود جایگزین کاملاً مناسب، تولید آن تا سال ۱۹۴۴ ادامه پیدا کرد. مشخصات فنی. "هائی ۱۱۱ها-۱۶":
هاینکل هائی ۱۷۷ "گرایف" (شیردال) یک هواگرد بمب افکن سنگین چهار موتوره بردبلند ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که در جنگ جهانی دوم در "لوفت وافه" خدمت کرد. طراحی. قصد "لوفت وافه" برای تولید یک بمب افکن راهبردی برد بلند در قالب برنامه «بمب افکن اورال» وزارت هوانوردی رایش، با ارائه هواگردهای دو ۱۹ و یو ۸۹، نتایج مناسبی در برنداشت لغو شد. این برنامه با درخواستی برای «بمب افکن آ» برای یک هواگرد بهتر جایگزین گشت. این درخواست خواهان بمب افکنی با حداکثر سرعت ۵۴۰ کیلومتر بر ساعت و توانایی حمل ۲٬۰۰۰ کیلوگرم بمب در برد ۱٬۶۰۰ کیلومتر با سرعت پایاسیر ۵۰۰ کیلومتر بر ساعت بود. علاوه بر این هواگرد می بایست قابلیت اجرای حملات شیرجه ای با زاویه متوسط ۴۵ درجه را می داشت. شرکت هاینکل، بدون رقابت، موظف به اجرای این برنامه شد. این شرکت پروژه ۱۰۴۱ خود در این رابطه را اواخر سال ۱۹۳۶ آغاز کرد. با مدیریت فنی هاینریش هرتل، برادران گونتر هواگردی با تعداد زیادی ویژگی جدید رادیکال طراحی نمودند. این هواگرد بعداً هائی ۱۷۷ نام گرفت. بدنه هواگرد مانند یک لوله بود که دماغه صیقل خورده و یک جایگاه مسلسل در مخروطِ دُم داشت. پیکربندی بال میانی برای
به حداکثر رساندن بهره وری نسبت اندازه بال زیادی داشت. زیر هر بال یک محفظه بمب بزرگ بود. نیروی محرکه هائی ۱۷۷ می بایست از چهار موتور هر یک با توان حدود ۱٬۲۰۰ اسب بخار یا دو موتور هر یک با توان حدود ۲٬۴۰۰ اسب بخار تأمین می شد؛ با این حال، در این زمان هیج موتوری نبود که ۲٬۴۰۰ اسب بخار توان داشته باشد. برای کاهش نیروی پسار و بهبود تحرک پذیری، دو موتور دو تایی دایملر-بنتس دی ب ۶۰۶ هر یک متشکل از دو موتور ۱۲ سیلندر وی معکوس دی ب ۶۰۱ در کنار هم در یک محفظه، در بال ها قرار گرفت. هر جفت یک ملخ را به خرچش درمی آورد؛ به وجهی که هواگرد ظاهر دو موتوره داشت. هائی ۱۷۷فاو-۱، نخستین پیش نمونه روز ۱۹ نوامبر سال ۱۹۳۹ به پرواز درآمد. با این حال داغ شدن موتور و مشکلات مداوم سازه ای تولید را به تأخیر انداخت. نخستین هواگرد هائی ۱۷۷آ-۱ جهت کارآزمایی های عملیاتی پرواز به گروه ۱ جناح ۴۰ رزمی تحویل گردید. در مجموع ۱۳۰ فروند هائی ۱۷۷آ-۱ و ۱۷۰ فروند هائی ۱۷۷آ-۳ تولید شدند. زیر مدل هائی ۱۷۷آ-۳/اِر۳ می توانست سه موشک ضدکشتی هنشل هااس ۲۹۳ حمل کند. هائی ۱۷۷آ-۳/اِر۵ یک توپ خودکار ۷۵ میلی متری در اتاقک زیر دماغه داشت. هائی ۱۷۷آ-۳/اِر۷ گونه هوا
گرد اژدرافکن بود. هائی ۱۷۷آ-۵ با سازه تقویت شده آخرین مدل به حساب می آمد. مشخصات فنی. "هائی ۱۷۷":
ابوبکر، کنیه ای و محمد، نامی و اصفهانی، نسبی است؛ این چینش تبارنامه ای برای این افراد کاربرد دارد:
سفر اکتشافی کوه اورست بریتانیا ۱۹۵۳ () نهمین گروه کوهنوردی مکتشف اعزامی برای نخستین صعود و فتح قله کوه اورست بود که به وسیله ادموند هیلاری و یک شرپا به نام تنزینگ نورگای حاصل شد، این موفقیت اولین پیروزی رسمی و تأیید شدهٔ فتح قله اورست به تاریخ جمعه ۲۹ مه ۱۹۵۳ و تحت رهبری سرهنگ می باشد. این سفر اکتشافی سازمان یافته و تأمین مالی شده توسط بود، اخبار موفقیت این اکتشاف در صبح روز تاجگذاری ملکه الیزابت دوم به تاریخ دوم ژوئن به لندن مخابره شد. رهبری و آماده سازی. هانت، سرهنگ نیروی زمینی بریتانیا، در حال خدمت در بود که با دعوت کمیتهٔ مشترک هیمالیا و انجمن سلطنتی جغرافیا در زمینهٔ هدایت و رهبری یک سفر اکتشافی بریتانیایی به اورست در سال ۱۹۵۳ کاملاً شگفت زده شد، تا پیش از این انتظار می رفت که هدایت تیم را عهده دار باشد چرا که شخص اخیر پیش تر رهبری و همچنین برنامهٔ دست یابی به چو ایو به سال ۱۹۵۲ را در پرونده داشت که البته ناموفق بود، همان سفر اکتشافی که بسیاری از کوهنوردهای آن جذب گردیده بود، با این احوال، کمیته تصمیم خودش مبنی بر سپردن این پست به دست هانت که یک رهبر نظامی بود را اتخاذ کرده بود مضاف بر اینکه اعتبارنامهٔ
کوهنوردی هانت یک مزیت غیرقابل انکار به شمار می رفت و همین نوید بهترین چشم انداز موفقیت را می داد بریتانیا از جهاتی تحت فشار ویژه ای قرار داشت به دلیل آنکه فرانسوی ها نیز دستور اجرای مقدمات برنامهٔ اکتشافی مشابهی در جهت فتح اورست برای سال ۱۹۵۴ صادر کرده بودند، سوئیس یکی دیگر از کشورهای رقیبی بود که برنامه ای را برای سال ۱۹۵۵ تدارک دیده بود و همهٔ اینها بدان معنی بود که انگلیسی ها فرصت دیگری برای این پروژه احتمالاً تا سال ۱۹۵۶ یا بعد از آن نخواهند داشت.
تلسکوپ جیمز کلرک ماکسول () که به اختصار JCMT نامیده می شود، یک تلسکوپ طول موج زیرمیلی متری در رصدخانه مونوکی واقع در هاوایی است که در نزدیکی قله مونا کیا در ارتفاع ۴٬۰۹۲ متری نصب شده است. آینه اصلی این تلسکوپ ۱۵ متر قطر دارد که آن را به بزرگ ترین تلسکوپ تک بشقابی تبدیل کرده است که در طول موج زیرمیلی متری طیف الکترومغناطیس (فروسرخ دور تا ریزموج) عمل می کند. دانشمندان از این تلسکوپ برای مطالعه منظومه خورشیدی، غبار کیهانی، محیط میان ستاره ای و کهکشانهای دوردست استفاده می کنند.
فروسرخ دور () محدوده ای از طول موج فروسرخ در تابش الکترومغناطیسی است که اغلب با هر نوع تابش طول موج ۱۵ میکرومتر (µm) تا ۱ میلی متر (بازه ای از حدود ۲۰ تراهرتز تا ۳۰۰ گیگاهرتز تعریف می شود که در محدوده فروسرخ دور جای می گیرد. منابع مختلف بسته به نیاز خود از محدوده های مختلف طیف فروسرخ دور استفاده می کنند، مثلاً اخترشناسان گاهی فروسرخ دور را طول موج میان ۲۵ تا ۳۵۰ میکرومتر تعریف می کنند. نور مرئی شامل تابش با طول موج بین ۴۰۰ تا ۷۰۰ نانومتر است، بدین معنی که عکس های فروسرخ نزدیک دارای انرژی کمتری نسبت به عکس های برداشت شده با نور مرئی است.
اولگا سیرابکینا (زاده ۱۲ آوریل ۱۹۸۵) خواننده-ترانه پرداز روس است. او از ابتدای تشکیل گروه سربرو تا سال ۲۰۱۹ عضو آن بود. سیرابکینا در ۴ آوریل ۲۰۱۹ اولین آلبوم استودیویی خود با نام "نهنگ قاتل در آسمان" را منتشر کرد.
خونریزی خلف صفاقی () (یا هماتوم خلف صفاقی) به انباشتگی خون در فضای خلف صفاق اشاره دارد. این وضعیت می تواند با نشان "گری ترنر" (کبودشدگی پهلو) همراه باشد. علل آن عبارتند از: