Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مستقل را دارد. کتی هستی از هیت فیکس، تحت تأثیر پتانسیل متن ترانه قرار نگرفت، مانند بیت های «بچهٔ آفتاب سوخته / مثل این که آسیب دیدن ها دیوانه اند. ما امشب فقط احمقانه قلب می شکونیم» و ریتم های «yum yum» با «some some»؛ باعث نخواهند شد که این ترانه در اس ای تی نمره خوبی بگیرد. او با گفتن این که: «در واقع، این مثل این می ماند که لوپز از مسیر [خوانندگی]اش خارج شده تا با عطفی دختربچگانه، برای صدای نازک ۴۱ساله اش بخواند؛ ولی این [ترانه]، جوان، خوش بین و کمی سبک تر از ترانهٔ روی صحنه و همکاری جزیره صرف او با لیل وین، یعنی ترانهٔ من به تو علاقه مند هستم، به وقوع می پیوندد. آماس بارشاد از والچر، موزیک لوپز را مورد سؤال قرار داد، با گفتن این که «با وجود جنبه های دیگری از کلیک کردن فرمانروایی چند رسانه ای اش (یعنی حرفهٔ بازیگری لوپز)... چرا او در ادامهٔ ساختن موزیک اصرار می کند؟ چرا عقب نمی نشیند، آرامش نمی یابد و از واقعیت اینکه چیزی هست که شما انجام دهید که مردم دوستش داشته باشند، لذت نمی برد… خوب، یکی می تواند فقط خارق العاده باشد، جنیفر لوپز به ساختن موزیک ادامه می دهد چون راستش، جنیفر لوپز عاشق ساختن موزیک است؛ و
این ستودنی است. عوامل. عوامل این ترانه از عوامل سازنده آلبوم "عشق؟" هستند.
یواس بی زنده یک یواس بی فلش درایو یا یک دیسک سخت اکسترنال است که حاوی یک سیستم عامل کامل است که می توان رایانه را از طریق آن بوت کرد. یواس بی های زنده، ارتباط نزدیکی با دیسک های زنده دارند، با این تفاوت که گاهی ، می توان تنظیمات انجام شده بر روی سیستم را به صورت دائمی بر روی آنها ذخیره کرد یا اینکه نرم افزاری را به شکل دائمی بر روی سیستم عامل نصب کرد، برخلاف دیسک زنده که یک رسانه فقط-خواندنی است و چنین امکانی را فراهم نمی کند. همانند دیسک های زنده، یواس بی های زنده را هم می توان برای مدیریت کردن سیستم، بازگردانی اطلاعات و تعمیر سیستم، یا برای آزمایش کردن یک سیستم عامل جدید، بدون نیاز به نصب آن بر روی هارد دیسک و دیگر اهداف، مورد استفاده قرار داد. بسیاری از سیستم عامل ها نظیر مک اواس ۹، مک اواس ده، ویندوز اکس پی امبدد، سیستم عامل های خانواده بی اس دی و بسیاری از توزیع های لینوکس را می توان از روی یواس بی زنده هم اجرا کرد.
ملات قیرچارو آمیخته ای از شیرهٔ آهک و شیرهٔ سوختهٔ انگور یا خرما (بجای آب) و گل رس مرغوب مانند گل کوزه گری و شکرسنگ (گاورس) است. خصوصیات. این ملات پس از گیرش کامل بسیار سخت می شود و مقاوم در برابر رطوبت و نفوذ آب است، به همین علت اغلب از این ملات در بام ها برای جلوگیری از نفوذ رطوبت استفاده می شود.
فهرست زیر شامل برخی از فیلم هایی است که عارف عارف کیا در آن به خوانندگی یا بازیگری پرداخته است. ب) پس از انقلاب. فیلم های داخل ایران. در سال های اخیر در برخی از فیلم های ایرانی به طرز ناشیانه ای از ترانه های عارف استفاده شده و مجوز پخش گرفته اند.
مخزن اصطلاحی در مبحث کنترل نسخه که معمولاً اشاره به یک ساختار داده دارد که عموماً در یک سرویس دهنده راه دور ذخیره شده و حاوی داده هایی از جمله موارد زیر است:
ملات باتارد (Bastard mortar) (در ایران با نام ملات حرامزاده نیز شناخته می شود) ملاتی است که در مجاری آب، فاضلاب ها، منابع و مخازن آب، سفت کاری و کف پوش ها مورد استفاده قرار می گیرد. ترکیبات. این ملات ترکیبی است از ماسهٔ ریزدانه یا معمولی با آهک و سیمان. روش تهیه. بعد از آخوره بستن به آن آب اضافه می کنند و ورز می دهند. معمولاً به ازای ۱۰۰ کیلوگرم آهک، ۱۰۰ کیلوگرم سیمان و ۶۰۰ کیلوگرم ماسه لازم است چنانچه آهک به صورت خمیره یا شیرهٔ آهک با ماسه مخلوط شده و سپس به سیمان به آن اضافه می شود به مراتب بهتر از مخلوط به روش خشک است. نکتهٔ مهم باز شدن دانه های آهک و ترکیب آن با سیمان است که بر اثر خودگیری سریع تر سیمان نسبت به آهک، سبب ناهمگونی موقتی در مقاوم شدن ملات می شود، از اینرو این ملات، در اصطلاح بنایی به باتارد معروف است.
نسوزها موادی هستند که حرارت های بالا را به خوبی تحمل کرده (بسته به نوع مصرف مقاومت حرارتی نسوزها متفاوت است.)ودر ان حرارت در واکنش های شیمیایی فراورده ای که در کوره در حال شکل گرفتن می باشد شرکت نکرده و در مقابل سایش و ضربه مقاومت نمودهو در ان حرارت به هیچ وجه تغییرات فیزیکی و شیمیایی در ان ظاهر نمی شود. موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران به موجب استاندارد شماره ۲۶۳۱ موادی را نسوز میداند که بتواند ۱۴۵۰ درجه سانتی گراد را تحمل نماید. موارد استفاده. تقریبا ۸۰ تا ۸۵ درصد نسوزهای تولید شده در دنیا در کارخانه های ذوب اهن و سیمان پزی مورد استفاده قرار می گیرد و ۱۵ تا ۲۰ درصد در کارخانه های شیشه گری - کاشی سازی - تونل های اجر پزی و غیره مورد استفاده واقع می شوند. خواص نسوزها. ۱. درجه حرارت. هرکوره با توجه به حرارتی که برای پخت و به عمل اوردن محصول خود نیاز دارد، محتاج به نسوزی است که بتواند حرارت کوره را به خوبی تحمل نماید، در این صورت نسوزها با توجه به محل مصرف می باید بتوانند حرارت کوره را به خوبی تحمل نموده و به مرحله خمیری نرسند در این صورت باد حرارت قابل تحمل برای نسوزها چند درصد بیشتر از حرارت موجود در کوره
باشد. ۲. تغییر شکل. می دانیم کلیه اجسام در مقابل حرارت های بالا تغییر شکل می دهند و معمولاً در موقعیکه حرارت بالا می رود منبسط شده و در موقع سرد شدن منقبض می گردد. اگر در یک کوره ذوب اهن یا پخت سیمان قطعات نسوز منبسط شوند و به هم فشار وارد کنند در ابتدا موجب محکمتر شدن به یکدیگر و اتصال بیشتر آن ها به بدنه کوره می شوند ولی رفته رقته در اثر زیاد شدن انبساط، نسوزها به یکدیگر فشار آورده و باعث خرد شدن خود می گردند. و اگر از ابتدا نسوزها را با فاصله بچینند تا از این فشار جلوگیری کنند یا نسوزها در اثرانقباض تقلیل حجم پیدا کنند در جای خوذ لق شده و موجب فرو ریختن نسوز می گردد. پس ملاحظه می گردد که نسوزها مخصوصاً در کوره های گردنده باید دارای خاصیتی باشند که انقباض و انبساط آن ها موجب خرد شدن یا فروریختن آن ها نشود. ۳. تغییر عناصر متشکله در اثر حرارت. نسوزهایی که در مواد اولیه آن ها بعضی از اکسیدهای اهن مانند اکسید آهن (III) و اکسید آهن (II) وجود دارد اگر از مواد موجود در کوره گازCO تولید شود این گاز با اکسیژن موجود در اکسید اهن ترکیب شده و به گاز کربن دی اکسید تبدیل گردیده و متصاعد می شود و اهن موجود در نسوزها را ا
زاد نموده و موجب تغییر ماهیت نسوزها می شود از این رو حداکثر مقدار مجموع این اکسیدها و سایر اکسیدهای گداز اور مانند آهک واکسید منیزیم نباید در نسوزها از ۵ درصد تجاوز کند. ۴. شرکت در واکنش های شیمیایی. نسوزها نباید در واکنش های شیمیایی که در مواد داخل کوره صورت می گیرد شرکت نموده و روی خواص محصول اث بگذارند. بدین لحاظ باید قبلاً محیط کوره از نظر انکه اکسیدکننده است یا احیاکننده تشخیص داده شود و نسوز مناسب انتخاب گردد. ۵. مقاومت در برابر نیروهای موجود در کوره. نسوزها باید در مقابل نیروهایی (مانند سایش - فشار - ضربه و...)که از طرف مواد داخل کوره به آن ها وارد می شود به خوبی مقاوم بوده و مخصوصاً باید قابلیت تحمل بار کوره را داشته باشند. محل مصرف نسوز در ساختمان. نسوز در ساختمان به طور مستقیم مصرف نمی شود و فقط در بعضی خانه ها در شومینه از نسوز استفاده می گردد که بیشتر جنبه تزیینی دارد و بیشتر رنگ نسوز و شکل هندسی ان و لب پر نبودن ان مطرح می باشد. در ساختمان های بزرگ مانند بیمارستان ها و هتل های بزرگ که گرمایش به وسیله بخار اب انجام می شود پوشش داخلی کوره دیگ بخار به وسیلهٔ نسوزها پوشانده می شود. همچنین پوشش داخلی
کوره های زباله سوزی در بیمارستان ها به وسیلهٔ نسوز پوشیده می شود. پتو نسوز یا اطفاء حریق، یکی از تجهیزات ایمنی مفید می باشد که وجود آن در کنار کپسول آتش نشانی کارآمد خواهد بود. از این پتو برای خاموش کردن فرد یا اجسامی که آتش گرفته اند و همچنین برای خاموش کردن آتش در نقطه شروع، استفاده گسترده ای دارد و باعث می شود آتش به بقیه قسمت های اطراف نفوذ نکند. ترکیب مواد به کار رفته در ساخت پتوهای اطفاء حریق اهمیت زیادی دارد؛ چرا که این مواد تحت دمای بالایی قرار می گیرند و ممکن است موجب وخامت وضعیت سوختگی شوند. این پتو از الیاف نسوز تولید می شود و در برابر دمای بالا به پوست فرد نمی چسبد. با انداختن و پیچیدن پتوی اطفاء حریق، اکسیژن مورد نیاز آتش کم می شود و آتش خاموش می شود.
تابستان کد گوگل یک برنامه سالانه است که اولین بار از می تا اوت سال ۲۰۰۵ برگزار شد. در این پروژه که توسط شرکت گوگل برگزار می شود، تعدادی پروژه کدنویسی نرم افزاری آزاد و متن باز از دانشجویان درخواست می شود و به دانشجویانی که موفق شوند این پروژه ها را در طول تابستان با موفقیت به انجام برسانند، مبلغی (۵۵۰۰ دلار آمریکا در سال ۲۰۱۴) به عنوان دستمزد اهدا می شود. پروژه مشابه دیگری تحت عنوان Google Code-in هم برای افراد زیر ۱۸ سال در نظر گرفته شده است. نام این پروژه، از تابستان عشق در سال ۱۹۶۷ الهام گرفته شده است و ایده برگزاری کردن این برنامه، مستقیماً از طرف بنیان گذاران گوگل، سرگئی برین و لری پیج مطرح شده بود. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹، Leslie Hawthorn مدیر برنامه این پروژه بود که ایشان از سال ۲۰۰۶ با این پروژه همکاری داشته اند. در سال ۲۰۱۰، Carol Smith مسئولیت مدیر برنامه را بر عهده گرفت.
تَنبوشه لوله هایی سفالین است که در گذشته برای جابجایی آب در آب راه های سرپوشیده، زیرِ زمین یا زیرِ دیوار کار می گذاشتند تا آب با کمترین نَشت و در اصطلاح «پِرت» بگذرد و به مقصد برسد. «تنبوشه» از آنجا که ساخت ساده و هم زمان مقاومی داشت در گذشته کاربرد گسترده ای در همه طرح های انتقال آب از سازه های شهری گرفته تا آبخیزداری برای کشاورزی داشته است. هم اینک در طرح های آب رسانی بتن و لوله های فلزی یا بسپاری جایگزین «تنبوشه» شده اند. اندازه و شیوه ساخت. اندازه و ضخامت تنبوشه ها از نامشان پیداست: تنبوشهٔ موش رو دارای ضخامت ۵ تا۶ سانتیمتر و قطر دهانه ۱۰ تا ۱۲ سانتیمتر است. تنبوشه گربه رو ضخامت ۱۲ تا ۱۵ و قطر دهانه ۲۰ تا ۲۵ سانتیمتر است که سر و ته آن ها را برای اینکه درون هم به شیوه نر و مادگی چِفت شوند به گونهٔ مخروطی می ساختند.
پل تان هوآ پلی است بر روی رودخانهٔ سونگ ما که در ۴٫۸ کیلومتری شمال شرقی شهر تان هوا، مرکز استان تان هوا در ویتنام قرار دارد. ویتنامی ها آن را پل "هامرنگ" به معنی "آروارهٔ اژدها" می نامند. در سال ۱۹۶۵ در خلال جنگ ویتنام این پل هدف حمله های بسیاری از سوی هواپیماهای نیروی هوایی و دریایی ایالات متحده قرار گرفت و با وجود این این حملات تا سال ۱۹۷۲ ناکام ماند. سه فروند از میگ-۱۷های ویتنام شمالی در نخستین نبرد نابرابر خود با جنگنده های اف-۱۰۵ آمریکایی که پیشرفته تر و بزرگتر بودند سرنگون شدند. در این نبرد همچنین هواپیمای اف-۱۰۰ نخستین پیروزی هوایی احتمالی خود را مدعی گردید. این رویارویی سبب تغییرات مهمی در تاکتیک های آمریکا در امر آموزش و نبرد تن به تن هوایی شد. سرانجام در سال ۱۹۷۲ این پل به وسیلهٔ اف-۴های نیروی هوایی آمریکا با استفاده از بمب های هدایت لیزری و به وسیلهٔ ای-۷های نیروی دریایی آمریکا با بمب های پیشرفته و سنتی نابود گردید. پل. پل تانهوا در اصل از سوی فرانسویان در دورانی که ویتنام مستعمرهٔ فرانسه بود ساخته شد. در سال ۱۹۴۵ ویت مین ها پل را ویران کردند. از سال ۱۹۵۷ ویتنامی ها آغاز به بازسازی پل کردند. این پل
یک سازهٔ فلزی خاکستری رنگ بود که بر روی یک پایهٔ بتونی مرکزی و دو پایه بتونی در دو سو استوار شده بود. ساخت این پل در سال ۱۹۶۴ به پایان رسید و به وسیلهٔ شخص هو شی مین افتتاح گردید. این پل ۱۶۰ متر درازا و ۱۷ متر پهنا داشت و در ارتفاع ۱۵ متری رودخانه قرار داشت. رفت وآمد ریلی و جاده ای هر دو از روی این پل انجام می شد و نقطه ارتباط بسیار مهمی میان مناطق مختلف ویتنام شمالی بود و هنگامی که جنگ ویتنام آغاز شد گذرگاهی راهبردی برای فرستادن تجهیزات و جنگ افزار به ویت کنگ ها که در ویتنام جنوبی می جنگیدند گردید. عملیات تندر غلتان. با آغاز عملیات تندر غلتان که عملیاتی برای بمباران هدف های راهبردی در ویتنام شمالی بود، در مارس ۱۹۶۵ تصمیم گرفته شد که در سیستم ریلی ویتنام شمالی اختلال ایجاد شود و پل تان هوا نیز جزء این هدف ها بود. ویتنامی ها که به اهمیت این پل پی برده بودند شبکهٔ پدافند هوایی کارآمدی را که شامل ۵ هنگ پدافند هوایی بود در منطقه مستقر نمودند. نخستین یورش، نخستین تن به تن هوایی. نام رمز نخستین و بزرگترین حمله به پل ۹-آلفا بود. این حمله که تکخال جنگ کره سرهنگ رابینسون ریسنر لیدر آن بود شامل ۷۹ هواپیما بود که این ۷
۹ هواپیما عبارت بودند از ۴۶ اف-۱۰۵ به عنوان حمله کنندگان اصلی و ۲۱ اف-۱۰۰ برای زیر فشار قرار دادن پدافند هوایی ویتنامی ها و ۱۴ اف-۱۰۰ برای درگیری با میگ های ویتنامی و دو آراف-۱۰۱ برای ارزیابی آسیب های وارده و ده تانکر کی سی-۱۳۵. پایگاه اف-۱۰۰ها در ویتنام جنوبی و پایگاه بقیهٔ هواپیماها در تایلند بود. چهار فروند اف-۱۰۵ از دو پایگاه هوایی تایلند به نام های "کورات" و "تاخلی" باید برمی خواستند و بر فراز رود مکونگ سوختگیری می کردند و با عبور از لائوس به سوی جنوب پل تان هوا پرواز می کردند. بمب افکن ها باید پرواز خود را به سوی شرق ادامه می دادند تا به خلیج تونکین برسند. عملیات در تاریخ سوم آوریل ۱۹۶۵ آغاز شد. ۱۶ فروند اف-۱۰۵ هر کدام یک جفت موشک ای جی ام-۱۲ بولپاپ زیر بال های خود حمل می کردند. این نخستین باری بود که یک موشک هدایت دقیق که با امواج رادیویی و جویستیک کنترل می شد به کار گرفته می شد. سروان "بیل مایرهولت" مشاهده کرد که موشک به سرعت به سوی پل روانه شد و ظاهراً برخورد خوبی به هدف داشت، ولی هنگامی که دود حاصل از انفجار از فضای اطراف پل پاک شد، معلوم شد که هیچ خسارت قابل مشاهده ای به پل وارد نیامده. کلاهک جنگی
۱۱۰ کیلوگرمی موشک این سازهٔ غول آسا را فقط نیم سوز کرده بود. کرو با دلخوری و به کنایه می گفتند که تأثیر موشک بولپاپ روی آروارهٔ اژدها مانند تأثیر گلولهٔ ساچمه ای بر روی تانک شرمن است. اف-۱۰۵های دیگر هر کدام سه تن مواد منفجره در قالب بمب های ۳۴۰ کیلوگرمی حمل می کردند که میزان آن بیشتر از مواد منفجره ای بود که بی-۱۷ها در جنگ جهانی دوم بر روی برلین فرو ریختند. نخستین سری از بمب ها به خاطر باد جنوب غربی نیرومندی که وزیدن گرفته بود از مسیر منحرف شد. لیدر دستهٔ آخرین پرواز سروان کارلایل اسمیتی هریس بود. دستهٔ پروازی او موفق شد که جاده و روساخت را مورد اصابت قرار دهد. مجموعاً ۳۲ بولپاپ و ۱۲۰۰ بمب به سوی پل پرتاب شد، ولی پل فرو نیفتاد و فقط آسیب های جزئی دید و رفت وآمد از روی پل فقط برای چند ساعت متوقف شد. این تنها نتیجهٔ این یورش به پل بود که به بهای سرنگونی یک فروند اف-۱۰۰ با خلبانی ستوان جرج اسمیت که وظیفه بمباران آتشبار ضدهوایی دشمن را به عهده داشت و یک فروند آراف-۱۰۱ که وظیفهٔ ارزیابی آسیب های وارده را بر عهده داشت گردید. اف-۱۰۵ ریسنر با آتش زمینی ویتنامی ها فلج شده بود، ولی با وجود دود در اتاقک خلبان، ریسنر پس
از حمله به سلامت به دانانگ بازگشت. برای مقابله با حملهٔ آمریکایی ها، نیروی هوایی ویتنام دو جفت میگ-۱۷پی اف را در ساعت ۹:۴۷ دقیقه از پایگاه هوایی نویبای به پرواز درآورد. نقشه این بود که دو فروند نخست نقش طعمه را ایفا می کردند. دو فروند دوم هنگامی که لیدر آن ها "فام نگوک لن" متوجه شد که اف-۸ئی های ناو هواپیمابر یواس اس هنکاک پوشش عملیات را به عهده دارند نتوانست به منطقهٔ پل دست یابد. میگ-۱۷پی اف ها با رنگ متالیک استتار شده بودند و ورژن رهگیر میگ-۱۷ بودند و نخستین پرواز آن ها در سال ۱۹۵۱ بود. میگ-۱۷پی اف بدون موشک و فقط به توپ های ۲۳ میلی متری مجهز بود و نوع ارتقاء یافته و سریعتر میگ-۱۵ بود که دارای موتور پس سوز نیز بود و میدان راداری آن در واقع مهندسی معکوس رادار اف-۸۶ای بود و در مقایسه با اف-۸۶ پسگرایی بال های آن بیشتر بود تا بیشینهٔ سرعت آن را افزایش دهد. در مقایسه اف-۸های آمریکا روزپرواز بودند و سرعت آنان نزدیک دو برابر سرعت صوت بود و علاوه بر توپ دارای موشک سایدوایندر نیز بودند. لن از ارتفاع تقریباً ۱۰۰۰ پایی شیرجه رفت و در ارتفاع ۷۰۰ پایی آغاز به شلیک کرد. دوربین اسلحهٔ او شعله ور شدن یک اف-۸ را نشان داد و
او سرنگون شدن اف-۸ را گزارش کرد. به گزارش نیروی دریایی آمریکا همهٔ اف-۸ها از عملیات بازگشتند، ولی یکی از آن ها به خلبانی ستوان اسپنس تامس آنقدر آسیب دیده بود که مجبور شد به داتانگ تغییر مسیر بدهد و هنگام فرود از بین رفت. این پیروزی لن نه تنها نخستین پیروزی هوایی میگ-۱۷های نیروی نیروی هوایی خلق ویتنام بود، بلکه نخستین پیروزی هوایی در جنگ ویتنام نیز بود. نیروی دریایی آمریکا همچنین سرنگونی یک فروند ای-۴ به خلبانی ستوان ودن در رویارویی با آتشبار پدآفند هوایی ویتنام را گزارش داده است. ودن بقیهٔ دوران جنگ را به عنون اسیر جنگی در ویتنام گذراند. لن پس از این پیروزی سوخت هواپیمایش را رو به پایان دید و تصمیم گرفت هواپیمای خود را در کنار بستر رودخانه ای در درهٔ کتام فرود بیاورد. مردم محلی که به دنبال پیدا کردن یک خلبان آمریکایی بودند، او را محاصره کردند، ولی متوجه شدند که او خلبان ویتنامی است. نیروی هوایی خلق ویتنام نشان داد که توانایی درگیری با جنگنده های مدرن آمریکایی را دارد و روز ۳ آوریل در ویتنام روز نیروی هوایی نامیده شد. از سوی دیگر شکست آمریکاییان در نابودی پل تان هوا سبب شد تا آن ها حملهٔ جدیدی را برای روز بعد
برنامه ریزی کنند. این حمله را فرماندهان نیروی هوایی خلق ویتنام پیش بینی می کردند. این بار ۸۰ هواپیما که ۴۸ فروند آن ها اف-۱۰۵ بود در حمله شرکت داشتند. منتها این بار اف-۱۰۵ها هر کدام فقط ۳۴۰ کیلوگرم بمب حمل می کردند، زیرا تعداد موشک های بولپاپ به اندازهٔ کافی نبود. درگیری میگ-۱۷ها با اف-۱۰۵ها. در خلال نبرد ۴ آوریل ۱۹۶۵ به نیروی کوچکی متشکل از ۸ فروند میگ-۱۷ که نیمی از آن ها نقش طعمه را بازی می کردند وظیفهٔ رویارویی با ناوگان بزرگ شکاری-بمب افکن های فراصوت مدرن آمریکایی داده شد. از سوی دیگر آمریکاییان به ۴۶ فروند اف-۱۰۵ وظیفه یک حملهٔ تهاجمی سریع به پل را محول کردند. این اف-۱۰۵ها با ۲۱ فروند اف-۱۰۰ که جنگندهٔ روزپرواز بودند اسکورت می شدند. چهار فروند از این اف-۱۰۰ها برای درگیری با میگ ها مسلح به سایدوایندر بودند و ۱۷ فروند دیگر مسلح به اچ وی ای آر بودند تا دفاع زمین به هوای ویتنامی ها را زیر فشار قرار دهند. هر کدام از دسته های پروازی دارای رمزی بود. این اسم رمزها عبارت بودند از "استیل"، "آیرن"، "کاپر"، "مون"، "کربن"، "زینک"، "آرگون"، "گرانیت"، "اسو"، "موبیل"، "شل" و "پترول". دستهٔ پروازی "کادیلاک" وظیفهٔ ارزیا
بی آسیب های وارد شده به هدف های زمینی را بر عهده داشت. هواپیماهای ای-۱ وظیفهٔ جستجو و نجات را بر عهده داشتند و اسم رمز آن ها "سندی" بود و هلیکوپترهای اچ اچ-۳ که وظیفهٔ نجات به آن ها محول شده بود دارای اسم رمز "جولی گرین" بودند. نیروی هوایی خلق ویتنام دفاع ضدهوایی خود را خط مقدم دفاع قرار داده بود و جنگنده های ویتنامی باید پس از آتش بس ضدهوایی ها حملهٔ خود را آغاز می کردند. آمریکایی ها پروازهای شناسایی خود را بر فراز تانهوا آغاز کردند. سپس هواپیماهای آمریکایی در دسته های چهارتایی حمله را شروع کردند. هر دستهٔ پروازی در منطقه چرخ می زد تا پس از پایان حمله دستهٔ قبلی نوبت به او برسد. با وجود این که سرعت اف-۱۰۵ دو برابر سرعت صوت بود، ولی هنگامی که مهمات زیربال های کوچک آن بارگذاری می شد، تبدیل به یک جنگندهٔ فروصوت می گردید و توانایی رویارویی با جنگنده های دشمن که از اسکورت رد می شدند را نداشت، اف-۱۰۰های اسکورت کننده که وظیفه پوشش شمال منطقه را در جهت فرودگاه هانوی بر عهده داشتند در حوالی ۶۰ مایلی شمال دهانهٔ رودخانهٔ سونگچو جایی که رودخانه به دریا می ریزد مستقر بودند تا با هر گونه تهدید از سوی جنگنده های ویتنامی م
قابله کنند و در صورت امکان آن ها را رهگیری کنند. چهار هواپیمای دیگر در جنوب دهانهٔ رودخانه چرخ می زدند. ولی حملهٔ میگ ها از سوی جنوب و با اندک زاویه ای به سمت غرب صورت گرفت و احتمالاً قصد آن ها منحرف کردن اسکورت ها بود. هنگامی که اف-۱۰۰هایی که برای نبرد هوایی گمارده شدند به سوی جنوب پرواز کردند متوجهٔ میگ-۱۷هایی شدند که از سوی دریا به سوی اف-۱۰۵ها می رفتند و فوراً هشدار رادیویی "جدا شوید!" را فرستادند، ولی هشدار آن ها به خاطر ارتباط رادیویی آشفته و نامفهوم شنیده نشد. اف-۱۰۵هایی که در حال حمله بودند بی دفاع و بی خبر از خطری بودند که آن ها را تهدید می کرد. در حالی که ویتنامی ها دارای پوشش کامل رادیویی و کنترل زمینی خلبانان خود بودند. رادارهای برد کوتاه اف-۱۰۰ها که فقط جلو را اسکن می کرد متوجه میگ ها نشد، زیرا انتظار نمی رفت میگ ها در آن بخش از آسمان پدیدار شوند. بعداً نیروی هوایی آمریکا ئی سی-۱۲۱ و ئی-۳ آواکس را برای پوشش راداری ۳۶۰ درجه جهت پشتیبانی از جنگنده های خود به کار برد. میگ-۱۷ها از بالای ابرها پرواز کرده و از اسکورت ها عبور کردند و به سوی اف-۱۰۵های بمب افکن شیرجه زدند. لیدر دستهٔ پروازی هواپیماهای ویت
نامی که تران هان نام داشت چهار فروند اف-۱۰۵ را دید که در حال پرتاب بمب هایشان بودند. او به وینگمن خود دستور داد تا حملهٔ او را پوشش دهد. در ۴۰۰ متری او به سوی یکی از اف-۱۰۵ها شلیک کرد. اف-۱۰۵ آتش گرفت و به درون خلیج تونکین افتاد. خلبان آن سرگرد فرانک بنت کشته شد. لیدر دستهٔ پروازی ویتنامی ها که در حال شیرجه زدن بود خواست پس از هدف قرار دادن اف-۱۰۵ هواپیما را بازیابی کند، ولی کنترل های هواپیما از کار افتاده بود و مجبور شد از هواپیما بیرون بپرد، ولی چتر نجات او باز نشد و به درون دریا افتاد و غرق شد. هنگامی که اف-۱۰۵ها برای حمله به میگ ها بازگشتند، میگ ها به دو گروه تقسیم شدند، شمال پل و جنوب پل. له مین هوان با پشتیبانی تران نگوین نام یک فروند اف-۱۰۵دی دیگر را با اسم رمز زینک ۲ و خلبانی سروان مگنوسن مورد اصابت قرار داد. مگنوسن پیام داد که اگر بتواند هواپیما را کنترل کند به سوی خلیج چرواز می کند. او سرانجام در ۲۰ مایلی خلیج تنکین در نزدیکی جزیره هونمه اجکت کرد. او ابتدا مفقودالثر شناخته شد و پس از ۴۸ ساعت جستجو کشته اعلام گردید. نیروی هوایی ایالات متحده سرنگونی دو فروند اف-۱۰۵ را در درگیری های هوایی اعلام کرد. خل
بان چهارمین اف-۱۰۵ خود را در میدان دید یک میگ-۱۷ دیگر دیده. او با ناامیدی طبق توصیه ای که مافوق او کرده بود به سرعت غلتی زد و سرعت رو به جلوی هواپیما را کاهش داد و به این ترتیب میگ-۱۷ از او جلو افتاد. خلبان اف-۱۰۵ که ناگهان پشت سر میگ افتاده بود آنقدر از این وضعیت غافلگیر دشه بود که سعی نکرد میگ را با مسلسل هدف قرار دهد. کسی که توصیه چنین مانوری را به این خلبان خوش شانس کرده بود جان بوید از طراحان اسطوره ای درگیرینده های برتری هوایی آینده آمریکا بود. پس از کامیابی سریع ویتنامی ها در سرنگون کردن دو جنگندهٔ آمریکایی آن ها با انبوهی از اف-۱۰۰ها و اف-۱۰۵ها که اکنون متوجه حضور آن ها شده بودند رو به رو شدند. تران هان دستور داد تا دسته به دو گروه تقسیم شود. او و وینگمنش وام گیای جنوب پل باقی ماندند وله مینه هوان و تران نگوین نام به شمال پرواز کرد. سه فروند اف-۱۰۰ از دستهٔ رهگیرها به خلبانی سرهنگ دوم امت هیز، سروان کیث کانلی و سروان دونالد کیلگس با میگ-۱۷ها درگیر شدند. هنگامی که اف-۱۰۰ها نزدیک شدند در شلیک موشک تردید داشتند، زیرا احتمال داشت موشک آن ها به اف-۱۰۵ها برخورد کند. اف-۱۰۰ لیدر که شرایط را برای شلیک موشک فر
اهم دید با قفل کردن روی یکی از میگ ها-۱۷ها یک فروند موشک سایدویندر شلیک کرد، ولی موشک به هدف نخورد و از بالای آن رد شد. کانلی و کیلگس نیز با توپ ۲۰ میلی متری به هدف شلیک کردند. کیلگس ناگهان متوجه میگ گیای شد که به یکباره از میان غبار بیرون آمد. او تانک های سوخت زیر بالهایش را انداخت و به سوی هدف که به زاویه ی۹۰ درجهٔ او چخیرده بود تا به او حمله کند تغییر مسیر داد. او میگ دوم تران هان را سرنگون کرد. احتمالاً گیای به سوی کیلگس شلیک کرده بود، ولی به او اصابت نکرده بود. کیلگس از پشت به گیای نزدیک شد و دماغهٔ هواپیما را بالا دادتا چهار مسلسل ۲۰ میلی متری ام۳۹ برای نشانه روی آماده شوند. سپس پس سوز خود را روشن کرد و از امتیاز ارتفاع خود استفاده کرده و با سرعت ۴۵۰ نات به سوی میگ شیرجه رفت. کیلگس متوجه شد که خلبان ویتنامی قصد دارد تا او را به حالت شیرجه به سوی سطح آب های خلیج تنکین بکشاند تا هواپیمای خود که سبک تر است توانایی بالا کشیدن در این شیرجهٔ خطرناک در نزدیکی سطح دریا را داشته باشد، ولی هواپیمای کیلگس که سنگین تر است فرصت بالا کشیدن پیدا نکرده و به درون آب سرنگون شود. کیلگس که تقریباً به صورت عمودی در حال پایی
ن آمدن بود مسلسل خود را به سوی هدف نشانه رفت و در حالی که نگران کاهش سریع ارتفاع خود بود در ارتفاع ۷۱۰۰ پایی آتش کرد. کیلگس پیش از این که بالا بکشد و میگ از میدان دید او بیرون برود متوجه شد که دم میگ آتش گرفت. کیلگس هواپیما را بالا کشیده و از مهلکه جان به در برد. دان مک کارتی تاریخدان از سرنگونی میگ ۱۷ به دست کیلگس ابراز اطمینان می کند. لری دیویس هوانوردی نویس نیز می گوید که وینگمن کیلگس سرنگونی میگ را گزارش کرده، ولی مقامات بالاتر آن را رد کرده اند. بر پایهٔ این گزارش اف-۱۰۰ نخستین پیروزی هوایی خود را در جنگ ویتنام به دست آورد. اگر این گزارش درست باشد کیلگس تنها خلبان اف-۱۰۰ در جنگ ویتنام بود که توانست یک میگ را سرنگون کند. لیدر دستهٔ میگ-۱۷ها و تنها بازماندهٔ دسته، تران هان، دارای یک پیروزی تأیید شده در برابر اف-۱۰۵ بود. هواپیمای او به سختی توانست با ماور از مهلکه بگریزد، ولی او تماس خود را با کنترل زمینی از دست داد و در حالی که سوختش در حال تمام شدن بود در نزدیکی درهٔ که تام فرود آمد. هان می گوید دیده است که وینگمن هایش، له مینه هوان و تران نگوین تام، به وسیلهٔ اف-۱۰۵ها سرنگون شدند. هان احتمالاً اف-۱۰۰های
اسکورت کننده را با اف-۱۰۵ها اشتباه گرفته بود. از آن جایی که فقط یک خلبان آمریکایی ادعای سرنگون کردن میگ را داشته، ممکن است وینگمن های هان با هم برخورد کرده باشند یا مورد اصابت ضدهوایی خودی قرار گرفته باشند. با همهٔ این ها میگ-۱۷های ویتنام شمالی نخستین پیروزی های هوایی تأیید شدهٔ خود را در نبرد جت به جت و در برابر جنگنده های فراصوت به دست آوردند. حمله های نیروی دریایی آمریکا. بین سال های ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۸ که رئیس جمهور آمریکا لیندن جانسون موقتاً دستور توقف حملهٔ هوایی به ویتنام شمالی را صادر کرد این پل هدفی دائم برای حملهٔ نیروی دریایی آمریکا بود. انواع مختلف هواپیماها به این پل حمله کردند که عبارت بودند از ای-۳، ای-۴، ای-۶، اف-۴ و اف-۸. انواع مخلف سلاح ها به سوی پل شلیک شداز جمله موشک ای جی ام-۶۲، ولی هیچکدام دقت و نیروی لازم برای نابودی دائم پل نداشتند. هر زمانی که رفت وآمد روی پل مختل می شد ویتنامی ها به سرعت خسارات وارده را ترمیم می کردند. عملیات ماه کارولینا. در ماه مه ۱۹۶۶ برنامهٔ یک حملهٔ مبتکرانه به وسیلهٔ نیروی هوایی آمریکا در قالب عملیاتی به نام عملیات ماه کارولینا ریخته شد. سلاح جدیدی در این حمله باید به
کار می رفت. این سلاح یک مین مغناطیسی بزرگ بود. برنامه این بود که مین ها بر روی رودخانه انداخته شود تا این که به زیر پل برسد و حسگرهای مغناطیسی مین ها آن ها را منفجر کرده و بتواند پل را برای همیشه ویران کند. تنها هواپیمایی که به اندازه کافی بزرگ بود تا بتواند این مین ها را حمل کند هواپمای ترابری سی-۱۳۰ بود. تصمیم بر این بود که عملیات در شب انجام شود تا آسیب پذیری آن کمتر شود. در شبانگاه ۳۰ مه نخستین سی-۱۳۰ پنج مین را پرتاب کرد. بعدها یکی از اسیران جنگی ویتنامی گفت که ۴ تا از ۵ مین زیر پل منفجر شدند، ولی نتوانستند آسیب جدی به پل وارد کنند. ولی آمریکایی ها که این موضوع را نمی دانستند با پروازهای شناسایی روی پل دریافتند که پل هنوز پابرجا است. بنابراین برای یورش دومی در شب بعد و با کرویی متفاوت برنامه ریزی شد. این حمله دوم فاجعه بار بود. سی-۱۳۰ مورد اصابت قرار گرفت و سرنگون شد و همهٔ کروی آن کشته شدند. فانتومی که برای عملیات ایذایی و منحرف کردن توجه ویتنامی ها در آن حوالی در حال انجام عملیات بود سرنگون شده و کروی آن ناپدید شدند. حملهٔ نهایی. بین سال ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ بمباران ویتنام شمالی متوقف شد و ویتنام شمالی ها موفق