Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به ترتیب به ۴۰ و ۲۷ درصد رسید و نهایتاً در بقیه حکومت رضاشاه حول و حوش ۲۱ درصد پایدار شد. خلأ ناشی از روسیه اساساً با آلمان پر شد، و سهم آلمان از صادرات غیرنفتی ایران از ۱ درصد در ۱۹۲۵–۲۹ به ۳۲ درصد در دوره ۱۹۳۵–۳۹ افزایش یافت. تصویر مشابهی در رابطه با ترکیب جغرافیایی واردات ایران پدیدار شد. ایران علاوه بر بازارهای روسیه، از بدتر شدن قراردادهای تجاری و رکود در صادرات به دلیل بحرانی اقتصادی جهانی رنج برد. در دوره ۱۹۲۸–۲۹، ارزش واردات (۱٬۵۷۹ میلیون ریال) از صادرات غیرنفتی (۹۶۷ میلیون ریال) به میزان ۶۱۲ میلیون ریال یا ۶۳ درصد از کل صادرات غیرنفتی در آن دوره پیشی گرفت. کسری بزرگ تراز تجاری غیرنفتی، بی علاقگی قابل فهم حکومت به تأمین مالی خارجی بدهی، و این واقعیت که درآمد ناشی از صادرات نفت اساساً برای مقاصد نظامی و واردات کالاهای سرمایه ای کنار گذاشته شده بود تا تأمین مالی کالاهای مصرفی، منجر به نخستین بحران ارزی ایران در دوره پهلوی شد. این بحران باعث از دست دادن شدید ارزش قران دربرابر ارزهای معیار طلا شد، و قران ۵۳٬۵ درصد در برابر پوند استرلینگ ارزش خود را از دست داد (ارزش پوند استرلینگ در سال ۱۹۳۰ از ۵۸ به ۵۹ قر
ان افزایش یافت). این کاهش ارزش عدم قطعیت بیشتری به یک بازار متلاطم ارز وارد کرد، و در عمل حکومت را مجبور کرد در فوریه ۱۹۳۰ کنترل هایی را بر تبادل ارز خارجی اعمال کند. این کنترل ها قانون انحصار تجارت خارجی تکمیل شد، که به حکومت بر همه تجارت خارجی (صادرات و واردات) انحصار اعطا کرد. این قانون عزیمت عمده ای از سیاست های "لسه فری" بود که در بخش اول حکمرانی رضا شاه مسلط بودند. قانون انحصار تجارت خارجی، در عمل، خودمختاری ایران بر تجارت خارجیش را (که تحت عهدنامه ترکمانچای از دست رفته بود) بازگرداند، و پایه ای برای استراتژی توسعه جایگزینی واردات و درگیرکردن مستقیم حکومت در شماری از بخش های کلیدی اقتصاد فراهم آورد. این قانون به حکومت اجازه داد به شرطی که واردات از عواید صادرات غیرنفتی پرداخت شود، به بخش خصوصی مجوزهای واردات اعطا کند. در واقع، در سال ۱۹۳۱، برای اولین بار پس از سال ها، ارزش صادرات غیرنفتی (۷۱۸ میلیون ریال) از صادرات (۶۳۱ میلیون ریال) فزونی گرفت. به هر روی، در عرض دو سال، کنترل ها ناکارامد از آب درآمد و پیاده سازی کامل این قانون محقق نشد. اثر دیرپاتر این قانون افزایش دادن درگیری حکومت در فعالیت های تولیدی
بود. تا سال ۱۹۳۵، حکومت هفده شرکت تجاری برپا کرده بود، که مستقیماً یا غیر مستقیم ۳۳ درصد از واردات و ۴۹ درصد از صادرات را در کنترل خود داشتند. این شرکت ها به حکومت درجه قابل توجهی از کنترل بر منابع مالی و نیز طبیعی کشور می دادند. بانک ملی که در سال ۱۹۲۷ تأسیس شد تا برخی از کارکردهای بانک مرکزی را انجام دهد، نقش مهمی در فرایند بسیح مالی که در پی پیش آمد ایفا کرد. در دوره ۱۹۲۸–۳۷ هزینه کرد بخش دولتی به قیمت های ثابت سال ۱۹۲۸ از ۳۹۲ میلیون ریال به ۹۷۷ میلیون ریال افزایش یافت، که نشان دهنده نرخ میانگین رشد سالانه ۱۱ درصد است. بخش بزرگی از این هزینه کرد دولت وقف سرمایه گذاری های زیرساختی، اساساً در حوزه های حمل و نقل و مخابرات شد. حوزه مهم دیگر فعالیت های سرمایه گذاری حکومت صنایع سبک، نظیر صنایع نساجی، صابون، تصفیه شکر و محصولات تنباکو شد. در دوره ۱۹۳۰–۴۰، ۲۶۵ کارخانه که حدوداً ۴۷٬۰۰۰ نفر کارگر را استخدام کردند در کشور توسط بخش های دولتی و خصوصی تأسیس شد. دولت بزرگ ترین این تأسیسات صنعتی، که نمونه های برجسته آن کارخانجات مهمات، تصفیه شکر، و تنباکو و سیمان بود را در تملک داشت و از آنها بهره برداری می کرد. سرمایه گ
ذاری های بخش خصوصی در قیاس محدود بود و تا حد زیادی به تولید منسوجات، شیشه، کبریت، محصولات چرمی و نوشیدنی ها محدود می شد. در این دوره شرکت های خصوصی در عمل مادون شرکت های دولتی بودند و تحت نظارت شدید حکومت فعالیت می کردند. داده هایی در مورد درآمد در سطح ملی برای دوره ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۱ موجود نیست، و هر تلاشی برای ارزیابی کلی عملکرد اقتصادی کشور در دوره رضاشاه لاجرم توأم با گمانه زنی است. شواهد سری های زمانی موجود در خصوص سنجه های پولی و تغییرات سطوح قیمت ها در دوره ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۱ نشانگر افزایش اندکی در سطح تولید کل است. در دوره ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۱ عرضه پول با نرخ میانگین سالیانه ۲۱٫۸ درصد افزایش پیدا کرد، در حالی که در همان دوره قیمت های عمده فروشی و مصرف کننده با میانگین سالانه به ترتیب ۱۸٫۱ و ۲۰٫۳ درصد افزایش پیدا کرد. این تنها حاشیه اندک بین ۱٫۵ تا ۳٫۷ در سال را برای رشد احتمالی در مجموع تولید واقعی و پولی سازی اقتصاد باقی می گذارد. دوره محمدرضاشاه (۱۳۲۰–۱۳۵۷). سقوط رضاشاه و حضور قشون خارجی در ایران از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۶ توازن نیروهای سیاسی را شدیداً تغییر داد. یک دوره بلندمدت گیجی و عدم قطعیت سیاسی و اقتصادی، با تغییرات متعدد
دولت ها، قیمت های فزاینده و کمبودهای غذا به وقوع پیوست. بسیاری از ائتلاف های سیاسی تشکیل و سریعاً شکسته می شدند. شاخص هزینهٔ عمومی زندگی بین ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ چهار برابر شد. بسیاری از کارخانه های صنعتی جدید مجبور شدند به دلیل کمبود مواد خام و قطعات یدکی عملیاتشان را کاهش دهند. این کمبودها همچنین باعث عقب ماندگی توسعه صنایع محلی کوچک شد. تلاش های متعدد دولت برای حل مسایل مالی و اقتصادی بی حاصل ماند و حتی پس از پایان جنگ عدم قطعیت اقتصادی برقرار ماند. اشغال ایران توسط متفقین در جریان جنگ جهانی دوم و بروز عدم ثبات سیاسی در آغاز به محمدرضاشاه اجازه نداد نفوذ چندانی بر سیاست اقتصادی یا اجتماعی داشته باشد. این دورهٔ آغازین تا پس از سرنگونی مصدق از نخست وزیری در اوت ۱۹۵۳ ادامه یافت و مشخصه آن تقلای شدید اقتصادی و سیاسی بر سر کنترل نفت، یکی از ارزشمندترین منابع کشور بود. محمدرضاشاه پس از استقرار کامل در قدرت با حمایت قوی دولت کندی در آمریکا به برنامه اصلاح گرانه سکولار پدرش ادامه داد و رشته اصلاحات اجتماعی و اقتصادی را آغاز کرد و توأم با درآمدهای نفتی به طور پایدار فزاینده، اقتصاد را قادر ساخت یکی از دوره های با بیشترین ر
شد پایدار و تورم کم را از سر بگذراند. در دوره ۱۳۴۲–۱۳۵۵، تولید جمعی اقتصاد که توسط تولید ناخالص ملی با قیمت های ثابت سنجیده می شود، با نرخ متوسط سالیانه ۱۰٫۵ درصد افزایش یافت و قیمت ها به آهنگ افزایش بین ۲٫۶ و ۳ درصد محدود ماند. به هر روی صنعتی شدن سریع، که اساساً با مداخله حکومت حاصل شده بود و با اتکای تقریباً انحصاری بر درآمد نفت تداوم یافته بود، منجر به شماری از نتایج اقتصادی و اجتماعی نامطلوب شد. صنعتی شدن تا حد زیادی زیر چتر دولت بود و با تعرفه های بالا بر کالاهای مصرفی، اعتبارات بانکی ترجیحی به صنعتگران، بیش ارزش دهی به ریال، و یارانه های سخاوتمندانه بر مصرف غذا در نواحی شهری-همگی به ضرر بخش های اقتصادی و روستایی اقتصاد همراه بود. این وضعیت، منجر به بزرگ شدن شکاف توزیع درآمد در نواحی شهری و بین نواحی شهری و روستایی شد و به افزایش قابل توجه مهاجرت از روستاها به مراکز شهری انجامید. این روندها با پیاده سازی فازهای دوم و سوم اصلاحات ارضی، که بسیاری از دهقانان آن را همچون معکوس کردن برنامه اول بازتوزیع زمین در اوایل دهه ۱۹۶۰ می دانستند، شتاب بیشتری گرفت. رشد سریع قیمت های نفت در سال ها ۱۳۵۲–۱۳۵۳ برای حکومت ف
رصتی طلایی برای عقلانی سازی برنامه توسعه و حرکت به سوی توسعه متوازن تر بخش های کشاورزی/صنعتی و شهری/روستایی اقتصاد فراهم کرد. پاسخ شاه، برخلاف توصیه کارشناسان و وزرا، گسترش شتاب زده تر بخش صنعت با اتکای بیشتر بر فناوری و رسوم فرهنگی غربی، صادرات خارجی، کارگران وارداتی بود. این برنامه های اقتصادی به ناگزیر نابرابری های از قبل ریشه دواندهٔ اجتماعی و اقتصادی را بدتر کرد و به ایجاد زمینه های مستعد برای نارضایی اجتماعی و خیزش های انقلابی کمک کرد. دستاوردهای اقتصادی و اجتماعی. در دوران سلطنت محمدرضا پهلوی برای پیشرفت ایران، برنامه های عمرانی با همکاری و همیاری مدیرانی مانند ابوالحسن ابتهاج، یکی از مدیران بانک جهانی و بنیانگذار سازمان برنامه و بودجه کشور، محمدمهدی سمیعی، رئیس کل بانک مرکزی ایران و محمدصفی اصفیاء طراحی شد. برنامه های عمرانی کشور در دوره های گوناگون بدین ترتیب بودند: در سال ۱۳۳۸، بانک مرکزی ایران بنیان نهاده شد. محمدمهدی سمیعی، ریاست بانک مرکزی را بر عهده داشت و زیر نظر وی بودجه بندی کشور و بانک داری شکل گرفت بودجه برنامه های عمرانی و چرخش درست پول در زمان وی به ایران به کار انداخته شد. دیگر شخصیت ایر
ان که بار پیشرفت ایران را همراه با شاه به دوش کشید علی نقی عالیخانی وزیر اقتصاد بود. عالیخانی، اصفیا و سمیعی طراحان پیشرفت اقتصاد ایران بودند با نرخ رشد اقتصادی ۱۵٪، در چهارچوب انقلاب سفید و منشور نوزده ماده ای آن چهره ایران تغییر یافت. سپاه دانش، سپاه بهداشت، سپاه ترویج و آبادانی، اصلاحات ارضی و سهیم کردن کارگران در سود کارخانه ها و دیگر اصول انقلاب سفید، ایران را به دروازه هایی رسانید که می توانست کشور را از جنبه های اقتصادی و رفاه اجتماعی با کشورهای صنعتی اروپایی برابری دهد. رشد و پایدارسازی چرخه ای (۱۳۳۴–۱۳۴۲). پس از کودتای ۲۸ مرداد و سقوط دولت مصدق آغاز دورهٔ جدیدی از «نفت و یکه سالاری» در توسعهٔ اقتصادی ایران بود. قرارداد۱۹۵۴ بین ایران و کنسرسیومی از شرکت های غربی حاصل شد و کارکردهای شرکت نفت ایران و انگلیس را بر عهده گرفت بار دیگر منابع نفتی ایران را در کنترل خارجی درآورد. با شروع مجدد صادرات نفت در اکتبر ۱۹۵۴، تولید از ۱۶٫۲ میلیون تن در ۱۹۵۵ به ۵۲٫۴ در ۱۹۶۰ رسید. درآمد ارزی کل از بخش نفتی نیز به طور قابل ملاحظه ای از ۱۳۹ میلیون دلار به ۳۵۹ میلیون دلار رسید. از سر گرفتن صادرات نفت و کمک فنی و مالی آمری
کا دولت را قادر ساخت دومین برنامهٔ هفت سالهٔ توسعه (۱۹۵۶–۶۲) را شروع کند. این برنامه چارچوبی مشابه برنامهٔ اول داشت ولی در مقیاس بزرگتری پیاده سازی شد. تمرکز آن اساساً برشماری از پروژه های بزرگ زیرساختی بود مثلاً در بخش کشاورزی بیشتر برنامه به تکمیل سه سد بزرگ کرج، سفیدرود و دز اختصاص داشت. پیاده سازی برنامهٔ دوم با سیاست مالی و اعتباری انبساطی همراه شد که منجر به بسط سریع سرمایه گذاری بخش خصوصی مخصوصاً در زمینه ساختمان شد. تشکیل سرمایه ثابت خالص واقعی توسط بخش خصوصی به طور متوسط سالانه ۳۹٫۳ درصد در دوره ۱۹۵۵–۱۹۵۹ رشد کرد و از رشد سرمایه گذاری بخش دولتی پیشی گرفت. عرضهٔ پول در سال های ۱۹۵۶ ,۵۷ و ۵۸ به ترتیب ۱۸ ,۲۴, و ۱۹ درصد رشد کرد. نتیجه رشد کلاسیک فعالیت اقتصادی ناشی از بسط شدید پولی و فعالیت سفته بازانه در زمین، املاک و کالاها بود. قیمت ها که پایدار مانده بودند سریعاً رشد کردند. واردات از صادرات پیشی گرفت و ذخیره ارزی کشور رو به اتمام رفت. اقدامات دولت برای کنترل اعتبارات بخش خصوصی کاملاً ناکافی بود و دولت مجبور به روی آوردن به برنامه پایدار سازی اقتصاد تجویز شده از صندوق بین المللی پول شد. این سیاست ها ک
ه شامل محدودسازی شدید واردات و کاهش هزینه کرد دولت شد شدیداً مؤثر شد. تورم به طور قابل ملاحظه ای تعدیل شد و در سال ۱۹۶۲ به ۰٫۹ درصد رسید. دستمزدها در دوره ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳ به دلیل رکود ناشی از آن کاهش یافت. رکود مشخصا بازار و کارگران مهاجر ساختمانی را تحت تأثیر قرار داد و بر آتش نارضایتی ها بازدمید و منجر به ناآرامی سیاسی در سال های ۱۹۶۲–۱۹۶۳ شد. پاسخ شاه طرح شش ماده ای انقلاب سفید بود. اعلان این اصلاحات و اصلاحات ارضی و اعطای حق رأی به زنان باعث تشدید بلاتکلیفی سیاسی و اقتصادی شد و ائتلافی قدیمی بین بازار و روحانیت و روشنفکران در مخالفت با شاه را احیا کرد و منجر به و انبوه تظاهرات ها ژوئن ۱۹۶۳ شد. حکومت با استفاده از نیروی نظامی، به زندان انداختن مخالفان و تبعید سید روح الله خمینی به ترکیه برخورد کرد. این تحولات سیاسی نشانگر شروع دورهٔ جدیدی از تاریخ اقتصادی ایران است. ایران پیش از انقلاب سفید. پراهمیت ترین پایه انقلاب سفید، اصلاحات ارضی بود و نخستین برنامه اصلاحات ارضی با نخست وزیر وقت، علی امینی و با همکاری وزیر کشاورزی، حسن ارسنجانی تهیه شده بود. پس از کناره گیری امینی از مقام خویش، اسدالله علم را شاه به نخست
وزیری می گزیند. ارسنجانی در مقام خود ابقا می شود. هدف ارسنجانی، ایجاد یک طبقه ای از کشاورزان مستقل است. بدین قرار که مازاد زمین هایی که به دنبال محدودیت مالکیت زمین های کشاورزی از مالکین گرفته شده بلافاصله به رعایایی که در آن به کشت و زرع مشغول هستند، فروخته شود. در تاریخ ۱۹ دی ۱۳۴۱، محمدرضا پهلوی در کنگره ملی کشاورزان این طرح را مطرح می کند. ۴۲۰۰ دهقانی که در کنگره حضور داشتند بانگ شادی سر دادند. در تاریخ ۶ بهمن ۱۳۴۱، همه پرسی انقلاب سفید در ایران انجام می گیرد که به تأیید اصلاحات پیشنهادی می انجامد. ۵٬۵۹۸٬۷۱۱ برای انقلاب سفید و ۴٬۱۱۵ علیه انقلاب سفید آرای خود را به صندوق ها ریختند. برای نخستین بار در تاریخ ایران زنان نیز به پای صندوق های رای می روند. در تهران ۱۶، ۴۳۳ و در دیگر شهرستان ها ۳۰۰،۰۰۰ نفر زن آرای خود را به صندوق ها ریختند. ایران در انقلاب سفید. از زمان ملی شدن صنعت نفت ایران، درآمد نفت هوشیارانه در برنامه های عمرانی برای توسعه صنعت، آموزش و پرورش، بهداشت، کشاورزی، تغذیه، محیط زیست، مسکن، آبادانی و بیمه همگانی سرمایه گذاری شده است. در سومین برنامه عمرانی کشور در سال ۱۳۴۲؛ ۲۰۴، ۶ میلیارد ریال و در
برنامه چهارم عمرانی ۱۳۴۷؛ ۵۰۶، ۸ میلیارد ریال در پیشبرد و شکوفایی اقتصاد ایران سرمایه گذاری شده است. پس از صنعت نفت، صنعت ذوب آهن ایران که مادر دیگر صنایع ایران بود رو به گسترش روزانه نمود. صنایع پتروشیمی ایران از دیدگاه جهانی رتبه اول را داشت و در خاورمیانه بی همتا بود. صنعت بزرگ مس و آلومینیوم و کانی های شناخته شده پشتوانه امینی برای گسترش صنعت و آیندهٔ مردم ایران بحساب می آمد. منابع باور نکردنی زغال سنگ که برآورد آن بیش از ۳۶ میلیارد تن در کویر مرکزی است و تولیدات کارخانجات داخلی صنایع سنتی و دستی دیگر، از صنایع داخلی سبک گرفته تا صنایع سنگین همگی بسرعت در حال رشد بودند. ایران خودرو از آغاز کار خود اتومبیل های ساخت ایران را علاوه بر بازار داخلی به بیش از ده کشور اروپایی آسیایی و آفریقایی صادر می کرد. در سال ۱۳۵۶ ایران خودرو از هیوندای کره جنوبی اتومبیل های بیشتری تولید کرده بود. تا سال ۱۳۶۴ هجری خورشیدی، نود در صد قطعات اتومبیل در ایران طراحی و تولید می شدند. همچنین کارخانه های کفش تولید ایران چون کفش ملی، کفش بلا و غیره به تمام کشورهای خاورمیانه کفش صادر می کردند. علاوه بر صدها واحد کوچک صنعتی، بیش از یک
صد واحد بزرگ صنعتی و تولیدی به کار افتاده است که این از افتخارات ایران بود. رشد و صنعتی شدن پیوسته (۱۳۴۲–۱۳۵۷). دورهٔ بین ۱۹۶۳ و آغاز خیزش انقلابی در ۱۹۷۸ بیشک طولانی ترین دورهٔ رشد پیوسته از لحاظ درآمد واقعی سرانه در تاریخ ایران است. در دوره ۱۹۶۳–۷۷ تولید ناخالص داخلی با احتساب تورم به طور متوسط سالانه ۱۰٫۵ درصد با نرخ رشد جمعیت سالانهٔ ۲٫۷ درصد رشد کرد و ایران را در شمار سریعترین رشدها در بین اقتصادهای در حال توسعه و توسعه یافته در جهان قرار داد. در نتیجه، درآمد سرانهٔ ایران (به قیمت های آن زمان) از ۲۵۰ دلار در ۱۹۶۳ به ۱۵۰۰ دلار در در ۱۹۷۷ رسید. این رشد سریع تنها نتیجهٔ آماری افزایش درآمدهای نفتی نبود. در واقع، تولید ناخالص داخلی غیرنفتی با نرخ میانگین سالانهٔ ۱۱٫۵ درصد رشد کرد که اندکی بالاتر از نرخ رشد سالانه تولید ناخالص داخلی با احتساب نفت است. به هر روی، همهٔ بخش ها به طور برابر در این روند رشد سهیم نبودند. در دوره ۱۹۶۳تا ۱۹۷۷ بخش کشاورزی با نرخ سالانهٔ ۴٫۶ درصد رشد کرد، در حالی که بخش خدمات و صنعت رشد سالانه ۱۴٫۳ و ۱۵٫۰ درصد را نشان دادند. تولید خودروها، تلویزیون ها، یخچال ها و دیگر لوازم خانگی چندین
برابر شد. مثلا در بازه نسبتاً کوتاه ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۷، تعداد خودروهای شخصی تولید شده در ایران از ۲۹۰۰۰ به ۱۳۲۰۰۰ رسید. تعداد تلویزیون ها از ۷۳٬۰۰۰ در ۱۹۶۹ به ۳۵۲٬۰۰۰ در ۱۹۷۵ رسید، و به ۲۶۴٬۰۰۰ در ۱۹۷۷ کاهش یافت. در مقایسه، تولید محصولات عمدهٔ کشاورزی تنها رشد حاشیه ای نشان داد. رشد بخش نفت در این باز حتی کمتر بود. بین ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۲ به میزان ۱۳٫۳ درصد رشد کرد در حالی که با افت بهای نفت در ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ و تضعیف متعاقب بازارهای بین المللی نفت، بخش نفت آهنگ پیشین خود را از دست داد و رشد آن بین ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸ بسیار کم بود. به هر روی، اهمیت نفت در اقتصاد روند رو به رشد خود را ادامه داد. سهم بخش نفت در جی دی پی افزایش یافت که تا حد زیادی به بهای کاهش سهم بخش کشاورزی تمام شد. درآمدهای نفتی چه از نظر درصد از درآمد دولت و چه از نظر عواید ارزی در بازه ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۸ به طور زیادی افزایش یافت. سهم نفت در بودجه دولت در ۱۹۶۳ ۴۷ درصد بود که در ۱۹۷۸ به ۵۳ درصد رسید که اوج آن در سال ۱۹۷۴ و ۸۳ درصد بود. وابستگی فزاینده به درآمد نفتی در بخش ارز شدیدتر بود. در سال ۱۹۶۳ رشد سریع تولید با درجه قابل توجهی از ثبات قیمت حاصل شد، اما تورم در دوره
برنامه عمرانی پنجم شکل گرفت. در سمت هزینه ها، مصرف واقعی با آهنگ سالانه میانگین ۱۱٬۱ درصد در دوره ۱۹۶۳–۷۷ رشد کرد، در حالی که آهنگ سالانه میانگین در افزایش تشکیل سرمایه ثابت ناخالص در حدود ۱۸٫۲ درصد بود. سهم بخش دولتی از هزینه کرد در مصرف و سرمایه گذاری، تحت تأثیر درآمدهای فزاینده نفتی کم و بیش در سراسر این دوره افزایش یافت. این روند صعودی در زمینه هزینه کرد سرمایه گذاری، که سهم بخش دولتی در آن از ۴۱ درصد در سال ۱۹۶۳ به ۶۱ درصد در سال ۱۹۷۴ رسید و سپس در سال ۱۹۷۷ به ۵۷ درصد سقوط کرد، خود را نشان داد. به هر روی، همه گروه ها در اقتصاد به صورت برابر در مزیت درآمدهای واقعی افزایشی سهیم نبودند، و روندهای نامطلوب در توزیع درآمد و ثروت در اوایل دهه ۱۹۶۰ عیان تر شده بود. سهم هزینه کرد ۲۰ درصد بالای خانوارهای شهری از ۵۲ درصد در سال ۱۹۵۹–۶۰ به ۵۶ درصد در سال ۱۹۷۴–۷۵ رسید، در حالی که سهم ۴۰ درصد پایین خانوارها از ۱۴ درصد به ۱۱ درصد در دوره ۱۹۵۹–۷۴ کاهش یافت. روندهای نامطلوب مشابهی در نابرابری های هزینه کردی در میان خانوارهای روستایی در مناطق متفاوت و بین نواحی شهری و روستایی در سطح کل کشور نیز مشاهده می شد. تفاوت ها پس
از افزایش شدید قیمت های نفت در سال ۱۹۷۴ شدیدتر هم شد. بسط سریع و نامتوازن ستانده، مخصوصاً بین بخش های کشاورزی و صنعتی، به افزایش قابل توجه میزان مهاجرت از نواحی روستایی به شهری شد. درجه شهری بودن از ۳۱ درصد در سال ۱۹۵۶ به ۴۹ درصد در سال ۱۹۷۸ رسید. تخمین زده می شود که مهاجران روستایی ۴۴ درصد از افزایش جمعیت شهری بین ۱۹۵۶ و ۱۹۶۶ به خود اختصاص دادند که در دهه ۱۹۶۷–۷۶ به ۵۰ درصد رسید. با وجود افزایش درآمدهای نفتی، ایران بین سال های ۱۹۶۳ تا ۱۸۷۲ به طور پیوسته با مشکل توازن پرداخت ها مواجه بود و مجبور بود به استقراض خارجی روی بیاورد. در دوره ۱۹۵۹–۷۲ پرداخت های ارزی برای واردات از دریافتی ها از صادرات در هر یک از سال ها به جز ۱۹۶۲ و ۱۹۶۳ بیشتر بود. کسری تجمعی در دوره ۱۹۵۹–۷۲ به ۲٬۷۸۲ میلیون دلار بالغ شد که ۲۴۶ میلیون دلار بیشتر از کل درآمد ایران از صادرات نفت و گاز در سال ۱۹۷۲ بود (به هر روی در مقایسه با اقتصادهای آمریکای لاتین این مقروض بودگی بیش از اندازه نبود). به هر روی، افزایش های قیمت نفت در ۱۹۷۳–۷۴ وضعیت را تقریباً یک شبه به طور چشمگیری برعکس کرد و ایران را از یک کشور مقروض به یک کشور وام ده تبدیل کرد. تراز ت
جمعی حساب جاری در دوره ۱۹۵۹–۷۸ در واقع مازاد داشت و بالغ بر ۱۵٬۱۷۰ میلیون دلار بود. علیرغم بدتر شدن نابرابری های اقتصادی و اجتماعی، سطح زندگی اکثریت مردم در زمان پهلوی ها به طور قابل توجهی بهبود یافته است. همچنین، به لطف افزایش درآمدهای نفتی و عموماً مدیریت صحیح اقتصادی، ایران در سال ۱۹۲۰ از کشوری با بدهی های بزرگ خارجی به یکی با دارایی های قابل توجه خالص خارجی در سال ۱۹۷۸ تبدیل شد. بیماری هلندی (۱۳۵۳–۱۳۵۷). اقتصاد ایران در فاصله ده ساله ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۲ در دوره برنامه های عمرانی سوم و چهارم، با نرخ رشد ۱۱٫۵ درصد میانگین سالانه و نرخ تورم تک رقمی ۲٫۶ درصد میانگین سالانه، دارای یکی از بیشترین رشدها در میان کشورهای در حال توسعه بود و اقتصاد ایران ظرف ده سال چهار برابر شد. اما بناگاه در میانه دهه پنجاه همزمان با رشد درآمدهای نفتی دچار بحران گردید. در پی افزایش قیمت نفت در اثر جنگ اعراب و اسرائیل و اجرای برنامه عمرانی بسیار پنجم بروز کرد و منجر به وقوع بیماری هلندی شد. شاه معتقد بود که بزرگ ترین منبع طبیعی ایران یعنی نفت قبل از پایان قرن به طور کامل تمام خواهد شد. از این رو در نظر داشت با به حداکثر رساندن بهره برداری
از نفت، اقتصاد صنعتی مدرن و متنوعی را پایه ریزی کند تا ایرانی امن و روبه پیشرفت بعد از اتمام نفت امکان استمرار داشته باشد.
پل مه یر (؛ – ) یک دانشمند اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
طالع نحس یک فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال ۲۰۰۶ ایالات متحدهٔ آمریکا به کارگردانی جان مور است. این فیلم نسخهٔ بازسازی شدهٔ "فیلمی به همین نام" به کارگردانی ریچارد دانر در سال ۱۹۷۶ است. در این نسخه، بازیگرانی چون جولیا استایلز، لیف شرایبر، میا فارو، دیوید تیولیس، پیت پاستل ثویت، مایکل گمبون و شیمس دیوی-فیتزپاتریک (در نخستین نقش بلند سینمایی اش) ایفای نقش می کنند. این فیلم در تاریخ ۶ ژوئن ۲۰۰۶ توسط فاکس قرن بیستم به صورت جهانی اکران شد. نقدهای متوسطی از منتقدان دریافت کرد، اما با بودجهٔ ۲۵ میلیون دلاری، ۱۲۰ میلیون دلار فروش جهانی داشت. داستان. رابرت تورن، دیپلمات آمریکایی مستقر در ایتالیا، مطلع می شود که نوزادش مرده به دنیا آمده است. بدون آگاهی همسر بیهوش اش، کاترین، و به پیشنهاد کشیش بیمارستان، پدر اسپیلتو، رابرت نوزادی یتیم را به فرزندی می پذیرد و نامش را دیمین می گذارد. رابرت و کاترین پسر را بزرگ می کنند. در طی پنج سال، رابرت در کار خود پیشرفت می کند و به عنوان معاون سفیر در دربار سنت جیمز در بریتانیا منصوب می شود. پس از مرگ مشکوک سفیر پیشین بر اثر آتش سوزی خودرو، رابرت این سمت را می پذیرد و با خانواده اش در
ملکی بزرگ در حومهٔ لندن ساکن می شود. اما وقایع نگران کننده ای آغاز می شود، از جمله خودکشی پرستار دیمین در جشن تولدش، که پیش از مرگ، سگ سیاهی را دیده و با آن تماس چشمی برقرار کرده بود. پدر برنان، کشیشی که در جریان تولد دیمین نقش داشته، به رابرت نزدیک می شود و دربارهٔ وقایع مرتبط هشدار می دهد. در همین حال، عکاس خبری، کیث جنینگز، درمی یابد که در عکس هایش نشانه هایی رازآلود از مرگ افراد دیده می شود. پرستار جدیدی به نام خانم بی لاک استخدام می شود. تنش زمانی بالا می گیرد که او بدون اجازهٔ خانوادهٔ تورن، برای محافظت از دیمین، سگی از نژاد روتوایلر را به خانه می آورد. در پی حادثه ای در نزدیکی کلیسا که دیمین به کاترین حمله می کند، او شروع به دیدن کابوس هایی دربارهٔ پسرش می کند، از جمله تصویری از اسکلت شغالی با شنلی قرمز. هنگام بازدید از باغ وحش، حیوانات با دیدن دیمین رفتار خشنی نشان می دهند. کاترین به دلهره می افتد که چیزی در مورد دیمین درست نیست. پدر برنان به رابرت می گوید که مادر دیمین یک شغال بوده و او ضدمسیح است. او توضیح می دهد که دیمین باید کشته شود و تنها مردی به نام بوگنهاگن در مجدو می تواند کمک کند. پس از آنک
ه رابرت او را نمی پذیرد، پدر برنان در توفانی برق آسا کشته می شود. کاترین درمی یابد که باردار است و برای جلوگیری از داشتن فرزندی مشابه دیمین، قصد سقط جنین دارد. اما به زودی دیمین باعث حادثه ای می شود که در آن کاترین به شدت آسیب می بیند و منجر به سقط جنین می شود. کاترین که در بیمارستان بستری است، به رابرت می گوید که به شیطانی بودن دیمین مشکوک است. جنینگز به رابرت عکس هایی را نشان می دهد که پیش بینی مرگ ها در آن ها دیده می شود. آن دو تصمیم می گیرند سرنخی دربارهٔ مادر واقعی دیمین بیابند. آن ها کشف می کنند که بیمارستان محل تولد دیمین پس از آتش سوزی ویران شده است. سپس به سوبیاکو می روند و با پدر اسپیلتوی معلول دیدار می کنند که آن ها را به گورستانی راهنمایی می کند. در آن جا، آن ها قبر مادر دیمین را پیدا می کنند که مشخص می شود واقعاً یک شغال بوده است. در مقبرهٔ مجاور، رابرت جسد پسر واقعی و کشته شده اش را می بیند. سگ هایی وحشی به آن ها حمله می کنند، اما به زحمت فرار می کنند. خانم بی لاک به بیمارستان می رود و با ایجاد آمبولی هوا باعث مرگ کاترین می شود. رابرت که از مرگ همسرش مطلع می شود، به مجدو می رود و با بوگنهاگن ملا
قات می کند. او به رابرت می گوید که برای کشتن دیمین در مکان مقدس، باید از هفت خنجر قربانی استفاده کند و پیش از آن، وجود نشان شش صدوشصت وشش (۶۶۶) را روی بدن دیمین بررسی کند. رابرت ابتدا حاضر به کشتن دیمین نمی شود و خنجرها را روی زمین می اندازد. اما هنگامی که خم می شود تا آن ها را بردارد، جنینگز در حادثه ای با سقوط تابلویی فلزی، سرش قطع می شود. رابرت خنجرها را برمی دارد، به خانه بازمی گردد و پس از مبارزه با روتوایلر خانم بی لاک که آن را در زیرزمین حبس می کند، وارد اتاق دیمین می شود و نشان ۶۶۶ را پیدا می کند. بی لاک به او حمله می کند، اما رابرت او را دفع کرده، دیمین را برمی دارد و به سمت کلیسایی در نزدیکی می گریزد و در راه، با خودرو بی لاک را زیر می گیرد. او در کلیسا قصد دارد دیمین را بکشد، اما پیش از آن که موفق شود، توسط پلیس واحد حفاظت دیپلماتیک هدف گلوله قرار می گیرد و کشته می شود. هم زمان با مرگ پاپ، در مراسم خاک سپاری رابرت، رئیس جمهور ایالات متحده شرکت می کند و دست دیمین را می گیرد. دیمین رو به دوربین نگاه می کند و با لبخندی مرموز لب می زند. بازیگران. لیف شرایبر در نقش رابرت تورن جولیا استایلز در نقش کاترین
تورن میا فارو در نقش خانم ویلا بی لاک شیمس دیوی-فیتزپاتریک در نقش دیمین تورن دیوید تیولیس در نقش کیث جنینگز پیت پاستل ثویت در نقش پدر برنان مایکل گمبون در نقش بوگنهاگن جووانی لومباردو رادیتسه در نقش پدر اسپیلتو پژا بیلاتس در نقش کشیش رصدخانهٔ واتیکان هاروی اسپنسر استیونز، بازیگر نقش دیمین در فیلم اصلی ۱۹۷۶، در این فیلم نقش کوتاهی به عنوان خبرنگار دارد.
گلوری هول به معنی سوراخ شکوهمند دریچه و منفذی است در برخی دیوارهای توالت های عمومی و پاساژها و غرفه های فروش فیلم های مخصوص بزرگسالان که برای انجام آمیزش جنسی و دیگر فعالیت های جنسی و همچنین تماشای خودارضایی طرف مقابل یا مشاهده هر دو نفر ایجاد شده است. بسیاری از فیلم های پورنوگرافی و داستان های سکسی موضوع و سوژه های خود را روی گلوری هول متمرکز کرده اند.
جیا کوپولا (زاده )کارگردان، فیلم نامه نویس و بازیگر آمریکایی است. از آثارِ او می توان به پالو آلتو اشاره کرد. او فرزند جیان-کارلو کوپولا است.
ترا فورمارس یک مجموعه مانگای ژاپنی که توسط یو ساسوگا نوشته شده و به وسیلهٔ کنیچی تاچیبانا مصورسازی شده است. این سری از ژانویه سال ۲۰۱۱ در مجله "میراکل جامپ" منتشر می شد و سپس از ۲۶ آوریل ۲۰۱۲ در مجله "ویکلی یانگ جامپ" انتشارات شوئیشا در حال عرضه است. دو مجموعه تلویزیونی انیمه بر اساس این سری ساخته شده اند، یک مجموعه تلویزیونی انیمه ۱۳ قسمتی که از ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۴ تا ۱۹ دسامبر همان سال از شبکه توکیو ام ایکس پخش شد و همچنین دو اووی ای نیز از روی آن ساخته شده است. فصل دوم مجموعه انیمه نیز با عنوان «انتقام» از ۱ آوریل تا ۲۴ ژوئن ۲۰۱۶ به تعداد ۱۳ قسمت پخش شد. یک فیلم سینمایی نیز به همین نام و به کارگردانی تاکاشی میکه و نویسندگی کازوکی ناکاشیما بر اساس مجموعه مانگا ساخته شد که در ۲۹ آوریل ۲۰۱۶ در کشور ژاپن به نمایش درآمد. داستان. هنگامی که سیاره زمین به دلیل افزایش جمعیت به سرعت تبدیل به مکانی غیرقابل سکونت شد، انسان ها به فکر توسعه پروژه ای برای زمینی سازی کره مریخ کردند. دانشمندان قرن ۲۱ در طی برنامه ای به بارورسازی سیاره پرداختند تا برای بقای انسان ها مناسب شود. آن ها بوسیلهٔ تغییر در ساختار جلبک ها، آن ها را قاد
ر به جذب نور خورشید و تصفیه هواکره ساختند و همراه با سوسک ها بر روی سطح سیاره رها کردند تا اجساد آن ها به عنوان منبع تغذیه، این جلبک ها را در سراسر سیاره گسترش دهند. پانصد سال بعد، زمین تیمی متشکل از فضانوردان را برای نابودی سوسک ها و آماده سازی سیاره مریخ برای مهاجرت انسان ها فرستادند. اما با نشستن اولین کشتی بر روی سطح مریخ، فضانوردان متوجه می شوند که سوسک ها به شکل موجودات انسان نمای وحشتناکی جهش یافته اند که دارای قدرتی حیرت انگیز هستند و از هر انسان عادی نیرومندتر بودند. اما در این بین برای مقابله با سوسک ها، به فضانوردان نیز توانایی های ویژهٔ حشره مانندی اختصاص داده شد تا سوسک ها را از بین ببرند و مریخ را باز پس گیرند.