Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
واهه رومیکی بادالیان (؛ زادهٔ ) یک کارآفرین و انسان دوست ارمنی تبار اهل تاجیکستان است. زندگینامه. وی در ۳۰ آوریل ۱۹۷۰ در دوشنبه به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ التحصیل شد.
وازگن ماناسیان (؛ – ) بازیکن فوتبال ارمنی تبار اهل تاجیکستان بود که در پست مهاجم بازی می کرد. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به زسکا پامیر، زنیت سن پترزبورگ، و فورسکلا پولتاوا اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تاجیکستان بازی کرده است. ماناسیان نخستین و تنها بازی ملی خویش را که یک بازی دوستانه بود در تاریخ ۱۷ ژوئن ۱۹۹۲ در دوشنبه مقابل تیم ملی فوتبال ازبکستان انجام داد. زندگی شخصی. همسر وی درگذشته است. وی یک دختر به نام اولگا و یک پسر به نام آرسن (زاده ۱۹۸۷) داشت.
سوآسات () نام سوپ سنتی کشور گرینلند است که معمولاً از گوشت خوک دریایی، نهنگ، گوزن شمالی یا پرندگان دریایی تهیه می شود و حاوی پیاز، سیب زمینی و برگِ بو است و بدان نمک و فلفل هم می زنند.
خورشیدپرتو زاویه دار یا پروانه بال سفید نام یک گونه از تیره پرنیان بالان است.
غوش دان یا منطقه کلانشهری تل آویو (به لاتین: Gush Dan) یک منطقه کلان شهری در اسرائیل است که در Gush Dan واقع شده است. غوش دان ۱٬۵۱۶ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۷۱۳٬۰۰۰٫ نفر جمعیت دارد.
میسون انتونی هولگیت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بارنزلی، اورتون و وست برومویچ آلبیون اشاره کرد.
کوسه آب شیرین شمالی نام یک گونه از تیره کوسه ماهیان درنده است.
باناک () یکی از انواع نان های مسطح و فوری است که از غلات گوناگون تهیه می شود و تنوع فراوانی دارد. خاستگاه این نان از کشور اسکاتلند و ریشه این واژه از زبان های سلتی است. شاعر مشهور اسکاتلندی رابرت برنز از این واژه در اشعارش استفاده کرده است. انواع متفاوتی از این نان وجود دارد و در مناطق گوناگونی تهیه و مصرف می شود. به عنوان مثال اقوام «اینوئیت» و «متیس» در کانادا و آلاسکا هم این نان را به سبک خودشان می پزند.
قُتُلمِش یک شاهزاده ترک از دودمان سلجوقیان بود. فرزندش سلیمان سلطنت سلجوقیان روم را در ترکیه امروزی بنانهاد. او فرزند ارسلان یبغو و پسرعموی طغرل بیگ بود و نقش مهمی در فتوحات سلجوقیان ایفا کرد. در سال ۱۰۴۶ او را به اجبار به همراه نیروهای طغرل بیگ برای مقابله با نیروهای بیزانس (روم شرقی) فرستادند که وی پیروز میدان شد. قتلمش با پشتیبانی شورشیان برای رسیدن به تاج و تخت با آلپ ارسلان به رقابت پرداخت. او به علم ستاره شناسی آگاه بود. در سال ۱۰۷۳ پسر او سلیمان توسط ملکشاه یکم سلطان سلجوقیان روم شد.
جردن لی پیکفورد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که برای باشگاه فوتبال اورتون و در تیم ملی انگلستان نیز بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است، می توان به ساندرلند، آلفرتون تاون، برتون آلبیون، کارلایل یونایتد، برادفورد سیتی، پرستون نورث اند و باشگاه فوتبال اورتون اشاره کرد. افتخارات. زیر ۲۱ سال انگلستان انگلستان
دمارای رمل گری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در پست وینگر برای باشگاه الاتفاق در لیگ فوتبال عربستان و تیم ملی فوتبال جامائیکا بازی می کند.
دختر بی پروا () همچنین شناخته شده با عناوین دیگر از جمله دختر جسور یا دختر بی باک، یک مجسمه برنزی از دختری بی اعتنا و جسور می باشد که توسط کریستن ویزبال ساخته و در پارک عمومی کوچک بولینگ گرین در منطقه مالی و اقتصادی منهتن در ایالات متحده آمریکا نصب گردید. به دنبال شکایت سازندهٔ مجسمهٔ برنزی گاو وحشی وال استریت، آرتور دی مودیکا، این مجسمه از مکان اولیه در نوامبر ۲۰۱۸ برداشته و در ماه بعد، به روبروی ساختمان وال استریت و مکان امروزی اش نقل مکان کرد. پلاک معارفه ای که در زیر مجسمه به همراه جای پاهایش نصب شده بود به مکان جدید نیز منتقل شد. تاریخچه. در سال ۲۰۱۷ و در خیابان گلوبال ادویسورز (در یک کمپین توسعه یافته توسط مک کان اریکسون نیویورک) دقیقاً روبروی مجسمه برنزی مشهور دیگر موسوم به گاو وحشی وال استریت، مجسمه برنزی دیگری از دختری بی باک با هدف "رساندن یک پیام" در آستانه روز بین المللی زنان مصادف با هشتم مارس نصب گردید. هدف از این برنامه ایجاد تنوع در محیط کار زنان و تشویق شرکت ها برای استخدام زنان می باشد. عنوان شده که نصب و راه اندازی مجسمه موقتی است و انتظار می رود که در این مکان برای چند هفته باقی بماند. در
ابتدای امر تالار شهر نیویورک برگزاری این پروژه را برای مدت یک هفته در نظر گرفته بود که به ۳۰ روز افزایش یافت. یک دادخواست در سامانه جامع change.org در جهت استقرار دائمی مجسمه برای همیشه و در همین مکان برگزار گردید که در ۴۸ ساعت اولیه ۲۵۰۰ امضا برای این هدف به ثبت رسید.
هلدر وندر سوسا د آزودو ا کوستا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بنفیکا، دپورتیوو لاکرونیا، موناکو، ولورهمپتون واندرز و لیدز یونایتد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پرتغال بازی کرده است.
کاردزالی یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در استان کرجالی واقع شده است. کاردزالی ۳۰٫۷۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳٬۸۸۰ نفر جمعیت دارد و ۲۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. نام. این نام از نام فاتح عثمانی قرن چهاردهم کرجا علی، از نام ترکی عثمانی کرجا و نام اسلامی علی گرفته شده است. خواهرخوانده. شهر تکیرداغ خواهرخواندهٔ کاردزالی هست.
پرزمیسی یا پرزمیسل (به لهستانی: Przemyśl)، یک شهر است در استان پودکارپاتسکیه، جنوبِ شرقیِ لهستان. این شهر، ۴۴ کیلومتر مربع گستردگی و (برگرفته از آمارِ ژوئنِ ۲۰۰۹) ۶۶٬۷۵۶ تن جمعیت دارد. در سرودهٔ «فتحِ ورشو» از سرایندهٔ سرشناس محمدتقی بهار، نامِ این شهر، پرزمیشل آورده شده است. خواهرخواندگان. شهرهای اِگِر، پادربورن، کِستیوِنِ جنوبی (South Kesteven)، لویو، تروسکاویک، و کامیانتس-پودیلسکیی، خواهرخوانده های پرزمیسی هستند.
آگستافا یک شهر در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آغ استفا واقع شده است. آگستافا ۲۰٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گاما گلوبولین محلولی است که برای افزایش سطح مقاومت بدن استفاده می شود. موارد استفادهٔ آن عبارتند از پیشگیری و درمان بیماری های عفونی به خصوص سیاه سرفه. احتیاط ها. در دمای ۲+ تا ۸+ درجه سانتیگراد نگهداری شود. مصرف در زمان بارداری ممنوع است. عوارض جانبی آن عبارتند از واکنش های جلدی، اسهال و گاهی سردرد. تزریق وریدی از موارد منع استعمال آن است. دوز آن ۰٫۲ میلی گرم برای هر کیلو وزن بدن است.
اختلال بدبینی یا پِسیمیسم نگرشی است که در آن روند امور رو به تباهی است و آرزوهای آدمی برآورده نمی شود. برپایهٔ این نگرش، پلیدی ها و سختی های زندگی بر خوبی ها و خوشی های آن سنگینی می کنند. قضاوت های ارزشی ممکن است به طور چشمگیری در میان افرادِ متفاوت فرق کنند. یک نمونهٔ رایجِ این پدیده، پرسش «آیا نیمهٔ لیوان پر یا خالی است؟» می باشد. در چنین موقعیتی، تصور اینکه آن چیز خوب یا بد است، می تواند به ترتیب خوش بینی یا بدبینی نامیده شود. تفکر بدبینانه در طول تاریخ بر تمام شیوه های تفکر تأثیر گذاشته است. بدبینی و الگوهای مداوم بی اعتمادی و سوءظن نسبت به دیگران مشخص می شود. افرادی که به این اختلال مبتلا هستند، معمولاً زن ها به راحتی احساس می کنند که دیگران قصد آسیب رساندن به آن ها را دارند و این نگرش می تواند روابط بین فردی، به ویژه در زمینه های زناشویی، را تحت تأثیر قرار دهد. بدبینی فلسفی. بدبینی فلسفی دیدگاه مرتبطی است که دنیا را با شیوه ای به شدت ناخوشبینانه می بیند. فیلسوفانِ بدبین، معمولاً پوچ انگارِ معتقد به اصالت وجود هستند. به باور آن ها زندگی هیچ ارزش یا معنایی ندارد. پاسخ آن ها به این شرایط بسیار متفاوت است.
بدبینی فلسفی بیشتر با هنر و ادبیات پیوند یافته است. فلسفهٔ شوپنهاور در میان آهنگسازانی چون واگنر، برامس، و مالر بسیار محبوب بوده است. چندین فیلسوف بدبین به نوشتن رمان یا شعر پرداختند که از آن میان می توان به کامو و لئوپاردی اشاره کرد.
بیماری کلامیدیا نام بیماری مقاربتی است که توسط باکتری کلامیدیا تراکوماتیس ایجاد می شود. بسیاری از مبتلایان به این بیماری نشانه ای ندارند. ایجاد علایم ممکن است چند هفته پس از ایجاد عفونت رخ دهد. علایم در زنان شامل ترشحات واژن و سوزش ادرار می باشد. در مردان نیز ترشحات اندام جنسی، سوزش ادرار و تورم و درد یک یا هر دو بیضه است. گسترش عفونت در زنان نیز می تواند باعث ایجاد بیماری التهابی لگن شود که خود به نوبهٔ خود می تواند منجر به ناباروری و حاملگی خارج رحمی شود. گسترش عفونت به چشم می تواند موجب بیماری تراخم گردد که شایع ترین عامل کوری در کشورهای در حال توسعه می باشد. کلامیدیا می تواند هنگام آمیزش واژنی، مقعدی و دهانی منتقل شود. همچنین مادر آلوده می تواند این بیماری را هنگام زایمان به فرزندش منتقل سازد. همچنین عفونت چشمی نیز توسط تماس فرد به فرد، نیش پشه و استفاده از دستمال و حولهٔ آلوده در مناطق با سیستم تصفیه فاضلاب ضعیف منتقل شود.کلامیدیا تراکوماتیس تنها در انسان ایجاد آلودگی می کند. تشخیص شامل آزمایش های غربالگری است که به زنان زیر ۲۵ سال دارای رابطهٔ جنسی، افراد در خطر ابتلا و نخستین مرحلهٔ مراقبت های بارداری
توصیه می گردد. آزمایش روی ادرار یا سواب دهانهٔ رحم، واژن یا میزراه انجام می شود. سواب مقعدی یا دهانی نیز برای تشخیص عفونت در آن نواحی توصیه می شود. پیشگیری شامل: نداشتن رابطهٔ جنسی، استفاده از کاندوم و رابطه تنها با یک فرد (سالم) می باشد. درمان کلامیدیا توسط آنتی بیوتیک هایی مثل آزیترومایسین و داکسی سایکلین انجام می شود. علائم کلامیدیا. اکثر کسانی که به کلامیدیا مبتلا هستند علائمی ندارند. اگر علائمی در فرد بیمار ظاهر شود، ممکن است در اثر رابطه جنسی ای باشد که چندین هفته پیش با یک فرد آلوده داشته است. با وجود اینکه ممکن است کلامیدیا علائمی نداشته باشد، اما همچنان ممکن است که آسیب های جدی به دستگاه تناسلی وارد کند. علائم کلامیدیا در زنانی که علائم این بیماری را دارند: علائم کلامیدیا در مردانی که علائم این بیماری را دارند: مردان و زنان ممکن است در مقعد خود نیز به کلامیدیا دچار شوند. این حالت زمانی رخ می دهد که یک شخص در رابطه جنسی مقعدی با یک فرد مبتلا، مفعول باشد. همچنین ممکن است که این بیماری از طریق نواحی آلوده دیگر (مانند واژن) به مقعد سرایت کند. در این حالت نیز ممکن است که فرد هیچ نشانه ای از بیماری نداشته
باشد اما در بعضی موارد نشانه های زیر دیده می شود: اگر فرد یا شریک جنسی او هریک از این نشانه ها یا نشانه های سایر بیماری های مراقبتی را داشته باشد، باید توسط پزشک معاینه شود. نشانه های بیماری های مراقبتی شامل دردهای غیرعادی، ترشحات بودار، سوزش هنگام ادرار یا خونریزی بین دو عادت ماهانه می شود.
سلیمان پسر قُتُلمِش یک دولت مستقل سلجوقی در آناتولی بنا کرد و با نام حکومتی سلجوقیان روم از سال ۱۰۷۷ تا پایان عمرش در ۱۰۸۶ در آن حکمرانی کرد. سلیمان پسر قتلمش بود که وی برای تصاحب تاج و تخت در برابر پسرعمویش ناکام ماند. پس از مرگ قتلمش در سال ۱۰۶۴ سلیمان به همراه سه برادرش به توروس فرار کرد و به قبایل ترکمن پناه برد. آلپ ارسلان حمله هایی علیه آن ها راه انداخت. تنها سلیمان توانست از این حملات جان سالم به در ببرد و رهبری غز را بر عهده بگیرد. در سال ۱۰۷۸ میخائیل هفتم امپراتور امپراتوری روم شرقی با کمک سلیمان توانست بر نیکه فوروس سوم فرمانده آناتولی که تاج و تخت امپراتوری را به چالش کشیده بود پیروز گردد. سلیمان مسیر کوتاهیه و ایزنیک را قطع کرد. نیکه فوروس با پیشنهادی بهتر توانست سلیمان را متقاعد سازد. دو سال بعد دروازه های ایزنیک به روی ترکمن ها گشوده شد و به سلیمان اجازه ایجاد یک پایگاه همیشگی داده شد. همه بیتینی به زودی تحت حاکمیت سلیمان درخواهد آمد. سلیمان در سال ۱۰۸۵ با تصرف انطاکیه و قتل عام مردم آن و غارت کلیسای سنت کاسیانوس و تبدیل آن به مسجد قلمرو خود را گسترش داد. وی در سال ۱۰۸۶ در نزدیکی انطاکیه توسط اب
و سعید تاج الدوله تتش سلجوقی حاکم سوریه کشته شد. پسر سلیمان قلج ارسلان یکم دستگیر شد و ملکشاه یکم او را به عنوان گروگان به اصفهان فرستاد. مشخص نیست که تتش سلجوقی برای وفاداری به ملکشاه یکم یا به خاطر منافع شخصی سلیمان را کشت. پس از مرگ ملکشاه، قلج ارسلان یکم دوباره سلجوقیان روم را ایجاد کرد. او به پادشاه ایرانی ملکشاه وفادار بود ولی به خاطر اطاعت نکردن از دستورات او کشته شد. پایه گذاری دولت سلجوقی روم. بعداز پیروزی آلپ ارسلان در سال ۱۰۷۱نبرد ملازگرد قبیله های کوچ نشین ترکمن روز به روز داخل آناتولی شدند و در آن ماندگار شدند و سلیمان شاه پیروز شد پیشوایی این ترکمن ها را در دست گیرد. در سال ۱۰۷۳، سلیمان بن قتلمش از جانب حاکم حکومت سلجوقی بزرگ ملکشاه یکم تحت عنوان «پادشاه روم» (پادشاه یونان) مشروط به پادشاهی سلجوقی بزرگ منتخب شد. سلیمان بن قتلمش که اداره خودش را در مرزهای بیزانس پایه گذاری نمود، بعضی اوقات با نبرد با بیزانس و بعضی دیگر هم کمک به اخلالگران بیزانس توانست مرزهای سرزمین های تحت فرمان خودش را توسعه دهد. در سال ۱۰۷۵، ایزنیک (نیقیه) و ازمیت (نیکومدیا)، یکی از شهرهای اصلی امپراتوری بیزانس در آناتولی را ت
سخیر نمود. بعدها به شکل کامل بر ناحیه مرمره جنوبی تسلط پیدا کرد. همچنین شروع به ستاندن خراج از کشتی های گذری از تنگه داردانل نمود. در سال ۱۰۷۷، او استقلال خودش را اعلام نمود و سلجوقیان روم را تحت عنوان یک کشور آزاد مستقر شده در ایزنیک پایه گذاری کرد.
متصدی کسی است که مباشر کار و سمتی باشد. یکی از مقام های اداری پایین تر از مسؤول و بالاتر از کارمند ساده است. عنوانی است که گاهی برای دارنده یک پست سیاسی مورد استفاده قرار می گیرد. در صورتی که فرد متصدی برای تصدی آن بار دیگر نامزد شود، بازنامزد نامیده می شود؛ مانند نامزدی دوبارهٔ رئیس جمهور متصدی برای دورهٔ دوم.
ابوالقاسم فرماندار ایزنیک پایتخت سلجوقیان از سال ۱۰۸۴ تا ۱۰۹۲ بود. او توسط سلیمان یکم به این منصب رسید و پس از مرگ سلیمان در سال ۱۰۸۶ خود را سلطان معرفی کرد. اقتدار او در مناطق بیتینی و کاپادوچیا جایی که برادرش حکومت می کرد، محدود بود. بسیاری از سرزمین آناتولی به صورت مستقل اداره می شد. با توجه به در دست داشتن کنترل سواحلی در دریای مرمره ابوالقاسم تصمیم به تشکیل یک نیروی درایی برای به چالش کشیدن نیروی دریایی روم شرقی در کیوس (شهر باستانی) کرد. آلکسیوس یکم امچراتور روم شرقی دو تن از فرماندهان خود را برای مقابله با ابوالقاسم فرستاد. ارتش ابوالقاسم شکست خورد و با توجه به نتیجه آتش بس مجبور به عقب نشینی از ایزنیک شد.
جنگ دوم استقلال ایتالیا که با نام های جنگ ساردینیا، جنگ اتریش-ساردنی، جنگ فرانسه-اتریش یا جنگ ایتالیا در سال ۱۸۵۹ (ایتالیایی: Seconda Guerra d'Indipendenza italiana؛ آلمانی: Sardinischer Krieg؛ فرانسوی: Campagne d'Italie) نیز شناخته می شود، در سال ۱۸۵۹ بین امپراتوری دوم فرانسه و پادشاهی ساردنی در مقابل امپراتوری اتریش اتفاق افتاد و نقشی کلیدی در فرایند وحدت ایتالیا ایفا کرد. در ۱۸۵۸ در ملاقات کاوور نخست وزیر ایتالیا با ناپلئون سوم قرار شد فرانسه لمباردی و جمهوری ونتو را از اتریش گرفته و در ازای آن ساوی و نیس به فرانسه واگذار شوند. در نتیجه وقتی در ۱۸۵۹ اتریش به ساردنی اعلام جنگ داد، ناپلئون سوم طرف ساردنی را گرفت. نیروهای فرانسه و ساردنی در ۴ ژوئن ۱۸۵۹ در نبرد ماژنتا (نبرد مگنتا) پیروزی چشمگیری به دست آوردند و اتریش را مجبور به تخلیه لمباردی کردند؛ ولی در ۲۲ ژوئن ۱۸۵۹ در نبرد سولفورینو، پس از کشته شدن چهل هزار فرانسوی لوئی ناپلئون مجبور به پذیرش آتش بس شد. یک سال قبل از جنگ، در توافق نامه پلمبیر، فرانسه موافقت کرد که در ازای دریافت غرامت ارضی به شکل دوک نشین ساووی و استان نیس، از تلاش های ساردنی برای اخراج ات
ریش از ایتالیا حمایت کند. این دو کشور در ژانویه ۱۸۵۹ یک اتحاد نظامی امضا کردند. ساردنی ارتش خود را در ۹ مارس ۱۸۵۹ و اتریش در ۹ آوریل بسیج کردند. در ۲۳ آوریل، اتریش با ارائه اولتیماتوم به ساردنی خواستار تخلیه نیروهایش شد. با امتناع ساردنی، جنگ در ۲۶ آوریل آغاز شد. اتریش سه روز بعد به ساردنی حمله کرد و فرانسه در ۳ مه به اتریش اعلام جنگ داد. حمله اتریش با ورود نیروهای فرانسوی به پیمونت که در اواخر آوریل آغاز شده بود، متوقف شد. اتریشی ها در ۴ ژوئن در نبرد ماژنتا شکست خوردند و به لمباردی عقب رانده شدند، جایی که پیروزی فرانسه-ساردنی در نبرد سولوفرینو در ۲۴ ژوئن منجر به پایان جنگ و امضای آتش بس ویلافرانکا در ۱۲ ژوئیه شد. اتریش لمباردی را به فرانسه واگذار کرد که به نوبه خود، آن را به ساردنی داد. ساردنی با سوءاستفاده از فروپاشی قدرت اتریش در ایتالیا، در ۲۲ مارس ۱۸۶۰ استان های متحد ایتالیای مرکزی، متشکل از دوک نشین بزرگ توسکانی، دوک نشین پارما، دوک نشین مودنا و رجیو و سفارتخانه های پاپ را ضمیمه خود کرد. دو روز بعد، ساردنی، ساووآ و نیس را به عنوان غرامت کمک های فرانسه در پیمان تورین به این کشور واگذار کرد. پادشاهی ایتال
یا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ اعلام موجودیت کرد. پیشینه. پیدمونتی ها، پس از شکست از اتریش در نخستین جنگ استقلال ایتالیا، نیاز خود به متحدان را تشخیص دادند. این امر باعث شد که نخست وزیر کامیلو بنسو، کنت کاوور، تلاش کند تا با سایر قدرت های اروپایی، تا حدی از طریق مشارکت پیه مونته در جنگ کریمه، روابط برقرار کند. کاوور در کنفرانس صلح پاریس پس از جنگ کریمه، تلاش کرد تا توجه ها را به تلاش های وحدت ایتالیا جلب کند. او بریتانیا و فرانسه را همدل یافت اما از مخالفت با خواسته های اتریش خودداری کرد، زیرا هرگونه حرکتی به سمت استقلال ایتالیا، قلمرو لومباردی-ونتیا اتریش را تهدید می کرد. مذاکرات خصوصی بین ناپلئون سوم و کاوور پس از کنفرانس، ناپلئون را به عنوان محتمل ترین نامزد برای کمک به ایتالیا معرفی کرد، اگرچه او هنوز متعهد نبود. در ۱۴ ژانویه ۱۸۵۸، فلیچه اورسینی، یک ایتالیایی، سوء قصد به جان ناپلئون سوم را رهبری کرد. این سوء قصد، همدلی گسترده ای را برای وحدت ایتالیا به همراه داشت و تأثیر عمیقی بر خود ناپلئون سوم گذاشت، که اکنون مصمم بود به پیه مونته در برابر اتریش کمک کند، چرا که می خواست مانع از رخ دادن فعالیت های انقلابی گسترده تر
آتی شود، چیزی که می توانست در دولت های ایتالیا بستر بروز پیدا کند. پس از یک ملاقات مخفیانه در پلمبیر در ۲۱ ژوئیه ۱۸۵۸، ناپلئون سوم و کاوور در ۲۸ ژانویه ۱۸۵۹ یک پیمان اتحاد مخفی علیه اتریش امضا کردند.فرانسه در صورت حمله، به پیه مونته-ساردنی کمک می کرد تا با اتریش بجنگد، مشروط بر اینکه پیه مونته-ساردنی در عوض نیس و ساووی را به فرانسه بدهد. این اتحاد مخفی با کمک به طرح پیه مونته-ساردنی برای وحدت شبه جزیره ایتالیا تحت نظر خاندان ساووی، به هر دو کشور کار کرد. همچنین اتریش، دشمن سرسخت امپراتوری دوم فرانسه ناپلئون سوم، را تضعیف کرد. کاوور، که قادر به دریافت کمک فرانسه نبود مگر اینکه اتریشی ها ابتدا حمله کنند، با یک سری مانورهای نظامی در نزدیکی مرز، وین را تحریک کرد. ساردنی ارتش خود را در ۹ مارس ۱۸۵۹ بسیج کرد. اتریش در ۹ آوریل ۱۸۵۹ بسیج شد و در ۲۳ آوریل اولتیماتومی صادر کرد و خواستار خلع سلاح کامل ارتش ساردنی شد. وقتی به این درخواست توجهی نشد، اتریش در ۲۶ آوریل جنگی را علیه ساردنی آغاز کرد. نخستین نیروهای فرانسوی در ۲۵ آوریل وارد پیه مونته شدند و فرانسه در ۳ مه به اتریش اعلام جنگ کرد. نیروهای متخاصم. ارتش فرانسه در ن
برد ایتالیا ۱۷۰ هزار سرباز، ۲ هزار سواره نظام و ۳۱۲ توپ داشت که نیمی از کل ارتش فرانسه بود. ارتش، تحت فرماندهی ناپلئون سوم، به پنج سپاه تقسیم می شد: سپاه اول به رهبری آشیل باراگی دِهیله؛ سپاه دوم به رهبری پاتریس دو مک ماهون؛ سپاه سوم به رهبری فرانسوا ترن دو کانروبر؛ سپاه چهارم به رهبری آدولف نیل و سپاه پنجم به رهبری شاهزاده ناپلئون ژوزف شارل پل بناپارت. فرماندهی گارد امپراتوری بر عهده آگوست رنو دو سن-ژان دِ آنجلی بود. ناپلئون سوم با این باور که این کار می تواند مردم فرانسه را در طول جنگ ترغیب کند، در میدان نبرد حاضر شد. این کار موفقیت آمیز بود. ارتش ساردنی حدود ۷۰ هزار سرباز، ۴ هزار سوارکار و ۹۰ توپ داشت. این ارتش به پنج لشکر تقسیم شده بود که توسط کاستلبروگو، مانفردو فانتی، جووانی دوراندو، انریکو چالدینی و دومنیکو کوچیاری رهبری می شدند. دو گروه داوطلب، کاچیاتوری دله آلپی و کاچیاتوری دلی آپنینی، نیز حضور داشتند. رهبری آن را ویکتور امانوئل دوم ساووی بر عهده داشت و توسط آلفونسو فررو لا مارمورا حمایت می شد. ارتش اتریش با ۲۲۰ هزار سرباز، ۸۲۴ توپ و ۲۲ هزار سواره نظام، نفرات بیشتری را به میدان فرستاد. فرماندهی این ا
رتش را فیلد مارشال فرنتز گراف گیولای بر عهده داشت. در حالی که تفنگ لورنتز نسبت به تفنگ های مینی فرانسوی برتری خود را نشان داد، پیاده نظام اتریشی آموزش مناسبی برای استفاده کامل از تفنگ های جدید خود دریافت نکرد. مشکل دیگر اتریشی ها این بود که بیشتر ارتش چند قومیتی آنها به زبان آلمانی صحبت نمی کردند، بنابراین سربازان آنها قادر به پیروی از دستورهای افسران خود نبودند. به گفته واورو (Wawro)، در حالی که ارتش اتریش در زمان صلح از نُه زبان مختلف (از جمله چکی، صربی-کرواتی، مجاری، رومانیایی و ایتالیایی) استفاده می کرد، در نبرد فقط از زبان آلمانی استفاده می شد. یکی از افسران اتریشی به یاد می آورد که سربازان اسلاو او حتی قادر به درک فرمان «ایست» نبودند.امیرنشین های متحد تازه تأسیس مولداوی و والاکیا نیز از اتحاد فرانسه و ایتالیا حمایت کردند. ناپلئون سوم به حاکم آنها، الکساندر ایوان کوزا، ۱۰ هزار تفنگ و مهمات هدیه داد. ناپلئون سوم نیز با همدلی بی دریغ و بسیار خالصانه خود، یک هیئت نظامی به بخارست فرستاد. کوزا که از این اقدام تشویق شده بود، یک اردوگاه نظامی جدید در پلویشت تشکیل داد. در نتیجه، اتریش مجبور شد ۳۰ هزار سرباز را د
ر ترانسیلوانیا نگه دارد که به سختی می توانست از ایتالیا در امان بماند. جنگ. ارتش فرانسه، به فرماندهی مارشال فرانسوا ترن کانروبر، در نخسین استفاده نظامی گسترده از راه آهن، به سمت پیه مونته حرکت کرد. نیروهای اتریشی روی پیروزی سریع بر ارتش ضعیف تر ساردنی قبل از رسیدن نیروهای فرانسوی به پیه مونته حساب می کردند. با این حال، کنت گیولای (Count Gyulai)، فرمانده نیروهای اتریشی در لومباردی، بسیار محتاط بود و برای شروع حمله بدون جهت مشخصی در اطراف رودخانه تیچینو راهپیمایی کرد تا از آن عبور کرد. متأسفانه، باران های بسیار شدیدی شروع به باریدن کرد که به پیمه ونته ها اجازه داد تا مزارع برنج را در مقابل پیشروی او غرق آب کرده و پیشروی ارتش او را به شدت کند کنند. اتریشی ها، به فرماندهی گیولای، نووارا را در ۳۰ آوریل و ورچلی را در ۲ مه تصرف کردند و از ۷ مه به سمت تورین پیشروی کردند. اقدام فرانسه-ساردنی برای تقویت پل های آلساندریا و پو در اطراف کازاله مونفراتو، اتریشی ها را مجبور کرد که در ۹ مه پیشروی خود را متوقف کرده و در ۱۰ مه عقب نشینی کنند. ناپلئون سوم در ۱۰ مه پاریس را ترک کرد، در ۱۲ مه در جنوا پیاده شد و در ۱۴ مه به الساند
ریا رسید. سپس ناپلئون فرماندهی عملیات جنگ را بر عهده گرفت که نخستین درگیری بزرگ آن، نبرد مونته بلو در ۲۰ مه، بین سپاه نهم اتریش به رهبری کارل فون اوربان (تحت فرماندهی کل استادیون) و لشکر فوری، بخشی از سپاه نخست فرانسه به فرماندهی مارشال دی هیلیرز بود. اتریشی ها پس از ۹ ساعت نبرد، زمانی که سواره نظام ساردنی به فرماندهی د سوناز از راه رسید، عقب نشینی کردند و این امر گیولای را محتاط تر کرد. ناپلئون سوم پس از نبرد توربیگو از رودخانه تیچینو عبور کرد و وارد لومباردی شد. او با بخشی از نیروهای خود پیشروی کرد و بسیاری از نیروهای دیگر را به شمال فرستاد تا از کنار به اتریشی ها حمله کنند. اتریشی ها قصد داشتند قبل از میلان مقاومت کنند، اما در نبرد ماژنتا در ۵ ژوئن شکست خوردند و این باعث شد گیولای از شرق رودخانه مینچیو به قلعه های چهارضلعی عقب نشینی کند، جایی که او توسط امپراتور فرانتس یوزف از سمت فرماندهی برکنار شد و خود امپراتور فرماندهی را به عهده گرفت. ارتش پیهمونتی-فرانسوی، میلان را تصرف کرد و به آرامی به سمت شرق پیشروی کرد تا قبل از اینکه پروس بتواند درگیر شود، کار اتریش را یکسره کند. در طول عقب نشینی، اتریشی ها یکی
از تنها پیروزی های خود در جنگ را به دست آوردند، زمانی که کارل فون اوربان، جوزپه گاریبالدی را در نبرد ترپونتی شکست داد. اتریشی ها متوجه شدند که فرانسوی ها در برشا متوقف شده اند و تصمیم گرفتند که در امتداد رودخانه کیزه ضدحمله کنند. دو ارتش به طور تصادفی در اطراف سولفرینو با هم روبرو شدند که منجر به یک سری نبردهای سردرگم کننده شد. یک سپاه فرانسوی تمام روز در مدوله سه سپاه اتریشی را متوقف کرد و مانع از پیوستن آنها به نبرد بزرگتر در اطراف سولفرینو شد، جایی که پس از یک نبرد یک روزه، فرانسوی ها پیشروی کردند. لودویگ فون بندک با سپاه هشتم اتریش از نیروی اصلی جدا شد و از پوزولنگو در برابر بخش پیه مونتی ارتش مقابل دفاع کرد. این حمله موفقیت آمیز بود، اما کل ارتش اتریش پس از پیشروی در سولفرینو عقب نشینی کرد و به دژهای چهارضلعی عقب نشینی کرد. در همین حال، در شمال لومباردی، داوطلبان ایتالیایی گروه شکارچیان آلپ به رهبری جوزپه گاریبالدی، اتریشی ها را در وارزه و کومو شکست دادند و نیروی دریایی پیه مونتی-فرانسوی 3 هزار سرباز را پیاده کرده و جزایر لوسین (لوسینو) و کرس (چرسو) در دالماسی را فتح کرد. صلح. پس از نبرد سولفرینو، در ۸
ژوئیه آتش بس برقرار شد. دو امپراتور در ۱۱ ژوئیه در ویلافرانکا دی ورونا ملاقات کردند و آتش بس در روز بعد - صلح ویلافرانکا - امضا شد. ناپلئون سوم به دلایل مختلفی آتش بس با اتریش را در ویلافرانکا امضا کرد. اتریشی ها به دژهای چهارضلعی عقب نشینی کرده بودند که تصرف آن بسیار پرهزینه بود. غیبت او در فرانسه، کشور را در برابر حمله آسیب پذیر کرده بود. اقدامات او در ایتالیا در فرانسه مورد انتقاد قرار می گرفت. او نمی خواست کاوور و پیه مونته قدرت زیادی به دست آورند، که بیشتر به قیمت از دست رفتن افرادش تمام می شد. او از دخالت ایالت های آلمان می ترسید. بیشتر لمباردی، به پایتختی میلان، به استثنای قلعه های اتریشی منتووا و لگناگو و سرزمین های اطراف آن، از اتریش به فرانسه منتقل شد که بلافاصله سرزمین ها را به ساردنی واگذار می کرد. حاکمان ایتالیای مرکزی که اندکی پس از آغاز جنگ با انقلاب اخراج شده بودند، قرار بود دوباره به قدرت بازگردند.
حزب دموکرات مسیحی هلند یا حزب فراخوان دموکرات مسیحی ، یک حزب سیاسی در این کشور با ایده دموکراسی مسیحی است. "حزب دموکرات مسیحی هلند" در اصل در سال ۱۹۷۷ از ایجاد کنفدراسیونی از «حزب کاتولیک خلق»، «حزب پروتستانی مخالف با انقلاب»، و «اتحادیه تاریخی مسیحی» تشکیل شد و از آن زمان تا کنون این حزب در همه دولت های تشکیل شده در هلند بجز ۳ دولت شرکت داشته است. رهبر این حزب از ۱۸ مه ۲۰۱۲ «سیبراند فون هرسما بوما» بوده است. "حزب دموکرات مسیحی" در انتخابات عمومی ۲۰۱۰ با از دست دادن نیمی از کرسی های خود متحمل شکست بزرگی شده و به جایگاه چهارم در مجلس سفلای پارلمان هلند سقوط کرد. در نتیجه این شکست این حزب از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ یک شریک اقلیت ائتلافی در کابینه دست راستی با حزب مردم برای آزادی و دموکراسی (VVD), با کمک حزب مردم برای آزادی و دموکراسی (VVD)، در پارلمان بود. پس از آن، "حزب دموکرات مسیحی" دوباره تعداد قابل توجهی از کرسی های خود را در انتخابات عمومی ۲۰۱۲ از دست داد، و به جایگاه پنجم در پارلمان سقوط کرد.
پاوو یروی () (زادهٔ ۳۰ دسامبر ۱۹۶۲، تالین) موسیقی دان و رهبر ارکستر استونیایی-آمریکایی است. او به همراه ارکستر سمفونیک ملی استونی برندهٔ جایزهٔ گرَمی شده است. یروی شهروند ایالات متحدهٔ آمریکا است. پاوو یروی پسرِ بزرگ ترِ نیمه یروی (رهبر ارکستر، زادهٔ ۱۹۳۷) است. برادرش کریستیان یروی (زادهٔ ۱۹۷۲) رهبر ارکستر، و خواهرش ماریکا یروی (زادهٔ ۱۹۶۴) نوازندهٔ فلوت است.
دمیتری آرشاکی نالباندیان (؛ – ) یک نقاش اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۰۶ در تفلیس به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۹ از فارغ التحصیل شد. وی برادر آرپنیک نالباندیان بود. وی برندهٔ جوایزی همچون جایزه استالین (۱۹۴۶، ۱۹۵۱)، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۶۹)، نشان لنین و جایزه لنین شد. نالباندیان عضو آکادمی امپریال هنر (۱۹۵۳) بود. وی در ۲ ژوئیهٔ ۱۹۹۳ در سن ۸۶ سالگی در مسکو درگذشت.
میکائیل لوریس-ملیکوف (; ; – ) یک سیاست مدار و نظامی ارمنی تبار اهل امپراتوری روسیه بود.
سباستیان شاهومیان (؛ – ) یک زبان شناس، و فیلسوف ارمنی-آمریکایی بود. وی مدرک خویش را در رشته فلسفه از دانشگاه دولتی تفلیس گرفت. منابع.