Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
س مأمور بلندپایهٔ وزارت خارجهٔ انگلستان چندبار بی سر و صدا به ایران آمد، و با مقامات گوناگون از جمله محمدرضا شاه دیدار کرد. از سوی دولت ایران خسرو افشار مأمور گفتگوها و برنامه ریزی با او شد، و به زودی مسئله بسیار ساده و آسان توسط رده های بالای هر دو کشور حل شد! دشواری مهم آن بود که چگونه صورت ظاهر داستان را به شیوه ای بیارایند و سر و سامان دهند که هنگامی که مسئله آفتابی شد، مردم ایران از جدا شدن بخشی از خاک کشورشان دچار شوک و ناراحتی نشوند و نگویند که چگونه شد که «استان چهاردهم» را از دست دادید؟ زیرا همانگونه که آمد، هیچ پیمان نامه و قراردادی دایر جدا شدن بحرین در طول تاریخ وجود نداشت که بدان استناد کنند و می بایست راهی را می یافتند که یک چهرهٔ قانونی بی دردسر به این تجزیه داده شود. در اینجا نیز انگلیسی ها که همیشه مشکل گشای فرمانروایان ما بودند! راهنمایی جالبی کردند. بدینسان که دولت ایران انجام و نتیجهٔ یک «همه پرسی» در بحرین را بپذیرد، و در صورتی که در این همه پرسی مردم بحرین خواهان استقلال باشند، ایران از ادعای مالکیت بحرین چشم بپوشد، و این چشم پوشی را به مجلس شورای ملی ببرد، و در آنجا یکی از وکلای مجلس با
آموزش های از پیش داده شده، دولت را استیضاح کند، و دولت هم یک پاسخ سطحی به آن بدهد، آنگاه برابر با آئین نامه های موجود، دولت درخواست رأی اعتماد از مجلس می کند. رأی اعتماد حاصل می شود و بحرین هم بی دغدغه از ایران جدا می شود.» بزرگمهر در کتاب خود از این که چگونه دنیس رایت با محمدرضا شاه مسئله را حل کرد چنین می نویسد: «... او (دنیس رایت) در سن موریتس نزد شاه رفته و با عوض کردن بعضی جمله های مختلف توافق نامه ای راجع به بحرین (را) به پاراف و امضای شاه رسانید…» رضا قاسمی. رضا قاسمی معاون ادارهٔ نهم وزارت خارجه هنگام جدایی بحرین از ایران -که پس از جدا شدن بحرین از ایران به سمت سفیر ایران در کویت برگزیده شد-، در ماهنامهٔ نیما (شمارهٔ ۶۸ و ۶۹، بهمن و اسفند ۱۳۷۸) چاپ پاریس نوشته است: «در دورهٔ پهلوی اول که حکومت مرکزی قدرت یافت، ضمن گفتگوی طولانی با دولت انگلیس، بعضی از جزایر جنوبی ایران که پایگاه انگلیسی ها بود، مانند سیری و قشم، هنگام تخلیه به ایران واگذار شد. اما انگلستان بحرین را به عنوان پایگاه دریایی خود حفظ کرد تا اینکه در ژانویه ۱۹۶۸ دولت کارگری انگلستان اعلام داشت که تا آخر سال ۱۹۷۱ نیروهای خود را از شرق سوئز
و خلیج فارس فراخواهد خواند. دولت ایران ضمن استقبال از تصمیم دولت انگلیس اقداماتی برای اعاده بحرین و جزایر سه گانهٔ تنب و ابوموسی آغاز نمود. اما با بررسی جوانب امر دریافت که طی این یکصد و پنجاه سال در ترکیب جمعیت و آداب و عادات و سایر مظاهر زندگی مردم بحرین دگرگونی اساسی روی داده است، و برای استرداد آن باید با جنگ و اشغال نظامی متوسل شد که این اقدام درجامعه بین المللی مطلوب و مقبول نبود و باید وضع موجود را حفظ کرد. ... باید توجه داشت که نمایندگان ایران هر جا اسم بحرین به میان می آمد و در هر مجمعی که نمایندهٔ بحرین حضور داشت، صحنه را به عنوان اعتراض ترک و خالی می کردند و با این ترتیب در خانوادهٔ ملل که بحرین را به عنوان واحد مستقل پذیرفته بود منزوی می شدیم. به ویژه با کشورهای عربی که حامی موجودیت بحرین به عنوان واحد مستقل بودند درگیر می شدیم» وی در ادامه با اشاره به سخنان شاه در دهلی نوشته است: «... شاه فقید در این مصاحبه یادآور شد که: «ایران مایل نیست برای حل مسئله به زور توسل جوید؛ و اگر مردم بحرین نخواهند به ایران ملحق شوند، ما، اعمال زور نخواهیم کرد» ... حیثیت و غرور ملی ما هنگامی لکه دار می شد که برای این
مسئله به زور متوسل می شدیم و جامعهٔ بین المللی در قبال کاری که با صرف بودجهٔ گزاف و اتلاف منابع ملی و نیروی انسانی صورت می گرفت، و تازه سرانجام آن نامعلوم بود، ما را محکوم می کرد ... به علاوه دعوی کهن و دیرپای ایران در مورد حاکمیت بر بحرین کم کم خالی از محتوا شده بود و جنبهٔ طنز به خود گرفته و برخی را به این فکر انداخته بود که به این ترتیب بد نیست هفده شهر قفقاز را هم از روس ها مطالبه کنیم و افغانستان و سایر سرزمین هایی را که در طول تاریخ از ایران جدا شده است ادعا نماییم…» فرج الله رسایی. دریابد فرج الله رسایی فرمانده نیروی دریایی شاهنشاهی و سناتور سابق، در ماهنامهٔ «ایرانیان واشینگتن» نوشته است: «... اعلیحضرت شاه، روزی به من گفت: «بالاخره انگلیسی ها موافقت کردند که سه جزیره متعلق به ایران را که در گذشته به نام شیوخ سواحل جنوبی خلیج فارس تصرف کرده بودند، به دولت ایران پس بدهند…» وی در ادامه شرح داده است و نوشته است که شاه مرا مأمور تصرف جزیره های یادشده کرد و به ویژه چندین بار سفارش کرد که این کار باید کاملاً محرمانه بماند و هیچ کس حتی رئیس ستاد مشترک ارتش و دیگر امیران ارتش کوچک ترین خبری در این زمینه نشوند
تا من (یعنی محمدرضا شاه) تاریخ تصرف جزیره ها را به تو (دریابد رسایی) ابلاغ کنم. البته این سؤال هست که اگر انگلیسی ها موافقت کرده بودند که سه جزیره را به ایران پس بدهند، دیگر لشکرکشی و محرمانه بودن برای چه بود؟ اردشیر زاهدی. اردشیر زاهدی وزیر خارجهٔ وقت، در مستندی که از زندگی وی ساخته شده، دربارهٔ ماجرای جدا شدن بحرین چنین اظهار نظر کرده: «ولی راجع به بحرین، بالاخره به اینجا رسیدیم که قبول کردم. من هم مسئول [بودم]. اگر خیانت کردم، من کردم؛ من امضا کردم، من صحبت کردم.» در عین حال، فریدون زندفرد دیپلمات وقت، دربارهٔ اختلاف میان شاه و زاهدی دربارهٔ ماجرای بحرین مطالبی را مطرح کرده و حتی مدعی برخی اقدام های مخفیانهٔ وی شده. خسرو معتضد. خسرو معتضد تاریخدان ایرانی «دست و پا زدن» خواندن اقدام بریتانیا و فشار این کشور به شاه برای جداسازی بحرین از خاک ایران گفت: «شاه اشتباه کرد و به راحتی بحرین را از دست داد و خیلی بی مورد در هندوستان مصاحبه کرد و گفت «ما رفراندوم می کنیم» که رفراندوم نیز انجام نشد، یعنی هیچ گونه همه پرسی صورت نگرفت و فقط از ۴۰ خانوادهٔ شیخ از جمله آل خلیفه پرسیدند و آن ها هم گفتند می خواهیم مستقل باشی
م. وی جدا شدن بحرین از خاک ایران را یکی از خیانت های بزرگ شاه برشمرد و یادآور شد: «شاه بدون مطالعه و به خاطر یک قول احمقانه که به سفیر و وزیر خارجهٔ انگلیس داده بود، بحرین را از دست داد و جالب است که جدا شدن بحرین در مجلس ایران تصویب نشد و به صورت یک اعلامیه دولت بود که هویدا آمد و اعلام کرد. سید حسن امین. سید حسن امین در نوشتاری ضمن بررسی فرایند جدایی بحرین در نهایت چنین نتیجه گرفته است: «اکنون چهل و چند سال پس از جداسازی بحرین از ایران، باید از خود بپرسیم که آیا این تصمیم در باب بحرین خدمت بوده است یا خیانت؟ از خودمان یعنی از نسل خودمان و نسل پیش از خودمان آغاز می کنیم. آیا سکوت غریب ملت ایران در برابر این تصمیم، چگونه قابل توجیه است؟ به عقیدهٔ ما، عامهٔ مردم گناهی ندارند، مردم عادی را باید رهبران سیاسی و مراجع فرهنگی جامعه هدایت کنند. آزادسازی خرمشهر در ۱۳۶۱ نتیجهٔ عزم راسخ رهبران نظامی و سیاسی کشور به نجات خرمشهر از دست دشمن قهاری مثل صدام بود؛ اما به هنگام دسیسهٔ انگلیس برای ربودن بحرین، رهبران سیاسی و فرهنگی ایران، قدمی برنداشتند. برای اثبات این بی تفاوتی، باید دید که آیا موافقت رژیم پهلوی به تقدیم کردن
بحرین به سیاست استعماری انگلیس، در احزاب سیاسی، در قوهٔ مقننه، در مطبوعات، در قوّهٔ قضاییه، در ستاد بزرگ ارتشتاران و دیگر نهادهای مرتبط با حفظ یکپارچگی سرزمینی کشور، و سرانجام در شعر و ادب فارسی چه بازتابی داشته است؟ آیا (در روز واقعه! نه بعد از سقوط رژیم پهلوی) کدام سیاستمدار یا روزنامه نگار ایرانی در این باب موضع گرفته است؟ چرا شاعران بلندآوازهٔ ایران –شاملو، اخوان ثالث، سهراب سپهری– و خطیبان نامی –حسینعلی راشد و محمدتقی فلسفی و بعدها علی شریعتی و فخرالدین حجازی– یا نویسندگان شهره –جلال آل احمد و… - مخصوصاً آن ها که در رثای چریک های خلق دل می سوزاندند، سینه چاک می کردند، اشک می ریختند، قلم می زدند و شعر می گفتند، در این باب، ساکت ماندند؟ آیا فقط خاقان مغفور فتحعلی شاه قاجار که هفده شهر ایران را پس از مغلوب شدن در جنگی نابرابر اجباراً به روس ها داد، مستحق دشنام ابدی است؟ آیا محمدرضاشاه و اعوان او در انتزاع بحرین (یعنی کابینهٔ امیرعباس هویدا، وزارت خارجهٔ ایران به سرپرستی اردشیر زاهدی، قوهٔ مقننه با آن همه سناتور و نمایندهٔ مجلس و دیگر نهادهای کشوری و لشکری) هیچ راه فراری از تصویب قاطع این انتزاع نداشتند؟ اگ
ر به فرض، رژیم سابق ایران، تصمیمی درست می گرفت و در همان تاریخ، به جای «طرح نظامی–امنیتی تصرّف بحرین» در یک مقطع و کار «دیپلماتیک و مذاکرات پشت پرده ای» در مقطع بعدی، کار زیربنایی فرهنگی می کرد و سپس بر برگزاری یک همه پرسی جدّی با مشارکت همهٔ باشندگان بحرین پای می فشرد، بخت بیشتری برای ایرانی ماندن این بخش از سرزمین پدری یا دست کم سرفرازی واقعی در برابر جهان نداشتیم؟ داریوش همایون. بحرین خاری در گلوی سیاست خارجی ایران بود. جمعیت بحرین با آنکه بسیاری شان، شاید نیمی شان اصل ایرانی داشتند ولی عرب شمرده می شدند و دنیای عرب یکپارچه پشت بحرین و شیخ بحرین بود. من به خاطرم هست که در۱۳۴۸نامه ای به هویدا نوشتم، چون رفته بودم و این مناطق را دیدن کرده بودم و پیشنهاد کردم که ما از ادعای خودمان بر بحرین دست برداریم. برای اینکه آنجا را جز با نیروی نظامی نخواهیم توانست بگیریم و حفظ کنیم و اینکار ما را وارد یک کارزار طولانی فرسایشی نه فقط با اعراب بحرین بلکه با تمام دنیای عرب خواهد کرد و به مصلحت ایران نیست؛ و بحرین اولا بسیار از خاک ایران دور است و ثانیاً منابعی ندارد که ما در غم از دست دادن آنها باشیم و تصرف آن ــ چون فقط ب
ا تصرف ممکن بود ـارزش استراتژیک و دراز مدت ندارد. در نتیجه من طرفدار رها کردن بحرین بودم. مقاله ای هم در آیندگان نوشتم که برتری در خلیج فارس برای ما از دنبال کردن ادعای بی نتیجه بر بحرین مهم تر است… پاره ای دوستان چپ صرفنظر کردن از بحرین را به عنوان مثلاً خیانت به رخ ما می کشند. ولی ما به آنها می گوییم که اگر رفته بودیم و بحرین را اشغال نظامی کرده بودیم و بیست سال، ده سال، پانزده سال در آنجا گرفتار جنگ چریکی می بودیم سروران آن را به عنوان ویتنام شاه هر روز به رخ ما می کشیدند و شاه اینکار را نکرد و به واقعیت موجود احترام گذاشت. عباس رمزی عطایی. برای ایران امکان اینکه بپرد آن ور خلیج فارس را بگیرد (نبود)، ما در مورد بحرین نتوانستیم برویم بگیریم. این است که با مراجعه به آراء عمومی موافقت کردیم روی پیشنهادی بود که اعلی حضرت داد. البته خیلی هم زیرکانه بود و خیلی هم باهوش بود این کار. بعد هم آنها رفراندوم شان را انجام دادند و گفتند: «نه ما می خواهیم مستقل باشیم. اعلی حضرت هم گفتند: “نظر و رأی مردم بحرین برای من محترم است.» ببینید دوران مغولی گذشته بود. دوران بسط امپراتوری ها گذشته بود، دیگر امپراتوری انگلستان که آف
تاب تویش غروب نمی کرد، دیگر طلوع نمی کرد اصلاً. همه اینها از بین رفته بود. و موقعیت دنیا طوری نبود یا نیست دیگر که شما بتوانید بروید یک مملکتی را اشغال کنید. درگیری با بحرین یعنی اگر می خواستند بحرین را اشغال کنند چون بحرین تا حدودی تحت الحمایه انگلستان بود، در نتیجه باید با انگلستان طرف می شدند. طرف شدن با انگلستان یک خرده عاقلانه نبود. و اصولاً برای اعلی حضرت همایونی یک مملکتی را مثل بحرین به زور بگیرند بعد هم همیشه دردسرتویش باشد و تروریست باشد و شلوغ بکنند و از این حرف ها، ترجیح دادند که ببینند خود مردم چه فکرمی کنند؟ به همین علت تصمیم گرفتند به آرای عمومی بگذارند. کمال حبیب اللهی. بزرگ ترین اشتباهی که به نظرم ما کردیم در مورد بحرین بود. بحرین را وقتی ما از دست دادیم یعنی نصف خلیج فارس را دادیم، تنها بحرین نبود تمام فلات قاره بود تمام نفتش بود ماهی هایش بود و در آینده معلوم نیست چه چیزهای دیگر باشد، سیادتش بود ما عملاً از دست دادیم. البته شاه مرحوم یک دلایلی هم خودشان داشتند و چون احساس کردند که افسرهای نیروی دریایی ناراحت اند، آن موقعی که من رئیس ستاد بودم، آمدند نیروی دریایی سخنرانی کردند و گفتند، «ما م
جبور بودیم، زمان آن زمان نیست هند را انگلیس از دست داد، الجزیره را فرانسه از دست داد. ما نمی توانیم این ادعا را نگه داریم. سر هر کوچه سربازهای ما را آن جا می کشتند اگر…» ولی خوب به نظر من درست نبود به دلیل این که آن انتخابی هم که آن جا انتخابات به رأی عمومی مراجعه کردند همهٔ ما می دانیم یک چیز قلابی بود، اصلاً به رأی آن… رفتند چهارتا کلاب از اعضای کلاب پرسیدند شما می خواهید چه کار کنید؟ قبلاً هم به این ها گفته بودند بگویید شیخ سلمان را می خواهیم.
کف دریا (نام علمی: Cuttlebone) بخش مستحکم از ساختار درونی بدن جانداران عضو راسته سپیداجان از راسته سرپایان است. کف دریا معمولاً از سپیداج معمولی به دست می آید. برخلاف باور عموم که تصور می کنند کف دریا، کف خشک شده آب دریا است اما در حقیقت این ماده سفید رنگ و سبک وزن ستون فقرات جسم خشک شده ماهی است که به نام های مرکب، سرپاور، و خساک شناخته می شود؛ که در عمق دریا زندگی می کند. خوردن آن نیاز زیادی به احتیاط دارد و مصارف خوراکی چندانی ندارد. کف دریا دارای کلسیم بسیار بالا و مواد معدنی است که بیشتر پرورش دهندگان پرنده های زینتی از آن استفاده می کنند. کف دریا معمولاً برای سابیدن و کوتاه ماندن نوک طوطی سانان استفاده می شود به طوری که پرنده با خوردن کف دریا نوک آن ساییده شده و از بزرگ شدن نوک جلوگیری می شود.کف دریا برای زیبایی و از بین بردن کک و مک صورت هم استفاده می شود. نحوه تشکیل کف دریا. ماهی های مرکب یکی از گونه های جانور است که در بسیاری از دریاهای اقیانوسی و خلیج ها پیدا می شود. این ماهی که با نام های سرپاور و همچنین خساک نیز شناخته می شود، یک ماهی بی مهره بوده؛ و به این خاطر ماهی مرکب خوانده می شود که در زمان
خطر از خود مرکبی سیاه رنگ تولید می کند. این ماهیان از خانواده اختاپوس ها هستند. آنچه امروزه پزشکان طب سنتی به عنوان کف دریا می شناسند، در حقیقت غضروفی است که در بدن این ماهی ها وجود دارد. پس از مرگ ماهیان مرکب، تمامی بدن آن ها در آب تجزیه شده و توسط دیگر ماهیان خورده می شود، به جز قسمت غضروفی پشت آن ها که توسط جانداران دیگر خورده نمی شود و تجزیه نمی گردد. به خاطر سبکی اش، این قسمت روی آب شناور می ماند. به خاطر سبکی و سفیدی بخش غضروفی ماهیان مرکب، عامه مردم تصور می کنند که این سفیدی ها باید کف دریا باشند. به همین خاطر این نام روی آن ها مانده است!
استیپلز شرکت فروشگاه زنجیره ای تجهیزات اداری آمریکایی است، که در زمینه توزیع انواع نوشت افزار، دکوراسیون اداری، تجهیزات اداری و بانکی، لوازم لکترونیکی اداری شامل دستگاه های فتوکپی، فکس و پرینتر فعالیت می کند. شرکت استیپلز در سال ۱۹۸۶ توسط لئو کاهن و توماس استمبرگ تأسیس شد و در حال حاضر دارای ۲٫۲۸۱ شعبه فروش در کشورهای مختلف جهان می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر فرامینگهام، ماساچوست، ایالات متحده آمریکا قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس نزدک معامله می شود.
جنوبگان باختری یا جنوبگان غربی یا قطب جنوب کوچک، یکی از دو منطقه مهم در قطب جنوب است که در نیمکره غربی از شبه جزیره جنوبگانی قرار دارد. جنوبگان غربی بیشتر مواقع با یک صفحهٔ گستردهٔ یخین که با عنوان ورقه یخین جنوبگان خاوری (WAIS) از آن نام می برند، پوشیده شده است. در دهه های اخیر این یخسار نشانه هایی از کاهشِ توده و اندازه نشان داده است. بر خلافِ جنوبگان خاوری، جنوبگان باختری برخی از تأثیرات گرم شدن زمین را از خود نشان داده است.
سر داگلاس ماوسون (۵ می ۱۸۸۲–۱۴ اکتبر ۱۹۵۸)رتبه امپراتوری بریتانیا انجمن سلطنتی زمین شناس استرالیایی، کاشف سرزمین جنوبی و یک دانشگاهی بود. همراه با روئال آمونسن، رابرت فالکون اسکات و ارنست شکلتون ماوسون رهبرِ گروهِ اعزامی در طولِ عصر قهرمانانهٔ اکتشافاتِ جنوبگان بود. وی از نخستین گروهِ صعودکننده به کوه اربوس و از تیم اول برای رسیدن به قطب مغناطیسی جنوبی زمین و تنها بازماندهٔ گروهِ دستهٔ شرق دور و از گروه اعزامی استرالیا به جنوبگان بود.
جیرولامو جیووینازو متولد دهم سپتامبر ۱۹۶۸ میلادی دارنده مدال های نقره در المپیک آتلانتا و برنز المپیک سیدنی می باشد جودوکار ایتالیایی که سابقه سرمربیگری تیم ملی جودو جمهوری اسلامی ایران را در کارنامه حرفه ای خود دارد، در ورزش کشور بیشتر با نام اختصاری «جیرو» شناخته می شود . المپیک ۲۰۰۰ سیدنی. آخرین حضور جیرولامو در عرصه بازیکنی مقارن با المپیک سیدنی می شود وی در دیدار رده بندی موفق به شکست آرش میراسماعیلی می شود . مربیگری. جیرو بعد از کسب مدال برنز بازی های المپیک دنیای قهرمانی را کنار می گذارد و وارد عرصه مربیگری می شود، وی مدتی را نیز سرمربی تیم ملی جودو جمهوری اسلامی ایران بود
هویت سازمانی هویت شرکت یا هویت نام تجاری، تصویر کلی از یک شرکت، ابرشرکت یا یک کسب وکار در ذهن عموم مردم، مانند مشتریان، سرمایه گذاران و کارمندان می باشد و در واقع شخصیت یا هویتی بصری است، که می تواند در مورد گروهی از محصولات مشابه یا خدمات هم خانواده از یک منبع مشترک، تحقق یابد، که معمولاً بر بازار فروش خاص یا فعالیت اقتصادی عمومی یک شرکت تأثیرگذار است. هویت سازمانی شامل نشانه-نوشته، رنگ، نام، شکل بسته بندی و شعارهای تبلیغاتی بوده و می تواند در مورد یک برند یا نماد بازرگانی یا یک فروشگاه به کار رود. مدل VCI در طراحی هویت برند سازمان. طبق نظر هَچ و شولتز، چشم انداز عبارت است از: «آرمان های عالی که سازمان در آینده قصد به دست آوردن آن را دارد». البته یوپ کورنلیسن در کتاب خود (Corporate Communications: Theory and Practice)، چشم انداز را «آرزوی مدیران ارشد برای سازمان» تعریف می کند که به نظر ساده شده همین تعریف هَچ و شولتز است. پس نتیجه می گیریم طبق مدل VCI، اولین محوری که بر هویت برند سازمان شما تأثیر می گذارد، چشم انداز برند شما است. اینکه سازمان شما در آینده قصد دارد به کدام سمت حرکت نماید، بر هویت آن تأثیر جدی
خواهد گذاشت. به عقیده هَچ و شولتز، فرهنگ سازمانی، دومین عامل تأثیرگذار بر روی هویت برند سازمان شماست. طبق نظر این دو نفر، فرهنگ سازمانی عبارت است از: «ارزش های داخلی، اعتقادات و مفروضات اساسی است که احساس کارکنان نسبت به سازمان را تجلی می بخشد». انتقاد اصلی که به تعریف فرهنگ سازمانی این دو نفر وارد می گردد این است که در این نوع تعریف از فرهنگ سازمانی، شما هیچ نوع عملکرد بیرونی نمی توانید از کارکنان ببینید که متجلی فرهنگ سازمان باشد. به معنای دیگر، فرض کنید شما از فردا می خواهید از این مدل استفاده کرده و برای سازمان خود، هویت طراحی کنید. حال سؤال اساسی این است که من چطور می توانم برای سازمان خود فرهنگ ایجاد کنم؟آیا همین که از فردا به کارکنان بگویم، بچه ها از فردا باید این احساس و ارزش در سازمان ما وجود داشته باشد، آن ارزش ایجاد می شود؟قطعاً فرهنگ سازمانی چیزی نیست که با بیانیه خواندن بتوان آن را به وجود آورد و نیاز به زمان و از همه مهم تر برنامه اجرایی و عملیاتی دارد. به همین دلیل ترجیح دادم تعریف دیگری برای شما ارائه کنم که کاربرد بیشتری نسبت به تعریف هَچ و شولتز دارد. آندره هوچینسکی و دیوید بوکانِن در کتاب
رفتار سازمانی خود (Organizational Behaviour: An Introductory Text) فرهنگ سازمانی را اینگونه تعریف می نمایند: «ارزش ها، باورها و هنجارهای مشترکی که بر نحوه تفکر، احساس و عملکرد کارکنان نسبت به دیگران در داخل و خارج از سازمان تأثیر می گذارد». این تعریف را می توان جامع تر ارزیابی نمود زیرا هم جنبه ارزش ها و احساسات را مطرح می نماید و هم اشاره دقیقی به بحث عملکرد کارکنان دارد؛ یعنی من اگر بخواهم فرهنگ خاصی را در سازمان خود ایجاد نمایم حتماً باید سلسله فعالیت هایی را تعریف نمایم که طبق آنها و بعد از مدتی معین، فرهنگ خاصی در سازمان من ایجاد گردد. برای جمع بندی این بخش باید بیان نمود که دومین عاملی که بر هویت برند سازمان شما تأثیرگذار خواهد بود، فرهنگ سازمانی شما است و باید فرهنگ سازمانی خود را به نحوی طراحی نمایید که با هویت سازمان شما همخوانی لازم را داشته باشد. آخرین شاخصی که هَچ و شولتز برای طراحی هویت سازمان تعریف می نمایند، تصویر ذی نفعان از برند سازمان است. طبق نظر آنها، تصویر ذی نفعان عبارت است از: «برداشت کلی جهان خارج از سازمان مانند سهام داران، مشتریان، رسانه ها، عموم مردم و … از برند سازمان». بعد از مدتی
فعالیت، ذی نفعان تصویر خاصی از برند در ذهن خود ایجاد نموده و ارتباط خاصی با این برند سازمان برقرار می نمایند. پس سومین عاملی که باید در طراحی هویت سازمان به آن توجه نماییم این موضوع است که ما می خواهیم چه تصویری از برند سازمان خود در ذهن ذی نفعان ایجاد نماییم. معمولاً شخصیت برند نقش مهمی در این حوزه ایفا می نماید. تصویر بالا، تعامل این چهار عنصر (هویت، چشم انداز، فرهنگ و تصویر) را به خوبی نشان داده و بیان می کند این چهار عنصر مرتباً بر روی یکدیگر تأثیر می گذارند. به این معنی که نه تنها فرهنگ سازمان شما بر روی هویت برند سازمان شما تأثیرگذار است بلکه هویت سازمان شما نیز بر فرهنگ تان تأثیر می گذارد. همچنین فرهنگ سازمان شما بر روی چشم انداز سازمان و برعکس نیز تأثیرگذار است. پس می توان نتیجه گرفت برندسازی سازمانی مناسب زمانی به صورت کارا صورت می گیرد که تعریف مناسبی از هر چهار عنصر به عمل آمده و رابطه میان این عناصر به خوبی تعریف گردد. البته در مدل VCi هَچ و شولتز، مفهوم دیگری به نام شکاف (Gap) وجود دارد. هَچ و شولتز بیان می نمایند که شکاف بین هر عنصر با عنصر دیگری می تواند در نهایت یک ناسازگاری در هویت برند سازم
ان ایجاد نماید و مدیران و کارکنان برند باید تمام تلاش خود را به کار گیرند که این شکاف ها را به حداقل میزان خود برسانند. هویت بصری سازمان. هویت بصری تفاوت زیادی با هویت سازمانی دارد. در واقع هویت بصری بخشی از هویت سازمانی است که به بیان بصری سازمان می پردازد. این فعالیت نقش مهمی در نحوه ارائه خود سازمان به ذینفعان داخلی و خارجی دارد. به طور کلی، هویت بصری شرکت بیانگر ارزش ها و جاه طلبی های یک سازمان، کسب و کار و ویژگی های آن است. چهار کارکرد هویت بصری شرکت را می توان متمایز کرد. سه مورد از اینها برای ذینفعان خارجی هدف قرار گرفته است. مدیریت هویت بصری شرکتی. مدیریت هویت بصری سازمانی شامل نگهداری برنامه ریزی شده، ارزیابی و توسعه هویت بصری شرکت و همچنین ابزارها و پشتیبانی مرتبط، پیش بینی تحولات در داخل و خارج سازمان، و مشارکت دادن کارکنان در به کارگیری آن، با هدف کمک به شناسایی کارکنان است. با و قدردانی از سازمان و همچنین شناخت و قدردانی در بین ذینفعان خارجی. توجه ویژه ای به هویت سازمانی در زمان تغییر سازمانی می شود. هنگامی که یک هویت شرکتی جدید اجرا می شود، توجه به مسائل مربوط به هویت شرکتی معمولاً کاهش می یابد.
با این حال، هویت سازمانی باید بر اساس ساختاری مدیریت شود تا توسط کارکنان درونی شود و با تحولات سازمانی آتی هماهنگ شود. تلاش برای مدیریت هویت بصری شرکت منجر به سازگاری بیشتر خواهد شد و ترکیب مدیریت هویت بصری شرکت باید شامل جنبه های ساختاری، فرهنگی و استراتژیک باشد. دستورالعمل ها، رویه ها و ابزارها را می توان به عنوان جنبه های ساختاری مدیریت هویت بصری شرکت خلاصه کرد. با این حال، به همان اندازه که جنبه های ساختاری ممکن است مهم باشند، باید با دو نوع دیگر از جنبه ها تکمیل شوند. در میان جنبه های فرهنگی مدیریت هویت بصری شرکتی، اجتماعی شدن - یعنی فرآیندهای یادگیری رسمی و غیر رسمی، بر ثبات هویت بصری شرکت تأثیر می گذارد. مدیران به عنوان یک الگو مهم هستند و به وضوح می توانند الگو باشند. این بدان معناست که آنها باید از تأثیر رفتار خود آگاه باشند، که بر نحوه رفتار کارکنان تأثیر می گذارد. اگر مدیران به نحوه انتقال هویت سازمان خود از جمله استفاده از هویت بصری سازمانی توجه کنند، این امر بر توجه کارکنان به هویت بصری شرکت تأثیر مثبت خواهد داشت. علاوه بر این، به نظر می رسد مهم است که سازمان با جنبه های استراتژیک هویت بصری شرکت
ارتباط برقرار کند. کارکنان باید از هویت بصری سازمانی خود آگاهی داشته باشند. در طراحی نه تنها دلایل کلی استفاده از هویت بصری شرکت، مانند نقش آن در افزایش دید و "تشخیص" سازمان باید وجود داشته باشد، بلکه جنبه هایی از داستان پشت آن هویت بصری شرکت نیز لازم به توضیح است. چرا که طرح نهایی متناسب با سازمان میباشد، و طراحی برای بیان تمام عناصرش در نظر گرفته شده است. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Corporate_identity edited and translated by *
سر جیمز کلارک راس ( ۱۵ آوریل ۱۸۰۰– ۳ آوریل ۱۸۶۲) یک افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و یک کاشف بود که امروزه برای اکتشافاتِ خود در قطب شمال و جنوبگان مشهور است. او به منظور نفوذ به جنوبگان از "۵۵ ° W" تلاش کرد و سمتِ شرقیِ آنچه که امروزه به عنوانِ جزیرهٔ جیمز راس شناخته می شود را کاوش کرد و سپس به کشف و نامگذاریِ جزیره اسنو هیل و جزیره سیمور پرداخت.
قطب جنوب مغناطیسی نقطه ای سرگردان در نیم کره جنوبی زمین است که در آن خطوط میدان مغناطیسی زمین به صورت عمودی و واگرا از زمین خارج شده و در قطب مغناطیسی شمال به صورت همگرا به زمین وارد می شوند. نباید قطب جنوب مغناطیسی را با مورد کمتر شناخته شدهٔ «قطب ژئومغناطیس جنوب» جدا کرد. قطب های مغناطیسی زمین در طول زمان تغییر می کنند. هر ۲۵ هزار سال، قطب های مغناطیسی یک دور کامل می زنند. علت آن تغییر در جریان مواد مذاب در دو برجستگی مایع در کنار هسته بیرونی کره زمین است که باعث جابجایی قطب ها می شود. قطب شمال مغناطیسی، سالانه ۷٫۳۴ کیلومتر جابه جا می شود. با توجه به رانش قطبی، قطب مغناطیس جنوب با سرعتی نزدیک به ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر در سال به سمتِ شمال غربی در حال حرکت است.
ژاک لیپشیتس (۲۲ اوت ۱۸۹۱ — ۲۶ مه ۱۹۷۳) پیکره ساز فرانسوی زاده روسیه و پیرو مکتب کوبیسم بود.
هوای مایع به هوایی گفته می شود که در دمای بسیار پایین و تحت فشار زیاد به صورت مایع درآمده است، این مایع سیال و به رنگ آبی کمرنگ است. برای جلوگیری از گرم شدن، آن را درون یک فلاسک خلاء عایق دار نگهداری میکنند. هوای مایع میتواند به سرعت گرما را جذب کرده و به حالت گازی بازگردد. از هوای مایع به عنوان منبعی برای نیتروژن، اکسیژن، آرگون و دیگر گازهای نجیب استفاده میشود، این گاز ها از طریق فرایند جداسازی هوا از هوای مایع استخراج میشوند. در جداسازی هوا، دمای هوای مایع به آرامی افزایش داده میشود تا هر ماده موجود در آن در نقطهٔ جوش خود تبخیر شود سپس می توان بخارهای هر ماده را به صورت جداگانه سرد و جمع آوری نمود. ویژگی ها. چگالی هوای مایع تقریبا ۸۷۰ kg/m³ (یا ۰٫۸۷ g/cm³ ) است، البته چگالی وابسته به مواد تشکیل دهنده ی هوا است. چگالی هوای مایع براساس چگالی هریک از مواد تشکیل دهنده آن در حالت مایع و میزان هریک محاسبه میشود.(هوای خشک درحالت گازی به طور تقریبی از ۷۸٪ شده است) هوا شامل مقدار کمی (۰٫۰۴۰٪) کربن دی اکسید نیز هست که در فشار کمتر از ۵٫۱ اتمسفر، تصعید میشود. (از حالت جامد به گاز تبدیل میشود، بنابراین به حالت مایع وجو
بخش بندی بازار یا تقسیم بندی بازار فرایند تقسیم کردن مشتریان بالقوه به گروه ها یا بخش های کوچکتر با ویژگی های مشخص است. به این ترتیب، هر بخش از بازار از مشتریانی تشکیل می شود که دارای خصوصیات مشترکی هستند و به استراتژی های بازاریابی واکنش مشابهی نشان می دهند. در این فرایند، جذابیت های هر بخش از بازار ارزیابی می شود تا در نهایت یک یا چند بخش به منظور تحقق بالاترین درآمد بالقوه و بیشترین مقدار سود به عنوان بازار هدف انتخاب شود. بعضی از سازمان ها، بازار را بخش بندی می کنند تا بتوانند بخش یا بخش هایی را گزینش کنند که برای عرضه محصولات شان مناسب باشد و هدف برخی دیگر، طراحی و عرضه محصولات یا برنامه های بازاریابی متناسب با خواسته های بازار هدف است. بازار از خریداران تشکیل می شود و خریداران، تفاوتهای فراوانی با یکدیگر دارند. خریداران اغلب از نظر خواسته (نوع و طریقه برآورده کردن یک نیاز)، دسترسی به منابع، محل جغرافیایی، نوع نگرش، و شیوه خرید، با هم تفاوت دارند. از این رو سازمانها از طریق تقسیم بندی بازار، بازارهای بزرگ، ناهمگون یا نامتجانس را به بخش های کوچک تر (خرده بازارها) تقسیم میکنند؛ تا بتوانند کالاها و خدماتی ر