Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کرد — «طرفداران جدید طرف عرضه» را که در حدود سال ۱۹۸۰ ظهور کردند، توصیف کرد: آنچه طرفداران جدید طرف عرضه را از طرفداران سنتی طرف عرضه در آغاز دهه ۱۹۸۰ متمایز می کرد، سیاست هایی نبود که آنها از آن دفاع می کردند، بلکه ادعاهایی بود که آنها برای آن سیاست ها مطرح می کردند … طرفداران «جدید» طرف عرضه در ادعاهای خود بسیار گزاف تر بودند. آنها رشد سریع، افزایش چشمگیر درآمدهای مالیاتی، افزایش شدید پس انداز و کاهش نسبتاً بدون درد تورم را پیش بینی کردند. اوج گزافه گویی طرف عرضه، گزاره «منحنی لافر» بود که کاهش مالیات در واقع درآمد مالیاتی را افزایش می دهد زیرا عرضه به شدت افسرده تلاش را آزاد می کند. گزاره قابل توجه دیگر این ادعا بود که حتی اگر کاهش مالیات منجر به افزایش کسری بودجه شود، این امر از وجوه موجود برای سرمایه گذاری در کارخانه ها و تجهیزات نمی کاهد زیرا تغییرات مالیاتی نرخ پس انداز را به اندازه ای افزایش می دهد که کسری بودجه افزایش یافته را تأمین کند … با این وجود، من هیچ شکی ندارم که صحبت های بی اساس افراطیون طرف عرضه به سیاست های اساساً خوب نام بدی داد و منجر به اشتباهات کمی شد که نه تنها به کسری بودجه های بعدی
کمک کرد، بلکه اصلاح سیاست را در زمانی که آن کسری ها آشکار شد، دشوارتر کرد. کاهش مالیات بوش. رئیس جمهور بوش در دوران ریاست جمهوری خود قانون آشتی رشد اقتصادی و کاهش مالیات سال ۲۰۰۱ و قانون آشتی کاهش مالیات و رشد مشاغل سال ۲۰۰۳ را امضا کرد، که شامل کاهش مالیات قابل توجهی بود. در سال ۲۰۰۳، دفتر بودجه کنگره یک تحلیل امتیازدهی پویا از کاهش مالیات مورد حمایت طرفداران طرف عرضه انجام داد، و دریافت که کاهش مالیات بوش خود را جبران نخواهد کرد. دو مدل از نه مدل استفاده شده در این مطالعه، بهبود بزرگی در کسری بودجه در ده سال آینده ناشی از کاهش مالیات را پیش بینی کردند، اما فقط با این فرض که مردم از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۴ سخت تر کار می کنند زیرا معتقد بودند که نرخ های مالیات دوباره در سال ۲۰۱۴ افزایش می یابد، و آنها می خواستند قبل از انقضای کاهش مالیات پول بیشتری به دست آورند. در سال ۲۰۰۶، CBO مطالعه ای با عنوان «تحلیل پویا تمدید دائمی کاهش مالیات رئیس جمهور» منتشر کرد. این مطالعه نشان داد که تحت بهترین سناریو ممکن، دائمی کردن کاهش مالیات «در بلندمدت» اقتصاد را ۰٫۷٪ افزایش می دهد. این مطالعه توسط بسیاری از اقتصاددانان، از جمله پر
وفسور اقتصاد هاروارد گرگ منکیو، مورد انتقاد قرار گرفت، که اشاره کرد CBO مقدار بسیار پایینی برای کشش عرضه کار جبرانی با وزن درآمد ۰٫۱۴ استفاده کرده است. در مقاله ای منتشر شده در مجله اقتصاد عمومی، منکیو و متیو واینزیرل خاطرنشان کردند که تحقیقات اقتصادی فعلی مقدار مناسبی برای کشش عرضه کار را در حدود ۰٫۵ قرار می دهد. دفتر بودجه کنگره (CBO) تخمین زد که تمدید کاهش مالیات بوش فراتر از انقضای سال ۲۰۱۰ آنها، کسری بودجه را ۱٫۸ تریلیون دلار در طول ۱۰ سال افزایش می دهد. CBO همچنین مطالعه ای را در سال ۲۰۰۵ به پایان رساند که به تحلیل کاهش فرضی ۱۰ درصدی مالیات بر درآمد پرداخت و نتیجه گرفت که تحت سناریوهای مختلف، جبران حداقلی برای از دست دادن درآمد وجود خواهد داشت. به عبارت دیگر، کسری بودجه تقریباً به همان میزان کاهش مالیات در پنج سال اول با بازخورد درآمد محدود پس از آن افزایش می یابد. اقتصاددان برنده جایزه نوبل میلتون فریدمن موافق بود که کاهش مالیات درآمد مالیاتی را کاهش می دهد و منجر به کسری بودجه غیرقابل تحمل می شود، اگرچه او از آنها به عنوان وسیله ای برای مهار هزینه های فدرال حمایت می کرد. فریدمن درآمد مالیاتی کاهش یافت
ه دولت را «کاهش کمک هزینه آنها» توصیف کرد. داگلاس هولتز-ایکین اقتصاددان دولت بوش بود که در سال ۲۰۰۳ به عنوان مدیر دفتر بودجه کنگره منصوب شد. تحت رهبری او، CBO مطالعه ای در مورد نرخ های مالیات بر درآمد انجام داد که نشان داد هر گونه درآمد جدید ناشی از کاهش مالیات در مقایسه با هزینه آنها ناچیز است. پروفسور اقتصاد دارتموث اندرو سامویک اقتصاددان ارشد کارکنان شورای مشاوران اقتصادی بوش از ژوئیه ۲۰۰۳ تا ژوئیه ۲۰۰۴ بود. سامویک با نوشتن در وبلاگ خود در سال ۲۰۰۷، از همکاران سابق خود در دولت بوش خواست که از ادعای اینکه کاهش مالیات بوش خود را جبران کرده است، اجتناب کنند، زیرا «هیچ فرد متفکری به آن اعتقاد ندارد… حتی یک نفر.» کاهش مالیات ترامپ. "نیویورک تایمز" در نوامبر ۲۰۱۸ گزارش داد که اصلاحات مالیاتی ترامپ "چک های حقوقی بیشتر برای اکثر کارگران آمریکایی، سودهای بیشتر برای شرکت های بزرگ و رشد اقتصادی سریع تر را به همراه داشته است." با هشدار به اینکه "هنوز زود است، اما ده ماه پس از اجرایی شدن قانون، "برآمدگی طرف عرضه" وعده داده شده، سخت تر از محرک افزایش قند یافت می شود." نویسندگان توضیح دادند که "بسیار غیرعادی است که کسری
بودجه … در دوره های رونق اینقدر رشد کند" و "سلامت مالی ایالات متحده به سرعت رو به وخامت است، زیرا درآمدها به شدت کاهش یافته است" (نزدیک به ۲۰۰ میلیارد دلار یا حدود ۶٪) نسبت به پیش بینی CBO قبل از کاهش مالیات. نتایج سال ۲۰۱۸ شامل موارد زیر است: تحلیل انجام شده توسط سرویس تحقیقات کنگره در مورد اثر سال اول کاهش مالیات نشان داد که رشد اقتصادی کمی اگر هم وجود داشته باشد در سال ۲۰۱۸ را می توان به آن نسبت داد. رشد در GDP، اشتغال، دستمزد کارگران و سرمایه گذاری تجاری در دومین سال پس از تصویب کاهش مالیات، قبل از ظهور همه گیری کووید-۱۹ کند شد. پس از کاهش مالیات ترامپ، لری کودلو، مشاور ارشد اقتصادی کاخ سفید، به دروغ ادعا کرد که درآمدهای فدرال حدود ۱۰٪ از زمان کاهش مالیات افزایش یافته است، اگرچه در واقع کاهش یافته بود. او همچنین به دروغ ادعا کرد که CBO دریافته است که «کل کاهش مالیات ۱٫۵ تریلیون دلاری عملاً توسط درآمدهای بالاتر و GDP اسمی بهتر جبران می شود.» اصلاحات ساختاری طرف عرضه چین. عملکرد اقتصادی چین از سال ۲۰۱۲ وارد «نرمال جدید» شد، که در آن رشد اقتصاد برای اولین بار از زمان اصلاحات گسترده اقتصادی رهبر چین دنگ شیائو
پینگ به سرعت متوسط کاهش یافت. در پاسخ، شی جین پینگ، دبیرکل حزب کمونیست چین، در سال ۲۰۱۵ اصلاحات ساختاری طرف عرضه (SSSR) را به منظور مبارزه با کاهش رشد اقتصادی، دور شدن از اقتصاد صادرات محور و به سمت رشد مبتنی بر عرضه و تولید اعلام کرد. تمرکز اصلاحات مربوط به افزایش بهره وری کل عوامل (TFP) از طریق افزایش سرمایه گذاری در بهبودهای فناوری به عنوان جایگزینی برای تأکید کار و سرمایه فشرده مدل رشد قبلی است. اصلاحات ساختاری طرف عرضه چین بر کاهش ظرفیت مازاد در بخش های مختلف اقتصادی متمرکز است. طرح اصلاحات حول چهار حوزه کلیدی متمرکز است: کاهش ظرفیت مازاد صنعتی، کاهش اهرم در بخش شرکتی، کاهش موجودی املاک و مستغلات، و کاهش هزینه ها برای شرکت های جدید. دو حوزه قبلی مربوط به ابتکارات کوتاه مدت مرتبط با بخش های دولتی است، در حالی که ابتکارات قبلی مربوط به راه حل های بلندمدت در بخش خصوصی است. کاهش ظرفیت مازاد صنعتی به شدت بر بخش هایی مانند زغال سنگ، فولاد و تولید برق متمرکز است. اهداف کاهش تولید زغال سنگ که توسط کمیسیون ملی توسعه و اصلاحات (NDRC) اجرا شد، در سال ۲۰۱۶ به میزان ۲۵۰ میلیون تن در سال (Mta) و همچنین کاهش ۱۰۰–۱۵۰ Mt
a در ظرفیت تولید فولاد در یک دوره پنج ساله رسید. نتیجه در صنعت فولاد قدرت قیمت گذاری بیشتر برای شرکت های بزرگ باقیمانده، و همچنین سودهای بالاتر به دلیل افزایش قیمت بود. افزایش سود به دلیل کاهش ظرفیت مازاد همچنین منجر به افزایش ظرفیت شرکت ها برای تسویه بدهی های معوق و کاهش اهرم شده است، که بخشی از رکن دوم SSSR چین است. به عنوان بخشی از ابتکار عمل کاهش اهرم، دولت همچنین ادغام و تملک، تأمین مالی مستقیم و مبادله بدهی به سهام را تشویق کرد، که منجر به تثبیت نسبت بدهی شرکتی به GDP شد. اصلاحات اضافی شامل افزایش مشوق ها برای سرمایه گذاری بخش خصوصی، توسعه صنایع خدمات مدرن، و افزایش عرضه کالاها و خدمات عمومی است. ابتکارات بلندمدت همچنین با کاهش مالیات در مقیاس بزرگ و همچنین انتقال از مالیات کسب وکار به مالیات بر ارزش افزوده (VAT) همراه بوده است که نتایج مثبتی برای رشد صنعت خدمات به همراه داشته است. سیاست های هدفمند برای ایجاد موتور رشد جدید شامل ساخت چین ۲۰۲۵ و دستور کار اینترنت پلاس است، که هر دو تا حدی به رشد سریع رقابت پذیری صنعتی و نوآوری چین نسبت داده شده است. اصلاحات ساختاری طرف عرضه چین در حال انجام است و به سمت
بلندمدت گرایش دارد. تعدیلات در بخش صنعتی در نتیجه سیاست های اصلاحات اولیه به افزایش اسمی در رشد GDP نسبت داده شده است. با این حال، اثرات اقتصادی همه گیری کووید-۱۹ بر رشد تقاضا در بازار مصرف داخلی چین تأثیر گذاشته است، که اثرات اصلاحات مداوم طرف عرضه را کند کرده است. عرضه و قیمت مسکن. افزایش عرضه مسکن راهی برای کاهش قیمت ها است، برخلاف اقتصاد طرف تقاضا که به یارانه دهی به خریداران یا کاهش تقاضا با سیاست های پولی انقباضی اعتقاد دارد. انتقادات. منتقدان سیاست های طرف عرضه بر کسری بودجه فدرال رو به رشد، افزایش نابرابری درآمد و عدم رشد تأکید می کنند. آنها استدلال می کنند که منحنی لافر فقط نرخ مالیات را اندازه می گیرد، نه وقوع مالیات، که ممکن است پیش بینی کننده قوی تری باشد از اینکه آیا تغییر قانون مالیاتی محرک است یا تضعیف کننده. جان کویگین در سال ۲۰۱۰ با نوشتن گفت: «تا حدی که پاسخ اقتصادی به کاهش مالیات ریگان و به کاهش مالیات جورج دبلیو بوش بیست سال بعد وجود داشت، به نظر می رسد عمدتاً یک پاسخ طرف تقاضای کینزی بوده است، که در زمانی انتظار می رود که دولت ها درآمد خالص اضافی را در چارچوب یک اقتصاد افسرده در اختیار خا
نوارها قرار دهند.» کاهش نرخ های مالیات حاشیه ای نیز می تواند به عنوان سودمند عمدتاً برای ثروتمندان تلقی شود، که برخی آن را به جای انگیزه اقتصادی، سیاسی می دانند: مطالعاتی که کاهش مالیات در سال ۲۰۰۱ (EGTRRA) را تحلیل کرده اند، نتایج بحث برانگیزی ارائه داده اند: کاهش مالیات تأثیر عموماً مثبتی بر تولید آینده از اثر نرخ های مالیات پایین تر بر انباشت سرمایه انسانی، پس انداز و سرمایه گذاری خصوصی، عرضه کار داشته است؛ با این حال، کاهش مالیات اثرات نامطلوبی مانند کسری بودجه بالاتر و کاهش پس انداز ملی تولید کرده است. بنابراین، گیل و پاتر (۲۰۰۲) نتیجه گرفتند که این کاهش مالیات نمی تواند به هیچ وجه قابل توجهی بر سطوح GDP در ۱۰ سال آینده تأثیر بگذارد.
ویلاسیرووس (به اسپانیایی: Villaciervos) یک دهستان در اسپانیا است که در استان سریا واقع شده است. خصوصیات. ویلاسیرووس ۸۱ کیلومترمربع مساحت و ۱۱۷ نفر جمعیت دارد.
والدنبرو (به اسپانیایی: Valdenebro) یک دهستان در اسپانیا است که در استان سریا واقع شده است. خصوصیات. والدنبرو ۵۱ کیلومترمربع مساحت و ۱۴۶ نفر جمعیت دارد.
ساشا اوگننوفسکی (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال، و ورزشکار اهل استرالیا است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال استرالیا بازی کرده است.
ورود به جو (گاهی با Vimpact یا Ventry مشخص می شود) به حرکت یک جسم از فضای بیرونی به درون و از میان گازهای جو یک سیاره، سیاره کوتوله یا قمر طبیعی گفته می شود. ورود به جو ممکن است "ورود کنترل نشده" باشد، مانند ورود جرم آسمانی، زباله فضایی یا آذرگوی ها. همچنین ممکن است "ورود کنترل شده" (یا "بازورود") یک فضاپیما باشد که می تواند هدایت شود یا مسیری از پیش تعیین شده را دنبال کند. روش های ورود، فرود و نشستن کنترل شده ("entry, descent, and landing") فضاپیماها به طور کلی "EDL" نامیده می شوند. اجسامی که وارد جو می شوند، پسار جوی را تجربه می کنند که بر جسم تنش مکانیکی وارد می کند و همچنین گرمایش آیرودینامیکی ایجاد می کند—که عمدتاً ناشی از فشرده سازی هوا در جلوی جسم است، اما پسار نیز در آن نقش دارد. این نیروها می توانند باعث از دست دادن جرم (فرسایش) یا حتی تجزیه کامل اجسام کوچک تر شوند و اجسامی با مقاومت فشاری پایین تر ممکن است منفجر شوند. اجسام با سرعت هایی از ۷٫۸ کیلومتر بر ثانیه برای مدار پایینی زمین تا حدود ۱۲٫۵ کیلومتر بر ثانیه برای کاوشگر استارداست بازورود کرده اند. آن ها انرژی جنبشی بالایی دارند و اتلاف جوی تنها ر
اه مصرف این انرژی است، زیرا استفاده از راکت ترمزی برای کل فرایند بازورود بسیار غیرعملی است. وسایل نقلیه فضایی سرنشین دار باید قبل از باز شدن چترهای نجات یا ترمزهای هوایی، سرعت خود را به زیر سرعت صوت کاهش دهند. کلاهک های بالستیک و وسایل نقلیه یک بار مصرف نیازی به کاهش سرعت در هنگام بازورود ندارند و در واقع، برای حفظ سرعت خود به صورت آیرودینامیک طراحی می شوند. علاوه بر این، بازگشت های با سرعت پایین به زمین از فضای نزدیک، مانند پرش های با چتر نجات از ارتفاعات بالا از بالون ها، به سپر حرارتی نیاز ندارند، زیرا شتاب گرانشی یک جسم که از حالت سکون نسبی از درون خود جو (یا نه چندان بالاتر از آن) شروع به حرکت می کند، نمی تواند سرعت کافی برای ایجاد گرمایش جوی قابل توجهی ایجاد کند. برای زمین، ورود به جو به طور قراردادی در خط کارمان در ارتفاع از سطح رخ می دهد، در حالی که در زهره ورود به جو در ارتفاع و در مریخ ورود به جو در حدود اتفاق می افتد. اجسام کنترل نشده در حین شتاب گرفتن در فضا به سمت زمین تحت تأثیر گرانش زمین به سرعت های بالایی می رسند و با برخورد به جو زمین به دلیل اصطکاک کند می شوند. شهاب سنگ ها نیز اغلب به سادگی
به دلیل اینکه مسیر مداری خودشان با مسیر زمین متفاوت است، قبل از برخورد با چاه گرانشی زمین، نسبت به آن بسیار سریع حرکت می کنند. بیشتر اجسام با سرعت های "بَرین صوت" وارد می شوند که به دلیل مسیرهای زیرمداری (مانند کلاهک های بازورود موشک بالستیک قاره پیما)، مداری (مانند فضاپیمای سایوز) یا غیرمقید (مانند شهاب واره ها) است. فناوری های پیشرفته مختلفی برای امکان پذیر ساختن بازورود به جو و پرواز در سرعت های بسیار بالا توسعه یافته اند. یک روش جایگزین برای ورود کنترل شده به جو، شناوری است که برای ورود به سیاراتی که جو غلیظ، گرانش قوی یا هر دو عامل، ورود هذلولوی با سرعت بالا را پیچیده می کنند، مناسب است، مانند جو زهره، تیتان و سیاره غول پیکرها. تاریخچه. مفهوم سپر حرارتی فرسایشی در اوایل سال ۱۹۲۰ توسط رابرت گدارد توصیف شد: «در مورد شهاب سنگ ها، که با سرعت هایی تا در ثانیه وارد جو می شوند، فضای داخلی شهاب سنگ ها سرد باقی می ماند و فرسایش تا حد زیادی به دلیل خرد شدن یا ترک خوردن سطح ناگهان گرم شده است. به همین دلیل، اگر سطح بیرونی دستگاه از لایه هایی از یک ماده سخت بسیار دیرگداز با لایه هایی از یک رسانای حرارتی ضعیف در بین
آن ها تشکیل شده باشد، سطح تا حد قابل توجهی فرسایش نخواهد یافت، به خصوص که سرعت دستگاه به اندازه سرعت متوسط شهاب سنگ نخواهد بود.» توسعه عملی سیستم های بازورود با افزایش برد و سرعت بازورود موشک بالستیک ها آغاز شد. برای موشک های کوتاه برد اولیه، مانند وی-۲، پایداری و تنش آیرودینامیکی مسائل مهمی بودند (بسیاری از وی-۲ها در حین بازورود از هم می پاشیدند)، اما گرمایش یک مشکل جدی نبود. موشک های میان برد مانند آر-۵ پوبدای شوروی با برد ، به سپرهای حرارتی کامپوزیت سرامیکی روی وسایل نقلیه بازورود جداشونده نیاز داشتند (دیگر امکان بقای کل ساختار موشک در هنگام بازورود وجود نداشت). اولین ICBMها، با بردهای ، تنها با توسعه سپرهای حرارتی فرسایشی مدرن و وسایل نقلیه با شکل غیرتیز (blunt) امکان پذیر شدند. در ایالات متحده، این فناوری توسط اچ. جولیان آلن و آلفرد جی. اگرز از کمیته رایزنی ملی هوانوردی (NACA) در مرکز پژوهشی ایمز پیشگام شد. در سال ۱۹۵۱، آن ها به کشف غیرمنتظره ای دست یافتند که یک شکل غیرتیز (با پسار بالا) مؤثرترین سپر حرارتی را ایجاد می کند. آلن و اگرز با استفاده از اصول مهندسی ساده نشان دادند که بار حرارتی تجربه شده توسط
یک وسیله نقلیه ورودی، با ضریب پسار نسبت معکوس دارد؛ یعنی هر چه پسار بیشتر باشد، بار حرارتی کمتر است. اگر وسیله نقلیه بازورود غیرتیز ساخته شود، هوا نمی تواند به سرعت «از سر راه کنار برود» و مانند یک بالشتک هوا عمل می کند تا موج ضربه ای و لایه شوک داغ شده را به جلو (دور از وسیله نقلیه) براند. از آنجایی که بیشتر گازهای داغ دیگر در تماس مستقیم با وسیله نقلیه نیستند، انرژی گرمایی در گاز شوک دیده باقی می ماند و به سادگی در اطراف وسیله نقلیه حرکت کرده و بعداً در جو پراکنده می شود. کشف آلن و اگرز، اگرچه در ابتدا به عنوان یک راز نظامی تلقی می شد، سرانجام در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. اصطلاحات، تعاریف و واژگان تخصصی. طی دهه های گذشته از دهه ۱۹۵۰، مجموعه ای غنی از واژگان تخصصی پیرامون مهندسی وسایل نقلیه طراحی شده برای ورود به جو سیاره ای شکل گرفته است. به خواننده توصیه می شود قبل از ادامه این مقاله در مورد بازورود به جو، واژه نامه اصطلاحات تخصصی را مرور کند. هنگامی که ورود به جو بخشی از فرود یا بازیابی یک فضاپیما است، به ویژه در یک جرم سیاره ای غیر از زمین، این ورود بخشی از مرحله ای است که به آن "ورود، کاهش ارتفاع و فرود" یا E
DL (entry, descent, and landing) گفته می شود. هنگامی که ورود به جو به همان جرمی بازمی گردد که وسیله نقلیه از آن پرتاب شده است، این رویداد بازورود نامیده می شود (که تقریباً همیشه به ورود به جو زمین اشاره دارد). هدف اصلی طراحی در ورود به جو یک فضاپیما، اتلاف انرژی مکانیکی فضاپیمایی است که با "سرعت بَرین صوت" در حال حرکت است و وارد جو سیاره ای می شود؛ به گونه ای که تجهیزات، محموله و هر مسافری سرعتشان کم شده و نزدیک یک مقصد مشخص روی سطح با سرعت صفر فرود آیند، در حالی که تنش های وارد بر فضاپیما و هر مسافری در محدوده قابل قبول باقی بماند. این امر می تواند با ابزارهای پیش رانشی یا آیرودینامیکی (ویژگی های وسیله نقلیه یا چتر نجات) یا ترکیبی از آنها انجام شود. شکل های وسایل نقلیه ورودی. چندین شکل اصلی در طراحی وسایل نقلیه ورودی استفاده می شود: کره یا مقطع کروی. ساده ترین شکل متقارن محوری، کره یا مقطع کروی است. این می تواند یک کره کامل یا یک بخش کروی در قسمت جلویی با یک بدنه مخروطی همگرا در قسمت انتهایی باشد. آیرودینامیک یک کره یا مقطع کروی را می توان به راحتی با استفاده از نظریه برخورد نیوتنی به صورت تحلیلی مدل سازی کر
د. به همین ترتیب، شار حرارتی مقطع کروی را می توان با معادله فی-ریدل به دقت مدل کرد. پایداری استاتیکی یک مقطع کروی در صورتی تضمین می شود که مرکز جرم وسیله نقلیه در بالادست مرکز انحنا قرار گیرد (پایداری دینامیکی مسئله سازتر است). کره های خالص نیروی برآ ندارند. با این حال، با پرواز در یک زاویه حمله، یک مقطع کروی نیروی برآی آیرودینامیکی متوسطی دارد و در نتیجه مقداری قابلیت تغییر مسیر جانبی فراهم کرده و کریدور ورودی خود را گسترده تر می کند. در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰، رایانه های پرسرعت هنوز در دسترس نبودند و دینامیک سیالات محاسباتی هنوز در مراحل اولیه خود بود. از آنجایی که مقطع کروی برای تحلیل به شکل بسته مناسب بود، آن هندسه به پیش فرض برای طراحی محافظه کارانه تبدیل شد. در نتیجه، کپسول های سرنشین دار آن دوران بر اساس مقطع کروی ساخته شدند. وسایل نقلیه ورودی کروی خالص در کپسول های اولیه شوروی در برنامه های وستوک و وسخود و در وسایل نقلیه فرود مریخ و ونرای شوروی استفاده می شدند. مدول فرماندهی آپولو از یک سپر حرارتی با بدنه جلویی مقطع کروی و یک بدنه انتهایی مخروطی همگرا استفاده می کرد. این کپسول یک ورود بالابرن
ده با زاویه حمله تریم بَرین صوت ۲۷- درجه (۰ درجه یعنی انتهای غیرتیز به سمت جلو) را انجام می داد تا نسبت L/D (نسبت برآ به پسار) متوسطی برابر با ۰٫۳۶۸ به دست آورد. نیروی برآی حاصل، با جابجا کردن مرکز جرم وسیله نقلیه از محور تقارن آن، به میزانی از کنترل مسیر جانبی دست یافت و اجازه می داد تا نیروی برآ با چرخاندن کپسول حول محور طولی آن، به سمت چپ یا راست هدایت شود. نمونه های دیگر از هندسه مقطع کروی در کپسول های سرنشین دار عبارتند از سایوز/زند، جمینای و مرکوری. حتی این مقادیر کوچک نیروی برآ، امکان مسیرهایی را فراهم می کند که تأثیرات بسیار قابل توجهی بر نیروی گرانش بیشینه دارند و آن را از ۸–۹ جی برای یک مسیر کاملاً بالستیک (که فقط با پسار کند می شود) به ۴–۵ جی کاهش می دهند، و همچنین گرمای بیشینه بازورود را به شدت کاهش می دهند. کره-مخروط. کره-مخروط یک مقطع کروی است که یک مخروط ناقص یا مخروط کندشده به آن متصل شده است. پایداری دینامیکی کره-مخروط معمولاً بهتر از مقطع کروی است. وسیله نقلیه ابتدا با قسمت کروی وارد جو می شود. با یک نیم-زاویه به اندازه کافی کوچک و مرکز جرمِ به درستی قرار گرفته، یک کره-مخروط می تواند پایداری
آیرودینامیکی را از ورود کپلری تا برخورد به سطح فراهم کند. ("نیم-زاویه" زاویه بین محور تقارن چرخشی مخروط و سطح خارجی آن است، و بنابراین نیمی از زاویه ایجاد شده توسط لبه های سطح مخروط است) آیروشل کره-مخروطی اصلی آمریکایی، وسیله نقلیه بازورود Mk-2 (RV) بود که در سال ۱۹۵۵ توسط شرکت جنرال الکتریک توسعه یافت. طراحی Mk-2 از نظریه جسم غیرتیز گرفته شده بود و از یک سیستم حفاظت حرارتی (TPS) با خنک سازی تابشی مبتنی بر یک سپر حرارتی فلزی استفاده می کرد (انواع مختلف TPS بعداً در این مقاله شرح داده می شوند). Mk-2 به عنوان یک سامانه تحویل سلاح دارای نقص های قابل توجهی بود، یعنی به دلیل ضریب بالستیک پایین تر، مدت زمان زیادی در جو فوقانی باقی می ماند و همچنین جریانی از فلز تبخیر شده را به دنبال خود می کشید که آن را برای رادار بسیار قابل مشاهده می کرد. این نقص ها Mk-2 را در برابر سامانه های موشک ضد بالستیک (ABM) بیش از حد آسیب پذیر می کرد. در نتیجه، یک وسیله نقلیه بازورود کره-مخروطی جایگزین برای Mk-2 توسط جنرال الکتریک توسعه داده شد. این وسیله نقلیه بازورود جدید Mk-6 بود که از یک TPS فرسایشی غیرفلزی، یعنی نایلون فنولیک، استفاد
ه می کرد. این TPS جدید به عنوان یک سپر حرارتی بازورود آنقدر مؤثر بود که امکان کاهش قابل توجهی در میزان کندی (bluntness) بدنه فراهم شد. با این حال، Mk-6 یک RV عظیم با جرم ورودی ۳٬۳۶۰ کیلوگرم، طول ۳٫۱ متر و نیم-زاویه ۱۲٫۵ درجه بود. پیشرفت های بعدی در طراحی سلاح های هسته ای و TPS فرسایشی باعث شد RVها به طور قابل توجهی کوچکتر شوند و نسبت کندی آنها در مقایسه با Mk-6 بیشتر کاهش یابد. از دهه ۱۹۶۰، کره-مخروط به هندسه ترجیحی برای RVهای ICBM مدرن تبدیل شده است که نیم-زاویه های معمول بین ۱۰ تا ۱۱ درجه دارند. RVهای (وسایل نقلیه بازیابی) ماهواره شناسایی نیز از شکل کره-مخروط استفاده می کردند و اولین نمونه آمریکایی از یک وسیله نقلیه ورودی غیرنظامی بودند (Discoverer-I، پرتاب شده در ۲۸ فوریه ۱۹۵۹). کره-مخروط بعدها برای مأموریت های اکتشاف فضایی به اجرام آسمانی دیگر یا برای بازگشت از فضای باز استفاده شد؛ به عنوان مثال، کاوشگر "استارداست". برخلاف RVهای نظامی، مزیت جرم کمتر TPS در بدنه های غیرتیز، در وسایل نقلیه ورودی اکتشاف فضایی مانند کاوشگر گالیله با نیم-زاویه ۴۵ درجه یا آیروشل وایکینگ با نیم-زاویه ۷۰ درجه باقی ماند. وسایل نقل
یه ورودی کره-مخروطی اکتشاف فضا بر روی سطح یا در جو مریخ، زهره، مشتری و تیتان فرود آمده اند. دو-مخروطی. دو-مخروطی (Biconic) یک کره-مخروط با یک مخروط ناقص اضافی متصل به آن است. دو-مخروطی نسبت L/D (برآ به پسار) به طور قابل توجهی بهبود یافته ای ارائه می دهد. یک دو-مخروطی طراحی شده برای ترمز هوایی در مریخ معمولاً دارای L/D تقریباً ۱٫۰ است، در حالی که L/D برای مدول فرماندهی آپولو ۰٫۳۶۸ بود. L/D بالاتر، شکل دو-مخروطی را برای حمل و نقل انسان به مریخ به دلیل شتاب منفی بیشینه کمتر، مناسب تر می سازد. مسلماً، مهم ترین دو-مخروطی که تاکنون پرواز کرده، "وسیله نقلیه بازورود پیشرفته با قابلیت مانور" (AMaRV) بود. چهار AMaRV توسط شرکت مک دانل داگلاس ساخته شد و جهش قابل توجهی در پیچیدگی RVها را نشان داد. سه AMaRV توسط موشک های ICBM مینیت من-۱ در ۲۰ دسامبر ۱۹۷۹، ۸ اکتبر ۱۹۸۰ و ۴ اکتبر ۱۹۸۱ پرتاب شدند. AMaRV دارای جرم ورودی تقریباً ۴۷۰ کیلوگرم، شعاع دماغه ۲٫۳۴ سانتی متر، نیم-زاویه مخروط ناقص جلویی ۱۰٫۴ درجه، شعاع بین دو مخروط ناقص ۱۴٫۶ سانتی متر، نیم-زاویه مخروط ناقص عقبی ۶ درجه و طول محوری ۲٫۰۷۹ متر بود. هیچ نمودار یا تصویر دقیقی
از AMaRV تاکنون در منابع عمومی منتشر نشده است. با این حال، یک طرح شماتیک از یک وسیله نقلیه شبیه به AMaRV به همراه نمودارهای مسیر که پیچ های تند را نشان می دهد، منتشر شده است. وضعیت (attitude) AMaRV از طریق یک فلپ بدنه شکاف دار (که "فلپ شکاف دار سمت باد" نیز نامیده می شود) به همراه دو فلپ انحراف (yaw) نصب شده در کناره های وسیله نقلیه کنترل می شد. برای کنترل فلپ ها از عملگر هیدرولیکی استفاده می شد. AMaRV توسط یک سیستم ناوبری کاملاً خودکار که برای فرار از رهگیری موشک ضد بالستیک (ABM) طراحی شده بود، هدایت می شد. مک دانل داگلاس دی سی-ایکس (که آن هم دو-مخروطی بود) اساساً یک نسخه بزرگ شده از AMaRV بود. AMaRV و DC-X همچنین به عنوان پایه و اساس یک پیشنهاد ناموفق برای آنچه در نهایت به لاکهید مارتین ایکس-۳۳ تبدیل شد، عمل کردند. شکل های غیرمتقارن محوری. شکل های غیر-متقارن محوری برای وسایل نقلیه ورودی سرنشین دار استفاده شده اند. یک نمونه، وسیله نقلیه مداری بال دار است که از یک بال دلتا برای مانور در حین کاهش ارتفاع، بسیار شبیه به یک گلایدر معمولی، استفاده می کند. این رویکرد توسط شاتل فضایی آمریکایی، بوران شوروی و استارشی
پ در حال توسعه استفاده شده است. پیکر بالابر یکی دیگر از هندسه های وسایل نقلیه ورودی است و با وسیله نقلیه X-23 PRIME (بازیابی دقیق شامل ورود با مانور) استفاده شد. گرمایش ورودی. اجسامی که از فضا با سرعت های بالا نسبت به جو وارد آن می شوند، سطوح بسیار بالایی از گرمایش را ایجاد می کنند. گرمایش ورود به جو عمدتاً از دو منبع ناشی می شود: با افزایش سرعت، هم گرمایش جابجایی و هم گرمایش تابشی افزایش می یابد، اما با نرخ های متفاوت. در سرعت های بسیار بالا، گرمایش تابشی بر شارهای حرارتی جابجایی غلبه خواهد کرد، زیرا گرمایش تابشی متناسب با توان هشتم سرعت است، در حالی که گرمایش جابجایی متناسب با توان سوم سرعت است؛ بنابراین، گرمایش تابشی در اوایل ورود به جو غالب است، در حالی که جابجایی در مراحل بعدی غالب می شود. در شدت خاصی از یونیزاسیون، یک "خاموشی رادیویی" با فضاپیما ایجاد می شود. در حالی که واسط ورودی ناسا به جو زمین در ارتفاع قرار دارد، گرمایش اصلی در حین ورود کنترل شده در ارتفاعات رخ می دهد و در ارتفاع به اوج خود می رسد. فیزیک گاز لایه شوک. در دماهای معمول بازورود، هوای موجود در لایه شوک هم یونیزه و هم تفکیک شیمیایی می شو
د. این تفکیک شیمیایی، مدل های فیزیکی مختلفی را برای توصیف خواص حرارتی و شیمیایی لایه شوک ضروری می سازد. چهار مدل فیزیکی پایه برای گاز وجود دارد که برای مهندسان هوانوردی که سپرهای حرارتی را طراحی می کنند، اهمیت دارد: مدل گاز کامل. تقریباً به تمام مهندسان هوانوردی در طول تحصیلات کارشناسی، مدل گاز کامل (ایده آل) آموزش داده می شود. اکثر معادلات مهم گاز کامل به همراه جداول و نمودارهای مربوط به آنها در گزارش ۱۱۳۵ NACA نشان داده شده اند. گزیده هایی از گزارش ۱۱۳۵ NACA اغلب در پیوست کتاب های درسی ترمودینامیک ظاهر می شوند و برای اکثر مهندسان هوانوردی که هواپیماهای فراصوت طراحی می کنند، آشنا هستند. نظریه گاز کامل زیبا و برای طراحی هواپیماها بسیار مفید است، اما فرض می کند که گاز از نظر شیمیایی خنثی است. از دیدگاه طراحی هواپیما، می توان هوا را برای دماهای کمتر از در فشار یک اتمسفر، خنثی فرض کرد. نظریه گاز کامل در دمای ۵۵۰ کلوین شروع به از هم پاشیدن می کند و در دماهای بالاتر از قابل استفاده نیست. برای دماهای بالاتر از ۲٬۰۰۰ کلوین، یک طراح سپر حرارتی باید از یک "مدل گاز واقعی" استفاده کند. مدل گاز واقعی (تعادلی). گشتاور پیچ