Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت قانون اساسی که در سال ۲۰۰۸ انجام گرفت، انتصابات شورای قانون اساسی منوط به طی مراحل پارلمانی شد (اصل ۱۳ و ۵۶). اما تا اوت ۲۰۰۹ هنوز این اصلاحات اجرا نشده بود چون سایر الزامات هنوز به قانون تبدیل نشده بودند.(وضعیت فعلی باید بررسی شود) این شورا به جز در موارد خاص، با حد نصاب ۷ نفر تشکیل می شود. تصمیم گیری ها بر اساس رأی اکثریت است و رئیس شورا در صورت مساوی شدن آرای موافقین و مخالفین، رأی تعیین کننده را دارد. برای تصمیم گیری در خصوص عدم کفایت رئیس جمهور، رأی اکثریت اعضای شورا لازم است. در اردیبهشت ۱۴۰۱ اعضای این شورا عبارت بودند از: اعضای زیر عضو نیستند اما از سال ۲۰۱۹ اگر بخواهند می توانند به شورا بپیوندند: اعضای شورا توسط رئیس جمهور سوگند داده می شود. آنها باید از ورود به تحزب خودداری نمایند. ایشان نباید اعلامیه ها و بیاناتی داشته باشند که باعث شود برچسب وابستگی به احزاب به آن ها زده شود. از این رو در سال های اخیر حضور رؤسای جمهور مورد بحث و جدل بوده است چون برخی حضور ایشان را مغایر با اصل عدم وابستگی جناحی تلقی می کنند. رنه کوتی، ونسان اوریول، والری ژیسکار دستن، ژاک شیراک و نیکولا سارکوزی تنها رؤسای جمهو ساب
قی هستند که تصمیم گرفتند بر کرسی های این شورا تکیه کنند.
ژرمن تیلیون (به انگلیسی Germaine Tillion)؛ (زاده ۳۰ مه ۱۹۰۷ – درگذشته ۱۸ آوریل ۲۰۰۸) انسان شناس اهل فرانسه زنی ادیب و قوم شناس و عضوی از مقاومت فرانسه بود. او بخاطر نقش قهرمانانه ای که در طول جنگ جهانی دوم داشت مدال های افتخار متعددی را به خود اختصاص داد. او دومین زنی است که جایزه لژیون دونور صلیب بزرگ را از ژنرال دو گل دریافت کرد و در بیست و هفتم ماه مه سال ۲۰۱۵ در پانتئون به او ادای احترام شد. زندگی نامه. خانواده و دوران کودکی. ژرمن مادرش لوسین تیلیون و پدرش امیل کوساک بود ولی با نام مادری اش شناخته می شد. خواهر او فرانسواز در سال ۱۹۰۹ به دنیا آمد. والدینش متعلق به طبقه بورژوا و در عین حال کاتولیک و جمهوری خواه بودند. در سال ۱۹۰۷، پدر او در الجزیره قاضی صلح بود. ژرمن به موسیقی، باستان شناسی، عکاسی، شکار و زندگی روستایی علاقه مند بود. بعد از هشت سالگی ژرمن با خواهرش فرانسواز به پانسیون ژاندارک در کلرمون فران فرستاده شدند. او در آنجا کلاسهای ابتدایی اش را گذراند و در همان سال ها بود که جنگ شروع شد. در سال ۱۹۲۲، پدر و مادرش به سنت مور در خانه پدربزرگ و مادربزرگ مادری او، فرانسوا کوساک و ماری آنتوانت نقل مکان ک
ردند. تحصیلات عالی. پس از دریافت دیپلم در سال ۱۹۲۵، ژرمن مطالعات پراکنده اش را شروع کرد. او در این رابطه می گوید: من مطالعاتی را شروع کردم که دوست داشتم. باستان شناسی در مدرسه لوور، سپس پیشا تاریخ، تاریخ ادیان، مصرشناسی، فولکلور فرانسه و قوم شناسی که به آن علاقه زیادی داشتم را مطالعه کردم … مقاومت فرانسه. ژرمن در سال ۱۹۴۰ به پاریس بازگشت. این دوران همزمان با اشغال فرانسه توسط آلمانها بود. به عنوان اولین اقدام او در مقاومت، وی مدارک خانوادگی خود را در اختیار یک خانواده یهودی قرار داد. او در مقاومت فرانسه در شبکه Musée de l'Homme پاریس تبدیل به یکی از فرماندهان گردید. ماموریت های او شامل کمک به فرار زندانیان و سازماندهی اطلاعات برای نیروهای متفقین از سال ۱۹۴۰ الی ۱۹۴۲ بود. به دلیل خیانت یک کشیش بنام Robert Alesch که به شبکه مقاومت او پیوسته و اعتماد وی را جلب کرده بود، در ۱۳ اوت ۱۹۴۲ دستگیر گردید. اردوگاه راونسبروک. در ۲۱ اکتبر ۱۹۴۳ او همراه با مادر خود، امیلی تیلیون و همچنین یک عضو دیگر مقاومت به اردوگاه کار اجباری راونسبروک آلمان در نزدیکی برلین فرستاده شد. از ورود او به اردگاه در ۲۱ اکتبر سال ۱۹۴۳ تا سقوط ار
دوگاه در بهار ۱۹۴۵ او به طور مخفیانه برنامه های کمدی و اپرا برای سرگرمی زندانیان اجرا می کرد. همزمان او روی تجزیه و تحلیل دقیق اردوگاه کار اجباری و قوم شناسی مشغول به کار بود. مادر او در مارس ۱۹۴۵ در اردوگاه کشته شد؛ و ژرمن در بهار همان سال بدنبال عملیات نجات صلیب سرخ سوئد که توسط فولکه برنادوت مذاکره شده بود موفق به فرار از اردوگاه راونسبروک شد. ژرمن تیلیون در سال ۱۹۷۳ کتاب «راونسبروک: گزارش یک شاهد عینی از اردوگاه کار اجباری زنان» را منتشر کرد که در آن جزئیات تجربیات شخصی خود را به عنوان یک زندانی و همچنین تحقیقات معاصر و پس از جنگ او در عملکرد اردوگاه ها، جنبش زندانیان، عملیات اداری و جنایات پنهانی و آشکار اس اس را شرح داد. او در خصوص وجود یک اتاق گاز در راونسبروک گزارش داد درحالیکه سایر محققان نوشته بودند که در اردوگاه های غربی هیچگاه چنین چیزی وجود نداشته است. او همچنین اظهار داشت که اعدام ها در طول روزهای آخر جنگ افزایش یافت که یک فاکت اثباتی در خصوص کارایی و ماهیت خودکار «ماشین های کشتار» نازی ها بود. او اهداف دوگانه اما متضاد اردوگاه را گزارش کرد؛ از یک طرف، برای راه اندازی «راه حل نهایی» در اسرع وقت
(برنامه آلمان نازی برای کشتار جمعی سیستماتیک یهودیان اروپایی در طول جنگ جهانی دوم) و از سوی دیگر، مدیریت یک نیروی برده بسیار بزرگ و سودمند برای حمایت از نیازهای جنگی بود. طبق گزارش ها، درآمد آن به رهبری اس اس، که یک ساختار تجاری ایجاد شده توسط هیملر بود، فرستاده می شد. در نهایت، در تلاش برای کشف روانشناسی پیچیده و رفتار شریرانه افرادی که نقش مهمی در اجازه دادن، و سپس پرورش دستگاه های مرگ نازی ها داشتند، او گزارش های کوتاه وحشتناک از زندانیان، کارکنان زندان و «متخصصین» که برای اجرای وظایف عجیب و غریب نازی ها نقش کلیدی ایفا می کردند، داد. پس از جنگ. پس از جنگ، او بین سال های ۱۹۴۵–۱۹۵۴ روی تاریخ جنگ جهانی دوم و جنایات جنگی نازی ها و گولاگ های شوروی (داره کل اردوگاه های کار و اصلاح) از سال ۱۹۴۵–۱۹۵۴ کار کرد. او همچنین یک برنامه آموزشی برای زندانیان فرانسوی را آغاز کرد. ژرمن به عنوان استاد دانشکده مطالعات پیشرفته علوم اجتماعی ۲۰ مأموریت علمی را در شمال آفریقا و خاورمیانه عهده دار شد. جنگ الجزایر. ژرمن در سال ۱۹۵۴ به الجزیره بازگشت تا وضعیت و اهمیت آن را در آستانه جنگ استقلال الجزایر مشاهده و تجزیه و تحلیل کند. او
اصلی ترین عامل درگیری در این کشور را فقر جمعیت الجزیره توصیف کرد. به منظور بهبود وضعیت، او در اکتبر ۱۹۵۵ «مراکز اجتماعی» را راه اندازی کرد و قصد داشت تا آموزش عالی و حرفه ای را برای مردم روستایی در دسترس قرار دهد که آنها بتوانند در زندگی شهری دوام بیاورند. در ۴ ژوئیه ۱۹۵۷ در نبرد با الجزیره، او به صورت مخفیانه با یوسف سعدی، رهبر جنبش آزادیخواه ملی، با تلاش برای پایان دادن به اعدام ها و حملات علیه غیرنظامیان، دیدار کرد. تیلیون در میان نخستین کسانی بود که استفاده از شکنجه توسط نیروهای فرانسوی در جنگ را محکوم کرد. ادامه فعالیت ها و تعهدات. در سال ۱۹۵۹ فعالیتهای قوم شناسی او همچنان ادامه داشت. کارهای او بر روی جوامع مدیترانه ای متمرکز بود. سمینارهای باستان شناسی مغرب او هنوز به عنوان مرجع مورد استفاده قرار می گیرد. به عنوان یک استاد او در مجموع بیست سفر علمی به آفریقای شمالی و خاورمیانه داشت. او در تقویت زنان مدیترانه (نه تنها زنان مسلمان) که بخاطر محذوریت های اقتصادی مجبور بودند کودکان زیادی داشته باشند و پسرها به دخترهایشان اولویت داشت تلاش کرد. کتاب حرم و عموزاده های او که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد، انعکاس خصمانه ب
خش های خاصی از جهان مسلمان را برانگیخت. او همچنین در انجمن ضد برده داری مدرن فعال بود. همچنین او در ادامه زندگی اش در خصوص این موضوعات سیاسی فعالیت کرد: درگذشت. ژرمن تیلیون روز شنبه ۱۹ آوریل سال ۲۰۰۸ زمانی که ۱۰۱ سال داشت در خانه اش در سن مانده در نزدیکی جنگل ونسان در ایالت ول-دو-مرن درگذشت. در ۲۴ آوریل سال ۲۰۰۸ مراسم تشییع جنازه مذهبی او درناحیهٔ ۱۲ پاریس برگزار شد. در ۲۱ فوریه ۲۰۱۴ رئیس جمهور فرانسه فرانسوا اولاند گفت که او در پانتئون (پاریس) خاکسپاری خواهد شد. او در مه ۲۰۱۵ در یک خاکسپاری نمادین به آنجا منتقل شد. مقبره ژرمن تیلیون شامل بقایای او نیست، بلکه مقداری خاک از قبر او است، زیرا خانواده وی نمی خواستند که جسد ژرمن جابجا شود.
اثر تیندال ، که با نام پراکندگی تیندال مشخص می شود نوعی از پراکندگی نور توسط ذرات یک کلوئید یا ذرات ظریف در یک سوسپانسیون است. این اثر به افتخار فیزیک دان سده نوزدهم جان تیندال نامیده شده است و مشابه پراکندگی رایلی است از این جهت که شدت نور پراکنده شده به توان چهارم بسامد نور وابسته است. به همین دلیل رنگ آبی بسیار بیشتر از رنگ قرمز پراکنده می شود. یک مثال روزمره آن دود ناشی از موتورسیکلت ها مخصوصاً با موتور دوزمانه است که قطرات روغن سوخته چنین پراکندگی را ایجاد می کنند. هرم نوری یا هاله ای که در اطراف چراغ ها می بینید در واقع به علت حضور ذرات در هوا می باشد و شیشه های رنگی که در مساجد و کلیساها دیده می شوند به دلیل استفاده از ذرات با ابعاد متفاوت در شیشه هستند به طور مثال شیشه های قرمز می توانند با حضور نانو ذرات طلا رنگ قرمز و … ایجاد کرده باشند. منابع. اثر تیندال (Tyndall Effect)، مدرسه اینترنتی فرحناز ایرانپور.
یک بارن (؛ نماد b) یک یکا در مساحت برابر با ۱۰−۲۸ m۲ (۱۰۰ fm۲) است. در ابتدا این یکا در فیزیک هسته ای برای بیان سطح مقطع هسته اتم و واکنش های هسته ای استفاده می شد اما امروزه در همه بخش های فیزیک ذرات استفاده می شود تا سطح مقطع هرگونه فرایند پراکندگی را بیان کند. یک بارن تقریباً اندازه سطح مقطع هسته اورانیوم است.
نوکلید (به انگلیسی Nuclide) اتمی است که تعداد پروتون ها، تعداد نوترون ها و تراز انرژی آن مشخص و منحصر به فرد باشد. به عبارت دیگر، نوکلید اتمی است که با ساختار ویژهٔ هستهٔ خود مشخص شده باشد. یک عنصر شیمیایی می تواند چند نوکلید مختلف با تعداد نوترون ها و ترازهای انرژی گوناگون داشته باشد. حداقل عمر یک نوکلید باید formula_1 ثانیه باشد تا به عنوان یک نوکلید متمایز شناخته شود. بیش از ۳۳۰۰ نوکلید شناسایی شده است که ۳۴۰ عدد از آن ها به صورت طبیعی در زمین وجود دارند و مابقی به صورت مصنوعی توسط واکنش های هسته ای در آزمایشگاه ها ساخته شده اند. این واژه در فارسی به صورت های نوکلاید، نوکلئید (تلفظ فرانسوی Nucléide)، ویژه هسته و گونه هسته نیز نوشته شده است. نمایش نوکلیدها. برای نمایش یک نوکلید از نماد شیمیایی عنصر به همراه عدد جرمی (مجموع تعداد پروتون ها و نوترون ها) آن استفاده می شود. برای مثال C که به صورت کربن-۱۲ هم نوشته می شود، نوکلیدی است که ۶ پروتون و ۶ نوترون دارد. در نماد نوکلیدها معمولاً عدد اتمی نوشته نمی شود چرا که عدد اتمی هر عنصر شیمیایی مشخص و ثابت است و نمایش آن کار زائدی است. با این حال در بعضی موارد تعداد
نوترون ها و پروتون ها نیز در کنار نماد شیمیایی عنصر نوشته می شود. مانند formula_2 که در این حالت تعداد نوترون ها در پایین سمت راست نشان داده می شود. این طرز نمایش معمولاً در نوشتن واکنش های هسته ای و موازنه کردن آن ها به کار می رود. از لحاظ سطح انرژی برخی نوکلیدها یک سطح پایه و یک یا چند حالت برانگیخته دارند. حالت های برانگیخته در نماد نوکلیدها با یک حرف m پس از عدد جرمی مشخص می شود. m حرف اول کلمه metastable به معنی نیمه پایدار یا شبه پایدار است. به عنوان مثال نوکلید تربیم علاوه بر حالت پایدار، چندین حالت برانگیخته نیز دارد که به صورت های Tb و Tb و Tb و Tb یا تربیم-، تربیم-، تربیم- و تربیم- نشان داده می شوند. روش های واپاشی و نیمه عمر این نوکلیدها با هم متفاوت است. حداقل نیمه عمر یک نوکلید. برخی نوکلیدهای مصنوعی که در شتاب دهنده ها یا رآکتورها ساخته می شوند، نیمه عمر بسیار کوتاهی دارند. به همین دلیل برای نوکلیدها یک نیمه عمر حداقلی تعریف شده است تا بتوان آن ها را در آشکارسازها شناسایی کرد. این نیمه عمر formula_1 ثانیه است. همچنین یک «هسته» برای تبدیل شدن به یک «اتم» باید یک آرایهٔ الکترونی به دور خود جذب کن
د. این کار به زمانی در حدود formula_4 ثانیه نیاز دارد که کمی کمتر از نیمه عمر حداقلی نوکلیدهاست و تضمین می کند که یک اتم تشکیل شده است. تاریخچه و ریشه شناسی. پس از کشف و مطالعهٔ عنصرهای شیمیایی، دانشمندان به تدریج متوجه تناقض هایی در ویژگی های آن ها شدند. طبق نظریه اتمی دالتون تمام اتم های یک عنصر باید وزن یکسانی داشته باشند، اما اندازه گیری های شیمیدانان در قرن نوزدهم نشان می داد که یک عنصر می تواند در شکل های مختلفی در طبیعت یافت شود که هر کدام از این شکل ها نیز جرم اتمی مخصوص به خود را دارند. برای حل این مشکل، شیمیدان انگلیسی فردریک سودی در سال ۱۹۱۳ پیشنهاد کرد که اتم هایی که تنها اختلافشان در وزنشان است، همگی در یک خانه جدول تناوبی قرار داده شوند و برای تمایزگذاری بین آن ها از واژه ایزوتوپ (به معنی هم خانه) استفاده شود. با ظهور دانش هسته ای و کشف ساختار هستهٔ اتم در قرن بیستم، معلوم شد که اختلاف وزن ایزوتوپ ها به دلیل تفاوت در تعداد نوترون ها است. با پیشرفت دانش هسته ای، تعداد زیادی «گونهٔ اتمی» مختلف کشف شد و روشن شد که برای توصیف آن ها به مفهومی جامع تر از ایزوتوپ نیاز است. در سال ۱۹۴۷ شیمیدان آمریکایی
ترومن پی. کومان (Truman P. Kohman) با انتشار مقاله ای در نشریه «آمریکن ژورنال آو فیزیکس» واژه نوکلید را برای اشاره دقیق به یک گونهٔ اتمی خاص پیشنهاد کرد. وی توضیح داد که این واژه را از ترکیب کلمه لاتین Nucleus (به معنای هسته) و پسوند ide- (به معنای گونه، نوع) ساخته است. ضرورت استفاده از واژه نوکلید. استدلال ترومن پی. کومان برای استفاده از این واژه چنین بود: "برای اشاره به اتمی که از نظر ساختمان هسته با اتم های دیگر تفاوت دارد، در زبان انگلیسی واژه ای وجود ندارد. هم اکنون از اصطلاح هایی مانند "یک گونهٔ اتمی" یا "یک نوع اتم" یا "یک گونهٔ هسته ای" استفاده می کنیم. اما این ترکیب ها فاقد سادگی و سرراستی مورد نیاز در متن های علمی هستند. از سوی دیگر واژهٔ ایزوتوپ نیز مناسب نیست چرا که ایزوتوپ به یک گونهٔ خاص از یک عنصر اشاره می کند و بر رابطهٔ بین ایزوتوپ های یک عنصر تأکید دارد که چیزی شبیه رابطهٔ "برادری" یا "همکاری" است. واژهٔ هسته نیز برای مقصود ما مناسب نیست چرا که مفهوم هسته به ندرت به تنهایی در نظر گرفته می شود و در حالت معمول آن را یکی از اجزای سازندهٔ اتم می دانند". هم اکنون هنگامی که از واژه نوکلید استفاده
می کنیم، سه ویژگی اساسی یک اتم یا هسته را به طور دقیق مشخص می کنیم: به این ترتیب از ایجاد هرگونه ابهام جلوگیری می کنیم چرا که تغییر هرکدام از این ویژگی ها باعث تغییرات چشمگیری در اتم یا هسته می شود. مثلا: با توجه به این موارد، استفاده از واژه های اتم، عنصر، هسته یا حتی ایزوتوپ به ویژه در علوم هسته ای می توانند باعث ایجاد ابهام شوند. تفاوت نوکلید و ایزوتوپ. طبق آنچه گفته شد، ایزوتوپ ها زیرمجموعه ای از نوکلیدها هستند. به عبارت دقیق تر ایزوتوپ ها نوکلیدهایی هستند که تعداد پروتون هایشان با هم برابر است. ایزوتوپ ها می توانند ویژگی های هسته ای گوناگونی داشته باشند. اما ویژگی های شیمیایی یکسانی دارند. چرا که ویژگی های شیمیایی یک عنصر را آرایش الکترون های آن تعیین می کند نه ساختار هسته. حتی در هسته های سبک که اختلاف نسبت نوترون به پروتون بین ایزوتوپ های مختلف زیاد است، تغییر تعداد نوترون ها تأثیر محسوسی بر خواص شیمیایی ایزوتوپ ها ندارد (هرچند استثناءهای معدودی مثل ایزوتوپ های هیدروژن وجود دارد). از سوی دیگر نوکلیدها علاوه بر خواص هسته ای متفاوت، ممکن است خواص شیمیایی متفاوتی نیز داشته باشند. چرا که نوکلیدها در واقع «
گونه های مختلف اتم ها» هستند. البته واژه ایزوتوپ در مجموع رایج تر از نوکلید است و هنوز هم در جاهایی که نوکلید مناسبتر است، به اشتباه از واژه ایزوتوپ استفاده می شود. مثلاً در پزشکی هسته ای، رادیونوکلیدها (نوکلیدهای پرتوزا) را حتی وقتی عددهای اتمی متفاوتی دارند به اشتباه رادیوایزوتوپ می خوانند. انواع نوکلیدها. نوکلیدها را از نظر روابط میان ذرات تشکیل دهنده و سطوح مختلف انرژی، می توان به گروه های زیر تقسیم کرد. این تقسیم بندی را نخستین بار ترومن پی. کومان انجام داد. ۱-ایزوتوپ ها: نوکلیدهایی که تعداد پروتون هایشان مساوی باشد را ایزوتوپ می نامند. واژه ایزوتوپ به معنی هم جا یا هم خانه است و به این واقعیت اشاره دارد که ایزوتوپ ها در واقع نوکلیدهایی هستند که در یک خانه جدول تناوبی قرار دارند. به عبارت دیگر آن ها شکل های مختلف یک عنصر شیمیایی هستند. مانند C و C و C که همه ایزوتوپ های مختلف عنصر کربن هستند. ۲-ایزوتون ها: نوکلیدهایی که نوترون های برابر ولی تعداد پروتون های متفاوت دارند، ایزوتون نامیده می شوند. به عنوان مثال K و Ar و Cl و S همگی ۲۰ نوترون دارند و با هم ایزوتون هستند. واژه ایزوتون را فیزیکدان آلمانی ک. گو
گن هایمر (K. Guggenheimer) در سال ۱۹۳۴ ابداع کرد. وی در کلمه isotope حرف p (به عنوان نماینده پروتون) را با حرف n (به عنوان نماینده نوترون) جایگزین کرد تا به یکسان بودن تعداد نوترون ها اشاره کند. ۳-ایزوبارها: نوکلیدهایی که عدد جرمی یکسان دارند ولی تعداد پروتون هایشان متفاوت است، ایزوبارهای یکدیگر محسوب می شوند. برای مثال F و O و O که عدد جرمی هرکدامشان ۱۷ است، با هم ایزوبار هستند. واژه ایزوبار نخستین بار توسط شیمیدان بریتانیایی آلفرد والتر استوارت (Alfred Walter Stewart) در سال ۱۹۱۸ پیشنهاد شد. او این واژه را از ترکیب دو کلمه یونانی isos (یکسان) و baros (وزن) ابداع کرد. ایزوبار به معنی هم وزن است ولی باید توجه داشت که منظور از هم وزن، یکسان بودن عددهای جرمی این نوکلیدها است. بدیهی است که جرم اتمی ایزوبارها با هم متفاوت است. ۴-هسته های آینه ای: هرگاه تعداد نوترون ها و پروتون های یک نوکلید به ترتیب برابر با تعداد پروتون ها و نوترون های یک نوکلید دیگر باشد، آن ها را هسته های آینه ای (Mirror nuclei) می نامند. مانند نوکلیدهای O و C یا He و H. همان طور که ملاحظه می شود عدد جرمی این نوکلیدها با هم برابر است و ایزوبار
محسوب می شوند. به همین دلیل آن ها را ایزوبارهای آینه ای نیز می نامند. ۵-ایزودیافرها: نوکلیدهایی هستند که عدد اتمی و عدد جرمی متفاوتی دارند ولی اختلاف تعداد پروتون ها و تعداد نوترون هایشان برابر است. مثلاً در هر دو نوکلید U و Th اختلاف تعداد نوترون ها و پروتون ها برابر ۵۴ است: N − Z = ۵۴ ۶-ایزومرهای هسته ای: نوکلیدهایی که تعداد نوترون ها و پروتون هایشان با هم برابر است ولی سطح های انرژی یا حالت های برانگیختگی متفاوتی دارند، ایزومرهای هسته ای نامیده می شوند. برای مثال Tc و Tc دارای دو سطح انرژی مختلف هستند؛ بنابراین هرچند از لحاظ شیمیایی ایزوتوپ یکدیگرند، از لحاظ هسته ای دو نوکلید مختلف به شمار می آیند. پایداری نوکلیدها. نوکلیدها به دو دستهٔ پایدار و ناپایدار تقسیم می شوند. نوکلیدهای ناپایدار پرتوزا هستند و دچار واپاشی می شوند. منظور از نوکلید پایدار، نوکلیدی است که خودبه خود دچار واپاشی نشود. پایداری یک نوکلید به عوامل متعددی بستگی دارد و هیچ قاعدهٔ دقیقی وجود ندارد که بتوان بر اساس آن پایداری یا ناپایداری یک نوکلید را پیش بینی کرد. اما با استفاده از سه قاعده می توان پایداری نوکلیدها را تخمین زد: ۱-بالا بودن
انرژی بستگی متوسط نوکلئون ها. انرژی لازم برای تجزیهٔ یک هسته به نوکلئون ها (پروتون ها و نوترون ها) را انرژی بستگی هسته می نامند. با تقسیم این انرژی بر تعداد نوکلئون ها، «انرژی بستگی متوسط نوکلئون ها» به دست می آید. هر قدر این کمیت بیشتر باشد، نوکلید پایدارتر است. با توجه به نمودار مشاهده می شود که انرژی بستگی متوسط نوکلیدهایی که عدد جرمی شان حول و حوش عدد جرمی نوکلید آهن-۵۶ است، بیشترین مقدار را دارد و در نتیجه این نوکلیدها بیشترین پایداری را دارند. ۲-برابر بودن تعداد پروتون ها و نوترون ها در نوکلیدهای سبک (Z&lt;۲۰). نوکلیدهایی که عدد اتمی شان کمتر از ۲۰ است و در آن ها تعداد نوترون ها و پروتون ها با هم برابر است، بسیار پایدارند. اما با افزایش عدد اتمی، پایداری نوکلیدها کاهش می یابد چرا که با بیشتر شدن تعداد پروتون ها، نیروهای دافعهٔ الکترواستاتیک بین آن ها افزایش می یابد و هسته را ناپایدار می کند. برای غلبه بر این نیروها، باید تعداد نوترون ها در هسته افزایش یابد تا نیروهای هسته ای قوی بر نیروهای دافعهٔ الکترواستاتیک غلبه کنند و موجب پایداری هسته بشوند. با توجه به نمودار مشاهده می شود که با بالا رفتن عدد اتمی
(Z&gt;۲۰)، محدودهٔ پایداری نوکلیدها از خط N=Z فاصله می گیرد و به سمت افزایش تعداد نوترون ها می رود. ۳-زوج بودن تعداد نوترون ها و پروتون ها. نوکلیدهایی که تعداد نوترون ها و پروتون هایشان زوج است، بالاترین پایداری را دارند. بین نوکلیدهای شناخته شدهٔ پایدار، ۵۷٪/۸ تعداد پروتون و نوترون زوج دارند. در ۱۹٪/۸ تعداد نوترون ها زوج و تعداد پروتون ها فرد است. در ۲۰٪/۹ تعداد پروتون ها زوج و نوترون ها فرد است و فقط در ۱٪/۵ از نوکلیدهای پایدار تعداد نوترون ها و پروتون ها هر دو فرد است. نوکلیدهای طبیعی و مصنوعی. تا کنون (سال ۲۰۱۷) ۳۳۸۶ نوکلید شناخته شده که از این میان ۳۴۰ نوکلید در طبیعت یافت می شوند. مابقی نوکلیدها مصنوعی هستند و توسط واکنش های هسته ای ساخته می شوند. تمام نوکلیدهای مصنوعی پرتوزا و ناپایدار هستند و از آن جا که تحقیق و پژوهش در این زمینه ادامه دارد، تعدادشان در آینده افزایش خواهد یافت. اما نوکلیدهای طبیعی را می توان به چهار دسته تقسیم کرد: مرجع اطلاعات جدید دربارهٔ نوکلیدها. نشریه Nuclear Data Sheets یکی از منابع معتبر اطلاعات مربوط به نوکلیدهاست. این نشریه به صورت ماهانه منتشر می شود و نه تنها اطلاعات مربوط
به هر دسته از ایزوبارها را منتشر می کند، بلکه خلاصهٔ تمام مقالات منتشر شده در سال را به صورت دسته بندی شده بر حسب نوکلیدها ارائه می کند. ناشر آن آزمایشگاه ملی بروک هِیوِن (Brookhaven National Laboratory) ایالات متحده آمریکا است. داده های این نشریه توسط گروهی از فیزیکدانان از سراسر جهان تهیه می شود که از اعضای آژانس بین المللی انرژی اتمی هستند. این نشریه در سایت ساینس دایرکت قابل دسترس است.
سیروس میمنت رنجبر (زاده ۴ خرداد ۱۳۳۸)، بازیگر و فیلمنامه نویس ایرانی است. او اغلب در آثار کمدی، ایفای نقش کرده است. فیلم های "معجزه خنده" (۱۳۷۵) و "فوتبالی ها" (۱۳۸۹) و مجموعه های تلویزیونی "سه دونگ، سه دونگ" (۱۳۹۰)، "نون خ" (۱۴۰۲–۱۳۹۷) و "راز بقا" (۱۴۰۲) از جمله مشهورترین آثاری است که او در آنها، حضور داشته است. فعالیت سیاسی. وی در ۲۴ فروردین ۱۳۹۶ با حضور در وزارت کشور در انتخابات ریاست جمهوری ایران ثبت نام کرد اما توسط شورای نگهبان قانون اساسی واجد شرایط برای حضور در رقابت انتخابات نشد.
امیر آرام (زادهٔ ۲۸ آبان ۱۳۳۰) خواننده، ترانه سرا، آهنگساز و نوازندهٔ راک ایرانی مقیم لس آنجلس است. وی در کنار کوروش یغمایی و حبیب محبیان از پیشگامان موسیقی مستقل ایران به شمار می روند. زندگی نامه. پیش از انقلاب و شروع فعالیت هنری. امیر آرام در ۲۸ آبان ۱۳۳۰ در محلهٔ بهارستان تهران متولد شد. وی فعالیت هنری خود را در ۱۶ سالگی، با ساختن آهنگ های «"شهر نور"» و «"گردنبند الله"» برای منوچهر سخایی که همسر خواهرش بود، آغاز کرد که برای اولین بار در شویِ تلویزیونی چشمک پخش شدند. وی پس از سیاوش قمیشی، از جملهٔ هنرمندانی بود که پس از پایان تحصیل موسیقی در خارج از کشور در اوایل دهه ۱۳۵۰ به ایران بازگشت و به آهنگسازی برای خوانندگانی چون افشین مقدم، شاهرخ، گیتی، ابی و داریوش پرداخت، اما ساخته هایش برای شهره و لیلا فروهر، نامش را بیشتر مطرح کرد. امیر آرام پیش از انقلاب، سه آلبوم با فضاسازی خاص و در سبک سایکدلیک راک اجرا کرد که شامل «"هفت روز هفته"» و «"از زمین تا پلوتون"» به ترتیب در سال ۱۳۵۴ و ۱۳۵۵ توسط شرکت «پرسپولیس» ارائه شدند و آلبوم سومی با نام «"افعال"» که از سرنوشت این آلبوم، اطلاعات موثقی در دست نیست. در آلبوم «"هفت
روز هفته"» برای ایجاد حس توالی ترانه ها، با استفاده از صداهای مختلف (از صدای باد و باران گرفته تا صدای موتور ماشین و تصادف) در بین تراک ها استفاده شد که در زمان خود، کار نوینی به حساب می آمد. این آلبوم ها در بین جویندگان آثار متفاوت از پاپ مرسوم، موفق بودند. علاوه بر ملودی، کلام اکثر آن ها از خود او بود و به سنت موسیقی راک، تکیه بیشتر بر روی موسیقی بود تا کلام. دل بستگی امیر آرام به اشعار مولوی و حافظ موجب تلفیق اشعار کلاسیک با موسیقی مدرن شد. شرکت های «آرگامان» و «کاسپین» نیز قبل از انقلاب ۱۳۵۷ نسبت به ارائه مجدد آلبوم های «"هفت روز هفته"» و «"از زمین تا پلوتون"» اقدام کردند و به دنبال آن، چندین تک آهنگ ازجمله «"مفتعلن"»، «"دعا"»، «"سنگ"» و «"طلسم"» از امیر آرام منتشر شد. وی در سال ۱۳۵۶ ایران را به مقصد انگلستان ترک کرده و پس از مدتی به آمریکا کوچ کرد. پس از انقلاب و گرایش سیاسی. امیر آرام در سال ۱۳۶۰ به لس آنجلس مهاجرت کرد و در آنجا فعالیت خود را ادامه داد. وی در آلبوم های اولیهٔ خود در لس آنجلس، با هنرمندانی همچون ابی، مارتیک، لیلا فروهر، اردشیر فرح، ناصر چشم آذر، منوچهر چشم آذر، عبدی یمینی، محمد شمس و آن
درانیک همکاری کرد که موجب تولید آثار موفق و ماندگاری شد. وی در اواسط دهه هفتاد، به شورای ملی مقاومت ایران پیوست و نام او در میان هنرمندان به عنوان یکی از مخالفان سرسخت جمهوری اسلامی مطرح شد. وی در سال ۱۳۶۱، آهنگ «"خاک"» را بر روی شعری از ادیب الممالک فراهانی با مطلع «"برخیز شتربانا بربند کجاوه"» ساخت که همچنان جز موفق ترین آثار اوست و امضای هنری او به شمار می رود. دل بستگی امیر آرام به مولانا و عرفان باعث شد که مطالعات خود را در این زمینه گسترش داده و طی سالیان اقامت در خارج از ایران، جلسات متعددی را به برگزاری حلقه و مجلس گفت وشنود در خصوص عرفان و مولاناشناسی و مباحثی از این دست اختصاص دهد. از امیر آرام تاکنون بیست آلبوم صوتی، سه آلبوم ویدیویی و یک کتاب با نام «"گوهر جان"» منتشر شده است. وی در حال حاضر ساکن لس آنجلس است و در استودیوی صدابرداری شخصی اش، به ارائه آثار جدید خود می پردازد.
آنا گرکی با نام کامل کولت آنا گره گوار ؛ (زاده ۱۴ مارس ۱۹۳۱ – درگذشته ۶ ژانویه ۱۹۶۶) شاعر و آموزگار اهل الجزایر با منشأ فرانسوی بود. او با یک الجزایری ازدواج کرده بود و خودش را یک الجزایری می دانست و در مبارزه برای استقلال الجزایر از فرانسه شرکت داشت. آثار وی نشاندهنده عشق او به کوه های اوره Aurès می باشد که وی در آنجا بزرگ شده بود و همچنین نشاندهنده اعتقادات سیاسی وی می باشد. زندگی. کولت آنا گره گوار در ۱۴ مارس سال ۱۹۳۱ در باتنای الجزایر به دنیا آمد. او در منعا شهر کوچکی در کوه های اوره Aurès در جامعهٔ بربرها بزرگ شد. او از یک خانواده نسل سوم فرانسوی - الجزایری و تنها فرزند یک معلم روشنفکر که دیدگاه های اسلامی رادیکال داشت بود. پدر او معلم دبستان بود. آنا علیه نظام تبعیض نژادی و بی عدالتی فعالیت می کرد. زمانی که بزرگ شد بسیار فقیر بود ولی اقوامش به او کمک می کردند. فعالیت ها. کولت گره گوار در پاریس به دانشگاه رفت ولی قبل از اینکه فارغ التحصیل شود به الجزایر بازگشت تا بتواند در مبارزه برای استقلال کشورش شرکت کند. به حزب کمونیست الجزایر Parti Communiste Algérien (PCA) پیوست. او در سال ۱۹۵۵ در حالی که حزب کمونی
ست ممنوعه اعلام شد، همچنان کمونیست باقی ماند و برای حقوق مساوی زنان جنگید. گره گوار در آوریل سال ۱۹۵۷ در الجزایر دستگیر و زندانی شد. او در زندان باربروس نگهداری می شد. در این زندان زنان کتک زده می شدند، مورد سوءاستفاده قرار می گرفتند و با برق و آب شکنجه می شدند. سپس او را به یک بازداشتگاه دیگر فرستادند و در سال ۱۹۵۸ شاید به دلیل ملیت فرانسوی اش به فرانسه بازگردانده شد. کولت گره گوار در سال ۱۹۶۰ ازدواج کرد. همسرش یک الجزایری بنام ملکی Melki بود. نام او آنا گرکی از دو نام فامیلی او ساخته شده است. در سال ۱۹۶۲ بعد از استقلال الجزایر، کولت گره گوار به کشورش بازگشت. در سال ۱۹۶۳ او از معدود اروپایی هایی بود که به قانون تبعیض نژادی اعتراض کرد. این قانون می گفت هردو والدین متولد الجزایر باید مسلمان باشند. در سال ۱۹۶۵ او مدرک لیسانس خود را در رشته ادبیات دریافت کرد و به عنوان معلم مدرسه در الجزیره شروع بکار کرد و در مدرسه عبدالقادر درس داد. او در ششم ژانویه سال ۱۹۶۶ هنگام زایمان و در سن سی و چهار سالگی درگذشت.