Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زیلوپروپامین () که با نام های پرهدرین (Perhedrin) و اسانین (Esanin) نیز به فروش می رسد یک داروی محرک از گروه های فنتیل آمین و آمفتامین است که به عنوان سرکوب کننده اشتها به بازار معرفی شد. این دارو گاه به صورت نمک سولفاته به فروش می رسد، اما کاربرد آن چندان رایج نیست. سایر مشتقات مشابه آمفتامین ها، از جمله ۴٬۲-دی متیل آمفتامین نیز به همین منظور مورد بررسی قرار گرفته اند، ولی این داروها با عوارض جانبی چشمگیری مانند فشارخون بالا همراه هستند و از همین رو چندان موفق نبوده اند، به ویژه آن که داروهای دیگری در همین عرصه وجود دارند (همچون فنترمین) که همین کارکرد را داشته، ولی عوارض جانبی چندانی ندارند. گزارش شده است که این دارو دارای ویژگی های ضدالتهابی و ضد درد است، ولی عوارض جانبی آن ها باعث شده که هیچگاه به این منظور به کار گرفته نشوند.
وزرگان () که در زبان فارسی نوین به صورت «بزرگان» شناخته می شود، سومین طبقهٔ اجتماعی از مجموعه چهار یا پنج طبقهٔ اجتماعی بود که در جامعهٔ اشرافی ساسانی وجود داشت. پس از سقوط کردن امپراتوری ساسانی، آنها دوباره خود را تحت سلسله دابویگان نشان دادند. وجه تسمیه. این واژه، شکل جمع کلمهٔ wuzurg (به معنای بزرگ) است که از کلمهٔ vazarka در زبان فارسی کهن مشتق شده است، که خود این واژه هم از کلمهٔ پیش هنداروپایی *weg'- گرفته شده است و به معنای تازه، دلشاد و بیدار ماندن است. تاریخچه. وزرگان اولین بار در اوایل دورهٔ ساسانی در سنگ نبشته شاپور نخست در نقش رجب مورد اشاره قرار گرفته اند. آنها نقشی مهم و برجسته در امور سیاست ساسانیان داشتند و به نظر می رسد که نفوذ زیادی داشته اند. اعضای عالی مقام وزرگان در مراسم تاجگذاری شاهان ساسانی حضور می یافتند. هر بار که اختلافی بر سر تعیین پادشاه وجود داشت، این وظیفهٔ وزرگان بود که شاهی را برگزینند. پس از مرگ هرمز دوم در سال ۳۰۹ میلادی، وزرگان، فرزند او شاپور دوم را به عنوان پادشاه شاهنشاهی ساسانی انتخاب کردند، که در آن هنگام هنوز در رحم مادرش بود. با مرگ شاپور در سال ۳۷۹، یک دوره تنش ۱۲۵
ساله بین بزرگان و شاهان ساسانی آغاز شد که هر کدام تلاش می کردند بر ایران چیره شوند. در دوره سلطنت یزدگرد نخست، با وزرگان به طور ناخوشایندی برخورد شد، و پس از مرگ او در سال ۴۲۰، وزرگان برای خلع کردن همهٔ پسران او کوشیدند و برادرزادهٔ او، خسرو را به عنوان پادشاه شاهنشاهی ساسانیان برگزیدند. با این وجود، آنها بعدها توافقی با بهرام پنجم، فرزند یزدگرد صورت دادند و او را به عنوان پادشاه شاهنشاهی ساسانی به رسمیت شناختند. پس از لشگرکشی فاجعه بار پیروز نخست بر ضد هپتالیان، که باعث مرگ او و مرگ بسیاری از بزرگان شد، برادر او، بلاش، به عنوان شاه انتخاب شد. با این حال، در واقعیت، این زرمهر، نجیب زادهٔ ایرانی از خاندان کارن بود که قدرت شاهنشاهی را در دست داشت. حتی وزرگان هم تحت کنترل او بودند. با این حال، سلطنت بلاش در نهایت مصیبت بار از آب درآمد و او با فرزند پیروز یکم، قباد یکم جایگزین شد. قباد نخست، در طول دورهٔ سلطنتش، به آیین مزدکی روی آورد که همان آیین زرتشتی، با یکسری تغییرات و همچنین با تأثیراتی از آیین مانوی بود. در نتیجه وزرگان به طرفداری از روحانیون زرتشتی پرداختند و او را در سال ۴۹۶ میلادی به زندان افکندند. و بر
ادرش جاماسپ را جانشین او کردند. گشنسپ داد، که کنارنگ امپراتوری ساسانی بود، بعدها وزرگان و دیگر طبقات اشرافی را واداشت تا قباد نخست را اعدام کنند، اما آنها از این کار خودداری کردند. نوهٔ قباد نخست، هرمز چهارم، به خاطر رفتار بدش با بزرگان و دیگر خانواده های طبقهٔ اشراف، در سال ۵۹۰ با کودتایی از طرف دو تن از برادران خاندان اسپهبد، یکی ویستهم و دیگری وندوی، عزل شد و باعث شد تا خسرو پرویز پادشاه امپراتوری ساسانی شود. با این حال، وزرگان و دیگر خانواده های اشرافی در نهایت از خسرو دوم رنجیده شدند و در سال ۶۲۸ میلادی، او را عزل کرده و فرزندش قباد دوم (شیرویه) را جانشین او کردند. پس از مرگ قباد دوم، وزرگان فرزند او اردشیر سوم را به عنوان پادشاه انتخاب کردند که تنها یک کودک بود. در طول دورهٔ سلطنت او، وزیر او مه آذرگشنسپ، که از طبقهٔ وزرگان بود، در واقع اداره کنندهٔ امپراتوری ساسانی بود. در طول حمله اعراب به ایران، یکی از سرداران ساسانی به نام بهرام چوبین، که رئیس ارتشی بود که ۳۰٬۰۰۰ تن از وزرگان عضو آن بودند، حملهٔ اعراب در جنگ پل را در سال ۶۳۴ را دفع کرد. با این وجود، اعراب موفق شدند در چندین جنگ ساسانیان را شکست دهند
و در سال ۶۵۱ کنترل کل ایران را بدست آوردند. بعدها در طی سلطنت خورشید از سلسلهٔ سلسله گاوبارگان، از بزرگان نام برده شده و اینطور در مورد آنها گفته شده که آنها، در کنار مردم محلی تبرستان، از سردار خورشید، کارن، رنجیده بودند. پس از سقوط سلسلهٔ گاوبارگان در سال ۷۶۰، نام وزرگان دیگر در هیچ منبعی یاد نشده است.
لاکراس زنان ورزشی از دسته ورزش های لاکراس است . این ورزش همان طور که از نامش پیداست، مخصوص زنان است. قوانین این ورزش از زمان بومیان آمریکا سرچشمه می گیرد اما قوانین مدرن آن در سال ۱۸۹۰ در اسکاتلند ابداع شد. این ورزش تفاوت هایی با ورزش لاکراس روی چمن و انواع دیگر لاکراس دارد.
آلباتروس گیبسون که همچنین با نام های آلباتروس سرگردان جزایر اوکلند یا آلباتروس سرگردان گیبسون نیز شناخته می شود، پرنده دریایی بزرگی از گروه آلباتروس ها است. این پرنده عمدتاً در مجمع الجزایر جزایر اوکلند نیوزلند یافت می شود و در دریای تاسمان به دنبال غذا می گردد. بیشتر این پرندگان در جزیره آدامز لانه سازی می کنند. نام رایج و سه جمله ای این پرنده به یاد جان داگلاس گیبسون، پرنده شناس آماتور استرالیایی است که سی سال آلباتروس ها را در سواحل نیو ساوت ولز مطالعه کرد. رده بندی. آلباتروس گیبسون در ابتدا به عنوان زیرگونه ای از آلباتروس سرگردان با نام سه جمله ای Diomedea exulans gibsoni توصیف شد. مقاماتی که جدایی آلباتروس آنتیپودی را از آلباتروس سرگردان می پذیرند، گیبسون را زیرگونه ای از آنتیپودی می دانند. مقاماتی که این جدایی را قبول ندارند، گیبسون را زیرگونه ای از سرگردان می دانند. گاهی اوقات این پرنده به عنوان یک گونه کامل با نام Diomedea gibsoni در نظر گرفته می شود، و اصطلاح «آلباتروس سرگردان» گاهی اوقات به عنوان یک گروه از گونه ها در نظر گرفته می شود که شامل گونه D. gibsoni نیز می شود. پرندگان بالغ شباهت ظاهری زیاد
ی به آلباتروس سرگردان دارند و دارای رنگ سفید در پشت بدن هستند که در امتداد سطح بالایی بال ها در نزدیکی بدن گسترش می یابد. پرهای سفید سر و بدن دارای راه راه های خاکستری ظریف هستند. لبه عقبی بال بالایی سیاه است، با پرهای پروازی سیاه و لکه های سفید خال دار روی پوشش های اولیه سیاه. زیر بال ها سفید با لبه عقبی تیره است. دم سفید با لبه های سیاه است، به جز در نرهای مسن تر که ممکن است کاملاً سفید باشد. منقار صورتی کم رنگ است. ماده ها کمی کدرتر و کوچک تر از نرها هستند. این آرایه به طور کلی کم رنگ تر از زیرگونه اصلی آلباتروس آنتیپودی، D. a. antipodensis، است که عمدتاً در جزایر آنتیپودی تولید مثل می کند. میانگین وزن نرهای بالغ ۶٫۸ کیلوگرم و ماده ها ۵٫۸ کیلوگرم است. پراکندگی. آلباتروس گیبسون فقط در مجمع الجزایر جنب جنوبگان جزایر اوکلند نیوزلند زادآوری می کند. ماده های در حال زادآوری عمدتاً در دریای تاسمان تغذیه می کنند، درحالی که نرها در بخش های جنوبی استرالیا یا اقیانوس آرام جنوبی اقیانوس منجمد جنوبی بین عرض های جغرافیایی ۳۰ تا ۵۰ درجه جنوبی، به ویژه در بادهای چهلگان که سامانه های آب وهوایی به جستجوی غذا کمک می کنند، به
جستجوی غذا می پردازند. اگرچه آن ها گاهی اوقات ممکن است در اواخر تابستان تا لبه یخ های قطب جنوب به سمت جنوب سفر کنند، اما به ندرت در زمستان در جنوب همگرایی جنوبگان دیده می شوند. رفتار. زادآوری. آلباتروس های گیبسون در جزایر محل زادآوری خود، بر روی تپه های خزه ای و در علفزارها، بر روی یا نزدیک پشته ها، دامنه ها و فلات هایی که موقعیت بادخیز و باز به آن ها کمک می کند تا پرواز کنند، لانه می سازند. آن ها اغلب جماعت های پراکنده ای در سمت بادگیر جزایر تشکیل می دهند. زادآوری فقط هر دو سال یکبار انجام می شود، اگر موفقیت آمیز باشد؛ مطالعات انجام شده در جزیره آدامز در دهه ۱۹۹۰ نشان داد که میزان موفقیت سالانه زادآوری ۶۷٪ است. جفت های آلباتروس از ماه نوامبر به جزایر محل زادآوری خود بازمی گردند، و نرهای مسن تر اولین کسانی هستند که می رسند. یک لانه گلی برآمده برای یک جوجه ساخته می شود و تخم ها در اواخر دسامبر یا اوایل ژانویه گذاشته می شوند. لانه عمدتاً توسط ماده ساخته می شود و نر بیشتر مواد را جمع آوری می کند. تخم به طور متناوب توسط هر دو والدین در شیفت های طولانی دو تا سه هفته ای انکوبه می شود که اولین آن توسط نر انجام می ش
ود، درحالی که پرنده غیر جوجه کشی در حال جستجوی غذا است، اغلب در دریای تاسمان تا ۱۰۰۰–۱۵۰۰ کیلومتر دورتر از محل لانه. دوره نهفتگی به طور متوسط حدود ۷۸ روز است و تخم ها در اوایل ماه مارس از تخم بیرون می آیند. جوجه به طور متناوب توسط هر دو والدین به مدت چهار یا پنج هفته نگهداری می شود و پس از آن والدین در طول زمستان به طور جداگانه و در فواصل نامنظم به آن سر می زنند. دوره از جوجه آوری تا پرواز به طور متوسط ۲۷۸ روز طول می کشد و جوجه ها از اواسط نوامبر تا اواسط دسامبر پرواز می کنند. تغذیه. آلباتروس ها در منطقه دریایی میانی از ماهی ها، سرپایان و سخت پوستان تغذیه می کنند. آن ها روی سطح دریا یا درست زیر آن تغذیه می کنند یا از ارتفاع ۲ تا ۵ متری شیرجه های کم عمق می زنند. آن ها با پرواز در فاصله ۱۵ متری از سطح دریا از جریان های رو به بالا از جبهه های موج برای بلند شدن استفاده می کنند. به این ترتیب آن ها مسافت های طولانی را برای جستجوی غذا طی می کنند و اغلب قایق های ماهیگیری را دنبال می کنند تا با دیگر پرندگان دریایی بر سر زباله ها دعوا کنند و برای طعمه شیرجه بزنند. وضعیت و حفاظت. جمعیت. جمعیت جهانی آلباتروس گیبسون حدود
۴۰۰۰۰ پرنده است که در سال ۱۹۹۹ حدود ۱۰۰۰۰ جفت زادآور تخمین زده شده است. تحقیقات جزیره آدامز نشان داد که میانگین نرخ بقای سالانه پرندگان بالغ ۹۸٪ برای نرها و ۹۶٪ برای ماده ها است، و این تفاوت از نظر آماری معنی دار نیست. در طول دوره ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۷، به طور متوسط ۵۸۳۱ جفت هر سال در اوکلندها زادآوری کردند، ۶۵ جفت در جزیره اصلی اوکلند، که دارای گونه های معرفی شده موش خانگی، گربه های رمیده و خوک های جزیره اوکلند است، ۲۵۰ جفت در جزیره بسیار کوچک تر دیسپپوینتمنت، و بقیه در جزیره آدامز بدون شکارچی. این نشان دهنده کاهش تعداد است؛ جمعیت زادآور در سال ۱۹۷۳، ۲۰۰۰۰ جفت تخمین زده شده است، و احتمالاً در قرن نوزدهم بسیار بیشتر از این بوده است. علاوه بر این، حدود ۴۰ درصد کاهش در تعداد بین شمارش ها در سال های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۹ و در بقای بزرگسالان، بهره وری و استخدام وجود داشته است. تهدیدها. در طول قرن نوزدهم، آلباتروس های لانه ساز در معرض جمع آوری تخم های پراکنده و کنترل نشده توسط شکارچیان خوک آبی و سایر بازدیدکنندگان اوکلندها بودند. اگرچه این کار متوقف شده است، اما از اواسط قرن بیستم به بعد، جمعیت به طور فزاینده ای در معرض خطر مرگ ومیر
ناشی از صید جانبی در ماهیگیری با قلاب طویل اقیانوس منجمد جنوبی قرار گرفته است، زیرا پرندگان در حال جستجوی غذا به قلاب گیر می کنند، درهم می پیچند و غرق می شوند. سایر تهدیدات شامل گرسنگی در اثر مصرف آلودگی پلاستیکی و به طور بالقوه در محل های لانه سازی آن ها، توسط اختلالات انسانی، معرفی تصادفی جوندگان و سایر شکارچیان عجیب وغریب، و با تغییر زیستگاه ناشی از تغییر اقلیم است. آلباتروس گیبسون تحت قانون حمایت از محیط زیست و حفاظت از تنوع زیستی استرالیا (۱۹۹۹) به عنوان آسیب پذیر فهرست شده است.
اینترکراس ورزشی از دسته ورزش های لاکراس است. این ورزش دارای قوانینی مشابه با انواع ورزش های لاکراس است با این تفاوت که از دسته ورزش های بدون تماس محسوب می شود. این ورزش در اروپا به خصوص جمهوری چک بسیار محبوب است. این ورزش در کانادا نیز طرفداران زیادی دارد.
باکس لاکراس ورزشی از دسته ورزش های لاکراس است. این ورزش در داخل سالن برگزار می شود و عمدتاً در شمال آمریکا نقش ایفا کرده است.
رئیس کل بانک مرکزی ایران، به مدیر مسئول بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران گفته می شود. در ابتدا به پیشنهاد وزیر امور اقتصادی و دارایی به هیئت وزیران معرفی می گردد و پس از تأیید، حکم وی توسط رئیس جمهور صادر می گردد. وی به مدت ۵ سال مدیریت بانک مرکزی را به عهده خواهد داشت و انتخاب مجدد وی بلامانع است. تاریخچه. با استناد به قانون پولی و بانکی مصوب سال ۱۳۳۹ در گذشته پس از پیشنهاد وزیر اقتصاد مجمع عمومی بانک مرکزی، رئیس کل را تأیید می کرد و بعد به تصویب هیئت دولت می رسید. مجمع عمومی بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران شامل رئیس جمهور (ریاست مجمع)، وزیر امور اقتصادی و دارایی، رئیس سازمان برنامه و بودجه و دو نفر از وزرا به انتخاب هیئت وزیران است. فهرست رؤسای کل بانک مرکزی ایران. رؤسای کل بانک مرکزی کشور ایران از ابتدای تأسیس تاکنون به شرح زیر هستند:
نوتی یک ورزش محبوب در اسکاتلند و از دسته ورزش های چوب و توپ می باشد . قوانین این ورزش در قرن ۱۹ میلادی ابداع شد. این ورزش در سال های اخیر محبوبیت خود را از دست داده و بسیار کم و تنها در اسکاتلند (محل ابداع آن) برگزار می شود.
«وارون» () یک بازی ویدئویی در سبک تیراندازی سوم شخص است که توسط نامکو باندای گیمز و در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. «وارون» در پلت فرم های مایکروسافت ویندوز، اکس باکس ۳۶۰، و پلی استیشن ۳ منتشر شده است.
هورلینگ ()؛ یک ورزش تیمی و از ورزش های بیرون از سالن محسوب می شود که سرچشمهٔ آن به کشور ایرلند بازمی گردد. هر بازی این ورزش دارای دو تیم است. هر تیم از ۱۵ بازیکن تشکیل می شود. توپ مخصوص این ورزش (sliotar) که قطر آن به ۷۲ میلی متر و وزن آن به ۱۲۰ گرم می رسد، جزء اصلی این بازی است. هر بازیکن باید دارای دسته ای چوبی (hurley) نیز باشد. این دسته بین ۲۴ تا ۳۶ اینچ طول دارد.
فردین خان (زادهٔ ۸ مارس ۱۹۷۴ بمبئی) بازیگر هندی است. او فرزند فیروز خان، برادرزادهٔ سانجی خان و اکبر خان، و پسرعموی زاید خان و سوزان خان است. فیروز خان پس از دیدن فیلم همای سعادت که اولین محصول مشترک سینمای هند و سینمای ایران بود و در آن سوپر استار تمام دوران سینمای ایران یعنی محمد علی فردین نقش آفرینی می کرد، آنقدر تحت تأثیر بازی فردین قرار گرفت که تصمیم گرفت این نام را برای فرزند خود برگزیند. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به ورود ممنوع اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که فردین خان در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
کاموگی ورزشی زنانه است که تاریخچهٔ آن به بیش از ۱۰۰ سال پیش بازمی گردد. این ورزش در ایرلند ابداع شد. طول زمین بازی این ورزش بین ۱۳۰ تا ۱۴۵ متر و عرض آن بین ۸۰ تا ۹۰ متر می باشد.
علاءالدین و چراغ جادو انیمیشنی در سبک تخیلی و ماجراجویی به کارگردانی ژان ایماژ محصول فرانسه ساخته شده در سال ۱۹۷۰ است. داستان این فیلم کمابیش بر اساس داستان علاءالدین در قصه های "هزار و یک شب" می باشد.
مروا نبیلی (زاده ۱۹۴۱ میلادی در تهران) فیلم ساز و شاعرِ زادهٔ ایران است که پیش از انقلابِ ۱۳۵۷ در ایران فعالیت داشت. زندگی. وی در سال ۱۹۴۱ در تهران متولد شد و درس خواند، بعدها در قسمت نقاشی هنرستان عالی فرهنگ و هنر تحصیل کرد. تمایل به کار فیلم سازی زمانی در او رشد گرفت که هنرپیشه و منشی تهیه کننده فیلمِ "سیاوش در تخت جمشید"ِ فریدون رهنما بود. بعد از آن به انگلستان سفر کرد و سه سال در رشتهٔ کارگردانی درس خواند. بعد از این مدت به نیویورک رفت و در آنجا در قسمت کارگردانی و تهیه فارغ التحصیل شد همچنین دیپلمی از دانشگاه شهر نیویورک در قسمت فیلم و درام و مدرکی در فیلمسازی از «گودار کالج ورمونت» دریافت کرد. او در کنار تحصیلاتش فعالانه در قسمت تئاتر و باله در آمریکا کار کرد. مروا نبیلی در آمریکا چند فیلم کوتاه و چند دکومانتر ساخت. فیلم «خاک بکر» اولین فیلم بلند مروا نبیلی می باشد. او قبل از این یک سری فیلم های کوتاه و مستند برای تلویزیون ایران ساخته است. مروا نبیلی با فیلم «خاک بکر» در جشنواره های جهانی درخشید.
اودابخت شاهزاده ساسانی در سده سوم میلادی بود. او پسر شاپور میشانشاه بود، شاهزاده ای ساسانی که بر میشان حکومت می کرد و پسر شاهنشاه ساسانی، شاپور یکم بود. مادر اودابخت، ملکه ای به نام دینگ بود. اودابخت خواهران و برادران زیادی داشت که از جمله آنها می توان به هرمزک، هرمز، بهرام، شاپور، پیروز میشانی و شاپور دختک اشاره کرد. در سال ۲۶۰، پدر او درگذشت و احتمالاً دینگ به جای او حکم ران میشان شد. اودابخت احتمالاً بعدها پیش از اینکه عمویش نرسه در سال ۲۹۳ به سلطنت برسد، درگذشته است.
ویلهلم فردیناند اریکسون (؛ – ) یک حشره شناس اهل آلمان بود.
عباس کیارستمی کارگردان و فیلمنامه نویس ایرانی است که در طول حرفهٔ خود مورد تحسین مخاطبان و منتقدانی از سراسر جهان قرار گرفت و موفق به دریافت حداقل هشتاد جایزه معتبر شد.
کارل ویلهلم گوتلیب لئوپولد فوکل (؛ – ) یک گیاه شناس اهل آلمان بود.
مدیگ شاهی ایرانی بود که در شمال عراق امروزی سلطنت می کرد. از او در یکی از متون تاریخی به نام کارنامه اردشیر بابکان (فصل پنجم) نام برده شده است. زندگینامه. بر طبق کتاب کارنامه اردشیر بابکان، اردشیر اول پس از شکست دادن اردوان پنجم، شاه اشکانی شروع به مبارزه با ایالت های دست نشاندهٔ امپراتوری سقوط کردهٔ اشکانیان کرد. به همراه نیروهای امدادی از Zavul، او بر قلمرو Madig یورش برد، اما Madig حملهٔ او را دفع کرد. با این حال، اردشیر بعدها با ارتشی متشکل از ۴٫۰۰۰ نفر برگشت و در یک حملهٔ شبانه، Madig را شکست داد. در کارنامهٔ اردشیر بابکان چنین آمده است: این نکته نیز باید ذکر شود که واژهٔ کرد در آن دوران به احتمال زیاد یک اصطلاح اجتماعی بوده است و برای اشاره به ایرانیان بیابان گرد به کار می رفته است، نه یک قومیت.
نیروی دریایی ارتش آزادی بخش خلق چین شاخهٔ دریایی ارتش آزادی بخش خلق جمهوری خلق چین است.این نیرو در سال ۱۹۵۰ بر پا شد و منشاء آن یکان هایی دریایی بودند که هنگام جنگ داخلی چین می جنگیدند. در دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰ اتحاد شوروی به نیروی دریایی ارتش آزادی بخش کمک هایی به شکل فرستادن مستشاران دریایی و صادرات تجهیزات و تکنولوژی انجام داد. تا پیش از دههٔ ۱۹۹۰ این نیرو نقشی فرعی در کنار نیروی زمینی ارتش آزادی بخش خلق چین داشت. در سال ۲۰۰۸ ژنرال "چیانلی هوا" اعلام کرد که چین برنامه ای برای به آب انداختن ناوگان کوچکی از ناوهای هواپیمابر در آینده ای نزدیک دارد، ولی این ناوگان برای مقاصد دفاع منطقه ای است و نه لشکرکشی. در سال ۲۰۱۳ مقام های رسمی ارتش آزادی بخش خلق چین طرح کلی برنامه ای را برای فعالیت این نیرو در زنجیره نخستین جزیره ها شرح دادند. استراتژیست های چینی توسعهٔ نیروی دریایی را از یک نیروی دریایی سبز به یک نیروی دریایی آبی آفندی و پدافندی منطقه ای پیش بینی کردند. نیروی دریایی ارتش آزادیبخش خلق چین شامل پنج شاخه می شود: نیروی دریایی ارتش آزادی بخش خلق چین دارای دو فروند ناو هواپیمابریک فروند هم درحال ساخت، ۶
فروند کشتی ترابری آبی خاکی، ۳۲ فروند کشتی تانک بر، ۷۹ فروند زیردریایی (۱۴ فروند آن اتمی است)،۵۰ فروند ناوشکن، ۴۶ فروندناوچه، ۴۲ فروند ناوچه سبک، ۱۰۵ فروند کشتی موشک انداز، ۱۳۱ فروند کشتی توپ دار، ۶۷ فروند کشتی ضدمین، ۷ فروند کشتی سوخت رسان و ناوگانی از کشتی های گوناگون کمکی است. تاریخچه. منشا نیروی دریایی ارتش آزادی بخش خلق چین یکان هایی از نیروی دریایی جمهوری چین بود که در اواخر جنگ داخلی چین فرار کرده و به ارتش آزادیبخش خلق پیوسته بودند. در سال ۱۹۴۹ مائو تسه تونگ اظهار داشت که "برای مقابله با ستیزه جویی امپریالیسم باید یک نیروی دریایی نیرومند بسازیم. " در عملیات پیاده کردن نیرو در جزیره هاینان، کمونیست ها جونگ هایی چوبی که روی آن ها توپ های کوهی نصب شده بود به عنوان کشتی جنگی و ترابری علیه نیروی دریایی جمهوری چین به کار می بردند. دانشگاه نیروی دریایی دالیان در تاریخ ۲۲ نوامبر ۱۹۴۹ در دالبان بر پا شد که بیشتر معلم های آن اهل شوروی بودند. نیروی دریایی در سپتامبر ۱۹۵۰ با تحکیم نیروهای دریایی منطقه ای زیر نظر فرماندهی ستاد کل در جیانلیان در استان جیانگسو برپا گردید. این نیرو پامل کلکسیون گوناگونی از کشتی ها و ق
ایق های گرفته شده از نیروهای کومینتانگ بود. نیروی هوابرد دریایی ۲ سال بعد به آن افزوده شد. تا سال ۱۹۵۴ حدود ۲۵۰۰ مستشار نیروی دریایی شوروی در چین بودند؛ یعنی تقریباً برای هر ۳۰ پرسنل نیروی دریایی چین یک مستشار وجود داشت و شوروی آغاز به فراهم کردن کشتی های مدرن نمود. با کمک شوروی نیروی دریایی در سال ۱۹۵۴ و ۱۹۵۵ به صورت ناوگان دریای شمال؛ ناوگان دریای خاوری، ناوگان دریای جنوب و سپاهی از دریابدها و دیگر افسران مطابق با درجه های نیروی زمینی بر پا گردید. شوروی ها نخست در کشتی سازی به چین یاری رساندند، سپس چینی ها طراحی های شوروی را بدون یاری کپی کردندو سپس سرانجام چینی ها کشتی هایی با طراحی خود تولید کردند. سرانجام همکاری شوروی تا جایی پیشرفت کرد که موضوع ناوگان مشترک چینی به شوروی در اقیانوس آرام به بحث گذاشته شد. دههٔ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰. در آشوب های اواخر دههٔ ۱۹۵۰ و دههٔ ۱۹۶۰ نیروی دریایی نسبتاً آرام ماند. با رهبری وزیر دفاع ملی لین بیائو، سرمایه گذاری های بسیاری در خلال سال های ریاضت اقتصادی پس از یک گام بزرگ به جلو در ساختن نیوری دریایی انجام گردید. در خلال انقلاب فرهنگی چین تعدادی از کمیسرهای دریایی و فرماندهان عال
ی رتبه پاکسازی شدند و نیروی دریایی برای سرکوب شورش در ووهان در ژوئیهٔ ۱۹۶۷ به کار گرفته شد. دههٔ ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰. در دههٔ ۱۹۷۰ هنگامی که تقریباً ۲۰ درصد بودجهٔ دفاعی به نیروی دریایی اختصاص داده شد، این نیرو رشدی بسیار قابل توجه کرد. تعداد زیردریایی های سنتی از ۳۵ فروند به ۱۰۰ فروند و تعداد کشتی های حمل کنندهٔ موشک از ۲۰ فروند به ۲۰ فروند رسید و تعداد کشتی های بزرگتر از جمله کشتی های پشتیبانی برای عملیات اقیانوسی افزایش پیدا کرد. نیروی دریایی همچنین آغاز به ساخت زیردریایی های آفندی اتمی و زیردریایی های اتمی پرتاب کننده موشک بالستیک نمود. در دههٔ ۱۹۸۰ با رهبری سرفرماندهٔ نیروی دریایی لیو هواچینگ نیروی دریایی تبدیل به یک قدرت دریایی منطقه ای شد گرچه تولید در سطحی زیر سطح دههٔ ۱۹۷۰ بود. لیو هوافینگ افسر ارتشی بود که بیشتر دوران کاری خود را در پست های اداری مرتبط با علم و تکنولوژی سپری کرده بود. از سال ۱۹۸۸ نیروی دریایی آزادیبخش خلق چین برای نخستین بار زیر فرماندهی یک افسر نیروی دریایی قرار گرفت. لیو بسیار به دنگ شیائوپینگ نزدیک بود و کوشش های او برای مدرن سازی بسیار با سیاست های ملی دنگ شیائوپینگ همسویی داشت. گرچه با
رهبری او نیروی دریایی کشتی های کمتری نسبت به دههٔ ۱۹۷۰ تولید نمود، ولی تمرکز بیشتری روی تکنولوژی و کیفیت انجام گردید. کوشش های او برای مدرن سازی شامل رساندن پرسنل به استانداردهای تحصیلی و فنی بالاتر، بازتعریف دکترین دفاعی ساحلی سنتی، پیکربندی نیروی دریایی برای انجام عملیات های دریایی سبز و آموزش برای عملیات مشترک زیردریایی، سطح دریایی، هوابرد دریایی، نیروهای دفاع ساحلی نیز می شد. نمونه ای از گسترش توانایی های چین در بازیابی یک موشک بالستیک قاره پیما در غرب اقیانوس در سال ۱۹۸۰ به وسیلهٔ بیست فروند کشتی و عملیات دریایی گسترده در جنوب دریای چین در سال ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ و پیمودن دو کشتی نیروی دریایی تا به سه کشور آسیای جنوبی در سال ۱۹۸۵ بود. در سال ۱۹۸۲ نیروی دریایی آزمایشی موفقیت آمیز از یک موشک بالستیک زیردریایی انجام داد. نیروی دریایی همچنین موفقیت هایی در ساخت چند نوع موشک سطح به سطح و هوا به سطح با بهبود توانایی های ابتدایی داشت. در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ هنوز کاستی هایی در جنگ افزارهای ضدزیردریایی، مین گذاری و الکترونیک دریایی (شامل ابزار ضدالکترونیک) و توانایی های هوابرد دریایی وجود داشت. در سال ۱۹۸۷ نیروی دریایی چین
سومین نیروی دریایی بزرگ جهان بود گرچه پرسنل آن فقط ۱۲ درصد قدرت این نیرو را تشکیل می داد.
تقی سرلک (زاده ۱۲۹۱ – درگذشته ۱۸ آبان ۱۳۵۵) سیاست مدار دوران پهلوی بود. وی از ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۱ وزارت صنایع و معادن را برعهده داشت، از ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۶ شهردار تهران بود، در فاصله سالهای ۱۳۴۶ تا ۱۳۵۰ به عنوان استاندار آذربایجان شرقی فعالیت می کرد و از ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۱ نیز استاندار مرکزی بود. تحصیلات. سرلک از دانشجویان اعزامی به اروپا بشمار بود که در کشورهای سوئد و بلژیک در رشته مهندسی مکانیک تحصیل کرده بود. فعالیت های اداری. وی پس از بازگشت به ایران به استخدام اداره راه آهن درآمده و تا سمت معاونت اداره کل راه آهن رسید. تقی سرلک در سال ۱۳۴۰ و در دوره نخست وزیری علی امینی، به وزارت صنایع و معادن برگزیده شد. در حکومت حسنعلی منصور، استانداری استان مرکزی به عهده او واگذار گردید و پس از شش ماه جای خود را با سید ضیاءالدین شادمان عوض کرد. او در فاصله سال های ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۶ به عنوان شهردار تهران فعالیت نمود. سرلک از ۱۳۴۶ تا ۱۳۵۰ استاندار آذربایجان شرقی بود، سپس به استانداری گیلان منصوب گردید. وی در دوره کوتاهی نیز ریاست دانشگاه تبریز را برعهده داشت.
شاپور میشانشاه شاهزاده و دومین فرزند شاهنشاه ساسانی شاپور یکم و شاه میشان بود. همسر او دینگ نام داشت و هرمز، اودابخت، پیروز و شاپوردختک از فرزندان این دو بودند. زندگی. شاپور احتمالاً با فردی همنام خودش که در دهه ۲۴۰ میلادی شاه توران بود، یکسان باشد. او سپس در یک زمان نامشخص از طرف پدرش به عنوان حکم ران میشان گماشته شد و برادرش نرسه جایگزین او در توران شد. شاپور سپس به همسر خود لقب افتخاری دستگرد-شاپور (پارسی میانه: "Dastgerd-Šābuhr") را داد. او در سال ۲۶۰ و پیش از پدرش درگذشت فرزندان. شاپور میشانشاه از دینگ دارای فرزندان بسیاری شد که امروزه هفت تن از آن ها ،هرمز، هرمزک، اودابخت، بهرام، شاپور، پیروز و شاپوردختک، شناخته شده اند. هرمز در حدود سال ۲۸۱، شورشی را در سکستان و نواحی اطرافش علیه بهرام دوم آغاز کرد و توسط ساکنان شرق ایران، از جمله گیلان، مورد حمایت واقع شد. شورش هرمز در نهایت در سال ۲۸۳ سرکوب و کمی بعد او به دستور بهرام دوم اعدام شد. شاپوردختک، دیگر فرزند او، به ازدواج شاهنشاه بهرام دوم درآمد و عنوان "بانبشنان بانبشن" به معنای «شهبانوی شهبانوان» را دریافت کرد. پوران فرخزاد از آذرفرنبغ نیز به عنوان فرزن
د او یاد می کند اما سیروس نصرالله زاده این فرضیه را رد می کند.
جفری گلدبرگ (؛ زادهٔ سپتامبر ۱۹۶۵) روزنامه نگار، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا و سردبیر "مجله آتلانتیک" است. او پیشتر برای "نیویورکر"، "نیویورک تایمز" و "نیویورک" می نوشت. او عموماً در زمینهٔ امور خارجی خصوصاً آفریقا و خاور میانه می نویسد. به گفته مدیر ژورنال روزنامه نگاری کلمبیا، گلدبرگ «اثرگذارترین روزنامه نگار/بلاگر در زمینه های مرتبط با اسرائیل» است. گلدبرگ در بروکلین، نیویورک زاده شد. او وارد دانشگاه پنسیلوانیا شد و حین تحصیل سردبیر روزنامه دانشجویی دیلی پنسیلوینین بود. سپس کالج را به قصد اسرائیل ترک کرد و به عنوان زندانبان در جریان انتفاضه اول به نیروهای دفاعی اسرائیل پیوست. سپس به آمریکا برگشت و به کار روزنامه نگاری ادامه داد. پیشینه حرفه ای. گلدبرگ پیش از این که سردبیر آتلانتیک شود روزنامه نگار آن بود. او پیشتر برای "نیویورکر", مجله نیویورک تایمز و "نیویورک کار می کرد". گلدبرگ اساساً در زمینه سیاست خارجی با تمرکزی بر خاورمیانه و آفریقا می نویسد. او نومحافظه کار، لیبرال، صهیونیست و منتقد اسراییل توصیف شده است.
هرمز سکستانی شاهزاده ای ساسانی بود که رهبری شورشی را در سکستان و نواحی اطرافش بر عهده داشت. او فرزند شاهزاده شاپور میشانشاه حکمران میشان پسر شاپور یکم شاهنشاه ساسانی بود. مادر هرمز ملکه ای به نام دینگ بود. هرمز خواهران و برادران زیادی از جمله هرمزک، اودابخت، بهرام، شاپور، پیروز، و شاپور دختک داشت. در سال ۲۶۰، پدر او درگذشت و احتمالاً بعد از او، مادرش حکمران میشان شده بود. در سال ۲۷۱، او به عنوان حکمران میشان و نواحی اطرافش گماشته شد. سه سال بعد، وقتی که پسرعمویش، بهرام دوم به تاج و تخت رسید، خواهر هرمز، شاپوردختک با او ازدواج کرد. در حوالی سال ۲۸۱، هرمز علیه بهرام دوم شورش کرد و توسط ساکنان ایران شرقی، از جمله ساکنان گیلان مورد حمایت واقع شد. شورش هرمز در نهایت در سال ۲۸۳ سرکوب شد و او کمی بعد به دستور بهرام دوم اعدام شد و او پسر خودش، بهرام سوم را به عنوان حکمران سکستان برگزید.