Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شکم باره کسی است که از مصرف بیش از اندازهٔ مواد غذایی و نوشیدنی لذت می برد. شکم پرست همچنین به فردی گفته می شود که به مصرف مواد غذایی اعتیاد دارد. شکم باره . [ش ِ ک َ رَ / رِ] (ص مرکب) شکم خواره. شکم پرست. پرخور و شکم بنده (از یادداشت مؤلف). و رجوع به مترادفات کلمه شود. دیدگاه مسیحیت. شکم بارگی در میان کاتولیک های فرانسه، جزو هفت گناه کبیره یاد می شود.
نام روزهای هفت روز هفته در بسیاری از زبان ها از نام کلاسیک سیاره در طالع بینی یونانی مشتق شده است. در برخی از زبان های دیگر، روزها از روی نوشته های الهی خدایان فرهنگِ منطقهٔ مربوط نام گذاری شده است و هرکدام از آن ها با یکشنبه و دوشنبه شروع می شود. در استاندارد بین المللی ایزو ۸۶۰۱ ، دوشنبه به عنوان روز اول هفته تلقی می شود. نام گذاری روزها بر مبنای سیارات. پارسی. در ایرانِ باستان، «هفته» به عنوان واحد زمانی وجود نداشته است و گاه شماری ایرانیان بر پایهٔ روزهای ماه تنظیم می شد. هر روزِ ماه به ایزدی منسوب بود و نام ویژه ای داشت؛ برای نمونه، روز نخستِ هر ماه «هورمزد» (هرمز)، روز دوم «وَهومن» (هومن یا بهمن)، و روز شانزدهم «آناهیتا» نامیده می شد. هرگاه نام روز و نام ماه یکسان می بود، آن روز به نیایش و جشن ویژه ای اختصاص می یافت. مفهومِ هفته از تمدن های همسایه، به ویژه میان رودان، وارد فرهنگ ایرانی شد و پس از اسلام، شکلِ امروزی خود را یافت. نام روزهای هفته. نام های روزهای هفته در خاورمیانه و برخی زبان های پیرامونی: نام های روزهای هفته در فارسی تاجیکی با فارسی یک سان است. این نام ها در تاجیکستان به خط سیریلیک این گون
ه نوشته می شود: Шанбе (شنبه)، Якшанбе (یکشنبه)، Душанбе (دوشنبه)، Сешанбе (سه شنبه)، Чоршанбе (چهارشنبه)، Панҷшанбе (پنجشنبه)، Ҷумъа (آدینه).
جیمز برک (؛ زادهٔ ) یک تاریخ نگارِ علم، گوینده، پدیدآور و تهیه کننده تلویزیونی اهل بریتانیا است. علتِ شهرتِ او، مجموعه تلویزیونیِ مستندِ «"ارتباطات"» و همچنین مجموعهٔ علمی-فلسفیِ «"روزی که کیهان دگرگون شد"» است که دربارهٔ تاریخِ علم و تکنولوژی است. روزنامهٔ واشینگتن پست وی را «یکی از مجذوب کننده ترین اندیشمندانِ جهان غرب» نامید.
میخائیل نعیمه (۱۸۸۹–۱۹۸۸) نویسنده، منتقد، اندیشمند برجسته ادبیات عربی معاصر و از ادیبان بزرگ مهجر، عضو انجمن ادبی الرابطة القلمیة و از جمله یشگامان مکتب رمانتیسیسم ادبیات عرب به شمار می رود. از وی آثار فراوانی به یادگار مانده است که از جمله آن ها می توان به «الارقش» «الغربال»، «همس الجفون»، «مع المسیح»، «مرداد» و «الآباء و البنون» اشاره کرد. او یکی از ادیبان جریان ساز لبنان و جهان عرب است. زندگی. میخائیل نعیمه در سال (1889) در روستای بسکتنای لبنان زاده شد. در زادگاهش، دوره ابتدائی را گذراند و به خاطر هوش سرشاری که از خود نشان داد در سال (1906) برای ادامه تحصیل به روسیه فرستاده شد و چهار سال را در آنجا بود. در سال (1911 ) به آمریکا مهاجرت نمود و در دانشگاه واشنگتن به تحصیل در حقوق و ادبیات پرداخت. نوشته های خویش را از سال (1916) در مجله الفنون که هم کلاسی دوران ابتدائی اش، نسیب عریضه، سردبیر آن بود، به چاپ می رساند و سپس در مجله السائح که توسط هم کلاسی دیگرش، عبدالمسیح حداد، منتشر می شد وی پس از آمدنش به نیویورک با جبران خلیل جبران و همکارانش - که چهار سال بعد، الرابطة القلمیة/ انجمن قلم را بنیان نهادند و نعیم
ه، به عنوان معاون آن انتخاب شد- آشنا گردید. نعیمه هنگام جنگ جهانی دوم برای خدمت سربازی از سوی ارتش آمریکا به فرانسه فرستاده شد و پس از گذشت یک سال به نیویورک بازگشت و نشر آثار ادبی خود در مجله السائح را از سر گرفت. با درگذشت جبران و پیدایش گسست در انجمن قلم و درپی بحران و نابسامانی اوضاع اقتصادی آمریکا، نعیمه در سال (1932) به لبنان بازگشت، به کشاورزی پرداخت و هم زمان آثار اندیشگانی و ادبی خویش را منتشر می ساخت؛ آثاری که با اقبال فراوان اندیشمندانی و ادبای عرب روبرو گردید و او را در محافل فرهنگی و انجمن های ادبی، بلند آوازه ساخت. وی سرانجام پس از عمری طولانی نزدیک به یک قرن در سال (1988) درگذشت.
سپاسگزارم دومین آلبوم استودیویی خواننده آمریکایی مگان ترینر است. نه نخستین تک آهنگ این آلبوم بود که در میان ۵ آهنگ برتر ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد جای گرفت و دومین تک آهنگ آن ،منم همین طور نیز توانست به ۲۰ آهنگ برتر این جدول وارد شود. این آلبوم در نیوزیلند و بریتانیا به رتبه ۵ و در استرالیا و آمریکا به رتبه ۳ رسید.
خَبُوشان یا اُسْتُوَا؛ یکی از ولایت های ربع نیشابور خراسان بزرگ، که شهر خوجان یاهمان روستای خبوشان فعلی (بعدها این شهر به دلیل مهاجرت تبدیل به روستا شده)، مرکز آن بوده است، از این ولایت، عالمان و محدثان نامداری برخاسته اند. ولایت خبوشان یا استوا را در جغرافیای امروز، به شهرستان های قوچان، فاروج و حدی از نواحی پیرامون آن، در استان های خراسان رضوی و خراسان شمالی ایران مطابقت داده اند. نام شناخت. اُسْتُوَا. خَبُوشان (خوجان، یا بعدها: قوچان)؛ یکی از ولایت های ربع نیشابور خراسان؛ که آن را استوا نیز می نامیدند. اسْتُوا یا آستوا و استو، در لغت؛ به معنی آفتاب گیر است. نام این ولایت؛ در احسن التقاسیم و معجم البدان به صورت أُسْتُوَا و در اللباب ابن اثیر و الانساب سمعانی به صورت أُسْتَوا ضبط شده است. خَبُوشان. واژه خبوشان در منابع مختلف، به دو گونه، اعراب گذاری شده است: خَبُوشان و خُبُوشان. در وجه تسمیه قوچان، در منابع، نظریات مختلفی ثبت شده است که از این جمله اند: اشتغال مردم منطقه به دامپروری و ملهم از طایفه قوچ قانولو یا قوچ قوینلو؛ برگرفته از کوچان به زبان کردی (به معنی کوچ ها) به خاطر حضور کوچ نشینان در منطقه؛ و …
به هر روی؛ در قدیم، عوام مردم و اهالی، این ولایت را خوشان می خوانده اند و همچنین در منابع مختلف به صورت خبوچان، خوچان و خوجان نیز ثبت شده است. بنا به دریافته های پژوهشگران معاصر؛ دگرگونی این واژه، از خبوشان یا خبوچان به قوچان، در اثر تحولات آوایی زبان است، و از دوران سیطره مغولان بر ایران، به صورت «قوچان» درآمده، به کار برده شد و امروز نیز رایج است. نام قوچان در لهجه کنونی مردم قوچان، به صورت «قُچون» [qočun] تلفظ می شود. حدود و ویژگی ها. جغرافیا. خَبُوشان یا اُسْتُوا، یکی از ولایت های دوازده گانه ربع نیشابور خراسان؛ مرزهای این ولایت به حدود طوس (در شرق)، نسا (در شمال)، نسا (در غرب) و ارغیان (در جنوب) می رسیده است. معجم البلدان، این ولایت (استوا = خبوشان) را دربرگیرنده ۹۳ روستا (قریه) و نام قصبه (شهر مرکزی آن) را خبُوشان (در برخی منابع دیگر: خوجان) معرفی نموده است. ویژگی ها. منابع گوناگون تاریخی و جغرافیایی قدیم برگستردگی و آبادانی ولایت خبوشان، گواهی می دهند. در تاریخ الحاکم؛ از شمار زیاد و بزرگی و آبادانی روستاها و بسیاری منابع و مراتع و مزارع خبوشان، سخن گفته شده؛ در احسن التقاسیم، به ویژگی های این سرزمین،
همچون: بزرگی و وسعت؛ قرار گرفتن در کنار راه نسا؛ حاصلخیزی و پُرغله بودن؛ تامین کننده بیشتر خواربار نیشابور؛ داشتن کشتزارهای دیمی؛ دارای محصول سیر بسیار؛ صادرکننده پوشاک، اشاره شده و از دو شهر آن یاد شده: یکی خوجان؛ که شهر بزرگتر و دارای بازار است و در آن سوی کوه قرار دارد و دیگری دوین (شیروان) که از خبوشان کوچک تر است. ابن حوقل در کتاب صورةالارض، از شهر خبوشان در میان دیگر شهرهای ربع نیشابور که عبارتند از: بوزجان، مالن، کواخرز، خایمند، سلومک، سنکان، زوزن، کندر، ترشیز، خان روان، آزادوار، خسروجرد، بهمن آباد، مزینان، سبزوار، دیواره، مهرجان، اسفرایین، ریوند، توس، رایکان، طابران، نوقان و طرقبه یاد کرده است. مشاهیر و بزرگان. خبوشان را از نواحی گرانقدر و برتر نیشابور یاد کرده و نوشته است که دسته ای از عالمان و محدثان از این منطقه برخاسته اند که از این جمله اند: ابوجعفر محمد بن بسطام بن حسن استوائی (قاضی نیشابور؛ متوفی ۴۳۲ هجری)، عمر بن عُقبه استوایی نیشابوری (محدّث)؛ حافظ استوائی (ابوحارث محمد بن عبدالرحیم بن حسن بن سلیمان خبوشانی؛ محدّث) در کتاب تاریخ الحاکم، ده تَن از عالمان و محدثان مقیم نیشابور، نام برده شده اند
که منسوب به استوا و خبوشان می باشند.
ایراکلی تورمانیدزه (، زاده ۱۳ دسامبر ۱۹۸۴) وزنه بردار اهل گرجستان است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز ۱۰۵+ کیلوگرم در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ اشاره کرد.
ادواردو مانجاروتی ( ؛ – ) شمشیرباز اهل ایتالیا بود. او قهرمان شش دوره بازی های المپیک و سیزده دوره مسابقات جهانی شده و مجموعاً با کسب نوزده مدال طلای انفرادی و تیمی از مسابقات جهانی و المپیک پرافتخارترین شمشیرباز تاریخ به شمار می رود.
بیماری قلبی ریوی یا نارسایی قلبی ریوی () نوعی نارسایی قلبی (معمولاً قلب راست) است که بر اثر مشکلات ریوی ایجاد می شود. اغلب مشکلات ریوی مانند افزایش فشار خون ریوی یا تنگی شریان ریوی موجب نارسایی قلب راست و بزرگ شدن بطن راست می شود. در ادامه بیماری ممکن است موجب نارسایی هر دو نیمه قلب شود. جستارهای وابسته. نارسایی قلبی
مزوتلیوما () نوعی سرطان بدخیم و نادر است که منشأ ان سلولهای مزوتلیوم هستند؛ مانند سرطان ریه با منشأ سلولهای پرده جنب. سلولهای مزوتلیوم سازنده پرده های پوشاننده ریه ها، قلب و فضای شکم هستند. اکثر کسانی که دچار مزوتلیومای ریوی می شوند، در تماس طولانی با آزبست (پنبه نسوز) قرار داشته اند.
لی چونگ وی (زاده ۲۱ اکتبر ۱۹۸۲) بدمینتون باز حرفه ای پیشین مالزیایی است. او به مدت ۱۹۹ هفته متمادی از ۳۱ مرداد ۱۳۸۷ تا ۲۵ خرداد ۱۳۹۱ رتبه اول رنکینگ جهانی این رشته را در اختیار خود داشت. او پس از رشید سیدک و رازلین هاشم دومین بدمینتون باز مالزیایی بود که چنین کاری را کرد (این رده بندی از سال ۱۳۵۹ رسماً ثبت می شود). او در المپیک های ۲۰۰۸ و۲۰۱۲ با باخت در مقابل لین دان و در المپیک ۲۰۱۶ با باخت مقابل چن لانگ از رسیدن به مقام طلا در المپیک باز ماند و به مقام نقره دست پیدا کرد. او بدمینتون بازی خوش فکر با فوت ورک های مشهوری بوده است ،و همچنان گام برداشتن های او در زمین زبان زد ،بازیکنان و مربیان می باشد. در باره او یک فیلم ساخته شده
لین دان (متولد ۱۴ اکتبر سال ۱۹۸۳ در فوجیان) یک بازیکن چپ دست حرفه ای و خوش استایل بدمینتون از چین است. او صاحب ۲ مدال طلای المپیک است. او توسط برخی به عنوان بهترین بدمینتون باز انفرادی تاریخ شناخته می شود. تا سن ۲۸ سالگی او سوپر گرند اسلم را با پیروزی در تمام ۹ رقابت مهم بدمینتون جهان بدست آورد تا اولین کسی در تاریخ باشد که چنین کاری کرده است.
آلودی ژینت تومیس (؛ زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۸۶) یک بازیکن زن فوتبال اهل کشور فرانسه است. وی هم اکنون برای باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون در لیگ برتر زنان فرانسه بازی می کند. او هم به عنوان وینگر یا مهاجم بازی می کند و از نظر سرعت بازی در مقام مقایسه با تیری آنری و سیدنی گووو در تیم ملی فوتبال فرانسه قرار می گیرد.تومیس پرورش یافته بخش زنان آکادمی فوتبال کلیرفونتین است و هم اکنون بازیکن تیم ملی فوتبال زنان فرانسه است. اولین حضور او در تیم فرانسه در ژوئن ۲۰۰۵ و در رقابت های مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۰۵ و در مقابل ایتالیا بود.
کاهش میدان مغناطیسی ناو با قرار دادن سیم در سینه و پاشنهٔ آن برای در امان ماندن در برابر مین ها و اژدرهای مغناطیسی دشمن را مغناطیس کاهی یا مغناطیس زدایی () می گویند. برای مغناطیس کاهی کشتی کابلی از اطراف بدنه کشتی گذرانده می شود و جریان مستقیم لازم برای خنثی سازی اثر مغناطیسی از آن عبور داده می شود. حذف یا پاک کردن اطلاعات از نوار یا دیسک مغناطیسی را نیز مغناطیس زدایی یا امحاء مغناطیسی می گویند. در این روش، ساختار اطلاعاتی قطعه کلاً منهدم می شود هرچند فیزیک قطعه مثلاً هارد دیسک سالم مانده است اما هیچگونه اطلاعاتی بر روی آن موجود نیست. این روش در هاردهای مغناطیسی یا نوارهای مغناطیسی کاربرد دارد.
دیپورتیوو کالی یک باشگاه ورزشی در شهر کالی، کلمبیا است. تیم دیپ/رتیوو کالی یک از تیم های موفق فوتبال در کلمبیا هست و ۹ قهرمانی لیگ ملی بدست آورده. ورزشگاه جدید، ورزشگاه دپورتیوو کالی، با ظرفیت اصلی برای ۶۱٬۸۹۰، بزرگترین ورزشگاه فوتبال در کلمبیا است و به طور رسمی در ۱۹ نوامبر سال ۲۰۰۸ اقتتاح شد. در سال ۲۰۱۰ ظرفیت آن به ۵۵۰۰۰ نفر با توجه به بازسازی کاهش یافت. خانه قدیمی این تیم ورزشگاه المپیک پاسکوال گوئررو با ظرفیت ۴۳٬۱۳۰ هزار نفر بود. این باشگاه اولین تیم کلمبیایی است که در فینال جام لیبرتادورس حضور داشت. تاریخچه باشگاه. مسابقات بین المللی. دیپورتیوو کالی اولین باشگاه کلمبیایی است که به فینال جام لیبرتادورس در سال ۱۹۷۸ رسیده. تحت هدایت کارلوس بیلاردو دپورتیوو کالی در برابر بوکا جونیورز بازی کرد. اولین بازی در کالی ۰–۰ به پایان رسید. بازی دوم در بوئنوس آیرس منجر به پیروزی ۴–۰ برای آرژانتینی ها شد. در سال ۱۹۹۹ آنها نیز در فینال حضور داشتن، این بار مقابل برزیل بود پالمیراس. اولین بازی در کالی یک پیروزی برای تیم میزبان ۱–۰ بود. بازی دوم شکست ۲–۱ بود. جام در ضربات پنالتی ۴–۳ نتیجه را واگذار کرد و از قهرمانی بازمان
انقلاب مخملی () یا انقلاب آرام () یک انتقال قدرت بدون خشونت در چکسلواکی سابق بود که از ۱۷ نوامبر تا ۲۸ نوامبر ۱۹۸۹ به طول انجامید. در تظاهرات مردمی علیه حکومت تک حزبی حزب کمونیست چکسلواکی، دانشجویان و مخالفان میانسال بیش از سایر گروها نقش آفرینی کردند. سرانجام اعتراضات به حکومت ۴۱ ساله حزب کمونیست و سیستم اقتصاد دستوری پایان بخشید. پس از انقلاب، جمهوری پارلمانی برای اداره کشور انتخاب شد. در ۱۷ نوامبر ۱۹۸۹ (روز جهانی دانشجو)، پلیس ضد شورش تظاهرات دانشجویان در پراگ را سرکوب کرد. این اعتراضات به مناسبت پنجاهمین سالگرد سرکوب اعتراضات دانشجویان دانشگاه پراگ علیه نازی ها در سال ۱۹۳۹ برگزار شد که در جریان آن اعتراضات ۱۲۰۰ دانشجو دستگیر و ۹ نفر کشته شده بودند. این رویداد جرقه اعتراضات ضد کمونیستی را زد که تا اواخر دسامبر ادامه یافت. در ۲۰ نوامبر، تعداد معترضان در پراگ به حدود ۵۰۰۰۰۰ افزایش یافت در حالی که در روز قبل تعداد معترضان ۲۰۰۰۰۰ نفر تخمین زده شده بود. همه مقامات ارشد حزب کمونیست، از جمله دبیرکل میلوش یاکش، در ۲۴ نوامبر استعفا دادند. در ۲۷ نوامبر، تمام شهروندان چکسلواکی یک اعتصاب سراسری دو ساعته به راه انداختن
د. در واکنش به فروپاشی سایر دولت های عضو پیمان ورشو و افزایش اعتراضات خیابانی، حزب کمونیست چکسلواکی در ۲۸ نوامبر اعلام کرد که قدرت را رها می کند و به نظام تک حزبی پایان خواهد داد. دو روز بعد، پارلمان فدرال رسماً بخش هایی از قانون اساسی را که انحصار قدرت را در اختیار کمونیست ها قرار می داد، حذف کرد. در اوایل دسامبر، سیم خاردار و سایر موانع از مرز چکسلواکی با آلمان غربی و اتریش برداشته شد. در ۱۰ دسامبر گوستاو هوساک (رئیس جمهور) نخستین دولت عمدتاً غیر کمونیست از سال ۱۹۴۸ را تشکیل داد و استعفا کرد. الکساندر دوبچک در ۲۸ دسامبر به عنوان رئیس پارلمان فدرال و واتسلاو هاول در ۲۹ دسامبر ۱۹۸۹ به عنوان رئیس جمهور چکسلواکی انتخاب شدند. در ژوئن ۱۹۹۰ و برای نخستین بار از سال ۱۹۴۶ اولین انتخابات آزاد و دموکراتیک در چکسلواکی برگزار شد. در ۱ ژانویه ۱۹۹۳ چکسلواکی به طور مسالمت آمیز به دو کشور جمهوری چک و جمهوری اسلواکی تقسیم شد. انحلال چکسلواکی عمدتاً به دلیل مسائل مربوط به حاکمیت ملی بین اسلواک ها و چک ها (دو قومیت اصلی تشکیل دهنده چکسلواکی سابق) رخ داد. پیش از انقلاب. حزب کمونیست در ۲۵ فوریه ۱۹۴۸ قدرت را به دست گرفت. پس از آن
به هیچ حزب مخالفی اجازه فعالیت رسمی داده نشد. دگراندیشان (به ویژه منشور ۷۷ و انجمن مدنی) کلوب های موسیقی را ایجاد کردند (به صورت محدود و به صورت سازمان های غیردولتی مجاز) و نشریات داخلی (سامیزدات) را منتشر کردند. منشور ۷۷ توسط دولت غیرقانونی اعلام شد و امضا کنندگان آن تا زمان فروپاشی رژیم کمونیستی تحت تعقیب قرار گرفتند. بعدها، با ظهور انجمن مدنی، امیدها برای رسیدن به استقلال افزایش یافت. تا ۱۷ نوامبر ۱۹۸۹، مقامات از طریق پلیس مخفی به آزار و اذیت مردم می پرداختند؛ بنابراین، عموم مردم از ترس اخراج از محل کار یا مدرسه آشکارا از مخالفان حکومت حمایت نکردند. ممکن بود آثار نویسندگان و فیلمسازان به دلیل «نگرش منفی به رژیم سوسیالیست» توقیف شود. حکومت به مردم اجازه سفر به کشورهای غیر کمونیستی را نمی داد. به دنبال آن توزیع و پخش موسیقی خارجی ممنوع اعلام شد. رژیم کمونیستی اقدام به تهیه لیست سیاه از افراد مختلف از جمله فرزندان کارآفرینان سابق، سیاستمداران غیر کمونیست، افرادی که برخی از خانواده شان در غرب بودند، حامیان الکساندر دوبچک در طول بهار پراگ، مخالفان اشغال نظامی توسط شوروی، مبلغان مذهبی، تحریم کنندگان انتخابات پا
رلمانی (تقلبی خواندن انتخابات)، امضا کنندگان منشور ۷۷ و کسانی که با این افراد معاشرت داشتند کرد. اجرای این قوانین [لیست سیاه] آسان بود، زیرا همه مدارس، رسانه ها و مشاغل متعلق به دولت بود. آنها [افراد حاضر در لیست سیاه] تحت نظارت مستقیم قرار داشتند و اغلب اوقات [سیاستمداران] از آنها به عنوان سلاحی برای تهمت زدن به رقبا استفاده می کردند. ماهیت لیست سیاه به تدریج و پس از معرفی سیاست های گلاسنوست (فضای باز) و پرسترویکا (تجدید ساختار) توسط میخائیل گورباچف در سال ۱۹۸۵ تغییر کرد. رهبری حزب کمونیست چکسلواکی در کلام از پرسترویکا حمایت می کرد، ولی تغییرات اندکی ایجاد کرد. صحبت در مورد بهار پراگ ممنوع بود. اولین تظاهرات ضد دولتی در سال ۱۹۸۸ (برای نمونه تجمع شمع به دستان) و ۱۹۸۹ رخ داد، اما این اعتراضات سرکوب و معترضان توسط پلیس دستگیر شدند. در اواخر دهه ۱۹۸۰ نارضایتی از استانداردهای زندگی و نارسایی های اقتصادی موجب شد تا مردم خواستار انجام اصلاحات اقتصادی شوند. شهروندان با صراحت بیشتری سیستم را به چالش می کشیدند. در سال ۱۹۸۹، شهروندانی که قبلاً نسبت به وضع موجود بی تفاوت بودند، مایل بودند آشکارا نارضایتی خود را از رژیم
ابراز کنند. بسیاری از شخصیت های مهم و همچنین کارگران عادی در سال ۱۹۸۹ طوماری هایی را در حمایت از واتسلاو هاول که در زندان به سر می برد امضا کردند. در اوایل سال ۱۹۸۹، اولین نشانه های برقراری روابط مجدد بین چکسلواکی کمونیستی و اسرائیل با برگزاری جلساتی در مورد مسائل مشترکی همچون آزادی مذهبی یهودیان، خاطره هولوکاست و روابط یهودیان باقیمانده در چکسلواکی با سایر یهودیان جهان که شامل رابطه با جامعه قدرتمند یهودیان ایالات متحده نیز می شد، پدیدار شد. نگرش های اصلاح طلبانه منجر به امضای طوماری شد که در آن بر پایان سانسور و آغاز اصلاحات اساسی سیاسی تأکید شده بود این طومار در تابستان ۱۹۸۹ منتشر شد. . انگیزه های فوری برای انقلاب از تحولات کشورهای همسایه و پایتخت چکسلواکی نشئت می گرفت. در ماه اوت، شهروندان آلمان شرقی سفارت آلمان غربی در پراگ را اشغال کردند و خواستار پناهندگی به آلمان غربی شدند. پس از ۳ نوامبر، هزاران شهروند آلمانی شرقی با قطار از پراگ به آلمان غربی رفتند. با فروپاشی دیوار برلین در ۹ نوامبر نیاز به مسیرهای انحرافی این چنینی از بین رفت. در ۱۶ نوامبر، بسیاری از همسایگان چکسلواکی شروع به کنار گذاشتن حکومت است
بدادی کردند. شهروندان چکسلواکی این رویدادها را از طریق کانال های خارجی و داخلی تلویزیون تماشا کردند. همچنین اتحاد جماهیر شوروی از تغییر نخبگان حاکم بر چکسلواکی حمایت کرد، اگرچه سرنگونی رژیم کمونیستی را پیش بینی نمی کرد. سیر رویدادها. ۱۶ نوامبر. در آستانه روز جهانی دانشجو (پنجاهمین سالگرد دستور ویژه پراگ (آلمانی: Sonderaktion Prag)، یورش نازی ها به دانشگاه های پراگ در سال ۱۹۳۹)، دانش آموزان دبیرستانی و دانشجویان اسلواکی تظاهرات مسالمت آمیزی را در مرکز براتیسلاوا ترتیب دادند. حزب کمونیست اسلواکی انتظار پیش آمدن مشکلاتی را داشت و سازمان دهی شده بودن تظاهرات را به چشم یک مشکل می دید. نیروهای مسلح قبل از تظاهرات به حالت آماده باش درآمدند. در پایان، دانشجویان با آرامش از میان شهر گذشتند و نماینده ای را برای بحث دربارهٔ خواسته های خود به وزارت آموزش فرستادند. ۱۷ نوامبر. جنبش های تازه ای به رهبری واتسلاو هاول با ایدهٔ جامعه ای متحد و با هدف بازسازی سیاسی دولت به راه افتاد. اتحادیه جوانان سوسیالیست (نماینده حزب کمونیست چکسلواکی) تظاهرات گسترده ای را در ۱۷ نوامبر برای بزرگداشت روز جهانی دانشجو و پنجاهمین سالگرد قتل یان
اوپلتال (دانشجوی کشته شده در جریان یوزش نازی ها به دانشگاه پراگ) توسط دولت نازی ترتیب داد. بیشتر اعضای اتحادیه، در باطن، مخالف رهبران کمونیست بودند، ولی از ترس شکنجه سخنی نمی گفتند. این تظاهرات، فرصتی برای دانشجویان معتدل بود تا به دیگران بپیوندند و نظرات خود را بیان کنند. تا ساعت ۱۶:۰۰ حدود ۱۵۰۰۰ نفر به تظاهرات پیوستند. آنها (بر اساس استراتژی بنیانگذاران جنبش استوها، ییرژی دینزبیر و شیمون پانک) به سمت قبر کارل هینک ماخا در گورستان ویشهراد رفتند و - پس از پایان رسمی راهپیمایی - با حمل بنرها و شعارهای ضد کمونیستی به سمت مرکز شهر پراگ رفتند. حدود ساعت ۱۹:۳۰ پلیس ضد شورش معترضان را در خیابان نارودنی متوقف کرد. همه راه های فرار را بستند و به دانش آموزان حمله کردند. هنگامی که همه معترضان متفرق شدند، یکی از مأموران مخفی پلیس به نام لودویک زیفچاک که بین معترضان نفوذ کرده بود نقش زمین شد. زیفچاک از نظر جسمی صدمه ای ندیده بود و تظاهر به مرگ نیز نکرده بود. او فقط دچار هیجان شده بود. سپس پلیس او را به آمبولانس انتقال داد. فضای ترس و ناامیدی، باعث به وجود آمدن شایعه در مورد کشته شدن دانشجویی به نام مارتین اشمید شد. شایع
ه توسط دراهومیرا دراژسکا ساخته شد ایده این شایعه هنگامی که او در جریان تظاهرات مجروح شده بود و برای مداوا به بیمارستان رفته بود به ذهنش رسید. دراژسکا در کالج کار می کرد و روز بعد شایعه خود را با چندین نفر از جمله همسر روزنامه نگار پتر اوهل، خبرنگار رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی در میان گذاشت. این حادثه مردم را متأثر کرد و باعث تسریع در روند انقلاب شد. عصر همان روز دانشجویان و بازیگران تئاتر تصمیم به اعتصاب گرفتند. ۱۸ نوامبر. دو دانشجو در خانهٔ شخصی نخست وزیر لادیسلاو آدامک با او ملاقات کردند و آنچه در خیابان نارودنی رخ داده بود، برای او شرح دادند. در تئاتر رئالیستی پراگ اعلام اعتصاب شد سایر تئاتر نیز به سرعت به اعتصاب پیوستند. سن تئاترها تبدیل به محل بحث و گفتگو عمومی شد. با ابتکار دانشجویان آکادمی هنرهای نمایشی پراگ، دانشجویان پراگ به اعتصاب پیوستند. این اعتصاب با همراهی دانشجویان سراسر کشور همراه شد. کارمندان و بازیگران تئاتر در پراگ از این اعتصاب حمایت کردند. بازیگران به جای رفتن روی سن، اعلامیه دانشجویان و هنرمندان را برای حضار خواندند که در آن خواستار اعتصاب عمومی در ۲۷ نوامبر شده بودند. پوسترها و اعلامی
ه های خانگی در سطح جامعه توزیع شد. از آنجایی که همه رسانه ها (رادیو، تلویزیون، روزنامه ها) شدیداً توسط حزب کمونیست کنترل می شدند، این تنها راه برای انتشار پیام بود. شامگاه رادیو اروپای آزاد گزارش داد که یک دانشجو (به نام مارتین اشمید) در تظاهرات روز گذشته توسط پلیس کشته شد. اگرچه این گزارش غلط بود، اما موجب تشدید بحران شد و باعث شد تا شهروندان مردد بر ترس خود غلبه کنند و به اعتراضات بپیوندند. ۱۹ نوامبر. تئاترها در براتیسلاوا، برنو، استراوا و دیگر شهرها دست به اعتصاب زدند. اعضای انجمن های هنری و ادبی و همچنین سازمان ها و مؤسسات به اعتصاب پیوستند. اعضای یک ابتکار مدنی با نخست وزیر ملاقات کردند، او به آنها گفت که دو بار درخواست استعفا داده اما با آن موافقت نشده است او در ادامه گفت ایجاد تغییر مستلزم اعتراضات گسترده ای همانند اعتراضات آلمان شرقی (حدود ۲۵۰۰۰۰ دانشجو) است. او سپس گفت انتظار دارد تا در این مسیر تلفات و خسارات به حداقل برسد. حدود ۵۰۰ هنرمند، دانشمند و رهبر اسلواکیایی در ساعت ۱۷:۰۰ در انجمن هنر (Umelecká beseda) در براتیسلاوا گردهم آمدند. آنها حمله به دانشجویان در ۱۷ نوامبر را محکوم کردند و جنبش «مردم
بر ضد خشونت» را تشکیل دادند که تبدیل به یکی از اصلی ترین حامیان جنبش اپوزیسیون در اسلواکی شد. اعضای مؤسس آن میلان کینیاژکو، یان بودای و دیگران بودند. بازیگران و تماشاگران در یکی از تئاترهای شهر پراگ، به همراه واتسلاو هاول و دیگر اعضای برجسته منشور ۷۷ اقدام به تأسیس جنبش انجمن مدنی (Občanské fórum، معادل جنبش مردم بر ضد خشونت اسلواکی) به عنوان یک جنبش مردمی برای ایجاد اصلاحات کردند. آنها خواستار برکناری مقامات ارشد مسئول خشونت و تحقیق مستقل در مورد حادثه حمله به دانشجویان و همچنین آزادی تمام زندانیان سیاسی شدند. دانشجویان دانشگاه دست به اعتصاب زدند. مسئولان دولتی در تلویزیون خواستار آرامش و بازگشت مردم به سر کار خود شدند. مارتین اشمید در گفتگویی اعلام کرد کسی کشته نشده است. کیفیت ضبط تصویر پایین بود و همین باعث ادامهٔ شایعات شد. چند روز طول کشید تا سخن اشمید تأیید شود و تا آن زمان، انقلاب شتاب بیشتری به خود گرفته بود. رهبران ابتکار دموکراتیک در بیانیه ای چهار خواسته خود را مطرح کردند: ۱. استعفای اعضای هیئت رئیسه کمیته مرکزی حزب کمونیست که در تهاجم پیمان ورشو به پراگ نقش داشتند ۲. استعفای مقاماتی که در سرکوب ا
عتراضات مسالمت آمیز شهروندان نقش داشتند ۳. تشکیل کمیسیونی این موارد را بررسی کند، مقصران را شناسایی و مجازات کند. این کمیسیون باید شامل نمایندگان ابتکار مدنی باشد ۴. آزادی تمام زندانیان سیاسی و معترضان دستگیر شده. ۲۰ نوامبر. دانشجویان و بازیگران تئاتر اعلام کردند تا زمان تحقق خواسته هایشان اعتصاب خواهند کرد. پلیس از حرکت معترضان به سمت قلعه پراگ جلوگیری کرد و مانع پیوستن مردم به اعتصاب کنندگان شدند. نمایندگان انجمن عمومی به صورت غیررسمی و بدون حضور هاول با آدامک مذاکره کردند. آدامک با خواسته های دانشجویان اعلام همدردی کرده بود. با این حال، در جلسه ویژه کابینه که در همین روز برگزار شد با درخواست مذاکره و پیش نویس بیانیه نخست وزیر، مخالفت شد و او نیز جلسه را ترک کرد. دولت سپس در یک بیانیه رسمی اعلام کرد که امتیازی به مخالفان نداده است و نسبت به اعتراضات ابراز نگرانی کرد همچنین در ادامه خواستار بازگشت نظم عمومی به وسیله زور و اقدامات قهری شد. انجمن مدنی درخواستی دیگری برخواسته های قبلی خود افزود: لغو جایگاه حاکمیتی حزب کمونیست از قانون اساسی. اولین روزنامه آزاد و بدون سانسور در این روز شروع به چاپ کرد. اعتراضات
گسترده ای در پراگ (۱۰۰۰۰۰ نفر) و براتیسلاوا رخ داد. ۲۱ نوامبر. نخستین دیدار رسمی مجمع مدنی با نخست وزیر برگزار شد. نخست وزیر در این دیدار گفت شخصاً تضمین خواهد کرد که هیچ خشونتی علیه مردم اعمال نخواهد شد. با این حال او گفت «از سوسیالیسم محافظت می کند و هیچ بحثی در مورد آن ممکن نخواهد بود». تظاهرات مردمی سازمان یافته در میدان ونسسلاس در مرکز پراگ برگزار شد (در روزهای آینده نیز مردم در این مکان دست به اعتراض زدند). هنرمندان و دانشجویان به کارخانه های درون و بیرون پراگ رفتند تا برای همکاران خود در شهرهای دیگر، حمایت کسب کنند. اعتراضات گسترده ای در میدان هِویِزدوسلاو در مرکز شهر براتیسلاوا به راه افتاد (در روزهای بعد به میدان قیام ملی اسلواکی منتقل شد). دانشجویان خواسته هایشان را مطرح کردند و از مردم خواستند در اعتصاب عمومی ۲۷ نوامبر شرکت کنند. در تجمع جداگانه ای مقابل کاخ دادگستری معترضان خواستار آزادی زندانی سیاسی یان چانوگورسکی (نخست وزیر آینده اسلواکی) شدند. الکساندر دوبچک در این تظاهرات سخنرانی کرد - اولین حضور او در طول انقلاب مخملی بود. چانوگورسکی در ۲۳ نوامبر آزاد شد. در روزهای آینده تظاهرات گسترده تری در
تمام شهرهای بزرگ چکسلواکی به وقوع پیوست. کاردینال فرانتیشک توماشک، کشیش ارشد کاتولیک سرزمین های بوهمی حمایت خود از دانشجویان را اعلام کرد و با صدور بیانیه ای از سیاست های جاری دولت انتقاد کرد. برای اولین بار در طول انقلاب مخملی، لوبومیر فلدک در جریان نشست جنبش مردم علیه خشونت درخواست لغو ماده ای در قانون اساسی که «رهبری» و اداره کشور را به حزب کمونیست می سپرد مطرح کرد. همان شب، میلوش یاکش رئیس حزب کمونیست چکسلواکی نطق ویژه ای را در تلویزیون ارائه داد. او گفت که نظم باید حفظ شود، سوسیالیسم تنها آلترناتیو برای توسعه چکسلواکی است و از معترضان انتقاد کرد. مقامات دولتی، به ویژه میلوش یاکش، رئیس حزب کمونیست، موضع تند خود را حفظ کردند. در طول شب، آنها ۴۰۰۰ عضو «شبه نظامیان خلق» (یک سازمان شبه نظامی که مستقیماً تابع حزب کمونیست بود) را به پراگ احضار کرده بودند تا اعتراضات را سرکوب کنند، اما از این کار منصرف شدند. ۲۲ نوامبر. انجمن عمومی اعتصاب سراسری دوساعته ای را برای ۲۷ نوامبر اعلام کرد. نخستین گزارش های زنده از تظاهرات در میدان ونسسلاس در تلویزیون فدرال پخش شد (اما پس از اینکه یکی از معترضان از دولت فعلی انتقاد و