Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رک کند ایان به خواننده مشهوری تبدیل می شود. در یکی از کنسرت هایش علی را می بیند و حال الیزه را از او جویا می شود علی می گوید الیزه دو سال است که او را ترک کرده و نه علی و نه خانواده الیزه از اون خبری ندارند ایان به جایی می رود که می داند الیزه ممکن است آنجا باشد دو روز تمام تشنه و گرسنه در سرما آنجا منتظر می ماند…بالاخره الیزه به محل می آید. ایان متوجه می شود که الیزه دچار سرطان شده و همه موهایش ریخته بنابراین تصمیمی می گیرد موهای خودش را از ته بزند مدت کوتاهی با عشقش سر می کند تا اینکه الیزه در اثر سرطان از بین می رود و با خواندن آهنگ ماه درخشان من (ورژن غمگینش) فیلم به پایان می رسد
شیما ساکون یا شیما کیوئوکی ؛( – ) یک فرماندار نظامی اهل ژاپن بود. او در ابتدا یک رونین بود، اما بعد از پیوستن به تویوتومی هیده یوشی به تدریج پیشرفت کرد و در ادامه به یکی از فرماندهان و یاران وفادار ایشیدا میتسوناری تبدیل گشت.
کاتاگیری کاتسوموتو (۱۵۵۶ – ۲۴ جون، ۱۶۱۵) یک دایمیو در دوره آزوچی–مومویاما و اوایل دوره ادو بود. او در جوانی به عنوان یکی از هفت نیزه دار شیزوگاتاکه در جریان نبرد شیزوگاتاکه در ماه مه ۱۵۸۳ شهرت یافت. پس از مرگ تویوتومی هیده یوشی در سال ۱۵۹۸، کاتسوموتو به عنوان پیشکار خاندان تویوتومی منصوب شد. قلمرو او که تحت مدیریت «دایمیو غربی» بود و تویوتومی هیده یوری به یک دایمیو معمولی، نه یک فرمانروای ژاپن تنزل یافت. با این حال، در سال ۱۶۱۴، یودو دونو، مادر تویوتومی هیده یوری جوان، به حاکم جدید توکوگاوا ایه یاسو مشکوک شد و در نهایت کاتسوموتو را از قلعه اوساکا تبعید کرد که مستقیماً منجر به محاصره اوساکا شد. ۱۶۱۴–۱۶۱۵) توسط ارتش ۲۰۰۰۰۰ نفری ایه یاسو در تابستان بعد، در سال ۱۶۱۵، خاندان تویوتومی نابود شد، یودو-دونو و هیده یوری در داخل قلعه در حال سوختن خودکشی کردند.
کورودا یوشی تاکا همچنین به نام کورودا کانبی نیز شناخته می شود.(۲۲ دسامبر، ۱۵۴۶ – ۲۰ مارس، ۱۶۰۴) دایمیوی ولایت هاریما (استان هیوگو کنونی) در دوره آزوچی–مومویاما و اوایل دوره ادو بود. او یکی از دایمیوهای مسیحی بود. او که به عنوان مردی با جاه طلبی مشهور بود، جانشین تاناکا هانبی به عنوان استراتژیست و مشاور ارشد تویوتومی هیده یوشی شد. کورودا در ۳۸ سالگی مسیحی شد نام سیمئون جوسوی را به عنوان نام غسل تعمید (رکیشیجین) دریافت کرد. تیزهوشی، شجاعت و وفاداری او مورد احترام رزمندگانش بود. اوایل زندگی. کورودا یوشیتاکا در هیمه جی (姫路) در ۲۲ دسامبر ۱۵۴۶ با نام زمان کودکی مان کیچی (万吉)، پسر کورودا موتوتاکا به دنیا آمد. اعتقاد بر این است که خاندان کورودا از ولایت اومی سرچشمه گرفته است. پدربزرگ یوشیتاکا، شیگه تاکا خانواده را به هیمه جی آورد و در قلعه گوچاکو (御着城)، در شرق قلعه هیمه جی، اقامت گزید. پدربزرگ یوشیتاکا، شیگه تاکا به عنوان ملازم ارشد کودرا ماساموتو، ارباب هیمه جی خدمت می کرد و چنان مورد تحسین قرار گرفت که پسر شیگه تاکا، کورودا موتوتاکا، اجازه یافت با دختر خوانده کودرا ماساموتو (دختر آکاشی ماساکازه) ازدواج کند و از نام
کودرا استفاده کند. یوشیتاکا در سن ۲۱ سالگی زمانی که پدرش موتوتاکا بازنشسته شد، سرپرست خاندان کورودا شد. زندگی نظامی. خدمت تحت نوبوناگا. در سال ۱۵۷۷، زمانی که تویوتومی هیده یوشی پیشروی خاندان اودا را به سوی منطقه چوگوکو رهبری می کرد، منطقه چوگوکو رهبری می کرد، به خاندان اودا وفادار بود. یوشیتاکا، همراه با تاکه ناکا شیگه هارو که در آن زمان بیمار بود، به عنوان استراتژیست هیده یوشی خدمت کرد و در کمپین منطقه چوگوکو علیه خاندان موری کمک کرد. در سال ۱۵۷۸، ارباب قلعه آریئوکا/قلعه ایتامی، آراکی موراشیگه برای شورش علیه اودا با خاندان موری ائتلاف کرد. یکی از متحدان کودرا ماساموتو نیز نقشه ای برای همکاری با آراکی طراحی کرد. سپس، کورودا به قلعه آریئوکا رفت تا آراکی را اسیر کند تا او متواری نشود. اما آراکی به جای آن یوشیتاکا را زندانی کرد. در نتیجه، نوبوناگا که از جریان حبس شدن او اطلاعی نداشت فکر کرد که یوشیتاکا به سمت جانبداری از اراکی رفته است و عصبانی شد. پسر یوشیتاکا، شوجومارو (بعدها کورودا ناگاماسا) توسط نوبوناگا به اعدام محکوم شد، اما توسط تاکه ناکا شیگه هارو نجات یافت. شورش اراکی سرانجام در سال ۱۵۷۹ در محاصره ایتا
می (۱۵۷۹) پایان یافت و با نجات یوشیتاکا به اوج خود رسید. یوشیتاکا به دلیل حبس طولانی خود (با کمبود فضای خواب و نشستن) دچار اختلال پا شد و بینایی یک چشم خود را تا پایان عمر از دست داد. در سال ۱۵۸۲ در نبرد قلعه تاکاماتسو علیه خاندان موری جنگید. خدمت تحت هیده یوشی. او در نبرد یامازاکی در سال ۱۵۸۲ تحت رهبری هیده یوشی جنگید و انتقام مرگ اودا نوبوناگا را گرفت.
یاماگاتا ماساکاگه (۱۵۲۴ – ۲۹ ژوئن، ۱۵۷۵)؛ یک سامورایی در دوره سنگوکو و یکی از ۲۴ ژنرال تاکدا شینگن بود. برادر کوچکتر اوبو توراماسا بود. او یکی از خشن ترین جنگجویان تاکدا بود. در اکتبر ۱۵۶۵، یوشینوبو با برادر بزرگتر ماساکاگه، اوبو توراماسا (یکی از بیست و چهار ژنرال تاکدا شینگن) و دیگران برای برنامه ریزی شورشی علیه شینگن توطئه کردند. برخی معتقدند این برادر کوچکترش یاماگاتا ماساکاگه بود که فعالیت های توطئه آمیز او را فاش کرد. یاماگاتا در بسیاری از نبردهای تاکدا شینگن شرکت کرد و در شینانو به او فیف داده شد. او در نبرد میماستوگه در سال ۱۵۶۹ حضور داشت و قلعه یوشیدا، متعلق به توکوگاوا، را در طی مبارزات میکاتاگاهارا (۱۵۷۲–۱۵۷۳) تصرف کرد و در نبرد بعدی میکاگاگاهارا حضور داشت. یاماگاتا با قرض گرفتن از برادر فقید خود، تا حد امکان بسیاری از ملازم های شخصی خود را در زره های قرمز روشن تجهیز کرد و به سربازان یاماگاتا لقب «هنگ سرخ» یا «واحد قرمز (آتش)» را داد، اگرچه ممکن است این عبارت بعداً ابداع شده باشد. در نبرد ناگاشینو (۱۵۷۵) یاماگاتا فرماندهی پیشتاز جناح چپ تاکدا را برعهده داشت و از اسب خود در حال حمله به خطوط اودا/توکو
گاوا مورد اصابت گلوله قرار گرفت. طبق افسانه، شینگن در سال ۱۵۷۳ یاماگاتا را از بستر مرگ صدا زد و به او دستور داد که بنرهای شینگن را در پل ستا، دروازه سنتی شرقی کیوتو، نصب کند.
۲۴ ژنرال تاکدا شینگن تنها گروهی از انبوه فرماندهان نبرد مشهور در دوره سنگوکو ژاپن بودند. این بیست و چهار تن مورد اعتمادترین فرماندهان تاکدا شینگن بودند. یک سوم از آنها در نبرد ناگاشینو در ۱۵۷۵ کشته شدند در این نبرد آنها به رهبری تاکدا کاتسویوری (پسر تاکدا شینگن) در برابر اودا نوبوناگا جنگیدند. فرماندهان نظامی نشان داده شده در تصویرهای ۲۴ ژنرال بسته به کتاب متفاوت هستند، اما در همه تصویرها شینگن به عنوان یک ژنرال به حساب می آید، بنابراین تنها ۲۳ فرمانده نظامی به تصویر کشیده شده اند. علاوه بر این، برخی از آنها دارای ۲۲ ژنرال، ۱۴ ژنرال و ۱۲ ژنرال هستند و برخی دیگر در اطراف تاکدا کاتسویوری و نوبوتاکا متمرکز هستند. نام فرماندهان نظامی به تصویر کشیده شده نیز بر اساس کویو گونکان و منابع دیگر است، بنابراین ممکن است با اسامی واقعی تأیید شده در اسناد متفاوت باشد. همچنین، تناقضات زمانی نیز وجود دارد. ایتاگاکی نوبوکاتا که در نبرد اوئه داهارا در سال ۱۵۴۸ کشته شد در تصویر دیده می شود و این در حالی است که آماری تورایاسو و سانادا ماسایوکی، که از اواخر عصر شینگن تا عصر تاکدا کاتسویوری فعالیت می کردند هم همراه با او هستند.
فوکوشیما ماسانوری (۱۵۲۴ – ۱۵۶۱ – ۲۶ اوت ) یک دایمیو در دوره آزوچی–مومویاما و اوایل دوره ادو بود. او یکی از پشتیبانان تویوتومی هیده یوشی بود که در نبرد شیزوگاتاکه در جبههٔ او جنگید و جزو یکی از هفت نیزه دار شیزوگاتاکه به شمار می آید.
نائوئه کانه تسوگو ؛(۱۵۵۹ – ۲۳ ژانویه ۱۶۲۰) یک سیاستمدار اهل ژاپن بود. نامه نائوئه یا نائوئه-جو. توکوگاوا ایه یاسو بارها از کاگِه کاتسو خواست تا به کیوتو برود (ایه یاسو در این زمان اغلب در قلعه فوشیمی در کیوتو بود). به احتمال زیاد او می خواست از او در مورد سوء ظن شورش سؤال کند و همچنین از او می خواست بدون بازگشت به ولایت خودش وظایف خود را به عنوان یکی از پنج بزرگان اداره کشور به عهده بگیرد و در جلسه ها شرکت کند. اوئه سوگی کاگه کاتسو به نامه های مکرر توکوگاوا ایه یاسو در مورد نگرانی های او پاسخ نمی داد در عوض ملازم ارشد او نائوئه کانه تسوگو نامه ای معروف "نامه نائوئه " به توکوگاوا ایه یاسو فرستاد. روی نامه نائوئه چنین نوشته شده بود: به عبارت دیگر، او ادعا می کند که کاگه کاتسو قصد خیانت ندارد و مهم است که ابتدا صحت اتهام های نادرست را بررسی کرده و ظن خیانت را برطرف کرد. همچنین گفته می شود بعد از آن کاگه کاتسو به کیوتو خواهد رفت. نظرات مختلفی در مورد نامه نائوئه (Naoe-jo) وجود دارد. این نامه در تاریخ ژاپن مشهور است، اما نسخه اصلی وجود ندارد، فقط چندین نسخه خطی به دست آمده است؛ بنابراین، نظریه «جعل نائوئه-جو» وجود
دارد مبنی بر اینکه این سند جعل شده است، و همچنین این دیدگاه وجود دارد که «مطالب با شرایط زمانه مغایرت ندارد، پس سند جعلی نیست». گفته می شود که ایه یاسو از این نامه نائوئه عصبانی شد و به دایمیوهای مختلف دستور داد تا اوئه سوگی را تحت سلطه خود درآورند. صرف نظر از صحت نامه نائوئه، ایه یاسو احتمالاً قصد نداشت اوئه سوگی را تحت سلطه خود درآورد. شاید فکر می کرد که می تواند با بسیج فئودال های مختلف و تحت انقیاد خاندان اوئه سوگی، قدرت توکوگاوا را به همه نشان دهد.
جو کاپیلانو (۱۸۵۰–۱۹۱۰) همچنین شناخته شده به نام جو متیاس یکی از رهبران اسکوامیش است که او را سواپولاک می نامیدند. او سال ها برای احقاق حقوق و حفاظت از سبک زندگی مردم بومی بریتیش کلمبیای کانادا جنگید. او در سال ۱۹۰۶ همراه با دو تن از رؤسای قبایل دیگر به اتاوا و پس از آن برای دیدار با پادشاه وقت کانادا، ادوارد هفتم، به لندن سفر کرد تا از نیاز اقوام بومی به حل و فصل ادعای ارضی در بریتیش کلمبیا صحبت کند. جو کاپیلانو در سال ۱۹۱۰ در اثر بیماری سل درگذشت. زندگی. سواپولاک در سال ۱۸۵۰، زمانی متولد شد که مردم قبیلهٔ اسکوامیش هنوز بر اساس آیین های سنتی شان زندگی می کردند. زندگی او بیانگر تغییرات عظیمی بود که با ورود اروپاییان به سرزمین های قبیله اش در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم اتفاق افتاد. اطلاعات بسیار کمی از سال های اولیهٔ زندگی کپیلانو وجود دارد، اما بدون شک به عنوان پسربچه ای که در قبایل بومی متولدشده، نوجوانی خود را صرف ماهیگیری و شکار کرد و با توجه به رسوم قبیله در دوران نوجوانی در جستجو برای درک روح بزرگ طبیعت مدتی را در جنگل گذراند، اما اتفاقاتی که بعدها رخ داد باعث شد مسیر زندگی معنوی او تغییر کند. با ورود اروپاییا
ن و مبلغان مسیحی به لوئر مین لند در دهه ۱۸۶۰، سواپولاک به شدت تحت تأثیر آموزه های مسیحیت قرار گرفت. او غسل تعمید داده شد و با «مری اگنس لیخولوت» ازدواج کرد. در این زمان او در پایگاهی ویژهٔ مبلغان مسیحی در نورث ونکوور امروزی سکونت داشت و از طریق کار در یک کارخانهٔ الوار نیازهای خانواده اش را تأمین می کرد. او یکی از نخستین کسانی بود که به کار در کارخانه چوب بری مودیویل پرداخت که هنوز هم در منطقه لویر لانزدل شهر نورث ونکوور فعال است. به دلیل قدرت زیادش سفیدپوستان به او لقب «هایاس جو» داده بودند. ریاست قبیله. رئیس «لاوا»، یکی از رهبران اصلی اسکوامیش، در سال ۱۸۹۵ از دنیا رفت و هیچ جانشینی برایش وجود نداشت. پس قرعه به نام سواپولاک افتاد تا به عنوان رئیس جدید قبیله انتخاب شود، البته بخش اعظم این انتخاب به دلیل نفوذ «پاول دوریو» مبلغ کاتولیک بود. تعدادی زیادی از افراد بومی که علاقه ای به آموزه های مبلغان مسیحی نداشتند ساکن آن منطقه بودند. دوریو اعتقاد داشت سواپولاک به عنوان یک مسیحی معتقد، فردی تأثیرگذار و البته سخنرانی توانا و خوش ذوق، می تواند مسیحیت را در میان افراد بومی ترویج کند. پس از اینکه سواپولاک ریاست قبیله
را به عهده گرفت و به میان مردمش بازگشت توانست تعدادی از آن ها را به دین مسیحیت دعوت کند، و کلیسای جدیدی برای مردم قبیله اش بسازد. بااین وجود هنوز مسیحیت آن طور که ترویج می شد راه خود را در میان مردم بومی پیدا نکرده بود و تازه مسیحیان در کنار افرادی که فقط به باورهای سنتی اعتقاد داشتند زندگی می کردند. پس از این رهبری سواپولاک در میان مردم قبیله تثبیت شد، او سعی کرد بیشتر روی مشکلات و حقوق بومیان تمرکز کند. او سفر خود را به جزیره ونکوور آغاز کرد تا با استفاده از روزنامه های ونکوور، دیگران را بیشتر با قبیله اش و بومیان کانادا آشنا کند. او به این مسئله که مردم بومی بخش اعظمی از زمین های خود را از دست داده اند مخالفت کرد و به شدت نسبت به قوانینی که شکار و ماهیگیری را برای بومیان محدود می کرد، اعتراض داشت. بی توجهی مسئولین و عدم جبران خسارات بومیان باعث شد او تصمیمی بگیرد که منجر به شهرتش شد. در سال ۱۹۰۶ او رهبری گروهی را به عهده داشت که با هدف ملاقات حضوری با پادشاه ادوارد هفتم عازم انگلستان شدند. زمانی که برای عزیمت به انگلستان آماده می شدند، نام جدیدی برای سواپولاک برگزیده شد که در طی نسل های متمادی برای بومیان
اسکوامیش و موسکیم نمادی از احترام بوده، تا برای کسی که قصد ملاقات با پادشاه انگلستان را دارد نام مناسبی تلقی شود. این نام در زبان محلی «کیاپیلانوک» بود که در آن «کیاپ» نامی با اصالت و به معنای رئیس و ریش سفید و «لانوک» به معنای مردم و قوم بود؛ این نام در زبان انگلیسی «کاپیلانو» تلفظ می شد. از آن هنگام به بعد او را با نام جو کاپیلانو می شناختند، اگرچه مردم قبیله همیشه او را سواپولاک خطاب می کردند. سفر به اتاوا و لندن. این هیئت به اتاوا سفر کرد و در آنجا با نخست وزیر «سر ویلفرید لوریر» دیدار کرد و سپس عازم لندن شد. با وجود اینکه برای دیدار با پادشاه، وقت قبلی نداشتند «لرد استراتکونا»، کمیسر عالی کانادا در بریتانیا توانست برای آنان وقت ملاقات بگیرد. درخواست آن ها به صورت مستقیم به پادشاه ارائه نشد و باید از طریق کانال های دیپلماتیک به خصوصی عبور می کرد. در این درخواست از بومیان حمایت و عنوان شده بود ساکنین امروزی آن بدون کسب اجازهٔ ساکنین اصلی وارد زمین ها شده بودند، گفته شده بود که درخواست های ارائه شده به دولت کانادا بی نتیجه بوده و مردم بومی، که حق رأی نداشتند، حتی نمی توانستند در مورد مسائلی که به شدت روی ز
ندگی شان تأثیرگذار بوده اظهارنظر کنند. هنگام بازگشت به کانادا، مردم قبایل استقبال باشکوهی از سواپولاک کردند اما خود او پذیرفته بود که این سفر هیچ دستاورد ملموسی به جز شهرت مردم بومی کانادا نداشت. هرچند ملاقات با پادشاه اتفاقی بسیار خوشایندی بود، اما مشکل اصلی مردم بومی بریتیش کلمبیا کنار آمدن با دولت کانادا بود. بااین وجود سفر به بریتانیا برای مردم بومی گامی بلند در فرایند اعتراض سیاسی محسوب می شد. احتمالاً به دلیل عدم حمایت کشیش ها از این سفر بود که سواپولاک پس از بازگشت به کانادا کلیسای کاتولیک رومی را رد کرد و به آن ها گفت که دیگر در میان مردم او جایی ندارند. مبارزه برای حقوق بومیان. جو کاپیلانو ادامه زندگی خود را وقف تبلیغ برای احقاق حقوق بومیان کرد. در سال ۱۹۰۸ به اتاوا رفت و به رودخانه اسکینا سفر کرد تا با بومیان آن منطقه برای پیگیری حقوقشان صحبت کند. همان گونه که انتظار می رفت، پس از مدتی سفیدپوستان او را مزاحم تلقی کردند؛ روزنامه ای در ونکوور او را «مایه رنجش» توصیف کرده بود و در شمال از مقامات دولتی درخواست می شد او را دستگیر و محاکمه کنند. اما او در میان بومیان رهبری مقتدر و آبرومند محسوب می شد. درگ
ذشت. جو کاپیلانو در ۱۰ مارس ۱۹۱۰ بر اثر ابتلا به سل درگذشت. مراسم خاکسپاری اش با حضور تمام رهبران بومی سرزمین های مرکزی و جزیرهٔ ونکوور انجام شد. میراث. تعدادی از مکان های مهم در ساحل شمالی ونکوور به افتخار و یادبود او، نام «کاپیلانو» را برخود دارند. از میان آن ها می توان دانشگاه کاپیلانو در نورث ونکوور، منطقهٔ حفاظت شدهٔ شماره ۵ کاپیلانو در کنار رودخانهٔ کاپیلانو و همچنین دریاچهٔ کاپیلانو که یکی از منابع اصلی تأمین آب ونکوور به شمار می رود، نام برد. افزون بر آن کوهستان کاپیلانو که در قسمت بالای حوزهٔ آبریز رودخانه قرار دارد، جادهٔ کاپیلانو که یک شاهراه اصلی در طول شرق رودخانه کاپیلانو است که از مناطق حفاظت شدهٔ کاپیلانو تا تفرجگاه اسکی کوهستان گروس امتداد دارد، از جمله مکان هایی هستند که نام او را بر خود دارند. جادهٔ کاپیلانو تقاطع با خیابان مرین درایو بلافاصله با ادامه حرکت به سمت شمال به پل لایِنز گِیت می رسد. در مجاورت نورث ونکوور و در بالای جادهٔ کاپیلانو، ارتفاعات کاپیلانو قرار دارند. «افسانه های ونکوور» که مجموعه ای از داستان هایی اقوام اولیه کانادا در قسمت های ساحل شرقی و به خصوص بومیان اسکوامیش است،
توسط پولین جانسون، شاعر کانادایی که اصالتاً موهاک بود، دربارهٔ داستان های کاپیلانو نوشته شده است.
کوبایاکاوا هیده آکی (۱۵۷۷ – ۱ دسامبر ۱۶۰۲) پنجمین پسر کینوشیتا ایه سادا و برادرزادهٔ همسر اصلی تویوتومی هیده یوشی، کیتا نو ماندوکورو بود. چون از ازدواج عمهٔ او و هیده یوشی فرزندی حاصل نشد. در کودکی به فرزندخواندگی تویوتومی هیده یوشی درآمد. خیانت هیده آکی به سپاه غربی در روز نبرد مهمترین عامل شکست ایشیدا میتسوناری در نبرد سکیگاهارا شمرده می شود. او دو سال بعد از نبرد سکیگاهارا به علت اعتیاد به الکل درگذشت. فرزندخواندگی تویوتومی هیده یوشی. در ۱۵۷۷ به عنوان پنجمین پسر کینوشیتا ایه سادا در ولایت اومی به دنیا آمد. مادر او دختر سوگیهارا ایه تسوگو بود. در این زمان کینوشیتا تاتسونوسکه (木下辰之助) نامیده می شد. در ۱۵۸۱ در سن ۴ سالگی به فرزندی تویوتومی هیده یوشی و کیتا نو ماندوکورو درآمد و بسیار مورد علاقه و توجهٔ این زوج بود و نام هاشیبا هیده توشی (羽柴秀俊) بر او گذاشته شد و گمان می رفت در آینده جانشین تویوتومی هیده یوشی شود. در سال ۱۵۸۹ قلعه کامه یاما در ولایت تانبا که بخشی از املاک تویوتومی هیده تسوگو بود، به او اهدا شد. در ۱۵۹۱ نام خانوادگی اش به «تویوتومی» تغییر یافت و تویوتومی هیده توشی نامیده شد. فرزندخواندگی کوبایاکاو
ا تاکاکاگه. در سال ۱۵۹۱ نخستین پسر هیده یوشی تویوتومی تسوروماتسو از زن غیراصلی اش چاچا به دنیا آمد. تولد پسر هیده یوشی به کلی روند زندگی او را تغییر داد. ناگهان و همزمان با تولد تسوروماتسو، هیده آکی به عنوان فرزندخوانده به نزد کوبایاکاوا تاکاکاگه به غرب ژاپن فرستاده شد. خاندان کوبایاکاوا از خاندان های نزدیک و وابسته با خاندان موری بودند و پدرخوانده جدید او کوبایاکاوا تاکاکاگه، در واقع سومین پسر موری موتوناری بود. در سال ۱۵۹۵ هیده آکی به همدستی با تویوتومی هیده تسوگو خواهرزادهٔ تویوتومی هیده یوشی متهم شد و املاکش توقیف شد اما در همان سال پدرخوانده اش خود را بازنشسته کرده و مالکیت ولایت چیکوزن، ولایت چیکوگو و یک بخش از ولایت هیزن را به او انتقال داد و هیده آکی ارباب قلعه ناجیما شد. اعزام به کره. در فوریه سال ۱۵۹۷ و در هنگام تهاجم هیده یوشی به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲)، هیده آکی در سن ۱۵ سالگی به کره اعزام شد و در ژوئیه همان سال کوبایاکاوا تاکاکاگه پدر خوانده هیده آکی درگذشت. ایشیدا میتسوناری به بهانهٔ عملکرد نادرست هیده آکی در جنگ کره، املاک او را در ژاپن جابجا کرده و به نصف مساحت قبلی تقلیل داد. اما پس از مرگ تویوتومی ه
یده یوشی، توکوگاوا ایه یاسو املاک او را بار دیگر به او بازگرداند. نبرد سکیگاهارا. زمینه. نبرد سکیگاهارا در پانزدهم ماه نهم از پنجمین سال کیچو، مطابق با ۲۱ اکتبر ۱۶۰۰ رخ داد. پس از مرگ تویوتومی هیده یوشی در سال ۱۵۹۸، توکوگاوا ایه یاسو ظهور کرد و ایشیدا میتسوناری به طور مخفیانه قصد از بین بردن ایه یاسو را داشت. در این زمان، شورش اوئه سوگی کاگه کاتسو در آیزو گزارش شد، و ایه یاسو برای تسلیم کردن وی قلعه اوساکا را ترک کرد. ایشیدا میتسوناری عدم حضور ایه یاسو را غنیمت دانست و از دایمیوهای سراسر کشور برای شرکت در نبرد با ایه یاسو دعوت کرد. این امر به نبرد بزرگ بعدی تبدیل شد. گفته می شود نبرد سکیگاهارا «بزرگترین نبرد میدانی تاریخ ژاپن» تا به امروز است. منطقه سکیگاهارا، جایی است امروزه توکایدو شینکانسن و آزادراه میشین در آن تردد می کند، نزدیک به مرز استان گیفو و استان شیگا است و از قدیم یکی از نقاط اصلی حمل و نقل بوده است زیرا بزرگراه های بزرگی مانند بزرگراه شمالی، بزرگراه ناکاسندو و بزرگراه ایسه در این منطقه تلاقی می کردند. با این حال، مکانی آرام با دهکده های کوچک، مزارع و بیابان در جایی بود که توسط کوه های بزرگ و کوچ
ک احاطه شده بود. رزمندگان این جنگ تشکیل شده بود از ارتش شرقی به رهبری ایه یاسو یا حدود مجموعاً ۷۴۰۰۰ نفر سرباز که عمدتاً از قلمروی اربابان شرقی کشور بودند، از جمله فوکوشیما ماسانوری و کورودا ناگاماسا، خاندان تویوتومی. از طرف دیگر، ارتش غربی به رهبریایشیدا میتسوناری متشکل از اربابان غربی کشور که در مجموع ۸۲۰۰۰ نفر شامل اوکیتا هیده ایه، کونیشی یوکیناگا و کوبایاکاوا هیده آکی. اتفاقاً، فرماندهٔ کل «اسمی» ارتش غربی، موری تروموتو بود و نه ایشیدا میتسوناری. به دلیل آرایش هوشمندانه ایشیدا میتسوناری، ارتش غربی در روز نبرد در موقعیت برتری قرار گرفته بود. این ارتش شرقی، از جمله ایه یاسو را مجبور به نبرد سختی می شدند که توسط ارتش غرب احاطه شده بود. با این حال، برخی از دایمیوها در ارتش غربی بودند که در پاسخ به درخواست ایه یاسو در نبرد شرکت نکردند تا آنکه تعادل نبرد با «خیانت» معروف هیده آکی بهم خورد و ارتش شرقی فقط در یک روز پیروز شد. نقش هیده آکی. هیده آکی در ابتدای درگیری ایشیدا میتسوناری (سپاه غربی) و توکوگاوا ایه یاسو (سپاه شرقی) به سپاه غربی پیوست. در هنگام غیبت ایه یاسو محل اقامت او، قلعه فوشیمی (قلعه مومویاما) توسط
هیده آکی به همراهی ۴۰ هزار نفر سپاهیان غربی محاصره شد. در روز اول ماه اوت ۱۶۰۰ این قلعه به طور کامل به تسخیر سپاه غربی درآمد. ایشیدا میتسوناری به هیده آکی وعده داده بود که در صورت پشتیبانی از او در نبرد سکیگاهارا او را به عنوان کانپاکو منصوب کند. همچنین قبل از روز نبرد سکیگاهارا، توکوگاوا ایه یاسو نیز مخفیانه به او پیغام فرستاده و قول داد در صورت پیوستن به او تملک دو ولایت را به او ببخشد. هیده آکی قول داد تا در روز جنگ به ایه یاسو بپیوندد. در ۲۱ اکتبر ۱۶۰۰ میلادی، نبرد سکیگاهارا ساعت ۸ صبح آغاز شد. هیده آکی فرماندهی ۱۵٫۰۰۰ نفر سپاهی را در این جنگ برعهده داشت و محل استقرار سپاه او بر روی تپهٔ ماتسوئویاما (استان گیفو) مقرر شده بود. قرار او با ایه یاسو بدین صورت بود که تا هنگام ظهر او از جای خود حرکت نکند و سپس از کوه پایین آمده و به سپاه غربی حمله ور شود. در هنگام ظهر از طرف ایه یاسو با توپ به طرف او شلیک شد که تفاسیر مختلفی برای این شلیک از طرف تاریخدانان مطرح شده است. به نظر می ایکه یوشیماسا (تولد ۱۹۵۱) ممکن است شلیک این توپ تنها یک علامت از طرف ایه یاسو برای شروع حمله بوده است. پس از این شلیک نیروهای هیده آ
کی بطرف پایین تپه سرازیر شدند و به سربازان اوتانی یوشیتسوگو که در سپاه غربی مشغول نبرد بودند، حمله ور شدند. در میان سپاهیان هیده آکی تنها ماتسونو شیگه موتو بود که از فرمان هیده آکی سرپیچی کرده و حاضر به انجام خیانت نشد. اوتانی یوشیتسوگو از قبل چون احتمال حمله هیده آکی را به سپاه خود داده بود تعداد ناچیز ۶۰۰ نفر را برای پاسخ به این حمله در حال آمادگی نگه داشته بود که به سرعت به نبرد با سپاهیان هیده آکی پرداختند. در این زمان بود که نیروهای کوتسوکی موتوتسونا نیز همراه با واکیساکا یاسوهارو، اوگاوا سوکه تادا و آکازا نائویاسو که جمعاً ۴۰۰۰ سرباز در اختیار داشتند و تا به حال تنها نظاره گر نبرد بودند، به هیده آکی پیوستند. از این پس سرنوشت جنگ به یک باره تغییر پیدا کرده و شکست نیروهای ایشیدا میتسوناری قطعی شد. در همان روز اوتانی یوشیتسوگو اقدام به هاراکیری کرد. نقل است که اوتانی یوشیتسوگو هنگام انجام مراسم هاراکیری، هیده آکی را نفرین کرده است. بعد از نبرد قلعه اوکایاما، ولایت بیزن، ولایت میماساکا و نیمه شرقی ولایت بیچو که به اوکیتا هیده ایه از فرماندهان سپاه غربی تعلق داشت توسط ایه یاسو ضبط شد و به عنوان پاداش به هیده
آکی اهدا شد. مرگ. هیده آکی پس از نبرد سکیگاهارا دچار بیماری روانی شد و دو سال بعد از نبرد در سال ۱۶۰۲ به علت عوارض ناشی از اعتیاد به الکل درگذشت.
تنکای ، نانکوبو تنکای (۱۵۳۶ – ۱۶۴۳) یک راهب بودیسم و پیرو فرقهٔ تندای در دوره آزوچی–مومویاما و اوایل دوره ادو بود. وی از مشاوران مهم توکوگاوا ایه یاسو در امور مذهبی بود.
تانه گاشیما () یکی از جزایر اوسومی و متعلق به استان کاگوشیما در ژاپن است.
قلعه هاماماتسو یک قلعه ژاپنی است که در مرکز شهر هاماماتسو قرار گرفته است. این قلعه در سال ۱۵۳۲ توسط خاندان ایماگاوا در ولایت توتومی ساخته شده است و در سال ۱۹۵۸ بازسازی شده است. نام دیگر آن قلعه هیکوما است.
نورالدین الموتی (۱۲۸۰ ورک الموت – ۱۳۴۴ تهران) وزیر دادگستری ایران در دوران نخست وزیری علی امینی بود که به عنوان وزیری قاطع و مبارز در دوران کوتاه وزارت خود اقدامات بسیاری برای ریشه کن کردن فساد و دزدی انجام داد تحصیلات و خدمات در الموت. پدرش سید زمان نام داشت. تحصیلات مقدماتی را در قزوین گذراند و در سال ۱۳۰۰ در وزارت معارف استخدام شد و در مدارس قزوین تدریس کرد. در سال ۱۳۰۶ که علی اکبر داور بنیان دادگستری نوین این را گذاشت، پس از گذراندن دوره ای، قاضی عدلیه شد. بین سال های ۱۳۰۷ و ۱۳۰۸ الموتی از کسانی بود که برای اولین بار یک باب مدرسه چهار کلاسه در زوارک الموت به مدیریت شیخ حسین کیایی قزوینی تأسیس کرد. یک باب کتابفروشی هم در قزوین به راه انداخت که عصرها مرکز تجمع فضلا و روشنفکران آن دوره بود. او علاقه بسیار زیادی به زادگاهش الموت داشت و برای آبادانی آن بسیار می کوشید. او بود که راه ارتباطی الموت به قزوین را پایه گذاری کرد و اولین مسیر ارتباطی الموت را به انجام رساند. الموتی در سال ۱۳۱۱ در عدلیه تبریز امین صلح ناصح شد. حزب توده. نورالدین الموتی سوسیال دمکرات بود و یکی از اعضای پنجاه و سه نفر حزب توده در زمان رض
ا شاه محسوب می شود که در سال ۱۳۱۶ به دست شهربانی دستگیر و زندانی شدند. او نزدیک به چهار سال با وضعیت نامساعدی در زندان به سر برد. در شهریور سال ۱۳۲۰ به دنبال سقوط رضا شاه و آزادی کلیه زندانیان، از زندان رهایی یافت و پس از اینکه گروه ۵۳ نفر حزب توده را تشکیل دادند، به این حزب پیوست و علاوه بر عضویت در کمیته اجرائی، به سمت دبیرکل و عضویت کمیسیون نظارت و تفتیش برگزیده شد. الموتی در سال ۱۳۲۵ از حزب توده ایران خارج شد و فعالیت سیاسی را موقتاً کنار گذاشت. او پس از این توسط علی امینی قیمومت وراث وثوق الدوله را بر عهده گرفت. الموتی این کار را با جد و جهدی وافری توأم با صداقت انجام داد و مورد توجه دکتر امینی قرار گرفت. وزیر دادگستری. الموتی در سال ۱۳۳۷ به مستشاری دیوان عالی کشور ارتقاء مقام یافت و در اردیبهشت ۱۳۴۰، هنگام نخست وزیری علی امینی، وزارت دادگستری به او سپرده شد. او در دوران وزارت خود برای تصفیه دادگستری و مجازات کسانی که بیت المال را دست خوش شبیخون کرده بودند، دست به اقدامات حادی زد. او که در مصاحبه ای مطبوعاتی اعلام کرده بود ریشه فساد و خیانت و دزدی و اعلام نفوذ را خشک می کند، چهارصد پرونده را رسیدگی و دست
ور توقیف و محاکمه مقامات مختلفی از جمله سپهبد علوی مقدم، سرلشکر علی اکبر ضرغام، سپهبد کیا، ابوالحسن ابتهاج، فتح الله فرود و محسن فروغی را صادر کرد. همچنین در برکناری سپهبد امیرحسین آزموده، دادستان و رئیس دادرسی ارتش، نقش اساسی داشت و در مصاحبه ای مطبوعاتی به وی لقب «آیشمن ایران» را داد. با روی کار آمدن اسدالله علم و برکناری دکتر امینی، الموتی خانه نشین شد و جای خود را به غلامحسین خوشبین داد. او مورد اعتراض شدید کسانی قرار گرفت که علیه شان شمشیر کشیده بود. حتی کار قضاوت را نیز به او نسپردند و کسانی که با کارهای اصلاحی وی مخالف بودند، پیرایه ای به او بستند و ذهن شاه را نسبت به او بدگمان ساختند. الموتی با اینکه سال ها پیش از رسیدن به وزارت دادگستری ایران از حزب توده جدا شده بود، در دوران وزارتش همچنان بر گرایش های قدیم خود استوار بود و به همراه حسن ارسنجانی، محمد شاهکار، مهندس زاوش، شهاب فردوس و جفرودی جمعیت آزادی را تشکیل دادند که البته دوام چندانی نداشت. مرگ. در سال ۱۳۴۴، سرانجام در همان دیوان کیفری که علیه دیگران از آن استفاده سیاسی می کردند، چنان ناراحت شد که دچار حمله قلبی گردید و چندی بعد درگذشت. از وی تشی
یع جنازه مفصلی به عمل آمد و عده زیادی از مقامات قضائی جنازه اش را تشییع کردند. کثرت شرکت کنندگان در مراسم تشییع و مجلس ختم وی به حدی بود که خشم محمدرضا شاه را برانگیخت و آن قدر او را ناراحت کرد که در اولین مراسم سلام پس از ختم الموتی، به محمد سروری رئیس دیوان کشور پرخاش کرد که در مجلس ترحیم یک «خائن به کشور» حضور پیدا کرده و از او تجلیل به عمل آورده بود.