Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دران گفته می شد که شامل بخش های کجور، کلارستاق، لنگا، تنکا، سختسر، هوسم، الموت، طالقان، لورا، ارنگه، رودبار قصران و لارقصران می شد. رویان از شهرهای قدیم و تاریخی و بومی خطه طبرستان بوده است. بطوریکه بزرگ ترین شهر طبرستان در دشت آمل و بزرگ ترین شهر طبرستان در کوهستان رویان بوده است. رویان در اوایل قرن هفتم با عنوان استندار یا استنداران و سپس رستمدار خوانده شده است؛ که حدود رستمدار کاملاً قابل انطباق با حدود خاک رویان بوده و شهر قدیم کجور (به فاصله سه کیلومتری از شهر جدید کجور و در دامن کوه) از شهرهای معظم آن بوده است. یاقوت حموی، رویان را کرسی منطقه کوهستانی طبرستان و آمل را کرسی منطقه جلگه ای و اراضی پست ساحلی یاد کرده و قید نموده که در رویان ساختمان های خوب و باغستان های پر میوه وجود داشته و نزدیک رویان (یا کلار) شهر سعید آباد واقع است. ابن فقیه همدانی، رویان از کوره های طبرستان است و از شهرهای رویان: چالوس، لارز، شرز و بذشوارجر است.در کتاب حدود العالم من المشرق الی المغرب که به سال ۳۷۲ قمری تألیف شده است چنین آمده که قسمتی از طبرستان سلطانی جداگانه به نام «استندار» داشت و شهرهای ناتل و چالوس و روذان(= رویان
) و کلار جزء این قسمت بود. عبدالمومن که کتاب مراسد الاطلاع خود را در سال ۷۰۰ قمری می نوشت پس از ضبط اعراب کلمه می نویسد این نام بر شهر و کوره وسیعی از خاک طبرستان گفته می شود. این شهر بزرگ ترین شهر کوهستانی طبرستان است و حدود خاک آن به کوه های ری می رسد. موقعیت رویان در طبرستان. از رویان به عنوان یکی از شهرها و نواحی طبرستان یاد شده است. ابن رسته مورخ قرن سوم، طبرستان از جانب مشرق به گرگان و قومس و از طرف مغرب به دیلم و از طرف شمال به دریا و از طرف جنوب به به بعضی از نواحی قومس و ری محدود می شود. به گفته ابن رسته مراکز و بخش های طبرستان چهارده تا است و خورهٔ آمل که کرسی و مرکز آن ناحیت است و شهرهایش عبارتند از: ساری و مامطیر و تُرنجه و روُبست و میله و مرارکدیه (کدح) و مِهروان و طَمیس و تَمار و ناتل و شالوس (چالوس) و رویان و کلار. اصطخری می نویسد: آمل، ناتل، سالوس (چالوس)، کلار، رویان، میله، برجی، چشمهٔ الهم، ممطیر، ساری، مهروان، لمراسک و تمیشه در شمار طبرستان است. ابن حوقل در وصف طبرستان می نویسد: بزرگ ترین شهر طبرستان شهر آمل و در زمان ما حاکم نشین آنجاست. از پلور تا آمل یک منزل است و از آمل به شهر میله دو ف
رسخ و از میله تا تریجی دو فرسخ و از تریجی به ساری یک منزل و از ساری تا استرآباد چهار منزل و از استرآباد تا گرگان دو منزل راه است و از آمل تا ناتل یک منزل و از ناتل تا چالوس یک منزل و به سمت دریا تا عین الهم یک منزل است. ابن حوقل می نویسد: شهرهای آمل، شالوس (چالوس)، کلار، رویان، میله، تریجی، عین الهم، مامطیر، ساریه و طمیسه جز ولایت طبرستان است. مقدسی نیز در احسن التقاسیم فی معرفة الاقالیم «جرجان، طبرستان، دیلمان و جیلان» را در اقلیم پنجم عالم معرفی کرده است. مقدسی همچنین طبرستان را دارای کوه های بسیار و باران فراوان، وصف کرده و آمل را مرکز طبرستان و چالوس، مامَطیر، تُرنجَه، ساریه، تمیشه و… را از شهرهای طبرستان دانسته است. به نقل از حدود العالم تمیشه، لمراسک، ساری، مامطیر، تریجی، میله، آمل، الهم، ناتل، رودان، چالوس و کلار در شمار طبرستان هستند. به گزارش مؤلف حدود العالم ناتل، رودان، چالوس و کلار شهرک هایی اند اندر کوه و شکستگی ها و این ناحیتی است هم از طبرستان و لکن پادشاهی دیگر است و پادشاه آن استندار خوانند. ابوالقاسم بن احمد جیهانی در کتاب اشکال العالم می نویسد: از شهرهای طبرستان: آمل، ناتل، سالوس (چالوس)، ک
لارودان، عین الهم، مامطیر، ساری، تمیشه، استرآباد، جرجان، آبسکون و دهستان است. راه آمل به دیلم، آمل تا ناتل از آنجا تا سالوس و از آنجا تا کلار و از آنجا تا دیلم است. رابینو می نویسد: وسعت دیلم تا بیش از یک منزلی مغرب ناحیه کلار طبرستان نبوده است. حمزه اصفهانی مورخ قرن سوم در کتاب سنی ملوک الارض و الانبیا می نویسد: طبرستان دارای کوره های بسیار بود که یکی از آنها سرزمین دیلم است و ایرانیان دیلمیان را اکراد طبرستان می نامیدند چنان که عربان مردم عراق را اکراد سورستان می خواندند. ابن اسفندیار طبرستان را از شرق تا غرب، محدود به دینارجاری تا ملاط دانسته، که معادل تقریبی جرجان و رودسر کنونی هستند. ابن اسفندیار در کتاب تاریخ طبرستان از شهرهای طبرستان که دارای جامع و مصلی بودند چنین نام می برد: به هامون آمل، ساری، مامطیر، رودبست، تریجه، میله، مهروان، اهلم، پای دشت، ناتل، کنو، شالوس (چالوس)، بیخوری، لمراسک، طمیش و به کوهستان کلار، رویان، نمار، کجویه، ویمه، شلنبه، وفاد، الجمه، شارمام، لارجان، امیدوارکوه، پریم و هزارگری. ظهیرالدین مرعشی در کتاب تاریخ طبرستان و رویان و مازندران می نویسد: حد طبرستان از طرف شرقی دیناره جاری و
از طرف غربی ملاط که آن قریه شهر هوسم که اکنون به فرضه روده سر اشتهارد دارد. حد مازندران از طرف شرقی بیشه انجدان می باشد و از طرف غربی ملاط می باشد. حد گرگان حالیا که به استرآباد مشهور است و اصلاً دهستان می گفتند شرقی دیناره جاری است که حد شرقی تمام طبرستان است و غربی انجدان که حد شرقی مازندران است. به گفتهٔ ظهیرالدین مرعشی مازندران بخشی از طبرستان است و سرزمین طبرستان، گرگان و مازندران هر دو را در بر می گرفت.
امنیت انرژی ارتباط بین امنیت ملی و در دسترس بودن منابع طبیعی برای مصرف انرژی است. دسترسی به انرژی ارزان برای کار کردن اقتصادهای مدرن حیاتی شده است. به هر روی، توزیع نابرابر منابع انرژی بین کشورهای منجر به آسیب پذیری های شایان توجهی شده است. بر خلاف منابع دیگر که در کشورهای محدودی موجودند، منابع انرژی تجدیدپذیر و فرصت های شایان توجه برای بهینه سازی انرژی در مناطق گسترده جغرافیایی موجود است.
بهره وری انرژی یا بازدهی انرژی یا بهینه سازی مصرف انرژی یا مصرف بهینه انرژی کاستن از مقدار انرژی مورد نیاز برای فراهم آوردن کالاها و خدمات است. برای مثال، عایق بندی ساختمان باعث می شود در ساختمان انرژی گرمایش و سرمایش کمتری را برای دستیابی و حفظ یک دمای دلپذیر مصرف کرد. نصب لامپ فلورسنت، لامپ ال ئی دی مقدار انرژی مورد نیاز برای دستیابی به سطح همسان روشنایی در مقایسه با استفاده از لامپ رشته ای سنتی را کم می کند. ارتقای بهره وری انرژی عموماً با استفاده از فناوری یا فرایند تولید پربازده تر حاصل می شود. بازدهی انرژی و انرژی تجدیدپذیر دو اصل انرژی پایدار شمرده می شوند.
والری واسیلیویچ گراسیموف (؛ زادهٔ ) ژنرال روس و رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح فدراسیون روسیه، و قائم مقام اول وزیر دفاع است. او از سوی رئیس جمهور ولادیمیر پوتین در ۹ نوامبر ۲۰۱۲ منصوب شده است. برخی تحلیلگران او را بانی دکترین ترکیب تاکتیک های مختلف اقتصادی، تکنولوژیک در راستای یک استراتژی مشخص می دانند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان فدراسیون روسیه شده است.
ولفگانگ آمادئوس موتسارت (۱۷۵۶–۱۷۹۱) تأثیر قابل توجهی بر موسیقی لودویگ فان بتهوون (۱۷۷۰–۱۸۲۷) داشته است. گفته شده است که وقتی بتهوون در سال ۱۷۸۷ (در ۱۷سالگی)، به وین رفت، درس های مختصری از موتسارت گرفت. البته این موضوع قطعیت ندارد؛ زیرا هیچ سند معتبری در این باره در دست نیست؛ به ویژه که اسنادِ موجود مربوط به دوران این دو آهنگساز بزرگ نیست. بتهوون موسیقی موتسارت را بسیار خوب می شناخت، و شماری از آثار خود، به ویژه برخی آثار دورهٔ جوانی اش را تحت تأثیر موتسارت تصنیف کرده است. بتهوون در بن. بتهوون در سال ۱۷۷۰ در بن (آلمان) به دنیا آمد؛ ۱۴ سال پس از موتسارت، که در ۱۷۵۶ در زالتسبورگ (اتریش) متولد شد. در ۱۷۸۱، زمانی که بتهوون کودکی ۱۱ساله بود، موتسارت به وین، پایتخت سلطنتیِ اتریش، نقل مکان کرده بود تا زندگی حرفه ای اش را در آنجا ادامه دهد. بن، ازنظر سیاسی و فرهنگی به وین وابسته بود؛ اما وین نسبتاً از بن دور بود و ازنظر جغرافیایی، در منتهی الیهِ قلمروِ زبان آلمانی واقع شده بود. بتهوونِ جوان، هنگامی که هنوز با خانواده اش در بن زندگی می کرد، به شدت تحت تأثیر موسیقی عالم گیرِ موتسارت بود. بتهوون در دربارِ بن، در اجرای شم
اری از کنسرتو پیانوهای موتسارت شرکت می کرد. همچنین، در اجرای اپراهای موتسارت، ویولا می نواخت. بتهوون، هنگام تصنیف نخستین آثارِ موسیقایی اش، آنچنان مجذوب و تحت تأثیر این آهنگساز نامدار بود که بیم آن می رفت کارهایش، به دلیل شباهتِ بسیار با آثار موتسارت، به اشتباه، سرقتِ هنری به شمار آید! حتی، آن گونه که لوئیس لاک وود، او پس و بتهوون شناس آمریکایی، نوشته است، در اکتبر ۱۷۹۰، بتهوون اثری تصنیف کرد و در لابه لای پیش نویسِ آن نوشت که اثر را تماماً از قسمتِ «آندانتهٔ» یکی از سمفونی های موتسارت دزدیده است! اما، در همان پیش نویس و با اندکی فاصله، نوشته است این ازآنِ من است؛ در پایان، زیرِ امضایش افزوده است: «خودِ بتهوون»! سفر نخستِ بتهوون به وین: ۱۷۸۷. در این که وقتی بتهوون در سال ۱۷۸۷ به وین سفر کرد، دقیقاً در چه ماه و روزی واردِ شهر شده، میان پژوهشگران اختلاف نظر وجود دارد. موتسارت بخشی از سالِ ۱۷۸۷ را در پراگ گذراند. کوپر معتقد است که بتهوون در اوایلِ ماه آوریل به وین رسید و حدود سه هفته بعد، شهر را ترک کرد. هابِرل می گوید بتهوون در ماه ژانویه به وین رفت و در مارس یا آوریل به بن بازگشت؛ او تقریباً ۱۰ و نیم هفته در و
ین اقامت داشت. بازگشتِ بتهوون به بن با بیماریِ مادرش هم زمان بود؛ مادرِ بتهوون، ماریا ماگدالِنا فان بتهوون، در ۱۷ ژوئیهٔ ۱۷۸۷ بر اثر بیماری سل درگذشت؛ و این در حالی است که آهنگسازِ بزرگ تنها اندکی بیش از ۱۶ سال و نیم داشت. پدرِ نالایقش، یوهان فان بتهوون، الکلی بود، توجه چندانی به خانواده نداشت، و سرپرستیِ دو پسرِ کوچک تر به گردنِ لودویگ افتاد. هیچ سند معتبری، نظیرِ نامه ای از بتهوون، موتسارت، یا خاطره ای مستند از فردی از معاصرانِ آن دو، در تأییدِ دیدارِ دو آهنگساز وجود ندارد. اُتو یان زندگی نامه نویسِ قرن نوزدهم، دربارهٔ احتمالِ دیدارِ دو آهنگسازِ بزرگ نوشته است که بتهوونِ جوان، در بهارِ ۱۷۸۷، مدتی کوتاه، در وین اقامت داشت. او را به موتسارت معرفی کردند و بتهوون، به درخواستِ موتسارت، قطعاتی را نواخت. ابتدا بتهوون با تحسینی سرد و خشک از جانب موتسارت روبه رو شد. بعد از آن، بتهوون درخواست کرد تا قطعه ای بداهه بنوازد. بداهه نوازی بتهوون، موتسارت را تحت تأثیر قرار داد. در پایانِ این دیدار، موتسارت به حاضران گفت: «این مردِ جوان را به خاطر بسپارید؛ او نام خود را در جهان جاودانه خواهد ساخت». در "فرهنگ نامهٔ موسیقی و م
وسیقی دانانِ نیو گروو"، دربارهٔ احتمالِ این دیدار نوشته شده است: در بهارِ ۱۷۸۷ بتهوون به وین سفر کرد. سندِ دقیقی با موضوعِ اهدافِ دقیقِ بتهوون برای این سفر در دست نیست. اما تردیدی نیست که بتهوون، موتسارت را ملاقات کرده و چند درسِ محدودِ موسیقی از او گرفته است. از نکات مرتبطِ مهم و قابل ذکر دربارهٔ وضع موتسارت در آن سال، باید به کاهش تندرستیِ پدرش، سفرِ آهنگساز به پراگ، آغازِ کار بر روی اپرای دون ژوان، و تصنیفِ چند اثرِ دیگر اشاره کرد. افزون بر این، موتسارت یک دانش آموزِ نه ساله در منزل داشت؛ او یوهان نپوموک هومل بود؛ کودکی که بعداً به آهنگساز، رهبر ارکستر، و پیانیستی نسبتاً نامدار، متعلق به دورانِ گذرِ موسیقی از کلاسیک به رمانتیک، بدل شد. کارل چرنی، شاگردِ نامدارِ بتهوون، به اُتو یان گفته بوده که به یاد دارد بتهوون گفته بوده که نواختنِ موتسارت را شنیده بوده است؛ و البته این امر تنها در ۱۷۸۷ می توانسته رخ داده باشد. در نامه ای به خط بتهوون، که خطاب به خانواده ای در آوگسبورگ نوشته است، آهنگساز اظهار داشته که حضورش در وین برای او جذاب نبوده و خاطرهٔ خوشی از آن در ذهن ندارد؛ به ویژه اینکه در تابستانِ آن سال، [به
دنبالِ مرگِ مادرش در ماه ژوئیه]، غمگین و افسرده بوده است. سفر دوم بتهوون به وین: ۱۷۹۲. بتهوون، درنهایت، یک سال پس از درگذشتِ موتسارت، و اندکی پس از درگذشتِ پدرِ خود، این بار به طور اساسی به وین نقل مکان کرد و تا پایان عمر در آن شهر ماند. او، در سال های نخستِ اقامت در وین، از نزدیک با چند تن از دوستان و همکارانِ موتسارت آشنا شد. ازجمله، با آهنگساز بزرگ، فرانتس یوزف هایدن، که استادِ موتسارت نیز بود، آشنایی یافت و این آشنایی تا پایانِ درگذشتِ هایدن پایید. بتهوون درس هایی از آن استادِ نامدار گرفت؛ اما هایدنِ پیر در آن زمان در اوج شهرت بود و به قدری گرفتار بود که زمان بسیار کمی را می توانست صرف بتهوونِ جوان بکند. هایدن، بتهوون را به دوستش، یوهان آلبرشتس برگر معرفی کرد. از سال ۱۷۹۴، بتهوون به طور جدی و با علاقهٔ بسیار، نوازندگی پیانو و آهنگسازی را آغاز کرد و به سرعت به عنوان نوازندهٔ چیره دستِ پیانو و نیز کم کم به عنوان آهنگسازی توانا، سرشناس شد. همچنین، با شاهزاده کارل لیخنوفسکی آشنا شد و در ۱۷۹۶، همراه با او، به پراگ، درِسدن، لایپزیگ، و برلین سفر کرد؛ و این چیزی شبیه تجربه ای بود که موتسارت با این شاهزادهٔ موسیقی
دوست داشت. بتهوون دو سال در منزل شاهزاده لیخنوفسکی زندگی کرد. نبوغ بتهوون از حدود سی سالگی و با تصنیف و انتشار شاهکارهای بی مانند او آشکار شد؛ برخلاف موتسارت، که به کمک پدر فرهیخته اش، لئوپلد، از کودکی آهنگسازی می کرد. بتهوون تا پایان عمر در وین زندگی کرد. او در ۲۶ مارس ۱۸۲۷، در ۵۶سالگی درگذشت.
محمود شجاعی (زادهٔ۱۳۲۱–درگذشته۱۳۹۴) شاعر، نمایشنامه نویس، و نقاش ایرانی بود. زندگی. در سال ۱۳۲۱ در شهرستان اهر از استان آذربایجان شرقی چشم به جهان گشود. تحصیلاتش را با درجه کارشناسی ارشد معماری در دانشکده هنرهای زیبا به پایان رساند. موسیقی را کامل می شناخت و در دوران جوانی ساز پیانو را در حد اساتید مجرب به گونه ای دل انگیز می نواخت. پس از آن ساز تنبور را برای نواختن انتخاب کرد و به حدی زیبا می نواخت که گویی چون پنجه بر سیم می کشید شعله به جان می انداخت. خلاقیت های هنری شجاعی به صورت نمایشنامه نیز بروز کرد. شعرهایش در مجلاتی مثل طُرفه، جزوه شعر، اندیشه و هنر، تماشا و دفترهای روزن چاپ شدند و در دو کتاب «شعر دیگر» به همراه بیژن الهی و بهرام اردبیلی درخشید. وی یکی از بنیان گذاران شعر حجم بود. شعر حجم، گونه ای از شعر نو فارسی است که از سال های ۱۳۴۶ و ۱۳۴۷ رسماً موجودیت خود را اعلام کرد و یدالله رؤیایی و تنی چند از شاعران از جمله پرویز اسلامپور در آن سال ها بیانیهٔ شعر حجم را نوشتند که برای نخستین بار در نشریهٔ ادبی بارو (۱۳۴۸) منتشر شد. وی در بیستم مهرماه سال ۱۳۹۴ در بیمارستان امام خمینی کرج به علت مشکلات تنفسی در
گذشت. آثار منتشر شده. دفتر شعر «از آبی نفس های کوتاه»، نمایش نامه «مرگ های پس از شنوایی» و مجموعه شعر «رخ های کوچک همیشه به سوی»
مشاهده شرکت کننده (یا PO)، یک روش گردآوری داده در پژوهش کیفی و قوم نگاری است که در آن پژوهشگر در فعالیت های روزانه و محیط معمول جامعه مورد مطالعه غوطه ور می شود. هدف، معمولاً ثبت رفتار شرکت کنندگان یا جامعه هدف، در گسترده ترین طیف موضوعات ممکن است. PO از نظر تاریخی با شکلی از تحقیقات مرتبط است که در آن پژوهشگر برای مدت طولانی در یک جامعه کوچک اقامت می کند.
ژان-لو امسل انسان شناس و مردم شناس فرانسوی زاده مارسی در ۱۹۴۲ است. او مدیر ممتاز مطالعات در مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی (EHESS) در پاریس و مدیر مسئول سابق مجله دفتر مطالعات آفریقایی است.
الکس فلوره آ (زاده ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۱) خواننده رومانیایی است. او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۷ به همراه ایلینکا باسیلا نماینده رومانی بود .
منا () یک کاتب و صنعت کار مصر باستان بود. وی در دوران حکومت توتمس چهارم از دودمان هجدهم مصر زندگی می کرد و لقبش «کاتب پروردگارِ سرزمین های مصر علیا و سفلی» بود. وی در مقبرهٔ شماره «TT69» در «شیخ عبدالقرنة» واقع در المعادی (روبروی اقصر فعلی) دفن شده است.
اکیل گوپتا انسان شناس سرخ پوست امریکایی (متولد ۱۹۵۹) که حوزه مطالعاتی او دولت و توسعه در شرایط پسااستعماری است. او هم اکنون استاد انسان شناسی در دانشگاه کالیفرنیاست. جنجال تصدی. گوپتا در سال ۱۹۹۶ به اتفاق آرا برای تصدی در استنفورد تأیید شد ولی پس از آن توسط رئیس جان شوون از تصدی این سمت رد شد. با این حال، با اعتراض سراسر دانشکده و همچنین بسیج دانشجویان، تصمیم رئیس دانشگاه لغو شد.
کن-آمون () مباشر و متصدی اسناد و مدارک سلطنتی در دوران حکومت دودمان نوزدهم در مصر باستان بود. او با زنی به نام «آیسیس» ازدواج کرده بود که نغمه سرا و خنیاگرِ خدای «آتوم» بود. مقبرهٔ وی در سال ۲۰۱۰ میلادی توسط «زاهی حواس» در «پیتوم» در نزدیکی «اسماعیلیه» در ۱۲۰ کیلومتری شرق قاهره کشف شد. این نخستین مقبرهٔ از دودمان بیستم مصر در مصر سفلی بود که کشف شد.
برونو لاتور ؛ (۲۲ ژوئن ۱۹۴۷ در بون، کوت دور -۹ اکتبر ۲۰۲۲) انسان شناس و نظریه پرداز فرانسوی در زمینه علم، فناوری، و سیاست، در خط مقدم توسعه و بسط نظریه شبکه کنش و ظهور مطالعات علم و فناوری در اروپا بود. البته علاوه بر اروپا، آثار او در آمریکای شمالی هم تأثیرگذار بوده است و بسیاری از مفاهیم مورد استفاده او، کاربردهای فرارشته ای و میان رشته ای یافته است. وی از ۱۹۸۲ تا ۲۰۰۶ استاد مدرسه عالی معدن پاریس و سپس از ۲۰۰۶ استاد سیانس پو بود. وی همچنین استاد فلسفه قاره ای در مدرسه اقتصاد لندن بود. شهرت وی برای کتاب های «زندگی آزمایشگاهی»، «ما هرگز مدرن نبوده ایم» و «علم در عمل» می باشد. وی زمانی جزو برساخت گرایان محسوب می شد و از مبدعان نظریه نظریه شبکه کنش بود. او از کسانی بود که در فلسفه معاصر از رویکرد سوبژه اوبژه عدول کرده اند. لاتور، چشم اندازی انتقادی بر تولید دانش در علوم طبیعی گشود که به علوم اجتماعی نیز بسط یافت. وی عمیقاً دل مشغول این بود که ربط دو مفهوم کلیدی دنیای مدرن، یعنی «طبیعت» و «جامعه»، باید مورد تجدید نظر قرار گیرد. لاتور استدلال می کند که هر دو امر طبیعی و امر اجتماعی در فضاهای مختلف و در زمان های م
ختلف، متحد و تلفیق می شوند، و چیزی می سازند که او آن را «جمع» (collective) می نامد. این جمع، مترادف با جامعه نیست، بلکه شرایط را برای سوسیالیته و جامعه ای فراهم می آورد. «جمع» مرکب از رابطه بین انسان ها و غیرانسان هاست. لاتور از روایات بزرگان مدرنیته، راجع به پیشرفت و تعالی انتقاد می کند، در عین حال، دعوای پسامدرن رادیکال را هم انکار می نماید و بیش از حد بدبینانه می داند. ماجرا به این بازمی گردد که در اساس فکر مدرنیت، و پسامدرنیت، یک فکر شبکه ای نیست، و از این باب است که موجب اختلال در تشخیص می شود.
آرجون آپدورای انسان شناس و جامعه شناس فرهنگ گرا که در سال ۱۹۴۹ در بمبئی در هند به دنیا آمد و مطالعه بر مدرنیته و جهانی شدن را در حوزه پژوهش خود قرار داد. او تحصیلات خود را در ایالات متحده و به ویژه در دانشگاه شیکاگو انجام داد جایی که او هم اکنون در آن جا استاد است. مطالعات اصلی او دربارهٔ کشمکش های دوران استعمار (۱۹۸۱) و در تفاوتهای فرهنگی در فرایند جهانی شدن است. این یک متفکر که از مخالفین سرسخت ساموئل هانتینگتون است.
فرهنگ لغت انگلیسی آکسفورد () یک فرهنگ لغت یک جلدی به زبان انگلیسی است که نخستین بار در ۱۹۹۸ میلادی با عنوان فرهنگ لغت جدید انگلیسی آکسفورد توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر شد. واژهٔ "جدید" از ویرایش دوم کتاب در ۲۰۰۳ میلادی از عنوان کتاب حذف شد. این واژه نامه برای ارائهٔ تلفظ کلمات از الفبای آوانگاری بین المللی استفاده می کند و مبتنی بر انگلیسی فصیح است.
تامارا گاچه چیلادزه (زاده ۱۷ مارس ۱۹۸۳) خواننده گرجستانی است. او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۷ نماینده گرجستان بود .
لیزا سوبرانو (؛ زادهٔ ) یک خواننده، مدل و هنرپیشه اهل فیلیپین است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او جزو ده زن زیبای سال ۲۰۱۶ شناخته شده است.
نانا (؛ زادهٔ ) یک خواننده، بازیگر، و مدل اهل کرهٔ جنوبی است. او جز ده زن زیبای سال ۲۰۱۶ شناخته شده است. وی همچنین به عنوان یکی از اعضای گروه دخترانه کرهٔ جنوبی به نام افتر اسکول که شامل دو زیر گروه افتر اسکول رِد و اورنج کارامل است شناخته می شود.
چراغ های جمعه شب () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی پیتر برگ است که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد.
جونگ سو مین (؛ زادهٔ کیم یون جی در ۱۶ مارس ۱۹۸۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۲۰۱۰ و با ایفای نقش در مجموعهٔ تلویزیونی "بد گای" آغاز کرد. او به خاطر ایفای نقش اصلی در مجموعهٔ تلویزیونی "بوسه شیطنت آمیز" (۲۰۱۰) شناخته می شود که یک اثر اقتباسی از مانگای "ایتازورا نا کیس" بود. جونگ همچنین در درام های "روز موعود"، "پدرم عجیبه"، "لبخند پر کشیده از نگاهت" و "کیمیای روح، در همسایگی عشق" و فیلم "پروژه شکار گرگ" بازی کرده است.
لی دا-هه (؛ زادهٔ بیون دا-هه در ۱۹ آوریل ۱۹۸۴) بازیگر کره ای استرالیایی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در سریال های کره ای "دختر من" (۲۰۰۵)، "شکارچیان برده" (۲۰۱۰) و "پادشاه هتل" (۲۰۱۴) و همچنین سریال های چینی "در واقع عشق" (۲۰۱۲) و "بهترین زوج" (۲۰۱۶) شناخته می شود.
ناپدری () یک فیلم ترسناک روان شناختی آمریکایی به کارگردانی نلسون مک کورمیک است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. این بازسازی فیلمی به همین نام محصول ۱۹۸۷ است که بر اساس جنایات قاتل دسته جمعی جان لیست ساخته شده است. در این فیلم دیلن والش، سلا وارد، پن بدجلی، امبر هرد و جاون تنی ایفای نقش می کنند. ناپدری در ایالات متحده توسط گروه سینمایی سونی پیکچرز در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۹ اکران شد. این فیلم نقدهای منفی منتقدان را دریافت کرد و در مقابل بودجه ۲۰ میلیون دلاری خود ۳۱ میلیون دلار فروخت. خلاصه داستان. مایکل از مدرسه نظامی به خانه بر می گردد. او مادر خود را که به همراه دوست پسر جدید خود زندگی می کند پیدا می کند. همین طور که این دو نفر همدیگر را می شناسند او بیشتر و بیشتر به این مرد مشکوک می شود که چگونه همیشه در پی کمک کردن است… ساخت. فیلمبرداری در ۱۵ آوریل ۲۰۰۸ به پایان رسید.
عقب نشینی هرگز یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر اکشن، رزمی، و درام به کارگردانی جف وادلو است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. خلاصه داستان فیلم. جیک تایلر، یک فوتبالیست دبیرستانی از آیووا، پس از مرگ پدرش در یک تصادف رانندگی، به همراه مادر و برادر کوچکترش به اورلاندو، فلوریدا نقل مکان می کند. او در مدرسه جدیدش به نام ایبرتی، به دلیل ویدئویی که از دعوای قبلی اش پخش شده، شهرت بدی پیدا می کند. جیک به زودی جذب دختری به نام باجا میلر می شود که او را به یک مهمانی دعوت می کند. در آنجا، او مجبور به مبارزه با رایان مک کارتی، قهرمان MMA مدرسه و دوست پسر باجا می شود و به راحتی از او شکست می خورد. این باخت او را به شدت تحقیر می کند. آموزش زیر نظر مربی. پس از این حادثه، مکس کوپرمن، که شاهد شکست جیک بوده، با او دوست می شود و او را با مربی هنرهای رزمی ترکیبی، ژان روکوا، آشنا می کند. روکوا، با مشاهده عزم و اراده قوی جیک، او را به عنوان شاگرد می پذیرد، اما با یک شرط: جیک نباید به هیچ وجه خارج از باشگاه مبارزه کند. در حین تمرین، جیک در کنترل خشم خود نسبت به رایان با مشکل مواجه است. باجا، از رابطه خود با رایان ناراضی است و به دلیل رفتار
خصمانه او با جیک، از او جدا می شود. رایان به باجا حمله می کند و جیک برای محافظت از او مداخله می کند. این اتفاق باعث می شود جیک خشمگین تر از قبل شود، اما روکوا به او هشدار می دهد که تا زمانی که خشمش را کنترل نکند، نمی تواند به تمرین ادامه دهد. مسابقات و نبرد نهایی. رایان، جیک را به مسابقات زیرزمینی مبارزه Beatdown دعوت می کند تا یک بار دیگر با او مبارزه کند. در ابتدا جیک از شرکت در این مسابقات خودداری می کند، اما پس از اینکه رایان به شدت مکس را مجروح کرده و او را نیمه جان جلوی خانه جیک رها می کند، تصمیمش عوض می شود. جیک که از این اتفاق به شدت خشمگین شده، به بیمارستان می رود و پس از آن با روکوا صحبت می کند. روکوا که خود نیز گذشته ای تلخ دارد، به او اجازه می دهد تا در مسابقات شرکت کند. هر دو به فینال مسابقات می رسند، اما در طول مبارزات، رایان حریف خود را با ضربه غیرقانونی به چشم از مبارزه خارج می کند و از مسابقات حذف می شود. با این حال، جیک که دیگر دلیلی برای ادامه مبارزه نمی بیند، تصمیم به ترک مسابقات می گیرد. پایان و پیروزی. زمانی که جیک در حال ترک سالن است، رایان به او حمله می کند. آنها سرانجام در پارکینگ با
یکدیگر می جنگند. جیک به دلیل آسیب هایی که در مسابقات دیده، در ابتدا از رایان عقب می افتد، اما سرانجام با استفاده از تکنیک های روکوا، رایان را شکست می دهد. در نهایت، جیک احترام دیگر دانش آموزان را به دست می آورد و روکوا نیز به برزیل بازمی گردد تا با پدرش آشتی کند.
گنبد خضرا (، ) یا گنبد فیحا گنبدی است که بر روی ضریح پیامبر اسلام بنا شده است. این گنبد در زمان قدیم به گنبد آبی و سفید نیز مشهور بوده است. تاریخ بنای گنبد. گنبد خضرا در زمان حکمرانی منصور قلاوون در سال عام ۶۷۸ هـ ساخته شد. گنبد در گوشهٔ جنوب شرقی مسجد النبی واقع شده است. قدمت این سازه به ۱۲۷۹ میلادی می رسد، زمانی که یک گنبد چوبی بدون رنگ بر آرامگاه ساخته شده بود. ۵۳۷/۵۰۰۰ پس از آتش سوزی شدیدی که در سال ۱۴۸۱ رخ داد، مسجد و گنبد سوخته بودند، و یک پروژه بازسازی توسط سلطان قایتبای آغاز شد. او بیشتر پایه های چوبی را با ساختار آجری به منظور جلوگیری از سقوط گنبد در آینده جایگزین نمود، او از ألواح سربی برای پوشش گنبد چوبی استفاده کرد. این ساختمان، از جمله مزار پیامبر بطور گسترده ای تحت سرپرستی قایتیبای نوسازی شده بود. گنبد کنونی در سال ۱۸۱۸ توسط سلطان عثمانی، محمود دوم اضافه شده است. گنبد برای اولین بار در ۱۸۳۷. سبز نقاشی شده بود. پس از چند قرن، در زمان حکومت سلطان عبدالحمید دوم ترک هایی در بالای گنبد ظاهر شد و و او دستور داد نوسازی آن را دادو بالای آن را نابود کرد و آن را با دقت فوق العاده ترمیم کرد و و این اتفاق س
ال ۱۲۳۳ ه. ق رخ داد.
ماتیاس سیندلار (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش و کاپیتان تیم ملی رؤیایی اتریش ملقب به "تیم شگفتی ها" (Wunderteam) در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ میلادی بود. زیندلار را به خاطر تکنیک فوق العاده اش "موتسارت فوتبال" و به خاطر قامت ظریفش "مرد کاغذی" لقب داده بودند. ماتیاس سیندلار توانست به همراه تیم ملی اتریش در جام جهانی ۱۹۳۴، که در خاک ایتالیا برگزار می شد، به رده بندی صعود کند ولی در برابر آلمانِ نازی تن به شکست داد و تیم رؤیایی اتریش به مقامی بهتر از چهارمی دست نیافت. از تیم هایی که در آن بازی کرده می توان به باشگاه فوتبال آستریا وین اشاره کرد. در روز ۲۳ ژانویه ۱۹۳۹، زیندلار و دوست دخترش، به علت گاز گرفتگی (ناشی از گاز کربن مونو اکسید) در آپارتمانی در شهر وین مرده پیدا شدند و اینگونه زندگی یکی از بهترین بازیکنان تاریخ اتریش خاتمه یافت.
رضا کرمانشاهی (زاده ۲۵ تیر ۱۳۵۷ در تهران) داور فوتبال است. وی در سال ۱۳۷۴ با اخذ مدرک درجه سه داوری را شروع کرده و در سال ۱۳۸۴ درجه ملی داوری را کسب کرده است، کرمانشاهی از سال ۱۳۸۹ تا سال ۱۴۰۱ در لیگ برتر فوتبال ایران قضاوت کرده است. شهرآورد تهران. رضا کرمانشاهی در تیم داوری ۱ دربی تهران حضور داشته است منبع
نخت مین () که با نامِ مین نخت () هم شناخته می شود، یک کاتب سلطنتی و همچنین جنرالیسیمو در دربار توت عنخ آمون در دوران دودمان هجدهم مصر بود. عنوان های رسمی او عبارت بودند از: «خادم راستینی که به ارباب خود سود می رساند»، «کاتب پادشاه»، «پیشخدمت محبوب ارباب» «حامل بادبزن در سمت راست پادشاه»، «خدمتکاری که نامِ اربابش را زنده نگه می دارد». این عنوان ها بر روی ۵ اوشابتی که وی به عنوان پیشکش های تدفینی به توت عنخ آمون هدیه داده بود، ثبت شده است. او وارث تاج وتخت فرعون «آیی» بود، اما هرگز به مقام فرعونی نرسید. مورخان احتمال می دهند که وی در اواخر حکمرانی «آیی» درگذشته است چراکه به یک بار، نامش از تمامی مدارک و اسناد آن زمان حذف شده است و به جایش «هرمهب» (وارثِ توت عنخ آمون) فرعون مصر شد.
هورمِنی () یا هارمون () یک کاتب سلطنتی، خره سالار و مقام اداری مهم در آغاز دودمان هجدهم مصر باستان بود. جزئیات زندگی او از طریق یک لوح یادبود سنگی در آرامگاهش بدست آمد که توسط «ارنستو اسکیاپارِلی» در شهر «الکاب» (در ۸۳ کیلومتری جنوب اقصر) کشف شد و اینک در «موزهٔ باستان شناسی فلورانس» نگهداری می شود. بر روی این لوح سنگی، تصاویر وی، همسرش «جیات» و سه دخترش «هورمِنی»، «آموس» و «آهوتِپ» ترسیم شده اند. او توانست به مقام «حاتی عا» (ارباب یا شهردار) «نخن» هم برسد و علاوه بر آن، در شهر «وَوت» (در نوبه سفلی) هم صاحب منصب و نفوذ بود و در این شهر، مسئولیت جمع آوریِ باج وخراج های سالیانه را برای فرعون، به عهده داشت. پس از مرگ او، مسئولیت های رسمی اش به «نایب السلطنه پادشاهی کوش» محول شد که یک مقام اداری جدید و تازه تأسیس محسوب می شد.