Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یمینگ ورلد» در همان ماه مطلبی نوشت مبنی بر اینکه به هیچ عنوان بازی ها ابتدا برای آتاری منتشر نمی شوند. در ماه آوریل این مجله لیستی از ناشران بازی را ارائه داد که در نظر دارند فقط تعداد ۱۹ بازی برای آتاری ۸-بیت در سال ۱۹۸۶ منتشر نمایند، در حالی که همین ناشران قرار است ۴۳ بازی برای کمودور ۶۴، تعداد ۴۸ بازی برای اپل ۲، سی و یک عنوان برای رایانه های آی بی ام، ۳۰ بازی برای آتاری اس تی و ۲۴ بازی نیز برای آمیگا را منتشر نمایند. تنها پلتفرمی که محصول کمتری نسبت به آتاری ۸-بیت خواهد داشت، رایانه های مبتنی بر سیستم عامل مکینتاش با ۱۷ عنوان هستند. شرکت های سازنده دلیل اصلی عدم ارائه بازی برای آتاری ۸-بیت را وجود Happy Drive از شرکت «هپی کامپیوترز» عنوان کردند که باعث راحتی و سهولت بک آپ گیری نرم افزارها و در نتیجه دزدی نرم افزارها می شود. این مجله بعداً و در همان سال نوشت: «آیا به پایان بازی های آتاری ۸۰۰ رسیدیم؟ به نظر می آید این اتفاق از این لحظه که در حال نوشتن این کلمات هستیم، در حال اتفاق افتادن است» و در سال ۱۹۸۷ نیز شرکت مایکروپروس به شایعه حضور احتمالی بازی «گان شیپ» برای آتاری های ۸-بیت واکنش نشان داد و آن را ک
املاً منتفی دانست، و علت این تصمیم را بازار بسیار کوچک این رایانه ها عنوان کرد. سری XE دوران جک ترامیل. جک ترامیل (مالک جدید آتاری) زاده کشور لهستان بود و به همین دلیل ارتباط محکمی با کشورهای شرق اروپا داشت. با شروع جدا شدن کشورهای اروپای شرقی از پیمان ورشو و سقوط دیوار برلین در سال ۱۹۸۹، جک ترامیل قادر بود با استفاده از روابط خود، اقدام به گشودن بازار جدیدی برای شرکت آتاری در این منطقه نماید. البته نکته مهم تولید و عرضه سیستم های بسیار ارزان قیمتی بود، زیرا که در دوران پس از اقتصاد کمونیستی این کشورها، محصولات گران قیمت مورد استقبال قرار نمی گرفتند و به همین دلیل آتاری آخرین رایانه های ارزان قیمت خود در خانواده ۸-بیت را در آن جا معرفی نمود. این سری رایانه دارای دو مدل 65XE و 130XE بود (XE مخفف اصطلاح XL-Expanded). این دو مدل در سال ۱۹۸۵ معرفی شدند، در همان سال نیز مدل های اولیه سری آتاری اس تی معرفی شده بود. مدل 65XE به صورت اورجینال دارای ۶۴ کیلوبایت حافظه رم و سیستمی مشابه 800XL بود (البته منهای درگاه پارالل). مدل 130XE نیز ۱۲۸ کیلوبایت حافظه داشت، همچنین اینترفیس کارتریج پیشرفته (ECI) که به طور الکتریکی ک
املاً با درگاه اینترفیس پارالل (PBI) سازگار بود. لوازم جانبی ECI قابلیت این را داشتند که هم به درگاه های استاندارد کارتریج و هم به درگاه کارتریج پیشرفته متصل شوند. البته مدل های اصلاح شده 65XE نیز بعد از مدتی دارای درگاه های ECI شدند. مدل 130XE بازارهای بزرگ را هدف قرار داده بود. مدل 65XE در بازار کشورهای آلمان و چکسلواکی، به دلیل معروف بودن مدل 800XL، با نام 800XE عرضه شد. مدل های 800XE از سال ۱۹۸۷ همگی دارای درگاه ECI در بازار بوند. سیستم بازی اکس ای (XEGS). در آن دوران و با معرفی کنسول مخصوص بازی شرکت نینتندو، آتاری نیز تصمیم گرفت به این بازار ورود مجدد پیدا کند. آن ها در عوض استفاده از کنسول های موجود، اقدام به عرضه کنسول جدیدی در سال ۱۹۸۷ از سری XE با نام XEGS نمودند. سیستم بازی XE در واقع یک نسخه از رایانه 65XE بود که با اکثر نرم افزارها و سخت افزارهای خانواده آتاری ۸-بیت سازگاری داشت. این سیستم بازی در یک بسته بندی شامل یک صفحه کلید جدا، یک جوی استیک، یک تفنگ نوری و دو عدد کارتریج بازی (باگ هانت و سیمولاتور پرواز ۲) عرضه می شد. بسیاری از بازی های قدیمی مانند «نکرومانسر» و «بلومکس» (که هر دو توسط شرکتی
غیر از آتاری منتشر شده بودند)، برای این سیستم و به صورت کارتریج مجدداً عرضه گشتند. خط زمانی محصولات آتاری ۸ بیت. خط زمانی تولید و توقف محصولات آتاری از «Atari 8-Bit Computers F.A.Q» و «Chronology of Personal Computers» استخراج شده اند. پایان رسمی پشتیبانی. در تاریخ اول ژانویه ۱۹۹۲، شرکت آتاری رسماً هرگونه پشتیبانی از باقی مانده رایانه های خانواده ۸-بیت خود را متوقف کرد. در سال ۲۰۰۶، Curt Vendel کنسول اختصاصی «آتاری فلش بک» را برای شرکت آتاری طراحی نمود. در سال ۲۰۰۴ نیز ادعا شد که شرکت آتاری تراشه ۸-بیت خود را در مالکیت عمومی درآورده است. همچنین موافقتنامه ای در رسانه ها منتشر شد مبنی بر اینکه شرکت آتاری اجازه انتشار و توزیع ROM آتاری ۸۰۰ را برای شبیه ساز "اکس-فورمر ۲٫۵" صادر کرده است و این ROM به صورت رایگان و قانونی در دسترس می باشد. طراحی. رایانه های ۸-بیتی آتاری از تراشه ۶۵۰۲ به عنوان پردازنده مرکزی، ترکیبی از تراشه های موسوم به ANTIC و GTIA برای تولید گرافیک ها و تراشه POKEY برای تولید صدا و مدیریت درگاه سریال ورودی/خروجی استفاده می کردند. این تراشه های "پشتیبان" از طریق بخشی از ثبات های (قابل برنامه ریزی
توسط کاربر) داخل تراشه ۶۵۰۲ کنترل می شوند. به طور مثال GTIA از یک سری ثبات خاص برای انتخاب رنگ های روی صفحه استفاده می کند، این رنگ ها با قراردادن مقادیر صحیح در ثبات های مرتبط قابل تغییر هستند. برخی از بخش های سیستم نیز از حافظه رم دستگاه به عنوان بافر استفاده می کردند. این عملکرد، بسیار زیاد در بافر تراشه ANTIC، «فهرست نمایش» و اطلاعات مربوط به تولید و کنترل اسپرایت، در تراشه GTIA اتفاق می افتاد. تراشه ANTIC. تراشه ANTIC (مخفف انگلیسی: Alphanumeric Television Interface Controller) یک ریزپردازنده است که وظیفه انجام عملیات گرافیکی در سری رایانه های آتاری ۸-بیت را بر عهده دارد. یک لیست کامل به زبان ماشین دستورهای لازم را به این تراشه می دهد که با نام «لیست نمایش» شناخته می شود. هر دستور به تراشه توضیح می دهد که چگونه یک خط تصویری را بر روی نمایشگر به نمایش بگذارد، همچنین مشخص کننده محل دقیق، تعیین کننده متحرک بودن یا ثابت بودن صفحه نمایش یا در صورت نیاز محل بارگذاری اطلاعات از حافظه را مشخص می کند. از آن جا که هر خط تصویری به طور کاملاً مجزا قابل برنامه نویسی می باشد، این قابلیت به برنامه نویسان اجازه می داد
تا ترکیبی از متن و گرافیک را بدون دخالت سی پی یو، ایجاد کنند. تراشه ANTIC «لیست نمایش» را خوانده و اطلاعات را از طریق DMA (دسترسی مستقیم به حافظه) به نمایش درآورده، سپس نتیجه را به جریانی از اطلاعات پیکسلی که متن و گرافیک را پدید می آورد، ترجمه می کند. این جریان اطلاعاتی از تراشه GTIA عبور کرده تا محل رنگ ها و موقعیت اسپرایت ها جهت خروجی نهایی تلویزیون یا نمایشگر را مشخص کند. در طی انجام این عملیات، تراشه ANTIC همچنین اقدام به روزرسانی GTIA می نماید تا اطلاعات تصویری هر اسپرایت در هر خط تصویری تصحیح گردد. هنگامی که «لیست نمایش» و پارامترهای DMA تعیین شدند، تصویر بدون دخالت سی پی یو و به طور اتوماتیک تشکیل می شود. تراشه CTIA/GTIA. تراشه گرافیکی CTIA (مخفف انگلیسی: Color Television Interface Adaptor) در آتاری های اولیه ۴۰۰ و ۸۰۰ استفاده می شد. CTIA جانشین تراشه TIA مورد استفاده در آتاری ۲۶۰۰ بود. بر طبق گفته های «جو دکوئیر»، تراشه CTIA در سال ۱۹۷۷ و توسط «جورج مک لئود» طراحی گردید. تراشه CTIA بعد از مدتی و در مدل های جدیدتر آتاری ۴۰۰ و ۸۰۰ و تمامی مدل های بعدی آتاری ۸-بیت، با تراشه جدیدتر GTIA (مخفف انگلیسی: Gr
aphic Television Interface Adaptor) جایگزین گردید. تراشه GTIA هم که توسط «جورج مک لئود» طراحی شده بود، دارای سه رنگ جدید در محیط گرافیکی ANTIC بود که دستگاه را قادر می ساخت تا رنگ های بیشتری را بر روی صفحه نمایشگر، به نمایش درآورد. این تراشه اطلاعات محیط گرافیکی را از ANTIC دریافت کرده، سپس رنگ مناسب و مورد نظر را از پلت ۱۲۸ یا ۲۵۶ رنگی به پیکسل مورد نظر، نسبت می دهد. تراشه CTIA/GTIA همچنین کنترل کننده عملیات گرافیک موسوم به اسپرایت می باشد (تصاویر دوبعدی گرافیکی مستقل بیت مپ که اکثراً در بازی های ویدئویی مورد استفاده قرار می گرفتند). این عملیات شامل تشخیص برخورد اسپرایت ها، اولویت بندی نمایش اسپرایت در مواجهه با آبجکت های موجود در صحنه و کنترل رنگ و شدت روشنایی تمام آبجکت های صحنه می باشد. تراشه CTIA/GTIA همچنین مسئول خواندن کلیدهای Option, Select, Start و عملیات مربوط به بلندگوی صفحه کلید در مدل های ۴۰۰ و ۸۰۰ است. در مدل های بعدی آتاری، خروجی صدای مربوط به بلندگوی صفحه کلید با خروجی تلویزیون، ترکیب گردید. این تراشه همچنین کنترل کننده فشردن دکمه جوی استیک نیز می باشد. تراشه POKEY. سومین تراشه پشتیبانی رایانه
های آتاری ۸-بیت، POKEY نام دارد که مسئول خواندن صفحه کلید، تولید صدا و ارتباط از طریق درگاه سریال می باشد. این تراشه همچنین وظیفه کنترل تایمر، تولید اعداد تصادفی و وقفه ها را نیز برعهده دارد. POKEY چهار کانال صوتی نیمه مستقل دارد که هر کانال کنترلر فرکانس، نویز و صدای مربوط به خود را دارا می باشد. هر کانال صوتی، ۸-بیت ثبات کنترل مربوط به خود را دارد که می تواند محتوای صدا و نویز را انتخاب کند. برای تولید صداهای با کیفیت بالا، دو عدد از کانال های صوتی این تراشه می توانند با هم ترکیب شده تا صدای ۱۶-بیت با کیفیت بالاتر و دقیق تری را تولید نمایند. نام این تراشه (POKEY) از ترکیب دو اصطلاح POtentiometer و KEYboard (دو دستگاه مهم ورودی/خروجی رابط کاربری POKEY) به دست آمده است. این تراشه در دو مدل "دو هسته ای" و "چهار هسته ای" نیز موجود بود که در بسیاری از دستگاه های آرکید بازی ساخت شرکت آتاری در دهه ۸۰ میلادی (مانند دستگاه های بازی فرماندهی موشکی و آستروید دلوکس مورد استفاده قرار می گرفت. لوازم جانبی. شرکت آتاری در طول دوران حیات سری ۸-بیت تعداد زیادی لوازم جانبی برای آن ها تولید و عرضه کرد، که در مجموع می توان به
موارد زیر اشاره کرد: نرم افزار. در ابتدا شرکت آتاری اطلاعات تکنیکی رایانه های ۸-بیتی خود را منتشر نکرد، این اطلاعات فقط در دسترس شرکت های بازی سازی قرار گرفت که با "حفظ اسرار" آتاری موافقت می کردند. نرم افزارهای کارتریج در ابتدا برای این رایانه بسیار کم تولید می شد و تبدیل به یک وسیله نایاب شده بود، در همین رابطه مجله "اینفو ورلد" در سال ۱۹۸۰ لطیفه ای ساخت مبنی بر اینکه "سازندگان آتاری شکاف کارتریج را برای ریختن خاکستر سیگار قرار داده اند!" این مجله در آستانه انتشار بازی به کاربران توصیه کرد که تار عنکبوت های روی شکاف کارتریج رایانه خود را تمیز کنند. این بازی قرار بود به عنوان killer app رایانه های آتاری محسوب گردد. "کریس کراوفورد" بازیساز و دیگر افراد آتاری در نهایت اطلاعات ریز این رایانه ها را در کتاب De Re Atari منتشر کردند. در آن زمان گرافیک های برتر در بازی ها باعث گردید تا این محصولات بر بازار نرم افزارهای اپل ۲ و آتاری برتری یابند. در سال ۱۹۸۴ کتابی منتشر گردید که به طور خلاصه و در ۱۹۸ صفحه اقدام به مقایسه بازی ها نموده بود. سیستم عامل. رایانه های آتاری ۸-بیت همراه با سیستم عامل داخلی درون حافظه رام، ت
ولید می شدند. مدل های آتاری ۴۰۰ و ۸۰۰ شامل سیستم عامل های زیر بودند: تمام مدل های آتاری XL و XE دارای سیستم عامل اصلاح شده بودند تا کاربر بتواند از قابلیت های سخت افزاری این مدل ها بهره کامل را ببرد. اما این اصلاحات باعث عدم سازگاری نرم افزارها با مدل های قدیمی تر می شد، شرکت آتاری برای حل این مشکل اقدام به عرضه Translator Disk بر روی فلاپی دیسک نمود که کاربران مدل های XL و XE با بارگذاری آن در واقع سیستم عامل های A و B مدل های ۴۰۰ و ۸۰۰ را در سیستم خود اجرا می کردند و مشکل عدم سازگاری با این روش حل می گردید. سیستم عامل مدل های XL و XE به شرح زیر می باشند: مدل های XL و XE که بعد از 1200XL تولید شدند دارای حافظه رام حاوی آتاری بیسیک داخلی بودند. کاربر می توانست در هنگام آغاز به کار سیستم با فشردن کلید نقره ای رنگ OPTION این عملیات را متوقف کند.
عکاس باشی یا فیلم بردار (The cameraman) یک فیلم کمدی صامت آمریکایی محصول سال ۱۹۲۸ به کارگردانی ادوارد سجویک و با بازی باستر کیتون، مارسلین دی، هارولد گودوین و … است. خلاصه داستان. عکاسی خرده پا به نام «لوک شانن» (باستر کیتون) به تشویق محبوبه اش، «سلی» (مارسلین دی)، یک دوربین فیلم برداری تهیه می کند. اما طرز کار دوربین را به درستی نمی داند و نخستین فیلم های خبری که فیلم برداری می کند، بر اثر خرابکاری میمونی که همراه او است مورد تمسخر همگان قرار می گیرد. مشروح داستان. باستر، عکاس خیابانی پرتره با تکنیک «تین تایپ» در نیویورک، دل به دختری به نام سالی می بازد که منشی بخش فیلم های خبری شرکت ام جی ام است. برای نزدیک شدن به او، باستر تمام پس اندازش را خرج خرید یک دوربین فیلم برداری قدیمی می کند و سعی دارد در ام جی ام به عنوان فیلم بردار استخدام شود. هارولد، یکی از فیلم برداران ام جی ام که خودش هم به سالی علاقه دارد، آرزوهای باستر را به تمسخر می گیرد. با این حال، سالی باستر را تشویق می کند و به او پیشنهاد می دهد که از هر چیزی که می بیند فیلم بگیرد. تلاش های اولیهٔ باستر نشان از بی تجربگی کامل او دارد؛ بسیاری از فیلم ه
ا را دوبار نوردهی یا بیش از حد نوردهی می کند و بقیه هم کیفیت خوبی ندارند. با وجود این ناکامی، وقتی قرار روز یک شنبهٔ سالی لغو می شود، باستر را به جای آن دعوت می کند. آن ها به استخر عمومی شهر می روند، جایی که باستر درگیر اتفاقات خنده دار و پیاپی می شود. بعد از آن، هارولد پیشنهاد می دهد سالی را به خانه برساند و باستر مجبور می شود در صندلی عقب بیرونی ماشین (رومبل سیت) بنشیند، جایی که زیر باران خیس می شود. روز بعد، سالی به باستر خبر می دهد که در محلهٔ چینی ها قرار است اتفاق مهمی بیفتد. باستر با عجله به آن جا می شتابد اما در راه با یک نوازندهٔ خیابانی برخورد می کند که به زمین می افتد و به نظر می رسد میمونش مرده است. پلیسی که شاهد ماجراست، باستر را مجبور می کند پول میمون را بدهد و آن را با خود ببرد. اما میمون فقط بی هوش شده بود و پس از به هوش آمدن، به باستر ملحق می شود. در محلهٔ چینی ها، باستر از درگیری های یک جنگ گروهی موسوم به جنگ «تونگ» فیلم می گیرد و چندین بار به طور معجزه آسا از مرگ می گریزد. در نهایت، با دخالت به موقع پلیس، که رهبری آن را همان پلیسی بر عهده دارد که پیش تر چند بار قربانی اتفاقات ناخواستهٔ باست
ر شده بود، نجات می یابد. پلیس قصد دارد او را به آسایشگاه روانی بفرستد، اما باستر با دوربین سالمش فرار می کند. وقتی باستر به ام جی ام بازمی گردد، او و مدیر فیلم های خبری ناامید می شوند چون ظاهراً فراموش کرده فیلم در دوربینش بگذارد. وقتی سالی بابت دادن خبر به باستر سرزنش می شود، باستر می خواهد جبران کند و تصمیم می گیرد برای همیشه از ام جی ام کناره گیری کند. او به شغل قبلی اش بازمی گردد، اما فیلم برداری را کنار نمی گذارد و شروع می کند به ضبط مسابقه ای قایقرانی. در همین حین، متوجه می شود که فیلم درگیری محلهٔ چینی ها را دارد. مشخص می شود میمون شیطانش حلقهٔ فیلم را عوض کرده است. سالی و هارولد هم در یکی از قایق ها هستند. هارولد فرمان را بیش از حد می چرخاند و هر دو به آب پرتاب می شوند. هارولد خودش را نجات می دهد، اما سالی در حلقهٔ قایق در حال چرخش گیر می افتد. باستر فیلم برداری را رها کرده و برای نجات او به آب می پرد. وقتی باستر به داروخانه می رود تا وسایل کمک های اولیه تهیه کند، هارولد برمی گردد و خودش را نجات دهندهٔ سالی جا می زند. آن دو با هم می روند و باستر دل شکسته باقی می ماند، در حالی که میمون همهٔ ماجرا را با
دوربین ضبط می کند. باستر تصمیم می گیرد فیلم درگیری محلهٔ چینی ها را رایگان به ام جی ام بفرستد. مدیر شرکت آن را برای سرگرمی به سالی و هارولد نشان می دهد، اما وقتی فیلم را می بیند، شگفت زده می شود. او همچنین فیلم نجات سالی را که میمون گرفته دیده و آن را بهترین کار فیلم برداری سال ها اخیر می نامد. مدیر، سالی را می فرستد دنبال باستر و می گوید استقبال بزرگی از او در انتظار است. باستر خیال می کند که رژه ای که در حال برگزاری است برای اوست، در حالی که این رژه در واقع به افتخار چارلز لیندبرگ برگزار شده است.
رزمایش امنیتی پیامبر اعظم در روزهای ۲۴، ۲۵ و ۲۶ فروردین ماه ۱۳۹۵ با وسعت بیش از ۲۹۰ هزار کیلومتر و حدود ۱۷ درصد وسعت کشور ایران در منطقه جنوب شرق کشور شامل استان سیستان و بلوچستان، جنوب استان کرمان، جنوب استان خراسان جنوبی و شرق هرمزگان با محوریت قرارگاه قدس نیروی زمینی سپاه برگزار شد. این رزمایش با سخنرانی علی لاریجانی رئیس مجلس شورای اسلامی پایان یافت. این رزمایش با رمز «یا رسول الله» آغاز شد. اهداف. پرواز پهپاد. پهپادهای شاهد ۱۲۹ و پهپادهای صادق در این رزمایش به پرواز درآمدند. یگان های شرکت کننده. در این رزمایش پنج قرارگاه فرعی، یگان های رزمی نیروی زمینی و هوانیروز سپاه، توپخانه، مرزبانی، نیروی انتظامی و نیروهای مردمی شرکت داشتند.
رود درونت رودی است در کشور انگلستان که از شرق گلوسوپ سرچشمه می گیرد و به رود ترنت می ریزد. این رود که در شهرستان دربی شر جریان دارد دارای ۸۰ کیلومتر طول می باشد.
کمودور ۱۲۸ یا CBM 128 آخرین رایانه خانگی ۸-بیتی تولید شده توسط شرکت کمودور بود. این رایانه در ژانویه ۱۹۸۵ در نمایشگاه بین المللی سی ئی اس لاس وگاس معرفی گردید و سه سال پس از رایانه کمودور ۶۴ که پرفروشترین رایانه خانگی آن زمان بود، به بازار آمد. مدل کمودور ۱۲۸ یک دستگاه گسترش یافته نسبت به کمودور ۶۴ بود که سازگاری بسیار زیادی نیز با آن داشت. این مدل جدید دارای ۱۲۸ کیلوبایت حافظه رم (به صورت دو بانک ۶۴ کیلوبایتی) و یک خروجی ویدئویی رنگی ۸۰ ستونی بود. بدنه و صفحه کلید این مدل نیز طراحی مجدد گشته بود. کمودور ۱۲۸ همچنین شامل یک تراشه زیلاگ زد۸۰ بودکه به این سیستم توانایی اجرای سیستم عامل را به عنوان یک محیط جایگزین کمودور بیسیک، به کاربر می داد. وجود تراشه زد۸۰ و کتابخانه نرم افزاری سیستم عامل سی پی/ام به همراه آرشیو نرم افزارهای بسیار زیاد کمودور ۶۴، باعث شده بود کمودور ۱۲۸ تبدیل به غنی ترین آرشیو در بین رایانه های رقیب و هم سطح خود باشد. طراح اصلی سخت افزار کمودور ۱۲۸، «بیل هرد» بود که بر روی سخت افزار رایانه کمودور پلاس/۴ نیز کار کرده بود. از دیگر مهندسان سخت افزاری که بر روی این مدل فعالیت داشتند می توان به «د
یو هاینی»، «فرانک پالایا» و «دیو دی اوریو» (طراح آی سی) اشاره کرد. نرم افزار اصلی سیستم توسط «فرد بوئن» و «تری ریان» و نرم افزار جانبی سی پی/ام نیز به وسیله «وان ارت وین» توسعه یافته بود. مرور فنی کمودور ۱۲۸. صفحه کلید رایانه C128 دارای چهار کلید مکان نما، یک کلید Alt، کلید Help، کلید Esc، کلید Tab و یک صفحه کلید عددی است. این کلیدها در صفحه کلید کمودور ۶۴ وجود نداشتند. مدل های قبلی کمودور فقط دارای دو کلید مکان نما بودند و کاربر مجبور بود برای استفاده از مکان نمای بالا و چپ، کلید shift را نیز بفشارد. عدم وجود کلیدهای Alt، Esc و صفحه کلید عددی در کمودور ۶۴ باعث ایجاد مشکل برای کاربران هنگام استفاده از بسیاری برنامه های CP/M شده بود که از کارتریج Z-80 بر روی کمودور ۶۴ خود استفاده می کردند. همچنین بسیاری از برنامه نویسان و کاربران که زمان زیادی را صرف کار با نرم افزارهای زبان ماشین آن سیستم می نمودند، از عدم وجود صفحه کلید عددی بسیار ناراحت بودند. بسیاری از کلیدهای اضافه شده مشابه نمونه موجود بر روی صفحه کلید رایانه های آی بی ام بود و همین باعث جذابیت بیشتر این مدل جهت تولید نرم افزارهای تجاری می شد. منبع تأمین
نیروی کمودور ۱۲۸ نسبت به منبع تغذیه نامطمئن مدل ۶۴ بهبود پیدا کرده و بزرگتر شده بود، همچنین خروجی های هوای بیشتر و یک فیوز قابل تعویض نیز در آن استفاده شده بود. به جای استفاده از تک پردازنده ۶۵۱۰ در مدل C64، کمودور ۱۲۸ برای استفاده از دو CPU پیکربندی شده بود. سی پی یو اصلی تراشه ۸۵۰۲ بود که مقدار اندکی نسبت به ۶۵۱۰ بهینه شده و توانایی کار در سرعت ۲ مگاهرتز را نیز داشت. سی پی یو دوم نیز یک تراشه زیلاگ زد۸۰ بود که برای اجرای نرم افزارهای CP/M از آن استفاده می شد (سیستم عامل CP/M در هنگام بوت شدن دستگاه قابل انتخاب بود). این دو تراشه به طور هم زمان نمی توانستند با هم فعالیت داشته باشند و این به دلیل آن بود که رایانه کمودور ۱۲۸ قابلیت دستگاه چندپردازشی را نداشت. ساختار پیچیده کمودور ۱۲۸ دارای چهار نوع مختلف از دستیابی به حافظه رم بود (۱۲۸ کیلوبایت حافظه رم اصلی، ۱۶ الی ۶۴ کیلوبایت حافظه ویدئویی، ۲ کیلوبایت حافظه رنگ، ۲ کیلوبایت حافظه جهت گرداننده فلاپی دیسک در مدل کمودور 128D و ۱۲۸ یا ۵۱۲ کیلوبایت برای واحد گسترش حافظه سیستم). این دستگاه شامل دو یا سه سی پی یو (اصلی: ۸۵۰۲، تراشه زد۸۰ برای اجرای CP/M، و در مدل 12
8D نیز تراشه ۶۵۰۲ در گرداننده دیسک) و دو تراشه ویدئویی (VIC-IIe و VDC) جهت اجرای حالت های مختلف ویدئویی، بود. مدل های اولیه C128 دارای یک پوشش حفاظتی الکترومغناطیسی بود که اطراف مادربورد را احاطه کرده بود، این پوشش بر روی سی پی یو دارای منافذی بود که ظاهراً نقش یک هیت سینک را ایفا می کرد. متأسفانه عدم کارایی این پوشش حفاظتی جهت دفع گرما و محدودیت های دفع حرارتی توسط تراشه ها، در برخی موارد منجر به بروز دمای بالا درون سیستم می گردید. تراشه صوتی کمودور (با نام SID) در این مورد گاهی اوقات گرفتار گرمای بسیار زیاد می شد. راه حل عمومی این مشکل، برداشتن پوشش حفاظتی داخل سیستم بود. کمودور ۱۲۸ دارای سه حالت کارکرد بود: این تغییر حالت ها توسط تراشه زیلاگ زد۸۰ کنترل می شود، این تراشه گذرگاه اصلی بوت سیستم را کنترل می کند و اگر دیسک CP/M در گرداننده وجود داشته باشد به حالت CP/M وارد و در صورت وجود هرگونه کارتریج C64/C128 وارد حالت موزد نظر می شود، ضمن اینکه فشردن کلید کمودور در هنگام بوت سیستم نیز باعث ورود به حالت C64 می شود. حالت ۱۲۸. در ۱۹۸۴ و یکسال قبل از عرضه کمودور ۱۲۸، شرکت کمودور سیستم «پلاس/۴» را عرضه کرد. این س
یستم بازار رایانه های سطح پایین تجاری را هدف گرفته بود (بازار سیستم های سطح بالای تجاری در اختیار رایانه های سازگار با آی بی ام بود)، کمودور اعلام نموده بود که امیدوار است این سیستم بتواند راه موفقیت آمیز کمودور ۶۴ را ادامه دهد. با وجود گرافیک و صوت تحسین برانگیز کمودور ۶۴، بازخورد به سیستم جدید (Plus/4) ناامیدکننده بود. بعد از مدتی کمودور در کنفرانس خبری دستگاه جدید این شرکت با نام C-128 را معرفی کرد که دارای حافظه بیشتر، یک صفحه نمایش ۸۰ ستونی (استاندارد کامپیوترهای تجاری آن زمان)، یک زبان برنامه نویسی بیسیک جدید که کار دستیابی به صوت و گرافیک رایانه را برای برنامه نویسان، بدون استفاده از دستورهای سخت PEEK و POKE آسان کرده بود و یک گرداننده دیسک جدید و بهبود یافته نسبت به مدل ۱۵۴۱ که به طور کامل با کمودور ۶۴ سازگاری داشت. طراحان کمودور ۱۲۸ با موفقیت اقدام به آدرس دهی خصوصیات ذکر شده کردند، یک تراشه جدید ویدئویی (۸۵۶۳) کمودور ۱۲۸ را قادر به تولید صفحه متن ۸۰ ستونی رنگی می کرد که با صفحه نمایش CGA سازگاری داشت (این صفحه با نام RGBI هم شناخته می شد). ریزتراشه ۸۵۰۲ نیز به طور کامل قابلیت پشتیبانی و سازگاری با ت
راشه ۶۵۱۰ کمودور ۶۴ را داشت. بیسیک ۲٫۰ کمودور ۶۴ نیز با بیسیک ۷٫۰ جایگزین شده بود، بیسیک ۷٫۰ دارای دستورهای برنامه نویسی ساخت یافته بود که از بیسیک ۳٫۵ رایانه «کمودور پلاس/۴» و با بهینه سازی های لازم وارد این نسخه از بیسیک شده بود. یک ویرایشگر اسپرایت و ویرایشگر زبان ماشین نیز به این سیستم افزوده شده بود. تراشه VIC-II وظیفه کنترل صفحه متن ۴۰ ستونی را بر عهده داشت که فقط در سرعت ۱ مگاهرتز کار می کرد و به همین دلیل صفحه ۴۰ ستونی در حالت codice_1 به هم ریخته می شد. در حالت ۸۰ ستونی، سیستم از توانائی های تراشه جدید ویدئویی جهت ایجاد حالت چشمک زن و فونت های زیرخط دار استفاده می گردید. حالت ۸۰ ستونی C128 قابلیت نمایش کاراکترها به صورت حروف کوچک و بر اساس استاندارد جدول فونت های سیستم های کمودور در آن زمان (PETSCII) را دارا بود؛ حالت ۴۰ ستونی نیز توانایی نمایش هم زمان حروف کوچک و بزرگ یا حروف بزرگ به اضافه کاراکترهای گرافیکی استفاده شده در مدل های قبلی کمودور را داشت. هر دو حالت ۴۰ و ۸۰ ستونی جدا از هم یا هم زمان می توانستند فعال شوند. یک دکمه ریست سخت افزاری نیز برای دستگاه در نظر گرفته شده بود. تراشه جدید ویدئویی
(VDC)، به طور کامل در بازی های ویدئویی بی استفاده بود، زیرا قابلیت تولید اسپرایت های مورد نیاز بازی را نداشت. حالت NTSC کمودور ۱۲۸ با همه نمایشگرهای CGA موجود (از جمله مدل IBM 5153) کار می کرد. با این حال در حالت پال، کمودور ۱۲۸ به دلیل فعالیت در حالت ویدئویی ۵۰ هرتز قادر به استفاده از اکثر نمایشگرهای CGA نبود. (نمایشگرهای CGA در حالت ۶۰ هرتز کار می کردند). خروجی این تراشه جدید ویدئویی به صورت ۷ پین (و ناسازگار با ورودی نمایشگرهای CGA) بود که سیگنال مونوکروم در حالت NTSC/PAL تولید می کرد، اما هیچ کابل اتصالی برای آن ساخته نشد و کاربران علاقه مند شخصاً باید اقدام به ساخت این کابل می کردند. دو گرداننده فلاپی دیسک با کمودور ۱۲۸ معرفی شدند، مدل ۱۵۷۰ که عمر کوتاهی داشت و گرداننده دو-طرفه ۱۵۷۱. یک مدل دیگر هم با عنوان ۱۵۷۲ معرفی شد ولی هرگز به تولید نرسید. بعد از گذشت مدتی یک مدل جدید از گرداننده ۳٫۵ اینچ با نام ۱۵۸۱ نیز معرفی و تولید گردید. تمام این مدل ها نسبت به گرداننده قدیمی مدل ۱۵۴۱ برتری محسوسی داشتند و بسیار قابل اطمینان تر بودند. گرداننده ۱۵۸۱ دارای حافظه رم بیشتری نسبت به بقیه مدل ها بود و به همین دلیل قا
بلیت باز کردن هم زمان فایل های بیشتری را داشت. بیسیک ۷٫۰ این رایانه دارای دو دستور جدید DLOAD و DSAVE بود که امکان بارگذاری و ذخیره مستقیم اطلاعات بر روی دیسک را بدون نیاز به وارد کردن پارامتر "۸," به کاربر می داد. یکی دیگر از قابلیت های این رایانه توانایی شناسایی خودکار دیسک در هنگام بوت شدن سیستم است که یک استاندارد برای رایانه های شخصی به حساب می آمد و البته در دستگاه های ساخت کمودور وجود نداشت. این قابلیت کاربر را از وارد کردن دستور LOAD"*",۸٬۱ جهت بارگذاری دیسک، بی نیاز می کرد. گرداننده ۱۵۷۱ در حالت C128 به طور معمولی و هنگام بالا آمدن سیستم فعال می شد. اگر کاربر با وارد کردن دستور GO 64 وارد حالت C64 شود، گرداننده ۱۵۷۱ همچنان فعال باقی می ماند، اما اگر کاربر با نگه داشتن دکمه کمودور در هنگام بالا آمدن سیستم وارد حالت C64 شود، گرداننده ۱۵۷۱ وارد حالت ۱۵۴۱ می شود. (حالت ۱۵۴۱ برای برنامه هایی است که نیاز به سطح دسترسی پایینی از دیسک دارند) مدل C128 دوبرابر کمودور ۶۴ حافظه رم دارد و به همین دلیل ظرفیت بسیار بیشتری برای برنامه نویسی بیسک در آن وجود دارد. واحد مدیریت حافظه جدید این دستگاه به کدهای برنامه بیسی
ک اجازه می دهد تا در نقاط مختلف حافظه ذخیره شوند و به راحتی از عهده ساماندهی برنامه های حجیم برآید. قابلیت دیگر، توانایی متوقف کردن یک برنامه در حال اجرا توسط کاربر، ویرایش کدهای برنامه و اجرای مجدد آن برنامه از جایی که متوقف شده است با استفاده از دستور codice_2 توسط کاربر می باشد. حافظه رام کمودور ۱۲۸ دارای یک easter egg مخفی است، با وارد کردن دستور "SYS 32800,123,45,6" در حالت C128 یک لیست از تولیدکنندگان اصلی سیستم ظاهر می شود. همچنین با وارد کردن دو دستور QUIT یا OFF پیغامی با این مضمون ظاهر می شود: "?UNIMPLEMENTED COMMAND ERROR" این دو دستور باقی مانده طرح ناتمامی است که قرار بود منجر به تولید یک رایانه قابل حمل همراه با نمایشگر ال سی دی باشد ولی هرگز به سرانجام نرسید. سخت افزار بهتر C128 به همراه حافظه بیشتر، رزولوشن بالاتر تصویر و گذرگاه سریال سریع تر، این توانایی را به کمودور ۱۲۸ می داد که بتواند سیستم عامل گرافیکی «» را بسیار بهتر از کمودور ۶۴ اجرا کند. حالت سی پی/ام. دومین سی پی یو رایانه کمودور ۱۲۸، یک تراشه زیلاگ زد۸۰ بود که به این دستگاه توانایی اجرای سیستم عامل سی پی/ام را می داد. C128 همراه با