Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موری موتوناری ؛(۱۶ آوریل ۱۴۹۷ – ۶ ژوئیه ۱۵۷۱) دومین پسر موری هیروموتو یک دایمیو (ارباب فئودال) برجسته در غرب منطقه چوگوکو و رهبر خاندان موری در طول دوره سنگوکو در قرن شانزدهم اهل ژاپن بود. خاندان موری ادعا می کرد که از اصل و نسب اوئه هیروموتو (大江広元)، مشاور میناموتو نو یوریتومو هستند. موتوناری را «شاهزاده گدا» می نامیدند. او به عنوان یک استراتژیست بزرگ شناخته می شد که به عنوان یک جنگ سالار کوچک محلی (جیزامورای) از ولایت آکی شروع کرد و قدرت خاندان خود را از طریق جنگ و ازدواج، فرزند خواندگی و ترور به تقریباً تمام منطقه چوگوکو گسترش داد. موتوناری که بین خاندان آماگو و خاندان اوئوچی قرار گرفته بود، با متعادل کردن دقیق اقدامات و دیپلماسی، خاندان خود را رهبری کرد. در نهایت، موتوناری موفق شد هر دو را شکست دهد و کل منطقه چوگوکو را کنترل کند. در سال های آخر عمر، او خاندان اوتومو ولایت بونگو در کیوشو را درهم شکست. موتوناری از قلعه یوشیدا-کورییاما، سنگر اصلی این خاندان از اوایل قرن چهاردهم حکومت می کرد. فرزندان او ارباب قلمرو چوشو شدند.
کی بو-بائه (؛ زادهٔ ) یک کماندار اهل کره جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱۵ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده است.
آماگو یوشی هیسا (۱۵۴۰ – ۱۶۱۰ میلادی) یکی از دایمیو های ژاپنی در دوره سنگوکو بود. او بر ولایت ایزومو حکمرانی می کرد.
آماگو هاروهیسا (۱۵۱۴ – ۱۵۶۱ میلادی) یکی از دایمیوهای ژاپنی در دوره سنگوکو بود. او بر ناحیه چوگوکو در غرب ژاپن حکمرانی می کرد.
اوتومو سورین، اوتومو یوشی شیگه (۱۵۳۰ – ۱۵۸۷ میلادی) یکی از دایمیوهای ژاپنی در دوره سنگوکو بود. او بر بخشی از کیوشو حکمرانی می کرد. او از معدود دایمیوهای مسیحی ژاپن بود و از کلیسای کاتولیک پیروی می کرد. پسر بزرگ اوتومو یوشی آکی، قلمروی فونای را در کیوشو، جنوبی ترین جزیره اصلی ژاپن، از پدرش به ارث برد. شاید مهم ترین دلیل شهرت او این باشد که از تویوتومی هیده یوشی برای مداخله در کیوشو علیه خاندان شیمازو درخواست کرد، بنابراین موجب تحریک تویوتومی برای انجام لشکرکشی کیوشو شد. اوایل زندگی. در سال ۱۵۴۵، سورین با لیدی ناتا (یزابل) ازدواج کرد که یکی از شخصیت های برجسته علیه گسترش مسیحیت در غرب ژاپن شد. او دختر ناتا آکیموتو، رئیس کشیش معبد ناتا هاچیمان بود. قلمروی سورین شامل بندر فونای بود که کشیشان یسوعی، راهزنان، بازرگانان چینی و اربابان دریایی ژاپنی در آن رفت و آمد می کردند. سورین علاوه بر اینکه بسیاری از مناطق کیوشو را تحت کنترل خود متحد کرد و از این رو قدرت و اعتبار خاندان خود را به دست می آورد، به عنوان یکی از دایمیوهایی که شخصاً با مبلغ یسوعی ها در سال ۱۵۵۱، یکی از اولین اروپایی ها در ژاپن، فرانسیسکو خاویر ملاقات
کرد نیز بسیار مهم است.
برایان ا. کینی شخصیتی خیالی در مجموعهٔ تلویزیونی به عجیبی مردم است که به زندگی تعدادی مرد و زن همجنسگرا در پیتسبورگ می پردازد که در ۵ فصل و مجموعاً ۸۳ اپیزود از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ پخش شد و طرفداران بسیاری در سراسر دنیا پیدا کرد. برایان یکی از شخصیت های محوری سریال است که به دلیل جذابیت بالا و خودشیفتگی روابط جنسی متعددی دارد.
شیمازو تاکاهیسا (۱۵۱۴ – ۱۵۷۱ میلادی) یکی از دایمیوهای ژاپنی در دوره سنگوکو بود. او پانزدهمین رهبر خاندان شیمازو بود که بر کیوشو در جنوب ژاپن حکمرانی می کرد.
داته هارومونه (۱۵۱۹ – ۱۵۷۸ میلادی) یکی از دایمیوهای ژاپنی در دوره سنگوکو بود. او بر ولایت موتسو در شرق ژاپن حکمرانی می کرد.
شیمازو یوشی هیسا (۱۶۱۱ – ۱۵۳۳ میلادی) یکی از دایمیوهای ژاپنی در دوره سنگوکو بود. او شانزدهمین رهبر خاندان شیمازو بود و بر ولایت ساتسوما حکمرانی می کرد. او برادر بزرگتر شیمازو یوشی هیرو بود.
چوسوکابه موتوچیکا (長宗我部 元親، ۱۵۳۹–۱۱ ژوئیه ۱۵۹۹) یک دایمیو برجسته در دوره سنگوکو ژاپن بود. او بیست و یکمین رئیس قبیله چوسوکابه در استان توسا (استان کوچی کنونی)، حاکم منطقه شیکوکو بود. اوایل زندگی و ظهور. او پسر و وارث چوسوکابه کونیچیکا و مادرش دختری از خاندان سایتو ولایت مینو بود. نام کودکی او یاسابورو (弥三郎) بود. گفته می شود که او در قلعه Okō در منطقه Nagaoka توسا متولد شده است. موتوچیکا جوانی آرام بود و گفته می شود که پدرش از طبیعت ملایم پسر ناراحت بود (به نظر می رسد به او لقب هیمه واکو یا «شاهزاده کوچک» داده اند). نگرانی های کونیچیکا زمانی از بین رفت که موتوچیکا بعدها نشان داد که یک جنگجوی ماهر و شجاع است. وقتی موتوچیکا به سن بلوغ رسید، پدرش قبلاً شروع به دور شدن از ایچیجو کرده بود و موتوچیکا به کار خود ادامه می داد. در سال ۱۵۶۰، در نبرد تونوموتو، چوسوکابه کونیچیکا قلعه ناگاهاما را از قبیله موتویاما تسخیر کرد. در پاسخ به این موضوع، موتویاما شیگتوکی با ۲۵۰۰ مرد قلعه آساکورا را ترک کرد تا قلعه را پس بگیرد. کونیچیکا با ۱۰۰۰ سرباز او را در نزدیکی قلعه ناگاهاما رهگیری کرد. این نبرد اولین نبرد چوسکابه موتوچیکا است
که در آن شجاعانه جنگید و پدرش و نگهبانانش را بسیار تحت تأثیر قرار داد. در سال ۱۵۶۲، چوسکابه موتوچیکا به قلعه آساکورا حمله کرد و موتویاما شیگتوکی را شکست داد و با ایجاد اتحاد با خانواده های محلی، موتوچیکا توانست پایگاه قدرت خود را در دشت کوچی ایجاد کند. در سال ۱۵۶۹، در حالی که مراقب بود تا در چند سال آینده ظاهراً به ایچیجو وفادار بماند، قدرت موتوچیکا به حدی افزایش یافت که او آنقدر قوی شد که با ۷۰۰۰ مرد به قبیله رقیب آکی در شرق توسا لشکرکشی کرد، او آکی کونیتورا را در نبرد شکست داد. یاناگاره، سپس به قلعه آکی رفت. در طول دهه به او درجه دربار وزارت خانوار سلطنتی (Kunai shō) اعطا شد و پس از کاهش آکی به اندازه کافی اطمینان داشت که در نهایت ایچیجو را روشن کند. اتحاد شیکوکو. در سال ۱۵۷۳، در حالی که هنوز ارباب ناحیه هاتا توسا بود، ایچیجو کانسادا محبوبیتی نداشت و قبلاً متحمل فرار تعدادی از نگهبانان مهم شده بود. موتوچیکا با استفاده از فرصت، وقت خود را در راهپیمایی به سمت مقر ایچیجو در ناکامورا تلف نکرد و کانسادا با شکست به بانگو گریخت. در سال ۱۵۷۵، در نبرد شیمانتوگاوا (نبرد واتریگاوا)، خانواده ایچیجو را شکست داد؛ بنابرا
ین او در نهایت کنترل استان توسا را به دست آورد. پس از فتح توسا، موتوچیکا به سمت شمال چرخید و برای حمله به استان آیو آماده شد. ارباب آن استان کونو میچینائو بود، دایمیویی که زمانی توسط قبیله اوتسونومیا از قلمرو خود رانده شده بود و تنها با کمک قبیله قدرتمند موری به کشورش بازگشت. با این حال، بعید بود که کونو بتواند دوباره روی این نوع کمک حساب کند زیرا موری ها درگیر جنگ با اودا نوبوناگا بودند. با این وجود، کمپین چوسوکابه در آیو بدون مشکل پیش نرفت. در سال ۱۵۷۹، ارتش ۷۰۰۰ نفری چوسوکابه به فرماندهی کومو یورینوبو، با نیروهای Doi Kiyonaga در نبرد Mimaomote ملاقات کرد. در نبرد بعدی، کومو کشته شد و ارتشش شکست خورد، اگرچه این از دست دادن چیزی بیش از یک تأخیر ناگوار بود. سال بعد، موتوچیکا حدود ۳۰۰۰۰ مرد را به استان آیو هدایت کرد و کونو را مجبور کرد به استان بانگو فرار کند. با دخالت اندک موری یا اوتومو، چوسوکابه آزاد بود تا به بعد ادامه دهد، و در سال ۱۵۸۲، حملات مداوم خود را به استان آوا افزایش داد و سوگو ماسایاسو و قبیله میوشی را در نبرد ناکاتومیگاوا شکست داد. بعداً موتوچیکا به سمت استان سانوکی پیش رفت و سنگوکو هیدهیسا را
در نبرد هیکتا شکست داد. در سال ۱۵۸۳، نیروهای چوسکابه هر دو آوا و سانوکی را تحت سلطه خود درآوردند. در طول دهه بعد، او قدرت خود را به تمام جزیره شیکوکو گسترش داد و رؤیای موتوچیکا برای حکومت بر تمام شیکوکو را به واقعیت تبدیل کرد. درگیری با هیده یوشی. در سال ۱۵۸۴، تویوتومی هیده یوشی یک پیروزی سیاسی در برابر توکوگاوا ایه یاسو به دست آورد و موقعیت خود را به عنوان فرمانده اصلی جنگ حفظ کرد. هیده یوشی گسترش حکومت خود را از خارج از پایگاه خود در مرکز هونشو آغاز کرد و تصمیم گرفت به شیکوکو حمله کند. در سال ۱۵۸۵، تویوتومی هیده یوشی حمله ای را علیه چوسوکبه موتوچیکا آغاز کرد و جزیره شیکوکو، کوچک ترین از چهار جزیره اصلی ژاپن را تصرف کرد. حمله به شیکوکو. در سال ۱۵۸۵، نیروهای تویوتومی به جزیره شیکوکو حمله کردند: ۲۳۳، ۲۳۶، ۲۴۱ با نیرویی متشکل از ۱۱۳۰۰۰ نفر، به رهبری اوکیتا هیدی، کوبایاکاوا تاکاکاگه، کیکاوا موتوهارو، هاشیبا هیدناگا۴۰، و هاشیبا هیدناگا، و هاشیبا هیدناگا، و. علیرغم تعداد زیاد ارتش هیده یوشی، چوسوکابه برای دفاع از قلمروهایش جنگیدن را انتخاب کرد. نبردها با محاصره قلعه ایچینومیا که ۲۶ روز ادامه داشت به اوج خود رسید.
موتوچیکا تسلیم شد و استان های آوا، سانوکی و آیو را از دست داد. هیده یوشی به او اجازه داد توسا را حفظ کند. خدمات تحت هیده یوشی. در سال ۱۵۸۷، در زمان هیده یوشی، موتوچیکا و پسرش نوبوچیکا در حمله به همسایه کیوشو شرکت کردند که در آن نوبوچیکا در نبرد هتسوگیگاوا درگذشت. در سال ۱۵۹۰، موتوچیکا ناوگانی را در محاصره شیمودا و محاصره اوداوارا رهبری کرد و همچنین در تهاجمات ژاپنی ها به کره در سال ۱۵۹۲ جنگید. در سال ۱۵۹۶ کشتی اسپانیایی San Felipe در منطقه چوسوکابه در حالی که از مانیل به آکاپولکو در حرکت بود غرق شد. موتوچیکا محموله کشتی را توقیف کرد و این حادثه تا هیده یوشی بالا گرفت و منجر به مصلوب شدن ۲۶ مسیحی در ناکازاکی شد، اولین آزار و شکنجه مرگبار مسیحیان توسط دولت در ژاپن. مرگ. موتوچیکا در سال ۱۵۹۹ در ۶۰ سالگی در عمارت خود در فوشیمی درگذشت. جانشین او چوسکابه موریچیکا بود. علاوه بر رهبری اش، موتوچیکا به خاطر «قانون ۱۰۰ ماده ای چوسوکابه » و مبارزه اش برای ایجاد یک شهر قلعه ای قوی از نظر اقتصادی، که در مسیر حرفه اش از اوکو به اوتازاکا و به اورادو حرکت کرد، به یاد می آید.
شیمازو یوشی هیرو (۱۵۳۵ – ۱۶۱۹ میلادی) یکی از دایمیو های ژاپنی در دوره سنگوکو بود. او بر بخشی از کیوشو در جنوب ژاپن حکمرانی می کرد. وی برادر کوچکتر شیمازو یوشی هیسا رهبر خاندان شیمازو بود. به طور سنتی اعتقاد بر این بود که هفدهمین رهبر خاندان شیمازو است، او در دوره سنگوکو یک ژنرال ماهر بود که به اتحاد کیوشو کمک زیادی کرد. او پدر شیمازو تاداتسونه هجدهمین رهبر خاندان شیمازو بود. نبرد سکیگاهارا. پس از مرگ تویوتومی هیده یوشی در سال ۱۵۹۸، ژاپن بین طرفداران تویوتومی که از ایشیدا میتسوناری حمایت می کردند و کسانی که از توکوگاوا ایه یاسو حمایت می کردند تقسیم شد، و در نهایت در نبرد سکیگاهارا در سال ۱۶۰۰ به اوج خود رسید. بر اساس کتاب «اوچیبوشو» نوشته شده در دوره ادو ادعا می شود که ابتدا قرار بود خاندان شیمازو طرف ایه یاسو را بگیرند. اما تحقیقات اخیر نشان داد که شیمازو یوشی هیرو با ایشیدا میتسوناری رابطه دوستی داشته و به همین علت است که محل استقرار نیروهای خاندان شیمازو در روز نبرد در کنار نیروهای میتسوناری قرار دارد. بر طبق نظریه جدید خاندان شیمازو از همان آغاز حتی قبل از اعلامیه جنگ موری تروموتو علیه توکوگاوا در ژوئیه ۱۶
۰۰ ، انتخاب کرده بود که در کنار میتسوناری قرار بگیرد. یوشی هیرو همچنین به عنوان عضوی از ستاد اصلی میتسوناری در ترغیب اوئه سوگی کاگه کاتسو برای پیوستن به اتحاد با جناح میتسوناری نقش مهمی داشته است. طبق متن سند کاندو کوتارو، یوشی هیرو از همان ابتدا تابع میتسوناری بوده است، اما رابطه آنها توسط داستان نویسان دوره ادو تحریف و مخدوش شده است. همچنین گفته شده که میتسوناری به هیچ یک از طرح های جنگی یوشی هیرو، از جمله طرح یک شبیخون غافلگیر کننده در روز قبل از نبرد اصلی سکیگاهارا گوش نداد. در روز نبرد، یوشی هیرو و ۱۵۰۰ نفر سرباز او در جبهه جنگ داشتند اما به هیچ وجه نجنگیدند. سرانجام پس از اینکه بقیه اعضای میتسوناری از بین رفتند، یوشی هیرو در میان حداقل ۳۰٬۰۰۰ نفر از سربازان ایه یاسو گرفتار شد. یوشی هیرو سعی کرد علیه خود ایه یاسو دست به حمله بزند اما پس از آنکه برادرزاده اش شیمازو تویوهیسا خواست که او خود را به خاطر نبردی بی معنی نکشد، یوشی هیرو در عوض تصمیم گرفت که از منطقه جنگ خارج شود. یوشی هیرو نیروهای خود را به سبکی عقب نشینی جنگی به نام Sutegamari (捨 て 奸) دعوت کرد، به این معنی که تعداد معینی از مردان با ماندن در مس
یر حرکت دشمن، سد راه شده، تا پای مرگ مانع از حرکت دشمن می شوند و در واقع خود را فدا می کنند، تا بدنه اصلی ارتش بتوانند عقب نشینی کنند. با مرگ این گروه ممکن است بار دیگر یک سد انسانی جدید مانع از حرکت دشمن شود. اگرچه برادرزادهٔ یوشی هیرو، شیمازو تویوهیسا، و بخشی از نیروهای خاندان شیمازو جان خود را از دست دادند، اما با جراحتی که به ای نائوماسا وارد شد، این حمله و عقب نشینی موفقیت آمیز بود. وی پس از عقب نشینی، همسرش را از ولایت ستسو برداشت و با کشتی به ولایت ساتسوما بازگشت. مورخ ژاپنی شیرامینه جون تحقیق کرده است که چرا خاندان شیمازو رفتار ناهماهنگ و نامناسبی را در این نبرد انجام داده است و این را نتیجه گرفته است که در این زمان بین یوشی هیرو و برادرش شیمازو یوشی هیسا جنگ قدرت وجود داشته است. این درگیری داخلی موجب این شده که یوشی هیرو حمایت برادرش شیمازو یوشی هیسا و در نتیجه حمایت خاندان شیمازو را در ساتسوما هنگام شرکت در نبرد از دست بدهد. مرگ. در سال ۱۶۰۲، پس از شناخت علت رفتار یوشی هیرو در میدان جنگ، ایه یاسو اجازه داد تا خاندان شیمازو قلمروی خود را حفظ کرد و پسر یوشی هیرو به نام شیمازو تاداتسونه جانشین وی شود.
یوشی هیرو در ساکوراجیما بازنشسته شد و به تدریس نسل های جوان پرداخت. وی در سال ۱۶۱۹ درگذشت و ۱۳ نفر از نگهبانانش که در کنار او جنگیده بودند با جونشی به معنای «خودکشی در راه وفاداری» به دنبال او رفتند.
اکوسیستم اترنیتی (ETERNITY): راهکاری برای آینده مالی غیرمتمرکز اکوسیستم اترنیتی یک پلتفرم نوآورانه و غیرمتمرکز مبتنی بر بلاکچین است که به کاربران ابزارهایی پیشرفته برای مدیریت دارایی ها، سرمایه گذاری، و تعامل در یک محیط شفاف و امن ارائه می دهد. این اکوسیستم با طراحی منحصربه فرد خود، فرصت هایی جدید برای رشد پایدار و مشارکت در دنیای مالی دیجیتال ایجاد می کند. اجزای اصلی اکوسیستم اترنیتی ژنراتور هسته اصلی اکوسیستم که توکن eter را تولید و مدیریت می کند. ژنراتور با استفاده از مکانیزم های هوشمند افزایش قیمت و کاهش عرضه، ارزش پایدار برای کاربران ایجاد می کند. بیمه سرمایه گذاری و بازنشستگی این بخش به کاربران امکان می دهد با خرید بیمه نامه های دیجیتال، از سودهای ثابت و مرکب بهره مند شده و امنیت مالی بلندمدت خود را تضمین کنند. پیش بینی غیرمتمرکز کاربران می توانند در پلتفرم پیش بینی اترنیتی، قیمت آینده توکن eter را پیش بینی کنند و در صورت موفقیت، از پاداش های قابل توجه بهره مند شوند. استاک انتخاباتی سهام دیجیتال مبتنی بر nft که به کاربران حق رأی در dao و سهم از درآمد کل اکوسیستم را می دهد. سازمان خودگردان غیرمتمرکز تمام
ی تصمیم گیری های کلیدی اکوسیستم از طریق یک ساختار دموکراتیک و غیرمتمرکز انجام می شود که به تمامی کاربران امکان مشارکت فعال می دهد. جامعه طرفداران مرکزی برای تعامل کاربران، یادگیری و مشارکت در رشد و توسعه اکوسیستم. این جامعه نقش مهمی در حمایت و گسترش اکوسیستم ایفا می کند. ویژگی های برجسته اکوسیستم اترنیتی غیرمتمرکز و شفاف تمامی عملیات و تراکنش ها از طریق قراردادهای هوشمند و بر بستر بلاکچین polygon انجام می شود. پایداری و امنیت با طراحی هوشمندانه، ارزش توکن eter به طور مداوم افزایش می یابد و امنیت دارایی های کاربران تضمین می شود. بدون محدودیت اکوسیستم اترنیتی برای تمامی افراد در سراسر جهان، بدون محدودیت سن، مکان، یا ملیت در دسترس است. مشارکت و دموکراسی کاربران می توانند در تصمیم گیری ها و سیاست گذاری های اکوسیستم نقش فعال داشته باشند. چرا اترنیتی اکوسیستم اترنیتی برای کسانی که به دنبال استقلال مالی، شفافیت، و نوآوری در دنیای دیجیتال هستند طراحی شده است. این اکوسیستم با ترکیب فناوری پیشرفته و اقتصاد هوشمند، به کاربران امکان می دهد از فرصت های بی نظیر سرمایه گذاری و رشد بهره مند شوند. اترنیتی فقط یک پلتفرم نیست؛
بلکه پلی به سوی آینده ای پایدار و غیرمتمرکز است. چشم انداز و ماموریت. ماموریت و چشم انداز اکوسیستم ETERNITY در دنیای امروز، ارزش دارایی ها به گونه ای تعیین می شود که سیستم عرضه و تقاضا نقش اصلی را ایفا می کند. در نگاه اول، این مسئله ممکن است طبیعی به نظر برسد، تنها به این دلیل که تا به حال از این روش پیروی کرده ایم. منابع محدود و جریان های اقتصادی ثابت، عوامل اصلی این سیستم مالی هستند. اما این الگوریتم شناخته شده، عامل بسیاری از ورشکستگی های ناعادلانه بوده و کسانی که به اطلاعات داخلی یا دانش طبقه بندی شده دسترسی دارند، بخش اعظم منابع را کنترل می کنند. مدلی ناعادلانه که در آن سیستم سرمایه داری، با خرد کردن توده ها، برای تعداد اندکی ثروت ایجاد می کند. جایی که استعدادها و مهارت های انسانی کمترین نقش را در توسعه اقتصادی ایفا می کنند. این نوع تفکر به منطقه خاصی محدود نیست؛ تقریباً تمام جهان از آن پیروی می کند. قدرت های بزرگ، با کنترل منابع، تلاش می کنند افکار عمومی را به این مدل اقتصادی هدایت کنند. آنها در همه جا حضور و نفوذ دارند. قدرتی که می تواند دولت ها را تعیین کند، جنگ ها را شعله ور سازد، قحطی گسترده ایجاد ک
ند و در نهایت این ذهنیت را در سطح جهانی گسترش دهد. آنها توهمی گسترده از خوشبختی ایجاد می کنند که در نهایت برای انسان جذاب است. نیازها را به ذهن افراد القا کرده و آنها را مجبور می کنند برای رسیدن به این نیازهای القایی، همان الگوی ناقص را دنبال کنند. این امر علت اصلی ایجاد نابرابری طبقاتی است و فرصت های زندگی بهتر را از افراد سلب می کند. سیستم های آموزشی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی همچون چرخ دنده هایی با هم کار می کنند تا این طرز فکر را حفظ کنند. ما به مدارسی می رویم که مدل های ابتدایی این جریان مسموم را به ما آموزش می دهند. رسانه ها آن را تقویت می کنند و دولت ها آن را اجرا می کنند. آنها زندگی، استعدادها، سلامت، خوشبختی و اقتصاد ما را کنترل کرده و میان خود معامله می کنند. فلسفه بنیادین ETERNITY، به چالش کشیدن این الگوها است. ایجاد یک جریان فکری جدید که در آن سود فردی الزاماً به معنای زیان دیگری نباشد. ساخت یک جامعه با آزادی مطلق در تصمیم گیری و توسعه برابر فرصت ها، عاری از تعصبات نژادی یا قومی. اقتصادی که در آن مردم، نه دولت ها یا سرمایه داران، موتور رشد باشند. تعامل سازنده و توسعه یک جریان فکری به نام انسانیت. در
ETERNITY ، انسان ها محصول نیستند بلکه پایه و اساس هستند. به عبارت دیگر، همه افراد مالک منابع و منافع این اکوسیستم هستند. آنها از طریق تعامل سازنده، ارزش مشترکی ایجاد می کنند که هرگز کاهش نمی یابد. آنها هیچ گاه نگران توطئه های درونی آن نیستند. با رشد این جامعه، منافع مشترک نیز توسعه می یابد و در نهایت به استقلالی بی نظیر دست می یابند. هدف ما ساخت جهانی است که شاید توسط ساکنان امروز زمین به خوبی درک نشود. اما ما باور داریم که دیر یا زود، ETERNITY در بافت جامعه نفوذ خواهد کرد و مردم تعریفی جدید از امنیت، دارایی و رفاه را درک خواهند کرد. دارایی های غیرقابل کاهش، تنها راه حل در برابر چیزی است که شاید تاکنون به وجودش فکر نکرده باشید. سیستمی مستقل و بدون وابستگی به هر مدل اقتصادی. به گونه ای که هر تعاملی با این دارایی، ارزشی ایجاد می کند که نه تنها کاهش نمی یابد، بلکه به کل اضافه می شود. در ظاهر، ممکن است این سیستم بسیار پیچیده یا ساده به نظر برسد. اما چیزی که اهمیت دارد، نحوه عملکرد ETERNITY نیست، بلکه نتایجی است که ایجاد می کند. باید بگوییم که ETERNITY صرفاً یک کسب وکار یا محصول تکنولوژیک نیست، بلکه دریچه ای به د
نیایی است که بشریت قرن ها در انتظار آن بوده است. به ما بپیوندید تا جهانی جدید بسازیم. تاریخچه همکاری های علمی. ارتباطات علمی سابقه ای دیرینه دارد و به مرور زمان شیوه های آن نیز تحول یافته است. این ارتباطات با مسافرت های علمی آغاز می شود و با ارتباطات علمی دیجیتال و مجازی پایان می یابد. مسافرت های علمی: کسایی از وجود چنین ارتباطاتی در عصر شکوفایی تمدن اسلامی یاد می کند که سفر به مراکز علمی یکی از شیوه های رایج ارتباطات علمی بوده است. وی به نقل از ابن خلدون می نویسد: همانا سیر و سفر در جستن دانش ها و دیدار استادان بر کمال تعلیم می افزاید و سبب این است که افراد بشر، اخلاق و معارف و روش های مذهبی و فضائل علمی را که در آن ممارست دارند گاهی از طریق روش علمی و آموزش و القا فرا می گیرند و گاه به شیوه تقلید و تلقین و به صورت حضور مستقیم در مجالس، ولی دستیابی به ملکات از راه ارتباط مستقیم پایدارتر است. نسخه برداری از متون علمی: چینی ها، یونانی ها و ایرانیان دوران باستان از طریق نسخه برداری یا استنساخ کتاب به باز تولید و انتشار آن کمک شایانی کردند. اسکندر مقدونی پس از ورود به ایران دستور داد از همه کتاب های موجود در است
خر نسخه برداری کنند. شاپور هم کتاب هایی را که جمع آوری کرده بود در دسترس نسخه برداران قرار داد تا استنساخ شوند. در تمدن اسلامی نیز استنساخ کتاب ارزش تلقی می شد. به گونه ای که ابن خلدون آن را از زمینه های عمران (تمدن) دانسته است. متولیان هر دین یا مذهب نیز به استنساخ متون دینی خود اهتمام می ورزیدند تا از سویی با انتشار این متون، عقاید دینی خود را ترویج کنند و از سویی دیگر از اجر معنوی آن برخوردار شوند. طالبان علم در مدارس و مراکز آموزشی خود اعم از نظامیه ها، مدرسه ها، مسجدها و خانقاه ها نه تنها از درس استاد نسخه برداری می کردند بلکه اگر درس بر مبنای مشخصی تدریس می شد دانشجو یا طلبه کتاب را از مدرس یا از کتابخانه به امانت می گرفت و نسخه ای برای استفاده خود استنساخ می کرد. مسئله استنساخ در مراکز آموزشی مقوله ای عام بود و وجهه فرهنگی داشت. تا جایی که هر طالب علمی که کتاب های بیشتری استنساخ می کرد به اعتبار دانشوری و دانشمندی پذیرفته تر و مقبول تر بود و هم از اعتبار بیشتری در حوزه تعلیم و تعلم برخوردار می شد. تألیف و چاپ متون علمی: با فراگیر شدن دستگاه چاپ، نسخه برداری رواج خود را از دست داد. با این فناوری، تکثیر
متون با دقت و سرعت بیشتری میسر شده بود. کتاب پس از اختراع چاپ در قرن ۱۵ پدید آمد. در قرن ۱۷ میلادی، کتاب، رسانه عمومی ویژه ای برای انتقال اندیشه ها و اطلاعات بود. نامه نگاری میان دانشمندان: دانشمندان از اوایل قرن هفدهم به این سو، از راه نامه پراکنی های پیوسته و متقابل به توسعه علم کمک می کردند و اغلب نامه هایشان مقارن و مکمل یکدیگر بود. آن ها از این طریق افکارشان را برای دانشمندان همتایشان دسترس پذیر می کردند. البته این نوع مکاتبات علمی، پدیده نوظهوری نبود اما در قرن هفدهم در مقیاس بسیار گسترده تر شد. نامه های اشخاص سرشناسی مانند نیوتن و لایب نیز حاوی اندیشه هایی هستند که در کتاب های رسمی تر آنان نظیری برای آن نمی توان پیدا کرد. لایبنیز رساله کاملی در فلسفه را به شکل مجموعه ای از نامه ها منتشر کرد. نامه ها به شکل دستی نسخه برداری و همزمان برای سه یا چهار نفر فرستاده می شد. دانشمندان هنوز هم صدها نامه با یکدیگر ردوبدل می کنند. شکل گیری انجمن های علمی: گروهی از دانشمندان، به طور منظم یکدیگر را ملاقات می کردند تا دستاوردهای علمی خود را ارائه کنند و نتایج پژوهش های خود را به بحث و بررسی بگذارند. آن ها نوشته های ش
خصی خود را نیز در اختیار یکدیگر قرار می دادند و گزارش های کوتاهی از فعالیت های خود را منتشر می کردند تا بتوانند اعضای اجتماع علمی خود را که قادر به شرکت در این همایش ها نبودند روزآمد نگاه دارند. در نیمه دوم قرن هفدهم، با پیدایش انجمن ها و مجله های علمی، روش های دیگری برای گسترش دانش علاوه بر مکاتبات و نامه نگاری ایجاد شد. مجمع جامعه سلطنتی لندن برای پیشبرد علوم طبیعی که پس از مدتی به جامعه سلطنتی تغییر نام داد، از مهم ترین جامعه علمی بریتانیا بود. آکادمی علوم فرانسه نیز مانند جامعه سلطنتی بریتانیا ریشه در ملاقات های غیررسمی اهل علم داشت. دکارت و پاسکال نیز در آن شرکت داشتند و توسط مارسن رهبری می شد. نتیجه آن، آکادمی علوم در پاریس بود که با پیشنهاد شارل پرو شاعر و داستان سرای فرانسوی به ژان باتیست کولبر وزیر لویی چهاردهم تأسیس شد. اعضای این آکادمی علاوه بر کمک مالی برای پژوهش های خود، یک مقرری دائمی نیز از مقامات سلطنتی دریافت می کردند و هفته ای دو بار در اتاقی در کتابخانه سلطنتی گرد هم می آمدند. فرهنگستان علوم ایتالیا اولین فرهنگستانی بود که در سال ۱۶۰۳ میلادی پایه گذاری شد. سپس انجمن سلطنتی انگلیس یا لندن در
سال ۱۶۶۰ بنا شد و در سال ۱۶۶۲ لقب سلطنتی گرفت. آکادمی علوم پاریس در سال ۱۶۶۲، فرهنگستان علوم برلین در سال ۱۷۰۰ و جامعه فلسفی فیلادلفیای آمریکا در سال ۱۷۴۰ پایه گذاری شده اند. به دنبال تشکیل این انجمن ها، تأسیس دیگر انجمنهای علمی شتاب گرفت تا جایی که سال ۱۷۹۰ شاهد حدود ۲۲۰ فرهنگستان علوم در سرتاسر جهان بوده است. پیدایش مجلات علمی: مجلات علمی تقریباً ۲۵۰ سال بعد از اختراع چاپ پا به عرصه وجود نهادند. با رشد حجم نامه نگاری ها، نشریات علمی مختلف به عنوان ابزارهای مؤثر مبادله اطلاعات پدیدار شدند. طی قرن های ۱۸ و ۱۹ میلادی نشریات علمی تخصصی تر شدند. در قرن ۱۹ میلادی کارکردهای دیگر ارتباطات علمی آشکار گردید. انتشار مقاله در مجلات علمی به شاخص اصلی جایگاه حرفه ای افراد و سازمان های پژوهشی بدل شد. بنابراین ریشه پژوهش های گروهی و مشارکتی را باید از زمان تولد علم نوین (انقلاب علمی قرن هفدهم) و در سازمان های ارتباطی انقلاب علمی، یعنی مجله های علمی جستجو کرد. پژوهش ها نشان دادند که در نیمه اول قرن نوزدهم دانشمندانی که با یکدیگر همکاری علمی داشتند، به طور متوسط توان تولید یا بهره وری بالاتری نشان دادند و گرایش عمده در همکا
ری علمی، افزایش چند نویسندگی است. در دهه های اخیر، پدیده تألیف مشترک توجه زیادی را در جامعه شناسی علم به خود جلب کرده است. اکنون به نظر می رسد که در رشته های خاصی از علوم، روزگاری که یک متخصص به تنهایی کار می کرد به پایان رسیده است. اوج همکاری های علمی را در پایان جنگ جهانی دوم باید جستجو کرد. پس از جنگ جهانی دوم توجه به برقراری ارتباطات بین المللی در جهت کمک به بازسازی زیربنای علمی در اروپای غربی و ژاپن معطوف شد. در قرن بیستم، با توسعه دانشگاه ها و با ایجاد مقاطع تحصیلات تکمیلی که بر پژوهش تأکید داشتند موضوع همکاری علمی اهمیت فزاینده ای یافت. تا جایی که پرایس در کتاب مشهور خود "علم کوچک علم بزرگ" بر اهمیت همکاری های علمی تأکید کرد و آن را از نظر علمی مورد بررسی قرار داد. همکاری علمی. دانشمندان همواره با مشکلات پیچیده ای با ماهیت میان رشته ای مواجه اند که حل آنها نیازمند انجام پژوهش توسط گروهی از دانشمندان با تخصص ها، روابط، اطلاعات و مهارت های ارتباطی ویژه است. اوج پیشرفت های علم در مواقعی به دست آمده که گروهی از پژوهشگران از رشته های مختلف علوم با همدیگر همکاری و فعالیت داشته اند. برای مثال کشف ژنوم انسان ج
ز در سایه همکاری میان دانشمندان رشته های مختلف علمی مانند زیست شناسی و علوم رایانه حاصل نمی شد. حوزه دیجیتال هیومنیتیز هم از همکاری متخصصان علوم انسانی با متخصصان علوم کامپیوتر در سال های اخیر ایجاد شده است. یک پژوهشگر می تواند. اندیشه ها و نظریه های درخشانی داشته باشد، اما ممکن است که قدرت تفکر، تخیل، واقع بینی یا حتی توان مالی برای بهره گیری از اندیشه ها و نظریه ها را نداشته باشد. هدف کار گروهی بهتر، بیش تر و مفیدتر شدن نتایج است. انیشتین می گوید: روزی چند بار به این مسئله فکر می کنم که چقدر زندگی داخلی و خارجی ام بر کار دیگران استوار است، چه آن ها که هستند و چه آن ها که مرده اند. چقدر باید تلاش کنم تا به همان اندازهٔ کمک دریافت شده بازدهی داشته باشم. تا سال ها پیش علم را به عنوان حیطه و زمینه ای منزوی و مستقل از سایر امور مورد توجه قرار می دادند. حتی افرادی مانند نیوتن و انیشتین به عنوان پژوهشگرانی منزوی قابل تصور بوده اند. خانم و آقای کوری هم که در آپارتمان خود در پاریس کار می کردند. گونه ای دیگر از این کلیشه هاست. برخی از تاریخ نگاران برجسته نیز رشد علم را اساساً یا تماماً در گرو اکتشاف های به دست آمده د