Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سرزمین یا خِطه اصطلاحی برای انواع تقسیمات کشوری است و معمولاً منطقه ای که زیر نظر حوزه قضایی یک دولت است. در واژه شناسی بسیاری از کشورها همچون ایالات متحده و نیجریه این اصطلاح به یک قسمت سازماندهی شده از یک ناحیه که تحت کنترل یک کشور است اما به طور رسمی در واحد سیاسی آن کشور در مقایسه با دیگر واحدهای سیاسی چون دیگر ایالت ها یا استان های آن کشور به طور مساوی بسط داده نشده یا شریک نیست. در روابط و سیاست بین الملل این اصطلاح به طور ویژه برای ناحیه ای جغرافیایی و غیر حاکمیتی استفاده می شود که یا تحت قدرت کنترل حکومت دیگری است یا اینکه اختیارات حکومت خودگردان که به طور معمول به تقسیمات قلمروی دوم داده می شود به آن داده نشده است یا هر دو. &lt;mapframe latitude="32.602362" longitude="53.876953" zoom="3" text="سرزمین کشور ایران در خاورمیانه" width="200" height="106" align="center"&gt; "type": "FeatureCollection", "features": [] &lt;/mapframe&gt;
گروه د نیو دی یکی از تیم های کشتی کج است. این تیم تا به حال ۶ بار قهرمان تگ تیم اسمکدان و ۲ بار قهرمان تگ تیم راو شده است. اعضای این گروه بیگ ای (BIG E) کوفی کینگستون و زیویر وودز هستند که در حال حاضر در برند راو فعالیت می کنند. معرفی اعضا و افتخارات آنها. هر یک از این سه قبل از حضور در این تیم به تنهایی برای خود افتخاراتی کسب کرده اند. بیگ ای و افتخارات کسب شده توسط او. اتور ایون (زاده ۱ مارس ۱۹۸۶)قبل از پیوستن به گروه یک بار کمربند بین قاره ای و یک بار کمربند ان اکس تی را در اختیار داشت. او دوبار کمربند تگ تیم را با گروه د نو دی بدست آورده است. او هم اکنون قهرمان کمربند دبلیودبلیوئی قهرمانی جهان شده است. کوفی کینگستون و افتخارات کسب شده توسط او. کوفی نهاجه سارکودی منساه (زاده ۱۴ اوت ۱۹۸۱)قبل از پیوستن به گروه نو دی چهار بار کمربند بین قاره ای و سه بار کمربند یونایتد استیت را در اختیار داشت. او در روزهای صاحب کمربند تگ تیم بودن رکورد دارد. او چهار بار صاحب کمربند تگ تیم شده است. (یک بار با ارتروث یک بار در گروه ایر بووم و دو بار در گروه دنودی).او یک بار قهرمان wwe بود زیور وودز و افتخارات کسب شده توسط او. آس
تین واتسون (زاده ۴ سپتامبر ۱۹۸۶)او فقط یک بار توانسته است با همراهی جی لیتال صاحب کمربند جهانی تگ تیم شود.
این یک لیست از انواع ساختارهای داده است. برای دیدن یک لیست گسترده تر از صفحه دیدن کنید. برای مقایسه زمان در اجرا از زیر مجموعه ای از این لیست صفحه را ببینید. انواع داده ها. انواع داده انتزاعی. برخی از خواص انتزاعی، انواع داده ها: ساختمان های داده خطی. داده است گفت: به خطی اگر عناصر آن به صورت یک دنباله. درختان. درختان. در این ساختار داده های هر درخت گره مقایسه کمی تکه از ارزش های کلیدی. فضا-پارتیشن بندی درختان. این ساختارهای داده ای استفاده می شود برای فضای پارتیشن بندی یا باینری فضای پارتیشن بندی.
ویولتا پارا (; زاده – درگذشته ) با تلفظِ اسپانیولیِ «"بیوله تا پارّا"»؛ یک فولکلوریست، موسیقی شناس قومی، خواننده و ترانه سرای مشهور اهل شیلی بود. او یکی از پیشگامان «ترانه سرایی نوین» در شیلی بود که به نوعی، تجدید و بازسازی موسیقی فولکلور شیلی محسوب می شد و دایرهٔ تأثیرگذاری آن به خارج از مرزهای شیلی هم گسترده شد. ویولتا پارا به همراه آتاهوآلپا یوپانکی، دو موسیقی دانی هستند که ترانه سرایی آمریکای لاتین بیش از همه، مدیون آنهاست. او در دوران جوانی سفرهای دور و دراز در شیلی انجام داد و به گردآوری ترانه ها و اشعار بومی آن کشور پرداخت. بعد از این دوران، به سرودن شعر و ترانه هایی روی آورد که نه سنتی بودند و نه روستایی؛ اما در عین حال، بازگوکننده زندگی روزمرهٔ مردم عادی شیلی بودند. در اشعار او نوعی صمیمیت و صداقت در بیان واقعیات زندگی وجود دارد که زیبایی خاصی به ترانه هایش داده است. شعرهای ویولتا پارا در بیشتر موارد، بیان احساسات و نگاه زنی است که پیش از هر چیز، با زندگی عاطفی خویش و روابطش با دنیای پیرامون درگیر است. یکی از مشهورترین ترانه های او، «سپاس زندگی» نام دارد که با صدای مرسدس سوسا، جوآن بائز و الیس رجینا
شهرت جهانی یافت. ویولتا پارا در سال ۱۹۶۷ میلادی با شلیک گلوله ای به سر خود، خودکشی کرد.
ساوت استوک (به انگلیسی: South Stoke) یک روستا در بریتانیا است که در ساسکس غربی واقع شده است. خصوصیات. ساوت استوک ۵٫۳۵ کیلومتر مربع مساحت و ۴۴ نفر جمعیت دارد.
کیلاپایون () نام یک گروهِ موسیقی فولکلور از کشور شیلی است. این گروه، یکی از پایدارترین و تأثیرگذارترین نمایندگانِ جنبش «ترانه سرایی نوین» شیلی محسوب می شود. موسیقیِ آنها، پیوندی ناگسستنی با وقایع سیاسی شیلی در دوران حکومت سالوادور آلنده و پس از آن دارد. اعضایِ کیلاپایون، سال ها در تبعید و در کشور فرانسه به سر بردند. سرانجام پس از مدت ها و در سال ۲۰۰۲ میلادی، به دنبال اختلافاتی مابین اعضای اصلی، بر سرِ خطِ مشی فکری و آیندهٔ گروه، کیلاپایون به دو گروه مجزا تقسیم شد: «کیلاپایون-تاریخی (قدیمی)» (در شیلی) و «کیلاپایون-فرانسه» (در فرانسه) واژهٔ کیلاپایون در گویش سرخپوستان آمریکای لاتین به معنی «"سه ریش"» است و در واقع نامِ این گروه موسیقی، اشاره ای طنزآمیز به ظاهر و ترکیبِ مردانهٔ سه دانشجویی داشت که در سال ۱۹۶۵ میلادی، کیلاپایون را بنیان نهادند. مدتی کوتاه پس از تأسیس گروه، ویکتور خارا هم به آنها پیوست و مدیریت هنری گروه را به عهده گرفت. کیلاپایون از همان آغاز، از سازهای محلی و بومی سرخپوستان، برای خواندن اشعار و ترانه های سیاسی-اجتماعی خود بهره می گرفتند. یکی از ترانه های مشهور آنان «ملت متحد، هیچگاه شکست نخواهد
خورد» () نام دارد که آهنگ و ملودی آن، در جریانِ مبارزات سیاسی و وقایع انقلاب ۱۳۵۷ ایران، الهام بخشِ سرودی انقلابی با عنوان «برپا خیز، از جا کن، بنای کاخ دشمن» بود که با شعری از سیاوش کسرایی و توسط اعضای «کنفدراسیون دانشجویی ایران» اجرا شد.
رابطه میان مصرف داروهای ضد افسردگی و خطر خودکشی، نامشخص، پیچیده و همواره مورد پژوهش است. برخی مطالعات حاکی از آن هستند که مصرف برخی داروهای ضد افسردگی، با افزایش خطر خودکشی در برخی بیماران، همبستگی دارند. این مشکل به اندازه ای مهم بوده که بعضی دولت ها را مجبور کند بر روی بسته های این گونه داروها، برچسب میزان احتمال افزایش خودکشی را بزنند. این که چرا چنین است، مشخص نیست و این در حالی است که برخی مطالعات دیگر حاکی از آن هستند که مصرف داروهای ضد افسردگی باعث کاهش افکار خودکشی می شوند. رابطه داروهای ضد افسردگی با خطر خودکشی. بر پایه پژوهشی در سال ۲۰۱۲، اینکه مصرف داروهای ضد افسردگی، ممکن است که خطر خودکشی را در برخی بیماران افسرده افزایش دهند، ابتدا در سال ۱۹۵۸ مطرح شد. به مدت ۳۰ سال از این داروها تنها برای بیماران مبتلا به افسردگی شدید و بستری شده در بیمارستان استفاده می شد. مسئله افزایش خطر خودکشی توسط بازدارنده های بازجذب سروتونین (SSRIs) با گزارشی در سال ۱۹۹۰ مبنی بر اینکه فلوکستین ممکن است خطر خودکشی را در بیمار تقویت کند، مورد توجه افکار عمومی قرار گرفت. ۱۴ سال بعد، برچسب های هشداردهنده ای روی این داروها زد
ه می شد که در رابطه با «شرایطی که در هنگام مصرف، در هنگام قطع مصرف، در هنگام تغییر دوز دارو و اینکه ممکن است این داروها به بیماری های جانبی فرد غیر از افسردگی همچون، اضطراب یا اعتیاد، دامن بزنند،» هشدارهای لازم را به مصرف کننده می داد. خطرات بیش تر برای جوانان. به افرادی که کم تر از ۲۴ سال سن دارند و از داروهای ضد افسردگی بهره می برند، هشدار داده می شود که مصرف این داروها، ممکن است رفتار خودکشی مآبانه را در آن ها افزون کند. برای این کار برچسب های هشداردهنده از سال ۲۰۰۶ به بعد روی بسته این گونه داروها زده می شود. سازمان غذا و دارو آمریکا در رابطه با مصرف پاروکستین در مقابل مصرف پروزاک برای درمان افسردگی در کودکان و نوجوانان هشدار داده است. تجویز داروهای مهار بازجذب سروتنین برای درمان افسردگی در کودکان و بزرگسالان در ایالات متحده آمریکا و برخی کشورهای اروپایی، پس از هشدارهای داده شده توسط ادرات مربوطه، مبنی بر این که داروهای ضد افسردگی ممکن است خطر خودکشی را در کودکان افزایش دهد، بسیار کاهش یافت. این کاهش تجویز با افزایش میزان خودکشی های کودکان و نوجوانان در به طور مثال ایالات متحده با ۱۴٪ افزایش یا در هلند با
۵۰٪ افزایش، ارتباط مستقیم داشته است. هشدارها. بر اساس قوانین سازمان غذا و دارو آمریکا یا FDA ، « هشدار جعبه سیاه » روی تمامی داروهای مهار بازجذب سروتونین زده می شود مبنی بر اینکه مصرف این داروها ممکن است خطر خودکشی را در کودکان یا بزرگسالان ۲ برابر کند (از ۲ تن در هر ۱٬۰۰۰ تن به ۴ تن در هر ۱٬۰۰۰). اینکه آیا افزایش نرخ خودکشی بر اثر مصرف داروها بوده، که بدان اثر متناقض نیز گفته می شود، یا مثلاً مصرف داروهای ضد افسردگی سبب شده که بیماران افسرده که در شرایط عادی به سبب افسردگی حوصله انجام هیچ کاری را ندارند، به خود آمده و پیش از اتمام دوره افسردگی شان اقدام به عمل خودکشی نمایند، همواره در پرده ای از ابهام بوده است. بیماران جوان تر می بایست بیش تر مورد دیدبانی خودکشی به منظور پی بردن به هر گونه فکر خودکشی یا رفتار خودکشی مآبانه در آن ها و در نتیجه پیشگیری به موقع از خودکشی قرار گیرند. این عمل می بایست به ویژه در ۸ هفته نخست بستری شدن آن ها صورت گیرد. افزایش خطر خودکشی پس از قطع مصرف دارو. در پژوهشی در سال ۲۰۰۹ مشخص شد که قطع مصرف دارو پس از مدتی، سبب افزایش خطر خودکشی می شود. در تحقیق دیگری شامل ۱۵۹٬۸۱۰ تن مصرف ک
ننده امی تریپتیلین، فلوکسیتین، پروکستین یا دوتیپین، مشخص شد که خطر خودکشی در ماه نخست پس از استفاده از ضد افسردگی ها، به ویژه در روز ۱ تا ۹ آغاز مصرف، افزایش می یابد. شیوع. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری در گزارشی به تاریخ ۶ دسامبر ۲۰۰۷، اعلام داشت که نرخ خودکشی نوجوانان آمریکایی، به ویژه دختران ۱۰ تا ۲۴ سال، از ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۹ نزدیک به ۸٪ افزایش داشته اشت. این یعنی ۷٫۳۲ تن خودکشی در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن در بازه سنی ۱۰ تا ۲۴ سال. برخی پژوهشگران در این رابطه معتقدند که : " این خطرناک است که بخواهیم بر مبنای داده های سال به سال به جای داده های پیاپی در رابطه با مصرف ضد افسردگی ها و ارتباط آن با خطر خودکشی اظهار نظر کنیم. واقع بینانه تر این است که ارتباط میان روند مصرف داروهای روان درمانی را با میزان افزایش یا کاهش خطر خودکشی در میان گروه های کوچک اما از نقاط مختلف جغرافیایی و صورت پیاپی و نه سال به سال بررسی کنیم. تا نتایج تحقیقات جزئی نگرانه تر مشخص نشود، نمی توان منطقی برای این هشدارهای اداره غذا و داروی آمریکا یافت." تحقیقاتی نیز انجام شده که ثابت می کنند مصرف ضد افسردگی ها باعث کاهش خطر خودکشی در فرد می شوند. همچنین در
تحقیقی دیگر مشخص شد که مصرف داروهای ضد افسردگی رایج حتی ممکن است هیچ تأثیری از لحاظ امنیت خودکشی، به طور مثال اینکه خودکشی را در فرد تقویت کند یا سبب کاهش آن شود، نداشته باشند. اینکه آیا دیگر مانورهای درمانی همچون مشاوره ممکن است اثر متناقضی در رابطه با خودکشی یا رفتار خودکشی مآبانه در کودکان و بزرگسالانی که داروهای ضد افسردگی مصرف می کنند داشته باشند یا خیر، در پرده ای از ابهام است. داروهای کاهنده خطر خودکشی. در پژوهشی به سال ۲۰۱۲ که شامل داده هایی از ۴۱ کلینیک و ۹٬۰۰۰ بیمار می شود، مشخص شد که «فلوکستین و ونلافاکسین خطر خودکشی را در کودکان و بزرگ سالان کاهش داده است. این کاهش همچنین شامل علائم افسردگی در فرد و در نتیجه افزایش بهبودی فرد نیز می شود. البته برای جوانان چنین کاهشی آن چنان مشهود نبود. اما لازم به ذکر است که جوانان در این تحقیق از راه این داروها افسردگی شان درمان شد.»
پاتریسیو مانس (؛ (زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۱) موسیقی دان، آهنگساز، شاعر، رمان نویس، مقاله نویس، نمایشنامه نویس روزنامه نگار و فعال مدنی اهل شیلی بود. او به همراه ویولتا پارا و رولاندو آلارکن، از پایه گذاران اصلی «ترانه سرایی نوین» شیلی محسوب می شدند. وی در دوران کودتای نظامی ژنرال پینوشه در شیلی، به کوبا تبعید شد و سخنگوی «مقاوت» در برابر استبداد پینوشه بود. پاتریثیو مانس یکی از برندگانِ کمک هزینه گوگنهایم بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشت می توان به "نامه هایی از ماروسیا" اشاره نمود.
رولاندو آلارکُن (؛ – ) آهنگساز، فولکلوریست، تک نواز گیتار و آموزگار اهل شیلی بود. وی بین سال های ۱۹۵۱ تا ۱۹۷۳ میلادی فعالیت می کرد. او به سبب خدماتش به موسیقی شیلی، در کشورش شهرت داشت و در مراسم به خاکسپاری اش، سالوادور آلنده از مرگ و فقدانش اظهار تأسف کرد. رولاندو آلارکن یکی از پایه گذاران «ترانه سرایی نوین» شیلی است.
خودکشی در روسیه با آنکه طی سال های اخیر کاهش داشته اما هنوز هم یک مشکل عمده اجتماعی است. نرخ خودکشی به میزان ۷٫۲٪ نسبت به سال ۲۰۱۵ کاهش داشته است. تعداد خودکشی ها در این کشور۱۵٫۴ تن در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن است که در ۵۴ سال گذشته کم ترین است. پژوهشگران میان مصرف بالای الکل در روسیه و خودکشی ارتباط تنگاتنگی یافته اند. چگونگی. در سال ۲۰۱۵ نرخ خودکشی ۱۷٫۱ تن در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن بود. در ۲۰۱۶ این رقم به ۱۵٫۴ کاهش یافت. در اواسط دهه ۱۹۹۰ نرخ خودکشی در این کشور ۴۰ تن در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن بود. در سال ۲۰۰۷ حدود ۲۲٪ خودکشی ها را افراد ۴۲ تا ۴۹ سال انجام دادند و نرخ خودکشی مردان این کشور ۶ برابر زنان است. الکل و خودکشی. گفته می شود مصرف بالای الکل در این کشور باعث و بانی بیش از نیمی از خودکشی های صورت گرفته است و این خود نشانگر اهمیت رابطه میان خودکشی و مصرف الکل است. این مسئله از آنجایی مهم می شود که در روسیه مصرف بالای الکل حتی از مشکلات اقتصادی مهم تر است. خودکشی نوجوانان. در سال ۲۰۱۲ نرخ خودکشی نوجوانان در روسیه ۳ برابر متوسط نرخ خودکشی نوجوانان در جهان بود.
اینتی-ایلیمانی () که «اینتی-ای ییمانی» () و «اینتی-ایجیمانی» هم تلفظ می شود، نام یک گروه موسیقی فولکلور شیلیایی است که در سال ۱۹۶۷ میلادی توسط تعدادی دانشجو پایه گذاری شد. یکی از ترانه های این گروه موسوم به «"ما پیروز خواهیم شد!"» ("Venceremos") مبدل به سرودِ رسمیِ دولتِ «اتحاد خلق» در دوران سالوادور آلنده شد. زمانی که کودتای ۱۹۷۳ شیلی به وقوع پیوست، آنها در اروپا مشغول اجرای کنسرت بودند و دیگر نتوانستند به شیلی بازگردند. در دوران اقامت اجباری در اروپا، موسیقی فولکوریک و محلی این گروه، از موسیقی باروک تأثیر پذیرفت و نوع جدیدی از موسیقی ملل را پدیدآورد. نام این گروه موسیقی، به معنای «خورشید ایلیمانی» است. در زبان آیمارا، «ایلیمانی» (Illimani) بلندترین قله در رشته کوه های آند در کشور بولیوی است. اینتی-ایلیمانی یکی از تأثیرگذارترین اعضای جنبش و سبک موسیقیِ موسوم به «ترانه سرایی نوین» شیلی محسوب می شود.
فرهنگ اتریشی ، در گذشته و حال، تا حد زیادی توسط همسایگان پیشین و کنونی اش: ایتالیا، لهستان، آلمان، مجارستان، و بوهمیا تحت تأثیر قرار گرفته است. قرن ها است که فرهنگ اتریشی به فرهنگ اروپایی باهم درآمیخته و دستاوردهای بین المللی شناخته شده ای را باعث شده، برای مثال؛ بناهای مهمی از همهٔ دوران ها، که بسیاری از آن ها به عنوان میراث جهانی یونسکو نگهداری می شوند به وجود آمده است. در سده های ۱۸ و ۱۹ اتریش با کلاسیک وینی اش یکی از مراکز موسیقی زندهٔ اروپا بوده، که نه تنها در ارائهٔ انواع نوازندگان و آهنگسازان نام دار مربوط به سرزمین خود درخشیده، بلکه در داشتن تعداد زیادی از خانه های اپرا، تئاتر و ارکستر و همچنین در ارائهٔ موسیقی سنتی متنوع مانند کنسرت سال نو، جشنواره های متعدد و کاباره های پر جنب و جوش، که هنوز هم موجودند شناخته بوده است. حتی در بخش آشپزی نیز، اتریش سنتی گسترده دارد، که به صورت و روشِ سنتیِ کافهٔ وینی، کشت انگور در اتریش و میخانه ها شراب و غذاهای متعدد سنتی غذاهای اتریشی ابراز شده است. هنر. وین، پایتخت اتریش برای مدتی طولانی مرکزی مهم از نوآوری های موسیقی بوده است. آهنگسازان قرن ۱۸ و ۱۹ با توجه و حمایت
دودمان هابسبورگ به این شهر کشیده شده بودند، و وین را به صورت پایتخت اروپا از نظر موسیقی کلاسیک درآوردند. ولفگانگ آمادئوس موتسارت، بتهوون، و یوهان اشتراس جونیور، در میان دیگران، نامشان با این شهر همراه بوده است. در طول دورهٔ باروک، اسلاوی و فرم های قومی مجارستان موسیقی اتریش را تحت تأثیر قرار داده اند. موقعیت وین به عنوان یک مرکز فرهنگی اوایل قرن ۱۶ افزایش یافت، و در اطراف ابزار و ادوات موسیقی از جمله عود متمرکز بود. موسیقی کلاسیک. در طول قرن ۱۸، عصر موسیقی کلاسیک، موسیقی کلاسیک اروپایی را تحت الشعاع قرار داده بود، و شهر وین در این میان جایی ویژه و مهم برای نوآوری موسیقی بود. در این شهر سه آهنگساز با نوآوری پایدار به وجود آمدند: الگوهای سمفونیک لودویگ فان بتهوون، تعادل ولفگانگ آمادئوس موتسارت بین ملودی و فرم، و توسعه یوزف هایدن از کوارتت زهی و سوناتا.
دوردست ها نام یک مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی جواد ارشاد و تهیه کنندگی فریبا توکلی است. این سریال محصول مشترک شبکه اول سیما و سازمان ملی استاندارد ایران است که در بهار ۱۳۹۵ در ۳۷ قسمت از شبکه اول سیما و شبکه HD پخش گردید. خلاصه داستان. کارخانه روغن سازی دو شریک بنامهای رسول و صادق دچار بحران مالی می شود. صادق که فعالیتی دیگر راه انداخته سهام خود را می فروشد و سرمایه داری بنام حبیب به پیشنهاد عماد که مورد اعتماد و همه کاره اوست سهام کارخانه را می خرد و عماد به همراه رسول به اداره کارخانه مشغول می شوند. رفته رفته معلوم می شود که عماد با نقشه ای قبلی برای ضربه زدن به رسول به او نزدیک شده است و ... حوادث. جمال اجلالی از بازیگران پیشکسوت این مجموعه تلویزیونی٬ صبح یکی از روزهای تصویربرداری پس از ابراز سردرد٬ به بیمارستان منتقل شد و مشخص گردید که دچار خون ریزی مغزی شده است.
دین رید (؛ ۲۲ سپتامبر ۱۹۳۸ – ۱۳ ژوئن ۱۹۸۶) یک خواننده، ترانه سرا، کارگردان و فعالِ مدنی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۸۶ میلادی فعالیت می کرد. او دانش آموختهٔ «دانشگاه کلرادو» بود و بخشِ مهمی از دوران زندگی خود را، در آمریکای جنوبی و جمهوری دمکراتیک آلمان گذراند. در کشور شیلی بود که او عقاید دست چپی پیدا کرد و شروع به فعالیت های مدنی بر ضد ستمگری و فقر نمود. او علیه جنگ افزار هسته ای و سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا اعتراض کرده و در محلات فقیرنشین و زندان ها برنامه اجرا می کرد. در کشور آرژانتین، سرانجام فعالیت های سیاسی و اجتماعی او از صبر و حوصلهٔ دولت مردان گذشت و دولتِ جدیدِ آن کشور پس از «انقلاب ۱۹۶۶ آرژانتین»، وی را اخراج کرد. دین رید در سال ۱۹۷۱ میلادی نامه ای سرگشاده به آلکساندر سولژنیتسین نوشت و او را بخاطر آنچه تهمت و افترا به اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی می دانست، مورد انتقاد قرار دارد. در آن هنگام، دین رید در رم زندگی می کرد و ضمن اجرای موسیقی در اروپای شرقی و مرکزی، در آگهی های تبلیغاتی تلویزیونی و فیلم های وسترن اسپاگتی (همچون «خدانگهدار ساپاتا») بازی می کرد. وی در سال ۱
۹۷۸ میلادی، یک فیلم زندگی نامه ای دربارهٔ دوستِ خود ویکتور خارا کارگردانی کرد که «"خواننده"» ("El Cantor") نام داشت. در سال ۱۹۸۶ میلادی، دین رید در برنامه مشهور «"۶۰ دقیقه"» در شبکه تلویزیونی سی بی اس حضور یافت و در سخنانش، از مداخلهٔ شوروی در افغانستان و ساختن دیوار برلین دفاع کرد و اظهار داشت همهٔ اینها، برای محافظت و دفاع از خود است. او در این برنامه، رونالد ریگان را با ژوزف استالین مقایسه کرد که موجب خشم خانواده و دوستانش شد. پس از این مصاحبه، او نامه های تهدیدآمیز فراوانی از ایالات متحده آمریکا دریافت داشت که او را خائن به وطن نامیده بودند. ۶ هفته پس از این مصاحبهٔ او در برنامهٔ «"۶۰ دقیقه"»، جسدش در «دریاچهٔ تسوایتنر» در نزدیکی منزلش در برلین شرقی یافت شد. با آنکه علت مرگ او را به طور رسمی، «غرق شدگی اتفاقی» اعلام کردند، اما دوستانش در آلمان آنرا یک خودکشی و خانواده اش در آمریکا آن را قتل قلمداد کردند. کمی بعد، نامهٔ خودکشی او را که در پشتِ یک فیلم نامه نوشته شده بود، در اتومبیلش یافتند. در این نامه، او بابت روابط زوال یافته و فروپاشیده اش با همسر سوم خود، اظهار تأسف کرده بود. همچنین وی از اریش هونکر، ر
هبرِ حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان عذرخواهی کرده بود که اعمالش، ممکن است تصویر ناموجه ای از جمهوری دمکراتیک آلمان جلوه داده باشد. این نامهٔ خودکشی در آن هنگام، جزءِ اطلاعات طبقه بندی شده قرار گرفت و تا هنگامِ «فروپاشی دیوار برلین» و اتحاد آلمان منتشر نشد. در سال ۲۰۰۴ میلادی شبکه تلویزیونی «روسیه ۱» مستندی به نام «"آقای رید، شما که هستید؟"» ساخت و ادعاهایی مطرح نمود که او عامل سیا، کاگ ب یا اشتازی بوده است، اما هیچ مدرک محکمی برای این فرضیه ها ارائه نکرد. بعدها مشخص شد که دین رید، مابینِ سال هایِ ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ میلادی برای بخشِ بین المللی اشتازی (وزارت امنیت آلمان شرقی) کار می کرده است.
آنخل پارا (؛ زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۴۳ - درگذشته ) یک خواننده، ترانه سرا و فولکلوریست برجستهٔ اهل شیلی بود. او پسرِ ویولتا پارا و برادر ایسابل پارا است. او مشارکت مهمی در حفظ و گسترشِ سبکِ «موسیقی نوین شیلی» در سرتاسر جهان داشته است. پسرِ خودِ او هم همنام با اوست و «آنخل پارا» نام دارد و نوازندهٔ گیتار در گروه موسیقی «لُس تِرِس» است.
ایسابل پارا (؛ زادهٔ ۲۹ سپتامبر ۱۹۳۹) یک خواننده، ترانه سرا و فولکلوریست اهل شیلی است. ایسابل، دخترِ ویولتا پارا، خواهرِ آنخل پارا و برادرزادهٔ نیکانور پارا است. وی یکی از مهمترین بازگوکنندگان موسیقی فولکلور شیلی و آمریکای جنوبی محسوب می شود و تا کنون برندهٔ جوایز و افتخارهای فراوانی از جمله کمک هزینه گوگنهایم شده است. پس از وقوع کودتای ۱۹۷۳ شیلی، در کشورهای آرژانتین و شیلی و در تبعید زندگی کرد و تنها پس از برقراری دموکراسی بود که توانست به زادگاهش بازگردد.ref&gt;&lt;/ref&gt;
ئیّـاپو () نام یک گروه موسیقی فولکلور از کشور شیلی است. این گروه در سال ۱۹۷۱ میلادی، توسط ۴ برادر به نام های «خوزه میگل»، «خائیمه»، «آندِرِس» و «روبرتو» مارکِز بوگوئِنیو بنیان نهاده شد و بعداً «اوسبالدو تورِس» به گروه اضافه شد. این گروه موسیقی به سببِ ترانه های اعتراضی شان، در زمان دیکتاتوری ژنرال پینوشه ابتدا به فرانسه و سپس به مکزیک تبعید شدند.
دانیل بیگلیه تی (؛ زادهٔ ) یک موسیقی دان، خواننده، ترانه سرا، آهنگساز، نوازندهٔ گیتار و فعالِ سیاسی اهل اروگوئه است. وی از سال ۱۹۶۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او یکی از چهره های شاخص موسیقی مردمی اروگوئه و همچنین ترانه سرایی نوین این کشور در دهه های ۶۰ و ۷۰ میلادی است. دولت اروگوئه او را بواسطه فعالیت های سیاسی اش در سال ۱۹۷۲ میلادی به زندان افکند. چهره های برجسته ای همچون ژان-پل سارتر از او حمایت کرده و وی را مردی باوجدان، نوایِ صلح، دشمنِ فاشیسم و ستمگری گسترده در آمریکای جنوبی نامیدند. شایعات موجود مبنی بر شکنجه او در آن دوران سبب شد تا دولت اروگوئه در برابر دوربین های تلویزیونی او را از زندان بیرون آورده و آزاد کردند و بویژه نشان دادند که «دستهای او» سالم هستند. بعدها دانیل بیگلیه تی اظهار داشت که رفتار مأموران با او، به مراتب بهتر از رفتارشان با سایر زندانیان بود.
مارگو لویولا (؛ ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۸ – ۳ اوت ۲۰۱۵) که نام کوچکش گاهی مارگوت هم تلفظ می شود، یک موسیقی دان، موسیقی شناس، خواننده و پژوهشگر موسیقی شیلی و آمریکای لاتین اهل شیلی بود. او دانش آموختهٔ «کنسرتوار ملی موسیقی شیلی» بود و در زمینهٔ انسان شناسی/مردم نگاری و موسیقی شناسی بومی و فولکلور آمریکای جنوبی و شیلی پژوهش های گسترده ای دارد و تعداد قابل توجی مقاله و کتاب در این باره منتشر کرده است. وی آموزشگر موسیقی هم بود. او از سال ۱۹۷۲ میلادی استاد رشته موسیقی در «دانشگاه شیلی» بود و به سبب خدماتش به هنر موسیقی، در سال ۱۹۹۴ برندهٔ «جایزه ملی هنر» و در سال ۲۰۰۱ میلادی برندهٔ «جایزهٔ شیلی» شد. او در سن ۹۶ سالگی در سانتیاگو درگذشت.
سوله داد براوو (؛ زادهٔ ) خواننده، موسیقی دان و آهنگساز اهل ونزوئلا است. وی از سال ۱۹۶۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او دانش آموختهٔ رشتهٔ معماری و فلسفه از «دانشگاه مرکزی ونزوئلا» است. او در ونزوئلا و آمریکای جنوبی شهرت زیادی دارد و با بزرگانی همچون ژیلبرتو ژیل و آتاهوآلپا یوپانکی همکاری داشته است.
آنری کفلک () زادهٔ ۲۹ ژانویه ۱۹۱۰ - درگذشته ۱۳ ژانویه ۱۹۹۲) یک نویسنده، و فیلم نامه نویس اهل فرانسه بود. کفلک از مدرسه عالی نرمال فارغ التحصیل شده بود. وی برنده جوایزی همچون جایزه بزرگ رمان فرهنگستان فرانسه (۱۹۵۸) شد.
پیر موانو (؛ – ) یک رمان نویس اهل فرانسه بود. موانو در تاریخ ۲۱ ژانویه ۱۹۸۲ به عضویت فرهنگستان فرانسه درآمد. وی همچنین برنده جوایزی همچون لژیون دونور (صلیب بزرگ)، جایزه فمینا (۱۹۷۹)، و جایزه بزرگ رمان فرهنگستان فرانسه (۱۹۵۴) شده است.
پاتریسیو کاستی یو (؛ زادهٔ ۱۹۴۶) خواننده و موسیقی دان اهل شیلی است. وی از سال ۱۹۶۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او یکی از اعضای پیشین گروه موسیقی کیلاپایون است و در چندین ترانه با ویکتور خارا همکاری داشته است.
روبر مارگریت () زادهٔ ۲۵ ژانویه ۱۹۱۰ - درگذشته ۲۷ ژوئن ۱۹۸۸) یک رمان نویس، و روزنامه نگار اهل فرانسه بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه بزرگ رمان فرهنگستان فرانسه (۱۹۶۳) و جایزه رنودو (۱۹۵۱) شده است.
اوراثیو سالیناس (؛ زادهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۵۱) یک آهنگساز و نوازندهٔ مشهور گیتار اهل شیلی است. وی یکی از اعضای اصلی و پایه گذاران گروه موسیقی اینتی-ایلیمانی است و با نوازندهٔ شهیر استرالیایی جان ویلیامز نیز هم نوازی داشته است. او سال ها به سبب دیکتاتوری ژنرال پینوشه، در تبعید به سر برد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کوه مقدس" اشاره کرد.
پالوما سان باسیلیو (; ؛ زادهٔ ) یک خواننده و ترانه سرای اهل اسپانیا است که تاکنون بیش از ۱۶ میلیون آلبوم موسیقی فروخته است. پالوما نمایندهٔ کشور اسپانیا در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۸۵ (یوتبری، سوئد) بود و در سال ۱۹۸۰ در نمایشنامهٔ موزیکال «اِویتا» (به کارگردانی اندرو لوید وبر) هم هنرنمایی کرد. وی با بزرگانی چون پلاسیدو دومینگو و خوزه کارراس نیز همکاری داشته است. پالوما در سال ۲۰۰۶ میلادی، بابت یک عمر فعالیتِ هنری در زمینهٔ موسیقی، برندهٔ جایزه گرمی لاتین شد.
مسئله ی ۱۰۰ زندانی یک مسئله ی ریاضی در نظریه ی احتمالات و ترکیبیات است. در این مسئله، ۱۰۰ زندانی شماره دار باید شماره ی خود را در یکی از ۱۰۰ کشو پیدا کنند تا زنده بمانند. قوانین بیان می کنند که هر زندانی تنها مجاز است ۵۰ کشو را باز کند و نمی تواند با زندانیان دیگر ارتباط برقرار کند. در نگاه اول، این وضعیت کاملاً ناامیدکننده به نظر می رسد؛ اما یک استراتژی هوشمندانه به زندانیان شانس واقعی برای نجات می دهد. آنا گال و پیتر برو میلترسن این مسئله را برای اولین بار در سال ۲۰۰۳ مطرح کردند. پیتر برو میلترسن، دانشمند دانمارکی، برای اولین بار در سال ۲۰۰۳ استراتژی ای برای این مسئله ارائه کرد که شانس خوبی برای نجات یافتن همهٔ زندانی ها باشد. شرح مسئله. مسئله ی ۱۰۰ زندانی نسخه های مختلفی در ادبیات دارد. نسخه ی زیر از فیلیپ فلاژولت و رابرت سجویک است:رئیس زندان به ۱۰۰ زندانی محکوم به اعدام که شماره هایشان از ۱ تا ۱۰۰ است، یک فرصت آخر می دهد. اتاقی وجود دارد که در آن یک کمد با ۱۰۰ کشو قرار دارد. رئیس زندان به صورت تصادفی شماره ی هر زندانی را در یکی از کشوهای بسته قرار می دهد. زندانیان یکی پس از دیگری وارد اتاق می شوند. هر زند
انی می تواند ۵۰ کشو را به ترتیب دلخواه باز کرده و شماره ی داخل آن ها را نگاه کند. پس از آن کشوها دوباره بسته می شوند. اگر طی این جست وجو هر زندانی شماره ی خود را در یکی از کشوها پیدا کند، همه ی زندانیان بخشیده می شوند. اما اگر حتی یک زندانی شماره ی خود را پیدا نکند، همه ی زندانیان اعدام می شوند. قبل از اینکه اولین زندانی وارد اتاق شود، زندانیان می توانند با هم درباره ی استراتژی صحبت کنند؛ اما پس از ورود اولین زندانی، هیچ ارتباطی مجاز نیست. بهترین استراتژی زندانیان چیست؟اگر یک زندانی ۵۰ کشو را با هم به صورت تصادفی انتخاب کند، به احتمال ۵۰٪ عددش در ۵۰ کشویی است که انتخاب کرده و در نتیجه احتمال اینکه همه نجات یابند برابر است با formula_1؛ که عددی بسیار کوچک و تقریباً نزدیک به صفر است. به نظر می رسد که وضعیت کاملاً ناامیدکننده است. استراتژی اصلی. در این استراتژی ما ۵۰ کشو را با هم انتخاب نمی کنیم و از اطلاعاتی که با باز کردن کشو به دست می آوریم استفاده می کنیم. اول کشوها را به ترتیب ۱ تا ۱۰۰ شماره گذاری می کنیم. زندانی شمارهٔ n اُم، ابتدا کشوی شمارهٔ n اُم را باز می کند اگر عدد درون آن n بود، پس او نجات یافته است