Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سام داستور (؛ زادهٔ ) یک بازیگر تلویزیون و فیلم اهل هند است که برای حضور در بسیاری از مجموعه های تلویزیونی بریتانیایی شناخته شده است. وی از پارسیان هند است که در بمبئی به دنیا آمده است و در دانشگاه کمبریج، آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک تحصیل کرد و به تئاتر ملی سلطنتی که زیرنظر لارنس الیویه بود، پیوست. از مجموعه هایی که وی در آن به ایفای نقش پرداخت می توان به ""، "بله آقای وزیر" و "مأموران مخفی" اشاره کرد. او همچنین به عنوان راوی و صداپیشه در تعدادی از کتاب های صوتی و نمایش های رادیویی شرکت داشته است. او پدر نیکلاس داستورِ بازیگر است.
فِیرپورت کانوِنشن () گروه موسیقی فولک راک و الکتریک فولک انگلستانی است که سال ۱۹۶۷ در لندن شکل گرفت. این گروه با انتشار آلبوم "آماده به خدمت" (Liege &amp; Lief) در سال ۱۹۶۹ تحولی تازه در موسیقی فولک بریتانیا رقم زد و موجب شکل گیری سبک الکتریک فولک و فولک راک متمایز انگلستانی شد. هنرمندان بسیاری که در دوره های مختلف عضو این گروه بوده اند هر کدام از سرآمدان موسیقی فولک در دورهٔ خود به شمار می آیند.
ترس از سوزن (به انگلیسی:Fear of needles) یا سوزن هراسی، ترس شدید از اقدامات پزشکی شامل تزریق با سوزن معمولی یا سوزن های زیر پوستی است. گاهی از آن با عنوان ایکموفوبیا (aichmophobia) نیز یاد می شود که به طور عمومی تر ترس از اشیاء نوک تیز است. از اواسط ۲۰۰۰، این وضعیت با عنوان تریپانوفوبیا (trypanophobia) شناخته می شود، اگرچه که منشأ و کاربرد مناسب این اصطلاح بسیار بحث برانگیز است. این اختلال یک وضعیت پزشکی است که ۲۰ تا ۲۳ درصد از جمعیت بزرگسال را درگیر کرده است، و مراقبت های پزشکی لازم برای فرد را با مشکل رو به رو می کند. معمولاً در اکثر موارد ترس از سوزن فراتر از یک ترس ساده و پیش پا افتاده است. ترس از سوزن یا فوبیا سوزن همان طور که از اسمش پیداست یک احساس ترس در هنگام ورود سوزن به بدن است. در برخی از افراد فراتر از یک ترس جزئی، یک حس فیزیکی شامل حس ناتوانی است که در نتیجه باعث از دست دادن هوشیاری و تشنج می شود. در جوامع پزشکی معمولاً به ترس از سوزن توجه خاصی نمی شود، چون اصولاً افرادی که از این موضوع می ترسند هرگز به پزشک مراجعه نمی کنند. بسیاری از افراد هستند که حاضرند جان خود را از دست دهند اما سوزنی وارد ب
دنشان نشود و در واقعیت هم افرادی هستند که جانشان را به همین دلیل از دست می دهند. عوامل محرک. ترس از سوزن، به ویژه در انواع شدیدتر آن، اغلب با سایر ترس ها و بیماری های روانی همراه است. به عنوان مثال یاتروفوبیا (iatrophobia)، یا ترس غیرمنطقی از پزشکان، اغلب در بیمارانی که سوزن هراسی دارند مشاهده می شود. بیمار سوزن هراس برای تجربهٔ حملات پنیک یا اضطراب ناشی از سوزن هراسی، نیازی به حضور فیزیکی در مطب پزشک ندارد. عوامل محرک بسیاری در دنیای خارج وجود دارند که می توانند این حملات اضطرابی را به همان طریق ایجاد کنند. برخی از این موارد عبارتند از: خون، جراحات، دیدن سوزن واقعی یا روی صفحهٔ نمایش، سنجاق های کاغذی، سرنگ، اتاق معاینه، روپوش های سفید آزمایشگاهی، دندانپزشکان، پرستاران، بوی ضدعفونی کننده مربوط به مطب ها و بیمارستانها، دیدن شخصی که از نظر جسمی شبیه به کادر درمانی است، یا حتی خواندن دربارهٔ ترس.
مادر خوب فیلمی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی لئونارد نیموی است. در این فیلم بازیگرانی همچون دایان کیتن، لیام نیسون، جیسون روباردز، رالف بلامی، ترزا رایت، جیمز ناتن، ایژا وی ایرا، جو مورتون، کیتی سیگال و زکری بنت ایفای نقش کرده اند.
دیالکتیک طبیعت () کتابی ناتمام از فردریش انگلس است که در سال ۱۸۸۳ میلادی نوشته شده است. انگلس در این کتاب، اندیشه های مارکسیستی به ویژه ماتریالیسم دیالکتیکی را در بررسی علوم طبیعی به کار می گیرد. تاریخچه. جان هالدین، زیست شناس مارکسیست بریتانیایی، در مقدمه ای که در سال ۱۹۳۹ بر این کتاب نوشته است، می گوید که بسیاری از دست نوشته های مربوط به این کتاب به نظر می رسد که بین سال های ۱۸۷۲ و ۱۸۸۲ نوشته شده اند و به علم آن دوره مرتبط می شوند. از این رو اغلب برای کسی که تاریخ علم در آن دوران را نمی داند، سخت است که مباحث کتاب را دنبال کند. پژوهش های انگلس برای نوشتن دیالکتیک طبیعت را به دو دوره تقسیم می کنند: دورهٔ اوّل از مه ۱۸۷۳ تا زمان آغاز نگارش کتاب آنتی دورینگ در مه ۱۸۷۶، و دورهٔ دوم از زمان آنتی دورینگ تا مرگ مارکس (از ژوئیه ۱۸۷۸ تا مارس ۱۸۸۳). در دورهٔ اوّل، انگلس به جمع آوری داده های مورد نیاز و نوشتن مقدمهٔ کتاب پرداخته و در دورهٔ دوم، طرح ویژه کتاب و بخش زیادی از یادداشت ها و تقریباً همهٔ فصل های موجود را نوشته است. امّا با مرگ مارکس، انگلس درگیر انتشار کتاب سرمایه و رهبری جنبش بین الملل کارگری شد و به همین
دلیل نتوانست کتاب را به پایان برساند. محتوا. دیالکتیک طبیعت از مهم ترین کتاب های انگلس است. وی در این کتاب تعمیمی دیالکتیکی- ماتریالیستی از دستاوردهای علوم طبیعی در نیمهٔ قرن نوزدهم ارائه داده، ماتریالیسم دیالکتیک را تکامل بخشیده و به نقد تصوّرات متافیزیکی و ایدئالیستی در علوم طبیعی می پردازد. انگلس می گوید که در این کتاب برای وی مسئلهٔ بنا نهادن اصول دیالکتیک در طبیعت مطرح نبوده، بلکه وی به دنبال «کشف آن اصول در طبیعت و آشکار کردن آن ها» است. بخش های کتاب. کتاب دارای دو بخش است. بخش اوّل به مباحث مقدماتی، دربارهٔ دیالکتیک و منطق جدلی، دانش طبیعی و مسئلهٔ روح؛ کار- اندازه- حرکت، چرخش زمین و جاذبهٔ ماه، حرارت، الکتریسیته و نقش کار در تبدیل میمون به انسان می پردازد. در بخش دوم به تاریخ علوم، دانش طبیعی و فلسفه، مسائل عام دیالکتیک و اصول بنیادی آن، اشکال حرکت مادّه و طبقه بندی علوم و کاربست نظریهٔ ماتریالیسم دیالکتیک در حوزه های مختلف دانش بشری پرداخته شده است. مکانیزم تحوّل علوم طبیعی. انگلس با بهره گیری از شواهد و مدارک بسیاری از تاریخ علوم طبیعی، به ویژه از رنسانس تا نیمهٔ قرن نوزدهم، نشان می دهد که تحوّل علو
م طبیعی در تحلیل نهایی توسّط نیازهای عملی، یعنی تولید، تبیین می شود. وی برای نخستین بار در تاریخ مارکسیسم به مسئلهٔ رابطه میان فلسفه و علوم طبیعی پرداخته و وابستگی های متقابل آن ها را مشخّص کرده است.
آقای چِرچ () فیلمی درام به کارگردانی بروس برسفورد است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. نویسندهٔ این فیلم سوزان مک مارتین است و از بازیگران آن می توان به ادی مورفی، بریت رابرتسون، خاویر ساموئل، لوسی فرای، کریستین مدسن و ناتاشا مک الهون اشاره کرد. اولین اکران این فیلم در ۲۲ آوریل ۲۰۱۶ میلادی در جشنواره فیلم ترایبکا بود. نقدها. "آقای چرچ" نقدهایی منفی از منتقدان گرفت، هرچند که بازی ادی مورفی مورد ستایش قرار گرفت. این فیلم در راتن تومیتوز براساس ۲۶ نقد، امتیاز ۱۵٪ با میانگین ۴٫۳/۱۰ را گرفت. در متاکریتیک براساس ۱۲ نقد، امتیاز ۳۷ از ۱۰۰ را دریافت کرد که نشان دهندهٔ نقدهایی نامطلوب است.
نزدیک ترین خویشاوند فیلمی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی جان اروین است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریک سوویزی، لیام نیسون، آدام بالدوین، هلن هانت، بیل پاکستون، بن استیلر، آندراس کاتسولاس، مایکل جی. پولارد، تد لواین، دل کلوز، پل هرمن ایفای نقش کرده اند.
علی آقایی بازیگر اهل ایران است. او متولد سال ۱۳۵۷ در تهران و فارغ التحصیل رشته مهندسی عمران از دانشگاه علمی کاربردی است کار بازیگری خود را از فیلم آخرین حرف با کارگردانی اصغر نصیری شروع کرد . علی آقایی در تیر ماه ۹۶ در پرفرمنس کوچ بی وقت بازی کرده است
خاویر ساموئل (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و بازیگر سینما اهل استرالیا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به '، '، "بی نام"، "نیوکاسل"،، "سپتامبر" "خشم" و "عشق و دوستی" اشاره کرد.
شیپور وبگاه نیازمندی های اینترنتی و بستری برای خرید و فروش کالاهای نو و دست دوم و ارائه خدمات وابسته در ایران است که در سال ۲۰۱۲ توسط رضا اربابیان راه اندازی شد و هم اکنون جزو ۳ وبسایت برتر نیازمندی ها در ایران است. خدمات. شیپور وبگاهی است که ارائه خدماتی نظیر خرید و فروش کالاهایی نظیر لوازم الکترونیکی، موبایل، تبلت، لوازم خانگی، املاک، خودرو، لوازم شخصی، لوازم تفریحی و ورزشی را تسهیل می کند. هم اکنون علاوه بر وبگاه، از طریق نرم افزار کاربردی اندروید و آی اواس و ربات تلگرام هم خدمات خود را عرضه می کند. معاملات بین خریدار و فروشنده در شیپور به صورت حضوری صورت می گیرد و امکان ثبت نام و استفاده از خدمات شیپور در سراسر ایران به صورت رایگان وجود دارد. شیپور از تبلیغات تلویزیونی و محیطی استفاده بسیاری کرده است که به گفته مؤسس شیپور هدف از انجام این کار، فرهنگ سازی برای استفاده صحیح و مفید از لوازم دست دوم در ایران است. در حال حاضر روزانه چند ده هزار آگهی در شیپور به ثبت می رسد و صدها هزار نفر از آگهی های به ثبت رسیده در شیپور بازدید می کنند. ایده شکل گیری. به گفته رضا اربابیان، داستان شکل گیری شیپور، به تجربهٔ خرید
و فروش از سایت های ای بی و کریگزلیست در زمان حضورش در کانادا بازمی گردد که پس از بازگشت به ایران و مشاهده نبود وبگاهی مشابه، تصمیم به راه اندازی شیپور می گیرد. اربابیان در ابتدا به دنبال راه اندازی بنگاهی آنلاین برای خرید و فروش خودرو بود اما در نهایت ایده ای بزرگ تر را عملی ساخت و یکی از موفق ترین سایت های خرید و فروش آنلاین را در ایران راه اندازی کرد. هستهٔ اولیه شیپور شامل اربابیان و دو نفر دیگر بود که در مرداد ۹۱ شروع به فعالیت کرد. شیپور در ابتدا با شرکتی از اسلوونی برای پشتیبانی فنی همکاری می کرد اما به دلایلی این همکاری ادامه نیافت. نشان واره. در سال ۱۳۹۷ نشان وارهٔ جدید این شرکت معرفی شد و بر روی وبگاه این شرکت به نمایش درآمد. طراح این نشان واره سعید طاووسی است. در نشان وارهٔ جدید به سادگی و یکپارچگی توجه بیشتری شده و می خواهد با کاربر خودمانی باشد و حس اعتماد ایجاد کند. علاوه براین در نشان وارهٔ پیشین نوشتار فارسی "شیپور" وجود نداشت که ممکن بود کاربران را در تلفظ نام "شیپور" دچار اشتباه کند. در نشان وارهٔ جدید "شیپور،" ساز شیپور با زاویه بیست درجه دیده می شود که در حال نواخته شدن است.
گلدان پورتلند () یک گلدان برجسته کاری شده شیشه رومی است که تخمین زده می شود بین ۱ تا ۲۵ میلادی ساخته شده باشد، هر چند در میان برخی از متخصصین عقیده بر این است که متعلق به دوران پیش از میلاد است. این قطعه شناخته شده ترین قطعهٔ ساخته شده از جنس شیشه برجسته رومی است و برای سازندگان شیشه و پرسلان از حدود آغاز قرن ۱۸ به بعد کاملاً الهام بخش بود. گلدان پورتلند برای اولین بار در تاریخ ۱۶۰۰ تا ۱۶۰۱ در روم به ثبت رسید و از سال ۱۸۱۰ در موزه بریتانیا در لندن بوده است. این قطعه نفیس هنری اولین بار در سال ۱۹۴۵ با نمره ثبت اثر (GR 1945,0927.1) خریداری شد و از آن زمان تاکنون در اتاق ۷۰ موزه قرار دارد.
ایسائو ناتسویاگی ؛(۲۵ دسامبر ۱۹۳۹ – ) یک هنرپیشه، خواننده، و صدا پیشه اهل ژاپن بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به جی.ای. سامورایی، سامورایی شوگون، ویروس، امپراتور، گیوکین، یازده سامورایی، صفر ابدی، پسر کو ندارد نشان از پدر اشاره کرد.
کیوشی کوداما ؛( – ) یک هنرپیشه اهل ژاپن بود. وی بین سال های ۱۹۶۰ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می کرد.
جون ایچی هیروکامی ؛(متولد ۵ مه ۱۹۵۸) یک رهبر موسیقی اهل ژاپن است. وی در توکیو متولد شده است.
ناراساکی ریو ؛(۲۳ ژوئیه، ۱۸۴۱ – ۱۵ ژانویه، ۱۹۰۶) یک زن ژاپنی و همسر ساکاموتو ریوما، معمار اصلاحات میجی بود. او معمولاً به نام اوریو (お 龍) در ژاپن شناخته می شود.
یامائوچی تویوشیگه یا یامائوچی یودو (山内 容堂) ؛(۱۸۲۷–۱۸۷۲) یک دایمیوی ژاپنی در منطقه شیکوکو در اواخر دوره ادو بود. یامائوچی در سال های ۱۸۵۹–۱۸۴۹ پانزدهمین رهبر قلمروی توسا بود. پس از وی یامائوچی تویونوری در سال های ۷۱–۱۸۵۹ آخرین دایمیوی قلمروی توسا بود. عضو شورای شیکو (یا شورای چهار ارباب) بود. در سال ۱۸۶۷ وی تایسی هوکان (بازگشت قدرت به امپراتور) را به آخرین شوگون از شوگون سالاری توکوگاوا، توکوگاوا یوشینوبو توصیه کرد.
توکوگاوا ایه موچی، توکوگاوا یوشیتومی ; – ) در سن دوازده سالگی به عنوان چهاردهمین شوگون از شوگون سالاری توکوگاوا منصوب شد. وی در سن ۲۰ سالگی درگذشت. پدر اصلی وی توکوگاوا ناری یوکی رهبر یکی از شعبه های خاندان توکوگاوا به نام خاندان کیشو توکوگاوا بود. انتخاب به شوگونی. خاندان شیمیزو توکوگاوا یکی از گوسانکیو یا خاندان هایی بود که امتیاز این را داشت که در صورتیکه خاندان اصلی توکوگاوا وارثی برای ادامه شوگون سالاری نداشت، شوگون بعدی از این خاندان انتخاب شود. شوگون سیزدهم، توکوگاوا ایه سادا فرزندی از خود برجا نگذاشت. به همین علت ایه موچی بعدها به فرزندخواندگی خاندان شیمیزو توکوگاوا درآمد تا شرایط شوگون شدن را داشته باشد. قبل از مرگ توکوگاوا ایه سادا وی وصیت نامه خود را به ای نائوسوکه داد، که: نخست، تا زمانی که ایه موچی به اندازه کافی بزرگ شود تا بتواند حکومت کند، ای نائوسوکه باید به ایه موچی در اداره کشور و دولت کمک کند. دوم، در همه مسائل سیاسی باید با تن شو-این (همسر شوگون سیزدهم) به عنوان نامادری ایه موچی جهت بررسی مطرح شود. ازدواج با خواهر امپراتور. پس از آنکه ای نائوسوکه به دلیل حادثه ساکورادامون (۱۸۶۰) جان خود ر
ا از دست داد، شوگون سالاری توکوگاوا برای حفظ اتحاد بین شوگون سالاری و دربار، کوبو گاتای (وحدت امپراتوری و شوگون سالاری، مرام سیاسی امپراتور کومِی)، دو نفر از روجوهای (ریش سفیدان) شوگون سالاری، آندو نوبوماسا و کوزه هیروچیکا خواستار ازدواج خواهر امپراتور کومی، چیکاکو، شاهدخت کازو با شوگون وقت، توکوگاوا ایه موچی شدند. امپراتور امپراتور کومی به شرط اجرای اخراج بیگانگان توسط توکوگاوا ایه موچی با این ازدواج موافقت کرد. این ازدواج سیاسی در ۱۱ فوریه ۱۸۶۲ صورت گرفت. از این ازدواج فرزندی حاصل نشد. توکوگاوا یوشینوبو شوگون پانزدهم، فرزندخوانده ایه موچی و همسرش شاهدخت کازو بود. فرمان اخراج اجنبی ها. فرمان اخراج اجنبی ها در سال ۱۸۶۳ میلادی بر اساس احساسات ضد خارجی و جنبش و اندیشهٔ سون نو جوای حرمت گزاری به امپراتور، اخراج اجنبی ها رایج در آن زمان صادر شد. با این حکم امپراتور کُومِی شخصاً توافق و موافقت خود را با چنین احساساتی در کشور اعلام کرد، با توجه به شرایط بعد از قرن ها فرصت برای ایفای نقش فعال توسط امپراتور در مسائل مربوط به دولت به وجود آمد و امپراتور در مقابله با قراردادهای بسته شدن با خارجیان به مداخله در حکومت شو
گون ها وارد شد. او در تاریخ ۱۱ مارس ۱۸۶۳ این فرمان را صادر کرد و آخرین مهلت برای اجرای فرمان را دو ماه یعنی ۱۱ مه ۱۸۶۳ (گاه شماری قمری) برابر با اول ماه ژوئیه ۱۸۶۳ (میلادی) قرار داد. روز ۹ ژوئن سال ۱۸۶۳ شوگون وقت توکوگاوا ایه موچی به دربار گزارش داد که خارجی ها روز ۲۴ این ماه اخراج خواهند شد. پیش تر هم او دو بار تاریخی معین کرده اما هر بار ناچار شده بود که کار را به تعویق بیندازد. او با بی میلی تاریخ دیگری را معین کرد چون خوب می دانست که اگر خارجی ها به جنگ روی بیاورند ژاپن آمادگی مقابله ندارد. از سویی هم زیر فشار پیگیر دربار بود زیرا که در برابر وصلت با خواهر امپراتور کومی قول داده بود که بیگانگان را بیرون کند. رفتن به کیوتو. ایه موچی در روز در۲۲ آوریل سال ۱۸۶۳ برابر با چهارمین روز از ماه سوم قمری، به فرمان امپراتور با همراهی ۳۰۰۰ نفر به کیوتو سفر کرد و با این کار تجدید اعتبار و قدرت مسلط امپراتور را پذیرفت. او نخستین شوگون در شوگون سالاری توکوگاوا بود پس از ۲۲۹ سال به کیوتو پا می گذاشت. در این سفر او قول انجام سیاست راندن بیگانگان را به امپراتور کومی داد. همچنین برای زیارت همراه با امپراتور به معبد کامو رفت
. این اولین بار بود که امپراتور ژاپن بعد از ۲۳۷ سال از قصر و محل اقامتش (گوشو) خارج می شد. وی در راه بازگشت از این سفر مورد حمله تندروهای طرفدار اخراج خارجیان قرار گرفت. در ۷ مارس، او از کاخ امپراتوری بازدید کرد و به برادر همسرش، امپراتور کومی، قول داد که بیگانگان را از کشور اخراج کند. او همچنین از امپراتور به خاطر فرمان امپراتوری مبنی بر تفویض قدرت حکومت به او ابراز قدردانی کرد. این اولین باری بود که تفویض قدرت به شوگون سالاری، که از اواخر قرن هجدهم در میان افراد مهم و محققان مورد بحث قرار گرفته بود، اما صرفاً یک ایده مفهومی بود، رسماً به رسمیت شناخته شد. در بهار سال سوم بونکیو، ۱۸۶۳، شوگون وعدهٔ دیرین خود را به امپراتور مبنی بر اخراج بیگانگان تا ۱۰ مه صادر کرد. در ماه آوریل، او از کیوتو به اوساکا سفر کرد تا سوار کشتی جنگی توکوگاوا، کشتی جنگی ژاپنی کارین مارو، به فرماندهی کاتسو کایشو شود. هدف ایه موچی این بود که خلیج اوساکا را از روی کشتی زیر نظر داشته باشد، با این هدف که استحکامات ساحلی را در آن منطقه حیاتی، که بسیار نزدیک به پایتخت مقدس امپراتوری بود، تقویت کند. شینسنگومی برای محافظت از شوگون به اوساکا رفت
. در روز ۹ ماه مه، یک روز قبل از مهلت موعود، مقام های توکوگاوا تسلیم خواسته های بریتانیای کبیر برای غرامت به قربانیان سامورایی های ساتسوما در پی حادثه ناماموگی شدند. البته این امر بهانهٔ مناسبی به رادیکال های دربار و متحدان سامورایی آنها داد تا علیه باکوفو حمله کنند. در روز پانزدهم از ماه اول قمری در ۱۸۶۴ ایه موچی برای بار دوم به کیوتو سفر کرد. شش روز پس از ورودش در ۲۲ فوریه امپراتور او را به سمت وزیر راست و فرمانده نگهبانان منصوب کرد. ایه موچی که برای ابراز تشکر به قصر کیوتو آمده بود از امپراتور سخنان تلخی شنید امپراتور گفت افسوس به هر سو که می نگریم آشفتگی و از هم پاشیدگی است. در داخل نظم عمومی به هم ریخته، میان عالی و دانی تفرقه افتاده و مردم گرفتار نهایت رنج و ناراحتی اند. در خارج، ما مورد اهانت پنج دولت متفرعن شده ایم و چنین پیداست که غلبه شان بر ما سرنوشت مقدر و محتوم ماست همچنین امپراتور از وی خواست که در خود عنوانی که یک شوگون دارد همچون سرکوب گر وحشیان رفتار کند. در دومین بار سفر به کیوتو او کوشش کرد تا اجماع بین طرفداران اصلی اتحاد دربار و شوگون سالاری را که پس از کودتای ۱۸ اوت کنترل سیاسی را به دست
گرفته بودند، تقویت کند. مذاکرات بین ژانویه و مارس در دربار امپراتوری و قلعه نیجو، دژ توکوگاوا در کیوتو، برگزار شد. در این مذاکرات شش فئودال قدرتمند که از اتحاد حمایت می کردند، حضور داشتند. از جمله آنها می توان به شوگون بعدی هیتوتسوباشی یوشینوبو و اربابان آیزو، قلمرو فوکویی، قلمرو توسا، قلمرو ساتسوما و قلمرو اواجیما اشاره کرد. دو موضوع اصلی مورد بحث قرار گرفت. مورد اول مربوط به بستن بندر شرقی بندر یوکوهاما به روی خارجی ها بود که تجارت خارجی را به ناگاساکی در جنوب غربی و هاکوداته در شمال دور محدود می کرد. طرف توکوگاوا استدلال می کرد که یوکوهاما باید بسته شود تا به دربار امپراتوری نیت خیر شوگون برای عمل به وعده اش مبنی بر اخراج خارجی ها نشان داده شود. اما باکوفو در اصل قصد بستن یوکوهاما یا اخراج خارجی ها را نداشت و انگیزه پنهان آن راضی کردن امپراتور بیگانه هراس بود. دیگر اربابان فئودال حاضر، به ویژه شیمازو هیسامیتسو از ساتسوما، با جناح توکوگاوا مخالفت کردند و استدلال کردند که نقض معاهدات تجاری ممکن است باعث جنگ با خارجی ها شود. موضوع دیگر مربوط به نحوه برخورد با قلمرو چوشو یتندرو بود. یوشینوبو جناح توکوگاوا را
در درخواست برخورد شدید با این دشمن قسم خورده باکوفو، از جمله یک لشکرکشی نظامی احتمالی برای مجازات چوشو (اردوکشی های چوشو)، رهبری کرد. ایه موچی در رزو ۲۲ از ماه پنجم قمری در سال ۱۸۶۵ برای سومین و آخرین بار به کیوتو وارد شد. مرگ ناگهانی. با وجود اینکه ایه موچی پس از چندین ماه اقامت در کیوتو اعلام کرده بود که به ادو بر می گردد تا ۲۰ دسامبر در منطقه کانسای (کیوتو و پیرامون آن) می گشت. ایه موچی پس از چند روز ناخوشی در اوساکا به بستر مرگ افتاد. او چون فرزندی نداشت ابتدا می خواست پسر سه ساله توکوگاوا یوشی یوری، توکوگاوا ایه ساتو، که فرزندخواندهٔ او بود، را جایگزین خود کند که هیچ کس با این نظر موافقت نکرد. سرانجام ناگزیر در یادداشتی به امپراتور درخواست کرد که توکوگاوا یوشینوبو، شوگون و فرمانده لشکر اعزام شده به قلمروی چوشو شود. او در ۲۹ اوت ۱۸۶۶ درگذشت. علت مرگ ایه موچی به طور گسترده ای به عنوان نارسایی قلبی ناشی از بیماری بری بری گزارش شده است در نتیجه رژیم غذایی نامناسب، سوءتغذیه و کمبود تیامین (ویتامین ب) گزارش شده است. جسد او توسط یک کشتی که به تازگی از انگلستان خریداری شده بود به نام کشتی جنگی ژاپنی چوگی مارو از
اوساکا به ادو منتقل شد. دوره های شوگونی. سال هایی که ایه موچی "'شوگون " بوده است به طور خاص با نام عصر ژاپنی مشخص شده است.
توکوگاوا ایه سادا ; – ) سیزدهمین شوگون از شوگون سالاری توکوگاوا بود. وی از سال ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۸ به مدت پنج سال منصب خود را بر عهده داشت. از نظر جسمی ضعیف بود و به همین دلیل مورخان وی را برای شوگونی نامناسب می دانستند. آغاز کار وی آغاز دوره باکوماتسو است. در ۱۸ دسامبر ۱۸۵۶، او با تنشو-این (آتسو-هیمه)، دختر خوانده شیمازو ناری آکیرا و کونوئه تاداهیرو ازدواج کرد. سال های اولیه. ایه سادا در قلعه ادو با نام ماسانوسوکه (政之助) - چهارمین پسر دوازدهمین «شوگون» توکوگاوا ایه یوشی - از همسر صیغه ای اش، هونجوئین، به دنیا آمد. از آنجایی که بیشتر فرزندان ایه یوشی در نوزادی یا قبل از رسیدن به سن بلوغ فوت می کردند، ایه سادا در سنین بسیار پایین به عنوان وارث منصوب شد، اما تعامل او با مردم بسیار محدود بود تا از ابتلا به هرگونه بیماری جلوگیری شود. برخی از مورخان این نظریه را مطرح کرده اند که او ممکن است از فلج مغزی رنج برده باشد. او در اوایل کودکی از آبله رنج می برد که باعث ایجاد لکه های آبله روی صورتش شده بود. پس از مرگ توکوگاوا ایه ناری در سال ۱۸۴۱، نگرانی هایی در مورد مناسب بودن ایه سادا به عنوان وارث مطرح شد و توکوگاوا یوشینوبو به
عنوان جانشین بالقوه معرفی شد. با این حال، روجو آبه ماساهیرو به شدت با این مخالفت روبرو شد و ایه سادا وارث باقی ماند. شوگون (۱۸۵۳–۱۸۵۸). ایسادا پس از مرگ ناگهانی پدرش، توکوگاوا ایه شی، در اوج ماجرای کشتی های سیاه به مقام «شوگون» رسید. او که از قبل حال خوبی نداشت، هیچ نقش فعالی در امور سیاسی ایفا نکرد و مذاکرات با آمریکایی ها را به آبه ماساهیرو سپرد. عهدنامه کاناگاوا در ۳۱ مارس ۱۸۵۴ امضا شد. آبه اندکی پس از آن از سمت خود استعفا داد و هوتا ماسایوشی به عنوان رهبر «روجو» جایگزین او شد. در ۴ تا ۷ نوامبر ۱۸۵۴، زلزله و سونامی بزرگ نانکایدو ۸۰۰۰۰ نفر را کشت. پس از آن زلزله توکای (۱۸۵۴) در ۲۳ دسامبر ۱۸۵۴ رخ داد. این زلزله عمدتاً در منطقه توکای رخ داد اما خانه هایی را تا مناطق دورتر مانند ادو ویران کرد. سونامی همراه با آن باعث ایجاد خساراتی در کل ساحل از شبه جزیره بوسو در استان چیبا امروزی تا استان توسا (استان کوچی امروزی) شد. زلزله و سونامی نیز شیمودا در شبه جزیره ایزو را لرزاند. و از آنجایی که بندر به تازگی به عنوان محل احتمالی کنسولگری ایالات متحده تعیین شده بود، برخی بلایای طبیعی را به عنوان نمایشی از نارضایتی «کام
ی» تعبیر کردند. زلزله نانکای (۱۸۵۴)] در ۲۴ دسامبر ۱۸۵۴ رخ داد و بیش از ۱۰۰۰۰ نفر را از منطقه توکای تا کیوشو کشت،و زلزله ادو (۱۸۵۵)، یکی از زمین لرزه های بزرگ آنسی، که منجر به خسارات ناشی از آتش سوزی شد. در ۱۸ دسامبر ۱۸۵۶، او با شاهدخت آتسو، دخترخوانده شیمازو ناری آکیرا و کونوئه ازدواج کرد. او با نام میدای دوکورو آتسوکو (همسر اول آتسوکو) شناخته می شد. در ۲۱ اکتبر ۱۸۵۷، ایسادا کنسول تازه وارد آمریکا تاونسند هریس را در قلعه ادو در جمع حضار پذیرفت. به توصیه هوتا ماسایوشی، ایسادا در نهایت معاهده هریس سال ۱۸۵۸ (عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن را امضا کرد. و متعاقباً معاهده های نابرابر دیگر (از جمله عهدنامه دوستی آنگلو-ژاپن، و عهدنامه دوستی و تجارت بین ژاپن و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند) که سیاست "ساکوکو" (انزوا) را شکست و ژاپن را به روی نفوذ خارجی گشود. امپراتور کومی، امپراتور حاکم ژاپن در آن زمان، از مخالفان اصلی سیاست های او بود. این امر جنبش "سوننو جوئی" را تقویت کرد. ای نائوسوکه از ۲۳ آوریل ۱۸۵۸ به عنوان «تایرو» منصوب شد. اعتقاد بر این است که شیوع گسترده وبا از سال ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۰، تن
ها در ادو بین ۱۰۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ نفر را کشته است. ایسادا در سال ۱۸۵۸ بدون فرزند درگذشت، احتمالاً بر اثر شیوع وبا. قبر او در معبد خاندان توکوگاوا از معبد کانئی در اوئنو قرار دارد. نام بودایی او اونکیوئین بود. جناح های سیاسی درون «باکوفو» بر سر جانشینی با هم درگیر شدند. توکوگاوا ناری آکی از میتو، ساتسوما و دیگران می خواستند توکوگاوا یوشینوبو را به عنوان جانشین او ببینند، در حالی که اوکو و مقام های شوگون سالاری از جمله ای نائوسوکه از توکوگاوا ایه موچی حمایت می کردند و موفق شدند. این نزاع ها در پاکسازی آنسی پایان یافت.
توکوگاوا ایه یوشی (; – ) دوازدهمین شوگون از شوگون سالاری توکوگاوا بود. وی به فاصله کمی پس از اردوکشی ناخدا پری به ژاپن در ۸ اوت سال ۱۸۵۳، در روز ۲۷ اوت همان سال در اثر پیش آمدن نارسایی قلبی به موجب گرمازدگی درگذشت. وی ۱۴ پسر و ۱۳ دختر داشت که تمامی آنان به غیر از پسر چهارم وی توکوگاوا ایه سادا (شوگون سیزدهم) قبل از رسیدن به سن بلوغ درگذشتند. مادر پسر و جانشین وی توکوگاوا ایه سادا، همسر غیراصلی بود و هونجواین نام داشت. ایه سادا نیز از کودکی بیمار بود و بشدت از ظاهر شدن در انظار نفرت داشت.
توکوگاوا ایه ناری (; – ) یازدهمین شوگون از شوگون سالاری توکوگاوا بود. فرزندان. او در سال ۱۷۷۳ به عنوان پسر ارشد هیتوتسوباشی هاروسادا، دومین رهبر خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا به دنیا آمد، بعداً توسط توکوگاوا ایه هارو، دهمین شوگونی که فرزند قانونی خود را از دست داده بود، به فرزندخواندگی پذیرفته شد و و پس از مرگ ناگهانی ایه هارو در سال ۱۷۸۷، در سن ۱۵ سالگی به عنوان شوگون منصوب شد. پس از ۵۰ سال سلطنت به عنوان شوگون، طولانی ترین دوره شوگونی در تاریخ شوگون سالاری توکوگاوا، او منصب شوگون را به پسرش توکوگاوا ایه یوشی سپرد و در سال ۱۸۴۱ در سن ۶۹ سالگی درگذشت. سوابق نشان می دهد که توکوگاوا ایه ناری ۵۳ فرزند داشته است و تقریباً هر سال بین ۱۷ تا ۵۵ سال صاحب فرزند می شود و نام ۲۶ پسر و ۲۷ دختر تأیید شده است. علاوه بر این، به نظر می رسد که او حدود هفت فرزند داشته است که قبل از به دنیا آمدن آنها سقط شده اند، و او را به فردی که این تعداد فرزند داشته است، بسیار بیشتر از هر فئودال دیگری در زمان خود، از جمله خانواده شوگون، تبدیل کرده است. او ۲۴ سوکوشیتسو (زن غیر اصلی) داشت، از جمله کودای ئین، دختر شیمازو شیگه هیده، هشتمین ارباب
قلمرو ساتسوما، که همسر اصلی او بود. این به این دلیل بود که در آن زمان «ایجاد جانشین» مهم ترین وظیفه رسمی شوگون ها و دایمیوها بود. در این زمان، بیشتر رهبری عملی در شوگون سالاری و هر حوزه توسط دست نشانده ها انجام می شد و آنچه از شوگون ها و دایمیو انتظار می رفت ایجاد یک جانشینی قوی برای اطمینان از ادامه نسل «خانواده» بود. ایه ناری خود «فرزند خوانده» شوگون بود و مسئول ادامه شوگون سالاری بود که به نظر می رسد او را به بچه دار شدن تشویق کرده است. دوران ایه ناری دوران شکوفایی اواوکو (حرم سرا) بود، و تعداد زنان مقیم در اواوکو به بیش از ۱۵۰۰ نفر می رسید. نیمی از فرزندان او قبل از بلوغ مردند، اما ۱۳ پسر و ۱۲ دختر به بلوغ رسیدند. گفته می شود که در دوره ادو، تقریباً ۲۷۰ خانواده فئودال وجود داشت و ایه ناری در مجموع ۲۷ فرزند خود را به عنوان فرزند خوانده یا همسر در سه خاندان اصلی و همچنین در قلمروهای اصلی فئودالی مانند قلمرو آیزو و قلمرو کاگا داشت. این تعداد معادل یک دهم کل خانواده های دایمیوهای آن زمان است. به نظر می رسد که ایه ناری با وارث قرار دادن فرزندان خود در همه دامنه های بزرگ و تبدیل آنها به خانواده شوگون، دیکتاتوری
شوگون را مدنظر داشته است. فقط برای آماده سازی برای استقبال از فرزند شوگون، پول زیادی نیاز بود. به عنوان مثال، گفته می شود که قلمرو هیمه جی با ازدواج با فرزند چهل و پنجم ایه ناری دچار بحران مالی شد. از این نظر، این نوع ازدواج های سیاسی بر تضعیف قدرت مالی دایمیوها تأثیر داشت.
توکوگاوا ایه هارو (؛ – ) دهمین شوگون از شوگون سالاری توکوگاوا بود.
توکوگاوا ایه شیگه ؛( – ) نهمین شوگون از شوگون سالاری توکوگاوا بود.