Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نی می توانند مرزهای جغرافیایی حوزه ها را بگونه ای باز ترسیم کنند که حزب رقیب در یک اقلیت ۲۰ درصدی گیر کند و از تصاحب کرسی محروم شود. به همین دلیل است که دانشمندان علوم سیاسی به طراحان نظام نمایندگی تناسبی توصیه می کنند که اندازهٔ حوزه ها را با حداقل ۵ یا ۶ نماینده تعریف کنند تا امکان کژحوزه بندی عملاً از میان رود. کارزارهای صادقانه و برنامه محور، نه تخریبی. طرفداران نمایندگی تناسبی معتقدند در نظام های تناسبی، نامزدان در کارزارهای تبلیغاتی با رأی دهندگان صادقانه تر و با خلوص بیشتری رفتار می کنند. در حوزه های تک نماینده نامزدان باید نظر مساعد خیل رأی دهندگان را جلب کنند وگرنه شکست می خورند. اگر آنان دربارهٔ موضوعات مناقشه برانگیزی چون همجنس گرایی یا سقط جنین اعلام موضع کنند، احتمال دارد برخی از رأی دهندگان از آن ها روی گردان شوند بنابراین به جای بحث بر روی مسائل مهم، سعی می کنند صرفاً تصویر جذابی از خود را ترسیم کنند. ولی در نظام های تناسبی نامزدان لازم نیست برای تصاحب کرسی حمایت خیل عظیمی از رأی دهندگان را جلب کنند بنابراین صادق بودن با رأی دهندگان ممکن است کمتر ایجاد مشکل کند. آنان می توانند برنامه ها و عقاید
خود را صادقانه، حتی به قیمت از دست دادن حمایت تعداد زیادی از رأی دهندگان مطرح کنند ولی همچنان شانس بالایی برای تصاحب کرسی داشته باشند. نظام های دو حزبی این امکان را برای نامزدان فراهم می کنند که نسبت به سیاست هایشان موضعی مبهم بگیرند. آنان فقط کافی است آنقدر صراحت به خرج دهند که خود را از نامزد رقیب متمایز کنند نه بیشتر؛ مثلاً نامزد دموکرات دربارهٔ محیط زیست کافی است صرفاً بگوید که از نامزد جمهوری خواه بیشتر حامی محیط زیست است. اما در نظام های چندحزبی هر نامزد باید به طور کاملاً شفافی اعلام موضع کند تا نسبت به سایر نامزدان در هر دو سوی طیف (راست و چپ) متمایز گردد؛ بنابراین نامزد دموکرات باید دقیقاً توضیح دهد که چگونه خود را از یک سو با نامزد جمهوری خواه و از سوی دیگر با نامزد سبزها مقایسه می کند. این امر باعث می شود که نامزدان به جای کلی گویی وارد مصداق ها شوند. دقیقاً توضیح دهند که آیا از کاهش تولید گازهای گلخانه ای حمایت می کنند؟ دقیقاً کدام گازها؟ تا چه اندازه؟ و با چه جدول زمانی ای؟ حضور چندین حزب احتمالاً باعث کاهش کارزارهای تخریبی خواهد شد. در نظام های دوحزبی هر نامزد با تخریب شدید رقیب می تواند شانس پ
یروزی خودش را به طور چشمگیری افزایش دهد؛ مثلاً اگر نامزد جمهوری خواه با هجمه ای شدید در جهت تخریب وجههٔ نامزد دموکرات بکوشد، یا طرفداران او را به سوی خود می کشد یا آنان را از شرکت در انتخابات دلسرد می کند که در هر دو حالت قضیه به نفع او تمام خواهد شد. اما اگر حزب سومی در کار باشد، تخریب رقیب احتمالاً مؤثر واقع نخواهد شد چون حتی اگر نامزد جمهوری خواه بتواند طرفداران نامزد دموکرات را از او دلسرد کند، هیچ تضمینی وجود ندارد که آنان به اردوی او ملحق شوند، آنان می توانند از نامزد حزب سوم حمایت کنند؛ بنابراین انگیزهٔ کارزارهای تخریبی کاهش می یابد. رضایت عمومی و مشارکت بالا. طرفداران نمایندگی تناسبی معتقدند در این نظام موکلان برای برقراری ارتباط با وکلا و طرح مشکلات و خواسته هایشان بیشتر احساس راحتی می کنند. به گفتهٔ آنان در حوزه های تک نماینده بخش قابل توجهی از موکلان مایل نیستند خواسته هایشان را نزد تنها وکیلی که به حزب رقیب تعلق دارد مطرح کنند چون احساس می کنند آن نماینده نسبت به نگرانی های ایشان بی توجه است. اما در حوزه های چند نماینده موکلان به چندین وکیل از احزاب مختلف دسترسی دارند و به احتمال بیشتری می توانند
یک گوش شنوای دلسوز بیابند. نظام های تناسبی عموم مردم را راضی نگه می دارند. در نظرسنجی ای که در سال های ۱۹۹۵ و ۱۹۹۶ در ۱۸ کشور انجام گرفت از شرکت کنندگان پرسیده شد که چقدر از «عملکرد دموکراسی کشورشان راضی اند؟» هدف مقایسهٔ نظام های اکثریتی با نظام های مبتنی بر اجماع بود. نمایندگی تناسبی، نظام چندحزبی، کابینهٔ ائتلافی، نظام دومجلسی از ویژگی های نظام های مبتنی بر اجماع در نظر گرفته شده بودند. نتایج از این قرار بود که شهروندان نظام های اجماعی نسبت به نظام های اکثریتی از عملکرد دموکراسی کشورشان بسیار راضی تر بودند که البته جای تعجب ندارد چون در نظام های تناسبی انواع و اقسام دیدگاه ها در پارلمان صاحب نمایندگی می شوند و ترکیب و تنوع اعضای پارلمان شباهت بیشتری به آنِ جامعه دارد. میزان مشارکت مردم در انتخابات در نظام های تناسبی بالاتر از نظام های اکثریتی است. بجز نظام انتخاباتی عوامل دیگری هم در میزان مشارکت دخیل اند مثل روش ثبت نام و برگزاری انتخابات در آخر هفته. با این وجود، دانشمندان علوم سیاسی تخمین زده اند اگر در آمریکا از روش تناسبی استفاده شود میزان مشارکت ۱۲–۹٪ افزایش می یابد. در نظام های تناسبی دست رأی دهندگا
ن برای انتخاب بازتر است چون تنوع نامزدان کار آن ها را برای انتخاب نامزد مورد علاقه آسان تر می کند. در ثانی آرای بی اثر به نفع آرای مؤثر به شدت کاهش می یابند و رأی دهندگان دلسرد نخواهند شد. در نهایت اینکه همهٔ حزب ها از شانس قابل توجهی برای تصاحب کرسی برخوردارند و بین اینکه حزب ۲۰٪ آرا را به دست آورد یا ۴۰٪ را تفاوتی مهم وجود دارد. آرای بیشتر به معنی کرسی های بیشتر است لذا رأی دهندگان انگیزه و محرک بیشتری برای رأی دادن دارند و احزاب هم در همهٔ حوزه ها طرفدارانشان را به حضور حداکثری فرا می خوانند. بالعکس در نظام های اکثریتی ۲۰٪ با ۴۰٪ فرقی ندارد و احزاب هم فقط در حوزه هایی که عملاً شانس پیروزی دارند به فعالیت می پردازند. حاکمیت اکثریت و میانه روی سیاسی. یکی از انتقادهای جدی به نظام های اکثریتی آن است که ممکن است حزبی حائز اکثریت کرسی های پارلمان شود حال آنکه حائز اکثریت آرا نشده باشد. این اکثریت جعلی اصلاً نادر نیست و بالعکس مکرراً رخ می دهد. در بریتانیا حزب محافظه کار بیش از ۲۰ سال اکثریت کرسی های پارلمان را در دست داشت ولی هیچ وقت نتوانسته بود بیشتر از ۴۵٪ آرا را برنده شود. طرفداران نمایندگی تناسبی این اکثریت
جعلی را در تضاد با روح اصل دموکراتیک حاکمیت اکثریت می دانند: حزبی حاکمیت را در دست دارد که مورد مخالفت اکثریت رأی دهندگان است. به عقیدهٔ ایشان احتمال اینکه نظام های تناسبی، اکثریت جعلی بسازند به شدت کاهش می یابد. در این نظام ها اکثریت حاکم معمولاً ائتلافی از احزاب است که حقیقتاً اکثریت رأی دهندگان را پشت خود دارند. بنا بر مطالعهٔ انجام گرفته در نظام های تناسبی فقط در ۹٪ موارد اکثریت جعلی شکل گرفته است ولی این رقم برای نظام های اکثریتی به بزرگی ۴۳٫۷٪ است. نظام های اکثریتی باعث نوسان گستردهٔ سیاست های کلی حکومت خواهند چرا که دولت متناوباً بین احزاب چپ و راست دست به دست می شود و حزب حاکم به محض رسیدن به قدرت، سیاست های حزب رقیب را متوقف کرده و برنامه های خود را پیش می برد. در دههٔ ۱۹۷۰ دولت بریتانیا متناوباً بین حزب کارگر و محافظه کار دست به دست شد که این امر انتقاد صاحب نظران و دانشمندان را برانگیخت چون به جای پیروی از سیاست های ثابت و یکنواخت و به سود کل کشور، هر حزب به محض رسیدن به قدرت، سیاست های حزب قبلی را ۱۸۰ درجه به نفع خود تغییر می داد. تشکیل دولت ائتلافی بین چند حزب در نظام های تناسبی، احتمال میانه رو
ی سیاسی را افزایش می دهد. معمولاً بدنهٔ اصلی ائتلاف را حزب میانه روی تشکیل می دهد که اندکی به سمت چپ یا راست متمایل است و برنامه های معتدل تری را دنبال می کند. تشکیل دولت جدید در پی برگزاری انتخابات موجب تغییر ۱۸۰ درجه ای سیاست های حکومت نخواهد شد و بنحوی متضمن ثبات است. در بریتانیا اگر احزاب کارگر و محافظه کار برای تشکیل دولت مجبور به ائتلاف با حزب میانه رو لیبرال دموکرات می شدند، سیاست های معتدل تری را پیش می گرفتند. معایب. ائتلاف های ناپایدار و بن بست سیاسی. رایج ترین انتقاد از نمایندگی تناسبی، افزایش ناپایداری دولت به موازات افزایش احزاب است. هرچه تعداد احزاب راه یافته به پارلمان بیشتر شود، احتمال تصاحب اکثریت کرسی های پارلمان توسط تنها یک حزب کاهش یافته و برای تشکیل اکثریت، ائتلاف احزاب بزرگ و کوچک تنها چارهٔ باقی مانده است. منتقدان بر این باورند که این ائتلاف ها ممکن است شکننده باشند و سر بگومگوهای کوچک سیاسی از هم بپاشند. آنان ایتالیا را شاهدی بر این ادعایشان می گیرند که دهه ها گرفتار متلاشی شدن و تشکیل مجدد ائتلاف ها بود. طرفداران نمایندگی تناسبی در وهلهٔ اول اصل این انتقاد را پذیرفته ولی ناپایداری ائ
تلاف ها را بسیار اغراق شده می دانند. آنان می گویند ائتلاف ها تقریباً پایدار بوده اند و منتقدان نتوانسته اند شواهدی گسترده و سامانمند از ناپایداری ائتلاف ها ارائه دهند. به گفتهٔ آنان در میان خیل کشورهای اروپایی که دهه هاست از نمایندگی تناسبی استفاده می کنند ناپایداری ائتلاف ها مشکلی فراگیر نبوده و مخالفان تنها مشکل ایتالیا را پیراهن عثمان کرده اند. به عقیدهٔ آنان گرچه در نظام تناسبی تعداد احزاب حاضر در پارلمان بیشتر می شود، در عمل احزاب مایلند در قالب دو ائتلاف فراگیر چپ و راست به فعالیت بپردازند و عملاً مشابه نظام دوحزبی عمل کنند. به علاوه به محض تشکیل ائتلاف، انگیزهٔ احزاب برای حفظ آن به طور چشمگیری افزایش می یابد. این ائتلاف ها اکثراً برای چندین سال و گاه دهه ها پایدار مانده اند. حتی آنان پژوهشی را گواه گرفته اند که نشان می دهد دولت های برخاسته از نمایندگی تناسبی به همان اندازه، یا حتی بیشتر از، دولت های منبعث از نظام های اکثریتی پایدار مانده اند. به گفتهٔ منتقدان وجود چندین حزب و احتمال تشکیل ائتلاف ناپایدار تصویب لوایح را در پارلمان سخت تر می کند و به بن بست سیاسی منجر می شود اما طرفداران به نبود مدرکی دا
ل بر این ادعا در کشورهای اروپایی اشاره کرده و حتی سرعت و کارایی تصویب لوایح در پارلمان های اروپایی را از مال آمریکا بیشتر و بهتر دانسته اند. طرفداران نمایندگی تناسبی می گویند حتی در نظام های دوحزبی چون نظام آمریکا نیز معمول است که بخشی از اعضای یک حزب برای تصویب یک لایحهٔ خاص به حزب متبوع خویش پشت کرده، به حزب رقیب بپیوندد؛ مثلاً بارها مشاهده شده است که در جریان بررسی یک لایحهٔ معین، دموکرات های محافظه کار به نفع جمهوری خواهان رأی داده یا برعکس، جمهوری خواهان میانه رو به اردوی دموکرات ها پیوسته باشند. ائتلاف های زیادی پایدار. ممکن است ائتلاف احزاب در سیستم نمایندگی تناسبی آنقدر پایدار باشد که سلب قدرت از یک حزب دشوار شود. از مزایای نظام های دوحزبی و اکثریت های تک حزبی آن است که اگر مردم از حزب حاکم ناراضی شدند، به راحتی می توانند به حزب رقیب رأی دهند تا قدرت از دست حزب حاکم گرفته شود. در نظام های تناسبی، ممکن است یک حزب وجهه اش را نزد مردم از دست بدهد اما همچنان به عنوان جزئی از ائتلاف در قدرت بماند. به عنوان مثال اگر آرای مردمی یک حزب در یک انتخابات از ۴۸ درصد به ۳۸ درصد در انتخابات بعدی افت کند، آن حزب همچن
ان می تواند در ائتلاف با حزبی که ۲۰ درصد آرا را به دست آورده، در قدرت بماند. گاه از آلمان به عنوان یک نظام زیادی پایدار یاد می کنند. حزب دموکرات مسیحی آلمان در ائتلاف با حزب کوچک تر دموکرات آزاد تقریباً دو دهه، از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸، در قدرت بود. منتقدان می گویند یکی از اهداف برگزاری انتخابات دموکراتیک آن است که مردم ناراضی بتوانند دولت ناکارآمد را از قدرت خلع کنند، ولی نمایندگی تناسبی این کار را دشوار می کند. موافقان استدلال می کنند که سلب قدرت از حزب حاکم در نظام های اکثریتی لزوماً ساده نیست. نفس مشکل «اکثریت ساختگی» در نظام های اکثریتی بدین معنی است که حتی وقتی مردم علیه حزب حاکم رأی می دهند، آن حزب همچنان می تواند در رأس قدرت بماند. حزب حاکم در بریتانیا در ۸ مورد از ۱۴ انتخابات سراسری برگزارشده بین سال های ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۰، حتی وقتی اکثریت مردم علیه آن رأی داده اند، قدرت را حفظ کرده است. قدرت زیاد احزاب کوچک. در نظام های چندحزبی، یک حزب کوچک قادر است ائتلاف حاکم را تعیین کند؛ مثلاً اگر دو حزب بزرگ ۴۲ و ۳۸ درصد کرسی ها را صاحب شوند و حزبی کوچک ۲۰ درصد باقی ماندهٔ کرسی ها را، حزب کوچک مختار است با هر یک از احزاب بزرگ
ائتلاف کند و دولت را تشکیل بدهد. در این صورت، در واقع حزب کوچک است که سرنوشت انتخابات را رقم خواهد زد، نه مردم. مشکل وقتی حاد می شود که حزب کوچک به جای حزب اول با حزب دوم ائتلاف کند. کنار گذاشته شدن حزب اول از قدرت، خودسرانه و غیردموکراتیک است. حامیان نمایندگان تناسبی می گویند که اگر احزاب را تحت فشار گذاشت تا شرکای ائتلافی شان را پیشاپیش اعلام کنند، از شدت این مشکل کاسته خواهد شد. افزون بر این، تنها در ۱۲ درصد موارد، حزب کوچکْ حزب دوم را به جای حزب اول به عنوان شریک ائتلافی انتخاب کرده است. این نگرانی مطرح است که قدرت حزب کوچک در ائتلاف حاکم با سهمش از کرسی ها نامتوازن باشد. حزب کوچک قادر است با چانه زدن امتیازاتی را از شریک ائتلافی بزرگ ترش بگیرد که احتمالاً مورد تأیید اغلب رأی دهندگان نبوده است؛ مثلاً در اسرائیل گاه احزاب کوچک و شدیداً مذهبی توانسته اند با تهدید خروج از ائتلاف، برخی از طرح ها و سیاست هایشان را پیش ببرند. حامیان نمایندگی تناسبی داشتن حدی از قدرت و تأثیرگذاری را حق احزاب کوچک و جزو ذات تسهیم قدرت می دانند و معتقدند مواردی که حزب کوچک در نقش «دُمی که سگ را می جنباند» ظاهر شده، در اروپا نادر
بوده است. مشکلات حوزه بندی. حوزه های انتخابیه در نظام های تناسبی باید به اندازهٔ کافی پهناور باشند. پهناوری حوزه ها ممکن است موجب افزایش هزینهٔ کارزارهای انتخاباتی شود، چون نامزدان مجبورند برای جلب آرا در منطقهٔ وسیع تری (مثلاً چندین شهر) فعالیت کنند. اما حامیان نمایندگی تناسبی بر این باورند چون در نظام های تناسبی معمولاً کسب ۱۰ تا ۲۰ درصد آرا برای انتخاب شدن کافی است، می توان قشر هدف و طرفداران احتمالی را شناسایی کرد و با برگزاری کارزاری هدفمند و حساب شده، هزینه ها را پایین نگه داشت. حوزه های چند نمایندهٔ بزرگ در نظام های تناسبی ممکن است باعث فقدان تنوع جغرافیایی در نمایندگان پارلمان شود؛ مثلاً در هلند و اسرائیل، کل کشور یک حوزهٔ انتخابیهٔ بزرگ است و نمایندگان از روی فهرست های ملی انتخاب می شوند. در این صورت ممکن است برخی از مناطق جغرافیایی نماینده ای نداشته باشند تا از منافع محلی آن ها دفاع کند. حامیان نمایندگی تناسبی این مشکل را منحصر به دو کشور کوچک هلند و اسرائیل می دانند. در سایر کشورها فهرست احزاب در سطح محلی منتشر می شود تا از حضور همهٔ مناطق جغرافیایی در پارلمان اطمینان حاصل شود. بزرگی حوزه ها ممکن ا
ست مانع شکل گیری رابطهٔ نزدیک بین نماینده و موکل شود. دوری فواصل و مشکلات حمل ونقل نیز مزید بر علت است. اما حامیان نمایندگی تناسبی استدلال می کنند که وجود نمایندگان از احزاب گوناگون در یک حوزه، به افراد بیشتری این امکان را می دهد تا مشکلاتشان را با نماینده ای که گوش شنوا دارد و آن ها را درک می کند در میان بگذارند. ضعف در برابر افراطی گری. چون نظام های تناسبی به احزاب کوچک امکان انتخاب شدن و فرستادن نماینده به پارلمان را می دهند، قاعدتاً کار احزاب افراطی را نیز برای ورود به پارلمان راحت تر می کنند. این احزاب با ورود به پارلمان می توانند جای پایشان را محکم تر کنند، ایدئولوژی شان را تبلیغ کنند، و هواداران بیشتری جذب کنند. منتقدان نمایندگی تناسبی معمولاً رشد حزب نازی در جمهوری وایمار را شاهدی بر این ادعایشان می گیرند ولی حامیان نمایندگی تناسبی، رشد سریع حزب نازی را معلول عوامل متعدد و پیچیده ای می دانند که حتی در نبود نظام تناسبی نیز لاجرم رخ می داد. آنان این مشکل را اغراق شده می دانند و به نبود شواهد کافی برای رشد افراطی گری در دهه های اخیر در اروپا اشاره می کنند. آن ها وجود حد نصاب معمولاً ۵ درصدی برای ورود احز
اب به پارلمان را برای مقابله با افراطی گری کافی می دانند. حتی ممکن است حضور کم تعداد افراطی ها در پارلمان، امری مطلوب در نظر گرفته شود، زیرا جلو سرخوردگی و توسل آنان به خشونت یا سایر روش های نامطلوب برای رسیدن به اهداف را می گیرد.
ازدواج همجنس گرایان در ویرجینیا از ۶ اکتبر ۲۰۱۴ پس از تصمیم دیوان عالی ایالات متحده آمریکا مبنی بر عدم رسیدگی به فرجام خواهی حکم دادگاه استیناف حوزه چهارم، قانونی شده است. تاریخچه. رأی دهندگان ویرجینیایی در سال ۲۰۰۶ با شرکت در یک همه پرسی به اصلاحیه ای رأی دادند که ازدواج زوج های همجنس را در ایالت ممنوع می کرد. در ژانویه ۲۰۱۴ فرماندار و دادستان کل ایالت حمایتشان را از قانونی شدن ازدواج همجنس گرایان اعلام کردند. در فوریه ۲۰۱۴ یک قاضی ناحیه ای در جریان پرونده "بوستیک در برابر شیفر" حکم به بر ضد قانون اساسی بودن ممنوعیت ازدواج همجنس گرایان در ایالت داد. دادگاه استیناف حوزه چهارم در ماه ژوئیه پس از بررسی پرونده به لغو ممنوعیت ازدواج زوج های همجنس در ایالت رأی داد. در آن زمان دیوان عالی آمریکا حکم دادگاه استیناف را جهت رسیدگی به فرجام خواهی ها به حالت تعلیق درآورد وانگهی در ۶ اکتبر ۲۰۱۴ از بررسی فرجام خواهی ممانعت ورزید؛ بنابراین حکم پیشین دادگاه استیناف حوزه چهارم به اجرا درآمد.
کاس چَنگ () وسیلهٔ بلند کردن و جابه جایی بار است متشکل از دو نیم کاسهٔ بزرگ که از آن برای بارگیری و تخلیهٔ بارهای فله ای استفاده می شود. از کاس چنگ ها برای بارگیری، تخلیه بار، لایروبی، و در مکان های اوراق کردن قطعات فلزی استفاده می شود. برخی انواع کاس چنگ عبارتند از: روش های گوناگونی برای باز و بسته شدن کاس چنگ ها وجود دارد ازجمله:
هنر بازآفرینی برخی از جلوه های صوتی، مثل صدای قدم زدن و دویدن و شکستن و هماهنگ کردن آنها با تصاویر فیلم را صداسازی () می گویند. از دهه ۱۹۳۰ تا کنون، کار هنرمندان صداساز بخش مهمی از حاشیه صوتی تمام فیلم ها را تشکیل داده است. در کل کار صداسازان، یکی از مراحل پس از تولید و استودیویی برای ایجاد جلوه های صوتی برای فیلم، آثار تلویزیونی و تولیدات رادیویی است. آنها با استفاده از انواع کفش و وسایلی چون سپر و گلگیر خودرو، بشقاب، لیوان، صندلی و هر وسیله ای که بتوان در خرده ریزها و در کنار خیابان پیدا کرد، تمام صداهای موجود در یک محصول را ایجاد کرده و گاهی برای افزایش حس دراماتیک، این اصوات را تقویت کرده و چاشنی هایی به آن می افزایند. ایجاد صداهایی مانند موتور ماشین، انفجار و اصوات مکانیکی و فنی دیگر که در استودیو امکان پذیر نیست-مانند منفجر شدن و فروریختن یک ساختمان یا راندن اتوموبیل- و همچنین صدای پرندگان، صداهای لیزری، پارس سگ و طوفان کار صداسازان نیست. این موارد در حیطه کار متخصص جلوه های ویژه صوتی است.
آدام شِر (زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۷۹) کشتی گیر حرفه ای و است که با دبلیودبلیوئی قرارداد داشت و با نام «بِراون اِسترُومَن» فعالیت می کرد او به طور مستقل در برند راو و اسمکداون حضور داشت.وی هم اکنون در سال 2025 در ۱می از کمپانیWWEاخراج شده است.وی تا ب حال برنده کمر بند های یونیورسال و اینترکانتینتال شده ، براون استرومن یکی از بهترین و پرطرفدارترین سوپراستار WWE است. همچنین قویترین کشتی گیر WWE به حساب می آید او با قدرت فوق العاده زیادی که دارد قادر است ماشین ها را واژگون کند ، همچنین با توجه به قد، هیکل، قدرت باورنکردنی و هیبت زیادی که دارد لقب هیولا به او داده شده است و اکثر کشتی گیران از او حساب می برند به طوری که برخی کشتی گیران هم با شنیدن تم ورود او رینگ را ترک میکنند.فینیشر اصلی او رانینگ پاوراسلم است که جزء فینیشر های دردناک و خطرناک به حساب می آید. در سال 2015 وقتی که براون استرومن عضو گروه وایت فمیلی بود در یک مسابقه که به هم تیمی هایش کمک کرد رومن رینز و دین امبروز را در عرض دو دقیقه نابود کرد.در سال 2017 قبل از مسابقه با براک لزنر دوبار با هم درگیر شدن که هر دوبار در کمتر از یک دقیقه براک لزنر را ناک اوت ک
رد.سال 2017 در یک بتل رویال 13 کشتی گیر به استرومن حمله کردند ولی نتوانستند او را حذف کنند بعد با کمک چند نفر دیگر که مجموعأ 17 نفر بودن موفق شدن این هیولا را حذف کنند در تاریخ کشتی کج هیچ کدام از غول ها از جمله آندرتیکر، بیگ شو، اوماس و... برای حذف کردن آنها احتیاج به 17 نفر نبوده و استرومن رکورددار است. در رویال رامبل 50 نفره عربستان سال 2018 استرومن 13 نفر را حذف کرد و قهرمان شد همچنین رکورددار بیشترین حذف کننده را دارد. براون استرومن در سال 2022 بعد از یک سال که WWE را ترک کرده بود دوباره بازگشت ولی به علت کاهش وزن ناگهانی اش به شدت از قدرتش کاسته شده و اصلا با زمان قبل از لاغری قابل مقایسه نیست.او همیشه به طرفدارانش و به خصوص کودکان احترام زیادی می گذارد. از درگیری های معروف او درگیری با رومن رینز و براک لزنر و بیگ شو و اوماس و کین و ست رالینز و بابی لشلی و درو مکینتایر و گلدبرگ و جان سینا و جیکوب فاتو و ای ال نایت و آندرتیکر و سولو سیکوا میتوان اشاره کرد. دوران تمرین(۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶). استرومن با کمپانی دبلیودبلیوئی در سال ۲۰۱۳ قرارداد بست و در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۴ در nxt حضور یافت و بعد از آن چند وقتی را در گروه
Rosebuds سپری کرد. خانواده وایت. در ۲۴ اوت ۲۰۱۵ استرومن توسط بری وایت به عنوان عضو جدید گروه وایت فامیلی معرفی شد و در همان بدو ورود به «دین امبروز» و «رومن رینز» حمله کرد، در ۳۱ اوت اولین مسابقه تک به تک خورد را با «امبروز» داشت و با رد صلاحیت پیروز شد.در شب قهرمانان ۲۰۱۵ مسابقه ای ۳ به ۳ بین «وایت فمیلی» و «دین امبروز» و «کریس جریکو» و «رینز» برگزار شد، در حین مسابقه هنگامی که «رینز» میخواست «اسپیر بزند» تگ کرد و همین علت باخت آن ها به «وایت فامیلی» شد. همچنین در تی ال سی ۲۰۱۵ با «وایت فامیلی» موفق به شکست The ECW Originals شدند. در «رویال رامبل ۲۰۱۶» «استرومن» ۵ نفر حذف کرد و خودش هم توسط «لزنر» حذف شد و بعد از آن به کمک بقیه اعضای «وایت فامیلی» «لزنر» را حذف کرد. «استرومن» و بقیه اعضا حملاتی به «رایبک» و «بیگ شو کین» داشتند و همین باعث مسابقه ای در «فستلین ۲۰۱۶» شد که این مسابقه را شکست خوردند و اما در شب بعدی «راو» جبران کردند. و همچنین «استرومن» در «بتلگرند ۲۰۱۵» مسابقه ای تگ تیمی علیه «نیودی» داشت. همچنین «استرومن» و دیگر اعضای «وایت فامیلی» سعی بر حمله به «راک» و «جان سینا» در «رسلمانیا ۳۲» داشتند. ه
یولایی میان انسان ها (۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷). در سال ۲۰۱۶ «روئن» و «وایت» به «اسمکدون» منتقل شدند و «استرومن» هم به «راو» منتقل شد. در شب بعد «راو» «استرومن جیمز الورث» را شکست داد و «کریر» سینگل خود را آغاز کرد. در ۵ سپتامبر «سین کارا» به «استرومن» بی احترامی کرده و او را چلنج کرد و در دو مسابقه یکی به صورت Countout و دیگری با «پین فال» (سین کارا) شکست خورد. در ۱۷ اکتبر «استرومن» با «سمی زین» رو به رو شد و به راحتی پیروز شد. در هفته بعد این دو دوباره با هم مسابقه دادند اما قبل از اینکه مسابقه شروع شود به یکدیگر حمله کرده و نتیجه مسابقه معلوم نشد. در ۳۱ اکتبر «استرومن» با حذف «سمی زین» در مسابقه «بتل رویال» به یکی از اعضای مسابقه ۵ به ۵ تگ تیمی حذفی در «فست لین ۲۰۱۶» تبدیل شد. «استرومن» «دین امبروز» را در «فست لین ۲۰۱۶» حذف کرد و وقتی که میخواست به داخل رینگ برود «جیمز الورث» پای او را از زیر رینگ گرفت و «استرومن» حذف شد. «استرومن» پس از حذف شدن «جیمز الورث» بر روی میزی پرت کرد. در ۱۳ دسامبر «میک فولی» مسابقه ای «بین زین» و «استرومن» در «رد بلاک ۲۰۱۶» ترتیب داد. مسابقه ای ده دقیقه ای که اگر «سمی زین» پیروزنمی شد برند
بود و همین اتفاق هم افتاد و پیروز شد. درگیری این دو در «لست من استدینگ» به تاریخ ۲ ژانویه ۲۰۱۷ که پیروز «استرومن» بود پایان یافت. در «رویال رامبل ۲۰۱۷» «استرومن» در مسابقه «کوین اونز» و «رومن رینز» دخالت کرد و با حمله خود به «رومن» باعث پیروزی او نیز شد. در همان شب «استرومن» در «رویال رامبل» به عنوان نفر هفتم وارد شد و «موجو رالی»، «بیگ کس»، «مارک هنری»، «کالیسترو»، «بیگ شو»، «جیمز الورث»، «تای دلینجر» را حذف کرد و بعد هم «دین امبروز» و «کوریبن» و «زین» سه نفری به او حمله کرده و با همکاری هم او را حذف کردند. در ۳۰ ژانویه «استرومن» «کوین اونز» را برای «کمبرندش» چلنج کرد و «رومن رینز» در حین مسابقه به او حمله کرد و «استرومن» به DQ پیروز شد اما برای کمبرند حتماً باید یا حریف پین شود یا تسلیم شود و کمربند همچنان دست «اوونز» ماند. در «فست لین ۲۰۱۷» «استرومن» از «رومن» شکست خورد. همچنین «استرومن» «رومن» را در «پی بک ۲۰۱۷» شکست داد. درگیری با براک لزنر. همانطور که می دانیم «براک لزنر» در بین همهٔ کشتی گیرها یک سرو گردن از بقیه بالاتر است و تعداد مسابقه هایی که شکست خورده انگشت شمار است. علیه «تریپل اچ» در «رسلمانیا
۲۹» «ادی گررو» و «جان سینا» در «اکستریم رولز ۲۰۱۲» «بیگ شو-گلدبرگ»، «آندرتیکر وست رالینز» در «سامراسلم ۲۰۱۹». اما از آن طرف هم هیولایی دیگر مشغول به نابودی کشتی گیران کرده بود و آن کسی نبود به جز «براون استرومن». کسی که حتی «رومن رینزی» که «اندرتیکر» را شکست داده بود به زانو درآورد. کسی که «بیگ شو» را چنان در رینگ کوبید که رینگ نابود شد. «براون استرومن» جزو چلنجرها و خواستارهای «کمربند یونیورسال» بود. در «سامر اسلم ۲۰۱۷» مسابقه ای بین «لزنر» و «ساموا جو» و «روم»ن و «استرومن» برگزار شد و «استرومن» پس از بدو اغاز مسابقه شروع به حملات سهمگین به «لزنر» کرد و او را بر روی میز پاور اسلم کرد و سپس میز دیگر را روی او انداخت و «لزنر» با برانکار راهی بیرون شد و همه ما بر این باور بودیم که قهرمانی لزنر پایان یافته و «دیوی» (لقب براک لزنر) دیگر جای او را خواهد گرفت اما ناگهان «لزنر» به مسابقه بازگشت و در مسابقه نتیجه باورنکردنی داشت. «براک لزنر» پیروز شد. در هفته های بعد «استرومن» بازهم به دنبال «لزنر» بود و خواستار مسابقه ای دیگر و چند باری هم این صحبت ها تبدیل به درگیری شدید شد و همهٔ کشتی گیران آمدند تا این دورا جدا ک
نند. در یکی از شوها «براون» به «لزنر» حمله کرد و «براک» هم او را سوپلکس کرد و همه منتظر بودند که حداقل به مدت ۵ ثانیه «استرومن» روی زمین بخوابد اما درجا پس از سوپلکس شدن بلند شد به «لزنر» حمله کرد و گفت: «من از براک نمی ترسم، براک از من می ترسد.» سپس این درگیری این دو به نو مرسی ۲۰۱۷ رانده شد و دوباره پس از شروع شدن مسابقه «استرومن» حملاتی سهمگین به «لزنر» کرد و این بار بود که باز هم ما بر این باور بود که «استرومن» پیروز شود اما «لزنر» پس از دقایقی خود را جمع و جور کرد و چند سوپلکس به «براون» زد و «براون» هم گیج شد و بعد هم با یک F5 «لزنر» پیروز شد. اما این پایان کار نبود. افتخارات و عناوین جدید (۲۰۱۸ تا کنون). در ۱۲ مارچ بود که بتل رویال ترتیب داده شد تا تیم برنده به مصاف «سزارو» و «شیمس» برای کمربندهای تگ «تیم راو» برود که ناگهان صدای ورودی «براون استرومن» آمد و خواستار شرکت در مسابقه شد و داور به او گفت: «که هم تیمیت کجاست؟» و «براون» فریاد زد: «مسابقه را آغاز کن» «براون استرومن» پیروز مسابقه شد و همه را حذف کرد. «سزارو» و «شیمس» هم شگفت زده بر روی میزهای گزارشگرها ایستاده بودند. در هفته های بعد «شیمس» و «
سزارو» شروع به مسخره کردن «استرومن» کردند و گفتند: «تو نمی توانی هر دوی مارا شکست دهی، اگر هم می توانستی بدون تگ تیم نمی توانی وارد مسابقه شوی.» «استرومن» وارد رینگ شد و گفت: «من برادر خود را به عنوان تگ تیم آورده ام» بعد هم خارج شد و این بار «براون استرومن» عینک زده و لباس سفیدی پوشیده بود و گفت: «من برادر استرومن هستم.» و هردوی آن هارا زد. دست آخر هم «سزارو» و «شیمس» به «رسلمانیای ۳۴» رفتند و مقابل «براون استرومن» قرار گرفتند و «براون» هم کودکی را از تماشاچی ها بیرون آورد و به عنوان یار خود معرفی کرد (نام آن کودک نیکولای بود). «نیکولای» و «استرومن» قهرمان تگ تیم راو شدند. اما درهفته بعد «استرومن» و «نیکولای» آن هارا واگذار کرده و «استرومن» گفت: «وقتی که نیکولای بزرگ شد، دنبال این کمربندها خواهد آمد».همچنین «استرومن» در «گریتست رویال رامبل ۲۰۱۸» هم پیروز شد و رکورد ۱۲ حذف شده «رومن» را شکست (۱۳ نفر را حذف کرد). درگیری هم با «سمی زین» و «کوین اونز» داشت که در «بکلش ۲۰۱۸» با تگ تیم خود یعنی «بابی لشلی»، «سمی» و «کوین» را شکست دادند. در ۷ می «استرومن» «کوین اونز» را شکست داد و به «مانی این د بنک ۲۰۱۸» راه یافت.