Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وارطان مالاکیان (؛ زادهٔ ) یک طراح رقص، مجسمه ساز و نقاش ارمنی تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. زندگی نامه. مالاکیان در تاریخ ۱۴ فوریه ۱۹۴۷ در شهر موصل، عراق به دنیا آمد. در سن ۱۸ سالگی وی نخستین نمایشگاه خویش را در سفارت چکسلواکی برگزار نمود. پسر وی دارون ملکیان، گیتارنواز و عضو گروه موسیقی سیستم آو ا داون می باشد. وی هم اکنون به همراه همسرش زِپیور مالاکیان در لس آنجلس اقامت دارد. مالاکیان طراح هنری آلبوم هیپنوتایز بوده است.
بئاتریس اوهانسیان (؛ ; – ) یک نوازنده پیانو ارمنی-عراقی بود. وی به عنوان نخستین نوازنده پیانو کنسرت و نخستین بانوی آهنگساز عراق شناخته می شود. زندگی نامه. اوهانسیان در سال ۱۹۲۷ در بغداد در یک خانواده سرشناس ارمنی به دنیا آمد. پدر وی در ایران به دنیا آمده بود و پس از مدتی کسب و کار در هند با بریتانیایی ها در بغداد سکونت گزیده بود. مادر و دایی هایش نیز از یتیمان در جریان نسل کشی ارمنی ها بودند. والدینش وی را برای آموختن موسیقی وی را تشویق نمودند. اوهانسیان در انستیتو هنرهای زیبا ثبت نام نمود. پس از فارغ التحصیلی به عنوان دستیار با «ژولیت هرتز» استاد رومانیایی پیانو همکاری نمود. با بورسیه دولت عراق در آکادمی سلطنتی موسیقی در لندن زیر نظر مکس پیارنی تحصیل نمود. وی در بین سال های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ در دانشگاه مینه سوتا و کالج مک آلستر تدریس می نمود. وی روز ۱۷ ژوئن ۲۰۰۸ در بلومینگتن، مینه سوتا در سن ۸۱ سالگی در اثر بیماری سرطان درگذشت.
واهرام گوورکیان (؛ – ) او از بازیکنان ارمنی فوتبال و اهل ارمنستان-بلژیک بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به سرکل بروژ اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین درتیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده است. گوورکیان برای بار در ۲۶ اکتبر ۱۹۰۸ برای بازی دوستانه مقابل سوئد به تیم ملی فوتبال بلژیک دعوت شد و در دقیقه ۳۰ همان بازی گل تیمش را به ثمر رساند. بیماری و درگذشت. وی تحت عمل جراحی آپاندیسیت قرار گرفت. اما وضعیتش پس از عمل جراحی وخیم شد. وی در تاریخ ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۱ در سن ۲۳ سالگی درگذشت و در روز ۱۸ ژوئیه در یکی از آرامستان های آنتورپ به خاک سپرده شد.
گئورگ آرسنی ناجاریان (؛ زادهٔ در ایروان) بازیکن فوتبال در پست هافبک اهل ارمنستان-قزاقستان است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آستانه و شاختار قراغندی اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال و در تاریخ ۱۷ دسامبر ۲۰۱۶ در زیر ۱۹ سال و بزرگسالان قزاقستان بازی کرده است. ناجاریان نخستین بازی ملی خویش را که یک بازی دوستانه بود در ۲۱ فوریه ۲۰۱۹ در مقابل مولداوی انجام داده است.
آندری صافاریان (؛ زادهٔ ) یک قایقران ارمنی تبار اهل قزاقستان است. وی نماینده قزاقستان در رشته sprint canoer در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ آتلانتا بود.
سیاست کانادا در چارچوب یک دموکراسی پارلمانی و نوعی سیستم فدرال از دولت پارلمانی با سنت های دموکراتیک قوی عمل می کند. کانادا، یک سلطنت مشروطه است که در آن پادشاه، رئیس دولت است. این کشور یک نظام چند حزبی دارد که در آن بسیاری از قانون گذاری ها، با استخراج و استناد به عرف های نانوشته و سوابق پارلمان وستمینستر بریتانیا صورت می گیرد که در آن کابینه دولت، از میان نمایندگان مجلس عوام انتخاب می شوند و در آن تمام نماینده ها، حداقل عضو یکی از دو جناح اصلی دولت یا مخالف دولت (اپوزیسیون) هستند. اما این نظام در کانادا، با اعمال برخی تغییرات تکامل یافته است: نظام حزب های کانادا، قوی تر از انگلستان است و کسب رأی بیشتر در ورود به مجلس، به عنوان نوعی رای اعتماد در نظر گرفته می شود که عملاً، منجر به کاهش نقش اعضای غیر کابینه ای پارلمان می شود. اعضای غیر کابینه ای در جناح دولت، و اعضای تازه کار یا کمتر شاخص جناح مخالف، با توجه به اینکه در صندلی های عقب تر مجلس عوام می نشینند، عقب نشین (به انگلیسی: Backbencher) نامیده می شوند. با این وجود، عقب نشین ها می توانند با حضور در کمیته های پارلمان، مانند کمیته حساب های عمومی یا کمیته دف
اع ملی، نظر خود را اعمال کنند. به طور تاریخی، دو حزب غالب کانادا، حزب لیبرال کانادا و حزب محافظه کار کانادا (یا پیشینیان آن) بوده اند؛ هرچند که در انتخابات ۲۰۱۱، حزب دموکرات جدید (ان دی پی) صعود خوبی داشت و حتی به تهدیدی برای دو حزب دیگر تبدیل شد. تاکنون احزاب کوچکتر مانند حزب ملی گرای بلوک کبکوا و حزب سبز کانادا نیز قادر به تأثیرگذاری بر روند سیاسی بوده اند. شرایط. ساختار دولت کانادا، در اصل توسط پارلمان بریتانیا از طریق مصوبه بریتانیایی آمریکای شمالی - که در حال حاضر با عنوان مصوبه قانون اساسی ۱۸۶۷ شناخته می شود - ایجاد شد، اما مدل فدرال دولت و نحوه تقسیم قدرت، توسط سیاستمداران کانادا ابداع شد. به طور خاص، پس از جنگ جهانی اول، شهروندان قلمروهای خودگردان بریتانیا (دومینین ها) مانند کانادا، شروع به توسعه یک حس هویت طلبی قوی کردند و در اعلامیه بالفور ۱۹۲۶، دولت بریتانیا قصد خود را برای اعطای خودمختاری کامل به این مناطق اعلام کرد. در نتیجه در سال ۱۹۳۱، پارلمان بریتانیا اساسنامه وستمینستر را تصویب کرد و خودمختاری کانادا و دیگر قلمروهای خودگردان بریتانیا را قانونی دانست. پس از این اتفاق، سیاستمداران کانادا، تا سا
ل ۱۹۸۲ نتوانستند در مورد فرایند اصلاح قانون اساسی به اجماع برسند و در نتیجه تا آن زمان، اصلاحات قانون اساسی کانادا همچنان به تصویب پارلمان بریتانیا نیاز داشتند. به همین ترتیب، کمیته قضایی شورای خبرگان بریتانیا، تا سال ۱۹۳۳ در پرونده های تجدید نظر کیفری و تا سال ۱۹۴۹ در پرونده های تجدید نظر مدنی، تصمیم نهایی را می گرفت. کلیات ساختار دولت. قوه مقننه. سیستم دو مجلسی قانونگذاری در پارلمان کانادا شامل سه بخش است: پادشاه، سنا و مجلس عوام. در حال حاضر، مجلس سنا که اغلب با نمایندگان «منطقه ای» آن شناخته می شود، ۱۰۵ عضو دارد که توسط فرماندار کل و به توصیه نخست وزیر به نمایندگی منصوب شده اند و تا سن ۷۵ سالگی خدمت می کنند. سنا در ابتدا با تعداد نمایندگان مساوی از انتاریو، کبک، منطقه دریایی و استان های غربی ایجاد شد. اما در حال حاضر، ترکیب سنا محصول انواع خاص استثناها، اعضای اضافه شده، و چشم پوشی ها و سازش هاست، به این معنی که دیگر نه برابری منطقه ای رعایت می شود و نه نمایندگی بر اساس میزان جمعیت هر منطقه. تعداد طبیعی سناتورها می تواند به توصیه نخست وزیر و توسط پادشاه، بیش از حد تعیین شده اضافه شود، به شرطی که سناتورهای
اضافه شده به نسبت منطقه ها و به طور یکسان (تا حداکثر هشت سناتور بیشتر) اضافه شوند. تاکنون تنها یک بار از قدرت انتصاب اضافی استفاده شده است؛ هنگامی که نخست وزیر برایان مالرونی از ملکه الیزابت دوم درخواست کرد که به مجلس سنا هشت کرسی اضافه کند تا از تصویب قانون مالیات کالا و خدمات اطمینان حاصل کند. مجلس عوام در حال حاضر ۳۳۸ عضو منتخب دارد که از حوزه های انتخابیهٔ تک نفره و بر اساس سیستم رای بیشتر (نخست نفری) انتخاب می شوند، به این معنی که اعضا باید به جای اکثریت (۵۰ درصد به علاوه یک) تنها یک اکثریت نسبی (آرای بیشتر از هر نامزد) کسب کنند. به حوزه های انتخاباتی نیز رایدنگ (به انگلیسی Riding) می گویند. دوره های نمایندگی نمی تواند بیشتر از پنج سال باشد؛ در پایان این زمان باید یک انتخابات جدید برگزار شود. تا به حال، تنها یک بار در زمان جنگ جهانی اول، نخست وزیر رابرت بوردن لازم دانست که دوره انتخابات طولانی تر شود. تعداد کرسی های مجلس عوام و حوزه بندی کرسی های هر استان، هر پنج سال بعد از سرشماری عمومی تجدید نظر می شود و بر اساس تغییرات جمعیت و تقریباً بر اساس نسبت تعداد نماینده به جمعیت تعیین می شود. دولت اکثریت و اقل
یت. کانادایی ها فقط برای انتخاب عضو پارلمان (MP) مربوط به محل خود رأی می دهند. رهبران حزب ها، قبل از انتخابات توسط اعضای حزب ها انتخاب می شوند. احزاب، رهبران خود را با رای گیری دومرحله ای انتخاب می کنند تا اطمینان حاصل شود که برنده بیش از ۵۰ درصد از آرا را دریافت کرده است. به طور معمول رهبر حزب در انتخابات ها به عنوان نامزد عضویت در پارلمان شرکت می کند. انتخاب نماینده پارلمان برای هر محل، باعث تخصیص یک صندلی به یکی از حزب های سیاسی می شود. به طور معمول حزبی که بیشترین تعداد صندلی را به دست آورد، دولت را تشکیل می دهد و رهبر آن حزب، نخست وزیر می شود. نخست وزیر با رأی عموم مردم انتخاب نمی شود، هرچند تقریباً همیشه به عنوان نماینده پارلمان، با رأی مستقیم حوزه انتخاباتی خود انتخاب می شود. سیستم پارلمانی کانادا به احزاب سیاسی و رهبران حزب ها قدرت می دهد. زمانی که یک حزب، اکثریت صندلی های مجلس عوام را بدست آورد، گفته می شود که آن حزب «دولت اکثریت» را دارد. از طریق سازوکار حزب، رهبر حزب که خود تنها در یک حوزه انتخاب شده است، قدرت اجرایی و کنترل بسیار زیادی بر کابینه و پارلمان بدست می آورد. زمانی که حزبی که بیشترین تعد
اد صندلی در مجلس عوام را به دست آورده، تعداد صندلی هایش کمتر از مجموع صندلی های سایر احزاب مخالف همراه یاشد، یک دولت اقلیت تشکیل می شود. در این سناریو، رهبر حزبی که بیشترین تعداد کرسی در مجلس را دارد توسط فرماندار کل برای رهبری دولت انتخاب می شود. هرچند برای ایجاد ثبات، رهبری که انتخاب شده است، باید حمایت اکثریت از مجلس عوام را به دست آورد، به این معنی که به پشتیبانی حداقل یک حزب دیگر نیاز خواهد داشت. روابط فدرال و استانی. در کانادا استان ها در حاکمیت شریک در نظر گرفته شده اند؛ حاکمیت نه توسط فرماندار کل یا پارلمان کانادا بلکه از طریق خود سیستم تاج و تخت تقسیم می شود. به این معنی که تاج و تخت به ۱۱ حوزه قانونی "تقسیم" شده است یا به عبارتی به ۱۱ "تاج و تخت": یک فدرال و ده استانی. مسائل روابط فدرالی-استانی (یا روابط بین دولت ها، که قبلاً با عنوان روابط دومینین-استانی شناخته می شد) در سیاست کانادا یک موضوع رایج و معمولی است: کبک آرزو دارد که طبیعت متمایز خود را حفظ و تقویت کند، استان های غربی به کنترل بیشتر بر منابع طبیعی فراوان خود، به ویژه ذخایر انرژی خود تمایل دارند، استان های مرکزی کانادا که صنعتی شده اند، ب
ه توانمندی تولیدی خود توجه می کنند و استان های آتلانتیک (مجاور اقیانوس اطلس) در تلاشند تا از رفاه کمتری که نسبت به سایر نقاط کشور دارند فرار کنند. برای اینکه اطمینان حاصل شود که برنامه های اجتماعی مانند بهداشت و درمان و آموزش به طور یکنواخت در سراسر کانادا بودجه می گیرند، استان های "ندار" (به انگلیسی: have-not) (فقیر) نسبت به استان های ثروتمند یا "دارا" (به انگلیسی have)، سهم بیشتری از "پرداخت های انتقال (برابری)" فدرال را دریافت می کنند، که تا حدودی بحث برانگیز شده است. استان های ثروتمندتر، بر اساس اینکه که مالیاتی که می دهند بیشتر از خدماتی است که از دولت فدرال دریافت می کنند، اغلب به توقف پرداخت های انتقال تمایل دارند یا سعی می کنند سیستم را به نفع خود متوازن کنند و از طرف دیگر، استان های فقیرتر، بر اساس اینکه مقدار پولی می گیرند برای نیازهای جاری آن ها کافی نیست، اغلب به افزایش این پرداخت ها تمایل دارند. برخی از محققان، به خصوص در دهه گذشته، استدلال کرده اند که استفاده نامحدود دولت فدرال از قانون اساسی، در سست کردن روابط دولت فدرال و دولت های استانی نقش داشته است. این قدرت، که به دولت فدرال اجازه می دهد د
رآمد خود را به هر ترتیبی که دوست دارد صرف کند، باعث می شود که دولت فدرال بتواند با ایجاد برنامه هایی که به حوزه قضایی استانی دست اندازی می کند، از حدود مشروطه (مطایق قانون اساسی) خود فراتر برود. قدرت مصرف بودجه فدرال، به صراحت در مصوبه قانون اساسی ۱۸۶۷ نیامده؛ اما آن طور که دادگاه تجدید نظر انتاریو نظر داده است، در بند (1A)۹۱، قدرت «قابل استنباط» به «بدهی و اموال عمومی» است. مثالی از استفاده دولت فدرال از «قدرت هزینه»، مصوبه بهداشت کانادا است که نوعی اعطای پول مشروط به استان ها است. مقررات خدمات بهداشتی و درمانی، مطابق قانون اساسی، یک مسئولیت استانی است. اما تحت مصوبه بهداشت کانادا، با دادن بودجه به استان ها مشروط به ارائه خدمات با توجه به استانداردهای فدرال، دولت فدرال می تواند در ارائه خدمات بهداشتی و درمانی تأثیرگذار باشد. قدرت هزینه دولت فدرال به همراه احکام دیوان عالی کشور – مانند پرونده مرجع ری طرح کمک کانادا (بریتیش کلمبیا) – که حکم کرده اند که تأمین بودجه تحت پوشش «قدرت هزینه» دولت فدرال، می تواند در هر زمان به طور یک جانبه کاهش یا افزایش یابد، در تیره و تار کردن روابط فدرال و استانی سهیم بوده است. کب
ک و سیاست کانادا. به جز سه دوره کوتاه انتقالی و دولت های اقلیت، از سال ۱۹۶۸ تا اوایل سال ۲۰۰۶، به طور مداوم نخست وزیرانی از کبک کانادا را رهبری کرده اند. کبکی ها هر در این مدت هر دو حزب لیبرال و حزب محافظه کار پیشرو کانادا را رهبری کرده اند. در حال حاضر از پادشاهان، فرمانداران کل، و نخست وزیران انتظار می رود اگر به هر دو زبان انگلیسی و فرانسوی مسلط نیستند، حداقل هر دو زبان را در حد کاربردی بدانند. در انتخاب رهبران، احزاب سیاسی اولویت را به داوطلبانی می دهند که دو زیانه و در هر دو زبان روان باشند. همچنین بر اساس قانون، سه مقام از نه مقام دادگاه عالی کانادا باید به قضاتی از کبک داده شود. این نمایندگی اطمینانی ایجاد می کند که حداقل سه نفر از قضات در سیستم قانون مدنی که مربوط به قوانین کبک می شود تجربه کافی دارند. وحدت ملی. کانادا دارای تاریخ طولانی و داستان گونه ای از جنبش های تجزیه طلبانه دارد (جنبش های تجزیه طلبانه کانادا را ببینید). از زمان اتحاد اجباری کانادای بالایی و پایینی سال ۱۸۴۰، وحدت ملی در کانادا یک مسئله عمده بوده است. یکی از موضوع های غالب و طولانی در مورد وحدت ملی کانادا، درگیری مداوم بین اکثریت ف
رانسوی زبان کبک و اکثریت انگلیسی زبان بقیه کانادا بوده است. درخواست ادامه دار کبک برای به رسمیت شناختن «جامعه متمایز» آن از طریق وضعیت سیاسی خاص، منجر به تلاش برای اصلاح قانون اساسی شده است. مهم ترین آن ها، تلاش های شکست خورده اصلاح قانون اساسی از طریق توافق دریاچه میچ و توافق شارلوت تاون است (توافق شارلوت تاون با یک رفراندوم ملی رد شد). از زمان انقلاب ساکت، اعطای حق تعیین قانون اساسی ۱۹۸۲ (بدون رضایت کبک) و تلاش های شکست خورده در اصلاحات قانون اساسی، به احساسات حق حاکمیت طلبانه در کبک دامن زده است. دو همه پرسی استانی، در سال ۱۹۸۰ و ۱۹۹۵ پیشنهادهای حق حاکمیت را با اکثریت ۶۰ درصد و ۵۰٫۶ درصد رد کردند. با توجه به پیروزی نزدیک به شکست دولت فدرال طلب در سال ۱۹۹۵، در سال ۱۹۹۸ دولت کرتین در مورد قانونی بودن اعلام یک طرفه تجزیه توسط یک استان، یک پرونده مرجغ در دادگاه عالی کانادا باز کرد. دادگاه تصمیم گرفت که اعلام یک طرفه تجزیه خلاف قانون اساسی خواهد بود. این موضوع منجر به تصویب مصوبه شفافیت در سال ۲۰۰۰ شد. بلوک کبکوا که یک حزب حاکمیت طلب است که به طور انحصاری نامزدهای کبک را در انتخابات شرکت می دهد، توسط گروهی از ن
مایندگان مجلس که حزب محافظه کار پیشرو (PC) را ترک کردند - به همراه چندین نماینده مجلس ناراضی از حزب لیبرال - تشکیل شد و اولین بار در انتخابات فدرال ۱۹۹۳ نامزدهای خود را معرفی کرد. با سقوط حزب محافظه کار پیشرو در آن انتخابات، بلوک و لیبرال ها به عنوان تنها احزابی دیده شدند که در کبک دوام آوردند؛ بنابراین قبل از انتخابات ۲۰۰۶ هر دستاوردی توسط یکی از این دو حزب، صرف نظر از موضوع وحدت ملی در کبک، به هزینه حزب دیگر بدست آمد. سپس قبل از انتخابات ۲۰۰۴، بلوک از برداشتی که از فساد حزب لیبرال می شد - با افزایشی قابل توجه در تعداد مجموع صندلی ها - بهره برد. اما حزب محافظه کار که دوباره متحد شده بود، در انتخابات ۲۰۰۶، با بردن ۱۰ صندلی در کبک، دوباره به عنوان یکی از حزب های مهم در کبک مطرح شد. در انتخابات ۲۰۱۱، حزب دموکرات جدید (ان دی پی) با کسب ۵۹ صندلی از ۷۵ صندلی کبک موفق شد و تعداد صندلی های هر حزب دیگر را به طور قابل ملاحظه ای کاهش داد. موج پیروزی ان دی پی، تقریباً بلوک را نابود کرد و تعداد صندلی های آن را به ۴ صندلی کاهش داد که به مراتب کمتر از حداقل مورد نیاز ۱۲ صندلی برای کسب وضعیت حزب رسمی است. نیوفاندلند و لابرا
دور نیز یکی از مشکلات وحدت ملی کانادا است. از آنجایی که نیوفاندلند و لابرادور تا سال ۱۹۴۹، به عنوان قلمرو خودمختار نیوفاندلند، یک کشور خود گردان مانند کانادا بود، در میان بسیاری از مردم، احساسات ملی گرایی برای نیوفاندلند و همچنین احساسات ضد کانادایی، قوی است، هرچند که این احساسات هماهنگ نیستند. وجود این احساسات چندین دلیل مزمن دارد: سوء مدیریت ماهیگیری توسط دولت فدرال، اسکان مجدد اجباری به دور از مناطق مسکونی دور افتاده در دهه ۱۹۶۰، اینکه دولت کبک هنوز هم نقشه های سیاسی را نادرست رسم می کند تا قسمت هایی از لابرادور را برای کبک کند، و اینکه کانادایی های سرزمین اصلی به نیوفاندلندی ها نگاه بالا به پایین دارند. در سال ۲۰۰۴، حزب نخست نیوفاندلند و لابرادور، در انتخابات استانی و در سال ۲۰۰۸ در حوزه های فدرال این استان به رقابت پرداخت. در سال ۲۰۰۴، پس از آنکه این استان درآمدهای دریایی خود را برای پرداختی های برنامه های برابری دولت فدرال از دست داد، دنی ویلیامز رهبر پارلمانی استان در آن زمان، دستور داد که تمام پرچم های فدرال از ساختمان های دولتی برداشته شود. در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۴، رهبر پارلمان ویلیامز در سینت جانز، این بی
انیه را برای خبرنگاران خواند: بیگانگی غرب یکی دیگر از مفاهیم مربوط به وحدت ملی است که وارد سیاست کانادا شده است. ساکنان چهار استان غربی به خصوص آلبرتا، به خاطر عدم تأثیرگذاری و تصور اینکه زمانی که ساکنان استان های مرکزی کانادا مسائل «ملی» را در نظر می گیرند، آن ها را درک نمی کنند، اغلب ناراضی بوده اند. در حالی که این موضوع از بسیاری راه ها (رسانه ها، تجارت، و غیره) خود را نشان داده است، این موضوع در سیاست باعث صعود تعدادی از احزاب سیاسی شده که پایگاه آن ها در غرب کاناداست. مانند حزب کشاورزان متحد آلبرتا که برای اولین بار در سال ۱۹۱۷ برنده صندلی های فدرال شد، حزب ترقی خواهان (۱۹۲۱) حزب اعتبار اجتماعی (۱۹۳۵) حزب تعاونی فدراسیون مشترک المنافع (۱۹۳۵) حزب بازسازی (۱۹۳۵) حزب دموکراسی نو (۱۹۴۰) و اخیراً حزب اصلاحات (۱۹۸۹). شعار حزب اصلاحات «غرب می خواهد در بازی باشد» (به انگلیسی: The West Wants In) پس از ادغام موفق با حزب محافظه کاران پیشرو (PC) توسط مفسران تکرار شد. حزب محافظه کاران که جانشین این دو حزب بود، در انتخابات ۲۰۰۶ برنده شد. گفته شد که پیروزی در انتخابات با رهبری استفان هارپر که نماینده آلبرتا بود، باعث ش
د که «غرب در بازی هست» (به انگلیسی: The West Is In) به یک واقعیت تبدیل شود. اما صرف نظر از موفقیت یا شکست در یک انتخابات خاص، مفهوم بیگانگی غرب، همچنان در سیاست کانادا مهم است، به خصوص در سطح استانی که در آن مخالفت با دولت فدرال، یک تاکتیک متداول برای سیاستمداران استانی است. برای مثال در سال ۲۰۰۱، گروهی از آلبرتایی های برجسته، دستور کار آلبرتا را تهیه کردند که به آلبرتا اصرار کنند که همانند کبک، برای استفاده کامل از قدرت خود بر اساس قانون اساسی، گام های لازم را بردارد. شرایط سیاسی. کانادا توسط بسیاری از منابع، یک دموکراسی پایدار در نظر گرفته می شود. در سال ۲۰۰۶ "مجله اکونومیست" در شاخص مردم سالاری خود کانادا را در رتبه سوم قرار داد که بالاتر از همه کشورهای دیگر قاره آمریکا و بالاتر از هر ملیتی با جمعیت بیشتر از کانادا بود. در سال ۲۰۰۸ کانادا در رتبه بندی جهانی در ردیف ۱۱ و همچنان جلوتر از همه کشورهای پرجمعیت تر و در قاره آمریکا در ردیف اول قرار گرفت. (در سال ۲۰۰۸ ایالات متحده در رتبه ۱۸ جهان، اروگوئه در رتبه ۲۳ جهان و کاستاریکا در رتبه ۲۷ جهان قرار گرفتند) حزب لیبرال کانادا با رهبری پل مارتین در انتخابات عموم
ی ژوئن ۲۰۰۴ با اقلیت برنده شد. در دسامبر ۲۰۰۳ مارتین جانشین همکار لیبرال خود، ژان کرتین شد که در سال ۲۰۰۰ به اولین نخست وزیری تبدیل شده بود که از سال ۱۹۴۵ توانسته بود پشت سر هم سه دولت اکثریت را رهبری کند. اما در سال ۲۰۰۴، لیبرال ها صندلی های خود را در پارلمان از دست دادند و به جای ۱۷۲ صندلی از ۳۰۱ صندلی، تنها ۱۳۵ صندلی از ۳۰۸ صندلی را به دست آوردند که یعنی به جای ۴۰٫۹ درصد، ۳۶٫۷ درصد از رأی مردم را کسب کردند. حزب اتحاد کانادا که در انتخابات ۲۰۰۰ در غرب کانادا به خوبی عمل کرده بود، نتوانست در شرق کانادا نتیجه قابل توجهی به دست آورد و در نتیجه در اواخر سال ۲۰۰۳ با حزب محافظه کار پیشرو برای تشکیل حزب محافظه کار کانادا ادغام شد. در مبارزات انتخاباتی سال ۲۰۰۴، آن ها ثابت کردند که نسبتاً موفق هستند و توانستند از مجموع ۷۸ صندلی ای که در سال ۲۰۰۰ برای هر دو حزب داشتند، به ۹۹ صندلی در سال ۲۰۰۴ برسند. اما حزب محافظه کار جدید، رأی عمومی را از دست داد و رأی ۳۷٫۷ درصدی سال ۲۰۰۰ آن، به ۲۹٫۶ کاهش پیدا کرد. در سال ۲۰۰۶ حزب محافظه کار به رهبری استفن هارپر برنده یک دولت اقلیت با ۱۲۴ صندلی شد. آن ها سهم رأی خود را نسبت به سال
۲۰۰۴ بهبود دادند و ۳۶٫۳ درصد آرا را کسب کردند. در این انتخابات حزب محافظه کار، پیشرفت زیادی در کبک نیز داشت. آن ها به ۱۰ صندلی برای کبک دست یافتند در حالی که در سال ۲۰۰۴ هیچ یک از صندلی های کبک را نداشتند. در انتخابات ۲۰۱۱، محافظه کاران برنده یک دولت اکثریت با ۱۶۷ صندلی شدند. برای اولین بار، حزب دموکراتیک نو، ملی شد و با ۱۰۲ صندلی، اپوزیسیون رسمی شد. لیبرال ها در رتبه سوم، برنده ۳۴ صندلی شدند. این اولین انتخاباتی بود که در آن حزب سبز برنده یک صندلی شد که به رهبر حزب، الیزابت می تعلق داشت. بلوک - کبکوا - نیز موفق به کسب ۴ کرسی شد که در نتیجه آن وضعیت «حزب رسمی» را از دست داد. صف بندی دوباره: محافظه کاران در قدرت. حزب لیبرال پس از تسلطی که از دهه ۱۹۲۰ بر سیاست کانادا داشت، در سال های اولیه قرن ۲۱ رو به افول بود. آن طور که لنگ، وزیر سابق و نویسنده کانادایی، در سال ۲۰۱۰ نتیجه گیری کرده است، لیبرال ها در انتخابات ۲۰۰۴ اکثریت خود را در پارلمان از دست دادند و در سال ۲۰۰۶ شکست خوردند و در سال ۲۰۰۸ تنها کمی بهتر از یک تکه «دنبه» به کمترین تعداد صندلی در چندین دهه متوالی رسیدند و صرفاً تنها ۲۶ درصد از آرای عمومی را کسب
کردند. لنگ - که خودش یک لیبرال است - همچنین گفته است: چشم اندازهای حزب لیبرال «از همیشه تلخ تر شده است.» در انتخابات ۲۰۱۱ لیبرال ها یک شکست خردکننده را تجربه کردند طوری که تنها ۱۸٫۹ درصد آرا و تنها ۳۴ صندلی را کسب کرد. در نتیجه، لیبرال ها عنوان «اپوزیسیون رسمی» از دست دادند و حزب دموکراتیک ملی، جایگزین آن ها برای این عنوان شد. در توضیح آن روندها، بیهایلز (۲۰۱۰) مطالعات عمده ای کرده و گزارش داده است که «بسیاری از روزنامه نگاران و مشاوران سیاسی و سیاستمداران استدلال می کنند که یک پارادایم (الگوی مسلط) جدید برای حزب سیاسی در حال ظهور است» او ادعا کرده است که آن ها پیکربندی یک قدرت جدید را دیده اند که بر نوعی حزب سیاسی جناح راستی مبتنی است که قادر است در قرن بیست و یکم نقش سنتی دولت - فدرال و استانی - را به شدت تغییر دهد. بیهایلز گفته است که بر خلاف برایان مالرونی که بدون کسب موفقیت سعی کرد تسلط دراز مدت لیبرال ها را به چالش بکشد، تلاش هارپر ثابت کرد که مصمم تر و منظم تر و موفق تر است. بسیاری از مفسران فکر کردند که این موفقیت نشان دهنده یک صف بندی دوباره و عمده است. مجله اکونومیست نوشت: «این انتخابات نشان دهنده
بزرگ ترین صف بندی دوباره در سیاست کانادا از سال ۱۹۹۳ است.» لارنی مارتین که مفسر "گلوبال اند میل" (به انگلیسی: Globe and Mail) است گفت: «هارپر بازسازی یک چشم انداز سیاسی در کانادا را تکمیل کرده که بیش از یک قرن دوام داشته است. در نتیجه صف بندی دوباره، هر دو حزب قدیمی میانه رو یعنی حزب محافظه کار پیش رو و حزب لیبرال یا حذف شدند یا به حاشیه رانده شدند.» هفته نامه کانادایی "مک لبنز" (به انگلیسی maclean's) گفت: انتخابات «یک صف بندی بی سابقه در سیاست کانادا» را به نمایش گذاشت چرا که «محافظه کاران اکنون در موقعیتی هستند که به عنوان حزب طبیعی حاکم در کانادا به جای لیبرال ها قرار بگیرند.» با وجود این چشم انداز تیره و ضعیف در نظرسنجی های اولیه، زمانی که انتخابات ۲۰۱۵ برگزار شد، لیبرال ها با رهبری جاستین ترودو، بازگشت بی نظیری به موقعیت قبلی خود داشتند و این واقعیت ثابت شد که صف بندی مجدد، تنها موقتی بوده است. با کسب ۱۴۸ صندلی برای اولین بار پس از سال ۲۰۰۰، لیبرال ها برنده یک دولت اکثریت شدند. روزنامه "تورنتو استار" ادعا کرد که این بازگشت «مستقیماً کتاب های تاریخ را هدف گرفته بود» و اینکه نام هارپر «برای همیشه با انتقام
ی که از لیبرال ها گرفت به سوابق انتخابات کانادا خواهد پیوست». اسپنسر مکی در روزنامه "نشنال پست" پیشنهاد کرد که «شاید ما شاهد احیای 'حزب حاکم طبیعی' کانادا بوده ایم». اصلاح روش های تأمین مالی حزب ها. روش های تأمین مالی حزب ها برای این تغییر کرد که به مشارکت های شخصی بیشتر تکیه شود. کمک های مالی شخصی به احزاب و کمپین ها، برای اشخاص اعتبار مالیاتی به وجود می آورد که مقدار مالیاتی که باید بپردازند را کاهش می دهد. مقدار این کاهش به مقدار کمک اشخاص وابسته است. همچنین تنها کسانی که مالیات بر درآمد پرداخت می کنند از این اعتبار بهره مند می شوند. بخش زیادی از استدلال پشت این تغییر این بود که نباید به سرمایه گذاری اتحادیه ها و کسب و کارها اجازه داده شود که در تأمین منابع مالی انتخابات فدرال اثر بگذارند، چرا که این نوع از کمک ها از طرف شهروندان نیست و به طور یکسان بین حزب ها توزیع نشده است. البته اتحادیه و کسب و کارها هنوز هم مجاز به مشارکت در انتخابات هستند اما تنها در یک حد جزئی. قوانین جدید گفت که هر حزب برای دریافت بودجه عمومی فدرال احزاب، باید در سراسر کشور ۲ درصد آرا را کسب کرده باشد. برای هر حزب، با کسب هر یک رای،
مقدار خاصی دلار (در حدود $۱٫۷۵) در بودجه آینده اختصاص می یابد. برای اولین پرداخت با این روش، بر اساس انتخابات قبلی تقریب هایی ساخته شد. در عمل، حزب دموکراتیک بیشتر از حد انتظار رأی دریافت کرد (سهم رأی آن در سطح ملی بالا رفت) در حالی که حزب محافظه کار جدید کانادا، کمتر از مقدار برآورد شده رأی آورد و از آن خواسته شد که تفاوت مورد نظر را بازپرداخت کند. استان کبک اولین استانی بود که یک سیستم مشابه را سال ها پیش از تغییرات روش های تأمین مالی حزب های فدرال پیاده سازی کرده بود. از ابتدای سال ۲۰۰۵، بودجه فدرال هر سه ماه یک بار به احزاب پرداخت می شود. در حال حاضر، این تأخیر، ان دی پی و حزب سبز را برای مبارزه در انتخابات، در موقعیت بهتری قرار داده، چرا که این دو حزب بیشر بر مشارکت فردی تکیه دارند تا بودجه فدرال. از آنجا که حزب سبز برای اولین بار در انتخابات ۲۰۰۴، از رای های کل، سهم کافی دریافت کرد، در حال حاضر بودجه فدرال دریافت می کند. در سال ۲۰۰۷ اخبار جدیدی مطرح شد که با استفاده از یک راه گریز قانونی، با تعداد زیادی کمک های مالی ناشناس ۲۰۰ دلاری برای هر حوزه انتخاباتی یک حزب، «می توان در مجموع بیش از ۶۰٬۰۰۰ دلار بی
شتر از حد قانونی» به یک حزب کمک کرد. در آن زمان، حداکثر مقدار کمک مالی هر شخص در هر سال محدود به ۱۱۰۰ دلار برای هر حزب و ۱۱۰۰ دلار برای موسسات هر حزب بود. در سال هایی که انتخابات برگزار می شود می شد ۱۱۰۰ دلار بیشتر به کاندبداهای هر حرب کمک کرد. این محدودیت ها اول آوریل هر سال بر اساس نرخ تورم زیاد می شوند. انتخابات. مناظره رهبران. مناظره رهبران در کانادا شامل دو مناظره می شود، یکی به زبان انگلیسی و دیگری به فرانسه. هر دو مناظره توسط کنسرسیومی از پنج رسانه عمده کانادا (سی بی سیاس آرسی، سی تی وی، گلوبال و تی وی ای) تولید می شود و معمولاً شامل رهبران همه احزابی می شود که در مجلس عوام نماینده دارند. این مناظره ها علاوه یر شیکه تلویزیونی امور عمومی و پارلمانی سی پک و شبکه آمریکایی امور عمومی سی-اسپن، در شبکه های کنسرسیوم تولیدکننده نیز پخش می شوند. قوه قضائیه. بالارتبه ترین دادگاه کانادا، دادگاه عالی کانادا است که آخرین دادگاه تجدید نظر در نظام قضایی کانادا است. این دادگاه متشکل از نه قاضی است: هشت قاضی پیونی (با رتبه پایین تر) و قاصی ارشد کانادا. قضات دادگاه عالی کانادا توسط فرماندار در شورای سلطنت منصوب می شود.