Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایت می شد مخالف بود. با این حال، با جبهه مردمی که توسط مانوئل آزانیا، رهبر جریان اکسیون رپوبلیکا تشکیل شده بود همکاری می کرد. این حزب برخی از سیاست های رادیکالش را به عنوان برنامه عمل دولت جبهه مردمی ارائه کرد ولی این سیاست ها توسط سانتریست ها به چالش کشیده شد. جرج اورول که در جنگ های داخلی اسپانیا در کنار این حزب می جنگید می نویسد که در ژوئیه ۱۹۳۶ این حزب ۱۰ هزار عضو داشته است و این رقم در ژوئن ۱۹۳۷ به ۴۰ هزار نفر رسیده است. درگیری ها با سایر احزاب. حزب اتحاد مارکسیستی کارگران موضعی مستقل داشت و با استالین مخالفت می کرد. این موضع باعث دوری آن از حزب کمونیست می شد که وفاداری اش را به کمینترن حفظ کرده بود. علاوه بر این، این چند دستگی ها باعث به وجود آمدن جنگ میان حامیان آن ها شد که مهم ترین آن ها تهاجم نیروهای دولتی به اعضای حزب در روز کارگر سال ۱۹۳۷ در شهر بارسلون است. این رویارویی ها باعث شد که این حزب و بخش بلشویک لنینیست تروتسکیست ها منزوی شوند و هر دو به سازمان زیرزمینی روی آوردند. نین بنیان گذار حزب دستگیر و توسط مأموران مخفی روسیه در مادرید تا سرحد مرگ شکنجه شد و حزب او در تبلیغات استالینیستی به عنوان ت
حریک کننده متهم شد. روابط بین المللی. حزب اتحاد مارکسیستی کارگران عضو دفتر لندن بود. این دفتر احزاب سوسیالیست بود که همگی رفرمیزم انترناسیونال دوم و سمت گیری انترناسیونال سوم به نفع مسکو را رد می کردند. اعضای دیگر این دفتر شامل حزب مستقل کارگر بریتانیا، حزب کارگران و دهقانان سوسیالیست فرانسه و جنبش کارگران یهودی مارکسیست-صهیونیست در لهستان، اروپا و روسیه بودند. شاخه جوانان این حزب به دفتر بین المللی سازمان جوانان انقلابی وابسته شد که در جنگ داخلی اسپانیا شرکت داشت. از دیگر حامیان این حزب لوییس اور را می توان نام برد. او عضو گروه شبه نظامی حزب اتحاد مارکسیستی کارگران بود. او و شوهرش، چارلز اور، از حمله استالین در ژوئن سال ۱۹۳۷ جان سالم به در برده بود. دوران انتقالی. در دوران انتقال اسپانیا از دیکتاتوری به دمکراسی حزب اتحاد مارکسیستی کارگران در سال ۱۹۷۷ قانونی شد. این امر باعث شد که حزب تجزیه شود. یک بخش از آن که مخالف قانونی شدن بود به تحریم انتخابات سال ۱۹۷۷ فراخوان داد و خواهان بازگشت سریع جمهوری به اسپانیا شد. بخش قانونی حزب با نام جبهه اتحاد کارگران (FUT) در ترکیبی شامل گروه های چپ حزب کمونیست در انتخابات
شرکت کرد و ۲۲ درصد از آراء داده شده در انتخابات را بدست آورد. نتایج انتخابات به بحرانی برای حزب تبدیل شد. این حزب به عنوان یک حزب کوچک با دفتری در بارسلون و یک نشریه ماهانه حضورش را ادامه داد. در سال ۱۹۸۰ این حزب آخرین تلاش انتخاباتی اش را انجام داد و از هری باتاسونا در باسک حمایت کرد. این حزب در مشارکت با بخش چپ گروه «برای آزادی ملی» (BEAN - Unitat Popular) در انتخابات کاتالونیا شرکت کرد ولی در ماه مه سال ۱۹۸۰ این حزب اگر چه به صورت رسمی منحل نشده بود، در نشریه ماهانه اش La Batalla اعلام کرد که دیگر به عنوان یک حزب سازمان یافته وجود خارجی ندارد. بقایای شاخه والنسیای حزب تا سال ۱۹۸۱ فعال باقی ماندند. اعضای سابق این حزب بنیاد آندرو نین را تشکیل دادند تا میراث فکری و ایدئولوژیکی حزب خود را حفظ کنند. رفرانس های فرهنگی. جرج اورول نویسنده انگلیسی در کنار اعضای حزب مستقل کارگر که بخشی از حزب اتحاد مارکسیستی کارگران بود می جنگید. او در کتاب «ادای احترام به کاتالونیا» تجاربش را با این حزب بازگو می کند. فیلم «زمین و آزادی» تهیه شده توسط «کن لوچ» در مورد ماجراهای گروهی از اعضای این حزب است که در جنگ های داخلی اسپانیا ب
ا الگو برداری از اعضای حزب کمونیست بریتانیا می جنگیدند. این فیلم به سیاست اتحاد جماهیر شوروی در جنگ داخلی اسپانیا نیز می پردازد. حزب اتحاد مارکسیستی کارگران به طور مختصر در رمان علمی تخیلی جو هالدمان بنام «جنگ برای همیشه» نیز تصویر شده است. ویکتور سرژ کتاب «نیمه شب قرن» خود را به آندرو نین و دیگر رهبران حزب که جان خود را از دست دادند تقدیم کرده است. ارنست همینگوی نیز در صفحه ۲۴۷ کتاب «زنگ ها برای که به صدا در می آیند» در مورد حزب اتحاد مارکسیستی کارگران مطالبی را نوشته است.
سایِنس (Science) یک شبکه دیجیتالی کابلی آمریکایی و شبکه تلویزیونی ماهواره ای است که توسط ارتباطات دیسکاوری تشکیل شد.
اسلام آباد، روستایی در دهستان قائم آباد بخش صابری شهرستان نیمروز در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۷۸ نفر (۱۶۹ خانوار) بوده است.
بث پورتر (به ؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱ اوت ۲۰۲۳) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از جمله فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی ای که وی در آنها نقش داشته است، می توان به "گتسبی بزرگ" و "عشق و مرگ" اشاره کرد.پورتر در ۱ اوت ۲۰۲۳، در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
آلیسا لپسلتر (؛ زادهٔ ۱۹۶۳ میلادی) تدوین گر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی دانش آموختهٔ رشتهٔ تاریخ هنر در دانشگاه دوک است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "رذل و دوست داشتنی، دزدهای خرده پا، نفرین عقرب یشمی، پایان هالیوودی، چیزی غیر از این، ملیندا و ملیندا، امتیاز نهایی، اسکوپ، رؤیای کاساندرا، ویکی کریستینا بارسلونا، هرچه نتیجه دار باشد، غریبه ای بلندقد و سیاهپوش را ملاقات خواهی کرد، نیمه شب در پاریس، تقدیم به رم با عشق، یاسمن پژمرده، جادو در مهتاب، مرد بی منطق" و "کافه سوسایتی" اشاره نمود.
فرشاد هاشمی (زاده ۱ بهمن ۱۳۷۵) بازیکن فوتبال است که در پست بازی ساز برای باشگاه فوتبال سایپا در لیگ برتر فوتبال ایران بازی می کند. وی همچنین برای برای تیم ملی فوتبال جوانان و تیم ملی فوتبال دانشجویان ایران نیز بازی کرده است. هافبک بازیساز اسبق تیم فوتبال سیاه جامگان در تاریخ ۲۷ تیر ۹۶ با عقد قراردادی سه ساله به تیم پرسپولیس تهران پیوست. باشگاه ها. سایپا. فرشاد هاشمی کاپیتان سابق امیدهای سایپا که در ۲۸ خرداد ۱۳۵ این باشگاه را ترک کرد. سیاه جامگان. فرشاد هاشمی در تاریخ ۲۸ خرداد ۱۳۹۵ سایپا به مفصد ترک سیاه جامگان پیوست لازم است ذکر شود مطابق آمار سازمان لیگ فرشاد هاشمی ۱۹ بازی برای این تیم اتجام داده و ماحصل آن تنها یک کارت زرد و فاقد گل زد بوده است.
سوفی فون هاسلبرگ (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "مرد بی منطق" و "" اشاره نمود.
مارکو پونته کوروو (؛ زادهٔ ۸ نوامبر ۱۹۶۶) کارگردان فیلم، فیلم بردار، مدرس عکاسی و فیلم نامه نویس اهل ایتالیا است. وی در شصت و پنجمین دوره جشنواره فیلم ونیز برندهٔ «جایزهٔ پازینتی» شد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "رُم، نامه هایی به ژولیت، ژیگولوی رو به زوال، بازی تاج وتخت، دیوار آتش، اروس" و "آتش بس" اشاره نمود.
زایش ستیزی یا تولدستیزی یا آنتی ناتالیسم یا ضدیت با فرزندآوری یک دیدگاه فلسفی است که به تولید مثل بار منفی می دهد. تولدستیزان معتقد هستند که تولید مثل و آوردن انسان جدیدی به این دنیای پر از فقر و رنج و بیماری و جنگ و کشتار، کاری اشتباه است. از زمان های گذشته، در کتاب ها و نوشته ها، بنیادهای فلسفی متفاوتی برای اثباتِ غیراخلاقی بودن تولید مثل ارائه شده است. متضاد تولدستیزی تولدگرایی است. یونان باستان. ولادیسلاو تاتارکیویچ (Wladyslaw Tatarkiewicz) راجع به دیدگاه های تولد ستیزانه سوفوکل (۴۰۶–۴۹۶ قبل از میلاد) و بعضی از یونانیان قبل از او می نویسد:«به وجود نیامدن» بهترین شرایط برای یک انسان است. این اعتقاد توسط سوفوکل در مرثیهٔ بزرگ او راجع به زندگی، در ادیپ در کولونوس مطرح می شود: «به دنیا نیامدن، ای انسان، والاترین و برترین لغت است. اما اگر تو نورِ روز را دیدی، به دنبال آن باش که هر چه سریع تر به آنجا که از آن آمده ای بازگردی». اگر چه این سوفوکل نبود که لغت «به وجود نیامدن» را اختراع کرد و اولین نفر هم نبود که آن را مطرح کرد. این تلقّی در مرثیه های تئوگنیس نیز به تقصیل آمده است. این فکر در ذهن هومر هم بود. در جو
اب این سؤال که بهترین چیز برای انسان چیست، او پاسخ می دهد: «بهترین این است که به دنیا نیاید، اگر موفق نشد، بهترین این است که هر چه سریع تر از دروازه های هادس بگذرد.» «خرد سیلنوس» نیز در یونان باستان زمینه ای است که در آن تلقی ای تولد ستیز مطرح می شود. فریدریش نیچه در بخش های ابتدایی «زایش تراژدی» داستانی اسطوره ای را از یونان باستان ذکر می کند که در آن حکایت تلاش های شاه میداس در جنگل برای شکار سیلنوس، همزاد دیونیسوس، روایت می شود. پس از سال ها تلاش، شاه میداس بالأخره سیلنوس را در جنگل به چنگ می آورد و از او این سؤال را می پرسد که خواستنی ترین و بهترین چیز در زندگی برای آدمی چیست. سیلنوس در ابتدا سکوتی گزنده اختیار می کند؛ و در نهایت با فشارهایی که از سوی شاه میداس بر او وارد می شود، با خنده ای گستاخانه این گونه لب به سخن می گشاید که «آه، ای نژادِ مصیبت زدهٔ فانی… چرا مرا وادار به بیان چیزی می کنید که به صلاح شماست هرگز آن را نشنوید؟ خواستنی ترین و بهترین چیز مطلقاً از دسترسِ شما خارج است: زاده نشدن، نبودن، هیچ بودن. اما در درجهٔ دوم بهترین و خواستنی ترین چیز همانا… هر چه زودتر مُردن است.» نیچه بر آن است که ی
ونانیان به خوبی وحشت هستی و وجود را درک می کردند؛ از همین رو برای برای پوشاندن این حقیقت تلخ (حقیقت دیونیسوسی هستی)، هنرهای زیبا و خدایان المپی خویش را همچون یک لفّافه و استتارِ رؤیا گونه (وجه آپولونی فرهنگ یونانی) آفریدند. نیچه در تراژدی کلاسیک آتن شکلی هنری را می یابد که در آن بدبینی موجود در «خردِ سیلنوس» استعلا می یابد. تماشاگران یونانی با کنکاش در ورطهٔ تاریک رنج های بشری که توسط شخصیت های تراژدی بر صحنه بازنمایی می شد، شادمانه و با شور و حالی وصف ناپذیر به زندگی آری می گفتند و آن را شایسته و سزاوار زیستن می یافتند. در ادیان. تعبیر هاری گور از بودا. آموخته های بودا (۴۰۰ قبل از میلاد) توسط هاری گور (Hari Singh Gour) به این شکل تعبیر شده است:بودا صحبت خود را به شیوه مرسوم عصر خود بیان می کند: آن ها را به شکل زنجیره ای مطرح می کند. اما در این حالت از لحاظ منطقی دچار مشکل است و تمام حرفی که می خواهد بزند این است که: غافل از دردهایی که در دنیا است، انسان بچه دار می شود، و در نتیجه علت پیری و مرگ است. اگر انسان متوجه می شد که با این عمل خود چه زجری تولید می کند، از تولید فرزندان خودداری می کرد، و از این طریق ج
لوی پیری و مرگ را می گرفت. در گنوسیسم (غُنوصیه). آیین مانوی و سه کیش شبه مانوی در اروپا یعنی پولیسیان، کاتار و بوگومیل بر این باور بودند که زایش (تولیدمثل)، روح را به زندان تاریک جسم می اندازد. آن ها تولیدمثل را ابزار خدای شیطانی یا اهریمن می دانستند که وجود الاهی را در ماده به زنجیر یا چهارمیخ می کشد (مصلوب می کند) و باعث می شود که این وجود الاهی زجر ببیند. مرقیون باور داشت که جهان، یک آفرینش اهریمنی توسط خدای ظالم، حسود و عصبانیِ یهوه است. طبق آموزه های او، انسان ها باید با این خدا مخالفت کنند؛ جهان او را نپذیرند؛ فرزند نیاورند و به خدای خوبِ نادیدنی (که بخشنده و مهربان است) ایمان داشته باشند. آرتور شوپنهاور. آرتور شوپنهاور بر این باور بود که جهان توسط یک میل به زندگی هدایت می شود: یک نیروی کور و غیرمنطقی، که از طریق خواستن ها ظاهر می شود، و به طور مداوم به دنبال متجلی شدن است و هیچگاه از تجلی خود راضی نیست، که این امر منجر به زجر کشیدن می شود. عالم وجود از درد و زجر پر شده است. در دنیا درد بیشتر از لذت وجود دارد. لذت و شادی هزاران نفر نمی تواند جبران غم و اندوه و عذاب یک نفر را بکند، و با در نظر گرفتن تمام
مسائل، بهتر بود که زندگی هیچ گاه اتفاق نمی افتاد. عصارهٔ رفتار اخلاقی، ترحم و رد میل به زندگی است، که شامل غلبه بر خواست های انسان از طریق ریاضت است. زمانی که انسان میل به زندگی را کنار بزند، قرار دادن یک انسان در دنیا امری غیرضروری و بی معنا است و از لحاظ اخلاقی جای شک دارد. پیتر وسل زاپف. پیتر وسل زاپف (Peter Wessel Zapffe) به انسان به عنوان یک تناقض بیولوژیکی نگاه می کرد. خودآگاه در انسان ها بیش از حد تکامل یافته است، و در نتیجه قابلیت عملکرد معمول مانند دیگر حیوانات را در انسان از بین برده است: ادراک به ما بیش از حدی که بتوانیم تحمل کنیم اطلاعات داده است. ما می خواهیم که زندگی کنیم، اما به دلیل نحوهٔ تکامل خود، تنها گونه ای از حیوانات هستیم که از مرگ و پایان خود آگاه است. ما قادر به بررسی گذشته و انتظارات آینده هستیم، هم برای شرایط خود و هم دیگران. ما به دنبال عدالت و معنا در دنیایی هستیم که هیچ کدام از این دو را ندارد. این امر تضمین می کند که زندگی افراد غم انگیز باشد. ما خواسته ها و نیازهای روانی ای داریم که واقعیت قادر به ارضای آن ها نیست، و گونهٔ انسان تنها به دلیل محدود کردن آگاهی خود قادر به زندگی
کردن است. وجود انسان ها وابسته به سیستمی درهم تنیده از مکانیزم های دفاعی است، که در فرد و جامعه و در رفتار همه افراد قابل مشاهده است. بر اساسِ دیدگاهِ زاپف، انسان ها باید بر این فریب نفس غلبه کنند، و در نتیجه به وجودِ آن به شکل انفعالی پایان دهند، به این معنا که زندگی هایی که در حال حاضر وجود دارد را به پایان برند و از تولید مثل خودداری کنند، و در نتیجه جلوی ایجاد زندگی های جدید را بگیرند. اخلاق منفی. جولیو کابررا (Julio Cabrera) ایده اخلاق منفی را مطرح می کند: اخلاقی که مخالف با اخلاق تصدیقی است که وجود را تصدیق می کند. او تولید مثل را یک نوع دخالت می داند، فرستادن یک انسان به شرایط دردناک و خطرناک، که در آن لذت ها و ارزش های مثبت واکنشی هستند، جایی که انسان به طور مداوم در خطر بیماری، آسیب، بدبختی های دیگر و مرگ است (همچنین شرایطی که شامل درد بسیار شدیدی است که کاملاً به دور از شرایط عملکرد انسانی است)، جایی که از لحظه آغاز زندگی، فرد تحت اثر یک فرایند از هم پاشیدن است که به مرگ او ختم می شود. کابررا استدلال می کند که زمانی که ما به جای آن انسان (که به دنیا می آوریم) تصمیم می گیریم که او را به دنیا آوریم، م
وافقت آن انسان را در دست نداریم، و باید به این ایده که آن فرد شاید ترجیح بدهد که به دور از مرگ و درد هرگز به دنیا نیاید احترام بگذاریم. جرالد هریسون (Gerald Harrison) و جولیا تنر (Julia Tanner) همچنین کتابی راجع به نداشتن رضایت فرد نوشته اند و استدلال کرده اند که ما هیچ حق اخلاقی ای نداریم که زندگی دیگران را بدون رضایت آن ها تحت تأثیر قرار دهیم. قاعده کانت. جولیو کابررا، دیوید بناتار، و کریم اکرما همگی استدلال می کنند که تولید مثل در تناقض با قاعده عملی کانت است (طبق کانت، یک انسان نباید به عنوان ابزاری برای یک هدف به کار رود، بلکه باید به خودی خود به عنوان یک هدف در نظر گرفته شود). آن ها استدلال می کنند که یک فرد ممکن است به خاطر پدر و مادر یا دیگر افراد به وجود آید، اما غیرممکن است که یک نفر را به خاطر خود او به دنیا آورد، و در نتیجه، با استفاده از نصیحت کانت، نباید افراد جدید ایجاد کنیم. کابررا معتقد است که تولید مثل مثال کاملی از دخالت است زیرا فرد متولد شده هیچ فرصتی برای دفاع از خود و جلوگیری از این عمل ندارد. سیانا شفرین. دیوید بناتار استدلال سیانا شفرین (Seana Shiffrin) را نقل می کند که در آن چهار فاک
تور که تولید مثل را از لحاظ اخلاقی مشکل ساز می کند نقل شده است: فایده گرایی منفی. هرمن وتر. فایده گرایی منفی استدلال می کند که کمینه کردن درد نسبت به بیشینه کردن لذت ارزش اخلاقی بالاتری دارد. هرمن وتر (Hermann Vetter) با فرضیات یان ناروسون (Jan Narveson) موافق است: اگرچه او با نتیجه ای که ناروسون می گیرد موافق نیست: در عوض، او ماتریس تصمیم گیری زیر را پیشنهاد می دهد: بر این اساس، او نتیجه می گیرد که ما نباید تولید مثل کنیم:میتوان با یک نگاه دید که عمل «نزاییدن کودک» بر عمل «زاییدن کودک» برتری دارد، به این دلیل که در یک حالت به اندازه یکسان نتیجه خوب دارد و در حالت بعد نتیجه بهتری از دیگری دارد؛ بنابراین تا زمانی که با قطعیت نتوان احتمال درد کشیدن کودک را از بین برد، عمل نزاییدن کودک بر زاییدن ترجیح داده می شود. هیچ گاه نمی توانیم به چنین قطعیتی برسیم؛ بنابراین، به جای نتیجه گیری قبل، نتیجه دیگری را داریم: در هر حالت، از لحاظ اخلاقی باید نزاییدن کودک انتخاب شود. کریم اکرما. کریم اکرما (Karim Akerma) ادعا می کند که بهتر است که ما دست از تولید مثل برداریم، زیرا شرایط خوب در زندگی جبران شرایط بد را نمی کند. در هم
ین ابتدای کار، بهترین چیزها جبران بدترین چیزها را نمی کنند، به عنوان مثال، تجربه دردهای غیرقابل تصور، زجر افراد مجروح، مریض یا در حال مرگ. دیوید بناتار. در ارتباط با معنای کیهانی. یکی از حامیان اصلی ضد ناتالیسم در دیوید بناتار، بحث در مورد ضد ناتالیسم را به ملاحظاتی دربارهٔ معنای زندگی مرتبط می کند. او استدلال می کند که یکی از ملاحظات مهم به نفع ضد ناتالیسم مبتنی بر چیزی است که همه انسان ها فاقد آن هستند؛ یعنی ما فاقد «معنای کیهانی» هستیم. ما هرگز از مکان و زمان فراتر نخواهیم رفت تا برای همیشه بر کل جهان اثر بگذاریم. این اشتباه است که افراد را به وجود بیاوریم، زیرا بدانیم که هرگز این نوع معنای کیهانی را نخواهند داشت. عدم تقارن میان لذت و درد. دیوید بناتار (David Benatar) معتقد است که یک عدم تقارن حیاتی میان لذت و درد وجود دارد. در صورت تولید مثل، به وجود آمدن هم تجربه های خوب و هم بد ایجاد می کند، در حالی به وجود نیامدن نه درد و نه لذت ایجاد می کند. غیبت درد خوب است، اما غیبت لذت بد نیست. در نتیجه انتخاب اخلاقی به سمت عدم تولید مثل سنگینی می کند. بناتار عدم تقارن بالا را با استفاده از چهار عدد متقارن دیگر که
از دید او کاملاً امکان پذیر هستند توضیح می دهد: زجر کشیدن نسل آینده. بناتار معتقد است که با ایجاد یک کودک، ما نه تنها مسئول درد کشیدن های او هستیم، بلکه به طور مشترک با او مسئول درد کشیدن های نسل آینده آن کودک نیز هستیم:اگر فرض بگیری که هر زوج، سه فرزند داشته باشند، مجموع تمام افراد تولید شده بعد از ده نسل به ۸۸٬۵۷۲ نفر می رسد. این شامل مثادیر بسیار زیادی از زجر کشیدن های غیرضروری و بی معناست. اگرچه مسئولیت این دردها تماماً برگردن زوج اول نیست، زیرا هر نسل با تصمیم ادامه دادن یا ندادن نسل روبرو خواهد بود. در هر حال زوج اول بخشی از مسئولیت نسل های بعد را به دوش می کشد. اگر کسی از تولید مثل جلوگیری کند، به سختی می توان تصور کرد که نسل های بعد او دردی بکشند. اثرات آماری تولید مثل. بناتار آمار زیر را مطرح می کند تا نشان دهد که ایجاد انسان به کجا می تواند ختم شود. تخمین زده می شود که: تئوری سلب. مارک لاروک (Marc Larock) تئوری را ارائه می دهد که سلب (deprivationalism) می نامد: آسیب به دیگر حیوانات. دیوید بناتار، جرالد هریسون، جولیا تنر و گانتر بلیبوهم (Gunter Bleibohm) همگی به آسیبی که انسان به دیگر حیوانات می زند
توجه می کنند. آن ها معتقدند که سالیانه میلیاردها حیوان غیر از انسان توسط انسان برای به دست آوردن محصولات آن ها، آزمایش بر روی آن ها یا از بین بردن محیط زیست آن ها، سلاخی می شوند. آن ها با فعالان حقوق جانوران موافق هستند که آسیبی که ما به حیوانات می زنیم غیراخلاقی است. آن ها انسان را مخرب ترین گونه جانوری بر روی کره زمین می دانند، و معتقدند که بدون انسان های جدید، آسیبی از طرف انسان های جدید به حیوانات وارد نخواهد شد. تأثیر منفی بر روی محیط زیست. داوطلبان جنبش انقراض اختیاری انسان استدلال می کنند که فعالیت های انسان عامل اصلی تخریب محیط زیست است و در نتیجه خودداری کردن از تولد انسان ها «راه حل انسانی برای بلاهای انسانی است». فرزندخواندگی به جای تولید مثل. تئوفیل جراد (Theophile de Giraud) و میگل استینر معتقد هستند که امروزه، در سراسر دنیا، میلیون ها کودک بدون سرپرست وجود دارند. آن ها استدلال می کنند که به جای تولید مثل که از لحاظ اخلاقی مشکل دارد، فرد می تواند فرزندخواندگی کودکان موجود را بر عهده بگیرد و کاری نیکو کند. واقع گرایی. برخی از تولد ستیزان باور دارند که اکثر افراد واقعیت را به دقت بررسی نمی کنند که
تمایل به داشتن فرزند را تحت تأثیر قرار می دهد. محدودیت خودآگاه. پیتر وسل زاپف چهار مکانیزم پس زدن را معرفی می کند که ما، به طور خودآگاه یا ناخودآگاه، از آن ها برای محدود کردن خودآگاه خود از زندگی و جهان استفاده می کنیم: طبق زاپف، رفتارهای افسردگی «پیامهایی از یک حس عمیق تر و آنی تر از زندگی هستند، میوه های تلخ اصالت فکر». تمایل به خوشبینی، انطباق و مقایسه. دیوید بناتار سه عملکرد روانی را مطرح می کند که از نظر او باعث قضاوتی نادرست از کیفیت زندگی می شود: بناتار نتیجه می گیرد:عملکردهای روانی بالا از جهت تکامل طبیعی قابل انتظار هستند. آن ها با خودکشی در دفاع از تولید مثل مبارزه می کنند. اگر زندگی ما آنقدر که من پیشنهاد می دهم بد باشند، و اگر مردم قابلیت دیدن کیفیت واقعی زندگی خود را داشتند، بسیار بیشتر متمایل به کشتن خود داشتند، یا حداقل تولید مثل کمتری می کردند. در نتیجه بدبینی در انتخاب طبیعی کنار گذاشته می شود. تئوری مدیریت ترس. توماس لیگوتی (Thomas Ligotti) به تشابه میان فلسفه زاپف و تئوری مدیریت ترس توجه می کند. تئوری مدیریت ترس استدلال می کند که انسان ها با قابلیت های روانی خاصی مجهز شده اند که بیش از حد ن
یاز برای زندگی است و شامل تفکر نمادین، خودآگاهی بیش از حد، و فهم موقتی بودن و محدود بودن وجود ما است. تمایل به زندگی در کنار آگاهی ما از مرگ غیرقابل گریز در ما ایجاد وحشت می کند. مقاومت در برابر این ترس از محرک های ابتدایی ما است. برای فرار از آن، ما ساختارهای دفاعی اطراف خود قرار داده ایم تا جاودانگی نمادین ما را تأمین کند، به ما احساس عضوی با ارزش از جهانی معنادار بدهد، و به ما اجازه بدهد که بر روی حفاظت خود از خطرهای خارجی تمرکز کنیم. سقط جنین. تولدستیزی به جایگاه خاصی بر روی مسئله سقط جنین منتهی می شود. طرفدار مرگ. دیوید بناتار موافق سقط جنین است و موقعیت خود را طرفدار مرگ می داند. طبق بناتار، یک فرد زمانی به وجود می آید (نه از دید یک ارگانیسم بیولوژیک، بلکه از دید اخلاقی، موجودی با علائق اخلاقی) که خودآگاه ایجاد شود، و تا قبل از آن زمان، سقط جنین اخلاقی است، اما ادامه دادن بارداری غیراخلاقی خواهد بود. بناتار به مطالعات نوار مغزی و مطالعات بر روی دریافت درد جنین ارجاع می دهد، که معتقد هستند که خودآگاهی جنین زودتر از هفته ۲۸ یا ۳۰ ام حاملگی اتفاق نمی افتاد و قبل از آن قابلیت احساس درد ندارد. اگرچه در تحقیق
ی دیگر از انگلیس (۲۰۱۰) نشان داده شد که جنین تا قبل از ۲۴ هفتگی دارای خودآگاه نمی شود. بعضی از فرضیات این تحقیق راجع به خودآگاهی جنین مورد انتقاد قرار گرفته است. غیراخلاقی بودن سقط و تولید مثل. جولیا کابررا معتقد است که مسئله اخلاق سقط بسیار متفاوت از تولید مثل است. او تأکید می کند که تشخیص اینکه موقع سقط آیا دچار قتل می شویم یا نه بسیار دشوار است، اما معتقد است که سقط از لحاظ دستکاری در زندگی فرد دیگر به تولید مثل شباهت بیشتری دارد تا تولید مثل نکردن و در نتیجه از دید او سقط جنین مشابه با قتل یک انسان است و از لحاظ اخلاقی قابل توجیه نیست. تفاوت با هیچ انگاری. گرایش رایجی وجود دارد که ضد ناتالیست ها را نیهیلیست می دانند. با این حال، علی رغم این ادعا، نیهیلیست ها (دربارهٔ ارزش) فکر می کنند که هیچ چیز مهم نیست، اما به طور کلی ضد ناتالیست ها فکر می کنند که چیزهای مهم زیادی وجود دارد. برای مثال این مهم است که آیا مردم رنج می برند یا خیر. ضد ناتالیسم به جای فقدان هیچ ارزشی، مبتنی بر نگرانی عمیق در مورد ارزش است. انتقاد. انتقاد از تولدستیزی بر پایه ارزش های مثبت به دنیا آوردن یک فرد است. نتایج نظرسنجی بر روی رضایت
از زندگی نشان دهنده حجم زیادی از افراد راضی از زندگی است که نشان می دهد که فواید تولید مثل بیشتر از ضرر آن است و در نتیجه تولید مثل از لحاظ اخلاقی قابل توجیه است اما آیا به عنوان مثال تصویر کودکان قحطی زده آفریقا را به آنها نمایش دهیم هیچ گونه فوایدی در آن پیدا می کنند؟ پایه دیگر برای انتقاد از تولدستیزی، مذهب است. در کتاب سفر پیدایش، خدا از آدم ها می خواهد که «باردار و تکثیر شوند».
فابیان واگنِر (به ؛ زادهٔ ) فیلم بردار اهل آلمان است. وی دانش آموختهٔ «مدرسهٔ فیلمسازی نورثرن» است و از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون، مشغول فعالیت بوده است. از جمله فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها، نقش داشته است می توان به "بازی تاج وتخت"، "لیگ عدالت زک اسنایدر"، "شرلوک" و "خاندان اژدها" اشاره کرد.
آلیک ساخارف (؛ ؛ زادهٔ ) فیلم بردار و کارگردان تلویزیونی اهل اتحاد جماهیر شوروی است. وی از سال ۱۹۸۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مارکو پولو"، "خانواده سوپرانو"، "رم" و "بازی تاج وتخت" اشاره نمود.
هیلاری استپ یا قدمگاه هیلاری () یک سنگ تقریباً عمودی با ارتفاع حدود واقع در کوه اورست است که در حدود بالاتر از سطح دریا قرار گرفته. این سنگ که در یال جنوب شرقی نیمه راه «قله جنوبی اورست» واقع شده آخرین چالش واقعی قبل از رسیدن به بالای کوه اورست از طریق مسیر جنوب شرقی است. این مرحله پس از عبور ادموند هیلاری که اولین فرد شناخته شده ایست که به همراه تنزینگ نورگی از آن گذشت تا به قله برسد نامگذاری شد. پس از زلزله ویرانگر آوریل ۲۰۱۵ در منطقه ادعای فروریختن بخش معروف به هیلاری استپ جنجال آفرین شد. در ماه مه ۲۰۱۷ یک کوهنورد بریتانیایی گفت که این بخش در زلزله نپال نابود شده است. اما تقریباً بلافاصله دو راهنمای محلی (شرپا) در مخالفت با این ادعا گفتند که هیلاری استپ هنوز هم پابرجا اما زیر برف است.
غسان سلامه (عربی: غسان سلامة)؛ ()؛ (زادهٔ ) یک سیاستمدار لبنانی و مدیر مدرسه امور بین الملل پاریس و یک استاد علوم سیاسی در دانشگاه سوربن مستقر در پاریس است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است. زندگی. غسان سلامه در سال ۱۹۵۱ در لبنان به دنیا آمد، او در دانشگاه سنت جوزف پاریس حقوق خواند، دکترای ادبیات از دانشگاه پاریس و دکترای علوم سیاسی از این دانشگاه گرفت. غسان سلامه روابط بین الملل را در دانشگاه آمریکاییان در بیروت و دانشگاه سنت جوزف در بیروت و بعد در دانشگاه پاریس آموزش داد. سابقه و فعالیت ها. غسان سلامه در دولت رفیق حریری، نخست وزیر سابق از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ خدمت کرده است. وی وزیر فرهنگ لبنان بود و نیز رئیس و سخنگوی کمیته اجلاس عربی در مارس ۲۰۰۲ و سخنگوی اجلاس فرانکوفون در اکتبر ۲۰۰۲ در بیروت بوده است. سلامه همچنین مشاور ارشد دبیرکل سازمان ملل از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ و مشاور سیاسی هیئت سازمان ملل در عراق (یونامی) در سال ۲۰۰۳ بوده است. زمان مأموریت وی در مصادف با بمب گذاری در ساختمان سازمان ملل در بغداد بود. سلامه در حال حاضر عضو هیئت گروه بحران بین الملل در بروکسل، مؤسسه صلح بین المللی در
نیویورک، بنیاد جامعه آزاد، کتابخانه اسکندریه مصر و چندین سازمان غیرانتفاعی دیگر می باشد. او رئیس بنیاد مالی عربی برای هنر و فرهنگ است. سلامه همچنین عضو هیئت مرکز گفتگوی انسان دوستانه از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ بوده است. سفیر جدید سازمان ملل در لیبی. روز شنبه ۱۷ ژوئن ۲۰۱۷ آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل اعلام کرد غسان سلامه اهل لبنان به عنوان سفیر جدید سازمان ملل به لیبی انتخاب شده است. وی جایگزین مارتین کوبلر اهل آلمان می شود. انتظار می رود این انتخاب در سازمان ملل مطرح و تصویب شد. به این ترتیب وی ششمین فرستاده سازمان ملل خواهد بود. آنتونیو گوترش، سلامه را از میان چهار کاندیدا انتخاب کرد سه کاندید دیگر عبارت بودند از: تصویب منصب در شورای امنیت. شورای امنیت سازمان ملل روز سه شنبه ۲۱ ژوئن ۲۰۱۷ انتصاب وزیر فرهنگ پیشین لبنان "غسان سلامه" را به عنوان نماینده جدید سازمان ملل برای لیبی تصویب کرد. "آنتونیو گوترش" دبیرکل سازمان ملل روز جمعه ۱۶ ژوئن ۲۰۱۷ رسماً غسان سلامه پروفسور روابط بین الملل و علوم سیاسی را پیشنهاد کرده بود. جستجو برای جانشین "مارتین کوبلر" دیپلمات آلمانی که به عنوان نماینده سازمان ملل در لیبی از نوامبر
۲۰۱۵ خدمت کرده بود از فوریه ۲۰۱۷ شروع شد. آثار. غسان سلامه نویسنده کتابهای زیادی است و آثار مختلف وی به زبان فرانسه و عربی منتشر شده است، از جمله: تألیفات او در زمینه سیاست در فارن پالیسی، Revue française de science politique,، یوروپین ژورنال اینترنشنال افرز، میدل ایست ژورنال و سایر نشریات روشنفکری چاپ شده است.