Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کالبرت لوی اولسن (؛ – ) یک وکیل، و سیاست مدار دموکرات اهل ایالات متحده آمریکا بود. اولسن در فاصله سال های ۱۹۳۹-۱۹۴۳ بیست و نهمین فرماندار ایالت کالیفرنیا بود اولسن در ۷ نوامبر ۱۸۷۶ در فیلمور، یوتا به دنیا آمد و در ۱۳ آوریل ۱۹۶۲ در سن ۸۵ سال سالگی در لس آنجلس، کالیفرنیا درگذشت و در گورستان «فارست لاون مموریال پارک» به خاک سپرده شد
فرند ریچاردسن (؛ – ) یک ناشر و سیاست مدار جمهوری خواه اهل ایالات متحده آمریکا بود. ریچاردسن در فاصله سال های ۱۹۲۳-۱۹۲۷ بیست و پنجمین فرماندار ایالت کالیفرنیا بود.
کلمنت کالهون "سی. سی." یانگ (؛ – ) یک آموزگار و سیاست مدار حزب جمهوری خواه اهل ایالات متحده آمریکا بود. یانگ در فاصله سال های ۱۹۲۷-۱۹۳۱ بیست و ششمین فرماندار ایالت کالیفرنیا بود
هنری گیج (؛) – ) یک وکیل، سیاست مدار، دیپلمات جمهوری خواه اهل ایالات متحده آمریکا بود. گیج در فاصله سال های ۱۸۹۹-۱۹۰۳ بیستمین فرماندار ایالت کالیفرنیا بود. وی همچنین در سال ۱۹۱۰ برای چند ماه سفیر ایالات متحده در پرتغال بود
دُرید لَحّام (زاده ۱۹۳۴ در دمشق) از کمدین های معروف سوری است. او در چندین فیلم در نقش فردی به نام غوار بازی کرد و به این خاطر شهرت یافت. حافظ اسد، رئیس جمهوری پیشین سوریه در سال ۱۹۷۶ میلادی نشان جمهوری سوریه را به درید لحام اعطا کرد. درید لحام در سال ۱۹۹۹ به عنوان سفیر صلح یونسکو در خاورمیانه و شمال آفریقا منصوب شد.
جیمز هربرت باد (؛ – ) یک وکیل و سیاست مدار دموکرات اهل ایالات متحده آمریکا بود. باد در فاصله سال های ۱۸۹۵-۱۸۹۹ نوزدهمین فرماندار ایالت کالیفرنیا بود.
جرج استونمن جونیور (; – ) یک افسر ارتش متحده و سیاست مدار دموکرات اهل ایالات متحده آمریکا بود. استونمن در فاصله سال های ۱۸۸۳–۱۸۸۷ پانزدهمین فرماندار ایالت کالیفرنیا بود.
گورگن جرج دکمجیان جونیور (؛ ؛ زاده - درگذشته ) سیاست مداری از حزب جمهوری خواه ایالات متحده آمریکا که در فاصله سال های ۱۹۸۳–۱۹۹۱ سی و پنجمین فرماندار ایالت کالیفرنیا بود. دکمجیان یک آمریکایی ارمنی تبار می باشد.
اسپات ایمیج () شرکت عمومی محدود فرانسوی است که در سال ۱۹۸۲ توسط آژانس فضایی فرانسه، انستیتو ملی جفرافیا و شرکت های فضایی ماترا، آلکاتل-لوسنت و چند شرکت دیگر بنیاد گذاشته شد. این شرکت اپراتور تجاری ماهواره های دیدبانی زمین اسپات است. ماهواره ها. دو ماهواره اسپات که اکنون در مدار هستند (اسپات ۴ و ۵)، امکان تهیه تصاویر ماهواره ای با دقت وضوح گوناگون (از ۲٫۵ متر تا ۱۰ متر) را دارند. شرکت اسپات ایمیج داده های سایر ماهواره ها با دقت وضوح متفاوت به ویژه فورموست-۲ (تایوان) و کومپ ست-۲ (کره جنوبی) و ماهواره های راداری تراسار-ایکس، ای آراس، انوی ست و رادارست را نیز منتشر می کند. اسپات ایمیج همچنین داده های با وضوح بسیار بالای ماهواره های پلیاد را نیز منتشر می کند.
بوستی، نیویورک (به انگلیسی: Busti, New York) یک سکونتگاه مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان چاتاکوآ، نیویورک واقع شده است. خصوصیات. بوستی ۱۲۳٫۹۰ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۳۵۱ نفر جمعیت دارد و ۴۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
برجیا (به ایتالیایی: Borgia, Calabria) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کاتانزارو واقع شده است. خصوصیات. برجیا ۴۲ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۲۶۹ نفر جمعیت دارد و ۳۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
امامت زیدی و بعدتر شاهان یمن رهبری مذهبی اسلام شیعه از نوع زیدی بودند. تفاوت ایدئولوژی زیدیان با اسماعیلیه و امامیه، تأکید آنان بر حضور امام فعال و پیدا به عنوان رهبر بود. انتظار می رفت امام در علوم دینی دانا بوده و خود را به عنوان رهبر جامعه به اثبات برساند، حتی در صورت لزوم در میدان نبرد. یک مدعی امامت، با یک دعوت، ادعای خود را اعلام می کرد، و غالباً بیش از یک مدعی برایش وجود داشت. امامیه و زیدیه هر دو امامت را مبتنی بر نص پیامبر اسلام مبنی بر امامت اهل بیت او می دانند. امامیه معتقد است نص صریح پیامبر دوازده نفر از عترت اش را جانشین خود معرفی کرده، ولی زیدیه معتقد است نص پیامبر به طور عام همهٔ فرزندان حسنی و حسینی فاطمه را در بر می گیرد. شروط امامت از دیدگاه زیدیه، فاطمی بودن، انتخاب از سوی مردم، اقدام به جهاد مسلحانه، امر به معروف و نهی از منکر، عالم دینی بودن طبق شعار «الرضا من آل محمد» است. برخی علمای زیدی به دلیل اعتقاد به قیام و امر به معروف آشکار امام، مهدویت را انکار می کنند و لازم نمی دانند. این مفهوم در مجموع جایگاه مهمی در اعتقادات زیدیه ندارد. فهرست امامان. امامت با علی بن ابی طالب آغاز شده و علا
وه بر او، حسین بن علی هم از امامانی است که مورد تأیید اغلب زیدیان است ولی در مذاهب و شاخه های مختلف زیدی که در طول تاریخ وجود داشته اند، دربارهٔ امامت دیگر شخصیت های دارای داعیهٔ امامت اختلاف نظر وجود دارد. یکی دیگر از افرادی که تمامی زیدیان به امامت قبول دارند، زید بن علی است که قیام او را در ایجاد و استقلال مذهب زیدیه بسیار مهم می شمارند. در طول حکومت علویان در مراکش و طبرستان و گیلان نیز بسیاری به عنوان امام زیدی شناخته شدند. امامان زیدی یمن. پس از آن که یحیی الهادی الی الحق در سرزمین یمن مرکزی برای حکومت زیدیان ایجاد کرد، تمرکز پیروان این مذهب متوجه یمن شده و اکثر زیدیان به مرور عازم آن ناحیه شدند. پس از یحیی الهادی جانشینان او همواره مدعی توأمان حکومت و امامت بودند و این مسئله تا پیش از یکی شدن یمن وجود داشت. با نابودی کشور یمن شمالی و برافتادن پادشاهی متوکلی در آن کشور، حاکمان زیدی قدرت سیاسی خود را از دست دادند و پیروان زیدیه به یک اقلیت مذهبی در شمال یمن بدل شدند.
کیم هو چول () بازیکن سابق و مربی فعلی والیبال اهل کره جنوبی است. او در حال حاضر هدایت تیم هیوندای سئول را بر عهده دارد. کیم در دورانی که به عنوان بازیکن فعالیت داشت در باشگاه هایی همچون سیسلی و پارما عضویت داشت و در سال های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۴ به عنوان بهترین بازیکن خارجی سری آ انتخاب شد. او مربی گری را با پارما آغاز کرد و در سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ هیوندای را قهرمان وی لیگ نمود. کیم از در سال ۲۰۰۹ نیز سرمربی تیم ملی والیبال کره جنوبی بود.
ابوالفتح ناصر بن حسن بن محمد دیلمی (متوفی ۴۴۴ ق، ۱۰۵۲ م) روحانی، سیاستمدار و امام زیدی بود. او پس از ناکامی در دیلم، به یمن سفر کرد و توانست سراسر یمن را تحت کنترل خود درآورد ولی پس از آن شکست خورد و نهایتاً به قتل رسید. در خصوص ابتدای زندگی وی اطلاع زیادی موجود نیست. گفته شده در ۴۳۰ هجری قمری دعوت خود را در دیلم اعلان کرد. در ۴۳۷ قمری به البون یمن رفت و مردم را به قیام دعوت کرد تا قوانین کتاب و سنت و شرع را به پا دارد. با کشتار و خرابی فراوان، صعده را تسخیر کرد. مدتی بر یمن حکومت کرد تا با ظهور صلیحیان قدرتش افول کرد و از شهری به شهر دیگر فراری بود و کل یمن را از دست داد و خود او به همراه یارانش در نبردی در شهر عنس به قتل رسید. از وی آثاری باقی مانده که مهم ترین آنها تفسیری بر قرآن به نام "البرهان فی تفسیر القرآن" است که در کتابخانه های صنعا و برلین نگهداری می شود. نام و تبار. منابع گوناگون نام و نسب دیلمی را به اقوال گوناگون ثبت کرده اند؛ برخی نسب او را به حسن و برخی دیگر به حسین بن علی رسانده اند. همچنین نام او را به صورت های «ناصر بن حسن بن محمد»، «حسین بن ناصر» یا «ابوالفتح بن ناصر» آورده اند. به «الناصر
لدین الله» ملقب بود و خاندانش برای چندین نسل در شهر ابهر شناخته شده بودند. ظاهراً نخستین فرد مهاجر از اجداد ابوالفتح که به ابهر رفته، «ابوعلی محمد بن عبدالله بن احمد» نام داشت. ویلفرد مادلونگ در "ایرانیکا" نسب او را به صورت «ناصر بن محمد بن عیسی بن محمد بن عبدالله بن احمد بن عبدالله بن علی بن حسن بن زید بن حسن بن علی بن ابی طالب» شناسایی کرده است. زندگی نامه. از سال تولد ابوالفتح دیلمی اطلاعی به جای نمانده است و اطلاعات محدودی دربارهٔ دوران نخست زندگی او در دیلم (حوالی گیلان امروزی) باقی است. ابوالفتح در زادگاهش، دیلم، نزد عالمان زیدی تحصیل کرد. او در ۴۳۰ هجری قمری، در دیلم «"دعوت"» خویش را آشکار کرد ولی از چند و چون این دعوت و فعالیت های وی چیزی باقی نمانده است. ظاهراً قیام ابوالفتح با شکست مواجه شد و این اتفاق موجب مهاجرت او شد. در منابع محلی تاریخ شمال ایران نیز نامی از او برده نشده است. گویا پس از خروج از دیلم، به عراق و از آنجا به مکه رفته و پس از "حج"، به یمن هجرت کرد. پس از این هیچ گزارشی وجود ندارد که نشان دهد ابوالفتح دیلمی با دیلم مکاتبه ای کرده باشد. مهم ترین بخش زندگانی ابوالفتح که امروزه شناخته
شده است، از هنگامی آغاز می شود که او به البون یمن مهاجرت کرد. ابن فند سال ورود ابوالفتح دیلمی به یمن را ۴۳۰ هجری و ابن قاسم آن را ۴۳۷ هجری گزارش کرده اند. در این دوره، زیدیان یمن دچار اختلاف های داخلی شده و با ظهور جریان حسینیه و دولت اسماعیلی صلیحیان، تضعیف شده بودند. ابوالفتح دیلمی با توجه به «شیوع فسق و تبهکاری»، مردم را به قیام فراخواند و هدف خویش از این دعوت را برپا داشتن قوانین قرآن و سنت، عمل به احکام شرع و گسترش علم، اعلام کرد. وی مبلغان خویش را به مناطق مختلف قسمت علیای یمن فرستاد و دعوت نامه هایی خطاب به اهالی مناطق مختلف نوشت. پس از مدتی با کمک بنی همدان در لبون به جمع آوری لشکر پرداخت و به سوی شهر صعده که پناهگاه فرزندان الهادی الی الحق، اولین امام زیدی یمن بود، تاخت و پس از کشتار و خرابی بسیار، این شهر را به تصرف درآورد. سپس منطقهٔ ظاهر را مسخر کرد و در ذئبین دژ مستحکمی احداث نمود. او توانست زیدیان را متحد کند و حمایت زیدیهٔ شمال یمن را نیز به خود جلب کند. ابوالفتح در شوال یا ذیقعده ۴۳۷ هجری، به سوی صنعا لشکر کشید و این شهر را نیز تصرف کرد. وی پس از ورود به صنعا و چیرگی یافتن بر خزاین شهر، توانست
از جعفر ابن قاسم عیانی، رهبر زیدیان صنعا، بیعت بگیرد. ابوالفتح دو فرزند قاسم بن حسن عیانی را به عنوان نمایندهٔ خود در صنعا تعیین کرد و سعید بن یزید، اهل صحرای صنعا را به مقام "قاضی" شهر منصوب کرد. ابوالفتح پس از تسلط یافتن بر صنعا، رسماً به عنوان امام شناخته شد و ضمن تعیین مقامات شهر، مالیات اراضی و "زکات" را جمع آوری کرد. ابوالفتح سپس به ذئبین بازگشت و تا ماه صفر سال بعد در آنجا ماند و در ۴۳۸ هجری از ذئبین به حدان (در پایین وادی السر که سرزمین بنی حشیش بود)، سپس به عُلَب (در جنوب صنعا) رفت و دژ علب را بنیان نهاد. ابوالفتح با رؤسای قبایل عنس مذاکره کرد و ضمن گرفتن بیعت آنان، ۱۰۰ سواره نظام از این قبیله را به خدمت گرفت. تنها قبیلهٔ خولان در اطراف صعده بودند که به علت کشته شدن تعداد زیادی از افراد قبیله شان حین نبرد صعده، حاضر به پذیرفتن امامت ابوالفتح دیلمی نشدند. در شرایطی که رقابت شدیدی میان گروه های مختلف قبیله ای برای تصرف صنعا وجود داشت، آل ضحاک به رهبری محمد بن قیس بن ضحاک، آل حاشد به رهبری ابن ابی حاشد و قبیلهٔ خولان با فرماندهی ابن ابی الفتوح هر یک به شکلی برای شکست دیلمی تلاش داشتند؛ شاید به همین خاط
ر بود که ابوالفتح دیلمی با جعفر بن قاسم متحد شد و او را امیر الامرای خود برگزید و یک چهارم مالیات را به او سپرد. با این حال، اتحاد این دو از بین رفت و جعفر بن قاسم با ابن ابی حاشد متحد شده و علیه ابوالفتح دیلمی لشکر کشیدند. ابوالفتح که یحتمل در دژ علب به سر می برد، دستور به تخریب خانه های بنی حارث و بنی مروان داد. این عمل موجب خشم و نارضایتی ابن ابی الفتوح و ابن ابی حاشد شد و این دو به صنعا رفتند و والیان و کارگزاران ابوالفتح را برچیده و پیروان او را از شهر بیرون راندند و نامش را از خطبه حذف کردند. در پی شورش این دو، ابوالفتح دیلمی از دژ علب خارج شد و به سوی الجوف، البون و عنس بازگشت. جعفر بن قاسم به تعقیب او پرداخت و نبردهای بسیاری بین این دو بر سر تصرف استحکامات نظامی در اثافت و عجیب به وقوع پیوست. در سال ۴۳۹ هجری، قدرت ابوالفتح دیلمی با ظهور علی بن محمد صلیحی (بنیان گذار حکومت اسماعیلی مذهب صلیحیان) رو به افول نهاد؛ زیرا علی صلیحی توانست ناحیهٔ جبل مسار را بگیرد و با قدرت روزافزون خود، مردم را به گرد خود آورد. ابوالفتح از بیم حملهٔ صلیحی میان شهرهای بنی خولان و عنس و ذئبین مدام در حرکت بود تا سرانجام صلیحی
بر صنعا و سراسر یمن چیرگی یافت. ابوالفتح تا پیش از ۴۴۴ هجری، مدتی را به صورت مخفیانه می زیست. در ربیع الاول ۴۴۴ هجری علی صلیحی توانست صنعا را فتح کند. او ابن ابی حاشد را کشت و زمانی که شنید ابوالفتح دیلمی در شهر عنس حضور دارد، قصد حمله به آن شهر را کرد. ابوالفتح از روی ناچاری به نجاح، حاکم تهامه، نامه ای نوشت و او را علیه صلیحی برانگیخت. مکاتبات بین ابوالفتح دیلمی و نجاح منجر به حرکت لشکر انبوهی به سوی صنعا شد ولی برتری از آن صلیحی بود و سرانجام در اواخر ۴۴۴ هجری، صلیحی در شهر عنس با ابوالفتح و گروهی از یارانش به نبرد پرداخت. ابوالفتح و همراهانش در این نبرد کشته شدند. همراهان ابوالفتح در این نبرد حدود هفتاد تن بودند. از دلایل شکست نهایی ابوالفتح دیلمی، می توان به اختلافات درون زیدیه میان امیران و حاکمان، نبردهای متعدد و فرسایش لشکریان، عدم انسجام قبیله ها و ظهور صلیحیان اشاره کرد. مقبره. ابوالفتح دیلمی در محلی به نام نجد الجاح، نزدیک بلاد رداع، به قتل رسید. بنا به گزارش همدانی و جهنی، سر او از بدنش جدا شده و به صنعا برده شد و بدنش را جداگانه در افیق، از توابع عنس، دفن کردند. بعدها فرزند ابوالفتح، به نام محمد
بن ناصر، جنازهٔ پدر را به ردمان، از توابع عنس، بُرد. بعدها، در قرن ۱۱ هجری بر مقبره اش بنایی ساختند که به «قاع دیلمی» مشهور شد. ابن قاسم در کتاب خود آورده است که قبر ابوالفتح و یارانش در ردمان، در عصر او، مکانی شناخته شده بود. از تبار ابوالفتح دیلمی، نسلی در یمن به جای مانده بود که به بنو دیلمی مشهور بودند و در ذمار افراد برجسته ای از آنان شناخته شده بودند. عقاید و آثار. ابوالفتح تألیفاتی داشته که مهم ترین آن ها، تفسیری بر قرآن در ۴ جزء است. نسخه ای خطی از این تفسیر با عنوان "البرهان فی تفسیر القرآن" در کتابخانه صنعا موجود است و برگی از آن به نام «تفسیر القرآن الکریم» در مجموعه ای در کتابخانه برلین نگهداری می شود. کتاب دیگری به نام "التفسیر الکبیر" نیز به او منسوب است که شاید نام دیگری برای "البرهان" بوده باشد. عبدالله بن احمد شرفی در "المصابیح الساطعه الانوار" از تفسیر "البرهان" دیلمی بارها استفاده و نقل قول کرده است. کتاب "العهد الاکید فی تفسیر القرآن المجید" کتابی منسوب به ابوالفتح دیلمی است که یحتمل بخشی از تفسیر او بوده است. این کتاب نسخهٔ خطی کوچک تری نسبت به "البرهان" است. احمد پاکتچی دربارهٔ این دو ت
فسیر می گوید: «ابوالفتح ناصر بن حسین دیلمی احیا کنندهٔ امامت زیدی در یمن با تألیف دو تفسیر بزرگ و کوچک، نه تنها روند تفسیرنویسی زیدیان را ادامه داد، بلکه میراث تفسیری شمال ایران را به یمن منتقل کرد… گفته می شود که تفسیر ابوالفتح دیلمی دربردارندهٔ نکات ظریف و دقت های تدبری شخص مؤلف در "قرآن کریم" بوده است» رساله ای به نام "مسائل قاسم بن العباس" وجود دارد که پاسخ ابوالفتح دیلمی به سؤالات فقهی و کلامی شاگردان اوست و نسخه ای از آن در موزه بریتانیا وجود دارد. علاوه بر این، متن کامل دعوت نامهٔ ابوالفتح دیلمی که مردم یمن را به قیام فراخواند، در "الحدائق الوردیه" آمده است. از دیگر آثار منسوب به او، "الرسالة المبهجه فی الرد علی الفرقه الضاله المجلجله" است که نسخه ای از آن در برلین موجود است. این رساله در رد جنبش مطرفیه نوشته شده است؛ اما با توجه به این که از آن در متون جدلی ضد مطرفیه نقلی نشده و مطرح نبودن مطرفیه در زمان حیات دیلمی، در صحت این انتساب تردید است. علاوه بر تألیفات ابوالفتح، نمونه هایی از شعرهای منتسب به او در آثار منصوربالله و ابن فند نقل شده است. مادلونگ، مورخ معاصر، در تحلیل آثار به جای مانده از ابوالف
تح دیلمی، می نویسد: «دیدگاه های ابوالفتح به وضوح نشان دهنده تحصیلات او در میان زیدیان طبرستان و دیلمستان بود، اما به نظر می رسد که نسبتاً مستقل از مکتب اعتقادی خاصی بوده است. شاید تدریس او تا حدودی زمینه را برای معرفی نظام مند عقاید و ادبیات زیدیه دیلمی، در یمنِ عصرِ امامت متوکل احمد بن سلیمان (م. ۵۶۶) و منصور عبدالله بن حمزه (م. ۶۱۴)، آماده کرده بود.»
کوین هانسن (؛ زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۸۲) بازیکن والیبال اهل ایالات متحده آمریکا است. هانسن از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۱ عضو تیم ملی والیبال ایالات متحده آمریکا بود. او در المپیک ۲۰۰۸ به همراه دیگر بازیکن ها با آمریکا به مدال طلا رسید. کوین هانسن در دانشگاه استنفورد درس خود را در رشته اقتصاد به پایان رسانید و همچنین عضو تیم دانشگاه بود.
رسیان که بعدتر متوکلیان یا شاهان یمن خوانده شدند، رهبران مذهبی متعلق به شاخهٔ زیدیهٔ اسلام شیعه بودند. آنان از سال ۸۹۷ میلادی تلفیقی از حکومت مذهبی و سکولاریته را در بخش هایی از یمن تأسیس کردند. امامت آنان با شرایط مختلف تاب آورد تا این که انقلاب جمهوری خواهانهٔ ۱۹۶۲ سرنگونش کرد. الهیات زیدی با تأکید بر امام حی و حاضر به عنوان رهبر، با امامیه و اسماعیلیه تفاوت داشت. ابن خلدون ذکر می کند که این خاندان به ائمهٔ معمولاً بنو رسی یا رسی می گفتند. شاخهٔ رسی با امام منصور القاسم معروف به قاسمیان به حکومت رسید. رسیان مشروعیت خود را از محمد پیامبر اسلام، اهل بیت او و سپس متأله برجستهٔ زیدی، قاسم بن ابراهیم الرسی می گیرند.
اسماعیل قمالی (آلبانیایی: [ismaˈil cɛmaːli] (16 ژانویه ۱۸۴۴–۲۶ ژانویه ۱۹۱۹) دیپلمات، سیاستمدار دولتمرد و پدر بنیانگذار آلبانی مدرن بود. او همچنین نویسنده اصلی اعلامیه استقلال آلبانی بود و پس از آن به عنوان اولین نخست وزیر و وزیر خارجه آلبانی در طول دوره ۱۹۱۲ میلادی تا ۱۹۱۴ میلادی خدمت کرد. قمالی که در شهر ولوره در خانواده ای ثروتمند توسکی متولد و بزرگ شد، علاقه به زبان های مختلف پیدا کرد و به زبان های فرانسوی، یونانی، ایتالیایی و ترکی عثمانی تسلط یافت و بعداً در استانبول حقوق خواند. او به سراسر اروپا، به ویژه بلژیک، فرانسه، انگلستان و ایتالیا سفر کرد و پس از انقلاب ترک های جوان به آلبانی بازگشت.
محمدجعفر امیرمحلاتی (زادهٔ ۱۳۳۱ در تهران) استاد دانشگاه و دیپلمات سابق ایرانی است. او از سال ۱۳۶۷ تا ۱۳۶۸ سفیر ایران در سازمان ملل متحد بود. محلاتی از امنای بنیاد فرهنگی ایلکس است و سابقاً در بخش مطالعات خاورمیانه و شمال آفریقا در کالج ابرلین تدریس می کرد. در پی کارزای که فعالانِ ایرانی مقیم خارج از کشور علیه تدریس او در کالج ابرلین به راه انداخته بودند و پس از افشای متهم شدن او به این که زمانی در دانشگاه کلمبیا به ازای نمره دادن به یک دانشجو از او رابطه جنسی مطالبه می کرده، ابرلین وی را در اواخر ۲۰۲۳ از سمت عضو هیئت علمی معلق کرد و به مرخصی بدون حقوق فرستاد. طبق شواهد جمع آوری شده سازمان عفو بین الملل، محلاتی که در زمان اعدام های دسته جمعی در سال ۶۷ نماینده دائمی ایران در سازمان ملل در نیویورک بود، نقش فعالی در تلاش برای زیر سؤال بردن گزارش های معتبر گزارشگر ویژه وقت سازمان ملل در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران و تضعیف واکنش سازمان ملل ایفا کرد. وی در آذر ۱۳۶۷، گزارش های مربوط به اعدام های دسته جمعی را در جلسه ای با گزارشگر سازمان ملل رد کرد و به دروغ آنها را مرتبط با جنگ دانست. محلاتی همچنین در ۹ اسفند ۱۳۶۶،
در نامه ای به عفو بین الملل مجدداً «وجود هرگونه اعدام سیاسی را تکذیب نموده» و اعدام شدگان را افرادی خواند که «به اعتراف خودشان در تهاجم علیه ایران، ۴۰۰۰۰ ایرانی را کشته اند». پس از انتشار این نامه گروهی از فعالانِ ایرانی آمریکایی کارزاری را علیه تدریس او در ابرلین آغاز کردند. محلاتی به یهودستیزی و بهائی ستیزی نیز متهم شده است. محلاتی دارای لیسانس اقتصاد از دانشگاه ملی ایران، کارشناسی ارشد اقتصاد سیاسی از دانشگاه اورگن و مدرک مهندسی از دانشگاه کانزاس است. او در سال ۱۳۷۸ دکترای مطالعات اسلامی را از دانشگاه مک گیل دریافت کرد. او در دانشگاه هائی چون کلمبیا، پرینستون، ییل و جورج تاون در زمینهٔ جهان اسلام تدریس کرده و در سال ۲۰۰۴ نیز در دانشگاه هاروارد فلوشیپ مطالعات ایرانی داشته است. او فرزند مجدالدین و نوهٔ بهاءالدین محلاتی، مرجع تقلید مقیم شیراز است. محلاتی برادر همسر سید حسین مدرسی طباطبایی، استاد دانشگاه پرینستون است. مجادلات. نامه سرگشاده به علی لاریجانی در مورد ایرانیان دوتابعیتی. بعد از گزارش رجانیوز در مورد مدیران دو تابعیتی محمدجعفر محلاتی نامه سرگشاده به این مضمون به علی لاریجانی نوشت که: او همیشه در تلا
ش برای معرفی دین اسلام به عنوان دین صلح دوستی بوده و در دانشگاه صدها دانشجو را با اسلام و صلح پژوهی آشنا می کند و پشیزی از دولت آمریکا نگرفته و هیچ نیتی جز گسترش صلح و دوستی در ساحت روابط بین الملل نداشته و ندارد مجادله در مورد اطلاع از اعدام های سال ۱۳۶۷. نشریه کیهان لندن پنج شنبه ۷ اسفند ۱۳۹۹ برابر با ۲۵ فوریه ۲۰۲۱ ترجمه گزارش خبرگزاری فاکس را منتشر کرد که در آن الی کوهانیم معاون ویژه سابق وزارت امور خارجه ایالات متحده برای نظارت و مبارزه با یهودستیزی، می گوید «رژیم ایران درگیر چیزیست که من «یهودی ستیزی افراطی» می نامم و سفیر سابق ایران در سازمان ملل نیز از این قاعده مستثنی نیست.» در این مقاله پژوهشی با استناد به مدارک سازمان ملل، محلاتی در سال ۱۹۸۳ فلسطین را سرزمین مسلمانان می خواند و اسراییل را رژیم صهیونیستی غاصب، در ارتباط با سرکوب ایرانیان بهائی می گوید «این مسئله نه مذهبی، بلکه سیاسی بود؛ جامعه بهائی تحت پوشش دین فعالیت های غیراخلاقی انجام می داد.» و اینگونه از آزار بهائی توسط جمهوری اسلامی در ایران پشتیبانی می کند. در همین گزارش با تعدادی از فعالان حقوق بشر و خانواده های کشته شدگان کشتار زندانیان سیا
سی در تابستان ۶۷ نیز مصاحبه صورت گرفته که همگی به نقش وی در پنهان نمودن جنایت علیه بشریت پرداخته و خواهان پاسخگویی وی شدند. منجمله خانم لادن بازرگان که برادر خود بازرگان را در کشتار زندانیان از دست داد، به گزارشگر مقاله می گوید «محلاتی از دوره مسئولیت خود در مقام سفیر دائم جمهوری اسلامی در سازمان ملل متحد برای دروغگویی، تحریف حقیقت و انکار جنایات جمهوری اسلامی ایران استفاده کرد. آنچه خانواده های قربانیان را بیش از هرچیز ناراحت می کند، این است که وی در زمینه آموزش عالی فعال است و وانمود می کند که یک صلح پژوه است! مردی که برای یک رژیم وحشی اسلامی کار کرده و به عنوان یک دیپلمات به آن کمک می کرده تا جنایات خود را لاپوشانی کند و به دنیا دروغ بگوید، اکنون آموزش اخلاق می دهد! تحمل این حجم از ریا دشوار و به راستی غیرقابل قبول است.» وی خطاب به محمد جعفر محلاتی می گوید «با ما، خانواده های قربانیان روبرو شوید و در گفتگویی شرکت کنید تا بتوانیم در مورد نقش شما در این جنایات سؤال کنیم.» بنا به این گزارش، وقتی از محلاتی در مورد این انتقادات از اظهاراتش سؤال شد، وی پاسخ داد: «سلام! من برای بهار ۲۰۲۱ در مرخصی هستم. هر زمان که
بتوانم پاسخ می دهم.» روز پنج شنبه ۹ اکتبر ۲۰۲۰ روزنامه جروزالم پست گزارش داد، روز چهارشنبه ۸ اکتبر ۲۰۲۰ گروهی از زندانیان سیاسی سابق و فعالان حقوق بشر ایران با ارسال نامه ای به رئیس «کالج اوبرلین» در ایالت اوهایو، از مدیریت آن دانشگاه خواسته اند که محمدجعفر محلاتی را که در این دانشگاه مطالعات دینی تدریس می کند، اخراج کند. در این نامه آمده است که محلاتی در زمان اعدام های زندانیان سیاسی در سال ۱۹۸۸ توسط جمهوری اسلامی، سفیر ایران در سازمان ملل بوده و در این جنایت علیه بشریت شریک بوده است. در پی انتشار این نامه اعتراضی، محمدجعفر امیرمحلاتی به اتهامات مطرح شده علیه خود در رابطه با اعدام های دسته جمعی تابستان ۶۷ واکنش نشان داد و در بیانیه ای که با هدف رد اتهام ها علیه خود تدارک دیده بود، با اعضای خانواده ها و بازماندگان اعدامی های سال ۶۷ «عمیقاً ابراز همدردی» کرد. در این بیانیه او نوشته است: «اعدام های خودسرانه اقدام هایی هولناک اند و هر جای دنیا که اتفاق بیفتند، بی تردید جنایت علیه بشریت محسوب می شوند.» و «من هر گونه آگاهی و در نتیجه، مسئولیت در مورد اعدام های دسته جمعی در ایران، در دورانی که مشغول خدمت در سازمان
ملل بودم را قویا رد می کنم.» با این وجود محلاتی به عنوان نماینده دائم جمهوری اسلامی ایران در مقر سازمان ملل در نیویورک در زمان کشتار ۶۷، نقش فعالی را در تلاش برای زیر سؤال بردن گزارش های معتبر گزارشگر ویژه وقت سازمان ملل در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران و عفو بین الملل و نیز تضعیف واکنش سازمان ملل ایفا کرد. وی در آذر ۱۳۶۷، گزارش های مربوط به اعدام های دسته جمعی را در جلسه ای با گزارشگر سازمان ملل رد و به دروغ ادعا کرد که «در واقع کشتارهای زیادی در میدان جنگ رخ داده است.» در آذر ماه ۱۳۶۷، او قطعنامه سازمان ملل را که در مورد اعدام های مرداد و شهریور ۶۷ ابراز نگرانی می کرد، «ناعادلانه» توصیف کرد و گفت که «یک سازمان تروریستی مستقر در بغداد» منبع اصلی «اطلاعات جعلی» است. بنا به گزارش های خبری آن زمان، در هفته های منتهی به پذیرش قطعنامه، محمدجعفر محلاتی تلاش کرد تا قطعنامه مذکور «کنار گذاشته شده» یا متن آن «تضعیف» شود و همکاری جمهوری اسلامی ایران با سازمان ملل را مشروط به حذف ارجاعات انتقادی به نقض سیستماتیک حقوق بشر در ایران، از جمله اعدام های دسته جمعی ۶۷، نموده و در عوض برای تصویب «متن نرم تری که صرفاً از تصمیم
تهران برای همکاری با کمیسیون حقوق بشر [سازمان ملل] استقبال می کند» فشار آورد. در ۹ اسفند ۱۳۶۷ (۲۸ فوریه ۱۹۸۹)، محمدجعفر محلاتی نامه ای نیز به عفو بین الملل فرستاد که در آن مجدداً «وجود هرگونه اعدام سیاسی را تکذیب نموده» و قربانیان را افرادی توصیف کرد که «به اعتراف خودشان در تهاجم علیه ایران، ۴۰۰۰۰ ایرانی را کشته اند».
أبی طالب یحیی بن الحسین بن هارون الهارونی الحسنی معروف به ناطق بالله و ناطق بالحق (۹۵۱–۱۰۳۳) امام زیدیهٔ دیلمان و گیلان بود. ابوطالب یحیی همانند برادر کوچکترش احمد مؤید بالله از جمله مشهورترین بازماندگان حسن بن علی بودند. این دو برادر به نام برادران هارونی معروف بودند. این دو در خانواده ای امامی رشد کرده و سپس تحت تأثیر استاد خود ابوالعباس حسنی به زیدیه پیوستند و از مهمترین مراجع این مذهب محسوب می گردند. ابو طالب پس از برادرش در نواحی گیلان و دیلمان به امامت رسید. از وی آثاری در دانش های کلام و فقه و حدیث و تاریخنگاری باقی مانده است. او از اولین کسانی است که در سنت معتزلی به شیوهٔ اهل کلام آثاری در اصول فقه تدوین کرده است. از آثار او «الدعامة فی تثبیت الإمامة» در انتقاد از امامیه و «الافادة فی تاریخ الائمة السادة» است.
ابو زید عیسی بن محمد العلوی عالم زیدی اواخر سده سوم و اول سده چهارم و ساکن ری بود. علوی از فقه، کلام و حدیث آگاه بود. نسب ابو زید با چهار واسطه به فرزند زید بن علی می رسد. علوی نزد حسین بن حکم حبری و محمد بن منصور مرادی (شاگرد قاسم بن ابراهیم و احمد بن عیسی بن زید) در کوفه تحصیل کرد. ابو زید در ری نزد احمد بن سهل رازی و ابوزید علوی به پی ریزی مهمترین مباحث در اثبات امامت زیدی و رد امامیه و اسماعیلیه اقدام کرد. او استاد ابوالعباس حسنی بود و از طریق او بر برادران هارونی اثر گذاشت. ابن قبه رازی، متکلم امامی اهل ری، در کتاب الاشهاد خود به نقد علوی پاسخ داده است. گفته شده ابو زید از خود نسلی برجای نگذاشت و در ری درگذشت.
احمد بن عیسی بن زید (متولد ۱۵۷ قمری یا پس از آن - متوفی ۲۴۰ یا ۲۴۷ قمری)، متکلم اسلامی، محدث و فقیه، از علمای مشهور زیدیه و نوهٔ زید بن علی بود. وی یکی از علویان مشهور اوایل خلافت عباسی بود که بیشتر عمرش را به طور متواری زندگی کرد. کنیه او «اباعبدالله» و به لقب «مختفی» مشهور بود. شصت سال زندگی مخفی "احمد بن عیسی بن زید" دلیل بر لقبی است که به او داده شده است (مختفی، پنهان). احادیث و اصول فقهی روایت شده توسط او را "محمد بن منصور مرادی" در کتاب «آمالی احمد بن عیسی و علوم آل محمد (ص)» جمع آوری کرده است. این کتاب همواره در نزد علما و محدثان زیدی منبع معتبری بوده است. زندگی و نسب. تاریخ تولد "احمد بن عیسی بن زید" سال های ۱۵۷ یا ۱۵۸ یا ۱۵۹ قمری یا حتی پس از آن (۷۷۴ یا ۷۷۵ یا ۷۷۶ میلادی یا حتی پس از آن) گزارش شده است. اما بنابر برخی منابع، "احمد بن عیسی بن زید" در پاسخ به سؤال "محمد بن منصور مرادی" دربارهٔ سن خود، گفته است که در سال ۱۵۷ قمری (۷۷۴ میلادی) متولد شده است. مادرش "عاتکه" دختر "فضل بن عبدالرحمن بن عباس بن ربیعه بن حارث بن عبدالمطلب" بود. پدرش "عیسی" از فرزندان زید بن علی پسر امام سجاد (ع)، و نبیره ارشد عل