Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مالی و سرعت پرداخت کاری بستگی دارد. عوامل هزینه. در برآورد هزینه در عملیات پرداخت کاری باید به زمان پرداخت کاری هر قطعه، زمان تعویض ابزار، زمان تنظیم، هزینه مستقیم نیروی انسانی، هزینه بالاسری و هزینهٔ استهلاک ماشین و ابزار توجه کرد. عملیات پرداخت. عملیات پرداخت را می توان به دو گروه کلی زیر تقسیم نمود: ۱)پرداخت دستی: در کل روش آسانی به شمار می آید و با وسائل نسبتاً ساده ای قابل اجراست. به نحوی که در پرداخت کاری مسطح، قطعه کار بر روی صفحه پرداخت در شرایطی که بر روی سطوح پرداخت شونده اش مواد یا مخلوط پرداخت مالیده شده است، بوسیلهٔ دست در مسیرهای دایره ای شکل یا لغزشی و در امتداد خطوط نامنظم حرکت داده می شود و طوری این عمل را انجام می دهند که سطوح تماس همواره در حال تعویض باشند و چنانچه پرداخت کاری خارجی و داخلی قطعات مدور مد نظر باشد، به درن های ویژه ای نیاز خواهد بود. امکان دارد که قطعات گرد پرداخت کاری را با استفاده از ماشین های تراش معمولی یا ماشین های مته که درون پرداخت را وادار به چرخش می کند، اجرا نمایند. ۲)پرداخت ماشینی: در سری سازی یا تولید انبوه از ماشین هایی که برای عملیات پرداخت طراحی و ساخته شده اند
بهره گیری می کنند. بسته به این که قطعات گرد یا تخت باشند، دارای صفحه پرداخت و ابزار پرداخت متناسب می باشند. قطعات کار در قالب ها یا قفس پرداخت که همانند گیره ای عمل می کنند، محکم گردیده و مابین سطوح پرداخت شونده و ابزار پرداخت کاری، ماده پرداخت با قلمو مالیده شده یا بوسیلهٔ پمپ این عمل انجام می گیرد و به هنگام سایش پرداختی صفحه یا چرخ رویی به سمت پایین می آید و در نتیجه سنگینی خودش و نیز فشار اضافی دیگر که به آن اعمال می شود به طرف کار فشرده شده و قالب های نگهدارندهٔ قطعه کار همراه آنها، به غیر از حرکت دورانی دسته جمعی، دارای حرکت لنگ نیز خواهند بود و در عین حالی که غلط می زنند، حرکت لغزشی هم خواهند داشت.
ترور رابین (زاده ۱۳ ژانویه ۱۹۵۴) آهنگساز، خواننده آفریقای جنوبی-آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به آهنگسازی در فیلم هواپیمای محکومین اشاره کرد.
بالتیکا () یکی از قاره های باستانی زمین بود که حدود دو میلیارد سال پیش شکل گرفت. این خشکی قدیمی بیشتر شامل مناطق امروزی اروپای شمالی و شرقی مانند روسیه، فنلاند، استونی و لهستان می شد. بالتیکا در ابتدا جدا از دیگر قاره ها بود، اما در دوره های بعد به قاره های دیگر مانند لوراسیا و سپس اوراسیا پیوست. یکی از نکات جالب درباره بالتیکا این است که سنگ های بسیار کهنی در سپر بالتیک دیده می شوند که از قدیمی ترین سنگ های پوسته زمین به شمار می آیند. این قاره همچنین نقش مهمی در شکل گیری کوه های اورال داشته، جایی که در برخورد با قاره قزاقستانیا به یک رشته کوه بزرگ تبدیل شد. بالتیکا امروز دیگر وجود ندارد، اما آثار زمین شناختی آن هنوز در لایه های سنگی شمال و شرق اروپا قابل مشاهده اند. توصیف علمی. بالتیکا نام قاره ای در پیشین زیستی پسین تا دیرینه زیستی پیشین بود که امروزه پایاپوسته شرقی اروپا در شمال غرب اوراسیا را در بر می گیرد. این قاره حدود ۱/۸ میلیارد سال پیش تشکیل شد. پیش از این زمان، سه قاره ای که امروزه پایاپوسته اروپای شرقی را شکل می دهند در نقاط مختلف کره زمین پراکنده بودند. قاره بالتیکا بر روی صفحه زمین ساختی بالتیک ق
رار دارد.
سه آرزو فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی مارتا کولیج است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریک سوویزی، مری الیزابت ماسترانتونیو، جوزف مازلو، دیوید مارشال گرانت، دایان ونورا، مایکل اوکیف، جی او. ساندرس و دی بی سویینی ایفای نقش کرده اند.
ماشین های فرز پانتوگراف یا فرز کپی یا مشابه نگار برای کپی سازی شکل های نامنظم، شابلن ها یا اشکال غیر هندسی مدل ها بر روی قطعات کار مورد استعمال دارند آن ها، هم در کارهای تولیدی و همچنین در قالب سازی های گوناگون به کار گرفته می شوند. در ماشین های پانتوگراف مواردی که از اهمیت خاصی برخوردار است جنس میله های پانتوگراف است که باید دارای انعطاف پذیری خوبی باشد و در برابر کج شدن و انحراف مقاوم باشد همچنین میزان سختی و تیزی نوک قلم لمس کننده از اهمیت زیادی برخوردار است و دامنه درجه حرارتی محیطی سایتی که این ماشین ها داخل آن قرار دارند در حدود ۵۰–۰ می باشد و میزان رطوبت می تواند بیشتر از % ۱۰۰ باشد. پس بنابراین هوایی که انتظار می رود نباید خیلی خشک باشد و همچنین این ماشین ها در مناطق گرمسیری به راحتی کار می کنند بدون آنکه هیچ مشکلی و تأثیری روی تجهیزات داشته باشند.
کارگزار دانشی یا واسط دانشی یک واسطه (سازمان یا شخص) است که هدفش ایجاد رابطه و شبکه میان تولیدکنندگان و کاربران دانش با ارائه پیوندها، منابع دانش و در برخی موارد خود دانش به سازمان های موجود در شبکه است.
خان کشی (به انگلیسی: Broaching) نوعی عملیات براده برداری تولیدی است که برای ایجاد سطوح تخت، شیارها، هزارخاری، دندانه های چرخ دنده های داخلی و سوراخ با اشکال دایره ای، مربعی یا هر شکل نامتعارفی می باشد. در روش متداول خان کشی، از ابزارهایی به نام تیغه ها یا سوزن های خان کشی که دارای دندانه های برنده متوالی و با اندازه های در حال افزایشند، استفاده می شوند و ابزار تراش اجباراً از یک مسیر مستقیم به کمک دستگاه خان کشی گذشته و با تنها یک بار عبور ابزار، شکل نهایی ایجاد می شود به طوری که تا عمق ۳۸ میلی متر در یک پاس براده برداری ممکن است صورت گیرد. در روش دیگر موسوم به "خان کشی دورانی" (rotary broaching) که تا حدی از روش قبلی متفاوت است؛ ابزار خان کشی می چرخد و به قطعه کار فشار داده می شود و شکل نهایی در یک پاس به وجود می آید. در این روش دستگاه فرز یا دستگاه تراش مورد استفاده قرار می گیرد و نیازی به دستگاه خان کشی نیست. ویژگی های خان کشی. برخی از ابزارها در انتهای خود دارای مرحله صیقل کاری نیز هستند که نیاز به انجام عملیات اضافه را از بین می برد. دقت ابعادی (تلورانس) در این روش به طور معمول ۰/۰۲± میلی متر و صافی سطح
قطعه نیز می تواند بیش از ۶۰RMS باشد. محدودیت کمی در جنس قطعه برای خان کشی وجود دارد. تقریباً اکثر آلیاژهای فلزی و برخی مواد غیر فلزی مانند چوب، کامپوزیت و گرافیت را می توان به این روش شکل داد. هر چه قابلیت ماشین کاری ماده بالاتر باشد، خان کشی آن نیز راحت تر است. خان کشی قطعات فولادی با سختی کمتر از ۳۵ راکول موجب کند شدن سریع ابزار می شود. با توجه به این که شکل ابزار شکل نهایی قطعه را تعیین می کند؛ ابزارهای خان کشی عموماً برای ایجاد اشکال استاندارد مانند هزارخاری، جاخار و سوراخ های دایره ای مورد استفاده قرار می گیرند و استفاده از این روش برای ایجاد اشکال دیگر و ساخت ابزار اختصاصی می تواند تا ۱۵ الی ۳۰ هزار دلار هزینه دربرداشته باشد. استفاده از خان کشی بیشتر در تولید انبوه متداول است و با وجود خنک کاری و روان کاری برای افزایش عمر ابزار، هزینه نگه داری بسیار کم بوده در نتیجه، هزینه عملیات به ازا هر قطعه بسیار کم می باشد. هزینه کم در کنار سرعت، دقت ابعادی و صافی سطح بالا، باعث برتری این روش نسبت به سایر روش های براده برداری مانند فرزکاری است. هر چند این روش محدودیت هایی نیز دارد. چون کل براده برداری در یک بار حرک
ت ابزار صورت می گیرد، برای تغییر شکل های بزرگ این روش چندان مناسب نیست. هر چند برای حجم زیاد براده برداری می توان خان کشی را در چند مرحله انجام داد. قطعه باید به گونه ای باشد که در حین عملیات، مانعی بر سر راه حرکت ابزار وجود نداشته باشد. خان کشی قطعاتی که در آن سطح اولیه با جهت حرکت ابزار دارای زاویه باشد، چندان دقیق نمی تواند باشد. خان کشی سطوحی که دارای انحنا در بیش از یک صفحه باشند، ممکن نیست مگر برای ایجاد اشکال پیچی شکل (هلیکال) مانند هزارخاری های هلیکال یا خان کشی لولهٔ تفنگ که در آن، ابزار با حرکت به جلو هم زمان چرخیده می شود. با توجه به حجم براده برداری و سرعت کار، نیروی زیادی به ابزار و قطعه وارد می شود و بنابراین باید قطعه، نگه دارنده (فیکسچر) و ابزار باید صلبیت و استحکام کافی را داشته باشند. همچنین سطح مقطع در خان کشی باید متوازن باشد به طوری که ابزار به سمتی رانده نشود. انواع خان کشی. عملیات خان کشی را می توان از چند نظر تقسیم بندی کرد: در خان کشی فشاری، ابزار عموماً کوتاه است (۱۵۰ الی ۳۵۰ میلی متر) و در این نوع فرایند، ابزار نسبت به نوع کششی راحت تر ممکن است از مسیر منحرف شود. در برخی کاربردها نی
ز ابزار ثابت بوده و قطعه کار حرکت داده می شود. ابزار می تواند به صورت یکپارچه ساخته شده یا از به صورت چندتکه ("built-up" یا "modular") باشد که تکه ها بر روی یک محور یا میله به دنبال هم تثبیت می شوند. ساخت ابزار چندتکه هزینه بیشتری نسبت به ابزار یک پارچه دارد ولی در صورت فرسوده شدن قسمتی از آن، می توان تنها آن قسمت را تعویض کرد و در نتیجه هزینه نگه داری آن کم تر می شود؛ بنابراین ابزارهای بزرگ یا ابزارهایی که ممکن است قسمتی از آن سریع تر از سایر قسمت ها فرسوده شود؛ ترجیحاً به صورت چندتکه ساخته می شوند. rtyerty خان کشی سطحی. "خان کشی تخت" (slab broach) ساده ترین نوع خان کشی سطحی بوده و برای ایجاد صفحات تخت مورد استفاده قرار می گیرد و نوعی ابزار عمومی محسوب می شود که می توان برای قطعات مختلف از آن بهره برد. ابزار خان کشی شیار (slot broach) نیز برای ایجاد جاخارها (به طور مثال برای چرخدنده ها یا محورها) مورد استفاده قرار گیرد. با طراحی مناسب می توان هم زمان چند جاخار را ایجاد کرد و نسبت به فرز کاری بسیار سریع تر و به صرفه تر است. هر چند که نمی توان جاخاری در راستای طولی به کمک آن ایجاد کرد. برخی ابزارها نیز برای ای
جاد شیار دم چلچله ای طراحی شده اند که برای مثال برای اتصال پره های توربین به محور استفاده می شوند. از ابزار خان کشی "فرم"(contour broach) برای ایجاد سطوح منحنی، محدب یا مقعر استفاده می شود. ابزار خان کشی "پات" (pot broach) برای ایجاد فرم در محیط خارجی (مانند چرخدنده های خارجی یا هزارخار) مورد استفاده قرار می گیرد. نگه دارنده ابزار (pot) چندین ابزار خان کشی را به صورت متوالی و هم محور ثابت نگه می دارد و قطعه از درون سوراخ آن کشیده می شود (یا فشار داده می شود). خان کشی دوطرفه (straddle broach) برای ایجاد سطوح موازی در دو سمت مقابل یک قطعه به طور هم زمان استفاده می شوند که دقت ابعادی بالاتری نسبت به انجام عملیات جداگانه بر روی هر سطح دارد. خان کشی داخلی. در این نوع عملیات لازم است که ابتدا سوراخ اولیه ای در قطعه وجود داشته باشد (مثلاً با دریلکاری) که قسمت ابتدایی ابزار بتواند درون آن قرار گیرد. اگر که خان کشی از نوع کششی باشد، باید سوراخ دارای انتهای باز باشد و اندازه آن به گونه ای باشد که ابزارگیر دستگاه بتواند از آن گذشته و ابزار را بگیرد. به طور کلی خان کشی سوراخ های کور توصیه نمی شود ولی در صورت لزوم باید فا
صله اضافی برای اطمینان در انتهای سوراخ در نظر گرفته شود. ساده ترین نوع، ابزار خان کشی دایره ای بوده که برای ایجاد سوارخ دایره ای با تلورانس دقیق استفاده می شود که سرعت بالاتری نسبت به عملیات جایگزین (برقوکاری) دارد. اشکال متفاوت دیگری نیز می تواند به این شیوه ایجاد شود. ابزار خان کشی. طراحی ابزار خان کشی. در ابزار خان کشی دندانه های جلویی عملیات خشن کاری را انجام می دهند که بیشتر حجم براده برداری در این مرحله صورت می گیرد. در مرحله بعد دندانه ها وظیفه تعیین دقیق اندازه (sizing) و ایجاد صافی سطح مطلوب را دارند. نرخ رشد دندانه RPT میزان براده برداری برای هر دنده (سرعت پیشروی یا feed) را تعیین می کند و با در نظر گرفتن این مقدار برای کل دنده ها، حجم کل براده برداری مشخص می شود. در صورتی که این مقدار بیش از حد زیاد باشد، موجب ایجاد تنشهای زیاد در قطعه و ابزار شده و اگر بیش از حد کم باشد منجر به سایش ابزار می شود. RPT برای خان کشی سطحی در حدود ۰/۰۰۳ تا ۰/۰۰۶ اینچ (حدود ۰/۰۸ تا ۰/۱۶ میلی متر) و ۰/۰۰۱۲ الی ۰/۰۰۲۵ اینچ در قطر برای خان کشی داخلی است. در صورتی که حجم براده برداری در یک مرحله چنان زیاد باشد که نیروی بیش
از حدی را مستلزم باشد، از روش های گوناگونی برای تقسیم در چند مرحله استفاده می کنند. یک راهکار استفاده از دندانه های شیاردار (chip breaker) در دندانه های اولیه خشن کاریست. راه کار دیگر این است که پهنای لبه برنده بخشی از لبه دندانه باشد و در دندانه های متوالی این پهنا یا بیشتر شده یا جابه جا شود. این روش در مورد خان کشی داخلی دایره ای به روتور-کات (rotor-cut) معروف است که جند دندانه غیر دایره ای (چند ضلعی مانند) یک اندازه با زوایای متفاوت در ادامه هم قرار گیرند. در خان کشی سطحی نیز در روش double-cut پهنای لبه برنده نسبت به لبه قبل افزایش می یابد. در خان کشی سطحی پیشرونده (progressive)، دو سری دندانه مختلف وجود دارند که از ابتدای ابزار تا انتهای آن نسبت به هم فاصله پیدا می کنند. طول گام به عوامل مختلفی مانند ساختار و مقاومت دنده ها و طول قطعه کار بستگی دارد و باید به گونه ای باشد که در هر لحظه حداقل ۲ لبه در تماس به قطعه باشند. عمق دنده ها و گام باید به گونه ای تعیین شوند که براده های ایجاد شده در آن قسمت در آن جا بگیرند چرا که عموماً تا انتهای عملیات براده ها توانایی خارج شدن را ندارند. طول گام برای ابزارهای کو
چک در حدود ۳/۲ تا ۶/۴ میلی متر و برای ابزارهای بزرگ در حدود ۱۲/۷ تا ۲۵ میلی متر متغیر است. عمق دندانه ها نیز حدود ۰/۰۲۵ تا ۰/۰۷۵ میلی متر برای ابزارهای متوسط است و برای ابزارهای بزرگ ممکن است بیش از ۰/۲۵ میلی متر نیز باشد. زاویه برش (hook angle) تابع مادهٔ قطعه کار است و مقداری در حدود ۱۵ تا ۲۰ درجه برای فولاد و ۶ الی ۸ درجه برای چدن دارد. زاویه کلییرنس (clearance angle) نیز در حدود ۱ تا ۴ درجه تعیین می شوند تا از سایش ابزار جلوگیری کنند. این مقدار برای دندانه های پرداخت کاری کمتر و نزدیک به صفر است. در ساختار ابزارها، در جلو و عقب ابزار قسمتی را به عنوان هدایتگر در نظر گرفته می شود تا از ورود و خروج ابزار در زاویه صحیح اطمینان حاصل شود. در ابزارهای کششی روزنه ای در جلوی ابزار برای اتصال قلاب دستگاه خان کشی به ابزار تعبیه می شود. جنس ابزار خان کشی. ابزارهای خان کشی عموماً از جنس فولاد تند کار با روکش تیتانیوم نیترید یا تیتانیوم کاربید برای خان کشی چدن است که این روکش به افزایش عمر ابزار کمک می کنند. بدنه ابزار را می توان به روش متالورژی پودر به دلیل دقت ابعادی بالا ساخت. ابزارهای یکپارچه بعد از کند شدن باید س
نگ زده شوند که این کار موجب کوتاه شدن دنده ها می شوند که می تواند در دقت ابعادی قطعات تأثیر بگذارد. همچنین باید سنگ زنی برای همه دندانه ها به گونه ای انجام شود که نسبت ارتفاع آن ها ثابت باشد. ابزارها می توانند به گونه ای باشند که لبه برنده آن قابل تعویض باشد. برای این نوع از ابزارها، اینسرت از جنس سرامیک یا کاربیدی استفاده می شود که با کند شدن قابل تعویض هستند. دستگاه خان کشی. چون حرکت لازم برای خان کشی یک مسیر خطی رفت و برگشتی است، ساختار دستگاه نسبتاً ساده است. مکانیزم آن ها عموماً هیدرولیکی است. هرچند مکانیزم های مکانیکی مانند لنگ و لغزنده یا استفاده از پیچ ممکن است مورد استفاده قرار گیرند. دستگاه های خان کشی به صورت عمودی یا افقی هستند. مزیت دستگاه های عمودی اشغال فضای کمتر از محیط است و محدودیت آن، ارتفاع سقف محیط و همچنین محدودیت طول ابزار و قطعه است. دستگاه های افقی بالعکس فضای بیشتری از محیط را اشغال می کنند ولی می توان در هر اندازه برای کار با ابزارهای بزرگ، آن ها را ساخت. خان کشی دورانی. خان کشی دورانی، روشی متفاوت برای خان کشی است که در آن نیازی به دستگاه خان کشی نیست و عملیات را می توان به کمک دست
گاه تراش یا دستگاه فرز انجام داد. در دستگاه فرز، ابزار به کلگی دستگاه بسته شده و قطعه روی میز قرار می گیرد و در دستگاه تراش، قطعه به سه نظام بسته شده و ابزار در مرغک قرار می گیرد. ابزار خان کشی دورانی از دو قسمت تشکیل شده: نگه دارنده و قسمت برنده ابزار که ابزار خان کشی می تواند درون نگه دارنده آزادانه بچرخد. محور ابزار با محور قطعه و محور اسپیندل دارای ۱ درجه انحراف است. در دستگاه فرز هنگامی که ابزار به قطعه فشار داده می شود، ابزار از چرخیدن بازمی ایستد و با چرخیدن نگه دارنده با اسپیندل، شروع به لنگ زدن می کند. به دلیل این حرکت این روش "خان کشی لنگ" (wobble broach) نیز نامیده می شود. در دستگاه تراش پیش از درگیر شدن، ابزار با نگه دارنده ثابت بوده و با درگیر شدن، ابزار با قطعه شروع به چرخیدن می کند. به این روش. در هر لحظه بر خلاف خان کشی خطی، تنها بخشی از لبه برنده با قطعه درگیر است و با چرخیدن نگه دارنده (یا قطعه در دستگاه تراش) محل درگیری نیز جابه جا می شود. در نتیجه نیروی فشاری بسیار کمتری در مقایسه با خان کشی عادی برای پیشروی ابزار لازم است. از این روش عمدتاً برای ایجاد اشکالی مانند شش گوش و مربع و جاخارهای
کوچک تا عمق دو برابر قطر ابزار استفاده می شود. جنس ابزار فولاد تندکار بوده که می تواند روکش هایی مانند تیتانیوم نیترید یا تیتانیوم کاربید داشته باشد و جنس قطعه کار می تواند آلومینیوم، فولاد، برنز و پلاستیک باشد. در صورتی که میزان براده برداری کم باشد امکان کار بر روی جنس های مستحکم تر (تیتانیوم و فولاد ضدزنگ) نیز وجود دارد.
ماموریت نظامی اتریش-مجارستان در ایران، ماموریتی نظامی بود که از سوی اتریش-مجارستان در سال ۱۸۷۹ به درخواست ناصرالدین شاه برای کمک به تشکیل یک ارتش مدرن در ایران قاجار اعزام شد. هدف این ماموریت، ایجاد یک نیروی نظامی مدرن به الگوی ارتش امپراتوری اتریش-مجارستان بود. پیشینه و تشکیل. ماموریت نظامی اتریش-مجارستان بخشی از تلاش های ناصرالدین شاه برای مدرن سازی نیروهای مسلح ایران بود. این تصمیم پس از سفر دوم ناصرالدین شاه به اروپا در سال ۱۸۷۸ گرفته شد. روابط خوب میرزا داودخان (مترجم اول ناصرالدین شاه، ارمنی تبار) با دربار وین و همچنین ارتباطات پزشک شخصی سابق شاه، یاکوب ادوارد پولاک، نقش مهمی در جذب افسران اتریشی داشت. در جریان بازدید ناصرالدین شاه از وین در ۵ ژوئیهٔ ۱۸۷۸، یوهان اشتراوس (پسر) به دستور دربار وین، سرود ملی ایران را ساخت که امروزه با عنوان «مارش ایرانی» (Persian March) شناخته می شود. شاه در این سفر، به آرسنال وین رفته و از نمایش توپ های ساخت یوهان فون اوچاتیوس (افسر ارتش و عضو آکادمی علوم وین) تحت تأثیر قرار گرفت و بلافاصله ۱۲ قطعه توپ سفارش داد. همچنین ۲۶٬۰۰۰ تفنگ خرید و با دولت اتریش-مجارستان بر سر اعزام
ماموریت نظامی توافق کرد. ماموریت رسمی در ۲۹ اکتبر ۱۸۷۸ با رهبری کلنل آدالبرت شونوفسکی فون شون ویس و همراهی ۳۰ افسر دیگر از وین به راه افتاد. آن ها از طریق ترنوپیل، اودسا، پوتی، تفلیس، باکو و دریای خزر به رشت و سپس تهران رسیدند و در ژانویهٔ ۱۸۷۹ وارد پایتخت شدند. این گروه را آلبرت یوزف گاستگر، مهندس اتریشی با سابقهٔ خدمت در ایران همراهی می کرد. ساختار و فعالیت ها. ماموریت اتریشی قصد داشت ارتش ایران را بر پایهٔ الگوی ارتش امپراتوری اتریش-مجارستان بازسازی کند. برنامهٔ اولیه شامل تشکیل یک سپاه ۷٬۰۰۰ نفری بود که شامل واحدهای زیر می شد: آموزش سربازان در مارس ۱۸۸۱ به پایان رسید. افسران اتریشی توانستند حقوق سربازان این سپاه را منظم و بالاتر از سایر واحدها تعیین کنند. با وجود مخالفت های روحانیون محلی که اعضای ماموریت را «کافر» می دانستند، روحیهٔ گروهی (esprit de corps) در این نیرو شکل گرفت. ناصرالدین شاه در ۲۲ می ۱۸۷۹ برای اولین بار از این سپاه بازدید کرد و در حالی که «مارش رادتسکی» را گوش داد، رژه نظامی را دیده و به پادگان شاه عبدالعظیم که تا آن موقع به آن نظم آن را ندیده بود نیز سرکشی کرد. رقابت با بریگاد قزاق. در
ماه مهٔ ۱۸۷۹، افسران روسی برای تشکیل بریگاد قزاق ایران وارد ایران شدند. این نیرو به سرعت از سپاه اتریسی پیشی گرفت و بعدها هستهٔ اصلی ارتش شاهنشاهی ایران شد. با این حال، ماموریت اتریشی در ابتدا موفقیت آمیز ارزیابی شد. در ژوئیهٔ ۱۸۷۹، سپاه ۹۰ افسر و ۱٬۴۰۰ سرباز داشت. در ژانویهٔ ۱۸۸۰، شونوفسکی جای خود را به کلنل شمل فون کون ریت داد. تا آوریل ۱۸۸۰، سپاه به ۲۶۰ افسر و ۶٬۰۰۰ سرباز رسیده بود. عملیات نظامی. اولین عملیات نظامی سپاه اتریشی در اکتبر ۱۸۸۰ در آذربایجان علیه شورش کُرد تحت رهبری شیخ عبیدالله نهری بود. فرماندهٔ اعزامیه، کاپیتان وارگنر فون وترشتدت (که پیش تر در مکزیک تحت فرمان فردیناند ماکسیمیلیان یوزف خدمت کرده بود)، شورش را سرکوب کرد و سپس در ارومیه برای دفاع از شهر مستقر شد. با وجود موفقیت های اولیه، ناصرالدین شاه به دلیل کمبود بودجه نتوانست برنامه های گسترده تر را ادامه دهد. در مهٔ ۱۸۸۱، حقوق سربازان کاهش یافت و در ۵ اوت ۱۸۸۱، پرداخت حقوق افسران متوقف شد. تا پاییز ۱۸۸۱، تمام اعضای ماموریت به اتریش بازگشتند. فون وترشتدت واگنر که بعدها به واگنر خان معروف شد در سال ۱۸۸۵ با درجهٔ سرهنگ بازنشسته شد، اما در سال
بعد به درخواست ناصرالدین شاه با درجهٔ سرتیپ در ارتش ایران بازگشت و عنوان «خان» یافت. او تا سال ۱۹۰۱ در ایران ماند و در سفر شاه به نمایشگاه جهانی پاریس در ۱۸۸۹ همراهی اش کرد. ماموریت های غیررسمی. پس از پایان ماموریت رسمی، ناصرالدین شاه موفق شد افسران اتریشی را به صورت فردی و غیررسمی استخدام کند. در ژانویهٔ ۱۸۸۲، کل ارتش ایران (حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر) لباس نظامی اتریشی و ۸٬۰۰۰ تفنگ جدید دریافت کرد. در سال های ۱۸۸۳ و ۱۸۸۸ نیز توپ های کوهی و سنگین اتریشی به توپخانه اضافه شد. تبادلات نظامی. در همین دوره، یک کشتی جنگی شش توپه با نام کشتی پرسپولیس در بندر برمرهافن سفارش داده شد و مقرر شد با خدمهٔ آلمانی به خلیج فارس برسد. در سال ۱۸۸۵، دانشکدهٔ نظامی در تهران تأسیس شد که افسران اتریشی در آن تدریس می کردند. در سال ۱۸۸۶، دانشجویان نظامی ایرانی برای ادامهٔ تحصیل به وین فرستاده شدند. در سال ۱۸۸۷، ناصرالدین شاه از امپراتور فرانتس یوزف اول درخواست کمک بیشتر کرد، اما امپراتور به دلیل نگرانی از واکنش روسیه، درخواست را رد کرد. با این حال، ژنرال تومل به عنوان سفیر به تهران فرستاده شد. پس از بررسی وضعیت، مشخص شد که سرمایه گذاری بیشتر
اتریش در ایران بازدهی لازم را نخواهد داشت و همچنین اهمیت استراتژیک ایران برای اتریش کاهش یافته بود. در دورهٔ مظفرالدین شاه، افسران اتریشی همچنان به عنوان مربی در ارتش ایران خدمت کردند. در ۷ اوت ۱۹۰۶، کاپیتان آرتور کوسترسیتس فون مارنهورست و سرهنگ کنراد امیل پادووتز در تهران با شاه دیدار کردند. پادووتز برای دو سال به ژنو رفت و کوسترسیتس تا بسته شدن دانشکدهٔ نظامی در ۱۹۱۱، ریاست آن را بر عهده داشت. فارغ التحصیلان این دانشکده بعداً به ژاندارمری ایران پیوستند. کوسترسیتس تا کمی قبل از جنگ جهانی اول در تهران ماند. وضعیت ارتش ایران در آن دوره. در آن زمان، ارتش ایران از نظر کاغذی شامل ۷۲ گردان پیاده نظام (هر کدام ۶۰۰ نفر) بود. سربازان عمدتاً از مناطق روستایی بودند، چرا که شهرنشینان از خدمت سربازی معاف بودند. مدت خدمت بین ۵ تا ۲۰ سال متغیر بود، اما بسیاری پس از چند ماه آموزش اولیه با رشوه از خدمت معاف می شدند. سربازان حقوق یا غذای منظمی دریافت نمی کردند و لباس جدید هر دو تا سه سال یک بار داده می شد. سلاح ها در انبارها نگهداری می شد و فقط در تمرینات خارج می شد. بسیاری از سربازان هرگز تیراندازی نکرده بودند. افسران اغلب
زمین دار یا اشراف بودند و بسیاری بدون آموزش نظامی یا سواد خدمت می کردند. در هنگام بازرسی وزارت جنگ، کارگران موقتی به جای سربازان غایب استخدام و با لباس و سلاح موقت در صف قرار می گرفتند. توپخانه شامل ۶۰ توپ سنگین اتریشی اوچاتیوس و ۳۰ توپ سریع آتش شنایدر-کروزو بود، اما بیشتر آن ها در انبار بودند و حتی اسب برای کشیدن توپ ها نداشتند و در تمرینات از اسب های کالسکه استفاده می شد. با توجه به این شرایط، ارتش ایران در عمل آمادگی جنگی نداشت و در سرکوب جنبش های انفصال طلبانه پس از جنگ جهانی اول نقشی ایفا نکرد. سرکوب این جنبش ها توسط بریگاد قزاق تحت فرماندهی رضاخان انجام شد. ارتش ایران تا زمان انقلاب نظامی رضاخان در ۱۹۲۱ بدون تغییر ماند. سرنوشت اعضای ماموریت. ژولیوس گبوئر، رهبر گروه موسیقی نظامی و تنها عضو باقی مانده از ماموریت اولیه، تا پایان عمرش در تهران ماند و در ۹ ژوئیهٔ ۱۸۹۵ درگذشت. آرامگاه او در آرامستان دولاب تهران با این سطر مشخص شده: «در اینجا ژولیوس گبوئر، ژنرال و رهبر موسیقی، به دنیا آمده در ۱۸ مارس ۱۸۴۶، درگذشته در ۹ ژوئیهٔ ۱۸۹۵، آرام گرفته است.»
سگ سیاه فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی کوین هوکس است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریک سوویزی، رندی تراویز، میت لوف، استیون توبولوسکی، چارلز اس. داتون، گابریل کاسیوس، برندا استرانگ، راستی دیویس، لورین توسان ایفای نقش کرده اند.
تسل آم زه شهری توریستی در اتریش است که در ناحیه تسل آم زه در ایالت زالتسبورگ واقع شده است. تسل آم زه ۹٬۵۷۳ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر فلمار خواهرخواندهٔ تسل آم زه است.
راستی دیویس (زاده ۱۵ نوامبر ۱۹۶۰) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم سگ سیاه اشاره کرد.راستی دیویس برای نقش آفرینی در فیلم فصل گل آلود،برنده جایزه برترین بازیگر نقش اول مرد از جشنواره فیلم مثُد فست ایندیپندد شد.
سینمای بورکینافاسو یکی از موارد برجسته در آفریقا است؛ با تاریخی که به چند دهه می رسد و شامل فیلم های متعددی است که برنده جایزه شده اند. پیشینه. سینمای بورکینافاسو بخش مهمی از تاریخ صنعت فیلم سازی آفریقای غربی پس از استعمار است. حدود ۹ سال پس از استقلال بورکینافاسو از فرانسه سهم این کشور در اعتلای بدنه سینمایی خود و حتی سینمای آفریقا با تأسیس جشنواره فیلم و تلویزیون پان آفریقا واگادوگو (Pan African Film and Television Festival of Ouagadougou) در سال ۱۹۶۹ رشد پرشتابی در پیش گرفت. از سال ۱۹۷۲ با حمایت های دولتی و تأسیس دبیرخانه و ایجاد ساختارهای دائمی، جشنواره فیلم و تلویزیون پان آفریقا در واگادوگو به ثبات کافی دست یافت. مارس هر دوره برگزاری در محل این جشنواره فیلم در صحرای آفریقا، بیش از نیم میلیون نفر در آن حضور پیدا می کنند. بورکینا فاسو اگرچه به لحاظ پیشینه و معروفیت جهانی نسبت به سینمای برخی از کشورهای این قاره نظیر سینمای مصر و سینمای آفریقای جنوبی و حتی سینمای نیجریه فاصله محسوسی دارد اما یکی از کشورهایی است که بسته به بضاعت خود بیشترین فیلم های بلند سینمایی را در آفریقا تولید می کند. برخی از عوامل بدنه س
ینمایی این سرزمین در جشنواره های معتبر با آثار خود حضور داشته و جوایز معتبری را نیز بدست آوردند. سینمای مدرن. ۳۰ سال پس از استعمار در بورکینافاسو و ۲۰ سال پس از تأسیس جشنواره فیلم و تلویزیون پان آفریقا، در اواخر دهه ۱۹۹۰، کم کم شرکت های خصوصی فیلمسازی در این کشور ظهور کردند. تا سال ۲۰۰۲ تقریباً ۲۵ شرکت فیلمسازی مستقل در این کشور بوجود آمد. از مهمترین عوامل سینمایی که در این استودیوها به فیلم سازی مشغول شده و شهرتی بدست آوردند افرادی مانند گاستون کابوره، کلو دانیل سانو و دنی کوی یاتی قابل اشاره هستند. اما مهمترین کارگردان دهه ۹۰ سینمای بورکینافاسو ایدریسا اودرائوگو با ۲ فیلم "تیلای" و "سامبا تراتوره" است. "تیلای" محصول ۱۹۹۰ برنده جایزه بزرگ در چهل و سومین جشنواره فیلم کن و "سامبا تراتوره" محصول ۱۹۹۳ برنده خرس نقره ای چهل و سومین جشنواره فیلم برلین شدند.
بزمجه بی پولک شاهی (Varanus spinulosus) گونه ای از بزمجه است. زیست بوم این حیوان پاپوآ گینه نو و جزایر سلیمان است.
نمودار رشد به وسیلهٔ پزشکان کودک و دیگر ارائه دهندگان خدمات بهداشتی، برای پیگیری رشد فیزیکی کودک با گذشت زمان استفاده می شود. سازوکار. نمودارهای رشد با مشاهدهٔ رشد شمار زیادی کودک سالم در گذر زمان تهیه شده اند. قد، وزن، و دور سر کودک ممکن است با مقدار مورد انتظار کودکان در همان سن و جنس، برای تعیین اینکه آیا او رشد مناسبی دارد یا نه، مقایسه شود. نمودارهای رشد هچنین می توانند برای پیش بینی قد و وزن کودک در دوران بزرگسالی مورد استفاده قرار گیرند، چرا که معمولاً کودکان بر نمودار رشد ثابتی باقی می مانند. زمانی که کودکی از نمودار رشدش منحرف می شود بررسی ها برای یافتن چراییِ آن آغاز می گردد. به عنوان مثال، کاهشی در حجم رشد ممکن است به دلیل آغاز یک بیماری مزمن مانند بیماری التهابی روده باشد. نمودارهای رشد می توانند برپایهٔ بخشی از جمعیت که کم و بیش در محیطی ایده آل بزرگ شده است، گردآوری شوند. این شرایط ایده آل می تواند شامل تغذیهٔ مبتنی بر راهنماهای کودکان و بارداری بدون سیگار باشد. نمودارهایی که در این شرایط تهیه می شوند کودکانی با قدهای کمی بلندتر و لاغرتر را نشان می دهند. نمودارهای رشد برای دختران و پسران، به دلی