Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وباره به سمت سرمایه داری مبتنی بر ثروت والدین می رود. اقتصادی که ثروت ناشی از ارث اقتصاد را تحت الشعاع قرار می دهد و ساختار طبقاتی جامعه ساختار محکم مبتنی بر انباشت ثروت است. بنا به پیش بینی آقای پیکتی رشد اقتصادی جهانی آهنگی کند خواهد داشت و وی این نظریه را که با پیشرفت فناوری، رشد اقتصادی سرعت پیدا خواهد کرد رد می کند. وی پیشنهاد می کند که یک مالیات جهانی به نرخ ۲ درصد و اعمال مالیات تصاعدی به سقف ۸۰ درصد در کشورها وضع شود و انجام این اقدامات از میزان نابرابری خواهد کاست. روابط بنیادین پیکتی. در کتاب پیکتی سه رابطه اصلی وجود دارد. در واقع، غیر از این سه رابطه ساده ریاضی، رابطه خاص دیگری وجود ندارد. این روابط عبارتند از رابطه موسوم به نابرابری یا بزرگ بودن نرخ بازگشت سرمایه از نرخ رشد اقتصاد و دو رابطه دیگر موسوم به قواعد بنیادی اول و دوم سرمایه داری. قواعد اول و دوم سرمایه داری به گفته پیکتی بنیان رابطه نابرابری را تشکیل می دهند. توضیح این روابط به شرح زیر است: «این نوع از نابرابری بنیادین که من آن را به صورت R&gt;G می نویسم نقش بسیار مهمی در این کتاب ایفا می کند. به یک معنی رابطه مذکور، کلیت منطق نتیجه گیر
ی من را به صورت خلاصه بیان خواهد کرد. در این رابطه R نمایانگر نرخ متوسط سالانه بازگشت سرمایه از جمله سود به صورت عادی، سود سهام، نرخ بهره، اجاره ها و سایر درآمدهایی که از سرمایه ناشی می شود و آن را می توان به عنوان درصدی از ارزش کل بیان کرد و Gنیز در این رابطه نشان دهنده نرخ رشد اقتصاد می باشد که همان افزایش سالانه درآمد یا خروجی تولید قلمداد می شود.» (صفحه ۲۵ کتاب ترجمه انگلیسی) R&gt;G در این قسمت پیکتی چنین می گوید: «اولین قاعده بنیادین سرمایه داری که انباشت سرمایه را به جریان درآمد ناشی از سرمایه متصل می کند در این بخش از کتاب عرضه می شود. نسبت سرمایه به درآمد یا همان β به صورت ساده با سهم درآمد از سرمایه مذکور در درآمد ملی ارتباط پیدا می کند که آن را به صورت α نشان می دهیم. این فرمول به قرار زیر است: اولین قاعده بنیادین سرمایه داری =R×βα که در آن R نرخ بازگشت سرمایه می باشد. برای مثال اگر ۶۰۰٪=β و R=۵٪ باشد آنگاه =R×βα مساوی ۳۰٪ خواهد بود. بعبارت دیگر، اگر ثروت ملی معادل ۶ سال درآمد ملی باشد و نرخ بازگشت سرمایه نیز ۵٪ به ازای هرسال قلمداد شود آنگاه سهم سرمایه در درآمد ملی حدود ۳۰٪خواهد بود.» در این قسمت چ
نین گفته می شود؛ «در بلند مدت نسبت سرمایه به درآمد یا همان β به صورت ساده و شفاف با نرخ پس اندازها یعنی S و نرخ رشد یعنی G برمبنای فرمول زیر ارتباط پیدا می کند. S÷G=β برای مثال اگر S=۱۲٪ باشد و G=۲٪ باشد بتا یا همان S تقسیم بر G مساوی ۶۰۰درصد خواهد شد. بعبارت بهتر اگر یک کشور بتواند از ۱۲درصد درآمد ملی خود را در سال پس انداز کند و نرخ رشد درآمد ملی ۲درصد به ازای هر سال باشد آنگاه در بلند مدت نسبت سرمایه به درآمد مساوی ۶۰۰درصد خواهد بود و کشور مذکور نیز به اندازه شش سال درآمد ملی سرمایه انباشته خواهد کرد.» (صفحه ۱۶۶ متن انگلیسی) تاریخچه نابرابری. پیکتی در این کتاب تاریخچه نابرابری و اهمیت سرمایه را در طی دویست سال مورد بررسی قرار داده است. جوامع کشاورزی. در جوامع کشاورزی در اروپا، سرمایه تقریباً همیشه برای زمین کشاورزی و اوراق قرضه دولتی به کار گرفته می شد. چنین به نظر می آمد که دلیل وجود ثروت تولید رانت است، یعنی پرداخت های منظم و قابل اطمینان به صاحبان دارایی های خاص که معمولاً به شکل زمین یا اوراق قرضه دولتی بود. هم زمین و هم اوراق قرضه دولتی به طور میانگین بازدهی ۴ تا ۵ درصد داشتند. نرخ رشد اقتصادی جوامع ک
شاورزی معمولاً بسیار پایین است. نرخ رشد در این دوران حدود ۱ درصد بود. با در نظر گرفتن تفاوت زیاد میان نرخ بازده سرمایه و نرخ رشد، الگوی پیکتی نسبت بسیار بالای سرمایه به درآمد را پیش بینی می کند. نسبت سرمایه به درآمد در آن زمان تقریباً ۷ بود. در آن دوران، نرخ مالیات به درآمد (شامل درآمد از سرمایه) در اروپا بسیار پایین و در حدود ۵ تا ۱۰ درصد بود و این مالیات همیشه تناسبی بود نه تصاعدی بدین ترتیب می توان انتظار داشت که ثروت در اروپای آن زمان بسیار متراکم و دارای توزیعی نابرابر بوده باشد. ۹۰ درصد ثروت برای یک دهک بالایی و دست کم ۵۰ درصد برای یک صدک بالایی ویژگی جوامع فئودالی بود. ثروت آن چنان در بالا متراکم بود که درصد بالایی از صاحبان کلان ترین ثروت ها درآمد بیشتری از بهرهٔ سرمایه شان داشتند تا آنچه کارکنانی با بالاترین درآمدها می توانستند از کار خود به دست آورند. ثروت از یک نسل به نسل بعد منتقل می شد و در نتیجه نابرابری را در طول زمان جاودانه می کرد و اهمیت ثروت موروثی را بالا می برد. قرن ۱۹ در اروپا. در قرن ۱۹، اقتصاد کشورهای ثروتمند در اروپا دستخوش تغییراتی عمده شد. در اثر انقلاب صنعتی ارزش زمین های کشاورزی د
ر مقایسه با دارایی های صنعتی سقوط کرد و بدین ترتیب سرمایه از زمین های کشاورزی خارج شد و به سوی دارایی صنعتی جریان یافت. همچنین به دلیل اشباع بازارهای داخلی و نیاز به بازار خارجی برای فروش محصولات و نیاز به مواد اولیه و نیروی کار ارزان، استعمار آغاز شد. در این جریان فرصت های جدید سرمایه گذاری در زمین داری جدید گشوده شد و بدین ترتیب بخش فزاینده ای از سرمایه ای که از مزارع محلی اروپا خارج می شد به دارایی های خارجی راه یافت. طی این اتفاقات ماهیت سرمایه کاملاً دگرگون شد ولی در نهایت کل حجم آن نسبت به درآمد تقریباً هیچ تغییری نکرد. در آغاز سدهٔ نوزدهم، دهک بالایی سلسله مراتب ثروت از همان نخست بین ۸۰ تا ۸۵ درصد کل ثروت را در اختیار داشت. تا پایان سدهی بیستم این رقم به ۹۰ درصد رسیده بود. در دورهٔ ۱۸۰۰ تا ۱۸۱۰ صدک بالایی به تنهایی صاحب ۴۵ تا ۵۰ درصد ثروت کشور بود، سهم آن در ۱۸۵۰–۶۰ از ۵۰ درصد گذشته و در ۱۹۰۰–۱۰ به ۶۰ درصد رسید. سال های بین دو جنگ ۱۹۱۴–۱۹۵۰. سرمایهٔ فیزیکی بسیار زیادی در طول دو جنگ جهانی در اروپا ویران شد و این خود تأثیر مهمی بر کاهش کل ذخیره ثروت داشت. تخریب فیزیکی جنگ تنها بخشی از زوال سرمایه میان ۱۹
۱۴ و ۱۹۵۰ را توضیح می دهد. در فرانسه سرمایه ای تقریباً برابر با یکسال درآمد ملی ویران شد و در آلمان یک سال و نیم درآمد ملی از میان رفت. در انگلستان ویرانی فیزیکی وسعت کمتری داشت. کمتر از ده درصد درآمد ملی بود با این وجود سرمایهٔ ملی برابر چهار سال درآمد ملی کاهش یافت، یعنی به همان اندازه که در فرانسه و آلمان رخ داده بود. اگر چه این ها خسران هایی کاملاً چشمگیر بودند ولی به وضوح تنها جزئی از کاهش را توضیح می دهند. با آغاز جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴، دولت های درگیر جنگ مبالغ زیادی وام گرفتند. هزینهٔ تأمین این بدهی ها بیشتر محل سرمایه ای بود که پیش تر در دارایی های مالی و خارجی سرمایه گذاری شده بود. این امر، به خودی خود، سرمایه را ویران نکرد، تنها آن را به بدهی دولت انتقال داد. هنگامی که جنگ پایان یافت، دولت های بدهکار بسیار مایل بودند بدهی های انباشت شده را برطرف کنند و این کار را به چند شیوهٔ مختلف انجام دادند. نخست، دولت های بدهکار مالیات تصاعدی (از جمله مالیات بر سرمایه) را به شدت افزایش دادند و دوم، دولت های بدهکار به چاپ پول متوسل شدند، امری که تورم را افزایش داد. هر دو این اقدامات باعث کاهش سرمایهٔ ثروتمندان شد
. دولت های فرانسه، بریتانیا، آلمان و ایالات متحده آمریکا به این مالیات ها روی آوردند که به میزان قابل توجهی به ثروتمندان ضربه می زد. همچنین پس از این جنگ مالیات بر ارث هم افزایش پیدا کرد. به دلیل چاپ زیاد پول و بی ارزش شدن آن، دولت برای کاستن از پی آمدهای افزایش قیمت ناشی از تورم، دولت ها همه جا به کنترل اجارهٔ مسکن پرداختند. این باعث کاهش ارزش مستغلات شد و به این ترتیب، یک بار دیگر به سرمایهٔ خصوصی ضربه زد. در طی سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹ و رکود بزرگ با ورشکست شدن بانک ها و شرکت ها یکی پس از دیگری عملاً یک شبه حجم عظیمی از سرمایه از میان رفت. شوک سقوط بازار سهام و رکود پی آمد آن، بسیاری را نسبت به ارزش سهام به طور کلی مشکوک کرد و این باعث کاهش ارزش سهام شد و حتی بسیاری اصل بازار آزاد بدون نظارت را مورد تردید قرار دادند. واکنش دولت ها در جهان توسعه یافته عبارت بود از افزایش مالیات بر سود سرمایه، وضع مقررات برای بازار آزاد و حتی خرید داریی های خصوصی در موجی از ملی کردن (اروپا دو مورد آخر و آمریکا دو مورد اول). همهٔ این اقدامات باعث کاهش بیشتر سطح و اهمیت سرمایهٔ خصوصی شد. در طی جنگ جهانی دوم دوباره عمدتاً سر
مایهٔ فیزیکی تخریب شد، دولت ها از شهروندان قرض گرفتند تا در نهایت آن را با پول متورم شده ای بازپردازند که چاپ می کردند و مقررات سفت و سختی برای کنترل اجاره خانه برقرار کردند تا تأثیر تورم را خنثی کند. در اروپا نسبت سرمایه به درآمد که پیش از جنگ اول ۶ تا ۷ بود، تا ۱۹۵۰ به ۲ تا ۳ کاهش یافت. آشفتگی جنگ همراه با شوک اقتصادی و سیاسی ناشی از آن بود که نابرابری را در قرن بیستم کاهش داد. همهٔ این ها به کاهش شدید نسبت سرمایه به درآمد و کاهش چشمگیر سهم درآمد از محل سرمایه در درآمد ملی بین ۱۹۱۴ و ۱۹۴۵ انجامید ولی سرمایه بسیار متراکم تر از کار است پس در دهک بالای سلسله مراتب درآمدی، سهم درآمد از سرمایه به میران قابل توجهی بیشتر است و این شوک ها سهم دهک های بالایی را کاهش دادو در نهایت به کاهش چشمگیر نابرابری درآمد انجامید. سهم دهک بالایی از کل ثروت که در دورهٔ ۱۹۱۰–۱۹۲۰ به ۹۰ درصد رسید، در سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ به ۶۰ تا ۷۰ درصد کاهش یافت. اما به هر حال این ثروت از دست رفته ثروتمندان به طبقه متوسط تازه شکل گرفته منتقل شد و چیزی به فقیرترین نیمهٔ جمعیت که سهمش از کل ثروت همیشه ناچیز بوده (معمولاً حدود پنج درصد). طبقه متوسط
حدود نیمی از جمعیت را بر عهده داشت و از افرادی تشکیل می شد که توانسته بودند قدری سرمایه برای خود به دست آورند، آن قدر که در جمع صاحب یک چهارم تا یک سوم ثروت ملی بودند. طی این اتفاقات کار اهمیت بیشتری پیدا کرد و دسترسی به سرمایه دموکراتیک شد، اهمیت سرمایه موروثی کاسته شد، مالیات های تصاعدی حتی تا پس از جنگ دوم باقی ماند و این مالیات ها هرگاه صرف جنگ نمی شدند صرف خدمات عمومی مانند بهداشت و درآمان و آموزش و .. می شد. از بعد جنگ دوم جهانی تا امروز. بین سال های ۱۹۵۰ و ۱۹۷۰ اقتصاد در ایالات متحده آمریکا جهشی به جلو داشت. به طور خاص، رشد تولید ناخالص ملی در آمریکا از یک و نیم درصد به ۲/۴ درصد رسید، در حالی که در اروپای غربی این رشد از ۰/۷ درصد به ۴ درصد جهش کرد. افزایش سریع رشد اقتصادی عمدتاً به دلیل رشدی بود که در دوران بین دو جنگ در هر دو جا به طور تصنعی پایین نگاه داشته بود و حال فرصت یافته بود به جای خود بازگردد. اروپا و آمریکا هر دو پیشتاز فناوری جهانی شدند و رشدی به نسبت آرام را در پیش گرفتند. این دولت ها باور نمی کردند کند شدن رشد در دههٔ ۷۰ نتیجهٔ اجتناب ناپذیر پایان یافتن دورهٔ جبران عقب ماندگی باشد، به جای
آن تقصیر را گردن دخالت های گوناگون چون مقررات بازار و مالیات های بالا و ملی کردن صنایع انداختند و از ۱۹۸۰ تا امروزه خصوصی سازی اقتصاد (آزادسازی بازار کالاها و خدمات و هم حذف نظارت دولتی بر بازارهای مالی و جریان سرمایه) بسیار انجام گرفت. تورم رکودی دهه های ۱۹۷۰ محدودیت توافق عمومی ای را نشان داد که پس از جنگ پیرامون نظارت کینزی به دست آمده بود. جنبش حذف مقررات دولتی با انقلاب های محافظه کارانهٔ سال های ۱۹۷۹ و ۸۰ در ایالات متحده و بریتانیا آغاز شد، زیرا این کشورها به شدت نگران بودند که دیگران از آن ها پیشی نگیرند. در این دو کشور مالیات های تصاعدی را بسیار کاهش دادند. افت مالیات تصاعدی تضمین می کرد که سرمایهٔ خصوصی به طور فزاینده ای در بالا متراکم می شود. دههٔ ۱۹۸۰ شاهد بازگشت سرمایه و افزایش سطح نابرابری بود. انتظار می رود در جهان توسعه یافته رشد اقتصادی در دهه های آینده بین ۱ تا ۲ درصد باقی بماند، باید انتظار داشته باشیم که رشد نسبت سرمایه به درآمد ادامه یابد. پیکتی پیش بینی می کند نسبت سرمایه به درآمد تا سال ۲۱۰۰ در سطح جهانی به ۷ برسد. واکنش ها. از کتاب استقبال خوبی به عمل آمده و اقتصاد دانان بزرگی و از جمل
ه برندگان جایزه نوبل اقتصاد از کتاب تعریف کرده و صفاتی نظیر عالی و فوق العاده را در توصیف این کتاب بکار برده اند. نقدها. نقدهای متعددی بر کتاب وارد شده است. برخی از آن ها عبارتند از: نشان داده می شود که وقتی نرخ رشد به صفر میل می کند، سهم برداشت نیروی کار از درآمد ملی منفی می شود که غیرممکن است. به عبارت دیگر، وقتی نرخ رشد به سمت صفر میل می کند (رکود)، آشکار است که همه چیز در مدل مذکور گنجانده نمی شود. نسبت سرمایه به درآمد در نهایت به نقطه ای می رسد که بیش از ۱۰۰ درصد درآمدهای ملی به دارندگان سرمایه می رسد که یک سناریوی غیرممکن است. مشکل اینجاست که قاعده دوم بنیادین سرمایه داری در نظریه پیکتی یعنی β=S/G متضمن تقسیم بر صفر می شود که در این حالت، ارزش سرمایه به سمت بی نهایت میل می کند. پیکتی به این تناقض چنین پاسخ می دهد که کتاب نوشته شده توسط او این استدلال را بیان می کند که نرخ پس اندازها با سرعت کمتری به نسبت کاهش نرخ رشد پایین آمده اند و به عقیده وی، این فرایند برای همیشه به همین ترتیب نخواهد بود. پاسخ ایمیلی پیکتی به نقدهای تونی اسمیت، یکی از اقتصاددانان دانشگاه ییل و پر کروسل از مؤسسه مطالعات اقتصاد جهانی
در دانشگاه استکهلم در بیان همین نقد، به این شرح است: "ما هیچگاه و هیچ وقت در مورد نسبت سرمایه به درآمد یعنی β=S÷G این گونه صحبت نکرده ایم که این نسبت باید به بی نهایت میل کند، آن هم وقتی که Gیعنی رشد به سمت صفر میل می کند. بعبارت بهتر، مردم ممکن است پس اندازی نداشته باشند یا این پس انداز به سمت صفر برود و این مسئله خیلی قبل از این ها اتفاق افتاده باشد. ما فقط می گوییم که آسانترین راه برای توضیح دادن افزایش نسبت های سرمایه به درآمد اینست که ما داده هایی را که در دهه های گذشته وجود دارد را مورد بررسی قرار دهیم که درآنها نرخ پس انداز به اندازه پایین آمدن نرخ رشد کاهش پیدا نکرده است. به همین دلیل نسبت سرمایه به درآمد به صورت مکانیکی سطوح بالاتری را تجربه کرده است. علاوه براین، توجه کنید که افزایش نسبت های درآمد به سرمایه فی نفسه بد نیست و الزاماً به معنی نابرابری بسیار بالا نمی باشد. " پیکتی، منابع بسیار مفصلی را برای برآوردهای خود در زمینه نابرابری ثروت در اروپا و ایالات متحده در ۲۰۰ سال گذشته مورد استناد قرار داده است. با این حال، در جداول اعداد و ارقامی که ارائه می کند اشتباهات و خطاهایی در پیاده سازی از مناب
ع اولیه و فرمول های ناصحیح اکسلی وجود دارد. علاوه براین، برای برخی از این داده ها، منبع ذکر نشده است. برای مثال وقتی که فایننشال تایمز در گزارشی، نابرابری مورد استناد پیکتی را بازسازی کرده، داده های مربوط به اروپا هیچگونه علامتی دالّ بر افزایش نابرابری ثروت در ۱۹۷۰ را در خود نشان نمی دهد. پیکتی در تماسی که از سوی فاینشال با وی گرفته شده گفته که وی تلاش کرده مجموعه ای متنوع و وسیع از داده ها و منابع اطلاعاتی را در این زمینه جمع آوری کند. متن پاسخ وی به شرح زیر است: "شک ندارم که مجموعه داده های تاریخی که در کتاب خود آورده ام را می توان بهبود داد و در آینده قدم های بهتری در زمینه آن برداشت اما فکر نمی کنم در نتیجه گیری تفاوت چندانی حاصل شود و فرقی در زمینه نوع توزیع ثروت در آینده و نظریه ای که من در مورد آن داده ام به وجود بیاید. " نقد دیگری که بر سرمایه پیکتی وارد شده، بر این محور استوار است که اصول یک و دو سرمایه داری پیکتی که به گفته وی مبنای رابطه نابرابری را تشکیل می دهند، صرفاً یک رابطه ریاضی حسابی هستند و نشان دهنده قاعده سیستم سرمایه داری نمی توانند باشند. از سوی دیگر، رابطه نابرابری نیز نمی تواند توضیح
دهنده افزایش نابرابری باشد. در واقع هیچ رابطه منطقی بین رابطه نابرابری و افزایش نابرابری قابل تصور نیست. نقد دیگری نیز به طور مکرر بر ادعاهای پیکتی وارد شده است، به این صورت که وی به طور عجیبی، حقایق مرتبط با رشد و تبدیل کارآفرینان مبتنی بر دانش و تکنولوژی را در جریان اقتصادهای بازار نادیده می گیرد. به این صورت که کمتر شرکت دانش پایه و فن پایه است که بیشتر از آنکه براساس خلاقیت و دانش شکل گرفته باشد، براساس ثروت و … شکل گرفته باشد. مثال های مورد از شرکت های تکنولوژی معروف دنیا در همین زمینه قابل ذکر است که عمدتاً همگی به صورت نوپایه شکل گرفته و سپس گسترش یافته و به خلق ثروت پرداخته اند. به عبارت دیگر، فرایند گسترش و خلق ثروت در این بخش از اقتصادها، نه به صورت ثروت – ارث – ثروت که به صورت آموزش - خلاقیت – ثروت است. یکی از انتقادهای دیگری که از کتاب صورت گرفته این است که تحلیل ها بر مبنای نابرابری شکل گرفته و توضیح داده نشده که اساساً چرا نابرابری از اهمیت برخوردار است و گویی اساساً به جز نابرابری هیچ مقوله دیگری از اهمیت برخوردار نیست. ترجمه به فارسی. تاکنون ۴ ترجمه از این کتاب به زبان فارسی انجام شده است:
ولادمیر اسوکودا (زاده ۲۲ نوامبر ۱۹۴۲) مجسمه ساز فرانسوی است. اصلیت این هنرمند جمهوری چک می باشد. وی علاقه زیادی به فیزیک، ریاضیات و آثار هنری دستی دارد. ولادمیر اسکودا همچنین تمایل زیادی به واقع گرایی جدید دارد. وی در ساختن حجم های شبیه یا مشتق از شکل هندسی کره تبحر خاصی دارد.
لاکتام در شیمی به آمید حلقوی گفته می شود. واژه لاکتام تلفیقی از دو واژه لاکتون و آمید است. نامگذاری. لاکتام ها با یک پیشوند لاتین نامگذاری می شوند. این پیشوند برخاسته از تعداد کربن های میان گروه عاملی کربونیل و نیتروژنِ آمیدی است:
در شیمی، حلقه اصطلاحی است که یا به یک چرخه ساده از اتم ها و پیوندها در یک مولکول یا به مجموعه ای از اتم ها و پیوندهای متصل که در آن هر اتم و پیوند عضوی از یک چرخه است، گفته می شود (به آن سیستم حلقه نیز گفته می شود). سیستم حلقه ای که یک چرخه ساده است را تک چرخه یا حلقه ساده و سیستم حلقه ای که چرخه ساده نیست را سیستم حلقه چندچرخه یا چند حلقه ای می نامند. یک حلقه ساده به تعداد اتم هایش، پیوند سیگما دارد و یک سیستم حلقه ای چند حلقه ای بیشتر از اتم ها حاوی پیوند سیگما است. به مولکولی که دارای یک یا چند حلقه باشد، ترکیب حلقوی و به مولکولی که دارای دو یا چند حلقه باشد (چه سیستم حلقه ای یکسان چه متفاوت) یک ترکیب چندحلقه ای می گویند. مولکولی که فاقد حلقه باشد، ترکیب غیر حلقوی یا زنجیره باز نامیده می شود. منابع. Wikipedia contributors, "Ring (chemistry)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ring_(chemistry)&amp;oldid=1051486440 (accessed July 11, 2022).
Ȥ، ȥ یکی از حروف الفبای لاتین است و ساخته شده از یک Z با قلابی در امتداد آن است. از این حرف برای نشان دادن س سایشی یا ز ممتد استفاده می شود. امروزه برای نگارش ادبیات آلمانی میانه برای تمیز آوای Z در این زبان به کار می رود؛ بدین صورت که ȥ صدای ز و z مشخص کنندهٔ آوای تس می باشند. منابع. Wikipedia contributors, "Ȥ," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ȥ&amp;oldid=542427003 (accessed June 8, 2014).
گروس عبدالملکیان (زادهٔ ۱۸ مهر ۱۳۵۹ تهران) شاعر معاصر ایرانی و مدرس شعر و نظریه ی ادبی ست. وی دبیر بخش شعر «نشر چشمه» و برنده جوایزی چون جایزه شعر امروز ایران-کارنامه، جایزه ادبی ایتالیا «رودی» و نامزد نهایی جایزه پِن (جایزه قلم آمریکا) است. کتاب های وی تاکنون به چندین زبان ترجمه شده است. زندگی. گروس عبدالملکیان در ۱۸ مهر ۱۳۵۹ در محلهٔ ستارخان تهران به دنیا آمد. پدرش محمدرضا عبدالملکیان شاعر است. محمد رضا که خود اصالتا کورد و اهل بیجار است اسم طایفه خود را که گروس است را برای پسرش انتخاب کرد. گروس عبدالملکیان نوشتن رااز ۱۱ سالگی آغاز کرد و اولین شعرهایش در مجلات کیهانِ بچه ها و سروش نوجوان به چاپ رسید. چنان که خودش اشاره می کند از سال ۱۳۷۷ مطالعهٔ نقد و نظریه ادبی را آغاز کرد و برخی از اولین شعرهای جدی اش را که بعدها در کتاب اولش منتشر شدند، در مطبوعات تخصصی آن سال ها از جمله کارنامه و عصر پنجشنبه منتشر کرده است. وی اولین کتابش را با عنوان پرنده پنهان در سال ۱۳۸۱ به چاپ رساند. آثار. "مجموعه اشعار" ترجمه آثار. New york times • Guernica • Lyrikline • Europe • circulodepoesia • (universe a united nation of poetr
y) به چاپ رسیده است. جوایز. گروس عبدالملکیان تا کنون در چند جشنواره ی بین المللی از جمله جشنواره ی بهار شاعران در پاریس، جشنواره ی شعر صداهای زنده در شهر سِت در فرانسه ،جشنواره شعر مرسی پوئسی در سوئد، جشنواره شعر گلاویژ در سلیمانیه عراق و... شرکت داشته است. کارگاه شعر. گروس عبدالملکیان از سال ۱۳۸۵ کارگاه های متعددی را در زمینه شعر و نظریه ادبی در موسسه های شهر کتاب، بهاران، خوانش، حرکت؛ و همچنین دانشگاه علامه طباطبایی و دانشگاه شهید بهشتی و … برگزار کرده است. وی همچنین دبیر جایزه شعر بهاران است که توسط موسسه بهاران، طی دو دوره در سال های ۱۳۹۶ و ۱۳۹۷ با داوری شاعران و منتقدانی چون ضیا موحد، عباس صفاری، شهاب مقربین، بهزاد خواجات و اکبر اکسیر برگزار شد.
السید هیسای (زاده ۲۰ فوریه ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال اهل آلبانی است که برای باشگاه لاتزیو بازی می کند.
Ƶ، ƶ یا "Z ِسرکش دار"' یکی از حروف الفبای لاتین است و متشکل از یک Z به همراه یک سرکش در میان آن. در نیمهٔ نخست سدهٔ بیستم، در الفبای که برای زبان تاتاری طرح نموده بودند، این حرف نماد آوای ژ بود. در ۱۹۹۲ نیز در استفاده از لاتین برای نگارش زبان چچنی نیز از Ƶ برای نشان دادن آوای ژ بهره بردند. میان سال های ۱۹۳۱ تا ۱۹۴۱ میلادی هم این حرف در الفبای لاتین زبان مغولی نشان دهندهٔ آوای [d͡ʒ] بود. در لهستانی، این حرف صورت دیگری از نگارش Ż است. در گذشته یکی از حروف الفبای تاجیکی بود و نماد آوای ژ بود. دیگر کاربردها. گاه از Ƶ به عنوان نشان زئیر زئیر -یکای پول پیشین جمهوری دموکراتیک کنگو- استفاده می شد. در دانش های مختلف چون ریاضیات مهندسی و غیره نیز در حالت دستنویس از Ƶ بهره می برند تا با 2 اشتباه ظاهری پیدانکند. منابع. Wikipedia contributors, "Z with stroke," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Z_with_stroke&amp;oldid=575281576 (accessed June ۸، ۲۰۱۴).
آنتی بیوتیک های بتا-لاکتام گروه گسترده ای از آنتی بیوتیک ها هستند که در ساختمان مولکولیشان حلقه بتالاکتام وجود دارد از آنتی بیوتیک های بکاربرنده این ترکیب می توان به پنی سیلین ها، سفالوسپورین ها، مونوباکتام ها و کارباپنم ها اشاره نمود. اغلب آنتی بیوتیک های بتا-لاکتام با اثر بر دیواره سلولی باکتری ها اثر می کنند. ساخت آنزیم بتالاکتاماز توسط باکتری ها یکی از راه های دفاعی برضد دارو و همچنین از دلایل ایجاد مقاومت به این گروه از آنتی بیوتیک ها است. مکانیزم اثر. یکی از معمولترین روشهای عملکرد بتالاکتامها به شرح زیر است: نتیجه این فرایند تخریب دیواره باکتری و از بین رفتن سلول باکتری است.
ماکرون پایین نمادی است به شکل ◌̱ که در پایین حروف الفبای لاتین و به منظور نشان دادن آوای آن می آید. منابع. Wikipedia contributors, "Macron below," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Macron_below&amp;oldid=578540169 (accessed June 8, 2014).
رنگ و رنگ آمیزی. به طوری که مشخص است رنگ و رنگ آمیزی برای زیباسازی بنا انجام می شود. علاقه به رنگ به صورت فطری در ایران باستان مورد توجه بوده است. رنگ چه از نوع گیاهی و چه از نوع طبیعی و چه معدنی به ترتیب کیفیت مورد توجه می باشد. به طوری که در کاوش های باستان شناسی در طبقات زیرین تپه های سیلک یا دیگر نقاط ایران از هزارهٔ پنجم قبل از میلاد انجام شده نمایشگر رنگ آمیزی اشیایی بوده است که در جوار درگذشتگان در گورها می گذاشتند. بدیهی است اشیاء به دست آمده و تحقیقات باستان شناسی در هزارهٔ چهارم و سوم نیز با رنگ آمیزی همراه بوده است. به طوری که مشخص است از اُخرا که قرمز رنگ آجری می باشد، برای تزیین بسیاری از وسایل زندگی و همچنین رنگ آمیزی دیوارهٔ اتاق ها استفاده می شده است. رنگ در دوره مادها. از دوران مادها آثار زیادی برجای نمانده است. استحکامات و شهر هگمتانه یکی از بقایای مهم این دوره است. از شگفتی های این مجموعه که تاریخ نویسان به آن اشاره کرده اند، هفت باروی آن است که هر کدام به رنگی آراسته بودند. به قول هرودت؛ «اولی سفید، دومی سیاه، سومی ارغوانی، چهارمی آبی و پنجمین نارنجی است و تمام اینها را با الوان رنگین کرده
بودند و دوتای آخری یکی از نقره و دیگری از طلا مستور شده بود.» به گمان بسیار، باروهای هفتگانه و هفت رنگ هگمتانه به شیوه ای نمادین و مرموز، نشانه ای از آسمان و هفت اختر گردان بوده است. رنگ در دوران هخامنشی. در دوران هخامنشی از وجود رنگ در بناها بهره گیری فراوان شده است. علاوه بر رنگ آمیزی سطوح بناها در کف سازی ها نیز از مصالح رنگین استفاده شده است. نمونه هایی از اندود ماسه آهک همراه با پوکه آجر خرد شده و رنگ اُخرا به شکل ملاتی رنگین در کف سازی کاخ داریوش به یادگار مانده است. از جمله باید به مانده هایی از یک فرش گچی اشاره کرد که به رنگ قرمز در گوشه یکی از اتاق های شمالی کاخ تچر به دست آمده است. همچنین محققین توانسته اند با توجه به بقایای رنگی و عناصر شیمیائی موجود در خلل و فرج سنگی تخت جمشید ـ فارغ از میزان صحت و دقت ـ نقشی رنگین از فَروَهر را بازسازی کنند. کم و بیش در دیگر آثار معماری باقی مانده از زمان هخامنشیان نیز تصاویر نقاشی شده به چشم می خورد. از جمله در شهر هخامنشی دهانه غلامان صحنه ای از شکار به تصویر کشیده و در صحنه کنده کاری شده دیگر اثری از شمایل یک حیوان که به احتمال زیاد اسب است و روی پلکانی ایستا
ده، دیده می شود. رنگ آمیزی تیرهای چوبی و سقف های چوبی آسمانه در کاخ های هفده گانه تخت جمشید با بهره گیری از رنگ های تند انجام شده است. ضمناً ستون ها با استفاده از رنگ خاکستری طبیعی یا با رنگ سیاه صیقلی و براق مورد توجه بوده است. قابل ذکر است علاوه در کاوش ها، ظروف سفالین رنگ آمیزی شده هزارهٔ پنجم، چهارم و سوم قبل از میلاد نشانگر استفاده های اصولی از رنگ های طبیعی و معدنی بوده است. این بهره گیری در سفال ها به شکل گل های رزاس به صورت آجرهای لعاب دار نشانگر تکامل شیوه استفاده از رنگ و پخت کامل و پیدایش اصولی کاشی و آجرهای رنگین بوده است. نمونه ای از آجرهای ذکر شده به صورت گل رزاس در موزه ملی ایران نگهداری می شود. مصالح تزیینی ذکر شده در بناهای هخامنشی کاربرد فراوان داشته اند. رنگ در دوران اشکانی و ساسانی. در بناهای دوران اشکانیان و به ویژه در زمان ساسانیان از رنگ برای رنگ آمیزی بر سطوح اندودها و نقاشی از صورت نگاره و موارد دیگر نهایت استفاده می شده است. شیوهٔ نقاشی ساسانیان بر روی آثار هند اثر کامل داشته و به سبک ساسانی معروف شده است. گفته شده در صفه بزرگ طاق کسری بر سطح گچ کاری دو دیوار طولی تصویرهای بزرگی با ر
نگ های گیاهی و معدنی از صحنه های عظیم از جنگ میان ایرانیان و رومیان چهرهٔ انوشیروان در میان سربازان فاتح نقاشی شده بود که تا خرابی کاخ به نام دیوارنگاره باقی بوده است. همچنین در کاخ سفید و تالارها و سرسراهای بنای تیسفون دارای نقاشی و صورت نگاری بوده است. لکان جبهة شمالی از آثار باقی مانده بر کوه خواجه در سیستان معروف به کاخ شاهی کوه خواجه، به فضائی باریک و دراز دالان مانند راه می یابد که به دلیل وجود نقاشی های دیواری بر بدنه دیوارهای آن، توسط «هرتسفلد» و محققان بعد از وی به گالری شهرت یافته است. هرتسفلد این آثار را متعلق به قرن اول میلادی و اشکانیان دانسته. این گالری ۴۰ متر طول و ۵/۱ تا ۲ متر پهنا دارد. با وجود تخریب و آوار فراوان، رنگ هایی اینجا و آنجا بر سطح طاق موجود و دیوارها به چشم می خورد که حکایت از نقش مایه های دیواری گسترده و وسیع منقوش دارند. متأسفانه رنگ های باقی مانده ما را به کلیت یک اثر نقش پردازی شده نمی رسانند و صرفاً بقایای نقوشی هستند که قبلاً از جای خود برداشته شده اند. به نظر می رسد که در این نقاشی ها از رنگ های زرد، سرخ، سبز، قهوه ای و آبی استفاده شده است. در این نقش ها خدایان، که بخش و ق