Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا انقلاب ۱۳۵۷ این سمت را برعهده داشت. نمایش نامه «شاپرک خانوم»، نوشته بیژن مفید و «رؤیای ممکن»، نوشته خودش را به زبان انگلیسی در امریکا به اجرا درآورد و در چندین نمایشنامه از جمله «پابرهنه در پارک»، اثر نیل سیمون، به عنوان هنرپیشه اول بازی کرد. پیش از انقلاب نمایش عقاب و روباه نوشته بیژن مفید را برای گروه سنی نوجوانان همراه با بازیگرانی همچون جعفر والی و بهمن مفید کارگردانی کرد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ حدود ۱۶ نمایشنامه نوشته است. اولین نمایش وی در سال ۱۹۸۰ «عروسی حاجی آقا» بود که برای نمایش های روحوضی تنظیم شده بود. بعد از آن نمایشنامه «محلل» را کار کرد که انتقادی مستقیم به وقایع ایران بعداز انقلاب داشت. این نمایشنامه بعد از دو سال اجرای موفق در لس آنجلس در سال ۱۹۸۳ ضبط و ثبت شد. وی گروه نمایشی «خانه نمایش» را در سال ۱۹۸۰ میلادی در لس آنجلس تأسیس نمود.
جوناس هوملس و (متولد ۱۹۹۰ اوت ۵) یک فوتبالیست آلمانی است. او به عنوان مدافع مرکزی برای اسپیل ویرینگانگ آنترهچینگ بازی می کند. او برادر کوچکتر ماتس هوملس است که در تیم ملی فوتبال آلمان بازی می کند. او همچنین پسر هرمان هوملس، فوتبالیست و مربی سابق است. حرفه ای. جوناس کار خود را در تیم جوانان بایرن مونیخ آغاز کرد. اما به عنوان یک بازیکن ۱۶ ساله به اسپیل ویرینگانگ آنترهچینگ رفت. او سه سال را صرف بازی برای تیم جوانان اسپیل ویرینگانگ آنترهچینگ کرد، قبل از اینکه به تیم اول در سال ۲۰۱۱ برسد. سرمربی این تیم هیکو هرلیش هوماس را کاپیتان تیم خود کرد و او جوانترین کاپیتان در تاریخ باشگاه است. اما او در دقیقه ۱۲ از سومین بازی فصل مصدوم شد، که تیمش در آن بازی ۴–۱ در مقابل کیکرز آفن باخ پیروز شد. اما مصدومیت بیش از یک سال او را نیمکت نشین کرد. او در ماه اوت ۲۰۱۲ به ترکیب اصلی تیمش بازگشت و به عنوان یک جایگزین در اواخر بازی به جای دانیل هافستتر وارد زمین شد و شاهد شکست ۳–۰ تیم خود در مقابل ولفسبورگ اوسنابروک بود.
در اشاره به گره ها، طوقه در یکی از معانی زیر بکار می رود: منابع. واژه های مصوّب فرهنگستان تا پایان سال ۱۳۸۹ (مجموع هشت دفتر فرهنگ واژه های مصوّب فرهنگستان)
گره کمر یا گره دوحلقه ساز، گرهی است متشکل از دو حلقه برای بالا بردن ایمنی در نگه داشتن یا کشیدن یا نجات دادن فرد که در آن یکی از حلقه ها به دور کمر و در زیر بازوان محکم می شود و از حلقهٔ دیگر به عنوان نشیمن استفاده می شود.
دونا مورفی (زاده ۷ مارس ۱۹۵۹) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به گویندگی در گیسوکمند و بازی در فیلم های در زیرزمین، و مرد عنکبوتی ۲ اشاره کرد.
گره حلقه متحرک گرهی است که در سر طناب دور قسمت ثابت آن زده می شود و حلقهٔ آن در طول قسمت ثابت قابلیت جابه جایی دارد
ماهی آیو یا شیرین ماهی با نام علمی پلکوگلوسوس آلتیولیس، "Plecoglossus altivelis" تنها گونه از جنس پلکوگلوسوس است. این ماهی، ساکن بومگاه دیرین شمالگانی است و در رودخانه ها، دریاچه ها و آب های ساحلی غرب هوکایدو در ژاپن گرفته تا شبه جزیره کره، چین، تایوان و هنگ کنگ دیده می شود. دلیل نامگذاری آن به شیرین ماهی این است که گوشت شیرین دارد و در ژاپن به نام سال ماهی نیز شناخته می شود؛ چرا که طول عمر آن یک سال است.
گره دوپیچ یکی از انواع گره ها است. از انواع اصلی آن می توان به گره دوپیچ بَندینَک (double sheet bend) اشاره کرد. گره دوپیچ بندینک، گره پیچ بندینکی است که در آن پیچاندن طناب به دور حلقه یا چشمی طناب دیگر دو بار انجام می شود. جستارهای وابسته. گره دوپیچ عبوری
گره دوپیچ عبوری (double carrick bend) گره پیچی است که در آن برای ایمنی بیشتر، طناب دو بار پیچانده می شود.
گره مشت میمونی (double carrick bend) گرهی است برای سنگین کردن انتهای طناب پران که از چند دور تاباندن طناب به دور خود ساخته می شود.
کالیستو (به معنی زیباترین) در اساطیر یونانی، نیمفی بود که بر اساس برخی از تفسیرات دختر لوکائون پادشاه آرکادیا بود، که با ایزدبانوی شکار یونانیان آرتمیس مرتبط است و به عنوان یکی از همراهان او به شمار می رود. او به عنوان یکی از اعضای گروه آرتمیس، سوگند یاد کرد که برای همیشه باکره باقی بماند و به سرعت تبدیل به یکی از یاران وفادار این الهه گشت. او یکی از زنانی بود که توسط زئوس اغوا شد و بدست او به یک خرس تبدیل گشت و پسری به نام آرکاس را به دنیا آورد. افسانه. زمانی که "کالیستو" شب و روز را همراه با آرتمیس و پیروانش سپری می کرد، چشم زئوس او را گرفت و عاشقش شد. زئوس که از سوگند حوری ها برای باکره بودن آگاه بود، تصمیم گرفت کالیستو را فریب دهد. زئوس خود را به شکل آرتمیس درآورد و نزد این شکارچی جوان رفت. کالیستو که از تغییر شکل زئوس آگاه نبود فریب خورد و زئوس نیز از این فرصت استفاده کرده و با او همخواب شد. پس از این ماجرا کالیستو حامله شد و به شدت سعی در پنهان کردن وضعیت خود از آرتمیس داشت، چون او سوگند خود را شکسته بود و می ترسید مورد خشم این الهه قرار گیرد. کالیستو برای مدتی توانست این موضوع را مخفی نگه دارد، اما روز
ی رسید که تمام دختران جوان که از آرتمیس پیروی می کردند برای حمام به چشمه فراخوانده شدند. هنگامی که کالیستو برهنه شد، رازش آشکار گردید. آرتمیس که بسیار خشمگین شده بود، زن جوان را به خرسی تبدیل کرد و از گروهش تبعید نمود. در نسخه های دیگر این هرا همسر زئوس بود که به یکی دیگر از معشوقه های همسرش حسادت می ورزید و از این فرصت استفاده کرده و با گرفتن موهای کالیستو او را به زمین افکند و تبدیل به خرس کرد. در اینجا بود که شکارچی خود به شکار تبدیل شد. فرزند کالیستو که پدرش زئوس بود توسط هرمس ایزد پیام رسان برده شد، تا بدست مادرش مایا بزرگ شود. نام این کودک را آرکاس به معنی خرس نهادند و هنگامی که بزرگ شد، او نیز به شکارچی ماهر تبدیل گشت.
'گره مندیل (Turk’s head) گرهی است که به دور طناب یا تیرک بسته می شود و انتهای آن شبیه به دستار است.
بابل شهری است در ۱۵ کیلومتری جنوب دریای مازندران که اکثر مورخان تاریخ بنای آن را به بعد از ورود اسلام به ایران نسبت می دهند. برخی مورخان باورمند به وجود شهری به نام «مه میترا» در جای شهر کنونی بابل در دورهٔ پیش از اسلام هستند، ولی بنا بر اسناد تاریخی موجود، نخستین شهر بناشده در این مکان، «مامطیر» و در دورهٔ پس از ورود اسلام بوده است. نام این شهر پس از آن به «بارفروش ده» و سپس به دلیل گسترش شهر، به «بارفروش» تبدیل شد. نام شهر در تاریخ ۳۰ اسفند ۱۳۱۰ به «بابل» دگرگونی یافت و این مصوبه در تاریخ ۱ فروردین ۱۳۱۱ ابلاغ شد. اهمیت یافتن شهر بابل را می توان از زمان شاه عباس بزرگ دانست که نام شهر از «بارفروش ده» به «بارفروش» دگرگون یافت و شاه عباس کاخ خود را در جزیرهٔ «بحرارم» بابل ساخت. از آن زمان این شهر اهمیت بازرگانی بیشتری یافت و در دورهٔ افشاریان و زندیان به مرکزیت مازندران رسید. از این رو که ناحیهٔ بابل هیچ گاه مستقل نبوده و همیشه پیروی تبرستان و مازندران بوده است، بنابراین دارای سرگذشت و تاریخی مشترک با دیگر نواحی مازندران است و برای مطالعهٔ آن، ناچار به مطالعهٔ تاریخ مازندران می باشیم. دوران باستان. از درون شهر
کنونی «بابل» هیچ اثری که نشان از وجود شهر در دوران باستان داشته باشد، یافت نشده. اما در نواحی گوناگون «شهرستان بابل» آثاری پیدا شده که نشان از وجود زندگی در این نواحی در دوران باستان دارد. محوطه های باستانی. بنا بر ادعای برخی از مورخان و همچنین شواهدی که باستان شناسان ارائه می دهند، شهر تاریخی «ترنجه» که کهن ترین شهر طبرستان بود، در مکان کنونی روستای ابوالحسن کلای بابل جای داشت. نخستین پژوهش باستان شناسی در تپه های پیرامونی این روستا، در دههٔ پنجاه خورشیدی و به دست «موسی درویش روحانی» انجام گرفت. پژوهشگرانی در سال ۱۳۸۹ این محوطه را از نو بررسی کردند و به آجرها و تکهٔ سفال های مربوط به زمان های گوناگون تاریخی دست یافتند. در این پژوهش، دو محوطهٔ باستانی به نام های «قلعهٔ کُتی» و «عروس وداماد» بررسی شد. قلعهٔ کُتی. این محوطهٔ باستانی که در بخش شرقی روستای ابوالحسن کلای بابل جای گرفته، از دو تپه تشکیل شده است. یکی از تپه ها در بلندای ۱۰ متری و دیگری در بلندای ۷ متری از سطح زمین های پیرامون قرار گرفته اند. منوچهر ستوده، دربارهٔ قلعهٔ کتی در کتاب «از آستارا تا استارباد» می نویسد: "«خاک ریزی است دستی مدور بزرگ، بلند
ی آن در حدود ده متر از سطح زمین اطراف است. طرف شرقی آن برآمدگی بیشتری است که ظاهراً ارگ قلعه بوده است. سطح اراضی بالای این خاک ریز بیش از سه هکتار است. این قلعه به نام «شهرک» معروف بوده است»."در بررسی های سال ۱۳۸۹ در این محوطه، از تپهٔ «قلعهٔ کُتی» تکه هایی از گونه های خاکستری تیره، خاکستری روشن و سرخ سفال های شاخص عصر آهن یافت شد. در بخش شمال شرقی این محوطهٔ باستانی و به فاصلهٔ هزار متری از آن، بخشی از زمین هایی را که متعلق به محوطهٔ باستانی بود، برای حفر چاه خاک برداری کردند که از این جا هم مقدار فراوانی سفال به دست آمد. با توجه به پیداشدن تکه هایی از سفال های عصر آهن در قلعهٔ کتی، کارشناسان قدمت این تپه را تا ۵۰۰۰ سال تخمین می زنند. عروس وداماد. محوطهٔ باستانی دیگر روستای ابوالحسن کلای بابل، در بین اهالی روستا به نام «عروس وداماد» مشهور است. این محوطه در جنوب و جنوب غربی روستای ابوالحسن کلا جای دارد. این محوطه به بلندی ۲/۵ متر از زمین های پیرامون اش است. به دلیل ساخت وسازهای درون روستا و وجود باغ مرکبات، این محوطه بیشتر از محوطهٔ «قلعهٔ کتی» تخریب شده و تراکم آثار تاریخی درون آن کمتر از آن محوطه است. محوطه
ٔ باستانی «عروس وداماد» از سه پشتهٔ جدا از هم و یک خندق تشکیل شده است. ذر بررسی های سال ۱۳۸۹ از این محوطه هم تکه هایی از گونه های خاکستری تیره، خاکستری روشن و سرخ سفال های شاخص عصر آهن یافت شد؛ بنابراین دیرینگی این محوطه را هم می توان همچون قلعهٔ کتی تا ۵۰۰۰ سال برآورد کرد. همچنین در بررسی زمین های پیرامون محوطه های «قلعهٔ کُتی» و «عروس وداماد»، قطعاتی از تنپوشه های سفالی به اندازه های ۵*۱۰ سانتی متر یافت شد. پیش از اسلام. شماری از مورخان باور دارند که پیش از ورود اسلام، در مکان شهر «بابل» کنونی، شهری به نام «مه میترا» وجود داشته که دین مردم آن مزدیسنا بوده و این شهر دارای آتشکده ای بزرگ بوده است. اردشیر برزگر در این باره می نویسد:"«شهر بابل امروزه، شهری بوده پاک و مقدس در نزدیکی های دریا و برای جای داشتن «میترای بزرگ» (آتشکدهٔ میترا). بومیان آن را «مه میترا» یا جایگاه میترای بزرگ نامیده اند. این نام در دورهٔ اسلامی به زبان تازی «مامطیرا» گردید. «مامطیرا» یا «ممطیر»، معرب شدهٔ مه میترای پارسی است و مشتق از «مه» یعنی بزرگ و «میترا» یعنی فروغ دوستی و مهربانی و راستی و درستی است. برخورد ما بدین گونه نام ها در دو
رهٔ اسلامی بسیار است.»"گرچه اردشیر برزگر منبع ادعای خود را نمی آورد، ولی نام «مه میترا» در نزد بسیاری از صاحب نظران و مردم عادی پذیرفته شده است. باوندیان. از حدود ۲۰۰ سال پس از آغاز فرمانروایی باوندیان بر طبرستان (از سال ۴۵ تا ۷۵۰ هجری قمری)، نام «مامطیر» (کهن ترین نام بابل در اسناد تاریخی معتبر) کم کم به عنوان یکی از شهرهای نسبتاً مهم این ناحیه در کتاب های تاریخی، نقشه ها و اسناد موجود دربارهٔ طبرستان آورده شده است. شورش طبرستان. "نوشتار اصلی: شورش طبرستان"نخستین اشاره به مامطیر در رویدادهای مهم تاریخی در سال ۱۶۹ قمری و به هنگام شورش مردم طبرستان بر اعراب است. در این شورش نه تنها اعراب، بلکه ایرانی های عرب زده هم مورد خشم و نفرت مردم قرار گرفتند. کینهٔ مردم به حدی بود که زنان ایرانی که شوهر عرب داشتند، ریش شوهران خود را می کشیدند و به بیرون می بردند تا مردم آن ها را بکشند. این شورش به حدی رسید که در سراسر طبرستان حتی یک عرب هم بر جای نماند. اردشیر برزگر دربارهٔ این برهه زمانی و پاسگاه های اعراب در رویان و شمار کسان هر یک از آن ها می نویسد:"«از پاسگاه ها و پادگان بخش مازندران که در این شورش نابود شدند، اطلاعی
در دست نیست؛ ولی از سیاههٔ پاسگاه هایی که در دورهٔ نیابت ابوالعباس طوسی در تبرستان دایر گردیده بود، می توان دانست که: شهر ساری ۱۰۰۰ نفر، جزایری…، مامطیرا (شهر بابل کنونی) ۱۰۰۰ نفر،... ترنجه (ابوالحسن کلای تژیراز دهستان جنوبی شهر بابل کنونی) ۱۵۰۰ نفر … بود»."با این وجود، در سیاهه ای که ابن اسفندیار از بیش از ۴۵ پاسگاه اعراب و شمار کسان هر کدام، با عنوان «فرمان ده» در کتاب خود آورده، نام مامطیر دیده نمی شود. اولیاءالله آملی در کتاب خود به نام تاریخ رویان، جای پاسگاه های اعراب و شمار کسان هر پاسگاه را می آورد، ولی در مورد مازندران (یعنی از تمیشه تا کلاد) فقط می گوید که اعراب ۵۰ پاسگاه داشتند و نامی از پاسگاه های مازندران نمی آورد. گرویدن به داعی کبیر. "نوشتار اصلی: داعی کبیر"در سال ۲۵۰ ق. به هنگام جنبش داعی کبیر بر عامل خلیفه عباسی در تبرستان، «مزمغان پسر ونداد امید» که در جنگل ها و بیشه زارهای مامطیر پنهان شده بود، به مامطیر آمد و در روز پنجشنبه ۲۶ شوال ۲۵۰ ق.، از مردم خواست تا به داعی کبیر بپیوندند. مردم همه درخواست او را قبول کردند. پس مزمغان نامه ای به داعی کبیر نوشت و از آمادگی مردم مامطیر خبر داد و از وی
درخواست فرمانروایی منطقهٔ «رز» را کرد. داعی کبیر که در این زمان در آمل بوده، این درخواست او را قبول کرد و به او گفت تا به ساریه برود و همان جا بماند تا وی هم خودش را برساند. مزمغان از مامطیر به ده «فوتم نوروزآباد» ساریه رفت و در آنجا به انتظار داعی کبیر نشست. در پی خیزش داعی کبیر، عامل خلیفه عباسی یعنی «سلیمان» با لشکری آراسته به ساریه رسید. داعی کبیر به «محمد بن ابراهیم» و «محمد بن حمزه» خبر داد تا حشم آمل و مامطیر را بیاورند. در پی این رویداد، اسپهبد «قارن» بگریخت و داعی کبیر در عید (به احتمال فراوان عید قربان) به آمل آمد. وی پس از عید قربان به مامطیر رفت و ۱۳ روز در آنجا ماند. سپس از مامطیر به «چمنو» رفت. ورود لشکر سامانی. در حدود سال ۲۸۷ ق. لشکر شکست خوردهٔ سامانیان وارد مامطیر شد. این لشکر متعلق به «احمد اسماعیل سامانی» بود که پس از چهل شبانه روز جنگ با ناصر کبیر، شکست خورده بود و تا مامطیر مجبور به عقب نشینی شد. ناصر کبیر پیش از این هم با مردمی از گیلان به تبرستان تاخته بود، ولی در نیم فرسنگی آمل از احمد بن اسماعیل سامانی شکست خورده بود. نخستین اشارات. نخستین اشاره جغرافی دانان به نام «مامطیر»، در سال ۲
۹۰ ق. و به دست ابن رسته و ابن فقیه همدانی صورت گرفت. ابن رسته در نام بردن از شهرهای تبرستان، نام «مامطیر» و «ترنجه» (بنا بر ادعای بسیاری از مورخان، نام کهن روستای ابوالحسن کلای بابل) را می آورد. در همین سال، ابن فقیه همدانی در کتاب خویش، در نام بردن از شهرهای تبرستان، پس از آمل از «ممطیر» نام می برد و می نویسد که میان آمل و ممطیر فرسنگ ها راه است. وی پس از آن از شهر «ترنجه» به عنوان شهری کوچک یاد می کند و فاصلهٔ ممطیر تا ترنجه را شش فرسنگ می نویسد. ابن فقیه همچنین خبر از وجود مسجد و منبری معتبر در ممطیر می دهد. وی می افزاید که میان آمل و ممطیر روستاهای فراوان و ده های آباد وجود دارد. اصطخری در کتاب «المسالک و الممالک» خود که به سال ۳۴۰ ق. نگاشته شد، از «مامطیر» و «بَرجی» (همان ترنجه) نام می برد و دربارهٔ مامطیر می نویسد:"«مامطیر در شمار طبرستان است… هر که خواهد که بیرون آید از آمل، تا مامطیر یک مرحله و از مامطیر تا ساریه یک مرحله»." محمد مقدسی در سال ۳۸۵ ق. در کتاب احسن التقاسیم فی معرفه الاقالیم از «ممطیر» و «مامطیر» در دو مدخل جدا نام می برد و هم در خلاصهٔ ابتدای کتاب خود و هم در شرح تفصیلی کتاب، این دو را
دو شهر جداگانه عنوان می کند. وی «ممطیر» را از قصبهٔ آمل به شمار می آورد. ابن اسفندیار نویسندهٔ کتاب تاریخ طبرستان در نام بردن از شهرهای درون بند تمیشه، از مامطیر و «تریجه» (ترنجه) نام می برد. در صفحات پایانی کتاب «تاریخ مغول»، نقشه ای از ایران در زمان سلطنت ایلخانان آورده شده که نام «مامطیر» در میان شهرهای کرانهٔ جنوبی دریای مازندران آورده شده است. یاقوت حموی در کتاب معجم البلدان در سال ۶۲۳ ق. نوشته های ابن فقیه همدانی در کتاب «البلدان» را نقل قول می کند و نکاتی تازه به آن می افزاید. وی از آمل به عنوان بزرگترین شهر تبرستان یاد می کند و سپس از مامطیر نام می برد و می نویسد که میان آمل و مامطیر، شش فرسنگ راه آسان است. وی گفتهٔ ابن فقیه مبنی بر وجود مسجد و منبری معتبر در مامطیر را تکرار می کند. بعدها برنهارد دورن هم این گفته یاقوت حموی را نقل قول می کند و می نویسد که در قدیم شهر اول تبرستان، آمل بود. سپس مامطیر بود که میان آمل و آن شش فرسنگ راه بود. پس از آن «رمحه» بود که از مامطیر شش فرسنگ راه بود. نخستین نقشهٔ تبرستان. در دورهٔ سامانیان، نخستین نقشهٔ مستقل از دیار تبرستان کشیده شد. این نقشه را اصطخری کشید و آن
را در کتاب «المسالک و الممالک» خود آورد. در نسخه ای از این نقشه که در متن عربی چاپ مصر کتاب آمده، «مامطیر» به خط راست میان دو شهر «ساریه» و «میله» دیده می شود. همچنین شهر «بَرجی» (ترنجه) در جنوب مامطیر و متمایل به غرب رسم شده است. ولی در نقشهٔ ترجمهٔ فارسی کتاب، مامطیر میان این دو شهر، به خط راست نیست و کمی به سمت جنوب رفته است که مکان درست شهر کنونی «بابل» را نشان می دهد. ولی در این نسخه، شهر «بَرجی» در شمال مامطیر و نزدیک به ساریه کشیده شده، که با توجه به جایگاه کنونی روستای ابوالحسن کلای بابل و نسخهٔ اصلی و عربی نقشه، نادرست به نظر می رسد. نقشهٔ دیگری که در دوران سامانیان از تبرستان کشیده شده، متعلق به ابن حوقل است که آن را در سال ۳۶۷ ق. در کتاب «صورةالارض» خود آورده است. وی در این نقشه «مامطیر» را به خط راست، میان «ساریه» و «میله» کشیده است. ابن حوقل دربارهٔ راه های میان مامطیر و دیگر شهرهای تبرستان می نویسد: "«... و کسی که بخواهد از آمل بیرون رود، تا مامطیر یک فرسنگ و از آنجا تا ساریه یک منزل است و از راه «تریجی» [ترنجه] نمی گذرد؛ و این راه کوتاه تر است؛ و سبب این که راه اول را یاد کردم، وجود دو منبر در
آن بود.»." حصیر مامطیر. به نظر می رسد که در سدهٔ چهارم قمری، که برابر با فرمانروایی باوندیان در تبرستان و فرمانروایی سامانیان بر بیشتر نقاط ایران بود، حصیرهای مامطیر از شهرت فراوانی برخوردار بوده. نویسندهٔ کتاب حدود العالم در این باره می نویسد: "«مامطیر شهرکی است با آب های روان و از وی حصیر خیزد ستبر و سخت و نیکو که آن به تابستان به کار برند»." این حصیر هم اکنون بیشتر در روستاهای پیرامون بابل بافت می شود و در زبان مازندرانی به آن «کوب» می گویند. کوب در تابستان بسیار خشک است و می توان از آن به جای قالی در اتاق بهره برد. در گذشته که کوب ارزان بود، از آن برای فرش کردن شبستان مساجد استفاده می کردند. مرعشیان. دگرگونی نام مامطیر. تقریباً همهٔ منابع تاریخی، دگرگونی نام «مامطیر» به «بارفروش ده» را به دوران مرعشیان و پس از ورود میربزرگ به این شهر نسبت می دهند؛ ولی در روایت های گوناگون مربوط به آن اختلاف وجود دارد. بنا بر نوشتهٔ اردشیر برزگر، پس از ورود میربزرگ به مامطیر، مردم بسیاری گرداگرد وی جمع شدند و رفت وآمد درویشان و پیروان میربزرگ به این شهر، موجب رواج کسب وکار گردید. وی دلیل دگرگونی نام شهر به «بارفروش ده» را
هم گسترش شهر عنوان می کند. دوران قاجار. دوران فتحعلی شاه (۱۱۷۶ تا ۱۲۱۳ خورشیدی). فتحعلی شاه قاجار، برادرزادهٔ آقامحمدخان قاجار در ۴ صفر ۱۲۱۲ ق. (۱۱۷۶ خورشیدی) به پادشاهی رسید. تبعید علی قلی خان. فتحعلی شاه بنا بر وصیت پادشاه نخست قاجار یعنی آقامحمدخان، دستور داد تا عمویش علی قلی خان را که چشم به تخت پادشاهی داشت و از تکریم و تعظیم وی سر باز می زد، نخست نابینا کنند و سپس به بارفروش تبعید کنند. در کتاب روضةالصفا دربارهٔ این تبعید نوشته شده: «فتح علی شاه امر فرمود که علی قلی خان را محبوس و مکفوف در بارفروش مسکون و موقوف دارند». زمین لرزهٔ سال ۱۱۸۸ خورشیدی. در سال ۱۱۸۷ یا ۱۱۸۸ خورشیدی، زمین لرزهٔ شدیدی در مازندران و از جمله در بارفروش رخ داد که به گفته ای یک ماه و به گفته ای دیگر تا سه سال به درازا کشید. این زمین لرزه موجب خرابی شهرها و آبادی های بسیاری شد. رضا موسوی شاهاندشتی تاریخ رخداد این زمین لرزه را سال ۱۲۲۳ ق. (۱۱۸۷ خورشیدی) ذکر می کند و محدودهٔ آن را از مازندران تا قم و تا نزدیکی سبزوار می نویسد. وی روز زمین لرزه را ۱۲ تیر ماه قدیم ذکر می کند که در همان لرزش نخست بسیاری از آبادی ها را ویران کرد. وی می نوی
سد:"«از اول شب شنبهٔ همان روز، طبقات زمین به حدی به حرکت درآمده که احدی از وضیع و شریف را مظنهٔ بقای دنیا و مافیها نبوده، در اکثر دیار حدود مزبوره، معموره نماند. زمین را گویا در اکثر جاها پشت و رو نموده، اما… آدم کم تلف شده اند. اما، مساجد و منبرها و امام زاده ها و حمام ها و بازارها و خانه ها و پل ها و رباط [کاروان سرا] و قریه های اکثری به زمین فرورفتند و بالمره خراب شده اند که آثاری از آن ها نماند»."وی ادعا می کند که تا سه سال به طور پیاپی زمین لرزه روی می داد و پس از این سه سال هم گاهی زمین لرزه رخ می داد و در سال نوشتن کتاب، یعنی در سال ۱۲۲۶ ق. باز هم هر چند وقت زمین لرزه روی می داد. دوران ناصرالدین شاه (۱۲۲۷ تا ۱۲۷۵ خورشیدی). حدود سه سال پس از تاج گذاری ناصرالدین شاه قاجار، یعنی در روز ۱۵ جمادی الثانی ۱۲۶۷ ق.، رضاقلی خان هدایت نویسندهٔ کتاب های روضةالصفای ناصری، مجمع الفصحاء و… برای مأموریتی که در خوارزم داشت، به بارفروش (بابل کنونی) آمد تا از این شهر به مشهد برود و از آنجا با کشتی به خوارزم برسد. وی در کتاب مجمع الفصحاء دربارهٔ بارفروش می نویسد: "«بارفروش شهری آباد شده و چون اطرافش جنگل است، بارو و برج ب
رنمی تابد و مشتمل است بر مساجد و عمارات و مدارس و دکاکین و سراها و بیوتات، جمعیت آن زیاد است؛ این بنده مدت هشت سال در ایام طفولیت در این شهر می زیسته ام… جمعی از اقارب من در بارفروش مازندران سکونت داشته اند؛ ما نیز در آن شهر متوطن شدیم»." رضاقلی خان هدایت پس از فوت پدرش در سال ۱۲۱۸ قمری، به همراه مادرش به «بارفروش» (بابل کنونی) رفت. چرا که خویشاوندان مادرش اهل پازوار بارفروش بودند و در بارفروش می زیستند. وی در دوران کودکی اش ۸ سال در بارفروش زندگی کرد. تخریب پل محمدحسن خان. در سال ۱۲۸۰ ق. (۱۲۴۳ خورشیدی) سه فرد به دنبال یافتن گنج، زیر پایه های پل محمدحسن خان را کندند و به این پل آسیب رساندند. «قهار قلی خان» (عموی فتحعلی شاه قاجار) که در آن زمان حاکم بارفروش بود، به دستور کتبی محمدصادق خان سرتیپ، رئیس قشون مازندران، این افراد را دستگیر کرد. سفر ناصرالدین شاه. در ۲۵ ذی الحجه ۱۲۸۲ ق. (۱۲۴۵ خورشیدی)، ناصرالدین شاه قاجار پادشاه وقت ایران از راه بابلسر به بابل آمد. وی در سفرنامهٔ خود دربارهٔ این سفر می نویسد:"«... از بلوک پازوار مرد و زن بسیاری به استقبال آمده بودند. عباس قلی خان با رعایای کله بست که خانهٔ او است، آ
مده در آن کنار جاده ایستاده؛ این کله بست از دهات معتبره آن سامان است… راندیم تا رسیدیم به ده امیرکلا که در دست شیخ الاسلام بارفروش است. عجب ده معتبر بزرگی است. به قدر نیم فرسنگ طول ده بود. خانه های سفالی خوب خوش اسلوب، مساجد و حمام های مرغوب داشت؛ تکیهٔ آجری خوش طرح عالی در آنجا دیدم خیلی ممتاز… از امیرکلا گذشته، به بندرکلا رسیدیم. پس از آن حمزه کلا ده میرزا اسمعیل برادر میرزا شکرالله بود؛ این ده نیز از دهات معتبره بود، خوب دهی بود. پس از حمزه کلا، ابتدای بارفروش است. خانه های سفالی خوش وضع، درخت های نارنج بسیار، کوچه ها خوب بود، ولی سنگ فرش نبود. خانلرخان پسر علی قلی خان برادر آقامحمدشاه مرحوم هم، پیاده در میان مستقبلین ایستاده، مردی بسیار پیرو بلندبالا، ریش درازی داشت؛ مورد نوازش و تفقدات شده، به رعایت پیری، فرمودیم سوار شود. قهار قلی خان پسرش حاکم بارفروش است، حاضر خدمت و پیاده جلو اسب می رفت. همه جا از کنار شهر راندیم تا رسیدیم به اردو؛ محل نزول اردو نزدیک بحر ارم بود، واقع در چمن، هوا بسیار گرم بود به طوری که سبب اذیت می شد… مرد و زن بارفروشی به زبان بارفروشی دعا و ثنا می نمودند. هوای چادر حرارت داشت و گ
فتند کنار بحر ارم هوایش خوب است. چون مسافت نزدیک بود پیاده رفتیم… این بحرارم دریاچه ای است دایره مانند، گرداگرد آن به قدر میدان اسب دوانی طهران؛ جزیره مانندی در میان دریاچه واقع است که مسافت اطرافش تقریباً هزار قدم، از کنار دریاچه تا به جزیره تخمینا حدود پنجاه قدم می شود. کارخانه قند سازی و سفیدکردن شکر هم در حوالی دریاچه بود. در نزدیکی این کارخانه، به عرض دریاچه، پلی تخته پوش ساخته اند؛ ولی جزیره در وسط دریاچه واقع است. پایه های زیر پل آجری است، تخته های پل کهنه و پوسیده است و باید عوض شود. آب دریاچه از بس علف بیهوده و نیلوفر روییده، هیچ پیدا نیست. باید دریاچه را پاک نمود و آن جزیره نیز یک جا لجن و چمن بود. آمد و شد صعوبتی داشت. ملک آرای مرحوم در وسط جزیره کلاه فرنگی خوش وضعی ساخته که حال یک سره خراب است؛ باید دوباره ساخته شود. عمارت اندرونی نیز در پایان جزیره باقی است، قدری خراب است؛ آن نیز مرمت و اصلاح می خواهد؛ در حیاط اندرونی دو درخت نارنج خیلی خوبی بود. حکم نمودم چادر سراپرده را آنجا زده. تجیر کشیدند کوه دماوند و بعضی کوه های دیگر در برابر پیدا بودند. اینجا نیز هوا گرم بود. اندکی باران آمد و هوا تخفیفی
یافت… امروز حاصل کتان که مازندرانی ها وش می گویند دیده شده، بسیار سبز و خرم و باطراوت. راه گل های آبی رنگ خوش منظره دارد؛ خیلی باصفا است.»." نخستین عکاسی از بابل. به هنگام سفر ناصرالدین شاه قاجار به بابل، عکاس ویژهٔ وی که از سال ۱۳۰۰ قمری در سفرها همراه شاه بود، از شهر بابل عکاسی کرد. این عکاس عبدالله قاجار، نوهٔ فتحعلی شاه قاجار بود که فن عکاسی را در اتریش آموخته بود و چند عکس از «بحر ارم» و «سبزه میدان» گرفت. عکس های وی کهن ترین عکس های گرفته شده از شهر بابل به شمار می آیند و به احتمال زیاد، وی نخستین کسی است که از این شهر عکاسی کرده است. سفر مسعود میرزا ظل السلطان. در ذیحجهٔ سال ۱۲۸۷ ق. (۱۲۴۹ خورشیدی)، مسعود میرزا ظل السلطان فرزند ارشد ناصرالدین شاه قاجار به حکومت مازندران منصوب شد. وی در «بلوک گردشی» به بارفروش آمد. او و وزیران اش در این سفر و در سفرهای دیگری که به «بارفروش» داشتند، در خانهٔ «قهار قلی خان» مشهور به «عمو اقلی» که عموی فتحعلی شاه قاجار بود، ساکن می شدند. مسعود میرزا دربارهٔ خاطرات خود در این شهر می نویسد: "«سفری به بارفروش که سفر اول باشد، کردیم. در خانهٔ قهار قلی خان، عمو اقلی منزل کردیم.
عمو اقلی چهار ده در نزدیک بارفروش داشت به این اسامی: النگه، رودبار، دینه سر و شیرسوار. ما را در این چهار ده خود مهمان کرد. یک مرتبه ما را به جرگه برد. من در این جرگه سه گراز بزرگ و ۱۱ شغال و یک شوکای نر زدم: یک پلنگ بزرگ را سگ ها در حضور من گرفته، پاره پاره کردند، مجال ندادند که بزنم؛ و یک خرس بزرگ را هم احاطه کردند. نمی دانم چه شد که خرس از دست سگ ها فرار کرد؛ و دو ببر بسیار بزرگی تفنگچی ها در جنگل زده بودند و یکی از تفنگچی ها، خانلر نامی با تفنگ فتیله ای، یکی از ببرها را زده بود و می گفت ۱۷ ببر زده ام، جمعی هم تصدیق او را می کردند. در این توقف بارفروش، چندین مرتبه به شکار بحرارم رفتم. جمعیت شهری هم زن و مرد بسیار در سر پل در کارخانهٔ قنادی جمع می شدند. من و ساعدالدوله و سردار تنکابنی بیش از همه می زدیم. پنجاه شصت عدد من، پنجاه شصت عدد او زد. این ناوها و کرجی ها را در محل از ساق های درخت های کلفت جنگل، با وجودی که علم هندسه ندارند، در کمال خوبی و پاکیزگی و بی خطری درست می کنند. خیلی خیلی این ناوها تعریف دارند.»." مسعود میرزا ظل السلطان دربارهٔ شهر «بارفروش» می نویسد:"«شهر دوم مازندران، بارفروش است. این اسمی
است با مسمی؛ بارهایی که از داخلهٔ ایران به خارج ایران می رود، از خط مازندران و ساری که خارج می شود، از حاجی طرخان و غیره، در اینجا رد و بدل و خرید و فروش می شود. در این شهر، از داغستانی و لزجی و اهل شیروان و اهل آذربایجان و عراقی و ارمنی و ترکمان و غیره و غیره، همه گروهی هستند. یک کمپانی روسی هم هست برای ترویج تجارت و ترتیب مردم. تازه ماجان کوخ در این شهر آمده بود. مکرر با میرزارضا حکیم باشی و معلم زبان فرانسه من به نزد من می آمدند. این میرزارضا زنی پاریسی داشت مارگریت نام و بسیار ضعیفهٔ کثیفی بود. من از او خیلی دوری می کردم و بدم می آمد…»." مشروطیت. در جریان جنبش مشروطه ایران، در بابل فعالیت های گسترده ای در جهت این جنبش و همچنین در مخالفت با آن صورت گرفت. مهم ترین و فعال ترین مشروطه خواهان بابل را می توان ملا محمد جان علامه مجتهد و میر محمد علی معین التجار دانست که کارهای بسیاری در جهت پیروزی این جنبش انجام دادند. علامه مجتهد که از مهم ترین مشروطه خواهان مازندران بود، در لباس روحانیت در میان مردم سخنرانی و برای برپایی مشروطه آگاهی رسانی می کرد. میر محمد علی معین التجار هم که از بازرگانان روشن فکر و تاریخ دا