Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در باستان شناسی، کاوِش باستان شناسی ، آشکارسازی و پردازش و ضبط آثار باستانی است. سایت کاوش یک سایت در حال مطالعه است که مرتبط با یک سایت (مکان تاریخی در حال مطالعه) باستان شناسی خاص یا یک سری از سایت ها است و ممکن است حدود چند هفته تا بیش از چند سال به طول بینجامد. در عمل کاوش، تکنیک های تخصصی متعددی وجود دارد که از آنها استفاده می شود، و هر حفاری از ویژگی های خاص خود برخوردار است؛ که رویکرد باستان شناس را تعیین می کند. منابع و دیگر مسائل عملی اجازه نمی دهد باستان شناسان در هر زمان و هر کجا که مایل باشند عملیات حفاری را انجام دهند. این محدودیت به این معناست که بسیاری از سایت های شناخته شده عمداً بدون حفاری ترک شده اند. این امر با هدف حفظ آن ها برای نسل های آینده و همچنین شناساندن نقش و ارزش آن ها برای جوامع ساکن در نزدیکی آن ها می باشد. امید است که با گذر زمان و پیشرفت در فناوری باستان شناسان قادر به بررسی این مکان ها و کسب نتایج بهتر شوند. کاوش شامل بازیابی انواع مختلفی از داده ها از یک سایت است، مکانی که در آن شواهدی برای فعالیت های گذشته انسان وجود دارد. این داده ها شامل: در حالت ایده آل این امکان وجود دار
د که از یافته های حفاری سایت به طور کامل در فضای سه بعدی باز سازی شود. اغلب می توان با شیوه های سنجش از راه دور مانند رادار نافذ زمین با درجهٔ احتمال بالا از وجود یا عدم وجود بقایای باستان شناسی آگاه شد اما درک درست و دقیق تر از ویژگی ها معمولاً نیازمند روش های مناسب حفاری می باشد. توسعه در طول تاریخ. تکنیک های حفاری در گذر زمان از کاوش تنها برای دستیابی گنج به جستجو برای درک کاملتر و دقیق روند فعالیت بشر در یک سایت و ارتباط آن با سایت های دیگر و سرزمین مربوط تبدیل گردیده است. تاریخچه کاوش با یک جستجوی ساده برای گنج و آثار باستانی آغاز شد؛ و این امر در ابتدا مورد توجه بسیاری افراد سود جو بود ولی پس از آن این باور که حفاری در یک سایت می تواند آثار زندگی انسانهای گذشته ساکن در آن محل را از بین ببرد به وجود آمد و به تدریج جستجو برای عتیقه جات به باستان شناسی تبدیل گردید، پروسه ای که هنوز در حال تکمیل است. مواد باستان شناسی به عنوان زباله در طی حوادثی در گذر زمان روی هم انباشته می شوند و هر حادثه که ممکن است کوتاه یا بلند مدت بوده باشد اثراتی از خود به جای می گذارد. این لایه های کیک مانند به عنوان روند و مدارک با
ستان شناسی استفاده می شوند و با بررسی و تفسیر آن ها نتایج به دست می آید. به عقیده لویس بینفورد باستان شناس برجسته، مدارک و شواهد باقی مانده در یک سایت ممکن است نتواند به طور کامل نشانگر وقایع رخ داده در یک مکان باشد. او شکارچیان در شمال مرکزی آلاسکا را مثال می زند که زمان زیادی را در یک مکان فقط درانتظار شکار می گذرانند و کارهایی که در آن مکان انجام می دادند صرفاً جهت گذراندن زمان بوده. مانند کنده کاری اشیای مختلف از جمله قالب های چوبی برای ماسک، قاشق از جنس شاخ، سوزن از جنس عاج و همچنین کیسه پوستی و جوراب از جنس پوست گوزن کانادایی. بینفورد اشاره می کند که همه این فعالیت ها می توانند اثراتی از خود به جا بگذارند ولی هیچ یک دلیل زندگی شکارچیان در آن منطقه نیستند زیرا آن ها تنها در انتظار شکار بوده اند. شیوه های کاوش. شیوه های پایه منابع. Barker, Philip (1993) Techniques of archaeological excavation, 3rd ed. , London: Batsford, Westman, Andrew (Ed.) (1994) Archaeological site manual, 3rd. ed. , London: Museum of London, 1.Binford, Lewis (1978). "Dimensional analysis of behaviour &amp; site structure: learning fr
om an Eskimo hunting stand". American Antiquity. ۴۰: ۳۳۵.
اس تی اس-۴۹ () یکی از ماموریت های برنامه شاتل های فضایی بود که در تاریخ ۷ می ۱۹۹۲ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این مأموریت حدوداً ۹ روزه توسط شاتل اندور انجام گرفت. طی این مأموریت ماهواره اینتل ست ۶۰۳ که از مدار مورد نظر خود منحرف شده بود، اصلاح مدار گردید و قابل استفاده شد.
قول فیلمی به کارگردانی و تهیه کنندگی محمدعلی طالبی و نویسندگی حسن بیان لو محصول سال ۱۳۹۳ است. خلاصه فیلم. داستان این فیلم درباره یک نوجوان است که به پدرش قولی می دهد و قصد دارد قول خود را عملی کند.
سبک شناسی معماری ایرانی، کتابی با موضع معماری است که توسط محمدکریم پیرنیا تاریخ پژوه معماری ایران نوشته و توسط انتشارات پ ژوه ن ده م ع م ار نخستین بار در سال ۱۳۸۰ به چاپ رسیده است. این کتاب که در کنار "اصول معماری ایران" یکی از دو پژوهش او درباره معماری سنتی ایران به شمار می آید، درواقع درس گفتارهای پیرنیا را شامل می شود که توسط غلامحسین معماریان تدوین شده است. پیرنیا در این کتاب ابتدا چگونگی تکوین و تکمیل اصول پنج گانه معماری سنتی ایران در طی زمان را نشان داده و سپس دربارهٔ یکایک آن اصول که در منابع گوناگون پراکنده است اطلاعاتی را که از منابع اصیل جمع آوری کرده به زبانی منسجم بیان کرده است. وی در کلیات این اصول تأمل کرده و شایستگی آن ها برای تبیین معماری ایرانی را سنجیده است. پدیدآورندگان کتاب. کتاب را محمدکریم پیرنیا نوشته است که معاون فنی سازمان حفاظت آثار باستانی در زمینهٔ ترمیم، تعمیر و احیاء بناها و آثار باستانی و استاد دانشگاه های تهران و شهید بهشتی بود. ویراستار آن علی محمد رنجبر کرمانی رئیس گروه معماری در دانشگاه قم و استاد دانشگاه است و تدوین کننده غلامحسین معماریان دانشیار و عضو هیئت علمی دانشگاه ع
لم و صنعت ایران در رشته معماری است. اصول معماری ایرانی. به باور پیرنیا معماری ایران در مقایسه با دیگر نظام های معماری جهان ویژگی های متمایزی را داراست. وی به ویژگی هایی چون طراحی مناسب، محاسبات دقیق، فرم درست پوشش، رعایت مسائل فنی و علمی در ساختمان، ایوان های رفیع، ستون های بلند و بالاخره تزئینات گوناگون اشاره کرده که هریک در عین سادگی باعث شکوه در آثار معماری ایران شده است. پیرنیا ۵ اصل بنیادی برای معماری ایرانی ذکر کرده است که عبارت اند از درون گرایی، پرهیز از بیهودگی، مردم واری، خودبسندگی، و نیارش. ۱- درونگرایی. یکی از باورهای مردم ایران زندگی شخصی و حرمت آن بوده که این امر به گونه ای معماری ایران را درون گرا ساخته است. معماران ایرانی با سامان دهی اندام های ساختمان در گرداگرد یک یا چند میانسرا، ساختمان را از جهان بیرون جدا می کردند و تنها یک هشتی این دو را به هم پیوند می داد. معماران ایرانی با ساماندهی اندامهای ساختمان در گرداگرد یک یا چند میانسرا، ساختمان را از جهان بیرون جدا می کردند و تنها یک هشتی این دو را به هم پیوند می داد. خانه های درونگرا در اقلیم گرم و خشک، همچون بهشتی در دل کویر هستند، فضای درونگ
را مانند آغوش گرم بسته است و از هر سو رو به درون دارد. بخش بیرونی، آذین های بیشتری نسبت به اندرونی داشت. معماران حتی در ساختمان های برونگرا مانند کوشک میان باغ ها، نیز درونگرایی را پاس می داشتند. کوشک ها ساختمانهایی برونگرا بودند که گرداگرد آن ها باز بود و از هر سو به بیرون باز می شدند. بیشتر خانه های غربی یا شرق آسیا چنین هستند.. ویژگی معماری غیرقابل انکار آثار و ابنیه ای مانند خانه، مسجد، مدرسه، کاروانسرا، حمام و غیره مربوط به خصوصیت درون گرایانه آن است که ریشه ای عمیق در مبانی و اصول اجتماعی –فلسفی این سرزمین دارد. درون گرایی در جستجوی حفظ حریم محیطی است که در آن شرایط کالبدی با پشتوانه تفکر، تعمق و عبادت به منظور رسیدن به اصل خویش و یافتن طمانینهٔ خاطر و آرامش اصیل در درون، به نظمی موزون و متعالی رسیده است. به طور اعم و بر اساس تفکر شرقی و در سرزمین های اسلامی؛ جوهر فضا در باطن است و حیاط درونی، به وجود آورنده اساس فضا است. ۲- پرهیز از بیهودگی. در معماری ایران تلاش می شده کار بیهوده در ساختمان سازی نکنند و از اسراف پرهیز می کردند. این اصل هم پیش از اسلام و هم پس از آن مراعات می شده است. در قرآن آمده «مؤمن
ان، آنان که از بیهودگی روی گردانند». در زیگورات چغازنبیل از ۱۲۵۰ پیش از میلاد، می توان کاربرد کاشی را دید. در این ساختمان، اِزاره دیوارها را با کاشی آبی آمود کرده اند. چون هنگام رفت و آمد مردم، برخورد به پای دیوار بیشتر بوده است، و چون خشت در برابر باران آسیب می دیده، نمای ساختمان را با آجر پوشانده اند. همچنین از کاشی در آمود گنبدها بهره گیری می کردند و آن را پر از نقش و نگار می کردند. این تکه های رنگی کاشی، آسانتر تعمیر و بازسازی می شدند. کاشی عمر زیادی ندارد و پس از زمانی از جا کنده شده و فرو می ریزد، به ویژه در جاهایی که برف و یخ هم باشد. اگر رویه ای یکرنگ باشد، بازسازی بخش کنده شده دشوار می شود و کار دو زنگ در می آید؛ ولی هنگامی که تکه تکه و چند رنگ باشد کار آسانتر است. ۳- مردم واری. مردم محوری به معنای رعایت تناسب میان اندام های ساختمانی با اندام های انسان و توجه به نیازهای او در کار ساختمان سازی است. در ایران هم مثل مکان های دیگر، معماری هنری وابسته به زندگی است. . پهنای اتاق خواب به اندازه یک بستر است و افراز طاقچه به اندازه ای است که نشسته و ایستاده به آسانی در دسترس باشد و از طرفی تالار که مخصوص مهما
ن است به اندازه ای پهناور بوده که شایسته پذیرایی باشد. ۴- خودبسندگی. معماران ایرانی تلاش می کردند ساخت مایهٔ مورد نیاز خود را از نزدیک ترین جاها به دست می آوردند و چنان ساختمان می کردند که نیازمند به ساختمایهٔ جاهای دیگر نباشد و «خودبسنده» باشند. بدین گونه کار ساخت با شتاب بیشتری انجام می شده و ساختمان با طبیعت پیرامون خود «سازگارتر» درمی آمده است و هنگام نوسازی آن نیز همیشه ساختمایهٔ آن در دسترس بوده است. معماران ایرانی بر این باور بودند که ساختمایه باید «بوم آورد» یا «ایدری» (اینجایی) باشد. به گفتهٔ دیگر فرآورده (محصول) همان جایی باشد که ساختمان ساخته می شود و تا آنجا که شدنی است از امکانات محلی بهره گیری شود. برای نمونه در ساخت تخت جمشید بهترین را از یک کان (معدن) در نزدیکی دشت مرغاب به دست می آوردند و با ارابه های چوبی به پارسه می رساندند. این سنگ را بیشتر برای روکش دیوارهای ستبر خشتی به کار می بردند. فرآوردن خشت نیز کاری بسیار ساده بوده است. باز برای نمونه، در محلهٔ شارستان یزد، زمین تا ژرفای دو متری از جنس خاک رُس و پایین تر از آن، جنسی به نام چلو یا کرشک است که لایه ای بسیار سخت است. معماران خاک رُس را
برداشته و روی لایهٔ سخت، با همان خاک ساختمان می ساختند. بدین گونه شاید بتوان انگیزهٔ بنیادی بهره گیری از تاق و گنبد در معماری ایران را باور به «خودبسندگی» در ساختمان سازی دانست. ۵- نیارش. واژهٔ «نیارش» در معماری گذشتهٔ ایران بسیار به کار می رفته است. نیارش به دانش ایستایی، فن ساختمان و ساختمایه (مصالح) شناسی گفته می شده است. معماران گذشته به نیارش ساختمان بسیار توجه می کردند و آن را از زیبایی جدا نمی دانستند. «پیمون»، اندازه های خردو یکسانی بود که در هرجا در خور نیازی که بدان بود به کار گرفته می شد. پیروی از پیمون هرگونه نگرانی معمار را دربارهٔ نااستواری یا نازیبایی ساختمان از میان می برده، چنان که یک گِلکار نه چندان چیره دست در روستایی دور افتاده می توانست با به کار بردن آن، پوشش گنبدی را به همان گونه انجام دهد که معمار کار آزموده و استاد پایتخت، معماران همراه با بهره گیری از پیمون و تکرار آن در اندازه ها و اندام ساختمان را بسیار گوناگون از کار در می آورند هیچ دو از ساختمانی یکسان کار در نمی آید و هر یک ویژگی خود را داشت گرچه از یک پیمون در آنها پیروی شده بود. شیوه های معماری ایران. پیرنیا در ایت کتاب همچنی
ن آثار معماری ساخته شده در جغرافیای ایران را بر اساس دوره بندی تاریخی و تأثیر عوامل مختلف موجود در هر دوره بر معماری و ساخت بنا، به ۶ شیوه (یا سبک) تقسیم کرده است. او برای این سبک ها نام هایی در نظر گرفته که با منطقه، قومیت و حکومت های هر عصر مطابقت دارند و عبارت اند از سبک های پارسی، پارتی، خراسانی، رازی، آذری، اصفهانی. سبک پارسی. شیوهٔ پارسی نامی ست که پیرنیا برای توصیف معماری دوره هخامنشیان برگزیده و آن را یکی از شیوه های معماری ایرانی دسته بندی کرده است. به باور پیرنیا سبک غالب معماری ایران شیوهٔ پارسی در دورهٔ هخامنشیان را می توان با عنوان سبک پارسی توصیف کرد. او به پاسارگاد، سیلک، چغازنبیل، و تخت جمشید به عنوان نمونه هایی از این سبک اشاره می کند. استفاده از سنگ بریده منظم و تمیز، گاهی حتی با صیقل زدن، و تهیه بهترین مصالح از نظر کیفیت، رنگ و دوام از هر منبعی که امکان پذیر است، بسیار مهم است. استفاده از سنگ ریزه در ساخت پایه ها، قرار دادن ستون ها در فواصل حداکثر ممکن از یکدیگر و اندازه بلندی معقول آن ها نسبت به زمین، همچنین چیدمان مناسب برای توزیع بار سقف بر روی ستون ها، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. برا
ی پوشش از شاه تیر، تیرچه چوبی تخته بریده و درودگری شده استفاده می شده است. آرایش دیوار های اطراف پلکان های کوتاه با نقش های برجسته و کنگره های زیبا و متناسب. ساخت دیوار های جداکننده با استفاده از خشت خام و تزیین آن ها با رنگ کاشی لعاب دار. انتخاب بهترین مصالح برای فرش بندی کف در زمان ساخت. نصب سایبان و آفتاب گیر برای ساختمان هایی که احتیاج به این امکانات دارند. در معماری سبک پارسی از چوب به سادگی برای پوشش دهانه هایی از ۲٫۵ تا ۳٫۵ گز بهره گیری می شد؛ اما در معماری تخت جمشید دهانه بین دو ستون به حدود ۶ گز گسترش یافته و این بیشترین اندازه دهانه چوبی پوشش در جهان در آن زمان بود. در پارس چنین چوب هایی موجود نبود از این رو، معماران از جبل عامل لبنان چوب های درخت کنار را از طریق راه شوش به تخت جمشید منتقل کرده و مورد استفاده قرار می دادند. همچنین اتاق هایی می ساختند که دو ستون در میان آن ها بود و دو تیر چوبی را روی هم با کنف می بستند و روی ستون ها می گذاشتند. بدین گونه به توانایی باربری تیر می افزودند. در سبک پارسی، نوآوری های شگفت انگیز در ساخت آسمانه ها به کار برده شده است. به عنوان مثال، در تیر ریزی آسمانه، برای
جلوگیری از اینکه تیرچه ها در دو دهانه کنار هم، وزن بار را روی یک تیر باربر نگذارند، روش چیدن آن ها تغییر می کرد؛ به طوری که سر هر تیرچه بالشتکی به عرض یک تیر باربر می یافت و این باعث بهبود توزیع بار بر روی تیرچه می شد. پارتی. شیوه پارتی نامی ست که پیرنیا برای توصیف معماری دوره اشکانیان (پارت) برگزیده و آن را یکی از شیوه های معماری ایرانی دسته بندی کرده است. به باور پیرنیا نیایشگاه آناهیتا در کنگاور نمونه ای از معماری پارتی را نشان می دهد. خراسانی. شیوه خراسانی نامی ست که پیرنیا برای توصیف معماری قرون اولیه اسلامی انتخاب کرده است. به باور پیرنیا این شیوه در قرن اول هجری آغاز شده و تا قرن چهارم ادامه داشته است. او می گوید هنر ساسانیان و خصوصاً بناهای طاق قوسی چون ایوان مداین و طاق کسری بر سبک خراسانی بیشترین تأثیر را گذاشته بوده اند. مساجد در این عصر بسیار ساده هستند. ویژگی چشمگیر شیوه خراسانی، طراحی مساجد به صورت شبستانی یا چهل ستونی و قوس ها به صورت بیضی یا تخم مرغی است. پرنیا از مسجد جامع فهرج و مسجد تاریخانه دامغان (خدای خانه دامغان) و عمارت الیاس خراسانی در نیشابور به عنوان نمونه هایی از سبک خراسانی اشاره
می کند. رازی. شیوهٔ رازی نامی ست که پیرنیا برای توصیف معماری سدهٔ پنجم تا آغاز سدهٔ هفتم (معاصر با حکومت های سامانیان، سلجوقیان و خوارزمشاهیان) انتخاب کرده و آن را به عنوان شیوه ای در معماری ایرانی دسته بندی کرده است. سبک رازی که نام خود را از مرکز اصلی توسعه آن یعنی ری و راز گرفته است، در ابتدا از منطقه طبرستان در شمال ایران آغاز شد. پیرنیا از شیوه رازی به عنوان متنوع ترین شیوهٔ معماری ایران نام می برد که در آن دقت شیوهٔ خراسانی و شکوه شیوهٔ پارتی همزمان مورد استفاده قرار گرفته است. پیرنیا به لحاظ تاریخی آغاز بروز ویژگی های معماری سبک رازی را از دوران آل زیار دانسته و تداوم آن را تا حملهٔ مغول پابرجا ارزیابی کرده است و از دورهٔ سلجوقیان و به ویژه دوران وزارت خواجه نظام الملک به عنوان اوج این شیوه یاد می کند. در آن دوران بود که طرح هایی به صورت ۴ گوش، ۶ گوش، ۸ گوش، دایره، استوانه، مستطیل و مربع مستطیل برای ساخت مساجد استفاده، و طرح ۴ ایوانه شدن مساجد از طریق تخریب ستون های کنار محراب و ستون های کنار میانسراها و ایجاد ۴ ایوان و یک گنبد روی همان طرح شبستان ایجاد شد. گنبدهای دوپوسته و گره سازی آجر و کاشی نیز در
همین زمان رواج یافت. به باور پیرنیا در این سبک تاق و گنبد از شکوه بیشتری برخوردار شدع و به جای تمسک به سبک خراسانی که در آن تاق به صورت ساده ساخته می شد، از تاق چهار ترک، تاق کُلنبو، تاق کاربندی و چهاربخش استفاده شد و گنبدها هم به صورت گسسته رک ساخته می شدند. تعداد مقبره ها و مناره هایی که در دورهٔ سلجوقی ساخته شد حتی از تعداد ساخت کاروانسراها و مدارس هم بیشتر بوده است. پیرنیا خصوصیات اصلی سبک رازی را ساخت آرامگاه های برجی، انواع طاق ها، ایوان های ۴ گانه و استفاده از مصالح مرغوب برای ساخت بنا برشمرده است. معماری این دوره را می توان مجموعه ای از تمام معماری های گذشته ایران دانست در این زمان بود که ادبیات ایران نیز زنده گشت و فردوسی شاهنامه را برای ایرانیان به جا گذاشت که یکی از پر افتخارترین آثار ادبی ایران است. معماری نیز در این دوره با نغز کاری پارسی، شکوه و عظمت پارتی و ریزه کاری خراسانی همراه بود. محمدکریم پیرنیا قبل از انتشار این کتاب نیز در مقاله «سبک شناسی معماری ایران» (۱۳۴۷) سبک های معماری را به زادگاه های آن ها نسبت داده و از «سبک رازی» نام می برد. معماری در این دوره مشخصات معماری گذشته را در کاربری
های جدید به کار برد. در این دوره با فراوانی های انواع معماری روبرو هستیم که در آن ها از معماری های قبل از اسلام الگو گرفته شده و ساخته گردیده اند. در واقع با تشکیل حکومت سامانیان در شرق امپراتوری اعراب، اولین حکومت نیمه مستقل ایرانی تشکیل شد حکومت طولانی و نسبتاً طولانی این دولت باعث شد نهضتی آغاز شود که به درستی از سوی بسیاری از محققان به عنوان تجدید حیات علمی و ادبی ایران دوره اسلامی نامگذاری شده است که در حدود چهار قرن که با دولت سامانیان آغاز و حضیض آن با دولت خوارزمشاهیان است. علت وقوع چنین نهضتی را که حدود چهار قرن قبل از این در در چین آغاز شد و چهار قرن بعد از افول آن در اروپا تحت رنسانس آغاز شد را مورخان و جامعه شناسان چنین متذکر شده اند: که شاید بتوان چنین گفت که در این دوره، در سر هوای بازگرداندن ایران به قدرت ساسانی را داشتند که سعی بر آن داشتند که در معماری که در این دوران به جا می گذاشتند در واقع اشکال و ترکیبات هندسی بنا برای بیان قدرت و بقا به کار گرفته شود و نهایت سعی را در ایجاد ارزش های شکلی ماندگار و بی نظیر به عمل می آوردند. در معماری این دوره عملاً با توجه به موارد بالا با گوناگونی بناها
روبرو هستیم در این دوره همانند دوره های قبل از اسلام مدرسه به عنوان بنایی جدا وارد معماری شد و بناهای چهار ایوانی نیز از نو زنده شده و تزئینات نیز به بناها بازگردانده شد. دونالد ویلبر معماری سلجوقی (سبک رازی) را برگرفته از سبک معماری ساسانیان می داند، به ویژه در شکل و نسبت های گنبدها. می توان دستاوردهای معماری این دوره را به صورت زیر دانست: آنچه مسلم است دوره رازی را می توان رنسانسی برای ایران قدیم دانست که متأسفانه با حمله مغول به این کشور اکثر آثار این دوره نابود شد. پیرنیا از گنبد عالی ابرکوه، گنبد سرخ مراغه، برج استوانه ای مراغه، گنبد کبود مراغه به عنوان چند بنای مهم شیوه رازی در مراغه یاد می کند. آذری. شیوه آذربایجانی نامی ست که پیرنیا برای توصیف معماری دورهٔ حکومت ایلخانان بر ایران (۶۵۴–۷۳۶ق /۱۲۵۶–۱۳۳۶م) انتخاب کرده و آن را به عنوان شیوه ای در معماری ایرانی دسته بندی کرده است. سبک آذری نام خود را از خوزه رواج اصلی آن یعنی آذربایجان گرفته، اما با نام های دیگری مانند سبک مغول یا ایرانی - مغول نیز نامیده و شناخته شده است. دونالد ویلبر «معماری سلجوقی» (شیوه رازی) را شکل ابتدایی «سبک ایلخانی» (شیوه آذری یا
سبک ایرانی-مغولی) می داند و خود معماری سلجوقی را نیز برگرفته از سبک پیش از اسلام معماری ساسانی می داند، به ویژه در شکل و نسبت های گنبدها. پیرنیا می نویسد پس از اینکه هولاکو در سال ۶۵۷ق/۱۲۵۹م در مراغه مستقر شد، معماری ایرانی ترقی کرد و در پی دگرگونی های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی در جامعه، سبک رازی (معماری دوره سلجوقی) نیز تغییر کرد و «سبک آذری» زاده شد. سبک آذری از مراغه آغاز شده و با نام «سبک مغولی» به تبریز و سلطانیه و سپس به سراسر ایران و خارج ایران رفت و روز به روز درخشان تر شد. در اوج سبک آذری، شاهکارهای معماری زمان جانشینان تیمور به ویژه شاهرخ (۸۰۷–۸۵۰ق/۱۴۰۴–۱۴۴۶م) بنا شدند. پیرنیا سبک آذری را بر معماری دو دوره ایلخانی و تیموری منطبق می سازد اما بیشتر پژوهشگران، هنر و معماریِ دو دوره مغول (ایلخانی) و تیموری را دو دوره مختلف جدا از یکدیگر دانسته اند. اصفهانی. شیوه اصفهانی نامی ست که پیرنیا برای توصیف معماری دورهٔ حکومت صفوی بر ایران انتخاب کرده و آن را به عنوان شیوه ای در معماری ایرانی دسته بندی کرده است. پیرنیا شیوه اصفهانی را آخرین شیوه معماری سنتی ایرانی دانسته و دوره رواج آن را به دو دوره تقسیم کرده که
دوره نخست آن به زمان قراقویونلوها و زمان حکومت صفویه بازمی گردد که از آن به عنوان دوره شکوفایی شیوه اصفهانی یاد می کند. به حکومت رسیدن سلسله صفوی در ایران موجب به وجود آمدن حکومتی شد که ایران بعد از سلسله ساسانیان به خود ندیده بود. مذهب (شیعه) و تشکیلات منضبط ناشی از آن باعث گردید که این دولت بر تمام شئون زندگی مرم مسلط گردد اوج گرفتن حیات عقلی شیعه در این دوره که ملازم با تجمع متفکران و اندیشمندان شیعه در مراکز عمده آن روزگار به ویژه اصفهان و تبادل آراء و افکار آنان است، دوره جدیدی را در زمینه حکمت و فلسفه شیعه به همراه داشت و جلوه از تمدن را در این کشور پایه گذاری کرد؛ و حکومت بنا به سنتها گذشته سازماندهی، راه اندازی و ایجاد تا سیسات و تجهیزات زیر ساختی را عمداً بر عهده گرفت در واقع این سیاست های را دنباله و الگو گرفته سیاست های ساسانیان می توان دانست. آنچه مشخص است که دولت صفوی جمع بندی از تاریخ چند هزارساله ایران بوده که مکتبی را تحت عنوان اصفهانی را از جمع بندی ماهرانه فلسفه، هنر، معماری و شهرسازی روز گار کهن ارائه کردو آن را با توجه به مصادیق و مفاهیم روز خود به جامعه معرفی کرد. از مظاهر بارز این دوره
و آثار شکوهمند آن که هنوز هم در سر تا سر ایران نمود دارد این است که یکی شبکه راه های عمودبرهم بوده، که از کوهستان ها به داخل کویرها و نمکزارها گسترش یافته بودو دیگر ساختن رباطها و کاروانسراهای بزرگ و توقفگاه های آبرومند، کاخ ها و بستانهای زیبا و خوش منظر که در فواصل راه ها که در آن ها همه گونه وسائل آسایش و رفاه مردم فراهم آمده بود را دانست. دوره دوم رواج شیوه اصفهانی در تقسیم بندی پیرنیا از زمان حکومت نادر آغاز و پس از زندیه با سلسله قاجاریه به اتمام می رسد. پیرنیا این دوره را دوره انحطاط معماری صفویه دانسته و از ورود معماری اروپایی در زمان قاجاریه به عنوان مهم ترین دلیل انحطاط آن نام برده است. معماری در زمان افشاریه به علت لشکرکشی های پیاپی و عدم رسیدگی به مسائل داخلی کشور آثاری قابل توجه برای ارائه ندارد و در زمان زندیه هم به علت تمر کز حکومت در شیراز اکثر تأثیرات آن در شیراز پدیدار گشت و در زمان قاجار نیز به علت مسایل فنی و نبود نیروی کافی برای ساخت به صورت گذشته به آرامی کشور را از روند معماری ایرانی خارج کرد. اما دربارهٔ ویژگی های و دستاوردهای معماری اصفهانی نکات زیر را مورد اشاره قرار می دهد: به باور پ
یرنیا بیشترین دستاوردهای این دوره در شهرسازی نمود یافت، چرا که از این دوره مجموعه های شهری قابل توجهی به جای مانده است.
فرار از اردو فیلمی به کارگردانی و نویسندگی غلامرضا رمضانی و تهیه کنندگی حسن آقاکریمی ساخته سال ۱۳۹۳ است. این فیلم در ۱۹ آبان ۱۳۹۵ در سینماهای ایران اکران شده است. خلاصه فیلم. گروهی از دانش آموزان برای اردویی دو روزه به شمال کشور می روند که در آستانه رفتن به سمت دریا برنامه آنها توسط مسؤلین مدرسه تغییر می کند، که این تغییر برنامه مسایل و مشکلاتی را در پی دارد.
ابراهیم ناعم (زاده ۱ مهر ۱۳۰۰ رشت -درگذشت ۱۵ فروردین ۱۳۹۶ تهران) شاعر قصیده سرای معاصر ادبیات فارسی بود. او مدیر انجمن ادبی حکیم ناصرخسرو بود و در کرج زندگی می کرد. وی در ۱۵ فروردین ۱۳۹۶ در بیمارستان مهر تهران به دلیل عارضه قلبی درگذشت. زندگی. تولد، کودکی و نوجوانی. ناعم در ۱ مهر ۱۳۰۰ در رشت زاده شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در رشت و تهران به پایان رسانید و سپس در آموزشگاه تخصصی قضایی دانش آموخته شد. او بعداً کارمند اداره کل ثبت اسناد شد. او سال ها بعد از این سازمان بازنشسته گردید. شعر. از آن جا که پدر وی معروف به مرشد احمد گیلانی صوفی صافی بود و صافی تخلص می کرد، به او ابراهیم صافی نیز گفته اند. ناعم شاعری عارف پیشه و خلوت گزین بود و سعی می کرد از هیاهوهای سیاسی و اجتماعی دوری گزیند. ناعم در جوانی در منطقهٔ شمیران تهران زندگی می کرد و از نزدیکان نیما یوشیج بود. یوشیج در خاطرات خود از وی به این شکل یاد کرده است: «ناعم اشعار وصف الحالی را بسیار پرمغز و با حرارت می سراید و اشعار او آینهٔ زمان هستند.» در جای دیگری می نویسد: «دیشب منزل ناعم بودم. از روی عکس های دیوار که گورکی و علی و اشخاص مختلف را به دیوار
ها چسبانیده بود، فهمیدم که حواس جمع ندارد و در این دنیا سرگردان است». به نوشته شاپور جورکش در "کارنامه"، نیما یوشیج با او «نزدیکی روحی» داشت و به نوشته پوریا سوری در "فرهیختگان" به وی «تا پایان عمر خود اطمینان داشت». یوشیج در در دورانی که به دلیل سرودن شعر نو مورد هجمه شاعران سنتی قرار گرفته بود، گفته بود «اگر بدانم این جوانمرد گیلانی ساده و بدون تشریفات (ابراهیم ناعم) با من است به این اندازه سرگردان نیستم». ناعم در خصوص شعر نوی نیما گفته بود: «او [نیما] این طور از خود دفاع می کرد که غرض از شعر نو اصلاً کوتاه و بلند کردن مصراع نیست… اعتقاد اساسی من به شعر پدیدآوردن آن دید تازه ای در ادبیات است که بایستی قبل از ایجاد آثار شعری رعایت شود و هر کس این هدف را به هر شکل وجهه خود سازد، شعر نو به وجود آورده است ولو این که شعر خود را در بحور و اوزان عروضی سروده باشد و در غیر این صورت کاری عبث انجام داده است». پس از درگذشت یوشیج، ناعم در سوگ او شعر سرود. وی در دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ مقاله هایی در نشریات ادبی منتشر کرد. ناعم بین سال های ۱۳۵۷–۱۳۲۰ صاحب امتیاز نشریه فردای ما بود. ناعم در میان شاعران قدیمی به ناصرخسرو و سبک وی عل
اقه مند بوده و بیشتر قصیده سروده است. او اشعاری در قالب رباعی نیز دارد. نمونه هایی از رباعیات وی به شرح ذیل است: خواهم که همیشه پا به پایت باشم یک عمر چراغ رهنمایت باشم مپسند که چون بنده اسیرت گردم بگذار که در عشق خدایت باشم. نمونه ای دیگر: بگذار بگویم آنچه در سینه مراست در سینه ی صاف و پاک و بی کینه مراست من شنبه ی کاری ام که از خستگی ام هر دم هوس وصال آدینه مراست. در مهر ۱۳۹۰ مجموعه شعری به نام «اهورانامه: سروده های توحیدی» از وی به چاپ رسید. وی سروده هایی در مورد خواب هایش دارد و منظومهٔ «الا ای خواب ها» با بیش از ۱۱۵ بیت یکی از آن هاست. ناعم یکی از کسانی است که سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران در پروژه «مجموعه مصاحبه با ادیبان، شاعران و داستان سرایان» با او مصاحبه کرده است. پیوند به بیرون. __نمایه__
نیو کینن، کنتیکت (به انگلیسی: New Canaan, Connecticut) یک شهرک در ایالات متحده آمریکا است که در کنتیکت واقع شده است. خصوصیات. نیو کینن ۵۸٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۱۹٬۷۳۸ نفر جمعیت دارد و ۱۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پریش به نوعی از تقسیمات اداری و جغرافیایی معاصر در برخی کشورهای با فرهنگ و ریشه لاتین (اروپا و امریکا) گویند. این تقسیمات از لحاظ تاریخی به مفهوم قصبه باز میگردد که به بخش ها یا سرزمینهایی گفته میشده است که تحت نفوذ کلیسای کاتولیک بوده است یا برای خود به طور مستقل کلیسا و کشیش دائم داشته اند. استفاده این واژه به قرن چهاردهم میلادی در اروپا باز میگردد و اصالتاً از ترکیب کلمات لاتین para (بیگانه) و یونانی oikos (خانه) ساخته شده است. به طور مثال ایالت لوئیزیانا در آمریکا امروزه بجای شهرستان (county) از واژه پریش برای تقسیمات اداری داخل ایالت خود استفاده می کند.
گفتگوی ماکیاولی و منتسکیو در دوزخ با عنوان اصلی کتابی طنز از نویسنده فرانسوی "موریس ژولی" است که با دیدگاه سیاسی محافظه کارانه و در نکوهش رژیم ناپلئون سوم برای نخستین بار در سال ۱۸۶۴ در ژنو منتشر شد. در این کتاب نیکولو ماکیاولی و شارل دو مونتسکیو درگیر در آرگومنتی دیالکتیک در مرکز دوزخ هستند. کتاب به امور مربوط به نژاد و مذهب دخالت نمی کند اما المان های این کتاب به طور گسترده و در یک دزدی ادبی در پروتکل بزرگان صهیون بکار رفته اند.