Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امبیکا کالنا یا به اختصار، کالنا (به انگلیسی: Kalna) یک شهر تاریخی در هند است که در Bardhaman district واقع شده است. کالنا ۶٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۵۶٬۷۲۲ نفر جمعیت دارد و ۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
والورده (به اسپانیایی: Valverde) یک دهستان در اسپانیا است که در جزایر قناری واقع شده است. والورده ۱۰۳٫۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۰۴۸ نفر جمعیت دارد و ۵۷۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. این سرزمین در شمال شرقی جزیره ال هیرو قرار دارد.شهری به همین نام در این سرزمین وجود دارد که مرکز جزیره است. خواهرخوانده. شهر آرافو خواهرخواندهٔ والورده هست.
اعصار تاریک یونان () دوره ای از تاریخ یونان است که با پایان تمدن میسنی در حدود ۱۱۰۰ پیش از میلاد آغاز می شود و تا پیدایش اولین پولیس ها در حدود ۸۰۰ پیش از میلاد به اتمام می رسد. با پایان رفتن عصر برنز در شرق مدیترانه، شهرها و کاخ های تمدن میسنی به تدریج نابود شدند. تمدن هیتی ها نیز به تدریج از بین رفت و شهرها از غزه تا تروآ نابود شدند. با از بین رفتن این تمدن ها، شهرها و شهرک های کوچک تر نیز گرفتار قحطی شدند و جمعیت آن ها کاهش یافت. اینطور تصور می شود که در آن عصر ارتباط یونانی ها با قدرت های خارجی قطع و رشد فرهنگی و پیشرفت یونان بسیار کند شده بود. از یافته های به دست آمده در حفاری ها در منطقه لفکاندی در جزیره وابیه نشان می دهد که لینک های فرهنگی و تجاری با شرق تقریباً از قرن نهم پیش از میلاد توسعه یافت.
اژدهایان بهشت عدن: گمانه زنی ها دربارهٔ فرگشت هوش انسان کتابی اثر کارل سیگن، اخترشناس و نویسنده آمریکایی است که برنده جایزه پولیتزر شده است. در این کتاب "سیگن" مباحث انسان شناسی، زیست شناسی فرگشتی، روانشناسی و علوم رایانه را با هم ترکیب می کند تا دورنمایی از چگونگی فرگشت هوشمندی انسان به دست آورد. سیگن در جستجوی راهی برای اندازه گیری کمی هوش موجودات است. او ادعا می کند که نسبت جرم مغز به کل بدن معیار خوبی برای سنجیدن و مقایسه هوش جانداران مختلف است. همان طور که انسان بیشترین نسبت و بعد از او دلفین در جایگاه بعدی قرار دارد. از دیگر مسائلی که در کتاب به آن ها اشاره شده است می توان به فرگشت مغز (با تاًکید بر عملکرد نئوکورتکس در مغز انسان) دلیل فرگشتی خوابیدن و دیدن رؤیا، اثبات توانایی شامپانزه ها در استفاده از زبان اشاره، و دلیل ترس های درونی انسان و ساختن افسانه و داستان های خیالی. عنوان "اژدهاهای بهشت عدن" از این اندیشه وام گرفته شده که مجادله انسان های بدوی با موجودات درنده و به خصوص خزندگان مانند مار و تمساح منجر به ایجاد باورها و افسانه هایی در مورد اژدها شده است. خلاصه. کتاب یک بسط و گسترش کلی از یک سخنران
ی در بزرگداشت ژاکوب برونوفسکی در مورد فلسفه طبیعی بود که "سیگن" آن را در دانشگاه تورنتو ارائه داد. در قسمت دیباچه سیگن تز خود را ارائه می دهد که: "ذهن پیامدی از آناتومی و فیزیولوژی اش است نه چیزی بیشتر." با ارجاع به آثار چارلز داروین و آلفرد راسل والاس. در فصل دو او خلاصه ای از فرگشت گونه ها را از شروع مه بانگ تا شروع تمدن انسانی با کمک روزنگار کیهانی ارائه می دهد؛ که هر یک میلیارد سال با بیست چهار ساعت در روزنگار کیهانی تطابق دارد. ترجمه به فارسی. این کتاب توسط عبدالحسین وهاب زاده تحت عنوان اژدهای بهشتی، به فارسی ترجمه شده است.
شهرستان لیکا-سنی (به لاتین: Lika-Senj County) یک شهرستان در کرواسی است که بخش بزرگی از منطقه لیکا و بخشی از ساحل شمالی دریای آدریاتیک را دربر می گیرد. شهرستان لیکا-سنی ۵٬۳۵۳ کیلومتر مربع مساحت و ۵۰٬۹۲۷ نفر جمعیت دارد. مرکز این شهرستان شهر گسپیچ است.
خرگوش یون نان نام یک گونه از سرده خرگوش صحرایی است. این گونه بوم زاد جمهوری خلق چین است اما یک گزارش مشکوک مبنی بر دیده شدن آن در سال ۲۰۰۰ میلادی در کشور میانمار در دست است.
گوش قرمز شکم زرد نام یک زیرگونه از گونه لاک پشت لغزنده برکه ای است. این زیر گونه در جنوب شرقی ایالات متحده آمریکا، در ایالات فلوریدا تا جنوب شرقی ویرجینیا یافت می شود. زیستگاهش نیز شامل، دشت های سیلابی، باتلاق ها، مرداب ها و تالاب های فصلی می باشد. این حیوان گاهی به عنوان حیوان خانگی در فروشگاه ها خرید و فروش می شود.
مصطفی یغشا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سروت ۱۸۹۰ اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال مراکش در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ شرکت کرده است.
سمندر زبان قارچی نائوتا نام یک گونه از سرده سمندرهای زبان قارچی است. این گونه در سرزمین های پست و کم ارتفاع واقع در رشته کوه آند از ونزوئلا و کلمبیا تا اکوادور و پرو تا بولیوی و شرقی برزیل یافت می شود. بالغ این سمندرها دارای بدنی است به طول ۳۱–۴۸ میلی متر با احتساب دم.
کاخ پیتی (به ایتالیایی: Palazzo Pitti)، که در زبان انگلیسی گاه با نام Pitti Palace شناخته می شود، کاخی وسیع و عمدتاً متعلق به دوره رنسانس در شهر فلورانس ایتالیاست. این بنا در سمت جنوبی رودخانه آرنو و در فاصله ای کوتاه از پل تاریخی پونته وکیو قرار دارد. هسته ی اصلی این کاخ به سال ۱۴۵۸ بازمی گردد و در ابتدا اقامتگاه شهری لوکا پیتی، بانکدار بلندپرواز فلورانسی، بوده است. در سال ۱۵۴۹، خاندان مدیچی این کاخ را خریداری کردند و آن را به اقامتگاه اصلی خود به عنوان خانواده ی حاکم دوک نشین بزرگ توسکانی تبدیل نمودند. کاخ پیتی طی نسل ها به خزانه ای عظیم بدل شد و مجموعه ای از نقاشی ها، ظروف، جواهرات و اشیای لوکس در آن گردآوری گردید. خاندان مدیچی همچنین باغ های وسیع بوبولی را به مجموعه ی کاخ افزودند. در اواخر قرن هجدهم، ناپلئون این کاخ را به عنوان پایگاه قدرت خود در جریان فتوحات اروپایی اش مورد استفاده قرار داد. پس از آن، برای مدتی کوتاه، کاخ پیتی به عنوان کاخ سلطنتی اصلی کشور تازه متحد شده ی ایتالیا تحت حکومت خاندان ساووی ایفای نقش کرد. در سال ۱۹۱۹، پادشاه ویکتور امانوئل سوم این کاخ و محتویات آن را به مردم ایتالیا اهدا نمود
. امروزه کاخ پیتی بزرگ ترین مجموعه ی موزه ای در شهر فلورانس محسوب می شود. بخش اصلی کاخ، که در معماری این گونه بناها با عنوان corps de logis شناخته می شود، ۳۲٬۰۰۰ متر مربع وسعت دارد و به چندین گالری و موزه ی اصلی تقسیم شده است. کاخ پیتی بخشی جدایی ناپذیر از مرکز تاریخی فلورانس است؛ منطقه ای که در سال ۱۹۸۲ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. این کاخ نمادی از میراث رنسانس فلورانس و تداوم بافت شهری آن به شمار می رود. تاریخچه. ساخت این بنای سنگین و هیبت انگیز در سال ۱۴۵۸ به دستور بانکدار فلورانسی، لوکا پیتی (۱۳۹۸–۱۴۷۲)، آغاز شد. پیتی از حامیان اصلی و دوستان نزدیک کوزیمو دِ مدیچی بود. تاریخ اولیه ی کاخ پیتی آمیزه ای از واقعیت و افسانه است. گفته می شود که پیتی دستور داده بود پنجره های کاخ بزرگ تر از درِ ورودی کاخ مدیچی ساخته شوند تا شکوه بیشتری داشته باشد. مورخ هنری قرن شانزدهم، جورجو وازاری، طراحی کاخ را به فیلیپو برونلسکی نسبت داده و لوکا فانچلی را صرفاً دستیار او دانسته بود؛ اما امروزه فانچلی به عنوان معمار اصلی شناخته می شود، چرا که برونلسکی دوازده سال پیش از آغاز ساخت کاخ درگذشته بود و سبک معماری بنا نیز با آثا
ر او تفاوت های آشکاری دارد. طراحی و نحوه ی پنجره گذاری نشان می دهد که معمار ناشناس این بنا، بیشتر در معماری کاربردی و خانگی تجربه داشته تا در اصول انسان گرایانه ای که لئون باتیستا آلبرتی در کتاب "De Re Aedificatoria" تعریف کرده بود. با وجود ظاهر چشمگیر، کاخ پیتی در ابتدا از نظر اندازه و محتوا، رقیبی برای اقامتگاه های خاندان مدیچی محسوب نمی شد. هر که معمار این بنا بوده، برخلاف جریان رایج مد آن زمان عمل کرده است. استفاده از سنگ کاری زبر و زمخت، فضایی سخت و قدرتمند به بنا بخشیده که با تکرار سه باره ی هفت طاق نما در نمای اصلی، یادآور قنات های رومی است. این سبک معماری رومی با گرایش فلورانسی ها به سبک "all’antica" (بازگشت به سنت های باستانی) هم خوانی داشت. طراحی اولیه ی نما به قدری تأثیرگذار بود که در مراحل بعدی توسعه ی کاخ حفظ شد و در تقلیدهای قرن شانزدهم و احیای سبک های قرن نوزدهم نیز دیده می شود. کار ساخت کاخ پس از مرگ کوزیمو دِ مدیچی در سال ۱۴۶۴ و به دنبال زیان های مالی لوکا پیتی متوقف شد. پیتی در سال ۱۴۷۲ در حالی درگذشت که ساختمان هنوز ناتمام بود. مدیچی. ساختمان کاخ پیتی در سال ۱۵۴۹ به الئونورا دی تولدو فروخته
شد. الئونورا که در دربار مجلل ناپل پرورش یافته بود، همسر کوزیمو یکم مدیچی، حاکم توسکانی و بعدها دوک بزرگ شد. پس از نقل مکان به این کاخ، کوزیمو از جورجو وازاری خواست تا بنا را مطابق سلیقه اش گسترش دهد؛ به این ترتیب، با افزودن یک بلوک جدید در بخش پشتی، وسعت کاخ بیش از دو برابر شد. وازاری همچنین «راهرو وازاری» ("Corridoio Vasariano") را ساخت—مسیر سرپوشیده ای که از کاخ قدیمی کوزیمو و مقر حکومت یعنی کاخ وکیو ("Palazzo Vecchio")، از میان اوفیتزی، و بالای پل پونته وکیو عبور کرده و به کاخ پیتی می رسید. این راهرو امکان رفت وآمد امن و آسان دوک بزرگ و خانواده اش را میان اقامتگاه رسمی و کاخ پیتی فراهم می کرد. در ابتدا، کاخ پیتی عمدتاً برای پذیرایی از مهمانان رسمی و برگزاری مراسم درباری استفاده می شد، در حالی که اقامتگاه اصلی خاندان مدیچی همچنان کاخ وکیو باقی مانده بود. تنها در دوران حکومت پسر الئونورا، فرانچسکو یکم، و همسرش یوهانا از اتریش بود که کاخ پیتی به طور دائمی مورد استفاده قرار گرفت و به محل نگهداری مجموعه هنری خاندان مدیچی تبدیل شد. در بخش پشتی کاخ، زمینی در تپه بوبولی خریداری شد تا پارک و باغی رسمی و بزرگ احدا
ث شود؛ باغ هایی که امروزه با نام «باغ های بوبولی» ("Boboli Gardens") شناخته می شوند. معمار منظر انتخاب شده برای این پروژه، هنرمند درباری مدیچی، نیکولو تریبولو بود که سال بعد درگذشت؛ پس از او، بارتولومئو آماناتی کار را ادامه داد. طراحی اولیه ی باغ ها حول یک آمفی تئاتر در پشت بخش اصلی کاخ ("corps de logis") شکل گرفت. نخستین نمایش ثبت شده در این آمفی تئاتر، اجرای نمایش «آندریا» اثر ترنس در سال ۱۴۷۶ بود. پس از آن، نمایش های کلاسیک الهام گرفته ی بسیاری از نمایشنامه نویسان فلورانسی مانند جووان باتیستا چینی اجرا شد. این نمایش ها برای سرگرمی دربار فرهیخته ی مدیچی برگزار می شدند و دارای صحنه آرایی های پیچیده ای بودند که توسط معمار درباری، بالداساره لانچی طراحی می شدند. گالری پالاتینا. گالری پالاتینا، اصلی ترین گالری کاخ پیتی، مجموعه ای گسترده شامل بیش از ۵۰۰ نقاشی عمدتاً متعلق به دوره رنسانس را در خود جای داده است؛ آثاری که پیش تر بخشی از مجموعه ی خصوصی هنری خاندان مدیچی و جانشینان آنان بوده اند. این گالری تا داخل آپارتمان های سلطنتی امتداد یافته و آثار هنرمندانی چون رافائل، تیسین، پروجینو (با اثر «سوگواری بر پیکر مسی
ح»)، کورجیو، پیتر پل روبنس و پیه ترو دا کورتونا را در خود دارد. فضای گالری همچنان حال وهوای یک مجموعه ی خصوصی را حفظ کرده و آثار هنری به همان شیوه ای چیده شده اند که در اتاق های باشکوهی که برایشان در نظر گرفته شده بود، به نمایش درمی آمدند؛ نه بر اساس ترتیب زمانی یا سبک های هنری. باشکوه ترین اتاق های کاخ توسط پیه ترو دا کورتونا با سبک باروک متأخر تزئین شده اند. در ابتدا، کورتونا اتاق کوچکی در طبقه ی اصلی کاخ به نام «سالا دلا استوفا - Sala della Stufa» را با مجموعه ای از نقاشی های دیواری درباره ی «چهار عصر انسان» تزئین کرد که با استقبال فراوانی روبه رو شد؛ «عصر زرین» و «عصر سیمین» در سال ۱۶۳۷ نقاشی شدند و در سال ۱۶۴۱ «عصر برنز» و «عصر آهن» به آن ها افزوده شد. این آثار از شاهکارهای او به شمار می روند. پس از آن، از کورتونا خواسته شد تا اتاق های پذیرایی دوک بزرگ را نیز نقاشی کند؛ مجموعه ای شامل پنج اتاق در بخش جلویی کاخ. در این پنج «اتاق سیاره ای»، ترتیب سلسله مراتبی خدایان بر اساس کیهان شناسی بطلمیوسی طراحی شده است: ونوس، آپولون، مارس، ژوپیتر (اتاق تخت خاندان مدیچی) و زحل؛ با حذف عطارد و ماه که در اصل باید پیش از
ونوس قرار می گرفتند. سقف های بسیار تزئین شده ی این اتاق ها، با نقاشی های دیواری و گچ بری های پیچیده، در اصل تجلی گر شکوه خاندان مدیچی و تجلیل از رهبری فضیلت مند هستند. کورتونا در سال ۱۶۴۷ فلورانس را ترک کرد و شاگرد و همکارش، چیرو فری، این چرخه ی هنری را تا دهه ی ۱۶۶۰ به پایان رساند. این اتاق ها بعدها الهام بخش طراحی «اتاق های سیاره ای» در کاخ ورسای لوئی چهاردهم شدند که توسط شارل لو برن اجرا گردید. این مجموعه برای نخستین بار در اواخر قرن هجدهم، هرچند با اکراه، توسط دوک بزرگ لئوپولد اول—نخستین حاکم روشن فکر توسکانی—به روی عموم گشوده شد؛ اقدامی که با هدف کسب محبوبیت پس از افول خاندان مدیچی صورت گرفت. اتاق های گالری پالاتینا. گالری پالاتینا شامل ۲۸ اتاق است که برخی از مهم ترین آن ها عبارت اند از: آپارتمان های سلطنتی. این بخش شامل ۱۴ اتاق است که توسط پادشاهان خاندان ساووی با سبک امپراتوری بازطراحی شده اند، هرچند برخی اتاق ها هنوز تزئینات و مبلمان دوره ی مدیچی را حفظ کرده اند. نگارخانه. برخی آثار در موزه:
بوزید محیوز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال الجزایر در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ شرکت کرده است. محیوز در مسابقات بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
مجید جعفری (متولد ۳ خرداد ۱۳۳۴ در تهران) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون ایرانی است. مجید جعفری در ۳ خرداد ۱۳۳۴ در تهران متولد شد. او در دههٔ پنجاه، پس از گذراندن دورهٔ دبیرستان مدتی را در آتلیه دیزاین زیرنظر فرح اصولی به فراگیری طراحی پرداخت، سپس به عکاسی روی آورد و دورهٔ آموزش فیلمسازی را در مدرسهٔ سینمایی باغ فردوس زیرنظر بزرگمهر رفیعا گذراند. در سال ۱۳۶۱ فیلم کوتاه قرقاولان را ساخت.سپس یک دورهٔ فیلمنامه نویسی را در کلاس محسن مخلباف در حوزه هنری گذراند.جعفری در دهه ۶۰ با سریال مرغ حق به کارگردانی حسین مختاری و مسعود فروتن و نمایش قصهٔ ملکزاد به کارگردانی احمد ناطقی، وارد عرصهٔ بازیگری شد و در بیش از ۳۰ نمایش صحنه ای نظیر المیرا در آتش، کوری، آمادئوس، روسمرسهلم، رویاهای رام نشده و حادثه در ویشی به ایفای نقش پرداخته است. وی همچنین در سریالهای نیمه پنهان ماه، ضلع ششم، شمارش معکوس و ماه و پلنگ و فیلمهای سینمایی پرواز پنجم ژوئن، ساحره و بی خداحافظی حضور داشته است.
محمد خدیس (; – ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نصر حسین دای اشاره کرد. وی همچنین به همراه تیم ملی فوتبال الجزایر در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ شرکت کرده است.
رقص شافل یا شافل ملبورن () گونه ای رقص باشگاهی و رِیو (rave) است که اواخر دهه ۱۹۸۰ در حلقه های موسیقی ریو زیرزمینی ملبورن استرالیا شکل گرفت. شافل دنس یا رقص شافل رقص مخصوص پا می باشد که بیشترا با اهنگ های شاد اسپانیایی رقصیده میشود
محمد عمر غریب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال جیل هندسه الجزایر اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال الجزایر در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ شرکت کرده است.
سازمان آموزش و پرورش استثنایی، یک سازمان دولتی زیرمجموعهٔ وزارت آموزش و پرورش است. که در پی تصویب قانون تشکیل سازمان آموزش و پرورش استثنایی توسط مجلس شورای اسلامی ایران در ۱۳۶۹/۰۹/۲۱و تصویب اساسنامه سازمان آموزش و پرورش استثنایی در ۱۳۷۰/۰۵/۲۹ تشکیل گردید. شایان ذکر است رئیس این سازمان معاونت وزیر آموزش و پرورش را برعهده دارد. پیشینه. آموزش و پرورش دانش آموزان استثنایی در ایران از حدود ۹۰ سال پیش و توسط افراد علاقه مند، به صورت داوطلبانه و در بخش غیردولتی آغاز شد. سپس در سال ۱۳۴۷ دفتری به نام آموزش کودکان و دانش آموزان استثنایی در وزارت آموزش و پرورش تشکیل و فعالیت ها در قالب مدارس استثنایی و کلاس های خاص، شکل دولتی و رسمی به خود گرفت. پس از انقلاب ۱۳۵۷، به منظور توجه بیشتر به آموزش و پرورش و توان بخشی کودکان استثنایی، قانون تشکیل «سازمان آموزش و پرورش استثنایی» در آذر ۱۳۶۹ توسط مجلس شورای اسلامی تصویب شد و اساسنامهٔ آن در مردادماه ۱۳۷۰ به تصویب مجلس رسید. و سازمان آموزش و پرورش استثنایی به صورت مؤسسه دولتی وابسته به وزارت آموزش و پرورش در سال ۱۳۷۰ آغاز به کار کرد. همکاری با یونیسف. سازمان آموزش و پرورش استثنا
یی با همکاری یونیسف، در حوزه تولید محتوای یادگیری دیجیتال، مجموعه ای از کارگاه های تربیت مربی را با هدف ارتقای آموزش به کودکان با نیازهای خاص برگزار کردند. ۸۰ معلم از سراسر کشور در این دوره آموزشی ۴۰ ساعته که با حمایت مالی اتحادیه اروپا برگزار شد، شرکت کردند. این آموزش ها با هدف افزایش دسترسی به محتوای یادگیری دیجیتال برای کودکان با نیازهای خاص برگزار شد. مدارس و دانش آموزان. مدارس. در سال ۱۳۹۹ دانش آموزان خاص در ۱۶۰۰ مدرسه استثنایی، ۲۰ هزار مدرسه پذیرا و ۸۰۵ مدرسه به عنوان مدارس پشتیبان مشغول به تحصیل هستند. از این تعداد مدارس، ۳۴ مدرسه شبانه روزی، ۴۸ مدرسه ویژه دانش آموزان طیف اوتیسم، ۲۳ مدرسه خاص دانش آموزان نابینا و ۲۶ مدرسه ویژه دانش آموزان معلول جسمی حرکتی و ۱۰۰ مدرسه نیز خاص دانش آموزان آسیب دیده شنوایی است. میانگین تراکم دانش آموز در مدارس استثنایی ۵۳ نفر است. از جمله وظایف این سازمان، ایجاد مدارس ویژه، اجرای برنامه های آموزش فراگیر، ارائه خدمات توانبخشی و تجهیز دانش آموزان به ابزارها و فناوری های کمک آموزشی است. همچنین، این سازمان در زمینه آموزش معلمان متخصص و تدوین محتوای آموزشی مناسب فعالیت دارد. د
انش آموزان. این سازمان بیش از ۱۵۲ هزار دانش آموز استثنایی را در ۷ گروه تحت پوشش قرار داده است: ساختار. این سازمان به طورکلی از سه معاونت به شرح زیر تشکیل شده است: فهرست رؤسای سازمان. اسامی رؤسای سازمان از بدو تشکیل در سال ۱۳۷۰ عبارتند از:
جوزپه سارونی (زاده ۲۲ سپتامبر ۱۹۵۷) رکابزن حرفه ای سابق ایتالیایی است که در رشتهٔ دوچرخه سواری جاده فعالیت می کرد. او توانست در سال های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۳ برندهٔ جیرو دیتالیا شود. همچنین در سال ۱۹۸۲ مدال طلای مسابقات قهرمانی جهان را به دست آورد. فعالیت حرفه ای. جوزپه سارونی در نووارا در پیمونت زاده شد و در سال ۱۹۷۷ حرفه ای شد. او تا سال ۱۹۸۹ مسابقه داد و در ۱۹۳ مسابقه پیروز شد. در ایتالیا رقابت مشهوری با فرانچسکو موزر داشت که مشابه رقابت آلفردو بیندا و لئارکو گوئرا در اواخر دهه ۱۹۲۰ و نیز رقابت فائوستو کوپی و جینو بارتالی در سال های نزدیک جنگ جهانی دوم بود. در دوران آماتور خود، در مسابقه تعقیبی تیمی المپیک تابستانی ۱۹۷۶ شرکت کرد. در سال ۱۹۷۸ سارونی برنده سه مرحله جیرو دیتالیا شد. در مجموع ۲۴ مرحله جیرو را فتح کرد و دو بار در سال های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۳ قهرمان آن شد. در سال ۱۹۸۲ با شکست گرگ لوموند آمریکایی برنده مسابقات قهرمانی جهان در گودوود انگلستان شد. در سال پیش از آن نیز پس از فردی مرتنس بلژیکی مدال نقره را به گردن آویخته بود. سارونی در سال ۱۹۸۲ فاتح تور لمباردی نیز شد. در آغاز سال ۱۹۸۳ پس از سه دومی پیاپی، در مسابقه می
لان–سانرمو برنده شد و دوباره توانایی خود در مسابقات سرعتی را نشان داد. این پیروزی آخرین پیروزی سارونی در کلاسیک های بزرگ بود. در حال حاضر سارونی سرمربی تیم دوچرخه سواری لامپره است.
مولانگ () نام یک شخصیت کارتونی است که در سال ۲۰۱۰ میلادی توسط «های-جی یون» خلق شد. این شخصیت یک خرگوش کوچولوی گِرد و کنجکاو است که سرشار از زندگی و شادی است و در آغاز به صورت استیکر و ایموتیکان اینترنتی پا به حیات گذاشت، اما به دنبال موفقیت و محبوبیتی که کسب کرد، شرکت فرانسوی «میلیماژ» آن را خریداری کرد و در سال ۲۰۱۵ میلادی، به صورت یک مجموعه انیمه دنباله دار تولید و به بازار عرضه کرد. محور اصلی داستانی این مجموعه، دربارهٔ خوشبختی و خوش بینی است. در این مجموعه، یک شخصیت اصلی دیگر به نام «پیو پیو» وجود دارد که یک جوجهٔ زرد کوچولوست که خجول، محافظه کار و حساس است و تلاش می کند با زحمت فراوان، هر کاری را به بهترین شکل به انجام رساند و خرابکاری های مولانگ را جمع وجور کند.
عبدالرحمن درواز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال الجزایر در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ شرکت کرده است.
کلت ارتشی مدل ۱۸۶۰ () این اسلحه یک سلاح سرپر است که در هفت تیرها جای می گیرد. از این اسلحه در جنگ داخلی آمریکا استفاده می شده است. این اسلحه ساخت شرکت تولیدی کلت می باشد. یک سلاح کمری است که اغلب مورد استفاده سواره نظام، پیاده نظام، توپخانه و نیروی دریایی بوده است.
دلیو رودریگز باروس (۱۹ آوریل ۱۹۱۶–۱۴ ژانویه ۱۹۹۴) رکابزن حرفه ای اسپانیایی بود که در رشته دوچرخه سواری جاده فعالیت می کرد و متخصص مسابقات سرعتی بود. او توانست در سال ۱۹۴۵ برنده ووئلتا اسپانیا شود. رودریگز رکورددار تعداد پیروزی مرحله ای در ووئلتا اسپانیا است. او توانست در ۳۸ مرحله این مسابقه پیروز شود. رودریگز دو برادر کوچکتر به نامهای امیلیو و مانولو داشت. در ووئلتای ۱۹۵۰ امیلیو قهرمان شد و مانولو بر سکوی دوم ایستاد. فعالیت حرفه ای. دلیو رودریگز در پنتئارئاس زاده شد و نخستین پیروزی خود را در مسابقات قهرمانی گالیسیا در سال ۱۹۳۴ به دست آورد. در سال بعد نیز توانست این عنوان را تکرار کند و در سال ۱۹۳۶ حرفه ای شد. البته تا سال ۱۹۴۰ به صورت انفرادی در مسابقات شرکت می کرد. نخستین پیروزی حرفه ای رودریگز در سال ۱۹۴۰ در مسابقهٔ مادرید–سالامانکا–مادرید به دست آمد. در همان سال، برندهٔ تور آلابا و جایزه بزرگ آگوستین شد. در سال ۱۹۴۱ پس از کسب چند پیروزی، در ووئلتا اسپانیا شرکت کرد و در ۱۲ مرحله پیروز شد. هرچند در پایان مسابقه، رتبه ای بهتر از چهارم کسب نکرد. در سال بعد نیز برندهٔ هشت مرحلهٔ ووئلتا شد؛ ولی نتوانست نتیجهٔ قا
بل توجهی به دست آورد. در دو سال بعد که ووئلتا برگزار نمی شد، رودریگز در چند مسابقهٔ دیگر به پیروزی رسید. در ووئلتای ۱۹۴۵ که پس از دو سال تعطیلی به دلیل جنگ جهانی دوم، برگزار می شد، رودریگز در مرحله دوم فرار کرد و با فاصله ۱۵ دقیقه پیروز شد. در پایان مسابقه نیز قهرمانی را با برتری بیش از ۳۰ دقیقه ای نسبت به نفر دوم به دست آورد. در همان دوره در شش مرحله پیروز شد و قهرمانی رده بندی امتیازی را نیز به دست آورد. در سال ۱۹۴۵ او توانست تور گالیسیا را نیز فتح کند. در سال ۱۹۴۶ در ۵ مرحلهٔ ووئلتا پیروز شد. در ووئلتای ۱۹۴۷ نیز بر سکوی سوم قرار گرفت و برنده هشت مرحله شد. رودریگز در سال ۱۹۴۸ آخرین پیروزی های خود را در تور پرتغال و تور لوانته به دست آورد و در سال ۱۹۴۹ بازنشسته شد.
الحراش یک شهرک و منطقه مسکونی در الجزایر است که در ناحیه الحراش واقع شده است. الحراش ۴۸٬۸۶۹ نفر جمعیت دارد. الحراش از مناطق حومه ای شهر الجزیره محسوب میشود.
آبلسونیت () نام یک نوع کانی است که از جنس پورفیرین که بانام شیمیایی C31H32N4Ni مشخص می گردد. این کانی برای نخستین بار در سال ۱۹۶۹ در ایالات متحد آمریکا واقع در منطقه یوتا کشف شده است. این کانی توسط یک زمین شناسی به نام فیلیپ آبلسون کشف گردیده است. طول آن حدود ۱ سانتی متر می باشد. این ماده معدنی برای اولین در سال ۱۹۶۹ میلادی در غرب مرکز روغن گیری شهرستان یینتا، یوتا دیده شده است، و کشف آن به صورت رسمی در سال ۱۹۷۵ میلادی شکل گرفت.
امیلیو رودریگز باروس (۲۸ نوامبر ۱۹۲۳، پنتئارئاس - ۲۱ فوریه ۱۹۸۴، پنتئارئاس) رکابزن حرفه ای اسپانیایی بود که در رشتهٔ دوچرخه سواری جاده فعالیت می کرد. او توانست در سال ۱۹۵۰ برندهٔ ووئلتا اسپانیا شود. همچنین سه بار سلطان کوهستان ووئلتا شد. دو برادر رودریگز نیز دوچرخه سوار حرفه ای بودند. برادر بزرگتر او دلیو برنده ووئلتای ۱۹۴۵ شد و ۳۹ پیروزی مرحله ای در ووئلتا به دست آورد. برادر کوچکترش مانولو نیز در همان دوره ای که امیلیو قهرمان ووئلتا شد، بر سکوی دوم ایستاد. فعالیت حرفه ای. امیلیو رودریگز در پنتئارئاس زاده شد و فعالیت حرفه ای خود را در سال ۱۹۴۵ آغاز کرد. در همان سال، در چند مرحلهٔ تور گالیسیا پیروز شد و بر سکوی دوم تور ایستاد. در سال ۱۹۴۶، قهرمان تور گالیسیا شد. همچنین در ووئلتا اسپانیا در رتبهٔ هشتم ایستاد و برندهٔ رده بندی کوهستان شد. در سال ۱۹۴۷ قهرمانی تور گالیسیا و رده بندی کوهستان ووئلتا را تکرار کرد. همچنین نخستین قهرمانی خود در تور کاتالونیا و تور آستوریاس را کسب کرد. در سال ۱۹۴۸ نایب قهرمان ووئلتا اسپانیا شد و از عنوان قهرمانی خود در تور کاتالونیا دفاع کرد. در سال ۱۹۴۹ برای نخستین بار در تور دو فرانس
شرکت کرد؛ ولی نتوانست آن را به پایان برساند. در سال ۱۹۵۰ رودریگز توانست در ۵ مرحلهٔ ووئلتا به پیروزی برسد و عنوان قهرمانی را با برتری ۱۵ دقیقه ای نسبت به برادرش مانولو به دست آورد. همچنین برای سومین بار، برندهٔ رده بندی کوهستان شد. پس از این دوره، ووئلتا به دلیل انزوای اسپانیا در دوران حکومت ژنرال فرانکو تا سال ۱۹۵۵ برگزار نشد. رودریگز در چند مسابقه در پرتغال و فرانسه شرکت کرد و در سال های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲ به ترتیب بر سکوی سوم و دوم تور پرتغال ایستاد. در سال ۱۹۵۴ برای نخستین بار تور دو فرانس را به پایان رساند و در رتبهٔ ۴۳ ایستاد. آخرین پیروزی رودریگز در سال ۱۹۵۵ به دست آمد. او توانست سومین قهرمانی در تور گالیسیا را کسب کند. همچنین در تور کاتالونیا بر سکوی سوم ایستاد. رودریگز در سال ۱۹۵۸ بازنشسته شد.
آریرفلد (به هلندی: Arriërveld) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اومن واقع شده است. آریرفلد ۳۰ نفر جمعیت دارد.
آرخم (به هلندی: Archem) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اومن واقع شده است. آرخم ۹۰ نفر جمعیت دارد.
آنه فلده (به هلندی: Anevelde) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در Hardenberg واقع شده است.
آنرفین (به هلندی: Anerveen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در Hardenberg واقع شده است. آنرفین ۱۶۰ نفر جمعیت دارد.
بالک بروخ (به هلندی: Balkbrug) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در Hardenberg واقع شده است. بالک بروخ ۳٬۷۸۹ نفر جمعیت دارد.
هیزینگن (به هلندی: Hezingen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در توبرخن واقع شده است. هیزینگن ۲۰۷ نفر جمعیت دارد.
بلوک زیل (به هلندی: Blokzijl) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در استین ویکرلاند واقع شده است. بلوک زیل ۱٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
تیلیخته (به هلندی: Tilligte) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دینکل لاند واقع شده است. تیلیخته ۷۴۲ نفر جمعیت دارد.
فولن هوفه (به هلندی: Vollenhove) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در استین ویکرلاند واقع شده است. فولن هوفه ۴٬۱۲۱ نفر جمعیت دارد.
فینکن بورت (به هلندی: Vinkenbuurt) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اومن واقع شده است. فینکن بورت ۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
دئورنینگن (به هلندی: Deurningen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دینکل لاند واقع شده است. دئورنینگن ۱٬۹۴۸ نفر جمعیت دارد.
دینه کامپ (به هلندی: Denekamp) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دینکل لاند واقع شده است. دینه کامپ ۸٬۶۹۰ نفر جمعیت دارد.
فیلسترن (به هلندی: Vilsteren) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اومن واقع شده است. فیلسترن ۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
ماندرفین (به هلندی: Manderveen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در توبرخن واقع شده است. ماندرفین ۶۴۰ نفر جمعیت دارد.
مارین برخ (به هلندی: Mariënberg) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در Hardenberg واقع شده است. مارین برخ ۸۴۰ نفر جمعیت دارد.
مارین کامپن (به هلندی: Marijenkampen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در استین ویکرلاند واقع شده است. مارین کامپن c٫۲۵۰ نفر جمعیت دارد.
مارکلو (به هلندی: Markelo) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در هوف فان تونته واقع شده است. مارکلو حدود هفت هزار نفر جمعیت دارد.
دیپن فین (به هلندی: Diepenveen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دیفنتر واقع شده است. دیپن فین ۱۰٫۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
وانپرفین (به هلندی: Wanneperveen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در استین ویکرلاند واقع شده است. وانپرفین ۱٬۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
زوارت اسلایس (به هلندی: Zwartsluis) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در زوارته واترلاند واقع شده است. زوارت اسلایس ۴٬۷۳۵ نفر جمعیت دارد.
زندرن (به هلندی: Zenderen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورنه، افریسل واقع شده است. زندرن ۱٬۳۲۰ نفر جمعیت دارد.
نیوولانده (به هلندی: Nieuwlande) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در Hardenberg واقع شده است. نیوولانده ۱٬۲۵۰ نفر جمعیت دارد.
الده مارکت (به هلندی: Oldemarkt) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در استین ویکرلاند واقع شده است.