Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارملا (به عربی: ارملا) یک روستا در سوریه است که در استان ادلب واقع شده است و ۹۱۱ نفر جمعیت دارد.
اسقاط (به عربی: اسقاط) یک روستا در سوریه است که در شهرستان حارم واقع شده است و ۴٬۵۳۵ نفر جمعیت دارد.
اشتبرق (به عربی: اشتبرق) یک روستا در سوریه است که در استان ادلب واقع شده است و ۱٬۱۸۷ نفر جمعیت دارد.
الالا (به عربی: الالا) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در استان حماه واقع شده است و ۵۷۱ نفر جمعیت دارد.
الاربعین (به عربی: الأربعین) یک روستا در سوریه است که در استان حماه واقع شده است و ۱٬۴۰۰ نفر جمعیت دارد.
الاشرفیه (به عربی: الأشرفیة) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در استان حماه واقع شده است و ۴۹۲ نفر جمعیت دارد.
حبیب حسن توما (۱۲ دسامبر ۱۳۹۴ – ۱۹۹۸) آهنگساز و موسیقی شناس قومی فلسطینی بود. او چندین کتاب و مقاله در مورد موسیقی عربی نوشت. او همچنین ویراستار یک مجموعهٔ نقد کتاب برای موسسهٔ بین المللی موسیقی سنتی در برلین آلمان بود.
میخائیل مُشاقه (۲۰ مارس ۱۸۰۰ – ۱۹ ژوئیه ۱۸۸۸) که با نام دکتر مشاقه هم شناخته می شود، تاریخ نگار یونانی تبار عرب زبان بود که به «اولین مورخ مدرن سوریه عثمانی» و «بنیان گذار گام بیست وچهار ربع پرده ای» در موسیقی عربی مشهور است. مشاقه در خانواده ای کاتولیک و در زمان امارت فخرالدین دوم بر منطقهٔ جبل لبنان به دنیا آمد. او در دیر القمر بزرگ شد و در نوجوانی به واسطهٔ دایی اش با کتاب هایی دربارهٔ نجوم و موسیقی آشنا شد. سپس به دمیاط رفت و در آنجا دیدگاهش در مورد مذهب به چالش کشیده شد، چنان که بعدها به پروتستانتیسم گرایید. مشاقه همچنین با مطالعه کتب پزشکی با این علم آشنا شد و نهایتاً در قاهره مدرک پزشکی گرفت. به جز پزشکی، او به سیاست هم اشتغال داشت و مدتی در کنسولگری انگلستان و سپس در کنسولگری ایالات متحده آمریکا در دمشق صاحب منصب بود. مشاقه بعداً در دربار بشیر دوم شهابی صاحب منصب شد. دوران میان سالی او مصادف بود با درگیری های متعددی که در این منطقه میان مسلمانان دروزی و مسیحیان مارونی رخ داد. کتاب های مشاقه که در آن خاطراتش از جنگ دروزی ها و مارونی ها در ۱۸۶۰ را شرح داده است، برای مورخان بسیار باارزش است چراکه تنها شر
ح این ماجراست که توسط یکی از بازماندگان آن نوشته شده است. فعالیت ها و آثار مشاقه هم در زمینهٔ تاریخ نگاری و هم در زمینهٔ موسیقی، تأثیرات ماندگاری بر فرهنگ و اجتماع لبنان گذاشته است. او در جوامع علمی مختلفی نظیر «جامعه سوری برای مطالعه علوم و هنر» عضو بود و از او در کنار افرادی همچون بطرس البستانی و ناصیف الیازجی به عنوان اعضای شاخص این جوامع علمی نام برده می شود. این افراد نقش مهمی در ثبت و تکوین آن دسته از دیدگاه های اجتماعی داشتند که نهایتاً به استقلال لبنان منجر شدند. زمینه تاریخی و اجتماعی. در سدهٔ هفدهم میلادی حاکمیت منطقهٔ جبل لبنان (که آن زمان جزئی از سوریه و قلمرو عثمانی بود) در دست فخرالدین دوم، از امرای معنیون بود. او که خود دروزی بود، گسترهٔ حکومت خود را به سمت شمال که محل سکونت مارونی ها بود، گسترش داده و ائتلافی بین دروزی ها و مارونی ها ایجاد کرد که در طول حکومت عثمانی ثبات داشت. فخرالدین دوم با حمایت خاندان مدیچی فلورانس تصمیم به حمله به سوریه و فتح بقیهٔ آن گرفت و نهایتاً در این جنگ شکست خورد و پس از دو سال توسط ترکان عثمانی در قسطنطنیه به دار آویخته شد. حکومت منطقهٔ جبل لبنان نیز چند بار بین م
عنیون دست به دست شد و در نهایت در سال ۱۶۹۷، زمانی که گزینه ای از خاندان معنیون برای به دست گرفتن حکومت باقی نمانده بود، تصمیم بر آن شد پس از اتحاد با خاندان شهابیون، بشیر شهاب (موسوم به بشیر اول) بر مسند حکومت بنشیند و به این شکل حکومت شهابیون بر جبل لبنان آغاز شد. اگر چه حاکمان جدید سنی بودند اما در عمل امارت توسط دروزی ها (که از شیعیان اسماعیلی منشعب شده بودند) اداره می شد. در مقابل، مسیحیان و به خصوص مارونی ها، اگر چه پرشمار بودند و حتی در مناطق شمالیِ جبل لبنان اکثریت را تشکیل می دادند، اما سهم کمی در قدرت داشتند. از اواسط سدهٔ هفدهم میلادی حکومت مناطق شمالی به دست خاندان حماده افتاد که از شیعیان بوده و در برخورد با مارونی ها خشن و بی رحم بودند. تنها در شهرستان کسروان بود که مارونی ها همچنان قدرت را در دست داشتند. حکومت شهابیون در این منطقه در نسل های بعد هم ادامه داشت و از حاکمان آن با القاب اشرافی نظیر «والی» یا «امیرِ کبیر» یاد می شد. تا اواخر سدهٔ هجدهم میلادی، سهم دروزی ها، هم از نظر قدرت و هم از نظر جمعیتی کاسته شد و در مقابل این مارونی ها بودند که به تدریج قدرتمند شدند. نهایتاً در سال ۱۷۷۰، زمانی ک
ه امیر منصور (که دروزی بود) قدرت را از دست داد، امیر یوسف (که مارونی بود) امارت را به دست گرفت و دوران حکومت شهابیون مسیحی آغاز شد. در این دوران ابریشم مهم ترین کالای صادراتی منطقهٔ لبنان بود و مارونی ها که در تجارت آن سهم عمده ای داشتند، از نظر مالی نیز پیشرفت فزاینده ای کردند. در این دوره خانواده های کاتولیک یونانی نیز از سوریه به لبنان مهاجرت کردند و طبیعتاً از لحاظ سیاسی به مارونی ها نزدیک شدند و این امر نیز بر قدرت مارونی ها افزود. این تحولات تا سدهٔ نوزدهم میلادی نیز ادامه داشت. اگرچه در مناطق شمالی و میانی جبل لبنان مارونی ها هم قدرت و هم اکثریت را در اختیار داشتند، اما دروزی ها نیز در مناطق جنوبی جبل لبنان پراکنده بودند؛ اتفاقاً در این مناطق مارونی ها اغلب از طبقهٔ فرودست بودند و شیوخ دروزی تحت لوای قائم مقامی دروزی، قدرت محلی را در دست داشتند. در دههٔ ۱۸۴۰ در روستاهایی که مَسکن هردو گروه بود، درگیری هایی رخ داد که مدتی بعد با وساطت کنسول فرانسه متوقف شد اما چند سال بعد این اختلاف از اختلافی مذهبی به اختلافی طبقاتی مبدل شد. در بهار ۱۸۴۵ درگیری گسترده ای بین مارونی ها و دروزی ها رخ داد که منجر به کشتار
گستردهٔ دروزی ها شد؛ این درگیری ها با مداخلهٔ ترکان عثمانی تا پاییز آن سال مهار شد اما در بهار ۱۸۶۰ بار دیگر بین این دو قوم درگیری رخ داد و این بار منجر به کشتار گستردهٔ مارونی ها شد. به عقیدهٔ کارل مارکس فرانسوی ها در افروختن آتش این جنگ نقش داشتند و نهایتاً ناپلئون همین نابسامانی ها را دستاویز قرار داد تا در حمایت از مسیحیان به منطقهٔ سوریه لشگرکشی کند. میخائیل مشاقه در میانسالی خود شاهد عینیِ این درگیری ها بود. او در دهه های پایانی عمرش بر برخی از تحولات اجتماعی منطقهٔ لبنان اثرگذار بود؛ این تحولات در نهایت به جدا شدن لبنان از سوریه و استقلال این کشور انجامید (ر.ک. § تأثیر بر جامعه لبنان و سوریه). زندگی نامه. تبار و ولادت. میخائیل که از تبار یونانی بود، در ۲۰ مارس ۱۸۰۰ در رشمیا در سوریه عثمانی (واقع در لبنان امروزی) به دنیا آمد و در دیر القمر بزرگ شد. تبار او به یوسف بتراکی می رسید که یک مسیحی ارتدکس یونانی بود. یوسف که اهل جزیرهٔ کورفو بود، به طرابلس رفت تا به تجارت ابریشم بپردازد. در همین زمان نامِ خانوادگی خود را به «مُشاقه» تغییر داد که اصطلاحی در عربی برای پالایش تارهای ابریشم بود. تبار دقیق میخائیل
مشاقه به صورت «میخائیل بن جرجس بن ابراهیم بن جرجس بن یوسف بتراکی» ذکر شده است. پدرش، جرجیس مشاقه، به خاطر ستمگری احمد پاشا جزار والی صیدا، از آن مکان به دیر القمر مهاجرت کرد که مرکز حکومت شهابیون بود. در آنجا وی مورد توجه بشیر دوم، والی مسیحی شهابی، قرار گرفت و ابتدا به عنوان کاتب و بعداً به عنوان رئیس خزانه داری مشغول به کار شد. خانوادهٔ آن ها خانواده ای مسیحی از طبقه متوسط بود و میخائیل به گفتهٔ خودش از تحصیلات محروم بوده و هر آنچه فراگرفت خودآموخته بود. خانوادهٔ مشاقه از معدود خانواده هایی در دیر القمر بود که بستگانی خارج از این ناحیه و در مصر داشتند و از همین رو به تجارت می پرداختند. با اینکه در دیر القمر کسانی که باسواد باشند، حساب بدانند و کتاب نگهداری کنند کم بودند، مشاقه این موقعیت را داشت که از پدرش خواندن و حساب کردن فرابگیرد. کودکی و نوجوانی. آشنایی مشاقه با علوم، فلسفه و موسیقی در نوجوانی اش رخ داد. زمانی که ۱۴ ساله بود دایی اش بطرس که در دمیاط زندگی می کرد، در یک سفر به دیر القمر چند کتاب برای مشاقه برد که شامل آثاری از ژروم لالاند راجع به نجوم بودند و توسط سفیر وقت فرانسه در مصر به عربی ترجمه شد
ه بودند (بطرس زمانی که در سال ۱۷۹۹ ناپلئون بناپارت به مصر لشکرکشی کرد، زبان فرانسوی آموخته بود و از همان طریق با علم نجوم و کتاب های مربوط به آن آشنا شده بود) مشاقه می گوید مطالعهٔ این کتاب ها باعث شد که «اسرار جهان هستی در برابرش گسترده شوند». در هفده سالگی، پدرش او را به دمیاط نزد عمویش فرستاد تا تجارت ابریشم را فرابگیرد. مشاقه می گوید که در آن زمان تفکراتش در مورد مسائل دینی به چالش کشیده شدند. در همین سال بود که او به فراگیری جدی موسیقی پرداخت و تلاش کرد در نواختن سازهای بادی و زهی چیره دست شود. در دههٔ ۱۸۲۰ مشاقه مدتی به ابریشم بافی مشغول شد. در دههٔ ۱۸۳۰ مسیر پدرش را دنبال کرد و به دربار بشیر دوم راه یافت. وی هم به عنوان نمایندهٔ والی در جلسات شرکت می کرد و هم نقش محصل مالیات در منطقهٔ جبل لبنان را برعهده داشت. در سال ۱۸۳۳ با تأیید بشیر دوم، توسط امیر حاصبیا به عنوان نمایندهٔ آن امیر در دمشق برگزیده شد. به واسطهٔ کسب این مناصب، او هم مهارت های دیپلماتیک گسترده ای پیدا کرد و هم در ناحیهٔ دره حوله صاحب اراضی گسترده ای شد و وضعیت مالی او بهبود یافت. تغییر مذهب. مشاقه در جوانی به مطالعهٔ آثار کنت دو ولنی فی
لسوف فرانسوی پرداخت که دیدگاهش در مورد مسیحیت را بیش از پیش به چالش کشید. او دربارهٔ مسیحیت کاتولیک و پروتستان بیشتر مطالعه کرد و در نهایت به مسیحیت پروتستان گروید. سال ها پیش از او، جد بزرگش نیز که یونانی تبار بود، از مسیحیت ارتدکس به کاتولیک تغییر فرقه داده بود تا بتواند با زنی کاتولیک ازدواج کند. میخائیل نیز تا سال ۱۸۴۸ که به فرقه پروستان بپیوندد، کاتولیکی ملکی بود. پیوستن او به فرقه پروتستان، بی سروصدا نبود؛ او در این دوران در نامه هایی، ماکسیموس مظلوم کشیش برجستهٔ کاتولیک ملکی را به چالش کشید که این کار وی مورد استقبال کلیسای پروتستان آمریکا قرار گرفت. هم دوره های مشاقه از او به عنوان تنها مبلغ مذهبی آمریکایی در دمشق یاد کرده اند. تحصیلات و مشاغل. مشاقه که با زبان یونانی آشنا بود، از روی کتاب های عربی و یونانی شروع به فراگیری علم پزشکی کرد. عاملی که او را به سمت طبابت سوق داد بیماری ای بود که وی را پنج ماه در خانهٔ پدرش در دیرالقمر زمین گیر کرد، لذا علاقه مند به فراگیری طبابت شد تا به درمان مردم بپردازد. او از پزشکانی که به لبنان می آمدند نیز تعلیم می گرفت. در سال ۱۸۳۱ به دمشق رفت و پس از آن که سپاه ابرا
هیم محمد علی پاشا از لبنان به مصر عقب نشینی کرد، وی نیز راهی مصر شد و در بیمارستان "" در قاهره تحصیلات پزشکی را به پایان رساند و مدرک دکترا گرفت. سپس در سال ۱۸۴۶ به دمشق بازگشت و به حرفهٔ پزشکی مشغول شد. مشاقه نهایتاً به مرتبهٔ رئیس پزشکان منطقه ارتقا یافت. وی همچنین نوازندهٔ عود بود؛ او از سال ۱۸۲۰ که به دمشق رفت، موسیقی را از یکی از علمای مسلمان به نام «علامه محمد العطار» فراگرفت. بعدها مشاقه در زمینهٔ موسیقی و علوم دیگر نیز کتاب هایی نوشت. زمانی که خدمت مشاقه در دربار بشیر دوم به پایان رسید و از آنجا که درآمد حرفهٔ پزشکی را ناکافی می یافت، تصمیم گرفت به عنوان مترجم نزد کنسولگری انگلستان در دمشق کار کند. مشاقه مدتی در سفارت انگلستان در دمشق صاحب منصب رسمی بود و پس از مدتی به عنوان معلم زبان عربی برای مبلغان مذهبی مسیحی، جانشین بطرس البستانی شد. از سال ۱۸۵۹ تا ۱۸۷۰ نیز نایب کنسول ایالات متحده در دمشق بود. از همین رو او و خانواده اش از مصونیت کنسولی برخوردار بودند. در سال ۱۸۶۰ مشاقه از جمله شاهدان عینی شورش های دمشق بود و این مصونیت در حفظ یادداشت های او از این دوران مؤثر بود. درگذشت. احمد بوبس می نویسد با وج
ود کهنسالی مشاقه، وی در عرصه های علمی که فراگرفته بود به آموزش و پژوهش می پرداخت و با وجود اینکه در سال ۱۸۷۰ به نوعی بیماری فلجی دچار شد اما به فعالیت هایش ادامه داد. او در نهایت در سال ۱۸۸۸ بر اثر شدت گرفتن بیماری اش درگذشت و در گورستان خانوادگی اش در باب شرقی دمشق دفن شد. فعالیت ها و تأثیرات. تاریخ نگاری. از مشاقه با عنوان «اولین مورخ مدرن سوریه عثمانی» یاد شده است. خاطرات مشاقه از جنگ دروزی ها و مارونی ها در ۱۸۶۰ برای مورخان بسیار باارزش است چرا که تنها شرح این ماجراست که توسط یکی بازماندگان آن نوشته شده است. این جنگ، اوج درگیری های مسیحیان مارونی که از طبقهٔ فرودست بودند با طبقهٔ فرادست از فرقهٔ دروزی (از انشعابات اسماعیلیان) بود. این درگیری ها از حوالی بیروت شروع شد ولی در کمتر از یک ماه قتل عام و آتش افروزی به مناطق دیر القمر و صیدا نیز رسیده بود. در این جنگ دروزی ها بیش از ۲۰٬۰۰۰ مسیحی مارونی را کشتند و بالغ بر ۳۸۰ روستا و ۵۶۰ کلیسا را به آتش کشیدند. در این واقعه هم خود مشاقه و هم منزلش آسیب دیدند ولی او نهایتاً با پناه گرفتن در منزل همسایه های مسلمانش از آن جان سالم به در برد. مهم ترین اثر تاریخ نگاری
مشاقه "الجواب علی اقتراح الاحباب" است. مشاقه این کتاب را در سال ۱۸۷۳ نوشت. این کتاب هم یک خودزندگی نامه است و هم شرحی است بر تاریخ سوریه از میانهٔ سدهٔ هجدهم تا میانهٔ سدهٔ نوزدهم میلادی. بخش خودزندگی نامه را مشاقه در پاسخ به درخواست دوستانش که از او خواسته بودند پیشینهٔ خانوادگی اش را تشریح کند، نوشت. او در این کتاب محاصرهٔ عکا توسط ناپلئون بناپارت، اختلافات بین پاشاهای مناطق مختلف و به خصوص والی دمشق و صیدا، و اشغال سوریه توسط مصر طی جنگ های داخلی در منطقه جبل لبنان (در سال ۱۸۴۰) را شرح داده و از جنگ دروزی ها و مارونی ها در ۱۸۶۰ نیز به تفصیل نوشته است. این کتاب در سال ۱۹۸۸ توسط ویلر ام. تکستون جونیور به انگلیسی ترجمه و با عنوان «قتل، ضرب و جرح، غارت و چپاول: تاریخ لبنان در سده های هجدهم و نوزدهم» منتشر شد. پیش از این بخش هایی از کتاب توسط دو مترجم دیگر به انگلیسی برگردانده شده بود، اما ترجمهٔ تکستون که اولین ترجمهٔ کامل آن بود، مورد ستایش منتقدان قرار گرفت. این کتاب، شروعی بر تاریخ نگاری لبنان دانسته می شود، و سبک تاریخ نگاری در لبنان عاملی مهم در تقویت اجتماعی لبنان برشمرده شده است. این کتاب از نظر گستردگ
ی تاریخی و جغرافیاییِ مطالبی که پوشش داده با تاریخ نگاری های پیش از آن در سوریهْ مقایسه و تمجید شده است، اما به جهت وزن زیادی که به اهمیت بشیر دوم در تحولات سیاسی منطقه داده مورد نقد قرار گرفته است. کتاب دیگری به نام "" که در سال ۱۸۴۳ توسط شخصی به نام «میخائیل دمشقی» نوشته شده است نیز به مشاقه نسبت داده می شود (یعنی آن نام، اسم مستعار مشاقه دانسته می شود). این کتاب از نظر ساختار و محتوا با کتاب "الجواب" شباهت زیادی دارد و حتی دست خط نویسندهٔ هر دو و شرحی که از زندگی خود داده اند نیز با هم شباهت دارد. نسخه ای از این کتاب در کتابخانه بریتانیا نگهداری می شود. تأثیر بر موسیقی عربی. به گفتهٔ حبیب حسن توما، مشاقه اولین نظریه پردازی در موسیقی عربی بود که پیشنهاد تقسیم اکتاو به بیست وچهار فاصله مساوی (براساس اعتدال مساوی) را داد و به این ترتیب مفهوم "ربع پرده" را وارد موسیقی عربی کرد. مهدی برکشلی نیز از پاریزو چنین نقل می کند که مشاقه (که برکشلی از او با نام «میخائیل مشاق» نام برده است) بنیان گذار گام ۲۴ پرده ای بوده است (در متن اصلی، پاریزو از او با نام مشاقه یادکرده و مطبوع سازی گام موسیقی عربی با استفاده از ۲۴ ربع
پرده را به وی نسبت داده است.) البته مشاقه در کتاب خودش " اشاره می کند که استادش محمد العطار این تقسیم بندی را به کار می گرفته، اما خود العطار مطلبی در این باره منتشر نکرده بود. بااین حال خطا در تفسیر و ترجمهٔ آثار مشاقه باعث شده که منابع مختلف در زبان های مختلف او (و نه استادش) را بنیان گذار گام ۲۴ پرده ای در موسیقی عربی بدانند. متن رسالهٔ شهابیه از مشاقه نیز اساساً شرحی است بر اختلاف بین استاد خودش (العطار) با دیگر موسیقی دانان آن زمان، چرا که العطار به تقسیم هر اکتاو به ۲۴ پرده مساوی معتقد بوده اما دیگران اشکالاتی بر این روش وارد می کردند. نوشته های ژان-بنژمن دلا برد نشان می دهد که گام ۲۴ پرده ای پیش از این دست کم در قرن هجدهم به کار می رفته و هنری جرج فارمر شواهدی از به کار رفتن آن در قرن دوازدهم میلادی نیز ارائه کرده است. با این حال، مشاقه در رساله شهابیه نشان می دهد که روشی که العطار برای تقسیم اکتاو به ۲۴ پردهٔ مساوی به کار می برده اشتباه بوده و روش درست را نیز در آنجا معرفی می کند؛ از این رو به عقیده شیرین مألوف می بایست مشاقه را بنیان گذار شیوهٔ صحیح تقسیم اکتاو به ۲۴ پرده در موسیقی عربی دانست. نکتهٔ
مهمی که از رساله شهابیه برمی آید آن است که مشاقه خود معتقد بود که تقسیم اکتاو به ۲۴ پرده مساوی، با موسیقی عربی سازگار نیست. در همان رساله، او از گامی با نام «گام یونانی مدرن» نام می برد (که احتمالاً گام رایج در موسیقی بیزانس بوده است) که در آن اکتاو به ۶۸ قسمت تقسیم می شده و با شروع از نتِ سل، موقعیت نت های سل، لا، دو، ر و فا با گامی که از تقسیم اکتاو به ۲۴ پردهٔ مساوی حاصل می شود یکسان بوده، اما موقعیت دو نت باقی مانده (که یکی اندکی بم تر از نتِ سی است و دیگری اندکی بم تر از نتِ می) بین این دو روش اندکی متفاوت بوده است. وی سپس توضیح می دهد که از دو ساز تنبور که در اختیار داشته، یکی را به روش یونانی جدید و دیگری را به روش ۲۴ ربع پردهٔ مساوی کوک می کند و قطعات رایج موسیقی عربی را بر هر دو می نوازد؛ او نتیجه می گیرد تقسیم اکتاو به ۲۴ پردهٔ مساوی صدای ناآشنایی دارد و صدای قطعات با کوک ۶۸ قسمتی، به گوش آشناتر است. به بیان دیگر، اگرچه مشاقه بنیان گذار تغییر کوک موسیقی عربی به روش ۲۴ ربع پردهٔ مساوی است، اما خودش این روش را با موسیقیِ عربیِ زمان خودش ناسازگار می دانسته است. تأثیر بر جامعه لبنان و سوریه. سوریه در س
ال ۱۷۹۹ میلادی با فتح مصر توسط ناپلئون بناپارت به اشغال فرانسه درآمد. بیروت (پایتخت لبنان امروزی) نیز در این زمان جزو سوریه عثمانی بود. پس از این رویداد، تحولات اجتماعی قابل توجهی در سوریه و لبنان رخ داد. در سال ۱۸۴۷، «جامعه سوری برای مطالعه علوم و هنر» در بیروت تشکیل شد که ده سال بعد جای خود را به «جامعه علمی سوریه» داد. از میخائیل مشاقه، در کنار افرادی همچون بطرس البستانی و ناصیف الیازجی به عنوان اعضای شاخص این جوامع علمی نام برده می شود که تحولات ساختار اجتماعی سوریه را منکعس می کردند. هر دوی این جوامع علمی از حامیان دیدگاه استقلال لبنان (از سوریه) به عنوان یک کشور مستقل بودند. آثار. مشاقه ۱۴ کتاب نوشت که هفت تایشان به چاپ رسیدند. از این میان کتاب های زیر باقی مانده است (وی کتاب های دیگری نیز نوشته که از دست رفته اند): منبع شناسی. بیشتر اطلاعاتی که از زندگی مشاقه در دست است، از خودزندگی نامه اش (کتاب "الجواب") می آید. در بین دانشنامه های عربی، "الأعلام" تنها اشارهٔ مختصری به زندگی نامهٔ وی کرده اما دانشنامهٔ برخط "" در مطلبی مفصل تر، زندگی نامه وی را شرح داده است و به تاریخ تولد و مرگ وی و نام برخی از کتاب
هایش اشاره کرده است. همچنین اردوغان کسکینکیلیچ در کتابی با نام «"خانواده مشاقه"» به زندگی مذهبی وی اشاره کرده و تبار او و بخشی از زندگی فرزندانش را نیز شرح داده است. آثار متعددی به کتاب های مشاقه (به خصوص کتاب "الجواب") برای شرح رویدادهای تاریخی منطقهٔ لبنان و سوریه استناد کرده اند، اما دو نفر به طور خاص به اهمیت این کتاب ها و نقشی که مشاقه در تحول تاریخ نگاری این منطقه داشته اشاره کرده اند؛ یکی ماریوس دیب از پژوهشگران نهاد هوور که در نقدی که بر ترجمهٔ انگلیسی کتاب "الجواب" نوشته اهمیت این کتاب را ستایش کرده است، و دیگری فروما زکس از اساتید دانشگاه حیفا که از مشاقه به عنوان اولین مورخ مدرن سوریهٔ عثمانی یاد کرده است.
منطقه زیگینچور یکی از منطقه های کشور سنگال است که ۷٬۳۵۲ کیلومترمربع مساحت و ۵۲۳٬۸۴۰ نفر جمعیت دارد.
نبرد آکاتسوکا یک نبرد در طول دوره سنگوکو (قرن ۱۶) در ولایت اُواری در ژاپن بود. این نبرد در روز ۱۰ مه ۱۵۵۲ رخ داد و به عنوان نخستین نبرد اودا نوبوناگا شناخته می شود. پس از مرگ پدر اودا نوبوناگا، اودا نوبوهیده که در طول حیات در گسترش قدرتش در ولایت اُواری تلاش زیادی کرد، نوبوناگا جانشین وی شد. یکی از ملازم نوبوهیده بنام یاماگوچی نوریتسوگو به همراه پسرش یاماگوچی نوری یوشی در این دوران به او خیانت کرده و به دشمن وی خاندان ایماگاوا پیوستند. نوبوهیده جهت آمادگی با حمله خاندان ایماگاوا وی را به عنوان ارباب قلعه نارومی گماشته بود. نوبوناگا جهت نبرد با او با حدود ۸۰۰ سرباز از قلعه ناگویا (ولایت اواری) حرکت کرد. یاماگوچی نوری یوشی در محلی به نام «آکاتسوکا» حدود ۱۵۰۰ سرباز را برای مقابله با نوبوناگا جمع کرده بود و نوبوناگا پس از آگاهی از آن برای نبرد به سمت آکاتسوکا نیروهایش را حرکت داد. در این نبرد یکی از چهار مربی نوبوناگا نایتو شوسوکه یا هاچیا یوریتاکا نیز شرکت داشتند. از آنجائیکه سربازان دو طرف اکثراً با جناح مقابل آشنایی داشتند در طی نبرد چندان حاضر به کشتن یکدیگر نبودند و نبرد بدون برد و باخت پایان یافت.
نبرد کایاتزو یا کایزو نو کاسن ، نبرد کایزو، یک نبرد در طول دوره سنگوکو (قرن ۱۶) در ژاپن بود. این نبرد به عنوان اولین نبرد شیباتا کاتسوایه شناخته می شود. اودا نوبوهیده پدر اودا نوبوناگا قصد گسترش قدرت خود را داشت و در این جهت چندین بار با معاون فرماندار چهار بخش پایینی ولایت اُواری که در قلعه کیوسو ساکن بود درگیر شد که هر بار به صلح ختم شد. پس از مرگ نوبوهیده، یاماگوچی نوریتسوگو و پسرش یاماگوچی نوریتسوگو صاحبان قلعه نارومی که تا بحال از پدر نوبوناگا اطاعت می کردند، به خاندان اودا خیانت کرده و به خاندان ایماگاوا پیوستند. مقابله نوبوناگا با یاماگوچی نوریتسوگو منجر به اولین نبرد وی نبرد آکاتسوکا در سال ۱۰ مه ۱۵۵۲ شد. در این زمان صاحب قلعه کیوسو یا معاون فرماندار ولایت اودا نوبوتومو بود اما یکی از ملازم وی بنام ساکای دایزن قدرت اصلی را در دست داشت. در سوم سپتامبر ۱۵۵۲ ساکای دایزن به دو قلعه متعلق به نوبوناگا به نام های قلعه فوکودا و قلعه ماتسوبا حمله کرده عموی نوبوناگا بنام اودا نوبوتسوگو را به گروگان گرفت. صبح روز بعد با شنیدن این خبر نوبوناگا از قلعه ناگویا (قلعه قدیم) بسرعت شروع به لشکرکشی کرد و عموی دیگر او بن
ام اودا نوبومیتسو نیز از قلعه موری یاما (ولایت اواری) حرکت کرده در کنار رود شونای به نوبوناگا پیوست. این دو توانستند در نبردی که درگرفت، قلعه ها را بازپس بگیرند. شکست در این نبرد موجب ضعیف شدن قدرت اودا نوبوتومو و در نهایت نابودی وی را فراهم کرد.
قطعنامهٔ ۲۰۴۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد سندی بین المللی دربارهٔ گسترش مأموریت هیئت سازمان ملل متحد برای رفراندوم در صحرای غربی است که در تاریخ ۲۴ آوریل ۲۰۱۲ تصویب شد. این قطعنامه طی نشست ۳٬۳۲۵ام شورای امنیت سازمان ملل متحد با ۱۵ رأی موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع به تصویب رسید.
نبرد استحکامات موراکی (۲۴ ژانویه ۱۵۵۴) یک نبرد در طول دوره سنگوکو (قرن ۱۶) و یکی از اولین پیروزی های اودا نوبوناگا جوان در مبارزه او برای متحد کردن اُواری در برابر قدرتمندی ایماگاوا یوشیموتو بود، که ارتشش به نواحی شرقی اُواری حمله کرده بود. در سال ۱۵۵۴ نیروهای خاندان ایماگاوا به یک قلعه متعلق به اودا نوبوناگا در چیرو، آیچی حمله کرده و آنجا را تصرف کردند. سپس به قصد حمله به قلعه متعلق به میزونو تاداواکه به سمت قلعه اوگاوا حرکت کردند. در پاسخ نوبوناگا از پدرزن خود سایتو دوسان تقاضای کمک کرد. دوسان حدود ۱۰۰۰ سرباز زیر فرمان آندو موریناری برای او فرستاد. نیروهای مشترک نوبوناگا و عموی وی اودا نوبومیتسو و همچنین میزونو تاداواکه توانستند در این نبرد مانع پیشروی نیروهای خاندان ایماگاوا شوند. زمینه. در بهار ۱۵۵۲، اودا نوبوناگا در هفده سالگی املاک خانوادگی را در بخش جنوب غربی ولایت اُواری (در اطراف قلعه ناگویا) به ارث برد. نواحی جنوبی ولایت توسط پسرعموهایش که در قلعه کیوسو مستقر بودند، اداره می شد. بخش های شرقی توسط دایمیوی قدرتمندی به نام ایماگاوا یوشیموتو که در آن زمان بر ولایت های مجاور ولایت میکاوا، ولایت توتومی و
ولایت سوروگا نیز حکومت می کردند، و توسط دست نشاندگان آن ها، خاندان ماتسودایرا (بعدها توکوگاوا) از ولایت میکاوا، اداره می شد. همچنین در بهار ۱۵۵۲، جنگ داخلی بین اودا نوبوناگا و اودا کیوسو در اُواری آغاز شد. در پاسخ، خاندان ایماگاوا به سمت غرب حرکت کردند و قلعه موراکی را در جنوب شرقی اُواری ساختند و یکی از دست نشاندگان نوبوناگا، میزونو نوبوموتو (عموی توکوگاوا ایه یاسو) را در قلعه او به نام قلعه اوگاوا محاصره کردند. یک دست نشانده دیگر متقاعد شد که قلعه تروموتو را تسلیم کند و اوگاوا را از بقیه قلمرو نوبوناگا جدا کند. جنگ. اودا نوبوناگا از پدر همسرش سایتو دوسان ارباب و دایمیوی ولایت مینو کمک گرفت. دوسان بلافاصله ۱۰۰۰ سامورایی را برای او فرستاد که نوبوناگا برای محافظت از قلعه ناگویا در برابر پسرعموهایش در قلعه کیوسو، آنها را موظف کرد و با خود به همراه نبرد. نوبوناگا ۸۰۰ آشیگارو (سرباز پیاده) ارتش خود را با نیزه های بلند و ۵۰۰ آشیگارو با تفنگ شمخال مجهز کرد. (که در آن زمان هنوز سلاح های جدیدی در ژاپن تنها در سال ۱۵۴۳ وارد شده بود) آنها توسط کشتی های بندر آتسوتا در جنوب ناگویا حرکت کردند و ۱۳ مایل در امتداد خلیج ایسه
، پیاده شدند و در جنوب غربی قلعه اوگاوا حرکت کردند. نوبوناگا پس از اینکه شخصاً به قلعه اوگاوا رفت تا از میزونو نوبوموتو در مورد وضعیت مطلع شود، ارتش خود را به سمت شمال پیش برد و به نیروهای ایماگاوا در قلعه موراکی حمله کرد. نبرد موراکی اولین نبردی بود که استعداد نظامی نوبوناگا را نشان داد، نه تنها یک فرود دریایی در شبه جزیره چیتا به خوبی سازماندهی شده بود، بلکه سربازان مجهز به تفنگ شمخال نوبوناگا بارگیری مجدد هماهنگ و آتش رگبار را در جوخه های دوار اعمال کردند، که باروهای قلعه را در زیر آتش مداوم نگه داشت. خشونت تیراندازی، مدافعان را چنان ترساند که در اولین برخورد تسلیم شدند. روز بعد، نوبوناگا قلعه تروموتو را به همین ترتیب گرفت و آن را به آتش کشید و صاحبانش را نابود کرد تا عاقبت خیانت را به دست نشاندگانش نشان دهد. نوبوناگا سپس به قلعه ناگویا عقب نشینی کرد و از نیروهای دوسان تحت فرمان آندو موریناری که از این منطقه حفاظت کرده بودند، تشکر کرد. بعداً موریناری و نیروهایش به ولایت مینو بازگشتند. پیامد. نوبوناگا با غلبه بر تهدید خاندان قدرتمند ایماگاوا، شهرت زیادی در اُواری به دست آورد و برای نبرد نهایی با اودا نوبوتو
مو در قلعه کیوسو از این تهدید آزاد شد. سه ماه بعد، اودا نوبوناگا با خیانت افراد قلعه توانست قلعه کیوسو را تصرف کند و نیمه جنوبی اُواری را متحد کند. گفته می شود نوبوناگا در صحنه نبرد اشک ریخت، زیرا بسیاری از سربازان او در این نبرد کشته شدند.
هوپ هیکس (؛ زادهٔ ) قدیمی ترین دستیار سیاسی رئیس جمهور دونالد ترامپ و مدیر ارتباطات استراتژیک کاخ سفید است. او پیشتر به عنوان دبیر مطبوعاتی و اداره کننده ارتباطات دونالد ترامپ در کمپین ریاست جمهوری او، و نیز دبیر مطبوعاتی ملی تیم انتقالی ریاست جمهوری وی فعالیت می کرد. در ژانویه ۲۰۱۷ هیکس در فهرست ۳۰ نفر زیر ۳۰ سال فوربز قرار گرفت. او از ۹ مارس ۲۰۲۰ تا ۱۲ ژانویه ۲۰۲۱ مشاور دونالد ترامپ بود. مدیر دائمی ارتباطات کاخ سفید. پرزیدنت ترامپ روز ۱۳ سپتامبر طی حکمی هوپ هیکس کفیل ارتباطات کاخ سفید را به سمت مدیر دائمی این واحد کاخ سفید منصوب کرد. پیش از این در پی برکناری انتونی اسکاراموچی از مدیریت ارتباطات کاخ سفید در اوت ۲۰۱۷ یک مقام کاخ سفید گفت هوپ هیکس ۲۸ ساله با حفظ سمت مشاور ارشد ارتباطات ریاست جمهوری، به عنوان مدیر موقت ارتباطات کاخ سفید انتخاب شده است. وی در ۱ اکتبر ۲۰۲۰ به بیماری کووید ۱۹ مبتلا شد. پس از وی تست کووید ۱۹ رئیس جمهور دونالد ترامپ و همسرش ملانیا ترامپ نیز مثبت اعلام شده و بلافاصله وارد قرنطینه شدند.