Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دست گرفتند. در آن زمان امپراتور سرنگونی شوگون سالاری را تأیید نکرد و ماتسودایرا کاتاموری، شوگوشوکوی کیوتو، پیامی مخفی از امپراتور دریافت کرد که پس از آن او با ساتسوما، که با چوشو اختلاف داشت، متحد شد و طرفداران قلمرو چوشو را از ورود به کاخ امپراتوری منع کرد. چوشو پس از آن از وظایف خود به عنوان نگهبان کاخ امپراتوری برکنار شد. نُه دروازه اطراف کاخ امپراتوری توسط هر قلمرو فئودالی محافظت می شد و در این روز، قلمرو آیزو درخواست کرد که میبو روشیگومی در این دروازه ها مستقر شوند و از ورود طرفداران چوشو جلوگیری کنند. این اولین درگیری رسمی برای این گروه بود که هنوز «میبو روشیگومی» نامیده می شدند و رویداد مهمی بود که پس از موفقیت، در همان روز نام خود «شینسنگومی» را به عنوان پاداش دریافت کردند. حادثه ایکه دایا. یکسال بعد در ۵ ژوئن ۱۸۶۴، شینسنگومی، «کیمون ماسویا،» تاجری را که به طرز مشکوکی رفتار می کرد، دستگیر کرد. وقتی توشیزو هیجیکاتا، معاون فرمانده، او را در انبار اردوگاه شینسنگومی شکنجه کرد، او اعتراف کرد که نام واقعی اش شونتارو فوروتاکا است که و بنا به گفته شینسنگومی اعترافاتی کرد که منجر به حادثه ایکه دایا شد. در ۸ ژو
ئیه ۱۸۶۴، در حادثه ایکه دایا در کیوتو، شینسنگومی گروهی را متشکل از بیست انقلابی قلمرو چوشو را سرکوب کرد و بنا بر ادعای این گروه مانع از آتش زدن کیوتو شد. در حادثه ایکِه دایا که در ۵ ژوئن ۱۸۶۴ رخ داد، شینسنگومی بسیاری از عناصر ضد شوگون سالاری، متشکل از بیست انقلابی قلمرو چوشو را دستگیر کرد یا کشت. نقش شینسنگومی بسیار مهم بود، زیرا میهن پرستان ضد شوگون سالاری نقشه کشیده بودند تا کاخ امپراتوری را به آتش بکشند، شاهزاده ناکاگاوا را که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری حمایت می کرد، را بکشند و از این آشفتگی برای ربودن امپراتور به قلمرو چوشو سوءاستفاده کنند. در نتیجه این حمله، نام شینسنگومی به طور گسترده شناخته شد و منجر به ثبت نام بیشتر سربازان در این دسته شد. در حالی که جناح سوننو جوئی بسیاری از میهن پرستان برجستهٔ خود، عمدتاً از چوشو و قلمرو توسا، از جمله یوشیدا توشیمارو را، از دست داد. از آن به بعد، شینسنگومی به بزرگ ترین تهدید برای جناح سوننو-جوی تبدیل شد. شورش دروازه ممنوعه. ماه بعد در ۲۰ اوت ۱۸۶۴، چوشو که مسبب اصلی کشته شدن طرفداران خود در حادثه ایکه دایا را ماتسودایرا کاتاموری — حامی شینسنگومی — می دان
ست، پس از تلاشی ناموفق برای جلب نظر دربار امپراتوری، به سوی دشمنان خود در نزدیکی کاخ امپراتوری کیوتو آتش گشود. آنها مسلح به شمشیر، نیزه و تفنگ بودند و به اهالی قلمرو آیزو و قلمرو کووانا در یکی از نه دروازه کاخ امپراتوری، حمله کردند. مردان چوشو به شدت جنگیدند و برای مدتی به نظر می رسند که در این نبرد پیروز خواهند شد اما پس از مدتی قلمرو ساتسوما با توپ به حمله به آنها پیوست و به سوی جناح چوشو آتش گشود. در این نبرد شینسنگومی ها نیز برای دفاع از کیوتو به کمک آمدند. پیش از پایان روز، هر چهار لشکر چوشو در نبرد شکست خوردند و شورشیان که بار دیگر مجبور به عقب نشینی شدند و به چوشو بازگشتند. چوشو پس از این حمله به دلیل تیراندازی به کاخ، به عنوان دشمن دربار ژاپن اعلام شد. این اولین جنگ شهری بین قلمروهای ژاپن پس از دو قرن و نیم و محاصره اوساکا بود. باعث آتش سوزی بزرگ دوندون یاکه شد، که در آن ۲۸٬۰۰۰ خانه، که تخمین زده می شود نیمی از کل خانه های کیوتو باشد، در آتش سوختند. شینسنگومی همچنین در پاکسازی نیروهای شوگون سالاری شرکت کرد و یاسواومی ماکی، سامورایی قدرتمند ضد خارجی و روحانی قلمرو کورومه و گروهش را که در کوه تننو در نز
دیکی کیوتو سنگر گرفته بودند، محاصره کرد و او و ۱۶ نفری که همراهش بودند را مجبور به خودکشی کرد. اردوکشی به چوشو. با توجه به اینکه گلوله به سمت کاخ امپراتوری شلیک شده بودند قلمرو چوشو به عنوان دشمن دربار ژاپن تعیین شد که منجر به اولین اردوکشی چوشو شد. علاوه بر این، قلمرو چوشو در حمله ناوگانی متشکل از چهار کشور بریتانیای کبیر، فرانسه، هلند و ایالات متحده، که در تلافی جنبش ضد خارجی سال قبل صورت گرفت، متحمل خسارات سنگینی شد و در مقطعی، نیروهای وفادار به شوگون سالاری کنترل را به دست گرفتند و موجودیت قلمرو چوشو را در معرض خطر قرار دادند. در نتیجه این وقایع، قلمرو چوشو متوجه شد که اخراج اجباری بیگانگان غیرممکن است و ایده اخراج بیگانگان کم کم کنار گذاشته شد. بین پایان اولین لشکرکشی چوشو و آغاز دومین اردوکشی چوشو، مذاکراتی در هیروشیما بین شوگون سالاری که می خواست مجازات بیشتری اعمال کند و قلمرو چوشو که می خواست برای آماده سازی نیروهای نظامی خود زمان بخرد، در جریان بود. فرمانده شینسنگومی، ایسامی کوندو به همراه اعضای شینسنگومی از هیروشیما بازدید کرد. او مقام سرپرستی موقت شینسنگومی را در این هنگام به توشیزو هیجیکاتا سپرده
بود. به آنها اجاز ورود به قلمرو چوشو داد نشد و از هیروشیما به ادو بازگشتند و اطلاعاتی را که در مورد چوشو در هیروشیما جمع آوری کرده بود، به یکی از مقام های آیزو گزارش دادند. در این گزارش، آمده بود «نماینده قلمرو چوشو رفتاری محتاطانه و مطیع دارد، اما در خفا برای نبرد آماده می شود. از سوی دیگر، ارتش اعزامی شوگون سالاری روحیه خوبی ندارد و در صورت جنگیدن احتمالاً شکست خواهد خورد» و «نباید قلمرو چوشو را شدیدتر از این سرکوب کرد.» سال بعد بار دیگر فرمانده شینسنگومی به منظور جمع آوری اطلاعات از چوشو به هیروشیما بازگشت. پس از لشکرکشی اول، افرادی از چوشو مانند کیدو تاکایوشی به بریتانیا نزدیک شدند و در تلاش برای فاصله گرفتن از سبک مبارزه سنتی ژاپنی مبتنی بر شمشیر، شروع به گسترش و نوسازی تجهیزات نظامی کردند. پس از آن، شوگون سالاری دوباره به چوشو حمله کرد اما بار دوم نیروهای شوگون سالاری شکست خوردند. این شکست نشان داد که قدرت نظامی شوگون سالاری در واقع تهدید مهمی نیست و شوگون سالاری توانایی دخالت در قلمروهای ساتسوما و چوشو را ندارد، که در نهایت منجر به جنبشی تمام عیار برای سرنگونی شوگون سالاری و سقوط شوگون سالاری ادو شد.
ریوما ساکاموتو (ترور ۱۰ دسامبر ۱۸۶۷–۱۸۳۶)، از طریق میانجیگری، رهبران نظامی ساتسوما تاکاموری سایگو و اوکوبو توشیمیچی و از طرف دیگر کیدو تاکایوشی از قلمرو چوشو را گرد هم آورد و توانست با تلاش خود در ۷ مارس سال ۱۸۶۶ توافق نامه اتحاد ساتچو (اتحاد ساتسوما و چوشو) را در کیوتو به امضا برساند. اگرچه این دو قلمرو به طور سنتی دشمنانِ سرسختِ یکدیگر بودند، رهبران آن ها موافقت کردند که زمان مناسب برای تغییر فرارسیده و پذیرفتند که در صورت حمله از طرف دیگران به یکدیگر کمک کنند. در ۲۵ دسامبر ۱۸۶۶، امپراتور کومی در سن ۳۶ سالگی درگذشت. گفته می شود که علت آن از همه گیری آبله بوده است یا اینکه امپراتور کومی به دلیل حمایت از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری توسط نیروهای ضد شوگون سالاری ترور شده است. در هر صورت، مرگ ناگهانی امپراتور کومی، که طرفدار اخراج بیگانگان بود اما هیچ قصدی برای سرنگونی شوگون سالاری نشان نداد و در عوض وجود آن را به رسمیت شناخت، شوگون سالاری ادو را به سمت زوال سوق داد. پس از پایان دوره شوگون سالاری. پس از مرگ شوگون چهاردهم در سال ۱۸۶۶ در سن ۲۰ سالگی، توکوگاوا یوشینوبو به عنوان پانزدهمین شوگون انتخاب شد. ا
و با کمک فرانسه تلاش کرد تا شوگون سالاری را بازسازی کند. در همین حال، خاندان های ساتسوما و چوشو با تشکیل اتحاد، با جدیت تبرای سرنگونی شوگون سالاری تلاش می کردند. در ۱۳ فوریه سال ۱۸۶۷، امپراتور جدید امپراتور میجی به عنوان صد و بیست و دومین امپراتور، در سن ۱۴ سالگی به تخت سلطنت نشست. سامورایی های قلمرو توسا از جمله ریوما ساکاموتو، که می خواستند با متحد کردن ارتش شوگون سالاری و دربار امپراتوری، موضع بی طرفی خود را حفظ کنند، از یودو یامائوچی، ارباب قلمرو توسا، به عنوان واسطه استفاده کردند تا شوگون سالاری را ترغیب کنند تا قدرت سیاسی شوگون را به امپراتور بازگرداند. توکوگاوا یوشینوبو، که از سرنگونی نظامی شوگون سالاری توسط اتحاد ساتسوما-چوشو و تهاجم خارجی بیم داشت، اقدام قاطعی انجام داد و این پیشنهاد را در ماه در نوامبر سال ۱۸۶۷ پذیرفت. این پایان حکومت سامورایی ها بود که از زمان شوگون سالاری کاماکورا حدود ۸۰۰ سال ادامه داشت و قدرت سیاسی واقعی به امپراتور بازگردانده شد. انگیزه پنهانی او در پشت تصمیم خبرای بازگرداندن قدرت به امپراتور این بود که به این طریق می توانست باقی ماندن در صحنه قدرت سیاسی و مالکیت زمین های توکوگ
اوا را حفظ کند و در عین حال از درگیری مسلحانه با خاندان های ساتسوما و چوشو اجتناب ورزد اما جناح ضد شوگون سالاری در دسامبر سال ۱۸۶۷ کودتایی تحت عنوان احیای حکومت امپراتوری ترتیب داد و خواستار لغو کامل شوگون سالاری ادو و بازگرداندن تمام عناوین و زمین های خاندان توکوگاوا شد. خانواده توکوگاوا نمی توانست در پاسخ سکوت کند. دو طرف در مسیر جنگ بوشین پیش رفتند. روند زمانه بر شینسنگومی نیز تأثیر گذاشت. در آوریل همان سال، کاشیتارو ایتو که آرمان های قوی طرفدار امپراتوری داشت، شینسنگومی را ترک کرد تا گروه گوریو اجی (نگهبانان مقبره) را برای محافظت از مقبره امپراتور کومی (قبر امپراتور فقید کومی) تشکیل دهد. او بعداً توسط کوندو، هیجیکاتا و دیگران ترور شد. کوندو، هیجیکاتا و دیگران نیز با ایتو در مورد اخراج خارجی ها موافق بودند، اما آنها گروهی بودند که صرفاً برای محافظت از شوگون سالاری توکوگاوا می جنگیدند و با ایتو و دیگران که طرفدار امپراتوری بودند، متفاوت بودند. جنگ بوشین. هنگامی که آخرین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو از کیوتو عقب نشینی کرد. شینسنگومی در این زمان نیز به شوگون سالاری وفادار ماندند و از کیوتو خارج شدند. در پایان سال
در فوشیمی، کوندو توسط یکی از بقایای گروه گوریو اجی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به شدت مجروح شد. شینسنگومی پس از عزیمت از کیوتو، در ژانویه ۱۸۶۸ در نخستین نبرد از جنگ بوشین به نام نبرد توبا-فوشیمی جنگید، وفاداران به امپراتور سلاح های مدرن تری داشتند و در مقابل نیروهای شوگون که در ۲۷ و ۲۸ ژانویه با یکدیگر ارتش امپراتوری به راحتی پیروز شد، زیرا گفته می شود که وفاداران به شوگون نمی خواستند به طرف مقابل که پرچم امپراتوری را حمل می کرد، شلیک کنند. پس از این شکست در این نبرد بسیاری از اعضای شینسنگومی گروه را ترک کردند. پس از شکست در نبرد توبا-فوشیمی، شینسنگومی ها به دنبال شوگون پانزدهم توکوگاوا یوشینوبو و کاتاموری ماتسودایرا که پیش از این با قایق به ادو سفر کرده بودند، به ادو بازگشتند. توکوگاوا یوشینوبو پس از بازگشت به ادو در بازداشت خانگی قرار گرفت. نظریه های مختلفی در مورد دلیل بازگشت او به ادو و کنار کشیدن او از جنگ بوشین وجود دارد، از جمله اینکه او به امپراتور وفادار بود و مایل به تبدیل شدن به دشمن دربار امپراتوری نبود. با این حال کسانی در سمت شوگون سالاری سابق نیز بودند که خواستار ادامه مبارزه بودند. در ۱ مارس
۱۸۶۸، شینسنگومی خود را به کویو چینبوتای تغییر نام داد و در مکان های مختلف جنگید. ایسامی کوندو توسط ارتش امپراتوری دستگیر و متعاقباً در آوریل ۱۸۶۸ اعدام شد. کاتاموری ماتسودایرا، ارباب قلمرو آیزو و حامی شینسنگومی پس از نخستین شکست تمایل به تسلیم را نشان داد با این وجود در سال ۱۸۶۸ (اولین سال از دوره میجی)، دولت جدید جنگ آیزو را در استان فوکوشیمای امروزی آغاز کرد تا کاتاموری ماتسودایرا که «نفر دوم» ارتش سابق شوگون سالاری محسوب می شد، شکست دهد. اگرچه شینسنگومی به رهبری هیجیکاتا توشیزو شجاعانه جنگید، ماتسودایرا در این نبرد شکست خورد. دولت جدید تصمیم گرفت که املاک شوگون سالاری سابق را در ولایت سوروگا و ولایت توتومی کاهش دهد. پس از آن حمایت از تقریباً ۸۰٬۰۰۰ ملازم شوگون سالاری دشوار شد، بنابراین انوموتو تاکه آکی، از ملازمان سابق شوگون سالاری و معاون دریاسالار نیروی دریایی، نقشه ای برای جابجایی ملازمان سابق شوگون سالاری به منطقه توهوکو در شمال ژاپن کشید. انوموتو امیدوار بود که کشوری مستقل تحت حکومت خاندان توکوگاوا در هوکایدو ایجاد کند ، اما دولت میجی از پذیرش تجزیه ژاپن خودداری کرد. در ۲۷ ژانویه ۱۸۶۹، وفاداران به تو
کوگاوا تأسیس جمهوری ازو را اعلام کردند و انوموتو را به عنوان رئیس جمهور آن انتخاب کردند. هیجیکاتا نیز با انوموتو تاکه آکی متحد شد و با او به هوکایدو گریخت. در سال ۱۸۶۹ (سال دوم میجی)، نبرد نهایی بین نیروهای دولتی جدید و نیروهای شوگون سالاری سابق، یعنی نبرد هاکوداته، آغاز شد. نیروهای سابق شوگون سالاری به رهبری هیجیکاتا توشیزو در گوریوکاکو سنگر گرفتند، اما نیروهای دولتی جدید به هاکوداته حمله کردند و نیروهای سابق شوگون سالاری سرانجام سقوط کردند. هیجیکاتا در ۱۱ مه ۱۸۶۹ هنگام دفاع از جمهوری ازو در برابر نیروهای طرفدار امپراتوری در سن ۳۵ سالگی کشته شد. پس از کشته شدن توشیزو هیجیکاتا در نبرد، تاکه آکی انوموتو تسلیم شد. با پایان نبرد هاکوداته، جنگ بوشین، نیز به پایان رسید. به طور کلی، مرگ توشیزو هیجیکاتا پایان شینسنگومی را رقم زد. با این حال، تعداد اندکی از اعضا، مانند ناگاکورا شینپاچی که به دلیل اختلافات ایدئولوژیک، گروه را ترک کرد و سازمان جدیدی تشکیل داد و سایتو هاجیمه که او نیز گروه را ترک کرده بود، پس از نابودی شینسنگومی جان سالم به در بردند. قوانین شینسنگومی. شایان ذکر است که شینسنگومی اولین گروه سامورایی بود ک
ه مردانی را که به طبقه سامورایی تعلق نداشتند، پذیرفت. این امر پیوستن بازرگانان و کشاورزان (مانند معاون فرمانده هیجیکاتا) را ممکن ساخت. این امر غیرمعمول است، زیرا ژاپن دارای یک سیستم طبقاتی بود که در آن فقط طبقه سامورایی مجاز به حمل سلاح بود. بسیاری به منظور سامورایی شدن یا ایجاد تأثیر سیاسی به شینسنگومی پیوستند. روند گزینش افراد به این صورت بود قبل از اینکه یک نامزد به عنوان «سپاه منظم» پذیرفته شود، باید شایستگی خود را ثابت کند و درجه ای از شجاعت، روحیه رزمی، تکنیک مبارزه و مناسب برای کشتن را نشان دهد. آزمایش شجاعت داوطلب توسط به کار بردن شمشیرهای واقعی، می شد. یکی از روش های آزمون ورودی این بود که از داوطلب خواسته می شد به عنوان کایشاکونین — مسئول قطع کردن سر در سپوکو — کمک کند. اگر کسی توان انجام چنین کاری را نداشت معمولاً در آزمون رد می شد اما ممکن بود آزمونی دیگری را انجام دهد و او خواسته شود که شایستگی خود را از طریق یک نبرد واقعی در خیابان ها ثابت کند. اگر مهارت، شجاعت و مناسب برای کشتن را در نبرد واقعی نشان می داد، به یک عضو منظم تبدیل می شد. یونیفرم. اعضای شینسنگومی به دلیل یونیفرم هایشان که با یونیفر
م های مرسوم بسیار متفاوت بود، در نبرد به راحتی قابل تشخیص بودند. فرمانده کامو سریزاوا دستور داد که یونیفرم استاندارد شامل کیمونو باشد که روی آن هائوری (ژاکت) و هاکاما (شلوار) پوشیده می شد. علاوه بر این، یک روبان سفید (تاسوکی) به صورت ضربدری روی سینه بسته شده و در پشت گره زده می شد. رنگ آبی مایل به سبز و حاشیه های دندانه دار سفید روی لبه هائوری به ویژه چشمگیر بودند. در سنت ژاپن سپوکو نجیب ترین روش مرگ یک سامورایی است و رنگ آبی مایل به سبز، رنگ لباسی بود که سامورایی ها به طور سنتی هنگام ارتکاب سپوکو می پوشیدند. گفته می شود که شینسنگومی این رنگ را برگزید تا به سربازانش یادآوری کند که برای رسیدن به شرافت تا پای جان بجنگند. دلیل انتخاب چنین یونیفرمی شباهت آن به یونیفرم ۴۷ رونین بود و شینسنگومی ها به سامورایی های آکو روشی، که مظهر ملازمان وفادار بودند، احترام می گذاشتند و از آنجایی که آنها از همان نوع رونین ها بودند، از طرح هائوری که آکو روشی ها هنگام حمله می پوشیدند، استفاده می کردند و گفته می شود که آنها رنگ و طرح آبی روشن را انتخاب کردند که رنگ لباس مرگ سامورایی است تا نشان دهنده آمادگی آنها برای مرگ در هر زمانی
باشد. قانون. به طور کلی اعتقاد بر این است که قانون شینسنگومی توسط کامو سریزاوا یا ایسامی کوندو نوشته شده است، اما به احتمال زیاد توشیزو هیجیکاتا مسئول آن بوده است، زیرا آنها بیشتر از سایر رهبران به ماهیت سختگیرانه او شباهت داشتند. این قانون شامل پنج ماده است که موارد زیر را ممنوع می کند: مجازات نقض قوانین سپوکو بود. علاوه بر این، شینسنگومی این قوانین را داشت: در فرهنگ عامه. شینسنگومی به طور متناوب به عنوان شکارچیان رونین، گروه گرگ ها، گروه قاتلان، اراذل و اوباش، دستهٔ آدمکش ها و در نهایت مخوف ترین نیروی امنیتی در تاریخ ژاپن شناخته می شدند. آنها در زمان خود پایین تر از گروه گشت زنی کیوتو — نیروی انتظامی منظم ویژه کیوتو — قرار داشت. از دیدگاه میهن پرستان دوران احیای میجی آنها صرفاً یک سازمان سطح پایین ارتش شورشی بودند و از نظر تاریخی، جایگاه مهمی ندارند. در طول دوره های میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲) و تایشو (۱۹۱۲–۱۹۲۶)، شینسنگومی ها عموماً نامحبوب بودند. در آن زمان، ژاپنی ها احیای میجی را یک دستاورد بزرگ می دانستند و سیستم فعلی را که حول محور قلمرو ساتسوما و چوشو متمرکز بود، عادلانه می دانستند؛ بنابراین، شینسنگومی ها به عن
وان گروهی نادان که در برابر احیای میجی مقاومت می کردند، تلقی می شدند. با این وجود، شینسنگومی ها خود را شیشی — شخصی با هدف والا که جان خود را برای ملت یا جامعه به خطر می اندازد — می نامیدند. آنها به دلیل پایبندی دقیق به روش ها و قانون های تعیین شده توسط مکتبشان دارای زیبایی سَبک هستند و تا به امروز نیز جذابیت وفاداری و ایثار خود در راه آن آنها باقی مانده است. تصویر اولیه شینسنگومی به عنوان دشمن میهن پرستان دوران احیای میجی، به گفته منتقد ادبی ناواتا کازوئو، از سال ۱۹۲۴ میلادی، اولین بار توسط در رمان "شینسنگومی" نوشتهٔ شیرای کیوجی شروع به تغییر کرد. پس از آن در بحبوحه شصتمین سالگرد جنگ بوشین، سه گانه شینسنگومی (۱۹۳۱-۱۹۲۹-۱۹۲۸) اثر کان شیموزاوا بر اساس مصاحبه های کامل با بازماندگان آنها مواد تاریخی آن فراهم شد و با مهارت با داستان آمیخته شد تا فعالیت های شینسنگومی را به طور زنده بازآفرینی کند. شیموزاوا با هنر داستان سرایی خود که واقعیت و خیال را در هم می آمیزد و به دنبال جلب همدردی خواننده است، اساس تصویر شینسنگومی را در آن زمان ایجاد کرد. این کتاب گزارشی اجمالی از وجود تاریخی شینسنگومی است. این سه گانه قلب مردم
عادی را که پس از زلزله بزرگ کانتو تشنهٔ سرگرمی بودند، تسخیر کرد. یکی از ویژگی های آن این است که مصاحبه های کاملی با افراد درگیر در این حادثه در این اثر منعکس شده است. شیموزاوا از تاریخ رسمی که توسط جبههٔ مقابل با شینسنگومی نوشته شده، کینه دارد. می توان گفت که این کتاب ادبیات مرثیه است. احیای انسانیت جناح طرفدار شوگون سالاری، هویت فرزندان آنها را نیز احیا می کند. این نشان دهندهٔ باور شیموزاوا به این است که ظلم و بی رحمی تاریخ در کسانی که شکست می خورند، آشکارتر خود را نشان می دهد. در سال های اخیر از طریق رمان های نویسندگانی مانند کان شیموزاوا و ریوتارو شیبا و همچنین درام های تلویزیونی، فیلم ها، انیمه ها و مانگاهای ساخته شده بر اساس آنها، محبوبیت پید کردند. تاتسویا یامامورا نویسنده کتاب های تاریخی بیان می کند که «امروزه بسیاری از مردم با شیوه زندگی آنها که با ایثار جان خود از شوگون سالاری رو به زوال حمایت می کردند و بوشیدو (اصول سامورایی) را حفظ می کردند، همدردی و آن را تحسین می کنند.» در رسانه. تصور غالب در مورد شینسنگومی ها با رمان کان شیموزاوا "آغاز و پایان شینسنگومی" (۱۹۲۸) شروع به تغییر کرد. علاوه بر این،
پس از جنگ جهانی دوم، ارزیابی مجددی از تاریخ در بین ژاپنی ها صورت گرفت. مجموعه داستان های کوتاه در رمان "تاریخ خونین شینسنگومی" و رمان تاریخی "ای شمشیر، بسوزان" هر دو اثر شیبا ریوتارو (۱۹۲۳–۱۹۹۶) کمک قابل توجهی به محبوبیت شینسنگومی کردند و همدلی با شیوه زندگی شینسنگومی ها گسترش پیدا کرد. امروزه، شینسنگومی از طریق رسانه های مختلف مانند رمان های تاریخی، مانگا (کمیک های ژاپنی)، بازی های رایانه ای، فیلم ها یا سریال های تلویزیونی، داستان های مربوط به تصویر کشیده شده و مورد علاقهٔ مردم است. در سال ۲۰۰۳، فیلمی با عنوان "وقتی آخرین شمشیر کشیده می شود" تولید شد. این فیلم پایان این گروه را به تصویر می کشد و چهره های تاریخی مانند هاجیمه سایتو نقش های مهمی را ایفا می کنند. ایستگاه تلویزیونی ژاپنی ان اچ کی در سال ۲۰۰۴ شروع به پخش سریالی با عنوان شینسنگومی کرد. این سریال به بررسی تاریخ شینسنگومی می پردازد، اما به صورت داستانی نیز آن را گسترش می دهد. در سال ۲۰۲۴، شرکت توئی یک درام تلویزیونی بر اساس مانگای شینسنگومی محصول ۱۹۶۳ نوشتهٔ اوسامو تزوکا، با عنوان: "با تو شکوفا می شوم: وقایع نامه جوانان شینسنگومی" با بازی اوکو تومویا
و مائدا کنتارو در نقش های اصلی تولید کرد. داستان حول محور دو سرباز خیالی شینسنگومی، «فوکاکوسا کیوجورو» و «کاماگیری دایساکو»، می چرخد. «فوکاکوسا کیوجورو» پس از کشته شدن پدرش به دست افراد قلمرو چوشو، به شینسنگومی می پیوندد تا شمشیرزنی خود را بهبود بخشد و انتقام مرگ او را بگیرد. در آزمون ورودی، او با «کاماگیری دایساکو»، یک تازه وارد با مهارت های عالی شمشیرزنی، آشنا می شود. اگرچه این دو دوستی پرشوری برقرار می کنند، اما در چنگال روزگار گرفتارند و مقدر شده که یکدیگر را بکشند. این درام همچنین نسخه های داستانی شخصیت های تاریخی مانند ایسامی کوندو، توشیزو هیجیکاتا، سوجی اوکیتا، سانئوسوکه هارادا، هاجیمه سایتو، کامو سریزاوا و ریوما ساکاموتو را به نمایش می گذارد. جدول زمانی. وقایع در ارتباط با شینسنگومی در زیر به ترتیب زمان فهرست شده اند.
دیجیتال اوشن () یک سرویس ارائه دهنده خدمات زیرساخت رایانش ابری آمریکایی است. دفتر مرکزی آن در شهر نیویورک و مراکز داده در سراسر جهان است. دیجیتال اوشن به توسعه دهندگان امکان می دهد سرورهای مجازی، ذخیره سازی ابری، پایگاه های داده مدیریت شده، و کوبرنیتیز را به سرعت و با قیمت مقرون به صرفه ایجاد و مدیریت کنند. این شرکت به دلیل سادگی و رابط کاربری مناسب برای استارتاپ ها و توسعه دهندگان کوچک شناخته شده است. دیجیتال اوشن همچنین هکتوبرفست را اجرا می کند، جشن یک ماهه نرم افزار منبع باز که در اکتبر برگزار می شود. هر ساله با شرکت های نرم افزاری مختلفی از جمله گیت هاب، اینتل, و Deep Source همکاری می کند. این شرکت هم اکنون رتبه اول در قابلیت استفاده از laaS (زیرساخت به غنوان سرویس ) و بیش از 600 هزار کاربر دارد تاریخچه دیجیتال اوشن. دیجیتال اوشن در سال 2011 توسط بنیامین اورتزکی (Ben Uretsky)، مویسی اورتزکی (Moise Uretsky)، جف کار (Jeff Carr)، الکس هارتمن (Alec Hartman)، و میچ واینر (Mitch Wainer) تأسیس شد. هدف اصلی این شرکت ساده سازی فرآیند استقرار زیرساخت های ابری برای توسعه دهندگان و کسب وکارهای کوچک بود. مراحل کلیدی د
ر تاریخچه دیجیتال اوشن:. دیجیتال اوشن با تمرکز بر ساده سازی و بهبود تجربه کاربران، توانسته است جایگاه خود را به عنوان یکی از ارائه دهندگان برتر خدمات ابری در جهان تثبیت کند. امروزه این شرکت میلیون ها توسعه دهنده و کسب وکار را در سراسر جهان حمایت می کند. پلتفرم هوش مصنوعی مولد دیجیتال اوشن. پلتفرم GenAI یک راه حل همه کاره است . مهم نیست در کجای سفر هوش مصنوعی خود هستید; این پلتفرم، به شما این امکان را می دهد تا عوامل هوش مصنوعی را به سرعت بسازید و مقیاس بندی کنید. این عوامل از مدل های پیشرفته هوش مصنوعی مولد از سازمان هایی مانند آنتروپیک، متا و میسترال ای آی بهره می برند و به ویژگی های پیشرفته ای مانند تولید افزوده شده بازیابی (RAG)، مسیریابی عملکرد، سفارشی سازی عامل، و حفاظ ها مجهز می شوند تا به شما در ایجاد برنامه های ایمن تر و آگاه به زمینه کمک کنند. چه یک توسعه دهنده باتجربه باشید و چه تازه کار با هوش مصنوعی، پلتفرم GenAI فرآیند ایجاد ابزارهای هوشمند را برای کارهایی مانند پشتیبانی مشتری، بینش داده ها، اتوماسیون وظایف و موارد دیگر ساده می کند.
گوستاو آدولف «تیوا» شور (زادهٔ ۲۳ فوریهٔ ۱۹۳۱ در بیدرتز، زاکسن ،آلمان) دوچرخه سوار پیشین و محبوبترین چهره های ورزشی در آلمان شرقی است. وی اولین آلمانی بود که موفق شد در رقابتهای غیر حرفه ای مسابقات قهرمانی دوچرخه سواری جاده جهان و مسابقه صلح قهرمان شود. او بین سالهای ۱۹۵۹ تا ۱۹۹۰ از اعضای مجلس آلمان شرقی معروف به فولکسکمر بود.
مونا برزویی (زادهٔ ۱۹ اردیبهشت ۱۳۶۳) شاعر و ترانه سرای اهل ایران است. ترانه های عاشقانه و اجتماعی بسیاری از او با صدای خواننده های مختلف منتشر شده. او بعد از انتشار ترانه تقدیر در ایران ممنوع الفعالیت شد. و در مهر ۱۴۰۱ در جریان اعتراضات سراسری ایران پس از مرگ مهسا امینی دستگیر شد. زندگی. مونا برزویی فعالیت حرفه ای خود را در زمینهٔ ترانه سرایی از سال ۱۳۸۲ با ترانهٔ «اشک من» آغاز کرد. او از سال ۱۳۸۷ و بعد از انتشار ترانهٔ تقدیر، بسیاری از ترانه هایش را در داخل ایران با نام مستعار منتشر کرده است. مراسم رونمایی کتاب ترانه های او تحت عنوان «تقدیر» از انتشارات نگاه در ۲۴ شهریور ۱۳۹۳ برگزار شد. مرکز آموزش معاونت فرهنگی و اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی با همکاری کانون شعر و ادب این دانشگاه، قصد داشت که کارگاهی را تحت عنوان «کارگاه تدریس ترانه نویسی» با حضور «مونا برزویی» برگزار کند که با حاشیه سازی ، این کارگاه لغو شد. مونا برزویی در روز چهارشنبه ۶ مهر ۱۴۰۱ ساعت ۹ شب در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران بازداشت شد. و بعد از ۸ روز بازداشت در سلول انفرادی، با قرار وثیقه و تا زمان برگزاری دادگاه، به طور موقت آزاد شد. او چند ترانه ب
رای مهسا امینی نوشته بود و یکی از آن اشعار را با برداشتن حجاب در اینستاگرام دکلمه و منتشر کرد. همچنین ترانهٔ سرود زن از آثار اوست.
اونمیوجی ۲ () فیلمی به کارگردانی یوجیرو تاکیتا است که در سال ۲۰۰۳ اکران شد. از بازیگران آن می توان به نومورا مانسائی، هیده آکی ایتو، کیوکو فوکادا و هایاتو ایچیهارا اشاره کرد.
گوجوئه () فیلمی در ژانر اکشن، فانتزی، ماجراجویی، و رزمی به کارگردانی گاکوریو ایشیئی است که در سال ۲۰۰۱ اکران شد. از بازیگران آن می توان به تادانابو آسانو، ماساتوشی ناگاسه، دایسوکه ریو و جون کونیمورا اشاره کرد.
دورا-هیتا فیلمی به کارگردانی کن ایچیکاوا است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به کوجی یاکوشو، بونتا سوگاوارا، ریودو اوزاکی، تسوروتارو کاتااوکا و تاکاشی میکه اشاره کرد.
جایزه وبی یک جایزه برتری در اینترنت است که سالانه توسط آکادمی بین المللی هنرهای دیجیتال و علوم، اهدا می شود. رای اعضا از بیش از یک هزار کارشناسان صنعت و فناوری نوآوران تشکیل شده است. دسته بندی ها شامل وب سایت های تبلیغاتی و رسانه های آنلاین فیلم و سایت های ویدئو و برنامه موبایل، نرم افزار و اجتماعی است. از هر دسته دو برنده انتخاب می شوند. یک برنده توسط اعضای آکادمی بین المللی هنرهای دیجیتال و علوم انتخاب می شود و دیگری توسط عمومی که رای های خود را در طی رای گیری وبی صدای مردم می دهند انتخاب می شود. هر برنده پنج کلمه پذیرش سخنرانی ارائه می دهد. علائم تجاری هر ساله نمایش داده می شود. جایزه «اینترنت بالاترین افتخار» به انگلیسی(Excellence on the Internet) مورد ستایش قرار گرفته است. این جایزه یکی از جوایز قدیمی اینترنت گرا با عبارت اسکار در اینترنت است." تاریخچه. جوایز وبی از سال ۱۹۹۶ آغاز شده است. حامی جوایز آکادمی طراحی وب سایت و سایت جالب روز بوده است. اولین جوایز وبی به وسیله کای دنگارد ارائه شد. این جوایز در هتل روزولت هالیوود به عنوان اشاره ای به اولین سایت Academy of Motion Picture Arts and Sciences (اسکار)
اهدا شد. در اولین سال آن ها جوایز را وبی نامیدند. اولین سایت برنده سال Pioneer Webisodic برای سریال The Spot بود.
اوایل بهار (؛ ) فیلمی به کارگردانی یاسوجیرو ازو محصول سال ۱۹۵۶ است. فیلم داستان مردی حقوق بگیر (ریو ایکه به) را به تصویر می کشد که برای رهایی از روزمرگی زندگی زناشویی با همکارش (کیکو کیشی) وارد رابطه می شود. مشقت های زندگی کارگری از دیگر تم های فیلم است. اوایل بهار با ۱۴۴دقیقه، طولانی ترین فیلم باقی مانده از ازو و همچنین از آخرین فیلم های سیاه وسفید اوست.