Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حمزه یونس (؛ زاده در المنستیر)، بازیکن فوتبال اهل تونس بوده و عضو تیم ملی فوتبال تونس است. وی مدتی مهاجم باشگاه تراکتورسازی تبریز بود. دوران حرفه ای. اولین باشگاه حرفه ای حمزه یونس، باشگاه صفاقسی تونس بود که در سه فصل حضور در این تیم و جمعاً انجام ۱۳۵ بازی، موفق به ثبت ۴۶ گل در این تیم شد و پس از اتمام قرارداد خود در این باشگاه به صورت بازیکن آزاد راهی تیم ستاره ساحلی تونس شد. او در تیم ستاره ساحلی توانست در ۲۲ بازی ۱۸ گل به ثمر برساند. او پس از یک سال حضور در تیم ستاره ساحلی، راهی باشگاه رومانیایی پترولول شد و در دو فصلی که این تیم حضور داشت، در ۵۲ بازی ۳۴ گل به ثمر رساند. مقصد بعدی حمزه یونس، بوتف پلوودیو بلغارستان بود. او در ژانویه سال ۲۰۱۴ راهی این تیم شد و پس از انجام ۱۷ بازی و به ثمر رساندن ۷ گل برای این تیم، چند ماه بعد و در اوت ۲۰۱۴ به تیم لودوگورتس بلغارستان پیوست. لیگ قهرمانان اروپا. او توانست در تیم لودوگورتس تجربه بازی در لیگ قهرمانان اروپا را بدست آورده و در برابر تیم هایی همچون لیورپول، زسکا صوفیه، بازل و استوا بخارست فرصت بازی پیدا کند. وی در بازی با لیورپول، توانست پاس تنها گل تیمش را بدهد. حم
زه یونس در ۴ بازی خود در فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۴ لیگ قهرمانان در برابر تیم های هم گروهی لودوگورتس، دارای درصد پاس صحیح ۸۰ و به طول متوسط ۱۵ متر بوده است. بازی ملی. یونس در ۲۸ مه ۲۰۱۴ نخستین بازی ملی خود را برای تیم ملی فوتبال تونس در مقابل کره جنوبی انجام داد. دومین بازی ملی او نیز در مقابل بلژیک بود. افتخارات. حمزه یونس ۲۹ ساله تا بدین جا در دوران بازی خود نزدیک به ۱۰ عنوان قهرمانی و نائب قهرمانی بدست آورده است. قهرمانی رقابت های لیگ بلغارستان، نائب قهرمانی در جام حذفی بلغارستان، قهرمانی در سوپرکاپ بلغارستان، قهرمانی در لیگ رومانی، نائب قهرمانی در سوپر کاپ رومانی، نائب قهرمانی در لیگ تونس، قهرمانی در جام حذفی تونس، یک قهرمانی و یک نائب قهرمانی در جام کنفدراسیون های آفریقا و در نهایت قهرمانی در سوپرکاپ آفریقا از افتخارات این بازیکن تونسی می باشد.
ژرژ لیکنز (؛ زاده ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بلژیک است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده است. لیکز از تاریخ ۱۳ ژانویه ۲۰۱۹ سرمربیگری باشگاه فوتبال تراکتورسازی تبریز را عهده دار شد. دوران مربی گری. تیم ملی بلژیک. لیکنز ازسال ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹ سرمربی تیم ملی بلژیک بود و با شکست ایرلند در مرحله پلی آف تیم ملی بلژیک را به جام جهانی ۹۸ رهنمون کرد اما او به دلیل حذف تیمش در مرحله گروهی این رقابت از مربیگری این تیم برکنار شد. ۱۱ مه ۲۰۱۰ لیکنز قرار دادی دو ساله با تیم ملی بلژیک امضا کرد و برای بار دوم سرمربی این تیم شد. وی در اولین حضورش در خلیج فارس و تیم الهلال در سال ۲۰۰۹ پس از سه ماه برکنار شد. در سال ۲۰۱۵ توانست تیم ملی تونس را به مرحله نیم نهایی جام ملتهای آفریقا برساند. در سال ۲۰۱۶ در تیم الجزایر در مرحله گروهی ازجام ملتها حذف شد. لینکز درسال۲۰۱۸جایگزین جان توشاک در باشگاه فوتبال تراکتور شد و درابتدا نتایج خوبی گرفت و تیم را به یک مدعی تبدیل کرد ولی درادامه از سمت خود برکنار شد. لیکنز از تاریخ ۱۳ ژانویه ۲۰۱۹ سرمربیگری باشگاه فوتبال تراکتور را عهده دار شد و در پایان فصل لیگ 97-98 از سمت سرمربیگری این
باشگاه استعفا داد و به کشورش بازگشت.
راضی الجعایدی (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل تونس است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
محمد نوژه (زاده ۸ فروردین ۱۳۲۴ در تهران – درگذشته ۲۵ مرداد ۱۳۵۸ در پاوه - کرمانشاه) سرگرد خلبان اف-۴ فانتوم ۲ نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بود. پایگاه سوم شکاری همدان به یاد او "پایگاه هوایی نوژه" نام گذاری شده است. عمده سرشناسی او فعالیت تأثیرگذار در فرماندهی گردان ۳۱ شکاری، شرکت در عملیات نبرد پاوه و نحوه درگذشت او است. همچنین کودتای نقاب که بعدها به نام کودتای نوژه معروف شد. عملیاتی که قرار بود از پایگاهی هوایی به نام وی یک سال پس از درگذشتش انجام شود که به شکست انجامید. فعالیت ها و سابقه نظامی. نوژه در تهران به دنیا آمد. او پس از اخذ دیپلم ریاضی وارد دانشگاه افسری و سپس به عنوان سهمیه نیروی هوایی شاهنشاهی ایران، به دانشکده خلبانی این نیرو منتقل گردید. او با درجه ستوان دومی به آمریکا اعزام شد و پس از طی دوره های تکمیلی پرواز و گذراندن دوره سامانه کنترل اسلحه و پرواز با هواپیماهای سسنا تی-۴۱ مسکالرو، تی-۶ تگزان، سسنا تی-۳۷ تویت و نورثروپ تی-۳۸ تالون به مدت ۵۵ هفته و دریافت نشان خلبانی در تاریخ ۲۰ مرداد ۱۳۵۱ به ایران بازگشت و همزمان به عنوان خلبان اف-۴ فانتوم ۲ نیروی هوایی شاهنشاهی ایران آغاز خدمت کر
د. او همچنین افسر سامانه های کنترل اسلحه گردان ۱۰۱ شکاری، رئیس شعبه عملیات مشترک، معاونت عملیات پایگاه ششم شکاری بوشهر و در آخر فرماندهی گردان ۳۱ شکاری پایگاه سوم را بر عهده داشته است. درگذشت. طی شورش ۱۳۵۹–۱۳۵۷ کردها در ایران، او در ۲۵ مرداد ۱۳۵۸ در عملیاتی برای کمک به مصطفی چمران و به جهت پشتیبانی از بالگردهای هوانیروز ارتش و ستون اعزامی کرمانشاه، به همراه ستوان یکم خلبان سید عبدالله بشیری موسوی (کابین عقب) عازم پاوه در استان کرمانشاه می شود. پس از پایان موفق عملیات، در حین انجام گشت زنی هوایی در ارتفاع پائین، جنگنده وی مورد اصابت آتش بار مهاجمان مسلّح طرفدار حزب دموکرات کردستان و کومله و گروهی از عشایر قرار گرفت و از کنترل خارج شد. درحالی که دست راست نوژه در اثر اصابت گلوله به درون کابین قطع شده بود، هیچ کدام از خلبانان فرصت اجکت را نیافتند و با برخورد هواپیما به یکی از قلل کوه شاهو در نزدیکی ارتفاعات شهر پاوه هر ۲ کشته شدند.
حمید مهرآرا (زادهٔ ۱۳۲۲ – درگذشتهٔ ۸ فروردین ۱۳۹۳) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون اهل ایران بود. زندگی نامه. حمید مهرآرا در سال ۱۳۲۲ در خرمشهر متولد شد. او بیشتر با ایفای نقش در مجموعه های تلویزیونی نظیر: امیرکبیر، آرایشگاه زیبا، پهلوانان نمی میرند و روزگار جوانی به شهرت دست یافت. «پیروزی شیکاگو» از مشهورترین آثار صحنه ای حمید مهرآرا بود که در سال ۱۳۷۰ در کنار داود رشیدی به نقش آفرینی پرداخت. مهرآرا به مدت هشت سال به بیماری دیابت مبتلا بود و همین بیماری مسبب درگذشت وی شد. در سال ۱۳۹۱ بر اثر پیشرفت این بیماری و بنا به صلاحدید پزشکان معالج، یک پای او قطع شد و سپس در دی ۱۳۹۲ بر اثر نداشتن تحرک، پزشکان ناچار شدند تا پای دیگر او را نیز قطع کنند. حمید مهرآرا در روز جمعه، هشتم فروردین ۱۳۹۳ در سن ۷۱ سالگی، در تهران درگذشت. گزیدهٔ آثار. تئاتر. بازی در نمایش های «پیروزی در شیکاگو»، «زنگ بیداری» و «شعبده باز» نیز از جمله فعالیت های حمید مهرآرا در عرصه تئاتر و تله تئاتر هستند.برده رقصان
میراحمد مندوب هاشمی (۱۳۱۸ – ۲۷ فروردین ۱۳۷۹) دوبلور و مجری ایرانی بود. وی همسر زهرا آقارضا بود. او که از ۲۳ سالگی کار حرفه ای خود را در دوبله آغاز کرد، پیشینهٔ بازیگری و اجرا برای تلویزیون را نیز از سال ۱۳۵۹ در کارنامهٔ هنری خود داراست. نخستین بازیگری او در سینما به سال ۱۳۶۲ و بازی در فیلم "دادشاه" به کارگردانی حبیب الله کاوش برمی گردد.
ریشه سران (نام علمی: "Rhizocephala") نام یک فراراسته از فرورده کشتی چسب است. ریشه سران، کشتی چسب هایی مشتق شده هستند که انگل اخته کننده می باشند. میزبان های آن ها اغلب ده پایان سخت پوستان هستند، اما شامل میگوهای کیسه دار، میگوی آخوندکی و کشتی چسب های توراسیکا نیز می شوند. زیستگاه آن ها از اعماق اقیانوس تا آب شیرین متغیر است. آن ها همراه با گروه های خواهر خود، توراسیکا و آکروتوراسیکا، زیر رده کشتی چسب را تشکیل می دهند. الگوی بدن آن ها در یک سازگاری شدید با سبک زندگی انگلی منحصر به فرد کاهش یافته است و رابطه آن ها را با دیگر کشتی چسب ها در شکل بالغ غیرقابل تشخیص می کند. نام Rhizocephala از ریشه های یونانی باستان ῥίζα (rhiza، "ریشه") و κεφαλή (kephalē، "سر") گرفته شده است که ماده بالغ را توصیف می کند، که بیشتر از شبکه ای از پسوندهای نخ مانند تشکیل شده است که به بدن میزبان نفوذ می کند. =توضیحات و چرخه زندگی= در بزرگسالی، فاقد برآمدگی، بندبند شدن و تمام اندام های داخلی به جز غده جنسی، چند ماهیچه و بقایای دستگاه عصبی هستند. ماده ها همچنین دارای یک کوتیکول هستند که هرگز ریزش نمی کند. به غیر از مراحل لاروی کوچک، هیچ
چیز دیگری وجود ندارد که آنها را به عنوان سخت پوستان یا حتی بندپایان به طور کلی شناسایی کند. تنها بخش قابل تشخیص بدن ریشه سران، externa است. قسمت تولید مثل ماده های بالغ. ناپلیوس هایی که از ماده های بالغ آزاد می شوند، بدون خوردن غذا چندین روز در آب شنا می کنند (لارو دهان و روده ندارد) و پس از چندین بار پوست اندازی به لاروهای سیپریس تبدیل می شوند. مانند ناپلیوس، سیپریس ها لسیتوتروفیک (غیر تغذیه ای) هستند. سیپریس ماده در Kentrogonida روی یک میزبان مستقر می شود و به شکل جوانی تخصصی به نام kentrogon دگردیسی می کند، که هیچ تقسیم بندی قابل مشاهده ای ندارد و هیچ زائده ای به جز شاخک هایی که برای اتصال به میزبان استفاده می شود، ندارد و تنها هدف آن تزریق توده سلولی به نام ورمیگون به همولنف میزبان از طریق یک قلم توخالی جمع شونده روی سر آن است. به نظر می رسد که مرحله کنتروگون در تمام آکنتروگوانیدها از بین رفته است، جایی که سیپریس، ورمیگون را از طریق یکی از شاخک های خود تزریق می کند. ورمیگون به صورت نخ هایی شبیه ریشه از طریق بافت میزبان، با محوریت دستگاه گوارش و به ویژه هپاتوپانکراس رشد می کند و مواد مغذی را از همولنف جذب
می کند. این شبکه از نخ ها را interna می نامند. سپس ماده یک externa کیسه مانند رشد می کند که از یک گوشته، یک حفره گوشته، یک تخمدان و یک جفت گذرگاه تشکیل شده است که به عنوان گیرنده های سلولی شناخته می شوند و از شکم میزبان بیرون می آیند. در راسته Kentrogonida, externa باکره در ابتدا هیچ منفذی ندارد. اما به زودی به مرحله دوم پوست اندازی می کند که شامل یک منفذ است که به عنوان خروج گوشته شناخته می شود و به دو مجرای گیرنده منتهی می شود - زمانی تصور می شد که بیضه ها در انگل های هرمافرودیت قبل از این که متوجه شوند در واقع دو جنس جداگانه هستند - و شروع به انتشار فرمون برای جذب سیپریس های نر می کند. از داخل بدن سیپریس نر که موفق به ورود به محل خروج می شود، یک مرحله نر منحصر به فرد و بسیار کوتاه مدت به نام trichogen از طریق دهانه شاخک بیرون می آید. این همولوگ کنتروگون ماده است، اما به یک توده سلولی پوشیده از کوتیکول آمیبوئید و بدون قطعه کاهش می یابد که از سه تا چهار نوع سلول تشکیل شده است: پشتی جانبی، اپیدرم شکمی، سلول های گنجاندن و پس عقده ای. externa دارای فضای کافی برای دو نر است، یکی برای هر یک از گیرنده ها، که هتروز
یگوسیتی فرزندان را افزایش می دهد. هنگامی که در داخل قرار گرفت، trichogen قبل از رسیدن به انتهای راهرو، کوتیکول خود را می ریزد. در راسته Akentrogonida، که یک گروه تک دودمان در داخل Kentrogonida پارافیلتیک تشکیل می دهند، نر به یک trichogon تبدیل نمی شود و cypris توده سلولی خود را از طریق شاخک خود و مستقیماً به بدن خارجی نابالغ تزریق می کند. فرزندان نیز به جای لاروهای ناپلیوس مستقیماً به سیپریس های کاملاً توسعه یافته تبدیل می شوند (به استثنای چند گونه از ریزو سفالان های کنتروگونید، که مانند آکنتروگونیدها به سیپریس تبدیل می شوند، کنتروگونیدها مرحله ناپلیوس خود را حفظ کرده اند). در گونه هایی مانند Clistosaccus paguri، نر خوشه سلولی خود را تزریق می کند که از طریق بافت همبند گوشته و به داخل گیرنده مهاجرت می کند. اما در اشکالی مانند Sylon hippolytes، گیرنده وجود ندارد و سلول های نر به جای آن در تخمدان کاشته می شوند. در حالی که تنها یک نر می تواند در هر گیرنده مستقر شود، که این قانون در Kentrogonida است، تعداد نرهای کاشته شده در Akentrogonida می تواند از یک تا بیش از ده متغیر باشد. خوشه کوچک سلولی که توسط سیپریس نر تز
ریق می شود، هنگامی که به مقصد خود در داخل ماده می رسد، به توده های آزاد متصل سلول های زایای تولیدکننده اسپرم تمایز می یابد. این ریشه سران نر بالغ که چیزی بیش از سلول های تشکیل دهنده اسپرم نیستند، ساده ترین شکل نر را در کل قلمرو حیوانات نشان می دهند. externa ماده بالغ، تخم ها را در حفره گوشته خود آزاد می کند که در آنجا تخم ها توسط اسپرم نر (های) فرا انگلی بارور می شوند. به دلیل دوشکلی جنسی لاروی در Kentrogonida، ماده ها دو اندازه تخم متفاوت تولید می کنند. تخم های ماده کوچک و تخم های نر بزرگتر. به نظر می رسد که تعیین جنسیت در Akentrogonida محیطی است. در Peltogasterella gracilis, externa قبل از اینکه از روی میزبان بیفتد، چندین دسته از لاروها را تولید می کند و نر(ها) را با خود به داخل می برد. پس از ناپدید شدن externa اصلی، میزبان پوست اندازی می کند و جوانه های interna رشد می کنند که هر کدام به یک externa باکره جدید تبدیل می شوند. ماده ها معمولاً دارای دو مخزن سلولی سیپریس هستند. با بیش از یک externa و موارد جدید جایگزین موارد قدیمی، هر Peltogasterella ماده می تواند در طول زندگی خود اسپرم را از نرهای متعدد دریافت
کند. externa جایی است که کیسه تخم میزبان قرار دارد و رفتار میزبان از نظر شیمیایی تغییر می کند: عقیم می شود و تا زمانی که externa پیر بیفتد، پوست اندازی نمی کند. میزبان با externa طوری رفتار می کند که انگار کیسه تخم خودش است. این رفتار حتی به میزبان های نر نیز تعمیم می یابد، که هرگز تخم نمی گذارند، اما از externa به همان روشی که ماده ها مراقبت می کنند، مراقبت می کنند.
شهرداری شیراز سازمان عمومی غیردولتی است که مسئولیت اداره امور غیر از حکمرانی شهر شیراز را برعهده دارد. بالاترین مقام اجرایی این سازمان شهردار است که توسط شورای شهر شیراز انتخاب و با حکم وزیر کشور منصوب می گردد. شهر شیراز به ۱۱ منطقه تقسیم و برای هر منطقه یک شهردار منطقه، منتصب شده است. سازمان های وابسته. = تاریخچه = شهرداری شیراز: در سال ۱۲۹۰ در زمان استانداری مهدی قلی هدایت (ملقب به فخر السلطنه) و به حکم وی اولین شهردار شیراز انتخاب و حبیب الله خان حاج قوام دیوان به سمت رئیس بلدیه که در آن زمان شهرداری بلدیه نامیده می شد، منصوب گردید و در همین زمان بلدیه شیراز توسط حاج قوام تأسیس گردید. = مناطق شهرداری = شهرداری شیراز به ۱۱ منطقه شهرداری تقسیم شده است: = سوابق شهرسازی و برنامه ریزی شهری = شهر شیراز تا اکنون دارای ۳ طرح جامع و ۳ طرح تفصیلی می باشد. درواقع پس از تصویب و ابلاغ هر طرح جامع، طرح تفصیلی متناسب با آن تهیه و ابلاغ گردیده است. طرح جامع و تفصیلی اول شیراز. تهیه طرح جامع شیراز پس از تصویب اولین طرح جامع در بندرلنگه (۱۳۴۴) و تصویب طرح ۲۷ شهر دیگر در سال ۱۳۴۵، در سال ۱۳۴۸ مطالعات و در سال ۱۳۵۱ ضوابط و نق
شه های آن مورد تصویب قرار گرفت؛ بنابراین فرصت کافی برای ارزیابی طرحهای جامع این شهرها و اتخاذ تصمیمات منطقی تر و آگاهانه تر فراهم بوده است. ارجاع تهیه طرح جامع شیراز به دانشکده هنرهای زیبا و مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران، چند ماه زودتر از طرح جامع شهر مشهد، یعنی در ۱۳۴۵/۱۱/۲۳ انجام گرفت. مرحله اول این طرح با عنوان «شناسایی، تجزیه، تحلیل و بررسی وضع موجود» در تاریخ ۱۳۴۸/۶/۲۳و مرحله دوم آن تحت عنوان «پیش بینی های آینده، نحوه مصرف زمین و چگونگی گسترش شهر در ۲۵ سال آینده و تعیین ضوابط مناسب و علمی» در ۱۳۵۱/۴/۲۵ به تصویب شورایعالی شهرسازی و معماری ایران رسید. و مرحله سوم آن نیز با ابلاغ به شهرداری شیراز و «اجرای» آن محقق گردید. با توجه به جمعیت ۲۶۹۸۶۵ نفری شیراز در سال ۴۵، جمعیت افق طرح در سال ۱۳۷۰، ۲/۷ جمعیت سال ۱۳۴۵، یعنی ۷۲۸۶۳۶ نفر پیش بینی شد. در راستای پاسخگویی به نیازهای آتی این جمعیت سرانه کاربریهای خدماتی شهر شیراز به ۳/۷ برابر آن در وضع موجود یعنی از ۲۲۰۰ هکتار به ۸۲۰۰ هکتار نیز افزایش خواهد یافت. طرح جامع و تفصیلی دوم شیراز. گسترش کالبدی شدید شهر شیراز در شرایط تضعیف کنترل ناشی از اعمال ض
وابط و مقررات در سال های اولیه انقلاب، تغییر برداشت ها و بی تجربگی مسئولان شهری و فعال شدن عوامل و نیروهای نوظهور در تأثیرگذاری بر روندهای اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی سیاسی و کالبدی شهر، ازجمله عوامل مهمی بودند، که رشد بی رویه و عمدتاً پراکنده شهر را در این دهه دامن زدند. تقریباً از دهه دوم انقلاب به بعد، شرایط تثبیت شده برای توسعه شهر در عرصه های مدیریتی، برنامه ریزیی، سیاست گذاری و کالبدی حاکم شد و تهیه «طرح توسعه و عمران شهر شیراز» در دستور کار قرار گرفت. همراه با افزایش حدود دو برابری جمعیت شیراز در سال ۱۳۶۵ نسبت به سال ۱۳۵۵، محدوده این شهر نیز از ۸۴۰۰ هکتار در طرح جامع مصوب ۱۳۵۱، به ۱۴۶۱۹ هکتار در طرح جامع مصوب ۱۳۶۸ افزایش یافت طرح جامع و تفصیلی سوم شیراز. مطالعات طرح ساختاری راهبردی شیراز در سال ۱۳۸۴ آغاز و در سال ۱۳۸۸ همزمان با طرح مجموعه شهری شیراز به تصویب شورایعالی شهرسازی رسید. همچنین تهیه طرح تفصیلی مناطق شیراز، متعاقب طرح ساختاری راهبردی در سال ۱۳۸۶ آغاز و طرح تفصیلی مناطق ۱، ۲، ۳، ۴، ۵، ۶ و ۷ در تاریخ ۲۸/۱۰/۹۳ تصویب شد. طرح تفصیلی منطقه ۱۰ (محدوده طرح ساماندهی شمال غرب) نیز در تاریخ ۱۳/۲/۹۶ به تصوی
ب کمیسیون ماده ۵ رسید. طرح منطقه هشت و منطقه ۹ نیز در مورخ ۱۲/۱۲/۹۶ به تصویب کمیسیون ماده ۵ رسید.
سد مشمپا، سدی بر روی قزل اوزن در شهرستان زنجان در استان زنجان است. این سد یکی از سد های مهم ایران و استان زنجان محسوب می شود که در نزدیکی روستای مشپما و در جنوب غربی استان زنجان قرار دارد. سد مشمپا در استان زنجان پس از سد طالقان دومین سد بزرگ برق آبی ایران است. حجم مخزن این سد در شروع فرآیند ساخت برابر ۷۰۰ میلیون متر مکعب بود که به گفته مدیرعامل شرکت آب منطقه ای زنجان در بازنگری طرح سد در طول دهه ۹۰ برای کاهش هزینه، حجم مخزن آن به ۳۵۰ میلیون مترمکعب کاهش یافت. تاریخچه. پس از انجام مطالعات طرح توسعه منابع آب گیلان مرکزی توسط شرکت Gotha-Sogreah که منجر به اتمام ساخت سد سفید رود با حجم مخزن ۱۷۸۰ میلیون متر مکعب در سال ۱۳۴۰ گردید، با مشاهده روند رو به تزاید کاهش حجم مخزن سد سفید رود ناشی از انباشت رسوبات رودخانه ای بطوری که در سال ۱۳۵۹ بیش از ۹۰۰ میلیون متر مکعب از مخزن سد از رسوب پر شده بود، در سال ۱۳۵۳ مطالعات مرحله اول سدهای مشمپا و شهریار توسط شرکت آب منطقه ای گیلان به شرکت Wes Co واگذار گردید. که نتیجه این مطالعات هم توجیه اقتصادی ساخت هر دو سد مشمپا و شهریار به صورت توأم بود. با توجه به هزینه های هنگفت تملک
اراضی و خسارت مخزن سد شهریار و همزمان با کاهش حدود ۳۰ متری ارتفاع سد، مجدداً مطالعات سد مشمپا با هدف تله اندازی رسوب مد نظر قرار گرفت و از آنجایی که استان زنجان نیز برای تأمین نیازهای شرب و صنعت با کسری مواجه بود، تصمیم گرفت از پتانسیل سد مشمپا علاوه بر تله اندازی رسوب سدهای پایین دست (شهریار و سفید رود) برای تأمین نیازهای شرب و صنعت و کشاورزی شهرستان زنجان نیز استفاده کند. اهداف ساخت. - تأمین قسمتی از آب شرب و صنعت مورد نیاز شهرستان زنجان به عنوان تنها منبع قابل اعتماد (۵۰ میلیون متر مکعب) - تأمین و تنظیم آب ماهیانه رودخانه مطابق مجوز تخصیص آب برای اراضی حقابه بر و بهبود اراضی کشاورزی با افزایش راندمان آبیاری برای دشت رجئین و طارم - استفاده حداکثر از پتانسیل رودخانه جهت تولید انرژی برقابی در سد مخزنی مشمپا و سد تنظیمی پاورود (۱۲۳ گیگاوات در سال) - اشتغال زایی مستقیم و غیرمستقیم در بهبود کشاورزی و تولید انرژی پاک جهت جلوگیری از مهاجرت بی رویه - بهبود بیلان آب زیرزمینی دشت زنجان با انتقال آب شرب و صنعت - کنترل سیلاب های مخرب اطلاعات هواشناسی. متوسط دمای سالانه ۱۳ درجه سیلیسیوس متوسط تعداد روزهای یخبندان ۹۴ رو
ز در سال متوسط ماهانه نم نسبی ۶۸ درصد سرعت باد با دوره بازگشت ۵۰ ساله ۵۰ متر بر ثانیه متوسط بارندگی سالانه ۳۳۸ میلیمتر مساحت حوضه ۲۴٬۹۰۵ کیلومتر مربع متوسط آبدهی در محل سد ۷۰۱ میلیون متر مکعب در سال سیلاب ۱۰۰ ساله ۲٬۵۲۸ مترمکعب در ثانیه سیلاب ۱۰۰۰ ساله ۴٬۳۵۸ مترمکعب در ثانیه سیلاب ۱۰۰۰۰ ساله ۶٬۸۴۴ مترمکعب در ثانیه حداکثر سیلاب محتمل ۹٬۰۷۶ مترمکعب در ثانیه میزان رسوب پنجاه ساله ۴۶۵ میلیون مترمکعب روند اجرایی. در این ارتباط دو قرارداد اجرایی منعقد گردیده است. - قرارداد اول در سال ۸۸ شامل جاده دسترسی، کمپ مسکونی و تونل های انحراف سد مخزنی مشمپا به شرکت زنگان پرشیا به مدت ۲۴ ماه واگذار و به اتمام رسیده است. - قرارداد دوم در سال ۹۲ شامل سد مخزنی، سد تنظیمی و جاده جایگزین به شرکت سپاسد (قرارگاره خاتم الانبیاء) به مدت ۶۰ ماه واگذار گردید. - این پروژه به دلیل عدم توانایی پرداخت توسط کارفرما به حالت تعلیق در آمده است.
حسین الراقد (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل تونس است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به پاری سن ژرمن, اسلاویا پراگ, کاردمیر قره بوک اسپور, باشگاه فوتبال اسپرانس تونس اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
عبادالله عبداللهی (زاده ۱۳۳۹ نورآباد) سرتیپ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که هم اکنون به عنوان مدیرعامل گروه اقتصادی مفید (زیرمجموعه ستاد اجرایی فرمان امام) فعالیت می کند. او در فاصله سالهای ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۷ فرماندهی قرارگاه سازندگی خاتم الانبیاء را برعهده داشت و پس از آن نیز دوره ای مشاور فرمانده کل سپاه پاسداران در امور سازندگی بود. وی در سال ۱۳۵۸ به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد و در طول جنگ ایران و عراق، از فرماندهان تیپ ۲۱۲ حمزه سیدالشهدا و تیپ ۱۱۰ بروجرد بود. عبداللهی در سال ۱۳۶۷ به ستاد فرماندهی کل قوا منتقل شد و به معاونت بازرسی غرب کشور منصوب گردید. پس از آن به عنوان فرمانده قرارگاه نجف غرب کشور فعالیت می کرد و در فاصله سالهای ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۸ فرمانده قرارگاه سازندگی غرب بود، از ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۱ مدیرعاملی موسسه سازندگی بعثت را برعهده داشت و از ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۶ نیز به عنوان مدیرعامل موسسه سازندگی جوادالائمه فعالیت می کرد. عبداللهی در سال ۱۳۸۶ به فرماندهی قرارگاه قرب کربلا منصوب شد و تا سال ۱۳۹۱ نیز در این جایگاه فعالیت نمود. وی دانش آموخته کارشناسی ارشد مهندسی عمران و دکتری مدیریت صنعتی می باشد.
این صفحه فهرست چیزهایی است که به افتخار دانشمند سده نوزدهم فرانسوی آگوستین لویی کوشی نامگذاری شده اند:
کشتار حمیدیه که کشتار ارمنی ها نیز نامیده می شود، به کشتار دسته جمعی ارمنی ها در امپراتوری عثمانی در میانهٔ دههٔ ۱۸۹۰ اشاره دارد. تلفات تخمینی از ۱۰۰٬۰۰۰ تا ۳۰۰٬۰۰۰ متغیر است؛ در حالی که منجر به یتیم شدن ۵۰٬۰۰۰ کودک شد. این کشتار به اقتباس از سلطان عبدالحمید دوم نامیده شد که در تلاش برای حفظ قلمروی امپراتوری رو به افول عثمانی بود و پان اسلامیسم را به عنوان یک ایدئولوژی دولتی دوباره مطرح کرد. اگرچه هدف این کشتارها عمدتاً ارمنی ها بودند، اما در برخی موارد به طور بی هدف به پوگروم ضدمسیحی تبدیل شد، که شامل کشتارهای دیاربکر نیز می شد که بر اساس یک منبع معاصر، دست کم منجر به کشته شدن ۲۵٬۰۰۰ مسیحی سریانی/آرامی (آرامی ها) شد. مقدمهٔ کشتارهای ۱۸۹۴–۱۸۹۶ با کشتارهایی که در ساسون (که مقاومت ساسون شهرت داشت)، صورت گرفت، آغاز شد. گروهی موسوم به «هنگ سواره نظام حمیدیه» که عموماً از کردهای سنی مذهب تشکیل شده بود و وظیفهٔ آن حفاظت از مرزهای شرقی امپراتوری عثمانی در برابر روسیهٔ تزاری بود؛ یعنی همان ولایاتی که عموماً ارمنی ها در آن ها زندگی می کردند در سال های پایانی قرن ۱۹ میلادی در جریان حملاتی دنباله دار به روستاهای ارمنی ن
شین، عامل کشتاری شد که امروز با نام «کشتار حمیدیه» شناخته می شود. دولت عثمانی با تبلیغات خود و با ادامهٔ همان خط مشی که پس از کشتارهای ۱۹۱۵–۱۹۱۶ میلادی نیز در پیش گرفت کوشید تا مسئولیت مطلق این کشتارها را به گردن کُردها بیندازد. در واقع کُردها نقشی به جز دستیاری نداشتند و برنامهٔ آن کشتارها همه توسط دولت عثمانی ریخته شده و به وسیلهٔ توده ها و گروهای مسلح و نیروهای ارتش تُرک که در وان و الازیغ از توپخانه نیز استفاده کردند، اجرا گردید و کُردها تنها به منظور غارتگری به آنان ملحق می شدند. ارمنی ها افزون بر مالیات هایی که می بایست به دولت بپردازند، مجبور بودند باج و خراجی غیرقانونی به رؤسای عشایر کُرد نیز پرداخت کنند. در ۱۸۹۳، ارمنی های شهر ساسون، از تن دردادن به این زورگویی ها و پرداختن باج و خراج غیرقانونی به کُردها که ورشکست شان می کرد سر باز زدند. برعکس به پرداخت بدهی های خود به خزانهٔ دولت عثمانی همچنان ادامه می دادند. کُردها که به خشم آمده بودند به ارمنی های ساسون حمله ور شدند، ولی این کوه نشینان آنان را پس راندند. آنگاه کُردها از مقامات دولت عثمانی کمک خواستند و آنان فوراً سربازان مسلحی به منطقه اعزام داشتن
د. این سربازان که به فرماندهی ژنرال زکی پاشا بودند، به کُردها ملحق شدند. آن ها منطقهٔ ساسون را اشغال و دست به کشتار زدند (اوت ۱۸۹۴). این کشتارها نخستین حلقه از قتل عام هایی بود که از سال ۱۸۹۴ تا ۱۹۲۴ میلادی به مدت ۳۰ سال ادامه پیدا کرد. در این کشتار از دوازده هزار نفر ارمنی ساکن ساسون ۳٬۵۰۰ نفر کشته شدند. کشتار ارمنیان. به ابتکار دولت انگلستان که به وسیلهٔ کنسول خود در وان از ماجرا با خبر شده بود، قدرت های اروپایی حاضر شدند دستور یک تحقیق محلی بدهند، و این کار به وسیلهٔ نمایندگان شان در دربار عثمانی صورت گرفت. با وجود تلاش هایی که دولت روس برای کارشکنی در راه تحقق این کار کرد، این تحقیق به عمل آمد و نتیجهٔ آن نادرستی اظهارات دولت عثمانی را که مدعی بود کشتار ارمنیان به دنبال شورشی روی داده که آنان برضد دولت به پاکرده بودند ثابت نمود؛ و نیز ثابت کرد که نیروهای منظم عثمانی همین که به محل رسیده اند بی آنکه جلوی جنگ و خون ریزی را بگیرند به کُردها ملحق شده و در کشتار ارمنیان دستیار آنان شدند. پل کامبن سفیر فرانسه در قسطنطنیه بعد از تحقیقات دربارهٔ حوادث ساسون نوشته است: در پاسخ به درخواست قدرت های بزرگ دایر بر تنبی
ه مقصران، سلطان عبدالحمید دوم به قاضی شهر موش و به سرکردهٔ نیروهای تُرک که عملیات کشتار را رهبری کرده بودند خلعت و نشان افتخار داد. این حوادث غم انگیز رابرت گاسکوین-سسیل نخست وزیر انگلستان را بر آن داشت تا یک نقشهٔ اصلاحی به منظور اجرای مفاد مادهٔ ۶۱ معاهدهٔ برلین پیشنهاد کند. نمایندگان ارمنی از ۱۸۷۸ میلادی به بعد بر طبق مادهٔ ۶۱ معاهدهٔ برلین مرتباً اجرای اصلاحات موعود در شهرستان های ارمنی را درخواست می کردند. خواسته های ارمنیان متضمن نکات زیر بود: ۶. حق داشتن نمایندگانی به تناسب جمعیت در شوراهای محلی. همین خواسته های مشروع هیچ وقت تحقق پیدا نکرد. این بار دولت عثمانی نقشه کشید که ارتباط شهرستان های ارمنی را با اقداماتی از قبیل منع مسافرت ها به آن سرزمین و سانسورهای پستی با سایر نقاط قطع کند و آنگاه دست به کشتارهای مورد نظر بزند. خود عمل کشتارها نیز تقریباً با همان احتیاط کاری برنامه ریزی شد. نمایندگانی به شهرستان های ارمنی فرستاده شدند که برای توده های مردم مجتمع در مساجد سخنرانی ها کردند و به آنان گفتند خبر موثق با دلایل موجه به سلطان رسیده است که ارمنی ها در کار توطئه چینی بزرگی هستند و هدف از آن حمله به م
سلمانان و به دین اسلام است. آنگاه از مردم دعوت شد که برای خنثی کردن این توطئه ارمنی ها را بکشند و اموال شان را تصاحب کنند. سپس به توزیع اسلحه در بین مردم پرداختند. این مقدمه چینی برای کشتارهای دسته جمعی به وسیلهٔ دولت و عمال محلی او با گزارش های سیاسی و کنسولی نمایندگان مقیم ترکیه به طرز روشنی آشکار شده است. در ماه سپتامبر ۱۸۹۵ میلادی ارمنی ها در قسطنطنیه تظاهراتی به رهبری حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان برپا کردند که به خون کشیده شد. از پی آن کشتارهای عظیمی از سپتامبر تا دسامبر ۱۸۹۵ میلادی به وقوع پیوست. کشتارها به مقیاس بسیار وسیعی در ترابزون، بایبورت، ارزروم، ارزنجان، بتلیس، دیاربکر، الازیغ، "آرابگیر"،ملطیه، سیواس ،ماردین و قهرمان مرعش صورت گرفت. این کشتارها در شانلی اورفه به اوج شدت خود رسید، چه در آن شهر در طول هفتهٔ اول عید میلاد مسیح، سه هزار نفر ارمنی که بیشتر زن و کودک بودند و در کلیسای جامع شهر پناه گرفته بودند در همان کلیسا زنده زنده به آتش کشیده شدند. جمع کل قربانیان کشتارهای ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ میلادی (مناطق ارزروم، وان و بتلیس) ۲۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده است. به اضافهٔ ۱۰۰٬۰۰۰ نفر که در زمستان های سخت ارمنستان