Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
او-۳۴ یک او-بوت "کریگسمارینه" از نوع ۷آ بود. تاریخچه عملیاتی. جنگ داخلی اسپانیا. او-۳۴ مدت کوتاهی پس از آغاز دخالت نظامی آلمان در جنگ داخلی اسپانیا، در عملیاتی با عنوان پوششی «رزمایش آموزشی "اورزولا"»، به آب های این کشور فرستاده شد. ناوسروان هارالت گروسه فرماندهی این او-بوت در این مأموریت را بر عهده داشت. او-۳۴ بدین منظور روز ۲۰ نوامبر سال ۱۹۳۶، در همراهی با او-۳۳، از ویلهلمس هافن شروع به حرکت کرد و پس از عبور از کانال مانش در سکوت رادیویی، شب ۲۷ نوامبر با گذر از تنگه جبل الطارق وارد مدیترانه شد. به این او-بوت گفته شده بود در صورت برخورد با کشتی های جنگی جمهوری خواه خود را بریتانیایی معرفی کند. به هر صورت نیاز به چنین اقدامی پیش نیامد. گشت زنی او-۳۴ در آب های شرقی اسپانیا از روز ۳۰ نوامبر آغاز شد. خط فرضی نصف النهار ۰ درجه و ۴۴ دقیقه غربی ناحیه مربوط به این او-بوت را از او-۳۳ جدا می کرد. او-۳۴ در غرب این خط عمل می نمود. فرمان اکید بر درگیر شدن تنها با کشتی های جنگی جمهوری خواه بود که آن می بایست به تأیید فرماندهی عالی می رسید. او-۳۴ عصر ۱ دسامبر در نزدیکی کارتاخنا با یک ناوشکن جمهوری خواه وارد درگیری شد اما ا
ژدر شلیک شده از آن به هدف اصابت نکرد. اقدام روزهای ۵ و ۸ دسامبر برای حمله به اهداف مشابهی نیز موفقیت آمیز نبود. روز ۱۰ دسامبر به فرمان فیلدمارشال ورنر فن بلومبرگ، وزیر دفاع رایش، عملیات این او-۳۴ در آب های اسپانیا متوقف و دستور به بازگشت آن به آلمان صادر شد. این او-بوت روز ۱۲ دسامبر در حال گذر از مالاگا به سمت تنگه جبل الطارق سه-۳، زیردریایی جمهوری خواه را شناسایی کرد. او-۳۴ با رفتن به زیر سطح یک اژدر به سمت این زیردریایی شلیک کرد. اصابت اژدر به هدف موجب غرق شدن بلافاصله آن و مرگ ۴۴ تن از ۴۷ خدمه شد. با توجه به پنهان کاری آلمان در موضوع دخالت در جنگ داخلی اسپانیا، این حادثه در نهایت در اثر یک انفجار داخلی در زیردریایی اسپانیایی قلمداد شد. او-۳۴ تا پایان ماه خود را به ویلهلمس هافن رساند.
او-۳۶ یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۷آ بود که در جریان جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. این او-بوت در سه گشت رزمی خود ۳ کشتی تجاری دشمن با مجموع تناژ ۴۱۸۱ تن را غرق کرد و یک کشتی تجاری دیگر را به غنیمت گرفت. تاریخچه عملیاتی. گشت نخست. در هنگام آغاز جنگ جهانی دوم، او-۳۶ به فرماندهی ناوسروان ویلهلم فرولیش، در مأموریتی تدافعی موظف به گشت زنی در دریای شمال جهت جلوگیری از تهاجم شناورهای نیروی دریایی بریتانیا به سمت آلمان بود. در جریان این گشت زنی "ترورو"، کشتی بدون محافظ ۱۰۰۰ تنی تجاری ساحلی بریتانیایی متوقف، بازرسی و پس از تخلیه سرنشینان، غرق شد. "سی هورس"، زیردریایی بریتانیایی سه اژدر به طرف او-۳۶ شلیک نمود و به اشتباه مدعی غرق کردن آن شد. او-۳۶ در ادامه یک کشتی سوئدی را به غنیمت گرفت و با خود به آلمان برد. بدین شکل نخستین گشت رزمی این او-بوت پس از حدود یک ماه به پایان رسید. گشت دوم. او-۳۶ روز ۴ دسامبر سال ۱۹۳۹ هنگامی که در سطح قرار داشت به کمین دشمن افتاد و در اثر اصابت یک اژدر شلیک شده از اچ ام اس "سالمون"، زیردریایی بریتانیایی در نزدیکی استاوانگر در نروژ به همراه تمامی خدمه غرق شد.
زیردریایی یو-۳۶۲ این زیردریایی که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شده بود. با شروع از کیل از ۶ فوریه ۱۹۴۴، U-362 ابتدا به سوی شمال نروژ؛ جایی که در دریای نروژ در گشت های گوناگونی، بدون غرق کردن هیچ یک از کشتی ها چند مأموریت انجام داد. قایق قایقرانی در ۲ آگوست ۱۹۴۴، در گشت پنجم و نهایی خود از هامرفست با پیمودن دریای بارنتز واقع در شمال روسیه به سمت شرق حرکت کرد. در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۴۴ در دریای کارا، توسط خرج های عمقی که توسط مین روب T-116 شوروی در ۷۵ ° 51'N ۸۹ ° ۲۷ 'حوالی ۷۵ ° 51'N ۸۹ ° 27'E غرق شد. تمام ۵۱ خدمهٔ آن از دست رفتند.
زیردریایی یو-۳۶۳ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۳۷ (۱۹۳۸) یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۸ ساخته شد.
او-۳۷۱ یک او-بوت "کریگسمارینه" از نوع ۷سی بود. تاریخچه عملیاتی. گشت سوم. در پی صدور فرمان پیشوا در روز ۱۷ سپتامبر سال ۱۹۴۱ مبنی بر اعزام او-بوت های "کریگس مارینه" به مدیترانه در جهت پشتیبانی از نیروهای ورماخت در شمال آفریقا و حمله به کشتیرانی تدارکاتی بریتانیا، او-۳۷۱ به فرماندهی ناوسروان هاینریش درایور، شب ۲۱ سپتامبر از تنگه جبل الطارق گذشت و با یک پیام رادیویی این گذر موفق را به اطلاع فرماندهی عالی رساند. این او-بوت چند روز بعد ۴۲ سرنشین باقیمانده از قایق اژدر افکن ایتالیایی "آلباتروس" را که در نزدیکی جزیره سیسیل توسط اچ ام اس "آپرایت"، زیردریایی بریتانیایی غرق شده بود، جمع آوری کرد. روز ۲۰ اکتبر در جریان یک حمله ناموفق او-۳۷۱ مورد حمله دشمن و اصابت گلوله توپ قرار گرفت و در اثر وارد آمدن خسارت به آن وادار به پایان دادن به عملیات و حرکت به سمت سالامیس در یونان شد. این او-بوت روز ۲۴ اکتبر در این جزیره پهلو گرفت.
او-۳۷۴ یک او-بوت اقیانوس پیمای "کریگس مارینه" از نوع ۷سی بود. این او-بوت که در بین سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ ساخته شد، در جریان جنگ جهانی دوم سه مأموریت گشت زنی رزمی مجموعاً به مدت ۷۹ روز در دریای مدیترانه و اقیانوس اطلس به انجام رساند و یک کشتی تجاری و دو کشتی جنگی کمکی متفقین را غرق کرد. ساخت. او-۳۷۴ توسط هوالتس ورکه در کیل ساخته شد. این او-بوت روز ۱۰ مه سال ۱۹۴۱ به انداخته شد و روز ۲۱ ژوئن همان سال به فرماندهی ناوبان یکم اونو فون فیشل وارد خدمت در "کریگس مارینه" گشت. تاریخچه عملیاتی. گشت نخست. او-۳۷۴ اواخر ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱ با ماموریت گذر از تنگه جبل الطارق و ورود به دریای مدیترانه، راهی نخستین گشت رزمی خود شد. این او-بوت می بایست خود را به بندر لا اسپتزیا در ایتالیا می رساند. او-بوت ۴۴ روز را در اقیانوس اطلس سپری کرد. در این مدت تنها توانست روز ۳۱ اکتبر "رز شیافینو"، کشتی تجاری ۳۳۴۹ تنی بریتانیایی را غرق کند. تمامی ۴۱ خدمه این شناور بریتانیایی حامل سنگ آهن، در این حادثه جان باختند. او-۳۷۴ هنوز ۸۰۰ کیلومتر با جبل الطارق فاصله داشت که گزارش از فعالیت زیاد شناورها و هواگردهای گشتی دشمن در اطراف این تنگه دریافت
کرد. او-بوت شب ۱۰/۱۱ نوامبر به آب های غربی مجاور تنگه رسید. به عمق پریسکوپ رفت تا با احتیاط از تنگه گذر کند. میانه شب به سطح آب بازگشت و به ساحل مراکش نزدیک شد. نبود مهتاب و بارش باران پوششی مناسبی برای او-بوت بود. برای اطمینان بیشتر فرمانده سرعت او-بوت را کاهش داد تا صدای کمتری ایجاد کند. او-۳۷۴ گزارش از غرق کردن دو شناور محافظ در درگیری با چند کشتی دشمن داد. در این شب بسیار تاریک امکان شناسایی شناورهای غرق شده وجود نداشت. گمانه زنی های تایید نشده حاکی از آن است که یکی از آن ها "لیدی شرلی"، کشتی ضد زیردریایی بریتانیایی بوده است که مدتی پیش او-۱۱۱ را غرق کرده و خود همان روز ۱۱ نوامبر مفقود شده بود. پس از گذر از تنگه، فرمانده او-بوت را به سطح آورد و دستور به پیشروی با تمام سرعت داد. با این حال افسر مهندس ستوان لئونارت گزارش از از کار افتادن یکی از موتورها در درگیرهای شب گذشته کرد. این آسیب دیدگی در دریا قابل تعمیر نبود. این مسئله با توجه به این که کشتی های جنگی دشمن به شدت به دنبال آن بودند، برای فون فیشل بسیار نگران کننده بود. به هر صورت او-بوت با طی مسیر با سرعت کم ۹ گره در نهایت روز ۱۴ دسامبر خود را به لا
اسپتزیا رساند. گشت دوم. پس از تعمیر، سوخت گیری مجدد و استراحت خدمه، او-۳۷۴ روز ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۱ لا اسپتزیا را ترک کرد و به سمت آب های شمال آفریقا در جانب جنوب رفت. ماموریت آن الحاق به گروهی از ۶ او-بوت دیگر بود که پیش از آن به کاروان های تدارکاتی بریتانیایی بین اسکندریه و طبرق در محاصره حمله می کردند. او-۳۷۴ روز ۲۲ دسامبر به ساحل لیبی رسید. تا این زمان بریتانیایی ها با عملیات "کروسِیدِر" محاصره طبرق را شکسته بودند. او-۳۷۴ آب های نزدیکی مرسی مطروح را به دنبال کاروان های دشمن بالا و پایین کرد اما برای چندین روز به نتیجه ای نرسید و حتی یک کشتی هم مشاهده نشد. بالاخره اندکی پیش از ظهر روز ۸ ژانویه سال ۱۹۴۲ درحالی که او-۳۷۴ در ۵۰ کیلومتری غرب مرسی مطروح به سمت شرق می رفت، دیده بان گزارش از مشاهده چند دود در افق غربی داد. این کاروان کوچکی از کشتی های تجاری بریتانیایی بود که با حفاظت ناوشکن ها پس از تخلیه محموله خود در بنغازی به مسری مطروح بازمی گشت. سه ناوشکن بین آن ها شناسایی شد. با نزدیک شدن کاروان، او-۳۷۴ به عمق پریسکوپ رفت تا موضع حمله گرفت. در این حین یک هواگرد در بالای سر دیده شد اما فون فیشل تصمیم گرفت با و
جود خطر لو رفتن موقعیت او-بوت، به حمله ادامه دهد. به هر صورت اچ ام اس "لیجن"، یکی از ناوشکن های محافظ کاروان با دستگاه ردیابی صوتی خود وجود او-۳۷۴ را شناسایی کرد. "لیجن" در کنار "ایزاک سویرس"، ناوشکن هلندی همراه خود پیش روی کاوران، به سمت او-بوت یورش برد. فون فیشل این بار در مواجهه با تهدید جدید، با زاویه زیادی شیرجه زد و تا حداکثر ممکن به عمق آب رفت. با وجود این که او-بوت احتمالا در نزدیکی کف دریا بود، باز هم ردیاب های دشمن آن را یافتند و در عرض تنها دو ساعت ۴۳ خرج عمقی از دو ناوشکن به سمت آن پرتاب شد. انفجار خرج های عمقی در نزدیکی او-۳۷۴ خسارت قابل توجهی به آن زد. انفجارها باعث گیر کردن اژدرافکن های جلویی او-بوت شد و توانایی شلیک را از آن گرفت. دستگاه بی سیم و عمق سنج او-بوت از کار افتاد و از محل پیش ران آب به داخل بدنه آن رخنه کرد. او-۳۷۴ مجبور بود پیش از آن که آب به باتری های آن برسد و موجب انتشار گاز کشنده کلرین داخل آن شود به سطح آب برود. در این حال از بخت خوش او-۳۷۴، ناوشکن بریتانیایی تصمیم گرفت حمله را متوقف کند و کاروان را به جای امن برساند. او-بوت شبانگاه پس از رفع خطر به سطح آب آمد. ارزیابی از آسیب
های وارد آمده به اندازه ای بود که او-بوت دیگر نمی توانست به شکل مطمئنی دوباره به زیر آب برود. از این رو فون فیشل تصمیم گرفت روی سطح به مسینا برود. سرنوشت. او-۳۷۴ با موتور دیزل آسیب دیده در سطح تنها می توانست با سرعت ۱۰ تا ۱۱ گره حرکت می کرد. با نگرانی از حضور قدرتمند دشمن تا جای ممکن بدنه او-بوت زیر آب بود و تنها برجک دیده بانی بیرون مانده بود. پس از دو روز راهپیمایی وقتی او-۳۷۴ به نزدیکی تنگه مسینا رسید فون فیشل به خیال این که جای امنی رسیده است سپیده دم روز ۱۲ ژانویه سال ۱۹۴۲ با خالی کردن مخزن های شناوری بدنه او-بوت را به سطح آب آورد. در این حال اچ ام اس "آنبیتن"، زیردریایی بریتانیایی در حال گشت زنی در سواحل مسینا بود. حدود ساعت ۱۰:۱۵ صبح دیده بان "آنبیتن" با پریسکوپ خود او-۳۷۴ را مشاهده کرد. زیردیایی بریتانیایی ساعت ۱۰:۲۳ پس از هدف گیری دقیق از فاصله ۱٬۲۰۰ متری چهار اژدر در عمق کم به سمت او-۳۷۴ شلیک کرد. دو اژدر در شرق دوموس د ماریا به بدنه فشار او-بوت برخورد کرد. اصابت این اژدرها به قطر ۲۱ اینچ هر یک با ۳۶۵ کیلوگرم مواد منفجره موجب منهدم شدن او-۳۷۴ شد. مجموعاً ۴۲ تن از خدمه او-بوت جان خود را در این حادثه
از دست دادند. تنها یک نفر، یعنی یوهانش پلوش، سرباز ۲۳ ساله آلمانی، جان به در برد.
زیردریایی یو-۳۷۵ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۳۷۹ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
او-۳۸۱ یک او-بوت گونه ۷سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۰ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. گشت سوم. او-۵۱۴ روز ۳ ژانویه سال ۱۹۴۳ کاروان بریتانیایی تی ام ۱ متشکل از چندین کشتی تانکر حامل سوخت برای عملیات "تورچ" در شمال آفریقا را در ۱٬۰۰۰ کیلومتری شمال شرقی ترینیداد شناسایی کرد که رو به جبل الطارق می رفت. به دستور دریابد کارل دونیتس، فرمانده کل "کریگس مارینه"، گروه "دِلفین" متشکل از شش او-بوت که در غرب مادیرا گرد آمده بودند، دستور گرفت به سمت این کاروان برود. او-۳۸۱ بخشی از این گروه بود. در همین حین او-۱۸۲ کاروان دیگری با نام «جی یواس ۸» را در ۶۷۰ کیلومتری غرب مادیرا شناسایی کرد که رو به غرب می رفت. با توجه به فاصله کمتر گروه "دِلفین" با کاروان به تازگی شناسایی شده، به دستور دریابد دونیتس گروه مسیر خود به سمت این کاروان تغییر داد. پس رسیدن نخستین او-بوت ها به هدف، حفاظت قدرتمند از کاروان جی یواس ۸ اجازه نداد گروه کار به جایی ببرد. از این رو به تصمیم دریابد دونیتس گروه او-بوت ها مجدداً رو به کاروان تی ام ۱ کرد. به هر صورت تا این زمان او-۵۱۴ به تنهایی حمله ای به این کاروان اج
را کرده بود و پس از فاصله گرفتن از آن، کاروان را گم کرده بود. دریابد دونیتس به درستی می پنداشت کاروان از حد فاصل ۳۰۰ کیلومتری میان مادیرا و جزایر قناری خواهد گشت. شنود اطلاعاتی بریتانیا پیام های رد و بدل شده بین او-بوت ها و پایگاه فرماندهی آن ها را رهگیری و رمزگشایی کرد و پی به قصد آلمانی ها در حمله به آن برد. از این رو مسیر کاروان تی ام ۱ تغییر کرد. به هر صورت مشکلات حاصل از بدی شرایط آب وهوایی و همچنین کمبود سوخت باعث شد کاروان وادار به در همان مسیر نخست شود. دریابد دونیتس به گروه "دِلفین" دستور داد در خطی پخش شوند و شکاف بین مادیرا و جزایر قناری را پوشش دهند. تا روز ۴ ژانویه شمار این گروه به دوازده او-بوت رسید که در خطی به طول ۲۰۰ کیلومتر در ۱٬۰۰۰ کیلومتری غرب جزایر قناری قرار داشتند و به طرف غرب می رفتند. او-۳۸۱ که او-بوت سوم از شمال بود، ساعت ۱۶ روز ۸ ژانویه خط طولانی از دو در افق مشاهده کرد. به دستور دریابد دونیتس این او-بوت می بایست بدون اقدام به حمله، در نزدیکی کاروان می ماند و نقش مرکزی را برای گرد آمدن سایر او-بوت ها یافت. او-۴۳۶ نخستین او-بوتی بود که با فراخوان او-۳۸۱، به محل رسید و حمله ای ترتیب د
اد.
زیردریایی یو-۳۹۳ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۳۹۸ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
او-۴ یک او-بوت نوع ۲آ "کریگس مارینه" در دوره رایش سوم بود.
زیردریایی یو-۴۰ آلمان یک یوبوت زیردریایی تیپ ۹ آ متعلق به نیروی دریایی آلمان نازی بود که در طول جنگ جهانی دوم فعالیت می کرد. "U-40" در برمن توسط کمپانی دشیماگ آ گ وسر با شماره یارد ۹۴۵ ساخته شد. این زیردریایی در نوامبر ۱۹۳۸ آغاز به کار کرد و در فوریه ۱۹۳۹ به مأموریت اعزام شد. یو-۴۰ در دوران خدمتش در جنگ دو گشت زنی انجام داد که هر دو بخشی از ناوگان ششم یوبوت بودند. این زیردریایی در دوران کوتاهی که در جنگ حضور داشت، هیچ کشتی را غرق نکرد. این زیردریایی در ۱۳ اکتبر ۱۹۳۹ در کانال مانش توسط یک مین غرق شد. ساخت. یو-۴۰ در ۲۹ ژوئیه ۱۹۳۶ توسط کریگسمارینه سفارش داده شد. در ۱ ژوئیه ۱۹۳۷ به آب انداخته شد؛ در ۹ نوامبر ۱۹۳۸ آغاز به کار کرد و در ۱۱ فوریه ۱۹۳۹ به دستور ناوسروان ورنر فون اشمیت، عازم مأموریت شد. تاریخچه خدمت. پس از راه اندازی، "یو-۴۰" در شهر بندری ویلهمسهافن مستقر شد تا محل اقامتش برای دوران کوتاه خدمتش اینجا باشد.
زیردریایی یو-۴۰۲ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی یو-۴۱۴ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۴۱۶ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۴۳۱ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۴۳۳ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
او-۴۳۶ یک او-بوت گونه ۷سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۱ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. او-۵۱۴ روز ۳ ژانویه سال ۱۹۴۳ کاروان بریتانیایی تی ام ۱ متشکل از چندین کشتی تانکر حامل سوخت برای عملیات "تورچ" در شمال آفریقا را در ۱٬۰۰۰ کیلومتری شمال شرقی ترینیداد شناسایی کرد که رو به جبل الطارق می رفت. به دستور دریابد کارل دونیتس، فرمانده کل "کریگس مارینه"، گروه "دِلفین" متشکل از شش او-بوت که در غرب مادیرا گرد آمده بودند، می بایست به سمت این کاروان می رفت. او-۴۳۶ بخشی از این گروه بود. در همین حین او-۱۸۲ کاروان دیگری با نام «جی یواس ۸» را در ۶۷۰ کیلومتری غرب مادیرا شناسایی کرد که رو به غرب می رفت. با توجه به فاصله کمتر گروه "دِلفین" با کاروان به تازگی شناسایی شده، به دستور دریابد دونیتس گروه مسیر خود به سمت این کاروان تغییر داد. پس رسیدن نخستین او-بوت ها به هدف، حفاظت قدرتمند از کاروان جی یواس ۸ اجازه نداد گروه کار به جایی ببرد. از این رو به تصمیم دریابد دونیتس گروه او-بوت ها مجدداً رو به کاروان تی ام ۱ کرد. به هر صورت تا این زمان او-۵۱۴ به تنهایی حمله ای به این کاروان اجرا کرده ب
ود و پس از فاصله گرفتن از آن، کاروان را گم کرده بود. دریابد دونیتس به درستی می پنداشت کاروان از حد فاصل ۳۰۰ کیلومتری میان مادیرا و جزایر قناری خواهد گشت. شنود اطلاعاتی بریتانیا پیام های رد و بدل شده بین او-بوت ها و پایگاه فرماندهی آن ها را رهگیری و رمزگشایی کرد و پی به قصد آلمانی ها در حمله به آن برد. از این رو مسیر کاروان تی ام ۱ تغییر کرد. به هر صورت مشکلات حاصل از بدی شرایط آب وهوایی و همچنین کمبود سوخت باعث شد کاروان وادار به در همان مسیر نخست شود. دریابد دونیتس به گروه "دِلفین" دستور داد در خطی پخش شوند و شکاف بین مادیرا و جزایر قناری را پوشش دهند. تا روز ۴ ژانویه شمار این گروه به دوازده او-بوت رسید که در خطی به طول ۲۰۰ کیلومتر در ۱٬۰۰۰ کیلومتری غرب جزایر قناری قرار داشتند و به طرف غرب می رفتند. او-۳۸۱ ساعت ۱۶ روز ۸ ژانویه خطی از دود در افق مشاهده کرد. او-۴۳۶ نخستین او-بوتی بود که با فراخوان او-۳۸۱، به محل رسید و حمله ای ترتیب داد. یکی از ناوشکن های محافظ کاروان حضور او-بوت را مشاهده کرد و قصد داشت خود را به آن بکوبد. پیش از آن که کشتی جنگی به آن برسد، او-۴۳۶ سه اژدر به سمت نزدیک ترین تانکرها شلیک و سپس
به زیر آب شیرجه زد. ناوشکن چندین خرج عمقی بر روی جایی که او-بوت شیرجه زده بود انداخت. در همین حال یکی از اژدرهای شلیک شده از او-۴۳۶ به تانکر "آلبرت ال. السوورت" با پرچم نروژ در پیش روی یکی از ستون های بیرونی کاروان اصابت و آتش سوزی بزرگی در آن ایجاد کرد. چند ثانیه بعد دو اژدر دیگر به کشتی پشت سر "آلبرت ال. السوورت"، یعنی تانکر "اولتیا ۲" با پرچم بریتانیا خورد. خدمه هر دو کشتی را رها کردند. در این حال او-۴۳۶ دوباره به روی سطح آمد تا حمله دیگری صورت دهد. شلیک منور از یکی از شناورهای حفاظتی با روشن کردن محیط موقعیت او-بوت را نمایان کرد. او-۴۳۶ این بار هم پیش از آن که ناوشکن فرا برسد شیرجه زد. ناوشکن این بار تعداد بیشتری خرج عمقی در موضع خالی کرد. صدای انفجار بزرگی از زیر آب شنیده شد. ناوشکن تصور کرد او-بوت را غرق کرده یا به آن آسیب زده است اما در حقیقت هیچ صدمه ای به او-۴۳۶ نرسید و توانست از محل دور شود.
زیردریایی یو-۴۴۰ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
او-۴۴۲ یک او-بوت گونه ۷سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۲ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. او-۴۴۲ یکی از شش او-بوت گونه ۷ بود که توسط فرماندهی عالی "کریگس مارینه" در قالب عملیات "پاوکنشلاک"، راهی آب های سواحل شرقی ایالات متحده می شد. او-۴۴۲ در راه این مقصد بود که فرمان گرفت به گروه "فایلشِن" از او-بوت ها بپیوندد و در حمله بزرگ به اس سی ۱۰۷ که رو به شرق می رفت، مشارکت کند. این کاروان با ۳۹ کشتی باری از کشورهای مختلف حامل ۲۵۰ هزار تن تدارکات نظامی و سوخت برای عملیات نیروهای متفق در شمال آفریقا، اهمیت راهبردی بالایی داشت. در جریان حمله او-۴۴۲ با کشتی باری ۶٬۶۹۰ تنی بریتانیایی "هاتیمورا" برخورد کرد که از پیش مورد اصابت اژدر او-۱۳۲ قرار گرفته بود و به آهستگی پشت کاروان حرکت می کرد. محموله این کشتی شامل ۲۵۰ تن باروت، ۲۰۰ تن تی ان تی و ۳۰۰ تن بمب آتش زا بود. او-بوت به خیال به دست آوردن یک طعمه راحت، به کشتی نزدیک شد و به آن اژدر زد. در همین حین او-۱۳۲ هم در نزدیکی کشتی بر روی آب آمد تا بدان تیز خلاص بزند. "هاتیمورا" در اثر اصابت اژدر او-۴۴۲ با شدت بسیار زیادی منفجر شد و تکه های
آن تا فاصله دوری پرتاب شدند. یک تکه بزرگ از لاشه کشتی به او-۱۳۲ برخورد کرد و بدنه فشار آن را شکافت که موجب غرق شدن آن با تمامی خدمه شد. در صورتی خارق العاده از ۹۰ خدمه "هاتیمورا" تنها چهار نفر جان باختند. پس از این حادثه مأموریت گشت او-۴۴۲ به اتمام رسید و چند روز بعد به پایگاه فراخوانده شد. به هر صورت هیچ تقصیر و اتهامی متوجه فرمانده او-بوت نشد. او-۴۴۲ روز ۲۰ دسامبر سال ۱۹۴۲ به دریا بازگشت و دستور گرفت با دیگر او-بوت های گونه ۷ در سواحل برزیل عمل کند. او-۴۴۲ به گروه او-بوت های "دلفین" پیوست تا به دستور فرماندهی عالی به کاروان نفت کش های تی ام ۱ حمله کند. او-۴۴۲ روز ۹ ژانویه سال ۱۹۴۳ با اژدر نفت کش ۹٬۰۸۷ تنی بریتانیایی "امپایر لیتن" با بار ۱۲٬۵۰۰ تن سوخت هواپیما با اکتان بالا، را مورد اصابت قرار داد. با این حال به شکل معجزه آسایی، آسیب زیادی به کشتی وارد نشد و انفجاری رخ نداد. به هر صورت هرج ومرج خدمه کشتی را فرا گرفت. هنگام تخلیه کشتی یکی از قایق های نجات واژگون شد و چهارده تن را به کشتن داد. پس از چند ساعت که مشخص شد کشتی غرق نمی شود ناخدا و خدمه به عرشه آن بازگشتند. البته موتور آسیب دیده بود و نفت کش نمی تو
انست با سرعتی بیش از ۶ گره حرکت کند. از این رو "امپایر لیتن" دوباره رها شد. او-۴۴۲ مدتی بعد بازگشت و اژدر دیگری به آن زد. این بار هم کشتی نه آتش گرفت و نه غرق شد. هسه مجبور شد یک اژدر دیگر هم استفاده کند تا در نهایت این نفت کش پیش رسیدن شب غرق شود.
زیردریایی یو-۴۴۳ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۴۴۷ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۴۵۶ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۴۵۸ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
او-۴۵۹ یک او-بوت بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد. تاریخچه عملیاتی. او-۴۵۹ به فرماندهی ناوسروان گئورگ فون ویلاموویتس-مولندورف، نخستین ماموریت سوخت رسانی دریایی خود را روز ۲۲ آوریل سال ۱۹۴۲ به انجام رساند. در این مورد دیداری با او-۱۰۸ در ۶۰۰ کیلومتری شمال شرق برمودا صورت گرفت. او-۵۲۴ نخستین فروند از ۲۴ او-بوت تدارکاتی بود که فرماندهی عالی "کریگس مارینه" پس از ورود ایالات متحده به جنگ به اقیانوس اطلس می فرستاد.
او-۴۷ یک او-بوت "کریگسمارینه" از نوع ۷ب بود. تاریخچه عملیاتی. گشت دوم. با آغاز جنگ جهانی دوم، او-۴۷ به فرماندهی ناوسروان گونتر پرین، روز ۱۲ اکتبر سال ۱۹۳۹ به جزایر اورکنی نزدیک شد و یک روز را در عمق آب به انتظار نشست. او-بوت عصر روز بعد به سطح آمد و به آرامی از کانال منتهی به تأسیسات پایگاه نیروی دریایی بریتانیا در اسکاپا فلو در اسکاتلند عبور و در محیط آن رخنه کرد. دو نبردناو بریتانیایی پهلو گرفته در ساحل مشاهده شد. او-۴۷ ساعت ۱:۱۶ بامداد ۱۴ اکتبر از فاصله ۳۰۰۰ متری سه اژدر به سمت این دو هدف شلیک نمود. حدود سه دقیقه بعد یکی از اژدرها به نبردناو "رویال اوک" اصابت کرد که منجر به غرق شدن این شناور به همراه ۷۸۶ خدمه آن گشت.
زیردریایی یو-۴۷۵ بیوه سیاه یک زیردریایی است که طول آن 92 m می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۶۷ ساخته شد.
او-۴۸ یک او-بوت "کریگس مارینه" از نوع ۷ب بود. او-۴۸ با غرق کردن ۵۱ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۳۱۰ هزار تن در جریان ۱۲ گشت رزمی از ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ تا ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ موفق ترین او-بوت آلمان در تمامی طول جنگ جهانی دوم بود.
زیردریایی یو-۴۸۵ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
او-۵ یک او-بوت نوع ۲آ "کریگس مارینه" در رایش سوم بود.
او-۵۱۱ یک او-بوت گونه ۷سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۲ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. او-۵۱۱ به فرماندهی ناوبان یکم فریتس شنیوینت روز ۳۱ دسامبر سال ۱۹۴۳ از لوریان راهی دریا شد. مأموریت آن پیوستن به گروه او-بوت های "دِلفین" در ناحیه بین جزایر قناری و آزور بود. این گروه از جانب فرماندهی عالی بر سر راه کاروان نفت کش های بریتانیایی تی ام ۱ کمین کرده بود. او-۵۱۱ در منتهی الیه شمالی خط گشت زنی قرار گرفت و احتمال کمی وجود داشت که فعالانه با کاروان درگیر شود. در همین حال، کشتی باری ۵٬۰۰۰ تنی بریتانیایی "ویلیام ویلبِرفورس" به تنهایی از آفریقای غربی به سمت سواحل شرقی ایالات متحده می رفت که به صورت اتفاقی در قسمت او-۵۱۱ با خط گروه "دِلفین" مواجه شد. او-۵۱۱ از دور دکل این کشتی را اندکی پیش از غروب روز ۹ ژانویه سال ۱۹۴۳ در ۸۰۰ کیلومتری غرب جزایر قناری مشاهده کرد. شنیوینت احتمالاً به این تصور که کاروان تی ام ۱ را دیده است، به سمت این کشتی رفت تا به آن حمله کند. هوا کاملاً تاریک شده بود که او-۵۱۱ به نزدیکی هدف خود رسید. زیر آسمان مهتابی کشتی به خوبی دیده می شد. شنیویت دو اژدر جلویی
خود را سمت کشتی شلیک کرد. حدود ساعت ۸ شب هر دو اژدر از طرف راست به کشتی خورد و در عرض حدود ۱۰ دقیقه آن را غرق کرد. انفجار قایق های نجات سمت راست از بین برد. سرنشینان سوار دو قایق نجات باقی مانده در سمت چپ شدند. او-بوت در نزدیکی قایق ها به روی آب آمد و فرمانده از بازماندگان سوالاتی درباره مبدأ و مقصد و بار کشتی کرد. پیش از آن او-بوت دوباره به زیر آب برود، موقعیت به آن ها اعلام و قول داده شد وضعیت آن ها گزارش شود. قایق ها برای نجات خود به آرامی به سمت جزایر قناری در ۸۰۰ کیلومتری شرق رفتند. پس از پنج روز پارو زدن، از سر خوش شانسی، با کشتی بخار اسپانیایی "مونته آنابِل" برخورد کردند و بازماندگان از آب گرفته شدند.
او-۵۱۴ یک او-بوت گونه ۹سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۲ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. گشت نخست. او-۵۱۴ به فرماندهی ناوسروان هانس-یورگن آوفرمان بیست ونه ساله، در جریان عملیات "پاوکنشلاک" برای حمله کشتی رانی ایالات متحده، در نخستین گشت رزمی خود عازم اقیانوس اطلس شمالی شد. کار او-۵۱۴ در یک موفقیت کوچک، روز ۶ سپتامبر با غرق کردن"هلن فارسی"، کشتی بادبانی ۱۶۷ تنی بریتانیایی در نزدیکی برمودا آغاز شد. او-۵۱۴ پنج روز بعد شبانه در بندرگاه بریج تاون در باربادوس رخنه کرد. آوفرمان مجموعاً شش اژدر از فاصله حدوداً سه کیلومتری به سمت دو کشتی موجود در لنگرگاه شلیک کرد. در این حال یک تور ضدزیردریایی زیر سطح آب جلوی لنگرگاه کشیده شده بود. تنها یکی از اژدرها این تور گذشت و به کشتی باری کانادایی "کورن والیس" اصابت کرد. این کشتی در آب کم عمق غرق شد اما بعداً بیرون کشیده و تعمیر شد. او-۵۱۴ روز ۱۵ سپتامبر کشتی بخار ۳٬۲۹۷ تنی بریتانیایی "کیوتو" را غرق کرد. او-۵۱۴ روز ۱۶ سپتامبر سال ۱۹۴۲ روی سطح مورد شناسایی یک هواگرد گشتی آمریکایی قرار گرفت و در اثر حمله آن به شدت آسیب دید. او-بوت با شیرجه ف
رار کرد اما خرج های عمقی پرتاب شده از یک ناوشکن آسیب بیشتری به آن زد. به هر صورت با مهارت آوفرمان، او-۵۱۴ توانست رو به شرق از مهلکه بگریزد. چهار روز بعدی صرف تعمیرات اضطراری شد. او-۵۱۴ سپس رو به جنوب رفت. روز ۲۸ سپتامبر سال ۱۹۴۲ هنگام گشت زنی در دلتای رود آمازون با یک کاوران متشکل از دو کشتی تجاری با محافظت یک ناوشکن آمریکایی مواجه شد. او-۵۱۴ این هر دو کشتی با پرچم برزیل، شامل "اوزوریو"، ۲٬۷۳۰ تن و "لاگس"، ۵٬۷۴۲ را غرب کرد. کاری از دست ناوشکن در این صحنه برنیامد. برزیل یک ماه پیش از این در جانب متفقین وارد جنگ شده بود. واپسین پیروزی او-۵۱۴ در گشت رزمی نخست خود روز ۱۱ اکتبر سال ۱۹۴۲ در آب های آمریکای جنوبی حاصل شد. در این مورد با شلیک اژدر کشتی تجاری آمریکایی "استیل ساینتیست" را در نزدیکی سواحل گویان هلند غرق کرد. این کشتی با ۲٬۰۰۰ تن بار از سوئز راهی پاراماریبو بود. نخستین اژدر به اتاقک موتور کشتی خورد و آن را متوقف کرد. دو اژدر دیگر هم شلیک شد تا "استیل ساینتیست" به کف اقیانوس برود. او-۵۱۴ تا بدین جا در مدتی اندکی بیش از سه هفته ۱۷٬۳۵۴ تن از کشتی های دشمن را غرق کرده بود. او-۵۱۴ که ذخیره اژدرهای خود را به پا