Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنیکا نونی رز (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
منارهٔ مسینیاگا (آی.بی. ام) Menara Mesiniaga- IBM tower در مالزی از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲، طراحی و ساخته شد. این ساختمان توسط "کن یینگ Ken Yeang" یکی از چهره های کلیدی طراحی ساختمان های مرتفع سازگار با محیط زیست، طراحی شده است. در ساخت این برج، به جای خودنمایی درونگرا و دیکتاتور مآبانهٔ یک شرکت بزرگ چند ملیتی، از بیان چشم نواز و تنومند نوعی تکنولوژی نو ظهور، استفاده شده است. این بنا به سه بخش کلی تقسیم می شود؛ طبقه همکف که بستری سبز و پوشیده از گیاهان است؛ ده طبقه دایره ای شکل برای دفاتر، که هرکدام برخوردار از یک باغچه بر روی بالکن هستند، و یک تاج بر روی برج با سقفی خورشیدی، که استخری زیر قوس آن قراردارد. مهم ترین ابزاری که یینگ Yeang، به منظور صرفه جویی در مصرف انرژی از آن استفاده می کند، دو حیاط معلق سبز است که به دور ساختمان پیچیده و بالا می روند و باعث ایجاد سایه و تضاد بصری بین سطوح فلزی و آلومینیومی می شوند. دومین ابزار، قابی از بتن مسطح است که از صفحه های خورشیدی و دیواره های جداکننده ساخته شده است و پوششی از ترکیب شیشه و فلز دارد، که با پایه ای شیب دار و تاجی فلزی برجستگی می یابد و تصویر معماری «های تک» او
لیه ای که از این ساختمان در ذهن بیننده شکل می گیرد را هر چه طبیعی تر می سازد. این برج در گسترهٔ محل استقرار خود، به یک نشانه بدل شده است و زمین های اطراف آن با وجود این برج، اهمیت و ارزش و اعتبار فراوانی یافته اند. کن یینگ Ken Yeang در سال ۱۹۹۹ جایزهٔ آقاخان را به خاطر طراحی منارهٔ مسینیاگا Menara Mesiniaga به خود اختصاص داد. تاریخچه. این برج با فناوری بالا در ساخت و ساز در فوصال سال های ۱۸۸۹ تا ۱۹۹۲ ساخته شد. معمار این برج یینگ به دلیل توجه به اصول طراحی زیستی آب و و هوا موفق به دریافت جایزه معماری آقاخان در سال ۱۹۹۵ شد.
استیون تراسک (؛ زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۶۶) آهنگساز و موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی آهنگساز فیلم های خانواده سوج، نقشه وارونه، و دختران رؤیایی بوده است.
عملیات عاشورا عنوانی عملیاتی است که به فرماندهی قاسم سلیمانی فرمانده نیروی سپاه قدس در مهر ۱۳۹۳ در برابر نیروهای داعش انجام شد و به آزادی شهر جرف الصخر در اطراف بغداد انجامید. این عملیات بدون تلفات برای نیروهای عراقی ضربات سنگینی به داعشی ها وارد کرد. به دنبال بازپس گیری این شهر، شورای استانی بابِل اعلام نمود که از این پس نام شهر را از به معنای "ساحل سنگی" به به معنای "ساحل پیروزی" عوض می کند.
هامبو (به لاتین: Hambou) یک منطقهٔ مسکونی در مجمع الجزایر قمر است که در گرند کومور واقع شده است. خصوصیات. هامبو ۷۵۳ نفر جمعیت دارد.
بامبانی (به لاتین: Bambani) یک منطقهٔ مسکونی در مجمع الجزایر قمر است که در گرند کومور واقع شده است. خصوصیات. بامبانی ۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
فومبونی (به لاتین: Fomboni) یک شهر در اتحاد قمر است که در موهلی واقع شده است. خصوصیات. فومبونی ۱۸٬۲۷۷ نفر جمعیت دارد.
اورلند شهر بازی در یونگین، شهری در گیونگی-دو، یکی از استان های کرهٔ جنوبی است. این شهر بازی بزرگ ترین شهر بازی کرهٔ جنوبی، با ۶٫۶ میلیون بازدید کننده و سیزدهمین پارک تفریحی در جهان در سال ۲۰۱۱ انتخاب شده که از جاذبه های اصلی آن می توان باغ وحش و یک پارک آبی به نام خلیج کارائیب -Caribbean Bay- را نام برد. این شهربازی توسط «اورلند سامسونگ» اداره می شود که یکی از شرکت های گروه سامسونگ محسوب می شود.
هرومبیلی (به لاتین: Heroumbili) یک زیستگاه انسانی در اتحاد قمر است که در گرند کومور واقع شده است. خصوصیات. هرومبیلی ۱٬۱۰۱ نفر جمعیت دارد.
میدو (به لاتین: Midu County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در Dali Bai Autonomous Prefecture واقع شده است. خصوصیات. میدو ۱٬۵۷۱ کیلومترمربع مساحت و ۳۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
۱۹۸۹ پنجمین آلبوم استودیویی خواننده-ترانه سرای آمریکایی، تیلور سوئیفت، است. این آلبوم در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۴ به وسیلهٔ بیگ مشین رکوردز منتشر شد. عنوان آلبوم برگرفته از سال تولد سوئیفت به منزلهٔ بازآفرینی تصویر و سبک هنری اوست. با این آلبوم هویت هنری سوئیفت از موسیقی کانتری به پاپ تغییر پیدا کرد. سوئیفت تهیه کنندگی "۱۹۸۹" را با گروهی شامل مکس مارتین، شلبک، جک آنتونوف، رایان تدر، نیتن چپمن و ایمجن هیپ به عهده داشت. این آلبوم با الهام از سینث-پاپ دههٔ ۱۹۸۰ تولید شد و مشخصهٔ آن، سینث سایزرهای انبوه، ماشین های درام برنامه نویسی شده و آواز زمینه ای الکترونیک اصلاح یافته است. این ویژگی ها تفاوت چشمگیری با سبک آکوستیک آلبوم های پیشین سوئیفت دارند. ترانه های آلبوم پیامدهای یک رابطهٔ شکست خورده را روایت می کنند و متن ترانه ها به تفصیل بیشتری از جزئیات سبک خودزندگی نامه ای سوئیفت پرداخته اند. این ترانه ها تجربه های احساسی مانند دل شکستگی، بهبودی و خودشناسی را با نگاهی خوش بینانه، حسرت آمیز و نوستالژیک روایت می کنند. "۱۹۸۹" با تور جهانی ۱۹۸۹، پرفروش ترین تور کنسرتی سال ۲۰۱۵، تبلیغ شد. هفت تک آهنگ برای پشتیبانی از این آلبوم منت
شر شدند که «بندازش بره»، «فضای خالی» و «کینه» به صدر جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ رسیدند و «استایل» و «مهیج ترین رؤیاها» در میان ۱۰ ترانه برتر این جدول قرار گرفتند. "۱۹۸۹" در ایالات متحده ۱۱ هفته را در صدر "بیلبورد" ۲۰۰ سپری کرد و ۹ بار گواهی نامه پلاتین دریافت کرد. این آلبوم بیش از ۱۴ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته و در کشورهای اروپا، آمریکا و آسیا–اقیانوسیه گواهی نامه های پلاتین دریافت کرده است. سوئیفت و بیگ مشین حدوداً به مدت سه سال از پخش این آلبوم در سرویس های پخش جریانی (استریمینگ) خودداری کردند. این تصمیم بحث هایی در صنعت موسیقی در مورد تأثیر استریمینگ بر فروش موسیقی به راه انداخت. نقدهای اولیهٔ "۱۹۸۹" عموماً مثبت بودند و تولید جذاب آلبوم و ترانه سرایی سوئیفت را تحسین کردند. اما به باور برخی منتقدان، ساختار سینث-پاپ آلبوم هویت سوئیفت به عنوان خواننده-ترانه سرا را تضعیف کرده است — نقدی که با نگاهی به گذشته راکیست دانسته شده است. "۱۹۸۹" در مراسم گرمی ۲۰۱۶ برندهٔ جوایز آلبوم سال و بهترین آلبوم آواز پاپ شد و "رولینگ استون" آن را در فهرست «۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران» قرار داد. با این آلبوم، جایگاه سوئیفت به پاپ
آیکان تغییر پیدا کرد و دیدگاه پاپ گرایی مطرح شد، ضمن اینکه شهرت فزایندهٔ سوئیفت باعث تشدید نگاه موشکافانهٔ رسانه ها به زندگی عمومی و شخصی او شد. در پی اختلاف نظری در رابطه با مالکیت مجموعهٔ کامل آثار سوئیفت، او نسخهٔ مجددا ضبط شدهٔ این آلبوم، "۱۹۸۹ (نسخه تیلور)"، را در سال ۲۰۲۳ منتشر کرد. زمینه. تیلور سوئیفت تا پیش از انتشار چهارمین آلبوم استودیویی اش "سرخ" (۲۰۱۲) به عنوان موسیقی دان سبک کانتری شناخته می شد. این آلبوم به وسیلهٔ بیگ مشین رکوردز برای رادیوهای کانتری و مراسم های اهدای جوایز این سبک تبلیغ شد، اما "سرخ" علاوه بر آوای کانتری پاپ که مشخصهٔ دیسکوگرافی سوئیفت بود، عناصری از سبک های پاپ و راک را نیز در خود جای داده بود. این ویژگی باعث شد بسیاری از منتقدان این آلبوم را نه فقط یک اثر کانتری، بلکه یک آلبوم پاپ یا راک نیز بدانند. دو تک آهنگ از نظر تجاری موفق این آلبوم، یعنی «دیگر هیچ وقت با هم نخواهیم بود» و «می دونستم شر میشی»، ترانه های پاپ با تولید الکترونیک بودند که محبوبیت سوئیفت را در موسیقی پاپ جریان اصلی تثبیت کردند. رسانه ها دربارهٔ جایگاه او به عنوان هنرمند کانتری تردیدهایی مطرح کردند، اما سوئیفت
در مصاحبه ای به سال ۲۰۱۳ با "وال استریت ژورنال" پاسخ داد که برایش مهم نیست خودش را به ژانر خاصی نسبت دهند. با اوج گیری شهرت سوئیفت، زندگی عاشقانه اش هم زیر ذره بین رسانه ها قرار گرفت. رابطه چند ماهه اش با خواننده انگلیسی، هری استایلز، در سال ۲۰۱۳، پوشش گسترده ای در رسانه های زرد پیدا کرد. این رابطه و چندین رابطه کوتاه مدت قبلی، وجهه او به عنوان «دلبر آمریکا» را خدشه دار کرد؛ این مسائل توجه به جنبه های هنری سوئیفت را تحت الشعاع قرار داد و او را هدف قضاوت ها و هرزه نکوهی کرد. در مارس ۲۰۱۴، او از نشویل، تنسی به نیویورک سیتی نقل مکان کرد. به منظور اصلاح روایت تصویر عمومی اش، سوئیفت مجرد ماند و با دوستان مشهور زن خود در خیابان های نیویورک با استایلی خاص ظاهر شد: موهای کوتاه مدل مصری، لباس های کوتاه که شکمش را نشان می داد، دامن های کوتاه و کفش های پاشنه بلند. تغییر محل زندگی، توجه رسانه ها و وضعیت مجرد بودنش، الهام بخش ترانه سرایی برای آلبوم بعدی او شدند. مفهوم و ایجاد. سوئیفت در اواسط سال ۲۰۱۳، هم زمان با تور سرخ، شروع به نوشتن پنجمین آلبوم استودیویی خود کرد. به گفته او، "سرخ" آلبومی بود که در آن به طور هم زمان ب
ه پاپ و کانتری پرداخته بود، اما برای آلبوم بعدی اش می خواست اثری خلق کند که هم «از نظر صدا یکپارچه» باشد و هم «به وضوح پاپ». او در مورد انتخاب ژانر پاپ باور داشت که تعقیب دو هدف به طور هم زمان، مثل دنبال کردن دو خرگوش، باعث می شود «هر دو را از دست بدهی». سوئیفت تک آهنگ «می دونستم شر میشی» از آلبوم "سرخ" را که هفت هفته در صدر جدول ترانه های پاپ ماند، نشانه ای برای حرکت قاطعانه به سمت این مسیر می دانست. برای به ثمر رساندن ایده اش، سوئیفت از ماهیت تجربی سینث-پاپ دههٔ ۱۹۸۰ الهام گرفت؛ زمانی که موسیقی دان ها سازهای محبوب آن دوران مثل درامز و گیتار را کنار گذاشتند و به سینث سایزرها، درام پدها و آواز دستکاری شده روی آوردند. آنی لنکس و پیتر گابریل نقش کلیدی در شکل گیری نگاه او داشتند: سوئیفت شیفته شیوه «پراحساس» لنوکس در بیان افکار و عواطف و صدای سینث -پاپ خاص گابریل شد. او با نام گذاری پنجمین آلبومش به "۱۹۸۹" — اقتباسی از سال تولد خودش — هم به تأثیر سینث -پاپ دهه ۱۹۸۰ ارجاع داد و هم به شکل نمادین احیای هنری حرفه اش را به نمایش گذاشت. سوئیفت مکس مارتین و شلبک — که پیش تر «می دونستم شر میشی» را تهیه کرده بودند — را به
عنوان همکاران اصلی به کار گرفت و مارتین را به عنوان مدیر اجرایی تولید مشترک آلبوم معرفی کرد؛ مارتین در خلق آلبومی یکپارچه به او یاری رساند و بدون ذکر نام در تولید چند قطعه نقش داشت. مارتین و شلبک هفت قطعه از نسخه استاندارد "۱۹۸۹" و دو قطعهٔ اضافی برای نسخه لوکس آن را تهیه کردند. رایان تدر، که سوئیفت با یادداشت صوتی از طریق آیفون با او ارتباط برقرار کرده بود، در نوشتن و تهیه «به نیویورک خوش آمدید» و «جاهایی را می شناسم» مشارکت کرد: تدر برای قطعهٔ اول با سینث سایزر جونو-۱۰۶ چهار دمو تهیه کرد که سوئیفت دموی نخست را برگزید و آن را به نسخه نهایی تبدیل کرد. برای قطع دوم، سوئیفت ملودی ای را که روی پیانو نوشته بود به تدر نشان داد و جزئیات ملودی مدنظرش را شرح داد؛ سپس هر دو با هم در یک روز ضبط آن را تکمیل کردند. جک آنتونوف، که با سوئیفت در علاقه به موسیقی دههٔ ۱۹۸۰ هم سو بود، پیش تر در تک آهنگ «شیرین تر از داستان» (۲۰۱۳) که متأثر از موج نو بود با او همکاری کرده بود. او در دو قطعه از نسخه استاندارد و یک قطعه از نسخه لوکس "۱۹۸۹" نقش تهیه کننده داشت و از سینث سایزر جونو-۶۰ استفاده کرد؛ ابزاری که به باور او ترکیبی از «غم
» و «عظمت» را به صدا می داد. «بیرون از جنگل ها» و «کاش می ماندی» در ابتدا به صورت قطعات بی کلام خلق شدند. آنتونوف «بیرون از جنگل ها» را با سینث سایزرهای یاماها دی ایکس۷ و مینیموگ وویجر ساخت و آن را برای سوئیفت، که در هواپیما بود، فرستاد؛ سوئیفت هم در عرض ۳۰ دقیقه ملودی و ترانه را بر اساس آن نوشت. قطعهٔ «کاش می ماندی» در ابتدا یک نمونه برداری به وسیله آنتونوف از صدای درام اسنر ترانهٔ «او مرا دیوانه می کند» (۱۹۸۸) اثر فاین یانگ کنیبالز بود. او این قطعه را از طریق آیفون برای سوئیفت پخش کرد و سپس برای بازضبط در اختیارش گذاشت؛ نتیجه نهایی ریمیکسی است که همان صداهای درام اسنر را در خود دارد. سوئیفت برای همکاری در قطعهٔ «پاک» به سراغ ایمجن هیپ رفت. او ترانه و ملودی را نوشته بود و هیپ با سازهایش و صداهای پس زمینه به تکمیل این قطعه کمک کرد. ضبط این ترانه در استودیوی مخفی هیپ در لندن، تنها با دو برداشت در یک روز، به پایان رسید. نیتن چپمن که پیش تر آلبوم های کانتری پاپ سوئیفت را تهیه کرده بود، در تهیهٔ «این عشق» مشارکت داشت؛ این تنها ترانه از "۱۹۸۹" بود که سوئیفت به تنهایی نوشت. نسخه استاندارد آلبوم شامل ۱۳ قطعه است و ن
سخه لوکس آن سه قطعه اضافی دارد. "۱۹۸۹" در استودیوهایی در سوئد، ایالات متحده و بریتانیا ضبط و توسط تام کوین طی دو روز در استودیوی استرلینگ ساند در نیویورک مسترینگ شد. کار روی آلبوم پس از پایان تور سرخ در اواسط ۲۰۱۴ نهایی شد. اسکات بورچتا، رئیس بیگ مشین، پس از شنیدن آلبوم از سوئیفت خواست چند ترانهٔ کانتری با سازهایی مانند فیدل به آن اضافه کند، اما سوئیفت این پیشنهاد را رد کرد. بورچتا پذیرفت که آلبوم برای پخش در رادیوهای کانتری، که نقشی کلیدی در موفقیت سوئیفت داشتند، تبلیغ نشود. ساختار. موسیقی. "۱۹۸۹" تجلیلی خلاقانه از موسیقی پاپ دهه ۱۹۸۰ است. این آلبوم در سبک سینث-پاپ ساخته شده و با استفاده از تنظیم های الکترونیکی شامل سینث سایزرها، دستگاه های درام از پیش برنامه نویسی شده و بیس لاین تپنده، از بافت های آکوستیکی که در آلبوم های قبلی سوئیفت برجسته بودند، فاصله گرفته است. تندای متوسط، ملودی های به یادماندنی، هوک ها و بند برگردان ها از مشخصهٔ ترانه ها هستند که مجموعهٔ هماهنگی را تشکیل می دهند و به سبک سینث-پاپ دهه ۱۹۸۰ وفادار می مانند، بدون اینکه تأثیر آشکاری از هیپ-هاپ یا آراندبی عامه پسند و معاصر بگیرند. برخی نقده
ا اشاره کرده اند که این آلبوم همچنین از سبک های راک دهه ۱۹۸۰، یعنی پاپ راک، سینث-راک و موج نو بهره برده است. در این راستا، منتقدان عموماً موسیقی سبک "۱۹۸۹" را قدیمی و رترو توصیف کرده اند. اما کارل ویلسون در نقدش برای مجله "اسلیت" مخالف این نظر بود و باور دارد هرچند چارچوب دهه ۱۹۸۰ سوئیفت، زیبایی شناسی کلی آلبوم را شکل می دهد، اما در یافتن تأثیرات موسیقایی آن می توان موسیقی دهه های ۱۹۷۰، ۱۹۹۰ یا ۲۰۰۰ را نیز ریشه یابی کرد. علاوه بر چارچوب کلی سینث-پاپ، بسیاری از قطعات از سبک هایی بهره می برند که تداعی کننده حال وهوای رترو یا معاصر مانند موسیقی هیپ-هاپ، رقص و رقص الکترونیک هستند. ترانه «استایل» با ریف گیتار الکتریک و گروو خود، عناصری از فانک، دیسکوی دهه ۱۹۷۰ و آراندبی را در هم می آمیزد. صداهای ابتدایی ترانه «تنها کاری که باید می کردی ماندن بود» که از یک ضبط کننده دستکاری شده می آید، یادآور جلوه های صوتی مورد استفاده در موسیقی سایکدلیک است. سازهای ضربی، درام های بیس و سینث سایزرهای به کاررفته در ترانه های «فضای خالی»، «بندازش بره»، «کینه»، «سرزمین عجایب» و «جاهایی را می شناسم» حس هیپ-هاپ را القا می کنند؛ «جاهایی
را می شناسم» با ساختار رو به اوج، بریک بیت ها و ضرب های درام کوچک سنکپ شده و درام های بیس، یادآور درام اند بیس، ترپ و رگی است. در ترانه «این عشق» که بالاد اتمسفریک و آهسته گامی است و در آن از سازهای کوبه ای شدیداً برنامه نویسی شده موجود در دیگر قطعات خبری نیست، و همچنین ترانه «پاک» که قطعه ای مینیمال شامل سازهای کوبه ای پراکنده و کیبوردهای برنامه نویسی شده است، عناصر سافت راک دیده می شود. آواز سوئیفت در آلبوم "۱۹۸۹"، که بیشتر در محدوده آلتوی خود خوانده شده، با پردازش الکترونیکی شکل گرفته است؛ تکنیکی که او برای نخستین بار در تک آهنگ های پاپ آلبوم "سرخ" به کار برد. صدای او با استفاده از ضبط مولتی ترک، دستکاری سینث سایزر و لوپینگ دستخوش تغییر شده و با سازهای الکترونیکی آمیخته شده تا بافت یک دستی ایجاد کند، به ویژه در قطعات «به نیویورک خوش آمدید»، «بیرون از جنگل ها» و «کینه». جیمز ای. پرون، موسیقی شناس، نوشته که این پردازش صوتی هم یادآور صداهای پاپ دهه ۱۹۸۰ است و هم به همان مقدار جلوه های اتوتیون قرن بیست و یکم را تداعی می کند، و تجربه ای شنیداری را به وجود می آورد که هم رترو است و هم امروزی. به نظر ویلسون و ان پ
اورز در ان پی آر، این ارائه صناعی با صداهای طبیعی موسیقی کانتری تضاد چشمگیری دارد، اما به سوئیفت اجازه می دهد تا با استفاده از رنگ صدای متنوع و بیان متفاوت، احساسات خود را عمیق تر به گوش شنونده برساند. اشعار و مضامین. "۱۹۸۹" عمدتاً بر موضوع عشق ازدست رفته تمرکز دارد، مضمونی که پیش تر در آثار سوئیفت نیز دیده شده بود، اما این بار با نگرشی متفاوت به تصویر کشیده شده است. در حالی که آلبوم های پیشین او راویان را در نقش قربانیان عشق هایی ناکام با رویکردی تلخ و خصمانه به نمایش می گذاشتند، "۱۹۸۹" روابط ناکام را از منظری سرشار از حسرت و نوستالژی مورد کاوش قرار می دهد. سوئیفت، با الهام از سرخوردگی خود از ایده آل عشق ابدی، به «وضعیت مبهم» شرایط زندگی واقعی پی برد و دریافت که می توان حتی در برابر یک رابطه ناکام نیز احساس رضایت و آرامش داشت. به گفته سوئیفت، ترانه های "۱۹۸۹" در مجموع یک خط داستانی را شکل می دهند؛ یادداشت های کوتاه روی جلد آلبوم حاوی سیزده «پیام مخفی» تک جمله ای برای ترانه هاست که به صورت جمعی، داستان یک عشق گذشته را روایت می کنند؛ عشقی که راوی را از مرحله دل شکستگی به سوی بهبودی و خودآگاهی هدایت می کند. مال
ی لمبرت در نقدش برای "گرنتلند"، اظهار داشت که روایت محوری این آلبوم حول یک پیوند جنسی و صمیمی نیرومند اما شکننده می گردد، با مرزهایی مبهم و نامشخص میان عشق و شهوت. با گسترش سنت ترانه سرایی خودزندگی نامه ای سوئیفت، متن ترانه های "۱۹۸۹" تحت تأثیر زندگی شخصی او قرار گرفته و به آن ارجاعاتی دارد. این اشعار به پشیمانی های عاطفی ناشی از تصمیم های اشتباه و دردهای جبران ناپذیر می پردازند، اما راوی سوئیفت همچنان قدرتمند و امیدوار باقی می ماند و باور دارد که اوضاع به نفع او پیش خواهد رفت. چندین منتقد اظهار داشتند که این ترانه ها نشان دهنده دیدگاه سرخورده او نسبت به عشق پس از دل شکستگی های دراماتیک موجود در آلبوم های قبلی است، و خود سوئیفت نیز گفته که در این دوره واقع بین تر شده است. موضوعات جنسی و صمیمیت، که در آلبوم "سرخ" به صورت غیرمستقیم بررسی شده بودند، در اینجا، به ویژه در ترانه های «استایل» و «مهیج ترین رؤیاها»، به شکلی صریحانه تر به تصویر کشیده شده اند. ترانه های «فضای خالی»، «استایل»، «بندازش بره» و «تنها کاری که باید می کردی ماندن بود» خودباوری و خودآگاهی را به نمایش می گذارند، در حالی که «کاش می ماندی» و «چگون
ه دختر را به دست می آوری» چشم اندازی رمانتیک و خیال پردازانه از یک عشق پایدار را نشان می دهند. به نظر لمبرت، "۱۹۸۹" تحولی را در شخصیت سوئیفت به تصویر می کشد؛ تحولی که «میان آرمان گرایی افسانه وار او از عشق و بدبینی تازه به دست آمده اش» قرار دارد. هرچند اشعار سوئیفت هنوز حال وهوای داستان گویی که ریشه در پیشینهٔ موسیقی کانتری او دارد را حفظ کرده اند، اما به وضوح تحت تأثیر سبک ترانه سرایی پاپ قرار گرفته اند: جزئیات کمتری دارند، گنگ تر و مبهم ترند و عنوان قطعات را بیشتر تکرار می کنند تا هوک به یادماندنی و گیرا خلق کند. پرون معتقد است که اشعار کمتر به زندگی شخصی سوئیفت وابسته اند و بیشتر جنبه استعاری دارند، به طوری که می توان آن ها را به شکل های مختلفی تفسیر کرد. نیت اسلون، موسیقی شناس، می گوید که "۱۹۸۹" از الگوی «تغییر زمان» که در آثار قبلی سوئیفت دیده می شد، دست کشیده است. در ترانه های کانتری او، بند برگردان ها مراحل مختلف یک داستان را شرح می دادند و بخش پایانی نتیجه را روشن می کرد، اما در ترانه های "۱۹۸۹"، بخش های بند برگردان همیشه یک عبارت ثابت را تکرار می کنند و ساختاری را به کار برده که انگار زمان در آن متوق
ف شده؛ این ساختار، احساسی قوی را نشان می دهد که در لحظه حال گیر کرده و نه پیش می رود و نه به پایان می رسد. ترانه ها. «به نیویورک خوش آمدید» روایتی از پشت سر گذاشتن اندوه های گذشته برای از نو سرپا کردن خود است، در حالی که فرد از زرق وبرق و هیجان زندگی شهری و صداهای شهر نیویورک لذت می برد؛ این اثر به سبک سینث-پاپ تولید شده و از سینث سایزرهای تپینده و ماشین های درام برنامه ریزی شده بهره می گیرد که ریتم هایی شبیه به دست زدن خلق می کند. در «فضای خالی»، سوئیفت با طنزی ظریف به وجهه عمومی خود می پردازد؛ زنی که روابط عاشقانه متعددی را تجربه کرده، اما هیچ یک را نتوانسته پایدار نگه دارد: راوی این ترانه، زنی فریبنده اما از نظر احساسی ناپایدار است که روابط عاشقانه اش به ناکامی می انجامد. این ترانه با صدایی مینیمال در سبک الکتروپاپ، شامل اجرای صحبت گونهٔ سوئیفت در بخش های اصلی و استفاده از دامنه بالای صدای او در قسمت های تکرارشونده است. «استایل» به رابطه ای متناوب و ناپایدار اشاره دارد که راوی از ترک آن ناتوان است، زیرا او و معشوقش «هرگز از مد نمی افتند»، مشابه عناصر جاودانهٔ دنیای مد. این اثر بر پایهٔ ریف گیتار الکتریک شک
ل گرفته و آمیزه ای از تأثیرات از سبک های دهه ۱۹۸۰ و معاصر، از جمله سینث-پاپ، موج نو و اوت ران را به نمایش می گذارد. «بیرون از جنگل ها» شرح حال رابطه ای شکننده است که اضطراب فراوانی را به همراه دارد؛ بخش پل (بریج) این اثر، حادثه ای با برف رو را به عنوان استعاره ای بر پایان یافتن آن رابطه به تصویر می کشد: دوست پسر پیشین ناگهان ترمز می کند، خود را مجروح می سازد و در نهایت به بیمارستان منتقل می شود و نیازمند بیست بخیه می گردد. تولید این ترانه با درام های بلند و طنین انداز، آواهای چندلایه و سینث سایزرهای موج گونه هدایت می شود که تا پایان به اوج خود می رسند. در «تنها کاری که باید می کردی ماندن بود»، که از رؤیای سوئیفت الهام گرفته شده است — رویایی که در آن چندین بار به دوست پسر پیشین خود فریاد می زند «بمان» — راوی مصمم است از رابطهٔ گذشته گذر کند، هرچند دوست پسر سابقش خواستار بازگشت است، اما راوی به احساسات خویش از درد، اندوه و اشتیاق اذعان می کند. هوک آواز این اثر با تکرار واژهٔ «بمان» همراه است که سوئیفت آن را با صدایی زیر اجرا می کند. «بندازش بره» دربارهٔ بی اعتنایی سوئیفت به منتقدان و اظهارات منفی آنان است، و ضر
ب آهنگ آن با صداهای کوبنده ای که مارتین و شلبک از طریق کوبیدن پاهایشان بر کف چوبی پدید آورده اند، پیش می رود. «کاش می ماندی» روایتی است از دلتنگی راوی سوئیفت برای دوست پسر پیشین خود، با این آرزو که او بداند هرگز از خاطرش محو نخواهد شد. این اثر با یک ریف گیتار الکتریک همراه است و در بخش های تکرارشوندهٔ خود از سینث سایزرهای پرانرژی، درام های کوچک و آواهای چندلایه بهره می برد. «کینه» با اشعاری دربارهٔ فروپاشی یک رفاقت، از احساس خیانت ناشی از رفتار موسیقی دان زن دیگر نسبت به سوئیفت الهام گرفته شده است تولید این ترانه با تأثیرپذیری از سبک هیپ-هاپ، شامل ریتم هایی شبیه به تشویق های هلهله چی و درام های پرطنین است. «مهیج ترین رؤیاها» ارتباط عاشقانه و جنسی عمیقی را به تصویر می کشد که راوی سوئیفت می داند سرانجام پایان خواهد یافت؛ او از معشوق خود می خواهد که تا زمانی که این رابطه پابرجاست، او و خاطرات خوششان را به یاد داشته باشد. این قطعه با تولید سینث-پاپ اتمسفریک، دارای ریتمی شبیه به ضربان قلب، سینث سایزرهای سنگین و مداوم و سازهای زهی است. سوئیفت «چگونه دختر را به دست می آوری» را «راهنمایی» برای مردانی توصیف کرده که در
پی احیای روابط گسسته اند؛ در ترانه راوی به دوست پسر سابق خود می آموزد چگونه قلبش را دوباره تسخیر کند، همراه با نواختن گیتار آکوستیک و ریتم های بیت باکسینگ. «این عشق» بالادی اندوهگین و تأمل برانگیز است که ابتدا به صورت شعر در دفترچهٔ خاطرات سوئیفت نوشته شد، و دربارهٔ رها کردن رابطه ای است که دیگر برای او سودمند نبود، با این آگاهی که زمان مناسب برای آن فرا نرسیده بود؛ این ترانه از تصویرپردازی اقیانوس برای توصیف عشقی استفاده می کند که مانند امواج می آید و می رود، و آواهای چندلایهٔ او فضایی گیرا خلق می کنند. در «مکان هایی که می شناسم»، که با پیانوی پراکنده، آواهای لکنت گونه و ضرب آهنگ های درام اند بیس همراه است، راوی قسم می خورد که از عشقی شکننده محافظت کند و خود و شریکش را به حیواناتی تشبیه می کند که شکارچیان در پی آن ها هستند. سوئیفت پس از دو هفته اقامت در لندن و درک این که دیگر دلتنگ دوست پسر سابقی که در آن جا زندگی می کرد نیست، الهام گرفت تا قطعهٔ پایانی نسخهٔ استاندارد آلبوم، یعنی «پاک»، را بنویسد. این ترانه با موسیقی ساده و مینیمالیستی، مسیر راوی را به سوی بهبودی پس از دل شکستگی روایت می کند: او عبور از یک
رابطهٔ شکست خورده را به اعتیادی تشبیه می کند که او را در دردی عمیق فرو می برد، تا جایی که التیام یافتن بی معنا به نظر می رسد، و پس از طوفان سیل آسای ویرانگر اما تحول آفرین، راوی سرانجام «پاک» می شود. سه ترانهٔ اضافی نسخهٔ لوکس "۱۹۸۹" دارای مضامین متنوعی هستند. «سرزمین عجایب» به کتاب فانتزی لوئیس کارول، "ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب" (۱۸۶۵)، ارجاع می دهد تا رابطه ای عاشقانهٔ خطرناک، پرشور و فریبنده را توصیف کند که راوی را به سوی «افتادن در لانهٔ خرگوش» می کشاند. در حالی که این زوج رؤیای ماندن همیشگی در «سرزمین عجایب» خود را در سر می پرورانند، پایان این رابطه با کنجکاوی آن ها و نگاه های موشکافانهٔ دیگران پیش بینی می شود. سازبندی تهاجمی بیس درام در «سرزمین عجایب» حال وهوای هیپ-هاپ و آلترناتیو راک را تداعی می کند. بالاد «تو عاشقی»، که از رابطهٔ جک آنتونوف و لینا دانم الهام گرفته شده، فراز و نشیب های یک رابطهٔ پایدار را از طریق فعالیت های روزمره و ساده بر بستری از ساختار الکتروپاپ ملایم روایت می کند. در «رمانتیک های جدید» که عنوان آن به جنبش فرهنگی رمانتیک جدید در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ اشاره دارد، راوی سوئیفت قلب
شکسته اش را بازپس می گیرد و دردی که متحمل شده است را با صدای سرخوشانه از سبک های موج نو، سینث-پاپ و ایندی الکترونیک جشن می گیرد. طرح روی جلد و بسته بندی. سوئیفت مدیر نوآوری بسته بندی "۱۹۸۹" بود و در آن از عکس هایی استفاده شده که با دوربین فیلم فوری پولاروید گرفته شده اند؛ روشی که در دهه ۱۹۸۰ طرفداران زیادی داشت. تیم دونفرهٔ عکاسی لووفیلد (Lowfield) بیش از ۴۰۰ عکس پولاروید تهیه کردند و با ترکیب دیجیتالی آن ها، حال وهوای آلبوم های عکس قدیمی را بازگو کردند. جلد آلبوم پرتره ای از چهره سوئیفت است که در زیر چشم ها بریده شده است؛ او این انتخاب را برای خلق فضایی مرموز انجام داد تا «دی ان ای احساسی آلبوم» را مخفی نگه دارد، چون نمی خواست مخاطب در نگاه اول بفهمد که "۱۹۸۹" آلبومی شاد است یا دربارهٔ جدایی. او با رژ لب قرمز و سویشرتی یاسی رنگ که طرح مرغ های دریایی در حال پرواز روی آن گلدوزی شده روی جلد حضور دارد. حروف اول نام او با ماژیک سیاه در گوشه پایین چپ و عنوان "۱۹۸۹" در گوشه پایین راست نوشته شده است. مجله "بیلبورد" در سال ۲۰۲۳ این جلد را در رتبه ۵۰ فهرست «۱۰۰ جلد آلبومی برتر تاریخ» قرار داد و آن را یکی از قابل شناسا
یی ترین آثار سوئیفت نامید. هر نسخه سی دی "۱۹۸۹" شامل یک بسته عکس است که از میان پنج مجموعه مختلف انتخاب می شود؛ هر بسته ۱۳ عکس پولاروید تصادفی از مجموعه ای ۶۵ تایی دارد. این عکس ها سوئیفت را در صحنه هایی مثل خیابان های نیویورک یا جلسات ضبط با تهیه کنندگان نشان می دهند. تصاویر ناواضح و خارج از کادرند، ته رنگ سپیا دارد و متن ترانه های "۱۹۸۹" با ماژیک سیاه در پایین آن ها نوشته شده است. به عقیدهٔ پرون، این بسته عکس ها مثل هدیه ای شخصی از سوئیفت به خریداران آلبوم است. اسکات هاردی، مدیرعامل پولاروید، گفت که "۱۹۸۹" دوربین فیلم فوری را دوباره زنده کرد، به خصوص بین افراد خرده فرهنگ هیپستر که شیفته «نوستالژی و حس رتروی» این برند بودند. انتشار. بازاریابی. سوئیفت "۱۹۸۹" را اولین آلبوم «پاپ رسمی» خود معرفی کرد و همراه با شرکت ناشر خود، بیگ مشین، کمپین تبلیغاتی گسترده ای را از طریق امضای محصولات، حضور در رسانه ها و تعامل با طرفداران به اجرا درآورد. او در ۱۸ اوت ۲۰۱۴ از طریق پخش زنده یاهو! که تحت حمایت ای بی سی نیوز برگزار شده بود، "۱۹۸۹" را معرفی کرد. سوئیفت مرتباً در شبکه های اجتماعی پست هایی منتشر می کرد تا با طرفدارانش