Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وستا) در طول دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، سد ایمنام ساخته شد، و به تبع از آن، مناطق مختلفی از شهرستان چانگدو زیر آب دریاچهٔ پشت سد قرار گرفتند. علاوه بر آن، راه ارتباطی مناطق مختلفی از این شهرستان قطع شد. در نوامبر سال ۲۰۰۰ میلادی، به دلیل تغییرات جغرافیایی ناشی از ساخت سد ایمنام، اراضی ای از روستاهایی در تابعیت شهرستان چانگدو، از آن جدا شده و به شهرستان گومگانگ و شهرستان گیم هوا پیوستند. اراضیِ تعداد ۹ روستا به شهرستان گومگانگ پیوستند، شامل: اوچون []، اینپه []، بِکهیون []، چولبیوک []، چون []، ده جونگ []، سونگ گو []، موندونگ []، میونچون []. از این روستاها، ۵ عدد از آن ها، به دلیل غرق شدن، منحل شده و جذب روستا های همسایه شدند. بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۴، بخش هایی از شهرستان گوسونگ و شهرستان گومگانگ رسما از استان گانگوون جدا شده و به عنوان منطقه توریستی کوه گومگانگ مدیریت شدند. هدف از این منطقه، ایجاد منطقهٔ ویژه اقتصادی-توریستی بود که شرکت های کره جنوبی، آزاد از قوانین و محدودیت های دولت کره شمالی می توانستند در امکانات و تأسیسات توریستی سرمایه گذاری کنند، و شهروندان کره جنوبی می توانستند هم محدودیت های دولت کرهٔ جنوبی، و
هم محدودیت های کرهٔ شمالی را دور زده و به شمال سفر کنند. این منطقه از سال ۲۰۰۸ میلادی به بعد، پس از قتل «پارک وان جا»، رو به زوال رفت، و در نهایت در سال ۲۰۲۴ میلادی منحل شد.
شهرستان گوسونگ (به کره ای: 고성군) یک شهرستان در جنوب شرق کره شمالی (شرق شبه جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. این شهرستان، شهرستانی تقسیم شده می باشد. منطقه غیرنظامی کره که در عمل مرز بین دو کره می باشد، از میان این شهرستان عبور کرده. برای همین در کره جنوبی نیز نیمهٔ جنوبی این شهرستان در تابعیت نیمهٔ جنوبی استان گانگوون وجود دارد. به تبع دونیم شدن این شهرستان، مرکز آن، یعنی اراضی تابعهٔ حوزهٔ «شهرک گوسونگ» []، نیز دو نیم شد. منطقهٔ مسکونی اصلی «شهرک گوسونگ» در شمال مرز بین دو کره و در تابعیت کره شمالی قرار گرفت. در سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در حین این پروسه، «شهرک گوسونگ» نیز تقلیل درجه یافته و به «روستای گوئوپ» [] تغییر نام داد. در ابتدا، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، مرکز اداری شهرستان (شمالی) گوسونگ به مجموعه روستاهایی در «قصبهٔ اوئگوم گانگ» []، که به «شهرک گوسونگ»
تغییر نام داده بود، منتقل شد. اما یک سال بعد، در سال ۱۹۵۳ میلادی، مرکز اداری شهرستان (شمالی) گوسونگ به «شهرک جانگجون» [] که به «شهرک گوسونگ» تغییر نام داد، منتقل شد. آن مجموعه روستاهایی که اولین مرکز اداری شهرستان (شمالی) گوسونگ تشکیل می دادند، به «روستای اون جونگ» [] تغییر نام دادند. در کره جنوبی، اراضی «شهرک گوسونگ» منحل شده و اراضی آن به تابعیت «قصبهٔ هیونّه» در آمد. مرکز اداری شهرستان (جنوبی) گوسونگ به «شهرک گانسونگ» منتقل شد. این شهرک تا پیش از سال ۱۹۱۹ میلادی نیز مرکز اداری این منطقه بوده. شهرستان گوسونگ (در تابعیت کره شمالی) ۸۵۸٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۶۱٬۲۷۷ نفر جمعیت دارد. دولت کره شمالی بر روی نیمهٔ جنوبی این شهرستان نیز ادعای حاکمیت دارد، و بر اساس این ادعا، این شهرستان ۱٬۵۲۲٫۹۴ کیلومتر مربع مساحت و حدود ۸۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. شهرستان گوسونگ به ۱ شهرک و ۲۳ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. استان گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. دو شهرستان «گان سونگ» [] و «گوسونگ» [] در تابعیت این استان قرار گرفت. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، ای
ن استان، بدون تغییر خاصی، ادامه یافت. علاوه بر نام رسمی کره ای آن ها، «گان سونگ» و «گوسونگ»، نام ژاپنی آنان نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه های چینی بازتاب دهندهٔ نام این استان)، شهرستان کانجو (به ژاپنی: 杆城郡، "برگردان به لاتین": Kanjō-gun) و شهرستان کوجو (به ژاپنی: 高城郡، "برگردان به لاتین": Kōjō-gun) به رسمیت رسید. در آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، دو شهرستان «گان سونگ/کانجو» [، ] و «گوسونگ/کوجو» [، ] تحت نام «گان سونگ/کانجو» و با مرکزیت «قصبهٔ گونّه/گونّای» [، ] متحد شدند. در اکتبر سال ۱۹۱۷ میلادی، «قصبهٔ گونّه/گونّای» به «قصبهٔ گان سونگ/کانجو» [، ] تغییر نام داد. در مه سال ۱۹۱۹ میلادی، نام شهرستان به «گوسونگ» تغییر کرده و مرکز اداری آن به «قصبهٔ گوسونگ/کوجو» [، ] منتطق شد. در همین تاریخ، دو قصبهٔ «توسونگ/دوجو» [، ] و «جوگوانگ/چیکوو» [، ] از این شهرستان به شهرستان یانگ یانگ/جویو پیوستند. در سال ۱۹۳۷ میلادی، با جدایی چهار روستا از «قصبهٔ شین بوک/شینبُوکُو» [، ] در منتهی الیه شمالی این شهرستان، شامل روستاهای «جاجگجون/چوسِن» [، ]، «سونگبوک/جوهُوکُو» [، ]، «جوهوم/شوکِن» [، ]، «ساهو/ساکو» [، ]، «شهرک جانگجون» در این شهرستان تا
سیس شد. در سال ۱۹۳۹ میلادی، «قصبهٔ شین بوک/شینبُوکُو» به «قصبهٔ اوئگوم گانگ/گایکونگو» [، ] تغییر نام داد. در اکتبر ۱۹۴۱، مرکز این شهرستان، «قصبهٔ گوسونگ/کوجو» به شهرک [، ] ارتقاء یافت. در آن دوران، در سال ۱۹۴۵ میلادی، پیش از استقلال کره، شهرستان گان سونگ/کانجو متشکل از ۲ شهرک و ۶ قصبه بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. تمامی اراضی این شهرستان، در شمال این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (شمالی) گانگوون قرار گرفت. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، بخش هایی از اراضی این شهرستان تحت حاکمیت کره جنوبی قرار گرفت و تنها بخشی از آن در حاکمیت کره شمالی باقی ماند. در ماه های پایانی جنگ کره، پیش از امضاء توافق آتش بس، مرز بین دو کره تقریبا تثبیت شده بود. به همین دلیل، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی در کره شمالی، اصلاحات تقسیماتی گسترده ای اجراء
شد که در طول آن، «قصبه» به عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، ۱۵ روستا از قصبهٔ منحل شدهٔ «ریم نام» [] از شهرستان تونگچون جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان گوسونگ شد. در همان تاریخ، و به دلیل عبور جبههٔ جنگ از میان این شهرستان، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، مرکز اداری شهرستان (شمالی) گوسونگ به مجموعه روستاهایی در «قصبهٔ اوئگوم گانگ» []، که به «شهرک گوسونگ» تغییر نام داده بود، منتقل شد. در همین زمان، «شهرک گوسونگ» سابق نیز تقلیل درجه یافته، و مناطق مسکونیِ اصلیِ این «شهرک» به «روستای گوئوپ» [] تغییر نام داد. (این تغییرات در لیستِ زیر نشان داده شده اند) در سال ۱۹۵۲ میلادی طول پروسهٔ انحلال قصبه ها و تشکیل شهرستان های نوین، مجموعا ۷۰ روستا از شهرستان گوسونگ و شهرستان تونگچون در این شهرستان مانده، شامل: این روستاهای فوق الذکر، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۲۵ روستای نهائی تبدیل شدند: در دسامبر سال ۱۹۵۳
میلادی، محل مرکز اداری این شهرستان تغییر کرد. «شهرک گوسونگ» تقلیل درجه یافته و به نام یکی از روستاهای پیش-از-ادغامِ خویش، روستای «اونجونگ» [] تبدیل شد. همزمان، روستای «جانگجون»، که مشتمل از منطقهٔ شهریِ اصلیِ شهرک منحل شدهٔ جانگجون بود، به «شهرک گوسونگ» ارتقاء یافته و مرکز جدید این شهرستان شد. در ماه مارس ۱۹۶۱ میلادی، روستای «یوگیوک» منحل شده و اراضی آن در روستای «وول بیسان» ادغام شد. (۱ شهرک و ۲۴ روستا) در اکتبر سال ۱۹۶۷ میلادی، روستای «جوهوم» منحل شده و اراضی آن در شهرک «گوسونگ» (روستای سابق «جانگجون»)، مرکز شهرستان، ادغام شد. (۱ شهرک و ۲۳ روستا) بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۴، بخش هایی از شهرستان گوسونگ و شهرستان گومگانگ رسما از استان گانگوون جدا شده و به عنوان منطقه توریستی کوه گومگانگ مدیریت شدند. هدف از این منطقه، ایجاد منطقهٔ ویژه اقتصادی-توریستی بود که شرکت های کره جنوبی، آزاد از قوانین و محدودیت های دولت کره شمالی می توانستند در امکانات و تأسیسات توریستی سرمایه گذاری کنند، و شهروندان کره جنوبی می توانستند هم محدودیت های دولت کرهٔ جنوبی، و هم محدودیت های کرهٔ شمالی را دور زده و به شمال سفر کنند. این منطقه ا
ز سال ۲۰۰۸ میلادی به بعد، پس از قتل «پارک وان جا»، رو به زوال رفت، و در نهایت در سال ۲۰۲۴ میلادی منحل شد.
شهرستان گوسان یا کوسان (به کره ای: 고산군) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان گوسان به ۱ شهرک و ۲۴ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. تا پیش از تأسیس این شهرستان در سال ۱۹۵۲ میلادی، اراضی تابعهٔ آن در تابعیت قصبه های «شین گوسان» [] و «سوگوانگسا» [] در شهرستان آنبیون، در ا قرار داشتند. تا پیش از سال ۱۹۴۶ میلادی، شهرستان آنبیون در استان هامگیونگ جنوبی قرار داشت، و در آن سال به استان گانگوون پیوست. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، اراضی دو فوق الذکر از شهرستان آنبیون و شهرستان جدید گوسان را تشکیل دادند. قصبهٔ «شین گوسان» شامل ۴۱ روستا، و قصبهٔ «سوگوانگسا» شامل ۳۸ روستا (مجموعا ۷۹ روستا) داشتند. در طول این پروسه، روستاهای مختلف این شهرستان
، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۲۵ روستای نهائی تبدیل شدند: در سال ۱۹۶۱ میلادی، دو روستای «پیونگهوا» و «نونگبوک» ادغام شده و به نام «سوگوانگسا» [] در آمد. (۱ شهرک ، ۲۴ روستا) در سال ۱۹۸۱ میلادی، روستای «سوگوانگسا» به «گوانگ میونگ» [] تغییر نام داد.
شهرستان گیم هوا یا کیم هوا (به کره ای: 김화군) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه جزیره کره)، و بر روی مرز دو کره است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان گیم هوا به ۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، و ۱۳ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. استان گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. «شهرستان گیم هوا» [] در تابعیت این استان قرار گرفت. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، این استان، بدون تغییر خاصی، ادامه یافت. علاوه بر نام رسمی کره ای آن، «گیم هوا»، نام ژاپنی آن نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه های چینی بازتاب دهندهٔ نام این استان)، شهرستان کین کا (به ژاپنی: 金化郡، "برگردان به لاتین": Kinka-gun) به رسمیت رسید. در اکتبر ۱۹۴۱ میلادی، قصبهٔ «گیم هوا/کین کا» [، ] به شهرک ارتقاء یافت. در آن دوران، در سال ۱۹۴۵ میلادی، شهرستان گیم هوا/کین کا متشکل از ۱ شهرک و ۱۱ قصبه بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور و همین طور استان گانگوون به دو نیمه تقسیم شد. شهرستان گیم هوا در کره شمالی و در نیمهٔ شمالی استان گانگوون قرار گرفت. در پی قطعی شدن مرز بین دو
کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در همان تاریخ، قصبهٔ منحل شدهٔ «سادونگ» [] از شهرستان هوئیانگ به این شهرستان پیوست. در همان تاریخ، شهرستان گیم هوا به «چانگدو» تغییر نام یافت. در طول این پروسه، روستاهای مختلف این شهرستان، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۵۳روستای نهائی تبدیل شدند: و روستاهای:
شهرستان بوپدونگ (به کره ای: 법동군) یک شهرستان در شرق کره شمالی (شرق شبه جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. گردنهٔ «ماشینگنیونگ»، که مسیر بزرگراهی متصل کنندهٔ وون سان را به پیونگ یانگ و مرکز کشور متصل می کند، در این شهرستان می باشد. در مجاورت این گردنه و در این شهرستان، مجموعه پیست اسکی «ماشینگنیونگ» (به کره ای: 마식령스키장) قرار دارد. این مجموعه، در مدت ۱۰ ماه و توسط ارتش کره شمالی ساخته شد. امید مقامات کرهٔ شمالی این بود که در راستای بهبود بخشی رابطهٔ بین دو کره، این پیست میزبان بعضی از بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ باشد. این المپیک رسما در شهرستان پیونگ چانگ، در استان (جنوبی) گانگوون برگزار شد، اما کرهٔ شمالی از همکاری در میزبانی این بازی ها محروم ماند. تقسیمات اداری. شهرستان بوپدونگ به ۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، و ۱۸ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقسیم
ات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، دو قصبهٔ منحل شده از شهرستان مونچون، قصبه های «پونگ سانگ» [] و «پونگها» [] (به علاوهٔ یک روستا از قصبهٔ «اولّیم» [])، و قصبهٔ منحل شده از شهرستان ایچون، قصبهٔ «اونگتان» [] ادغام شده و شهرستان بوپدونگ را تشکیل دادند. تا پیش از سپتامبر سال ۱۹۴۶ میلادی، شهرستان مونچون (و قصبه های تابعهٔ آن) در استان هامگیونگ شمالی قرار داشتند، که پس از تقسیم کره، به استان گانگوون پیوستند. در سال ۱۹۵۲ میلادی طول پروسهٔ انحلال قصبه ها تشکیل شهرستان های نوین، روستاهای مختلف، تأسیس شهرستان بوپدونگ شامل تقسیمات اداری زیر بود: این روستاهای فوق الذکر، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۲۲ روستای نهائی تبدیل شدند: در سال ۱۹۵۴ میلادی، روستای «گو» [] به «ماجون» [] تغییر نام داد. در همان تاریخ، روستای «بونگهوانگسان» [] منحل شده و اراضی آن بین دو روستای «اویو» و «نوتان» تقسیم شد. در همان تاریخ، روستای «سانگ گام» [] منحل شده و اراضی آن ضمیمهٔ «یونگپو» شد. (۱ شهرک و ۲۰ روستا) در سال ۱۹۶۱ میلادی، روستای «شین دونگ» [] از این شهرستان جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان سه
پو شد. (۱ شهرک و ۱۹ روستا)
شهرستان پیونگانگ (به کره ای: 평강군) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان پیونگ گانگ به ۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، و ۲۹ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. استان گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. شهرستان پیونگ گانگ در تابعیت این استان قرار گرفت. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، این استان، بدون تغییر خاصی، ادامه یافت. علاوه بر نام رسمی کره ای آن، «پیونگ گانگ»، نام ژاپنی آن نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه های چینی بازتاب دهندهٔ نام این استان)، شهرستان هئی کو (به ژاپنی: 平康郡، "برگردان به لاتین": Heikō-gun) به رسمیت رسید. در اکتبر ۱۹۴۲ میلادی، قصبهٔ «پیونگ گانگ/هئی کو» [، ] به شهرک ارتقاء یافت. در آن دوران، شهرستان پیونگ گانگ/هئی کو متشکل از ۱ شهرک و ۶ قصبه بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور و همین طور استان گانگوون به دو نیمه تقسیم شد. شهرستان پیونگ گانگ در کره شمالی و در نیمهٔ شمالی استان گانگوون قرار گرفت. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره
شمالی، «قصبه» به عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، دو قصبهٔ منحل شده از شهرستان پیونگ گانگ، قصبه های «سه پو» [] و «یوجین» []، یه قصبهٔ منحل شده از شهرستان هوئیانگ، قصبهٔ «ران گوک» []، و بخشی از قصبهٔ منحل شدهٔ «شین گوسان» [] از شهرستان آنبیون، ادغام شده و شهرستان سه پو را تشکیل دادند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، بخش کوچکی از «قصبهٔ سابق سو (غربی)» از شهرستان پیونگ گانگ به شهرستان (شمالی) چوروون پیوست. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، دو روستای در تابعیت شهرک منحل شدهٔ پیونگ گانگ، که در واقع در برگیرندهٔ منطقهٔ مرکزیِ شهریِ این شهرستان بودند، یعنی «دونگ بیون» [] و «سوبیون» []، ادغام شده، و به «روستای گوئوپ» (معنی لغوی «روستای شهرکِ قدیم») [] تبدیل شدند. مرکز شهرستان به روستای «بوک گیه» [] متقل شده و این روستا به شهرک «پیونگ گانگ» [] تغییر نام یافت. مرکز شهرستان جدید، در فاصله ای
حدود ۳٫۵ کیلومتری در شمال غرب روستای «گوئوپ» («روستای شهرکِ قدیم) []، بر روی شاهراه ملی شماره ۵ قرار دارد. در سال ۱۹۵۲ میلادی طول پروسهٔ انحلال قصبه ها و تشکیل شهرستان های نوین، مجموعا ۷۱ روستا از شهرستان پیونگ گانگ در این شهرستان مانده، شامل: این روستاهای فوق الذکر، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۳۴ روستای نهائی تبدیل شدند: با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، مرز فوق الذکر و تغییرات تقسیماتی در کره شمالی عملا به رسمیت رسیدند. با رسمی شدن مرز بین دو کره، یک روستای شهرستان پیونگ گانگ، روستای «جونگیانگ» [] در جنوب مرز قرار گرفت. این روستا به «قصبهٔ گالمال» در شهرستان (جنوبی) چوروون پیوست. در همان سال، روستای «گاپ علیا (سانگ گاپ)» [] با جدائی از شهرک «پیونگ گانگ»، مجددا تأسیس شد. بجای آن، روستای «بِنگنیونگ» منحل شده و در شهرک «پیونگ گانگ» ادغام شد. (۱ شهرک و ۳۴ روستا) در سال ۱۹۵۴ میلادی، روستای «ریموک» []، با ادغام بخشی از اراضی روستاهای «جوکدونگ» و «چوکسان» مجددا تأسیس شد. در همان سال، دو روستای «سونگهیون» و «مانگیل» منحل شدند. اراضی «سونگهیون» بین روستاه
ای «آپدونگ» و «چونام» تقسیم شد. اراضی «مانگیل» ضمیمهٔ روستای «اوکدونگ» شد. در سال ۱۹۶۱ میلادی، مرکز اداری شهرستان به روستای «گوئوپ» («روستای شهرکِ قدیم) [] برگشته، و این روستا به شهرک «پیونگ گانگ» [] تغییر نام یافت. مرکز شهرستان قبلی، به نام سابق خود، یعنی روستای «بوک گیه» [] برگشت. در همان تاریخ، روستای «ریموک» [] از این شهرستان جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان سه پو شد. در سال ۱۹۶۳ میلادی، روستای «بونگنه» از بخشی از اراضی «نامیانگ» تأسیس شد. در سال ۱۹۷۱ میلادی، روستای «سانگ وون» منحل شده و در «مونسان» ادغام شد. در مارس سال ۱۹۸۴ میلادی، روستای «جانگچون» به منطقهٔ کارگری [] ارتقاء یافت. در همان تاریخ، روستای «سانگ وون»، با جدایی از «مونسان» مجدداً تأسیس شد. در ژانویه سال ۲۰۰۱ میلادی، ۵ روستا و ۱ منطقهٔ کارگری از شهرستان پیونگ گانگ جدا شده و به شهرستان سه پو پیوستند، شامل منطقهٔ کارگری «جانگچون» []، و روستاهای بوکمان []، جونگ دونگ []، جونگسام []، سونگپو []، گیسان []. در سال ۲۰۱۸ میلادی، روستای «بوک گیه»، به «منطقهٔ کارگری» تغییر وضعیت یافت.
شهرستان سه پو به کره ای: 세포군) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان سه پو به ۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، و ۲۴ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. تا پیش از تأسیس این شهرستان در سال ۱۹۵۲ میلادی، اراضی تابعهٔ آن در تابعیت قصبه های «سه پو» [] و «یوجین» [] در شهرستان پیونگ گانگ، قصبهٔ «ران گوک» [] در شهرستان هوئیانگ و بخشی از قصبهٔ منحل شدهٔ «شین گوسان» [] از شهرستان آنبیون قرار داشتند. تا پیش از سال ۱۹۴۶ میلادی، دو شهرستان پیونگ گانگ و شهرستان هوئیانگ در استان گانگوون، و شهرستان آنبیون در استان هامگیونگ جنوبی قرار داشت. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، اراضی قصبه های فوق الذکر ادغام شده و شهرستان جدید سه پو را تشکیل دادند. (۱۶ روستا از قصبهٔ
«سه پو»، ۱۴ روستا از قصبهٔ «یوجین»، ۷ روستا از قصبهٔ «ران گوک»، ۳ روستا از قصبهٔ «شین گوسان») در طول این پروسه، روستاهای مختلف این شهرستان، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۱۹ روستای نهائی تبدیل شدند: در سال ۱۹۵۳ میلادی، روستای «گومپیونگ» از شهرستان سه پو جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان پان گیو شد. (۱ شهرک، ۱۸ روستا) در سال ۱۹۵۴ میلادی، با ادغام بخشی از اراضی «شهرک سه پو» و «روستای شین سِنگ»، روستای جدیدی به نام «ده گوک» [] تأسیس شد. (۱ شهرک، ۱۹ روستا) در سال ۱۹۵۸ میلادی، سه روستای «اوبونگ» []، «گویراک» []، «یوئوپ» [] از شهرستان هوئیانگ به شهرستان سه پو منتقل شدند. (۱ شهرک، ۲۲ روستا) در سال ۱۹۶۱ میلادی، روستای «ریموک» [] از شهرستان پیونگ گانگ جدا شده و ضمیمهٔ این شهرستان شد. در همان تاریخ، روستای «شین دونگ» [] نیز از شهرستان بوپدونگ جدا شده و ضمیمهٔ این شهرستان شد. (۱ شهرک، ۲۴ روستا) در ژانویه سال ۲۰۰۱ میلادی، سه روستای «اوبونگ»، «گویراک»، «یوئوپ» (که در سال ۱۹۵۸ میلادی از هوئیانگ به سه پو منتقل شده بودند) به علاوهٔ ۲ روستای دیگر، «شین پیونگ» و «هیون»، از این شهرستان به شهرستان هوئیانگ پیوستند، مجموعا ۵ روستا. همز
مان در آن تاریخ، ۵ روستا و ۱ منطقهٔ کارگری از شهرستان پیونگ گانگ جدا شده و به شهرستان سه پو پیوستند، شامل منطقهٔ کارگری «جانگچون» []، و روستاهای بوکمان []، جونگ دونگ []، جونگسام []، سونگپو []، گیسان []. (۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، ۲۴ روستا)
شهرستان تونگچون (به کره ای: 통천군) یک شهرستان در شرق کره شمالی (شرق شبه جزیره کره) بر روی ساحل دریای شرقی کره (دریای ژاپن) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان تونگچون به ۱ شهرک و ۳۰ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. استان گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. دو شهرستان «تونگچون» و «هوپگوک» [] در تابعیت این استان قرار گرفتند. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، «شهرستان هوپگوک» منحل شده و در «تونگچون» ادغام شد. در این دوران، علاوه بر نام رسمی کره ای آن، «تونگچون»، نام ژاپنی آن نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه های چینی بازتاب دهندهٔ نام این استان)، شهرستان تسوسِن (به ژاپنی: 伊川郡، "برگردان به لاتین": Tsūsen-gun) به رسمیت رسید. در سال ۱۹۳۸ میلادی، قصبهٔ «گوجو/کوتئی»[/] به شهرک ارتقاء یافت. در سال ۱۹۴۵ میلادی، شهرستان تونگچون/تسوسِن متشکل از یک شهرک و شش قصبه بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور و همین طور استان گانگوون به دو نیمه تقسیم شد. شهرستان تونگچون در کره شمالی و در نیمهٔ شمالی استان گانگوون قرار گرفت. در پی قطعی شدن م
رز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، قصبهٔ منحل شدهٔ «ریم نام» [] از شهرستان تونگچون جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان گوسونگ شد. بخش کوچکی در شمال این شهرستان نیز، شامل روستای «سانگوم» [] به شهرستان آن بیون منتقل شد. در طول این پروسه، روستاهای مختلف شهرک گوجو و سایر قصبه های تابعهٔ این شهرستان (شامل ۲۴ روستا در شهرک «گوجو»، ۱۹ روستا در قصبهٔ «بیوک یانگ»، ۲۱ تا در قصبهٔ «تونگچون»، ۲۰ تا در قصبهٔ «سونگجون»، ۲۲ تا در قصبهٔ «هاگیل»، و ۳۱ تا در قصبهٔ «هوپگوک»)، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۳۰ روستای نهائی تبدیل شدند: در طول جنگ کره، و دست به دست شدن این منطقه بین قوای کره شمالی (و «ارتش داوطلبانهٔ خلق چین») از یک سو، و قوای کره جنوبی، ایالات متحده آمریکا و سازمان ملل از سوی دیگر، تعداد زیادی از ساکنان آن آواره شدند. امروزه جمعیت قابل توج
هی از نوادگان این آواره شدگان در شهر سوکچو در کره جنوبی زندگی می کنند. در سال ۱۹۵۴ میلادی، روستای «ماجون» منحل شده و ضمیمهٔ «ریموک» شد. در همان تاریخ، از بخشی از اراضی روستاهای «هواتونگ» و «یونگچون»، روستای «میونگ گو» [] مجدداً تأسیس شد. (مجموعا ۱ شهرک و ۳۰ روستا)
شهرستان چانگدو (به کره ای: 창도군) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان چانگدو به ۱ شهرک و ۱۶ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. استان گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. شهرستان گیم هوا [] در تابعیت این استان قرار گرفت. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، این استان، بدون تغییر خاصی، ادامه یافت. علاوه بر نام رسمی کره ای آن، «گیم هوا»، نام ژاپنی آن نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه های چینی بازتاب دهندهٔ نام این استان)، شهرستان کین کا (به ژاپنی: 金化郡، "برگردان به لاتین": Kinka-gun) به رسمیت رسید. در اکتبر ۱۹۴۱ میلادی، قصبهٔ «گیم هوا/کین کا» [، ] به شهرک ارتقاء یافت. در آن دوران، در سال ۱۹۴۵ میلادی، شهرستان گیم هوا/کین کا متشکل از ۱ شهرک و ۱۱ قصبه بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور و همین طور استان گانگوون به دو نیمه تقسیم شد. شهرستان گیم هوا در کره شمالی و در نیمهٔ شمالی استان گانگوون قرار گرفت. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» ب
ه عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن ها سپرده شد، و آن ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان ها تبدیل شدند. در همان تاریخ، قصبهٔ منحل شدهٔ «سادونگ» [] از شهرستان هوئیانگ به این شهرستان پیوست. در همان تاریخ، شهرستان گیم هوا به «چانگدو» تغییر نام یافت. در طول این پروسه، روستاهای مختلف این شهرستان، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۵۳روستای نهائی تبدیل شدند: و روستاهای:
سانتونین () در مقیاس زمانی زمین شناسی، یک اشکوب یا عصر از دور یا ردیف کرتاسه پسین به شمار می رود. سانتونین در ستون چینه شناسی پس از اشکوب کنیاسین و پیش از کامپانین جای می گیرد. عصر سانتونین از حدود ۰٫۷ ± ۸۶٫۳ میلیون سال پیش آغاز شده و تا حدود ۰٫۷ ± ۸۳٫۶ میلیون سال پیش ادامه یافت.
مطالعات جنگ یا جنگ شناسی یک حوزه تحقیقاتی با هدف مطالعه بینارشته ای دربارهٔ جنگ است و چندین حوزه پژوهشی مختلف را دربرمی گیرد، از جمله:
مینو فرشچی (زاده ۱۳۲۷ در تبریز) هنرپیشه و فیلم نامه نویس ایرانی است. او برای بازی در فیلم "بانوی اردیبهشت" نامزد دریافت سیمرغ بلورین در جشنواره فیلم فجر شد. زندگی. فرشچی دانش آموخته تئاتر عروسکی از از دانشکده هنرهای دراماتیک و گرافیک از کالج سانتامونیکا در کالیفرنیا است. او هنگام تحصیل در مرکز اسلامی آموزش فیلمسازی، فیلم نامه نویسی را آغاز کرد و بعد از پایان این دوره، به فعالیت در تلویزیون پرداخت. او در چندین دوره جشنواره فیلم فجر، از اعضای هیئت داوران بوده است.
روزبه فراهانی پور (۲۵ تیر ۱۳۵۰ در تهران -) دبیرکل حزب مرز پرگهر، نویسنده، ریاست اتاق بازرگانی غرب لس آنجلس، روزنامه نگار و فعال مدنی، اجتماعی و فرهنگی است. زندگی. روزبه فراهانی پور در سال ۱۳۵۰ در تهران زاده شد. وی تحصیلات خود را در تهران ادامه داد و در سال ۱۳۷۲ سردبیر ماهنامه وهومن شد. در ۱۷ تیرماه سال ۱۳۷۷ با تعدادی از روزنامه نگاران و جوانان ملی گرا، حزب مرز پرگهر را سامان داد که به فعالیت های سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و مدنی پرداختند. از مهمترین شاخصه های این حزب نقش برجسته در قیام پنج روزه پس از ۱۸ تیر، دفاع از نام خلیج فارس و کارزار علیه نشنال جغرافی بود. در جریان تیرماه ۱۳۷۸، با حملهٔ مأموران لباس شخصی وزارت اطلاعات به منزل وی هنگام برگزاری جلسهٔ حزب، همهٔ افراد بازداشت (۱۲ عضو مرز پرگهر و دو وزیر دولت قانونی برهان الدین ربانی) و به زندان توحید منتقل شدند. بر اساس گزارش دفتر رسمی انتشارات دولت ایالات متحده اسامی بازداشت شدگان در گزارشی اعلام شد. وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران در اطلاعیه شماره ۵ و ۶ از روزبه فراهانی پور به عنوان «عناصر آشوب طلب» نام برد که «دستگیر و در بازداشت به سر می برد». و پس از بازد