Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه نفع انگلیسی ها ارائه نشده است. شروع فعالیت سیاسی. بازگشت نهایی به نروژ. ویدکون کوئیسلینگ، ۹ سال از ۱۲ سال قبلی را در خارج از کشور گذرانده بود، اما تجربه عملی در سیاست احزاب، خارج از روابط داخلی ارتش نروژ کسب نکرده بود. او سرانجام در ماه دسامبر ۱۹۲۹ به نروژ بازگشت. کوئیسلینگ، با خود طرحی را برای ایجاد تغییرات به همراه داشت. وی، نام طرح خود را «نورسک آکسیون» (جنبش نروژی) گذاشته بود. ساختار تشکیلاتی که او برنامه ریزی کرده بود، شامل واحدهای ملی، منطقه ای و محلی، با هدف جذب نیرو، به شیوهٔ حزب کمونیست شوروی بود. این سازمان مانند سازمانهای دست راستی مشابه در فرانسه، از ایجاد تغییرات اساسی در مناسبات و قوانین و متن قانون اساسی حمایت می کرد. طبق این برنامه مجلس نروژ یا استورتینگه، به دو شعبه تقسیم می شد و با الهام از سبک شوروی، نمایندگان یکی از شعبه ها، تنها باید از میان طبقهٔ کارگران انتخاب می شدند. توجه کوئیسلینگ، بیشتر روی جنبه های سازمانی قضایا متمرکز بود تا جنبه های عملی اداری و قانونی؛ برای مثال تمام اعضای جنبش، باید در سلسله مراتب نظامی سازمان، تعیین تکلیف شده بودند. در مرحلهٔ بعدی، ویدکون کوئیسلینگ، تعداد زی
ادی عتیقه و آثار هنری را که با قیمت ارزان در روسیهٔ پس از انقلاب به دست آورده بود، فروخت. مجموعهٔ وی حدود ۲۰۰ تابلوی نقاشی را شامل می شد، از جمله آثاری که ادعا می شد از رامبرانت، گویا، سزان و دیگر مشاهیر هنری است. این مجموعه، که شامل گنجینه های واقعی بود، تقریباً ۳۰۰ هزار کرون به نرخ آن زمان، بیمه شده بود. در بهار ۱۹۳۰، کوئیسلینگ، دوباره به پریتز، که دوباره به نروژ آمده بود، پیوست. آن دو در جلسات گروهی، متشکل از افسران میان سال و بازرگانان، به طور منظم شرکت داشتند. این جلسات، بعدها به عنوان نمونهٔ کلاسیک شکل گیری جلسات فاشیستی معروف شدند. گویا پریتز مصمم بود تا دوست قدیمی خود کوئیسلینگ، را وارد دنیای سیاست کند. درگذشت نانسن. پس از درگذشت نانسن، در۱۳ مه ۱۹۳۰، کوئیسلینگ، از دوستی خود با سردبیر روزنامهٔ «تیدنس تین» (نشانهٔ زمان) استفاده کرد تا مقالهٔ تحلیلی خود از نانسن را درصفحهٔ نخست جای دهد. ترجمهٔ عنوان این مقاله به فارسی تقریباً چنین است: (اندیشه های سیاسی، پیرامون مرگ فریتچوف نانسن) این مقاله در ۲۴ ماه مه سال ۱۹۳۰ در صفحه اول روزنامه «تیدنس تین» منتشر شد. در این مقاله، ۱۰ نکته، برجسته شده بود که ادعا می کر
د، مکمل دیدگاه و رؤیای نانسن در مورد آیندهٔ نروژ است. از جمله این نکات، یکی تشکیل دولت قدرتمند و عادل بود و دیگری تأکید بیشتر بر نژاد و وراثت. کوئیسلینگ، این ادعا را در کتاب خود که پاییز همان سال با عنوان «روسیه و ما» به صورت ادامه دار، در روزنامه «تیدنس تین» (نشانهٔ زمان) چاپ می شد، تکرار کرده؛ و گسترش داد. بنا بر تحلیل هانس فردریک دال، حمایت از جنگ علیه بلشویسم و عقاید آشکارا نژادپرستانه ای که کوئیسلینگ، در این کتاب خود اعلان کرده بود، وی را در مرکز توجه سیاسی آن روزگار قرار داد. علی رغم دودلی و تردیدهای قبلی، کوئیسلینگ، در هیئت مدیرهٔ «انجمن سرزمین پدری» در اسلو که قبلاً توسط نانسن هدایت می شد، جای گرفت. همزمان، کوئیسلینگ، و دوست قدیمی وی پریتز، یک جنبش جدید سیاسی، با مضمون «قیام مردمی در نروژ» شکل دادند. شامل یک کمیتهٔ مرکزی ۳۱ نفره و شخص ویدکون کوئیسلینگ، به عنوان رهبر جنبش؛ و یک کمیتهٔ اجرایی یک نفره که البته به نظر نمی رسد که کوئیسلینگ، ارتباط خاصی با آن داشته است. اولین جلسهٔ این تشکیلات در ۱۷ مارس ۱۹۳۱ با هدف مبارزه با «شورش وارداتی کمونیسم فاسد»، برگزار شد. وزیر دفاع. ویدکون کوئیسلینگ، در بهار سال ۱
۹۳۱ از تشکیلات «قیام مردمی در نروژ» جدا شد و در دولت پیدر کالستاد، که نمایندهٔ حزبی بود که توسط کشاورزان هواداری می شد؛ در مقام وزیر دفاع، صاحب دفتر شد. اگر چه، کوئیسلینگ، نه کشاورز بود و نه سابقهٔ دوستی با نخست وزیر، پیدر کالستاد، را داشت، اما توسط «توروالد اُدال» که در آن زمان، سردبیر یک نشریه بود، به نام «ناشیونن» (ملت) و ارتباط با کشاورزان داشت و از سیاست های آنها حمایت می کرد، به پیدر کالستاد، معرفی و توصیه شده بود. «توروالد اُدال» خود تحت تأثیر دوست قدیمی کوئیسلینگ، فردریک پریتز، قرار داشت و در این توصیه، روی پریتز، اعتبار باز کرده بود. انتصاب کوئیسلینگ، در مقام وزیر دفاع در آن شرایط، باعث شگفت زدگی بسیاری از نمایندگان وقت مجلس ملی نروژ شد. اولین اقدام کوئیسلینگ، در مقام وزیر دفاع، ارسال نیرو برای فرونشاندن آشوب های «مِن استاد» بود. تجربه ای به شدت تلخ برای جنبش کارگری، که در آن کوئیسلینگ، انتقادات جناح چپ از اعمال خشونت را نادیده گرفت. کوئیسلینگ، با افشای اطلاعاتی که او از طریق ارتباط قبلی خود با گروه های شبه نظامی چپگرا داشت، جهت گیری خود را آشکار کرد و تمام نیروی خود را برای مقابله با خطری که ادعا می
شد توسط کمونیست ها، کشور را تهدید می کند، اختصاص داد. ماجرای فلفل. شایعاتی وجود داشت که گویا ویدکون کوئیسلینگ، لیستی از رهبران مخالف در اتحادیه های صنفی انقلابی تهیه کرده است. گویا در این لیست اسامی افرادی که با تحریکات خود در «مِن اِستاد» باعث ایجاد اغتشاش بوده اند، ذکر شده بود. سرانجام تعدادی از این افراد به تلاش برای براندازی دولت و خشونت علیه پلیس متهم شدند. سیاست های کوئیسلینگ، همچنین منجر به ایجاد یک گروه شبه نظامی دائمی، به نام «لَیْدانگ» شد که برخلاف سازمانی که قبلاً برنامه ریزی کرده بود، برای مقابله با انقلابی های چپ طراحی شده بود. با وجود استقبال افسران رده پایین در ذخیره ارتش از این تشکیلات، که نتیجه کاهش بودجهٔ دفاعی بود، تنها هفت واحد در سال ۱۹۳۴ تشکیل شد. محدودیت های مالی باعث شده بود که این تشکیلات قبل از آن که به طور کامل محو شود، کمتر از هزار نفر را شامل شود. در اواسط سال ۱۹۳۲، تشکیلات موسوم به قیام مردمی نروژ، اعلام کرد که حتی اگر ویدکون کوئیسلینگ، در کابینهٔ دولت پیدر کالستاد، باقی بماند، وی به عضویت حزب حاکم، که در درجه اول، از منافع دهقانان حمایت می کرد، در نخواهد آمد. آنها همچنین، خاطر
نشان نمودند که برنامهٔ حزب حاکم، هیچ قرابتی با فاشیسم از جمله مدل ناسیونال سوسیالیسم ندارد. این مطلب، انتقاداتی که از جمله از جانب نیروهای ناسیونال سوسیالیست، مدام کوئیسلینگ، را مورد حملات انتقادی قرار می داد، تعدیل نکرد و کوئیسلینگ، و انتقاداتی که از او می شد، همچنان درصفحه اول نشریات باقی ماند. با این حال به تدریج کوئیسلینگ، به عنوان یک مدیر منظم و کارآمد، در حال کسب محبوبیت بود. پس از آنکه در ۲ فوریه ۱۹۳۲ کوئیسلینگ، در دفترکار خود مورد تهاجم با چاقو قرار گرفت و گرد فلفل به صورت وی پاشیده شد. برخی روزنامه ها به جای تمرکز روی حمله و جوانب امنیتی و سیاسی قضیه، بیان کردند که مهاجم، شوهر حسود یکی از نظافتچیان کوئیسلینگ، بوده است. برخی دیگر، به ویژه کسانی که با حزب کارگر نروژ همسو بودند، بیان کردند که همه چیز تنها یک صحنه سازی بوده است. در نوامبر ۱۹۳۲، یوهان نیگورسول، سیاستمدار حزب کارگر، این نظریه را به مجلس ملی نروژ آورد و باعث شد که کوئیسلینگ، رسماً مورد اتهام قرار گیرد. در عمل هویت مهاجم هرگز مشخص نشد و رسماً از کسی شکایت صورت نگرفت. بعدها کوئیسلینگ، ادعا کرد که این تهاجم، تلاشی برای سرقت مقالات نظامی بوده،
که توسط یک سرهنگ دوم سوئدی، در دفترکار وی جا مانده بوده است. این ماجرا که در نروژ به عنوان ماجرای فلفل از آن یاد می شود، باعث دو قطبی شدن افکار عمومی در مورد کوئیسلینگ، شد. ضمن آن که نگرانی دولت، در مورد دخالت های واقعی عوامل شوروی در شلوغی های کارگری را افزایش داد. تشکیل دولت جدید توسط ینس هوندس اید. پس از مرگ نخست وزیر کالستاد به دنبال یک بیماری طولانی، ینس هوندس اید رئیس دولت شد. هوندس اید در واقع قصد داشت، ویدکون کوئیسلینگ، که به خصوص بعد از ماجرای فلفل مرتباً مورد حملات انتقادی نشریات قرار می گرفت را از پست وزارت دفاع برکنار کند. اما در اثر نظر مثبت وزیر کشاورزی دولت قبلی، که با نخست وزیر جدید، ینس هوندس اید، هم حزب و هم مرام بود، کوئیسلینگ، با حفظ مقام وارد دولت تازه ای که ینس هوندس اید، تشکیل داد، شد. جلسات بحث، در مجلس ملی نروژ در روز ۵ آوریل سال ۱۹۳۲ به دنبال سخنرانی سنتی سالانه پادشاه، داغ تر از معمول بود. به خصوص بعد از آن که رهبران حزب کارگر نروژ از جمله یوهان نیگورسول، از پشت تریبون مجلس، با اشاره به ماجرای فلفل، از کوئیسلینگ، که عهده دار پست وزارت دفاع بود، به صورت رسمی، شدیداً انتقاد کردند. اما
دو روز بعد حمله متقابل کوئیسلینگ، در مجلس ملی نروژ، باعث غافل گیری بسیاری شد. از پشت تریبون مجلس، ویدکون کوئیسلینگ، در مقام وزیر دفاع در کابینه جدید، حزب کارگر نروژ و رهبرانش را متهم به داشتن روابط سری با حزب کمونیست شوروی کرد. کوئیسلینگ، ادعا کرد، مدارکی در اختیار دارد که به روشنی ثابت می کند، رهبران حزب کارگر نروژ با اتکاء به حزب کمونیست شوروی نقشهٔ استفاده از سلاح و براندازی انقلابی و تشکیل حکومت کمونیستی در نروژ را دارند. سخنرانی کوئیسلینگ، تبدیل به یک موفقیت بزرگ سیاسی برای او شد. بخش های بزرگی از سازمان تبلیغاتی بورژوایی با ارسال پیام و صدور بیانیه از وی حمایت کردند. یکی از رهبران صنایع کشور، نوشت: «دور اول به نفع شما تمام شد». در حالی که نویسنده، یوهان بویر نوشت: «من نمی توانم احساس شادی و تحسین خود را مهار کنم». اما در محافل سیاسی، بازتاب سخنرانی ویدکون کوئیسلینگ، تنوع بیشتری داشت. هم رهبری حزب کارگر نروژ و هم احزاب بورژوایی می خواستند اسناد ادعایی، منتشر شده و توسط یک کمیتهٔ ویژهٔ مجلس ملی نروژ مورد بررسی قرار گیرد. علاوه بر این، از دید مسئولان سیاسی، شگفت آور می نمود که فعالیت های ادعایی انقلابی، ب
رای مدت طولانی، بدون هیچ گونه اقدام مقامات مسئول دولتی ادامه داشته است. یوهان لودویگ مووینکل، هنگام پایین آمدن از سکوی سخنرانی با صدای آهسته ای به کوئیسلینگ، گفت: - این انتقاد بیشتر از هر کس به خود شما برمی گردد، ملاقات با هیتلر. در مه ۱۹۳۳، ویدکون کوئیسلینگ، حزب راست گرای (مجمع ملی.NS) را تشکیل داد و از آن زمان به بعد خود، رهبر این حزب بود. (مجمع ملی.NS) در انتخابات ۱۹۳۳ تنها ۲٫۲ درصد و در سال ۱۹۳۶ ۱٫۸ درصد از آرا را به خود اختصاص داد و از موفقیت قابل توجهی برخوردار نشد. پس از اختلافات درون حزبی در سال ۱۹۳۶، از نظر سیاسی (مجمع ملی.NS) هیچ نقش مهمی نداشت. ویدکون کوئیسلینگ، که به شدت تحت تأثیر فاشیسم قرار گرفته بود، به تدریج به مدل آلمانی نزدیک شد. از طریق تماس با آلفرد روزنبرگ و دریاسالار بزرگ، اریش ردر، کوئیسلینگ، در دسامبر ۱۹۳۹ با آدولف هیتلر ملاقات کرد و در این مذاکرات این احتمال مطرح شد که (مجمع ملی.NS) می تواند روی حمایت آلمان حساب کرده و با اتکاء بر این حمایت، قدرت سیاسی در نروژ را تصاحب کند. با این حال، هیتلر، ترجیح داد بدون مشورت با ویدکون کوئیسلینگ، خود را برای حمله استراتژیک آماده کند. ضمن این که به
احتمال زیاد، ویدکون کوئیسلینگ، از طریق آلفرد روزنبرگ، و افراد وابسته به وی، توانست کمک مالی از آلمان دریافت کند و به این ترتیب فعالیت های تبلیغاتی و انتشاراتی خود را گسترش دهد. کودتای رادیویی. پس از ورود نیروهای اشغالگر آلمانی به خاک نروژ، در شب ۹ آوریل ۱۹۴۰ ویدکون کوئیسلینگ، بدون حمایت رسمی آلمان، به مرکز پخش کننده رادیو اسلو، دسترسی پیدا کرده و ضمن یک سخنرانی رادیویی خود را نخست وزیر نروژ اعلام می کند. کوئیسلینگ، دستور می دهد که مقاومت علیه نیروهای آلمانی بلافاصله متوقف شود. روز بعد، یک نمایندهٔ آلمانی، مأموریت یافت تا خواستار انتصاب رسمی ویدکون کوئیسلینگ، شود. پادشاه هاکون هفتم پس از مشورت با دولت این درخواست را رد کرد. متعاقب مخالفت پادشاه با انتصاب رسمی وی، ویدکون کوئیسلینگ، با مخالفت شدید آلمان روبرو شد و مجبور به استعفا گشت. ویدکون کوئیسلینگ، به طور رسمی در ۱۵ آوریل ۱۹۴۰ از سمت نخست وزیری که خود به خود اعطا کرده بود استعفا داد. کوئیسلینگ، در ژوئیه ۱۹۴۰ تقریباً به آلمان تبعید شد، اما این بار نیز آلفرد روزنبرگ، و اریش ردر، از کوئیسلینگ، حمایت کردند. وقتی مذاکرات نمایندگان مجلس ملی نروژ، که از ۱۳ ژوئن تا
۱۸ سپتامبر ۱۹۴۰ ادامه داشت، با مقامات اشغالگر آلمان، با بن بست روبرو شد. رایش کومیسار، یوسف تربوون، همراه با اکثریت اعضای حزب (مجمع ملی. NS)، شورای وزیران را در ۲۵ سپتامبر ۱۹۴۰ تشکیل داد تا اعمال قدرت قوای اشغالگر آلمانی، شکلی قانونی پیدا کند. ابتدا، در بین اعضای شورا جای ویدکون کوئیسلینگ، خالی به نظر می رسید، اما کمتر از دو سال بعد در اول فوریه ۱۹۴۲ در جریان مراسم تبلیغاتی- سیاسی قلعه آکرهوس، ویدکون کوئیسلینگ، توسط رایش کومیسار، یوسف تربوون، رسماً به سمت ریاست شورای وزیران نروژ منصوب شد. در ۱۲ مارس همان سال قانونی تصویب شد که حزب (مجمع ملی. NS) را حزب دولت معرفی می کرد. با این حال ویدکون کوئیسلینگ، فاقد هر گونه اقتدار مردمی بود و تنها با اتکاء برقوای نظامی اشغالگر و ابزار سرکوب قادر به حفظ موقعیت خویش بود. در عمل تغییراتی که در قانون اساسی اعمال شد هیچ گونه تغییرات واقعی برای ویدکون کوئیسلینگ، به ارمغان نیاورد. برنامه ویدکون کوئیسلینگ، مانند گذشته، سازماندهی یک هیئت فرماندهی کورپراتیستی با مشارکت یک مجلس کشوری، متشکل از نمایندگان اصناف شغلی، تحت نظارت حزب دولتی (مجمع ملیNS) و مطابق با اصول رهبری بود. برنامه
های کوئیسلینگ، با مقاومت گروه های صنفی روبرو شد. در پاییز ۱۹۴۲، آدولف هیتلر روشن کرد که چنین برنامه هایی باید تا بعد از جنگ به تعویق انداخته شوند، اما کوئیسلینگ، به برنامه های خود برای تدوین یک قانون اساسی جدید ادامه داد. از جمله عقد پیمان صلح با آلمان و مشارکت نروژ، در اتحاد ملی گرای آلمان بزرگ، بخشی از برنامه های جاه طلبانهٔ کوئیسلینگ، بود. در دوره جنگ از سال ۱۳۳۹ تا ۱۹۴۵ کوئیسلینگ، در مجموع ۱۱ بار با آدولف هیتلر ملاقات داشت. محاکمه و اعدام. برنامه های ویدکون کوئیسلینگ، برای ایجاد نظم نوین جهانی موضوعی مهم و شاید اصلی در پروندهٔ اتهام خیانت به وی در سال ۱۹۴۵ بود. صورت جلسات تندنویسی شدهٔ دادگاه که بعدها منتشر شد، شامل دفاعیات خود او نیز هست و بر اهمیت موضوع دلالت می کند. ادعا شده بود که در برخی از موارد، تهاجم کوئیسلینگ، شدیدتر از آلمانی ها بوده است. به عنوان مثال در اقداماتی که علیه کشیش ها و معلم ها در سال ۱۹۴۲ صورت گرفته بود. در این دادگاه، کوئیسلینگ، هم به دلیل نادیده گرفتن ظلمی که به یهودیان در دوران تصدی قدرت توسط او روا شده بود و هم به دلیل مشارکت وی در اعمال ظلم در موارد دیگر، ضدیهودی شناخته شد. وی
دکون کوئیسلینگ، در ۹ مه ۱۹۴۵ تسلیم پلیس شد. ویدکون کوئیسلینگ، در ماه اوت همان سال محاکمه شد و در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۵ توسط دادگاه تجدید نظر، به جرم خیانت به کشور به اعدام محکوم شد. درخواست بازنگری وی در دیوان عالی کشور نروژ رد شد و در۲۴ اکتبر ۱۹۴۵اعدام شد.
سد خاکی یا سد سنگریزه ای، نوعی سد است که برای ساخت آن مصالح را از همان منطقه احداث یا نواحی نزدیک تأمین می کنند، و اصولاً دارای هسته رسی است. رس در تماس با آب مانع نفوذ و انتقال آب و رطوبت می شود و مانند نوعی عایق رطوبتی عمل می کند. انواع. اگر عمده مصالح تشکیل دهنده سد خاکی یکسان باشند، سد را همگن می گویند و در غیر اینصورت ناهمگن نامیده می شود. اگر همه سد خاکی از رس باشد سد خاکی همگن است. اما اگر بستر سد رس، باشد و دور هسته مرکزی را با سنگ های دانه درشت پر کرده باشند، سد غیر همگن انگاشته می شود. سدهای خاکی را بر حسب فرم و مصالح مقطع عرضی سد به سه دسته تقسیم می کنند: سدهای خاکی با توده همگن. این نوع سدها از یک توده همگن که بخش عمده آن رس و سیلیس (به تناسبی که نتایج آزمایش های مکانیک خاک آن را برای غیرقابل نفوذ بودن تأیید می کنند) است، تشکیل شده است. سدهای خاکی با لایه های مختلف. اگر چه مواد گوناگونی در محل کارگاه وجود داشته باشد در این صورت سد خاکی با لایه های مختلفی ساخته می شود. در این سدها لایه غیرقابل نفوذ در وسط مقطع یا متمایل به طرف بالا دست قرار می گیرد. سدهای خاکی با پرده غیرقابل نفوذ. در این نوع سدها
جلوگیری از حرکت آب در داخل توده خاکی توسط یک پرده غیرقابل نفوذ تقریباً عمودی انجام می گیرد که در داخل بستر سنگی (بستر غیرقابل نفوذ) جای گرفته است. دو طرف این لایه را یک لایه از مصالح دانه ریز می گذارند که به صورت زه کش کار می کند و لایه های بیرونی را مخلوط (تقریباً مخلوط رودخانه) پوشانده است. بر پایه نتایج بدست آمده از تجربیات عملی در مورد این نوع سدها، ضخامت پرده، باید دست کم یک سوم بلندی آب در مخزن سد باشد. از این نوع سدها به شمار زیاد در کشورهای انگلیسی زبان جهان غرب ساخته شده است. از نظر تحلیل و آنالیز، این نوع سدها بسیار دشوار، ولی از نظر اجرا و پیاده سازی ساده هستند. اجرای این سد در رودخانه های عریض ساده تر است. مصالح ساخت این سد اعم از ریزدانه و درشت دانه بایستی در دسترس باشند. این سدها برای زمین های با مقاومت کم، مناسب ترین نوع سد هستند. بستر سدهای خاکی. در بسترهای سنگی سالم، سد خاکی را می توان بدون هیچ مشکلی بر روی آن پیاده نمود ولی در صورتی که بستر فوق دارای شکاف یا ترک هایی (گسل) باشد در این صورت باید بررسی زمین شناسی کافی برای آن انجام گیرد تا وضعیت و عمق شکاف ها مشخص شود. در این نوع زمین ها معمول
اً با تزریق سیمان (تحت فشار) قابلیت نفوذ آب در زیر سد را تا اندازه قابل قبولی کم می کنند. در زمین های غیرقابل نفوذ (رسی یا عمدتاً رسی) مسلماً حرکت آب در زیر سد نباید مشکل زیادی باشد. ولی مشکل عمده دیگر، عدم امکان بارگذاری سریع در این نوع زمین ها است که مدت زمان ساختمان سد را طولانی تر از سایر زمین ها می کنند.
نوئل ردینگ (زاده ۲۵ دسامبر ۱۹۴۵، درگذشت در ۱۱ می ۲۰۰۳)، نوازنده بیس و گیتار اهل انگلستان بود که در سبک راک فعالیت می کرد. او عمدتاً به عنوان نوازنده بیس در گروه جیمی هندریکس اکسپرینس شناخته می شود. ردینگ در فولک استون به دنیا آمد و چاز چندلر او را در همان دوران اولیه آغاز بکار گروه معرفی کرد. ردینگ در ۱۹۶۹ گروه را ترک کرد. هرچند که قبل، بعد، و حتی در حین عضویتش در گروه اکسپرینس در گروه های موسیقی دیگری هم نوازندگی می کرد، هیچگاه مجدداً به موفقیتی که با اکسپرینس بدست آورد بود، دست نیافت.
توروالد استولتنبرگ (؛ زاده – درگذشته ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۸) یک سیاست مدار اهل نروژ بود.
توربیان یاگلان (نروژی: Thorbjørn Jagland; زاده ۵ نوامبر ۱۹۵۰م در درامن)، یکی از سیاستمداران حزب کارگر نروژ است. وی از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷، در مقام سی و دومین نخست وزیر، در رأس هیئت دولت نروژ، قرار داشت. سپس از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱، ریاست وزارت خارجه نروژ را بر عهده داشت. همچنین وی از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۹، دبیرکل شورای اروپا بود.توربیان یاگلان، برای اولین بار در سال ۱۹۹۳م، به نمایندگی از مردم بوسکرود، به عضویت مجلس ملی نروژ انتخاب شد و تا سال ۲۰۰۹، که از شرکت در انتخابات صرف نظر کرد، نماینده مجلس بود. یاگلان، بین سالهای ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲م، حزب کارگر نروژ را رهبری کرد؛ و از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹، رئیس مجلس ملی نروژ بود.توربیان یاگلان، در سال ۱۹۶۹، یک دوره تحصیلی در رشته اقتصاد را در دانشگاه اسلو آغاز کرد، اما هرگز در امتحانات پایانی شرکت نکرد.
تاریای وسوس (؛ زاده درگذشته ) یک نویسنده اهل نروژ بود. سبک ادبی. وسوس از نویسندگان مدرنیست نروژ به شمار می رود. آثار او با نثری ساده، فشرده و سرشار از لایه های روان شناختی نگاشته شده اند. طبیعت نروژ، به ویژه چشم اندازهای روستایی، در نوشته های او نقش مهمی ایفا می کند و اغلب بازتابی از حالات درونی شخصیت هاست. مضامین تکرارشونده در آثار وسوس شامل مرگ، گناه، اضطراب، خشونت و درون گرایی است.
استیگ اینگه (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل نروژ است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نروژ بازی کرده است.
استین روکان (؛ زاده درگذشته ) یک سیاست مدار اهل نروژ بود.
جان رونالد «میچ» میچل (زاده ۹ ژوئیه ۱۹۴۷، درگذشت در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۸) نوازنده درامز اهل انگلستان بود. او عمدتاً به عنوان درامر گروه جیمی هندریکس اکسپرینس شناخته می شود.
سیو جنسن (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل نروژ است. وی در سال ۲۰۰۶ میلادی، پس از ۲۸ سال رهبری کارل آی. هاگن، رهبری حزب را بر عهده گرفت و از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۲۱ میلادی رهبر حزب فرمسکریت پارتی بود. سیو جنسن، بین سالهای ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۰ میلادی در دولت ائتلافی ارنا سولبرگ پست وزارت دارایی را در اختیار داشت. . وی قبل از انتخابات، درسال ۲۰۲۱ میلادی، به خواست خود، از سیاست کناره گیری کرد. پیشینه. سیو جنسن، که در زبان نروژی (سیو ینسن) تلفظ می شود؛ در تاریخ ۱ ژوئن ۱۹۶۹ در اسلو، زاده شده است. دوره کودکی وی که نسبتاً با فقر همراه بود، در بخش غربی اسلو سپری شده است. سیو در یک خانواده ۳ فرزندی، دختر ارشد خانواده بود. والدین وی مشترکاً صاحب یک دکان کفش فروشی در محله ای در مرکز شهر بودند. بین سالهای ۱۹۷۹ و۱۹۸۰ والدین وی از هم جدا شدند و پدرش به سوئد مهاجرت؛ و در هم آنجا تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۹ میلادی زندگی کرد. بعد از دوری پدر از خانواده، سیو، خیلی زود، برای کمک به تأمین مخارج خانواده، مجبور به کار شد و در شرکت مادرش که در زمینه اتوشویی فعالیت داشت، مشغول کار شد. سیو، همزمان با کار، از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ در دبیرستان بازرگانی اسلو، مشغول
تحصیل بود. سپس به منظور ادامه تحصیل به برگن رفت و در سال ۱۹۹۲ مدرک کارشناسی اقتصاد و مدیریت از مدرسه عالی بازرگانی نروژ، دریافت کرد. بین سالهای ۱۹۹۲ تا ۱۹۴۴ وی مدتی به عنوان مشاور اقتصادی با یکی از شرکتهای خصوصی رادیو در نروژ، همکاری داشت. سیو جنسن، پس از چند هفته ای که به طور موقت جذب سازمان جوانان محافظه کار شده بود، در ۱۸ سالگی به حزب فرمسکریت پارتی پیوست. سپس در سال ۱۹۹۲ میلادی با عضویت در هیئت مدیره حزب در اسلو فعالیت وی صورت کاملاً جدی به خود گرفت. در سال ۱۹۹۳ سیو جنسن، به عنوان عضو علی البدل در مجلس ملی نروژ، به نمایندگی از حزب فرمسکریت پارتی انتخاب شد. وی از سال ۱۹۴۴ تا زمان کناره گیری از سیاست، در سال ۲۰۲۱، به صورت تمام وقت در خدمت امور سیاسی بوده است.
سیسیل شیرشیبه (؛ زاده ) یک موسیقی دان اهل نروژ است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
پییر بورتن و یا «پِر بورتُن» (انگلیسی: Per Borten؛ زاده ۳ آوریل ۱۹۱۳ – درگذشته ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۰۵) یک کشاورز و سیاست مدار اهل نروژ بود.وی یکی از اعضای برجسته حزب مرکزی نروژ بود و از ۱۲ اکتبر ۱۹۶۵ تا ۱۷ مارس ۱۹۷۱م، در مقام بیست و پنجمین نخست وزیر نروژ، اولین دولت ائتلافی ماندگار غیر سوسیالیستی در نروژ را در مدتی بیش از ۵ سال، رهبری کرد. قانون بیمه تأمین اجتماعی (۱۹۶۷م) و وضع مالیات بر ارزش افزوده (۱۹۶۹م) در دوران تصدی وی به تصویب و اجرا در آمدند. پیشینه. پِر بورتُن در فلو (بوسکرود) در یک خانواده کشاورز به دنیا آمد و دوران کودکی خود را در مزرعه خانوادگی والدین خود سپری کرد. این مزرعه خانوادگی در مسیر رودخانه گائولا قرار داشت. این رودخانه در طول زمان، بارها دچار طغیان و تغییر مسیر شده و حدود زمین های کشاورزی را دستخوش آشفتگی کرده است. درطول قرن بیستم میلادی، مزرعه خانوادگی بورتُن، دو بار در معرض سیل ویرانگر قرار گرفته است. چنین اوضاعی به نوبه خود، نیاز به همیاری و خودکفایی مردم منطقه را افزایش داده است. پِر بورتُن در چنین محیطی رشد کرد و به ادعای خودش تأثیر زیادی از آن گرفت. بورتُن، در روستای زادگاهش به مدرسه رفت و
سپس وارد مدرسه کشاورزی در اوس شد و در سال ۱۹۳۹م، از این مدرسه فارغ التحصیل گشت؛ و سپس، مدتی در مزرعه خانوادگی به کشاورزی مشغول بود. پس از موفقیت در امتحانات دانشگاه علوم زیستی نروژ؛ و دریافت مدرک کارشناسی، در سمت بازرس عرضهٔ محصولات کشاورزی در استان سور تروندلاگ، مشغول به کار شد و در سال ۱۹۴۶م، مسئولیت نظارت بر امور کشاورزی در کل استان، به وی سپرده شد. سابقه سیاسی. پِر بورتُن، بین سالهای ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۵م، در شهر زادگاه خود، فلو شهردار بود و در طول همین دوره، به صحنه سیاسی ملی در نروژ نیز، پای گذاشت. وی بین سالهای ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۳م، عضو کمیته مرکزی حزب دهقانان بود و بین سالهای ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۷م، رهبری این حزب را بر عهده داشت. بین سالهای ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۵م، رهبری پارلمانی حزب؛ و در ۲ دوره، بین سالهای ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۵م؛ و بین سالهای ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷م، رئیس بزرگترین بخش از مجلس ملی نروژ، شامل ۲/۳ اعضاء بود. همچنین وی نقش مهمی در تبدیل حزب دهقانان به یک حزب سیاسی نوین داشت. حزبی که امروز، بعد از تغییر نام دوباره، حزب مرکزی نامیده می شود. نخست وزیری. در تاریخ سیاسی نروژ، نام پِر بورتُن، بیش از هر چیز یادآور دولت ائتلافی غیر سوسیالیستی اس
ت که وی به مدت بیش از ۵ سال، نخست وزیر آن بود.در سال ۱۹۶۵م، بعد از انتخابات پارلمانی، هنگامی که حزب محافظه کار، حزب مرکزی، حزب لیبرال و حزب دمکرات مسیحی برای تشکیل یک دولت ائتلافی و غیر سوسیالیستی به توافق رسیدند، برای مدتی در این مورد که چه کسی سمت نخست وزیری را بر عهده خواهد گرفت، اطمینانی وجود نداشت. برای مدتی به نظر می رسید که رهبر پارلمانی حزب لیبرال، شانس بیشتری برای احراز مقام نخست وزیری دارد. اما در نهایت اکثریت گروه نمایندگان حزب محافظه کار، پِر بورتُن را ترجیح دادند و به این ترتیب پست نخست وزیری به وی واگذار شد. این دوره تا انتخابات پارلمانی سال ۱۹۶۹م، بهترین دوره دولت پِر بورتُن، بود. دوره ای که در طول آن، اصلاحات اساسی متعددی در قوانین تصویب شد و به اجرا درآمد. از جمله تصویب قانون بیمه تأمین اجتماعی در سال ۱۹۶۷م؛ و وضع مالیات بر ارزش افزوده، در سال ۱۹۶۹م، که در همین دوره به اجرا درآمدند. در زمینه مسائل آموزشی نیز در این دوره، طرح تأسیس مدارس عالی محلی به اجرا درآمد. همچنین در این دوره سرمایه گذاری گسترده ای به منظور تأسیس فرودگاه های کوچک، در امتداد خطوط ساحلی نروژ، انجام گرفت؛ و در نهایت در سال ۱
۹۷۰م، قانون دسترسی عمومی به ادارات دولتی به تصویب رسید و به اجرا گذاشته شد. شفاف سازی. پِر بورتُن در دوره نخست وزیری خود، شیوه عمل سرویس امنیتی پلیس نروژ را مورد انتقاد قرار داد. وی سرویس امنیتی پلیس نروژ و آسبیورن برین که در آن زمان رئیس پلیس مخفی نروژ بود را به نظارت غیرقانونی بر زندگی خصوصی چهره های سیاسی، به خصوص جناح چپ متهم کرد و یک کمیته رسمی برای رسیدگی به تخلفات سرویس های امنیتی پلیس نروژ، تشکیل داد.
پیدر لودویک کالستاد (زاده ۲۸ نوامبر ۱۸۷۸ در فردریکستاد، درگذشته ۵ مارس ۱۹۳۲ در اسلو) یک سیاستمدار و معلم مدرسهٔ کشاورزی نروژ بود. وی از سال ۱۹۳۱ تا زمان مرگ در ۱۹۳۲ در اولین دولت حزبی که پایه های روستایی داشت و مورد حمایت دهقانان نروژ بود، سمت نخست وزیری داشت. همچنین، در همان دولت مسئولیت وزارت دارایی نیز با خود وی بود. کالستاد یکی از برجسته ترین سیاستمداران زراعت گرای نروژ بود و از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۳ به عنوان نمایندهٔ مردم اوستفولد، درمجلس ملی نروژ انتخاب شده است. وی سیاستمداری معتدل قلمداد شده و به جناح محافظه کار منطقهٔ شرق حزب حاکم وقت، تعلق داشت، اما در اواخر دهه ۱۹۲۰ بیشتر در صف جناح رادیکال منطقهٔ غرب نروژ، که خواستار اقدامات بیشتر دولتی برای مقابله با مشکلات کشاورزی بود، قرار گرفت. کالستاد دومین و آخرین نخست وزیری است که در نروژ، در حین عهده داری تصدی شغل خویش، درگذشته است.
اسکار فردریک تورپ (نروژی:) زاده ۸ ژوئن ۱۸۹۳م، برابر با پنج شنبه، ۱۸ خرداد ۱۲۷۲خ، در اوستفولد؛ و در گذشته به تاریخ ۱ مه ۱۹۵۸م، برابر با پنج شنبه، ۱۱ اردیبهشت ۱۳۳۷خ، در اسلو، یک سیاستمدار، عضو حزب کارگر نروژ و بیست و سومین نخست وزیر نروژ بود.تورپ، از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۵م، رهبر حزب و بین سالهای ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶م، شهردار اسلو بود. در سال ۱۹۳۵م، به سرپرستی وزارت دفاع نروژ، در دولت یوهان نیگورسول، منصوب شد. همچنین وی، از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹م، وزیر امور اجتماعی و سپس بین سالهای ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۲م، وزیر دارایی نروژ بود. در سال ۱۹۴۲م، اسکار تورپ، در دولت تبعیدی نروژ، مستقر در لندن، به عنوان وزیر دفاع نروژ، منصوب شد. وی تا پایان جنگ جهانی دوم، در این مقام باقی بود. بعد از انتخابات سال ۱۹۴۵م، به سرپرستی وزارت تأمین و بازسازی، گماشته شد و تا سال ۱۹۴۸م، در این پست باقی ماند.اسکار فردریک تورپ، اولین بار در سال ۱۹۳۶م، به نمایندگی از مردم اسلو، به عضویت در مجلس ملی نروژ انتخاب شد، اما به علت تصدی پست وزارت، در دولت وقت، تا سال ۱۹۴۸م، در مجلس، به عنوان نماینده صاحب کرسی، حضور پیدا نکرد. با حضورش در مجلس، رهبری پارلمانی حزب کارگر نروژ به وی