Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و در سال ۱۹۲۱ نیز نتوانست مسابقه را به پایان برساند. در تور دو فرانس ۱۹۲۲، آلاووآن در سه مرحلهٔ پیاپی ۵ تا ۷ به پیروزی رسید و در پایان مرحلهٔ ۷، پیراهن طلایی را برای نخستین بار بر تن کرد. در مرحلهٔ ۱۱ زمان زیادی را به دلیل مشکل فنی از دست داد و در مرحلهٔ ۱۲ رهبری تور را از دست داد. او در نهایت توانست در رتبهٔ دوم قرار گیرد و برای آخرین بار در تور دو فرانس بر یکی از سکوهای سه گانه بایستد. همچنین در این مسابقه، آلاووآن برندهٔ رده بندی کوهستان شد. در تور ۱۹۲۳، آلاووآن در سه مرحله پیروز شد؛ ولی در مرحلهٔ ۱۱ پس از یک تصادف، وادار به کناره گیری شد. در سال بعد در رتبهٔ ۱۴ قرار گرفت و در سال ۱۹۲۵ نیز در مقام سیزدهم تور را به پایان رساند. افزون بر تور دو فرانس، آلاووآن در جیرو دیتالیای ۱۹۲۰ نیز حضور یافت و افزون بر پیروزی در دو مرحله، در رده بندی نهایی بر سکوی سوم ایستاد. آلاووآن در ژوئیهٔ ۱۹۴۳ در حین برگزاری یک مسابقهٔ دوچرخه سواری در ارژانتوی تصادف کرد و درگذشت.
«نوری هست که هرگز خاموش نمی شود» تک آهنگی از گروه سبک آلترناتیو راک بریتانیایی، اسمیتز است که در سال ۱۹۹۲ میلادی منتشر شد. این ترانه که به وسیلهٔ موریسی و نوازندهٔ گیتار جانی مار نوشته شده است، در اصل در آلبوم "ملکه مرده است" (۱۹۸۶) قرار داشت و در ۱۹۸۷ به عنوان یک تک آهنگ در فرانسه منتشر شده بود. ولی در کشورهای دیگر، شامل انگلستان، تا ۱۹۹۲ منتشر نشد که پنج سال پس از از انحلال گروه بود. این ترانه در جایگاه ۲۵ جدول تک آهنگ های بریتانیا جای گرفت. این ترانه تاکنون مورد استقبال گستردهٔ منتقدان قرار گرفته است. در ۲۰۱۴ میلادی، ان ام ئی آن را در جایگاه دوازدهم فهرست برترین ترانه های همهٔ دوران ها قرار داد.
کارلوس "پاناما" لوئیس (متولد ۴ نوامبر ۱۹۴۵) یک مربی بوکس بود. او به جرم دستکاری دستکش لوئیس رستو در مسابقه رستو در مقابل بیلی کالینز ملقب به ایرلندی در سال ۱۹۸۳ که منجر به پایان بوکس حرفه ای کالینز شد محکوم گردید. پاناما که در آن مسابقه مربی رستو بود با دستکاری دستکشهای او منجر به آسیب جدی بینایی و باخت کالینز شد. بخشی از مواد نرم داخل دستکشهای رستو از آنخارج شده بود و نوار دور دست وی نیز به گچ آغشته شده بود. رستو که در برابر کالینز (بدون شکست تا آن زمان) از آوازه ای برخوردار نبود طی ده راند در آن مسابقه برنده شد. دوران بوکس کالینز به علت کاهش بینایی دایمی پس از این مسابقه به اتمام رسید و دچار افسردگی شد و به فاصله کوتاهی خودکشی کرد.
کتاب پیانو اثر مریم جعفری آذرمانی است که شامل چهل غزل نو، هفت چهارپاره، دو مثنوی با زبان محاوره ای و سه مثنوی دیگر است. محتوای کتاب. شعرهای کتاب پیانو، دارای مضامین اجتماعی و عرفانی و اندیشه ورزانه است. زبان شعر این کتاب، رویکرد نو و مدرن دارد که بنا بر آن زبان شعر به دکلماسیون عادی کلام نزدیک می شود. این کتاب اولین کتابی است که به طور کامل، غزل را از سیطرهٔ زبان کلاسیک و کهن بیرون آورده و بیان غزلهای آن در حیطه غزل نو، سهل و ممتنع محسوب می شود.
سی میک () یک نرم افزار آزاد و متن باز برای مدیریت فرآیند ساخت یا بیلد (Build) نرم افزار با استفاده از شیوه ای مستقل از کامپایلر است. سی میک از ساختارهای پوشه ای و برنامه هایی که به چندین کتابخانه وابسته اند حمایت می کند.
پریمیک () یک ابزار توسعه نرم افزار متن باز برای خودکارسازی بیلد از کد منبع است.
ویلیام ری "بیلی" کالینز. (۲۱ سپتامبر ۱۹۶۱ – ۶ مارس ۱۹۸۴) یک قهرمان بوکس حرفه ای آمریکایی بود که از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ به حرفه بوکس اشتغال داشت. دوران حرفه ای وی به دلیل تقلب حریف در آخرین مسابقه و وارد آمدن آسیب های جدی به بینایی او کوتاه بود. حریف او با خارج نمودن مقادیری از ماده نرم داخل دستکش و آغشته نمودن نوارهای دور دست خود به گچ دستکشهای خود را به طور غیرقانونی دستکاری نموده بود. دوران حرفه ای. بیلی کالینز از طبقه کارگر بود و در انطاکیه، تنسی، از تباری ایرلندی متولد شد. پدر او بوکسور سبک وزن بود که یک بار در مسابقات کورتیس کک قهرمان جهان شده بود. او پسر خود را آموزش داد تا راه وی را ادامه دهد. کولینز (پدر) در سبک وزن برنده ۱۴ مسابقه اول خود شد که یکی از نها در برابر هارولد منقل مدافع قهرمانی جهان بود. مبارزه نهایی در برابر لوئیس رستو. کالینز در برابر لوئیس Resto اهل پورتوریکو در باغ میدان مدیسون واقع در نیویورک در روز ۱۶ ژوئن سال ۱۹۸۳ در مسابقه جانبی فینال میان وزن که بین روبرتو دوران و دیوی مور بود به میدان رفت. نور میان عنوان مبارزه با. در شرط بندی ها شانس پیروزی کالینز در این مسابقه بسیار بالاتر بود ول
ی به علت جراحات سنگین در راند دهم داوران به اتفاق آرا وی را بازنده اعلام کردند. در پایان مبارزه مربی کالینز که پدر وی بود در هنگام دست دادن با حریف متوجه شد که دستکش رستو نازک تر از حد نرمال است و فریاد زنان خواستار توقیف و بررسی آن ها شد. پس از تحقیقات توسط کمیسیون بوکس ایالت نیویورک مشخص گردید پاناما لوئیس مربی رستو دستکشهای شاگرد خود را دستکاری نموده است. جراحات شدید وارد شده به کالینز به دلیل همین دستکاری بود و به علت تقلب نتیجه مسابقه به بدون برنده تغییر داده شد. پروانه مربیگری لوئیس در نیویورک به طور دائم لغو گردید و هیچ ایالتی حاضر به صدور پروانه برای وی نشد. پروانه مشت زنی رستو نیز به صورت نامحدود به حالت تعلیق درآمد و وی هرگز اجازه نیافت در مسابقه دیگری شرکت کند. در سال ۱۹۸۶ لوئیس و رستو به جرم حمله، توطئه جنایی و اقدام به جنایت با استفاده از وسیله مرگبار (مشتهای رستو) محکوم گردیده و هر یک به دو سال و نیم زندان محکوم گردیدند. صدمات و خودکشی. در اواخر آن مبارزه چشمان کالینز در اثر شدت جراحات متورم و بسته شده بود. او دچار پارگی عنبیه گردید و به طور دائم تاری دید پیدا کرد و دیگر نتوانست در هیچ مسابقه ای
شرکت کند. وی برای گذران زندگی به کارهای دیگری مشغول شد ولی در مدت کوتاهی دو شغل را از دست داد و دچار افسردگی شده و به مشروب و مواد مخدر روی آورد. نوسانات خلقی و خشونت وی تأثیرات منفی بر روی زندگی زناشویی وی گذاشت . در تاریخ ۶ مارس سال ۱۹۸۴ او با کوباندن ماشین خود به یک نهر سر پوشیده در نزدیکی خانه اش واقع در انطاکیه تنسی حومه نشویل اقدام به خودکشی نمود. بسیاری از مفسران و همچنین خانواده کالینز بر این باورند که از دست دادن حرفه تخصصی و وسیله امرار معاش باعث فروپاشی روانی وی گردید. اقدام قانونی. در ماه ژوئیه سال ۱۹۸۳ خانواده کالینز از رستو و برگزارکننده مسابقه و بازرسان داور به علت کوتاهی در محافظت از کالینز شکایت نمودند اما مرگ کالینز روند دادرسی را تغییر داد. در نهایت دادگاه به نفع خانواده کالینز رای نداد و پرونده مختومه اعلام شد. کمیسیون بوکس ایالتی تغییراتی در قوانین خود اعمال نمود تا موارد مشابه در آینده تکرار نشود. افشاگری های بعدی توسط رستو. در سال ۲۰۰۷ رستو طی عذرخواهی همراه با گریه از بیوهٔ کالینز بابت نقش خود در این ماجرا عذرخواهی نمود و حلالیت طلبید. او همچنین اعتراف کرد که نوار پیچ دست وی آغشته به
گچ بوده است. موردی که در تحقیقات بررسی نشده بود. با توجه به خارج کردن بخشی از مواد ضربه گبر دستکش ها و نوار پیچ دستی که با گچ مستحکم شده بود در واقع انگار رستو با سنگ به صورت کالینز ضربه زده بود. در سال ۲۰۰۸ در کنفرانسی مطبوعاتی رستو نه تنها به اطلاع از دستکاری دستکشهای خود اعتراف نمود بلکه اذعان داشت لوئیس اقلاً در دو مورد دیگر از مسابقات وی از همین روش استفاده کرده بود. حادثه سال ۱۹۸۳ و وقایع پس از آن در مستندی که توسط اچ بی او در سال ۲۰۰۸ ساخته شد به نام "جنایت در رینگ" به تصویر کشیده شده است.
دانیل فرانسوا مالان (به انگلیسی Daniel François Malan)؛ (۲۲ می ۱۸۷۴ – ۷ فوریه ۱۹۵۹) سیاستمدار آفریقای جنوبی که از سال ۱۹۴۸ تا سال ۱۹۵۴ نخست وزیر آفریقای جنوبی بود. حزب ملی او در دوران آپارتاید به قدرت رسید و پیاده سازی جامع طرح های خود را آغاز کرد. زندگی نامه. دانیل فرانسوا مالان در بیست و دوم مه ۱۸۷۴ در ریبیک غربی در آفریقای جنوبی زاده شد. وی در دانشگاه ویکتوریا، استلنبوش آفریقای جنوبی کسب تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۵ در دانشگاه اوترخت هلند، دکترای خود را در رشته الهیات دریافت کرد. وی به مدت ۶ سال نخست وزیر آفریقای جنوبی بود. مالان در هفتم فوریه سال ۱۹۵۹ در استلنبوش کیپ غربی آفریقای جنوبی درگذشت. فعالیت ها. فرانسوا مالان یکی از دولتمردان و سیاستمدارانی است که برای اولین بار دولت آفریقای جنوبی را براساس سیاست تبعیض نژادی تشکیل داد. وی به عنوان یک مدافع قدرتمند آرمان آفریقایی و استفاده از زبان آفریقایی، در سال ۱۹۱۵ روزنامه «دای برگر کیپ تاون» که یک سال قبل توسط جی.بی.ام. هرتزوگ تأسیس شده بود و از حزب ملی حمایت می کرد را منتشر کرد. فرانسوا مالان در ورود به پارلمان در سال ۱۹۱۸، بسرعت استعداد قابل توجهی به ویژه به عنو
ان یک سخنران قوی را از خود نشان داد. سال بعد به عنوان یکی از اعضای هیئت نمایندگی آفریقای جنوبی برای درخواست استقلال و تعیین سرنوشت به کنفرانس صلح ورسای رفت. در سال ۱۹۲۴ وی به عنوان وزیر کشور به کابینه هرتزوگ پیوست. در این منصب بود که قوانین آفریقای جنوبی را تدوین کرد، ملیت آفریقای جنوبی و پرچم آن را مشخص کرد و زبان آفریقایی را به عنوان زبان رسمی کشورش جایگزین زبان هلندی کرد. (پیش از آن زبان هلندی زبان رسمی آفریقای جنوبی بود). هنگامی که در سال ۱۹۳۴حزب ملی هرتزوگ با حزب آفریقای جنوبی جان اسموتز با هم ادغام شدند، مالان دولت را ترک کرد و حزب ملی تصفیه شده را تأسیس کرد که به حزب رسمی اپوزیسیون تبدیل شد. این حزب در سپتامبر سال ۱۹۳۹ برای دور نگاه داشتن آفریقای جنوبی از جنگ جهانی دوم رای داد ولی شکست خورد. هرتزوگ که طرفدار بی طرفی در جنگ بود با مالان متحد شد، و آن ها در اواخر سال ۱۹۳۹ حزب ملی دوباره متحد شده را تشکیل دادند.
عیسی خان صفوی که همچنین با نام آوند عیسی خان شیخ شناخته می شود، شاهزادهٔ ایرانی در زمان شاه عباس بزرگ بود. پدر وی سید علی خان مشهور به سید بیگ صفوی فرزند معصوم بیگ صفوی وزیر صفوی و از نسل سلطان جنید صفوی بود و در سال ۱۶۰۳ میلادی با زبیده بیگم دختر شاه عباس ازدواج کرد. در ۱۶۲۵ میلادی، وی به فرماندهی سپاه ایران (قورچی باشی) در گرجستان منصوب شد. در جنگی با شورشیان گرجی در چهارشنبه ۸ مرداد ۱۰۰۴ شمسی، سپاه وی در آستانهٔ شکست قرار گرفت تا اینکه نیروی کمکی از جانب آذربایجان رسید و عیسی خان با کمک آنان موفق به شکست شورشیان شد. چهار سال بعد شاه عباس مرد و جانشینی او به نوه اش شاه صفی رسید. شاه صفی در سال ۱۶۳۱ میلادی عیسی خان و ۳ فرزندش را اعدام کرد. در طول پادشاهی شاه عباس دوم آرامگاهی برای وی ساخته شد.
ابوعلی محتاج یا ابوعلی چغانی بزرگ ترین امیر سلسله آل محتاج بود. وی در چغانیان زاده شد (ابن حوقل، ۳۹۴) و در کنار پدر رشد کرد. نخستین بار در ۳۱۷ق/۹۲۹م از او به عنوان امیر چغانیان یاد شده است. در همین سال بود که پدرش محمد ابن مظفر از سوی نصربن احمد به حکومت بلخ و طخارستان دست یافت و امارت آن دو شهر را به وی بازنهاد. سال بعد وقتی جعفر بن ابی داوود امیر خُتل بر سامانیان شورید، ابوعلی احمد به مقابله رفت و او را دستگیر کرد و به بخارا فرستاد (ابن اثیر، ۸/۲۲۲). در ۳۲۲ق/۹۳۴م شعبده بازی در چغانیان ادعای پیامبری کرد و خلقی بسیار گرد او را گرفتند. ابوعلی محتاج سپاهی به سرکوب او فرستاد و آن ها شعبده باز را گرفتند و سر بریدند و بسیاری از پیروانش را کشتند (همو، ۸/۲۸۹، ۲۹۰). ابوعلی همچنان در چغانیان بود تا در ۳۲۷ق/۹۳۹م پس از عزل پدرش از سوی نصر بن احمد سامانی، امارت و سپهسالاری خراسان را در دست گرفت، اما ابوعلی مسکویه (۱/۲۷۶) در وقایع سال ۳۲۱ق/۹۳۳م از ابوعلی به عنوان سپهسالار خراسان نام برده است و ریچارد فرای (۴/۱۳۰) او را در حدود ۳۱۸ق/۹۳۰م والی خراسان دانسته است، اما هیچ یک از این دو با منابع و قراین تاریخی سازگار نیست و او
در آن ایام فقط امارت چغانیان را داشته است. در ۳۲۸ق/۹۴۰م که ماکان کاکی در گرگان بر سامانیان شورید، ابوعلی به آن سوی تاخت و ماکان را در محاصره گرفت. بسیاری از مردان ماکان به ابوعلی پیوستند و ماکان از وشمگیر مدد خواست. وشمگیر سردار خود شیرج بن نعمان را گسیل داشت (مرعشی، ۱۲۵) و این یکی در صلح کوشید. ماکان با استفاده از فرصت به طبرستان گریخت و ابوعلی بر گرگان چیره شد و ابراهیم بن سیمجور را به امارت آنجا گماشت. سپس در محرم ۳۲۹ق/اکتبر ۹۴۰م در پاسخ به درخواست رکن الدوله دیلمی و عمادالدوله دیلمی که او را ضد وشمگیر و ماکان وعده مساعدت داده بودند تا ری را تسخیر کند و به آل بویه واگذارد (ابن اثیر، ۸/۳۵۹، ۳۶۱، ۳۶۹). گرگان را به سوی ری ترک گفت. وشمگیر از ماکان یاری خواست و او از طبرستان به ری آمد؛ در نبردی که میان ابوعلی و ماکان و وشمگیر درگرفت، ماکان کشته شد و وشمگیر به طبرستان گریخت و ابوعلی بر ری چیره گشت (ابوعلی مسکویه، ۲/۴–۵) و پسر ماکان را با ۹۰۰ مرد دیلمی اسیر کرد و به بخارا فرستاد (گردیزی، ۳۳۸). سال بعد از ری سپاه به بلاد جبل فرستاد و بر قم و کرج و قزوین و ابهر و زنجان و همدان و نهاوند و دینور تا حدود حلوان چیره شد
(۳۳۰ق/۹۴۱م) و همه این نواحی را پیوستِ قلمرو سامانیان کرد (ابن اثیر، ۸/۳۸۸). در همان سال ابوعلی به یاری حسن بن فیروزان امیر ساری که از مقابل وشمگیر گریخته و از وی مدد خواسته بود، بر وشمگیر تاخت و او را به محاصره گرفت، اما صلح شد و مقرر گشت که وشمگیر به فرمان امیر سامانی گردن نهد. ابوعلی سال بعد به گرگان رفت (گردیزی، ۳۳۸) و چون خبر مرگ نصربن احمد سامانی را دریافت، به خراسان بازگشت (ابن اثیر، ۹/۳۸۹). به روایت دیگر، ابوعلی در هنگام محاصره وشمگیر، از درگذشت خداوندگار خود آگاه شد و به آشتی گردن نهاد (ابوعلی مسکویه، ۲/۷؛ مرعشی، ۱۷۲). حسن بن فیروزان که امیدوار بود ابوعلی پس از پیروزی بر وشمگیر، قلمرو او را به وی دهد، از آشتی میان آن دو سخت بی تاب شد و در میان راه گرگان به خراسان بر ابوعلی تاخت و حاجب او را کشت، ولی سرانجام به گرگان بازگشت و بر آنجا چیره شد (ابوعلی مسکویه، ۲/۷، ۸). پس از آنکه ابوعلی به خراسان بازگشت، رکن الدوله دیلمی که رقیبی در برابر خود نمی دید، بر ری چیره شد. اما این معنی بر نوح بن نصر سامان گران افتاد و او در ۳۳۳ق/۹۴۴م ابوعلی را به فتح ری فرستاد. در راه گروهی از سپاهیانش به سرکردگی منصور بن قراتک
ین از امرای نوح واپس کشیدند، ولی ابوعلی به پیشروی ادامه داد و چون کردان هم به او خیانت کردند، از رکن الدوله شکست خورد و به نیشابور بازگشت (ابن اثیر، ۸/۴۴۳). اما نوح دست از پیکار بازنداشت و در همان سال ابوعلی را باز به ری فرستاد. رکن الدوله بیمناک شد و گریخت. همزمان با تسخیر بغداد به دست معزالدوله دیلمی، ابوعلی محتاج بر سراسر ایران مرکزی چیره شد. با اینهمه، برخلاف انتظار پاداشی که از امیر سامانی چشم می داشت، از امارت خراسان عزل شد و ابراهیم سیم جور به جای او نشست (ابن اثیر، ۸/۴۴۴). سبب این امر آن بود که چون ابوعلی به ری تاخت، رکن الدوله از عمادالدوله یاری خواست و این یکی نیرنگی در چید و نامه به نوح فرستاد که وی هر سال ۰۰۰‘۱۰۰ دینار بیش از آنچه ابوعلی از درآمد ری خواهد پرداخت، به نوح می پردازد، بدان شرط که وی دست از حمایت ابوعلی بردارد. از آن سوی نیز ابوعلی را از نیرنگ نوح برحذر داشت و نوح نیز به صلاحدید امرای مخالف ابوعلی در خراسان، نه تنها پیشنهاد عمادالدوله دیلمی را پذیرفت بلکه افراد آل محتاج را در بند کرد و برخی را کشت (ابوعلی مسکویه، ۲/۱۰۰، ۱۰۱). نیز گفته اند که نوح به سبب شکایت های مردم از بدسیرتی کارگزار
ان ابوعلی در خراسان (گردیزی، ۳۴۰) که ظاهراً می بایست به تحریک امرای مخالف صورت گرفته باشد، او را از امارت خراسان برکنار کرد. از آن سوی سپاه ابوعلی به سبب بدکرداریِ شخصی که امیر سامانی برای نظارت بر امور سپاه همراه ابوعلی گسیل داشته بود (بارتولد، ۱/۵۲۷)، طغیان کرد (گردیزی، ۱۹۹). این همه باعث شد که ابوعلی در برابر کردار نوح برادر خود ابوالعباس را به حکومت همدان فرستد و خود به درخواست سپاه، ابراهیم بن احمد سامانی عموی نوح را از عراق بخواند و با او بیعت کند (۳۳۴ق/۹۴۵م). به این ترتیب، پیش بینی امیر نصر که گفته بود فرزندانش قدر ابوعلی را نشناسند و او را بیازارند و او عصیان کند (نفیسی، ۲۳۱، به نقل از جوامع الحکایات)، راست آمد. ابوعلی در همدان به ابراهیم پیوست و هر دو به ری رفتند. در آنجا دانست که برادرش ابوالعباس بر او غدر ورزیده و نوح را از واقعه آگاهانیده است. پی بی درنگ والیانی بر ری و جبال گماشت و خود به نیشابور رفت (ابن اثیر، ۸/۴۵۹) و در ۳۳۵ق/۹۴۶م وارد آنجا شد و از آنجا همراه با ابراهیم به مرو تاخت. نوح به بخارا و از آنجا به سمرقند واپس نشست و ابوعلی بر مرو و بخارا چیره شد و خطبه به نام ابراهیم سامانی کرد، اما
ابراهیم به تحریک مخالفان که وی را از نیرنگ ابوعلی بیم می دادند (ابوعلی مسکویه، ۲/۱۰۳)، تصمیم گرفت به سود نوح کنار رود و خود سپهسالاری او را به عهده گیرد. گفته های ابن اثیر و گردیزی و میرخواند در اینجا با یکدیگر متناقض است. طبق گفته ابن اثیر، ابراهیم با بخاراییان بر صلح با نوح همداستان شد، ولی ابوعلی پیش از ورود نوح به بخارا، آن ها را درهم شکست و خواست شهر را به آتش کشد، ولی به خواهش بزرگان بخارا از آن برای بازگشت (۸/۴۶۰)، اما میرخواند (۴/۴۷) بر آن است که پیش از آن، ابراهیم به نوح پیوست و در جنگی که روی داد، ابوعلی هر دو را درهم شکست. گردیزی دربارهٔ این جنگ سخن نمی گوید، ولی از حرکت نوح از بخارا به سمرقند و گرویدن ابراهیم به او و نیز عزم ابوعلی بر آتش زدن شهر یاد می کند (صص ۱۹۹، ۲۰۰) و خاطرنشان می سازد که ابوعلی پس از آن ابوجعفر محمدبن نصر بن احمد برادر نوح را به امارت برداشت و خطبه به نام او کرد. آنگاه بخارا را به ابوجعفر سپرد و خود وانمود کرد که به سمرقند می رود، اما به چغانیان رفت. پس از خروج او ابراهیم و ابوجعفر محمد سامانی از نوح امان خواستند و فرمان برداری نمودند. نوح به بخارا بازگشت (همو، ۳۴۱، ۳۴۲) و بر
ای سرکوب ابوعلی لشکر آراست. ابوعلی نیز با سپاه به بلخ رفت و از آنجا روی به سوی بخارا نهاد. در خرتنگ (بارتولد، ۱/۵۲۹؛ خرجنگ) جنگ درگرفت (۳۶ق/۹۴۷م) و ابوعلی شکست خورد و به چغانیان بازگشت (گردیزی، ۳۴۳، ۳۴۴) و سپس از امیر ختلان یاری خواست و خود با لشکر به ترمذ و بلخ و گوزگانان و طخارستان رفت و آن نواحی را به زیر فرمان آورد و سرانجام به سمنگان رسید و همه امرای نواحی مسیر علیای جیحون را بر سامانیان شوراند (بارتولد، ۱/۵۳۰). نوح نیز سپاه به چغانیان فرستاد. ابوعلی به سرعت بازگشت و به مقابله پرداخت، ولی شکست خورد و به شومان رفت. لشکر نوح وارد چغانیان شد و پس از ویران کردن مقر ابوعلی در پی وی روان گشت. ابوعلی در راه بر آن ها تاخت و پیوندشان را با بخارا برید. در جمادی الثانی ۳۳۷ق/دسامبر ۹۴۸م سپاه نوح خواهان صلح شد و ابوعلی با استفاده از فرصت، صلح را پذیرفت و مقرر شد که پسر خود ابوالمظفر عبدالله را به گروگان نزد نوح فرستد (ابن اثیر، ۸/۴۶۳؛ گردیزی، ۳۴۶). سپس خود به چغانیان رفت و تا ۳۴۰ق/۹۵۱م در آنجا ماند. در آن سال امیر نوح پس از مرگ ابوالمظفر عبدالله و درگذشت منصوربن قراتکین امیر خراسان، خلعت به نزد ابوعلی فرستاد و سپهسال
اری خراسان را به وی واگذاشت و ری را نیز به تیولش داد. ابوعلی نیز پسر دیگر خود ابومنصور را به حکومت چغانیان و ترمذ گماشت و خود به نیشابور رفت (ابن اثیر، ۸/۴۹۳). در ۳۴۲ق/۹۵۳م که وشمگیر از نوح ضد رکن الدوله دیلمی یاری خواست، وی ابوعلی را به ری فرستاد. رکن الدوله به مقابله آمد و چند ماه پیکار بود. چون زمستان رسید، ابوعلی به ناچار به صلح گردن نهاد و مقرر شد که رکن الدوله هر سال ۰۰۰‘۲۰۰ دینار به نزد نوح فرستد. آنگاه ابوعلی به خراسان بازگشت، اما نوح که از این صلح دلخوش نبود، خاصه که وشمگیر نیز ابوعلی را به سازش متهم کرده بود، از او در خشم شد و سپهسالاری و امارت خراسان را از او بازگرفت. ابوعلی گروهی از بزرگان نیشابور را به وساطت فرستاد و چون سود ندید، بر نوح شورید و در نیشابور خطبه به نام خود کرد. از سوی دیگر به پایمردی نوح، میان وشمگیر و حسن بن فیروزان صلح افتاد و آن دو ضد ابوعلی هم داستان شدند. نوح نیز بکر بن مالک فرغانی را امارت خراسان داد و روانه آن دیار ساخت. ابوعلی که خطر را احساس کرده بود، از خراسان به قصد ری بیرون رفت. رکن الدوله در ری او را به گرمی پذیرفت و به توسط برادرش معزالدوله در بغداد، از خلیفه فرمان ح
کومت خراسان را برای او گرفت. ابوعلی که اینک به فرمان خلیفه دلگرم بود، با سپاهی که رکن الدوله به او داده بود، به نیشابور بازگشت و در آنجا خطبه به نام خلیفه عباسی کرد (ابن اثیر، ۸/۵۰۴–۵۰۷). در این میان نوح درگذشت (۳۴۳ق/۹۵۴م) و پسرش عبدالملک پس از استقرار بر تخت، مأموریت بکربن مالک را تأیید کرد و او از بخارا به نیشابور رفت تا ابوعلی را براند. یاران ابوعلی از گردش پراکنده شدند و او به ناچار دوباره نزد رکن الدوله گریخت و چندی بعد همراه او به گرگان حمله برد و آن دیار را از دست وشمگیر به درآورد و سپس برای تحقق هدف نهایی خود که چیرگی بر خراسان بود، به ری بازگشت، ولی چندان نماند و در وبایی که در ۳۴۴ق/۹۵۵م وی را فرو گرفت، همراه پسرش درگذشت. پیکر او را به چغانیان بردند و در همان جا به خاک سپردند (همو، ۸/۵۱۲). یاقوت ویرانیِ دژ استوناوند در ری را در سال ۳۵۰ق/۹۶۱م به این ابوعلی نسبت می دهد (معجم البلدان، ۱/۲۴۴)، حال آنکه مسلم است که وی در آن تاریخ زنده نبوده است. ابوعلی نیز چون پدر، دانشمندان و نویسندگان را گرامی می داشت. چنین می نماید که خود نیز از دانش بی بهره نبوده است، چه احمدبن سهل بلخی کتاب اجوبه ابی علی بن محتاج را
در پاسخ پرسش های وی نوشت (همو، معجم الادباء، ۳/۶۷) و شعیابن فریغون کتاب جوامع العلوم خود را به نام ابوعلی احمد چغانی تألیف کرد (خدیوجم، ۱۵۰). نیز ابوالقاسم اسکافی، نخست از کاتبان وی بود. عوفی (۱/۲۷) او را «امیرعالم» و «جهان علم» نامیده است.
خاصه لفظی عربی است که در اوایل دورهٔ اسلامی و نیز بعدها به افراد و چیزهایی گفته شد که «خاص، نخبه، خصوصی» بودند و نه «عمومی، مشترک و کلی». به هر حال این لفظ به زودی در اشاره به زمین های خصوصی و دیگر مایملک منقول و غیرمنقول تاج، که مستقیماً در مالکیت یا کنترل حاکم بودند، و نیز همهٔ وظایف، فعالیت ها، و اشیای وابسته به او، دربار و خانواده اش نیز به کار رفت. به اصطلاح "خالصه" یا زمین های عمومی تاج (زمین بایر یا مصادره شده) بخشی از املاک خاصه بود، و اغلب مرز بین این دو ناروشن بود. هر دو در برابر املاک دیوانی یا ممالک که به زمین های دولتی اشاره داشتند قرار می گرفتند. در قرن نوزدهم لفظ خاصه و نیز دیوانی و ممالک، از کاربرد افتاد و لفظ خالصه در اشاره به همگی قلمروهای تاج به کار رفت. از این به بعد به اموال خصوصی حاکم ملک الخاص و املاک سلطنتی گفته شد.
حسین توفیق (زادهٔ ۲۹ تیر ۱۳۰۸ – درگذشته ۹ فروردین ۱۳۹۶) از خاندان سرشناس توفیق در مطبوعات ایران و از سردبیران مجله طنز توفیق بود. مجله توفیق، هفته نامه فکاهی و طنزآمیز ایران بود که نزدیک به نیم قرن فعالیت داشت. زندگی. حسین توفیق همنام و نوه خواهری حسین توفیق شاعر، نویسنده، طنزپرداز و مؤسس مجله توفیق بود. وی به همراه برادرانش عباس و حسن توفیق، از اواسط دهه ۱۳۳۰ تا سال ۱۳۵۰ شمسی، گردانندگان و سردبیران دوره سوم مجله طنز توفیق بودند. وی آخرین سردبیر «توفیق» بود و در سن ۸۸ سالگی درگذشت. توفیق پس از توقیف مجله در سال ۱۳۵۰ فعالیت مطبوعاتی نداشت، اما گفته می شود او چند سالی در فکر احیای دوباره این نشریه بود. مجله توفیق. خاندان توفیق برای انتقاد از حکومت، زبان طنز را انتخاب کرده بودند و این شعر، شعار همیشگی «توفیق» بود که: «چو حق تلخ است، با شیرین زبانی/ حکایت سرکنم، آنسان که دانی». مجله توفیق، هفته نامه فکاهی و طنزآمیز انتقادی بود که از سال ۱۳۰۲ تا ۱۳۵۰ شمسی در ایران فعالیت داشت. آغاز انتشار این مجله توسط حسین توفیق (بزرگ خاندان توفیق) در سال ۱۳۰۲ بود. بعد از مرگ او در سال ۱۳۱۸ انتشار توفیق متوقف شد. سپس فرزند وی محم
دعلی توفیق برای یک دوره سردبیر آن شد ولی با کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و بسته شدن دفتر نشریه و تبعید شدن محمدعلی توفیق به مدت ۵ سال توفیق منتشر نشد. بعد از آن نوه های خواهری حسین توفیق بزرگ خاندان، در آخرین روزهای سال ۱۳۳۶ شمسی اولین شماره دوره سوم توفیق را منتشر کردند. سرمقاله های نشریه با امضای «کاکاتوفیق» و دیگر مطالب انتقادی طنزآمیز آن به وضعیت اجتماعی همچون بیکاری و گرانی، فقر و بی عدالتی و مانند اینها اختصاص داشت و انتقادات بسیار قوی و شیرین آن، هیئت حاکمه و نمایندگان مجلسین شورای ملی و سنا را نشانه می گرفت. تأثیرگذاری این نشریه واکنش های حاکمیت را به دنبال داشت و توفیق زیر فشار شدید سانسور قرار گرفت و با توقیف های مکرر همراه بود. حسین توفیق آخرین سردبیر نشریه در این باره می گفت: «هر بامداد پیش از چاپ مأمورین سانسور با نردبان وارد چاپخانه می شدند و صفحات توفیق را می دیدند و سانسور می کردند». این فشارها همچنان ادامه داشت و سرانجام مجله توفیق در سال ۱۳۵۰ تحت فشار امیرعباس هویدا، نخست وزیر وقت توقیف شد. توفیق، پنج شنبه ها منتشر می شد و هادی خرسندی، کیومرث صابری و عمران صلاحی از آخرین نویسندگان آن بودند. درگذشت.
حسین توفیق از اولین روز بهار ۱۳۹۶ به دلیل عفونت ریه در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان فیروزگر تهران بستری گردید. وی روز ۹ فروردین ۱۳۹۶ در سن ۸۸ سالگی درگذشت.پیکر وی در قطعه نام آوران بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
استیو دیویس (؛ زادهٔ ) اسنوکرباز حرفه ای بازنشستهٔ اهل انگلستان است که در طول دههٔ ۱۹۸۰ با کسب شش قهرمانی جهان و در اختیار داشتن عنوان شماره یک اسنوکر برای هفت فصل پی درپی سلطه اش را بر این ورزش دیکته کرد. شکست غیرمنتظرهٔ او در بازی فینال مسابقات جهانی سال ۱۹۸۵ که بین او و دنیس تیلور برگزار و به توپ سیاه آخر کشیده شد، بسیار مشهور و از پربیننده ترین مسابقات تاریخ اسنوکر است. استیو دیویس نخستین اسنوکرباز تاریخ این رشتهٔ ورزشی است که ماکزیمم بریک او در مسابقات رسمی (سال ۱۹۸۲) ثبت و فیلمبرداری تلویزیونی شده است. او همچنین نخستین کسی بود که سه گانهٔ جام های قهرمانی بریتانیا، قهرمانی جهان و مسترز را در یک فصل گرفت. دیویس در سال ۲۰۱۶ از دنیای اسنوکر خداحافظی کرد.
اینساید ادیشن () مجله خبری تلویزیونی تابلویید آمریکایی است که از پخش تلویزیونی سی بی اس پخش می شود. این برنامه که از ۹ ژانویه ۱۹۸۹ پخش می شود قدیمی ترین برنامه مجله خبری تابلویید است که منحصر به موضوعات سرگرمی نیست. دبرا نورویل از سال ۱۹۹۵ مجری این برنامه بوده است.
پیش طرح اتاق دادگاه وصفی هنری از مذاکرات یک دادگاه است. در بسیاری از حوزه های قضایی، دوربین ها مجاز به حضور در اتاق دادگاه ها نیستند تا از انحراف افکار جلوگیری و محرمانگی حفظ شود. به این دلیل رسانه های خبری مجبورند برای تصاویر مذاکرات بر پیش طرح تکیه کنند.
ماکزیممْ برِیک یا بریک ۱۴۷ () در اسنوکر به کسب بیشترین امتیاز ممکن در طول یک بریک (break: یک نوبت دربازی اسنوکر، بریک تا زمانی ادامه دارد که پاکت کردن توپ ها توسط بازیکن متوقف شود یا بازیکن مرتکب خطا شود) گفته می شود که با پاکت کردنِ پی درپیِ تمام پانزده توپ قرمز با پانزده توپ سیاه (مجموعاً ۱۲۰ امتیاز)، و سپس پاکت کردن تمام توپ های رنگی (۲۷ امتیاز) رخ می دهد. جو دیویس را به عنوان نخستین ثبت کنندهٔ ماکزیمم بریک (در سال ۱۹۵۵) می شناسند هرچند نخستین ماکزیمم بریک فیلمبرداری شده در یک مسابقهٔ رسمی حرفه ای به دست استیو دیویس در سال ۱۹۸۲ رقم خورد. رکورد بیشترین ماکزیمم بریک در مسابقات حرفه ای در اختیار رونی اسولیوان با 17 ماکزیمم بریک است. او همچنین رکورد سریع ترین بریک ۱۴۷ را با زمان ۵ دقیقه و ۲۰ ثانیه در اختیار دارد.
سیرییل کلیر (زاده ۱ دسامبر ۱۹۵۵) بازیگر فرانسوی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم حرفه ای، شمشیر شجاعت و مادام العمر اشاره کرد.
پاسکال ان زونی (زاده ۱ ژانویه ۱۹۵۱) بازیگر، کارگردان فرانسوی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم حرفه ای، عروسی های سریال، معجون زمان ۴ اشاره کرد.