Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز یک آینه معکوس-کننده ثانویه در حالیکه نقاشی می کند بهره بجوید. گهگاه، مشتریان یا خانواده آن ها از نتیجه کار ناراضی هستند و هنرمند را مجبور می کنند که آن را دستکاری کند یا با تهدید عدم پرداخت یا رنج تحقیر شکست باعث ترسیم دو بار تصویر می شود. جانکنز لوییس دیوید پرتره مادام Re’camier را تقدیر و تقدیس کرد اما در نمایش توسط جالس مورد تأثیر قرار نگرفت چنانچه جو سینگر سوگریت بدنام، تصویر جورج واشینگتن را که توسط هیئت بررسی مطرود اعلام شده بود بد می دانستند. گیلبرت استوارت در زمانی در پاسخ به مشتری ناراضی در ترسیم پرتره همسرش گفت تو یک سیب زمینی رو به رویت قرار دادی و حالا انتظار یک هلو داری! یک پرتره موفق می تواند به صورت مادام العمر قدردانی مشتری را در پی داشته باشد. ایونت بالتازاهور بسیار از پرتره ترسیم شده همسرش توسط رافائل راضی بود و هنرمندان را این گونه خطاب می کرد: تصویر تو… به تنهایی می تواند باعث کاهش نگرانی های من شود. این تصویر دلخوشی من است، لبخند مستقیم مرا در پی داشته و برایم شادی به ارمغان می آورد." باستان. ریشه پرتره. احتمالاً به ما قبل تاریخ بازمی گردد، هرچند برخی از کارها امروزه یافت شده اند (مربوط
به آن دوران). در هنر تمدن باستان ماه حاصلخیز، به خصوص در مصر، مربوط به تصویر کشیده شده است. پرتره مصری تاحدودی به شباهت اصرار دارد، حداقل تا دوره آختالون در قرن چهاردهم قبل از میلاد این گونه بوده است. نقاشی پرتره از افراد برجسته در چین احتمالاً به حدود ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد بازمی گردد هرچند از آن دوران گونه ای باقی نمانده است که از این جهت می-توان گفت وجود چنین پرتره هایی به ۱۰۰۰ سال پس از میلاد مسیح بازمی گردد. با استناد به مدارک تاریخی- ادبی ما می دانیم که نقاشی باستانی یونان شامل پرتره معمولاً به طور شدیدی دقیق است اگر تحسین نویسنده را باور داشته باشیم، اما هیچ نمونه نقاشی باقی نمانده است. سرهای حجاری شده از حاکمان و افراد مشهوری نظیر سقراط در برخی جاها هنوز باقی مانده است و شبیه مجسمه های نیم تنه فردی حاکمان کلیمی یونانی بر روی سکه ها می باشد؛ که نشان می دهد که پرتره های یونانی موفق به انجام رساندن شباهتی مناسب شده اند و موارد محکم کننده نوعی تملق برای سقراط است چرا که او مشهور و معروف به ژست صورت بودن است. جانشینان اسکندر به ترسیم و تعریف ساختاری از سر او بر روی سکه هایشان پرداختند که به زودی خودشان از
آن استفاده کردند. پرتره رومی ترکیبی از پرتره یونانی و اتراسکن می باشد که با یک سنت بسیار قوی گسترش یافت که در رابطه با مذهب نیاکان آن ها و نیز آداب رومیان بود. تعداد معدودی نقاشی باقی مانده که پرتره فایوم، آرمگاه الین و سوران از آن دسته می باشد. به طور آشکار تولیدات محلی منعکس کننده روش های یونانی در قیاس با روش های رومی هستند که می توان به حجاری سرها، پرتره های متوسط آرامگاه ها و هزاران نمونه از پرتره سکه ها اشاره کرد. بزرگ ترین گروه نقاشی های پرتره مربوط به نقاشی های خاکسپاری است که در آب و هوای خشک مصر در ناحیه Fayum باقی مانده است که مربوط به قرون ۲ تا۴ بعد از میلاد است. تنها یک نقاشی دوره رومیان است که باقی مانده است که جدا از نقاشی آبرنگ است هرجند که بر اساس نوشته های pliny، بزرگ کلیسا که این پرتره را ترسیم کرده در زمان برقراری یونان این کار راانجام داده و با هنرمندهای مرد وزن این کار صورت گرفته است. در زمان او «پلینی» pliny از انحطاط و افول دوران هنر رومی شکایت کرده: نقاشی پرتره ای که در طول سالیان به منظور انتقال دقیق شباهت مردم استفاده می شده است کاملاً نابود شده است و… تن آسایی و راحت طلبی هنرها را
خراب کرده است. پرتره های تمام صورت رومی–مصری استثناهای خوش شانسی بودند که تاحدی بیان کننده حس واقعی جزئیات نسبی و فردی بودند (معمولاً چشم ها بزرگتر از اندازه واقعی بیان شده اند و تغییرات مهارت های هنری به طور قابل ملاحظه ای از فردی تا فرد دیگر تغییر می کند) نقاشی های Fayum بر روی چوب یا عاج فیل ترسیم شده که با موم یا صمغ رنگ آمیزی شده است (نقاشی که با موم آب کرده بسازند) یا آنکه با رنگ لعابی صورت گرفته و در یک جسد مومیایی شده قرار داده شده تا بدن، آن را در ابدیت ملاقات کند. هنگامیکه نقاشی پرتره با حالت آزاد (ایستادن تنها، بدون وجود تکیه به دیوار) در روم کاهش یافت، هنر پرتره در روم به ساخت و تزیین پیکرها رشد پیدا کرد که خاستگاه سبک واقع گرایانه تری بود. در طول قرن چهارم میلادی، پیکره سازی (پرتره پیکره) چیره شده بود که به نوعی به طرفداری از دایره های حقیقی از اینکه فردی به چه صورتی به نظر می رسد می پرداخت. در دوران آخر عهد باستان رغبت به شباهت های شخصی و فردی در ترسیم به طور قابل ملاحظه ای کاهش یافت و بیشتر سکه ها و قالب های کنسولی دو لوحی به ندرت به صورت فردی درمی آمدند اگرچه در همان زمان هنر ابتدایی مسیحی شام
ل تصاویری با سنجش متغیر و منصفانه برای ترسیم عیسی و دیگر بزرگان در هنر مسیحی نظیر یوحنا (یحیی) تعمید یافته یا حواری پرهیزگار، ارئه شد. قرون وسطی. بیشتر نقاشی های نو ظهور عهد قرون وسطی، پرتره های مصالحی بودند که به طور اولیه بیشتر به پاپ ها (کاتولیک اعظم) در موزائیک های رماختصاص داده شده در نسخ خطی، با مثالی که ارائه شده به صورت سلف پورتژ توسط سوسیژ، عالم، عارف، دانشمند ،موسیقی دان هایدگر می باشد. در سکه های آن دوران مقداری کوشش به منظور تصویرگری یافت می شود. سنگ مقبره ها مربوط به دوره تمدن رومی هستند. بین سال های ۱۳۵۰–۱۴۰۰، ساختارهای غیر وابسته به دین در نقاشی های آبرنگی و تابلویی ظهور یافتند نظیر تابلوی دریافت بیعت (وفاداری) با چارلز چهارم توسط مسترتئودوری و پرتره ها بار دیگر به بیان شباهت های چهره به طور آشکار پرداختند. در اواخر قرن، پرتره های رنگ روغن شخص معاصر، نقاشی شده بر روی صفحات کوچک چوبی در فرانسه و بورگاندی پدیدار شد، در ابتدا به صورت نیم رخ و سپس از جنبه های دیگر. نقاشی ای که از ریچارد دوم انگلستان در سال ۱۴۰۰ توسط ویهون دیپتیچ ترسیم شده است یکی از دو پرتره برجای مانده است که نمونه ای از هنر معاصر
است. ظهور زود هنگام اربابان پرتره هلندی شامل هان ون ایچ، روبرت کمپین، راجیر ون در ویلان قابل ذکر است .پرتره های مصالحی به عنوان نسخه پیشکش رواج یافتند یا در صفحه های اصلی امور مقدس شرکت یافتند؛ و تصاویر خصوصی عاشقانه به عنوان موارد بسیار قابل توجیهی مانند «مریم باکره» (Virgin Mary) به ظهور رسیدند. ۲٫۳ - دوره و فرهنگ رنسانس: عهد رنسانس به عنوان نقطه بازگشتی در تاریخ پرتره می باشد. تمایل به جهان طبیعی و فرهنگ کلاسیک روم و یونان ایجاد شد و پرتره هم به عنوان مورد ارزشی و هم به عنوان نگارشی از موفقیت قانونی و دنیوی شناخته می شود. نقاشی به طور عمومی به سطح متعادل جدیدی از هارموی(؟)، بصیرت دست یافته و هنرمندان بزرگی نظیر میکل آنژ، لئوناردو داونچی و رافائل به عنوان نوابغ شناخته شدند؛ و بالاتر از سوداگری عنوان خدمتگذار کلیسا و محکمه شناخته شدند. بیشتر نوآوری ها در فرم های متنوع پرتره حاصل همین دوران پربرکت است. سنت پرتره مینیاتوری آغاز شد که تا زمان عصر عکسبرداری محبوب ماند که به گسترش مهارت های نقاشان در مینیاتور انجامید. پرتره پروفایل که الهام بخش مدالیون های باستانی است به طور ویژه ای در ایتالیا بین سال های ۱۴۰۰ ت
ا ۱۵۰۰ محبوبیت داشته است. مدال ها با تصاویر در دو رو نیز الهام بخش حیاط کوتاهی برای نقوش دو سویه نوپا در رنسانس بودند. مجسمه سازی کلاسیک نظیر Apolo Belredere مؤثر بر طرح انتخاب شده توسط پورتریت های عهد باستان بود،انتخابی که به طور پیوسته در قرن ها مورد استفاده بود. هنرمندان شمال اروپا مسیر پورته رئالستیک برای موارد پیکر تراشی را راهبردی کردند. رئالیسم بزرگتری که ناشی از عملکرد هنرمندان شمال بود در قرن پانزدهم به صورت قلم موهایی ضخیم تر بروز کرد و بر رنگ های روغنی تأثیر گذاشت و این در حالی بود که نقاشان ایتالیایی و اسپانیایی هنوز از رنگ لعدی بهره می جستند. در میان ابتدائی ترین نقاشانی که به گسترش تکنیک روغنی همت گماردند می توان به جان ون ایدس اشاره کرد رنگ و روغن قابلیت ایجاد بافت بیشتری را دارد و دسته بندی ضخامت ها را می توان با آن انجام داد و لایه بندی را با تأثیر بیشتری انجام داد مضاف بر اینکه با بکارگیری هر لایه بر دیگری به طور افزاینده ای قطر افزایش میابد همچنین رنگ و روغن با سرعت کمتری خشک می شود و این اجازه را به هنرمند می دهد که با سهولت بیشتری تغییراتی نظیر اصلاح جزئیات چهره را انجام دهد. انتلو دامسین
ا یکی از نخستین ایتالیایی هایی است که از رنگ روغن بهره برده است. در بلژیک آموزش در سال ۱۴۷۵ ساکن ونیز شد و تأثیرات قابل ملاحظه ای را بر جیروانی بلینی و مدرسه شمالی ایتالیایی ها گذاشت. در طول قرن شانزدهم، رنگ روغن به عنوان چیزی میانی (متوسط) در سرتا سر اروپا محبوبیت داشت که امکان پرداخت بهتر در جواهرات و لباس ها (ایجاد وضوح بهتر) را می داد و کیفیت تصاویر را نیز تحت تأثیر قرار داد و باعث تغییر آن ها از چوب به کرباس شد. این مسئله در اوایل قرن ۱۶ در ایتالیا آغاز و در قرن بعد در شمال اروپا گسترش یافت. کرباس مقاومت بیشتری را نسبت به چوب در برابر ترک داشت، رنگدانه را بهتر نگه می داشت و آماده سازی کمتری را نیاز داشت اما در ابتدا به طور کلی نادرتر (کمیاب تر) از چوب بود. در شروع کار شمالی های اروپا ترسیم نیم رخ را کنار گذاشتند و به ایجاد پرتره از حجم واقع گرایانه و چشم انداز پرداختند. در هلند جان ایکل وان پیشتاز صورتگری شد. ازدواج آرنولفینی یکی از شاخصه های هنر غربی است (موزه ملی لندن ۱۴۳۳) که یک نمونه زودهنگام از پرتره یک زوج به صورت تمام قد را بیان می کند که بسیار با شکوه با رنگ های گران قیمت و جزئیات دلپسند نقاشی شد
ه است و همین قدر مهم است که انقلابی در هنر بپا کرده و در تمام اروپا گسترش یافت. از هنرمند آلمانی جوانتری که سبک نقاشی روغنی را در موصل استادی به کار بردند می توان به البرت دایرر، هنز هالبین، لوکاس کرنچ اشاره کرد. کرنچ جز اولین هنرمندانی بود که نقاشی تمام قد با اندازه طبیعی پرداختو این سنت پس از او ادامه یافت. در آن زمان انگلستان دارای نقاش های پورترهٔ دست اول و هنرمندانی نظیر هالبین در کنار مشتری های انگلیسی بود. تصویر او از تامس مور (۱۵۲۷) اولین مشتری با اهمیت او در انگلستان بود که سبک واقع گرایانه اش به عکسبرداری شبیه بود. هولبین نقاشی موفقی را از خانواده های سلطنتی شامل هنری هشتن دورر یک طراح برجسته بود و یکی از هنرمندان بزرگی بود که سلسله مراتب سلف پرتره شامل نقاشی از تمام صورت را سامان داد. او همچنین نقاشی سلف پرتره خودش را به عنوان تماشاگر در چنین نقاشی مذهبش قرار داد. او سلف پرتره را در سیزده سالگی آغاز کرد و سپس رمبرانت آن سنت را گسترش داد. در ایتالیا ماسکاکائو با بکارگیری چشم اندازهای رئالستیک به مدرنیزه کردن «نقاشی آبرنگ بر روی گچ» فرسکو (Fresco) پرداخت. فیلیپیلونا این مسیر را هموار کرد و شاگردش راف
ائل به گسترش رئالیسم در سطوح بالاتر در ادامه دهه هایی که او بر دیوارها نقاشی یادگاری می کشید در ایتالیا پرداخت. در طول این زمان پرتره نامزدی محبوبیت یافت که به عنوان ویژگی خاصی از لورانتو یاد می شود. در ابتدای رنسانس نقاشی پرتره عموماً به صورت کوچک و در برخی موارد با سرپوش های حمایتی، وابسته یا لغزشی همراه بوده است. در طول رنسانس اعیان و نجبا اهل میلان و فلورانس به طور ویژه خواهان بازنمایی های واقع گرایانه تری از خودشان بودند. چالش بر سر متقاعد شدن برای خلق چشم اندازهای تمام رخ و سه چهارمی به ایجاد آزمایش ها و نوآوری ها انجامید. ساندرو، دل فرانسزا، دومنیکو قیرلاندای، لرانتو دی کاردی و دیگر هنرمندان به گسترش تکنیک های خودشان پرداخته و بر اساس آن اضافه کردن پرتره به مذاهب سنتی و مفاهیم کلاسیک رواج یافت. لئوناردو دا وینچی و پیسانلودر میان نخستین هنرمندان ایتالیایی بودند که به اضافه کردن سنبل های نمادین به پرتره های با مفهوم دنیوی پرداختند. یکی از شناخته شده ترین پورتره ها تصویر معروف به Mona lisa توسط لئوناردو دا وینچی است که به نام Lisa del Giocondo از اعضای خانواده Gheradini از فلورانس و توسکانی و همسر بازرگان
متول ابریشم فلورانسی به نام Francesco del Giocondo می باشد که به نام «لبخند ژوکوند» مشهور است و نمونه شگرفی از بکارگیری بی تثارنی زیرکانه در چهره می باشد. در دفترچه های یادداشت در رابطه با کیفیت نور در این نقاشی داوینچی چنین می گوید: «درجه بسیار عالی از زینت بخشی در نور و سلیه به چهره هایی اضافه شده که در درگاه اتاق تاریک قرار دارند، جایی که چشمه های نظاره گر، قسمت سایه اندود چهره مبهم را با سایه های اتاق دیده و قسمت های روشن چهره را با درخشندگی بیشتری که هوا به آن می بخشد درک می کند. در سراسر آن با افزایش نور و سایه، چهره تسکین بهتری را از خودش به نمایش می گذارد». لئوناردو از شاگردان Verro cchio بوده است. پس از عضویت یافتن به صنف نقاشها، او شروع به اعانه های مستقل کرد. از دیگر پرتره های به یادماندنی او می توان به تصاویر اشراف زادگان نظیر Ginevra , Debena, Cecilia Gallerani اشاره کرد. پرتره هایی که رافائل در ازای دریافت پول ترسیم کرد بسیار بیشتر از کارهای لئوناردو بوده است. او گستره بزرگی را از ژستها، روشنائی ها و تکنیک ها به ظهور رساند. به جای ایجاد انقلاب های مبتکرانه کارهای رافائل به شدت پیشرفته شده، استح
کام یافته شده و تصفیه شده جریان های معمول عهد رنسانس بوده است. او به طور ویژه ای در پرتره های گروهی خبره شده بود. شاهکار او با عنوان «مدرسه آتن» یکی از بهترین نقاشی های آبرنگی گروهی است که متضمن شباهت های لئوناردو دا وینچی، میکل آنژ، برومانت و خود رافائل در ظاهر فلاسفه عهد باستان است. این اولین پرتره گروهی هنرمندان نیست. چند دهه قبل از آن Paolo Vcello یک پرتره گروهی شامل Giotto , Donatello , Antonio و برونسکی نقاشی کرد. بروز برتری هایش رافائل را تبدیل یک پرتره محبوب پاپ ها نمود. هنگامی که بسیاری از هنرمندان رنسانس با اشتیاق پرتره های اعانه ای را قبول می کردند و تعداد کمی از قبول آن سرباز می زدند، رقسب برجسته رافائل یعنی میکل آنژ کسی بود که در ازای پرداخت های سنگین، عهده دار ترسیم Sistine chapel شد. در حدود سال های ۱۵۰۰در Gentille bellini , Giovanni بر نقاشی پرتره حکمفرما بودند. آن ها بیشترین دستمزدها را از رهبران رسمی ایالت ها دریافت می کردند. پرتره جووانی بلینی از Portrait of Doge Leonardo Loredan به عنوان یکی از بهترین پرتره های عهد رنسانس تلقی می شود که نشان دهنده استادی هنرمند از یک تکنیک تازه (در آن زمان
) نقاشی رنگ و روغن می باشد. همچنین بلینی به عنوان یکی از نخستین هنرمندان اروپایی بود که کارهای خودش را امضاء می کرد اما به ندرت آن را تاریخ گذاری می نمود. بعداً در قرن شانزدهم Titian همان سبک را عهده دار شد، مخصوصاً با توسعه دادن تنوع ژست ها و نشستن های نمونه های سلطنتی اش. Titian شاید اولین ترسیم کننده بزرگ پرتره بچه ها بوده است. پس از آن که بیماری او را از پای درآورد Tintoretto , Veronese هدایت کننده هنرمندان ونیسی شدند و به کمک برای تغییر سبک و اطوار ایتالیایی پرداختند. صاحبان سبک در بسیاری از پرتره های استثنائی شرکت کردند که تکیه بر پرمایه گر مواد و ظرفیت پیچیدگی ژست ها داشت که از میزان آن ها می توان به کارهای برونزینو، پونتر اشاره کرد. Bronzino با انجام پرتره خانواده مدیسی Medici به شهرت رسید. پرتره جسورانه او Cosimo I de Medici می باشد که نشاندهنده حاکمی سرسخت مسلح شده ای است که با چشمان خیره و محتاط به سمت دور دستان راست خود خیره شده است که این کاملاً در تضاد با بیشتر نقاشی های سلطنتی است که جالسین را فرمانروایی مهربان و مصلح نشان می دهد. ال گرکو کسی بود که برای ۱۲ سال در Veruce به آموزش پرداخت و پس از
رسیدنش به به اسپانیا به سوی جهتی افراطی با تأکید بر «نگاه درونی جاس» از دیدگاه نقصان حقیقت منظر فیزیکی (جسمی) پرداخت. یکی از بهترین پورتریست های قرن ۱۶ ایتالیا Sofonisba Anguissola می باشد، کسی که پرتره های فردی و گروهی با سطح جدیدی از پیچیدگی برانگیخت. پرتره محکم در فرانسه هنگامی شروع شد که هنرمند فلاندرزی Jean Clouet تصویر بی اندازه زیبایی به نام فرانسوای اول را در حوالی سال ۱۵۲۵ ترسیم کرد. شاه فرانسیس حامی بزرگ هنرمندان و یک جمع آوری کننده طماع آثار هنری بود که لئوناردو دا وینچی را در سال های پایان عمرش برای زندگی به فرانسه دعوت کرد. پس از مرگ لئوناردو تصویر مونالیزه در فرانسه باقی ماند. سبک عجیب غریب و منسوخ باراکو روکوکو در قرن ۱۸ میلادی. در طول دوران باراکوو روکوکو به ترتیب در دوران قرن ۱۷ و ۱۸ پورترها از حیث ثبت حالت و موقعیت اهمیت بیشتری یافتند. چیرگی اجتماعی با رهبران سکولار در محکمه های قدرتمند رو به افزایش بود. تصاویری شاخص از افراد آراسته مویر اختیار در اظهار نظر اشخاص مهم است. نقاشان فلاندرزی نظیر سر انتونی وان دیک، پتر پائول رابن در این نوع پورتره ها بسیار بودند، در حالی که وان وارمر پرتره هایش
را بیشتر از کلاس های متوسط نظیر حالات سرکار و بازی خارج از خانه می کرد. رابن پرتره خود و همسرش را در سال ۱۶۰۹ در سبوس عروسی به عنوان نمونه ای از پرتره زوجی که دارای قریحه ای خوش هستند ترسیم نمود. شهرت او ورای هنرش بود، او به عنوان یک درباری، سیاستمدار، جمع آوری کننده آثار هنری و تاجری موفق شهرت داشت. استودیو او به عنوان یکی از گسترده ترین ها در زمان خودش می باشد که با بکارگیری متخصصانی در تصاویر اشیاء بی جان، چشم انداز، حیوانات و نمایش صحنه مصادف بر پرتره فعالیت می کرده است، او به مدت دو سال به آموزش پرداخت. چالز اول انگلستان ابتدا رابن را ترفیع داد و به او جایگاه و مقامی درخور اعطا کرد. چنان که ثبت شده در تاریخ: او همواره با لباس های باشکوهی دیده می شد و تعداد بیشماری نگهبان و اسباب و لوازم جنگی با خود داشت و تصویر یک اصیل را به صورت تابلو در خانه اش نگه می داشت که تعداد کمی از شاهزاده ها آن را ندیده اند. در فرانسه هایسینس ریگاد بر همان مسیر تسلط داشت، او همچنین به عنوان مورخ عالی رتبه سلطنتی فعالیت داشت که پرتره هایی را از ۵ پادشاه فرانسه ترسیم کرد. [File:Retrato del Papa Inocencio X. Roma, by Diego Velázq
uez.jpg|thumb|right|دیه گو ولاسکز، "اینوسنت دهم", ح. ۱۶۵۰, Doria Pamphilj Gallery, رم.]] یکی از ابتکارات عهد رنسانس بهسازی ارائه حالت چهره همراه با حالات متفاوت می باشد. به طور ویژه، نقاش هلندی رامبرانت به کاوش حالات بسیاری از چهره انسان پرداخت، خصوصاً اینکه او به عنوان یکی از سلف پورتره های شاخص زمان خود مطرح بود که در مدت عمرش بیشتر از ۶۰ عدد سلف پرتره ترسیم کرده است. این علاقه مندی به چهره بشر به خلق نسل اولیه کاریکاتور رسید. بر خلاف سکون اروپا، هنرمندان هیچ گونه پیشنهاد از کلیسای کالوانیست که چنین تصاویری را ممنوع می دانستند دریافت نشد یا حتی از طبقه اشراف که واقعاً نا موجود بود (یعنی اصلاً دریافت نشد). به جای آن در خواست ها از جوامع مدنی و تجاری ارائه شد. نقاش هلندی فران هالز با به کارگیری ضربات و حرکات متغیر بروس از رنگ های روشن برای حیات بخشیدن (جان بخشیدن) به پرتره گروهی اش استفاده می کرد، شامل آن نگبانان شهری که به او تعلق داشتند. رامبرانت به طور قابل ملاحظه ای از ترسیمات در قبال دریافت پول منفعت برد. خصوصاً افزایش بهای عمومی هنر با مشتری های کاسب کار و طبقه متوسط جامعه باعث شد که او نقاشی پرتره را ه
مانند تصاویر اشیاء بی جان و نقاشی طبیعت پشتیبانی می کند؛ و وضاف بر آن او به عنوان نخستین دلال دادو ستد تابلوهای هنری در هلند در زمان خودش پیشرفت کرد. با وجود تقاضاهای بسیار رامبرانت قادر به آزمایش تکنیک و ارایش های غیرمعمول گردید به عنوان نمونه (نقاشی سیاه قلم). او این ابتکارات را به نمایش گذاشت و با اساتید ایتالیایی نظیر کاراواجو پیشگام شد که کار برجسته او به نام «نگهبان شب» ۱۶۴۲ معروف است. در س آناتومی دکتر تالپ در سال ۱۶۳۲ دیگر نمونه خوبی از تسلط رامبرانت در نقاشی گروهی است که در آن او تصویر شستشوی جسد را در نور روشن نشان داده است که هدف جلب توجه به مرکز نقاشی در زمانی است که پوشش و پس زمینه به سیاهی ادغام می شوند و چهره پزشک طرح و دانشجویان او بسیار برجسته و عالی نمایش داده شده است؛ و نیز این اولین نقاشی است که او با نام کامل خود اضا کرده است. در اسپانیا دیه گو ولاسکز در سال ۱۶۵۶ ندیمه ها «Las Meninas» را نقاشی کرد که یکی از پرتره های گروهی بسیار معروف و معمایی (مبهم) در تمام زمان ها می باشد. این نقاشی به یاد آورنده هنرمند و فرزندان خانواده سلطنتی اسپانیا می باشد و به نظر می رسد که جالسان زوج های سلطنتی ب
ودند که تنها در بازتابی از آیینه دیده شده اند. او خیلی سریع به یکی از نقاشان برجسته دربار فیلیپ چهارم مبدل گشت و برتری داشتن در هنر پرتره و ذکر جزئیات را پیچیدگی ها در پرتره های گروهی از شاخصه های کار او بود. هنرمندان روکوکو ای که به طور ویزه مایل به تزئین پیچیده و گران قیمت داشتند به عنوان اساتید و بزرگان پرتره تصحیح شده مطرح شدند. توجه آن ها به جزئیات لباس و بافت، کارایی آن ها را در پرتره به عنوان تعهدی به دارائی های جهان افزایش داد که گواه آن پرتره معروف فرانسوئیس بوچر از ماداما د پامپادور که را در لباس زنانه ابریشمی نشان می دهد. نخستین نقاش پرتره بومی مدرسه بریتانیایی نقاشان انگلیسی توماس گینزبارو و جاشوا رینولدز بودند که تخصص آن ها در ارائه نوع پوشش مورد طرح بود به گونه ای که آن را به حالت بسیار جذاب نشان می داد. پسر آبی پوش یکی از مشهورترین و شناخته شده ترین پورتره ها باری تمامی دوران است که با قلم موهای بلند و رنگ روغن به منظور ثبت تأثیر سوسو زدن نور بر روی لباس ابی محلی ترسیم شده است. او همچنین برای تنظیمات و ترسیمات استادانه پس زمینه موارد نقاشی شده اش نیز معروف است. این دو نقاش انگلیسی در زمینه به ک
ارگیری دستیار نظرات متفاوتی داشتند. رینالدز آن ها را به صورت پیوسته به کار می گرفت و گاهی ۲۰٪ از دستمزد خودش را به آنان می داد در حالی که گینزبارو به ندرت کسی را به دستیاری قبول می کرد. گاهی اوقات مشتری یک گروهی از هنرمند برمی داشت به طوری که سِر ریچارد از پورترسیت پتر لی چنین کرد و سپس قسم یاد کرد که از آغاز تا پایان پرتره با دستان خودش ترسیم خواهد کرد. در انگلستان نقاش برجسته ویلیام هوگارث کسی بود که جرات کرد روشهای سنتی را کنار بگذارد و این کار با معرفی شوخی و خوشمزگی در پرتره اش اتفاق افتاد. نقاشی سلف پرتره او با اضافات (تفاله) نشان دهنده طبع شوخی او می باشد. در قرن هجدهم نقاشان اهمیت نوئی به خصوص در بحث پرتره دست پیدا کردند. نقاش فرانسوی زن قابل ذکر را می توان الیزابت لوئیس ویگی لوبرن اشاره کرد. از ایتالیا نقاش مداد رنگ روزالبا کریر و هنرمند سوئیسی انجلیکا – همچنین در طول آن قرن قبل از ابداع عکس برداری نقاشی پرتره مینیاتور با دقتی باور نکردنی و اغلب با روکش طلایی و لعاب گرفته شده با ارزش بالا ارائه می شد. در ایالات متحده سینلتائو به تدریس روش تصحیح شده بریتانیایی پرداخت و به عنوان آموزش گر نقاشی اندازه ط
بیعی و مینیاتوری انجام وظیفه کرد و با نقاشی های واقع گرایانه ای از پائول رور و ساموئل ادامز به طو ر ویژه ای مورد توجه واقع شد. کاپلی همچنین برای تلاش به منظور ترکیب پرتره با مفاهیم آکادمیک با دید نقاشی تاریخی قابل توجه است. او همچنین برای ترسیم پرتره گروهی از افراد ارتشی معروف، شناخته شده است. همگام با او در شهرت گیلبرت استوآرت است که بیش از ۱۰۰۰ پرتره را که از میان آن ها پرتره ریاست جمهوری نیز معروف است ترسیم نمود. او بیشتر از ۱۰۰ تصویر عینی از جورج واشینگتن کشید (به تنهایی). او سریع کار می کرد و از برس هایی که بسیار جزئی نگار بودندمانند کاپلی که به منظور ثبت حس مورد نقاشی استفاده می کرد، استفاده نمی کرد. برخی اوقات او چندین نسخه برای مشتری تنظیم می کرد و از او می خواست که هر کدام را که دوست دارد انتخاب کرده و بردارد. دیگر هنرمندان آمریکایی در دوران مستعمراتی را می توان جان سیمبرت، ترامبال، بنجامن وست، رابرت فیک، رمبرانت پیر دانست قرن نوزدهم. در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹هنرمندان نئوکلاسیک (هنر بر اساس سنت و طراحی ساختمان ناشی از عهد باستان) این رسم سنتی نمایش موضوع در آخرین مد را ادامه دادند. هنرمندان با ا
ستفاده از نور مستقیم به منظور تعریف بافت و گردی ساده صورت و اعضا بدن بهره جستند. نقاشان فرانسوی ژاک لویی داوید و ژان اگوست دومینیک انگر ذوق هنری خودشان را با تفکیک های نقشه کشی به عنوان نگاهی تیزبین برای کاراکترها مطرح کردند. هنرمندان رمانتیک که در طول نیمه اول قرن ۱۹ فعالیت کرده اند پرتره هایی را از راهبران امید بخش، زنان زیبا و موضوعات تحریک کننده ترسیم کرده اند که هنرمندانی نظیر انجین دلاکوریکس و تئودور گریکالت هنرمندان فرانسوی با این سبک بودند که تابلوی اسب بی باک جز این گونه ترسیمات است. یکی از موارد مثال زدنی هنرمندان رمانتیک در لهستان که به ممارست و تمرین پرتره پرداخت Piotr Michalowski (۱۸۰۰/۱۸۵۰) می باشد. همچنین مورد قابل توجهی از سری پرتره های گری کائول مربوط روانی ۱۸۲۷–۱۸۲۴ است. نقاش اسپانیایی فرانسیسکو د گوی نقاشی های بسیار سخت و محرک از دوره شامل (۱۷۹۷–۱۸۰۰) ماجای برهنه و نیز پرتره معروف محکمه از چالز چهارم را کشید. هنرمندان واقع گرای در قرن نوزدهم میلادی گوستاوا کاابرت به ترسیم پرتره هایی روی آوردند که به افراد کلاس متوسط و پایین جامعه می پرداخت. او برای نشان دادن مکتب رمانتیکی خودش چندین سلف پرت
ره از خودش ترسیم کرد که او را در حالات و قیافه های مختلف نشان می داد. دیگر واقع گرای فرانسوی اونوره دومیه که به تولید کاریکاتورهای فراوان از هم دورانش کشید. آنری دو تولوز-لوترک کسی بود که به شرح مجریان تئاتر نظیر jade Avril در حالی که او را بازداشت کرده بودند پرداخت. ادوارد مانت یک هنرمند بود که از سبک رئالیسم به سمت مکتب ادراک و تجسم حرکت کرد. او یک پورتریست مهم در دیدگاه و تکنیک بود که نقاشی اش از مالارم نمونه خوبی از گونهٔ انتقالی بود. هم دوره او یعنی ادگار دگاس یک نقاش رئاستیک بود که نقاشی او با عنوان پورتره ای از خانواده Bellelli نشان دهندهٔ خانواده ای ناکام و شوربخت می باشد که یکی از بهترین پورتره ها است. در آمریکا توماس الانز نقاش پرتره نخست حضور داشت که رئالسم را به سطح جدیدی از رک گویی رسانید. به خصوص با دو پرتره از طراحی در سر کار جراحی و نیز تابلویی در مورد قهرمانان و نوازندگان در حال فعالیت. در بسیاری از پورتره ها نظیر Eakins ,mrs Edith mahoo به طور جسورانه ای حالات غیر چاپلوسانه از غم و مالیخولیایی نشان می دهد. رئالیست ها در سال ۱۹۷۰ راه را به impressionist واگذار کردند؛ که تا حدودی به دلیل درآمد
اندکشان بیشتر ایمپرشیویست ها با تکیه بر دوستان و خانواده هایشان برای آنان مدلی ایجاد می کردند و آن ها گروه های محرم و صمیمی یا موارد فردی را در بیرون اتاق ترسیم می کردند. سطوح براق نقاشی آنان قابل ذکر است. پرتره های آنان اغلب خودمانی و دارای جاذبه است. نقاشان فرانسوی نظیر کلود مونت و آگوست ونیور به خلق بیشترین تصاویر محبوب فردی و گروهی پرداختند. هنرمند آمریکایی ماری که به آموزش و کار در فرانسه مشغول بود امروزه به نقاشی های ما در و کودک معروف است. پل گوگن و ونسان ون گوگ به عنوان نقاشان پسادریافتگری فعالیت کردند که به نقاشی پرتره از مردمی که می شناختند پرداختند و سلف پرتره های قدرتمندی از خود ساختند. سارگنت به طور کلی پسادریافتگری را مردود دانست و در دوره خودش یکی از بهترین پورتریست ها به شمار می رفت که با استفاده از تکنیک های اغلب رئالستیک آثار درخشانی را ارائه داد. او مسعد پرتره های فردی و گروهی بود و بیشتر از خانواده های سطح بالا (متمول) پوره تره می کشید. او در فلورانس متولد شد و والدین ایتالیایی و آمریکایی بودند. او در آلمان و فرانسه و ایتالیا تحصیل کرد و او را از آخرین بزرگان پرتره سنتی انگلیسی که توسط وا