Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیتر اریک وار، ، (۱۸ ژوئن ۱۹۳۸ در کرمانشاه - ۴ اکتبر ۲۰۱۰ در سنت فوی لاگران، فرانسه)، بازرگان، راننده مسابقه و مدیر چندین تیم فرمول یک، مانند والتر وولف ریسینگ، فیتیپالدی اوتوموتیو و لوتوس بود. زندگی. پیتر وار پس از تمرین در مدرسه نظامی سلطنتی سندهرست، بخشی از خدمت داوطلبانه سربازی خود را را به عنوان افسر در ارتش بریتانیا گذراند. به دنبال رفع بسیج عمومی، وی دست به کار بازرگانی شد. وار به عنوان مسئول فروش در سال ۱۹۵۸ به شرکت لوتوس کارز پیوست و خیلی زود به شرکت خواهر، لوتوس کومپوننتس ملحق شد و در آنجا به مدیریت فروش امور مشتریان ماشین های مسابقه پرداخت و خیلی زود در آنجا مدیر عامل شرکت شد. وار در این دوران از شغل خود به عنوان راننده ی مسابقه لذت می برد و همان ماشین مسابقه ی لوتوس ۱۸ فرمول جونیور را سوار می شد که در دوران فروشندگی خودش مسئول فروش آن بود. وار به عنوان راننده به فرمول یک نرسید، اما در ۲۸ آوریل ۱۹۶۲، با یک اتوموبیل لوتوس ۲۰ در مدار جنوب ۴/۸ مایلی پیست نوربورگ رینگ برنده ی مسابقه ی فرمول جونیور شد. وی همچنین به عنوان نخستین برنده ی جایزه ی بزرگ ژاپن در ۱۹۶۲ شناخته شده است که موفق شد این عنوان را با
یکی از ماشین های مسابقه ی لوتوس ۲۳ کارفرمایش به دست بیاورد.
آق گُل امان مُرادووا (؛ زاده ) یک تنیس باز اهل ازبکستان است.
مارچلو فیلیپینی (؛ زاده ) یک تنیس باز اهل اروگوئه است.
رونالد آگنور (؛ زاده ) یک تنیس باز اهل ایالات متحده آمریکا است.
در علوم رایانه مقدار عبارتی است که بیشتر نمی تواند ارزیابی شود (یک حالت نرمال). اعضای یک نوع داده مقادیر آن نوع هستند. برای مثال عبارت «۱ + ۲» یک مقدار نیست به این دلیل که می تواند به «۳» کاهش یابد. این عبارت نمی تواند بیشتر از این کاهش یابد (و عضوی از نوع دادهٔ اعداد طبیعی است) پس بنابراین یک مقدار است. «مقدار یک متغیر» به نگاشتی در یک محیط اشاره دارد. در زبان های برنامه نویسی که دارای ویژگی اختصاص متغیر هستند نیاز می شود که بین r-value (یا محتویات) و l-value (یا محل) یک متغیر متمایز باشد.
اثر برق مالشی (به انگلیسی : "Triboelectric effect" یا همچنین با نام بار رسانی مالشی ؛ به انگلیسی : triboelectric charging) نوعی الکتریسیته تماسی است که در آن ماده ای خاص در تماس با ماده ای دیگر از نظر الکتریکی پس از جدایی دو جسم در تماس باردار می شود. مالش دو جسم به یکدیگر باعث افزایش سطح تماس دو جسم خواهد شد از این رو مالش دو جسم باعث افزایش اثر برق مالشی خواهد شد.در این روش دو جسم دارای بار ناهم نام می شوند. برای مثال مالش شیشه با خز و یا شانه کردن مو با شانه ی پلاستیکی میتواند الکتریسیته مالشی ایجاد کند. اکثر الکتریسیته ساکن موجود از نوع الکتریسیته مالشی میباشد. قطبیت و بزرگی بار ایجاد شده در الکتریسیته مالشی بسته به جنس ، تخلخل سطح ، دما و دیگر مشخصه های فیزیکی جسم های در تماس میباشد. اثر الکتریسیته مالشی بسیار غیرقابل پیش بینی است و فقط حدس هایی کلی میتوان در مورد بار ایجاد شده زد. برای مثال کهربا در اثر مالش با پشم میتواند باردار شود که این پدیده اولین بار توسط تالس فیلسوف یونانی ثبت شد. مدارهای هم پیوند برق مالشی. نخستین بار جان کارل ویلکا آن را در مقاله ای در بارهء بارهای ساکن در سال 1757 معرفی کرد. ژ
نراتورهای اثر برق مالشی (TENG). در سالهای اخیر در منابع علمی پیشنهاد شده که از این اثر فیزیکی، برای تولید ژنراتورهای اثر برق مالشی (برای دستگاه های کوچک و کم توان) خصوصاً در مقیاس های میکرو و نانو استفاده شود.
فرانتس یوزف گال (؛ زاده ، درگذشته ) عصب-آناتومی-دان و فیزیولوگ آلمانی بود که گاهی به عنوانِ بنیان گذارِ جمجمه خوانی نیز از وی یاد می شود. پیشینه. فرانتس یوزف گال، یک پزشک آلمانی بود که نامش با موضوع بحث برانگیز جمجمه شناسی گره خورده است. با این حال وی در دوران خود به عنوان یک استاد برجسته، در تشریح مغز نیز شناخته می شد. گال، پزشکی را در وین تحصیل کرد. او در مقام یک پزشک، ادعا می کرد که شکل جمجمه افراد نقش مهمی در ویژگی های روانی آنها دارد. فرانتس یوزف گال، نظرات خود را بعد از گسترش و تنظیم، کرانیوسکوپی نامید، اما بعد نام شیوه و نظریات خود را به فرنولوژی (جمجمه شناسی) تغییر داد. بعد از اتمام تحصیلات، گال در یک آسایشگاه امراض روانی، مشغول کار شد. در ضمن وی در کنار کار در آسایشگاه، دارای فعالیت و درآمد خصوصی در امور درمانی و آموزشی نیز بود و بزودی به عنوان یک سخنران معروف شد. معروفیت وی برایش دشمنان زیادی به همراه داشت و عقاید وی مورد انتقاد شدید قرار گرفت. دستگاه سلطنتی در وین، عقاید گال را ضد مذهب و شئون اجتماعی دانست و محکوم کرد. این امر باعث شد که فرانتس یوزف گال، در سال ۱۸۰۹ میلادی وین را به قصد اقامت در فر
انسه ترک کند. بعد از اقامت در پاریس، گال، بزودی جذب جامعه پزشکی و محافل اجتماعی فرانسه شد و به شهرت بیشتری دست یافت.
کارل ادوارد ویلهلم گرونر (آلمانی: Wilhelm Groener؛ زاده – درگذشته ) یک ژنرال و سیاست مدار اهل آلمان بود.
آلبرت گونتر (؛ زاده – درگذشته ) یک زیست شناس اهل آلمان بود.
آلبرشت مرتس فون کویرنهایم (؛ زاده درگذشته ۲۱ ژوئیه ۱۹۴۴) یک فرد نظامی اهل آلمان بود.وی از جمله کسانی بود که به دلیل شرکت در کودتای ۲۰ ژوئیه تیرباران شد. زندگی. آلبرشت ریتر مرتس فون کویرنهایم فرزند هرمان ریتر مرتس فون کویرنهایم ، کاپیتان وقت در ستاد کل باواریا و بعدها سپهبد و رئیس آرشیو رایش، و همسرش النوره (با نام خانوادگی پیش از ازدواج هوهمان)، خواهر والتر هوهمان، پیشگام هوافضا، بود. پدر آلبرشت، هرمان، در سال ۱۹۱۱ از ستاد کل سپاه سوم ارتش به هنگ ششم پیاده نظام در شهر آمبرگ منتقل شد. خانواده در منطقه آلته فِسته در خیابان کوچک اِیشن فورست گَشِن اقامت داشتند. آلبرشت مرتس فون کویرنهایم در سال ۱۹۱۴ در سن نه سالگی وارد دبیرستان سلطنتی علوم انسانی آمبرگ شد و تا سال ۱۹۲۰ در آنجا تحصیل کرد. در سال ۱۹۱۹ خانواده اش به پوتسدام نقل مکان کردند، زیرا پدرش مدیریت آرشیو تازه تأسیس رایش را بر عهده گرفت. او در آنجا از طریق خانواده اش، در جوانی، با ورنر فون هفتن و هانس برنْد فون هفتن، که بعدها از مبارزان مقاومت شدند، آشنا شد. پدر این دو، هانس فون هَفتِن، در سال ۱۹۳۱ جانشین پدر آلبرشت در مقام ریاست آرشیو رایش شد. پس از اخذ دیپلم
از دبیرستان ویکتوریا در پوتسدام در سال ۱۹۲۳، مرتس فون کویرنهایم به عنوان داوطلب افسر به هنگ نوزدهم پیاده نظام (باواریایی) رایشسور در گردان آموزشی آن در لاندشوت پیوست. در سال ۱۹۲۵، آلبرشت مرتز در دوره آموزشی افسری در مدرسه پیاده نظام درسدن با هم کلاسی خود، کلاوس شنک گراف فون اشتاوفنبرگ، که بعدها عامل سوءقصد به هیتلر شد، دوست شد. پس از خدمت در واحدهای مختلف نظامی، او از سال ۱۹۳۶ بار دیگر همراه با اشتاوفنبرگ دوره آموزشی ستاد کل را در آکادمی جنگ برلین گذراند. مرتس فون کویرنهایم به عنوان کاپیتان در ستاد کل، در سال های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۰ در فرماندهی کل سپاه پنجم ارتش خدمت کرد و سپس با درجه سرگرد، مسئول بخش سازمان دهی و غیرنظامی سازی در دپارتمان سازمان دهی ستاد کل ارتش شد. او ابتدا از به قدرت رسیدن ناسیونال سوسیالیست ها استقبال کرده بود، اما با گذشت زمان به تدریج از رژیم نازی فاصله گرفت. در آغاز جنگ جهانی دوم، مرتس فون کویرنهایم به عنوان افسر ستاد در دپارتمان سازمان دهی ستاد کل به کار گرفته شد. در سال ۱۹۴۱، به دلیل حمایت از رفتار انسانی تر با غیرنظامیان در مناطق اشغالی، با آلفرد روزنبرگ، وزیر رایش برای مناطق شرقی اشغالی،
و اریش کُخ، کمیسار رایش برای اوکراین، درگیری پیدا کرد. از سال ۱۹۴۲، از طریق شوهرخواهرش، ویلهلم دیکمان، تماس هایش با مقاومت علیه هیتلر و ناسیونال سوسیالیسم افزایش یافت. ویلهلم دیکمان، کاپیتان ذخیره در هنگ پیاده نظام نهم پوتسدام، به حلقه مخالفان نظامی پیوسته بود. مرتس فون کویرنهایم در نوامبر ۱۹۴۲ با درجه سرهنگ دوم به عنوان رئیس ستاد سپاه بیست و چهارم زرهی در جبهه شرقی منصوب شد. در سال ۱۹۴۳ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و اندکی پیش از ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ در ازدواج دوم خود با هیلده بایِر (با نام خانوادگی پیش از ازدواج فوس وینکل)، که بیوه بود، ازدواج کرد؛ او پیش تر در سال ۱۹۳۴ با شارلوت آلیس کراودزون ازدواج کرده بود. از سپتامبر ۱۹۴۳، او در جریان طرح ترور آدولف هیتلر قرار گرفت. او همراه با رئیس خود، ژنرال پیاده نظام فریدریش اولبریشت، و سرهنگ کلاوس شنک گراف فون اشتاوفنبرگ، برای تدارک انتقال قدرت پس از سوءقصد به هیتلر، تغییراتی در طرح عملیاتی "والکری" ایجاد کرد که در اصل برای سرکوب شورش کارگران خارجی در رایش طراحی شده بود. در سال ۱۹۴۴، مرتس فون کویرنهایم جانشین اشتاوفنبرگ به عنوان رئیس ستاد در اداره کل ارتش در برلین (ساختمان ب
ِندلربلوک) شد. بلافاصله پس از سوءقصد ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ به هیتلر، مرتس فون کویرنهایم ژنرال اولبریشت را ترغیب کرد که عملیات "والکری" را فعال کند، هرچند مطمئن نبود که آیا هیتلر واقعاً کشته شده است یا نه. اما اقدامات پیش بینی شده در این طرح یا اجرا نشدند یا به طور کامل عملی نشدند، زیرا فرماندهان نظامی تقریباً همزمان خبر زنده ماندن هیتلر را دریافت کردند. در همان شب ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴، مرتس فون کویرنهایم همراه با کلاوس گراف شنک فون اشتاوفنبرگ، ژنرال پیاده نظام اولبریشت و ستوان ورنر فون هفتن توسط نیروهای نظامی وفادار به رژیم دستگیر شدند و به دستور ژنرال فریدریش فروم، که سعی داشت همدستی خود را پنهان کند، در حیاط بِندلربلوک به صورت فوری اعدام شدند. مشخص نیست که آیا اعدام ها در همان روز انجام شد یا پس از نیمه شب؛ تاریخ نگاری و گواهی فوت بعدی اشتاوفنبرگ تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ را ذکر کرده اند. اجساد آن ها در گورستان قدیمی سنت ماتیاس در برلین-شونبرگ دفن شدند، اما مدت کوتاهی بعد به دستور هاینریش هیملر نبش قبر شده، سوزانده شدند و خاکسترشان در مزارع ریزل فلد پراکنده شد. چند روز بعد، والدین مرتس فون کویرنهایم و یکی از خواهرانش توسط گشتاپ
و دستگیر شدند. شوهرخواهرش، ویلهلم دیکمان، پس از بازجویی های وحشیانه، در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۴ در زندان سلولی خیابان لِهرتر در برلین توسط گشتاپو از پشت سر تیرباران شد.
اتو گونش (؛ (زاده ۸ سپتامبر ۱۹۱۷ – درگذشته ۲ اکتبر ۲۰۰۳) یک فرد نظامی اهل آلمان بود. وی دهمین آجودان آدولف هیتلر و از اعضای لشکر یکم زرهی اس اس لایب اشتاندارته اس اس آدولف هیتلر بود. زندگی نامه. وی در ینا در امپراتوری آلمان زاده شد. در سن ۱۶ سالگی راهنمایی را ترک کرد تا به لشکر یکم زرهی اس اس لایب اشتاندارته اس اس آدولف هیتلر و حزب نازی بپیوندد. برای اولین بار هیتلر را در سال ۱۹۳۶ ملاقات کرد. از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ آجودان اس اس هیتلر بود. از ۱ ژانویه ۱۹۴۱ تا ۳۰ آوریل ۱۹۴۲ در آکادمی افسران اس اس بود و سپس به خط مقدم فرستاده شد و فرماندهی یک گردان بمب زرهی در لشکر یکم زرهی اس اس لایب اشتاندارته اس اس آدولف هیتلر را بر عهده داشت. در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۳ از آجودان های شخصی هیتلر شد. از اوت ۱۹۴۳ تا ۵ فوریه ۱۹۴۴ در جبهه شرق و در فرانسه جنگید. از مارس ۱۹۴۴ دوباره از آجودان های شخصی هیتلر گشت. وی در جریان جنگ در یک یا دو کنفرانس نظامی هیتلر حاضر بود؛ از جمله در جلسه ای در آشیانه گرگ در کنتشین که توطئه ای ناموفق علیه هیتلر صورت گرفت. بر اثر انفجار بمب لاله گوش وی سوخت و دچار کوفتگی شد. در روزهای آخر رایش سوم، گونشه از طرف هیتل
ر وظیفه یافت تا لاشه هیتلر و اوا براون همسرش را پس از مرگ بسوزاند. هم چنین در هنگامی که هیتلر و اوا خودکشی کردند وی پشت در اتاق آن ها نگهبانی می داد. پس از سوزاندن ا شههیتلر و در نیمه شب ۱ می ۱۹۴۵ پناهگاه هیتلر را ترک کرد. یک روز بعد توسط ارتش سرخ در برلین دستگیر و برای بازجویی توسط اِن کاوه ده به مسکو فرستاده شد. وی در مسکو و باوتزن در آلمان شرقی زندانی بود تا این که در ۲ می ۱۹۵۶ آزاد شد. در طول مدت حبس، وی و هاینتس لینگه منابع مهمی برای زندگی نامه ای از هیتلر که برای ژوزف استالین تهیه شد بودند. گونشه در سال ۲۰۰۳ به علت سکته قلبی در خانه اش در لمار درگذشت. وی سه فرزند داشت.
برونو لابادیا (؛ زاده ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلمان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلمان بازی کرده است.
کریستیان دانر (؛ زاده ) یک اتوموبیل ران فرمول ۱ اهل آلمان است.
آندرئا پتکوویچ (؛ زادهٔ ) یک تنیس باز اهل آلمان است.
یولیوس پلوکر (؛ زاده درگذشته ) یک فیزیک دان و ریاضیدان اهل آلمان بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال کاپلی شده است.
کورد یورگنس (؛ زاده درگذشته ) بازیگر تئاتر و فیلم اهل آلمان-اتریش بود. وی بین سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۸۲ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "جنون بورژوازی"، "نیکلاس و الکساندرا"، "پیروزی تلخ"، "نبرد بریتانیا"، "تهران ۴۳"، "قهرمانان"، "جاسوسی که دوستم داشت"، "تودهنی"، "ملفیستو والز" و "اورینت اکسپرس" اشاره کرد.
ماگنوس هیرشفلد (؛ زاده درگذشته ) یک سکسولوژیست و پزشک یهودی اهل آلمان بود. هیرشفلد در رشته های فلسفه، زبان شناسی و پزشکی تحصیل کرده بود. او که مدافع صریح اقلیت های جنسی بود، کمیته علمی-بشردوستانه (اولین سازمان حمایت از حقوق ال جی بی تی) و لیگ جهانی اصلاحات جنسی را تأسیس کرد. او فعالیت های خود را در برلین-شارلوتنبورگ در دوره وایمار پایه گذاری کرد. داستین گلتز، مورخ، کمیته علمی-بشر دوستانه را به عنوان «اولین مدافعه از حقوق همجنس گرایان و ترنسسجندر ها» توصیف می کند. هیرشفلد به عنوان یکی از تأثیرگذارترین سکسولوژیست های قرن بیستم شناخته می شود.
اریش آورباخ (؛ زادهٔ درگذشته ) یک زبان شناس اهل آلمان بود.
هیلدگارد کنِف (؛ زاده درگذشته ) یک هنرپیشه اهل آلمان بود. وی بین سال های ۱۹۴۴ تا ۲۰۰۱ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "برف های کلیمانجارو"، "تصمیم قبل از شفق" و "افسونگری" اشاره کرد. او در فیلم های به زبان انگلیسی به عنوان هیلدگارد نِف معرفی شده است. روزهای اولیه. هیلدگارد کنف در شهر اولم اولم به دنیا آمده است. پدرش وقتی او تنها شش ماهه بود از دنیا رفت. پس از آن مادر او به برلین رفت و در کارخانه ای مشغول به کار شد. کنِف در سن ۱۴ سالگی هنرپیشگی را در سال ۱۹۴۰ آغاز کرد. کنِف مدرسه را در سن ۱۵ سالگی رها کرد.
ویلهلم آلبرت هزنفلد (تلفظ آلمانی[ˈvɪlm ˈhoːzənfɛlt]؛ ۲ مه ۱۸۹۵–۱۳ اوت ۱۹۵۲) معلم مدرسه، افسر ارتش آلمان بود که در پایان جنگ جهانی دوم به درجه هاوپتمن (کاپیتان) ارتقا یافت. او به مخفی کردن یا نجات چندین نفر از مردم لهستان، از جمله یهودیان، در لهستان تحت اشغال آلمان نازی کمک کرد و به ولادیسلاو اشپیلمن، پیانیست و آهنگساز یهودی کمک کرد تا در ویرانه های ورشو در ماه های آخر سال ۱۹۴۴ زنده بماند، عملی که به تصویر کشیده شد. در فیلم پیانیست محصول ۲۰۰۲. او توسط ارتش سرخ اسیر شد و در سال ۱۹۵۲ در اسارت شوروی درگذشت. در اکتبر ۲۰۰۷، هوزنفلد پس از مرگ توسط رئیس جمهور لهستان لخ کاچینسکی، با نشان صلیب فرماندهی نشان پولونیا رستیتوا تجلیل شد. در ژوئن ۲۰۰۹، هوزنفلد پس از مرگ در یاد وشم (یادبود رسمی اسرائیل برای قربانیان هولوکاست) به عنوان یکی از صالحان در میان ملل شناخته شد.
گونتر لوتیِنس (۲۵ مه ۱۸۸۹ – ۲۷ مه ۱۹۴۱) نظامی بلندپایه آلمانی بود که در جریان جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نیروی دریایی خدمت کرد و در دوره رایش سوم به درجه دریاسالار ترفیع گرفت. زندگی. گونتر لوتینس روز ۲۵ مه سال ۱۸۸۹ در ویسبادن زاده شد. پدرش بازرگان بود. سال ۱۹۰۷ به عنوان افسر دانشجو به نیروی دریایی امپراتوری آلمان پیوست. سال ۱۹۱۰ با رتبه ۲۰ از ۱۶۰ نفر، از دانشکده نیروی دریایی فارغ التحصیل شد. خدمت خود را بر عرشه یک نبردناو آغاز کرد. مدتی بعد به ناوگان قایق های اژدرانداز منتقل شد و تمامی طول جنگ جهانی اول را با آن بود. در دوره جمهوری وایمار در نقش های آموزشی و ستادی مشغول بود. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۱ ناوگان یکم اژدرانداز را فرماندهی کرد. میان سال های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ رئیس بخش پرسنل نیروی دریایی بود. سال ۱۹۳۴ به فرماندهی رزم ناو "کالسروهه" منصوب شد. با این شناور نیمه نخست سال ۱۹۳۵ را در آب های آمریکای جنوبی گذراند. هنگامی که به آلمان بازگشت رئیس ستاد منطقه دریایی دریای شمال شد. ماه مارس سال ۱۹۳۶ از جانب دریابد اریش ردر، فرمانده کل "کریگس مارینه" به عنوان رئیس دفتر پرسنل نیروی دریایی برگزیده شد. ردر سال ۱۹۳۸ او فرم
انده کل نیروهای شناسایی کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم، لوتینس اواخر سال ۱۹۳۹ درگیر عملیات مین ریزی در سواحل انگلستان بود. روز ۱ ژانویه سال ۱۹۴۰ به درجه دریابان ترفیع گرفت. روز ۱۸ ژوئن همان سال به فرماندهی کل ناوگان سطحی منصوب شد. لوتینس به دستور ستاد ستاد عالی دریایی روز ۲۰ ژوئن به همراه یک گروه رزمی متشکل از نبردناو "گنایزنائو"، دو رزم ناو و یک ناوشکن از تروندهیم راهی دریا شد. هفت ساعت پس از آغاز حرکت یک اژدر شلیک شده از یک زیردریایی بریتانیایی به "گنایزنائو" اصابت و آسیب جدی به آن وارد کرد. در پی این حادثه گروه رزمی وادار به بازگشت به تروندهیم شد. لوتینس روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۴۰ به درجه دریاسالار نائل آمد. بزرگ دریابد ردر بسیار به او اعتماد داشت. لوتینس مسئول بخش دریایی عملیات "زی لووه" برای حمله جزیره بریتانیا بود. لوتینس سوار بر نبردناو "گنایزنائو" در همراهی نبردناو "شارنهورست"، در سومین اقدام در نهایت اوایل سال ۱۹۴۱ موفق شد از دریای شمال خارج و وارد اقیانوس اطلس شود تا خطوط کشتی رانی متفقین را مورد حمله قرار دهد. دو کشتی جنگی آلمانی ۱۳ کشتی تجاری و نفت کش دشمن را غرق کردند. تا این که با نبردناو بریتانیایی "رو
دنی" و شناورهای محافظ آن برخورد نمودند. با پایبندی به فرمان بزرگ دریابد ردر در اجتناب از درگیری های پرخطر سطحی، از این موقعیت عقب نشینی کرد و روز ۲۳ مارس به بندر برست در فرانسه رفت. عملیات بیسمارک. لوتینس به برلین فراخوانده شد و روز ۲۶ آوریل سال ۱۹۴۱ مأموریت بعدی به او ابلاغ گردید. او می بایست با رزم ناو "پرینتس اویگن" و نبردناو "بیسمارک" مجدداً به خطوط کشتی رانی دشمن حمله می برد. لوتیِنس معتقد بود تفاوت در تاب آوری این دو شناور عمل هماهنگ بین آن ها را دشوار می کند و خواهان این بود که عملیات تا هنگام اتمام تعمیر نبردناو "شارنهورست" و تکمیل آموزش خدمه نبردناو "تیرپیتس" به تأخیر بیفتند. این ها حدود چهار ماه طول می کشیدند. به اعتقاد او عمل این سه نبردناو با یکدیگر شکست آن ها برای دشمن بسیار دشوار می کرد. به هر صورت ردر موافق این سخنان نبود. او می پنداشت نباید به دشمن فرصت استراحت داد. از طرفی چنین کاری گونه ای حواس پرتی برای بریتانیایی ها از مدیترانه بود و فشار آن ها بر خط تدارکاتی نیروهای آلمانی و ایتالیایی در شمال آفریقا را کاهش می داد. لوتینس به عنوان افسری مطیع ادله ردر را پذیرفت و حتی از روز ۵ مه در دیدار ه
یتلر از گوتنهافن، از آن ها در نزد پیشوا دفاع کرد. به هر حال ردر به او گفت از ریسک های نالازم خودداری کند و برای موفق های کوچک کشتی ها را به خطر نیندازد. هدف اصلی از بین بردن ظرفیت حمل ونقل دشمن بود و درگیر شدن با کشتی های جنگی آن صرفاً به منظور کمک به این هدف باید انجام می گرفت. ترفیع درجه "بیسمارک" و "پرینتس اویگن" روز ۱۸ مه سال ۱۹۴۱ بندرگاه را ترک کردند. این دو شناور چهار بعد توسط هواگردهای بریتانیایی شناسایی شدند. نیروی دریایی بریتانیا سعی کرد از خروج آن ها از دریای شمال جلوگیری کند. صبح روز ۲۴ مه یک نبرد دریایی بین طرفین در آب های بین ایسلند و گروئنلند به وقوع پیوست. "بیسمارک" با شلیک از فاصله حدود ۱۵ کیلومتری رزم ناو نبرد بریتانیایی "هود" را به همراه بیش از ۱۴۰۰ نفر غرق کرد. "بیسمارک" چند دقیقه بعد با آتش خود آسیب جدی به نبردناو "پرنس آو ولز" وارد آورد. شناور بریتانیایی با ایجاد پوشش دود قصد فرار داشت. ناخدا دوم ارنست لیندمان، فرمانده "بیسمارک" اصرار داشت کشتی دشمن فلج شده است و به راحتی می توان کار آن را تمام کرد. با این حال، لوتینس به اسناد فرمان ردر، مخالف این کار بود و تلاش لیندمان برای متقاعد کردن ا
و فایده ای حاصل نکرد. بدین شکل از "پرنس آو ولز" توانست از چنگ ناو گروه آلمانی بگریزد. شناورهای آلمانی به سمت عمق اقیانوس اطلس رفتند و بریتانیایی ها رد آن ها را گم کردند. با وجود شکسته شدن سکوت رادیویی و مخابره گزارش به برلین از "بیسمارک" سبب شد بریتانیایی ها مجدداً بتوانند آن را رهگیری کنند. دو روز بعد یک قایق پرنده "بیسمارک" را مشاهده کرد. موجی از هواگردهای اژدرافکن بریتانیایی به سمت آن گسیل شد. نبردناو آلمانی عصرگاه روز ۲۶ مه مورد حمله هواگردها قرار گرفت. یکی از اژدرهای رها شده به سکان "بیسمارک" برخورد کرد و امکان چرخش را از آن گرفت. تلاش ها برای تعمیر این آسیب نتیجه بخش نبود. "پریتس اویگن" پیش از این از "بیسمارک" جدا شده بود و نمی توانست کمکی بکند. پیش بینی لوتینس از تاب آوری کمتر این رزم ناو درست از آب درآمد. روز ۲۷ مه نیروی بسیار قدرتمندی از بریتانیایی ها به سمت "بیسمارک" رفت. در نتیجه حملات، نبردناو "بیسمارک" ساعت ۱۰:۴۰ صبح غرق شد. در این حادثه حدود ۲٬۱۰۰ تن از سرنشینان شناور از جمله دریاسالار گونتر لوتیِنس جان باختند. تنها ۱۱۰ نفر نجات یافتند. بریتانیایی ها تلاش چندانی برای نجات آلمانی ها نکردند. از ای
ن اقدام به گونه جنایت جنگی یاد شده است.
زوفی مکلنبورگ (؛ زاده درگذشته ) یک نجیب زادگی اهل آلمان بود.
آروین پانوفسکی (؛ زاده درگذشته ) مورخ هنر اهل آلمان که نظریاتش به خصوص در مطالعات آکادمیک شمایل نگاری تأثیرگذار بود. تحصیلات دانشگاهی او بعد از ظهور رژیم نازی عمدتاً در ایالات متحده دنبال شد. عملکرد پانوفسکی نکته مهمی در مطالعه آکادمیک مدرن شمایل نگاری را نمایش می دهد و از آن در آثار بسیار تأثیرگذاری از جمله «کتاب کوچکش» با عنوان "رنسانس و تجدید نظر در هنر غربی" و شاهکارش یعنی "نقاشی اولیه هلندی" استفاده نموده است. اندیشه. پانوفسکی در مطالعات "شمایل شناختی" سه سطح از درک تاریخی هنر را مطرح می کند:
جان رابه (؛ زاده درگذشته ) بازرگان آلمانی بود که عمدتاً به دلیل ِ تلاش های وِی برای جلوگیری از بی رحمی های قوای ژاپن در ماجرای کشتار نانجینگ شناخته می شود.
هرمان فگلاین (۳۰ اکتبر ۱۹۰۶ – ۲۸ آوریل ۱۹۴۵) نظامی بلندپایه آلمانی و از اعضای حلقه نزدیکان آدولف هیتلر بود. او شوهر خواهر اوا براون، همسر هیتلر (40 ساعت پیش از خودکشی ازدواج کردند)، بود. فگلاین فرد فرصت طلبی بود که با استفاده از دوستی خود با هاینریش هیملر مراتب ترقی را در وافن اس اس به سرعت طی کرد. به نقل از خاطرات هاینتس لینگه، پیشکار هیتلر، فگلاین همه جا وانمود می کرد ارتباط نزدیکی با هیتلر دارد ولی این طور نبود و هیتلر همیشه با او بسیار رسمی برخورد می کرد و او را کمی از خود دور نگه می داشت. (رابطه هیتلر با براون تا پیش از سقوط رایش سوم مخفی نگاه داشته شد). هیتلر مثل همه او را با نام خانوادگی اش صدا می زد و فگلاین او را پیشوای من خطاب می کرد. موقع صحبت کردن با براون، از ضمیر دوم شخص مفرد استفاده می کرد و براون همیشه او را با نام کوچکش، هرمان، صدا می کرد. مرگ. با رسیدن نیروهای ارتش سرخ به نزدیکی برلین فگلاین که در تدارک گریختن بود، توسط سرویس امنیتی رایش دستگیر شد. هیتلر که از مذاکرات هیملر با متفقین آگاه شده بود، فگلاین، که از دوستان او بود، را نیز به خیانت متهم کرد. وی ابتدا توسط هیتلر از تمامی درجات خلع و
سپس به دادگاه نظامی سپرده شد. هرچند با وساطت اوا براون نهایتا هیتلر دستور داد بدون هیچ مجازاتی آزاد شود اما دو روز پیش از خودکشی هیتلر، به گفته تراودل یونگه منشی مخصوص هیتلر، به باغ صدارت عظمای رایش برده شد و اعدام شد.
پاول لانگرهانس (؛ زاده درگذشته ) یک زیست شناس اهل آلمان بود. وی کاشف جزایر لانگرهانس و یاخته های دارینه ای است. پاول لانگرهانس (Paul Langerhans) در سال ۱۸۴۷ در برلین زاده شد. اکثر اعضای خانواده او پزشک بودند و با استاد بنام دانشکده پزشکی برلین، رودولف ویرشو (Rudolf Virchow) دوستی نزدیک داشتند. ۱۸ ساله بود که تحصیل رشته پزشکی را در ینا (Jena) آغاز کرد و یک سال بعد به برلین بازگشت و شاگرد و همکار پروفسور ویرشو شد. ویرشو که استعداد، توانایی و کنجکاوی پاول جوان را می شناخت، او را واداشت که برای پایان نامه دکترایش در رشته آسیب شناسی، لوز المعده را زیر ذره بین بگذارد و همه بخش های ناشناخته آن را شرح دهد. لانگرهانس در آزمایش های پی درپی خود توده های سلول هایی را در لوزالمعده کشف کرد که مانند جزیره هایی در میان بافت های پیرامون قرار گرفته اند ولی کارکردشان بر او معلوم و مشخص نبود. پنج سال پس از مرگ لانگرهانس آسیب شناس فرانسوی ادوار لاگس (Edouard Laguesse) نام این توده های سلولی را "جزایر لانگرهانس" گذاشت و نیم قرن پس از این کشف مهم، مشخص شد که "جزایر لانگرهانس" با ترشح انسولین (واژه ای که از کلمه لاتین Insulinum یعنی
جزیره گرفته شده) قند بدن انسان را تنظیم می کند. پاول لانگرهانس ۲۵ ساله بود که پایان نامه فوق دکترایش را نوشت و در دانشگاه فرایبورگ به عنوان استاد به تدریس پرداخت. اما بیماری سل امانش نداد و از آن هنگام به بعد بیشتر عمرش را در آسایشگاه ها گذراند. سرانجام به مجمع الجزایر مادیرا (Madeira) در اقیانوس اطلس رفت، درمانگاهی در آنجا تاسیس کرد و یکی از گونه های کمیاب کرم را در کاوش های خود در زمینه حیوانات دریایی کشف کرد و نامش را به یاد استاد و دوستش "ویرشویا" (Virchowia) گذاشت. پاول لانگرهانس در ۴۰ سالگی در کشور پرتغال درگذشت.
اسوالد بلکه (؛ زاده درگذشته ) موفق ترین خلبان تک خال در جنگ جهانی اول اهل آلمان بود. احکام بلکه را او نوشته است.
هانس یورگن اشتومپف (۱۶ ژوئن ۱۸۸۹ – ۳ مارس ۱۹۶۸) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود. حرفه نظامی. سال ۱۹۰۷ به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست و در جنگ جهانی اول در ستاد کل خدمت کرد. در دوران جمهوری وایمار به عنوان افسر ستاد در وزارت جنگ خدمت نمود. روز ۱ سپتامبر ۱۹۳۳ با درجه سرهنگی رئیس ستاد نیروی لوفت وافه شد. روز ۱ ژوئن سال ۱۹۳۷ به عنوان رئیس ستاد لوفت وافه منصوب گشت. سال ۱۹۳۸ به درجه سرتیپی ارتقا یافت. در طول جنگ جهانی دوم فرمانده ناوگان های هوایی مختلفی بود. روز ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۰ به درجه ارتشبدی رسید و نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت نمود. تا پایان سال ۱۹۴۳ فرمانده ناوگان پنجم لوفت وافه بود و با این یگان در نبرد بریتانیا شرکت کرد. ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ فرماندهی نیروهای لوفت وافه در نبرد دفاع از آلمان در برابر حملات متفقین را بر عهده داشت.
مانفرد وینکلهک (؛ زاده درگذشته ) یک اتوموبیل ران فرمول ۱ اهل آلمان بود.
تیمو بول (؛ زادهٔ ) بازیکن تنیس روی میز اهل آلمان است.وی همچنین برنده جوایزی همچون برگ بوی نقره ای شده است. وی همچنین برنده جوایزی همچون برگ بوی نقره ای شده است. او در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برنده ۱۸ مدال طلا، ۱۳ مدال نقره، ۸ مدال برنز شده است.
ماتیاس ارتسبرگر (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل آلمان و عضو برجسته حزب مرکزی در زمان امپراتوری آلمان بود. او از امضا کنندگان آتش بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ از سوی امپراطوری آلمان بودند که دو سال بعد توسط ناسیونالیست ها ترور گشت.
ویلهلم لئوپولد کلمار فرایِر فون در گولتس (Wilhelm Leopold Colmar Freiherr von der Goltz؛ ۱۲ اوت ۱۸۴۳_۱۹ آوریل ۱۹۱۶) همچنین شناخته شده به عنوان گولتس پاشا، یک فیلدمارشال پروسی و نویسنده نظامی بود. حرفه نظامی. گولتس در آلفید بیلکنفلد در پروس شرقی (که بعدها گولتس هاوزن و سپس ایوانووکا که هم اکنون بخشی از استان کالینینگراد در روسیه است، خوانده شد) در خانواده ای اشرافی که تضعیف شده بود، پا به عرصه وجود گذاشت. پدرش حدود نوزده سال را در ارتش پروس گذرانید ولی به درجه ای بهتر از ستوان دست نیافت و تلاش هایش به عنوان کشاورز نیز نتایجی چندان به بار نیاوردند. در سالی که گولتس به شش سالگی رسیده و درحال سفر به دانتزیگ بودند، پدر توسط وبا از پای درآمد. گولتس در سال ۱۸۶۱ با درجه ستوان دومی وارد پیاده نظام ارتش پروس گردید تا در تیپ پنجم پیاده نظام پروس شرقی خدمت کند. در طول سال ۱۸۶۴ او در مأموریت مرزی شرکت کرده و بعد از آن وارد آکادمی نظامی برلن شد اما موقتاً از دانشگاه کناره گرفت تا در جنگ اتریش و پروس در ۱۸۶۶ شرکت جوید که البته زخمی گشت. در ۱۸۶۷ به خدمت بخش توپوگرافی ستاد ارتش درآمده و در بدو جنگ فرانسه و پروس ۱۸۷۰ وارد ستاد