Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن نوشت. در این اثر درباره احساس خود زا نخصستین روزهای حضور در لندن می نویسد: که گوتن با منطقه ای در دامنه کوه فوجی و نیهون باشی محله ای پرازدحام در توکیو آن زمان است. همچنین او از دوران اقامتش در لندن به عنوان سخت ترین روزهای زندگی اش یاد می کند و می نویسد: در سال ۱۹۰۱ (سال سی و چهارم دوره میجی)، سوسه کی با شیمیدانی به نام کیکونائه ایگیدا، به مدت دو ماه هم خانه شد و از این تجربه انگیزه جدیدی گرفت. او به تنهایی در خوابگاه به تحقیق و مطالعه مشغول شد و این باعث شد که ارتباطاتش با دیگر دانشجویان خارجی کم رنگ شود. سوسه کی گزارشی به وزارت آموزش و پرورش ارسال کرد که در آن به وضعیت روحی و جسمی خود اشاره کرد و به گفته دُئی بونسو، وضعیت او به حدی نگران کننده بود که زن صاحب خوابگاه نگرانش شده بود. او دچار «خستگی عصبی شدید» گردید. در سپتامبر ۱۹۰۲، زمانی که دوستانش به دیدنش آمدند، بحث هایی در مورد ضرورت بازگشت زودهنگام او به ژاپن مطرح شد و شایعاتی مبنی بر «جنون سوسه کی» در وزارت آموزش و پرورش پخش شد. سوسه کی به سرعت به بازگشت به وطن فراخوانده شد و در تاریخ ۵ دسامبر همان سال، لندن را ترک کرد. در کشتی بازگشت، او به طور تصاد
فی با سایتو کیچی، روان پزشکی که از تحصیل در آلمان فارغ التحصیل شده بود، هم سفر شد. خانواده سوسه کی با اطلاع از هم سفر بودن او با یک روان پزشک، نگران شدند که این به دلیل بیماری روانی سوسه کی باشد. آخرین خوابگاه سوسه کی در لندن، در سال ۱۹۸۴ موزه یادبود سوسه کی توسط ایکو تسونماتسو تأسیس شد. این موزه شامل نمایش آثاری از سوسه کی، افرادی که با او ملاقات کرده بودند و کتاب هایی که خوانده بود، بود و به طور عمومی بازدید می شد. اما به دلیل تأثیرات ناشی از خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، این موزه در سپتامبر ۲۰۱۶ بسته شد. با این حال، به درخواست شدید طرفداران سوسه کی، در تاریخ ۸ مه ۲۰۱۹، در بخشی از خانه تسونماتسو این موزه یادبود در حومه لندن بازسازی و دوباره افتتاح شد. بازگشت به وطن و تدریس. ناتسومه سوسه کی در تاریخ ۲۰ ژانویه ۱۹۰۳ (سال سی و ششم دوره میجی) از انگلستان به ژاپن بازگشت. در تاریخ ۳ مارس همان سال، او به آدرس ۵۷، محله سنداکی چو، منطقه هونگو، توکیو منتقل شد (این مکان به عنوان «خانه گربه» شناخته می شود، در منطقه مکی او، در حال حاضر، این مکان به عنوان ساختمان انجمن فارغ التحصیلان دانشگاه پزشکی ژاپن شناخته می شود و د
ر محوطه آن یک یادبود وجود دارد). در پایان همان ماه، او از سمت خود به عنوان استاد در دبیرستان پنجم استعفا داد. در آوریل همان سال، سوسه کی به عنوان استاد در دبیرستان اول و دانشگاه امپریال توکیو منصوب شد (حقوق سالانه او در دبیرستان ۷۰۰ ین و در دانشگاه ۸۰۰ ین بود). در آن زمان، رئیس دبیرستان اول، دوست نزدیک سوسه کی، کانو کوکیچی بود. سوسه کی در دانشگاه امپریال توکیو به عنوان جانشین لافکادیو هرن تدریس کرد. اما در مقایسه با سبک تدریس شاعرانه و جذاب هرن، که به محض شروع به صحبت کلاس را در فضایی شاعرانه غرق می کرد، سبک تحلیلی و خشک سوسه کی مورد انتقاد قرار گرفت. این موضوع باعث شد که دانشجویان اقدام به راه اندازی حرکتی برای نگه داشتن یاکومو در سمت خود کنند و برخی از آن ها به صورت غیررسمی از سوسه کی انتقاد کرده و او را به باد انتقاد بگیرند. برخی از دانشجویان، مانند کواوادا جون، به این نتیجه رسیدند که «بدون آقای هرن در این رشته، چیزی برای یادگیری وجود ندارد» و به رشته حقوق تغییر رشته دادند. در آن زمان، یکی از دانش آموزان سوسه کی، فوجیمورا میسائو چند روز پس از آنکه سوسه کی به خاطر رفتار نامناسبش او را توبیخ کرد، در آبشار کگ
ون خود را غرق نمود. این واقعه باعث شد که شایعاتی در میان دانش آموزان دبیرستان و همکارانش و همچنین در میان روشنفکران مبنی بر اینکه «سوسه کی باعث مرگ فوجیمورا شده است» پخش شود. سوسه کی در رمان خود «ما گربه هستیم» به طور شوخی به فوجیمورا اشاره کرده و در رمان «بالش علفی» نیز به او اشاره کرده و این کار او را مورد شماتت قرار داده است. سوسه کی به دلیل این شایعات و فشارهای ناشی از این حادثه دچار اضطراب و خستگی عصبی شد و در کلاس ها و خانه به طور مکرر دچار خشم و عصبانیت می شد. این وضعیت باعث افزایش غیبت ها و تدریس های جانشین در کلاس هایش شد و او به مدت حدود دو ماه از همسرش جدا زندگی کرد. در سال ۱۹۰۴ (سال سی و هفتم دوره میجی)، او تا حدی آرامش خود را بازیافت و به عنوان استاد در دانشگاه میجی نیز مشغول به کار شد (با حقوق ماهیانه ۳۰ ین). درگذشت ناتسومه سوسه کی. در ماه مارس ۱۹۱۵ (سال چهارم دوره تایشو)، ناتسومه سوسه کی به سفر به کیوتو رفت و در آنجا بعد از خوردن بادام زمینی به دلیل عود زخم معده اش برای پنجمین بار دچار مشکل شد. از تاریخ ۳ ژوئن، او به یادآوری شرایطی که در زمان نوشتن «ما گربه هستیم» داشت، پرداخت و نوشتن داستان «د
وچو» را آغاز کرد. در سال ۱۹۱۶ (سال پنجم دوره تایشو)، او به دیابت نیز مبتلا شد. در همان سال، پس از شرکت در مراسم ازدواج تاتسونو تاکاشی، در تاریخ ۹ دسامبر دچار خونریزی داخلی شد و در حین نوشتن رمان «گرگ و میش» در خانه اش درگذشت. او در سن ۵۰ سالگی (۴۹ سال و ۱۰ ماه) فوت کرد. آخرین جمله های او به این صورت نقل شده است که در حالی که پیراهن خوابش را باز کرده بود، فریاد زد: «اینجا آب بریزید، اگر بمیرم، بد می شود.» با این حال، وقتی دختر چهارمش، آیکو، شروع به گریه کرد و همسرش، کیوکو، او را آرام کرد، سوسه کی به او گفت: «اگر گریه کنی مشکلی ندارد.» این جمله نیز به عنوان آخرین کلمات او شناخته می شود. روز بعد از مرگش، جسد او در دانشکده پزشکی دانشگاه امپریال توکیو توسط ناگایو ماتارو مورد کالبدشکافی قرار گرفت. در این کالبدشکافی، مغز و معده اش خارج و اهدا شد. مغز او که اکنون در اتانول نگهداری می شود، در دانشکده پزشکی دانشگاه توکیو ذخیره شده و وزن آن ۱۴۲۵ گرم بوده است. نام مذهبی او “بون کن این کودو سوسه کی کوجی” بود. جسد او در مراسمی سوزانده شد. آرامگاه او در قبرستان زوشی گایا در منطقه تسوشیما، در توکیو (شماره ۱ ردیف ۱۴، قطعه ۳)
قرار دارد. یادبودها. تصویر ناتسومه سوسه کی از سال ۱۹۸۴ (سال ۵۹ دوره شووا) تا ۲۰۰۴ (سال ۱۶ دوره هیسی) بر روی اسکناس هزار ینی ژاپنی چاپ شده است. آثار. نگارش آثار «ما گربه هستیم» و «بوچّان». در سال ۱۹۰۶ (سال سی و نهم دوره میجی)، ناتسومه سوسه کی به توصیه تاکاهاما کیوشی، برای درمان افسردگی، شروع به نوشتن کرد و اثر اولیه خود به نام «ما گربه هستیم» را خلق کرد. در زمانی که سبک ناتورالیسم یکه تاز سبک های ادبی در ژاپن بود و نویسندگان خود را به عنوان شخصیت های اصلی داستان می گذاشتند ناتسومه سوسه کی با نگاهی تیزبینانه و متفاوت شخصیت اصلی اثر خود را یک گربه بی نام در نظر گرفت که نگاهی از بالا به انسان ها داشت و با لحنی پرتمطراق صحبت می کند. سوسه کی با این اثر دیگر نویسندگان را به سخره گرفت و به گونه ای به آن ها نشان داد نگاهی متفاوت و از بالا به آن ها دارد.این اثر برای اولین بار در جلسه ای از گروه شعر «یاما کای» که تحت سرپرستی شیکی برگزار می شد، ارائه شد و با استقبال خوبی روبرو گردید. در ژانویه ۱۹۰۵ (سال سی و هشتم دوره میجی)، این داستان به عنوان یک داستان کوتاه در نشریه «هوتوتوگیسو» منتشر شد و به دلیل استقبال خوب خوانندگا
ن، سوسه کی تصمیم به نوشتن ادامه داستان گرفت. از این زمان به بعد، او که به شدت آرزوی نویسنده شدن را در سر می پروراند و به سرعت آثار دیگری مانند «برج لندن» و «بوچّان» را منتشر کرد و به عنوان یک نویسنده محبوب شناخته شد. آثار سوسه کی عموماً حاوی عناصری از نوعی فلسفه زندگی به نام «تیکایشومی» هستند که سوسه کی خود آن را ابداع کرده است. این فلسفه بر این اساس است که انسان باید از زندگی روزمره فاصله بگیرد و به آرامی به زندگی نگاه کند. این رویکرد به شدت با گرایش های طبیعتگرا (ناتورالیستی) که در آن زمان در ادبیات ژاپن غالب بود، در تضاد بود و به عنوان یک رویکرد «ضدناتورالیستی» شناخته می شد. در سال ۱۹۰۶، سوسه کی به خانه ای در سنداگی نقل مکان کرد که در آنجا نویسندگانی چون کومیا تویوتاکا، سوزوکی میه کیچی و موری تا سوهی نیز رفت و آمد داشتند. با افزایش شهرت سوسه کی به عنوان یک نویسنده، تعداد مهمانان او نیز افزایش یافت و این امر به کار او آسیب می زد. سوزوکی روزهای پنج شنبه را به عنوان روز ملاقات تعیین کرد و این روز به مکانی برای جمع شدن بسیاری از شاگردان سوسه کی و گفتگو تبدیل شد. این جمع ها به تدریج به نام «گردهمایی پنجشنبه» شن
اخته شدند. طبق نامه ای که در تاریخ ۸ اکتبر ۱۹۰۶ نوشته شده، این جمع ها از ۱۱ اکتبر آغاز شده اند. در دسامبر همان سال، سوسه کی از خانه اش در سنداگی به آدرس ۱۰–۷، نیشی کاتا، منطقه هونگو (اکنون در منطقه بونکیو، شماره ۱-۱۲-۸) نقل مکان کرد. ورود به روزنامه آساهی. در فوریه ۱۹۰۷ (سال چهلم دوره میجی)، ناتسومه سوسه کی تمامی مشاغل آموزشی خود را ترک کرد و به درخواست ایکه به سانزان، به روزنامه آساهی پیوست. حقوق ماهانه او در این روزنامه ۲۰۰ ین بود. در آن زمان، روزنامه ها به دلیل جنگ روسیه و ژاپن، به سرعت در حال افزایش تیراژ بودند و برای جلوگیری از کاهش فروش پس از پایان جنگ، به انتشار ادبیات جدی تمایل پیدا کرده بودند. سوسه کی از دو روزنامه یومیوری و اوساکا آساهی دعوت به همکاری دریافت کرده بود. با این حال، به دلیل اینکه شرط استخدام در اوساکا آساهی شامل نقل مکان به کان سای بود، سوسه کی با این شرط مخالفت کرد و در نهایت تصمیم بر این شد که به روزنامه آساهی توکیو بپیوندد و در هر دو روزنامه اوساکا و توکیو به انتشار آثارش بپردازد. همچنین، در آن زمان، کارانو کوایچی، که به عنوان اولین رئیس دانشکده ادبیات در دانشگاه امپریال کیوتو منصوب
شده بود، از سوسه کی دعوت کرد که به عنوان استاد زبان انگلیسی به آنجا بپیوندد، اما سوسه کی این پیشنهاد را رد کرد و به طور جدی شروع به فعالیت به عنوان یک نویسنده حرفه ای کرد. در ژوئن همان سال، سوسه کی اولین اثر خود به عنوان نویسنده حرفه ای به نام “گل های وحشی” را آغاز کرد. در حین نوشتن این اثر، او از مشکلاتی چون خستگی عصبی و بیماری معده رنج می برد. در سپتامبر همان سال، سوسه کی به آدرس ۷، محله واسدا، منطقه اوشی کومه (که به عنوان «سوسه کی آن» شناخته می شود) نقل مکان کرد. در تاریخ ۲۳ مارس ۱۹۰۸ (سال چهل و یکم دوره میجی)، سوسه کی به دنبال ماجرای خودکشی نافرجام یکی از شاگردانش، موری تا سوهی، با آکیکو هیراتسوکا (که به نام هیراتسوکا رایچو نیز شناخته می شود) در شیوبارا، در استان توچیگی، مشغول به کار شد (که به عنوان «حادثه شیوباراً شناخته می شود). در سال ۱۹۰۹ (سال چهل و دوم دوره میجی)، به دعوت دوست نزدیکش، ناکامورا کورکیو، که رئیس راه آهن مانچوریا بود، به مانچوریا و کره سفر کرد. گزارش این سفر در روزنامه آساهی تحت عنوان “مناطق مختلف مانچوریا و کره» منتشر شد. در ماه اکتبر همان سال، در راه بازگشت از سفر به مانچوریا، سوسه کی
به دیدار هاسگاوا نیوزکان، که در اوساکا زندگی می کرد، رفت و در این سفر به یک رستوران در هامادرا نیز سر زد. سه گانه اولیه: «سانشیرو»، «پس از آن» و «دروازه». در ژوئن ۱۹۱۰ (سال چهل و سوم دوره میجی)، ناتسومه سوسه کی در حال نگارش سومین اثر از سه گانه اولیه اش به نام «دروازه» بود که به دلیل ابتلا به زخم معده به بیمارستان گین یو بستری شد. در آگوست همان سال، به توصیه یکی از شاگردانش، ماتسونه تویوجو، برای درمان به شهر شوزنجی در ایزو سفر کرد و در مهمان خانه کیکویا به درمان خود ادامه داد. اما در آنجا دچار بیماری او دوباره عود کرد و به شدت خونریزی داشت. طوری که حدود ۸۰۰ گرم خون از دست داد و به حالت بحرانی و نزدیک به مرگ افتاد. این واقعه به عنوان «بیماری بزرگ شوزنجی» شناخته می شود. تجربه موقتی «مرگ» در این زمان تأثیر عمیقی بر آثار بعدی سوسه کی گذاشت. خود سوسه کی در کتاب «به یاد آوردن چیزها» به این واقعه اشاره کرده است. گفته می شود که در سال های پایانی زندگی اش، سوسه کی به دنبال ایده «نُکوتن کُوشی» بود که به معنای رها کردن خود و توجه به دیگران است و این وضعیت روحی را به تصویر می کشد. در اثر «درون در شیشه ای» نیز عواطف واقع
ی و حقیقی سوسه کی را می توان مشاهده کرد. در اکتبر همان سال، وضعیت سوسه کی بهبود یافت و به بیمارستان گین یو بازگشت و دوباره بستری شد. او در سال های بعد نیز بارها از زخم معده و دیگر بیماری ها رنج برد. سه گانه پایانی: «تا آنسوی زندگی»، «مسافر» و “کوکورو”. در اوت ۱۹۱۱ (سال چهلم و چهارم دوره میجی)، پس از یک سخنرانی در منطقه کان سای، ناتسومه سوسه کی به دلیل عود زخم معدهاش به بیمارستان گوارش اوساکا بستری شد. پس از بازگشت به توکیو، او به دلیل ابتلا به بواسیر (هموروئید) تحت درمان قرار گرفت. در سپتامبر ۱۹۱۲ (سال اول دوره تای شو)، سوسه کی برای بار دیگر تحت عمل جراحی بواسیر قرار گرفت. در دسامبر همان سال، به دلیل بیماری، برای اولین بار نوشتن رمان «مسافر» را متوقف کرد. در سال ۱۹۱۳ (سال دوم دوره تایشو)، سوسه کی تا حدود ماه ژوئن از خستگی عصبی و زخم معده رنج می برد. در سپتامبر ۱۹۱۴ (سال سوم دوره تای شو)، او به دلیل عود زخم معده برای چهارمین بار به بستر بیماری افتاد. در سال های پایانی زندگی اش، سوسه کی به نوشتن ادامه داد این در در حالی بود که با بیماری های متعدد دست و پنجه نرم می کرد. آثار او به بررسی خودخواهی انسانی پرداخته و
به سه گانه پایانی معروف به «تا آنسوی زندگی»، «مسافر» و «کوکورو» منتهی می شود. ناتسومه سوسه کی و مدرنیته. توجه به سویه ی تلخ و تاریک تمدن یکی از مضامین اصلی آثار ناتسومه است که در بسیاری از کارهای داستانی و غیرداستانی او به نحوی مطرح می شود. بر اساس یادداشت ها و خاطرات به جا مانده از ناتسومه می توان چنین نتیجه گرفت که این نوع نگاه به غرب و فرهنگ و تمدن غربی از زمانی که در لندن ساکن شد در او شکل گرفته است و او در داستان بالش علفی (۱۹۰۶) برای توصیف مدرنیته از استعاره ی قطار استفاده می کند: یا در داستان مسافر (۱۹۱۲) از زبان ایچی رو ناگانو استاد دانشگاه به برادر کوچکترش می گوید: ناتسومه که به تمدن غربی خوش بین نیست، تقلید چشم و گوش بسته ژاپنی ها از غرب را سرچشمه بسیاری از مشکلات ژاپن می داند. او در مقاله ای با عنوان ((جریان ادبی پس از جنگ (جنگ ژاپن و روسیه از ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۵) )) می نویسد: ناتسومه با این که تقلید را اساس مشکلات مردم ژاپن می داند، اما بین تقلید در علوم و تقلید در آداب و رسوم تفکیک قائل می شود. او در یک سخنرانی با عنوان ((رفتار نویسنده خلاق)) که در سال ۱۹۰۸ در توکیو ایراد کرده است می گوید: ناتسومه سوسه
کی در سخنرانی خود در سال ۱۹۱۱ منطقه کان سای ژاپن درباره اختراعات انسان مدرن اینگونه می گوید: وی همچنین در این سخنرانی در رابطه با تجدد ژاپن نظر خود را چنین بیان می کند: در آثار ناتسومه سوسه کی بارها با خلأ ژاپنی که در سنت و مدرنیته گیر کرده و افرادی که مجبور به عادت دادن خود با این پیشرفت نابه هنگام هستند مواجه می شویم و این موضوع آزاردهنده برای او، در نظر ما نیز روشن می گردد.
ویلیام تکامسه شرمن ژنرال ارتش اتحادیه در طول جنگ داخلی آمریکا بود. راهبردهای نظامی او، نقش مهمی در پایان گرفتن جنگ داخلی به نفع اتحادیه و پیروزی شمالی ها داشت. هرچند راهبرد نظامی جنگ تمام عیار او با نیروهای ایالات مؤتلفه آمریکا از جمله تاکتیک نظامی زمین سوخته، مورد انتقادات شدید قرار داشت. ویلیام شرمن از سال ۱۸۶۹ تا ۱۸۸۳، مقام فرماندهی کل ارتش ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت. وی از دانش آموختگان آکادمی نظامی وست پوینت بود. خانواده. ویلیام شرمن فرزند چارلز روبرت شرمن، وکیل دعاوی و از اعضای دادگاه عالی اوهایو بود. پس از مرگ ناگهانی پدرش، توماس اوینگ، دوست و همکار پدرش سرپرستی او را برعهده گرفت. وی از اعضای ارشد حزب ویگ بود که بعدها سناتور و اولین وزیر کشور ایالات متحده شد. ویلیام شرمن، از اقوام دور سناتور راجر شرمن، از پدران بنیان گذار ایالات متحده آمریکا بود. چارلز تیلور شرمن، برادر بزرگ تر او وکیل دعاوی و بعدها قاضی فدرال شد. جان شرمن، برادر کوچک تر او سناتور جمهوری خواه و بعدها وزیر خزانه داری ایالات متحده و وزیر امور خارجه آمریکا شد. هویت شرمن، دیگر برادر کوچک ترش بانک دار موفق و بعدها بسیار متمول شد. در
سال ۱۸۵۰ میلادی، با ایلن اوینگ، دختر سناتور توماس اوینگ، ازدواج کرد. در مراسم عروسی شان زکری تیلور، رئیس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا و بسیاری از چهره های مهم سیاسی و نظامی شرکت داشتند. هیو بویل اوینگ و توماس اوینگ جونیور، دو برادر زن ویلیام شرمن، در طول جنگ داخلی آمریکا به مقام سرلشکری رسیدند و هم چون ژنرال شرمن، نقش مهمی در پیروزی های شمالی ها و پایان دادن به جنگ داخلی ایفا کردند. عقاید. ژنرال شرمن به یکپارچگی ایالات متحده آمریکا سخت باور داشت، اما به «برابری سفیدپوستان با سیاه پوستان» باور چندانی نداشت و با برده داری مخالفت نمی کرد. پیش از شروع جنگ داخلی، ضمن هم دردی با جنوبی ها در مورد ضرورت برده داری، چند بار ادعا کرده بود که نژاد سیاه از برده بودن سود می جوید و به نفع سیاهان در آمریکا است تا برده باقی بمانند. در طول جنگ داخلی، هیچ گاه از میان سیاهان در لشکرش سربازگیری نکرد. یادمان ها. تاکنون ۳ تمبر منقش به فرتور ژنرال ویلیام شرمن در سال های ۱۸۹۳، ۱۸۹۵ و ۱۹۳۷ توسط پست ایالات متحده منتشر شده اند. نام درخت عظیمی در پارک ملی سکویا که به افتخار ویلیام شرمن نام گذاری شده است. گفتاورد مشهور. ویلیام شرمن در ج
واب درخواست ها برای قبول نامزدی ریاست جمهوری پس از پایان جنگ داخلی آمریکا گفته بود: «اگر نامزد شوم، انصراف می دهم. اگر اعزام شوم، مخالفت می کنم و اگر انتخاب شوم، استعفاء می دهم!».
یاروسلاو خردمند (؛ زاده ۰۹۷۸ درگذشته ) یک نجیب زاده روس بود. وی شاهزاده ولیکی نووگورود و کی یف بود و این دو سرزمین را تحت فرمان خود متحد کرد. یاروسلاو در سال ۱۰۱۰ میلادی به عنوان نایب السلطنه نووگورود منصوب شد. پس از مرگ پدرش در سال ۱۰۱۵، وارد جنگ های داخلی با برادر ناتنی خود، سویاتوپولک ملعون، شد. در نهایت، در سال ۱۰۱۹ با حمایت مردم نووگورود و مزدوران وایکینگ، بر تخت کی یف نشست و به عنوان شاهزاده بزرگ کی یف تا زمان مرگش در ۲ فوریه ۱۰۵۴ میلادی حکمرانی کرد.
یورکی کاتاینِن (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل فنلاند است.
ابراهام دو مواور (؛ زاده درگذشته ) یک ریاضی دان در زمینه نظریه احتمالات اهل فرانسه بود.
آساموا جیان (؛ زاده ) یک بازیکن سابق فوتبال اهل غنا است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال غنا بازی کرده است. او در فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۴ لیگ قهرمانان آسیا، با تیم العین آقای گل این رقابت ها شد.آساموا جیان ۲۰ ژوئن ۲۰۲۳ رسما از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
ایوان استپانوویچ کونیِف (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) افسر نظامی اهل روسیه، از فرماندهان ارتش سرخ، و مارشال اتحاد جماهیر شوروی بود که در پایان جنگ جهانی دوم بخش های زیادی از چکسلواکی را آزاد کرد و از امضاکنندگان پیمان ورشو بود. وی همچنین در زمان انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان فرماندهی نیروهای زرهی شوروی برای سرکوب معترضان را برعهده داشت. سال ۱۹۸۰ تندیس مارشال ایوان کونیف در یکی از محلات پراگ نصب شد، اما این تندیس پس از کشمکش های فراوان، سرانجام در آوریل ۲۰۲۰ برداشته شد. وزارت امور خارجهٔ روسیه به شدت به این اقدام اعتراض کرد و دولت روسیه گفت که در این زمینه «تحقیقات کیفری» انجام خواهد داد.
پائولت گودارد (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۲۶–۱۹۷۲ فعالیت می کرد. وی به مدت شش سال (۱۹۳۶–۱۹۴۲) همسر چارلی چاپلین بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "بی تفاوت ها"، "گوی بلورین"، "عصر جدید"، "جای خواب"، "خاطرات یک خدمتکار"، "دیکتاتور بزرگ"، "دختر کولی"، "جلوی سحر را بگیرید" و "زحمت را کم کن" اشاره کرد.
تامس کلستیل (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل اتریش بود. وی از سال ۱۹۹۲ تا زمان مرگ رئیس جمهور اتریش بود. تامس کلستیل در ۶ ژوئیه ۲۰۰۴، دو روز پیش از پایان دوره ریاست جمهوری اش در سن ۷۱ سالگی درگذشت.
آگوست ماری ژوزف ژان لئون ژورس (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار سوسیالیست فرانسوی بود. او که در ابتدا یک جمهوری خواه میانه رو بود، بعداً یکی از اولین سوسیال دموکرات ها و رهبر حزب سوسیالیست فرانسه در سال ۱۹۰۲ شد که با حزب انقلابی سوسیالیست فرانسه ژول گسد مخالفت کرد. این دو حزب در سال ۱۹۰۵ در بخش فرانسوی بین المللی کارگران (French Section of the Workers' International) ادغام شدند. ژورس که یک انترناسیونالیست بود در آغاز جنگ جهانی اول ترور شد و یکی از شخصیت های تاریخی اصلی چپ فرانسه باقی مانده است. ژورس یک مارکسیست هترودکس بود، او دیکتاتوری پرولتاریا را رد کرد و سعی کرد ایده آلیسم و ماتریالیسم، فردگرایی و جمع گرایی، دموکراسی و مبارزه طبقاتی، میهن پرستی و انترناسیونالیسم را با هم آشتی دهد. وی همچنین استاد فلسفه، مبارز، منتقد ادبی، و خبرنگار اهل فرانسه بود. او از بنیانگذاران حزب سوسیالیست فرانسه و نیز پایه گذار روزنامهٔ اومانیته بود که اکنون ارگان حزب کمونیست فرانسه است. ژورس همچنین از واضعان قانون جدایی دولت از کلیسا در سال ۱۹۰۵ میلادی بود، و از مخالفان برجستهٔ جنگ جهانی اول به شمار می رفت. وی که صلح طلب و انترناس
یونالیست بود، روز قبل از آغاز جنگ به دست یک ناسیونالیست فرانسوی ترور و کشته شد. ژان ژورس همچنین در جریان ماجرای دریفوس از مدافعان این افسر یهودی فرانسوی بود که به اتهام واهی جاسوسی و خیانت به وطن محکوم گشته بود. در آغاز کار. او پسر یک تاجر و کشاورز ناموفق بود. ژان ژورس در کستر، تارن، در یک خانواده متوسط و بورژوازی استانی فرانسوی به دنیا آمد. برادر کوچکترش، لوئیس، دریاسالار و معاون جمهوری خواه-سوسیالیست شد. ژورس که دانش آموزی زبردست بود در لیسه سنت باربه پاریس تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۸ قبل از هانری برگسون در École normale supérieure در رشته فلسفه پذیرفته شد. او در سال ۱۸۸۱ در امتحان فلسفه با رتبه سوم پذیرفته شد و سپس قبل از تدریس در دانشگاه تولوز به مدت دو سال در لیسه آلبی به تدریس فلسفه پرداخت. او در سال ۱۸۸۵ به عنوان معاون جمهوری خواه بخش تارن انتخاب شد و در کنار جمهوری خواهان میانه رو اپورتونیست، مخالف رادیکال های ژرژ کلمانسو و سوسیالیست ها قرار گرفت. او سپس از ژول فری و لئون گامبتا حمایت کرد. تاریخ شناس. در سال ۱۸۸۹، پس از رقابت ناموفق برای کرسی کستر، این بار تحت لوای سوسیالیسم، به وظایف حرفه ای خود در تولوز
بازگشت و در آنجا به امور شهرداری علاقه مند شد و به تأسیس دانشکده پزشکی دانشگاه کمک کرد. او همچنین دو پایان نامه برای دکترای خود در فلسفه تهیه کرد. ژورس یک مورخ بسیار تأثیرگذار انقلاب فرانسه شد. تحقیق در آرشیو در کتابخانه ملی فرانسه در پاریس او را به تدوین تفسیر نظری مارکسیستی از رویدادها سوق داد. کتاب تاریخ سوسیالیست او (۱۹۰۰–۱۹۰۳) تفسیری را از آلبرت ماتیز (۱۸۷۴–۱۹۳۲)، آلبرت سوبول (۱۹۱۴–۱۹۸۲) و ژرژ لوفور (۱۸۷۴–۱۹۵۹) شکل داد که تا دهه ۱۹۸۰ در ترم های کلاسی استفاده می شد. ژورس بر نقش محوری طبقه متوسط در کودتای ۱۸ برومر و همچنین ظهور طبقه کارگر "sans-culottes" که طرفدار یک دیدگاه سیاسی و فلسفه اجتماعی بود که بر جنبش های انقلابی در چپ مسلط شد، تأکید کرد.
جولیانو آماتو (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا است که برای اول از تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۹۲ تا تاریخ ۲۲ آوریل ۱۹۹۳ و برای دوم از تاریخ ۲۵ آوریل ۲۰۰۰ تا تاریخ ۱۱ ژوئن ۲۰۰۱ سمت نخست وزیری, از تاریخ ۱۷ مه ۲۰۰۶ تا تاریخ ۸ مه ۲۰۰۸ سمت وزارت کشور, برای بار اول از تاریخ ۲۸ ژوئیه ۱۹۸۷ تا تاریخ ۲۲ ژوئیه ۱۹۸۹ و برای بار دوم از تاریخ ۱۳ مه ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۵ آوریل ۲۰۰۰ سمت وزارت خزانه داری و از تاریخ ۲۱ اکتبر ۱۹۹۸ تا تاریخ ۱۳ مه ۱۹۹۹ سمت وزارت اصلاحات اصولی ایتالیا را برعهده داشت.
جان برتراند گوردون (؛ زاده ) یک دانشمند در زمینه زیست شناسی رشد اهل انگلستان است. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شده است.
جف گوردون (؛ زاده ) یک اتومبیل رانی، و نیکوکار اهل ایالات متحده آمریکا است. او در فیلم "" بازی کرده است.
فردریک بایر (؛ زاده درگذشته ) یک نویسنده، سیاست مدار، و آموزگار اهل دانمارک بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه صلح نوبل شده است. فرزند یک روحانی بود، بایر به عنوان افسر ارتش دانمارک خدمت می کرد و در جنگ ۱۸۶۴ علیه پروس و اتریش بودکه در آن او به عنوان اولین ستوان درجه گرفت. او در سال ۱۸۶۵ از خدمت ارتش آزاد شد و به کپنهاگ رفت و در آنجا معلم، مترجم و نویسنده شد. او در سال ۱۸۷۲ به عنوان عضو پارلمان دانمارک (فولکتینگ) وارد شد و به مدت ۲۳ سال در آنجا کرسی داشت. به عنوان یک عضو پارلمان، او برای استفاده از داوری بین المللی به عنوان راهی برای حل و فصل اختلافات میان ملت ها تلاش کرد و تلاش های باجر باعث شد که روابط خارجی به بخشی از کار پارلمان دانمارک تبدیل شود و دانمارک از همان ابتدا به اتحادیه بین المجالس پیوسته و موقعیتی برجسته میان اعضای آن کسب کند. او از سازمان های اولیه حق رأی زنان حمایت کرد و همچنین از بسیاری از سازمان های صلح، از جمله دفتر صلح بین الملل، هم در دانمارک و هم در سطح اروپایی حمایت نمود و به پیشبرد لایحه ای برای رسیدن به توافق های داوری با سوئد و نروژ کمک کرد.
کارلو جزوالدو (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) شاهزادهٔ ونسا و آهنگساز ایتالیایی بود. موسیقی او، به واسطهٔ مادریگالهایی که ساخته است، مشهور است. ورنر هرتسوک، مستندی با عنوان در مورد زندگی و موسیقی او ساخته است.
فلاویوس مگنوس آئورلیوس کاسیودوروس سناتور که با نام کاسیودوروس (؛ زاده ۴۸۵ و درگذشته ۵۸۵) شناخته می شود، رجل سیاسی و نویسنده بزرگ رومی که اصالتاً از یک خانواده سوری تبار برخاسته بود. وی در زمان حکومت تئودریک پادشاه اوستروگوت ها منصب عالی داشت. وی از یک خانواده سرشناس در جنوب ایتالیا برخاسته بود و در حکومت گوت های شرقی (اوستروگوت ها) ی ایتالیا نقش سیاسی برعهده گرفت و میان دنیای رومی - بیزانسی و جوامع بربر به وساطت برخاست. اما فتح مجدد ایتالیا توسط ژوستی نیان به سال ۵۳۹ میلادی به مساعی کاسیودوروس خاتمه داد و وی عاقبت در آغل صومعه ای کالابریا عزلت گزید و خود را برای تربیت معنوی نسل های آینده مهیا کرد و دست به ترجمه آثار یونانی و تحریر متون لاتینی زد. وی سنگ بنای اروپای کتاب و کتابخانه را پی نهاد. کاسیودوروس اولین کسی بود که به تمجید و ترغیب مساعی فکری و ارزش های مفید اندیشه ورزی پرداخت و به راهبان صومعه ها، عرصه تاثیرگذار جدیدی را عرضه داشت که همانا روی نهادن به مطالعه به عنوان عامل کمال و قدرت بود. بخش دوم اثر اصلی وی با عنوان "نهادهای ربانی و ادبیات غیر دینی" یک دائره المعارف واقعی در زمینه علوم و معارف دنیوی ب
رای استفاده راهبان محسوب می شود.
لوئیز راینر (؛ زاده ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۱۰ – درگذشته ۳۰ دسامبر ۲۰۱۴) هنرپیشه اتریشی-آمریکایی زاده آلمان بود. لوئیز راینر، نخستین بازیگری بود که دو سال پی در پی برنده جایزه اسکار شد. وی در سال های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد. دستاورد کسب دو اسکار پی در پی را در تاریخ اسکار فقط چهار بازیگر دیگر (اسپنسر تریسی، کاترین هپبورن، جیسون روباردز و تام هنکس) تکرار کرده اند. زندگی نامه. لویئز راینر در یک خانواده یهودی در ۱۲ ژانویه ۱۹۱۰ در شهر دوسلدورف در آلمان زاده شده بود. بازی او در چند فیلم آلمانی نظر تهیه کنندگان کمپانی مترو گلدوین مایر را جلب کرد و برای نخستین بار در سال ۱۹۳۵ در هالیوود نقشی بازی کرد. درست یک سال بعد برای بازی در فیلم زیگفلد کبیر نخستین جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن خود را گرفت و سال بعد برای بازی در فیلم خاک خوب این موفقیت را تکرار کرد. وی نخستین بازیگری است که دو سال پی در پی برنده جایزه اسکار شده است. این دو اسکار او را به یکی از ستارگان سینما عصر طلایی هالیوود تبدیل کرد. با این حال ستاره شهرت او چندان پرفروغ نماند و سال ۱۹۴۳ آخرین فیلم مطرح و پرفروش خود را بازی کرد.
پس از آن راینر در لندن اقامت گزید و از آن پس بیشتر در فیلم های کم هزینه و مجموعه های تلویزیونی نقش آفرینی کرد. راینر آخرین بار در سال ۱۹۹۸ در فیلم قمارباز بازی کرد. لوئیز راینر، در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۴ در سن ۱۰۴ سالگی بر اثر بیماری سینه پهلو در لندن درگذشت. جوایز. وی همچنین دارای ستاره ای در پیاده رو شهرت هالیوود است.
لوی موناوازا (؛ زاده – درگذشته ) سیاست مدار اهل زامبیا بود که ۳مین رئیس جمهور زامبیا به شمار می رود.
ماکس برود (؛ زاده درگذشته ) نویسنده، آهنگساز و روزنامه نگار آلمانی زبان یهودی تبار اهل چک و سپس اسرائیل بود. وی گرچه خودش نویسندهٔ پرکاری بود اما بیشتر به عنوان زندگی نامه نویس و دوست فرانتس کافکا مشهور است که از وصیت کافکا مبنی بر سوزاندن آثارش پیروی نکرد و آن ها را به چاپ رساند.