Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هنری دریپر (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه پزشکی اهل ایالات متحده آمریکا بود. او امروزه بیشتر به عنوان یکی از پیشگامان عکاسی نجومی شناخته می شود. زندگی و شغل. پدر هنری دریپر، جان ویلیام دریپر، دکتر، شیمیدان، گیاه شناس و استاد دانشگاه نیویورک بود. او اولین کسی بود که از ماه با تلسکوپ عکس گرفت (۱۸۴۰). مادر دریپر، آنتونیا کوتانا د پایوا پریرا گاردنر، دختر پزشک شخصی امپراتور برزیل بود. خواهرزاده او آنتونیا موری نیز ستاره شناس بود. او در ۲۰ سالگی در سال ۱۸۵۷ از دانشکده پزشکی دانشگاه نیویورک فارغ التحصیل شد. دریپر یکی از پیشگامان استفاده از عکاسی نجومی بود. در سال ۱۸۷۲، او طیف ستاره ای را انتخاب کرد که خط طیف نوری را نشان می داد، که افرادی مانند یوزف فون فراون هوفر، لوئیس موریس رادرفورد و آنجلو سکی، در این بلند همتی و آرزو پیش از او بودند. او در سال ۱۸۷۳ از ریاست خود در بخش پزشکی استعفا داد تا زمان بیشتری برای تحقیقات اولیه داشته باشد.
والتر بیردزلی تیوکسبری (؛ زاده درگذشته ) یک ورزشکار اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۰ برنده پنج مدال، از جمله دو مدال طلا شد.
کندریک لمار داکوُرث (؛ زادهٔ ۱۷ ژوئن ۱۹۸۷) رپر و ترانه نویس آمریکایی است. او یکی از تأثیرگذارترین هنرمندان هیپ هاپ در نسل خود و یکی از بزرگ ترین رپرهای تمامی دوران دانسته می شود. در سال ۲۰۱۸ جایزه پولیتزر برای موسیقی به او داده شد؛ او نخستین موسیقی دان غیر کلاسیک و جاز بود که به دریافت این جایزه مفتخر شد. موسیقی لمار که ریشه در هیپ هاپ ساحل غربی دارد، با اشعار آگاهانه و درون نگرانه شناخته می شود؛ اشعاری که حاوی نقدهای سیاسی و دیدگاه های اجتماعی درباره فرهنگ آفریقایی-آمریکایی هستند. لمار فعالیتش را در نوجوانی تحت نام هنری کِی.دات آغاز کرد. او بلافاصله توجه عموم را به خود جلب کرد و منجر به این شد تا در سال ۲۰۰۵ با تاپ داگ اینترتیمنت قرارداد ضبط موسیقی امضا کند. او یکی از اعضای بنیان گذار ابرگروه هیپ هاپ بلک هیپی بود. لمار در سال ۲۰۱۱ نخستین آلبوم استودیویی خود "بخش.۸۰" را منتشر کرد که اثری در سبک هیپ هاپ خودآگاهی بود. این آلبوم با نقدهای مثبتی مواجه شد. او سال بعد با افترمث انترتینمنتِ متعلق به دکتر دره، و اینترسکوپ رکوردز، قرارداد ضبط موسیقی بست و دومین آلبوم استودیویی خود، "بچه خوب شهر عصبانی"، را منتشر کرد.
این آلبوم متأثر از ساحل غربی و گنگستا رپ بود و باعث جلب توجه گستردهٔ منتقدان شد. سفر به آفریقای جنوبی، الهام بخش سومین آلبوم استودیویی لمار، "جاکشی پروانه" (۲۰۱۵) بود که فضایی جاز داشت. این آلبوم مورد تحسین همگانی قرار گرفت و نخستین آلبوم شماره یک او در "بیلبورد" ۲۰۰ شد. در همان سال، او در ریمیکس «کینه» اثر تیلور سوئیفت حضور یافت که به صدر جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ رسید. لمار در آلبوم بعدی، "لعنت" (۲۰۱۷)، سبک های آراندبی، پاپ و سایکدلیک سول را تجربه کرد. این آلبوم شامل تک آهنگ «فروتن» بود و نخستین اثر غیرکلاسیک و غیرجاز شد که جایزه پولیتزر در رشتهٔ موسیقی را کسب کرد. پس از وقفه ای چهار ساله، لمار پنجمین آلبوم استودیویی خود، "آقای مورال و استپرهای بزرگ" (۲۰۲۲)، را منتشر کرد که به حضور او در لیبل تاپ داگ اینترتیمنت و افترمث پایان داد. دشمنی سال ۲۰۲۴ او با دریک منجر به انتشار ترانه های نامبروان «لایک دت» و «نات لایک آس» شد. لمار بیش از ۷۰ میلیون نسخه از آثارش را تنها در ایالات متحده به فروش رسانده است. تمام آلبوم های استودیویی او از طرف انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا، گواهی فروش پلاتینی یا بالاتر کسب کرد
ه اند. او افتخارات گوناگونی شامل ۲۲ جایزهٔ گرمی، یک جایزهٔ امی ساعات پربیننده، پنج جایزهٔ موسیقی آمریکا، هفت جایزهٔ موسیقی "بیلبورد"، ۱۱ جایزهٔ موسیقی ویدئوی ام تی وی، و یک جایزهٔ بریت کسب کرده و علاوه بر این، نامزد یک جایزهٔ اسکار بوده است. در سال ۲۰۱۵، لمار جایزه نماد بینِ نسل سنای ایالت کالیفرنیا را دریافت کرد. نام او در فهرست هایی مانند "تایم" ۱۰۰ و ۳۰ شخص زیر ۳۰ سال "فوربز" حضور داشته است. سه آلبوم او در رتبه بندی ۲۰۲۰ "رولینگ استون" از ۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران قرار گرفتند. لمار با موسسات خیریه و مدافعان برابری نژادی و آگاهی از بهداشت روانی کار کرده است. او چندین موزیک ویدئو و فیلم را با شریک هنری خود، دیو فری کارگردانی و تهیه کرده و با او گروه هنری پی جی لانگ را تأسیس کرد. اوایل زندگی. کندریک لمار در ۱۷ ژوئن ۱۹۸۷ در کامپتن، کالیفرنیا به دنیا آمد. مادرش پائولا الیور، در مک دونالد شاغل بود و پدرش کنت «کنی» داک ورث، در کی اف سی مشغول به کار بود. والدین او اهل قسمت جنوبی شیکاگو بودند و سه سال قبل از تولدش به دلیل وابستگی سازمانی پدرش به گنگستر دیسایپلز به کامپتن نقل مکان کردند. لمار بزرگ ترین فرزند در میان
چهار فرزند خانواده است و نامش از خواننده-ترانه سرا ادی کندریکس از گروه تمپتیشنز اقتباس شده است. او در خانوادهٔ آفریقایی-آمریکایی از طبقهٔ کارگر بزرگ شد، در مسکن بخش ۸ زندگی می کرد و به کمک هزینهٔ تأمین اجتماعی متکی بود. اگرچه لمار عضو باند جنایتکاری نبود، او در میان وابستگان نزدیک به وست ساید پیرو بلادز بزرگ شد. لمار در چهار سالگی پس از گوش دادن به ترانه های هیپ هاپ که والدینش در مهمانی های خانگی می نواختند، به موسیقی علاقه نشان داد. برخی از نخستین خاطرات کودکی او شامل تماشای دزدی پدر و عموهایش از فروشگاه ها در جریان شورش های ۱۹۹۲ لس آنجلس بود. اطلاع از ضرب و شتم رادنی کینگ باعث شد که شورش ها به او درک بهتری از وحشیگری پلیس دهد. در کودکی به او لقب «من-من» داده شد، زیرا رفتارش مانند بزرگسالان بود. این نام مستعار بعداً در ترانهٔ «فروتن» و «روابط خانوادگی» استفاده شد که در آن به دوران کودکی اش اشاره می کرد. هنگامی که لمار پنج ساله بود، او بیرون از واحد آپارتمانش شاهد قتل بود. طی مصاحبه ای با ان پی آر میوزیک، او گفت که این قتل «درست همان وقت و همان جا کاری با من کرد. بهم اطلاع داد این نه تنها چیزی است که من به آ
ن نگاه می کنم، بلکه چیزی است که شاید باید به آن عادت کنم.» سه سال بعد، هنگامی که از مدرسهٔ ابتدایی به خانه بازمی گشت، شاهد قتل دوم بود. هنگامی که لمار هشت ساله بود، او رپرهای آن زمان، یعنی توپاک شکور و دکتر دره را دید که در همسایگی او موزیک ویدئوی تک آهنگشان «عشق کالیفرنیا» را فیلم برداری کردند. این تجربه به او الهام داد تا حرفهٔ موسیقی را دنبال کند و بلافاصله پس از آن شروع به فری استایل کرد. او خود را در مدرسه ساکت، خجالتی و حواس جمع توصیف کرد؛ به گفتهٔ مادرش، او تا هفت سالگی منزوی بود. زمانی که لمار دانش آموز پایهٔ هفتم بود، به وسیلهٔ معلم انگلیسی اش که فرم ادبی را به هیپ هاپ مرتبط می ساخت، با شعر آشنا شد. این کلاس تأثیر قابل توجهی بر او داشت، به طوری که «راهی برای گشودن احساساتش» باز شد و «به او کمک کرد تا فعالیت های اجتماعی محلهٔ خود را هدایت کند.» او عقیده داشت که این معلم، «نقش پررنگی در رشد عقلانی اش» ایفا کرده است. او در سال ۲۰۰۵ به عنوان دانش آموز ممتاز از دبیرستان سنتنیال فارغ التحصیل شد. حرفه موسیقی. کندریک لامار کار موسیقی خود را در سن نوجوانی با نام هنری کی-دات (K. Dot) آغاز کرد. او اولین میکس تی
پ خود را با در سال ۲۰۰۳ منتشر کرد که توجه محلی را جلب کرد و منجر به قرارداد با تاپ داگ اینترتینمنت شد. این میکس تیپ عمدتاً در سطح محلی توزیع شد و به او کمک کرد تا مهارت های رپ خود را توسعه دهد. در سال های بعد، لامار میکس تیپ های دیگری منتشر کرد، از جمله "Training Day" در سال ۲۰۰۵ و "C4" در سال ۲۰۰۹، که هر دو تحت نام کی-دات بودند. در سال ۲۰۰۸، او گروه بلک هیپی را با جی راک، اب-سول و اسکول بوی کیو تشکیل داد، که این همکاری ها به او کمک کرد تا در صحنه هیپ هاپ غرب ساحل برجسته شود. در سال ۲۰۰۹، او نام هنری کی-دات را کنار گذاشت و با نام واقعی خود، کندریک لامار، ادامه داد. میکس تیپ های اولیه و ورود به صنعت. میکس تیپ "Overly Dedicated" در سال ۲۰۱۰ منتشر شد که توجه دکتر دره را جلب کرد و لامار را به لیبل افترمث انترتینمنت دعوت کرد. این میکس تیپ شامل تک آهنگ هایی مانند "Ignorance Is Bliss" بود که به مسائل اجتماعی می پرداخت و سبک داستان گویی لامار را نشان می داد. آلبوم های اولیه و موفقیت اولیه. اولین آلبوم استودیویی لامار"، Section.80،" در سال ۲۰۱۱ به طور انحصاری در آی تیونز منتشر شد و در بیلبورد ۲۰۰ به رتبه ۱۱۳ رسید. این
آلبوم تم هایی مانند نژادپرستی، اعتیاد و مسائل نسل هزاره را بررسی می کرد و توسط snoop Dogg، Game و Dr. Dre به عنوان "شاه جدید ساحل غربی" ستایش شد. آلبوم دوم، good kid, m.A.A.d city در سال ۲۰۱۲ منتشر شد و با همکاری دکتر دره، به رتبه دوم بیلبورد ۲۰۰ رسید. این آلبوم مفهومی، داستان نوجوانی لامار در کامپتون را روایت می کرد و شامل تک آهنگ هایی مانند ""Swimming Pools (Drank")" (رتبه ۱۷ در هات ۱۰۰) و ""Bitch, Don't Kill My Vibe" بود. آلبوم هفت نامزدی گرمی دریافت کرد، از جمله بهترین آلبوم رپ و بهترین هنرمند جدید، اما برنده نشد. این آلبوم بیش از ۱.۷ میلیون نسخه فروخت و به عنوان یکی از بهترین آلبوم های هیپ هاپ دهه شناخته شد. آلبوم های بعدی و اوج موفقیت. در سال ۲۰۱۵، آلبوم To Pimp a Butterfly منتشر شد که رکورد استریم اسپاتیفای را با بیش از ۹.۶ میلیون استریم در هفته اول شکست. این آلبوم به مسائل نژادی و هویت سیاه پوستان می پرداخت و شامل تک آهنگ "Alright" بود که به سرود جنبش زندگی سیاه پوستان مهم تبدیل شد. آلبوم در بیلبورد ۲۰۰ شماره یک شد و پنج گرمی برد، از جمله بهترین آلبوم رپ. در سال ۲۰۱۶، "untitled unmastered"، مجموعه ای
از دموهای منتشرنشده، به طور غافلگیرکننده منتشر شد و شماره یک بیلبورد شد. این آلبوم دو نامزدی گرمی برای همکاری با بیانسه در "Freedom" دریافت کرد. آلبوم "DAMN". در سال ۲۰۱۷ منتشر شد و با تک آهنگ "HUMBLE"." (رتبه یک هات ۱۰۰) دو پلاتینیوم شد. این آلبوم اولین اثر غیرکلاسیک/جاز بود که جایزه پولیتزر موسیقی را برد و پنج گرمی، از جمله بهترین آلبوم رپ، کسب کرد. در سال ۲۰۱۸، لامار موسیقی متن فیلم پلنگ سیاه را ضبط کرد که شامل تک آهنگ ""All the Stars" با سیزا بود و نامزد اسکار شد. آلبوم بهترین اجرای رپ را برای "King’s Dead" برد. پس از وقفه ای پنج ساله، "Mr. Morale &amp; the Big Steppers" در سال ۲۰۲۲ منتشر شد، یک آلبوم دوطرفه مفهومی که به مسائل شخصی مانند پدرشدن و درمان می پرداخت. تک آهنگ "The Heart Part 5" سه گرمی برد و تور آلبوم بیش از ۱۱۰ میلیون دلار درآمد داشت. در نوامبر ۲۰۲۴، آلبوم "GNX" به طور غافلگیرکننده منتشر شد که به ریشه های کالیفرنیایی لامار بازگشت و شامل همکاری با اس زی ای بود. این آلبوم پس از درگیری با دریک منتشر شد و نقدهای متفاوتی دریافت کرد، اما پیچیدگی اش ستایش شد. درگیری ها. رابطه لامار با دریک از همکار
ی در سال ۲۰۱۱ آغاز شد، اما در سال های بعد به رقابت تبدیل شد. در مارس ۲۰۲۴، لامار در آلبوم فیوچر و مترو بومین، "We Don’t Trust You"، به دریک و جی کول دیس داد و گفت "Motherfuck the Big Three, it’s just" "big me"." یعنی: گور بابای سه رپر برتر، این فقط من برترم. بیف تشدید شد و لامار دیس ترک هایی مانند "Not Like Us" (شماره یک هات ۱۰۰) منتشر کرد که رکورد استریم اسپاتیفای را شکست. این درگیری شامل اتهامات شخصی بود و تا ۲۰۲۴ ادامه یافت، اما تا ۲۰۲۵ حل نشده باقی ماند. تورها و اجراها. لامار تورهایی مانند "Club Paradise Tour" با دریک در ۲۰۱۲، تور "DAMN". در ۲۰۱۷، و "The Big Steppers Tour در" ۲۰۲۲-۲۰۲۳ برگزار کرد که بیش از ۱۱۰ میلیون دلار درآمد داشت. او در گرمی ها چندین اجرا داشت، از جمله در ۲۰۱۶ با "Alright" و در ۲۰۱۸ با U2. در ۹ فوریه ۲۰۲۵، کندریک لامار به عنوان اولین هنرمند انفرادی هیپ هاپ، در نمایش بین دو نیمه سوپربول به اجرا پرداخت. این اجرا که در نیواورلئان برگزار شد، با حضور مهمانانی مانند SZA، ساموئل ال. جکسون، سرنا ویلیامز و DJ Mustard همراه بود. لامار در این برنامه ترانه های محبوب خود مانند "HUMBLE"، "DNA" و "No
t Like Us" را اجرا کرد. قطعه جنجالی "Not Like Us" که به عنوان پاسخی به دریک شناخته می شود و جوایز "ترانه سال" و "رکورد سال" را در مراسم گرمی کسب کرده بود، توسط لامار اجرا شد. جوایز و دستاوردها. لامار ۱۷ گرمی برده است، از جمله در ۲۰۱۴ برای "i"، در ۲۰۱۶ برای To Pimp a Butterfly، در ۲۰۱۸ برای DAMN.، و در ۲۰۲۳ برای Mr. Morale. او همچنین پولیتزر موسیقی را برای DAMN. برد و در ۲۰۲۴ برای "Not Like Us" نامزد شد. سبک هنری. تأثیرپذیری. لمار می گوید توپاک شکور بیشترین نفوذ را بر او داشت و موسیقی و زندگی روزمره اش تأثیر شدیدی بر او گذاشت. او گفته که شکور، نوتوریوس بی.آی.جی، جی-زی، ناز و امینم پنج رپر مورد علاقه اش هستند. لمار در مصاحبهٔ سال ۲۰۱۱ با "رولینگ استون"، مس دف و اسنوپ داگ را رپرهایی دانست که در سال های نخست به آن ها گوش می داد و از آن ها الهام می گرفت. او همچنین از دی ام اکس به عنوان فردی نام برد که باعث شد در موسیقی دست به کار شود. او در ادامه بیان کرد که ایزی-ئی نیز بر او تأثیر گذاشت: «اگر ایزی-ئی نبود، امروز اینجا نبودم.» در سپتامبر ۲۰۱۲، لمار گفت امینم «تأثیر زیادی بر سبک من داشته» و پرخاشگری در موسیقی هایش،
مانند «فری استایل کمک راننده» را به امینم نسبت داد. او گفته که کار لیل وین در گروه هات بویز بر سبکش تأثیر داشته و ماندگاری وین را ستایش کرد. به گفتهٔ لمار، او با گوش دادن به آثار راکیم، دکتر دره و تا داگ پوند بزرگ شد. در ژانویه ۲۰۱۳ که از لامار خواسته شد نام سه رپر را که در سبک او نقشی ایفا کرده اند، بیان کند، گفت: «احتمالاً این تأثیر تا حد زیادی در ساحل غربی است. یک خرده از کوراپت، [توپاک]، با برخی از محتوای آیس کیوب.» در مصاحبهٔ سال ۲۰۱۳ با "جی کیو"، هنگامی که از او پرسیده شد چهار رپر بزرگ که او را ساخته اند، چه کسانی هستند، او پاسخ داد: شکور، دکتر دره، اسنوپ داگ و ماب دیپ، به عبارت دیگر پرادیجی. لمار می گوید که در طول ضبط "جاکشی پروانه"، او متأثر از مایلز دیویس و پارلمنت-فانکدلیک بود. زندگی شخصی. روابط و خانواده. لمار پسر خالهٔ رپر، بیبی کیم، و پسر عموی بازیکن بسکتبال، نیک یانگ، است. او یکی از طرفداران درخور توجه لس آنجلس لیکرز، لس آنجلس داجرز و لس آنجلس رمز است. لمار حین تحصیل در دبیرستان سنتنیال، با متخصص زیبایی، ویتنی آلفورد که همکلاسی او بود، آشنا شد. رابطهٔ آن ها به دلیل اعتیاد جنسی و خیانتِ لمار تیر
ه شد و در سال ۲۰۱۰ از هم جدا شدند. در طول جدایی، او تقریباً به مدت یک سال با نیتی اسکات قرار می گذاشت. آن ها به دنبال نگرانی های فزاینده تیم مدیریت اسکات در آن زمان که احساس می کردند «در ظاهر خوب نبود»، دوستانه از هم جدا شدند. پس از انتشار "بچه خوب شهر عصبانی" (۲۰۱۲)، لمار و آلفورد رابطهٔ خود را از سر گرفتند. لمار طی مصاحبه ای در سال ۲۰۱۵ اعلام کرد آن ها نامزدی کرده اند. آلفورد در آواز پس زمینهٔ قطعات منتخب "جاکشی پروانه" (۲۰۱۵) همکاری کرد و راوی اصلی "آقای مورال و استپرهای بزرگ" (۲۰۲۲) بود. در ژوئیهٔ ۲۰۱۹، این زوج صاحب نخستین فرزند خود شدند، دختری به نام یوزی. آن ها از طریق طرح روی جلد "آقای مورال و استپرهای بزرگ"، دومین فرزندشان، پسری به نام ایناک را معرفی کردند. اعتقادات. لمار مسیحی بسیار مذهبی است که در نوجوانی پس از مرگ یکی از دوستانش به این دین گرویده است. او در کودکی به ندرت در مراسم کلیسا شرکت می کرد، اما به دلیل ماهیت پوچ و جانبدارانهٔ موعظه ها، احساس می کرد «از لحاظ روحی ارضا نشده است». او دو بار غسل تعمید گرفت: نخست زمانی که ۱۶ ساله بود و بار دیگر در اکتبر ۲۰۱۳ که آن را در جریان افتتاحیهٔ تور کنسرت
کانیه وست اعلام کرد. لمار در موسیقی و مصاحبه هایش به صراحت دربارهٔ ایمانش صحبت کرده است. مقدمهٔ آلبوم "بچه خوب شهر عصبانی" شامل فرمی از دعای گناهکار است. ترانهٔ «من» (۲۰۱۴) و آلبوم "لعنت" (۲۰۱۷) بیشتر به ایمان مسیحی و کشمکش های روحی او می پردازد. لمار شهرتش و «رستگاری» از جنایتی که در کامپتن تجربه کرد را به خدا نسبت داد. او معتقد است که حرفه اش از جانب خدا الهام بخش است و «خدا چیزی را در قلب من قرار داد تا بتوانم آن را بیان کنم و اینکه خدا چیزی است که روی آن تمرکز می کنم، از صدایم به عنوان ابزار استفاده می کنم و کاری را که باید انجام شود، انجام می دهم.» برای هالووین سال ۲۰۱۴، لمار لباسی مانند عیسی مسیح را بر تن کرد. او روی جلد "آقای مورال و استپرهای بزرگ" (۲۰۲۲) و در حین تبلیغات منتخب آلبوم، تاج الماسی از خارهای طراحی شده توسط تیفانی اند کو. بر سر داشت. او بعداً توضیح داد که این تاج را به نشانه احترام به سر گذاشته است؛ احترام به هنرمندانی که پیش از او آمدند، یعنی یادآور نقص های او، و نیز به عنوان تمثیلی از «یکی از بزرگ ترین پیامبرانی که تا امروز بر روی زمین قدم گذاشته است.» دیسکوگرافی. آلبوم های استودیویی
جک کولمن (؛ زاده ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به قهرمان ها ،، دودمان و خاطرات خون آشام اشاره کرد.
اِدریَن وادِویتس (Adrianne Wadewitz؛ ۶ ژانویه ۱۹۷۷ – ۸ آوریل ۲۰۱۴) فمینیست آمریکایی و متخصص ادبیات سده ۱۸ بریتانیا، ویرایشگر و چهرهٔ مهم و فعالی در گسترش ویکی پدیا با تأکید بر مسایل جنسیتی بود. زندگی نامه. ادرین در ۶ ژانویه ۱۹۷۷ در اوماهای ایالات متحده آمریکا زاده شد. او در سال ۱۹۹۹ در رشته زبان انگلیسی از دانشگاه کلمبیا فارغ التحصیل شد و دکترای خود را در ۲۰۱۱ از دانشگاه ایندیانا دریافت کرد. او دانشجوی پست دکترا در مرکز یادگیری و پژوهش دیجیتال اکسیدنتال کالج بود. دکتر وادویتس مقاله های بسیاری در حوزه تاریخ زنان نوشت که بسیاری از آنها برگزیده شدند. او دو سال آخر زندگی اش به صخره نوردی علاقه مند گردید و آن را «روایت جدیدی از خودش، فرای یک ویکی نویس کتابخوان پیانونواز» توصیف می کرد. ادرین وادویتس بر اثر جراحات سر ناشی از سقوط در صخره نوردی در پارک ملی جاشوا تری در ۸ آوریل ۲۰۱۴ درگذشت.
پیتر کریس (؛ زاده ۲۰ دسامبر ۱۹۴۵) یک موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
زکری گوردون (؛ زاده ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است که سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
جرج اوگدن آبل (؛ زاده ۱ مارس ۱۹۲۷ - درگذشته ۷ اکتبر ۱۹۸۳) یک ستاره شناس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ملودی تورنتون (؛ زاده ) یک موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا است.
رابرت تیلور (؛ زاده درگذشته ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "کو وادیس"، "کمیل" و "ترانه ۱۹۳۶ برادوی" اشاره کرد.
پَتْریک جوزِف «پَت» بیوکَنِن ( ; زاده ۲ نوامبر ۱۹۳۸) صاحبنظر سیاسی محافظه کار، ستون نویس، نویسنده، سیاستمدار، و سخن پراکن آمریکایی است. بیوکنن مشاور ارشد رؤسای جمهور آمریکا ریچارد نیکسون، جرالد فورد و رونالد ریگان و نامزد حزب جمهوری خواه ایالات متحده در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۲ و ۱۹۹۶ و نامزد حزب رفرم در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۰ بود. از جمله شناخته شده ترین آثار وی(چرچیل، هیتلر و جنگ نالازم:چگونه بریتانیا امپراتوریش و غرب جهان را از دست داد.) "Churchill",Hitler and Unnecessary war:how Britain lost it's Empire and West lost the World وی در این کتاب از نیاز نبودن به جنگ آلمان و بریتانیا و نبود دشمنی بین آنها می پردازد و دلایل اصلی جنگ بین بریتانیا و آلمان را افزایش نیروی دریایی امپراتوری آلمان به رهبری آلفْرِد فُن تریپیتس می داند که انگلستان می توانست به تعهد دادن به آلمان از دخالت نکردن در جنگ بین «فرانسه و آلمان» از آن جلوگیری کند و همچنین جنگ افروزی و آلمانی ستیزی ویز خارجه وقت بریتانیا اِدوارد گِرِی و فرانسویان خواهان پس گیری آلزاس-لورِن، همچنین وی نه امپراتوری آلمان بلکه امپراتوری روسیه را آغاز جنگ می
داند که به عنوان یک نیروی به شدّت امپریالیستی با بسیج نیروها سبب نگرانی آلمان و حمله پیش دستانه آن به متحد روسیه فرانسه شد، و «نظامی گری آلمانی» را یک افسانه خواند و به باور وی آلمان تنها برای آمادگی برای دفاع آماده می شد و همچنین محاصره غذایی آلمان در جنگ را یک جنایت برشمرد. درمورد جنگ جهانی دوم به دید وی هیتلر در آغاز به دنبال جنگ با لهستان نبود و می خواست به عنوان کشوری که هردو دشمنی مشترک «اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی» با آن متحد شود اما نپذیرفتن لهستانی ها و پشتیبانی بریتانیا و فرانسه از آن به جنگ افروزی افزود و سبب «کارزار لهستان» و آغاز جنگ شد و … که در این کتاب به این می پردازد چگونه چرچیل و افرادی در آمریکا که مانند چرچیل می اندیشیدند سبب ورود آمریکا به هردو جنگ و در نتیجه فروپاشی «امپراتوری بریتانیا» و نفوذ غرب (هِژِمونی قدرت های اروپایی) در جهان شدند… و (مرگِ غرب:چگونه مرگ جمعیت ها آفندها (تاخت وتازهای) مهاجرت کشور و تمدن ما را تهدید می کند) The "Death of The West:"How dying populations and Immigrant Invasions "Imperil" Our "Country" and "Civilization" که وی در این کتاب وی خطرات و آسیب های پیش رو
فرهنگ جهان غرب به ویژه ایالات متحده آمریکا و همچنین پیش بینی انقراض فرهنگ و تاریخ غرب، در پی مهاجرت بیگانگان به ویژه از آفریقای سیاه و مسلمانان، کاهش فرزندآوری سپیدپوستان در پی کاهش ایمان مسیحی، بی دینی افراطی و خداناباوری، تبلیغ و عادی انگاری همجنسگرایی، کاهش میهن پرستی، بازنویسی تاریخ سپیدپوستان به ویژه «سفیدپوستان آمریکا» با داستان های دروغین و حذف افتخارات سفیدپوستان از کتاب های آموزشی مدارس و وحشی، جنایتکار، نسل کش و بوم کش و نژادپرست خواندن آنها توسط نویسندگانی چون سوزان سانتَگ که اگر به جای سفیدپوستان از یهودیان نام برده می شد آن را با کتاب «نبرد من»(Mein Kämpf) نوشته آدولف هیتلر مقایسه می کردند و جای گذاری نام سیاهپوستانی آفریقایی چون «مانسی موسی» پادشاه امپراتوری مالی به جای افتخارات تاریخی سفیدپوستان آمریکا از جمله «برادران رایت»سازندگان هواپیما و «فرود بر ماه» و اینکه در آن زمان در آفریقا سیاهپوستان گوشت انسان می خورند و اگر سفیدپوستان (به ویژه آمریکایی های برده دار) نبودند همچنان مشغول به کار به خرید و فروش تجارت گوشت خویشاوندان خویش بودند اشاره می کند و تهدید کاهش جمعیت سفیدپوستان در پی کاهش فرزن
دآوری و ایمان مسیحی و به ویژه مهاجرت بیگانگان را گوشزد می کند و می خواهد تا پیش از اینکه بسیار دیر شود...…
دوروتی دی (؛ زاده درگذشته ) یک روزنامه نگار، فعال مدنی و نوکیش کاتولیک اهل ایالات متحده آمریکا بود. او را در شمار الگوهای اخلاقی در جامعه آمریکا در کنار لینکولن، مورتن و مارتین لوتر کینگ آورده اند. او از اعضای جنبشهای کمک به فقرا و افراد بی خانمان بوده است.
لیبرتی هاید بیلی ،(زاده ۱۵ مارس ۱۸۵۸ - درگذشته ۲۵ دسامبر ۱۹۵۴)گیاه شناس اهل ایالات متحده آمریکا و یکی از مؤسسان انجمن علوم باغبانی آمریکا بود.
ویلیام سدلر (؛ زاده ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها و سریال هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به جان سخت ۲، قداره کشتار، رستگاری در شاوشنک، مردی روی لبه، مرد آهنی ۳، آگوست راش، جان سخت، بلعیدن، دارایی های آوا، مأموران بزرگراه، پروژه ایکس، وسایل نقلیه جاده، معما، نبرد شیکر هایتس، دانش آموز خوب، شوالیه شیطان، بدون ضرب وشتم، آب و هوای آینده، اعتراف کن، دویدن دختر را ببینید، کیفیت بالاتر و اقیانوس آرام اشاره کرد.
بتی هاتن (؛ زاده – درگذشته ) یک خواننده و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۳۸ تا ۲۰۰۰ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "الکی خوش" و "مخاطرات پائولین" اشاره نمود.
برنارد «بن» ترپین (؛ زاده – درگذشته ) کمدین و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود که بیشتر به خاطر نقش آفرینی هایش در فیلم های صامت در یادها مانده است. نماد مشخصه او چشمان همگرا و مهارتش در کمدی های فیزیکی دشوار و شدید بود. ترپین با بازیگران مطرحی مانند چارلی چاپلین و لورل و هاردی همکاری کرد و عضوی از تیم کمدین های استودیو مک سنت بود. گمان می رود که او نخستین «قربانی» فیلم برداری شده از شیرین کاریِ «زدن کیک توی صورت» باشد. هنگامی که فیلم ها صدادار و ناطق شدند، ترپین با سرمایه گذاری سودآوری که در املاک و مستغلات کرده بود، تصمیم گرفت بازنشسته شود؛ هرچند که هر از گاهی هم در فیلم های کوتاه به صورت افتخاری ظاهر می شد. زندگی شخصی. ترپین در ۱۹ سپتامبر ۱۸۶۹ در نیواورلئان لوئیزیانا زاده شد. پدرش ارنست ترپین یک فروشگاه آب نبات فروشی داشت و نام مادرش سارا باکلی بود. ترپین با همسر اولش کری لمیو که او هم بازیگر بود، در ۱۸ فوریه ۱۹۰۷ در شیکاگو ازدواج کردند. در سال ۱۹۲۳، همسرش به آنفولانزا مبتلا شد که باعث از دست دادن شنوایی اش گردید. ترپین با دلشکستگی، همسرش را که به شدت بیمار بود به بازیلیکای سانت آن-دو-بوپره در کبک برد، ب
ه این امید که در آنجا شفا یابد. همسرش در نهایت زمین گیر شد و ترپین شغل خود برای مدتی رها کرد تا از او مراقبت کند. کری لمیو در ۲ اکتبر ۱۹۲۵ درگذشت. ترپین ۹ ماه بعد، در ۸ ژوئیه ۱۹۲۶ با «بابت دیتز» در لس آنجلس ازدواج کرد. او یک کاتولیک و یکی از اعضای کلیسای گود شپرد و «انجمن سینمای کاتولیک» در بورلی هیلز، کالیفرنیا بود. وودویل. ترپین در زمینه وودویل، بورلسک (نمایش های خنده آور با شوخی های رکیک و عریان) و در سیرک کار کرده بود. او ظاهری متمایز داشت، با هیکل ریز و لاغر اما عضلانی، سبیل های برس مانند و چشمان همگرا. به گفته خودش وی در جوانی و به دنبال یک سانحه دچار انحراف چشم شده بود. او متقاعد شده بود که چشم های همگرا برای حرفه کمدی اش ضروری است. همکارانش به یاد آوردند که پس از هر ضربه ای که به سرش بنا به اقتضای فیلم های کمدی وارد می شد، خود را در آینه نگاه می کرد تا مطمئن شود که چشم ها به حالت عادی بازنگشته است. او یک کاتولیک متدین بود، و همکارانش گهگاه برای آنکه سر به سرش بگذارند، می گفتند دعا خواهند کرد چشمانش از حالت همگرایی خارج شده و به حالت عادی برگردد و همین موضوع سبب می شد که او از دل و دماغ بیفتد. ترپین یک
بیمه نامه ۲۵٬۰۰۰ دلاری از لویدز لندن خرید که در صورت عادی شدن انحراف چشم هایش قابل پرداخت بود. بنا به یک روایت مربوط به دهه ۱۹۲۰، بیمه چشمان او ۱۰۰٬۰۰۰ دلار بود. این که چقدر این روایت به حقیقت نزدیک بود، جای بحث و تردید است. چنین شایعات و روایت های تبلیغاتی با محوریت «مشخصهٔ خاصِ یک فرد» به ویژه افراد مشهور در آن روزگار شایع بود. او سبکی از کمدی جسمانی دشوار و سنگین را تکوین و توسعه داد، که حتی همکارانش را در دنیای خشن کمدی صامت تحت تأثیر قرار داد. یکی از تخصص های او «پشتک رو به جلو» بود که او آن را حرکت «صد و هشت» می نامید. این حرکت نوعی سالتوی منقطع و رو به جلو بود که با بالا بردن یک پا به سمت بالا، چرخش بیش از ۱۸۰ درجه بدن و فرود آمدن روی پشت یا قرار گرفتن در وضعیت نشسته صورت می گرفت. سینما. ترپین نخستین بار در سال ۱۹۰۷ برای استودیو اسنای در شیکاگو در فیلم های سینمایی کوتاه و در نقش های کوچک فرعی و قطعات طنز کوتاه ظاهر شد. او علاوه بر بازیگری، به عنوان نجار و سرایدار برای این استودیو کار می کرد. در فیلم "مستر فلیپ" در سال ۱۹۰۹، ترپین نخستین «زدن کیک توی صورت» در سینما را تجربه کرد. تا سال ۱۹۱۲ میلادی، او
یک چهرهٔ مقبول و جاافتاده - اگر نگوییم برجسته – در سینمای آن دوران آمریکا بود، برای مجلات مقاله می نوشت و همچنین با خبرنگاران و روزنامه نگاران و طرفداران مصاحبه و گفتگو می کرد. چارلی چاپلین در سال ۱۹۱۵ به استودیو اسنای پیوست و ترپین کمدین شماره ۲ (فرعی) این استودیو شد. چاپلین به عنوان یک فیلمساز در حال رشد و پیشرفت بود و به آرامی و بصیرت غریزی کامل پیش می رفت. ترپین حوصلهٔ روش های چاپلین را نداشت. ترپینِ ساده و بی ریا، لحن مستقیم کمدی های اسلپ استیک را بیشتر از ظرافت های زیرپوستی کمدی درک می کرد. گروه دوتایی چاپلین-ترپین چندان دوام نیاورد و چاپلین شیکاگو را به مقصد کالیفرنیا ترک کرد. ترپین یک فیلم دیگر با چاپلین دارد: بعد از اینکه چاپلین فیلم "دست انداختن کارمن" را در دو حلقه فیلمبرداری کرد، استودیو اسنای صحنه های جدید دیگری را با ترپین فیلم برداری کرد و با افزودن آن به سکانس های فیلم قبلی، زمان آن را دو برابر کرده و مبدل به یک فیلم بلند نمود. استودیو اسنای پس از خروج چاپلین جان سالم به در نبرد و تنها چند سال دیگر پابرجا ماند. ترپین که گویا به بی ثباتی آتی این استودیو واقف شده بود، به شرکت کمدی ووگ رفت، و آنج