Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رسای و رامبوئییه می گذشت، شرکت کند. دو انگلیسی جزء رقیبان اصلی آنکتیل بودند. در نهایت، آنکتیل برنده مسابقه شد. او در سال های بعد نیز ۹ بار در مسابقه شرکت کرد و همواره به مقام قهرمانی دست یافت. رکورد یک ساعت. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۵۴ آنکتیل وارد خدمت دوسالهٔ سربازی در ارتش شد. در ژوئن ۱۹۵۶ مافوق های آنکتیل به او دستور دادند که رکورد جهانی رکابزنی یک ساعته را بشکند. رکورد جهانی به میزان ۴۵٫۸۴۸ کیلومتر از نوامبر ۱۹۴۲ در اختیار فائوستو کوپی ایتالیایی بود. او و ارتش توافق کردند که اگر رکورد را بشکند، نیمی از جایزه را به ارتش و نیم دیگر را به مادر سربازی که در الجزایر کشته شده بود، بدهد. در ۲۹ ژوئن ۱۹۵۶ آنکتیل با دوچرخه ای با طراحی مشابه دوچرخهٔ کوپی رکورد جدیدی را به میزان ۴۶٫۱۵۹ کیلومتر به ثبت رساند. در سال ۱۹۶۷ نیز آنکتیل رکورد یک ساعت رکابزنی را شکست؛ ولی به دلیل مخالفت او با انجام آزمایش دوپینگ پس از مسابقه، رکوردش پذیرفته نشد. او نمونه گیری در برابر جمعیت حاضر در ورزشگاه را هتک آبروی خود می دانست و گفته بود که در هتل خود، آزمایش می دهد. تور دو فرانس. در ۱۹۵۷، آنکتیل برای نخستین بار در تور دو فرانس شرکت کرد و در آن
برنده شد. او در چهار مرحله نیز پیروز شد. در رده بندی نهایی، آنکتیل حدود ۱۵ دقیقه با سایر رکابزنان فاصله داشت. در سال ۱۹۵۹، آنکتیل در پایان تور در پارک دو پرنس با سوت تماشاگرانی مواجه شد که ادعا می کردند او و سایرین به گونه ای کار کرده اند که فدریکو بائامونتس به جای انری آنگلاد فرانسوی به پیروزی برسد. در تیم فرانسوی رقابت های داخلی وجود داشت و آنگلاد با سایر رکابزنان اختلاف داشت و مربی او نیز پیل بود، در حالی که مربی سایر رکابزنان دانیل دوست بود. دوست پی برد که رکابزنانش یا باید بائامونتس را شکست دهند یا از پیروز نشدن آنگلاد اطمینان یابند. آنان گزینهٔ دوم را انتخاب کردند و به بائامونتس اجازه دادند پیروز شود. آنکتیل با نامگذاری قایق تازه خریداری شده خود به نام «سوت های ۵۹» سردی خود نسبت به واکنش عمومی را نشان داد. آنکتیل در سال ۱۹۶۰ در تور شرکت نکرد، ولی در ۱۹۶۱ بازگشت و تا سال ۱۹۶۴، قهرمان تور بود. او نخستین رکابزنی بود که چهار دورهٔ پیاپی قهرمان تور شد. هم چنین نخستین کسی بود که پنج بار قهرمان تور شده بود. رکوردی که تاکنون آن را به همراه ادی مرکس، برنار اینو و میگل ایندوراین در اختیار دارد. در سال ۱۹۶۳، آنکتی
ل در بالای سربالایی به دروغ ادعای مشکل فنی در دوچرخه کرد و تیمش دوچرخهٔ دیگری که برای سرپایینی مناسب تر بود، در اختیارش قرار دادند. نقشه جواب داد و آنکتیل در سرپایینی از بائامونتس سبقت گرفت و پیروز آن مرحله شد و رهبری رده بندی اصلی را نیز در دست گرفت. آنکتیل در هر سه گرندتور برنده شد و نخستین دوچرخه سواری بود که این موفقیت را به دست آورد. آنکتیل دو بار قهرمان جیرو دیتالیا (۱۹۶۰ و ۱۹۶۴) و یک بار قهرمان ووئلتا اسپانیا (۱۹۶۳) شد. بازنشستگی و مرگ. آنکتیل آخرین مسابقهٔ خود را در ۲۷ دسامبر ۱۹۶۹ در آنتورپ بلژیک انجام داد. پس از بازنشستگی به کشاورزی در لودومن دو الف در ۱۷ کیلومتری روان پرداخت. زمینی به مساحت ۱۷۰ هکتار، قلعه ای را که پیشتر در تصاحب گی دو موپاسان بود، احاطه کرده بود. آنکتیل خبرنگار اکیپ، مشاور یک شبکهٔ رادیویی به نام اروپا ۱، مدیر مسابقهٔ پاریس-نیس و تور مدیترانه، مدیر ورزشی تیم های فرانسوی در مسابقات جهانی کانادا و عضو کمیتهٔ مربیگری فدراسیون دوچرخه سواری فرانسه بود. او به دلیل راهنمایی لوئیس اوکانیا، رکابزن اسپانیایی ساکن فرانسه، برای شکست دادن ادی مرکس بلژیکی در تور دو فرانس، در بلژیک بدنام بود. در
۱۸ نوامبر ۱۹۸۷، ژاک آنکتیل به دلیل سرطان معده در کلینیکی در روان، درگذشت. او از ۱۰ اکتبر در آنجا بود. آنکتیل در کنار کلیسایی در کینکامپوا به خاک سپرده شد. یادبود بزرگ و سیاهی در کنار قبرش، دستاوردهای او را نشان می دهد. یادبود دیگری نیز در پیست مونسیپال پاریس برای او ساخته شده است.
ویلم فردریک (ویم) ورتهایم () جامعه شناس و جمعیت شناس هلندی بود. شاخص ورتهایم. ورتهایم با مطالعات خود در اندونزی و مقایسه آن با سایر کشورها به این نتیجه رسید که حداقل ۴۰٪ جمعیت کشورهای توسعه نیافته در سنین کمتر از ۱۵ سال قرار دارند و بدینسان آزمون ۴۰٪ (تست ورتهایم) به وجود آمد. براساس این آزمون انواع ساخت سنی جمعیتها به شرح زیر تقسیم بندی می شود:
علی دنیوی ساروی (زادهٔ ۱۶ آذر ۱۳۴۵ ساری)، فیلمساز، فیلمنامه نویس، نمایشنامه نویس تئاتر و رادیو، گوینده، بازیگر و کارگردان رادیو و مدرس ایرانی ست. تحصیلات: کاردانی سینما – کارشناسی مطالعات ارتباطات اجتماعی. علی دنیوی ساروی برادرزادهٔ محمد دنیوی آهنگساز، خواننده و گویندهٔ پیشکسوت ساروی ست. وی که آثار نمایشی رادیویی بسیاری را که تاکنون نگارش کرده کارگردانان مطرحی چون صدرالدین شجره، بهزاد فراهانی، ژاله علو، مجید حمزه، رضا عمرانی و بسیاری دیگر از کارگردانان رادیو کارگردانی کرده اند بارها جوایز مطرح نویسندگی و ساخت فیلم را دریافت نموده است. زندگی نامه و فعالیت هنری. علی دنیوی ساروی در شانزدهم آذر ۱۳۴۵ در محلهٔ قلیچ، ساری زاده شد. علی از کودکی تحت تأثیر و تعالیم مستقیم و غیر مستقیم عمویش محمد دنیوی، آهنگساز و خوانندهٔ قرار داشت از طرفی حضور مؤثر بسیاری از اهالی فرهنگ و هنر همچون معینی کرمانشاهی، تورج نگهبان، عماد رام، شراگیم یوشیج و بسیاری دیگر از شخصیت های ادبی و هنری مؤثر افتاد و در مسیر فراگیری هنر قرارش داد. در نوجوانی با شروع فعالیت انجمن سینمای جوان کشور، عضو انجمن شد و اولین فیلم کوتاه خود را در سال ۱۳۶۳ با ع
نوان ما هیچ، ما نگاه ساخت که در یکی از اولین جشنواره های فیلم کوتاه در آن سال ها برگزیده شد و مورد تقدیر قرار گرفت. چندی نگذشت که به دلیل قدرت انتقال و آگاهی هایی که در آن سال ها از سینما کسب کرده بود به او پیشنهاد تدریس داده شد و او کار اموزش را آغاز کرد و جزو جوانترین مدرس های سینما در آن سال ها شد، کمی دیگر به عنوان معاون انجمن سینمای جوان ساری – دفتر ساری منصوب شد و در این کسوت شروع به کار نمود. در دورهٔ کاری او که تا سال ۱۳۷۶ به طول انجامید فیلم های کوتاه بسیاری توسط فیلمسازان جوان عضو دفتر ساخته شد که اغلب آن آثار برندهٔ جوایز مهم داخلی و خارجی شدند، دوره ای که تاکنون هرگز تکرار نشده است. با شروع جنگ ایران و عراق وی به عنوان فیلمبردار وارد صحنه های کارزار شد و تا پایان جنگ به تناوب به این کار مشغول بود. وی که هم زمان با فعالیت هایش در انجمن سینمای جوان در رادیو نیز به عنوان نویسنده و بازیگر و کارگردان نمایش از سال ۱۳۶۳ شروع به فعالیت نموده بود پس از فراغت یافتن از انجمن به طور جدی به آن کار مشغول شد و آثار رادیویی بسیاری را برای واحد نمایش رادیوی مازندران و اداره کل نمایش رادیویی کشور نوشت و اجرا کرد. ک
تاب ها. آبشوران (علی اشرف درویشیان) فصل نان (علی اشرف درویشیان) همراه آهنگ های بابام (علی اشرف درویشیان) چمدان (بزرگ علوی) تنگسیر (صادق چوبک) توفان برگ (گابریل گارسیا مارکز) تصادف شبانه (پاتریک مودیانو) عزاداران بیل (غلامحسین ساعدی) آهنگ عشق (آندره ژید) بوف کور (صادق هدایت) سقوط (آلبر کامو) صد سال تنهایی (گابریل گارسیا مارکز) دمیان (هرمان هسه) مرگ آرتمیو کروز (کارلوس فوئنتس) پدرو پارامو (خوان رولفو) و …
ادوبی بریج محصول شرکت ادوبی است که وظیفه ی "مدیریت و سازماندهی" فایل های تولید شده توسط نرم افزارهای شرکت ادوبی را برعهده دارد. این نرم افزار برای اولین بار به طور آزمایشی تحت عنوان Adobe Creative Suite v2 ایجاد گردید که با آغاز فضای اشتراک Creative Cloud یک برنامه کاملاً مجزا از سری برنامه های Adobe CC شد.
کوون لونی (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به گلدن استیت واریرز اشاره کرد.
جیمز مایکل مک آدو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به گلدن استیت واریرز اشاره کرد. وی در مسابقات بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
پاتریک مک کاو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به گلدن استیت واریرز اشاره کرد.
مهرداد کاظمی اصالتاً اهل شهر کیلان از توابع شهرستان دماوند (زادهٔ ۱۳۳۰ در تهران)، آهنگ ساز و خواننده موسیقی سنتی ایرانی است. مهرداد کاظمی از اوایل دهه ۱۳۵۰ در رادیو و تلویزیون ملی ایران به اجرای کارهای پاپ پرداخته است. از جمله شناخته شده ترین کارهای او اجرای ترانه «سکوت تو» با همراهی شهره (شهره صولتی) در تلویزیون ملی ایران بوده است. کاظمی از معدود خوانندگانی بود که در اولین سال های پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ در ایران همراه با هنرمندانی محمد گلریز، رشید وطن دوست، اسفندیار قره باغی، محمدرضا شجریان و شهرام ناظری اجرایش در صدا و سیمای جمهوری اسلامی پخش می شد. وی جزو نخستین نسل خوانندگان پاپ در ایران در سال های جنگ ایران و عراق است و در مقاطع گوناگون، آثاری به سبک موسیقی سنتی، پاپ و سمفونیک از جمله قطعهٔ «ای ساربان» را اجرا نمود. تحصیلات. مهرداد کاظمی دوران تحصیل خود را در مدرسه ابتدایی قدوسی و دبیرستان های امین الدوله و مروی در تهران به پایان رساند. وی در دبیرستان با تشکیل گروه ارکستر در مسابقات هنری دبیرستان ها و اردوهای منظریه و رامسر شرکت و مقام هایی را هم به دست آورد، در ۱۶ سالگی در آزمون ورودی رادیو و تلویزیون مو
فق شد و پس از ورود به این مرکز و گذران چند دوره به وزارت فرهنگ و هنر نیز راه یافت و از استادان موسیقی ایران و جهان آموزش موسیقی را فرا گرفت و به عنوان تک خوان گروه کر و ارکسترهای فرهنگ و هنر فعالیت خود را آغاز کرد. مهرداد کاظمی از سال ۱۳۵۰ به مدت ۴ سال ردیف های آوازی موسیقی سنتی را نزد ادیب خوانساری هنرمند شیوه آوازی مکتب اصفهان آموزش دید و پس از آن ۴ سال هم در هنرستان عالی موسیقی در مکتب استاد محمود کریمی که خود از شاگردان عبدالله خان دوامی بود، از فنون موسیقی سنتی بهره برد. او قریب به ۲ سال نیز تحت آموزش محمدرضا شجریان برای بالا بردن دانش آوازی خود بود. کاظمی دیپلم طبیعی و لیسانس موسیقی دارد و به دریافت درجه دکترای افتخاری ارزشیابی هنری نیز نائل شده است. فعالیت حرفه ای. آهنگ «ای ساربان» اثر حسن ریاحی سال ۱۳۶۶ در دستگاه همایون ساخته شد و برگرفته از غزل معروف سعدی با مطلع: می باشد که مهرداد کاظمی همراه با گروه کر و ارکستر سمفونیک تهران آن را اجرا نمود. اجرای این آهنگ در اولین سال های پس از انقلاب باعث شهرت بیشتر وی و شناخت صدای آواز او در بین علاقه مندان موسیقی ایرانی و مردم ایران شد و در آن دوره بارها به صور
ت صوتی و تصویری از رادیو و تلویزیون ایران پخش می شد. این اثر در آلبوم موسیقی «ساربان» در سال ۱۳۶۶ منتشر شده است. آثار. تاکنون ۱۲ آلبوم مستقل و چندین آلبوم موسیقی مشترک با اجرای مهرداد کاظمی منتشر شده است.آلبوم های: دوری از ایران. مهرداد کاظمی در پائیز سال ۹۱ بر اثر تصادف دچار عارضه مغزی شد و پس از یک ماه کما، برای ادامه درمان توسط دخترش به آمریکا رفت. وی پس از ۳ سال در مصاحبه ای که با او در خارج از کشور شده بود ابراز امیدواری کرد که با پایان دوره درمان و بهبود، بزودی به ایران برگردد. وی در ادامه ضمن درد دل و گلایه از بی توجهی مسئولان هنری و فرهنگی کشور عنوان کرد: «"در کشور ما، ظاهراً هنرمندها تاریخ مصرف دارند، تاریخ آن ها که تمام می شود، یعنی دیگر تعطیل، بروید دنبال زندگی تان. در صورتی که در کشورهای دیگر، وقتی هنرمندی پیش کسوت می شود تازه حرمتش بالاتر می رود، امکانات بیش تر در اختیارشان می گذارند، راه ها برایشان بازتر می شود. اما در ایران برعکس است. نمی دانم چرا این طور است، من دلیلش را متوجه نشده ام… ما زمانی که اول انقلاب شروع کردیم، سه چهار نفر بودیم که این چرخ را گرداندیم. بعدها به هر حال سایرین هم آمدند.
راه درستش هم همین بود که بیایند، جوان ها بیایند و از ما تحویل بگیرند، اما ما را هم نباید کنار بزنند، این کار، کار زشتی است. این نوع برخوردها روی حوزه ای مانند موسیقی چه تأثیری می تواند بگذارد؟ آیا باعث نمی شود خود همین جوان ها بعدها بی انگیزه و دلسرد شوند؟... خدا می داند ما با آقای گلریز، آقای وطن دوست، با این دوست ها چه قدر جبهه رفتیم، چه قدر آهنگ اجرا کردیم، شاید بالای هزار تا، شاید دو هزار تا. تمام برنامه های رادیو و تلویزیون را، از صبح جمعه گرفته تا برنامه های مذهبی و غیره، همه را ما راه انداختیم و کار کردیم. با این حال، الآن خیلی بد فراموش شده ایم، این دل آدم را می شکند…»" در اسفند ۱۳۹۷ رضا رشیدپور در برنامه اش، ویدئویی از مهرداد کاظمی پخش کرد که او به تقاضای رشیدپور برای مخاطبان برنامه ضبط کرده بود.
کایل اندرسون (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به سن آنتونیو اسپرز و آستین توروس اشاره کرد.
داویس برتناس (، زاده ۱۲ نوامبر ۱۹۹۲) یک بازیکن بسکتبال اهل لتونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال پارتیزان، سن آنتونیو اسپرز و آستین توروس اشاره کرد.
دواین ددمون (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به گلدن استیت واریرز، اورلندو مجیک و فیلادلفیا سونتی سیکسرز اشاره کرد.
برایان فوربس (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به سن آنتونیو اسپرز و آستین توروس اشاره کرد.
نیکولاس لاپروویتولا (، ۳ ژانویه ۱۹۹۰) بازیکن بسکتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به لانوس و سن آنتونیو اسپرز اشاره کرد.
دیونته مورای (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به سن آنتونیو اسپرز و آستین توروس اشاره کرد.
جاناتان سیمونز (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آستین توروس و سن آنتونیو اسپرز اشاره کرد.
فلاماریونیا دهانهٔ برخوردی فلاماریون ، یک دهانه در ماه در لبهٔ جنوب سینوس مدی است. این دهانه بین دهانهٔ ماوستینگ در شمال غربی و هرشل در جنوب شرقی واقع شده است. این دهانه مانند ماوستینگ در تقاطع لبهٔ غربی فلاماریون قرار گرفته است. دیوار فرسودهٔ بیرونی فلاماریون در شمال غربی شکسته شده، و باقی ماندهٔ آن فرسوده و آسیب دیده است. بخش دست نخورده ترین بخش دیوار در جنوب شرقی آن قرار گرفته است. ریما فلاماریون نهفته در سراسر شکاف در لبهٔ شمال غربی، در حدود ۸۰ کیلومتر به سمت غرب-جنوب غربی گسترش دارد. کف دهانه که از گدازه پر شده، نسبتاً هموار است و تنها با چند دهانهٔ کوچک پراکندهٔ سطح آن نقش پذیرفته است. دهانه های ثانوی فلاماریون. دهانهٔ برخوردی فلاماریون با قطر ۷۵ کیلومتر دهانه های کوچک تری را در درون خود جا داده است. بر اساس قرارداد و توافق، برای علامت گذاری این ویژگی ها در نقشه های ماه، از حروف الفبا به ترتیب نزدیکی آنها به مرکز دهانهٔ اصلی برای اشاره به آنها استفاده می شود. فهرست زیر نام ۱۰ دهانهٔ ثانوی بزرگ تر را که گاهی هم به عنوان «اقمار دهانهٔ فلاماریون» شناخته شده اند نشان می دهد.
بیگم جان خانم شاهزاده قاجار و دختر فتحعلی شاه و بدر جهان خانم بود. وی مادر ملک جهان خانم (مهد علیا) مادر ناصرالدین شاه قاجار بود. زندگی نامه. او دومین فرزند فتحعلی شاه از نظر سنی بود که در حدود سال ۱۱۶۶ خورشیدی (۱۲۰۲ قمری) از بدر جهان خانم، اولین همسر پادشاه، زاده شد. وی در دربار پدرش رشد یافت و فنون ادب و فضل را از علمای عصر خویش کسب کرد. مشهور است که او به تصوف و عرفان گرایش داشت و از مریدان حاج ملارضا همدانی بود و نیز نقل می کنند که وی همواره طرف مشورت پدرش بود و در سفر و حضر همراه او بود. بیگم مبالغ زیادی از اموال شخصی خود را صرف نشر مذهب تشیع خاصه خرج علما و خطبای عتبات عراق کرد. بیگم جان خانم با محمدقاسم ظهیرالدوله ازدواج کرد و از او صاحب سه فرزند شد: پایان زندگی. او در زمان پادشاهی پدرش فتحعلی شاه و پیش از درگذشت پدر (۱۲۱۳ خ، ۱۲۵۰ ق) با سرای زندگانی بدرود گفت. دودمان. قاجاریه،قوانلو
امین سعید (۱۸۹۰، لاذقیه –۱۹۶۷، بحمدون) روزنامه نگار و تاریخ نگار سوری بود. زندگی و آثار. «امین بن محمد سعید بن حسن سعید» در لاذقیه به دنیا آمد. همان جا آموزش ابتدایی خود را آغاز کرد و در چاپخانهٔ کوچکی همراه پدرش کار کرد. در لاذقیه همچنین در هفته نامه ای مشغول به کار بود. به بیروت کوچید و در مدرسهٔ ازهری شیخ عباس تحصیل خود را ادامه داد. سپس به دمشق رفت و پس از آن به قاهره. مجله "الشرق الأدنی" را مدتی نشر داد، سپس به دمشق بازگشت و روزنامهٔ "الکفاح" را منتشر ساخت. "انقلاب بزرگ عربی" در سه جلد، "پادشاهان معاصر مسلمان و حکومت هایشان"، "تاریخ حکومت سعودی" در دو جلد،"تاریخ اسلام سیاسی"،" روزگار بغداد" از آثار اوست.
فردیناند مندس پینتو () (۱۵۰۹ –۸ ژوئیه ۱۵۸۳) یک سیاح و نویسنده اهل پادشاهی پرتغال بود. در سال ۱۵۴۲، پینتو تفنگ شمخال را به ژاپن معرفی کرد. این اسلحه گرم سپس در این کشور تولید شد و در جنگ های داخلی ژاپن دوره سنگوکو مورد استفاده قرار گرفت. این تفنگ در این کشور به نام تانه گاشیما (تفنگ شمخال) شناخته شده بود.
ایزاک تیتسینگ () ((۱۰ ژانویه ۱۷۴۵ در آمستردام – ۲ فوریه ۱۸۱۲ در پاریس) یک جراح، محقق، تاجر و سفیر هلندی بود. وی در طول زندگی حرفه ای طولانی مدتش در شرق آسیا، به عنوان یک مقام ارشد کمپانی هند شرقی هلند و به نمایندگی از شرکت های تجاری اروپا توانست به صورت منحصر به فرد ب تماس رسمی با شوگونسالاری توکوگاوا ژاپن باشد و دو بار برای گفتگو با شوگون و دیگر مقامات بالای شوگونسالاری به ادو سفر کند.
نیکلاس کوکه باکر () دو بار رئیس یک تجارتخانه هلندی بنام کمپانی هند شرقی هلند در هیرادو، ناگاساکی در ژاپن بود. وی در ۱۶۳۳ وارد ژاپن شد و تا ۱۶۳۵ در این کشور باقی ماند. اقامت دوم او در هیرادو از ۱۶۳۷ تا ۱۶۳۹ بود. وی در سرکوب شورش شیمابارا نقش مهمی داشت.
هندریک دوف () (۲ دسامبر ۱۷۶۴ ) یک کمیسیونر هلندی در دجیما، ناگاساکی، در طول سال های اولیه قرن ۱۹ در کشور ژاپن بود.
امین بن مصطفی گیلانی (۱۸۹۶، حماه - ۱۰ نوامبر ۱۹۴۳، حلب) نویسنده و آموزگار سوری بود. از کارمندان وزارت آموزش و پرورش سوریه بود که ابتدا در سازمان حماه و سپس در حلب به استادی منصوب شد. "درس های تاریخ"، "روش خوانش نوین" از آثار غیرداستانی او و "حول الحمی"، "وادی موسی" در دوجلد و "واقعهٔ معان" از آثار داستانی اوست.
نیکلای رزانوف () (۱۷۶۴ – ۱۸۰۷) یک اشراف زاده و دولتمرد روس بود که در سال (۱۸۰۴) به عنوان نماینده روسیه جهت بستن یک معاهده تجاری به ژاپن اعزام شد.
امین ناصرالدین (؟ - ۱۹۵۳م) شاعر، زبان شناس و روزنامه نگار لبنانی بود. زاده و درگذشتهٔ روستای کفرمَتّی در شهرستان عالیه بود. به روزنامه نگاری پرداخت و روزنامهٔ "الصفا" را بنیان نهاد. "معجم فی الإنسان و ما یخصه" (فرهنگ نامه ای دربارهٔ انسان و آنچه ویژهٔ اوست)، "معجم فی الکون أرضاً وسماءً" (فرهنگ نامه ای در کائنات، زمین و آسمان)، "دقائق العربیة"، سه دیوان شعر و رُمانِ "غادة بصری" از آثار اوست.
محمد امین بن مصطفی واصف (۱۸۷۶–۱۹۲۸م) حقوق دان و پژوهشگر ادبی و فلسفی مصری و معاون مصطفی کامل بود که به ویژه در ترسیم نقشه های تاریخی کشورهای اسلامی پژوهید. "فرائد التعلیقات فی شرح قانون العقوبات، مناهج الأدب، اصول فلسفه، معجم الخریطة التاریخیة للممالک الإسلامیة" که آن را "الفهرست" نامید، از آثار اوست.
امین خوری (۱۸۵۵–۱۹۱۹) (نسب: امین بن یوسف بن ابراهیم بن استفان) پزشک و ادیب لبنانی بود. پزشکی را در قصر العینی قاهره خواند و در بیمارستان های سودان به درمان پرداخت. سپس به مصر بازگشت و در المنصوره ساکن شد و به اشتغال ادامه داد. پس از این ها به زادگاهش، کاسین برگزشت. "فلسفهٔ اشیاء، ریحان النفوس فی انتخاب العروس، رساله ای در طاعون، ریحانة النفوس فی حیاة الإنسان و رساله ای در وبا" از آثار اوست.
امین جُندی فقیه، ادیب و شاعر سوری در سدهٔ نوزدهم میلادی بود. زندگی و آثار. «امین بن محمد بن عبدالوهاب بن اسحاق بن عبدالرحمان، جندی عباسی» در معرة النعمان زاده شد و پرورش یافت. به حلب کوچید و از گروهی علما مانند عبدالرحمان مدرس و محمود مرعشی فراگرفت. سپس به حمص سفر کرد و بعد از آن، به زادگاهش بازگشت و متولی افتای آنجا شد. در دمشق ساکن شد و افتای آن را نیز برعهده گرفت. همان جا در اواخر محرم ۱۲۹۵ق درگذشت. "منظومة فی أسماء أهل بدر، دیوان شعر، شرح رسالهٔ شیخ رسلان دمشقی در تصوف" و "فتاوا" از آثار اوست.
ارنست میسن ساتو (; – ) یک محقق و سفیر بریتانیا در ژاپن اهل بریتانیا بود. در ژاپن. افزایش خدمات کنسولی در ژاپن ابتدا به دلیل صلاحیت و همت وی به عنوان مترجم در زمانی بود که انگلیسی در ژاپن عملاً ناشناخته بود، دولت ژاپن هنوز به زبان هلندی با غرب ارتباط برقرار می کرد. وی مترجم کنسولی شد. مهارت های زبان ژاپنی وی به سرعت در مذاکرات وزیر امور خارجه سر هری اسمیت پارکس با شوگون سالاری توکوگاوا و قلمرو ساتسوما و قلمرو چوشو ضروری شد و وی به جمع آوری اطلاعات پرداخت. وی به عنوان مترجم رسمی و سپس به عنوان منشی نماینده انگلیس در ژاپن ارتقا یافت و از همان سال ۱۸۶۴، شروع به نوشتن ترجمه و مقاله های روزنامه در مورد موضوع های مربوط به ژاپن کرد: در سال ۱۸۶۹، وی با مرخصی به خانه خود به انگلیس رفت و در سال ۱۸۷۰ باز به ژاپن بازگشت.
فلیچ بیتو (؛ ۱۸۳۲ – ۲۹ ژانویه ۱۹۰۹) همچنین به عنوان فلیکس بیتو نیز شناخته می شود، عکاس بریتانیایی-ایتالیایی بود. او یکی از اولین عکاسانی بود که از شرق آسیا عکس گرفت و از اولین عکاسان جنگ بود. او به خاطر آثار ژانر، پرتره ها، مناظر و چشم اندازهای معماری، مناظر آسیا و منطقهٔ مدیترانه مشهور است. سفرهای بیتو به او این فرصت را داد تا تصاویری از کشورها، مردم و رویدادهایی بسازد که برای اکثر مردم اروپا و آمریکای شمالی ناآشنا و دور از دسترس باشد. آثار او تصاویری از وقایعی مانند شورش های ۱۸۵۷ در هند و جنگ دوم تریاک را ارائه می دهد و نمایانگر اولین بخش مهم عکاسی خبری است. او بر عکاسان دیگر تأثیر گذاشت و تأثیر او در ژاپن، جایی که او با بسیاری از عکاسان و هنرمندان دیگر تدریس می کرد و کار می کرد، بسیار عمیق و ماندگار بود.
امین مجید ارسلان (۱۳ ژوئیه ۱۸۶۸، الشویفات - ۹ ژانویه ۱۹۴۳، بوئنوس آیرس) دیپلمات و سیاستمدار عثمانی، ادیب و روزنامه نگار لبنانی بود. زندگی. «امین بن مجید بن ملحم بن حیدر ارسلان»، در الشویفات، جبل لبنان به هنگام حکومت سوریه عثمانی در ۱۳ ژوئیه ۱۸۶۸/ ۱۲ ربیع الاول ۱۲۸۴ق زاده شد. نزد مسیحیان در بیروت درس خواند. سپس به پاریس کوچید و روزنامه ای عربی با عنوان کشف النقاب چاپ کرد. همراه خلیل غانم در چاپ روزنامهٔ الفتاة همکاری نمود. او همچنین مجلهٔ السمیر را نیز خود چاپ کرد. سپس، سرکنسول عثمانی در بروکسل و بوئنوس آیرس برگزیده شد. امین ارسلان در ۹ ژانویه ۱۹۴۳م / ۳ محرم ۱۳۶۲ق در بوئنوس آیرس درگذشت.
فهرست غربی هایی که قبل از سال ۱۸۶۸ از ژاپن دیدار کردند این فهرست شامل اروپایی و آمریکایی های برجسته ای می شود که قبل از اصلاحات میجی از ژاپن دیدار کردند. پس از نام هر فرد سال نخستین دیدار، کشور مبدأ و توضیح مختصری به دنبال آن آمده است. قرن هفدهم. توجه: در سال ۱۶۳۹، دولت ژاپن سیاست ساکوکو را به اجرا گذاشت که خارجی ها را از ورود به قلمرو ژاپن ممنوع اعلام کرد تنها استثنا در این قانون تجار هلندی و کارگران مرتبط بودند. آن ها مجاز بودند در جزیره دجیما زندگی کنند. این سیاست تا ۱۸۵۴ به طول انجامید.
پارادوکس های زنون مجموعه ای از مسئله های فلسفی است که توسط زنون الئایی (حدود ۴۹۰–۴۹۵ پ. م در الئا جنوب ایتالیای کنونی- حدود ۴۳۰ پ. م) فیلسوف یونانی طراحی شده است. این پارادوکس ها در ادامه نظریه پارمنیدس که منکر نقش حواس در شناخت و تکثرگرایی است و اعتقاد به اینکه حرکت چیزی جز توهم نیست، می باشند؛ که زنون بر اساس دیالکتیک پارمنیدسِ افلاطون این پارادوکس ها را طراحی نموده است که در حقیقت جوابی است برای فیلسوف هایی که در مخالفت با پارمنیدس پارادوکس هایی را مطرح کرده اند. داستان آشیل و لاک پشت. آشیل تصمیم می گیرد با یکی از کندترین رقبای خود، لاک پشت، مسابقهٔ دو بدهد. او لطف می کند و می گذارد لاک پشت از نقطه ای جلوتر از او، مسابقه را شروع کند. وقتی آشیل از نقطهٔ شروع خود حرکت می کند، لاک پشت قبلاً یک مسافتی پیش رفته است و مدتی طول می کشد، البته نه خیلی زیاد، تا آشیل به نقطه ای برسد که لاک پشت حرکتش را از آنجا شروع کرده است. مسلماً تصور می کنیم آشیل، تیزپاترین دونده در میان یونانیانِ اعزام شده به تروا، بیش از این عقب نخواهد ماند: هر چقدر هم مسیر مسابقه کوتاه و فاصلهٔ اولیهٔ لاک پشت از آشیل زیاد باشد، آشیل باید زودتر
به خط پایان برسد. اما در واقع این طور نیست؛ زیرا مدتی طول می کشد تا آشیل به نقطه ای برسد که لاک پشت از آنجا راه افتاده و لاک پشت در این مدت خود را کمی جلو کشانده اشت. زمانی که آشیل به آن نقطه برسد، لاک پشت جلوتر است. پس آشیل به سمت نقطه ای می دود که لاک پشت از آنجا راه افتاده و لاک پشت در این مدت خود را کمی جلو کشانده است. زمانی که آشیل به آن نقطه برسد، لاک پشت جلوتر است پس آشیل به سمت نقطه ای می دود که لاک پشت هم اینک هست و مدتی طول می کشد تا به آن نقطه برسد. مسلماً در طول این مدت لاک پشت باز کمی دیگر خود را جلو کشانده است. آشیل مثل سایه، لاک پشت را تعقیب می کند، اما زمانی که به نقطه ای می رسد که لاک پشت بوده، لاک پشت باز هم اندکی جلو رفته است و آشیل هنوز به او نرسیده است این ماجرا تا ابد ادامه می یابد، زیرا همواره مدتی طول می کشد تا آشیل فاصلهٔ میان خودش و لاک پشت را طی کند و هر قدر هم که لاک پشت کند حرکت کند، بخشی از مسافت را در زمان حرکت خود طی می کند و دیگر در نقطهٔ قبل نیست و از آن نقطه جلوتر است. پس به هر حال هر چقدر هم این زنجیره را ادامه دهیم، آشیل هرگز به لاک پشت نمی رسد، چه رسد به این که از او جلوت
ر بزند. پس مسلماً وقتی که مسابقه در نهایت به پایان می رسد، لاک پشت از آشیل جلوتر است. این پارادوکس نشان می دهد که ما نه تنها نمی توانیم به دوندهٔ کندتر از خودمان برسیم، بلکه اصلاً نمی توانیم در استادیوم بدویم. تناقض دو بخشی. آنچه که در حرکت است باید قبل از رسیدن به هدف، به نیمه راه برسد. نتیجه حاصل می تواند به صورت زیر نمایش داده شود: اگر از نقطهٔ A به نقطهٔ B بدوید، قبل از رسیدن به B باید از نقطهٔ میانی این مسافت عبور کنید. پس از این نقطهٔ میانی، باید از نقطهٔ میانی دیگری بگذرید که قبل از B به آن برسید. در واقع بی نهایت نقطه میانی قبل از رسیدن به B وجود دارد. پس هرگز به خود نقطهٔ B نمی رسید؛ زیرا هر بار که هر یک از مسافت های کاهش یابنده را به قصد نقطهٔ میانی بعدی طی می کنید، هنوز فاصله ای به همان اندازه باقی مانده است که باید پیموده شود، و این فاصله هرگز به صفر نمی رسد، همیشه میان شما و انتهای مسیر فاصله ای وجود دارد و در نتیجه رسیدن به نقطهٔ پایان غیرممکن است. البته به فرض این که اصلاً بتوانید حرکت تان را شروع کنید. اما اصلاً چطور می توانید حرکت تان را شروع کنید؟ زیرا قبل از رسیدن به میانهٔ مسیر باید یک هشت
م مسیر را بدوید و پیش از آن یک شانزدهم مسیر را، و همین طور تا بی نهایت. هیچ حرکت آغازینی وجود ندارد؛ زیرا همیشه قبل از آن حرکت دیگری هست که باید اول انجامش داد. نتایج دو پارادوکس زنون به نظر بی معنی می آید و اتفاقاً نکتهٔ قضیهٔ هم دقیقاً همین است. اگر ما نتوانیم نتیجه را قبول کنیم باید چیز دیگری را رد کنیم، مثلاً یکی از فرض هایی را که به نتیجه منتهی شده است. در این صورت استدلال از الگوی برهان خلف پیروی می کند؛ الگویی که به نظر می رسد زنون آن را تکمیل کرده است. اساس کار این الگو آن است که نشان می دهد اگر فرضی را بپذیرید (که باید خلاف آن ثابت شود) نتیجه ای بی معنی و نپذیرفتنی به دست می آید و بهترین راه رفع این بی معنایی، رد کردن فرض اولیه است. پارادوکس پیکان. همه چیزهایی که فضای مساوی را اشغال می کنند، در حالت استراحت هستند و آنچه در حرکت است و همیشه در هر لحظه این فضا را اشغال می کند؛ بنابراین پیکان رها شده بی حرکت است. در پارادوکس پیکان زنون بیان می کند که حرکت یعنی تغییر دادن فضای اشغال شده یک شی. برای مثال یک تیر را پرتاب می کند. او می گوید در هر لحظه ای (حتی کوتاه ترین زمان) پیکان هیچ حرکتی ندارد. پیکان نه