Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یله ای با وضعیت علمی کرمان به چشم می خورد. قدرت گیری قاورد سلجوقی در سال ۴۴۰ه . ق، کرمان را از مبارزات فارس و خراسان حفظ کرد و باعث استقلال آن شد. قاورد علی رغم ساختن کاروان سرا و آبادانی جاده ها که به امور تجاری کمک فراوانی می کرد، با درگیری در منازعات سیاسی، دست به اقدام مهم علمی و فرهنگی نزد. سلطان شاه نیز در منابع، پادشاهی عشرت دوست معرفی شده است، که اقدامی در جهت ساخت مراکز علمی در دوره او صورت نپذیرفت. دوره سیزده ساله حکومت توران شاه را می توان دوره آغاز جریانی فکری و فرهنگی در کرمان دانست و وزیر او، مکرم بن علا، نیز بسیار ادب پرور و دانش دوست بود. شکایات مردم از حضور ترکان مهاجر مستقر شده در خانه هایشان، باعث شد که توران شاه سه نقطه را مشخص کند، که یکی محل مرقدش باشد و در نقطه ای دیگر مسجد جامعی بسازند، که به مسجد ملک معروف است و در نقطه سوم محله ای جهت اسکان ترکان به همراه مدرسه و خانقاه و رباط ساخته شود. از نشانه های علاقه مندی توران شاه به علم و ادب، علاقه او به اشعار فارسی است و شاید برای اولین بار بود، که در دربار کرمان شاعران معروف خراسانی و حتی عرب حضور پیدا کردند و توران شاه و وزیر او را ستایش
می کردند. ایران شاه به دلیل گرایش به اسماعیلیه و در نتیجه اتهاماتی که بر او وارد می شد، رابطه خوبی با علما و قضات اهل سنت نداشت و آن ها از مخالفان اصلی عقاید و تفکر دینی و سیاسی او به شمار می آمدند، تا جایی که دست به کشتار علما زد. در نتیجه اختلافات بین علما و ایران شاه، اقدامات عمرانی و توجه به امور علمی که در دوره توران شاه رونق گرفته بود، با وقفه ای پنج ساله روبه رو شد. در دوره حکومت طولانی مدت ارسلان شاه روند حرکت فکری و فرهنگی روزگار توران شاه ادامه یافت و علم و هنر تا جایی در دورهٔ او رشد کرد، که از سراسر خطه کرمان برای کسب دانش به این شهر می آمدند. زن ارسلان شاه، زیتون خاتون، از عوامل مهم در توجه ارسلان شاه به وضعیت علمی و آموزشی کرمان بود. وضعیت دینی. کرمان از شهرهای خاص است که در طول دوران اسلامی بسیاری از مذاهب و فرق اسلامی را در درون خود جای داده است. می توان دلیل این هم زیستی را در موقعیت جغرافیایی این ناحیه پیدا کرد. کرمان و شهر​های این ایالت به دلیل احاطه در کویر لوت و بیابان​های وسیع، از سایر ولایات همجوار جدا شده و در هر دوره، بسته به ضعف و اقتدار دولت​های فرمانروا، با بسامد توسعه و پیشرفت شهر
ی متفاوتی روبه رو شده است. از این رو همواره ناگزیر بوده است به صورت مستقل و خودکفا حیات ساکنانش را تأمین کند. در نتیجه، مردمان این دیار ترجیح می دادند، به جای پرداختن به کشمکش​های داخلی و جنگ​های درونی که خرابی قنات​ها و ناامنی راه​ها و به طور کلی نابودی منابع اصلی ثروت را در پی داشت و نتایج آن دامنگیر مسلمان و غیرمسلمان می شد، مساهله و مسامحه را پیشه کنند و با مدارا و همراهی یکدیگر بر اوضاع خاص و دشوار طبیعی محیط زیست خود مسلط شوند. این شرایط موجب شده است مردمان این دیار از تعصب مذهبی تهی باشند و مشی مدارا در پیش بگیرند، به طوری که در اغلب دوره ها، فرقه​های مختلف اسلامی نظیر اهل سنت، امامیه، اسماعیلیه، صوفیه، شیخیه و حتی خوارج و گروه​های تندرو و افراطی در نقاط مختلف این ایالت در مجاورت یکدیگر زندگی و تا حد زیادی در عقیده و آیین خود به اختیار عمل کنند. در دوره فرمانروایی سلجوقیان کرمان نیز، این شهر از مناطق سنی نشین ایران محسوب می​شد و حنفیان و شافعیان اکثریت جمعیت این ایالت را تشکیل داده بودند؛ ولی جز در برخی دوره​ها که نزاع مذهبی دامنگیر کرمان شد، وجود چنین تسامحی میان فرق مختلف مذهبی دیده می شود. سلجوقیان
کرمان با وجود اینکه رفتاری توأم با تساهل و ملاطفت از خود نشان می دادند؛ ولی در پیروی از روش سلجوقیان بزرگ، همواره از تسنن، به ویژه مذهب حنفی حمایت و در ترویج آن تلاش می کردند. قاورد، مؤسس سلسله سلجوقی کرمان، حنفی مذهب بود و در عین حفظ بی​طرفی ظاهری، در حمایت از علمای این فرقه از هیچ تلاشی دریغ نکرد. توران شاه نیز با احداث مدارس دینی بر قدرت و نفوذ علمای اهل سنت افزود. اهتمام ارسلان شاه و همسرش زیتون خاتون به ساخت مدارس و مساجد متعدد در کرمان و وقف امکانات رفاهی برای اسکان و تحصیل مشتاقان این علوم از اطراف بلاد اسلامی، موجب نزدیک​تر شدن علمای سنی مذهب به دربار سلجوقی شد. وی علاوه بر اینکه مدارس دینی فراوانی در نواحی مختلف ایالت کرمان نظیر بردسیر، جیرفت و بم احداث کرد، کتابخانه جامعی نیز در کرمان بنا کرد، که بالغ بر پنج هزار جلد کتاب از فنون و علوم اسلامی در آن موجود بود. محمدشاه هم با پرداخت جوایز نقدی به متعلمان علوم دینی اهل سنت، در ترویج و تقویت این مذهب گام برداشت. این تلاش در دوره طغرل شاه نیز ادامه داشت، تا جایی که وی به محیی الدین ملقب شد. تصوف نیز از جریان​های فکری رایج در کرمان دوره سلجوقیان بود. در ا
ین دوره، مراکز متعددی وجود داشت که نه تنها اهل عرفان و سلوک به آنجا روی می آوردند، بلکه گروه​های متعددی از طبقات مختلف جامعه نیز، به آنجا می آمدند. ساخت شمار فراوانی خانقاه و رباط به دست برخی سلجوقیان نظیر قاورد، توران شاه و بهرام شاه از توجه فرمانروایان این سلسله به آیین تصوف و حمایت از پیروان این فرقه و فعالیت​هایشان حکایت می کند. ملک محمد به شیخ برهان الدین ابونصر احمد کوبنانی (کوهبنانی)، صوفی مشهور این دوره، ابراز ارادت می کرد و وی را از نزدیکان دربار خود کرده بود. برخی از وزرا و رجال برجسته دولت سلجوقی کرمان نیز به متصوفه گرایش داشتند و از آن حمایت می کردند. موید​الدین ریحان، وزیر بهرام شاه، چندین خانقاه، رباط و بقعه مخصوص صوفیان ساخت. ناصح الدین ابوالبرکات، وزیر با نفوذ دوره طغرل شاه و ارسلان شاه، به صوفیان تمایل داشت و گویا به این آیین گروید. وجود چنین فضای مسالمت آمیزی موجب شد در این دوره جریان تصوف رونق فراوانی بگیرد، به طوری که صوفیان، عارفان و زاهدان مشهوری در این دوره توانستند فعالیت کنند. شیخ اسماعیل دیّاص جیرفتی، برهان الدین کوهبنانی و اوحد​الدین کرمانی از جمله این افراد هستند، که در رواج و گستر
ش عرفان و تصوف در کرمان و سایر سرزمین اطراف اقدام کردند. خوارج از فرقه هایی بود، که اگرچه به طور محدود، اما همچنان حضور خود را در کرمان دوره سلجوقیان حفظ کردند. بیشتر خوارج ایالت کرمان در بم حضور داشتند. به گفته مورخان، در قرن چهارم، پیش از دوره سلجوقیان، سه مسجد در بم وجود داشته که یکی از آن ها متعلق به خوارج بوده است، که این نشان از کثرت جمعیت پیروان این فرقه در بم حکایت می​کند. البته این جریان در دوره توران شاه به شدت سرکوب شد، چه آنکه وی با سیطره بر عمان که مقر اصلی خوارج در این زمان به شمار می رفت، از نفوذ این فرقه کاست و به تعقیب و کشتار پیروان آن دست زد؛ به طوری که در دوره فرمانروایی وی و مدت ها پس از آن، خبری از تحرکات توجه برانگیز خوارج دیده نمی شود. گروه هایی از غلات نیز در عصر سلاجقه در نقاط مختلف ولایت کرمان، به ویژه اطراف بردسیر و سوخته چال، سکونت داشتند و نیز معتزلیان درف سیرجان در مجاورت سایر مذاهب اسلامی در امنیت زندگی می کردند. شیعه و اسماعیلیه در کرمان. شیعیان از گروه های مذهبی کرمان به شمار می روند که جمعیتشان در این دوره در مقایسه با مذاهب غیر​سنی بیش از خوارج و … بوده است. تشیع در اواخر س
ده سوم هجری و پس از آن در کرمان و نواحی آن حضور گسترده یافت. هم زمان با روی کار آمدن سلاجقه در کرمان، بیشترین جمعیت شیعیان در نواحی رودبار، بلوچ (بلوص)، قهستان، کوهستان ابوغانم و منوجان حضور داشتند و زندگی می کردند؛ ولی اینکه چه تعدادی از این افراد متعلق به زیدیه، امامیه و اسماعیلیه بودند، مشخص نیست. مسلماً، حضور سیاسی و مذهبی اسماعیلیان در این دوره به مراتب پررنگ تر از سایر مذاهب شیعه بوده است. کرمان به دلیل موقعیت خاص جغرافیایی و دوری از مرکز خلافت و روحیه سازگار مردمانش محیط مناسبی برای گسترش اسماعیلیه به شمار می رفت؛ به طوری که در قرن های سوم و چهارم هجری، پیش از حضور سلجوقیان، با مهاجرت دیلمیان اسماعیلی مذهب و ساکنان مناطق جبال به این ناحیه، شرایط لازم برای رشد و گسترش این آیین در آنجا فراهم آمد. در این میان وجود قوم اسماعیلی مذهب قفص در جیرفت، بیش از همه، دامنه حضور اسماعیلیان را در کرمان عصر سلجوقی نشان داد. این قوم از اعراب منطقه حجاز بود، که در نواحی جیرفت سکنا گزیدند و از راه صحراگردی و راهزنی زندگی می کردند، که گاهی محدوده صحراگردی آن ها تا فارس و خراسان نیز پیش می رفت. آنان با وجود سابقه سکونتشان
در این منطقه، هرگز یک جانشین نشدند و مدام در مناطق ییلاقی و قشلاقی خود دررفت وآمد بودند. فعالیت های حمیدالدین احمد بن عبد​الله کرمانی(۳۵۲–۴۱۱ هجری قمری)، ملقب به حجت العراقین، که پیش از دوره سلجوقیان می زیست، نمونه ای از وجود ارتباط عمیق داعیان اسماعیلی با مراکز مختلف و متعددشان در سراسر قلمرو اسلام، به ویژه در کرمان و بیانگر وسعت دامنه فعالیت های تبلیغی آنان است. حمید​الدین، اهل جیرفت، از مبلغانی است که سالیان متمادی در بغداد و مصر به دعوت اشتغال داشت و در عین حال ارتباط خویش را با اسماعیلیان هم​وطن خود در کرمان و جیرفت حفظ کرده بود. حمید​الدین در مدت اقامتش در بغداد علاوه بر سواد، مسئولیت دعوت بخش​هایی از مغرب و مرکز ایران، موسوم به عراق عجم، را نیز عهده دار بود. لقب حجت العراقین نیز به همین مناسبت، دربارهٔ او استعمال شده است. وی همواره بر دعوت محلی در کرمان نظارت داشت و امور مربوط به داعیان این ناحیه را سازماندهی و مدیریت می کرد، و نیز پاسخ گوی مسائل و مشکلات آنان بود. در برخی منابع از مذهب این قوم که به خلافت فاطمی معتقد بودند و این نکته را بیان کردند، که محبت و علاقه آن ها به علی بن ابی طالب، امام نخست ش
یعه، به حدی است که در برابر وی سر تعظیم فرود می آوردند. به نظر می رسد اعتقاد آن ها کمتر رنگ دینی و مذهبی داشته و اغلب آن ها به تأثیر سخنوری واعظان و مدیحه سرایی شاعران، بیشتر شیفته ویژگی​های پهلوانی و رشادت های علی بن ابی طالب شده بودند. به نوشته ابوحامد کرمانی، احتمالاً گرایش آن ها به مذهب اسماعیلیه نیز به منزله مخالفت با تسنن، بوده و پشتوانه فکری و عقیدتی محکمی نداشته است. به نظر می رسد قفص​ها از همان ابتدای شروع تبلیغات اسماعیلیه در کرمان که سابقه آن به اوایل قرن چهارم هجری بازمی گردد، به این مذهب گرویده اند. نکته جالب توجه دربارهٔ آن ها این است که هرگز از حاکمی اطاعت نکردند و در کوهستانی هم که سکونت داشتند، نه آتشکده و معبدی وجود داشت و نه کلیسا و مسجدی؛ ولی در سراسر دوره فرمانروایی سلاطین سلجوقی کرمان، همواره در مناطق مربوط به خود اقامت داشتند و با وجود اینکه آشکارا خود را از پیروان آیین اسماعیلیه معرفی می کردند و به خلفای شیعی مذهب فاطمی ارادت و علاقه نشان می دادند، و کسی متعرض آن ها نشده یا حداقل اخباری از درگیری میان آنان و حکومت گزارش نشده است. این امر نشانه بی میلی قفص​ها به انجام فعالیت​های تبلیغی
و ترویجی است، یا شرحی از فعالیت ها و اقدامات آن ها در دسترس نیست و با توجه به عدم فعالیت تبلیغی و ترویجی آن ها، احتمالاً این قوم صحراگرد خطری برای امنیت و موقعیت مذهبی سلاطین سلجوقی و اهل سنت محسوب نمی شدند. بهرام بن لشکرستان و سایر دیلمیان ساکن کرمان نیز که اغلب از شیعیان بودند، از همان ابتدای غلبه سلجوقیان بر این دیار، وارد عرصه های نظامی شدند و در مقام نیروی نظامی به خدمت قاورد درآمدند. قاورد با همه تعصب مذهبی اش، با اسماعیلیه به ملاطفت رفتار می کرد، تا جایی که هشت دختر خود را به ازدواج فرزندان ولی صالح شمس الدین ابوطالب زید زاهد، از بزرگان اسماعیلیه کرمان (شهداد)، درآورد؛ اقدامی که از وجود روابط مسالمت آمیز و تعامل مثبت میان شاه و اسماعیلیه حکایت می کند. با وجود این، قاورد پس از مدتی به علت تعصب مذهبی خود، یعنی مذهب تسنن و ارتباط عمیقش با علمای اهل سنت، به اسماعیلیان فشار آورد و عرصه را بر آنان تنگ کرد، به طوری که با غلبه بر بهرام، فعالیت این فرقه را تا حد چشمگیری متوقف کرد. آشفتگی های پس از مرگ قاورد و درگیری های ملک​شاه با جانشینان وی در کرمان، موجب شد اهمیت مسائل مذهبی و کشمکش​های فرقه ای در این شهر به
نحو چشمگیری کاهش یابد. از این رو بار دیگر محیطی مناسب و فضایی مساعد برای احیای فعالیت​های تبلیغی داعیان جدید اسماعیلی مرتبط با دیگر اسماعیلیان مراکز مصر، بغداد، عراق و نواحی داخلی ایران، چون ری و قهستان، فراهم آمد. در این زمان عبدالملک عطاش، از پیشوایان اسماعیلی، شاه دژ اصفهان را تسخیر کرد و در اصفهان به دعوت و تبلیغ و تشکیل گروه نظامی پرداخت. این اتفاق با توجه به وسعت شبکه تبلیغی اسماعیلیه در سراسر ایران و حضور گسترده اسماعیلیان در کرمان، تأثیر مثبتی بر روند فعالیت​های این فرقه داشت. حضور نسبتاً طولانی مدت حسن صباح، از سران دعوت اسماعیلیه، در کرمان عصر سلجوقی، محصول موقعیت جدید و گواهی بر این مدعا است. وی ارتباط تنگاتنگی با ابن عطاش داشت و پس از بیعت با او، فعالیت​هایش را دنبال می کرد. پس از مدت ها رفت وآمد در شهرهای قاهره، اسکندریه، بغداد و غیره، حسن صباح برای مهیاکردن جنبشی وسیع در مناطق شیعه نشین ایران نظیر خوزستان، اصفهان و یزد، از موقعیت به وجود آمده در منطقه کرمان بهره برد و در حدود سال ۴۷۳ ه .ق هم زمان با ایام سلطنت سلطان​شاه سلجوقی، در جستجوی مکانی مناسب برای ادامه دعوت و فعالیت​های تبلیغی خود راهی
این دیار شد. وی تا حدود سال ۴۸۳ ه .ق یعنی حدود ده سال، در کرمان حضور داشت و در این مدت با سران و رهبران اسماعیلیه دیدار می کرد و از همین منطقه، نهضت اسماعیلی را که در تمام مناطق مرکزی و غربی ایران، از کرمان تا آذربایجان گسترده شده بود، هدایت می کرد. حضور نسبتاً طولانی مدت حسن صباح از سران دعوت اسماعیلیه، در کرمان عصر سلجوقی، محصول موقعیت جدید و گواهی بر این مدعا است. وی ارتباط تنگاتنگی با ابن عطاش داشت و پس از بیعت با او فعالیت​هایش را دنبال می​کرد. پس از مدت ها رفت وآمد در شهرهای قاهره، اسکندریه، بغداد و غیره برای مهیاکردن جنبشی وسیع در مناطق شیعه نشین ایران نظیر خوزستان، اصفهان و یزد، و نیز مدت​ها اقامت و تبلیغ در این مناطق از موقعیت به وجودآمده در منطقه کرمان بهره برد و در حدود سال ۴۷۳ هجری، هم زمان با ایام سلطنت سلطان​شاه، در جستجوی مکانی مناسب برای ادامه دعوت و فعالیت​های تبلیغی خود راهی این دیار شد. وی تا حدود سال ۴۸۳ هجری، یعنی حدود ده سال، در کرمان حضور داشت و در این مدت با سران و رهبران اسماعیلیه دیدار می​کرد و از همین منطقه، نهضت اسماعیلی را که در تمام مناطق مرکزی و غربی ایران، از کرمان تا آذربایجان
گسترده شده بود، هدایت می کرد. گسترش فعالیت اسماعیلیان در کرمان. دعوت و فعالیت تبلیغی حسن صباح در دورهٔ توران شاه که به شاه عادل شهرت داشت، وسعت و قوت بیشتری یافت، به طوری که پس از فتح الموت به دست حسن صباح در سال ۴۸۳ هجری، روابط داعیان قهستان با اسماعیلیان کرمان همچنان برقرار بود. توران شاه به واسطه رویکرد تسامحی خود و داشتن روابط پسندیده با پیروان سایر مذاهب، به ویژه شیعیان و اسماعیلیان، موجب شد در این دوره نفوذ اسماعیلیان در دربار و در نتیجه در کرمان بیش از پیش گسترش یابد، تا جایی که سران اسماعیلیه توانستند، ایران شاه، فرزند وی را به کیش خود درآورند و مقام ولی عهدی را نیز از آن او کنند. بی شک فراوانی اسماعیلیان، سربازان دیلمی و دانشمندان اسماعیلی مذهب در دربار توران شاه، موجب شد آنان بتوانند همچون حزب سیاسی قوی عمل کنند و با وجود مخالفت درباریان سنی مذهب و نیز آل قاورد در خصوص این انتخاب، در متقاعد کردن شاه کامیاب شوند. حضور فعال و مؤثر دانشمندان و عالمان اسماعیلی مذهب، چون کاکابنیمان در دربار وی و واگذار کردن تربیت فرزند خود، ایران شاه، به این فرد، نمونه​ای بارز از این تسامح است. کاکابنیمان از دیلمیانی بو
د که در اواخر دوره آل​بویه به کرمان رفت و در دوره سلاجقه به تبلیغ اشتغال داشت. وی در ایام اقامت حسن صباح در کرمان نیز واسطه او و اسماعیلیان کرمان و کمک یار دعوت او بود. به نظر می رسد اصرار و تعصب ایران شاه بر مذهب اسماعیلیه نتیجهٔ تبلیغات و تلاش های این فرد بوده است. حضور کاکابنیمان در حیات ایران شاه، تا سال ۴۹۵ هجری که وی در ماجرای شورش مذهبی اهل سنت به قتل رسید، پررنگ و چشمگیر است. افزایش نفوذ اسماعیلیه در عصر ایران شاه. ایران شاه پس از کشته شدن پدرش به دست امیر اَنر و سپاه ترکان خاتون، در سال ۴۸۹ یا ۴۹۰ هجری بر تخت نشست. تبلیغات اسماعیلیه که در زمان سلطان شاه و برادرش توران شاه، کم و بیش در کرمان قوت یافته بود، اگرچه همواره با مخالفت شدید علمای اهل سنت مواجه می​شد، در دوره حکومت ایران شاه به اوج خود رسید. بی​گمان گرویدن وی به مذهب اسماعیلیه یا حتی متمایل بودن وی به این آیین، بر نفوذ فوق​العاده این جریان فکری در کرمان افزوده است. اسماعیل گیلکی و ابوزرعه از مبلغان اسماعیلی بودند که در کرمان از وجود روابط حسنه با پادشاه سلجوقی بهره فراوان برد و حتی توانستند به دربار شاه راه یابند و در انجام دادن فعالیت​های تب
لیغی خود از آن بهره بردند. ابن اثیر مدیحه هایی از معزی در باب اسماعیل آورده که به وجود چنین ارتباطی اشاره کرده است. با گرویدن آشکار ایران شاه به سمت اسماعیلیان که از زمان دقیق آن اطلاعی در دسترس نیست سبب شد تا مورخان اهل سنت همواره وی را به کفر و الحاد متهم می کنند. از این زمان به بعد اطرافیان شاه با آسودگی بیشتری به اقدامات فرهنگی و تبلیغی خود در دربار پرداختند. با وجود اینکه در منابع از مشارکت ایران شاه در فعالیت​های فکری و مذهبی اسماعیلیان ذکری نیامده، وقوع چنین تحولاتی، پیروزی و کامیابی بزرگ جریان فکری اسماعیلیه در کرمان عصر سلجوقی محسوب می شد. مخالفت​ها و بروز برخی اقدامات معترضانه علمای اهل سنت در این زمان نشان دهنده آن بود که شاه یا دست​کم اطرافیانش در این زمان، تا سر حد تلاش برای رسمیت بخشیدن به مذهب اسماعیلی در کرمان نیز پیش رفته​اند و مردم را به تغییر آیین خود فرا می​خواندند. سرانجام با ایجاد اغتشاش و بروز واکنش​های تند علمای اهل سنت و روحانیان مذهبی کرمان، فرجام تلخ ایران شاه و دولتش رقم خورد. مخالفان ایران شاه پس از او اسماعیلیان را سرکوب کردند. ارسلان شاه و وزیرش ناصر​الدوله بیش از همه اعمال خشون
ت، و اسماعیلیان کرمان را قتل عام کردند. در این زمان، خانه علما و بزرگان اسماعیلی غارت شد و کشتار برخی از بزرگان ایشان به دست ترکان، برآشفتگی کرمان افزود. با این همه اسماعیلیان دست از تکاپو برنداشتند و در اوضاعی سخت فعالیت​های تبلیغی خود را به صورت پنهانی ادامه دادند. حمایت برخی اسماعیلیان از شاهزادگان سلجوقی کرمان، نشان از کوشش آنان برای به دست گرفتن مجدد قدرت در این شهر دارد. برای نمونه می توان به پشتیبانی اسماعیلیان از سلجوق شاه، یکی از فرزندان ارسلان شاه اشاره کرد که از بیم برادرش، محمدشاه به جیرفت گریخته بود. سلجوق​شاه در جیرفت از سپاه برادر شکست خورد و به احساء و قطیف، مناطق شیعه نشین عمان، گریخت. آنجا نیز قرامطه از او حمایت کردند، به طوری که محمدشاه را بر آن داشت تا سپاهی را آماده نبرد ضد برادر کند. اگرچه سلجوق شاه در نتیجه مکاتبات محمدشاه با حاکمان عمانی دستگیر شد و مدتی را در حبس گذرانید، این ماجرا نشان از نفوذ اسماعیلیه حتی پس از افول قدرت در کرمان و داشتن روابط با برخی شاهزادگان سنی مذهب سلجوقی دارد. اوقاف. موقوفات شهر کرمان در طول تاریخ در ارتباط با حاکمان این سرزمین صورت گرفته است. قدیمی ترین موقو
فات برجای مانده در شهر کرمان، مربوط به قرن پنجم هجری می باشد. در این دوره، سلجوقیان در کرمان تحولات شهرسازی ایجاد کردند، به طوری که در بیرون شهر بنای حکومتی یا ارگ ساختند و در کنار آن، مسجد، مدرسه، خانقاه، بیمارستان، بازار و دیگر بناهای عام المنفعه را ایجاد نمودند و برای پایداری این ابنیه، موقوفاتی برای آن ها قرار دادند. بنای این ابنیه، تأثیر چندانی در وضع فرهنگی، آموزشی و اجتماعی کرمان نداشت؛ زیرا این امور موقتی بود. شاید این گونه تصور شود، که موقوفات آن ها باعث پایداری و بقای آن ها شود. یکی از این موقوفات باقی مانده از عهد سلاجقه در کرمان، محله شاه عادل است، که امروزه نیز به عنوان قدیمی ترین محله شهر کرمان به حساب می آید، که به مناسبت لقب حاکم به این نام معروف شده است. این محله صرفاً به منظور انتقال ترکان از خانه و محله های کرمان به محله جدید ایجاد شده است، بنابراین نمی تواند تأثیر چندانی بر امور اجتماعی یا فرهنگی کرمان در آن عهد داشته باشد. از دیگر موقوفات مشهور برجای مانده از این عهد، مجموعه مسجد ملک تورانشاه (مسجد ملک) است، که بنای آن در سال ۴۷۸ هجری به پایان رسیده است و تنها کارکردی مذهبی و دینی در شهر
کرمان داشته است، اما از ساختن بناهای وقفی با کارکرد آموزشی و فرهنگی همانند دوران بعدی خبری نیست. در باب وقف مسجد ملک و اطراف آن، چنین آمده است: ارسلان شاه؛ فرزندان زیادی داشت. پسر بزرگش معزالدین و نام مادری اش زیتون خاتون بود. وی در کرمان موقوفاتی شامل مدرسه، کاروانسرا، آب انبار و… دارد، لقبش عصمت الدوله و موقوفاتش به «عصمتیه» معروف بود. موقوفات عصمتیه بقا و دوامی نداشت و چندی بعد در حملات و جنگ ها از میان رفت. البته عصمتیه سلجوقی با عصمتیه قراختایی فرق دارد. با این حال کرمان در دوره سلاجقه به واسطه موقوفات اندکی که داشت، یکی از آبادترین شهرهای ایران در آن زمان بود. حتی در دوران تیموری و قراقویونلو و آق قویونلو هم، در محدوده شهرهای آباد بود. وضعیت معماری و هنر. معماری. هنر معماری اسلامی در این دوره، به کمال خود رسید و هنرمندان و معماران چیره دست آثار فراوانی پدید آوردند. سلجوقیان در معماری به عوامل و عناصری دست یافتند، که با آن ها بتوان مسجدی بزرگ با حیاط مرکزی و چهار ایوانی و شبستان مربع گنبددار به وجود آورد. این شیوه ساختمان، اساس معماری مذهبی و کاروانسرا و مدرسه سازی در ایران است. در این زمان مسجد در شکل پ
یشرفت کرده ایرانی خود دارای این ویژگی ها شد. در ابتدای محور طولی بنا، سر در ایوان قرار دارد که در برابر آن صحن باز واقع است. دو ایوان در محور طولی و دو ایوان در محور عرضی قرار دارند و شبستان های گنبددار در پشت طاق نماها واقع شده اند و در انتهای محور طولی مسجد، محراب جای گرفته است. این نوع نقشه و طرح را می توان در مسجد ملک (امام) مشاهده کرد. این بنای تاریخی که به دستور ملک قاورد سلجوقی ساخته شد، در حقیقت نمونه خوبی برای نشان دادن معماری عصر سلاجقه کرمان است. در این مسجد زیبا و کامل، بجز سبک های مختلف معماری، انواع خطوط کوفی و ثلث به کار رفته است علاوه بر مسجد، باید از مدرسه ها و کاروانسراها و مقبره های این دوره هم نام برد. بخش اعظم بناهای غیرمذهبی در این دوره، شامل کاروانسراهاست. اگرچه شبکه راه و ایجاد جاده های خوب، شاهرگ حیاتی تجارت یک کشور محسوب می شود، امّا در گذشته های دور، بدون وجود کاروانسراها و مسافرخانه ها و ایستگاه های میان راه، استفاده مطلوب از جاده امکان نداشت. مقبره های دوره سلجوقی به دوگونه مختلف ساخته شده اند: به شکل برج و به شکل گنبد، با طرح های چهار ضلعی، چند ضلعی، دایره یا ترک دار. بیشتر مقبره
های این دوره دو طبقه اند: طبقه بالا مسجد و طبقه زیر یا دخمه، جای دفن اجساد است. درون بیشتر این مقبره ها یک سقف یا قبه نیم دایره شکل قرار دارد و در خارج، متناسب با بدنه مقبره با گنبد هرمی یا مخروطی یا قبه ای پوشانیده شده اند که برای نمونه می توان به مقبره خواجه اتابک اشاره کرد. در این دوره تزئینات سطوح خارجی دیوار بناها با آجر نماسازی می شده اند. کاربرد آجر در معماری این دوره بسیار رواج پیدا کرد و از انواع طرح های هندسی در آجر استفاده می شد. هنر آجر تراشی و تزیین بنا با آجرهای تراشیده، از قرن پنجم قمری در ایران معمول بوده است. در کنار این تزیینات بسیار زیبای آجری، کتیبه ها و خطوط تزیینی، با استفاده از آجر تراشیده، یکی از ویژگی های معماری سلجوقیان است. ظروف سفالین سلجوقیان هم، به زیبایی کاشی های آن دوره ساخته می شد. ظروف باقی مانده از این دوره از نظر تزیین و رنگ آمیزی شامل ظروف مینایی، طلایی، فیروزه ای و ظروف سفید هستند، که اغلب بدنه این ظروف با مجالس بزم، رزم یا شکار مزین شده اند. علما، ادبیان و شعرا. در باب شعرا و ادیبان این دوره اطلاعات اندکی وجود دارد، با این حال می توان به شخصیت معروف این دوره در کرمان یع
نی ابوحامد کرمانی اشاره کرد. وی علاوه بر کار دیوانی و تاریخ نویسی (نثر)، تخصصی در گفتن شعر به زبان فارسی و عربی داشت، به طوری که در متن تاریخ خود از مجلس مشاعره اتابک زنگی، قبل از لشکرکشی وی به کرمان در جریان جنگ های داخلی یاد کرده است. وی همچنین در طب نیز مهارت والایی داشت و مدتی بیمارستان و دارالشفا کرمان و یزد را کنترل می کرد. او رساله ای در باب بهداشت و پیش گیری بیماری ها نوشت که "صلاح الصحاح فی حفظ الصحه" نام دارد. از دیگر کتب و آثار وی می توان به "عقدالعلی للموقف الاعلی"، "بدایع الازمان فی وقایع کرمان" و "المضاف الی بدایع الازمان فی وقایع کرمان" اشاره کرد که همگی در باب تاریخ سیاسی و جغرافیای سیاسی کرمان نوشته شده اند.
تایکُو به سشّو یا کانپاکو یی گفته می شود که مقام خود را به فرزند یا برادر کوچکتر خود تفویض کرده است. کانپاکو بالاترین مقام در ژاپن به شمار می رفت و سیاست را اداره می کرد. نایب السلطنه در زمان کودکی یا بیماری امپراتور ژاپن تمامی قدرت در دسترس قرار می گیرد. مقام کانپاکو با نایب السلطنه تفاوت دارد زیرا تصمیم گیرندهٔ نهایی در زمانی که کانپاکو وجود دارد با شخص امپراتور است. نخستین کانپاکوی سامورایی تاریخ ژاپن تویوتومی هیده یوشی بود. او در سال ۱۵۸۵ به این مقام رسید. در سال ۱۵۹۲ هیده یوشی مقام خود را به پسرخواهر و فرزندخوانده خود تویوتومی هیده تسوگو واگذار کرد. از سال ۱۵۹۲ هیده یوشی "تایکو" یا به طور رسمی تر تایکُو دِنکا یا تایکُو تِنگا نامیده می شد.
حسنعلی وطن پرست با نام هنری بهرام وطن پرست (متولد ۱۳۲۰ تهران) بازیگر اهل ایران است. وی از دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک دانشگاه تهران فارغ التحصیل شده است. در سال ۱۳۴۰ به همراه گروه شاهین سرکیسیان فعالیت در تئاتر شروع نموده است. نمایش ها. بازی بی خرف شماره یک، بکت پنج، دیار خاموشان، روزنه آبی، زنگوله ها، شبی در حلبی آباد، صندلی را کنار پنجره بگذاریم و …، عبادتی بر مصیبت حسین منصور حلاج، ویس و رامین، هفت درباری، بعد از انقلاب: گنج قارون نمی خوام، ...
دنویل (به انگلیسی: Danville) یک بخش و بخشداری در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مونتوور، پنسیلوانیا واقع شده است. خصوصیات. دنویل ۴٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۶۹۹ نفر جمعیت دارد و ۱۵۲٫۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بیگانه () فیلمی به کارگردانی لوکینو ویسکونتی است که سال ۱۹۶۷ اکران شد. فیلم اقتباسی از رمان مشهور آلبر کامو به همین نام است و مارچلو ماسترویانی و آنا کارینا در آن نقش آفرینی کرده اند.
اسکات کوسار () یک فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. فیلم "ماشین چی" محصول ۲۰۰۴ میلادی، بازسازی فیلم ترسناک کلاسیک "کشتار با اره برقی در تگزاس" (محصول ۱۹۷۴ میلادی) در ۲۰۰۳ میلادی و بازسازی فیلم "وحشت در آمیتی ویل" (محصول ۱۹۷۹ میلادی) در ۲۰۰۵ میلادی ازجملهٔ فیلم نامه های اوست. وی هنگام تحصیل در مقطع کارشناسی فیلمنامه نویسی از دانشگاه کالیفرنیا، فیلمنامهٔ ماشین کار را نوشت. کریستین بیل برای بازی در نقش تِرِوِر رِزنیک در این فیلم، در عرض چهار ماه ۲۸ کیلوگرم وزن کم کرد و وزن خود را به ۵۴ کیلوگرم رساند.
گوستاف مراس (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل چکسلواکی است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اینتر پراتیسلاوا اشاره کرد. تیم ملی. وی سابقه ۱۱ بازی در تیم ملی فوتبال چکسلواکی را در کارنامه دارد.
ییژی چادک (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل چکسلواکی است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دوکلا پراگ اشاره کرد. تیم ملی. وی سابقه ۳ بازی در تیم ملی فوتبال چکسلواکی را در کارنامه دارد.
میلان دووژاک (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوهمیانس ۱۹۰۵، دوکلا پراگ و باشگاه فوتبال ویکتوریا ژیژکوف اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین سابقه ۱۳ بازی در تیم ملی فوتبال چکسلواکی را در کارنامه دارد.
پاوول مولنار (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل چکسلواکی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسلوان براتیسلاوا اشاره کرد. وی سابقه ۲۰ بازی برای تیم ملی فوتبال چکسلواکی در کارنامه دارد.
یاروسلاف بوروویچکا (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل چکسلواکی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ و دوکلا پراگ اشاره کرد. تیم ملی. وی سابقه ۲۱ بازی برای تیم ملی فوتبال چکسلواکی در کارنامه دارد.