Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی نظام مشروطه، اعلام عفو عمومی، پایان محاصره شهر و انتصاب حاکم جدید برای آذربایجان بود. اما شاه این شرایط را نمی پذیرفت و تسلیم بی قیدوشرط می خواست. دخالت قوای روس و پایان محاصره. روسیه و انگلستان در سال ۱۲۸۶، معاهده ای را امضا کرده بودند که به موجب آن، مناطق شمالی ایران به عنوان مناطق تحت نفوذ روسیه و مناطق جنوبی به عنوان مناطق تحت نفوذ انگلستان توسط طرفین به رسمیت شناخته شد. با امضای این معاهده که به قرارداد ۱۹۰۷ شهرت یافت، انگلستان پس از ۷۵ سال، از مخالفت و مقابله با روسیه برای اعمال نفوذ یا تجاوز به مناطق شمالی ایران دست برداشت و روس ها اجازه پیدا کردند که برای تضمین منافع خود به هر اقدامی که لازم بود دست بزنند، مشروط بر آن که دامنه این اقدامات به مناطق تحت نفوذشان محدود شود. تبریز و به طور کلی منطقه آذربایجان در منطقه تحت نفوذ روسیه قرار داشت. روسیه از ابتدای شروع درگیری ها نسبت به حفظ جان اتباع خود در تبریز اظهار نگرانی می کرد. در اواسط فروردین ۱۲۸۸ (اواسط آوریل ۱۹۰۹) روسیه و انگلستان توافق کردند که گروهی از سربازان روس، وارد خاک ایران شوند و محاصره را بشکنند. کنسول گری های این دو کشور طی نامه ای به انج
من ایالتی اطمینان دادند که حضور این نیروها در تبریز موقتی خواهد بود. اگرچه این این تصمیم در ابتدا مورد موافقت انجمن قرار نگرفت، اما در نهایت موافقت انجمن هم جلب شد. هنگامی که نیروهای روس به پل جلفا رسیدند، گروهی از مجاهدان به فرماندهی نورالله یکانی راه را بر قوای روس بستند و تا زمانی که از انجمن دستور نرسید، راه را باز نکردند. نیروهای مسلح و مجهزِ حدوداً ۴ هزار نفره روسیه به فرماندهی یک ژنرال روس به نام زنارسکی، در ۹ اردیبهشت ۱۲۸۸ به حومه تبریز رسیدند. این نیروها متشکل از چهار گردان قزاق، سه گردان پیاده، دو گردان توپخانه و یک گردان نقب زن بودند که با رسیدن به تبریز، در قسمت شمالی رودخانه تلخه رود چادر زدند. روابط مشروطه خواهان و روس ها در ابتدا خوب بود؛ روس ها بدون اجازه وارد شهر نشدند و انجمن قانع شده بود که آنها گندم به شهر رسانده اند و حضورشان موقتی است. ستارخان و باقرخان به دیدار زنارسکی رفتند و به نیروهای مجاهد دستور دادند حرکتی از خود نشان ندهند. نیروهای دولتی ایران پراکنده شدند؛ عین الدوله به تهران برگشت، رحیم چلبیانلو به مرند رفت و نیروهای ایلیاتی هم رهسپار سرزمین های خود شدند. با ورود قوای روس، نقش م
یللر، سفیر روسیه در تبریز، در اداره شهر پررنگ شد. روس ها از محمدعلی شاه هم خواستند اجلال الملک را، که نزد مشروطه خواهان اعتبار داشت، به عنوان حاکم آذربایجان منصوب کند که او نیز به ناچار این انتصاب را پذیرفت. چند روز بعد از ورود روس ها، یکی از سربازان روس در هنگام نگهبانی، با گلوله یک فرد ناشناس مضروب شد و سربازان روس هم در واکنش به آن به صورت بی هدف آتش گشودند که به کشته شدن یک تبریزی انجامید. ژنرال زنارسکی از انجمن ایالتی مبلغ ۱۰ هزار تومان غرامت خواست که تهیه این مبلغ برای آنها غیرممکن بود. اما در نهایت با پایان ضرب الاجل تعیین شده، انجمن مبلغ سه هزار تومان را فراهم کرد. این اختلافات به مرور عمیق تر می شد، چرا که روس ها اقداماتی انجام دادند که نشان می داد حضور آنها در شهر موقتی نیست؛ مثلاً نقشه برداری از شهر را شروع کردند. انجمن به این اقدامات اعتراض کرد، اما راه به جایی نبرد. روسیه همچنین فرمان دستگیری مجاهدان قفقازی را —که آنها را اتباع یاغی خود قلمداد می کرد— صادر و تهدید کرد که اگر تبریزیان آنها را تحویل ندهند، ستارخان و باقرخان دستگیر خواهند شد. این افراد شبانه به خوی گریختند و از رود ارس عبور کردند. ب
عضی از آنها در حین بازگشت، دستگیر و به سیبری تبعید شدند. در روز ۲۲ اردیبهشت، انجمن اعلام کرد که تا ظهر همان روز، همه مجاهدان باید اسلحه های خود را تحویل دهند. قوای روس عملیات خلع سلاح را در دست گرفت. در روز ۲۵ اردیبهشت، دستور برچیدن سنگرهای شهر صادر شد و روس ها با دینامیت و توپخانه، استحکامات شهر را تخریب کردند. روس ها همچنین بعضی از سرکردگان مجاهدان را تحت تعقیب قرار دادند و از آن جمله نایب قاسم و یوسف همکاواری را دستگیر کردند؛ بنابراین بسیاری از مجاهدان پنهان شدند یا تبریز را ترک کردند. مجاهدان قفقازی به سرزمین های خود برگشتند. علی مسیو به کنسول گری عثمانی پناهنده شد. اجتماعیون عامیون و فرقه سوسیال دموکرات، فعالیت های خود را متوقف کردند. نیروهای روس در مقابل خانه باقرخان توپ کار گذاشتند و درصدد تخریب خانه بودند، اما بعد تصمیم گرفتند اموال او و ستارخان را مصادره کنند. دلیل آنها برای توقیف اموال رهبران مجاهدان، ادعای خسارت ۲۲ هزار روبلی به اموال کمپانی راه شوسه تبریز–جلفا عنوان شد. آنها در صدد بازداشت ستارخان، باقرخان و تقی زاده بودند و آنها هم در تاریخ ۸ خرداد به کنسول گری عثمانی پناه بردند. به این ترتیب، مج
اهدان تبریز به کلی پراکنده شدند و نتوانستند در فتح تهران مشارکت کنند. سرانجام. پیامدها. مقاومت تبریز، باعث شد مشروطه خواهان در شهرهای دیگر برانگیخته شوند و تکاپوی خود را از سر بگیرند. در خراسان، فارس و گرگان حرکت های جدیدی شکل گرفت و از آن مهم تر در اصفهان و گیلان نیروهای مشروطه خواه با سازماندهی نیروهای خود، به سمت تهران حرکت کردند و توانستند با تصرف تهران، محمدعلی شاه را از سلطنت خلع کنند. اگرچه مشروطه خواهان تبریز با ورود روس ها از مشارکت در این پیروزی ها بازماندند، اما مقاومت ۱۱ ماهه آنان، انگیزه و دلگرمی برای مشروطه خواهان سایر نقاط فراهم کرده بود. با عزل محمدعلی شاه و تاجگذاری احمدشاه، مجاهدان از بست خارج شدند و والی جدید آذربایجان، مخبرالسلطنه، در ۲۸ مرداد ۱۲۸۸ به تبریز آمد. اگرچه او مشروطه خواه و در برخوردهای شخصی فروتن بود، اما سیاست را عرصه نخبگان فکری می دانست و به سردمداران مجاهدان توجهی نداشت. مقاومت مشروطه خواهان در تبریز، سال ها بعد به عنوان پیش زمینه انقلاب آزادی خواهانه دیگری در تبریز مطرح شد. این انقلاب که رهبری آن را محمد خیابانی بر عهده داشت، در فروردین سال ۱۲۹۹ شروع شد و در شهریور همان سا
ل با کشته شدن رهبر آن، خاتمه یافت. خیابانی در دوران مقاومت تبریز، در صف مشروطه خواهان تبریز بود و بعداً، به عنوان نماینده تبریز به مجلس راه یافت. او از مخالفان جدی قرارداد ۱۹۱۹ و از منتقدان سیاست های حکومت مرکزی بود. سرنوشت افراد. در ۲۸ اسفند ۱۲۸۸ ستارخان و باقرخان به دعوت عضدالملک، نایب السلطنه، تبریز را به مقصد تهران ترک کردند. شاپور رواسانی، تاریخ نگار، معتقد است که این سفر علی رغم میل باطنی آنها و به اصرار و حتی تهدید سران دولت مشروطه صورت گرفته است. به گفته رواسانی، آنها در بدنه اجتماعی تبریز و در بین مجاهدان نفوذ و پایگاهی داشتند که برای دولت های روسیه و انگلستان مطلوب نبود؛ بنابراین کنسول گری های این دو کشور، از دولت مشروطه خواستند که ستارخان و باقرخان را به این سفر وادارد و حتی دولت روسیه تهدید کرد که اگر دخالت ستارخان در اداره تبریز ادامه پیدا کند، به تبریز حمله نظامی خواهد کرد. آنها در شهرهای مسیر و در زمان ورود به تهران با استقبال مردمی بی سابقه ای مواجه شدند. آنها در روز ۲۸ فروردین ۱۲۸۹ به مجلس رفتند و نمایندگان از آنها تجلیل کردند. بالا گرفتن اختلافات دو حزب فرقه دموکرات و حزب اجتماعیون اعتدالیون
منجر به بروز درگیری های مسلح یا ترور، از جمله ترور سید عبدالله بهبهانی، شد و فرقه دموکرات و حیدرخان عمواوغلی به دست داشتن در آن متهم شدند. در پی آن، مجلس در مرداد ۱۲۸۹ ضرب الاجلی را برای خلع سلاح مجاهدان تعیین کرد. اما در عمل، این قانون برای ستارخان و باقرخان سخت گیرانه اعمال شد و افراد سردار اسعد بختیاری و مجاهدان فرقه دموکرات، همچنان آزادانه سلاح حمل می کردند. به همین دلیل ستارخان و طرفدارانش نسبت به اعمال این قانون بدبینی و مقاومت داشتند. بنابراین در هنگام خلع سلاح مجاهدان در پارک اتابک، بین نیروهای دولتی و مجاهدان درگیری مسلحانه رخ داد و ستارخان در جریان درگیری ها، با گلوله ای که گمان می رود از سوی یکی از نزدیکان خودش شلیک شده بود، از ناحیه زانو زخمی شد. ستارخان در اثر این زخم، تا پایان عمر خود می لنگید. نام و نشان ستارخان و باقرخان به مرور در نزد عامه کم رنگ شد. بعد از این واقعه، ستارخان مطرود و منزوی بود و نزدیک به چهار سال زندگی کرد. در این مدت، با دولت مرکز و حتی عین الدوله، مکاتباتی برای دفع اجنبی و اعلام آمادگی برای رفع اشغال روس ها در آذربایجان داشت، که توجهی به آن نشد. او در ۲۵ آبان ۱۲۹۳ در تهران
درگذشت. باقرخان هم پس از واقعه پارک اتابک، در تهران منزوی بود و با مقرری سیصد تومانی، که دولت برای او تعیین کرده بود، زندگی می کرد. پس از شروع جنگ جهانی اول برای طرفداری از آلمان از تهران به سمت کرمانشاه حرکت کرد تا خودش را به بغداد یا استانبول برساند. اما در کرمانشاه راهزنان شبانه به او و همراهانش حمله کردند. باقرخان و همراهانش در این درگیری کشته شدند. عین الدوله اگرچه پس از پیروزی مشروطه، به سمت دولتی منصوب نشد، اما به محافل مشروطه خواهان رفت وآمد پیدا کرد و به طور خاص، روابط صمیمانه ای با سردار اسعد بختیار و قوام السلطنه برقرار نمود. روس ها که قصد ترک تبریز را نداشتند، در سال ۱۲۹۰ با شورش گروهی از مشروطه خواهان مواجه شدند، اما بر آن غلبه کردند و در روز ۱۰ دی در حدود چهل نفر، از جمله ثقةالاسلام تبریزی، روحانی مشروطه خواه، شیخ سلیم و صادق الملک، از اعضای انجمن ایالتی، علی دوافروش، عضو مرکز غیبی و دو پسر نوجوان علی مسیو را اعدام کردند. در یازدهم دی ماه ۱۲۹۰، صمد شجاع الدوله، از فرماندهان محاصره کننده تبریز، وارد شهر شد و با پشتیبانی روس ها، اداره شهر را در دست گرفت. او با اعمال خشونت زیاد و اعدام سنگدلانه بس
یاری از مشروطه خواهان شهر، حکومت رعب و وحشت را بار دیگر بر تبریز گسترد. بازتاب و ارزیابی واقعه. تحلیل تاریخی. به اعتقاد ماشاءالله آجودانی، تاریخ نگار، مجاهدان قفقازی، که در بمب سازی و همچنین سازماندهی مبارزه تجربه و مهارت داشتند، در تبریز در کنار ستارخان جنگیدند و مبارزه با محمدعلی شاه را نوعی مبارزه با حکومت روسیه می دانستند. به اعتقاد او، حضور این نیروها سهم بسزایی در موفقیت مشروطه خواهان در نقاط مختلف ایران و از جمله تبریز داشته است. با این حال، آجودانی اضافه می کند که دربارهٔ نقش آنان اغراق نیز شده است و نمونه هایی را مثال می زند که این نیروها اقدام به غارت و چپاول به نام مبارزه کردند. رسول جعفریان، پژوهشگر تاریخ ایران، مشروطه خواهان تبریز را تحت تأثیر مجاهدان قفقازی، الهام گرفته از جریان سوسیال دموکرات و نوعی گسست در اصلاحات بومی می داند و آن را با فهم عالمان اسلامی آن دوران از مشروطه مغایر می شمارد. به نظر وی، تندروی و افراط گرایی، لاابالی گری افکار، اندیشه های افراطی غیربومی و خشونت طلبی باعث روی گرداندن مردم و اقشار مذهبی از مشروطه تبریز شده است. موسی غنی نژاد، اقتصاددان و استاد دانشگاه همراهی گروه سو
سیال دموکرات از جنبش مشروطه را یک حرکت تاکتیکی برای گذار به مرحله بعدی، یعنی انقلاب سوسیالیستی می داند. وی اهداف این گروه را با اهداف جنبش مشروطه متفاوت می داند و به طرحی اشاره می کند که این گروه برای انجام اصلاحات گسترده ارضی به نفع توده دهقانان به انجمن ایالتی تبریز ارائه کرده بود. وی معتقد بود که سوسیال دموکرات ها از محبوبیت و پایگاه مردمی کمی برخوردار بودند، اما تأثیرگذاری قابل توجهی در سیاست داشتند. البته فعالیت های این گروه به تبریز محدود نبود و در شهرهای دیگر ایران مانند رشت، تهران، مشهد و اصفهان نیز فعالیت می کردند. سهراب یزدانی، استاد جامعه شناسی سیاسی می گوید بیشتر مجاهدان بی سواد بودند و دیدگاه سیاسی روشنی نداشتند. اگرچه اجتماعیون و مرکز غیبی تلاش می کردند بینش اجتماعی آنها را تقویت کنند، اما گزارش های متعددی از غارت، آدم ربایی یا حتی قتل توسط مجاهدان حکایت کرده است. یکی از دلایل ضعف فکری مجاهدان، این بود که رابطه سازنده ای بین آنان و روشنفکران برقرار نشد. این دو گروه به یکدیگر سوءظن داشتند؛ روشنفکران، مجاهدان را افرادی خشن و عامی می دانستند و مجاهدان، روشنفکران را افرادی برتری جو و فرصت طلب تلقی م
ی کردند. در خصوص اختلافاتی که پس از فتح تهران و خلع محمدعلی شاه از سلطنت بین ستارخان و دیگر سران مشروطه به وجود آمد و به منزوی شدن ستارخان و باقرخان انجامید، اسماعیل امیرخیزی و عبدالحسین نوایی گزارش کرده اند که خلق و خوی ستارخان پس از پیروزی و کسب قدرت، متحول شد؛ چنان که نسبت به کوچک ترین خطایی که زیردستانش انجام می دادند بی گذشت بود و نصیحت یا همفکری دیگر سران مشروطه مانند تقی زاده را قبول نمی کرد. در مقابل، کسروی تقی زاده و همفکرانش را به خودخواهی و کوچک شمردن اقدامات مجاهدان متهم کرده است. آفاری ریشه این اختلافات را عمیق تر و مربوط به بینش سیاسی لیرال ها و دموکرات ها می داند که پیش از فتح تهران بروز چندانی نداشت. به نوشته آفاری، نمایندگان، سوسیال دموکرات ها را عناصری بی قرار می دانستند که اگرچه وجودشان برای تداوم انقلاب مفید است، اما می بایست تحت رهبری رهبرانی باتجربه تر و سنجیده تر قرار گیرند. بازتاب رسانه ای. در ایران. سید محمدرضا مساوات، پس از به توپ بستن مجلس از تهران به قفقاز فرار کرد و از آنجا خود را به تبریز رساند و برای مدتی انتشار "روزنامه مساوات" را در تبریز از سر گرفت. او در اولین شماره این روزن
امه در تبریز، مقاله نسبتاً بلندی در مورد سامان شهر تبریز و تمجید از اقدامات مشروطه خواهان این شهر نوشت. "نشریه ملانصرالدین"، که به صورت هفتگی به زبان ترکی در تفلیس منتشر می شد، حامی سرسخت مشروطیت در ایران بود. اما نگاهی انتقادی نیز به رویدادهای مشروطه داشت. این نشریه به طور ویژه در شماره ۲۷ خود، از بروز چند دستگی در تبریز انتقاد کرد. به بیان این نشریه، این چنددستگی به نفاق و تعمیق شکاف بین مردم منجر می شد. ملانصرالدین در شماره ۴۹ خود که در ۳۰ دسامبر ۱۹۰۷ منتشر شد، به حادثه کتک خوردن مدیر روزنامه "محاکمات" در تبریز اشاره کرد و آن را یکی از پیامدهای چنددستگی مشروطه خواهان دانست. در مقابل، نشریه آملاعمو، که ارگان انجمن اسلامیه بود، در مخالفت با مشروطه خواهان می نوشت و آنان را بابی یا لامذهب قلمداد می کرد. به طور مثال از مدیریت حاج مهدی کوزه کنانی انتقاد می کرد که نزدیکان خود را در آن اداره به کار گمارده است. این نشریه همچنین به باقرخان، علی مسیو و سایر سران مشروطه خواهان خرده می گرفت. در کشورهای دیگر. در جریان مشروطه و وقایع آن، نشریات کشور فرانسه، رویدادهای ایران را دنبال می کردند. از جمله این نشریات می توان به
تان، سیکل، اومانیته، دو جهان و بولتن کمیته آسیای فرانسه اشاره کرد. با این حال، این نشریات به ندرت از حرکت های مردمی حمایت می کردند. در شهریور ۱۲۸۷، یک نظامی فرانسوی به نام فرنان آنژینیور، در بخشی از سفر خود به خاورمیانه، وارد تبریز شد و طی ۲۴ روز اقامت در این شهر، رویدادها و درگیری ها را از نزدیک مشاهده کرد. او نقشه محلات تبریز و گرایش آنها به سمت مشروطه خواهان یا طرفداران محمدعلی شاه را تهیه کرد و در بازگشت به کشور خود، گزارش مشاهدات خود را منتشر نمود و سخنرانی های متعددی در این رابطه ایراد کرد. او عدم سازماندهی اداری، رواج رشوه و مصرف تریاک در ایران را ناخوشایند توصیف نمود و معتقد بود که ستارخان و طرفدارانش تنها کسانی اند که می توانند آینده ایران را رقم بزنند. در روسیه، نشریه محافظه کار "نووویه ورمیا" با اشاره به وقایع تبریز نوشت: «هرج و مرج در تبریز ابعاد باورنکردنی یافته است» و این شهر «به دست انقلابیون وحشی ویران و غارت شده است.» ولادیمیر لنین که در آن دوران، خود، از مخالفان حکومت تزاری روسیه بود و در تبعید در اروپا به سر می برد، در چند مقاله که در نشریهٔ "پرولتاری" به چاپ رساند، اقدامات روسیه در ایران
را نکوهش کرد و رفتارهای بریتانیا و دیگر کشورهای اروپایی را ریاکارانه توصیف کرد. او در مقاله ای با عنوان «مادهٔ منفجره در جهان سیاست»، مقاومت مسلحانهٔ مردم تبریز در برابر محمدعلی شاه را ستود. یکی از رویدادهای واقعه محاصره تبریز که در رسانه های جهان بازتاب داشت، کشته شدن هوارد باسکرویل، معلم آمریکایی مدرسه مموریال بود که به مشروطه خواهان پیوسته بود و فرماندهی فوج نجات را بر عهده داشت. هنری مور، خبرنگار بریتانیایی که در آن زمان در تبریز بود و خودش نیز رهبری گروه دیگری از مشروطه خواهان تبریز را بر عهده داشت، در گزارشی چگونگی کشته شدن باسکرویل را روایت کرد که در روزنامه تایمز لندن منتشر شد. این واقعه در روزنامه واشینگتن پست هم انعکاس یافت. در هنر و ادبیات. محمدسعید اردوبادی "تبریز مه آلود" را در سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۰ میلادی به زبان ترکی آذربایجانی نوشت. "تبریز مه آلود"، یک روایت داستانی عاشقانه است که در دوران محاصره، در تبریز اتفاق افتاده است. اردوبادی، خود، در تبریز و در کانون رویدادها بود و در ستاد جنگی ستارخان عضویت داشت. این کتاب با ترجمه سعید منیری به زبان فارسی منتشر شده است. صمد بهرنگی مجموعه نمایشنامه "پنج
نمایشنامه از انقلاب مشروطیت" و داستان بلند "توپ" به قلم غلامحسین ساعدی را برای فهم اوضاع آذربایجان در آن دوره توصیه کرده است. در سال ۱۳۵۱، علی حاتمی فیلم سینمایی ستارخان را ساخت، اما پس از شروع اکران، با حاشیه هایی همراه شد و از ادامه اکران آن جلوگیری به عمل آمد. نقاط مهم تاریخی مربوط به محاصره تبریز، مانند خلع سلاح مجاهدان یا شکست مشروطه خواهان در تبریز و پناهنده شدن ستارخان به سفارت عثمانی در این فیلم منعکس شده بود. این فیلم بیش از آن که راوی صِرف رویدادهای تاریخی باشد، به روابط اجتماعی و طبقاتی آن دوران نگاهی انتقادی افکنده است. همچنین سریال تلویزیونی ستارخان با کارگردانی محمدرضا ورزی در بهمن ۱۳۹۶ از شبکه یک سیما به نمایش درآمد. این سریال ده قسمتی به روایت سال های پایانی زندگی ستارخان پرداخته است. یکی از پیامدهای محاصره تبریز، بروز قحطی در این شهر بود که مردم برای رفع گرسنگی به خوردن علف روی آوردند. این رویداد دستمایه ضرب المثل ترکی «"یونجا یئییب مشروطه آلمیشیق»" به معنی «یونجه خوردیم، مشروطه گرفتیم» شد. بزرگداشت. بعد از انقلاب ۱۳۵۷، دو خیابان در تهران به نام های ستارخان و باقرخان نامگذاری شدند. از سال ۱۳
۷۷، خانه مهدی کوزه کنانی، از سران مشروطه خواه مقاومت تبریز، توسط سازمان میراث فرهنگی به عنوان موزه مورد بهره برداری قرار گرفت و خانه مشروطه نام گرفت. در این خانه که محل گردهمایی سران مشروطه در دوران مقاومت بود، آثار مربوط به رهبران مقاومت، شامل اموال شخصی، اسناد، روزنامه ها، سکه های یادبود، مدال های افتخار و مجسمه یادبود مشروطه خواهان به نمایش درآمده است. برای بزرگداشت ستارخان و باقرخان، دو مجسمه تمام قد از این دو نفر در موزه قرار داده شده است. هرساله، در سالگرد پیروزی مشروطه در مرداد، مراسم های بزرگداشتی برای جنبش مشروطه برگزار می شود که در از آن جمله می توان به بزرگداشت انقلاب مشروطه در تبریز اشاره کرد. این مراسم در سال های متعددی با حضور صاحبنظران در این حوزه برگزار شده است. این مراسم در سال ۱۳۸۳ با حضور سید محمد خاتمی، رئیس جمهور وقت در موزه مشروطه برگزار شد. در سال ۱۳۹۳ فیلم مستند "عیار مشروطه" به کارگردانی محمد یارمحمدلو به زندگی ستارخان و وقایع تبریز پرداخت و در افتتاحیه هشتمین جشنواره سینما حقیقت به نمایش درآمد. منبع شناسی. منابع ثانویه. از دهه ۱۳۳۰ به بعد، با ظهور پژوهشگران تاریخ، آثاری در زمینه تاری
خ مشروطه خلق شد که جنبه تحلیلی داشتند و «صرفاً» به بیان رویدادها نمی پرداختند. یکی از این پژوهشگران، فریدون آدمیت است که آثار متعددی در این زمینه دارد و از بسیاری منابع دست اول چاپی یا خطی را برای نخستین بار در آثارش مورد بررسی قرار داده است. رحیم رئیس نیا و باقر مؤمنی در آثار خود با دیدگاه طبقاتی چپ گرایانه به جنبه های اقتصادی و اجتماعی جنبش مشروطه پرداخته اند. آبراهامیان نیز خودش را در زمینه سیاسی یک سوسیال دموکرات می داند و در آثارش نیز به دنبال یک تفسیر نئومارکسیستی و طبقاتی از ایران است. علاوه بر اینها، محمدعلی همایون کاتوزیان، صادق زیباکلام، ماشاءالله آجودانی، غلامحسین میرزاصالح و حسن قاضی مرادی آثاری تحلیلی و جامعه شناسه در این زمینه منتشر کرده اند. داود فیرحی نیز در کتاب "فقه و سیاست در ایران معاصر" تحولات فقه سیاسی در ایران را از زمان مشروطه به بعد بررسی کرده است. همچنین جواد طباطبایی در کتاب "مبانی نظریه مشروطه خواهی" با تمرکز بر نهضت مشروطیت، نظرات فقهی آخوند خراسانی به نفع نظام مشروطه را مورد توجه قرار داد.
فرایند نابودی الکترون-پوزیترون وقتی رخ می دهد که یک الکترون (-e) و یک پوزیترون (+e، پادذره الکترون) برخورد می کنند. نتیجه برخورد نابودی الکترون و پوزیترون و به وجود آمدن فوتونهای پرتو گاما و در انرژی های بالاتر، ذرات دیگر، می باشد: این فرایند می بایست برخی از قانون های پایستگی را رعایت کند: الکترون و پوزیترون نیز می توانند مانند هردوذره باردار دیگری، بدون نابودی یکدیگر با هم بر همکنش داشته باشند که عموماً از طریق پراش کشسان صورت می گیرد. برخوردهای کم انرژی. احتمالات محدودی برای حالت نهایی وجود دارند. محتمل ترین آن ها ایجاد دو یا چند فوتون پرتو گاما است. پایستگی انرژی و تکانه خطی اجازه نمی دهد که فقط یک فوتون تنها به وجود آید (استثنایی برای این قانون ممکن است در مورد الکترون هایی که به سختی مقید به هسته هستند رخ دهد) و در بیشتر موارد دو فوتون ایجاد می شود که انرژی هریک برابر با انرژی لختی الکترون یا پوزیترون یعنی ۵۱۱ کیلو الکترون ولت است. برای راحتی می توان چارچوب مرجعی را در نظر گرفت که در آن سیستم هیچ تکانه خطی خالصی پیش از نابودی نداشته باشد که در آن پرتوهای گامای حاصله در خلاف جهت یکدیگر منتشر می شوند. ایج
اد سه پرتوی گاما نیز معمول است، زیرا در برخی از حالت های تکانه زاویه ای، برای حفظ توازن بار لازم است که چنین شود. تعداد بیشتری از فوتون ها هم ممکن است به وجود آیند، اما با اضافه شدن هر فوتون، احتمال رویداد نیز کمتر می شود، زیرا این فرایندهای پیچیده تر، دامنه احتمال کمتری دارند. برخوردهای پرانرژی. اگر الکترون یا پوزیترون یا هردو انرژی های جنبشی قابل توجهی داشته باشند، امکان پیدایش ذرات سنگین تر (مانند مزون های دی) نیز وجود دارد، زیرا در سرعت های نسبیتی، انرژی جنبشی کافی برای تأمین انرژی های لختی این ذرات سنگین تر وجود دارد. این احتمال نیز وجود دارد که ذرات پدیدآمده، فوتون و ذرات سبک دیگر باشند، اما انرژی های بیشتری داشته باشند. در انرژی های نزدیک و فراتر از جرم ذرات حامل نیروی هسته ای ضعیف، یعنی بوزون های دبلیو و زد، قدرت نیروی هسته ای ضعیف قابل مقایسه با الکترومغناطیس می شود. در نتیجه، تولید ذراتی مانند نوترینوها که تنها از طریق نیروی هسته ای ضعیف با مواد دیگر برهم کنش دارند، آسان تر می شود. تا کنون سنگین ترین جفت ذراتی که توسط نابودی الکترون-پوزیترون در شتاب دهنده های ذرات تولید شده اند، جفتهای بوزون-پادبوزو
ن +W--W هستند. سنگین ترین تک ذرات تولید شده نیز بوزون های Z هستند. انگیزه پیش راننده برای ساخت برخورددهنده خطی بین المللی تولید بوزون هیگز بدین شیوه می باشد. کاربردهای عملی. فرایند نابودی الکترون-پوزیترون، پدیده ای فیزیکی است که زیربنای فناوری های برش نگاری با گسیل پوزیترون (PET) و طیف بینی نابودی پوزیترون (PAS) را تشکیل می دهد. همچنین از آن به عنوان روشی برای اندازه گیری سطح فرمی و ساختار نوار در فلزات استفاده می شود. واکنش معکوس. واکنش معکوس آن، یعنی ایجاد الکترون-پوزیترون، شکلی از فرایند جفت سازی است که از قوانین فیزیک دو فوتون پیروی می کند.
برهم کنش جریان باردار یکی از راه هایی است که ذرات زیر اتمی از آن طریق می توانند توسط نیروی هسته ای ضعیف با یکدیگر تعامل داشته باشند. این برهم کنش به واسطه بوزون های +W و -W انجام می شود.
برهمکنش های ضعیف جریان خنثی یکی از راههایی هستند که ذرات زیراتمی می توانند از آن طریق، توسط نیروی هسته ای ضعیف با هم تعامل داشته باشند. این برهم کنش ها به واسطه بوزون های Z انجام می شود. کشف جریان های خنثی گام مهمی در یکپارچه سازی الکترومغناطیس و نیروی هسته ای ضعیف در قالب نیروی الکتروضعیف بود و منجر به کشف بوزون های W و Z شد.
داوری پاریس () نقاشی رنگ روغنی از انریکه سیمونت نقاش اسپانیایی است که سال ۱۹۰۴ کشیده شد ماجرایی به همین نام را به تصویرمی کشد. این نقاشی در موزه مالاگا نگهداری می شود.
پراکندگی کشسان، شکلی از پراکندگی ذرات در نظریه پراکندگی، فیزیک هسته ای و فیزیک ذرات است. در این فرایند، انرژی جنبشی یک ذره در چارچوب مرجع مرکز جرم پایسته می ماند اما جهت انتشار آن در اثر برخورد با ذرات دیگر یا پتانسیل ها تغییر می کند. علاوه براین، اگرچه انرژی جنبشی ذره در چارچوب مرکز جرم ثابت می ماند در چارچوب آزمایشگاه اینگونه نیست. به طور کلی، پخش کشسان فرایندی را توصیف می کند که انرژی جنبشی کل یک سیستم در آن پایسته می ماند. پراکندگی کشسان الکترون. وقتی یک ذره آلفا ذره برخوردی باشد و در پتانسیل کولنی اتمها و مولکولها دچار پراش شود، فرایند پراکندگی کشسان را پراکندگی رادرفورد می نامند. در بسیاری از تکنیک های پراش الکترون مانند پراش الکترون پرانرژی بازتابی (RHEED) پراش الکترون انتقالی (TED) و پراش الکترون گازی (GED) که الکترون های برخوردی انرژی کافی دارند (بیش از ۱۰keV)، پراکندگی کشسان الکترون مؤلفه اصلی فرایند پراکندگی می شود و شدت پراکندگی نیز به عنوان تابعی از انتقال تکانه بیان می شود که به صورت اختلاف میان بردار تکانه الکترون برخوردی و الکترون پراکنده شده تعریف می شود.
داوری پاریس () ماجرایی در اسطوره شناسی یونانی است که از عوامل به وجودآورندهٔ جنگ تروا به شمار می آید. روایت ماجرا. زئوس ضیافتی برای جشن ازدواج پلئوس و ثتیس برگزار کرد. اریس، الههٔ نفاق و کشمکش، به خاطر طبیعت مشکل سازش دعوت نشد، و او پس از مشخص شدن عدم دعوتش، سیب زرینی به داخل مهمانی پرت کرد که روی آن نوشته شده بود: برای زیباترین زن. سه الهه: هرا، آتنا و آفرودیته، هر سه مدعی مالکیت سیب شدند. آنها از زئوس خواستند داوری کند. زئوس که نمی خواست دخالت کند، پاریس اهل تروا را به عنوان داور انتخاب کرد. پاریس قبلاً منصف بودن اش را اثبات کرده بود، زمانی که خدایی در شکل گاو نر، ادعای مالکیت جایزه را کرد و او جایزه را بی درنگ به آرس داد. زئوس سیب را به هرمس داده و از او خواست آن را به پاریس داده و به او بگوید که الهه ها بدون هیچ بحثی نظر او را خواهند پذیرفت. چون هر سه الهه می خواستند صاحب سیب باشند، هر سه لباس خود را درآورده و بدن برهنهٔ خود را به پاریس نشان دادند. هر سه هم به او در ازای مالکیت سیب پیشنهاد رشوه دادند. هرا به او پیشنهاد پادشاهی اروپا و آسیا را داد، آتنا به او پیشنهاد خرد و مهارت در نبرد را داد، و آفرودیته
همسر منالئوس، زیباترین زن دنیا هلن اسپارت (دختر زئوس که بعدها لقب هلن تروا را گرفت) را پیشنهاد داد. پاریس پیشنهاد آفرودیته را برگزید، تصمیمی که در نهایت موجب آغاز جنگ تروآ شد. دزدیده شدن هلن و آغاز جنگ. بسیاری خواستگار او بودند، اما ناپدری اش، توندارئوس، از همه خواستگاران قول گرفت که آن چه هلن برمی گزیند را بپذیرند و حامی شوهرش باشند. هلن، منلائوس را برگزید. وقتی او با پاریس گریخت، همه شاهزادگان بنا به پیمان، به کمک منلائوس آمدند و جنگ تروآ درگرفت. لشکرکشی یونانیان برای بازیابی هلن از پاریس در تروا ، مبنای اساطیری جنگ تروآ است . بر اساس برخی داستان ها هلن تروا توسط پاریس و گروهی از تروجان ها ربوده شد، در برخی دیگر او به راحتی از پاریس پیروی کرد زیرا او نیز نسبت به او محبت داشت. پس از جنگ و سقوط تروآ، او را به منلائوس بازگرداندند، که تا پایان عمر نزد او ماند.
کک بی نام یک شتاب دهنده ذرات است که در آزمایش بل برای مطالعه نقض سی پی به کار رفت. به خاطر تولید مزون های بی یکسان، یک کارخانه بی به شمار می رود. مزون های بی به دلیل ویژگی واپاشی به مزون های سبک تر، یک مود طلایی در اندازه گیری نقض سی پی به شمار می روند. کک بی اساساً یک برخورددهنده الکترون-پوزیترون نامتقارن است، که در آن انرژی الکترون ها ۸GeV است و پوزیترون ها انرژی برابر با ۳.۵GeV دارند. دو حلقه مجزا برای الکترون ها و پوزیترون ها وجود دارد. حلقه الکترون ها که ۸GeV انرژی دارد، حلقه پرانرژی (HER) نامیده می شود و حلقه پوزیترون ها ۳.۵GeV انرژی دارد و حلقه کم انرژی (LER) نامیده می شود. HER و LER در کنار هم در تونلی ساخته شده اند که قبلاً برای شتاب دهنده قدیمی تر «تریستان » حفر شده بود. (تریستان نخستین مکانی بود که قطبش خلاء را در اطراف یک الکترون تأیید نمود.) شتاب دهنده کک بی در سازمان پژوهش های شتاب دهنده پرانرژی (KEK) در شهر تسوکوبا در استان ایباراکی ژاپن قرارگرفته است. از آنجا که انرژی الکترون و پوزیترون نامتقارن است، جفت مزون های بی، با یک تقویت لورنتزی ۰.۴۲۵ به وجود می آیند که اجازه اندازه گیری زمان های واپاش
ی مزون های بی از طریق فاصله تا نقطه برخورد را می دهد.