Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دی اریتور یک تجهیز است که از آن برای حذف کردن اکسیژن و گازهای حل شده در آبی که خوراک بویلرهای تولید بخار است، استفاده می شود. اکسیژن حل شده در آب بویلر باعث خسارت های شدید ناشی از خوردگی در سیستم بخار می شود به این صورت که به دیواره فلزی لوله ها و دیگر تجهیزات فلزی می چسبد و تشکیل اکسید (زنگ) می دهد. کربن دی اکسید حل شده در آب نیز با آن واکنش می دهد و تولید اسید کربنیک می کند که باعث خوردگی بیشتر می شود. بیشتر دی اریتورها برای حذف کردن اکسیژن به میزان 7 ppb در واحد جرم (0.005 cm3/L) و کمتر از آن و همچنین حذف کلی کربن دی اکسید طراحی می شوند. به طور کلی دو نوع دی اریتور وجود دارد، نمونهٔ سینی دار و نمونه اسپری شونده: انواع دی اریتورها. تعداد زیاد و متفاوتی دی اریتورهای عمودی و افقی از سازندگان متعدد وجود دارد، و ویژگی و جزئیات تولیدی هر کدام نیز با هم تفاوت دارد. شکل ۱ و ۲ به ترتیب شماتیکی است از دی اریتورهای سینی دار و اسپری شونده. دی اریتور سینی دار. نمونهٔ سینی دار که در شکل ۱ مشاهده می شود دارای یک بخش هوازدایی به صورت گنبدی شکل در بالای مخزن ذخیره کننده آب بویلر است. آب بویلر وارد بخش عمودی هوازدایی می شود
و از روی سینی های منفذ دار به پایین جریان پیدا می کند. بخار فشار پایین که عمل هوازدایی را انجام می دهد از پایین سینی های منفذ دار وارد می شود و از طریق منافذ به سمت بالا جریان می یابد. در بعضی موارد به جای سینی از پرکن ها استفاده می شود تا تماس و ترکیب شدن بین آب بویلر و بخار مؤثرتر باشد. بخار، گازهای حل شده در آب بویلر را جدا می کند و از طریق شیر خروجی که در بالای قسمت گنبدی شکل قرار دارد به اتمسفر می دهد. اگر این شیر به اندازه کافی باز نشود دی اریتور به صورت ناقص کار می کند و باعث می شود بخش زیادی اکسیژن همراه آب وارد بویلر شود. اگر بویلر، آنالایزر میزان اکسیژن نداشته باشد، میزان بیش از حد کلر در بویلر باعث می شود شیر تخلیه به اتمسفر کامل باز نشود. در بعضی از طراحی ها از کندانس کننده در خروجی استفاده می شود تا مایع مانده شده در گاز را بازیابی کند. لوله خروجی گاز به سمت اتمسفر معمولاً دارای یک شیر است و به گونه است که تنها اجازه عبور مقداری اندکی بخار را برای آشکار بودن مسیر دود می دهد. آب هوازدایی شده به مخزن افقی در پایین جریان می یابد که از آنجا به سمت بویلرهای تولید بخار پمپ می شود. بخار کم فشاری که از
ته مخزن افقی وارد شده و درون آن اسپری می شود برای گرم نگه داشتن آب بویلر ذخیره شده در مخزن است. عایق کردن سطح بیرونی مخزن نیز برای کاهش هدر رفت گرما است. دی اریتور اسپری شونده. شکل ۲، دی اریتور از نوع اسپری شونده را نشان می دهد که یک درام افقی دارای بخش پیش گرم کن (E) و یک بخش هوازدایی را شامل می شود. این دو بخش به وسیله یک صفحه (C) از هم جدا شده اند. بخار کم فشار از طریق اسپری هایی که در ته درام قرار دارند وارد آن می شوند آب بویلر به صورت اسپری به بخش E پاشیده می شود و با بخاری که از طریق پخش کننده به بالا می آید پیش گرم می شود. هدف از به کار بردن نازل اسپری کننده آب بویلر A و بخش پیش گرم کننده این است که آب بویلر را برای جداسازی راحت تر گازهای حل شده در آن تا دمای اشباع گرم و راهی بخش بعدی هوازدایی کند. آب پیش گرم شده بعد از آن وارد بخش هوازدایی (F) می شود و در آنجا با بخار خارج شده از پاشنده ها به صورت کامل هوازدایی می شود. گازهای جدا شده از آب از طریق خروجی در بالای مخزن به اتمسفر فرستاده می شوند. همانند حالت قبل ممکن است در بعضی از موارد از کنداس کننده برای بازیافت آب خروجی به همراه گاز استفاده شود. همچن
ین لوله خروجی گاز به سمت اتمسفر معمولاً دارای یک شیر است و به گونه است که تنها اجازه عبور مقداری اندکی بخار را برای آشکار بودن مسیر دود می دهد. آب هوازدایی شده از ته مخزن به سمت بویلرهای تولیدکننده بخار پمپ می شود. بخار هوازدایی. دی اریتورها در سیستم های تولید بخار اغلب نیروگاه های حرارتی از بخار کم فشاری استفاده می کنند که از جایی بر روی توربین بخار خود واحد گرفته شده باشد. در حالی که، دی اریتورها در بسیاری از واحدهای صنعتی بزرگ مانند پالایشگاه های نفت ممکن است از هر بخار فشار پایین در دسترسی استفاده کنند. جذب کننده های اکسیژن. مواد شیمیایی جاذب اکسیژن اغلب به آب بویلر افزوده می شود تا مقدار ناچیز باقی مانده اکسیژن که در دی اریتور حذف نشده را جذب کند. نوع ماده شیمیایی بکار برده شده بستگی به موقعیتی دارد که از آن استفاده می شود ممکن است در سیستم های فرار یا غیر فرار استفاده شود. اغلب سیستم های کم فشار (کمتر از 650 psi) از نوع غیر فرار محسوب می شوند؛ و بیشتر سیستم های با فشار بالاتر (بیشتر از 650 psi) و تمام سیستم هایی که دارای چندین مادهٔ آلیاژی هستند از نوع فرار استفاده می کنند. پرکاربردترین جاذب اکسیژن در س
یستم های فشار پایین سولفیت سدیم (Na2SO3) است. این ماده بسیار مؤثر بوده و به سرعت با مقدارهای ناچیز اکسیژن واکنش داده و تولید سولفات سدیم (Na2SO4) می کند که ماده ای غیر رسوبی محسوب می شود. جاذب اکسیژن دیگری که استفاده از آن زیاد است و به صورت رقیق و برای سیستم های فرار استفاده می شود هیدرازین (N2H4) است. دیگر جاذب های اکسیژن شامل کربوهیدرازین، دی اتیل هیدرکسیل آمین (DEHA)، نیتریل تری استیک اسید (NTA)، اتیلن دی آمین تترا استیک اسید (EDTA) و هیدروکینون می شود.
جُرم آمریکایی () یک مجموعه تلویزیونی جنایی که اولین بار توسط شبکه ABC در ۵ مارس ۲۰۱۵ پخش شد. خالقان آن جان ریدلی، فلیسیتی هافمن، و تیموتی هاتون هستند و به موضوعاتی همچون جنسیت، نژاد و طبقه در وقوع جرم می پردازد. در سال ۲۰۱۵ این مجموعه نامزد ۱۰ حایزه امی منجمله بهترین مجموعه تلویزیونی کوتاه گشت.
آرامائیس سورنی یپیسکوپوسیان (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بازنشسته فوتبال در پست هافبک اهل ارمنستان است. وی شهروندی روسیه را نیز دارد. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آرارات ایروان، چرنومورتس نووراسییسک، کوبان کراسنودر و ایرتیش پاولودار اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ارمنستان بازی کرده است. یپیسکوپوسیان نخستین و تنها بازی ملی خود را در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۹۷ در ایروان در مقابل ایرلند شمالی انجام داده است.
سیاههٔ نوشته های بهرام بیضایی (۱۳۱۷)، در اینجا به ترتیبِ تاریخِ نگارش و نیز به تفکیکِ گونه، شاملِ ده ها کتاب و چندصد نوشتهٔ کوتاه تر است. بیضایی از نویسندگانِ برجسته و پرکارِ روزگارش به شمار می رود. پنج تا از نام هایِ مستعارِ شناخته اش عبارت است از «مهرداد رهسپار»، «ع. سالک»، «اعظم علیان»، «بهروز برومند» و «کاوه اسماعیلی». نوشته های بیضایی از اواخرِ دههٔ ۱۳۳۰ به بعد بعضی از مهم ترین نمایشنامه ها و فیلم نامه ها و پژوهش های زبانِ فارسی را در بر می گیرد. نخستین کتابِ بیضایی به سالِ ۱۳۴۱ در تهران چاپ شد؛ که مجموعه ای کوچک از دو نمایشنامهٔ «مترسکها در شب» و «عروسک ها» بود. او در همان اوایلِ دههٔ ۱۳۴۰ مقاله نویسِ پرکاری نیز بود. سالِ ۱۳۳۳ نشریهٔ "پُست تهران" نپذیرفت که نوشته ای از بیضاییِ نوجوان را چاپ کند. امّا او از اواخرِ دههٔ ۱۳۳۰ در مجلّاتی مانندِ "علم و زندگی" و "هنر و سینما" و "موزیک ایران" و "آرش" مقاله می نوشت. بعضی از مقالاتِ آن دوره به صورتِ کتاب هم منتشر شد، از جمله در کتابِ "نمایش در ایران" (۱۳۴۴). به رغمِ بدبینیِ ناقدانی چون صمد بهرنگی، و موافقِ خوشبینیِ دیگرانی چون مصطفی رحیمی، دههٔ ۱۳۴۰ دورهٔ رونقِ
نمایشنامهٔ فارسی شد؛ و بیضایی، با غلامحسین ساعدی و اکبر رادی، یکی از سه نمایشنامه نویسی به شمار می رفت که معروف یا، به قولِ دههٔ ۱۳۶۰ سیمین دانشور، «تثبیت شده» و «مطرح» گشتند. از دههٔ ۱۳۵۰ فیلم نامه نویسی نیز جزوِ کارِ نویسندگیِ حرفه ایِ بیضایی شد و تا پایانِ قرن ادامه یافت، چنان که نمایشنامه نویسیش. حاصلِ «زندگی ادیبانه ی بیضایی» را سالِ ۱۴۰۲ یکی از ستایندگانِ کارش به «محیط» مانند کرد که نتوانش «به کفچه پیمود!» بیضایی از پایه گذارانِ کانونِ نویسندگانِ ایران نیز بود، که سپس تر از آن کناره گرفت. کتاب های منتشرشده. بسیاری از این آثار در دورهٔ زندگیِ نویسنده بارها به نمایش درآمده یا فیلم شده اند، حتّی به طریقِ کلاژ. از بیضایی نقل کرده اند «که اجرای نمایشنامه های او در شهرهای دیگر نیازی به مجوز ندارد ولی اجرای آنها در تهران نیازمند مجوز است.» بسیاری از این کتاب ها بی اجازهٔ او و ناشرانش در اینترنت و بعضاً در بازارِ عمدتاً غیررسمیِ کتابِ کاغذی نیز منتشر شده اند. بیضایی بر طرحِ جلدِ بیشترِ کتاب هایش نیز نظارت داشته است. کوتاهِ فیلم نامه ها. بسیاری از فیلم نامه های بیضایی کتاب شده است؛ و شماری هنوز نه. او هشت تا از
فیلم نامه هاییش را که فیلم کرده به صورتِ کتاب منتشر نکرده است. فصل هایی از پنج تا از این فیلم نامه های فیلم شدهٔ چاپ نشده را (به اضافهٔ بخش هایی از "مرگ یزدگرد" و "شاید وقتی دیگر . . ." و "مسافران" که کتاب شده) زاون قوکاسیان در کتابِ "مجموعهٔ مقالات در نقد و معرفی آثار بهرام بیضایی" (چاپِ سوّم، با افزوده ها، ۱۳۷۸) آورده است. این ها عبارت است از: طرح ها و پاره هایی نیز از بعضِ فیلم نامه های فیلم نشده و کتاب هم نشده جداگانه منتشر شده است: خلاصه ای خطّی از فیلم نامهٔ "آقای لیر" (۱۳۶۷) نیز در پاییزِ ۱۳۷۰ در شمارهٔ ۷ مجلّهٔ "بررسی کتاب" چاپ شده است. تصویرِ دستخطِّ پاره ای از فیلم نامهٔ موسیقیِ "وقتی همه خوابیم" نیز آمده است در و منشآت. مقالات و پاره نوشته های منتشرشده و نشدهٔ بیضایی فراوان است. او از سال های پایانیِ دههٔ ۱۳۳۰ مقالاتی در مطبوعاتِ گوناگون می نوشت. (بعضی از این مطبوعات سپس تر نیز دوباره منتشر شده است، مانندِ هفت شمارهٔ دورهٔ نخستِ مجلّهٔ "آرش" که نشرِ ویراستار در دو جلد منتشر کرده.) تصویرِ مقداری دستخط از بیضایی نیز – از امضا و تقدیم نامه و نامه و شعر و پاره ای از فیلم نامه و غیره – در مجلّه ها و این
ترنت منتشر شده است. فهرستی از چاپ کرده ها و چند چاپ نکردهٔ وی – فارغ از ترجمه های منتشرشدهٔ بعضی به زبان های دیگر – از این قرار است: نامه. اندک شماری از مکاتباتِ خصوصی و اداری و سرگشادهٔ بیضایی منتشر شده یا خبری ازشان هست: گزیده و برگرفته و نقل شده. در دورانِ زندگیِ بیضایی، با یا بی آگاهیِ خودش، پاره هایی از گفته ها و نوشته هایش را دیگرانی برگرفته و منتشر کرده اند. از این جمله است سفینهٔ "دیوانِ دیالوگ" (۱۴۰۰)، که گزیدهٔ فرشید قلی پور است از نوشته های بیضایی، و فصلِ «زندگی نامه» از کتابِ "غریبه ی بزرگ" (۱۳۸۳)، که بازنوشتهٔ محمّد عبدی از حسبِ حالِ بیضایی است، و سخنِ بیضایی در پذیرشِ جایزهٔ ویژهٔ جشنِ دنیای تصویر به سالِ ۱۳۸۶، که در صفحهٔ ۸۹ شمارهٔ ۱۷۴ مجلّهٔ "دنیای تصویر" آمده است، و سخنانِ کوتاهش در شبِ منتقدان در ۳۰ فروردینِ ۱۳۷۲، که در صفحهٔ ۷ و ۱۳ شمارهٔ ۱۴۱ مجلّهٔ "فیلم" آمده، و گفتهٔ مختصری که در صفحهٔ ۴۰ شمارهٔ ۷۵ مجلّهٔ "گزارش فیلم" (۱۳۷۵) نقل شده و پاسخش به پرسشی از کامیار عابدی در "دو رساله دربارهٔ سهراب سپهری" (۱۳۸۷) و چیزهایی از گفته هایش در ۳۰ آبانِ ۱۳۸۸ که در مقالهٔ «روزگار دوزخی درام امروز» (۱۳۹
۹) سیّد حسن رسولی آمده است. در کتابِ "دانشنامه ی آثار بهرام بیضایی" (۱۴۰۲) نیز پاره هایی از نوشته هایی از بیضایی نقل شده بی آن که این پاره ها مشخّص شود؛ یعنی، در عمل، دزدیِ ادبیِ ناخواسته. نوشته های گروهی. در بعضی نوشته های گروهی نیز امضای بیضایی آمده است، گاهی بی اطّلاعِ خودش. وی در این موارد اغلب نامهٔ اعتراض نوشته است تا روشن شود که بر چه چیز صحّه نهاده و بر چه نه. (بسیاری از این نوشته ها بارها در منابعِ گوناگون − مانندِ "کانون نویسندگان ایران به روایت اسناد ساواک" (۱۳۸۲) و "نمایندگانِ امر، نمایندگانِ کلام" (۱۴۰۰) − منتشر شده است.) اعلامیه ها و نامه های کانونِ نویسندگانِ ایران. و پس از کناره گیری از کانون در ۱۳۵۷: دیگر. و چند آگهیِ تسلیت: گفتگوها. مطبوعاتی. بیضایی بیشترِ اوقات نوشتهٔ گفتگوهایش را پیش از چاپ ویرایش کرده یا از اوّل پرسش ها را به صورتِ کتبی پاسخ گفته است − تقریباً همیشه به فارسی. بعضی از این گفتگوها به زبانِ دیگر نیز ترجمه و منتشر شده است؛ و چند تایی فقط به ترجمه. در شمارهٔ ۱۸۱ "ستاره سینما" گفتاری تلویزیونی از بیضایی منتشر شده است. در صفحهٔ ۶۵ از شمارهٔ ۱۲۵ مجلّهٔ "گزارش فیلم" (۱۳۷۸) نیز گزی
ده ای از گفتارِ بیضایی در گفتگوهای گوناگون زیرِ عنوانِ «آدم های رگبار از زبان بیضایی» آمده است. نقلِ قول. گاهی گفته ای از بیضایی به صورتِ نوشته نقل شده (گاهی طوری که نخستین و واپسین انتشارش همین نقلِ قول بوده است)، از جمله در: همچنین از گفتگوهای وی با مأمورانِ وزارتِ اطّلاعاتِ جمهوریِ اسلامیِ ایران یا نیروی انتظامی پاره هایی در گفتگوهای کسانی چون مسعود کیمیایی و مسعود بهنود به میان آمده و گاه چاپ شده است. گاهی هم گفتاری از او به زبانی دیگر ترجمه و چاپ یا به طورِ شفاهی – ضبط شده یا غیر – منتشر شده است. از این جمله است گفتگویی در فرانسه: "Bahram Beyzai, l’Iran des métaphores", par Raphaël Bassan, Corine McMullin, Sarah Wappers dans "La Revue du cinéma" n° 364, septembre 1981, pages 95-112. و ترجمهٔ انگلیسیِ شفاهیِ عبّاس میلانی از گفتارِ بیضایی دربارهٔ "جانا و بَلادور" که فیلم برداری و در اینترنت منتشر شده است. سین جیم. پرسش و پاسخِ مکتوبِ بیضایی با ساواک در ۲۵ خردادِ ۱۳۴۷ همراهِ دستخطِ بیضایی در کتابِ "کانون نویسندگان ایران به روایت اسناد ساواک" (۱۳۸۲) منتشر شده است. نیز در همین کتاب گزارش هایی از ساواک هست که
برخی از گفته های وی را به طورِ غیرمستقیم بازگفته است. ترجمه ها. بیضایی مقداری نوشته، بیشترش متنِ نمایشی، عمدتاً از زبانِ انگلیسی و گاه با همکاریِ دیگرانی، به فارسی درآورده و منتشر کرده است. بنا بوده این نمایشنامه ها همراهِ ترجمه های دیگری از او به وسیلهٔ انتشاراتِ نیلا تجدیدِ چاپ شود. بیضایی گفته که نسخهٔ دیگری از "آئین پرتگاه" (ترجمهٔ انگلیسیِ رویل تایلر) را هم به فارسی درآورده که «بدبختانه اینک در دسترسش نیست» و منتشر نشده است. سال ها پس از این ترجمه ها همسرِ بیضایی نیز کتابی دربارهٔ کیوگن نوشت و چندین نمایشنامهٔ کوتاهِ ژاپنی را به فارسی درآورد و در این کتاب چاپ کرد: از جملهٔ این متن ها یکی کیوگنِ "شکارچی پرنده در برزخ" است که ترجمهٔ دیگری از همان متنِ "پرنده گیر در دنیای مردگان" است. سهیلا نجم نیز خبر داده که «بخشی از کتاب ناتیا شاسترا در زمان دانشجویی من در ایران توسط آقای بیضایی ترجمه و به صورت جزوه در اختیار ما قرار داده شد.» در نامه ای از سیمین دانشور به جلال آل احمد آمده که دانشور "مُهرِ تقلّبی" (ترجمهٔ داریوش آشوری) را برای ویرایش به بیضایی سپرده است. این در "نمایش در چین" آمد. چاپ نشده ها. نوشته های
فراوانی از بیضایی به چاپ نرسیده است. از این جمله است بعضی فیلم نامه های فیلم شده مانند "سفر" و "قالی سخنگو" و کتاب های دیگری؛ بعضی منتظر چاپ، بعضی بی پروانهٔ نشر. نام و نشان و داستانِ بعضی از کارهای منتشرنشدهٔ بیضایی در کتابی به نامِ "بهرام بیضائی" (۱۳۷۹) نوشتهٔ شهرام جعفری نژاد آمده است. همچنین در «سالشمار زندگی و آثار بهرام بیضایی» که بارها در مجلّات و کتاب های گوناگون چاپ شده می توان نامِ بعضی از نوشته های چاپ نشدهٔ او را دید. از فیلم نامه های منتشرنشدهٔ بیضایی می شود "قلعهٔ کولاک" (۱۳۶۴) و "چه کسی رئیس را کُشت؟" (۱۳۴۹ و ۱۳۷۱) و "یوآنا، یا نامه ای به هیچ کس" (۱۳۷۱) و "اعتراض" (۱۳۷۵) و "سند" (۱۳۸۳) را برشمرد. فیلم نامه ای که از پیش نویس های نمایشنامهٔ "اَفرا، یا روز می گذرد" بوده است هم هنوز منتشر نشده است. طرح های "مرد و میدان" (۱۳۴۴) و "شکاف سایه ها" (۱۳۶۳) نیز از این زمره است. همچنین است سه فیلم نامه برای مجموعهٔ تلویزیونیِ "سرکار استوار" که سالِ ۱۳۴۷ نوشت، ولی نه ساخته شد و نه به صورتِ دیگری منتشر. بعضی از نمایشنامه های منتشرنشده عبارت است از "گزارش به بالانشینان" (۱۳۴۵)، "مجلس بساط برچیدن" (۱۳۷۶) و "ه
مایش" (۱۳۷۸). "چاقو در پشت" (۱۳۷۳) و نسخهٔ بیست دقیقه ایِ "شب هزارویکُم" (۱۳۸۱) نیز به ترتیب به سال های ۱۳۷۸ و ۱۳۸۱ به نمایش درآمده، ولی هیچ کدام چاپ نشده است. بیضایی به خواستِ خود بعضی از کارهایش را منتشر نکرده است. هفتمین طرحِ فیلمش برای صدمین سالِ سینما را چاپ نکرده است. گفتگوی بلندِ بیضایی با حمید امجد و احمد پایداری به سالِ ۱۳۶۷ هنوز به صورتِ کامل چاپ نشده است. گفتگوهای بیضایی و مژده شمسایی دربارهٔ کیوگن جز به صورتِ بازنوشتهٔ پاره هایی نامعیّن لابلای کتابِ "کیوگن: نمایش شادی بخش ژاپنی" (۱۳۸۲) منتشر نشده. گفتگوی بیضایی با روح الله جعفری نیز از کتابِ "گروه هنر ملی از آغاز تا پایان" (۱۳۹۵) حذف شده است، همچنان که بیشترِ گفتگوهایش با محمّد عبدی از کتابِ "غریبه ی بزرگ" (۱۳۸۳). گفتگوی بیضایی با عبّاس میلانی برای نسخهٔ فارسیِ کتابِ "Eminent Persians" هنوز منتشر نشده است. نیز وی در دههٔ ۱۳۴۰ برای یک گروهِ نمایش در کرمانشاه اساسنامه نوشته که منتشر نشده است. از کارهایی که بیضایی در آمریکا نوشته و منتشر نکرده است می توان "پیام دورادور" (۱۳۹۰)، "زرّین تاج" (۱۳۹۱)، "مبارک و آرزو" (۱۳۹۲)، "دلپسند و دیو" (۱۳۹۲)، "پهلوان
ارژنگ و ارغوان" (۱۳۹۲)، "دیودختر و دلپسند" (۱۳۹۲)، "میرخان و تخت زر" (۱۳۹۳)، "پهلوان گیسو و مبارک" (۱۳۹۳)، "داستان های دوزخی" (۱۳۹۴)، "داش آکُل به گُفته ی مرجان" (۱۳۹۶) و رسالهٔ پژوهشیِ "سایه بازی ایرانی" (۱۳۹۵) را نام برد. دیوانِ نمایش. دو جلد از این دیوان به چاپ رسیده و دفترهای بعدی هنوز چاپ نشده است. نمایشنامه ای به نامِ "رگبار" (۱۳۴۲) از دفترِ نخست جااُفتاده و جای دیگری نیز برای همگان منتشر نشده و احتمالاً گم شده است. "مترسکها در شب" (۱۳۴۱) دانسته و به رای بیضایی در "دیوان نمایش" نیامده. از دفترِ دوّم نیز چند نمایشنامه جااُفتاده که انتشار دیگری نیز نداشته، از جمله "سرود نیمه راه" (۱۳۴۷). جُنگِ فیلمنامه. کتابی به این نام قرار بود مجموعهٔ فیلم نامه های بیضایی باشد، که هنوز منتشر نشده است. کتابِ مجموعهٔ کارها. مجلّهٔ "آزما" در تیرِ ۱۳۸۲، یعنی اندکی پس از انتشارِ دو جلدِ "دیوان نمایش"، خبر از انتشارِ عن قریبِ نوشته های «بیش از سه دهه فعالیت فرهنگی» ِ بیضایی به صورتِ «دستخط خود او» داد. روزِ ۱۴ اسفندِ ۱۳۹۴ نیز، در جشنِ چاپِ نوی مجموعهٔ هشت جلدیِ مقالات و گفتگوهای آیدین آغداشلو در موزهٔ هنرهای معاصرِ تهران، نا
هید طباطبایی نویدِ چاپِ مجموعهٔ کارهای بهرام بیضایی را داد. سانسورشده ها. نوشته های بیضایی نه فقط برای فیلم شدن یا نمایش بر صحنه به ردّ و عدمِ امکانِ ساخت از حیثِ پروانهٔ دولتی یا جذبِ سرمایه خورده، که برای چاپ هم دچار گرفتاری های فراوان بوده است. اسنادی از سانسورِ کتاب های بیضایی در بایگانی های دولتی، از جمله در کتابخانهٔ ملّیِ ایران، موجود است. چند پارهٔ حذفی از چند کتابِ بیضایی را می شود در کتابِ "ممیزی کتاب: پژوهشی در ۱۴۰۰ سند ممیزی کتاب در سال ۱۳۷۵" (۱۳۸۰) کارِ احمد رجب زاده یافت. گم شده ها. یکی از دریغ های بیضایی گم شدنِ مقداری از کاغذهایش در اسباب کشی از اصفهان به تهران در سالِ ۱۳۴۷ بوده است. از نوشته های گم شدهٔ او می شود نمایشنامهٔ "رگبار" (۱۳۴۲) و طرحِ فیلمِ مستندِ داستانیِ «شمر» و فیلم نامه های «میر نوروزی» و «ساز» (۱۳۵۳) و بیشترِ نمایشنامهٔ "نوشته های دیواری" (۱۳۵۷) را برشمرد. هنوز نشانی از این آثار به دست نیامده است. جهانبخش نورایی نیز از گم شدنِ نوشته ای از بیضایی خبر داده که – به خواستِ مقاماتِ پلیسی جمهوریِ اسلامیِ ایران تا از پدر و مادرش تبرّی جوید – در بازجویی ای در تهران نوشته شده بود در ست
ایشِ پدر و مادرش. نام ها. دستِ کم یک جا را بیضایی به عبارتی برساختهٔ خودش نامیده، و آن کافه ای است به نامِ «شِنُفْدیدارْجای» در مرکزِ تهران. رساله های دانشگاهی. بیضایی استادِ راهنما یا مشاور یا داورِ پایان نامه های چندی در بوده است؛ که از آن جمله است پایان نامه های لیسانس و فوق لیسانسِ حمید امجد و پایان نامه های لیسانسِ عزّت الله انتظامی و پرویز شهبازی. علی تاجور در "کتابشناسی پایان نامه های نمایش" (۱۳۸۵) بیست ویک پایان نامه به راهنمایی یا مشاورتِ بیضایی را فهرست کرده است: امضا. تصویرِ امضای بیضایی بارها منتشر شده است، از جمله امضایش در قبالهٔ نخستین ازدواجش و صورتجلسهٔ قضاوتِ پایان نامهٔ عزّت الله انتظامی. روی جلدِ شمارهٔ ۱۰۰ ماهنامهٔ "آزما" (۱۳۹۲) نیز تصویری از امضای بیضایی هست. کسانی که دستخط یا امضایی از بیضایی گرفته اند یا بازماندگانشان نیز گاهی تصویری از این ها را در اینترنت یا مطبوعه ای منتشر کرده اند، از جمله علی دهباشی در یادنامهٔ "باغ امیدواران: درباره علی دهباشی" به کوششِ محمّدرضا رجائی پور. سپارش ها. بیضایی، همچنان که به سفارش قلم زده و در واقع متنِ بعضی از برجسته ترین کارهایش (مانندِ "هشتمین سفر
سندباد" و "سگ کُشی" و "مَجلس ضَربت زدن") و نیز بعضِ کارهای نافرجامش (مانندِ فیلم نامه ای که سالِ ۱۳۷۰ بنا بود بنویسد تا گئورگی شنگلایا فیلم کند) را سفارش گرفته (و، به روایتِ جلال آل احمد، مقالهٔ «کارنامه فیلم گلستان» را نیز)، نوشته هایی هم سفارش داده یا تشویق کرده است که پدید آیند، از ترجمه و شعر و غیر از این ها. یک نمونه از این سفارش ها برخی از شعرهای نمایشنامهٔ "تُرُب"ِ بیژن مفید بوده است که بیضایی از پدرش، ذکایی، خواست که ساخت. نمونه های دیگر ترجمهٔ فرشیده نسرین از نسخه ای از "مهمانخانه چی"ِ کارلو گولدونی و ترجمهٔ قاسم هاشمی نژاد از "سواری روی دریاچه ی کنستانس"ِ پیتر هانتکه و ترجمهٔ ایرج زهری از "به سوی دمشق"ِ آگوست استریندبرگ و ترجمهٔ احمد کامیابی مسک از "سیاه زنگی ها"ی ژان ژنه و "شاه می میرد"ِ اوژن یونسکو (و "معمار و پادشاهِ آشور"ِ فرناندو آرابال و "اوندین"ِ ژان ژیرودو) در دههٔ ۱۳۵۰ بوده است. فریدون معزّی مقدّم نیز در سالِ ۱۳۵۱ یک نمایشنامهٔ کلاسیکِ هندی برای "نمایش در هند"ِ بیضایی (که به صورتِ کتاب منتشر نشد) در دستِ ترجمه داشته است. معرّفیِ بهزاد رحیمیان برای مدخل نویسی در موضوعاتِ سینمایی به مرکزِ دائ
رةالمعارفِ بزرگِ اسلامی، که حاصلش انتشارِ مقالهٔ رحیمیان در جلدِ نوزدهمِ "تاریخ جامع ایران" (۱۳۹۴) بوده، و پیشنهادِ کتابِ "نمایشنامه نویس به عنوانِ متفکّر"ِ اریک بنتلی به حمید امجد برای ترجمه به فارسی نیز نمونه هایی از کارهای واسطه گری و تشویقیِ بیضایی در سال های پس از انقلابِ ۱۳۵۷ بوده است. اسفارِ مشکوک. نیز شایع بوده است که متنِ مجموعهٔ تلویزیونیِ "سربداران" را بیضایی بازنوشته است. جعلیّات. گاهی مطلبی به اشتباه از بیضایی نقل شده، و بعضِ این ها را بیضایی تکذیب کرده است. از جمله، گاهی در نامه ای دسته جمعی امضای او بی اجازه استفاده شده. چند بار در رسانه های گوناگون پیام های جعلی از شبکه های اجتماعیِ اینترنتی نقل کرده و به بیضایی نسبت داده اند − در مرگِ کسی یا در انتخاباتی در تبلیغِ جناحی و از این دست. رسانه های ایرانی هم بارها اقوال شفاهی و کتبی بدونِ سند از او آورده اند که تأیید یا تکذیبِ درستیشان دشوار است – از جمله عبارتِ «من بهایی هستم» که بعضِ رسانه های اصول گرای جمهوریِ اسلامیِ ایران چندین بار نقل کرده اند.
چارلز کاراپتیان (؛ ) یک نقاش ارمنی-آمریکایی بود. زندگی نامه. والدین چارلز کاراپتیان از مهاجران ارمنی بودند که در هنگام نسل کشی ارمنی ها به ایالات متحده فرار کرده بودند و چارلز در دیترویت، میشیگان متولد شد.. مادرش هنگامی که وی دو ساله بود درگذشت. پدرش قادر نبود که از سه فرزندش مراقبت نماید. چارلز تا سن ۹ سالگی در یتیم خانه سپری نمود. هنگامی که به همراه پدر و برادر و خواهرش به لس آنجلس، کالیفرنیا نقل مکان نمود . بین سال های ۴۵–۱۹۴۲ کاراپیتان با درجه گروهبانی در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا خدمت نمود. او در ۱۱ فوریه ۲۰۱۶ در سن ۹۲ درگذشت. جوایز و افتخارات. وی همچنین برنده جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
زورایر یوسفی میرزایان (میرزایانس) ( زاده - درگذشته ) نویسنده، شاعر و مترجم ارمنی تبار اهل ایران بود. زندگی نامه. در سال ۱۹۱۶ میلادی (۱۲۹۵ خورشیدی) در تهران متولد شد و تحصیلاتش را در کالج آمریکایی تهران گذراند. وی از اعضای فعال انجمن ادبی ارمنی های ایران به نام «نور اج» () برگ نو بود. میرزایان آثاری از شاعران و نویسندگان از جمله از فیودور داستایفسکی، مارک توین، رابیندرانات تاگور، حافظ، عمر خیام و فردوسی را به زبان ارمنی ترجمه کرده است. مجموعه شعر میرزایان با عنوان «پیاده روهای خیس» در سال ۱۹۵۷ در تهران منتشر شد. بسیاری دیگر از شعرهای این شاعر در گاهنامه ادبی «برگ نو» به چاپ رسیده است. زورایر میرزایان در ۱۳ ژوئیه ۱۹۶۴ (۱۳۴۳ خورشیدی) در تهران درگذشت. نمونه شعر. جانم پیاده روئی خیس است که بر آن، به مشت های فراوان، مه شبانگاهی نورها افشانده ست کز آن نا آشنایان بسیاری گذشته اند با گام های آشفته با نگاه های حریص چه زن هائی که خسته به انتظار مانده اند قدم های آشنای مهمانی دیر کرده را چه انسان های مأیوسی که گذشته اند و جا پاهای گل آلوده شان را به یادگار نهاده اند شاد یا که غمگین برای همه آئینه یخ زده ام بازتاب خود را
دارد باردائی از نورهای گل آلوده بر شانه سنگی و سیته جانم پیاده روئی خیس است
در آزمایشگاه شیمی، قَرع یک ظرف شیشه ای مورد استفاده برای تقطیر مواد خشک است. در قدیم، ماده ای که می خواستند تقطیر کنند در قرع حرارت می دادند و بخارات حاصل در انبیق تبدیل به مایع می شد و این مایع در ظرف موسوم به قابله گرد می آمد. انبیقی که میزاب (ناودان) ندارد را انبیق کور (عربی: اعمی) می نامیدند. انبیق (از الإنبیق عربی، که ریشه در یونانی به معنای 'جام، پیاله' دارد) ابزاری کیمیاگری است که از دو ظرف متصل شده با یک لوله تشکیل شده و برای تقطیر مایعات به کار می رود. «قَرع و اِنبِیق» دستگاهی سنتی برای تقطیر مایعات است که ریشه در کیمیاگری اسلامی و ایرانی دارد و در زبان های اروپایی به واسطهٔ ترجمه های لاتینی از آثار دانشمندانی مانند جابر بن حیان وارد شده است. قرع ظرفی است که مایع در آن جوشانده می شود. «انبیق» معمولاً بخش بالایی و خمیدهٔ این دستگاه است که بخار حاصل از جوشاندن را به سوی بخش دوم، یعنی «پیاله»، هدایت می کند. «پیاله» خود ظرفی است که بخار در آن سرد شده و دوباره به مایع تبدیل می شود. کل سامانه برای جداسازی یا تصفیهٔ مایعات به کار می رفته و نمونهٔ ابتدایی از آن چیزی است که امروز در دستگاه های تقطیر آزمایشگاه
ی یا صنعتی دیده می شود. این ابزار هم در کیمیاگری، هم در داروسازی سنتی، و هم در عطرسازی و تولید الکل کاربرد داشته است. قرع و انبیق که امروزه تقریباً همان بالن می باشد، محتوی مواد معدنی و … بود که در زیر انبیق قرار می گرفت و بخار حاصل از حرارت دیدن مواد داخل آن متصاعد و در انبیق جمع شده و مقطر آن از انبویه انبیق فرو می چکید. البته چون کیفیت جنس این ابزار با توجه به صنعت شیشه گری آن زمان چندان مناسب حرارت نبود، آن ها را برای جلوگیری از ترکیدن، با گل حکمت، مطیّن (گل آلود) می کردند. روش دیگری هم مرسوم بود و آن قرار دادن قرع داخل ظرفی حاوی مقداری خاکستر بود که حرارت آتش به صورت یکنواخت و تدریجی به قرع برسد. توصیف. سامانه کامل تقطیر از سه بخش تشکیل شده است: قرع؛ به یونانی: , )، دیگی است که مایع در آن ریخته شده و با شعله گرم می شود. "سر" یا "کلاهک"، انبیق؛ به یونانی: , ) که روی دهانهٔ قرع قرار می گیرد تا بخار را بگیرد و همراه با یک لوله مایل به پایین (, ) بخار را به ظرف سوم هدایت کند. "پیاله" یا ظرف دریافت (؛ به یونانی: , یا , ) در نوع دیگری از ظرف های تقطیر، "کلاهک" و "قرع" در یک ظرف ترکیب شده اند. واژهٔ انبیق همچنی
ن به عنوان "رأس" (به معنای "سر" در عربی) قرع نیز شناخته می شود. مایع در قرع گرم یا جوشانده می شود؛ بخار به انبیق می رود، جایی که در تماس با دیواره ها سرد شده و مایع می شود و از طریق لوله به ظرف گیرنده می ریزد. گونهٔ امروزی انبیق، دیگ تقطیر است که برای تولید نوشیدنی تقطیری کاربرد دارد. تاریخچه. جابر بن حیان با اختراع نوعی قرع، با توجه به فرایند تقطیر در آن، قرع را به آنچه امروز است، تبدیل کرد. قبل از اختراع کندانسورهای مدرن، دستگاه های تقطیر توسط بسیاری از شیمی دانان برجسته نظیر آنتوان لاووازیه مورد استفاده قرار گرفت. واژهٔ «انبِیق» از واژهٔ یونانی ambix (به معنای پیاله یا ظرف) گرفته شده که از طریق عربی وارد فارسی شده است. نقش در آنالیزهای شیمیایی. در آزمایشگاه ها با توجه به پیشرفت تکنولوژی، به خصوص بعد از اختراع نوعی کندانسور، دستگاه های تقطیر تا حد زیادی مورد توجه قرار گرفت. با این حال، برخی از روش های آزمایشگاهی که شامل تقطیر ساده است، دستگاه پیچیده ای نیاز ندارد و ممکن است یک قرع به عنوان جایگزین برای تجهیزات تقطیر پیچیده تر استفاده شود.