Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صلاحیت شده اند نیز می توانند در انتخابات شرکت کنند. در حالیکه پاتاسه رئیس جمهور سابق جزو آنها نبود. اواخر ژانویه اعلام شد افراد دیگری نیز می توانند نامزد انتخابات ریاست جمهوری شودند که این امر موجب شد که شمار نامزدها به ۱۱ تن برسد درحالیکه باز هم پاتاسه جزو آنها نبود. انتخابات که برای ۱۳ فوریه برنامه ریزی شده بود یک ماه به تعویق افتاد تا در ۱۳ مارس برگزار شود. بوزیزه در انتخابات با به دست آوردن تقریباً ۴۳ درصد آرا جایگاه نخست را به دست آورد. در دور دوم انتخابات او با مارتین زیگوئله، نخست وزیر سابق پاتاسه باید رقابت می کرد. دور دوم انتخابات در ۴ می برگزار شد که بر اساس اعلام رسمی نتایج که در ۲۴ می انجام شد او با کسب ۶۴٫۶ درصد آرا برنده انتخابات شد. او در ۱۱ ژوئن به قدرت رسید. پس از رئیس جمهور شدن بوزیزه عهده دار وزارت دفاع ملی نیز شد. او در ژوئن همان سال الیه دوته را به عنوان نخست وزیر انتخاب کرد. در اوایل سال ۲۰۰۶ دولت او با ثبات به نظر می رسید. درحالیکه پاساته که در تبعید در توگو سر می کرد و نمی توان او را از دخالت در شورش های آینده دور دانست. حامیان او با عقیده به این که او همچنان رهبر قانونی کشور است به گر
وه های شورشی پیوستند. همچنین قبیله کولینگبا، یاکوما در جنوب هم تهدیدی بالقوه برای دولت بوزیزه حساب می شد همان طور که دور دوم انتخابات را تحریم کردند. از طرفی اعضای این قبیله تسلط و نفوذ خاصی در ارتش داشتند. در ۱۳ آوریل ۲۰۰۷ یک قرارداد صلح بین دولت و شورشی های موسوم به اتحادیه نیروهای دموکراتیک برای یگانگی در بیراو به امضا رسید؛ که بر اساس آن همه شورشی ها عفو و این گروه به یک حزب سیاسی شد و جنگجویان آن نیز به ارتش پیوستند. در ادامه مذاکرات صلح منجر به تشکیل دولت ائتلافی، برگزاری انتخابات محلی در ۲۰۰۹ و ریاست جمهوری و مجلس در ۲۰۱۰ شد. دولت ائتلافی جدید در ژانویه ۲۰۰۹ تشکیل شد. نارضایتی ها به دلیل تعویق در پرداخت دستمزدها در ژانویه ۲۰۰۸ بالا گرفت. بوزیزه دولت جدیدی با رهبری فاستین آرچانگه توآدرا که یک چهره دانشگاهی و عدم آشنا برای سیاسیون بود منصوب کرد. در این حال بوزیزه همچنان کنترل وزارت دفاع ملی را بر عهده داشت و پسر خود فرانسیس بوزیزه را به عنوان نماینده خود در این وزارت خانه انتخاب کرده بود. دختر بوزیزه، یوونه که مسئولیت وزارت گردشگری را بر عهده داشت به وزارت آب، جنگل ها، شکار، ماهیگری و محیط زیست گماشته شد
. کولینگبا فوریه ۲۰۱۰ در فرانسه درگذشت. اوایل مارس بوزیزه برای او مراسم تدفینی در بانگی ترتیب داد. یک هفته بعد بوزیزه با امضای حکمی موعد انتخابات ریاست جمهوری بعدی را ۲۵ آوریل همان سال تعیین کرد. انتخابات در ابتدا به ۱۶ می موکول شد. پس لغو دوباره تاریخ انتخابات تاریخ مشخصی برای آن اعلام نشد. از مجلس خواسته شد تا با تغییر قانون اساسی این اجازه را به رئیس جمهور بدهد تا زمان برگزاری انتخاب در سمت خود باقی بماند. برخی بر این عقیده بودند که این کار یک کودتا علیه قانون اساسی بوده و قرار نبود انتخابات به زودی برگزار شود. به هر حال انتخابات در ژانویه و مارس ۲۰۱۱ برگزار شد و بوزیزه و حزبش برنده انتخابات اعلام شدند. درگیری های ۱۳–۲۰۱۲. در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۲ شورشی های سِلکا (سلکا به معنی ائتلاف) که متشکل از چهار گروه مختلف بودند شهرهای اندله، سام اوندجا و اوآدا را تصرف کردند. شورشی ها برای کنترل کامل بر اندله بیش یک ساعت با نیروهای دولتی و متحدانش درگیر بودند. در ۲۳ دسامبر بوزیزه از جامعه بین المللی مخصوصاً فرانسه و ایالات متحده برای مقابله با شورشی ها درخواست کمک کرد. فرانسوآ اولاند رئیس جمهور فرانسه با رد این درخواست اعلا
م کرد که ۴۵۰ نیروی نظامی فرانسوی که در فرودگاه بین المللی بانگی مستقر هستند به «هیچ وجه در امور داخلی این کشور دخالت نخواهند کرد». در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۳ یک پیمان آتش بس بین طرفین در لیبرویل پایتخت گابون منعقد شد. شورشی ها از خواسته خود برای کناره گیری بوزیزه دست کشیدند در عوض بوزیزه متعهد شد تا ۱۸ ژانویه ۲۰۱۳ نخست وزیری از حزب مخالف دولت انتخاب کند. در ۱۳ ژانویه بر طبق توافق با شورشی ها بوزیزه در حکمی توآدرا را از مقام نخست وزیری برکنار کرد. در ۱۷ ژانویه نیکولاس تیانگایه به نخست وزیری رسید. در ۲۲ مارس شورشی ها در مواضع خود پیشروی کردند و بوزیره را به ارج ننهادن به آتش بش ژانویه متهم کردند. آنها چندین شهر کشور از جمله دامارا و بوسانگوآ را تصرف کردند و تا ۲۲ کیلومتری بانگی پایتخت پیشروی نمودند ولی آن جا با حمله هوایی یک بالگرد متوقف شدند. در همین حال نسلون انجادر، سخنگوی شورشی ها مدعی شد که آن ها بالگرد را ساقط کرده اند. در ۲۴ مارس شورشی ها حمله سنگینی به بانگی ترتیب دادند و بسیاری از ساختمان ها و تأسیسات آن از جمله کاخ ریاست جمهوری را تصرف کردند. خانواده بوزیزه از طریق رودخانه به جمهوری دموکراتیک کنگو گریختند و از
آنجا به یائونده پایتخت کامرون رفتند جایی که موقتاً به آن ها پناه داده شد. بوزیزه سپس از آن جا از بنین تقاضای پناهندگی سیاسی کرد. بعدها اعلام شد بوزیزه می تواند به کشور بازگردد و در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۵ نامزد شود.
کنستانتین کنستانتینویچ روکوسوفسکی (؛ زاده – درگذشته ) یک افسر اهل شوروی - لهستان بود که مارشال اتحاد جماهیر شوروی، مارشال لهستان و همچنین از سال ۱۹۴۹ تا برکناریش در سال ۱۹۵۶ در جریان اکتبر لهستان وزیر دفاع لهستان بود. او تبدیل به یکی از برجسته ترین فرماندهان ارتش سرخ طی جنگ جهانی دوم شد. در ورشو (امروزه بخشی از لهستان،در آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه)بدنیا آمد، روکوسوفسکی طی جنگ جهانی اول، در ارتش امپراتوری روسیه خدمت کرد. در سال ۱۹۱۷ به گارد سرخ و در ۱۹۱۸ به ارتش تازه تاسیس سرخ ملحق شد. او در جنگ داخلی روسیه ۱۹۱۷-۱۹۲۲ با تمایز بسیار مبارزه کرد. روکوسوفسکی تا سال ۱۹۳۷ فرماندهی ارشد را بر عهده داشت تا اینکه در این سال قربانی پاکسازی بزرگ استالین شد که طی آن او به عنوان خائن معرفی، زندانی و به احتمال زیاد شکنجه شد. پس از ناکامی شوروی در جنگ زمستان ۱۹۳۹-۱۹۴۰، روکوسوفسکی از زندان خارج و بعلت نیازمبرم به افسران مجرب،به کارش برگردانده شد. بدنبال تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در ژوئن ۱۹۴۱،وی نقش کلیدی در دفاع از مسکو (۱۹۴۱-۱۹۴۲)، ضد حمله در استالینگراد(۱۹۴۲ – ۱۹۴۳) و کورسک(۱۹۴۳) ایفا کرد. او نقش اساسی در طراحی
و اجرای عملیات باگریشن(۱۹۴۴) یکی از تعیین کننده ترین موفقیت های ارتش سرخ در جنگ داشت، که برای آن مارشال اتحاد جماهیر شوروی شد. بعد از جنگ، روکوسوفسکی وزیر دفاع لهستان و معاون رئیس شورای وزیران جمهوری خلق لهستان تازه تاسیس شد. روکوسوفسکی در سال ۱۹۵۶ پس از اینکه ووادیسواف گومولکا رهبر لهستان شد، از سمت خود در لهستان کنار رفت، سپس به اتحاد جماهیر شوروی بازگشت و تا پایان عمرش تا ۱۹۶۸ در آنجا زندگی کرد.
میلو جوکانوویچ (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل مونته نگرو است.
شکافت آب عبارتی کلی است که به کلیه واکنش های شیمیایی که منجر به تجزیه مولکول آب به دو عنصر تشکیل دهنده آن یعنی اکسیژن و هیدروژن شود گفته می شود. با توجه به افزایش روز افزون استفاده از هیدروژن به عنوان سوخت روش های زیادی برای تولید هیدروژن از آب ابداع شده است که از جمله آن ها الکترولیز آب یا استفاده از جلبک ها برای تجزیه آب است.
انتونیو خوزه دو سوکره (؛ زاده درگذشته ) یک سیاست مدار اهل بولیوی بود. زندگینامه. خانواده. ریشه های خاندان اشرافی سوکره به فلاندر برمی گردد . این خاندان از طریق شارل دو سوکره و فرانکو پرز، یک اشراف زاده فلاندری، پسر شارل آدریان دو سوکره، مارکی پرو و بوئناونتورا کارولینا ایزابل گاریدو و پاردو، یک اشراف زاده اسپانیایی، به ونزوئلا رسیدند . شارل دو سوکره و پاردو در سال ۱۶۹۸ به عنوان سرباز در کاتالونیا خدمت کرد و بعدها به عنوان فرماندار کارتاخنا د ایندیاس و کاپیتان ژنرال کوبا منصوب شد . در ۲۲ دسامبر ۱۷۷۹، شارل دو سوکره و پاردو به کومانا ، ونزوئلا رسید و به عنوان فرماندار نیو آندلس ، که شامل ایالت سوکره امروزی می شود ، منصوب شد . حرفه نظامی. در سال ۱۸۱۴، آنتونیو خوزه د سوکره به مبارزه برای استقلال آمریکای جنوبی از اسپانیا پیوست. نبرد پیچینچا در ۲۴ مه ۱۸۲۲، در دامنه های آتشفشان پیچینچا ، در نزدیکی کیتو، در اکوادور امروزی ، رخ داد . این رویارویی که در چارچوب جنگ های استقلال آمریکای اسپانیایی انجام شد ، ارتش میهن پرستان تحت فرماندهی سوکره را در مقابل ارتش سلطنت طلبان به فرماندهی فیلد مارشال ملکور ایمریچ قرار داد . شکست
نیروهای سلطنت طلب منجر به آزادی کیتو و تضمین استقلال استان های متعلق به ریاست "جمهوری کیتو" ، حوزه قضایی اداری استعماری اسپانیا که در نهایت جمهوری اکوادور از آن ظهور کرد، شد. در اواخر سال ۱۸۲۴، سلطنت طلبان هنوز کنترل بیشتر مناطق جنوبی پرو و همچنین قلعه رئال فیلیپه در بندر کالائو را در دست داشتند . در ۹ دسامبر ۱۸۲۴، نبرد آیاکوچو در پامپا د لا کینوا، در نزدیکی شهر کینوا ، بین نیروهای سلطنت طلب و میهن پرستان درگرفت. سوکره، به عنوان ستوان سیمون بولیوار ، نیروهای میهن پرست را به پیروزی بر نایب السلطنه خوزه د لا سرنا ، که زخمی شده بود، هدایت کرد. پس از نبرد، خوزه د کانتراک، فرمانده کل قوا، تسلیم نهایی ارتش سلطنت طلبان را از طرف او امضا کرد. در نتیجه، او به درخواست کنگره پرو، توسط قوه مقننه کلمبیا به درجه مارشالی و ژنرالی ارتقا یافت . پس از پیروزی در آیاکوچو، به دنبال دستورات دقیق بولیوار، سوکره که به عنوان مارشال بزرگ آیاکوچو منصوب شده بود، در ۲۵ فوریه ۱۸۲۵ وارد قلمرو پرو علیا (که امروزه با نام بولیوی شناخته می شود ) شد. علاوه بر داشتن دستور تأسیس یک دولت مستقل، نقش او محدود به قانونی جلوه دادن روندی بود که خود پر
و علیا از قبل آغاز کرده بود. ژنرال سلطنت طلب پدرو آنتونیو اولانتا در پوتوسی اقامت داشت و تا ژانویه گردان پیاده نظام "اتحاد" را که از پونو به فرماندهی سرهنگ خوزه ماریا والدز آمده بود، در آنجا پذیرفت . سپس اولانتا شورای جنگ را فراخواند که موافقت کرد مقاومت را به نام فردیناند هفتم ادامه دهد. سپس، اولانتا نیروهای خود را بین قلعه کوتاگایتا با گردان "چیچاس" به فرماندهی سرهنگ مدیناچلی توزیع کرد، در حالی که والدز به همراه گردان پیاده نظام "اتحاد" و شبه نظامیان وفادار به چوکیساکا اعزام شد و اولانتا خود با ۶۰۰۰۰ سکه طلا از سکه خانه در پوتوسی به سمت ویتیچی حرکت کرد . اما برای پرسنل نظامی اسپانیا در پروی علیا، خیلی دیر شده بود، زیرا از سال ۱۸۲۱ جنگ چریکی تمام عیار در این بخش از قاره در جریان بود. با این حال، در کوچابامبا، گردان اول هنگ پیاده نظام "فردیناند هفتم" به رهبری سرهنگ خوزه مارتینز، شورش کرد و به جنبش استقلال پیوست، و بعداً گردان دوم، هنگ پیاده نظام "فردیناند هفتم" در والگراند ، به دنبال آن شورش کرد و منجر به استعفای اجباری سرتیپ فرانسیسکو آگیلرا در ۱۲ فوریه شد. سرهنگ سلطنت طلب خوزه مانوئل مرکادو در ۱۴ فوریه سانت
ا کروز د لا سیرا را اشغال کرد، در حالی که چایانتا در دست سرهنگ دوم پدرو آرایا، به همراه اسکادران های سواره نظام "سانتا ویکتوریا" (پیروزی مقدس) و "اژدهاهای آمریکایی" (اژدهاهای آمریکایی) باقی ماند، و در چوکیساکا، اسکادران سواره نظام "اژدهاهای مرزی" (اژدهاهای مرزی) به رهبری سرهنگ فرانسیسکو لوپز در ۲۲ فوریه پیروزی نیروهای استقلال را اعلام کرد. در این مرحله، اکثر نیروهای سلطنت طلب پرو علیا از ادامه جنگ علیه ارتش قدرتمند سوکره خودداری کردند و اتحاد خود را تغییر دادند. سرهنگ مدیناچلی با ۳۰۰ سرباز نیز علیه اولانتا شورش کرد و در ۲ آوریل ۱۸۲۵ آنها در نبرد توموسلا با یکدیگر روبرو شدند که با مرگ اولانتا پایان یافت. چند روز بعد، در ۷ آوریل، ژنرال خوزه ماریو والدز در چکولته به ژنرال اوردینینا تسلیم شد و به جنگ در پرو علیا پایان داد و پیروزی را برای جنبش استقلال محلی که از سال ۱۸۱۱ فعال بود، اعلام کرد. نقش سوکره در تاسیس بولیوی. همچنین ببینید: جنگ استقلال بولیوی پس از آنکه مجلس مؤسسان در چوکیساکا توسط مارشال سوکره در ۸ ژوئیه ۱۸۲۵ مجدداً تشکیل و بعداً به پایان رسید، استقلال کامل پرو علیا تحت عنوان جمهوری تعیین شد. در نهایت،
خوزه ماریانو سرانو ، رئیس مجلس ، به همراه کمیسیونی، «قانون استقلال بخش های علیای پرو» را که تاریخ ۶ اوت ۱۸۲۵ را دارد، به افتخار نبرد جونین که بولیوار در آن پیروز شد، تدوین کردند. استقلال توسط ۷ نماینده از چارکاس، ۱۴ نماینده از پوتوسی ، ۱۲ نماینده از لاپاز ، ۱۳ نماینده از کوچابامبا و ۲ نماینده از سانتا کروز اعلام شد . قانون استقلال که توسط رئیس کنگره، سرانو، نوشته شده بود، در بخش توضیحی خود بیان می کند:« "جهان می داند که سرزمین پروی علیا، در قاره آمریکا، قربانگاهی بوده است که مردم آزاد اولین خون را در آن ریختند، و سرزمینی که آخرین گور ستمگران سرانجام در آن قرار دارد. امروز، بخش های پروی علیا در مقابل تمام زمین به تصمیم برگشت ناپذیر آن برای اداره شدن توسط خودشان اعتراض می کنند." »طی فرمانی مقرر شد که ایالت جدید در پروی علیا، به افتخار آزادی بخش، که به عنوان «پدر جمهوری و رئیس عالی دولت» منصوب شده بود، نام «جمهوری بولیوار» را بر خود داشته باشد. بولیوار از آنها به خاطر این افتخارات تشکر کرد، اما ریاست جمهوری را نپذیرفت و در عوض، این وظیفه را به پیروز آیاکوچو، مارشال بزرگ سوکره، سپرد که بعداً در همان روز به عنوان
اولین رئیس جمهور بولیوی سوگند یاد کرد . پس از مدتی، موضوع نام ملت جوان دوباره مطرح شد و یک نماینده پوتوسیایی به نام مانوئل مارتین کروز راه حلی ارائه داد و پیشنهاد کرد که همانطور که روم از رومولوس می آید، ملت جدید بولیوی نیز باید از بولیوار بیاید .« "اگر از رومولوس باشد، روم است؛ اگر از بولیوار باشد، بولیوی است" .»وقتی بولیوار خبر این تصمیم را دریافت کرد، از این ملت جوان احساس غرور کرد، اما تا آن زمان با میل و رغبت استقلال پروی علیا را نپذیرفته بود، زیرا به دلیل موقعیت بولیوی در مرکز آمریکای جنوبی، نگران آینده آن بود. به گفته بولیوار، این امر ملتی را ایجاد می کرد که با جنگ های آینده زیادی روبرو خواهد شد. بولیوار آرزو داشت که بولیوی بخشی از کشور دیگری شود، ترجیحاً پرو (با توجه به اینکه قرن ها بخشی از نایب السلطنه پرو بوده است ) یا آرژانتین (از آنجا که در دهه های آخر قلمرو استعماری بخشی از نایب السلطنه ریو د لا پلاتا بوده است )، اما آنچه عمیقاً او را متقاعد کرد، نگرش مردم بود. در ۱۸ اوت، پس از ورود او به لاپاز، تظاهراتی از شادی مردم برپا شد. همین صحنه هنگامی که آزادی بخش به اورورو ، سپس به پوتوسی و سرانجام به چو
کیساکا رسید، تکرار شد، جایی که او بار دیگر با ستوان چندین ساله خود ملاقات کرد. چنین تظاهرات پرشوری از سوی مردم، بولیوار را تحت تأثیر قرار داد، به طوری که او ملت جدید را «دختر برگزیده» خود نامید و مردم جمهوری جدید او را «پسر برگزیده» خود نامیدند. پس از تأسیس بولیوی، او همچنین فرمانده کل نیروهای مسلح بولیوی شد که روز بعد بر اساس نیروهای چریکی و ارتش های میهن پرست فعال مستقر در زمان اعلامیه، آن را ایجاد کرد. او اولین قانون اساسی جمهوری جوان را در سال ۱۸۲۸ تدوین کرد. مرگ. سوکره در ۴ ژوئن ۱۸۳۰ کشته شد. ژنرال خوان خوزه فلورس می خواست بخش های جنوبی (کیتو، گوایاکیل و آزوای) را که ناحیه اکوادور نامیده می شد، از کلمبیای بزرگ جدا کند تا یک کشور مستقل تشکیل دهد و اولین رئیس جمهور آن شود. ژنرال فلورس معتقد بود که اگر آنتونیو خوزه د سوکره از بوگوتا به کیتو برسد، می تواند نقشه های او را خنثی کند، زیرا سوکره به دلیل شهرتش به عنوان یک قهرمان و رهبر در نبردهای پیچینچا، تارکی و آیاکوچو بسیار محبوب بود. ژنرال خوان خوزه فلورس خود را با سرتیپ خوزه ماریا اوباندو ، رهبر ضد بولیوار و ضد سوکره و فرمانده کل کائوکا ، که در مرگ سوکره حضو
ر نداشت اما این عمل جنایتکارانه را به سرهنگ ونزوئلایی آپولینار موریلو، فرمانده خوان گرگوریو ساریا (که بعداً اعتراف کرد که از اوباندو پول گرفته است)، خوزه ارازو (یک راهزن و چریک جنگجو) و سه نفر از افراد تحت تعقیب به عنوان همدست، واگذار کرده بود، در تماس قرار داد. نقشه این بود که در صبح روز ۴ ژوئن ۱۸۳۰، در منطقه جنگلی سرد و تاریک بروکوس، در امتداد مسیری باریک که همیشه پوشیده از مه بود، به خوزه آنتونیو دو سوکره کمین کنند. پنج قاتل پشت درختان در امتداد بخشی از مسیر معروف به لا جاکوبا پنهان شده بودند و منتظر گروه سوکره بودند که قرار بود از صف واحد منطقه عبور کنند. همراهان سوکره شامل هفت نفر بودند: دو قاطرچی با چمدان ها، دو گروهبان، یکی از آنها پیشخدمت مارشال، نماینده ای از کوئنکا در کنگره، و [ "نیازمند توضیح" ] خدمتکارش، و در نهایت خود سوکره. وقتی سوکره به لا جاکوبا نزدیک شد، مورد اصابت سه گلوله قرار گرفت، دو گلوله به سر او زخم های سطحی و دیگری به قلبش اصابت کرد. او از اسبش که از ناحیه گردن مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود، به زمین افتاد و تقریباً بلافاصله درگذشت. جسد او بیست و چهار ساعت در آنجا ماند، زیرا همراهانش
، از ترس سرنوشتی مشابه، وحشت زده فرار کرده بودند. بعدها، خوان گرگوریو ساریا و سرهنگ آپولینار موریلو اعتراف کردند که اوباندو آنها را متقاعد به ترور سوکره کرده بود. فرمانده خوان گرگوریو ساریا نیز اعتراف کرد که اوباندو به او پول داده بود تا سوکره را بکشد، زیرا سیاستمداران و افسران ضد بولیوار در بوگوتا وجود داشتند که می خواستند هم بولیوار و هم سوکره را از بین ببرند. سردسته جناح ضد بولیوار در بوگوتا، فرانسیسکو د پائولا سانتاندر بود که قبلاً به اوباندو یک مقام نظامی داده بود و همچنان همکار او باقی مانده بود. سانتاندر همچنین (بدون مدرک مستقیم) به عنوان توطئه گر در تلاش برای ترور بولیوار در 25 سپتامبر 1828 متهم شده است. پس از یک محاکمه نظامی سریع که در آن به اعدام محکوم شد، سانتاندر از طریق شورای وزیران مورد عفو قرار گرفت و با وجود ملاحظاتی، بولیوار حکم سانتاندر را تخفیف داد و او را تا زمان بازگشت به نیو گرانادا در سال 1832 تبعید کرد. سه مأموری که بخشی از گروه ترور سوکره بودند، توسط آپولینار موریلو مسموم شدند تا از شهادت آنها در مورد قتل سوکره جلوگیری شود. در نهایت، سرهنگ آپولینار موریلو در 30 نوامبر 1842 به جرم قتل
سوکره محکوم و در میدان اصلی بوگوتا تیرباران شد و خوزه ارازو در همان سال در زندان درگذشت. خوزه ماریا اوباندو به دلیل اینکه در اداره کائوکا بیش از حد قدرتمند بود، مصونیت قضایی دریافت کرد . مراسم تدفین و پس از آن. روز بعد، خدمتکار سوکره، گروهبانی به نام لورنزو کایسدو، با کمک دیگران، جسد را دفن کرد و قبر موقت را با صلیبی از شاخه های درخت علامت گذاری کرد. هنگامی که بیوه خبر ترور را دریافت کرد، فوراً بقایای سوکره را از بروکوس به کیتو آورد، جایی که مخفیانه در محراب کلیسای کوچک "ال دین" در یکی از املاک خود به خاک سپرده شدند. متعاقباً، او بقایای جسد را، آن هم مخفیانه، به صومعه کارمن باجو در کیتو منتقل کرد، جایی که آنها را رو به محراب اصلی کلیسا قرار داد. هفتاد سال بعد، در آوریل ۱۹۰۰، بقایای سوکره کشف شد و پس از تأیید دقیق اصالت آنها، در ۴ ژوئن ۱۹۰۰، در یک رژه باشکوه به رهبری هیئت اجرایی و وزرای او، مقامات عالی رتبه کلیسا و هیئت دیپلماتیک به کلیسای جامع کیتو منتقل شد. در آن زمان، دولت دستور ساخت یک سردابه را داد، اما تا سی و دو سال بعد، در ۴ آگوست ۱۹۳۲، افتتاح نشد. این آرامگاه شامل یک سنگ یکپارچه گرانیتی نه تنی از معاد
ن آتشفشان پیچینچا بود. پوشش آن، که روی آن یک صلیب با نقش برجسته حک شده است، آنقدر سنگین بود که برای جابجایی آن به محل، به سی نفر نیاز بود. طبق شماره ۴۹۵ "روزنامه گاستا د کلمبیا" در ۱۹ دسامبر ۱۸۳۰ ، ژنرال اوباندو، جاه طلب و قدرت طلب، به یک قاتل پول داد تا سوکره را بکشد. او به دروغ به قاتل اطلاع داد که سوکره خائن است و باید جلوی او گرفته شود زیرا قصد سوکره رفتن به کیتو و جدا کردن بخش کائوکا و سه بخش جنوبی کلمبیا و متحد کردن آنها با پرو بود. در واقع، سوکره، یکی از دست نشانده های بولیوار، قرار بود به کیتو برود تا از جدایی ناحیه اکوادور از کلمبیای بزرگ جلوگیری کند و در اسرع وقت در کیتو بازنشسته شود تا با همسرش زندگی آرامی داشته باشد. برخی معتقدند که سوکره به دستور ژنرال اوباندو ترور شد تا هیچ جانشین مشخصی برای بولیوار در کلمبیای بزرگ باقی نماند. بولیوار قبل از مرگش معتقد بود که سوکره تنها مردی است که می تواند کلمبیای بزرگ را دوباره متحد کند. با این حال، ژنرال های بولیوار و اکثر سیاستمدارانی که بخش های جداگانه کلمبیای بزرگ را اداره می کردند، برنامه های خودخواهانه و جاه طلبانه دیگری داشتند. به گفته مورخ توماس پولانک
و آلکانتارا، سوکره نماینده «مکمل ضروری سیمون بولیوار» بود. بولیوار با شنیدن خبر مرگ سوکره گفت: "Se ha derramado, Dios excelso, la sangre del inocente Abel..." ("خون هابیل بی گناه ریخته شد، ای خدای متعال..."). بولیوار بعدها نوشت ( "Gaceta de Colombia" ، 4 ژوئیه 1830):اگر روحش را در میدان پیروزی دمیده بود، با آخرین نفسش از آسمان به خاطر مرگ باشکوهش سپاسگزاری می کرد؛ اما با قتل ناجوانمردانه در کوهستانی تاریک، وظیفه پیگیری این جنایت و اتخاذ تدابیری برای جلوگیری از رسوایی های جدید و تکرار صحنه هایی به این غم انگیزی و دردناکی را بر دوش سرزمین پدری اش می گذارد.سوکره در کلیسای جامع کیتو ، اکوادور ، به خاک سپرده شد ، زیرا او گفته بود: «می خواهم استخوان هایم برای همیشه در کیتو باشند »، جایی که همسرش، ماریانا دِ کارسلِن ای لارا، مارکیزِ سولاندا ، اهل آنجا بود.
بتینو کراکسی (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل ایتالیا بود. وی رهبر حزب سوسیالیست ایتالیا از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۳ و نخست وزیر ایتالیا از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ بود. او رهبر سومین دولت در جمهوری ایتالیا بود و او یکی از قدرتمندترین و برجسته ترین سیاستمداران جمهوری به اصطلاح نخست بود.
پرَکسیتِلیز () که در منابع فارسی پراکسیتلس هم خوانده می شود، هنرمند پیکرتراش مشهور آتنی بود. او نام آورترین تندیس گر آتیک در سده چهارم پیش از میلاد مسیح و نخستین کسی ست که پیکر برهنه ای از زن آفریده است.
بن ونوتو چلینی (؛ زاده درگذشته ) یک مجسمه ساز ایتالیایی در سبک مَنِریسم بود.
جووانی پیکو دلا میراندولا زاده درگذشته ) یک فیلسوف و نویسنده اهل ایتالیا بود. پیکو دلا یکی از چهره های مهم دوره رنسانس بود که کتاب خطابه در مورد شأن انسان را نوشت، که در قرون وسطی غیرقابل تفکر بود. وی عمر کوتاهی داشت و در ۳۱ سالگی درگذشت. دوران جوانی و تحصیلات جوانی پیکو دلا میراندا، فیلسوف ایتالیایی رنسانس، پسر جیانفرانچسکو اول، کنت میراندا و جولیا بویاردی، پنجمین و کوچکترین فرزند خانواده بود. پس از مرگ پدرش در سال 1467، توسط مادرش برای یک حرفه مذهبی آماده شد. با این حال، پیکو از سن 14 سالگی به فلسفه و زبان های کلاسیک علاقه مند شد و این امر مسیر زندگانیِ کوتاه او را تغییر داد. در سال 1477، او تحصیل در رشته حقوق کلیسا را در دانشگاه بولونیا آغاز کرد، اما پس از چندی، آن را رها کرد و پس از مرگ مادرش در سال 1478، او در سال 1479 به فرارا نقل مکان کرده و در آنجا به مطالعات اومانیستی که در دوران رنسانس بسیار شکوفا شده بود، روی آورد. او در سال 1480 برای گسترش مطالعه فلسفه ای خود دربابِ ارسطو به پادوآ رفت. پادوآ مرکز ارسطوگراییِ ایتالیایی بود و نقش مهمی در درک پیکو از ارسطو داشت. سال های پربار در فلورانس در سال 1483،
پیکو به فلورانس نقل مکان کرد و در حلقه لورنزو دی مگنو، که شامل مارسیلیو فیچینو و آنجلو پولیزیانو نیز می شد، فعالیت کرد. او با فیچینو دوستی صمیمی و مادام العمری برقرار کرد که تحت تأثیر اختلاف نظرهایِ فلسفی بعدی که میان آن ها درگرفت، قرار نگرفت. در این رابطه، پیکو صراحتاً به آرمان دوستی فیثاغورسیان اعتراف کرد. از ژوئیه 1485 تا مارس 1486، او در پاریس زندگی می کرد، جایی که به طور قاطع به ارسطوگرایی متعهد بود. سفرهای بعدی و دستاوردهای علمی پیکو در سال 1486 به رم سفر کرد، جایی که قصد داشت 900 تز خود را در مورد موضوعات مختلف فلسفی و الهیاتی ارائه دهد. با این حال، پاپ اینتز هشتم این تزها را به دلیل ادعای بدعت آنها محکوم کرد. پیکو مجبور شد از رم فرار کند و چندین سال در تبعید زندگی کرد. با وجود تمامِ سختی ها، پیکو به نوشتن و مطالعه ادامه داد. او آثار مهمی در زمینه فلسفه، الهیات، کابالا و زبان شناسی نوشت و به خاطر تلاش هایش برای آشتی دادن سنت های فلسفی و مذهبی مختلف مشهور شد. میراث فلسفی و تاثیر بر فلسفه روشنگری پیکو دلا میراندا به عنوان یکی از بنیانگذاران اومانیسم شناخته می شود.
جان ناکس (؛ زاده ۱۵۱۴ میلادی درگذشته )و یک روحانی مسیحی اسکاتلندی، نویسنده، و پژوهشگر دینی و یکی از رهبران اصلاحات پروتستانی بود که بعنوان بنیانگذار فرقه پرسبیتری (یعقوبی-یهودی) در اسکاتلند شناخته می شود. تصور می رود که او دانش آموختهٔ دانشگاه سنت اندروز باشد. او به عنوان یک کشیش دفتردار اسناد رسمی کار می کرد. جان ناکس به جنبش اصلاح کلیسای اسکاتلند پیوست و در حوادث دینی-سیاسی که در طی آن کاردینال بیتون در سال ۱۵۴۶ به قتل رسید و دخالت نمایندگان سلطنتی اسکاتلند (مری گایز) گرفتار شد. یک سال بعد او توسط نیروهای فرانسوی بازداشت و زندانی شد و هنگام آزادیش در سال ۱۵۴۹ به انگلستان تبعید گردید. در تبعید، ناکس اجازه یافت که به کار در کلیسای انگلستان بپردازد و در آن جا به رتبه های بالاتر دست یافت و سپس به عنوان یک روحانی سلطنتی در خدمت ادوارد ششم پادشاه انگلستان منصوب شد.
جیمی جانسون (؛ زاده ) یک اتومبیل رانی، و نیکوکاری اهل ایالات متحده آمریکا است.
در زیر فهرست نوآورانی آمده است که مرگ آن ها با پروسه طراحی، تولید یا خود اختراع آن ها ربط داشته است.
شامل سلمان باسایف (؛ (زاده ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۶۵ - درگذشته ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۶) یک فرد نظامی بود. شامل سلمان (سلمانویچ) باسایف، فرمانده مجلس شورای نظامی چچن و متولد ۱۴ ژانویه ۱۹۶۵ میلادی است. در پی جنگ اول چچن که در بین سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ میلادی روی داد، به عنوان دشمن اول روسیه معرفی شد. مسئولان روسی او را مسئول دو مورد شورشی می دانند که در ماه های آگوست و سپتامبر ۱۹۹۹ میلادی در جمهوری داغستان در مجاورت چچن به وقوع پیوست. روس ها همچنین وی را مسئول موج انفجاراتی می دانند که در شهرهای مختلف روسیه انجام گرفت و قربانی آن ۲۳۹ غیرنظامی بودند. باسایف در فوریه سال ۲۰۰۰ میلادی و در هنگامی که مشغول هدایت عملیات فرار مبارزان چچنی از گروزنی، پایتخت چچن بود از روی یک مین رد شد و پای خود را از دست داد. وی سکانداری گروه های مسلحی که در آگوست سال ۱۹۹۹ میلادی با هدف ایجاد یک جمهوری اسلامی وارد داغستان شدند، بر عهده داشت. نیروهای روسی به تحرکات نظامی باسایف در داغستان خاتمه بخشیند و حمله گسترده ای را برای تعقیب نیروهای وی در چچن انجام دادند. او فنون جنگی را در جنگ های بسیاری که شرکت کرده بود یاد گرفت ابتدا در جنگ قره باغ کوهستانی در کنا
ر آذربایجانی ها فنون جنگی را یاد گرفت و سپس در جنگ آبخازیا شرکت کرد و با چند نظامی روس که هم نشینی داشت و تخصص در فنون جنگی داشتند فنون جنگی را فرا گرفت و سپس به افغانستان رفت و از مجاهدان فنون دیگری را فرا گرفت.
فرانسوا دووالیه ( معروف به پاپادوک؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست مدار اهل هائیتی بودکه از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۱ رئیس جمهور این کشور بود. او در انتخابات عمومی سال ۱۹۵۷ بر اساس یک برنامه ناسیونالیستی / پوپولیستی به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. پس از خنثی کردن یک کودتای نظامی در سال ۱۹۵۸، رژیم او به سرعت خودکامه تر و مستبدتر شد. یک جوخه مرگ مخفی دولتی، تون تون ماکوت (Tonton Makout)، مخالفان را کشتند. تصور می شد که تونتون ماکوت آنقدر فراگیر است که مردم هائیتی از ابراز هرگونه مخالفت، حتی در خلوت، به شدت می ترسند. دووالیه بیشتر به دنبال تثبیت حکومت خود با ترکیب عناصر اساطیری هائیتی در کیش شخصیت بود. قبل از ورود به سیاست، دووالیه یک پزشک بود. او از دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه میشیگان با بورسیه ای فارغ التحصیل شد که قرار بود پزشکان سیاه پوست کارائیب را برای مراقبت از سربازان آفریقایی ــ آمریکایی در طول جنگ جهانی دوم آموزش دهد. او به دلیل حرفه و تخصص در زمینه پزشکی، لقب «پاپادوک» (بابا دکتر) را به خود اختصاص داد. اوایل زندگی و حرفه. دووالیه در سال ۱۹۰۷ در پورتو پرنس به دنیا آمد. عمه اش، مادام فلورستال، او را بزرگ کرد. او یک س