Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رقه های مسیحی این دومین آمدن مسیح را داوری نهایی و ابدی خدای مردم برای تمام ملت ها می دانندکه منجر به تجلیل برخی و مجازات برخی دیگر می شود. این مفهوم در تمام اناجیل متعارف، به ویژه انجیل متی، وجود دارد. در این داوری آخر در زمان آمدن دوم مسیح این سؤال مطرح است که آیا اعمال جسمانی و معنوی موسوم به اعمال رحمت در طول زندگی انجام شده است یا خیر؟ - اعمال رحمت شامل تعدادی از اعمال عبادی و کارهای خیر می شود- بنابراین، و با توجه به منابع کتاب مقدس، پیوند آخرین داوری و اعمال رحمت در سنت تصویری هنر مسیحی بسیار متداول است. ارتدکس شرقی. دیدگاه سنتی مسیحیان ارتدکس که از کلیسای اولیه حفظ شده است، این است که آمدن دوباره یک حادثه ناگهانی و غیرقابل انکار مانند «درخشش برق» خواهد بود. آنها بر این دیدگاه کلی باور دارند که عیسی وقت خود را صرف تبلیغ نخواهد کرد، بلکه برای قضاوت بشر بیاید. آنها تعلیم می دهند که مأموریت دجال درست قبل از آمدن دوباره انجام خواهد شد. لوترانیسم و انگلیکانیسم. ارجاع به آمدن دوم که در اعتقادنامه نیقیه و اعتقادنامه رسولان موجود است، در مناجات لوتری و انگلیکن خوانده می شود: "او [عیسی] دوباره با جلال خواهد آمد
تا زندگان و مردگان را داوری کند؛ و پادشاهی او هیچ پایان نخواهد داشت. کلیساهای لوتری و انگلیکن راز ایمان را در عبادات خود اینچنین اعلام می کنند: «مسیح درگذشت، مسیح برخاست، مسیح دوباره خواهد آمد.» کلیسای متدیست. کلیساهای متدیست تعلیم می دهند که آمدن دوباره با آخرین داوری مرتبط است. انجمن امانوئل، که یک فرقه متدیست است می گویند: ما معتقدیم که آمدن دوم خداوند ما به صورت شخصی و پیش از هزاره و نزدیک است. ما باید بین جذبه روحانی (آمدن او از آسمان برای پذیرفتن قدیسانش) - که ممکن است در هر زمانی رخ دهد – وآنچه در کتاب مکاشفه آمده – (پایین آمدن او به زمین با قدیسانش) تمایز قائل شویم، که دومی تا قبل از گردآمدن اسرائیل، ظهور دجال، و سایر رویدادهای پیشبینی شده رخ نخواهد داد. -اصول ایمان، انجمن کلیساهای امانوئل جنبش روز آخر. مقاله اصلی: دومین آمدن در مورمونیسم "" نوشته های استاندارد کلیسای عیسی مسیح قدیسین روزهای آخر (کلیسای LDS) می گوید همان طور که در کتاب مقدس بیان شده است مسیح باز خواهد گشت، آنها همچنین می گویند. هنگامی که ناجی دوباره بیاید، او با قدرت و جلال خواهد آمد تا زمین را به عنوان پادشاهی خود تصرف کند. آمدن دوم
او آغاز هزاره را رقم خواهد زد. قیام دوباره او برای ستمکاران زمان ترسناک و اندوهناکی خواهد بود، اما برای نیکان روز آرامش است. کلیسای LDS و رهبران آن در مورد تاریخ واقعی ظهوردوم پیش بینی نمی کنند. قدیسان آخرالزمان تفسیرهای معین و مشخصی از آنچه در کتاب مکاشفه بیان شده است، دارند. طبق تعالیم کلیسای LDS، انجیل بازسازی شده در تمام نقاط جهان قبل از آمدن دوم تعلیم داده خواهد شد. اعضای کلیسا معتقدند که جنگ های شدید، زلزله ها، طوفان ها، و سایر بلایای طبیعی و مصنوعی قبل از ظهور دوباره به طور فزاینده ای رخ خواهد داد. ادونتیست های روز هفتم. مقاله اصلی: آخرت شناسی ادونتیست روز هفتم - "" باور بنیادی شماره ۲۵: کلیسای ادونتیست های روز هفتم آمدن دوم مسیح امید مبارک کلیسا، اوج بزرگ انجیل است. آمدن منجی واقعی، شخصی، قابل مشاهده و در سراسر جهان خواهد بود. هنگامی که او بازگردد، مردگان عادل زنده می شوند و همراه با زنده های صالح جلال داده می شوند و به بهشت برده می شوند، اما ظالمان می میرند. تحقق تقریباً کامل بسیاری از پیشگویی ها، و با توجه به وضعیت کنونی جهان، نشان می دهد که آمدن مسیح نزدیک است. زمان آن واقعه معلوم نیست، و بنابراین
به ما توصیه می شود که همیشه آماده باشیم. تیتوس ۲: ۱۳، عبرانیان ۹: ۲۸، یوحنا ۱۴: ۱–۳، اعمال ۱: ۹–۱۱، متی ۲۴: ۱۴، مکاشفه ۱: ۷، متی ۲۴: ۴۳٬۴۴، اول تسالونیا ۴: ۱۳–۱۸، اول کورنتیان ۱۵: ۵۱–۵۴، ۲تسالونیان ۱: ۷–۱۰، مکاشفات ۱۴: ۱۴–۲۰، مکاشفات۱۹: ۱۱–۲۱، متی ۲۴، مرقس ۱۳، لوقا ۲۱، ۲تیموتی ۳: ۱–۵، ۱تسالونیا ۵: ۱–۶ شاهدان یهوه. شاهدان یهوه به ندرت از اصطلاح «آمدن دوم» استفاده می کنند، و ترجیح می دهند parousia را به «حضور» ترجمه کنند. آنها می گویند با مقایسه عیسی در عبارت «حضور پسر انسان» با «ایام نوح» در متی ۲۴:۳۷–۳۹ و لوقا ۱۷:۲۶–۳۰ به جای یک لحظه، به دوران ظهور معتقد هستند. همچنین می گویند که گاهشماری کتاب مقدس به سال ۱۹۱۴[۴۲] به آغاز «حضور» مسیح اشاره می کند که تا نبرد نهایی آرماگدون ادامه دارد. دیگر عبارات کتاب مقدس را که آنها به این دوره مرتبط می کنند عبارتند از: «زمان پایان» (دانیال ۱۲:۴)، «پایان نظام اشیا» (متی ۱۳:۴۰٬۴۹؛ ۲۴:۳) و «آخرین ایام». (دوم تیموتائوس ۳:۱؛ دوم پطرس 3:3). شاهدان یهوه معتقدند که سلطنت هزار ساله مسیح پس از آرماگدون آغاز می شود. امانوئل سوئدنبرگ و کلیسای جدید. مارگریت بک بلاک مورخ که ار پیروان اما
نوئل سوئدنبورگ است می نویسد: . . . این آمدن دوم خداوند به وسیله مردی انجام می شود که خداوند خود را شخصاً به او نشان داده است، و او را از روح خود پر کرده است، تا بتواند آموزه های کلیسای جدید را از خداوند به وسیله کلام تعلیم دهد. . . که خداوند خود را در برابر من آشکار کرد. بنده او، و مرا به این دفتر فرستاد، .. . من به حق تصدیق می کنم. اسلام. در اسلام، عیسی را رسول خدا و مسیح می دانند که با کتاب مقدس جدیدی به نام انجیل برای هدایت بنی اسرائیل فرستاده شد. اعتقاد به عیسی و سایر پیامبران در اسلام لازم است. با این حال، مسلمانان عیسی را به عنوان پسر خدا به رسمیت نمی شناسند، زیرا معتقدند که خدا همتا ندارد، بلکه یک پیامبر است. از نظر اسلام عیسی بر صلیب نمرده، بلکه به آسمان برده شد و تا بازگشت در قیامت به حیات خود ادامه می دهد. یکی از آیات مورد استناد اندیشمندان مسلمان دربارهٔ بازگشت عیسی در آخرالزمان استناد به آیه۱۵۹ سوره نساء است که گفته: «وَ إِنْ مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ إِلَّا لَیُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ وَیَوْمَ الْقِیَامَةِ یَکُونُ عَلَیْهِمْ شَهِیدًا؛ از اهل کتاب اَحدی نیست مگر آن که پیش از مرگش به عیسی ایمان
می آورد و عیسی در قیامت بر آنها شاهد است. در این آیه صراحت دارد اهل کتاب قبل از مردن به عیسی ایمان می آورند. البته استدلال دیگری وجود دارد که گفته می شود ضمیر مرجع در «موته» به عیسی بازمی گردد به این معنا که قبل از مردن عیسی به او ایمان می آورند. بر اساس کتب تفسیری و روایی این آیه حاکی از رجعت عیسی و ایمان اهل کتاب به ایشان است. علامه مجلسی ضمن اینکه دلیل زنده بودن عیسی را با آیه فوق معرفی می کند، در ادامه می گوید: «تمام اهل کتاب پیش از مرگ عیسی و قبل از روز قیامت به وی ایمان می آورند و او بر آنها گواه است، در صورتی که همه می دانیم که نصاری و اهل کتاب از موقع نزول این آیه تاکنون ایمان به او نیاورده اند؛ پس ناچار باید که در آخرالزمان باشد. از آیات دیگری که استدلال بر زنده بودن عیسی و بازگشت او در آخرالزمان دارد، آیه ۴۶ سوره آل عمران است آنجا که گفته: «وَ یُکَلِّمُ النَّاسَ فِی الْمَهْدِ وَکَهْلًا وَ مِنَ الصَّالِحِینَ؛ و با خلق در گهواره و بزرگسالی سخن گوید و او از جمله صالحان است». بر اساس استنادات تاریخی، عیسی در زمان جوانی یا میانسالی به آسمان عروج کرد یا به اعتقاد مسیحیان، ایشان در سن میانسالی به صلیب کشی
ده شد و هیچ گاه به کهولت نرسید. برخی مفسران و اندیشمندان مسلمان گفته اند این آیه گویای بازگشت عیسی در آخرالزمان و مبارزه با دجال و دجالیان است. طبری در تفسیر خود به نام «جامع البیان عن تاویل القرآن» که از جمله قدیمی ترین کتب تفسیری مسلمانان در قرن سوم هجری است، ذیل این آیه حدیثی نقل می کند که: وهب گفت از ابن زید شنیدم که دربارهٔ آیه)وَ یُکَلِّمُ النَّاسَ فِی الْمَهْدِ وَکَهْلًا وَ مِنَ الصَّالِحِینَ (گفت: عیسی در مهد با آنان سخن گفت و به زودی با آنان هنگام قتل دجال سخن می گوید در آن زمان که به سن کهولت می رسد. در باور مسلمانان، در آخرالزمان عیسی در کشتن دجّال و برتری بخشیدن دین اسلام و در ایجاد جامعهٔ آرمانیِ آخرالزمانی، نقش ایفا می کند. ابن داوود از عالمان اهل سنت در کتاب سنن خود در باب خروج دجال روایتی از پیامبر در این باره مطرح می کند که آن حضرت فرمود: «بین من و او- یعنی عیسی- پیامبر دیگری نیست و او نزول می کند. هرگاه او رادیدید بشناسیدش … او با مردم به جهت اسلام می جنگد، صلیب را می شکند و جزیه را برمی دارد و خداوند در زمان او همهٔ امت ها را به جز اسلام هلاک می کند. و مسیح، دجّال را می کشد، پس از آن چهل سا
ل در روی زمین می ماند و سپس فوت می کند و مسلمانان بر او نماز خواهند خواند» شیعه. در باور شیعه عیسی پیامبری است که بناست در آخرالزمان به دنیا بازگردد. بازگشت عیسی به دنیا، مبارزه با دجال و دجالیان، مسلمان کردن مسیحیان، تلاش بر گرفتن عهد از مسیحیان برای امام عصر، اقامه نماز پشت سر مهدی و … از جمله روایات شیعه دربارهٔ نقش عیسی در آخرالزمان است. به عنوان نمونه از پیامبر اکرم نقل شده است «... از شماست قائم که از ذریه علی و فاطمه و از فرزندان حسین است و عیسی بن مریم پشت او نماز می گزارد هنگامی که خدا او را به زمین فرود می آورد؛ و مِنکُم القائِم یُصَلّی عِیسی بنُ مَریم خِلفَه إذا أهبَطَهُ اللّهُ إلَی الأرضَ مِن ذریّةِ عَلیٍ و فاطمةٍ مِن وُلدِ الحُسَین‏» در فرهنگ مدرن. بازگشت عیسی مسیح به زمین موضوع چندین فیلم و کتاب بوده است، به عنوان مثال: · "The Seventh Sign" - "Left Behind - End of Days" – "SCARS" - "At the End of All Things" by Stony Graves - "The Second Coming" - "Black Jesus"
احتمال باران اسیدی فیلمی به کارگردانی بهتاش صناعی ها، نویسندگی بهتاش صناعی ها و مریم مقدم، و تهیه کنندگی سمیرا برادری و روح الله برادری ساختهٔ سال ۱۳۹۳ است. این فیلم در تاریخ ۱۸ آبان ۱۳۹۴ در سینماهای ایران اکران شده است. فیلم احتمال باران اسیدی در در بخش نگاه نو سی و سومین جشنواره فیلم فجر حضور داشت و نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم در بخش هنر و تجربه و برنده جایزه بهترین فیلمنامه در بخش نگاه نو این جشنواره شد. این فیلم در نهمین جشن انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران نیز در سه رشته بهترین کارگردانی فیلم اول، بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزد دریافت جایزه شد و جایزه بخش خلاقیت و استعداد درخشان را به دست آورد. این فیلم همچنین برنده جایزه نتپک جشنواره فیلم استرالیا و جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره فیلم کلمبو شده است. خلاصه داستان. منوچهر شصت سال سن دارد، او بازنشسته اداره دخانیات است ولی از سر بیکاری همچنان هر روز به اداره می رود. مادرش تا زنده بود آرزو داشت ازدواجش را ببیند، اما او هیچ وقت ازدواج نکرده و در طول زندگی اش فقط یک دوست به نام خسرو دوانی داشته است. منوچهر که در شهر فومن گیلان زند
گی می کند، از فرط تنهایی تصمیم می گیرد پس از چند سال بی خبری از خسرو، برای یافتن او به تهران سفر کند. جوایز و جشنواره ها. این فیلم در جشنواره های داخلی و خارجی موفق به دریافت جوایز گوناگون شده که از جمله آنها می توان به جایزه بهترین فیلمنامه جشنواره فجر، جایزه استعداد درخشان (بهترین فیلم اول) از جشن انجمن منتقدان، جایزه نتپک (ارتقای سینما آسیا) در استرالیا، جایزه بهترین فیلم تماشاگران جشنواره پراگ، جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره کلمبو اشاره کرد. این فیلم همچنین در جشنواره های گوناگونی همچون گوتنبرگ، بمبئی، زوریخ، استکهلم، پونا، پرت استرالیا و فیلم های ایرانی در پاریس، کلن، سیدنی، بوستون، واشینگتن و دانشگاه یو سی ال ای حضور داشته. پیوند به بیرون. میل محافظه کارانه به جهانی شدن
مقاومت موسی داغ (Musa Dagh defense) اشاره به مقاومتی است که اهالی ۶ روستای ارمنی نشین اطراف کوه موسی داغ در استان هاتای (موسی داغ یعنی کوه موسی) به مدت ۵۳ روز از (۲۱ ژوئیه ۱۹۱۵م تا ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۵م) در مقابل یورش نیروهای منظم و نامنظم دولت عثمانی ایستادگی نمودند. تاریخ. نماینده دولت عثمانی در استان هاتای دستور رسمی دریافت می نماید مبنی بر اینکه اهالی روستاهای ارمنی آن منطقه که تعداد آنان بیش از پنج هزار نفر بودند را تبعید نماید؛ ولی اهالی غیرنظامی تن به زیر بار تبعید نمی دهند، به بالای کوه موسی داغ پناه می برند، و در آنجا با تشکیل نیروهای دفاعی بیش از یک ماه در برابر حملات مکرر سپاهیان عثمانی که تعداد آنان بیش از ۱۵۰۰ نفر بودند مقاومت می کنند و تلفات سنگینی بر مهاجمان تحمیل می کنند. در نهایت کشتی های فرانسوی با دیدن مقاومت مسیحیان که در معرض قتل عام بودند به کمک آنها شتافتند و توانستند ۴۲۳۱ نفر از ارمنی ها را به مصر در بندر پورت سعید منتقل نماید. در کتاب آبی که دولت بریتانیای کبیر آن را به شرح رفتار تُرکان عثمانی با ساکنان ارمنی آسیای صغیر اختصاص داده است مبدأ و ماجرای این حماسه را در چند جمله کوتاه تشریح و ت
رسیم شده است. در آنجا از قول ارمنیان می نویسد: «ما چون می دانستیم دفاع از آبادیهایمان که در دشت پای کوه واقعند امکان پذیر نیست تصمیم گرفتیم تا به بالای ارتفاعات موسی داغ عقب بنشینیم، و تا آنجا که برایمان ممکن بود خوراک و لوازم دیگر زندگی با خود بردیم. همه گله های گوسفند و بز را نیز با خود به بالای کوه بردیم، و هر سلاح دفاعی هم که در اختیار داشتیم تمیز و آماده کردیم. پنجاه قبضه تفنگ ساخت یونان. برای هر تفنگی هم سی مخزن باروت است که با هر تفنگی می توان یکصد و پنجاه تیر انداخت و یکصد تفنگ قدیمی ساچمه ای و اسلحه دستی داشتیم.» در سال ۱۹۱۸ سنجاق اسکندرون تحت کنترل دولت فرانسه قرار گرفت عده کمی از ارمنیان به روستاهای خود بازگشتند ولی در ۲۹ ژوئن سال ۱۹۳۹م پس از توافق فرانسه و ترکیه آن استان به ترکیه داده شد. پس از آن بسیاری از ارمنیان از آن ۶ روستا به شهر عنجر در لبنان مهاجرت نمودند. تنها ۱۴۰ تن در روستای واکف یکی از آن ۶ روستاباقی ماندند. کتاب چهل روز موسی داغ. فرانتس ورفل، شاعر و نویسنده اهل اتریش، آفرینندهٔ رُمان حماسی چهل روز موسی داغ است. اثری ماندگار که توسط محمد قاضی به زبان فارسی برگردانده شده است. چهل روز مو
سی داغ در مدت کوتاهی به زبان های انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی، ارمنی و چندین زبان دیگر ترجمه شد و بازتاب گسترده ای یافت. فرانتز ورفل با آفرینش این اثر توانست مسئلهٔ نسل کشی ارمنی ها را که نزدیک به دو دهه پس از وقوع، از سوی قدرتمندان جهان مسکوت مانده بود و به فراموشی سپرده می شد بار دیگر مطرح و عمق فاجعه را در برابر دیدگان جهانیان آشکار کند. در کتاب چهل روز موسی داغ، جلد اول صفحه ۲۱۲ تا ۲۱۵: کشیش یوهان لپسیوس که خود یکی از شاهدان عینی نسل کشی ارمنی ها است خطاب به اسماعیل انور می گوید: «من از شما تمنا می کنم، ای عالیجناب، امر بفرمایید که زجر و آزار این بیچاره ها از همین امروز متوقف گردد! شما خواسته اید درس عبرتی به یک دشمن داخلی بدهید که تازه چنین نامی شایسته او نیست، آن هم درس عبرتی که در تاریخ نمی توان نظیر آن را پیدا کرد. اکنون صدها هزار آدم روی جاده های خاورزمین در حال زندگی و مرگ هستند. شما لطفاً از همین امروز به این حالت دردناک خاتمه بدهید. امر بدهید که فرمانهای تبعید تازه صادر شده را لغو کنند. در حق شخص من هم این لطف را بفرمایید که از تبعید ارمنیان سوریه شمالی و حلب و انطاکیه چشم بپوشید، و دستور بدهید که
تاکنون هرچه کرده اند بس است.» «من را به آنجا بفرستید این از نخستین پیشنهادهایی است که من می توانم به شما بکنم. خود سلطان پیر هم سابقاً از قبول این خواهش من سرنپیچیده بود. به من اختیار کامل برای سازمان دادن به حمل و نقل تبعیدیان بدهید. خداوند نیروی لازم به من خواهد داد، و من این زمینه بیش از هر کس دیگری تجربه دارم. من نیازی ندارم به اینکه حتی یک شاهی از دولت عثمانی پول بگیرم، و خودم شخصاً وسایل مالی لازم برای این موارد را فراهم خواهم نمود. انجمنهای کمک رسانی آلمانی و آمریکایی حاضرند در این باره به من کمک بکنند.» اسماعیل انور به لحنی حاکی از تصویب می گوید: «مقاصد گرانبهای شما برای من بسیار جالب توجه است، ولی در این حرفی نیست که من مجبورم آنها را رد کنم. خواسته هایی که شما هم اکنون برای من بیان کردید به من ثابت می کنند که تا به حال سوءتفاهمی در میان ما بوده است. اگر من به بیگانه ای اجازه بدهم که به ارمنیان کمک کند با این کارم سابقه ای ایجاد خواهم کرد که به اشخاص و در نتیجه به قدرتهای بیگانه اجازه خواهم داد که در امور مربوط به تُرکان دخالت بکنند. بدین گونه من همه سیاست خودم را که منظور از آن آموختن به ملت ارمنی ا
ست که تمایل به دخالت دادن بیگانگان چه نتایجی در پی خواهد داشت، بی ثمر کرده ام.»
بدون مرز فیلمی به کارگردانی و نویسندگی امیرحسین عسگری و تهیه کنندگی مجتبی امینی ساخته سال ۱۳۹۳ است. این فیلم در تاریخ ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۵ در سینماهای ایران اکران شده است. خلاصه فیلم. این فیلم داستان پسری را روایت می کند که هر روز برای ماهی گیری به کشتی به گل نشسته ای در نقطه صفر مرزی پا می گذارد و آنجا را به محلی برای آرامش خود تبدیل کرده است، اما حضور غریبه ای این آرامش برهم می زند. بخش نگاه نو سی و سومین جشنواره فیلم فجر. تندیس بلورین «جایزه ویژه هیئت داوران» بخش نگاه نو به امیرحسین عسگری برای فیلم بدون مرز اهدا شد.
ایلتُتمِش سرشناس ترین فرمانروای ممالیک هند، نخستین دودمان سلطنت دهلی است. او غلام و داماد قطب الدین ایبک بود. ایلتتمش در آغاز سلطان ناصرالدین قباچه، پادشاه سند و مربی محمد عوفی مؤلف «تذکره لباب الاباب» و کتاب «جوامع الحکایات» را شکست داد و در همان سال سلطان غیاث الدین پادشاه بنگال را نیز مجبور کرد که به اطاعت حکومت دهلی گردن نهد. سپس توانست کوششهای «ییلدیز» را برای بدست آوردن حکومت خود که خوارزمشاه در غزنه آنرا از او گرفته بود، خنثی کند و در مقابل هجوم جلال الدین خوارزمشاه که پس از شکست از قوای چنگیز می خواست دولتی در هند تشکیل دهد، به خوبی مقاومت نماید و سرزمین خود را تا کوه های هندوکش گسترش دهد. گر چه حملات مغول، به مدت چند سال موجب بروز ناآرامی ها و تشویش های شدیدی در هند بود ولی از حسن اقبال ممالیک، مغول ها مدت طولانی در سرزمین سند باقی نماندند. ایلتُتمِش همچنان با قدرت به حکومت خود بر تمامی مناطق واقع در شمال کوه های «ویندها» ادامه می داد و خلیفهٔ بغداد مستنصر بالله (۶۲۳–۶۴۱ ق / ۱۲۲۶–۱۲۴۲ م) نیز این نخستین دولت اسلامی هند را تأیید کرد و طی فرمانی، فرمانروائی آنجا را به ایلتتمش داد.
آنتونی هاروی (؛ زادهٔ ) کارگردان و تدوین گر اهل بریتانیا است. وی بین سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۴ میلادی فعالیت می کرد.
چاقی فیلمی به کارگردانی و نویسندگی راما قویدل و تهیه کنندگی حمید آخوندی و علیرضا جلالی ساخته سال ۱۳۹۳ است. این فیلم در سی و سومین دوره جشنواره فیلم فجر بخش فیلم های اول (نگاه نو) حضور داشته است. خلاصه فیلم. امیر که صداگذار مشهور سینما است، با رامین که کارگردانی مشهور است رابطه دوستی قدیمی دارد. رامین قصد ازدواج با یکی از کارکنان دفترش را دارد. در این بین پس از یک برخورد ساده و پیش آمدن سوء تفاهم هایی بین امیر و شادی، کم کم بین آنها علاقه ای شکل می گیرد و این در حالی است که امیر صاحب همسر و فرزند است. امیر خود را درگیر ماجرایی عاطفی می بیند که حالا باید بین عشق و وجدان یکی را انتخاب کند…
امروزه از میرزا محمد تقی خان فراهانی (۱۱۸۶–۱۲۳۰ ه .خ) دست نوشته ها، اسناد و نامه هایی باقی مانده است. در مورد صحیح یا جعلی بودن چندی از نامه های منسوب به او، اختلاف نظرهایی وجود داشته است. دست نوشته ادعایی به ناصرالدین شاه. تصویری از یک دست نوشته منسوب به امیرکبیر وجود دارد که مخاطب آن ناصرالدین شاه است. متن این دست نوشته که چندین سال ابتدا به شکل پلی کپی (به ویژه میان ایرانیان مقیم آمریکا) و بعداً در اینترنت و شبکه های اجتماعی منتشر شد بدین شرح است: کاربرد به عنوان سند اصیل. این دست نوشته در منابعی به عنوان یک سند واقعی منتشر شده است که مقاله حسین شهسوارانی در فصلنامه "اباختر"، یادداشت مهدی غنی در روزنامه "اعتماد" و مطلبی در وبگاه خبری "تابناک" از آن جمله هستند. نطق الیاس نادران. الیاس نادران نماینده تهران در دوره هفتم مجلس شورای اسلامی در نطق پیش ازدستور خود در تاریخ ۹ دی ۱۳۸۳ این نامه را در صحن علنی مجلس خواند. نصب در باغ فین. شاهین سپنتا در مطلبی در وبلاگ خود از نصب این نامه در باغ فین کاشان خبر داد. رد اصالت. ایرج افشار و نصرالله حدادی این دستخط را با ذکر دلایلی جعلی می دانند. ایرج افشار در "بخارا" آن را
«نامه ای مزوّر و مجعول آن هم به طریقی جاهلانه» نامید و حدادی در یادداشتی در "اعتماد" (که بعداً در "اطلاعات" و "خبرآنلاین" بازنشر شد) آن را حاصل «سندسازی و جعل» خواند. عدم ثبت در منابع معتبر. این سند در هیچ یک از کتاب های معتبری که در مورد امیرکبیر است (مانند "امیرکبیر و ایران" فریدون آدمیت، "امیرکبیر" عباس اقبال آشتیانی و "قبله عالم" عباس امانت) یا اسناد وی را جمع آوری کرده است (دو کتاب علی آل داوود، "نامه های امیرکبیر" (۱۳۷۱) چاپ نشر تاریخ ایران و "اسناد و نامه های امیرکبیر" (۱۳۷۹) چاپ سازمان اسناد ملی) ثبت یا اشاره نشده است. شیوه نگارشی. به نوشته افشار، «شیوه خط و پیچ وخم کلمات آن گویای تازه نویسی و ناشی گرانه نویسی است». ایرادهای واردشده به شیوه نگارشی عبارتند از: عدم تطابق با دیگر اسناد امیرکبیر. نامه فاقد تاریخ نگارش است و «هو» که در بالای نامه هایش می نوشت نیز وجود ندارد. به نوشته افشار و حدادی، دستخط این نامه با خط امیرکبیر در دیگر اسناد کاملاً متفاوت است و جعلی بودن آن را نشان می دهد. عبارت «سخن هزل بر زبان رانده اید» که خطاب به ناصرالدین شاه است، جمله ای عتاب آلود است که چنین لحنی در هیچ یک از نامه
های امیرکبیر حتی در اوج قدرتش دیده نشده است. تردید در وجود موثق الدوله. شخصی به نام «موثق الدوله» که حاکم قم باشد وجود نداشته است. به احتمال قوی ریشه جعل چنین نامه یی را می شود در نقاشی معروفی که توسط ابوالحسن غفاری کشیده شده جست و پاسخ ابهامات موجود در نامه را به صورتی دیگر و واقعی دریافت کرد. این تصویر در سال ۱۲۶۷ قمری (یک سال قبل از عزل امیرکبیر) توسط ابوالحسن غفاری و در طول سفر به اصفهان کشیده شده است. در این سفر ناصرالدین شاه قصد نداشت عباس میرزا ملک آرا (برادر ناتنی خود که از کودکی مورد نفرت ناصرالدین بود و همچنین تصور می کرد که به تاج و تخت چشم دارد) و مادر وی را همراه ببرد اما به اصرار امیرکبیر آنان همراه کاروان شدند. در هنگام بازگشت شاه عباس میرزا را حاکم قم نمود تا در حالتی تبعید گونه از پایتخت دور بماند. امیرکبیر فرمان شاه را نقض کرد و به آن ها دستور داد همراه کاروان شوند. شاه با امیرکبیر به منازعه برخاست و بر حکم خود اصرار کرد و در ضمن به امیرکبیر بی اعتماد شد. ابوالحسن غفاری (عموی کمال الملک) در این پرده نقاشی که در اصل برای کتاب هزار و یکشب ترسیم شده، هارون الرشید را به شکل ناصرالدین شاه و جعفر
برمکی را به شکل امیرکبیر در کنار جوانی که احتمالاً عباس میرزاست نقش کرده است که این نقاشی را می توان به هوشمندی و آینده نگری نقاش یا به بدخواهی دشمنی او با امیرکبیر منتسب کرد. این نقاشی هم اکنون در وضعیت بدی به سر می برد؛ و در واقع آن را پاره کرده و فقط تصویر امیرکبیر را از آن خارج کرده اند. نامه ادعایی به وزیر مختار بریتانیا. عباس امانت در کتاب خود "قبله عالم"، نوشته است که در محرم ۱۲۶۸ ق. امیرکبیر نامه ای به جاستین شیل (وزیر مختار بریتانیا) می دهد. وی در کتابش (صص ۲۲۹–۲۲۸) متن نامه را چنین نقل کرده است: سند نامه. امانت در نقل نامه به سند شماره F.O. 60/164 در آرشیو ملی بریتانیا استناد کرده است. اصل متن این نامه یا رونوشت آن به زبان فارسی موجود نیست، اما دست کم دو ترجمه از آن (به زبان انگلیسی) در اسناد وزارت خارجه بریتانیا موجود است که یکی مربوط به جاستین شیل است که در ۲۷ یا ۲۸ محرم (۱۸۵۱ م.) ارسال شده است و دیگری مربوط به چارلز موری وزیر مختار بعد از شیل است که تاریخ آن ۶ سال بعد (۱۸۵۷ م.) است. نقد صحت. فریدون آدمیت در کتاب "امیرکبیر و ایران" اشاره ای به این نامه نکرده است و عباس امانت او را به دلیل استفاده
از این سند و چشم پوشی این نامه مورد انتقاد قرارداده است. امید پارسانژاد ستون نویس "شرق" نیز معتقد است که آدمیت عمداً از ذکر این نامه خودداری کرده و این کار «قابل توجیه» نیست. پیروز مجتهدزاده در کتابش «میرزا نصرالله اعتمادالدوله صدراعظم نوری: بزرگ ترین قربانی تاریخ نویسی برای قهرمان پروری» (۱۳۸۷) با اشاره به این نامه، بحث مفصلی در این مورد می کند و صحت این نامه را تأیید می کند. به گفته مجتهدزاده «این مجموعه مکاتبات ابتدا نشان می دهد که دولت بریتانیا در دادن مجوز تحت الحمایگی به امیرکبیر ابا داشت و پس از استدلال های جاستین شیل با این امر موافقت کرد» اما در نهایت بریتانیا موفق به نجات جان او نشد. او همچنین معتقد است که این سند «دال بر نوکری امیرکبیر نیست». یک نکته در مورد نامه، عدم تطابق تاریخ های آن است که مشخص نیست در ۲۷ محرم بوده یا ۲۸ محرم. امانت در پانویس کتابش می نویسد: «تاریخ نامه پنجشنبه ۲۸ محرم سال ۱۲۶۸ (قمری)، ۲۲ نوامبر ۱۸۵۱ (میلادی) است. تاریخ میلادی متقارن با پنجشنبه است ولی ۲۸ محرم به جمعه می افتد. بعید نیست این تفاوت در نتیجه بد خواندن تاریخ به خط فارسی روی داده و تاریخ ۲۷ محرم بوده است». برخی منتق
دان یه این دلیل نامه را مخدوش می دانند. آرش بهداد در "شرق" می نویسد «نمی توان به نتیجه ای قطعی در مورد اصالت این نامه رسید». او نقل می کند ر.ج. واتسون، منشی سفارت بریتانیا در تهران، در کتاب خود «تاریخ ایران» به این نامه اشاره ای نکرده است و معتقد است به لحاظ منطقی نیز می توان ایرادهایی به متن نامه وارد کرد. اما «از سوی دیگر قرینه یا دلیلی قطعی بر جعلی بودن این نامه نیز وجود ندارد». محمدرضا جوادی یگانه، دانشیار گروه جامعه شناسی دانشگاه تهران، در مقاله ای در "همشهری ماه" (ش. ۴۵) تردیدهایی دربارهٔ صحت این نامه ابراز کرد اما در عین حال نوشت «نمی توان از یک سند موجود در وزارت خارجه بریتانیا چشم پوشی کرد». مسعود رضایی در شماره بعدی همین نشریه صحت این نامه را زیر سؤال برد. عبدالله شهبازی که نامه را اصیل نمی داند می نویسد: «سند یادداشتی است به خط و زبان انگلیسی که ضمیمه گزارش مورخ ۲۲ نوامبر ۱۸۵۱ کلنل شیل به لندن است و به عنوان «ترجمه نامه» امیرکبیر به وزارت خارجه بریتانیا ارسال شده. به عبارت دیگر، نامه ای به خط و امضای امیرکبیر در دست نیست». مجید تفرشی، سندشناس، در یادداشتی در سایت "تاریخ ایرانی" می نویسد که «نامه من
تسب به امیرکبیر، تنها یک ترجمه شتاب زده توسط مترجمان سفارت بریتانیاست». او معتقد است که عدم حفظ نسخه اصلی این سند توسط جاستین شیل برخلاف سنت دیپلماتیک بریتانیاست و در آرشیو ملی بریتانیا اصل نامه های فارسی بسیاری از شخصیت ها از شاه تا مردم عادی حفظ شده است. او همچنین دو ترجمه این نامه را «مغلوط و متفاوت» نسبت به هم می داند. البته او احتمال درست بودن گزارش شیل را نیز منتفی نمی داند و این احتمال را مطرح می کند که افرادی به عنوان واسطه برای نجات امیرکبیر چنین کرده اند. در مقابل حسن کامشاد که کتاب عباس امانت را از انگلیسی به فارسی ترجمه نموده است می گوید ترجمه انگلیسی اسناد و نامه ها که مورد استفاده و استناد مترجم کتاب بوده است به کار وی نیامده است چرا که ترجمه فارسی متنی که قبلاً از فارسی به انگلیسی برگردانده شده به کار نمی آمده است، بلکه او با مراجعه به کتابخانه ملی بریتانیا و طی مراحل دشوار به اصل نامه ها به زبان فارسی دست یافته و آن ها را در کتاب مورد استفاده قرار داده است. کامشاد به همین علت ترجمه قبله عالم را توان فرساترین کار ترجمه خود می خواند که پنج سال زمان برده است.
دیوید. ای. رو (زاده ۱۱ اوت ۱۹۵۰) یک تاریخ نگار علم بویژه تاریخ ریاضیات اهل آمریکا است. او دانش آموختهٔ ریاضیات و تاریخ علم از دانشگاه اکلاهما و همچنین دانش آموختهٔ تاریخ ریاضیات از دانشگاه نیویورک است. رو ویراستار مجلهٔ هیستوریا ماتماتیکا نیز بوده است و از سال ۱۹۹۲ استاد دانشگاه یوهانس گوتنبرگ در ماینتس است. دیوید رو بیش از همه برای پژوهش هایش در زمینهٔ ریاضیات آلمان و ریاضیات در مکتب دانشگاه گوتینگن بویژه فلیکس کلاین و داوید هیلبرت و آلبرت آینشتاین - فضای سیاسی دوران او و پرورش نظریه نسبیت عام و همچنین بحث و جدل های پیرامون نظریه نسبیت در آلمان- نامبردار است.
راجح عمر (؛ زادهٔ ) نویسنده و روزنامه نگار سومالیایی تبار اهل بریتانیا است که در شهر موگادیشو به دنیا آمده است. او زمانیکه که خبرنگار شبکهٔ بی بی سی در عراق بود به عنوان یک خبرنگار مشهور شد و در سال ۲۰۰۶ به شبکه الجزیره انگلیسی ملحق شد.
اکراس های باشکوه نام یک سرده از زیرخانواده اکراس است. جانوری زیبا. گونه ها. این سرده شامل دو گونه زیر است:
اکراس های آفریقایی یا نوک خمیده ها نام یک سرده از زیرخانواده اکراس است.
اکراس های سرتاس نام یک سرده از زیرخانواده اکراسیان است.
اکراس مقدس مالاگاسی نام یک گونه از سرده مرغ مقدسی است.
اکراس رئونیون نام یک گونه منقرض شده از سرده مرغ مقدسی است.