குஜராத் மாநிலம் ஆனந்த் நகரில் அமுல் நிறுவனத்தின் சாக்கலேட் தொழிற்சாலையையும் இதரத் திட்டங்களையும் தொடங்கி வைத்துப் பிரதமர் ஆற்றிய உரை

மேடையில் வீற்றிருக்கும் பெருமக்களே, இங்குத் திரளாகக் கூடியுள்ள எனதருமை சகோதர, சகோதரிகளே, நீங்கள் அனைவரும் எப்படி இருக்கிறீர்கள்? பிரம்மாண்டமான இந்தப் பந்தலும் கூட திரளாகக் கூடியுள்ள கூட்டத்திற்குப் போதுமானதாக இல்லை என்பதை என்னால் காண முடிகிறது. அருகருகே நிழலில் பலரும் நின்று கொண்டிருக்கின்றனர். வாழ்த்துக்களைப் பொழிவதற்காகப் பெரும் திரளாக இங்கு வந்துள்ள உங்கள் அனைவருக்கும் நாங்கள் அனைவரும் மிகவும் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். கிட்டத்தட்ட ரூ. 1100 கோடி மதிப்புள்ள திட்டங்களைத் துவக்கவும் அல்லது திறந்து வைக்கவும் அடிக்கல் நாட்டவுமான வாய்ப்பை இன்று நீங்கள் எனக்குத் தந்திருக்கிறீர்கள். இந்த விஷயத்தில் எனக்குப் பெருமை தேடித் தந்தமைக்காக இந்தக் கூட்டுறவு இயக்கத்தோடு தொடர்புடைய அனைத்து விவசாயிகளின் குடும்பங்களுக்கும் எனது வணக்கங்களையும் நன்றியையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இன்று அமுல் என்ற அடையாளமானது உலகில் 40க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் ஆழப்பதிந்துவிட்ட ஒன்றாக மாறியுள்ளது. மற்ற நாடுகளுக்குப் பயணம் செய்யும்போது அங்குள்ள இந்திய வம்சாவளியினர் பிரதிநிதிகள், உள்ளூர் மக்கள் என்னைச் சந்திக்கும்போது அமுல் பொருட்கள் கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்த ஏற்பாடுகள் செய்யுமாறு என்னைக் கேட்டுக் கொள்வார்கள் அப்போது நான் உண்மையிலேயே வியப்படைவேன். இத்தகைய கோரிக்கைகளைக் கேட்கும் போதெல்லாம் விவசாயிகளின் கூட்டுறவு இயக்கமும் 70 ஆண்டுகால தளராத முயற்சிகளும், கடுமையான உழைப்பும் இந்தியாவிற்கு உள்ளேயும் வெளிநாடுகளிலும் அமுலுக்கு தனித்த அடையாளத்தை நிலைநாட்டியுள்ளது பற்றி நான் பெருமையால் பூரித்துப் போவேன். அமுல் என்பது ஒரு உத்வேகமாக, ஒரு தேவையாக மாறியுள்ளது. இது ஒன்றும் சாதாரண சாதனையல்ல; மிகப் பிரம்மாண்டமானது. இது ஒன்றும் பொருட்களை உற்பத்தி செய்கின்ற ஒரு தொழிலோ அல்லது பால் பதனிடும் தொழிற்சாலையோ அல்ல; மாற்றுப் பொருளாதாரத்தின் ஒரு முன்மாதிரியாகும். ஒரு புறத்தில் இங்கே சோஷலிசப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு இருக்கிறது. மறுபுறத்தில் முதலாளித்துவப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு இருக்கிறது. ஒரு புறத்தில் அரசின் ஆதிக்கத்தில் உள்ள பொருளாதார அமைப்பும் மறுபுறத்தில் தனியாரின் கைகளில் உள்ள பொருளாதார அமைப்பும் உள்ளது. இந்த இரண்டு விதமான பொருளாதார வகைகளுமே உலகத்திற்குப் பரிச்சயமான ஒன்றுதான். சர்தார் சாஹேப்-ஐப் போன்ற மகத்தான மனிதர்கள் மூன்றாவது வகையான பொருளாதாரக் கட்டமைப்பிற்கான விதையை விதைத்தார்கள். இந்த வகையான பொருளாதாரத்தில் அரசாங்கமோ அல்லது பணக்காரர்களான முதலாளித்துவ வர்க்கமோ ஆதிக்கம் செலுத்த முடியாது. அதுதான் கூட்டுறவு இயக்கம். விவசாயிகள், குடிமக்கள், பொதுமக்கள் ஆகியோரின் ஒத்துழைப்புடன் இந்தப் பொருளாதாரம் வளர்கிறது. ஒவ்வொருவருமே அதில் ஒரு பகுதியாக இருக்கின்றனர். சோஷலிசத்திற்கும் முதலாளித்துவத்திற்கும் வெற்றிகரமானதொரு மாற்றை வழங்குகின்ற இத்தகையப் பொருளாதார வகையும் உள்ளது. இந்தியா விடுதலை பெறுவதற்கு கிட்டத்தட்ட ஓராண்டுக்கு முன்பாகவே அமுல் இயக்கத்திற்கு முறையான வடிவம் தயாராக இருந்தது என்ற உண்மையையும் நாம் அனைவரும் அறிவோம். அதற்கு முன்பும் கூட கூட்டுறவு இயக்கம் இருந்தது. சர்தார் வல்லபாய் பட்டேல் அகமதாபாத் நகராட்சியின் தலைவராக ஆனார் என்ற விஷயம் ஒரு சிலர் மட்டுமே அறிந்த ஒன்றாக இருக்கும். இல்லை அந்த நேரத்தில் மாநகராட்சி என்பது நகர்பாலிகா அல்லது நகராட்சி என்பதுதான் இருந்தது. வழக்கமாக நமது கவுஷிக் பாய் வெற்றி பெறுகின்ற தரியாபூரில் ஒரே ஒரு வாக்கு வித்தியாசத்தில் வெற்றிப் பெற்ற சர்தார் சாஹேப் பின்னர் தலைவராகவும் ஆனார். அகமதாபாத் நகராட்சியின் தலைவராக சர்தார் சாஹேப் இருந்தபோதுதான் குஜராத்தில் முதன்முறையாக நகர்ப்புற மேம்பாட்டிற்கான திட்டமிடல் என்ற கருத்தாக்கத்தை அறிமுகப்படுத்தினார். அந்த நேரத்தில் அவரது முதல் பரிசோதனை என்பது கூட்டுறவு வீட்டுவசதி சங்கம் என்பதாக இருந்தது. கூட்டுறவு அமைப்புகளின் அடிப்படையில் வீடுகளைக் கட்டி நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த மக்களுக்கு வழங்குவதே இதன் நோக்கமாகும். அந்த நேரத்தில் சர்தார் சாஹேப் இந்த வேலையை ப்ரீதம் ராய் தேசாய் என்பவரிடம் ஒப்படைத்தர். இதன்படி முதல் வீட்டுவசதி கூட்டுறவு சங்கம் குஜராத்தின் வர்தேஷ் பகுதியில் சர்தார் சாஹேபின் தலைமையிலும் வழிகாட்டுதலிலும் உருவானது. இந்த சங்கத்தை 1927 ஜனவரி 28 அன்று சர்தார் சாஹேப் துவக்கி வைத்தார். அவ்வாறு துவக்கிவைக்கும்போது, வளர்ச்சிக்கான ஒரு புது முன்மாதிரி என்பதை மனதில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் மக்களைக் கேட்டுக் கொண்டார். ப்ரீதம் ராய் தேசாயின் செயல்பாட்டில் மிகுந்த பெருமை கொண்ட அவர் அந்தச் சங்கம் உருவாக்கிய இடத்திற்கு ப்ரீதம் நகர் என்று பெயரிட்டார். இன்றும் கூட கூட்டுறவு இயக்கத்தின் முதல் சாதனை என்பது அகமதாபாதில் ப்ரீதம் நகர் என்ற வடிவில் தொடர்ந்து நீடித்து வருகிறது. படிப்படியாகக் கூட்டுறவு அமைப்புகள் என்ற போக்கு ஒவ்வொரு பகுதியிலும் நீடித்தது. குறிப்பாக குஜராத், மகாராஷ்ட்ரா வழியாக. அந்த நாட்களில் மகாராஷ்ட்ரா என்பது மிகப் பெரிய பகுதி. இந்தப் பகுதி முழுவதிலும் கூட்டுறவு என்பது வெறும் அமைப்பாக அல்லது விதிகள், ஒழுங்குமுறைகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலான கருத்தாக்கமாக மட்டுமல்ல; மக்களின் கருத்தில் ஆழப்பதிந்துவிட்ட ஒரு பாரம்பரியமாக இருந்தது. இதன் விளைவாக குஜராத்தின் கூட்டுறவு இயக்கத்தோடு தொடர்புடைய அனைவரும் நாடு முழுவதற்கும் புதியதொரு முன்மாதிரியை உருவாக்கினர். அமுல் நிறுவனத்திற்கு முன்பாகவே வடக்கு குஜராத் அதற்கு வழிகாட்டியது. துக்த் சாகர், பனாஸ் பால் பண்ணைகள் உருவாக்கப்பட்டன. இங்கே கூட்டுறவு இயக்கத்தை வழிநடத்துவதற்கு நம்மிடம் ஆட்கள் இல்லாதிருந்தால் என்ன ஆகியிருக்கும் என்று சில நேரங்களில் யோசித்தது உண்டு. ஒரு காலத்தில் பத்து ஆண்டுகளில் ஏழு ஆண்டுகள் குஜராத் பகுதி வறட்சியின் பிடியில் இருந்து வந்தது. ஆனால் இன்று அந்த நிலைமை மாறியுள்ளது. வறட்சியின் கால அளவும் பெருமளவுக்குக் குறைந்துள்ளது. விவசாயிகளும் கால்நடை மேய்ப்பர்களும் ஏராளமான பிரச்சனைகளை சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. விவசாயிகளின் இந்தப் பிரச்சனைக்கு பால் உற்பத்திக் குழு ஒரு தீர்வைக் கண்டுபிடித்தது. அதைத் தொடர்ந்து, வறட்சி நிலவும் காலங்களிலும் கூட கால்நடை வளர்ப்பின் மூலமும் பால் விற்பனையின் மூலமும் விவசாயிகளால் தங்கள் வாழ்க்கைக்கான வருவாயை ஈட்ட முடிந்தது. இப்படித்தான் அவர்களது வாழ்க்கை முன்னேறியது. எனினும் பின்னாளில் காந்தி நகரில் ஆட்சிக்கு வந்த ஒரு சில அரசுகள் கூட்டுறவு இயக்கத்திற்கும் பால்வளத் தொழிலுக்கும் இடையூறுகளை ஏற்படுத்தும் வகையில் சட்டங்களை இயற்றின. கட்ச்-சவுராஷ்ட்ரா பகுதியில் கால்நடை வளர்ப்பு அபரிமிதமாக இருந்தபோதிலும் பால்வளத் தொழிலை நடத்துவதென்பது மிகவும் சுமையான தொழிலாக மாறியது. மக்களுக்குச் சேவை செய்வதற்கான வாய்ப்பு எங்களுக்குக் கிடைத்தபோது இந்த நிலைமையை நாங்கள் முற்றிலுமாக மாற்றினோம். எல்லாப் பகுதியிலும் இதை நாங்கள் ஊக்குவித்தோம். கிட்டத்தட்ட குஜராத் மாநிலத்தின் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் கால்நடை மேய்ப்பர்கள், விவசாயிகள், பால் உற்பத்தியாளர்கள் ஆகியோருக்கு மகத்தான வாய்ப்பு இருப்பதை இன்று என்னால் உணர முடிகிறது. மிகவும் புத்திக் கூர்மையுள்ள, திறமைமிக்க சிலர் இருப்பார்கள். எனினும் அவர்களின் செயல்வரம்புக்கு மீறிய ஏதாவதொரு விஷயம் வழியில் குறுக்கிட்டால் அதை ஏற்றுக் கொள்ள அவர்களின் மனம் இடம் கொடுக்காது. அதை எதிர்ப்பதற்கான துணிவு இல்லாததன் விளைவாக நமது கற்பனைக்கும் எட்டாத வகையில் அவர்கள் அந்த விஷயத்தைக் கேலிசெய்யத் தொடங்கிவிடுவார்கள். இத்தகைய நபர்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். பூகம்பம் நிகழ்ந்த பிறகு கட்ச் பகுதியின் பொருளாதாரத்தை மீட்டெடுக்கப் பல்வேறு திட்டங்களை நாங்கள் தொடங்கினோம். அச்சமயத்தில் வெண்பாலைவன ராணோத்சவ் விழாவை நான் தொடங்கி வைத்தபோது எனது உரையில் நான் சொன்னேன்: “ நானறிந்த வரையில் ஒட்டகத்தின் பால் மிகவும் சத்து நிரம்பியது. நமது குழந்தைகளின் வளர்ச்சிக்கு அது நிச்சயமாக உதவி செய்யும்.” அப்போது முதல்வராக இருந்த நரேந்திர மோடியாகிய நான் என்ன தவறு செய்தேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் சென்ற இடத்தில் எல்லாம் மக்கள் என்னைக் கேலி செய்தார்கள்; ஒட்டகப் பாலைப் பற்றிப் பேசியதற்காக கேட்கவியலாத வசவுகளைப் பொழிந்தார்கள். ஒட்டகப் பாலைக் கொண்டு செய்த அமுல் நிறுவன சாக்கலேட்களுக்கு நிறைய கிராக்கி இருக்கிறது என்பதை அறிந்து இன்று நான் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். பசும்பாலின் விலையைப் போல இரண்டு மடங்கு அதிகமானது ஒட்டகத்தின் பால் என்று இப்போதுதான் ராம்சிங்க் பாய் என்னிடம் கூறினார். மக்கள் ஒன்றுமறியாதவர்களாக இருக்கும்போது என்ன நடக்கும் என்பதற்கு இது ஓர் உதாரணமாகும். பாலைவனத்தில் ஒட்டகத்தை மேய்த்துக் கொண்டிருப்பவருக்கு இது போன்ற பெரியதொரு சந்தை கிடைக்குமானால் அவரது வாழ்க்கைக்கு உத்தரவாதம் இருக்கும். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அமுல் நிறுவனம் எனது கனவுகளை இன்று நிறைவேற்றியுள்ளது கண்டு நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். நமது நாட்டில் ஊட்டச்சத்துக்காக பல்வேறு முன்முயற்சிகளை எடுக்க வேண்டிய தேவை உள்ளது என்று நாங்கள் உணர்ந்திருந்தோம். நான் குஜராத் முதல்வராக இருந்தபோது, ஊட்டச்சத்து இயக்கத்தின் கீழ் பல்வேறு முன்முயற்சிகளை எடுத்தேன். நமது தாய்மார்களும் குழந்தைகளும் உடல்நலத்தோடு இருந்தால்தான் இந்தியாவும் நல்ல செழிப்புடன் இருக்கும் என்ற எனது பற்றுறுதிதான் இதற்குக் காரணம். இந்தியா ஒருபோதும் சுகவீனத்தில் விழாது. சூரிய ஒளிமூலமான மின்சாரம், கூட்டுறவு இயக்கம் ஆகிய இரண்டும் இங்கு ஒன்றிணைந்துள்ளன என்பதறிந்து நான் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். வயல்களில் பயிர்களை வளர்க்க முடியும் என்னும்போது, அதே வயல்களில் இருந்து மின்சாரத்தையும் தயாரிக்க முடியும். 11 விவசாயிகள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு கூட்டுறவு அமைப்பை உருவாக்கி வயல்களில் மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்து அந்த மின்சாரத்தை வயல்களில் பயன்படுத்தியிருப்பதை நான் பாராட்டுகிறேன். அவர்களிடம் கூடுதலாக உள்ள மின்சாரத்தைத் தற்போதுள்ள விதிகளின்படி மாநில அரசு வாங்கிக் கொள்கிறது. ஆண்டுக்கு சுமார் ரூ.50,000 கூடுதலாக இந்த கூட்டுறவு அமைப்புக்கு வருமானம் கிடைக்கிறது என்று என்னிட்ம் சொன்னார்கள். கூட்டுறவைப் பொறுத்தவரையில் சரோட்டார் பகுதி எப்போதுமே புதிய புதிய சோதனைகளை முயற்சித்து வந்துள்ளது. மத்திய அரசு மூன்று முக்கியமான திட்டங்களை உருவாக்கியுள்ளது. ஒன்று ஜன் தன் யோஜனா ( மக்கள் செல்வாதார திட்டம்), இரண்டாவதாக வன் தன் யோஜனா (வன செல்வத்திற்கான திட்டம்) மூன்றாவதாக கோபர்தன் யோஜனா (கால்நடை செல்வத்திற்கான திட்டம்). வீணாகப் போகும் பொருட்களில் இருந்து செல்வத்தை உருவாக்குவது என்பதுதான் இவற்றின் நோக்கம். மிருகங்களின் கழிவுகளில் இருந்தும் செல்வத்தைப் பெறலாம். பசுவின் சாணியில் இருந்து எரிவாயுவை, மின்சாரத்தை, உரத்தைப் பெறலாம். எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. டாகோர் உம்ரேத்திற்கு மிக அருகே உற்சாகம் நிறைந்த ஒரு தொழிலாளி இருந்தார். அவர் 10-12 கிராமங்களில் இருந்து பசுச் சாணத்தைத் திரட்டி வரும் ஒரு திட்டத்தைத் தொடங்கினார். அதைக் கொண்டு சாணத்தில் இருந்து எரிவாயுவை உருவாக்கும் தொழிலகம் ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. அதில் பெறப்பட்ட எரிவாயு அருகில் இருந்த கிராமங்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. இன்று 11 விவசாயிகள் ஒன்று சேர்ந்து பம்ப்புகளுக்காக சூரிய ஒளியில் செயல்படும் மின்சாரத்தைத் தயாரிக்கின்றனர். மீதமுள்ள மின்சாரத்தை அவர்கள் விற்கவும் செய்கின்றனர். பயிரிடுவது, சூரிய ஒளியில் இருந்து மின்சாரம் தயாரிப்பது ஆகிய இரண்டுமே அங்கே நடந்து வருகிறது. அதேபோல், 11 கிராமங்களை உள்ளடக்கிய தனித்தனியான குழுக்கள் ஒன்றாக சேர்ந்து கோபர்தன் திட்டத்தை ஓர் இயக்கமாகவே நடத்த முடியும். இன்று நான் சரோட்டார் மண்ணில் நின்று கொண்டிருக்கிறேன். கூட்டுறவுத் துறையில் சர்தார் சாஹேப் மற்றும் அவரைப் போன்ற மகத்தான மனிதர்களின் முயற்சியால், இந்த இடத்தின் செயல்பாடும் பாரம்பரியமும் அனைவருக்கும் வழிகாட்டும் வகையில் அமுல் நிறுவனத்திற்கு வழிகாட்டி உதவக் கூடும். அப்போது கோபர்தன் திட்டம் என்பது அதன் உண்மையான பொருளில் தூய்மைக்கான இயக்கமாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன். கழிவில் இருந்து நம்மால் தூய்மையான மின்சாரத்தை, செல்வத்தை உருவாக்க முடியும். ஒரு சில பொருட்களுக்காக நாம் வெளிநாடுகளை நம்பியிருக்க வேண்டியதில்லை. நாட்டின் சேவைக்கான ஒரு வழியை அது திறந்து வைக்கும். வரும் நாட்களில் உள்ளூர் மக்களால் இந்த வேலை எடுத்துக் கொள்ளப்படுமானால், அது நாட்டுக்கு மிகச்சிறந்த உதாரணமாக இருக்கும் என்றும் நான் நம்புகிறேன். ஓரிரு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அமுல் நிறுவனம் தனது 75 ஆண்டுகால செயல்பாட்டை நிறைவு செய்யவிருக்கிறது. இந்தியாவும் கூட 2022-ல் விடுதலை அடைந்த 75 ஆண்டுகளை நிறைவு செய்யவிருக்கிறது. எதனாலும் தடுத்து நிறுத்த முடியாத ஒரு சக்தியாகவே அமுலை நான் பார்த்து வந்திருக்கிறேன். புதுமையான வகையில் சிந்திப்பது, மாறுபட்ட முறையிலும் துணிவுடனும் விஷயங்களை செயல்படுத்துவது என்பது அமுல் நிறுவனத்தின் இயல்பாகவே இருந்து வந்துள்ளது. அந்தக் குழுவுடன், அதன் பணிக் கலாச்சாரத்துடன், தொழில்முறை நிபுணர்களுடன், கூட்டுறவு இயக்கத்தின் தலைவர்களுடன் பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்பில் இருந்து வந்திருக்கிறேன். எப்போதுமே அதைப் புரிந்து கொள்ள முயன்றிருக்கிறேன். அவர்கள் துணிவு மிக்கவர்கள் என்பது மட்டுமின்றி புதிய விஷயங்களை முயன்று பார்க்கும் பழக்கம் உள்ளவர்களும் கூட. நான் இன்று அமுல் நிறுவனக் கூட்டுறவு இயக்கத்தின் தலைவர்கள் மற்றும் அனைத்துத் தொழில்முறை நிபுணர்களிடம் ஒரு வேண்டுகோளை வைக்கவே வந்திருக்கிறேன். அமுல் நிறுவனம் தொடங்கி 75 ஆண்டுகள் நிறைவு, இந்தியா விடுதலை பெற்று 75 ஆண்டுகள் நிறைவு ஆகியவற்றை மனதில் கொண்டு புதிய இலக்குகளை அமுல் நிறுவனம் மேற்கொள்ள முடியுமா? நம்மிடம் இன்னும் 2-3 ஆண்டுகள் உள்ளன. எனவே நாம் அனைவரும் இணைந்து புதிய இலக்குகளை உருவாக்கி நாட்டிற்கும் உலகிற்கும் எதையாவது தர முடியுமா? பால் பதனிடும் தொழிலில் நாம் இப்போது உலகில் 10வது இடத்தில் இருக்கிறோம். இந்திய விடுதலையின் 75 ஆண்டுகள் நிறைவடையும்போது அந்தப் பத்தாவது இடத்திலிருந்து மூன்றாவது இடத்திற்கு வருவது என்பதை நம்மால் இலக்காகக் கொள்ள முடியுமா? அது ஒன்றும் சிக்கலான பணியல்ல என்றே நான் கருதுகிறேன். ஒரு காலத்தில் பற்றாக்குறையோடுதான் நமது நாடு வாழ்ந்து வந்தது. பற்றாக்குறையின் பிரச்சனைகளை நாம் சந்தித்து வந்தோம். அந்த நேரத்தில் முடிவுகளை எடுப்பது, சிந்திப்பது, வேலை செய்வது என்று எல்லாமே மாறுபட்டவையாக இருந்தன. இத்தகைய நிலையிலிருந்து எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக நமது நாடு விடுபடுவது மிகவும் அவசியமாகும். இன்று நமது நாடு பற்றாக்குறை என்ற பிரச்சனையை சந்திக்கவில்லை. நாட்டின் முன்பாக இன்றுள்ள பிரச்சனை அபரிமிதமான பொருட்கள் நம்மிடம் இருப்பதே ஆகும். நமது விவசாயிகள் மிக அதிகமான அளவில் பயிர்களை விளைவிப்பதன் விளைவாக சில நேரங்களில் அவற்றின் விலை சரிகிறது. இந்த அபரிமிதத்தின் விளைவாக விவசாயிகள் இழப்பை சந்திக்கின்றனர். உற்பத்தி மிகவும் குறைவாக இருந்து, நமது நுகர்வுக்காகவே இறக்குமதி செய்யவேண்டிய ஒரு காலமும் இருந்தது. வெள்ளைப் புரட்சியைப் போலவே நம்மிடையே பசுமைப் புரட்சியும் ஏற்பட்டது. தானியக் கிடங்குகள் நிரம்பி வழிந்தன. இப்போது நாம் உற்பத்தி செய்யும் சில பொருட்கள் உபரியாகவே உள்ளன. பதப்படுத்தல் அல்லது மதிப்புக் கூட்டுதல் என்பது இதற்கான தீர்வுகளில் ஒன்றாக இருக்கக் கூடும். பால் பண்ணைத் தொழில் விரிவடையவில்லை எனில் அல்லது பாலில் இருந்து பதப்படுத்தும் புதிய பொருட்கள் உருவாக்கப்படவில்லை எனில் பால் உற்பத்தியில் இருந்து விவசாயிகள் விலகிப் போயிருப்பார்கள். சந்தையில் லாபகரமாக ஈடுபட முடியாது என்ற நிலையில் அவர்கள் கால்நடை வளர்ப்பில் இருந்தும் விலகிப் போயிருந்திருப்பார்கள். என்றாலும், தற்போதுள்ள இந்த ஏற்பாட்டின் விளைவாக விவசாயிகள் இன்னமும் பால் உற்பத்தியில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். அதைப் போலவே விவசாயப் பொருட்களிலும் மதிப்புக் கூட்டுதல் என்பது நமக்கு மிகவும் முக்கியமானதாகும். நான் குஜராத் மாநிலத்தின் முதல்வராக இருந்தபோது, ஆனந்த் நகரில் விவசாயிகள் திருவிழாவில் பங்கெடுத்தேன். அங்கே எனது பழைய நண்பர்களில் ஒருவரை சந்திக்க நேரிட்டது. அவரை அங்கு பார்த்தது எனக்கு மிகவும் வியப்பை ஏற்படுத்தியது. அவர் காற்சட்டை, மேல் கோட்டு, டை ஆகியவற்றை அணிந்திருந்தார். நான் அவரிடம் கேட்டேன்: “சகோதரரே! நீங்கள் மிகவும் மாறியிருக்கிறீர்கள்! இப்போது என்ன செய்கிறீர்கள்?” அதற்கு அவர் பதிலளித்தார். சரத் என்ற விதை இருக்கிறது. இந்தப் பகுதியில் அதை பண்ட்ரா என்றும் கூறுவார்கள். நான் அதைப் பவுடராக்கி விற்கிறேன். இப்படித்தான் எனது வருமானம் பெருகியது. இதைத்தான் நான் மதிப்புக் கூட்டுதல் என்கிறேன். முன்பெல்லாம் பழங்கள் பழுத்து தரையில் விழுந்து கிடக்கும். அதன் ஊட்டச்சத்து மதிப்பு யாருக்குமே தெரியாது. ஆனால் யாரோ ஒருவர் அதன் மதிப்பை அடையாளம் கண்டு பயன்படுத்தியிருக்கிறார். விவசாயப் பொருட்களில் ஏராளமான வலிமை உள்ளது. தக்காளி அபரிமிதமாக உற்பத்தியானால் விலை சரியும்; தக்காளிக்கான சந்தையும் கீழிறங்கும். தக்காளி என்பது 2-3 நாட்களிலேயே அழுகிப் போய்விடும் பொருள். என்றாலும் அந்த்த் தக்காளியைப் பதப்படுத்தி அதன் சாறினை அழகான புட்டிகளில் அடைத்து வைத்தால் பல மாதங்களுக்குக் கெடாமல் இருக்கும். அதனை உலகச் சந்தையிலும் விற்கலாம். நமது விவசாயிகளும் நஷ்டம் அடையமாட்டார்கள். பால் பதனிடுதல் எப்படி நமது விவசாயிகளுக்கு அதிகாரம் அளித்ததோ, அதைப் போன்றே எதிர்காலத்தில் விவசாயப் பொருட்களைப் பதப்படுத்தல், மதிப்புக் கூட்டுதல் ஆகியவற்றிலும் நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டும். எனவே விவசாயிகளின் செழிப்புக்கான திட்டத்தின் கீழ் நாட்டில் விவசாய உற்பத்தியை வலுப்படுத்து திசைவழியில் மத்திய அரசு செயல்பட்டு வருகிறது. அம்ரேலி, பனாஸ் பால் பண்ணைகளில் இருந்த தொழிலாளர்களிடம் நான் ஒரு முறை ஏதோ ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லியிருந்தேன். அதை அவர்கள் முன்னெடுத்துச் சென்றார்கள். மற்றவர்களும் கூட அதைப் பின்பற்றியும் இருக்கக் கூடும். அதுபற்றி எனக்குத் தெரியாது. வெண்மைப் புரட்சியைப் போலவே இனிப்புப் புரட்சியையும் நாம் துவக்க வேண்டும் என்று நான் அவர்களிடம் கூறினேன். பால் கூட்டுறவு இயக்கத்தில் உள்ள நமது விவசாய சகோதரர்களுக்கு தேனி வளர்ப்பிலும் பயிற்சி அளிக்கப்பட வேண்டும். அப்போது பாலோடு கூடவே தேனையும் அவர்களிடமிருந்து நாம் வாங்கிக் கொள்ளலாம். இதே போன்று விற்பனைக்கான கட்டமைப்பை நாம் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். அம்ரேலி, பனாஸ் மாவட்டங்களில் உள்ள பால்பண்ணைகள் இரண்டுமே தேன் உற்பத்தியில் மிகப்பெரும் பங்களிப்பைச் செய்து வருகின்றன. இந்தியாவில் தேன் உற்பத்தி பல மடங்கு அதிகரித்துள்ளது. பல நாடுகளுக்கும் ஏற்றுமதி ஆகிறது. இந்தத் தேனில் ஒரு பகுதி விற்பனை செய்யப்படாமல் வீட்டில் இருப்பவர்களால் நுகரப்பட்டால் குழந்தைகளின் ஊட்டச் சத்துக்கு உதவியாக இருக்கும். இதற்குக் கூடுதலான முயற்சி எதுவும் தேவையில்லை. மிகச் சிறிய வயலாக இருந்தாலும் கூட, அங்கு சூரிய ஒளியில் இருந்து மின்சாரம் தயாரிக்கும் பலகையை நிறுவுவது அவர்களுக்குக் கூடுதல் வருமானத்தைப் பெற்றுத் தரும். அதே நிலத்தில் தேனி வளர்ப்புக்கான ஒரு சில கருவிகள் நிறுவப்படுமானால் அவர்களுக்கு மேலும் அதிகமான வருமானம் கிடைக்கும். எனவே இந்திய விடுதலையின் 75 ஆண்டு நிறைவைக் கொண்டாடவிருக்கும் 2022-ம் ஆண்டிற்குள் விவசாயிகளின் வருமானத்தை இரட்டிப்பாக்க இத்தகைய பல புதிய முன்முயற்சிகளை சேர்க்க நாங்கள் முயற்சித்து வருகிறோம். இவற்றோடு நம்மை நாமே இணைத்துக் கொள்வோம் என்று நான் நம்புகிறேன். இதற்கு முன்பு நான் ஒரு கருத்தை வெளியிட்டேன். ஆனால் அது செயல்பாட்டில் வெற்றியடையவில்லை. இதனை நாம் நிறைவேற்ற முடியும். குடிமைப் பொருட்களை வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்லும் விஷயத்திலும் குழந்தைகளின் ஊட்டச் சத்துக்குக் குழந்தைகளுக்கான அமுலை உருவாக்குவதிலும், மகத்தான வேலை செய்திருப்பதைப் போலவே மதிய உணவு திட்டத்திலும் குறிப்பிடத்தக்க வேலையை நம்மால் செய்ய முடியும். பால் கொள்முதல் செய்யப்படும் கிராமங்களில் மிகப்பெரிய சமையல் கூடத்தை நிறுவமுடியும். பாலைக் கொள்முதல் செய்வதற்காக ஒரு வண்டி செல்லும்போது, அருகில் உள்ள பள்ளிகளின் மாணவர்களுக்கான மதிய உணவையும் அந்த வண்டி எடுத்துச் செல்லலாம். இந்த உணவு சூடாகத் தயார் செய்யப்படும். பாலுக்கான பாத்திரங்களை திரும்பக் கொண்டுவந்து கொடுக்கும்போது இந்த வண்டிகள் மதிய உணவு அனுப்பி வைக்கப்பட்ட பாத்திரங்களையும் திரும்பக் கொண்டு வந்து தரும். போக்குவரத்துக்கான கூடுதல் செலவு ஏதுமின்றியே இந்த வேலையை நம்மால் செய்ய முடியும். பால் கூட்டுறவு சங்கங்கள் செயல்படும் பகுதிகளில் உள்ள பள்ளிகளுக்காக அரசு நிதி ஒதுக்குகிறது. இந்த ஏற்பாட்டிற்கு வெறும் மேலாண்மை மட்டுமே தேவைப்படும். இஸ்கான் செயல்பாட்டின் மூலம் மதிய உணவு திட்டம் எப்படி புகழ்பெற்றதோ அதைப் போன்றே இந்த ஏற்பாட்டின் மூலம் பள்ளிக் குழந்தைகளுக்கு மிகச் சிறந்த வகையில் நமது பால் பண்ணைகள் உணவை வழங்க முடியும் என்று நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்க விரும்புகிறேன். ஒரே முறையைக் கொண்டு பயன்பாடுகளைச் செய்வதற்கு இது ஓர் உதாரணமாகும். இதை மனதில் வைத்துக்கொண்டு திட்டங்களை நாம் தீட்டினோம் ஆனால் ஒரு சில துறைகளோடு நாம் நின்றுவிட வேண்டியதில்லை; வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் நம்மால் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியும். மேய்ச்சல் நிலங்கள் குறித்து வழக்கமாக நாடுமுழுவதிலும் மோதல்கள் நிலவுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். இந்த நிலங்களைச் சிலர் தங்கள் நன்மைக்காகக் கையகப்படுத்திக் கொள்கின்றனர். எனினும் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே நமது தர்மஜ் சகோதரர்கள் ஒரு கூட்டுறவு சங்கத்தைத் தொடங்கினார்கள். கூட்டுறவு முறையில் மேய்ச்சல் நிலங்களை வளர்த்தெடுத்தார்கள். தினந்தோறும் பசும்புல் கட்டுகளை அவர்கள் வீடு தேடி வந்து கொடுத்தார்கள். தங்கள் வீட்டில் உள்ள கால்நடைகளுக்குத் தேவையான அளவுக்கு இந்தப் புற்களை மக்கள் வாங்கிக் கொண்டார்கள். இதிலிருந்து கிடைத்த வருமானத்தைக் கொண்டு அவர்கள் மேய்ச்சல் நிலங்களை நவீனப்படுத்துவது, மேம்படுத்துவது ஆகியவற்றிலும் ஈடுபட்டனர். சுருக்கமாகச் சொன்னால், இந்தக் கூட்டுறவு அமைப்பையே மேலும் விரிவானதாக எப்படி மாற்றுவது? மற்ற விஷயங்களோடு அதை எப்படி இணைப்பது? இந்த வேலையை முன்னெடுத்துச் செல்ல நாம் எப்படிப் பணியாற்ற வேண்டும்? என மக்களின் சிந்தனை கூட்டுறவின் சாரத்தையும் மதிப்பீடுகளையும் உள்ளடக்கியதாக உள்ளது. இந்த வியத்தகு பாரம்பரியத்தை உருவாக்கிய மகத்தான தலைவர் சர்தார் வல்லபாய் படேலையும், கூட்டுறவு அமைப்புகளின் அதே பாரம்பரியத்தோடு தொடர்புடைய மக்களையும் போற்றும் நேரத்தில், சரோத்தார் பகுதியைச் சேர்ந்த எமது முற்போக்கான விவசாயிகளுக்கும், அமுல் கூட்டுறவு நிறுவனக் குடும்பத்திற்கும் எனது மனமார்ந்த வாழ்த்துக்களை மீண்டும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். மிகுந்த பெருமிதத்தோடு இந்த்த் திட்டங்களை குஜராத் மாநிலத்திற்கும் இந்தியா முழுவதற்கும் அர்ப்பணிக்கிறேன். இந்தத் திட்டங்களை முன்னெடுத்துச் செல்வதில் ஒரு போதும் பின்வாங்க மாட்டோம் என்றும் மத்திய அரசின் சார்பில் உங்கள் அனைவருக்கும் உறுதியளிக்கிறேன். இத்திட்டங்களின் வளர்ச்சியில் கைகோர்த்து செயல்படும் கூட்டாளியாக மத்திய அரசு இருக்கும். உங்கள் அனைவருக்கும் நன்றி! என்னோடு சேர்ந்து உரக்கச் சொல்லுங்கள்! தாய்நாட்டிற்கு வெற்றி! என்ன ஆயிற்று? இது எனது நேசத்திற்குரிய சரோத்தார் பகுதி. இங்குக் குரல் மெல்லியதாக இருக்கக் கூடாது. தாய்நாட்டிற்கு வெற்றி! இப்படித்தான்! நன்றாகவே குரலெழுப்பினீர்கள்! மிக்க நன்றி!