“வெள்ளையனே வெளியேறு” இயக்கத்தின் 75ஆவது ஆண்டு விழாவையொட்டி மக்களவையின் சிறப்புக் கூட்டத்தில் பிரதமர் ஆற்றிய உரையின் தமிழாக்கம்

மாண்புமிகு மக்களவைத் தலைவர் அவர்களே, உங்களுக்கும் இந்த அவையின் மரியாதைக்குரிய உறுப்பினர்கள் அனைவருக்கும் எனது நன்றி. ஆகஸ்ட் புரட்சியைக் கொண்டாடும் விதமாக இந்த நாடாளுமன்ற அவையில் கூடுவதில் நாமெல்லோரும் பெருமைப்படுகிறோம்.ஆகஸ்ட் 9 ஆம் தேதி அதாவது ஆகஸ்ட் புரட்சியின் சம்பவங்களை நம்மில் பலரும் அறிவோம். பல ஆண்டுகள் ஆன பின்னாலும், இத்தகைய மிகப் பெரிய நிகழ்வுகள் நமக்கு உந்துசக்தியாக அமைந்திருக்கின்றன. அத்தகைய முக்கிய சம்பவங்களை நினைவுகூர்வதால் நாட்டின் வாழ்விலும் வலிமையிலும் புத்துணர்ச்சி கிடைக்கிறது. அதே வழியில் இந்த நிகழ்வுகள் குறித்த செய்தி அடுத்து வரும் புதிய தலைமுறைகளையும் சென்றடைவதை நாம் உறுதி செய்தாகவேண்டும். ஒவ்வொரு தலைமுறையும் தங்களது பரம்பரை, தங்கள் கால வரலாற்றுச் சிறப்புகள், தங்களது காலத்திய சூழ்நிலைகள், மாபெரும் மனிதர்களின் தியாகங்கள், கடமை, ஆற்றல் ஆகியவற்றை எதிர்காலத் தலைமுறைகளுக்கு விட்டுச் செல்லக் கடமைப்பட்டுள்ளது. ஆகஸ்ட் புரட்சியின் 25 ஆவது ஆண்டு நிகழ்ச்சியும், 50ஆவது ஆண்டு நிகழ்ச்சியும் நாடு முழுவதும் மக்களால் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டன. இன்று 75ஆவது ஆண்டு விழாவைக் கொண்டாடுவது பெருமைக்குரிய விஷயமாகும். இந்த வாய்ப்பை அமைத்துத் தந்ததற்காக மக்களவையின் தலைவருக்கு நான் நன்றி கூறுகிறேன். நமது சுதந்திரப் போராட்ட வரலாற்றில், ஆகஸ்ட் 9 இயக்கம் மிக முக்கியமான விரிவான தீவிரமான நிகழ்வாகும். அதை ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்கள் கூட கற்பனை செய்து பார்க்கவில்லை. மகாத்மா காந்தியும் மூத்த தலைவர்களும் சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டனர். அப்போதுதான் லால்பகதூர் சாஸ்திரி, ராம் மனோகர் லோகியா, ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண் ஆகிய புதிய தலைவர்கள் முன்னணிக்கு வந்தனர். ஏராளமான இளைஞர்கள் இயக்கத்தில் ஈடுபட்டனர். நம் நாட்டு வரலாற்றில் மக்களிடையே அத்தகைய இயக்கம் புதிய உத்வேகத்தை, சக்தியை, மன உறுதியை, புதிய உற்சாகத்தைக் காண முடிந்தது. இந்தியா 1947ஆம் ஆண்டு விடுதலை பெற்றது. 1857ஆம் ஆண்டுக்கும் 1957ஆம் ஆண்டுக்கும் இடையில் விடுதலை இயக்கம் பல்வேறு களங்களைக் கண்டது. பலர் நாட்டுக்காகத் தங்களது இன்னுயிரை நீத்தனர். வெற்றியும் தோல்வியும் மாறி மாறி வந்தன. எனினும், குடிமக்கள் அனைவரும் காத்திருந்தபடி 1942ஆம் ஆண்டு இயக்கம் மக்களின் இறுதிப் போராட்டமாக மாறியது. 1942ஆம் ஆண்டு இயக்கம் நமது நாட்டு விடுதலைக்கு அடித்தளம் அமைத்தது. 1857ஆம் ஆண்டு நாட்டின் ஒவ்வொரு மூலை முடுக்கிலும சுதந்திரத்துக்கான அழைப்பு அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியதை நினைவுகூரலாம். மகாத்மா காந்தி வெளிநாட்டிலிருந்து தாய்நாட்டுக்குத் திரும்பினார். லோகமான்ய திலகர் “முழு சுயராஜ்யம்” என்றும் “சுயராஜ்யம் எனது பிறப்புரிமை” என்றும் விடுத்த அறைகூவல்கள் மக்களின் உணர்வுகளைப் பிரதிபலித்தன. அதைப் பின்பற்றி மகாத்மா காந்தி 1930ம் ஆ ண்டு யாத்திரை மேற்கொண்டார். நேதாஜி சுபாஷ் சந்திரபோஸ் இந்திய தேசியப் படையை அமைத்தது வீர் பகத் சிங், சுகதேவ், ராஜகுரு, சந்திரசேகர ஆஸாத், சாபேகர் பந்து, போன்ற இளைஞர்களுக்கு உணர்வூட்டியது. அவர்கள் தாய்மண்ணுக்காக இன்னுயிர்களை நீத்தனர். இவையெல்லாம் சுதந்திரத்துக்கான இயக்கமாயின. (சுதந்திர இயக்கம்) “இப்போது இல்லையென்றால் எப்போதுமில்லை” என்ற நிலை ஏற்பட்டது. இன்று நடக்காவிட்டால், இனி எப்போதுமே நடக்காது என்பதே மக்களின் மனநிலையாக அமைந்தது. அதனால், ஒவ்வொரு மனிதரும் இந்த இயக்கத்தில் ஈடுபட்டனர். மூதறிஞர் இராஜாஜியின் இயக்கம் படித்த அறிவாளிகள் மத்தியில் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. எனினும், 1942 ஆம் ஆண்டு விடுதலைப் போராட்ட இயக்கம் நாட்டின் எல்லா பகுதிகளிலும் எல்லா வகுப்பினரையும் சென்றடைந்தது. மகாத்மா காந்திஜியின் அறிவுரைகளே வழிகாட்டியாகத் திகழ்ந்தன. அதுதான் ஒவ்வொருவரது உதடும் “வெள்ளையனே வெளியேறு” என்ற வாசகம் உச்சரித்த காலம். இந்த இயக்கத்தின்போது அதுவரை மக்களின் மனங்களில் தோன்றிய உணர்வுகள் மகாத்மா காந்தியின் சிந்தனைகள், கருத்துகள், நெறிமுறைகளுக்கு மாறாக இருந்தன என்பது கவனிக்கத் தக்க ஒன்றாக இருந்தது. அந்த மாமனிதர் மகாத்மா “செய் அல்லது செத்து மடி” என்று அறைகூவல் விடுத்தார். காந்தியின் வார்த்தைகள் நாட்டுக்கு வித்தியாசமாக அமைந்தன. “இன்று முதல் ஒவ்வொருவரும் தங்களைச் சுதந்திரமான பெண் என்றோ சுதந்திரமான ஆண் என்றோ கருதிக் கொண்டு, அதன்படி செயல்படவேண்டும். பூரண சுதந்திரத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் எனக்குத் திருப்தி தராது. நாம் செய்வோம் அல்லது செத்து மடிவோம்“. இவைதான் காந்திஜியின் வார்த்தைகள். அதே சமயம் அவர் அஹிம்சை வழியிலிருந்து தடம் புரளவில்லை என்பதையும் தெளிவுபடுத்தினார். எனினும், மக்களின் உணர்வுகளை அடுத்து சூழ்நிலையும் நெருக்கடியும் மகாத்மா காந்தியே தலைமை ஏற்கச் செய்துவிட்டன. கிராமத்தினர், விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள், ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள் என சமூகத்தின் அனைத்து தரப்பினரும் “செய், அல்லது செத்து மடி” என்ற முழக்கத்துடன் இந்த இயக்கத்தில் இணைந்தனர். “யாரெல்லாம் பிரிட்டிஷாரின் வன்முறைக்குப் பலியாகிறார்களோ அவர்களது உடலில் இவர் விடுதலைக்காக உயிர் துறந்தார் என்று எழுத வேண்டும்” என்று மகாத்மா காந்தி சொல்வதுண்டு. காந்தியடிகள் இந்த இயக்கத்தை மிக உயர்ந்த நிலைக்கு இட்டுச் சென்றார். அதன் விளைவாக ஆங்கிலேய அடிமைத் தளத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றது. சாமானிய மனிதனாக இருந்தாலும் சரி, தலைவர்களாக இருந்தாலும் சரி நாடு வேறுபாடு இல்லாமல், சுதந்திரம் பெற்றே தீர வேண்டும் என்ற தீவிரமான உணர்வு இந்த உணர்வு இருந்தது. நாடு ஒன்றிணைந்து போராடும்போது, ஒற்றுமை என்ற சக்தி இருக்கும்போது, இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டால், அந்த திசையை நோக்கி மக்கள் வீறுநடை போடுவார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். 1942 முதல் 1947ம் ஆண்டுக்குள் ஐந்தே ஆண்டுகளில் இந்தியா இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றது. ராம்பிரக்ஷ் பேனிபூரி, “சங்கிலிகளும் சுவர்களும்” (Zanjire Aur Diware) என்ற நூலை எழுதிவந்தார். அதில், “நாடு முழுவதும் அற்புதமான சூழ்நிலை அமைந்துள்ளது. ஒவ்வொருவரும் தலைவராகிவிட்டார். நாட்டின் ஒவ்வொரு பகுதியும் செய் அல்லது செத்துமடி என்ற இயக்கமாகிவிட்டது. நாடு முழுவதும் புரட்சித் தீயின் அமைவிடமாக இருக்கிறது. புரட்சித் தீ நாடு முழுவதும் கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது. பம்பாய் அதைக் காட்டிவிட்டது. எல்லாப் போக்குவரத்தும் ஸ்தம்பித்துவிட்டது. நீதிமன்றங்களில் நீதி பரிபாலனம் நிறுத்தப்பட்டது. இந்தியாவின் தீரமிக்கவர்களைப் பற்றிய செய்திகளும், ஆங்கிலேய ஆட்சியின் அடக்குமுறைகளும் மூலை முடுக்குகளில் எல்லாம் சென்றடைந்தன. காந்திய மந்திரமான “செய் அல்லது, செத்து மடி” என்ற கோட்பாடு மக்கள் மத்தியில் பதிந்துவிட்டது” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். இந்தப் புத்தகம் அந்தக் காலத்தை விவரிப்பதாகவும் அப்போது என்ன சூழ்நிலை நிலவியது என்பதைக் காட்டுவதாகவும் அமைந்துள்ளது. இந்தியாவில் பிரிட்டிஷாரின் காலனி ஆதிக்கம் தொடங்கியதும் முடிந்ததும் உண்மை. இந்தியாவின் சுதந்திரம் மட்டுமல்ல, 1942 ஆம் ஆண்டு காலனி ஆதிக்கத்துக்கு எதிராக உலகம் முழுவதும் எழுந்த தீயை ஒட்டி இந்தியாவுக்குச் சுதந்திரம் கிடைத்ததால், ஆப்பிரிக்காவிலும், ஆசியாவிலும் உள்ள காலனி ஆதிக்க நாடுகளுக்கும் உத்வேகம் அளித்தது. இந்த உத்வேகம் உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் முழுவதும் பரவியவிதம் இந்திய மக்களுக்கே பெருமை சேர்ப்பதாக அமைந்துவிட்டது. இது குறித்து எந்த இந்தியரும் பெருமிதம் கொள்ளலாம். இந்தியா விடுதலை பெற்ற பிறகு, படிப்படியாக இதர நாடுகளும் அடிமைத் தளைகளிலிருந்து விடுபட்டன. இந்தியாவின் உறுதியான நிலைக்கு இது சரியான சான்று என்பதை இந்நிகழ்வு எடுத்துரைக்கிறது. எதையாவது உறுதியோடு அடைய முயற்சி செய்தால், நாம் படிப்படியாக விரும்பிய குறிக்கோளை அடைவோம் என்பது நமக்கு ஒரு பாடமாக அமைந்துள்ளது. பின்னர் அது நாட்டின் வலிமையாகிவிடுகிறது. இதனால், நம் நாட்டை இக்கட்டான நிலைகளிலிருந்து மீட்டெடுக்கிறோம். நாடு புதிய இலக்கை அடைவதற்குத் தயாராகிவிடுகிறது. வரலாறே இதற்குச் சான்றாக உள்ளது. அந்தக் காலத்தில் தேசிய கவிஞர் சோஹன் லால் துவிவேதி எழுதிய கவிதை மகாத்மா காந்தியின் சக்தியையும் காலத்தையும் இயக்கத்தையும் உணர்த்துகிறது. அந்தக் கவிதையில் அவர் கூறுகிறார்: चल पड़े जिधर दो डग, मग में चल पड़े कोटि पग उसी ओर गड़ गई जिधर भी एक दृष्टि गड़ गए कोटि दृग उसी ओर எந்த இடத்திலும் இரு அடிகள் முன்னேறினால் ஆயிரக்கணக்கில் மக்களும் அதே திசையில்முன்னேறுவர் எங்கெல்லாம் இரு கண்களும் பார்வையிடுகிறதோ ஆயிரக்கணக்கில் மக்களும் அதே திசையைப் பார்ப்பர் இதன் பொருள் மகாத்மா காந்தி நடந்து பாதையை லட்சக்கணக்கான மக்கள் பின்பற்றுகிறார்கள். காந்தி எதை நோக்கிப் பார்க்கிறாரோ, அதையே லட்சக்கணக்கான மக்களும் பார்க்கிறார்கள். இன்று, 2017ம் ஆண்டில் வசிக்கும் நாம் காந்தி இப்போது இல்லை என்ற உண்மையை மறுக்க முடியாது. அந்த சமயத்தில் நாம் பெற்றிருந்த தலைமையைப் போல் இன்றைக்கு இல்லைதான். ஆனால், 125 கோடி இந்தியர்கள்தான் நமக்குப் பலம். நாம் எல்லோரும் இணைந்து பாடுபட்டால், காந்திஜியின் கனவுகளையும் விடுதலைப் போராட்டத் தியாகிகள் கண்ட கனவுகளையும் நிறைவேற்றுவது சிரமமாக இருக்காது. 1942ஆம் ஆண்டைப் போல இன்று 2017ம் ஆண்டிலும் சமாளிக்கும் சூழ்நிலையில் இருக்கிறோம். உலகம் இப்போது இக்கட்டான சூழ்நிலையில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. 1942 ஆம் ஆண்டைப் போல் உலகுக்கு உந்து சக்தியாக இருக்கிறோம். நம்மால் உலகுக்கு முன்னுதாரணமாகவும் திகழ முடியும். உந்து சக்தியாகவும் இருக்க முடியும். இன்று சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் நிலையில் இருக்கிறோம். இந்தப் பொறுப்பை எப்படி ஏற்கப் போகிறோம்? நமது இத்தகைய வரலாற்று நிகழ்வுகளிலிருந்து உத்வேகம் கொள்ளலாம் என்று நம்புகிறேன். கட்சிக்கும் மேலாக நாட்டைக் கருதவேண்டும். இதிலிருந்து அரசியலைக் களையவேண்டும். நாட்டில் 125 கோடிப் பேர் இருக்கும்போது, இந்தப் பிரச்சினைகளுக்கு வெற்றிகரமாகத் தீர்வுகளை அடைவதன் மூலம் எளிதாக முன்னேற்றம் காணலாம். அரசியலில் ஊழல், சமூகத்தில் ஊழல், தனிநபருக்கான ஊழல் எதுவாக இருந்தாலும் அந்த ஊழல் கரையான் போல நாட்டை அழித்துவிடும் என்பதை யாரே மறுப்பார். அதற்காக யார், எப்போது ஊழலில் ஈடுபட்டனர் என்ற சர்ச்சைக்குள் நாம் சிக்கிவிட வேண்டாம். ஆனால், இன்றைய நாள் புனிதமான நாளாகும். இதை நேர்மையான உணர்வுடன் கொண்டாட வேண்டும். நாட்டையும் நேர்மையாக நடத்த வேண்டும். இதுதான் நம் நாட்டின் சாமானிய மனிதனின் கோரிக்கையாகும். வறுமை, சத்தான உணவின்மை, எழுத்தறிவின்மை, ஆகியவை நம் முன் உள்ள சவால்களாகும். இவை அரசுக்கு எதிரான சவால்கள் என்று கருத முடியாது. நாட்டுக்கே எதிரான சவால்களாகும். ஏழையின் முன் கடுமையான கேள்வி இருக்கிறது. எனவே, நாட்டுக்காக அந்தப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்ற வேண்டிய கடமையும் உயிர்துறக்கத் தயாராகும் நிலையும் இருக்கின்றன. 1942ஆம் ஆண்டில் சில பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கு வெவ்வேறு வகையான மனிதர்கள் இருந்தன. வன்முறையில் நம்பிக்கை வைத்திருந்தவர்கள் வேறுவகையினர். சுபாஷ் சந்திர போஸின் கொள்கை கோட்பாடுகள் வேறானவை. ஆனால், 1942ஆம் ஆண்டு ஒவ்வொருவரும் ஒரே குரலில் எழுப்பிய முழக்கம்: “வெள்ளையனே வெளியேறு! மகாத்மா காந்தியின் தலைமையில் நாம் கொண்ட பாதை இதுதான்” நமது வளர்ப்பும் சித்தாந்தங்களும் வேறுவேறாக இருக்கலாம். ஆனால், இன்றைய தினம் நாட்டின் வறுமையோ, பசியோ, எழுத்தறிவின்மையோ இதுபோன்ற சில பிரச்சினைகளிலிருந்து இந்த நாட்டை விடுவிப்பதற்கு வாய்ப்பாக பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது. சுயராஜ்ய கிராமம் என்ற மகாத்மா காந்திஜியின் கனவு நமக்காக விடப்பட்டுள்ளது? மக்கள் ஏன் கிராமங்களை விட்டு நகரங்களில் குடியேறுகிறார்கள்? கிராமங்களைப் பொறுத்தவரையில் காந்திஜியின் கவலைதான் என்ன? அந்தக் கனவை மீண்டும் புதுப்பிக்க இயலுமா? ஒடுக்கப்பட்ட, தலித் மக்களுக்கும் விவசாயிகளுக்கும் ஏதாவது செய்ய முடியுமா? இந்த வினாக்கள் ஏதோ தனி நபர்களுக்கோ, குழுக்களுக்கோ உரியவை அல்ல. நாட்டின் 125 கோடி பேருக்குமானவை. இதுதான் மக்களுக்கு ஏதாவது செய்வதற்கான சக்தியை உத்வேகம் அளிப்பது இந்தத் தருணத்தில்தான். நாம் அந்த உத்வேகத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். சில சமயத்தில் கடமைகள் புறக்கணிக்கப்படுவதும், அதிகாரம் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவதும் உண்டு என்பதை நாம் அறிவோம். துரதிர்ஷ்ட வசமாக இந்தத் தீமைகள் நம் சிலரது வாழ்வில் நுழைந்து வாழ்க்கை முறையாக மாறிவிடுகின்றன. (சாலையில்) சிவப்பு விளக்கு எரியும்போதே கடந்துவிட்டால் குற்றவுணர்வு இருப்பதில்லை. “சட்டத்தை நான் மீறுகிறேன்” என்று உணர்வதும் இல்லை. எங்காவது எச்சில் துப்பினால், தவறு செய்கிறோமே என்று நினைப்பதில்லை. விதிகளை மீறுவது நமது வாழ்க்கையாகிவிட்டது. சிறு சம்பவங்கள் கூட நம்மை வன்முறைக்கு இட்டுச் சென்றுவிடுகின்றன. ஒரு சம்பவம் மருத்துவருடைய தவறோ இல்லையோ, மருத்துவமனையின் தவறோ இல்லையோ (பாதிக்கப்பட்டோரின்) உறவினர்கள் உடனே மருத்துவமனைக்குத் தீ வைத்துவிடுகிறார்கள். மருத்துவர்களைத் தாக்குகிறார்கள். ஏதாவது விபத்து நடந்தால், காரைக் கொளுத்துகிறோம். டிரைவரைக் கொல்கிறோம். விதிகளைப் பின்பற்றும் குடிமக்களாக நாம் கடமையுடன் செயல்படவேண்டும். சில பலவீனங்கள் நமது வாழ்க்கையில் நுழைந்துவிட்டன. சட்டத்தை மீறுகிறோம் என்று நாம் நினைப்பதில்லை. அதனால்தான், சமுதாயத்தில் அதிகரித்துவிட்ட குறைகளைக் களைய இது தலைமையின், பொறுப்பாகவும் சமுதாயத்தின் பொறுப்பாகவும் ஆகிறது. சமுதாயக் கடமைக்காக விழித்துக்கொள்ளுங்கள்! கழிப்பறைகளும், சுத்தமாக இருத்தலும் கோலிக்குரியது அல்ல. இதற்காக நமது தாய்மார்களும், சகோதரிகளும் இருட்டுக்காக நீண்ட நேரம் காத்திருக்க நேர்ந்தது. நமது மனநிலை மாற வேண்டியுள்ளது. கழிவறைகளைப் பயன்படுத்தவேண்டும் என்று மக்களுக்கு உணர்த்த வேண்டியிருக்கிறது. இந்த விஷயத்தில் நாம் செயல்பட்டாக வேண்டும். இந்த உணர்வுகளையெல்லாம் சட்டத்தின் மூலம் கொண்டு வர இயலாது. நமது தாய்மார்களும் சகோதரிகளும் சங்கடத்தில் இருப்பதை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். பெண்களையும், சகோதரிகளையும் உள்ளடக்கிய குறிப்பிட்ட மக்களின் சுமையையாவது நாடு ஏற்கவேண்டும். அவர்களது பலம் நமக்கு பலம் அளிக்கலாம். மகாத்மா காந்தியின் விடுதலைப் போராட்ட இயக்க காலத்தில், தாய்மார்களும் சகோதரிகளும் தலைமை தாங்குவார்கள். சுதந்திரப் போராட்டத்தில் பங்களிப்பு செலுத்துவார்கள். இன்றும் கூட தேசத்துக்காக பங்களிப்பைச் செலுத்துகிறார்கள். அவர்களது செயல்களை முன்னெடுத்து்ச செல்வதற்கு இந்தக் கடமையில் நாம் முன்னேறிச் செல்ல வேண்டும். 1857 ஆம் ஆண்டுமுதல் 1942 ஆம் ஆண்டு வரையில் சுதந்திரப் போராட்டம் பல்வேறு கட்டங்களைக் கடந்து வந்திருப்பது உண்மைதான். அதில் ஏற்றங்களும் இறக்கங்களும் உண்டு. பல்வேறு திருப்புமுனைகளும் உண்டு. புதிய தலைமை, சில சமயம் வன்முறை, சில சமயம் அஹிம்சைவழி என வழிமுறைகளும் உண்டு. சில சமயம் இரு வழிகளுக்கும் இடையிலும் மோதல்கள் இருந்திருக்கின்றன. சில சமயம் இரு வழிமுறைகளும் ஒன்றை ஒன்று சார்ந்தும் இருந்திருக்கின்றன. ஆனால், இவை அனைத்தையும் 1857 முதல் 1942 வரை அதிகரித்து வந்ததைக் கண்டிருக்கிறோம். படிப்படியாக அது வளர்ந்து, மெல்ல மெல்ல பரவி, மக்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டனர். ஆனால், 1942ஆம் ஆண்டு முதல் 1942 ஆம் ஆண்டு வரையில் அந்த மாற்றம் அதிகரிக்கவில்லை. அப்போது, எல்லாவற்றையும் தீர்த்துவிட்டு, சுதந்திரம் அளித்துவிட்டு, வெளியேறுவற்கான இக்கட்டான சூழ்நிலை ஆங்கிலேய அரசுக்கு ஏற்பட்டது. 1857ஆம் ஆண்டு முதல் 1942 ஆம் ஆண்டு வரையில் எல்லாமே மெல்ல நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால், 1942 முதல் 1947 வரை அப்படி இல்லை. நமது சமூகத்தின் வரலாற்றைப் பார்ததால், குறைந்தபட்சம் 100 , 200 ஆண்டுகளில் மேம்பாட்டுக்கான பயணம் அதிகரித்து வந்துள்ளதைக் காணலாம். உலகம் நிதானமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. மெல்ல மெல்ல உலகம் தானாகவே மாறி வந்தது. ஆனால், கடந்த 30, 40 ஆண்டுகளில் உலகில் திடீரென்ற மாற்றம் ஏற்பட்டது. தொழில்நுட்பம் மிகப்பெரிய பங்களிப்பை ஆற்றியது. இந்த 30, 40 ஆண்டுகளில் எது உலகை மாற்றியது என்று யாராலும் கற்பனை செய்து கூட பார்க்க இயலவில்லை. 30, 40 ஆண்டுகளுக்கு முன் அதை நாம் கவனித்திருக்க மாட்டோம். இந்த தகர்வுடன் சாதகமான மாற்றத்தை நாம் உணர முடிகிறது. இப்போது பாய்ச்சலைப் பார்த்துள்ள நிலையில் 2017 ஆம் ஆண்டு வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தின் 75ஆவது ஆண்டும் ஐந்தாண்டுகள் கழித்து 2022 ஆம் ஆண்டு இந்திய சுதந்திர தினத்தின் 75ஆவது ஆண்டும் 1942 முதல் 1947ஆம் ஆண்டு வரையிலான அதே இருந்த உணர்வே இருக்க வேண்டும். 2022 ஆம் ஆண்டில் இந்திய சுதந்திரத்தின் 75 ஆவது ஆண்டு விழாவைக் கொண்டாடுகிறோம். இதனிடையில் நமது சுதந்திரப் போராட்டத் தியாகிகளின் கனவுகளை நிறைவேற்ற வேண்டும். நமது தீர்மானத்தை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும். முன்னேற வேண்டும். நம் நாடு மட்டும் முன்னேறும் என்று நான் கருதவில்லை. 1942 ஆம் ஆண்டு முதல் 1947 ஆம் ஆண்டு வரையில் விடுதலைப் போரில் காட்டிய தீவிரம், நாம் பெற்ற வலிமை ஆகியவற்றால் நாம் பெற்ற வெற்றிகளால் பல நாடுகள் பயன்பெற்றன. அதைப்போல் 2017 முதல் 2022 வரையிலான ஐந்து ஆண்டுகளில் உலக அரங்கில் இந்தியாவை உயர்த்துவது என்ற பொறுப்பை நாம் ஏற்றுக் கொண்டால், தலைமையப் பெறும் நிலை ஏற்படும். இந்த முயற்சியில் நாடே ஒன்றிணைந்தால் அது தேசத்திற்கே மிகப் பெரிய சேவையாக அமையும். சில விஷயங்களில் நாமெல்லோரும் ஒன்று பட்டு உழைத்தால், இதைச் சாதிக்க இயலும் என்று நம்புகிறேன். இப்போதுதான் ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பு முறையைப் பார்த்தோம். இது எனதுஅரசியல் அறிக்கை அல்ல. நான் நிர்ணயித்துக் கொண்ட உறுதி. ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பின் வெற்றி எந்த அரசின் வெற்றியும் அல்ல. எந்தக் கட்சியின் வெற்றி அல்ல. ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பின் வெற்றி, இந்த அவையில் அமைந்திருப்போரின் மன உறுதிக்குக் கிடைக்கும் வெற்றியாகும். இங்கேயோ வேறு எங்கேயோ அமர்ந்திருத்தல் அதன் பலன் எல்லா மாநிலங்களையும் சென்றடையும். பொது வியாபாரிகளுக்குப் போய்ச் சேரும். இது உலகிற்கே தனித்துவமானது. ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பு முறை உலகின் மிகப் பெரிய அதிசயம். இது சாத்தியமானால், இங்கு இருந்தபடியே எதிர்காலத்தில் மேலும் சில முடிவுகளை எடுக்க இயலும். 125 கோடி மக்களின் பிரதிநிதி என்ற முறையில் 2022 ஆம் ஆண்டுக்கான தீர்மானத்தின்படி அத்தகைய பலன்களை கொண்டு வரலாம் என்று நான் நம்புகிறேன். மகாத்மா காந்தி “செய் அல்லது செத்து மடி” என்ற முழக்கத்தை நம்க்கு அளத்திருக்கிறார். அதுதான் அந்தக் காலத்தின் உத்தியாகும். இன்று, 2017ஆம் ஆண்டில் இந்தியா 2022ஆம் ஆண்டில் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்று உறுதி எடுத்துக் கொண்டால், நாட்டில் ஊழலை ஒழித்துவிடலாம். நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து, ஏழைகளுக்கான உரிமைகளை வென்றெடுக்கலாம். இளைஞர்கள் சுயவேலைவாய்ப்புகளைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்புகளை வழங்கலாம். ஒன்றிணைந்து, சத்துக்குறைவான உணவு என்ற பிரச்சினைக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்கலாம். பெண்கள் முன்னேறுவதற்குத் தடையாக உள்ளவற்றை நீக்கி, ஒழித்துவிடலாம். நாட்டில் எழுத்தறிவின்மையைப் போக்கிவிடலாம். இவற்றையெல்லாம் தொடர்ந்து செயல்படுத்தலாம். எனினும், மேலும் பல பிரச்சினைகள் இருக்கலாம். ஆனால், “செய் அல்லது செத்துமடி” என்ற மந்திரத்தை நம் மனத்தில் தொடர்ந்து இருத்திக் கொள்ள வேண்டும். இந்த உறுதிப்பாடுகள் எந்தக்கட்சிக்குமோ எந்த அரசுக்குமோ சொந்தமானவை அல்ல. நாட்டில் உள்ள125 கோடி மக்களுக்குச் சொந்தமானவை. 2017ஆம் ஆண்டு முதல் 2022 ஆம் ஆண்டு வரையில் நமது சுதந்திரப் போராட்ட தியாகிகளின் கனவுகளை நிறைவேற்றுவோம். ஆகஸ்டு புரட்சி தினமான இன்று, அத்தகைய மேன்மை மிக்க மனிதர்களை நினைவுகூர்ந்து, அவர்களது தியாகங்கள், தவம், ஆகியவற்றையும் நினைவில் கொண்டு, அவர்களது ஆசிகளைப் பெற்று, நாம் எல்லோரும் சில விஷயங்களில் நாட்டை முன்னேற்றுவதற்காக ஒன்றுபடுவோம். அவர்களது கனவுகளை நிறைவேற்றும் வகையில் நாட்டின் அனைத்துப் பிரச்சினைகளிலிருந்து நாட்டை விடுவித்து, பேராற்றல்,வலிமை, இலக்கு ஆகியவற்றை அடைவோம். மாண்புமிகு அம்மையார்அவர்களே, இந்த எதிர்பார்ப்புகளுடன் நான் உங்களுக்கு நன்றி தெரிவிப்பதுடன், சுதந்திரப் போராட்ட தியாகிகளுக்கு என் மரியாதையைச் செலுத்திக் கொள்கிறேன்.