தேர்வு நேரத்து சிக்கல்கள் பற்றிய நிகழ்வில் பிரதமர் ஆற்றிய உரை

ந்த ஆண்டைப் போலவே கடந்த ஆண்டு கூட தேர்வுக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த மாணவர்களை சந்திக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. உங்கள் அனைவரையும் சந்திப்பதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்த கல்வித் துறைக்கு நான் மிகவும் கடமைப்பட்டுள்ளேன். இன்று கிட்டத்தட்ட இந்தியாவின் அனைத்து மாநிலங்களையும் சேர்ந்த மாணவர்கள் இங்கே இருக்கிறார்கள் என்பதறிந்து நான் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். ஒரு வகையில் பார்த்தால் ஒரு குட்டி இந்தியாவே என் முன்னால் அமர்ந்திருக்கிறது. மற்றொரு கோணத்தில் பார்த்தோமானால் எதிர்கால இந்தியாவே என் முன்னால் அமர்ந்திருக்கிறது. நான் இங்கு வந்து உங்கள் அனைவரிடமும் பேசுவதற்கு முன்னால், நமது நாட்டின் முன்னாள் பாதுகாப்பு அமைச்சராக இருந்த திரு. ஜார்ஜ் ஃபெர்னாண்டஸ் உயிர் நீத்தார். அவர் மிகவும் துடிப்பான, ராணுவ வீரனைப் போன்ற ஒரு தலைவர். அவர் பிறந்தது ஓரிடம்; வேலை செய்தது வேறிடம்; மற்றொரு இடத்தைச் சேர்ந்த மக்களின் பிரதிநிதியாகவும் அவர் செயல்பட்டார். ஒரு வகையில் இந்தியாவில் பல்வேறு பகுதிகளிலும் அவர் வசித்திருக்கிறார். அவசர நிலைக் காலத்தின்போது ஜனநாயகத்தை மீண்டும் நாட்டில் நிலைநிறுத்துவதற்காக அவர் கடுமையாகப் போராடியவர். என்றாலும் கடந்த பல வருடங்களாகவே அவர் உடல் நலமின்றி, நினைவின்றி, படுத்த படுக்கையாக இருந்துவந்தார். இன்று அவர் இந்த உலகத்தை விட்டுச் சென்றுள்ளார். இத்தருணத்தில் பெருமகன் ஜார்ஜ் அவர்களுக்கு எனது அஞ்சலியை செலுத்துகிறேன். நண்பர்களே, அனுபவத்தை வைத்துப் பார்க்கும்போது தேர்வு குறித்த சிக்கல்களில் ஒரு மாற்றம் இருக்கிறது. பல்வேறு வேண்டுகோள்களுக்கு இணங்க உலகத்தின் பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த மக்களும் இன்று இந்த நிகழ்வில் தங்களை இணைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். அதைப் போன்றே, இந்தியாவின் அனைத்து மாநிலங்களுக்கும், இந்த மாணவர்களோடு கலந்துரையாடும் வகையில் பிரதிநிதித்துவம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. இதில் மூத்த, இளைய மாணவர்கள் கலந்து கொண்டுள்ளனர். பாதுகாப்பாளர்களும், பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களும் இல்லையென்றால் இது முழுமை பெறாது. எனவே மாணவர்களின் வாழ்க்கையோடு நேரடியாகத் தொடர்புடைய அனைவருடனும் கலந்துரையாடுவதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்க முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. சில நிமிடங்களுக்கு முன்னால் முடிவடைந்த நடன நிகழ்ச்சியே எனது உரையை தேவையற்ற ஒன்றாகச் செய்து விட்டது என்றுதான் நான் நம்புகிறேன். இந்த நடன நிகழ்ச்சி புதியதொரு நம்பிக்கையை, புதியதொரு ஆர்வத்தை நான் உட்பட இங்கிருக்கும் அனைவரின் மத்தியிலும், இந்த நிகழ்வை தொலைக்காட்சியில் கண்டு வரும் அனைவரின் மத்தியிலும் உருவாக்கியிருக்கிறது. அவர்கள் அனைவருக்கும் எனது வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இந்த நிகழ்வு முழுவதிலும் வெளிப்பட்ட ரீனாவின் வியப்பூட்டும் வகையிலான திறமைக்கு சிறப்பான பாராட்டு தெரிவிக்கப்பட வேண்டும். இரண்டு கைகளையும், ஒரு காலையும் இழந்திருந்தபோதிலும் வாழ்வதில் உள்ள உற்சாகத்தை அவர் மிகச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தினார். பழைய காணொலி ஒன்றையும் நாம் பார்த்தோம். இந்த நிகழ்வில் இருப்பதையே மறந்து விடுங்கள் என்று நான் உங்களிடம் சொல்லியிருந்தேன். உங்கள் வீட்டில் இருப்பதாகவும், உங்கள் குடும்ப உறுப்பினர்களோடு, உங்களுக்கு நன்கு தெரிந்தவர்களோடு பேசிக் கொண்டிருப்பதாகவே நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். சூழ்நிலை இலகுவாகவும் சாதாரணமாகவும் இருந்தால் என்னாலும் கூட நிறையவே தெரிந்து கொள்ள முடியும். உங்களுக்கு அறிவுரை கூறுவதற்காக இந்த நிகழ்வில் நான் பங்கெடுக்கவில்லை. அதைப் போன்றே பெற்றோர்களுக்கோ, ஆசிரியர்களுக்கோ அல்லது மாணவர்களுக்கும் கூட அறிவுரை கூற நான் விரும்பவில்லை. உங்கள் அனைவரைப் போலவே வாழவும், உங்கள் மனநிலையை அனுபவைக்க முயற்சிக்கவுமே நான் இங்கே இருக்கிறேன். நல்லது. நிகழ்ச்சியைத் தொடங்கலாம். எதிலிருந்து தொடங்கலாம்? தொகுப்பாளர்: இந்த நிகழ்வில் மாணவர்கள், ஆசிரியர்கள், பெற்றோர்கள் எல்லாம் இருக்கிறார்கள். அதுவும் உள்நாட்டிலிருந்து மட்டுமல்ல; வெளிநாடுகளிலிருந்தும். முதலில் ஆசிரியரான ரோலி தத்தா கொல்கத்தாவில் இருந்து உங்களிடம் சில கேள்விகளை கேட்க விரும்புகிறார். கேள்வியாளர்: அய்யா! என் பெயர் ரோலி தத்தா. நான் கொல்கத்தாவில் உள்ள கேந்த்ரிய வித்யாலயாவில் உயிரியல் பயிற்றுவித்து வருகிறேன். அய்யா, உங்களிடம் நான் கேட்க விரும்பும் கேள்வி என்னவென்றால் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் என்பது முற்றிலும் தேர்வையே நம்பியிருக்கிறது என்று நம்பும் பெற்றோர்களுக்கு நாம் என்ன சொல்ல வேண்டியுள்ளது? தொகுப்பாளர்: அய்யா! இப்போது நம்மிடையே இருக்கும் ரோஹித் ஸ்ரீயும் கூட இதே போன்ற ஒரு கேள்வியை கேட்க விரும்புகிறார். அவர் அடிப்படையில் கேரள மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர் என்றாலும் குடிமைப் பணிகளுக்கான தேர்வு எழுதுவதற்காக இப்போது டெல்லியில் தங்கியிருக்கிறார். கேள்வியாளர்: மாண்புமிகு பிரதமர் அவர்களே, வணக்கம். என் பெயர் ரோஹித் ஸ்ரீ. நான் கேரளாவைச் சேர்ந்தவள். டெல்லியில் தங்கியிருந்து குடிமைப்பணி தேர்வுக்காக தயார் செய்து வருகிறேன். அய்யா, நமது பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களும் நம்மிடமிருந்து நிறையவே எதிர்பார்க்கின்றனர். அதன் விளைவாக நாங்கள் மிகுந்த அழுத்தத்திற்கு ஆளாகிறோம். அய்யா, எங்களைப் போன்றவர்களின் நிலைமையை சற்றே சிந்தித்துப் பாருங்கள். நாட்டு மக்கள் உங்களிடமிருந்து நிறையவே எதிர்பார்க்கிறார்கள். பிரதமர் அவர்களே, இந்த எதிர்பார்ப்புகளை நீங்கள் எப்படி எதிர்கொள்கிறீர்கள்? நாங்கள் எப்படி எதிர்கொள்ளவேண்டும்? என்று சொல்ல முடியுமா? மிக்க நன்றி. தொகுப்பாளர்: மாண்புமிகு பிரதமர் அவர்களே, உங்கள் உரை அவர்களை ஊக்கப்படுத்தும் வகையில் அமைந்திருக்க வேண்டுகிறேன். மோடிஜி: நீங்கள் கேரளாவிலிருந்து வந்திருந்தாலும் என்னை விட மிக நன்றாகவே இந்தி பேசுகிறீர்கள். நீங்கள் 10வது அல்லது 12வது அல்லது இறுதித் தேர்வு எழுதும் நேரத்தில் புகார்களைத்தான் பெரும்பாலான நேரங்களில் கேட்டுக் கொண்டே இருந்திருப்பீர்கள். சில நேரங்களில் ஒரு நாளுக்கு பத்து முறையும் கூட. உனக்குப் புரியவில்லையா? ஏன் எப்போதும் நண்பர்களுடன் தொலைபேசியில் பேசிக் கொண்டே இருக்கிறாய்? கம்ப்யூட்டரை விட்டு வெளியே வா! படிக்க ஆரம்பி! என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்? இப்படித்தான் இருந்ததல்லவா? என்னிடம் உண்மையைச் சொல்லுங்கள். உண்மையில், தேர்வின் முக்கியத்துவத்தை யாராலும் மறுக்க முடியாது. அதைப் பற்றிக் கவலைப்படக் கூடாது என்று நான் எப்போதும் கூற மாட்டேன். அதைப் பற்றி நான் பிறகு பேசுகிறேன். அந்தத் தேர்வு என்ன, வாழ்க்கைக்கான தேர்வா? அல்லது அந்தக் குறிப்பிட்ட வகுப்பிற்கான தேர்வா? எனவே அந்தத் தேர்வு வெறும் 10வது அல்லது 12வது வகுப்பிற்கானது மட்டும்தான்; நமது வாழ்க்கைக்கான அளவுகோல் அல்ல என்று நாம் முடிவெடுத்தால், இந்த எண்ணமே நமது பாரத்தைக் குறைத்து விடும். இது அந்த வேலையில் நமது கவனத்தையும் அதிகரிக்கும். பத்தாவது வகுப்பில் நாம் தோல்வியடைந்தால் நமது வாழ்க்கை பயனற்றதாகிவிடும் என்று அவர்கள் சொல்வார்கள். வாழ்க்கை என்பது தேர்வு மையங்களோடு சுருங்கி விடுவதில்லை; அதற்கும் வெளியே மிகப்பெரியதொரு உலகம் இருக்கிறது. நீண்ட நாட்களுக்கு முன் நான் ஒரு கவிதையைப் படித்தேன். அந்தக் கவிதை முழுவதும் என் நினைவில் இல்லை. இருந்தாலும் அதில் ஒரு வரி வருகிறது. அது சொல்கிறது: “சில பொம்மைகள் உடைந்து போவதாலேயே, குழந்தைப் பருவம் முடிந்து விடாது!” இந்த வரி மிகப் பெரியதொரு செய்தியை சொல்வதென்றே நான் நம்புகிறேன். “பொம்மைகள் சில உடைந்து போவதாலேயே, குழந்தைப் பருவம் முடிந்து விடாது!” ஒருவர் தேர்வை நன்றாக எழுதவில்லை என்பதாலேயே வாழ்க்கை அதோடு நின்றுவிடுவதில்லை. வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் சவால்களைச் சந்திப்பது மிகவும் முக்கியம். அவை நம்மை வலிமையாக்குகின்றன; நமக்கு புதிய சக்தியைத் தருகின்றன. நமது அறிவை வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பை அது வழங்குகிறது. இத்தகைய சவால்களை நாம் எதிர்கொள்ளவில்லை என்றால், நமது வாழ்க்கை தேங்கிப் போய்விடும். அத்தகையதொரு தேக்க நிலை என்பது வாழ்க்கையே இல்லை. வாழ்க்கை என்றாலே இயக்கம், வாழ்க்கை என்றாலே கனவுகள், வாழ்க்கை என்றாலே அவற்றை அடையவதற்கான சிறந்த முயற்சிகள். இல்லையெனில், வாழ்க்கை என்பது பொருளற்றதாக மாறிவிடும். சில நேரங்களில், சிறுவர்களாகிய நாம் ஒருவித மன நிலையில் இருப்போம். அந்தக் குறிப்பிட்ட நிலையை நாம் அடையும்போது நாம் செய்வதெல்லாமே சரியானது; நமது பெற்றோர்கள் எதையுமே புரிந்து கொள்வதில்லை என்று நாம் நினைக்கிறோம். அதுதான் உண்மையா? அவர்கள் எதையும் புரிந்து கொள்வதில்லை என்பதுதான் உண்மையா? முதலாவதாக, தங்கள் பெற்றோர்கள் சொல்வதை கவனமாக கேட்க வேண்டும்; அதற்கு எதிர்வினை புரியக் கூடாது என்று மாணவர்களுக்கு நான் அறிவுரை கூற விரும்புகிறேன். அதை நீங்கள் ரசியுங்கள். ஏராளமான உற்சாகத்தோடு அதைக் கேளுங்கள். நீங்கள் கவனமாக கேட்கிறீர்கள் என்பதை உங்கள் பெற்றோர் உணரவேண்டும். இவ்வாறு கேட்கும்போது சில நேரங்களில் உங்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் இருக்கலாம்; அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்று தாயைக் கேளுங்கள். அதன்பிறகு வேறெதையும் நீங்கள் அவருக்கு விளக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்காது. அவராலேயே அதைப் புரிந்து கொண்டுவிட முடியும். எனவே நடத்தையும் கூட முக்கியமானதுதான். உங்கள் பெற்றோர்கள் மகிழ்ச்சியான மனநிலையில் இருக்கும்போது உங்கள் கருத்தையும் கூட அவர்களிடம் சொல்லலாம். “நீங்கள் சொன்னதை எல்லாம் நான் யோசித்துப் பார்த்தேன். முயற்சிக்கவும் கூட செய்தேன். இருந்தாலும் முழுமையாக என்னால் முடியவில்லை. அதை எப்படி முடிப்பது என்று உங்களால் சொல்ல முடியுமா?” இது உங்கள் தேர்வை முடித்து வைத்து அவர்களுக்கான தேர்வை தொடங்கி வைக்கும். இதற்கு எப்படி எதிர்வினை ஆற்றுவது என்று அவர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாது. பெற்றோர்களை எப்படி வாயடைக்கச் செய்யவேண்டும் என்று நான் உங்களுக்குக் கற்றுத் தருகிறேன் என்று இதற்குப் பொருளல்ல. என்றாலும் சில நேரங்களில் மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கேட்காமல் இருப்பது சிக்கலை உருவாக்கக் கூடும். இது பின்னாளில் உங்கள் பெற்றோருடன் நட்புறவோடு கூடிய உரையாடலை நிகழ்த்த வழிவகுக்கும். உங்களுக்கு உதவுபவர்களாக அவர்கள் மாறுவார்கள். உங்கள் குழந்தைப் பருவத்து ஆசைகளை எல்லாம் இவர்கள் மீது திணிக்கிறீர்களா? என்று நான் பாதுகாவலர்களைப் பார்த்துக் கேட்க விரும்புகிறேன். நீங்கள் ஒரு மருத்துவராக விரும்பினீர்கள். ஆனால் ஒரு எழுத்தராக இப்போது இருக்கிறீர்கள். எனவே உங்கள் ஆவலாதிகளை உங்கள் பிள்ளைகளின் மீது இப்போது திணிக்கிறீர்கள். நிறைவேறாத ஆசைகளை பிள்ளைகளின் மீது திணிக்கும் இத்தகைய பெற்றோர் தோல்வியைத்தான் தழுவுகின்றனர். அவர்கள் இவ்வாறு செய்யலாகாது. தங்கள் குழந்தைகளின் திறமைகளை, தகுதிகளைத் தெரிந்து கொள்ளவும், புரிந்து கொள்ளவும் அவர்கள் முயற்சிக்க வேண்டும். இதற்கென பெற்றோர்களுக்குத் தனியாக பயிற்சி எதுவும் தேவையில்லை. வீட்டில் ஒரு குழந்தை எப்படி நடை பயில்கிறது என்பதை நீங்கள் பார்த்திருப்பீர்கள். அந்தக் குழந்தை ஒரு சில அடிகள் எடுத்து வைத்து விட்டு கீழே விழுகிறது. இதற்கு அந்தக் குழந்தையின் தாய் என்ன செய்கிறார்? தாய் அதைப் பார்த்து பாராட்டி கைதட்டுகிறார். அப்போது கீழே விழுவது தவறல்ல என்று குழந்தை உணர்கிறது. குழந்தை கீழே விழும்போது கைதட்டுங்கள் என்று இந்த தாய்மார்களுக்கு எந்தப் பிரதமராவது கற்றுத் தந்தாரா என்ன? அல்லது அந்த தாய் எங்காவது அதைப் பற்றிப் படித்திருப்பாரா? ஆனால் குழந்தையை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும் என்பதை அவர் நன்றாக உணர்ந்திருக்கிறார். எனவே, குழந்தைக்குப் பிடித்த சில பொருட்களை கையில் வைத்துக் கொண்டு அந்தக் குழந்தையை தன் பக்கம் நடந்து வருமாறு கேட்கிறார். இப்படித்தான் பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு உற்சாகமூட்டுகின்றனர். என்றாலும் வாழ்க்கையில் ஒரு தருணம் வரும்போது, தங்கள் குழந்தை வாழ்க்கைக்குத் தயாராகி விட்டது; எனவே அதன் மீது கவனம் செலுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை என்று பெற்றோர் நம்புகின்றனர். இங்குதான் தவறுகள் தொடங்குகின்றன. பெற்றோர்கள் தொடர்ந்து தங்கள் குழந்தைகளின் மீது கவனம் எடுத்து, தட்டிக் கொடுத்து, உற்சாகப்படுத்த வேண்டும். குழந்தைகளைத் திட்டுவதால் எந்தவித சாதகமான விளைவும் ஏற்பட்டு விடாது. எதிர்பார்ப்புகளைப் பொறுத்தவரையில். அவை நல்லவை தான். எதிர்பார்ப்புகள் அவசியமானவையும் கூட. எதிர்பார்ப்புகளின் விளைவாகவே நாம் மேலும் அதிகமாகச் செய்யத் துடிக்கிறோம். எதிர்பார்ப்புகள் எதுவும் இல்லை என்றால், என்னவாகும்? ஒரு நோயாளிக்கு வாழ்வதற்கான விருப்பம் இல்லை என்றால், தான் குணமாகவேண்டும் என்ற விருப்பம் இல்லை என்றால், தன் மரணத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தால், அவருக்கு நாம் மிகச் சிறந்த மருத்துவரை, மிகச் சிறந்த மருத்துவமனையை ஏற்பாடு செய்தால் என்ன பயனிருக்கும்? அந்த நோயாளி மீண்டு வருவாரா? அடக்கப்பட்ட ஒரு மனிதனால், குடும்பத்தால், அல்லது சமூகத்தால் யாருக்கும் எந்தவொரு பயனும் இருக்குமா? எனவே, வாழ்க்கையில் மேலும் வேகமாக முன்னேறிச் செல்ல நம்பிக்கையும் எதிர்பார்ப்பும் மிகவும் கட்டாயமானவை ஆகும். நீங்கள் இந்திய ஆட்சிப் பணி அதிகாரியாக வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள் என்பதால் இந்தக் கேள்வி தோன்றுவது இயற்கையான ஒன்றுதான். சமூகத்தில் எதிர்பார்ப்புகள் இருப்பது என்பது இயற்கையான ஒன்றுதான். அதில் எவ்வித சோர்வும் இருக்கலாகாது. மோடி பல எதிர்பார்ப்புகளை தூண்டிவிட்டார் என்று மக்கள் கூறுகிறார்கள். நாட்டில் உள்ள 125 கோடி மக்களுமே 125 கோடி எதிர்பார்ப்புகளை கொண்டிருக்க வேண்டும் என்றுதான் நான் விரும்புகிறேன். இந்த எதிர்பார்ப்புகள் வெளிப்படுத்தப்படவும் வேண்டும். இந்த எதிர்பார்ப்புகளை நம் மேலுள்ள சுமையாக கருதக் கூடாது. இந்த எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்றுவதற்கான நமது தகுதிகளை நாம் மேம்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். தொகுப்பாளர் – அய்யா, ஜம்மு நகரில் இருந்து கிருஷ்ண குமார் ஷர்மா இப்போது நம்முடன் இணைந்து கொள்கிறார். தனது பிரச்சனை ஒன்றை நம்மோடு பகிர்ந்து கொள்ள அவர் விரும்புகிறார். கேள்வியாளர் – வணக்கம் அய்யா. என் பெயர் கிருஷ்ண குமார் ஷர்மா. ஜம்மு நகரில் ரூப் நகர் பகுதியைச் சேர்ந்தவன். இப்போதெல்லாம் குழந்தைகள் மட்டுமல்ல; பெற்றோர்களாகிய நாங்களும் கூட யாருடைய குழந்தை நல்ல மார்க் வாங்கியிருக்கிறது? என்பது போன்ற மன அழுத்தத்தில் ஆழ்கிறோம். இந்த அழுத்தத்தை எவ்வாறு அகற்றுவது? மிக்க நன்றி அய்யா. தொகுப்பாளர் – மாண்புமிகு அய்யா, வடகிழக்குப் பகுதியைச் சேர்ந்த இம்பால் நகரில் இருந்து நீல குமாரியும் கூட இதே போன்ற ஒரு கேள்வியை கேட்டிருந்தார். கேள்வியாளர் – நான் நீலா குமாரி. மணிப்பூர் மாநிலம் இம்பால் நகரில் இருந்து பேசுகிறேன். பெற்றோராகவும் வேலைக்குப் போகும் பெண் என்ற முறையிலும் எனது குழந்தைகளின் தேர்வு காலத்தின்போது மன அழுத்தத்தில் இருந்து எப்படி விடுபடுவது என்று நான் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். மிக்க நன்றி அய்யா. தொகுப்பாளர் – மாண்புமிகு அய்யா, பெங்களூரு நகரிலிருந்து ஒரு மாணவியான லாவண்யா ஒரு கேள்வி எழுப்ப விரும்புகிறார். கேள்வியாளர் – காலைவணக்கம். நான் லாவண்யா. பெங்களூரு க்வீன்ஸ் சாலையில் உள்ள செயிண்ட் மேரீஸ் பப்ளிக் பள்ளியில் படிக்கிறேன். மாண்புமிகு பிரதமரிடம் நான் எழுப்ப விரும்பும் கேள்வி இதுதான். அய்யா. மாணவர்களாகிய நாங்கள் எங்கள் பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள், எங்களால் பெரிதும் விரும்பப்படும் அனைவராலும் உருவாக்கப்பட்ட பயத்திலிருந்து எப்படி வெளிவருவது? தொகுப்பாளர் – தங்களது பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், தங்களால் விரும்பப்படுவோர் ஆகியோர் தரும் அழுத்தம் என்ற பயத்தை மாணவர்கள் எப்படி அகற்றிக் கொள்வது? அய்யா, பெற்றோர், குழந்தைகள் ஆகிய இருவருமே மன அழுத்தம் பற்றிப் பேசுகின்றனர். உங்களது பதிலை ஆவலோடு எதிர்பார்க்கிறோம். மோடிஜி – பாதுகாவலர்களை நான் கேட்டுக் கொள்கிறேன். உங்களுக்கு கனவுகள் இருக்க வேண்டும்; உங்களுக்கு எதிர்பார்ப்புகளும் இருக்க வேண்டும். என்றாலும் அழுத்தம் தருவது நிலைமையை மேலும் மோசமானதாகச் செய்யும். உதாரணமாக, நீங்கள் சமைத்த உணவை உங்கள் குழந்தை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். நீங்கள் நன்றாகவே சமைத்திருக்கிறீர்கள். என்றாலும் அந்த உணவை சாப்பிடும்படி நீங்கள் குழந்தையை வற்புறுத்துகிறீர்கள். அவ்வாறு நீங்கள் வற்புறுத்த தொடங்கியவுடனேயே, சாப்பிடுவதற்குப் பதிலாக அந்தக் குழந்தை ஓடி விடும். அதுதானே உண்மை? அவ்வாறு நடந்துவிடக் கூடாது என்பதில் நாம் மிகுந்த கவனமாக இருக்க வேண்டும். இத்தகைய அழுத்தம்தான் எதிர்வினைக்கு கொண்டு செல்கிறது. என்றாலும் பெற்றோர் ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள். இதற்குப் பின்னால் ஓர் உளவியல் காரணமும் இருக்கிறது. பெற்றோர் குடும்ப நிகழ்ச்சிக்கோ, ஒரு சமூக நிகழ்ச்சிக்கோ செல்லும்போது தங்கள் குழந்தைகளின் மதிப்பெண் குறித்த அட்டையைத்தான் தங்கள் அடையாள அட்டையாக எடுத்துக் கொண்டு செல்கின்றனர். சமூகத்தில் தங்கள் குழந்தைகளின் சாதனைகளைப் பற்றி பெற்றோர் தொடர்ந்து பீற்றிக் கொள்வதுதான் இந்தப் பிரச்சனைக்கான ஆணிவேராக இருக்கிறது. தங்கள் குழந்தையின் வெற்றியும் தோல்வியும் தங்களின் சமூக வாழ்வை பாதிக்கக் கூடும் என்று பெற்றோர் நம்புகின்றனர். அவர்கள் எப்போதும் சமூகத்தில் ஒரு அந்தஸ்தை நிலைநாட்டி வரவே முயற்சிக்கின்றனர். எனவே, குழந்தைகளின் மீது அழுத்தம் தருவதென்பது ஒரு பழக்கமாகவே மாறி விட்டது. அது அவர்களின் நோக்கமல்ல; என்றாலும் அவர்கள் அதை சரியாகச் செய்ய வேண்டும். உண்மையில், ஒரு குறிப்பிட்ட வயதுக்குப் பிறகு பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகள் உடனான நெருக்கத்தை தொடர்ந்து நீடிப்பதில்லை. குழந்தைகள் சிறியவர்களாக இருக்கும்போது, பெற்றோர் அவர்களின் தவறுகளை மிகவும் வெளிப்படையாக விவரிப்பது வழக்கம். உதாரணமாக, நேற்று அவன் இப்படிச் செய்தான்; பால் பாட்டிலை கீழே போட்டு விட்டான்; சூடாக இருந்த தேநீரை கொட்டி விட்டான்; சுடு காயம் பட்டு விட்டது என்பது போன்றவை. அந்தக் குழந்தையின் நடவடிக்கைகளை கவனிப்பதால்தான் இந்த தவறுகளை அவர்களால் விவரிக்க முடிகிறது. இளம்பிராயத்தில் இருக்கும்போதுதான் குழந்தைகளை பெற்றோர் தொடர்ந்து கவனிக்கின்றனர். 7-8 வயது ஆன பிறகும் கூட தங்கள் குழந்தைகளின்மீது கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று அவர்களுக்குத் தோன்றுவதில்லை. அந்தக் குழந்தையிடம் என்ன மாற்றங்கள்? அது எதை விரும்புகிறது? அது என்ன செய்கிறது? எப்படிச் செய்கிறது? அந்தக் குழந்தைகளுக்கு 7-8 வயதான பிறகு இவ்வாறு கவனிக்கும் தன்மை காணாமல் போய் விடுகிறது. அந்தக் குழந்தைகள் 3 மாத, 6 மாத குழந்தைகளாக இருக்கும்போது மட்டுமே பெற்றோர் கவனிக்கின்றனர். அந்தக் குழந்தை பரபரப்பாக வேலையில் ஈடுபடத் தொடங்கும் வரையில் தொடர்ந்து கவனித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். இங்கே கவனிப்பு என்பதன் பொருள் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையில் அந்தக் குழந்தையின் போக்கை மாற்றி அமைக்க வேண்டும் என்பதல்ல. பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளை கவனிக்க வேண்டும்; அவர்களின் வலிமையை கண்டறிய வேண்டும். இது அழுத்தம் இல்லாத ஒரு சூழ்நிலையை உறுதிப்படுத்தும். தொகுப்பாளர் – மாண்புமிகு பிரதமர் அவர்களே, நம்மிடையே ஒரு தாய் அமர்ந்திருக்கிறார். அவர் அசாம் மாநிலத்தை சேர்ந்தவர். என்றாலும் டெல்லியில் வசிப்பவர். அவர் கொஞ்சம் கவலையோடுதான் இருக்கிறார். அவரது கவலை பொதுவான ஒரு பிரச்சனை என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன். மதுமிதா சென்குப்தா தங்களிடம் எதையோ சொல்ல விரும்புகிறார். கேள்வியாளர் – மதிப்பிற்குரிய பிரதமர் அவர்களே, வாழ்த்துக்கள். என் பெயர் மதுமிதா சென்குப்தா. என் மகன் 9வது வகுப்பில் படிக்கிறான். முன்பெல்லாம் அவன் நன்றாகத்தான் படித்துக் கொண்டிருந்தான். ஆசிரியர்களும் கூட அவனைப் பாராட்டினார்கள். ஆனால் சில நாட்களாக, இணைய வழி விளையாட்டுகளினால் அவனது கவனம் சிதறி வருகிறது. நான் அவனிடம் நிறையவே சொல்லிப் பார்த்து விட்டேன். என்றாலும் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. இந்தச் சூழ்நிலையை எப்படி சமாளிப்பது என்று எனக்கு வழிகாட்டுவீர்களா? மிக்க நன்றி. மோடிஜி – அந்த விளையாட்டு என்ன பப்ஜியா? அல்லது அது ஃப்ரண்ட்லைன் ஆகவும் கூட இருக்கலாம். அது ஒரு பிரச்சனை மட்டுமல்ல; தீர்வும் கூட. தொழில்நுட்பத்தில் இருந்து நம் குழந்தைகள் விலகியிருக்க வேண்டும் என்று நாம் விரும்பினால் நம் வாழ்க்கை முழுவதையும் மீண்டும் பழைய மாதிரியானதாக ஆக்க முயற்சிப்பதைப் போன்றது. எனவே தொழில்நுட்பத்தை பொறுத்தவரையில் அவற்றுக்கு ஊக்கமளிக்கப்பட வேண்டும். விஷயம் என்னவென்றால் தொழில்நுட்பம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதாகும். அந்த தொழில்நுட்பம் அவனை ஒரு இயந்திரமாக ஆக்குகிறதா? அல்லது நல்லதொரு மனிதாக மாற்றுகிறதா? சில நேரங்களில் உணவருந்தும்போதே தொழில்நுட்பம் பற்றி பெற்றோர் ஓரளவு ஈடுபாடு காட்டி, அதைப் பற்றி விவாதிப்பது நல்லது என்றே நான் கருதுகிறேன். தொழில்நுட்பத் துறையில் இப்போது புதிதாக என்ன வந்திருக்கிறது என்று அவர்கள் கேட்கலாம். சந்தையில் எந்த வகையான புதிய செயலிகள் வந்துள்ளன என்று கேட்கலாம். அந்தச் செயலிகளின் முக்கிய அம்சங்கள் என்ன என்று வினவலாம். அப்போது தாங்கள் கையாளும் தொழில்நுட்பம் எதுவாக இருந்தாலும் தங்கள் முயற்சிக்கு பெற்றோர் ஆதரவாக இருப்பார்கள் என்ற எண்ணம் குழந்தைகளிடம் தோன்றும். எனவே முதல் படி என்பது அவர்களின் ஊக்கத்தை கெடுத்துவிடக் கூடாது. இங்கே வந்துள்ள ஒவ்வொருவரின் கைகளிலுமே ஒரு கைபேசி இருப்பதைப் பார்க்கிறேன். பிரதமரின் இந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டுள்ள சிலர் தாங்கள் இந்த நிகழ்ச்சியில் இருப்பதாக தங்களின் நண்பர்களுக்கு செய்திகளையும் கூட பகிர்ந்து கொண்டிருக்கலாம். இதனால் என்னவாகிறது? மெதுவாக நாம் நம்மை சுருக்கிக் கொள்கிறோம். அது மிகவும் குறுகியதாக மாறும்போது அது நமக்கும் நமது வாழ்க்கைக்கும் மிகப்பெரிய இழப்பாக இருக்கும். தொழில்நுட்பம் என்பது நம்மை மேலும் விரிவுபடுத்துவதாக, நமது திறமைகளை வெளிப்படுத்த உதவுவதாகத்தான் இருக்க வேண்டும். இந்த விஷயத்தில் ஆசிரியர்களும் கூட இந்த அம்சங்களை தொடர்ந்து விவாதித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் இது ஓர் வடிவம் பெறும். இல்லையெனில், விளையாட்டு மைதானத்தில் விளையாடக் குழந்தைகளே இல்லை என்ற அதே நிலைதான் தொடரும். படிப்பில் சிறந்து இருப்பதுதான் நல்லது என்று சில நேரங்களில் பெற்றோர்கள் நம்புகின்றனர். தேர்வுக்கு முன்பாக அவர்கள் ஒரே ஒரு முறை பயந்தாலும் கூட அந்தக் குழந்தைக்கு ஜுரம் வந்துவிடுகிறது. படிப்பில் கவனம் செலுத்துவது குழந்தைக்கு நல்லதுதான்; இருந்தாலும் விளையாட்டு மைதானத்திலும் அந்தக் குழந்தை சற்று நேரத்தைச் செலவிட வேண்டும். நீங்கள் அனைவரும் இதுபற்றி சற்று சிந்திக்க வேண்டும். நான் ஒரு மாநில முதல்வராக இருந்தபோதில் இருந்தே குழந்தைகளுடன் தொடர்ந்து உரையாடிக் கொண்டுதான் இருந்தேன். அந்த நிகழ்வின் தன்மையும் அமைப்பும் வேறுபட்டது என்றபோதிலும் இப்போதும் நான் அதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறேன். நானே பார்த்திருக்கிறேன். சில நேரங்களில் ஒரு நாளில் கடுமையாக வேலை செய்யும்போது நான்கு முறையாவது வேர்வை சிந்தியவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா? என்று நான் கேட்பதுண்டு. உங்களுக்கு வியப்பாக இருக்கக் கூடும். கிராமப்புறங்களில் இருந்து வந்த குழந்தைகளும் கூட தங்களுக்கு அப்படியொன்றும் நடக்கவில்லை என்று பதில் சொல்வது வழக்கம். எந்த மாதிரியான வாழ்க்கை இது? வெட்ட வெளி மைதானத்தில் சிரித்து விளையாடுவது என்பது நம் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டும். அதுதான் நம்மை புத்துணர்ச்சி கொள்ளச் செய்கிறது. எனவே நாம் முக்கியமாக சிந்திக்க வேண்டியது என்னவெனில், தொழில்நுட்பத்தை எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும். தொழில்நுட்பம் என்பது மிகவும் வலிமையானதொரு கருவி என்றே நான் கருதுகிறேன். தொழில்நுட்பத்தை தீவிரமாக ஆதரிப்பவனும் கூட. இத்தகைய தொழில்நுட்பத்தின் மூலமாகத்தான் பல்வேறு நாடுகளோடும் அதன் மக்களோடும் நான் தொடர்ந்து தொடர்பில் இருந்து வருகிறேன். எந்த ஒன்றுக்குமே இரண்டு விதமான அம்சங்கள் இருக்கும். ஒன்று யாரையாவது கூனிக் குறுக வைக்கும்; மற்றொன்று வேறொருவருக்கு வாய்ப்பை விரிவாக்கக் கூடும். உங்கள் கவலை நியாயமான ஒன்றுதான். இருந்தாலும் அவனோடு அமர்ந்து பாருங்கள். சில நேரங்களில் அவனுக்கு ஏதாவது வேலை கொடுங்கள். ஒரு தாயாக நீங்கள் அவனிடம் கூறலாம்: வடகிழக்குப் பகுதியில் இருந்து வரும் மக்கள் அரிசியை வேறுவிதமாக சமைப்பார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன். உன் கையில் உள்ள தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டு அந்த சமையல் முறையை எனக்கு பெற்றுத் தா என்று கேளுங்கள். தொழில்நுட்பத்தின் உதவியுடன் நாகாலாந்து பகுதியின் புதிய சமையல் முறைகளை தன் தாய் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறாள் என்று அவனும் மகிழ்ச்சி அடைவான். எனவே தொழில்நுட்பம் உங்கள் இருவரையும் ஓரிடத்தில் கொண்டு வந்து சேர்க்கும் ஆதாரமாக மாறுகிறது. தொழில்நுட்பத்தின் உதவியுடன் புதிய விஷயங்களை கற்றுக் கொள்ளலாம் என்பதை அவனுக்குப் புரிய வைக்க உங்களால் முடியும். தொழில்நுட்பம் வாழ்க்கையை எளிதாக்கவும் செய்யும். உங்கள் இருவரையும் இணைப்பதற்கான வழியாகவும் தொழில்நுட்பம் இருக்கக் கூடும். வாழ்க்கைக்குப் பயன்படக் கூடியவற்றை தொழில்நுட்பத்தில் இருந்து கற்றுக் கொள்ளலாம் என்பதை உணரவைக்க முடியும். இதனை படிப்படியாக உங்களால் செய்ய முடியும். இன்று விண்வெளியில் ஏதோ நடந்தது என்றோ அல்லது இன்று புயல் வருவதாக கேள்விப்பட்டேன் . அது பற்றிய விவரங்களை தெரிந்து கொள்ள முடியுமா? என்று நீங்கள் கேட்கலாம். புயல் பற்றிய விவரங்கள் எப்படி வெளிவருகின்றன என்பதைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள விரும்பலாம். நீங்கள் இவ்வாறு ஆர்வத்துடன் கேட்கும்போது உங்கள் குழந்தையும் மெதுவாக தொழில்நுட்பத்தை சரியாகப் பயன்படுத்தும் வழியை நோக்கித் திரும்பக் கூடும். தவறான வழியில் செல்வதற்குப் பதிலாக வளர்ச்சிக்கான பாதையில் செல்லவும், நேரத்தை வீணடிப்பதற்குப் பதிலாக, விளையாட்டில் ஆர்வம் கொள்ளத் தொடங்கலாம். இணையவழி விளையாட்டிற்குப் பதிலாக விளையாட்டு மைதானத்திற்குச் செல்லலாம். இந்தவகையில் நாம் அனைத்து வகையான முயற்சிகளையும் மேற்கொள்ள வேண்டும். நாகாலாந்து மக்கள் எவ்வாறு அரிசியை சமைக்கின்றனர் என்பதை என் தாய் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறார் என்றுதான் உங்கள் குழந்தைக்குத் தோன்றும். உங்கள் இருவரையும் இணைப்பதற்கான காரணமாகவும் தொழில்நுட்பம் இருக்க முடியும். இதன் மூலம் தொழில்நுட்பம் பற்றி தெரிந்து கொள்ளவும் முற்படலாம். அது அவருக்கு உதவிகரமாகவும் கூட இருக்கும். மெதுவாகவும் படிப்படியாகவும் உங்கள் குழந்தை பல விஷயங்களைக் கற்றுக் கொள்ளும். தொழில்நுட்பத்தை சிறப்பாகப் பயன்படுத்தும் திசையை நோக்கி உங்கள் குழந்தையை மெதுவாகத் திருப்ப முடியும். தவறான திசையில் செல்வதற்குப் பதிலாக தனது நேரத்தை மேலும் சிறப்பாக பயன்படுத்தும் வழியில் தானாகவே செல்லத் தொடங்குவான். இணையவழி விளையாட்டை கைவிட்டுவிட்டு விளையாட்டு மைதானத்திற்குச் செல்வான். இந்த வகையில்தான் நாம் முயற்சிக்க வேண்டும். நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் – ஐயா, ஃபரீதாபாத்திலிருந்து வன்ஸ் அகர்வால் வந்திருக்கிறார். அவர் இங்கு இருக்கிறார். அவரது கேள்வி வித்தியாசமானது. வன்ஸ் நீங்கள் கேட்கலாம்! கேள்வி கேட்பவர் – காலை வணக்கம் ஐயா. எனது பெயர் வன்ஸ் அகர்வால். மனன் வி ரச்னா சர்வதேசப் பள்ளியில் 10-ம் வகுப்பு படித்து வருகிறேன். ஐயா, எனது கேள்வி என்னவென்றால், நமது இலக்கை நாம் எவ்வாறு முடிவுசெய்வது? நமது செயல்பாட்டில் பழமைவாதத்துடன் இருக்க வேண்டுமா அல்லது எப்போதுமே பெரிய இலக்குகளை நிர்ணயிக்க வேண்டுமா? இந்த விஷயத்தில் உங்களது அனுபவம் என்ன? நன்றி! நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் – மதிப்பிற்குரிய ஐயா. இந்த விஷயத்தில் சிலவற்றை எங்களுக்கு தயவுசெய்து கூறுங்கள். மோடி – உங்களிடம் ஒரு கேள்வியை கேட்க விரும்புகிறேன். உங்களது கைகளை உயர்த்துங்கள். இலக்கு என்பது சிறியதாக இருந்தால் போதும் என்று எத்தனை பேர் நினைக்கிறீர்கள்? இதுபோன்ற மக்கள் எத்தனை பேர் உள்ளீர்கள்? இரண்டு அல்லது மூன்று மட்டுமே. மறுமுனையில், இலக்கு என்பது மிகப்பெரியதாக இருக்க வேண்டும் என்று எத்தனை பேர் நினைக்கிறீர்கள்? இது ஜனநாயக வழியில் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. குஜராத்தில் நாங்கள் அடிக்கடி ஒரு பழமொழியை கேட்போம் – இலக்கை அடைய முடியாவிட்டால், மன்னித்துவிடலாம், ஆனால், இலக்கைச் சிறியதாக வைத்திருந்தால், மன்னித்துவிட முடியாது. அதாவது, நீங்கள் இலக்கை நிறைவேற்ற முடியாவிட்டால், அது மன்னிக்கப்படக் கூடியது. ஆனால், சிறிய இலக்கை நீங்கள் வைத்திருந்தால், உங்களை மன்னிக்க முடியாது. நீங்கள் இலக்கை முடிவுசெய்யும்போது, அந்த இலக்கு, உங்களால் நிறைவேற்ற முடியும் என்ற அளவுக்கு இருக்க வேண்டும். ஆனாலும், அந்த இலக்கு உங்களால் தொட முடியும் என்ற அளவைத் தாண்டி இருக்க வேண்டும். இதனை யூகித்துப் பாருங்கள். நான் இங்கு தொட வேண்டும். நான் முயற்சி மேற்கொள்கிறேன். ஆனால், தொட முடியவில்லை. இங்கு, நான் ஒரு அடி முன்னே வைத்தால், என்னால் தொட முடியும் அல்லது அதனைப் பிடிக்க முடியும். இது புதிய இலக்குக்கான ஊக்கத்தை ஏற்படுத்தும். நாம் எதையும் செய்யாமல் இருந்துவிடக் கூடாது. மிகப்பெரும் இலக்குகளை உருவாக்குவதில் எப்போதுமே தீவிரமாக இருக்க வேண்டும். சிஏ படிக்கிறேன் என்று கூறும் பல்வேறு மாணவர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். இது எனக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது. பல்வேறு மாணவர்களும் சிஏ படிப்பில் ஈடுபட்டுவந்தனர். நான் கூறும் இந்த விஷயங்கள் அனைத்தும், 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்தவை. இதையெல்லாம் அவர்கள் ஏன் செய்கிறார்கள்? அவர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் மற்றும் பிற தகவல்களை நான் சேகரித்தேன். அவர்கள் எதுவும் செய்யவில்லை என்று கூற முடியாது என்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன். தற்போது சிறுவர்கள் 20-22 வயதை அடைந்தவர்களாக உள்ளனர். திருமண பேச்சுவார்த்தை வந்தால், தங்களது மகன் எதுவும் செய்யவில்லை என்று பெற்றோர்களால் கூற முடியாது. தங்களது மகன் சிஏ பட்டப்படிப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்று அவர்களால் மிகவும் எளிதில் கூற முடியும். எனவே, இது இலக்கு இல்லை. இது உங்களை பாதுகாப்பானதாக மாற்றுவதற்கான ஒரு தந்திரம் மட்டுமே. முதலில் நமது வழியில் நம்மைப்பற்றி நாமே முழுமையாக தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். மற்றவர்களின் பார்வையில் அல்ல, நமது பெற்றோர் அல்லது ஆசிரியர்களின் வழியில் அல்ல, பிரதமரின் பேச்சு அடிப்படையில் அல்ல, நமது சொந்தக் கண்களால் காண வேண்டும். நமக்கு நாமே நிர்ணயித்துக் கொண்ட கனவுகளின் நிலை என்ன என்று பார்க்க வேண்டும். இதன்மூலம், நம்மால் இந்த அளவுக்கு செய்ய முடியும் என்று உங்களால் உணர முடியும். இந்த அளவுடன் நிறுத்திக் கொள்ளக் கூடாது என்பதை நீங்கள் முடிவுசெய்ய வேண்டும். மேலும் 5 அடி முன்னே செல்ல வேண்டும். நமது திறமை அடிப்படையிலேயே நமது இலக்கு இருக்க வேண்டும். அது நமது கனவுகளுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். நமது கனவு இறந்துவிட்டால், நாமும் படிப்படியாக காணாமல்போய் விடுவோம். அதுபோன்ற வாழ்க்கை இருந்துவிடக் கூடாது. எனவே, நமது நோக்கம் தெளிவானதாக இருக்க வேண்டும் என்பதே எனது கருத்து. இரண்டு வகையான நோக்கங்கள் உள்ளன – ஒன்று இறுதியான நோக்கம், மற்றொன்று சிறிய படிகள். மிகப்பெரிய மலையை ஏற ஒருவர் விரும்பினால், அவர் சிறு குன்றினை சென்றடைய இலக்கு நிர்ணயிப்பார். அந்தப் பகுதியை சென்றடைந்தபிறகு, அடுத்த குன்றினை நோக்கிச் செல்வார். நாமும் அதனையே செய்ய வேண்டும், அதன்மூலமே, தேர்ந்தெடுத்த பகுதியை நோக்கி நமது வாழ்க்கையை செலுத்த முடியும். மேலும், நமது நோக்கத்தை அடைய முடியும். இலக்கை நம்மால் அடைய முடியவில்லை என்றால், நாம் எதிலெல்லாம் சரியாக செயல்படவில்லை என்பதை சுயஆய்வு செய்ய வேண்டும். முயற்சிகளை மேற்கொள்வதில் தோல்வியடைந்து விட்டோமா அல்லது திட்டமிடலில் சரியாக இல்லையா என்பதை ஆராய வேண்டும். இந்த சிறு நடவடிக்கைகளை தொடர்ந்து நாம் மேற்கொண்டால், நிர்ணயித்த இலக்கை அடைவதுடன், நாம் தோல்வியை சந்திக்க வேண்டியிருக்காது. சரிசெய்வதற்கான நடவடிக்கைகளை உங்களால் எளிதில் மேற்கொள்ள முடியும் மற்றும் அதனை கடந்துசெல்ல முடியும். எனவே, நோக்கத்தை நிர்ணயிப்பது மட்டுமே போதுமானதாக இருக்காது. நோக்கத்தை அடைவதற்காக எந்த அளவுக்கு நீங்கள் கவனத்தை செலுத்துகிறீர்கள், எந்த அளவுக்கு சக்தியை நீங்கள் பயன்படுத்துகிறீர்கள், ஒவ்வொரு பணிக்கும் எவ்வளவு நேரத்தை ஒதுக்க வேண்டியுள்ளது, அது எந்த வழியில்… இந்த விஷயங்களையெல்லாம் நீங்கள் அறிந்துகொண்டால், உங்களால் நோக்கத்தை நிறைவேற்ற முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன். நோக்கமே, உங்களை மேலும் தகுதிவாய்ந்தவராக மாற்றும். நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் – ஐயா, தமிழகத்தைச் சேர்ந்த மாணவர் நரேந்திரன், தனது மனதில் இருப்பதை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறார். கேள்வி கேட்பவர் – வணக்கம் ஐயா, நான் நரேந்திரன். தமிழகத்திலிருந்து வந்துள்ளேன். உங்களை எது ஊக்குவிக்கிறது? நேரத்தை நீங்கள் எப்படி சமாளிக்கிறீர்கள்? நன்றி ஐயா. நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் – நாங்கள் தேர்வு அல்லது விளையாட்டு அல்லது ஏதாவது போட்டியில் வெற்றிபெறாவிட்டால், அல்லது ஏதாவது பிரச்சினையை எதிர்கொண்டால், நாட்டை தொடர்ந்து மிகவும் உச்சத்துக்கு கொண்டுசெல்லும் உங்களது முயற்சிகளைப் பார்த்து நாங்கள் ஊக்குவிக்கப்படுகிறோம். உங்களிடம் என்ன உள்ளது, தினசரி வேலைப்பளுவுக்கு மத்தியில், உங்களது 17 மணிநேரங்கள் முழுமைக்கும் எந்தவொரு சோர்வும் இல்லாமல், ஆர்வத்துடனும், சுறுசுறுப்புடனும் உங்களை வைத்திருப்பது எது? நமது இலக்கை அடைவதற்கு நேரத்தை சரியான முறையில் கையாள்வதற்கு அதனை நாங்கள் எவ்வாறு பின்பற்றுவது? இதுகுறித்து தயவுசெய்து கூறுங்கள். மோடி – நீங்கள் உங்களது குடும்பத்தில் பார்த்திருக்கலாம்; சில நேரங்களில் நீங்கள் சோர்வாக இருப்பதை உணர்வீர்கள், சில நேரங்களில் அலுப்பாக இருப்பதை உணர்வீர்கள், உங்களது மனது எதையாவது சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும், ஆனால், நமது தாய்க்கும் உடல் இருக்கிறது என்பதை சிந்திப்பதில்லை, அவருக்கும் சோர்வு இருக்கும், அவருக்கும் உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும். சில நேரங்களில், படுக்கைக்கு சென்று ஓய்வெடுக்க விரும்புவார். உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையிலும்கூட, பள்ளியிலிருந்து வரும் தனது குழந்தைகளை வரவேற்க, கதவுக்கு அருகேயே சிரித்த முகத்துடன் நின்றிருப்பார். அனைத்து பணிகளையும் தொடர்ந்து செய்துகொண்டிருப்பதற்கு எங்கிருந்து சக்தியைப் பெற்றார் என்று தாயிடம் எந்தக் குழந்தையாவது கேட்கிறதா, அதாவது, 24 மணிநேரத்தில், 8 மணிநேரத்துக்கு சமையலறையில் பணியாற்றுகிறார், தொலைபேசி அழைப்பு வரும்போதெல்லாம், அதில் பேசுகிறார், அழைப்பு மணி அடிக்கும்போதெல்லாம் கதவுகளைத் திறக்கிறார், விருந்தினர்கள் வரும்போது டம்ளரில் தண்ணீர் வழங்குகிறார் அல்லது தண்ணீர் வேண்டுமா என்று கேட்கிறார், வீட்டுப் பணியாளர் வராதபோது, அதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்வது போன்ற பணிகளை தாய் செய்கிறார். ஏன்? இது தனது குடும்பம் என்றும், அனைத்துமே தனது பகுதி என்றும் அவர் உணர்கிறார். இந்தப் பணிகள் அனைத்தையும் செய்யாவிட்டால், இதனை யார் செய்வார்கள் என்று தனது மனதில் உணர்கிறார். இதுபோன்ற உணர்வு, இதயத்திலிருந்து வரும்போது, தானாகவே சக்தி உருவாகும். சோர்வு என்பது எப்போதுமே அண்டாது. ஒவ்வொரு இரவிலும் படுக்கைக்கு செல்லும்போது, அடுத்த நாள் காலையில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை நான் முடிவுசெய்வேன். பகல் பொழுது முழுவதும் நான் என்ன செய்தேன் என்பதை மறந்துவிடுவேன். புதிய உத்வேகத்துடன் விடியலைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற சிந்தனையுடன் படுக்கைக்கு செல்வேன். நான் எழுந்திருக்கும்போது, சக்தியையும், ஆர்வத்தையும் பெறுவேன். நேரத்தை சரியாக பயன்படுத்திக் கொள்வதைப் பொறுத்த அளவில், யாரையாவது சந்திக்க நேரத்தை நீங்கள் ஒதுக்குகிறீர்கள், அப்போது அவர், தான் மிகவும் பணிச்சுமையில் இருப்பதாகவும், தற்போதெல்லாம் நேரமே இல்லை என்றும் கூறினால், அவர் உண்மையிலேயே பொய் சொல்கிறார் என்று அர்த்தம். அதாவது, நேரத்தை எவ்வாறு பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று அவருக்கு தெரியவில்லை. உங்களுக்கு உள்ள நேரத்தை அறிந்துகொண்டு, அதனை சரியான வழியில் பயன்படுத்தினீர்கள் என்றால், இதுபோன்ற சூழல் உங்களுக்கு ஏற்படாது. உங்களில் சிலராவது, உங்களது தினசரி வாழ்க்கையில் உள்ள 24 மணிநேரம் குறித்து வாரத்துக்கு ஒரு முறையாக சரியாக சிந்தித்திருப்பீர்கள். நீங்கள் ஒன்று செய்ய வேண்டும். கடந்த ஒரு வார காலத்தில் காலை முதல் மாலை வரை என்ன செய்தீர்கள் என்பதை ஞாபகப்படுத்தி எழுதுங்கள்; உங்களது நேரத்தை எவ்வாறு பயன்படுத்திக் கொண்டீர்கள் என்று எழுதுங்கள், இந்தப் பணியை ஏன் செய்தோம் என்று உங்களுக்குத் தெரியாது; எதுவுமே செய்யாமல் நேரத்தை வீணடித்திருக்கிறோம். இங்கு வீணாக அமர்ந்திருந்தோம், பயனற்றதை சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன், இதுபோன்று சிலவற்றை காண முடியும் – உங்களால் உடனடியாக உணர முடியும், இந்த 6 வழிகளையும் நான் நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அதிலிருந்து நேரத்தை எடுத்து, சில பயனுள்ள பணிகளுக்காக பயன்படுத்த வேண்டும் என்று தோன்றும். நேர மேலாண்மை என்பது நாம் அணுகும் அளவிலேயே உள்ளது மற்றும் நமது கைகளிலேயே உள்ளது. இதனை நம்மால் மிக எளிதில் கையாள முடியும். இதற்காக எந்தவொரு எம்பிஏ படிப்போ அல்லது மிகப்பெரும் ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக் கழகத்தில் படிக்க வேண்டியதோ இல்லை. உங்களது வீட்டில் பணியாற்றும், பணியாளரை நீங்கள் பாருங்கள். தற்போதைய நாட்களில், மிகவும் குறைவான பணியாளர்களே குடும்பங்களில் வீட்டு வேலைகளை செய்கின்றனர். அவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் 10-12 வீடுகளில் பணியாற்றுகிறார்கள். ஒவ்வொரு வீட்டுக்குமான நேரத்தை அவர்கள் தெளிவாக தெரிந்துவைத்துள்ளார்கள். பாத்திரங்களை கழுவுவதற்காக காலை 7 மணிக்கு எந்த வீட்டுக்கு செல்ல வேண்டும், துணிகளை துவைப்பதற்காக எந்த வீட்டுக்கு 11 மணிக்கு செல்ல வேண்டும், எந்த வீட்டின் சமையலறைக்குள் 12 மணிக்கு செல்ல வேண்டும் என்பதை அறிந்துவைத்திருப்பார்கள். மிதிவண்டியிலோ, இருசக்கர வாகனத்திலோ அவர்கள் செல்வதை நீங்கள் காண முடியும்; போக்குவரத்து நெரிசலில் அவர்கள் சிக்கிக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால், அவர்களது நேர மேலாண்மை துல்லியமாக இருக்கும். எத்தனை குடும்பங்களில் 3-4 மணிவரை பணியாற்றுகிறார்களோ, அவர்களது நேர மேலாண்மை சரியானதாக இருக்கும். நான் கூறுவது சரிதானே. அவர்களை நாம் பின்பற்றுவதோ அல்லது கண்காணிப்பதோ இல்லை. அவர்கள் பள்ளிக்கு, வகுப்புகளுக்கு செல்லாதவர்களாக இருக்கலாம். எனினும், ஒரு குறிப்பிட்ட வீட்டுக்கு தங்களது நேரத்தை எவ்வாறு ஒதுக்குவது என்பதை அறிந்துவைத்திருப்பார்கள். குடும்பத்தில் ஒருவர் குளிப்பதற்கு தாமதமாக சென்றால், குளித்ததற்குப் பிறது அவரது ஆடைகளை துவைக்க வேண்டியிருந்தால், வீட்டுப் பணியாளர் கூறுவார், அந்த ஆடைகளை அங்கேயே வைத்துவிடுங்கள், அதனை நாளை துவைத்துவிடுகிறேன், இன்று என்னால் துவைக்க முடியாது, ஏனெனில், எனது நேரம் நிர்ணயிக்கப்பட்டது என்பார். இது உண்மையில்லையா? அவர்களை நீங்கள் பார்ப்பதோ, அவர்களைப் பற்றி சிந்திப்பதோ இல்லை. இதுவே உங்களிடம் உள்ள பிரச்சினை. மிகவும் ஆர்வத்துடன் பணியாற்றும் வெற்றிகரமான நபர்களிடம் நேரத்தைப் பற்றிய நெருக்கடி இருக்காது. ரயிலைப் பிடிப்பதற்காக அவர்கள் ஓடுவதில்லை, சில நேரங்களில் அவர்களது மதிய உணவு பாத்திரம், கண்ணாடி, புத்தகம் ஆகியவற்றை தங்களது வீடுகளிலேயே விட்டுவிட்டுச் செல்வார்கள். ஆனால், அவர்களுக்கு எப்போதுமே நேரம் குறித்த கவலை இருக்காது. அவர்களுக்கு அனைத்துமே மிகவும் சரியாக இருக்க வேண்டும், ஏன்? தங்களது நேரத்தின் மதிப்பை அவர்கள் புரிந்துகொண்டுள்ளார்கள். நேரமே பணம், நேரமே பணம் என்று கூறிக் கொண்டு வருகிறோம், ஆனால், இதனை அழித்துவிடுவதை நாம் வாடிக்கையாக கொண்டுள்ளோம். என்னதான் இருந்தாலும், நேரத்தை வீணடிப்பதை அனுமதிக்க மாட்டேன் என்பதை நாம் உறுதிப்படுத்த வேண்டும். உங்களைப் போன்று, எனக்கும் அதே 24 மணிநேரம் தான் உண்டு. இந்த விஷயத்தில் நம் அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியான சமூகநீதியை கடவுள் வழங்கியிருக்கிறார். செல்வந்தரோ, ஏழையோ, யாராக இருந்தாலும், ஒவ்வொருவருக்கும் 24 மணிநேரத்தையே கடவுள் வழங்கியிருக்கிறார். எனவே, சிறந்த முறையில் நேரத்தை கையாளும் பழக்கத்தை நம்மால் உருவாக்க முடியும். நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் – ஐயா, பதன்கோட்-டிலிருந்து அமித் சவ்கான் என்ற மாணவன் வந்துள்ளான். கேள்வி கேட்பவர் – வணக்கம் ஐயா, ஆர்வத்துடனும், மகிழ்ச்சியுடனும் படிப்பது எப்படி? நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் – தயவு செய்து கூறுங்கள். எந்தவொரு நெருக்கடியும் இல்லாமல், மகிழ்ச்சியுடனும், ஆர்வத்துடனும் எவ்வாறு நம்மால் படிக்க முடியும். ஐயா, தேர்வு நெருக்கடி குறித்த ஒரு கேள்வியை காத்மாண்டுவிலிருந்து சுர்பிரீத் டாங்கோல் என்பவர் கேட்டுள்ளார். அவர் ஒரு மாணவர். கேள்வி கேட்பவர் – காலை வணக்கம் ஐயா, நான் சுர்பிரீத் டாங்கோல், காத்மாண்டுவைச் சேர்ந்த மாணவன். நமது ஆளுமையை தேர்வுகள் மேம்படுத்துகிறதா அல்லது பாதிக்கச் செய்கிறதா? நன்றி ஐயா. நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் – நமது தொடக்கக்கல்வி முதலே பருவத் தேர்வுகளை பார்க்க தொடங்கிவிட்டோம். இது நமது ஆளுமையின் ஓர் அங்கமாக மாறியுள்ளது. ஐயா, நமது ஆளுமையை தேர்வுகள் மேம்படுத்தும் என்று நினைக்கிறீர்களா அல்லது இது நமது ஒட்டுமொத்த ஆளுமை மேம்பாட்டை பாதிக்கச் செய்கிறதா? ஐயா, இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் தயவுசெய்து பதில் தாருங்கள்… மோடி – சோதனைகளையும், தேர்வையும் மோசமானதாக கருதக் கூடாது. இது நாம் எவ்வாறு பார்க்கிறோம் அல்லது எடுத்துக் கொள்கிறோம் அல்லது எதிர்கொள்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்தது. சோதனைகள் நம்மை சோதிக்கின்றன என்பதே எனது தத்துவம். சோதனைகளை சாபமாக கருதக் கூடாது. சோதனைகளுக்கு மக்கள் சாபம் விடுகின்றனர். ஒலிம்பிக்கில் விளையாட வேண்டும் என்று கனவு காணும் நபரை உதாரணமாக எடுத்துக் கொள்வோம். அவர் வட்டம், மாவட்டம், மாநிலம், மாநிலங்களுக்கு இடையேயான போட்டி, தேசிய அளவிலான போட்டி ஆகியவற்றில் விளையாடாமல் இருந்தால், ஒலிம்பிக்கில் எப்படி வெற்றிபெறுவார்? அவர் ஒவ்வொருமுறையும் சோதனைகளை அல்லது நெருக்கடியான தேர்வுகளை எதிர்கொண்டு வர வேண்டும். எனவே, தேர்வையும், சோதனையையும் ஒரு வாய்ப்பாக நாம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இதனை வாய்ப்பாக நாம் எடுத்துக் கொண்டால், நீங்கள் சிறப்பானதாக உணர்வீர்கள். சவால்களை எதிர்கொள்வதற்காக, ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் அபரிமிதமான சக்தியை இறைவன் வழங்கியிருக்கிறார். சில நேரங்களில், நீங்கள் சாதாரணமான குரலில் பேசலாம். ஆனால், கூட்டத்தில் உள்ள ஒரு நபரை நீங்கள் அழைக்கும்போது, உங்களது மனதிலிருந்து அதிக அளவில் சக்தி உருவாகி, உங்களது குரல் மிகவும் சத்தமாக இருக்கும். ராணுவ அதிகாரியின் குரல் கூட, உங்களிடம் தோற்றுவிடும். சக்தி என்பது, ஒரு முறையாவது உங்களது இதயத்திலிருந்து வரலாம். ஆனால், அந்த சக்தி உங்களிடத்திலேயே இருக்கிறது என்பதே உண்மை. அதுபோன்ற வாய்ப்பு வரும்போது, உங்களது சக்தி வெளியே வரும். எனது எந்தத் திறன் வெளியாகியுள்ளது என்பதை நீங்கள் உணர வேண்டும். உங்களது நண்பர்களுடன் பேசும்போது அல்லது உங்களது இதயத்திலேயே இதுபோன்றதை உங்களால் காண முடியும் மற்றும் அறிய முடியும். இதன் பொருள் என்னவென்றால், உங்களுக்குள்ளேயே அபரிமிதமான திறனை கடவுள் வழங்கியிருக்கிறார். இருந்தாலும், அந்தத் திறனை மதிப்பிடுவதற்கான வழிமுறை உங்களிடம் இல்லை. உங்களது திறனை மதிப்பிடுவதற்கான வாய்ப்பை தேர்வு வழங்குகிறது. இரண்டாவதாக, தேர்வுக்காக நமது வாழ்க்கையை வீணடித்துவிடக் கூடாது, அதனை மகிழ்ச்சியுடன் அணுக வேண்டும். நமக்காக நாம் வாழ்ந்து, நமது வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியாக ஏற்றுக் கொண்டால், அதன்பிறகு, புலமையை பெறுவதை நம்மால் உணர முடியும். புலமையைப் பெறத் தொடங்கிவிட்டால், மதிப்பெண்கள் உங்களை தொடர்ந்து வருவதை உங்களால் காண முடியும். உங்களது வீட்டுக்கே கூட வந்துசேரும். ஆனால், நாம் தவறு செய்தால், மதிப்பெண்ணை மட்டுமே கணக்கில் கொண்டால், வாழ்க்கை வழிமுறை வீணாகிவிடும். எனவே, நாம் முதலில் நமது வாழ்க்கையை விரும்ப வேண்டும், தேவையான அறிவுப்புலமையை பெற வேண்டும் மற்றும் மதிப்பெண்கள் குறித்து கவலைப்படக் கூடாது. அவை உங்களை இயக்குவதோடு, உங்களை முதலில் பிடிப்பது யார் என்று அவற்றுக்குள் போட்டியிடும். வாய்ப்பை முடிவுசெய்வதில் உங்களிடம் தெளிவான கண்ணோட்டம் இருந்தால், தேர்வு என்பது சுமையாக இருக்காது என்று நான் நம்புகிறேன். ஒவ்வொரு தேர்வையும் திருவிழா போல அல்லது அதனுடன் போட்டியிடுவதற்கான வாய்ப்பாக கருத வேண்டும். இது பொதுவான மனநிலையை சக்திநிறைந்ததாக மாற்றும் வகையில் அமைய வேண்டும். நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் – மாண்புமிகு பிரதமர் நரேந்திர மோடி அவர்களே, அலிகார் முஸ்லிம் பல்கலைக் கழகத்தைச் சேர்ந்த மாணவரான முகம்மது சலிம், உங்களிடம் கேள்வியைக் கேட்க விரும்புகிறார். கேள்வி கேட்பவர் – வாழ்த்துக்கள் ஐயா. எனது பெயர் முகம்மது சலிம். நான் அலிகார் முஸ்லிம் பல்கலைக் கழகத்தின் முதலாமாண்டு மாணவன். 12-ம் வகுப்பில் தேர்ச்சிபெற்றவுடன், வாழ்க்கையை எவ்வாறு தேர்ந்தெடுப்பது என்ற கேள்வி மாணவர்களிடம் முதலாவதாக எழும் என்று நான் நம்புகிறேன். அதேபோல, 10-ம் வகுப்பில் தேர்ச்சிபெறும் மாணவனுக்கு, எந்தப் பிரிவை தேர்வுசெய்வது என்ற கேள்வி முதலாவதாக எழும். குழந்தைகளின் விருப்பத்தை புரிந்துகொள்ளாமலேயே, தங்களது குழந்தைகளை அறிவியல் பாடத்தை தேர்வுசெய்யுமாறு பெற்றோர் கட்டாயப்படுத்துகின்றனர். இந்த விவகாரத்தில் எங்களுக்கு வழிகாட்டுங்கள். நன்றி ஐயா. நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் – ஐயா, நான் நுழைவுத்தேர்வுக்கு தயாராகி வருகிறேன். இளநிலை மாணவர்களின் வாழ்க்கையில் இது புதிய கட்டமாக உள்ளது. சிறந்த வேலைவாய்ப்பை பெறுவதற்கும், சிறந்த பாடப்பிரிவில் உள்ள சவால்களை சமாளிக்கவும் எங்களுக்கு வழிகாட்டுங்கள். கேள்வி கேட்பவர் – மாண்புமிகு பிரதமர் அவர்களே, சில குழந்தைகளுக்கு மாறுபட்ட செயல்பாடு இருக்கும். சிலர் நன்றாக எழுதுவர், சிலர் நன்றாக பாடுவர், மற்ற சிலர், நடனமாடுவர். ஆனால், கணிதம் மற்றும் அறிவியலில் சிறப்பாக இருப்பார்கள் என்று கூற முடியாது. கணிதம் மற்றும் அறிவியலே நமது நாட்டில் மிகப்பெரும் விஷயமாக கருதப்படுகிறது. கணிதம் மற்றும் அறிவியலில் நம்மால் சிறப்பாக செயல்பட முடியாது, மற்ற பல்வேறு துறைகளில் எங்களால் சாதிக்க முடியும் என்பதை நமது பெற்றோரிடம் எவ்வாறு புரியவைப்பது. குறிப்பிட்ட பாடங்களில் நாம் நன்றாக இல்லை என்பது சிறப்பானதாக இல்லை. கேள்வி கேட்பவர் – வாழ்த்துக்கள் ஐயா. எனது பெயர் சாம்பவி சுக்லா, பனாரஸ் இந்து பல்கலைக் கழகத்தின் கீழ், ராஜ்காட்டில் செயல்படும் வசந்தா கல்லூரியில் இளங்கலை (மூன்றாம் ஆண்டு) மாணவராக உள்ளேன். இது எனக்கு முதுகலை தேர்வுகளுக்கு தயாராகும் நேரம். சிறந்த வேலைவாய்ப்புகளை எவ்வாறு பெறுவது மற்றும் வேறு எதிர்கால வாய்ப்புகளை எவ்வாறு தேர்வுசெய்வது என்பதற்கு எனக்கு தயவுசெய்து வழிகாட்டுங்கள். நன்றி, ஐயா. நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் – மாண்புமிகு பிரதமர் அவர்களே, இந்த கேள்விகளுக்கு பதிலளித்து எங்களுக்கு வழிகாட்டுங்கள். பிரதமர் நரேந்திர மோடி – உங்களது கவலைகள் மிகவும் நியாயமானது. மாணவர்களுக்கு சரியான ஆலோசனைகள் கிடைப்பதில்லை என்பது உண்மைதான். இந்த முக்கியமான தருணத்தில் சரியான ஆலோசனைகள் கிடைக்க வேண்டியது அவசியம். ஆனால், அவை உங்களுக்கு கிடைப்பதில்லை. அனைத்து நேரங்களிலும் மக்கள் தங்களது தனிப்பட்ட அனுபவங்களை தொடர்ந்து பகிர்ந்துகொள்கின்றனர். ஒரு சில விவகாரங்களில் தாய் அறிவுரை வழங்கும்போது, வேறு சில அறிவுரைகளை தந்தை வழங்குகிறார். உங்களது உறவினர் அதிக அளவிலான வேறு சில அறிவுரைகளை வழங்குவார். உங்களது பகுதியில் உள்ள உங்களது நண்பர்கள் கூட, தங்களது அறிவுரைகளை வழங்குவர். இவை அனைத்தும் நிச்சயமாக உங்களுக்கு குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும். இதுபோன்று நாம் குழப்பமடைவதற்கு, நாம் என்ன விரும்புகிறோம் என்பதில் தெளிவுடன் இல்லாததே மிகவும் முக்கிய காரணங்களில் ஒன்று. எனது ஆர்வம் என்ன? எனக்கு பிடித்தமானது எது? எனக்குப் பிடித்தமானதைப் பெறுவதற்காக இதுவரை ஏதாவது செய்துள்ளோமா? “எனது கனவுகள் என்ன” என்ற கேள்வியும் கடைசியில் வருகிறது. முதலில், உங்களது விருப்பம் என்ன என்பதை அடையாளம் காணுங்கள். அதன்பிறகு, இந்த விவகாரத்தில் உங்களது பெற்றோரை உங்களால் எளிதில் சமாதானப்படுத்த முடியும். இந்தக் கட்டத்தை நீங்கள் கடந்துதான் செல்ல வேண்டும் என்பதை புரிந்துகொள்ளுங்கள். இதில், “நான் எட்டாம் வகுப்பில் படித்தபோது, இதனை செய்துள்ளேன்”, “நான் 9-ம் வகுப்பில் படித்தபோது, இதனை செய்துள்ளேன்”, “இதுகுறித்து எனது ஆசிரியர்கள் என்னிடம் தெரிவித்தனர்”, “இதற்கு முன்னதாக, எனது வட்டத்தில் இந்த குறிப்பிட்ட போட்டி நடைபெற்றது, அதில் நான் பங்கேற்றேன்”, “இந்த விஷயத்தில் நான் வலுவாக இருப்பதாக நான் நம்புகிறேன்” என்று சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். சில நேரங்களில், நம்முடன் மிக நெருங்கியிருந்தவர் என்று கருதும் ஆசிரியரை சந்தித்துப் பேச வேண்டும். அவரிடம், “ஐயா/மேடம், இதுவரை சுமார் 4 ஆண்டுகள் வரை எனக்கு பாடம் நடத்தியுள்ளீர்கள், இதுவரை நான் எவ்வாறு சிறப்பாக செயல்படுவேன் என்பதை நீங்கள் பார்த்துள்ளீர்கள், என்னைப் பற்றிய உங்களது கருத்து என்ன, நான் என்ன செய்யலாம் என்று நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்?” என்று கேள்வி எழுப்ப வேண்டும். தங்களது மாணவர்களுக்காக ஒதுக்குவதற்கு ஆசிரியர்களுக்கு நேரம் இல்லை என்று கூறுவதில் உண்மையில்லை. ஓர் ஆசிரியருடன் வலுவான இணைப்பு இருப்பதாக ஒரு மாணவர் கருதினால், ஆசிரியரும் கூட, “ஆம், இந்த மாணவருடன் சில நேரத்தை செலவிட வேண்டும், அவருக்கு வழிகாட்ட வேண்டும்” என்பதை உணர வேண்டும். உங்களுக்கு ஏற்படும் குழப்பங்களுக்கு பல்வேறு தரப்பு மக்களும் தெரிவிக்கும் அறிவுரைகளோ அல்லது உங்களது பெற்றோர் கூறும் கருத்துக்களோ காரணமல்ல. உங்களுக்குள்ளாகவே நீங்கள் குழம்பியுள்ளீர்கள். அங்கு தான் பிரச்சினை உள்ளது. நீங்கள் என்ன செய்ய விரும்புகிறீர்கள் என்பதில், நீங்கள் உங்களுக்குள்ளாகவே உறுதியாக இல்லாததே, குழப்பத்துக்கு காரணம். பல்வேறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, 1977-1978-1979 காலகட்டத்தில், பரோடா-வில் உள்ள மகாராஜா சயாஜி ராவ் பல்கலைக் கழகத்தில் உள்ள விடுதிகளுக்கு நான் பயணம் மேற்கொண்டு, அங்குள்ள மாணவர்களுடன் கலந்துரையாடியதை நான் தெளிவாக நினைவில் வைத்துள்ளேன். அவர்களை சந்தித்து, அவர்களுடன் அமர்ந்து பேசினேன். வாழ்க்கை பற்றிய அவர்களது கண்ணோட்டம் என்ன, அவர்களது திட்டம் என்ன என்று கேள்வி எழுப்பினேன். அவர்களில் பெரும்பாலானோர், பட்டதாரியாக வேண்டும் என்றே இதுவரை தாங்கள் திட்டமிட்டதாக என்னிடம் தெரிவித்தனர். அதற்குப் பிறகு, என்ன செய்ய விரும்புகிறார்கள் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அப்போது ஒரு சமயத்தில், மாணவர்களிடம் இதே கேள்வியை எழுப்பினேன். அப்போது வேறொரு மாநிலத்திலிருந்து வந்து படித்துவந்த மாணவர் ஒருவர், “நான் ஆட்சி செய்ய விரும்புகிறேன்” என்று தெரிவித்தார். அவரிடம் நான், “அரசியலுக்கு வரும் திட்டம் உண்டா?” என்று கேட்டேன். அதற்குப் பதிலளித்த அந்த மாணவர், “இல்லை, நான் அரசியலுக்கு வர விரும்பவில்லை. ஆனால், அரசு அதிகாரியாக வர விரும்புகிறேன். அரசியல்வாதிகள் வருவார்கள், போவார்கள். ஆனால், அரசு அதிகாரிகள் தங்களது பதவியில் நீடித்து இருப்பார்கள்,” என்று கூறினார். 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த சம்பவத்தை உங்களிடம் கூறியுள்ளேன். ஏனெனில், அந்த கட்டத்திலேயே அந்த மாணவர், வாழ்க்கையில் என்ன செய்ய விரும்புகிறோம் என்பதில் தெளிவுடன் இருந்தார். அண்மையில், அந்த மாணவர் குறித்து விசாரித்தபோது, அவர் திட்டமிட்டபடியே அரசு அதிகாரியாக இருப்பதை அவரது நண்பர்கள் மூலம் தெரிந்துகொண்டேன். அவர் மிகவும் உயர்ந்த பதவியில் உள்ளார். இதனை நான் கூறுவதற்கு காரணம், உங்களது மனதில் தெளிவு இருக்க வேண்டும் என்பதுதான். உங்களது சிந்தனையில் தெளிவும், உங்களது உறுதிப்பாட்டில் நம்பிக்கையும் இருக்க வேண்டியது அவசியம். உங்களது உள்ளுணர்வு மீது உங்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்க வேண்டும். இதற்குப் பிறகு, உங்களது கனவை நிறைவேற்றும் வகையில், செயல்படும் உறுதியுடன், உங்களது திறன், மனது, மூளை, உடல், நேரம் ஆகியவற்றை வலுப்படுத்தினால், நம்மால் நிச்சயமாக சரியான பாதையில் செல்ல முடியும். வாழ்க்கையில் அறிவியலும், கணிதமும் நிச்சயமாக அதன் முக்கியத்துவத்துடன் இருக்கும். ஆனால், முக்கியத்துவம் அல்லது நம்பகத்தன்மை இல்லாமல் உள்ள மற்ற எந்த கனவும் தவறானது என்பதே நமது இந்திய சமூகத்தில் நிலவும் கருத்து. அறிவியல் மற்றும் கணிதத்துக்கு நாம் அதிக முக்கியத்துவம் அளித்து வந்தபோதிலும், அதில், சிறப்பிடம் பெறும் மாணவர்களின் சதவீதம், அந்த அளவுக்கு இருப்பதில்லை. இது கவலைக்குரியது. இதற்கு காரணம், அந்த மாணவர்களுக்கு தொடக்க நிலையிலேயே சரியான அளவுக்கு ஊக்குவிப்பு கிடைப்பதில்லை. சமூகம் என்ற அடிப்படையில், இதில், நாம் போதுமான அளவில் இல்லை என்று நான் நம்புகிறேன். அதேநேரத்தில், சில ஆசிரியர்கள், பள்ளிகள், பொறுப்பாளர்கள் ஆகியோர் இந்த திறனை வளர்ப்பதற்கு சிறப்புக் கவனம் செலுத்தினால், அந்த மாணவர்கள், வாழ்க்கையில் நீண்டதூரம் பயணிக்க முடியும். “பட்டம் வழங்கும்” ஆலைக்குள் நுழைகிறோம் என்ற மனநிலையுடன் வரும் மாணவர்கள், கூட்டமாக பட்டதாரிகளாக வெளியேறுகின்றனர். இது தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகிறது. இதன் காரணமாக, இந்த அச்சம் உங்களுக்குள் இருப்பது மிகவும் இயற்கையானதுதான். நெருக்கடிக்கு அடிபணிந்துவிடாதீர்கள் என்று உங்களுக்கு நான் அறிவுரை வழங்குகிறேன். உங்களது பலத்தின் அடிப்படையில் செயல்படுங்கள். மேலும், உங்களுக்கு உதவி செய்வார்கள் என்று நீங்கள் கருதும் நபர்களிடம் உதவி கேளுங்கள். உங்களது தனிப்பட்ட முடிவு தவறானதாக இருக்கும் என்று நான் கூறவில்லை. ஆனால், உங்களைச் சுற்றியுள்ள மக்களிடம் பேசி, அவர்களிடம் ஆலோசனைகளைப் பெற்றால், உங்களால் சரியான பாதையில் செல்ல முடியும் என்று நான் உறுதியாக கூறுகிறேன். மாணவர் ஜெனித்- காலை வணக்கம் சார், என் பெயர் ஜெனித். நான் மாஸ்கோ கேந்திரிய வித்யாலாயாவில் 9-ம் வகுப்பு படிக்கிறேன். கடந்த ஆண்டு என் பெற்றோருக்கு பல யோசனைகளை தாங்கள் வழங்கினீர்கள். இது எனது பெற்றோரின் அணுகுமுறையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. இப்போது நான் எனது தேர்வு நேர அழுத்தம், தோல்வி பயம் போன்றவை குறித்து அவர்களுடன் கலந்தாலோசித்து வருகிறேன். நீங்கள் அளித்த ஆலோசனைகளின் பயனாக எனக்கு அவர்களிடம் இருந்து ஊக்கம் கிடைத்தது. உங்களுக்கு மிகவும் நன்றி சார். மோடிஜி- நீங்கள் எனக்கு நன்றி தெரிவிக்கீறீர்கள். உண்மையில், இந்தப் பெருமை உங்கள் பெற்றோரையே சாரும். அவர்கள் சரியான முறையில் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அதன் பின்னர், அவர்கள் தங்களது பழைய வழக்கத்தை, தன்முனைப்பைக் கைவிட்டு புதிய வழியில் சிந்திக்க தொடங்கினார்கள். பெற்றோரின் ஆக்கபூர்வமான அணுகுமுறை , குழந்தைகளின் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய சக்தியாக மாறுகிறது என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. நீங்கள் சில ஆசிரியர்களையும் கவனித்துள்ளீர்கள். சில ஆசிரியர்களுக்கு மூன்று அல்லது நான்கு மாணவர்களை மட்டுமே பிடிப்பதுண்டு.. அவர்களிடம் மட்டுமே கேள்வி கேட்பார்கள். கலந்துரையாடுவார்கள். இந்த மாணவர்கள் மட்டும் விஷயங்களை சீக்கிரமாகப் புரிந்து கொள்வார்கள் என்று அவர்கள் கருதுவார்கள். இந்த அணுகுமுறையால், அந்த மாணவர்கள் மீது மற்றக் குழந்தைகளுக்கு பொறாமை ஏற்படும். இது மாணவர்களுக்கும், ஆசிரியர்களுக்கும் இடையே பெரிய இடைவெளியை ஏற்படுத்தி விடும். இது சமத்துவமற்ற தன்மையைக் காட்டுகிறது. சில பெற்றோர் தங்கள் நண்பர்களின் வீடுகளுக்கு செல்லும்போது, அவர்களது மகனோ, மகளோ நன்றாகப் படித்தாலோ, சில சாதனைகளைப் படைத்திருந்தாலோ, உடனே, தங்கள் குழந்தைகளிடம் அதுபோன்ற செயல்களை எதிர்பார்ப்பதும், அதைக்காட்டி ஒப்பிட்டு கடுமையாக நடந்து கொள்வதும் வாடிக்கை.. இதேபோல, சுமார் 25 உறவினர்கள் கூடும் இடங்களில், மோகனின் மகனைப் போல, தங்கள் குழந்தைகளும் இருக்க வேண்டும் என்று நிர்ப்பந்தப்படுத்துவார்கள். பெரும்பாலும் அனைத்து பெற்றோரும் இந்தவிதமான வழக்கத்தையே கொண்டுள்ளனர். நீங்கள் வீட்டில் இருக்கும்போது, உங்கள் தாய்மாமன் பிள்ளை தனது படிப்பில் கவனம் செலுத்தி முன்னேறி இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுவார்கள். இதனால், குழந்தைக்கு வருத்தம் ஏற்படும். இதனால் அவர்கள் ஊக்கமிழப்பார்கள். இது கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாத அளவுக்கு , மனரீதியிலான பிரச்சினையை ஏற்படுத்திவிடும். அவர்களை ஊக்கப்படுத்துவதுதான் நமது கடமையாகும். குழந்தை படிப்பில் பலவீனமாக இருக்கக்கூடும். அவன் அப்படி இருக்க என்ன காரணம்? 90 சதவீத மதிப்பெண் வாங்கும் குழந்தையுடன் நீங்கள் ஒப்பிடுவதே இதற்கு காரணமாகும். இதனால். உங்களுக்கு சில நேரங்களில் கவலை ஏற்படுகிறது. கடந்த முறை நீ 55% மதிப்பெண் வாங்கினாய். இப்போது 60% வாங்கியிருக்கிறாய் என்று நீங்கள் சொல்ல வேண்டும். என்ன ஒரு முன்னேற்றம். உன்னைக்கண்டு எனக்குப் பெருமையாக இருக்கிறது என்று நீங்கள் சொல்ல வேண்டும். 55% மதிப்பெண் பெற்றவனை 60% வாங்க வைத்தது போல 90% மதிப்பெண்ணையும் பெறவைக்க முடியும். இதற்கு மாறாக, நீங்கள் குழந்தையைக் குறைத்துப் பேசி வந்தால், 60% வாங்கியவன் 40 சதவீதத்துக்கு குறைந்து விடுவான். அவனால், 60 சதவீதத்தில் இருந்து 70 சதவீதத்துக்கு போக முடியாது. எனவே, இத்தகைய சூழல் மிகவும் அவசியமாகும். நாம், நம் குழந்தைகளைத் தொடர்ந்து அதைரியப்படுத்தி வந்தால், அவர்களை நாம் ஒருபோதும் சக்திமிக்கவர்களாக மாற்றமுடியாமல் போகலாம். நான் அரசில் பணியாற்றுகிறேன். நான் எந்த அதிகாரியிடமாவது ஏதாவது கூறவிரும்பினால், அவர் எங்காவது தனியாக என்னைச் சந்திக்கும் போது, இந்த வேலையை எப்படி செய்வது என்று அவரிடம் கேட்பேன். அதேசமயம், கூட்டத்தில் அவரைச் சந்திக்க நேர்ந்தால், அவரைப் பெரிதும் பாராட்டுவேன். இந்தப் பாராட்டு உண்மையானது. அவர் மிகவும் கடினமாக உழைத்திருப்பார். இந்தக் குணம் குழு முயற்சிக்கு மிகவும் அவசியமாகும். நீங்கள் உங்கள் பழைய சாதனைகளுடன் உங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் உங்களுடனேயே போட்டியிட்டு, பழைய சாதனைகளை முறியடித்துக் காட்ட வேண்டும். நீங்கள் உங்கள் சாதனைகளை முறியடிக்கும் போது நீங்கள் கவலைப்படமாட்டீர்கள். நீங்கள் மூன்று மணி நேரம் இடைவிடாமல் வேலை செய்கிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். நீங்கள் மூன்று மணி நேரம் உழைக்கிறீர்கள் என்றால், மூன்றரை மணி நேரம் வேலை பார்ப்பது பற்றி எண்ணிப்பார்க்கலாம். வேறு ஒரு பையன், 5 மணி நேரம் வேலை செய்யக்கூடும். இப்போது, என்னால் 5 மணி நேரம் வேலை பார்க்க முடியாது என்று நீங்கள் நினைத்தால், மூன்றரை மணி நேர வேலை பற்றி மட்டும் சிந்தியுங்கள். இந்த மாற்றம் மிகவும் அவசியமாகும். இந்த வகையில் நீங்கள் செயல்பட்டால், உங்களுக்கு எந்தவித பதற்றமும், மன அழுத்தமும் ஏற்படாது. மாணவர் ஜெய்பிரீத் சிங் ; வணக்கம் அய்யா. என் பெயர் ஜெய்பிரீத் சிங் ஷாபூரி. நான் டெஹ்ரான் தூதரக பள்ளியில் படிக்கிறேன். நான் டெஹ்ரானில் (ஈரான்)இருந்து பேசுகிறேன். எனக்கு உங்களிடம் ஒரு கேள்வி உள்ளது. படிக்கும் போது, பாராட்டப்பட்டால், உங்களுக்கு படிப்பதற்கு மேலும் ஆர்வம் பிறப்பது போல் உணரலாம். நமது பெற்றோரும், ஆசிரியர்களும் இந்த முறையை ஏன் கடைப்பிடிக்கக் கூடாது? ஒரு வகுப்பில், இரண்டு மூன்று பிள்ளைகளைத்தவிர ,மற்றவர்கள் நன்கு படித்தாலும் பாராட்டப்படுவதில்லை. உங்களுக்கு இது போன்ற அனுபவம் இருந்ததா? நன்றி. மோடிஜி; முதலாவதாக, இதுபோன்ற விஷயங்கள் நம் முன்பு ஏன் ஏற்படுகின்றன.? நமது கவனம் அதில் ஏன் செல்கிறது? இதற்கு காரணம் நாம் நம்மைப்பற்றி கொண்டுள்ள அதிக நம்பிக்கைதான். இதுவே, நமக்கு பலவீனத்தை ஏற்படுத்துகிறது. பிறர் என்னைப் புகழாதவரை, பாராட்டாதவரை, நான் செய்த வேலை எனக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்படுத்துவதில்லை. தன்னம்பிக்கை உள்ளவர்களுக்கு பிறர் பாராட்டுவதோ, அல்லது பாராட்டாததோ ஒரு பிரச்சினையாக இருப்பதில்லை. அவர்களுக்கு எவ்வளவு பாராட்டு கிடைத்தது என்பது பற்றி அவர்கள் கவலைப்படமாட்டார்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள் தங்கள் மீது நம்பிக்கை வைத்திருப்பார்கள். அதுபோல, யாரும் பாராட்டுவதைப்பற்றியோ, புகழாததைப் பற்றியோ கவலைப்படாமல், உங்கள் மீது நம்பிக்கை வையுங்கள். இப்போது இல்லை என்றாலும், எப்போதாவது, ஆசிரியர் உங்கள் மீது கவனம் செலுத்தும் வகையில், சூழலை உருவாக்குவது பற்றி சிந்திக்க வேண்டும். இதற்காக சவால் விடத் தேவையில்லை. மனதில் வைத்திருந்தால் போதும். அவர்களை வெல்ல முடிவெடுங்கள். இந்த முடிவை நீங்கள் எடுத்துவீட்டீர்களானால், உங்களிடம் ஒரு வலிமை பிறக்கும். மூன்று மாதத்தில் நீங்கள் ஆசிரியரின் மனதை வென்றுவிடலாம். இந்தக் கேள்வியின் நடுவில், வேறு ஒரு சிந்தனை வருகிறது. எனக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றுகிறது. சில சமயங்களில் என்ன நடக்கிறது என்றால், குழந்தையின் மீது ஆசிரியருக்கு பிரியம் ஏற்படும்போது, குழந்தையின் குடும்பத்தார் அந்தக்குழந்தை மீது பிரியம் கொண்டுள்ளனரா என்ற எண்ணம் ஆசிரியரின் மனதில் ஏற்படக்கூடும். பல பெற்றோரின் குழந்தைகள் 7 முதல் 10-ம் வகுப்பில் படிக்கும்போதோ அல்லது 12-ம் வகுப்பு படிக்கும்போதோ , குழந்தையின் ஆசிரியர் யார் என்பதை அவர்கள் தெரிந்து கொள்வதில்லை. தங்கள் குழந்தையின் பிறந்த நாளைக் கொண்டாடும்போது நண்பர்களை அழைப்பது போல ஆசிரியர்களை எப்போதாவது அழைத்ததுண்டா? தங்கள் குழந்தை ஆசிரியரின் பிறந்த நாள் இன்று என்று கூறும்போது , பெற்றோர் ஆசிரியரை வாழ்த்தியதுண்டா? நேரில் பள்ளிக்கு சென்று, ஆசிரியரை வாழ்த்துவதுடன், என் குழந்தை வீட்டில் 3-4 மணி நேரம்தான் இருக்கிறான். உங்களுடன்தான் 5-6 மணி நேரம் இருக்கிறான் என்று புகழ்ந்து பேசியதுண்டா? இப்போது, அவனது வாழ்க்கை உங்கள் கையில். உங்களுக்கு வாழ்த்து சொல்ல நான் வந்திருக்கிறேன். ஆசிரியர் எப்படி உணருவார் தெரியுமா?. இந்தக் குழந்தை தனது கையில் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளான். இனி அவன் எனது பொறுப்பு என்று ஆசிரியர் உணரவேண்டும். இந்தப் பொறுப்பு அவ்வளவு எளிதானதல்ல. எந்தப் பெற்றோரும் ஆசிரியரை தங்கள் வீட்டுக்கு அழைப்பதுமில்லை, ஆசிரியர் வீட்டுக்கு அவர்கள் செல்வதுமில்லை. குழந்தைகள் வீட்டுக்கு வந்து ஆசிரியர் தன்னைத் திட்டியதாக சொன்னால், அதைப்பற்றி சிந்திக்காமல், குழந்தை உண்மையை கூறுகிறானா, இல்லையா என்று ஆராயாமல், உடனே தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம், முதல் தகவல் அறிக்கை என்று பதிவு செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார்கள். தங்கள் குழந்தைகள் தவறு செய்திருக்கக் கூடும் என்று பல பெற்றோர் நினைப்பதே இல்லை. இப்படிப்பட்ட அணுகுமுறையால், பாதிக்கப்படுவது குழந்தைகளின் வாழ்க்கைதான். ஆசிரியர், நிர்வாகம், மாணவர்கள் மற்றும் பெற்றோர் ஒற்றுமை உணர்வு கொண்டவர்களாக இருந்தால் மிகவும் சிறப்பாகும். அத்துடன் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பு கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டும். அவரவர் வெவ்வேறு வழியில் செயல்படுவது சரியாக இருக்காது. இயல்பாகவே, இந்த உணர்வு வருமானால், நல்ல பயன்கள் விளையும். நமக்கு கற்பிக்கும் ஆசிரியர்களுக்கு உரிய மரியாதையை மொத்தக் குடும்பமும் அளித்தால், ஆசிரியர்கள் தங்களிடம் உள்ள ஞானத்தை உங்களுக்கு மாற்றுவார்கள். ஆசிரியர் உங்கள் மீது சிறப்பு கவனம் செலுத்துவதை நீங்கள் காண்பீர்கள். .மாணவி சாரா; நான் 12-ம் வகுப்பு மாணவி. தேர்வில் கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கும், நாங்கள் படிக்கும் நோக்கத்திற்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்பதை கவனித்து வருகிறேன். நாங்கள் சிறந்த மனிதர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று எங்கள் ஆசிரியர்கள் அடிக்கடி கூறுவதுண்டு. ஆனால், வினாத்தாள்களில் காணப்படும் வினாக்களில் இது பிரதிபலிப்பதில்லை. கல்வியின் விரிவான இலக்குடன் இணைந்ததாக தேர்வு இருக்க வேண்டும் என்று நமது கல்வி முறை பற்றி ஒரு கருத்து நிலவுகிறது. இதை ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள், பெற்றோர், தேர்வுத்துறையினர் உணர வேண்டும். மதிப்புக்குரிய சார் அவர்களே, இதுபற்றி உங்கள் கருத்துக்களை அறிய விரும்புகிறோம். மோடிஜி- கற்பித்தலில் இதுபோன்ற விஷயங்கள் உள்ளன. ஆனால், இந்தக் கற்பித்தல் ஒரு நாளில் வந்ததல்ல. பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக, மனிதனின் பயணத்தில் புதிய விஷயங்கள் இணைந்தவண்ணம் உள்ளன. புதிய, புதிய தொழில்நுட்பங்கள் நடைமுறையாகி வருகின்றன. நமது வாழ்க்கையில் இருந்து கல்வியை நீக்கிவிட்டு ,தேர்வுகளுடன் அதை இணைக்க ஆரம்பிக்கும்போதுதான் பிரச்சினை தொடங்குகிறது. இதனால், பள்ளியில் கற்பிப்பதை நாம் பின்பற்ற வேண்டியுள்ளது. உதாரணமாக, 5,6,7-ம் வகுப்பு மாணவர்கள் ஒரு பள்ளிப் பேருந்தில் சுற்றுலா செல்லும் போது, ஆசிரியர் என்ன சொல்கிறாரோ, அந்த வழியில் துல்லியமாக அனைத்து மாணவர்களும் செல்வதைக் காணமுடியும். இல்லையா? உங்கள் கைகளைப் பின்னால் கட்டிக்கொண்டே, முழுமையாக சுற்றுலா செல்ல முடியும் இல்லையா? ஆனால், கற்பித்தலில் இவ்வாறு இருக்காது. அங்கு கற்பிக்கப்படும் பாடம், வாழ்க்கையுடன் தொடர்பு கொண்டதா? நமக்கு தெரியாத பல விஷயங்கள் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஆசிரியர் என்ன சொல்கிறார், அவர் நமக்கு என்ன போதிக்கிறார், பாடத்திட்டத்தில் என்ன உள்ளது, இதெல்லாம் நம் வாழ்வில் பொருந்திப் போகுமா இது எதுவும் தெரியாது. ஆசிரியரும் அதை நமக்கு சொல்வதில்லை. கல்வியின் ஒவ்வொரு அம்சமும் நம் வாழ்க்கையுடன் எப்படி பொருந்துகிறது என்பதை சொல்லிக் கொடுப்பதை ஆசிரியர்கள் வழக்கமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஒரு சிறிய விஷயத்தைக் கூற விரும்புகிறேன். என்னுடைய சிறு வயதில், நான் அரசு துவக்கப் பள்ளியில் படித்தேன். என் கிராமம் கெய்க்வாட் மாகாணத்தில் இருந்தது. கெய்க்வாட் மன்னர் எங்கு ஆட்சி செலுத்தினாலும், அங்கு ஒரு ஆரம்பப் பள்ளி இருக்கும். அதில் பெண் குழந்தைகளுக்கு கட்டாயக் கல்வி இருக்கும். அங்கு ஒரு அஞ்சல் நிலையம், நூலகம் ஆகியவை கட்டாயம் இருக்க வேண்டும். இதெல்லாம் அவரது சிறப்பு அம்சங்கள். அவரது ஆட்சியில் இந்த வசதிகள் கட்டாயம் இருக்கும். இதுபோல ,எனது கிராமத்தில் அரசு பள்ளி இருந்தது. அதில் நான் படித்தேன். எங்கள் ஆசிரியருக்கு ஒரு விசேஷ குணம் இருந்தது. அவர் எங்களில் சிலரைக்கூப்பிட்டு வீட்டில் இருந்து கொஞ்சம் பச்சைப் பயிறு கொண்டுவரச்சொல்வார். வேறு சிலரிடம், கொண்டக்கடலை, அரிசி ஆகியவற்றைக் கொண்டுவரச் சொல்வார். ஆசிரியர் சொன்னது மட்டுமே குழந்தையின் மனதில் இருக்கும். பச்சைப் பயிறு என்றால் என்ன என்று ஆசிரியர் சொல்லி இருக்கமாட்டார். ஆனால், அவர் சொன்னதை வைத்து எடுத்து வருவார்கள். அதை எல்லாம் ஒன்றாக கலந்து, மாணவர்களைக் கூப்பிட்டு 5 கொண்டக்கடலைகளை எடுக்கச் சொல்வார். மற்றவர்களிடம் 5 அரிசி எடுக்கச் சொல்வார். இதன் மூலம் , தானியங்கள் என்னவென்று மாணவர்கள் தெரிந்து கொள்வார்கள். எண்ணிக்கையும் தெரிந்துவிடும். இது அவரது கற்பித்தல் பாணி. இது ஒரு சிறிய விஷயமாகத் தெரியும். ஆனால், இதுதான் வாழ்க்கைக்கு தேவையானதாகும். இதுமட்டும் ஒரு சிறப்பு போதித்தல் இல்லை. பாடல், இசை, உணர்வுகள், கனவுகள் என எல்லாம் உண்டு. ஆனால், நமது குடும்பம் ஆகட்டும்,ஆசிரியர்கள் ஆகட்டும் முதல் ரேங்க், முதல் ரேங்க் என்று எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டிருப்பார்கள். இங்கிருந்துதான் பிரச்சினை துவங்குகிறது. வாழ்க்கை திறந்தவெளியாகவும், பரந்து விரிந்ததாகவும் இருக்க வேண்டும். எல்லாவற்றிலும் உன்னை நீ பார்க்க வேண்டும். உனது வாழ்க்கை மாறுவதை உன்னால் காணமுடியும். அதேபோல உன்னைச் சுற்றி இருப்பவர்களும் மாறுவார்கள். மாணவர் மொல்லி சிங்- வணக்கம், மதிப்புமிகு பிரதமர் அய்யா, நான் ஆக்ராவில் இருந்து மொல்லி சிங் தாகூர் தேஜ் சிங் பேசுகிறேன். பல மாணவர்கள் வீடுகளை விட்டு வெளியே தங்கி படித்து வருகின்றனர். அவர்களால் புதிய இடத்திற்கு ஏற்றவாறு தங்களை மாற்றிக்கொள்ள இயலுவதில்லை. எனது மாணவர்கள் வீட்டை விட்டு தொலைவில் இருப்பதால் ஏற்படும் ஒருவிதமான மன அழுத்தத்துக்கு ஆளாகின்றனர். அவர்கள் இந்தச் சூழ்நிலையை எவ்வாறு கையாளுவது? பெற்றோரும் ,ஆசிரியர்களும் அவர்களுக்குஎவ்வாறு உதவுவது? இதுதான் என் கேள்வி, நன்றி. மோடிஜி- இந்தியா போன்ற நாட்டில் இதுபோன்ற மன அழுத்தம் என்பது கவலையளிக்கும் விஷயமாகும். இந்தியாவின் அடிப்படை சமூக கட்டமைப்பு அவ்வாறு உள்ளது. இந்த நெருக்கடியில் இருந்து வெளியே வர பல வழிகள், குறிப்பாக எளிய வழிகள் உள்ளன. துரதிருஷ்டவசமாக, சமுதாயத்தில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்கள், ஏற்படும் மாற்றங்கள் மோசமானவை அல்ல. ஆனால், நடந்த சில விஷயங்கள், இந்தச் சூழ்நிலையை உருவாக்கி விட்டன. முன்பெல்லாம் நாம் கூட்டுக் குடும்பங்களாக வசித்து வந்தோம். தந்தையிடம் சொல்ல முடியாததை தாயிடம் சொல்லி, குழந்தை மனதை லேசாக்கிக் கொள்ளும். சில விஷயங்களை அந்தக் குழந்தை தனது பாட்டியிடம் சொல்வான். பின்னர், தாயிடமும் அதைச் சொல்வான். இந்த வகையில், தனது எண்ணத்தைச் சொல்வதற்கு அவனுக்கு வாய்ப்பு இருந்தது. இன்றைய சூழலில் நாம் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்துவதற்கு முடியாத நிலையில் உள்ளோம். அதனால் மனழுத்தம் ஏற்படுகிறது. அதனால் மூடியே வைக்கப்படும் குக்கர் வெடிப்பது போன்ற நிலை ஏற்படுகிறது. உள்ளே ஏற்படும் அழுத்தம் வெளியேற வழி தேவை. குழந்தைகளின் ஆர்வத்துக்கு ஏற்ப, பெற்றோர் அவர்களிடம் வெளிப்படையாகப் பேசவேண்டும். விடுதியில் தங்கிப் படித்தாலும், பெற்றோரிடம் அனைத்தையும் சொல்லலாம், அவர்கள் அதைப் புரிந்து கொண்டு தன் பக்கம் இருப்பார்கள் என்ற உத்தரவாதம் உள்ளது என அவர்கள் உணரவேண்டும். அடிக்கடி அவர்களுடன் பெற்றோர் தொலைபேசி மூலம் பேசவேண்டும். அதைவிடுத்து, விடுதியில் விட்டதோடு நம் கடமை முடிந்தது என்று இருந்தால், பிரச்சினை தீர்க்க முடியாத அளவுக்கு உச்சத்துக்கு சென்று விடும். இரண்டாவதாக, மன அழுத்தம் என்பது திடீரென வரும் என்று நினைக்காத பொறுப்புணர்வு பெற்றோருக்கு இருக்க வேண்டும். இது சிறிது சிறிதாகத்தான் உருவாகும். சில சமயம் ஆர்வத்தால், சிலவற்றை குழந்தைகள் சாதிக்கக்கூடும். அதைப் பெரிய விஷயமாகக் கருத வேண்டியதில்லை. ஆனால், பெரும்பாலும் இது மெதுவாகத்தான் ஆரம்பிக்கும். கவனமாக இருக்கும் பெற்றோருக்கு என்ன நடக்கிறது என்பது தெளிவாகத் தெரியும். பெற்றோர் வற்புறுத்தும் போது குழந்தை சரியாகச் சாப்பிட மறுப்பதுண்டு. ஆனால், திடீரென அவன் அதிகமாகச் சாப்பிடக்கூடும். அதனால், உடல் பருத்து, அது மனரீதியில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும். ஏதோ இருக்கிறது, அதனால், அவன் அதிகமாகச் சாப்பிடுகிறான், அதனால் அவனுக்கு மன அழுத்தம் ஏற்படுகிறது என்று உணர முடியும். பகலில் தூங்கும் பழக்கம் அவனுக்கு எப்போதும் இருந்திருக்காது. ஆனால், பள்ளியில் இருந்து வந்ததும் ,படுத்து தூங்கி விடுவதை இப்போது காணமுடிகிறது. தனது அறைக்கு சென்று, முகத்தை மூடிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பான். என்ன நடக்கிறது? பெற்றோர் தீவிரக் கவனம் செலுத்தி ,அவனை உன்னிப்பாக கண்காணித்து செயல்பட்டால், அவனை பழைய நிலைக்குத் திருப்பி குடும்ப்த்தில் ஒருவனாக கொண்டுவர முடியும். குழந்தைகள், தங்கள் உள்ளூர் பாதுகாவலர்களுடன் அணுக்கமாக பழக வேண்டும். அவர்களுடன் கிடைக்கும் நேரத்தைச் செலவிட வேண்டும். பாதுகாவலர்கள் குழந்தையை தங்கள் வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். அப்போது அவனுக்கு ஒரு புதிய குடும்பம் கிடைக்கும். நாம் எப்போதும் மருத்துவர்களைப் பார்ப்பதற்குத் தயங்கியே வருகிறோம். மருத்துவர்களிடம் நேர்காணலுக்குச் செல்லும் தனது மகனின் தகவல்கள் வெளியே தெரிந்து விடுமோ என்று பெற்றோர் அஞ்சுகின்றனர். இதை நமது பெருமைக்கு இழுக்கு எனக் கருதினால், நாம் குழந்தையை இழக்க நேரிடும். எனவே, தயக்கம் கூடாது. சிறு அறிகுறி தென்பட்டாலும், நாம் மருத்துவர்களிடம் செல்ல வேண்டும். குழந்தைகளுடன் பணியாற்றுபவர்கள் இதில் நிபுணர்களாக இருப்பார்கள். அவர்கள் மறைந்திருக்கும் நோயைக் கண்டறிந்து அதை மெதுவாக அகற்றி விடுவார்கள். விடுதியில் தங்கி இருப்பவர்களுக்கு எனது சிறிய அனுபவத்தைக் கூறி, தீர்வு காண முயல்கிறேன். சில சம்பவங்கள் உங்கள் மனதை பெரிதும் பாதிக்க வாய்ப்பு உள்ளது. சிலவற்றை நீங்கள் கேள்விப்படும்போது, ஆத்திரம், ஆற்றாமை ஏற்படும். ஆனால், அந்த வலியை வெளிப்படுத்த தயங்குவீர்கள். இதுபோன்ற சமயங்களில், விடுதியை விட்டு வெளியே செல்லுங்கள். ஒருநோட்டை எடுத்து நீங்கள் எண்ணியதை எல்லாம் அதில் எழுதுங்கள். இது போல தொடர்ந்து எழுதுங்கள். என்ன நடந்தது, எப்படி நடந்தது, யார் இதற்கு காரணம், உங்களது உணர்வு என்ன என்பதைப்பற்றி ஒரு திரைப்படக் கதை போல எழுதிக்கொண்டே செல்லுங்கள்,. அப்போது அதைப் படிக்காதீர்கள். பிறகு, அதை அனைத்தையும் கிழித்துப் போடுங்கள். அந்தத் தாளின் துண்டுகளை உங்கள் சட்டைப் பையில் போடுங்கள்- இதுதான் தூய்மை இந்தியா- எங்காவது அதைப் போடாதீர்கள். இதற்குப் பின்னரும் உங்கள் மனது லேசாகாமல் இருந்தால், மீண்டும் எழுதுங்கள். முன்பு 8 பக்கம் எழுதியிருந்தால் இப்போது மூன்று, நான்கு பக்கங்கள் தான் வரும். மீண்டும் அதைக் கிழியுங்கள். துண்டுகளைப் பையில் போடுங்கள். மூன்றாவது முறை எழுதுங்கள். இப்போது ஒரு பக்கம், ஒன்றரைப் பக்கம் மட்டுமே வரும். தாளில் நீங்கள் கொட்டியது இப்போது மிகக் குறைவாகவே இருக்கும். இப்போது நீங்கள் மிகவும் ஆசுவாசமாக உணர்வீர்கள். யாராவது சிலர் நீங்கள் எழுதியதைப் படித்து விடுவார்கள் என்ற அச்சமும் இருக்காது. இதை யாரிடமாவது சொன்னால், தேவையற்ற அச்சம் ஏற்படும். அதனால் நிம்மதி இருக்காது. எல்லாவற்றையும் உங்களுக்கு உள்ளாகவே, எழுதிக் கிழித்து, அதை அகற்றி விட்டால், எந்தத் தொந்தரவும் இல்லை. வீட்டில் பிரச்சினை ஏற்பட்டாலும், உங்கள் எண்ணங்களைக் கொட்டி எழுதிக் கிழித்து விட்டால், எதுவும் உங்களைப் பாதிக்காது. எல்லாவற்றுக்கும் இதுதான் கடைசி தீர்வு என்று கருதமுடியாது. இது ஒரு சிறிய தீர்வு. ஆனால், இந்தச் சிறிய தீர்வு அந்தச் சமயத்தில் ஒரு ஆதரவாக இருக்கும். சில நாட்களுக்கு அது தொடரலாம். நீங்கள் மீண்டும் எழுந்து நிற்க அது உதவலாம். அடுத்ததாக, நீங்கள் விடுதியில் தங்கியிருந்தால், உங்கள் நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமான ஆசி,ரியரையோ, மூத்த மாணவரையோ தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு அவர்களுடன் பழகுங்கள். அவர்களிடம் உங்கள் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். என் தாயாரின் தொலைபேசி அழைப்பு வரவில்லை என்று கூறுங்கள்.இது ஒரு பெரிய விஷயம் இல்லை. என்றாலும் சொல்லுங்கள். உங்கள் நண்பர் உங்களைவிட இளையவராக இருந்தால், தாயார் வேலை செய்து கொண்டிருப்பார். பிறகு அழைப்பார். கவலைப்படாதே, என்று கூறக்கூடும். அப்போது அது நமக்கு ஆறுதலாக இருக்கும். இதுவே சரியான சிகிச்சையாகவும் இருக்கும். இன்று என் பிறந்த நாள். ஆனால், எனக்கு எந்த தொலைபேசி அழைப்பும் வரவில்லை என்று யாராவது கூறினால், இணைப்பு பிரச்சினையாக இருக்க வாய்ப்பு உள்ளது என்று சொல்லி ஆறுதல் படுத்தலாம். இதன் மூலம், அம்மா மீதான கோபத்தை நாம் குறைக்கிறோம். தொழில்நுட்பக் கோளாறாக இருக்கவும் வாய்ப்புண்டு. அது ஒரு சிறிய பிரச்சினையாக இருக்கலாம். இதற்காக நாம் கவலைப்படத் தேவையில்லை. விடுதிக்குச் சென்று நாம் உணவருந்தலாம் என்று அழைத்துச் செல்லலாம். இன்று உங்கள் பிறந்த நாளாக இருந்து ,அம்மாவிடம் இருந்து அழைப்பு வராவிட்டால், கவலைப்படாதீர்கள். என்னிடம் பணம் இருக்கிறது. நாம் சாக்லேட் வாங்கலாம் என்று உங்கள் நணபர்கள் உங்களை ஆறுதல் படுத்தலாம். வாழ்க்கையில் ஒரு வெளிப்படைத் தன்மை இருக்க வேண்டும் என்று நான் நம்புகிறேன். நான் மிகச் சிறிய வயதில், வெளியில் தங்கியிருக்கிறேன். அதனால், நான் வாழ்க்கையை வித்தியாசமான கோணத்தில் பார்த்திருக்கிறேன். என் வாழ்க்கையில் நான் பல்வேறு ஏற்ற, இறக்கங்களை சந்தித்து இருக்கிறேன். அவை எனக்கு வாழ்க்கையைக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கின்றன.என் வாழ்க்கை வித்தியாசமானது என்பதால், அது யாருக்கும் பயன்படாது என்று நான் நினைத்ததுண்டு. ஆனால், இது ஒரு சிறிய முயற்சி. குழந்தைகள், பாதுகாவலர், ஆசிரியர்கள் யாரும் மன அழுத்தத்தை லேசாக எண்ணி விடாதீர்கள். இதற்கு உயர் முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும். இதை முறையாகச் சொல்லிக்கொடுத்து, நேரத்தை செலவிட்டால், இதை எளிதில் தீர்க்கலாம். நம் சமுதாயத்தைப் போல, இதையும் எளிதாக பொறுத்துக் கொள்ளலாம். இதனுடன் போராடுங்கள், அது நம் வாழ்க்கைக்கு வழிகளைத் திறந்து விடும். நீங்களும் இந்தத் திசையில் முன்னேறிச் செல்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு. இதுதான் கடைசி கேள்வி என்று புரிந்து கொண்டேன். உங்களுடன் கலந்துரையாடியது பலன் அளிக்கும் என்று கருதுகிறேன். நீங்கள் அனைவரும் நல்ல கேள்விகளைக் கேட்டீர்கள். எனக்கும் உங்களுடன் கலந்துரையாட வாய்ப்பு கிடைத்தது. நான் குழந்தைகளின் காப்பாளர்களிடம் கேட்டுக்கொள்வதெல்லாம், இதுதான். நீங்கள் 14 வயதாக இருந்தபோது, உங்களிடம் இருந்த எண்ணங்கள் எவை, உங்கள் பெற்றோரின் நடத்தை எப்படி இருந்தது என்பதை எல்லாம் நினைவுகூருங்கள். அப்போது உங்களுக்கும் ,குழந்தைக்கும் இடையே எந்த அழுத்தமும் இருக்காது.. உங்களுடைய அனுபவம், நீங்கள் எப்படி குழந்தைகளிடம் நடந்து கொள்வது என்பதை உங்களுக்கு கற்பிக்கும். உங்கள் பெற்றோரிடம் இருந்து நீங்கள் கற்றது ,உங்களுக்கு கற்பிக்கும். பல பெற்றோர் 50 வயதுடையவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளும் 50 வயதுக்காரர்களைப் போல நடக்க வேண்டும் என்று விரும்புவார்கள். பெற்றோர் தங்கள் வயதை 14 வயதாகக் கருதி நடந்து கொண்டால், குழந்தைகளின் பிரச்சினைகளை உணர்ந்து கொள்ள முடியும். குடும்பத்தில் பல பிரச்சினைகளை அது தீர்க்கும். நான் மீண்டும் ஒருமுறை உங்களை வாழ்த்துகிறேன். இந்தத் தேர்வுஒரு திருவிழா, இதில் வெற்றி அடையக்கூடும். தாளில் எழுதும் எண்கள் வாழ்க்கையில் உச்சம் அல்ல. நமக்கு நாமே கற்பித்துக் கொண்டு பயிற்சி பெற வேண்டும். வாழ்க்கையில் கல்வி முக்கியம் என்பதைப் போல, பயிற்சியும் முக்கியமாகும். இந்தச் சமன்பாட்டை வாழ்க்கையில் பராமரியுங்கள். என்னுடைய சிறப்பான வாழ்த்துக்கள். உங்களுக்கு நன்றி.