“நான் அல்ல நாம்” என்ற வலைதளம் மற்றும் செயலி தொடக்க விழா மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்ப பணியாளர்களுக்கான சமூகசேவை கலந்துரையாடல் நிகழ்ச்சியில் பிரதமர் ஆற்றிய உரையின் தமிழாக்கம்

அமைச்சரவையில் உள்ள எனது சகாக்களே; இந்தியாவின் தொழிலியல் வாழ்க்கைக்கு உத்வேகம் அளிக்கும் அனுபவமிக்க பிரமுகர்களே; தகவல் தொழில்நுட்பப் பணியாளர்களுக்கு வலு சேர்ப்பவர்களே; தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் உள்ள நமது இளைஞர்களுடன் தொடர்பு கொண்டவர்களே; நமது கிராமங்களில் உள்ள பொதுச்சேவை மையங்களில் குழுமியுள்ள பல்வேறு கனவுகளுடன் வாழ்ந்துவரும் பள்ளி, கல்லூரி மாணவர்களே; இந்திய தொழில்நுட்ப நிறுவனம் மற்றும் பல்வேறு இதர நிறுவனங்களின் மாணவர்களே; எனக்கு மிகவும் விருப்பமான விஷயமாகிய உங்களிடையே உரையாற்றுவதற்கு இன்று (24.10.2018) கிடைத்த வாய்ப்பு குறித்து மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். நமது அமைச்சர் திரு. ரவிசங்கர், மத்திய அரசு செய்துள்ள பணிகள் குறித்த விவரங்களை வழங்கினார். நான் அந்த விவரங்களைச் சொல்வதற்காக வரவில்லை. தனது தொழிலில் வெற்றி பெற்ற எந்தவொரு நபரும் அவர் எவ்வளவு பணம் அல்லது புகழை சம்பாதித்திருந்தாலும், தனது சொந்த முயற்சியால் தனது கனவுகளை தன் வாழ்நாளிலேயே நனவாக்கியிருந்தாலும், அந்த நபர் மேலும் மனநிறைவு தேவை என விரும்புகிறார். இந்த நபர் எவ்வாறு இந்த மனநிறைவை பெற இயலும்? அத்தகைய நபர் தான் விரும்பிய அனைத்தையும் பெற்றடைந்திருந்தாலும் அதன்பிறகு, அவர் ஏதாவது ஒன்றை யாராவது ஒருவருக்காக செய்து, பிறருக்காக வாழ முயற்சி செய்தால், அப்போது அவருடைய மனநிறைவு நிலை வெகுவாக உயருகிறது. தொடக்கத்தில் காட்டப்பட்ட படத்தில், திரு. அஸிம் பிரேம்ஜி அவர்கள் பேசியதைக் கேட்டேன். நான் 2003-04ல் குஜராத் முதலமைச்சராக இருந்தபோது, அவர் என்னைப் பார்க்க வருவார். தனது வர்த்தகம் மற்றும் அரசு தொடர்பான வேறுசில பணிகள் குறித்து என்னிடம் பேசுவார். ஆனால், கடந்த 10 அல்லது 15 ஆண்டுகளில் அவரைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைக்கும்போதெல்லாம் அவரது பணி, அவரது நிறுவனம் அல்லது அவரது நிறுவனத்தின் பணி, இதுபற்றியெல்லாம் பேசுவதே இல்லை. அவர் பேசுவதெல்லாம் அந்த சமயத்தில் அவர் ஈடுபட்டிருந்த பொதுப்பணி இயக்கம் பற்றிதான், அதாவது கல்வி பற்றி. அவர் இந்தப் பணியை மிகப் பெரிய ஈடுபாட்டுடன் செய்து வந்தார். இத்தகைய ஈடுபாட்டை அவர் தனது நிறுவனங்களின் பணியில்கூட பயன்படுத்தியதே இல்லை. எனவே, இந்த காலகட்டத்தில் இத்தகைய பெரிய நிறுவனத்தை உருவாக்கிய அந்த நபர், தொழில் பயணத்தில் மிகுந்த வெற்றியைக் கண்ட இந்த நபர், தற்போது ஆற்றிவரும் பொதுப்பணியில்தான் மனநிறைவைப் பெறுகிறார். ஒருவர் தனது தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது, வாழ்நாளில் சேவையே செய்யவில்லை எனக் கூற முடியாது. உதாரணமாக, ஒருவர் மருத்துவராக பணியாற்றும்போது, அவர் சேவையே செய்யவில்லை எனக் கூறமுடியாது. அவர் சேவை செய்கிறார். ஒருவர் விஞ்ஞானியாக இருந்து, தனது வாழ்நாளை சோதனைக் கூடத்தில் கழிக்கிறார் என்ற நிலையில், மக்களிடையே தலைமுறை தலைமுறையாக மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஏதாவது ஒன்றை கண்டுபிடித்தாரா என்றால், அவர் சமுதாயத்திற்குப் பணியாற்றவில்லை என்று கூற இயலாது. அவர் தனக்காக, தனது புகழுக்காக வாழ்கிறார் என்று அர்த்தமாகாது. அவர் பிறருக்காகப் பணி செய்தார், ஆனால் அவர் தன் கண்முன்னாலேயே ஏதாவது செய்தார் என்றால், அவருக்கு மற்றொரு வகையான மனநிறைவு ஏற்படுகிறது. இன்றைய நிலையில், இந்த மனநிறைவு இந்த அடிப்படையான மனநிறைவு ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் வெவ்வேறானவை. நீங்களேகூட இதனை அனுபவிக்க இயலும், நீங்களேகூட உங்கள் வாழ்க்கையில் இதனை தீர்மானிக்க இயலும். ஸ்வந்தா சுகாய் எனப்படும் தனிநபர் மகிழ்ச்சி, உள்ளிருந்து வரும் மகிழ்ச்சி மற்றும் ஆற்றல் என்பதால் அவர்கள் மனநிறைவு அடைகிறார்கள். நாம் இதுபற்றி இராமாயணத்தில் கூறக் கேட்டிருக்கிறோம். அணில் ஒன்று ராமபிரானின் பணியில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டு ராமசேது அமைக்க உதவியது என்று. ஒரு அணில் உத்வேகம் பெற்று, தனக்குப் புதுமையான ஒரு பணியில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டது. எனினும், வேறொரு பார்வையும் இதில் உள்ளது. அதாவது, ராமபிரான் வெற்றியடைய வேண்டுமானால், அவர் இறைவனாகவே இருந்தாலும், ஒரு அணிலின் சேவை தேவைப்படுகிறது. அணில் தனது சேவையில் சேர்ந்தபோது, அவர் வெற்றி பெற்றார். அரசு எத்தனை நடவடிக்கைகளை எடுத்தாலும், எவ்வளவு பணத்தை செலவழித்தாலும், மக்களின் பங்கேற்பு இல்லாவிட்டால், நாம் விரும்பும் முடிவை எட்ட இயலாது. இந்தியா தற்போது காத்திருக்கும் நிலையில் இல்லை. தற்போது உலகம் ஏதாவது ஒன்றுக்காக இந்தியா காத்திருப்பதை விரும்பவில்லை. இந்தியா தலைமையேற்று நடத்த வேண்டும் என்றுதான் உலகம் எதிர்பார்க்கிறது; ஆம், உலகிடம் இந்தியா குறித்து இந்த எதிர்பார்ப்பு உள்ளது. உலகத்தின் எதிர்பார்ப்பு இதுதான் என்றால், அதேவகையில், நமது நாட்டை நாம் மேம்படுத்தியாக வேண்டும். இதனை நாம் செய்ய விரும்பினால், இந்தியாவின் சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கையில் மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவது எப்படி என சிந்திக்க வேண்டும். பிறருக்காக எனது திறன்கள், ஆற்றல். அனுபவம் ஆகியவற்றை பயன்படுத்த முடியுமா? இவற்றை பிறருக்காக நான் பயன்படுத்த முடியுமா? ஏழை நபர் ஒருவர், பசியுடன் உள்ள ஒரு நபர் உணவுக்காக வந்தார் என்றால், அது அவருக்கு வழங்கப்படக்கூடிய இடம் உள்ளது என்பது உறுதி. இந்த இடத்தில் பணியாற்றும் மக்கள் மிகுந்த அர்ப்பணிப்புடன் பணியாற்றுகிறார்கள். அந்த இடங்களுக்கு உணவை எதிர்பார்த்து செல்லும் நபர், ஒருவகையில் இந்த உணர்வைப் பெறுகிறார்கள். அதாவது, அந்த இடத்திற்கு சென்றால், சாப்பிட ஏதாவது கிடைக்கும் என்பதற்கான நிறுவன ஏற்பாடு உள்ளது என்ற உணர்வுதான் அது. இந்த இடத்திற்கு செல்லும் அவர், உணவை யார் வழங்குகிறார்கள் என்பது குறித்து எந்த சிறப்புக் கவனமும் செலுத்துவதில்லை. இதேபோல, உணவை வழங்குபவர்கள் யார் உணவை தேடிவருகிறார்கள் என்பது குறித்து, உணர்வுப்பூர்வமாக அறிந்திருக்கவில்லை. யார் வருகிறார்கள், எதற்காக வருகிறார்கள் என்பதைப் பற்றியெல்லாம் அவர்கள் கவலைப்படவில்லை. ஏன் இந்த நிலை? ஏனெனில், யாராவது வந்தால் அவர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும், அதன்பின்னர் அவர்கள் சென்று விடுவார்கள் என்பது பழகிப் போன விஷயமாகிவிடுகிறது. ஆனால், ஏழை ஒருவர் பசியுடன் மற்றொரு ஏழைக் குடும்பத்தின் வீட்டை அணுகினால், அந்த குடும்பம் தனது உணவை இவருடன் பகிர்ந்து கொண்டால் அப்போது இந்த சம்பவத்தை இருதரப்பினரும் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் நினைவில் கொள்கின்றனர். இதுகுறித்து அவர்கள் மனநிறைவும் அடைகிறார்கள். சில அமைப்பு முறைகள் காரணமாக ஏற்படும் நிகழ்ச்சியைவிட சுயமன ஊக்கம் காரணமாக ஏற்படும் செயல்கள் எவ்வளவு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதை நாம் அனைவரும் கண்டுள்ளோம். நாம் விமானத்தில் பயணம் செய்கிறோம் என்று வைத்துக் கொண்டால், நம் அருகில் உள்ள வயது முதிர்ந்த நபர் தண்ணீர் குடிக்க விரும்பினால், தனது தண்ணீர் பாட்டிலை திறக்க இயலாத நிலையில், அதைக் கவனித்த நாம் உடனடியாக அதனை திறந்து தருகிறோம். இந்தச் செயல் நமக்கு மன நிறைவை தருகிறது. அதாவது பிறருக்காக வாழும் வாழ்க்கை தனிப்பட்ட சந்தோஷத்தை வழங்குகிறது என்று அர்த்தம். நான் பிரதமராக வந்த பிறகு, ஒரு பாரம்பரியத்தை ஏற்படுத்த முயற்சித்து வருகிறேன். நான் முதலமைச்சராக இருந்தபோதும் இதனை செய்வது வழக்கம். ஏதாவது பல்கலைக் கழக பட்டமளிப்பு விழாவுக்குச் சென்றால், அந்தப் பல்லைக் கழகத்தின் அருகில் உள்ள அரசு பள்ளிகளில் பயிலும் ஏழை மாணவர்கள், குடிசைப் பகுதி மாணவர்கள், எட்டு, ஒன்பது, பத்து வகுப்புகளில் பயிலும் மாணவர்கள் எனது சிறப்பு அழைப்பாளர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் அந்த நிகழ்ச்சி அழைப்பாளர்களிடம் கேட்டுக் கொள்வேன். இத்தகைய மாணவர்களுக்கு இடம் மற்றும் இருக்கைகள் ஒதுக்குமாறு கேட்டுக் கொள்வேன். பட்டமளிப்பு விழாவில் பங்கேற்க அவர்களுக்கு அழைப்பு விடுக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்வேன், அவர்களும் வந்து பங்கேற்பார்கள். இந்த மாணவர்கள் அனைவரும் அவர்கள் பயிலும் பள்ளி, பழுதுபட்ட நிலையில் இருந்தாலும் தொடர்ந்து பயின்று வருகிறார்கள். இந்நிலையில், இந்த மாணவர்கள் பட்டமளிப்பு விழாவுக்கு வரும்போது அவர்கள் அழகிய சீருடையும், சிறப்புத் தொப்பியும் அணிந்த முதுநிலை மாணவர்கள் மேடைக்கு வந்து பட்டங்களையும், சான்றிதழ்களையும் பெறும்போது இவர்களிடையேயும் கனவுகள் தோன்றுகின்றன. ஒருநாளில் நாமும் இத்தகைய உடையணிந்து, இத்தகைய பட்டத்தைப் பெறுவோம் என்ற சிந்தனைக்கான விதை ஊன்றப்பட்டுவிட்டது. ஒருவேளை இத்தகைய சிந்தனை இந்த மாணவர்கள் வகுப்பறைகளில் பெறுவதைவிட அதிகப்படியான பாடமாகும். இத்தகைய பல விஷயங்களுக்காக இத்தகைய நிகழ்ச்சிகளை நாம் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். திரு. ஆனந்த் அவர்கள் இங்கே இருக்கிறார்கள், நான் முதலமைச்சராக இருந்தது முதல் இன்று வரை அவரைப்பற்றி ஒரு விஷயத்தை கவனித்து வந்துள்ளேன். குஜராத் மேம்பாடு குறித்து அல்லது சில முதலீடுகள் குறித்து நான் அவரை சந்திக்கும்போதெல்லாம், தொழிலதிபர்களின் கூட்டத்திற்கு நான் ஏற்பாடு செய்யும்போதெல்லாம் இவர் கேள்வி ஏதும் கேட்பதேயில்லை, அதுபற்றி பேசுவதுகூட இல்லை. அவர் அடிக்கடி கேட்பது இதுவே; ஐயா, சமூகப்பணி குறித்து என்ன செய்யலாம். அவரது இந்த மனப்பக்குவம் நாட்டுக்கும் சமுதாயத்திற்கும் மிகுந்த வலுசேர்க்கும் ஒன்று. இந்த திட்டத்தில் சேர்ந்த பிறகு ஏன் நான் மனநிறைவுடனும், மகிழ்ச்சியுடனும் இருக்கிறேன்? சமூக ஊடகங்களுடன் தொடர்பு கொண்ட நபர் நான். எனக்கு வழங்கப்படும் தகவல்கள் காரணமாக நான் பாதிப்படைவதில்லை. நானே, வேண்டிய தகவல்களைத் தேடி பெறுகிறேன். இதன் காரணமாக நான் புதிய விஷயங்களை சந்திக்க நேரிடுகிறது. இன்றைய நிலையில், எனக்கு இந்த வசதியை தொழில்நுட்பம் சார்ந்த இந்தப் புதிய மேடை வழங்கியுள்ளது. குழந்தைகள் பலர், இளைஞர்கள் பலர் பல்வேறு பணிகளை மேற்கொண்டுள்ளதை காண்கிறேன். அவர்கள் மூன்று அல்லது 4 பேர் கொண்ட குழுக்களை அமைத்துக் கொண்டு சனி, ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் கிராமங்களுக்குச் செல்கிறார்கள். கிராமங்களில் உள்ள காலனிகளில் அவர்கள் தங்குவார்கள். அங்குள்ள மக்களுடன் தங்குவார்கள். அங்குள்ள குழந்தைகளுக்கு கற்றுத் தருவார்கள். இத்தகையப் பணிகளை இவர்கள் தொடர்ந்து மேற்கொள்வார்கள். இந்தியாவின் தற்போதைய தலைமுறையினர் அதாவது, 25 வயது முதல் 40 வயது வரை உள்ளவர்கள் இத்தகைய மனப்போக்கை இயற்கையாக ஏற்படுத்தி வருகிறார்கள் என்பதை காண முடிகிறது. எனினும், இது ஒன்று சேர்ந்த முயற்சியாக உருவெடுத்தால் ஆற்றல் மிக்கதாக மாறிவிடும். இதனை சில இயக்கங்களுடன் தொடர்புபடுத்தினால், அந்த இயக்கத்திற்கென அமைப்புகளுக்கு அவசியம் இருக்காது. இந்த இயல்புகளை இந்த இயக்கங்களுடன் இணைத்தால் மட்டுமே போதுமானது. இவற்றுக்கு நெகிழ்ச்சித் தன்மை கொண்ட மேடை மட்டுமே அவசியம். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் விருப்பம்போல பணியாற்றுகிறார்கள். இவர்களது பணி எங்கேயாவது தொகுக்கப்பெற்றால், பணியின் விளைவுகள் தொகுக்கப்பெற்றால் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருப்பது காணப்படும். ஆனால் இதுமட்டும் உறுதி: இந்தியாவின் தலைவிதி தொழில்நுட்பத்தில்தான் உள்ளது. நீங்கள் பெற்றுள்ள தொழில்நுட்ப அறிவில் இந்தியாவின் தலைவிதி அடங்கியுள்ளது. இந்த இரண்டையும் இணைத்து நாம் எவ்வாறு செயல்பட முடியும்? தோட்டக்காரர் ஒருவர் இருக்கிறார். அவர் விதைகளை தூவியபின், பருவநிலை சரியாக அமைந்தால், செடி ஒன்று தோன்றி வேர் விடும். அதில் மலர்களும் மலரும். எனினும், அந்த இடத்திற்குச் சென்று அதனைப் பார்க்கும் நோக்கம் எவருக்கும் இருப்பதில்லை. இதே தோட்டக்காரர், இந்த மலர்ச் செடிகளை வண்ணங்கள், அளவுகள், உயரங்கள் போன்றவற்றுக்குத் தக அமைப்பு ரீதியில் உருவாக்கினால், இங்கே இதை நட்டு, அங்கே அதை நட்டால் இத்தகைய தோற்றம் கிடைக்கும் என்று திட்டமிட்டு உருவாக்கினால், அந்த தோட்டம் ஒவ்வொருவரையும் அந்த இடத்திற்குச் சென்று பார்க்கும் உத்வேகத்தை அளிக்கும். இதற்குக் காரணம் என்ன? அவர் தன்னுடைய பணியை முடித்து விட்டார்; தனது பணியை அமைப்பு ரீதியில் முடித்துள்ளார். முறையான வகையில் முடித்துள்ளார். அதேபோல, பரவலாக உள்ள நமது சேவை ஆற்றல் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்டால் ஏற்படும் பலனை நாம் சிந்திக்க வேண்டும். தற்போது சமூக தொடக்கநிலை நிறுவனங்களின் புதிய சகாப்தம் தோன்றியுள்ளது. இதன் பின்னணியில் உள்ள இளைஞர்கள் ஒருவரையொருவர் சந்திக்கும்போது, நீங்கள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று ஒருவரையொருவர் விசாரித்துக் கொள்கின்றனர். ஒருவர் சொல்வார் நான் போதுமானதை செய்துவிட்டேன். பெங்களுருவில் உள்ள தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை சார்ந்த இளைஞர் ஒருவர் நாளொன்றுக்கு 3 அல்லது 4 மணிநேரம் காரில் பயணம் செய்கிறார் என்று சமூக ஊடகங்கள் வாயிலாக கேள்விப்பட்டேன் என்று மற்றொருவர் சொல்வார். ஏன் அவ்வாறு செல்கிறார் என்று கேட்டதற்கு, கிடைத்த பதில்; அவர் ஏழை மக்களை அவர்கள் போக வேண்டிய இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார் என்பதுவே. நான் ஏதாவது செய்கிறேன், அவர்களுக்கு உதவி செய்கிறேன், அவர்களை மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்கிறேன், இதனால் எனக்கு மகிழ்ச்சியும், மனநிறைவும் ஏற்படுகிறது என்று அவர் கூறுகிறார். சில ஆட்டோ ரிக்ஸா ஓட்டுநர்கள் தங்கள் வாகனத்தின் பின்பகுதியில், “நீங்கள் மருத்துவமனைக்கு போக விரும்பினால், நான் உங்களை இலவசமாக அழைத்துச் செல்கிறேன்” என்று எழுதியிருப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். என் நாட்டின் ஏழை ஆட்டோ ரிக்ஸா ஓட்டுநரின் சேவை இது. சில சமயம், ஒருநாளில் இந்த ஓட்டுநர் ஆறு பேரை இவ்வாறு மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லும் நிலை ஏற்பட்டால், அவரது ஊதியம் பாதிக்கப்பட்டு, அவரது குழந்தைகள் பட்டினி கிடக்கும் நிலை ஏற்படலாம். ஆனால், அதுபற்றி அவர் கவலைப்படாமல் அவர் வாகனத்தின் வாசகத்தில் உள்ளபடி நேர்மையுடன் இப்பணியை செய்து வருகிறார். இதுதான் மனிதனின் அடிப்படை இயல்பு. எவருக்காவது எதாவது செய்ய வேண்டிய தேவை அவர்களுக்கு உள்ளது. இதுதான் “நான் அல்ல நாம்” என்ற உணர்வு. நாம் நம்மையே ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு சேவை செய்ய வேண்டும் என்பது இதன் பொருள் அல்ல. நான் என்ற நிலையை சற்று விரிவாக்க வேண்டும், அவ்வளவுதான். நான் என்ற நிலையிலிருந்து அனைவரும் என்ற நிலைக்கு மாற வேண்டும். ஒரு நபர் தனது குடும்பத்தை ஏன் விரிவாக்குகிறார்? பெரிய குடும்பத்தில் இருக்கும்போது, இவருடைய மகிழ்ச்சி அதிகரிப்பது ஏன்? நமது விரிவாக்கப்பட்ட குடும்பத்தைவிட சமுதாயம், நாடு என்று பெரிய அளவில் விரிவாக்கப்பட்ட குடும்பம், நமக்கு வலு சேர்ப்பதாக அமைகிறது. இன்றைய நிலையில், ஐ.டி எனப்படும் தகவல் தொழில்நுட்பம் என்பதிலிருந்து சமுதாயம் என்ற நிலைக்கான இதே உணர்வுடன் கூடிய பயணம்தான் இது. அதேபோல, ஐ.ஐ.டி.-களிலிருந்து சமுதாயத்திற்கு என்ற நிலையும் ஏற்பட வேண்டும். இத்தகைய உணர்வுடன் நாம் முன்னேற வேண்டும். ஏழு அல்லது எட்டு மேஜைகளில் குழுமியுள்ள மக்களுடன் எனது கலந்துரையாடலை தொடங்க விரும்புகிறேன். பணக்காரர்களை வசைபாடும் பொதுவான வழக்கம் நாட்டில் உள்ளது. தொழிலதிபர்கள் மற்றும் வர்த்தகர்களைப் பற்றி தரக்குறைவாக பேசுவது பழக்கமாகிவிட்டது. ஏன் இவ்வாறு என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. இதுகுறித்து எனக்கு ஆச்சரியமாக உள்ளது. இதனை நான் முற்றிலுமாக எதிர்க்கிறேன். ஒவ்வொருவரும் நாட்டின் நிர்மாணத்திற்கு பங்களிக்கிறார்கள். இந்த நிறுவனங்கள் அனைத்தும் தங்களது அறிவாற்றல் மிக்க பணியாளர்கள் நிறுவனத்தின் சமூக பொறுப்பு திட்டத்தின்கீழ், சில நாட்களுக்கு சேவை செய்தால்தான் தங்களது பணிகளில் தொடர முடியும் என்று கூறியிருப்பதை மக்கள் உணர வேண்டும். இவை அனைத்தும் சாதாரண விஷயங்கள் அல்ல. சமூக வாழ்க்கையில் இவற்றுக்கு மிகப் பெரிய பங்கு உண்டு. இன்றைய நிலையில் இவையெல்லாம் ஒரே மேடையின்கீழ் கொண்டுவரப்படும்போது, அது அனைவரின் கண்களையும் திறப்பதாக அமையும். நாட்டின் மூலைமுடுக்குகளில் உள்ள அனைவரும் இத்தகைய நற்பணிகளில் ஈடுபடுகின்றனர். சேர்ந்து உழைக்கும் ஆற்றல் மாபெரும் ஆற்றலாகும். இதுவே அனைத்து உத்வேகங்களுக்கும் அடிப்படை. இதில் நமது சேவை சார்ந்த இயல்புகள் மிகப்பெரிய பங்கை வகிக்கும். நீங்கள் தகவல் தொடர்பு உலகை சார்ந்தவர்கள், தொழில்நுட்ப உலகத்தைச் சார்ந்தவர்கள், நீங்கள் எல்லாம் இத்தகையவற்றை மிக எளிதாக உருவாக்க முடியுமானால், அதனைத் தொடர்ந்து மாபெரும் தாக்கம் ஏற்பட்டு, பெருந்திரளரான மக்களை நன்மைகள் சென்றடையும். குறைந்த கட்டணத்திலான பொருட்களுடன் உங்களுக்கு அதிகம் தொடர்பு உள்ளது. இத்தகைய பொருட்களை எவ்வளவு அதிகம் உருவாக்குகிறோமோ, அந்த அளவுக்கு அதிகமான உத்வேகம் தோன்றும். இந்த வகையில் நாம் மேற்கொள்ளும் முயற்சி மிக அதிக எண்ணிக்கையிலான மக்களுக்கு உத்வேகம் அளிக்கும் ஆதாரமாக மாறும். பல்வேறு இடங்களிலிருந்து சேகரிக்கப்பட்ட தனித்தனி மலர்கள் கலைநயத்துடன் கொத்தாக உருவாகும்போது ஏற்படும் இன்பம் அலாதியானதுதான். பணியில் இருக்கும் மக்களின் நற்சிந்தனைகளை கொத்தாகத் தொகுக்கும் பணி இன்று நிறைவடைந்திருப்பதாகத்தான் நான் நம்புகிறேன். இந்த தொகுப்புக்கான பணியை இந்த இடத்தில் இந்த முயற்சி மூலம் கடமைப்பற்று கொண்ட, அர்ப்பணிப்பு மனப்பான்மை கொண்ட, புதிய துறைகளில் பணியாற்றும் நமது இளைஞர்கள் மேற்கொண்டுள்ளனர். இத்தகைய இளம் மலர்கள் நாட்டில் பூத்துள்ளன என்பது குறித்து அன்னை பாரதம் மகிழ்ச்சியடைகிறது. இந்த மலர்கள் தொடர்ந்து தனது நறுமணத்தை பரப்பிக் கொண்டே இருக்கும். அதாவது, இந்த இளைஞர்கள் மற்றவர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றும் பொதுப்பணியில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுக் கொண்டேயிருப்பார்கள். முழுமையான அர்ப்பணிப்பு, மொத்தமான உறுதிப்பாடு ஆகியவற்றுடன் இந்தப் பணியை செய்து முடித்துள்ள இளைஞர்களை நான் பாராட்டுகிறேன். தமது சொந்த பொருளாதார மேம்பாட்டுடன் கூட தங்களது சமூக கடமைப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றும் வகையில் இந்த இளைஞர்களின் திறன்களையும், ஆற்றல்களையும் பயன்படுத்திய அனைத்து நிறுவனங்களுக்கும் எனது பாராட்டுக்களை உரித்தாக்குகிறேன். நமது தேச முன்னேற்றத்திற்கு மக்களின் பங்கேற்பு மிகவும் அவசியமாகிறது. நாட்டின் 125 கோடி மக்களும் முன்னேற்றப் பாதையில் நடைபோட முடிவு செய்தால், உலகின் எந்த சக்தியாலும் இந்தியாவை பின்னோக்கித் தள்ள முடியாது. இந்தியா முன்னேற்றம் அடைய வேண்டும், சரியான பாதையில் முன்னேற்றம் அடைய வேண்டும், 125 கோடி இந்தியர்களின் ஆற்றல் உதவியுடன் முன்னேறி ஆக வேண்டும். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு திசையில் சென்று கொண்டிருந்தால், விளைவுகளை அடைய முடியாது. அனைத்து மக்களும் ஒரே திசையை நோக்கி சென்றால்தான் பயன்கள் விளையும். என்னைப் பொறுத்தவரை நான் தன்னம்பிக்கை கொண்டவன். எனது நான்காண்டுகால அனுபவத்தின் அடிப்படையில் ஏன் இந்தியா பின்தங்கியிருந்தது என்பதை கூற இயலும். இந்தக் கேள்வி எனக்கானது. இந்தியா முன்னேறுமா? இல்லையா? என்பது என் மனதில் உள்ள கேள்வி அல்ல. நாடு கட்டாயம் முன்னேறும் என்பதில் மிகுந்த நம்பிக்கை எனக்குண்டு. அனைத்து சவால்களையும் முறியடித்து உலக அளவில் தனக்கென்று ஒரு இடத்தை நமது நாடு கட்டாயம் பெறும். இந்த நம்பிக்கையுடன் இந்த நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்த அனைவருக்கும் நன்றி தெரிவிக்கிறேன். இங்கு பெரும் எண்ணிக்கையில் நீங்கள் கூடியிருக்கிறீர்கள். நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு உங்களுடன் பேசவும், நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்கவும் எனக்கு இந்த வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது. உங்கள் அனைவருக்கும் மிக்க நன்றி.