ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਰਿਪਬਲਿਕ ਟੀਵੀ ਸਿਖ਼ਰ ਸੰਮੇਲਨ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਸੰਬੋਧਨ ਦਾ ਮੂਲ-ਪਾਠ

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮੁੰਬਈ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਹਾਦਸੇ ‘ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਜੀ ਨਾਲ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਹੋਈ ਹੈ। ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ, ਪੀੜਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਹਰ ਸੰਭਵ ਮਦਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਗਵਾਇਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਹੈ। ਸਾਥੀਓ, ਪੱਤਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਪੱਤਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸੰਚਾਲਿਤ, ਸ਼ੁੱਧ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧ, ਰਿਪਬਲਿਕ ਟੀਵੀ, ਇੱਕ-ਸਸ਼ਕਤ ਪ੍ਰਯੋਗ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਚੈਨਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨ-ਜਨ ਤੱਕ ਸਹੀ ਸੂਚਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਮੈਂ Republic TV ਦੀ ਪੂਰੀ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ ਨੂੰ, ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰ ਇੱਕ ਜਰਨਲਿਸਟ ਨੂੰ, ਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਾਰਜ ਕਰ ਰਹੇ ਰਿਪੋਰਟਰਸ ਅਤੇ ਸਟ੍ਰਿਗਰਸ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਸ਼ ਦੀ ਦਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾ ‘ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਯੋਜਨ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਨਵੇਂ Ideas, ਨਵੇਂ Solutions ਲਈ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਸ ਦੇ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ-ਬਹੁਤ ਵਧਾਈ। ਸਾਥੀਓ, ਅਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਦੀਵਾਨੇ ਹੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪੱਤਰ -ਪੱਤਰਕਾਵਾਂ, ਅਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਬਿਗਲ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਅਜ਼ਾਦ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਸੁਖੀ-ਸ੍ਰਮਿੱਧ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਖਬਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਦੇਸ਼-ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੇ, ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੇ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਾਜ ਦੇ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਸਪਿਰਿਟ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚੰਗੇ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਊਰਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਾਰਤ, ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਾਕਤ ਵਜੋਂ ਉੱਭਰੇ, ਇਸ ਲਈ ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵ ਉਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਸਾਇੰਸ ਹੋਵੇ, ਟੈਕਨੋਲੋਜੀ ਹੋਵੇ, ਇਨੋਵੇਸ਼ਨ ਹੋਵੇ, ਸਪੋਰਟਸ ਹੋਣ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਵਾਜ ਬੁਲੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਡਾ ਮੀਡੀਆ ਵੀ ਗਲੋਬਲ ਪਹੁੰਚ ਬਣਾਵੇ, ਗਲੋਬਲ ਪਹਿਚਾਣ ਬਣਾਵੇ, ਇਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੰਗ ਹੈ। ਅੱਜ ਭਾਰਤ ਦੇ ਮੀਡੀਆ ਵਰਲਡ ਨੂੰ, ਇਸ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਥੀਓ, Surging India, ਇਹ ਦੋ ਸ਼ਬਦ 130 ਕਰੋੜ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟੀਕਰਨ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਫੀਲਿੰਗਸ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਈਬ੍ਰੇਸ਼ਨਸ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਮਾਜ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪਹਿਲੂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਲੋਬਲ ਮੰਚ ‘ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਸਮਾਜਕ ਵਿਵਸਥਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਦੀ ਰਣਨੀਤਕ ਤਾਕਤ, ਹਰ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਾਥੀਓ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਮੰਚ ‘ਤੇ ਹਾਂ, ਸਵਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਕੁਝ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੈਸਾ ਸੰਗ ਵੈਸਾ ਰੰਗ, ਕੁਝ ਪਲ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥ ਦਾ ਸੰਗ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਦਤ ਲਗਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਛੁਪਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ Surging India ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਵਾਬ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ। ਸਾਥੀਓ, ਕੀ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਭਾਰਤ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਫਾਈਵ ਟ੍ਰੀਲੀਅਨ ਡਾਲਰ Economies ਦੇ ਕਲੱਬ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਕਦਮ ਵਧਾ ਦੇਵੇਗਾ? ਕੀ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ Ease of Doing Business ਦੀ ਰੈਂਕਿੰਗ ਵਿੱਚ 142 ਤੋਂ 77 ‘ਤੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਭਾਰਤ ਟਾਪ 50 ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਕਦਮ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੀ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਏਸੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੋਕ ਹਵਾਈ ਸਫਰ ਕਰਨ ਲਗਣਗੇ? ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਣਗੇ? ਕੀ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਰਿਕਸ਼ਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਸਬਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਵੀ ਅਤੇ ਚਾਹ ਵਾਲਾ ਵੀ BHIM App ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨ ਲਗੇਗਾ, ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਰੁਪੇ ਡੈਬਿਟ ਕਾਰਡ ਰੱਖਕੇ ਆਪਣਾ ‍ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਧਾਏਗਾ? ਕੀ ਚਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦਾ ਏਵੀਏਸ਼ਨ ਸੈਕਟਰ ਇੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਅੱਗੇ ਵਧੇਗਾ ਕਿ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਨਵੇਂ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਆਰਡਰ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ? ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕੁਲ 450 ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ operational ਹਨ, ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਹੋਣ, ਪਬਲਿਕ ਹੋਣ, ਸਰਕਾਰੀ ਹੋਣ, ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਨਵੇਂ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦਾ order ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਨੈਸ਼ਨਲ ਵਾਟਰਵੇਜ਼ ਇੱਕ ਸਚਾਈ ਬਣ ਜਾਣਗੇ, ਕੋਲਕਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਜਹਾਜ਼ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ‘ਤੇ ਚਲੇਗਾ ਅਤੇ ਬਨਾਰਸ ਤੱਕ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਗਾ? ਕੀ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਣੀ, ਬਿਨਾਂ ਇੰਜਣ ਵਾਲੀ ਅਜਿਹੀ ਟ੍ਰੇਨ ਦਾ ਪਰੀਖਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਜੋ 180 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਘੰਟਾ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ‘ਤੇ ਦੌੜੇਗੀ? ਕੀ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਭਾਰਤ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸੈਟੇਲਾਈਟ ਛੱਡਣ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗਗਨਯਾਨ ਦੇ ਟੀਚੇ ‘ਤੇ ਵੀ ਅੱਜ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੀ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ Start Up ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ Sports ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਇੰਨੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧ ਜਾਵੇਗੀ? ਸਾਥੀਓ, ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹੈਲੀਕੌਪਟਰ ਘੋਟਾਲੇ ਦਾ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ਦਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਚੀਅਨ ਮਿਸ਼ੇਲ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਜੋੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ 1984 ਦੇ ਸਿੱਖ ਕਤਲੇਆਮ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਕਾਂਗਰਸ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਣ ਲਗੇਗੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨਸਾਫ਼ ਮਿਲਣ ਲਗੇਗਾ। ਆਖਰਕਾਰ ਇਹ ਤਬਦੀਲੀ ਕਿਉਂ ਆਈ? ਦੇਸ਼ ਉਹੀ ਹੈ, ਲੋਕ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹਨ, ਬਿਊਰੋਕ੍ਰੇਸੀ ਉਹੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਸਾਧਨ ਉਹੀ ਹਨ, ਸੰਸਾਧਨ ਉਹੀ ਹਨ, ਫਿਰ ਇਸ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕੀ ਹੈ? ਸਾਥੀਓ, ਸਾਡੇ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਾਈਕੋਲੋਜੀ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕੋਈ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਗ਼ਲਤ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਾਡਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ, ਘੋਟਾਲੇ ਹੋਣ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਹੋਣ, ਇਹੀ ਇੱਕ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਰ ਕਰ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਪਹਿਲਾਂ। ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਵੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੁਝ, ਸਰਕਾਰ ‘ਤੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਦਾਲਤ ਗਏ ਅਤੇ ਅਦਾਲਤ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਟੁੱਕ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਜੋ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਪਾਰਦਰਸ਼ਿਤਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ। ਭਾਈਓ ਅਤੇ ਭੈਣੋਂ, ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਬਰਾਡਕਾਸਟ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਦੀਆਂ Two Window , ਯਾਨੀ ਦੋ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦਾ ਫਰਕ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾਲ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਤਸਵੀਰ ਹੈ ਜੋ Surging India ਨੂੰ ਹੋਰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਥੀਓ, ਅੱਜ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ 2014 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਵੱਛਤਾ ਦਾ ਦਾਇਰਾ 40% ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਸੀ। ਹੁਣ 2018 ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਦਾਇਰਾ ਵਧਕੇ 97% ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ 2014 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ 50% ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਬੈਂਕ ਖਾਤੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਹੁਣ 2018 ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਦੇਸ਼ ਦਾ ਹਰ ਪਰਿਵਾਰ ਬੈਕਿੰਗ ਸਿਸਟਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ 2014 ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਸਵੀਰ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਟੈਕਸ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 3 ਕਰੋੜ 80 ਲੱਖ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਸ ਸਾਲ ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਵਧ ਕੇ ਲਗਭਗ 7 ਕਰੋੜ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ 2014 ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ 65 ਲੱਖ ਉੱਦਮੀ ਟੈਕਸ ਦੇਣ ਲਈ ਰਜਿਸਟਰਡ ਸਨ। ਹੁਣ ਅੱਜ ਸਥਿਤੀ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਡੇਢ ਸਾਲ ਵਿੱਚ 55 ਲੱਖ ਨਵੇਂ ਉੱਦਮੀ ਰਜਿਸਟਰੇਸ਼ਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਏ ਹਨ। ਅੱਜ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ 2014 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੋਬਾਈਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿਰਫ਼ 2 ਕੰਪਨੀਆਂ ਸਨ। ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੋਬਾਈਲ ਮੈਨੂਫੈਕਚਰਿੰਗ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧ ਕੇ 120 ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। 2 ਤੋਂ 120। ਸਾਥੀਓ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਦਾ ਇਹ ਬਦਲਾਅ, Surging India ਦੀ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਲਈ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ Policy Driven Governance ਅਤੇ Predictable Transparent Policies ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਬਣਾ ਕੇ ਸਾਡੀ ਸਰਕਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਦੁੱਗਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵੱਲੋਂ ਹਾਈਵੇ ਬਣ ਰਹੇ ਹਨ, ਦੁੱਗਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਰੇਲ ਲਾਈਨਾਂ ਦਾ ਦੋਹਰੀਕਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬਿਜਲੀਕਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, 100 ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਵੇਂ ਏਅਰਪੋਰਟ ਅਤੇ ਹੈਲੀਪੋਰਟ ‘ਤੇ ਕੰਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, 30- 30, 40- 40 ਸਾਲ ਤੋਂ ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਜਾਓ, ਇੱਕ ਸਾਈਨਬੋਰਡ ਜ਼ਰੂਰ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ- ‘Work in Progress’. ਸਾਥੀਓ, ਇਹ ਸਾਈਨਬੋਰਡ ਸਹੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ‘India in Progress’। ਸਿਰਫ਼ ਸੜਕਾਂ, ਫਲਾਈਓਵਰ, ਮੈਟਰੋ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਨਵਾਂ ਭਾਰਤ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ‘The city that never stops’। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ Today , ‘India is a country that never stops’ ਨਾ ਰੁਕਾਂਗੇ, ਨਾ ਧੀਮਾ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਨਾ ਥਮਾਂ: ਇਹ ਇੰਡੀਆ ਨੇ ਠਾਣ ਲਿਆ ਹੈ! ਸਾਥੀਓ, ਇੱਥੇ ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਵੀ 22 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਲੰਬੇ ਮੁੰਬਈ ਟਰਾਂਸ ਹਾਰਬਰ ਲਿੰਕ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ, ਮੁੰਬਈ-ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ ਬੁਲਟ ਟਰੇਨ ਦਾ ਕੰਮ, ਡਬਲ ਲਾਈਨ ਸਬ-ਅਰਬਨ ਕੌਰੀਡੋਰ ਦਾ ਕੰਮ, ਸੈਂਕੜੇ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੇ ਮੈਟਰੋ ਕੌਰੀਡੋਰ ਦਾ ਕੰਮ, ਸਭ 2014 ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਭਾਜਪਾ ਸਰਕਾਰ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅੰਧੇਰੀ-ਵਿਰਾਰ ਦੇ ਵਿਅਸਤ section ਵਿੱਚ ਨਵੀਂਆਂ ਟਰੇਨਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਰੇਲ ਲਾਈਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ 33% ਤੱਕ ਵਧ ਜਾਵੇਗੀ। ਸਾਥੀਓ, ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸਨ, ਮੁੰਬਈ ਦੀਆਂ ਇਹ ਲੋੜਾਂ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤਾਂ ਸਨ, ਕਈ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਸਨ। ਲੇਕਿਨ ਕੰਮ ਹੁਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੋਚੋ ਕਿਉਂ? ਇਸ ਦਾ ਵੀ ਜਵਾਬ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਟੀਵੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਤੌਰ-ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜਵਾਬ ਦੇਵਾਂ। ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਸਮਾਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਰਨਬ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਖਣ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ Guests ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਵਾਲ-ਜਵਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ। Two Window ਅਤੇ Multiple Window ਦਾ ਪੂਰਾ ਤਾਮ-ਝਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਥੀਓ, ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਇੱਕ Multiple Window ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬੈਠਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪ੍ਰਗਤੀ ਦੀ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲੇਖਾ-ਜੋਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਰੁਕੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਦਾ। ਪਿਛਲੇ ਚਾਰ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਖੋਜ-ਖੋਜ ਕੇ ਮੈਂ ਉਹ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਕੱਢੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋਂ ਤੋਂ ਫਾਈਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹੁਣ ਤੱਕ 12 ਲੱਖ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਸ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ, ਇਸ ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇੱਕ-ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੀ ਕੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਮਿਹਨਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੰਬਈ ਦਾ ਹੀ ਉਦਾਹਰਨ ਲੈ ਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਥੀਓ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਰੀਬ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ‘ਪ੍ਰਗਤੀ’ ਦੀ ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਨਵੀ ਮੁੰਬਈ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਏਅਰਪੋਰਟ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਏਅਰਪੋਰਟ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਵੰਬਰ 1997 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਮੇਟੀ ਬਣੀ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਰੀਬ-ਕਰੀਬ 20 ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਫਾਈਲਾਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਤੋਂ ਉੱਥੇ ਭੱਜਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਮੈਂ ਕਹਾਂਗਾ ਉਡਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਕਿੰਨੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਆਈਆਂ, ਕਿੰਨੀਆਂ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਫਾਈਲਾਂ ਉਡਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਜਹਾਜ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਉਡਿਆ। ਲੇਕਿਨ ਨਵੀ ਮੁੰਬਈ ਏਅਰਪੋਰਟ ਦੀ ਫਾਈਲ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕੀ। ਪ੍ਰਗਤੀ ਦੀ ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ Multiple Window ਬਣਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਫ਼ਸਰਾਂ, ਸਾਰੇ ਵਿਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ, ਆਹਮਣੇ-ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇਸ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੇ ਸਾਰੇ ਰੋੜੇ ਦੂਰ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਨਵੀ ਮੁੰਬਈ ਏਅਰਪੋਰਟ ‘ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੋਚੋ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੱਸ ਦੇਵਾਂ, ਇੰਜ ਹੀ 12 ਲੱਖ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਦੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ । Surging India ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਜੋ ਕਾਰਜ-ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਜਿਉਂਦਾ ਜਾਗਦਾ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ । ਸਾਥੀਓ, ਕੁਝ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮੰਚ ’ਤੇ ਮੈਂ 2 ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਸੀ । ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਹ ਦੋ ਦੋਸਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਟਹਿਲਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ । ਲੇਕਿਨ ਬਹੁਤ ਸੰਘਣਾ ਜੰਗਲ ਸੀ ਭਿਆਨਕ ਪਸ਼ੂ ਸਨ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵੀ ਸਮਾਨ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਧੀਆ quality ਦਾ pistol, ਬੰਦੂਕ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸੀ । ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਰੁਕ ਕੇ ਗੱਡੀ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜ਼ਰਾ ਟਹਿਲ ਲਈਏ ਤਾਂ ਟਹਿਲਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਟਹਿਲਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਆ ਗਿਆ । ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਤਾਂ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਸੀ, ਬੰਦੂਕ ਤਾਂ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਪਈ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਆਏ ਅਤੇ ਇਹ ਟਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ੇਰ ਆ ਗਿਆ । ਲੇਕਿਨ ਹੁਣ ਇਸ ਪਰਿਸਥਿਤੀ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ ? ਭੱਜੀਏ ਤਾਂ ਭੱਜ ਕੇ ਜਾਈਏ ਕਿੱਥੇ? ਲੇਕਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜੋ ਸੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਤੋਂ revolver ਦਾ ਲਾਇਸੈਂਸ ਕੱਢ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਦੇਖ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ । ਸਾਥੀਓ, ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਾਥੀਓ, ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ approach ਸੀ। ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ Act ਦੇ ਦੋ Action ਦਾ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਸੀ, ਤਦ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਤਦ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਨੂੰ Act ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਕੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ Action ਲੈਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ । ਸਰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਸਾਕਾਰ ਕੀਤਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ । ਸਾਥੀਓ , ਪਿਛਲੀ ਸਰਕਾਰ Food Security Act ਲੈਕੇ ਆਈ, ਬਹੁਤ ਗਾਣੇ ਵਜਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ ਬਹੁਤ ਚੀਖ-ਚੀਖ ਕੇ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ । ਬਹੁਤ ਹੱਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਤਾੜੀਆਂ ਬਟੋਰੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਲੇਕਿਨ ਅਸੀਂ ਜਦੋਂ 2014 ਵਿੱਚ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਆਏ ਤਦ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ 11 ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਲਾਭ ਲਿਆ ਸੀ । ਸੋਚੋ, ਇੰਨੀਆਂ ਤਾਲੀਆਂ ਬਟੋਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਭਾਰਤ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਜਨਸੰਖਿਆ ਇਸ ਦਾ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਨ ਰਹੀ ਸੀ । ਅਸੀਂ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਨਿਸਚਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਾਰੇ 36 ਰਾਜਾਂ ਅਤੇ union territories ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦਾ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ 2013-14 ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਰਚਾ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਗੈਸ ਦੇ 10 ਸਿਲੰਡਰ ਦੇਵਾਂਗੇ ਜਾਂ 12 ਸਿਲੰਡਰ ਦੇਵਾਂਗੇ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਮ ’ਤੇ ਚੋਣਾਂ ਲੜੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ । ਲੇਕਿਨ 2014 ਤੱਕ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ 55% ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗੈਸ ਦਾ ਕਨੈਕਸ਼ਨ ਸੀ । ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ 10 ਸਿਲੰਡਰ – 12 ਸਿਲੰਡਰ ਦੇ ਨਾਮ ’ਤੇ ਚੋਣਾਂ ਲੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਅੱਧੀ ਜਨਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਤਾਂ ਗੈਸ ਦਾ ਕਨੈਕਸ਼ਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਸਾਥੀਓ , ਸਾਡੀ ਸਰਕਾਰ , ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸਥਾਈ ਸਮਾਧਾਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ Permanent Solutions ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ । ਅਸੀਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰੱਖਿਆ ਸੀ । ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ Insolvency and Bankruptcy Code ਯਾਨੀ IBC ਦਾ ਉਦਾਹਰਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ । ਸਾਥੀਓ , ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਜ਼ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਪਰੰਪਰਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਗ਼ਰੀਬ ਜਾਂ ਮੱਧ ਵਰਗ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਦਾ ਕਰਜ਼ ਬੈਂਕ ਤੋਂ ਲਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਬਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਲੇਕਿਨ ਇਸ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਸਵੀਰ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਭਲੀ-ਭਾਂਤੀ ਵਾਕਿਫ਼ ਰਹੇ ਹੋ । ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਬੈਂਕ ਤੋਂ 5- 10 ਲੱਖ ਨਹੀਂ , 5-10 ਕਰੋੜ ਨਹੀਂ , ਸਗੋਂ ਪੰਜ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਦਾ ਕਰਜ਼ ਲੈਂਦੀਆਂ ਸਨ । ਲੇਕਿਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੰਪਨੀਆਂ ਬੀਮਾਰ ਪੈਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਘਾਟੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਬੈਂਕਾਂ ਦਾ ਪੈਸਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਸਾਥੀਓ , ਅਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਬਾਅਦ, 70 ਸਾਲ ਤੋਂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਵਿਵਸਥਾ ਚਲੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ । ਜਾਣਦੇ ਹੋ , ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਸੀ ? ਅਜਿਹਾ ਇਸ ਲਈ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਾਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਵਚ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਵਚ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਲੋਕਾਂ, ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਚਲਦੇ ਸਨ । ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਵਚ ਸੀ ਜੋ ਬੈਂਕਾਂ ਨੂੰ ਕਾਰਵਾਈ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਉਂ ਵਾਪਸ ਕਰੀਏ ਬੈਂਕਾਂ ਦਾ ਪੈਸਾ, ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਪੈਸੇ ਮੰਗਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਭਾਈਓ ਅਤੇ ਭੈਣੋਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿੰਨੀਆਂ ਦਿੱਕਤਾਂ ਆਈਆਂ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਬਾਅ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਲੇਕਿਨ 2016 ਵਿੱਚ Insolvency and Bankruptcy Code ਬਣਾ ਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਸੁਰੱਖਿਆ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ । ਅੱਜ ਮੈਂ ਮਾਣ ਨਾਲ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬੈਂਕਾਂ ਤੋਂ ਕਰਜ਼ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਬੀਮਾਰ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠੇ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਖ਼ੁਦ ਆਪਣਾ ਪੈਸਾ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ । ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਵਾ ਲੱਖ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਖ਼ੁਦ ਚਲ ਕੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੇ ਬੈਂਕਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੇਣਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਰਕਮ ਤਾਂ ਛੋਟੇ ਸਪਲਾਇਰਸ ਦੀ ਸੀ, ਛੋਟੇ ਉੱਦਮੀਆਂ ਦੀ ਸੀ, MSME ਸੈਕਟਰ ਦੀ ਸੀ । ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ’ਤੇ ਇਸ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਡੰਡਾ ਚਲਿਆ ਹੈ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪੌਣੇ ਦੋ ਲੱਖ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਦਾ ਕਰਜ਼ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਯਾਨੀ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖੋ ਤਾਂ 2016 ਵਿੱਚ ਜੋ ਨਵਾਂ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ ਕਰੀਬ-ਕਰੀਬ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਦਾ ਕਰਜ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰੋੜਪਤੀਆਂ ਨੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੈਂਕਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਦੇਣਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁਕਾਉਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅੱਜ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ । ਸਾਥੀਓ , ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਂਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਕੇ ਜੋ ਭਗੌੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਖ਼ਤ ਕਾਨੂੰਨ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਕੁਰਕ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਤਮਾਮ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਛੁਪਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਇਸਦੇ ਲਈ ਇਹ ਸਰਕਾਰ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧ ਹੈ । ਸਾਥੀਓ , ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਨਿਊ ਨਾਰਮਲ ਮੰਨ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ । ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਾਂ ਚਲਦਾ ਹੀ ਹੈ, ਇੰਨਾ ਤਾਂ ਚਲਦਾ ਹੀ ਹੈ। ਅਗਰ ਕੋਈ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਅਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਨਿਯਮ-ਕਾਇਦਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਜਵਾਬ ਮਿਲਦਾ ਸੀ ਕਿ, ਇਹ ਭਾਰਤ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ? ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਸਾਥੀਓ , ਪਿਛਲੇ 4 ਸਾਢੇ ਚਾਰ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੰਦਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ । ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਜੁਟੇ ਹੋਏ ਹਨ । ਲੇਕਿਨ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ’ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ’ਤੇ ਮੇਰਾ ਭਰਪੂਰ ਭਰੋਸਾ ਹੈ । ਭਾਈਓ ਅਤੇ ਭੈਣੋਂ, ਅੱਜ ਭਾਰਤ ਦੀ ਵਿਦੇਸ਼ ਨੀਤੀ ਘਰੇਲੂ ਮਾਮਲਿਆਂ, ਤੁਸ਼ਟੀਕਰਨ ਦੇ ਦਬਾਅ ਦੇ ਤਹਿਤ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਚਲ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਸਰਵਜਨ ਹਿਤਾਏ ਸਰਵਜਨ ਸੁਖਾਏ ਰਾਸ਼ਟਰਹਤ ਨਾਲ ਤੈਅ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਹਿਤਾਂ ਨਾਲ ਤੈਅ ਹੁੰਦੇ ਹਨ । ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਾਸਪੋਰਟ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਜ ਵਧੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ । ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ । ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ । OPEC ਜਿਹੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿੱਧਤਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਭਾਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਸਾਥੀਓ , ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਧੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਬੰਧਾਂ ਦਾ ਹੀ ਨਤੀਜਾ ਹੈ , ਕਿ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ , ਸਾਡੀਆਂ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਕਟਹਿਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਸਾਥੀਓ , ਜਦੋਂ ਜਨਤਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਚਮ (ਸੁਚਿਤਾ), ਪਾਰਦਰਸ਼ਿਤਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਪ੍ਰਤੀ, Conviction ਹੋਵੇ, ਕਮਿਟਮੈਂਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਫੈਸਲੇ ਲੈਣ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਜੀਐੱਸਟੀ ਦੀ ਮੰਗ ਸੀ । ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜੀਐੱਸਟੀ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਬਜ਼ਾਰ ਦੀਆਂ ਵਿਸੰਗਤੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਕਾਰਜ ਸਮਰੱਥਾ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਾਰਦਰਸ਼ਿਤਾ ਵੱਲ ਅਸੀਂ ਵਧ ਰਹੇ ਹਾਂ । ਸਮਾਜ ਦੇ ਮਿਹਨਤੀ ਅਤੇ ਉਦਮੀ ਲੋਕ, ਜੋ ਬਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ, ਸਰਲ, ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਜ਼ਾਦ ਵਿਵਸਥਾ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ । ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਨੇ ਇੱਕ-ਮਨ ਹੋਕੇ, ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਟੈਕਸ ਰਿਫਾਰਮ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ । ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਯੋਗਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਸੇ ਜਜ਼ਬੇ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਸਕਿਆ । ਵਿਕਸਿਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਟੈਕਸ ਰਿਫਾਰਮ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਅਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ-ਜੀਐੱਸਟੀ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਜਿਸਟਰਡ ਐਂਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ਿਜ਼ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸਿਰਫ਼ 66 ਲੱਖ ਸੀ । ਜੋ ਹੁਣ ਵਧ ਕੇ 1 ਕਰੋੜ 20 ਲੱਖ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਐੱਸਟੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਟ ਅਤੇ ਐਕਸਾਈਜ਼ ਦੀ ਜੋ ਵਿਵਸਥਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਦੀ ਛਾਇਆ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ । ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਹੋਇਆ, stakeholders ਨਾਲ ਗੱਲ ਹੋਈ, ਰਾਜ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਹੋਈ , economists ਨਾਲ ਗੱਲ ਹੋਈ , ਟੈਕਸ practitioners ਨਾਲ ਗੱਲ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਦਲਾਅ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ । ਸਾਥੀਓ , ਅੱਜ ਜੀਐੱਸਟੀ ਦਾ ਸਿਸਟਮ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਵੀ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨ ਸਧਾਰਨ ਦੀ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਲਣ ਲਈ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧ ਹਾਂ । ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ 99% ਚੀਜ਼ਾਂ, 18% ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਟੈਕਸ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ । ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਜੋ ਇੱਕ-ਅੱਧ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਲਗਜਰੀ ਆਈਟਮਸ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਉਹ ਹੀ ਸ਼ਾਇਦ 18% ਦੇ ਬਾਹਰ ਰਹਿ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਖਰੀਦ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮਹਿੰਗੀ ਗੱਡੀ ਖਰੀਦ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਰਾਬ ਹੈ, ਸਿਗਰਟ ਹੈ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਰਸੈਂਟ ਵੀ ਨਹੀਂ । ਸਾਡਾ ਇਹ ਮਤ ਹੈ ਕਿ GST ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਸਰਲ ਅਤੇ ਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਅਤੇ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਜੋ GST council ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਹੋਵੇਗੀ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੁਝਾਅ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਮਿਲ ਕੇ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ, 99% ਚੀਜ਼ਾਂ 18% ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ ਅੱਧਾ ਪੌਣਾ ਜਾਂ ਇੱਕ ਪਰਸੈਂਟ, ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੀ ਗੱਡੀ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਹੋਵੇ, ਸਿਗਰਟ ਹੋਵੇ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 99%, 18% ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ । ਅਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਅਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦੇ-ਕਰਦੇ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਰਹੇ ਹਾਂ । ਸਾਥੀਓ , ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਵਿਜ਼ਨ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ । ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨੌਜਵਾਨ ਅਬਾਦੀ ਵਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਛੋਟੇ ਸੁਪਨੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ । ਸੁਪਨੇ, ਅਕਾਂਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਟੀਚੇ ਤਾਂ ਉੱਚੇ ਹੀ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਟੀਚੇ ਵੱਲ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵੀ ਕਰਾਂਗੇ । ਲੇਕਿਨ ਟੀਚਾ ਹੀ ਛੋਟਾ ਰੱਖੋਗੇ ਤਾਂ ਸਫ਼ਲਤਾ ਵੀ ਛੋਟੀ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇਗੀ । ਸਾਥੀਓ , ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਿਸਟਮ, ਪੂਰੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ 70 ਸਾਲ ਦੇ ਨਿਰੰਤਰ ਵਿਕਾਸ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ । 4 ਸਾਢੇ 4 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਸਿਸਟਮ ਸੀ, ਇਹੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਸੀ । ਲੇਕਿਨ ਅੱਜ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸਪੀਡ ਅਤੇ ਸਕੇਲ ਦੋਨੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧ ਗਏ ਹਨ । ਅੱਜ ਅਨੇਕ ਟੀਚੇ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਾਂ । ਸਭ ਦੇ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਘਰ ਹੋਵੇ , ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ 24 ਘੰਟੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋਵੇ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਬਾਲਣ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਲਭ ਹੋਵੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਟੀਚਿਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨਜ਼ਦੀਕ ਅੱਜ ਭਾਰਤ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਮਾਈ, ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਦਵਾਈ, ਕਿਸਾਨ ਨੂੰ ਸਿੰਚਾਈ ਅਤੇ ਜਨ-ਜਨ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਟੀਚਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਸਾਡਾ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਪਲ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ । ਸਾਥੀਓ , ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲਈ, ਨਿਊ ਇੰਡੀਆ, ਵਿਸ਼ਵ ਪਟਲ (ਪੱਧਰ) ’ਤੇ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਤੈਅ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਨਵੇਂ ਗਲੋਬਲ ਆਰਡਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰੋਲ ਨੂੰ Redefine ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਰੋਲ ’ਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਜੁਟੇ ਮਹਿਮਾਨ ਇੱਥੇ ਗੰਭੀਰ ਚਰਚਾ ਕਰਨਗੇ, ਇਸ ਦੇ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ-ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਵਾਂ ਹਨ । ਨਵੀਂ ਊਰਜਾ ’ਤੇ ਸਵਾਰ New India ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਦਾ ਤੁਸੀਂ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਦੇ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਬਹੁਤ-ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ । ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਰਿਪਬਲਿਕ ਟੀ.ਵੀ. ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਤਾਂ ਹਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਣ ਦਾ ਸੋਚਣਗੇ ਲੇਕਿਨ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਲੈਕੇ ਚਲਣਗੇ ਇਸੇ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ-ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦ ।