ଜାତୀୟ ଯୁବ ସଂସଦ ଉତ୍ସବ ପୁରସ୍କାର ସମାରୋହରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଉଦ୍ବୋଧନ

ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ଆସିଥିବା ମୋର ଯୁବ ସାଥୀଗଣ । ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଉ ଇଣ୍ଡିଆର ନୂତନ ଛବି ମୁଁ ଦେଖିପାରୁଛି । ଦେଶର କୋଣ ଅନୁକୋଣରୁ ଭାଷା-ଭୂଷା(ପୋଷାକ)ର ବିବିଧତା ଭଳି ରଙ୍ଗବେରଙ୍ଗ ମାଳା ରୂପେ ମା’ ଭାରତୀର ଗଳା ମାଳି ଭାବେ ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଉଛି । ଟେକ୍ନୋଲଜି ମାଧ୍ୟମରେ ଆମ ସହିତ ସାରା ଦେଶରୁ ଯୋଡି ହୋଇଥିବା ଏନସିସି, ଏନଏସଏ ଏବଂ ନେହରୁ ଯୁବ କେନ୍ଦ୍ରର ସାଥୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସ୍ୱାଗତ କରୁଛି । ସାଥୀଗଣ, ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ଉର୍ଜାବାନ ଆଉ ଉତ୍ସାହରେ ଭରପୁର ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଯେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସାକ୍ଷାତ କରିଥାଏ, ଆଲୋଚନା କରିଥାଏ, ତ ଆପଣଙ୍କର ଏହି ଉର୍ଜା, ଆପଣମାନଙ୍କର ଏହି ଉତ୍ସାହ ମୋ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଅନୁଭବ କରୁଛି । ଆପଣ ବିଗତ ଦୁଇ ଦିନ ଧରି ଏଠାରେ ଦେଶ ଆଉ ସମାଜ ସହିତ ଜଡିତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉପରେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରୁଛନ୍ତି । ଚର୍ଚ୍ଚାର ଏହି ଭାବନା, ଆଲୋଚନାର ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦେଶର ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ସଶକ୍ତ କରିଥାଏ । ସାଥୀଗଣ, ଦେଶର ବର୍ତ୍ତମାନ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ନେଇ ଆପଣମାନଙ୍କର ସାର୍ଥକ ଚର୍ଚ୍ଚା ପାଇଁ ଅନେକ ସାଥୀଙ୍କୁ ଏଠାରେ ପୁରସ୍କୃତ କରିବାର ମୋତେ ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟ ମିଳିଛି । ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ମୋତେ ପୁରସ୍କୃତ କରିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଛି ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଅଭିନନ୍ଦନର ପାତ୍ର, ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଇବି, କାରଣ ଆପଣଙ୍କ ଭାଗୀଦାରୀ ମଧ୍ୟ ଏକ ବହୁତ ବଡ଼ ପୁରସ୍କାର । ସାଥୀଗଣ, ଏହି ବିଚାରକୁ ଗଣତନ୍ତ୍ର, ଦେଶ ଏବଂ ସମାଜର ବିମର୍ଷ ସହିତ ଯୋଡିବା ପାଇଁ ସର୍ବଦା ମୋର ପ୍ରୟାସ ରହିଛି । ଜାତୀୟ ଯୁବ ସଂସଦ ଏହି ପ୍ରୟାସର ହେଉଛି ଏକ ଅଂଶ । ମୁଁ ଥରେ ‘ମନ କୀ ବାତ’ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ କଥା ହେବା ସମୟରେ ମୋର ଏପରି ଭାବନାକୁ ପ୍ରକଟ କରିଥିଲି ଆଉ ମୁଁ ଖୁସି ଯେ ଏହାକୁ ସଫଳତାର ସହିତ ଜୀବନ୍ତ ରୂପ ଦିଆଯାଇଛି । କିନ୍ତୁ ମୋର ଏଥିରେ ଅନୁରୋଧ ରହିବ, ଏହା ପ୍ରଥମ ପ୍ରୟୋଗ ଥିଲା, ଭଲ ହେବ ଯଦି ଆପଣମାନେ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ କ’ଣ ଅଭାବ ରହିଯାଇଛି, ଆହୁରି ଭଲ କିପରି ହୋଇପାରିଥା’ନ୍ତା? କିଭଳି ଆହୁରି ଭଲ ବିଷୟ ହୋଇପାରିଥା’ନ୍ତା? ଆଂଚଳିକ ଭାଷାକୁ କିଭଳି ଗୁରୁତ୍ଵ ମିଳିପାରିଥା’ନ୍ତା? – ଯଦି ପରାମର୍ଶ ଦିଅନ୍ତେ, ଆଉ ମୁଁ ଚାହିଁବି ଯେ ବିଭାଗ ଏଥିପାଇଁ କୌଣସି ଅନ୍-ଲାଇନ୍ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁ ଆଉ ସମସ୍ତ ଅଂଶଗ୍ରହଣକାରୀ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ପ୍ରସ୍ତୁତି ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପରାମର୍ଶ ଦେଇ ଯଦି ଏହାକୁ ଆହୁରି ଦୃଢ଼ତା ଦିଅନ୍ତି, ଆହୁରି ନୂତନତା ନବସୃଜନ, ଇନୋଭେଟିଭ ଆଇଡିଆ ଦିଅନ୍ତି ତ’ ଏହି ନିଜର ଭାବନା ତ’ ଏହାକୁ ଏକ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ପରିଣତ କରିବ। ଆଉ ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ସଂସଦ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଚିନ୍ତା କରିବେ କି ଏହି ସଂସଦ ଦେଇ ଗତିକରିବେ । ସେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପ୍ରୋଫାଇଲରେ ଲେଖିବେ କି ମୁଁ ସେହି ପାର୍ଲିଆମେଂଟରେ ଏତେ ଥର ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଛି, ଏତେଥର ମୋତେ କହିବାକୁ ସୁଯୋଗ ମିଳିଥିଲା, ଏତେଗୁଡ଼ିଏ ବିଷୟରେ କହିଛି, ଏତେଥର ପୁରସ୍କାର ଜିତିକରି ଆସିଛି, ଏତେଥର ଦୃଢ ହୋଇଆସିଛି । ତ’ ମୋର ଗୋଟିଏ ଅନୁରୋଧ ରହିଛି କାରଣ ଏହାକୁ ଆମେ ଏକ… ଆଉ ଏମିତି ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ମୋତେ, କାହିଁକି ନା ଆପଣମାନେ ଏହି ପ୍ରକାରର ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଗ ନେଉଛନ୍ତି, ଏହାର ଅର୍ଥ ଆପଣମାନେ ଆପଣଙ୍କର ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ବାହାରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ପଢ଼ୁଛନ୍ତି, ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ବାହାରେ କିଛି ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ସହିତ ବନ୍ଧା ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତ’ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସେହିଠାରେ ରହିଯାଆନ୍ତି, ଏହି କାରଣରୁ ବୋଧହୁଏ ଆପଣ ମଧ୍ୟ ମୋର ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଥିବେ । ଆଉ ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ରହିଛି କି ଆପଣ ସେହି ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକୁ ନେଉ ନଥିବେ ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ପରସା ଯାଉ ନଥିବ, ଆପଣ ଖୋଜିକରି ବାହାର କରନ୍ତୁ କି କ’ଣ ହେଉଛି ସଠିକ, ନହେଲେ ପରସା ଯାଇଥିବା ଜିନିଷ ଟିକେ ଗଡ଼ବଡ଼ ହୋଇଥାଏ । ଆପଣମାନେ ଦେଖିଥିବେ କି ମୁଁ ସ୍ୱଭାବରେ ଟୋକନିଜମରେ, ଅର୍ଥାତ ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ହିଁ ନାହିଁ । କୌଣସି ଏକ ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତାଧାରା ସହିତ ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଯୋଗାଯୋଗ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ବିକଶିତ କରିବା ହିଁ ହେଉଛି ମୋର କାର୍ଯ୍ୟଶୈଳୀର ଅଂଶବିଶେଷ । ସବୁ ଜିନିଷ ଆଗରୁ ଜଣାଇଦିଏ ନାହିଁ, ପ୍ରଗତିଶୀଳ ଅନ୍-ଫର୍ମାଟରେ ହୋଇଥାଏ, ଧୀରେ ଧୀରେ ଖୋଲେ । ମୋ ମନରେ ଏକ ବହୁତ ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନ ଅଛି ତାର ଏକ ଛୋଟିଆ ଅଂଶ ଏଠାରେ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଆଉ ତାକୁ ଯଦି ଆପଣ ଆଉ ଆପଣଙ୍କ ଭାଗୀଦାରୀ ଫଳରେ ଯଦି ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିକଶିତ ହେଉଛି, ଆଉ ମୁଁ ତ ଚାହିଁବି କି ହୋଇପାରେ ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଏହାକୁ ସରକାରଙ୍କଠାରୁ ବାହାରକୁ ବାହାର କରାଯାଉ । ହୁଏତ ଏହାକୁ ସରକାରଙ୍କଠାରୁ ବାହାର କରାଯାଉ କିମ୍ବା ସରକାରଙ୍କୁ ଏଥିମଧ୍ୟରୁ ବାହାର କରାଯାଉ । ବିନୋବା ଭାବେ କହୁଥିଲେ ଯେ ଅ-ସରକାରୀ-ଅସରକାରୀ, ବୁଝାପଡ଼ିଲା- ଅ-ସରକାରୀ-ଅସରକାରୀ । ଏହାର ସ୍ୱରୂପ କ’ଣ ହୋଇ ପାରିଥାଏ, ଯଦି ମାନି ନିଅନ୍ତୁ ସମଗ୍ର ଦେଶରେ ସରକାର ପ୍ରେରଣା ପ୍ରଦାନକାରୀ ଏଜେଂଟ ହୁଅନ୍ତି, ସରକାର ଉତ୍ସାହପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ, ସରକାର ପରିସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରିବେ, ଏ ସବୁକିଛି କରିବେ, ଭିତ୍ତିଭୂମି ପ୍ରଦାନ କରିବେ, କିନ୍ତୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁସରଣ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିଲ୍ଲାରେ ଏହି ପ୍ରକାରର ଏନସିସି, ଏନ୍ଏସଏସ, ନେହରୁ ଯୁବ କେନ୍ଦ୍ର, ଏ ସବୁ ମିଳିମିଶି ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ବାଚନ ଜିତିକରି ଆସିଥିବା ନେତା ଅଛନ୍ତି, ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ଏମାନେ କ୍ରମାଗତ ଭାବେ ଜିଲ୍ଲାରେ ବର୍ଷକ ମଧ୍ୟରେ ତିନି-ତିନି, ଚାରି-ଚାରିଟି ବିଷୟ ଉପରେ ବଡ଼ ବ୍ୟାପକ ଭାବେ ବିତର୍କ କରନ୍ତୁ ଆଉ ଏକ ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି ହେଉ । ଅର୍ଥାତ ଏହି ବିତର୍କ ପୁଣି ବଡ଼-ବଡ଼ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିବା ବିତର୍କ । 25-25, 50 ହଜାର ଲୋକ ଶୁଣିବାକୁ ଆସିଯାଆନ୍ତୁ, ଆଉ ଦେଖନ୍ତୁ ଆମ ପିଲାମାନେ କ’ଣ କହୁଛନ୍ତି-, କ’ଣ ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି । ଏହା ହୋଇପାରେ, ହୋଇ ପାରିବ କି ହୋଇ ପାରିବ ନାହିଁ? କିନ୍ତୁ ଆପଣମାନେ କହିବେ, କିଏ କରିବ? ତେଣୁ ସେଥିପାଇଁ କ’ଣ ଆମେ ଏହାକୁ ସେହି ଦିଗରେ ନେଇ ଯାଇ ପାରିବା କି? ଫଳରେ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଧିକ ବିକଶିତ ହେବ, ତାହାକୁ ଲାଭ ମିଳିବ । ଦ୍ୱିତୀୟରେ, ବକ୍ତବ୍ୟ, ଏହା କେବଳ ଶବ୍ଦର ଶୃଙ୍ଗାର ହୋଇ ନଥାଏ, ପାଣିର ପ୍ରବାହ ହୋଇନଥାଏ । ଆମ ମୁହଁରୁ ବାହାରିଥିବା ଶବ୍ଦ, ସଠିକ ସ୍ଥାନକୁ ତୀର ଭଳି ଯିବା ଦରକାର । ଆମର ବାଣୀ ପ୍ରଭାବିତ କରିବା ଭଳି ହେଉ ନ ହେଉ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦେବା ଭଳି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହେଉ । ମହାତ୍ମାଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଠାରୁ ବଡ଼ ଯୋଗାଯୋଗ ସ୍ଥାପନକାରୀ ବିଗତ ଶତାବ୍ଦୀରେ ତ ମିଳିବା ଭାରି କଷ୍ଟ, ସେ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ କହିବ ଶୈଳୀର ପାରଙ୍ଗମ ନଥିଲେ ଆଉ ନା ତାଙ୍କ ପୋଷାକ ପରିପାଟୀରେ କୌଣସି ପ୍ରଭାବିତ କରିବା ଭଳି ପ୍ରୟାସ ରହିଥିଲା, ଆଉ ନା ହିଁ ତାଙ୍କ ଶାରୀରିକ ଗଢଣରେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି କିଛି ଜିନିଷ ଥିଲା । ଆପଣ କଳ୍ପନା କରି ପାରୁଥିବେ, ନା ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ନା ସେପ୍ରକାରର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ତାହା କିଭଳି ତପସ୍ୟା ଥିବ ଯେ ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ – ଏପରି ଏକ ସମୟ ଯେତେବେଳେ ହ୍ୱାଟସ୍ଆପ୍ ନଥିଲା, ଦୁନିଆର କୋଣ ଅନୁକୋଣରେ ପହଂଚିଯାଉଥିଲା । ଏହା ସେହି ଯୋଗାଯୋଗର ସଂଚାର ଯାହା ଯୋଗଯୋଗରେ ବାଧା ଦୂରେଇ ଦେଇଥାଏ । ସେହି ଯୋଗାଯୋଗ ଦକ୍ଷତାକୁ ଆମେ କିପରି ବିକଶିତ କରିବା । ଆଉ ଯଦି ଆମ ଦେଶରେ, ଗାଁ ମାନଙ୍କରେ, ସହର ଗୁଡ଼ିକରେ, ବସ୍ତି ଗୁଡ଼ିକରେ ଯଦି ଏପରି ଯୁବଗୋଷ୍ଠୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ସମାଜର ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉପରେ ସଠିକ ରୂପେ ଚିନ୍ତା କରି ସମାଜକୁ ନିଜ କଥା କହୁଛନ୍ତି ତ ସମାଜର ଭାବ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାରେ ବହୁତ ବଡ଼ ଭୂମିକା ତୁଲାଇ ପାରିବେ ଆଉ ସେଥିପାଇଁ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପ୍ରୟୋଗ ତୃଣମୂଳ ସ୍ତରରେ ଏକ ସଶକ୍ତ ଭିତ୍ତିଭୂମୀ ଠିଆ କରାଇବା ଦିଗରେ ହେଉଛି ଆମର ଏକ ନମ୍ର ପ୍ରୟାସ ଆଉ ମୋତେ ଲାଗୁଛି କି ସେହି ଦିନ ଦୂରରେ ନଥିବ ଯେତେବେଳେ ଆପଣମାନଙ୍କ ତରଫରୁ ଦାବି ଆସିବ ଯେ ତିନୋଟି ପୁରସ୍କାର ଦେଉଛନ୍ତି ତ ଅତି କମରେ ଗୋଟିଏକୁ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଂରକ୍ଷିତ ରଖାଯାଉ । ସେହି ଝିଅମାନଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଶୁଭେଚ୍ଛା । ତିନିଜଣ ଝିଅ ପୁରସ୍କାର ଜିତିନେଲେ । ଆପଣ ଦେଶ ସହିତ ଜଡ଼ିତ ବହୁତଗୁଡ଼ିଏ ବିଷୟରେ ଏଠାରେ ଆଲୋଚନା କରିଛନ୍ତି । ଦୁଇଦିନ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ବିଷୟରେ ହେଉ, ସମାବେଶୀ ସମାଜ ହେଉ, ଅର୍ଥନୈତିକ ସମ୍ପୃକ୍ତି ହେଉ, କୃଷକମାନଙ୍କର ଆୟର କଥା ହେଉ, କ୍ରୀଡ଼ା ହେଉ, ଏଭଳି ବହୁତ ବିଷୟରେ ଆପଣମାନେ ନିଜ ନିଜର ଚିନ୍ତାଧାରା ଏହି ଚର୍ଚ୍ଚା ମଧ୍ୟରେ ରଖିଛନ୍ତି । ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଏଭଳି କିଛି ପରାମର୍ଶ ଆସିଛି, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକୁ ବିସ୍ତାର ଦେଇ ଦେଶରେ ଚାଲୁ ରହିଥିବା ଅନେକ ଯୋଜନାଗୁଡ଼ିକୁ ଆହୁରି ସୁଦୃଢ଼ କରାଯାଇ ପାରିବ ଆଉ ଏଥିପାଇଁ ମୋର ଅନ୍ୟ ଏକ ପରାମର୍ଶ ବିଭାଗକୁ ରହିଛି କି ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଏଥିରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ସେମାନଙ୍କର ଭାଷଣ ଲିଖିତ ଭାବେ ମଗାଯାଉ, ଅନଲାଇନ୍ କରନ୍ତୁ ସେମାନେ । ସେଥିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଉ ଯେ ଆପଣ ଯାହା କିଛି କହିଥିଲେ, ଯାହା ଲେଖିଛନ୍ତି, ସେଥିରୁ ଗୋଟିଏ ଉତ୍ତମ ବାକ୍ୟ ଖୋଜି ବାହାର କରନ୍ତୁ, ଆପଣ ନିଜେ ମଧ୍ୟ, ନିଜେ ନିଜର ପରୀକ୍ଷକ, ଆଉ ଅନଲାଇନ୍ ବୁକଲେଟ୍ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଉ ଯେ ଏ ବିଷୟରେ ଦେଶରେ 400 ପିଲା କହିଲେ, ଏ ପ୍ରକାରର କଥା କହିଲେ, ସେହି ଚାରି ଶହଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମହତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବକ୍ତବ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ଏହା ଥିଲା । ଯଦି ଅନଲାଇନ୍ ବହି ବାହାରିବ ତ ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ବହିକୁ ଦେଖିବେ ଏବଂ 400 ଟି ବକ୍ତବ୍ୟକୁ ପଢ଼ିବେ, ଶୁଣିବେ । ଅର୍ଥାତ ଏହା ଅଟୋ-ପାଇଲଟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଯିବ । ଏବେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ ସାର୍, ଏହା କରିବାରେ ସରକାରଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକତା ପଡ଼ିବ କି? ସରକାରଙ୍କ ବିନା ଏହା ହୋଇଯିବ କି ହେବ ନାହିଁ? ସେମାନେ ଭିତ୍ତିଭୂମି ପ୍ରଦାନ କରିବେ ଆଉ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜ୍ୟର ଯେଉଁ ଶୀର୍ଷ – 3 ଜଣ ଅଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର ଅନଲାଇନ ଭିଡିଓ ମଧ୍ୟ ଏଥିରେ ଉପଲବ୍ଧ ହେଉ ଫଳରେ କାହାକୁ ତାଙ୍କର ଭାଷଣକୁ ଦେଖିବାର ଅଛି, ଶୁଣିବାର ଅଛି ତ ଦେଖିନିଅନ୍ତୁ । ଏଭଳି ଏକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିକଶିତ କରାଯାଉ ଯାହା ନିଜସ୍ଵ ଢଙ୍ଗରେ ଯୁବଗୋଷ୍ଠୀ ପାଇଁ ଆକର୍ଷଣ ହେଉ ଏବଂ ହୋଇପାରେ ପୁଣି ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ସଂସଦର କାର୍ଯ୍ୟସୂଚୀ ବାହାର କରିବେ, ତ ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳର ଏମପିଙ୍କୁ ମେଲ୍ କରି ପାରିବେ କି ଦେଖନ୍ତୁ – ଏ ବିଷୟରେ ପିଲାମାନେ ଏପରି କହିଛନ୍ତି, ଯଦି ଆପଣଙ୍କ କାମରେ ଲାଗୁଛି ତ ନେଇ ଯାଆନ୍ତୁ । ଆଉ ମୁଁ ସତ କଥା କହୁଛି କେବେ କେବେ ଗୋଟିଏ ଅଧେ କୋଣରୁ ଗୋଟିଏ ଅଧେ ଛୋଟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ କଥା ମୋ ଭଳି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏତେ କାମରେ ଆସିଥାଏ, ଯାହାର କଳ୍ପନା ଆପଣମାନେ କରି ପାରିବେ ନାହିଁ ଆଜ୍ଞା । ଏଭଳି ସମ୍ପତ୍ତି ପଡ଼ି ରହିଛି ଆମମାନଙ୍କ ପାଖରେ । ତ ମୋର ଆଉ ଏକ ଅନୁରୋଧ ହେଉଛି ଆମେ ଏହାକୁ ଏଭଳି ଏକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭିତରେ କରିବା ଫଳରେ ଆଗକୁ ଯାଇ ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ ହେବ, ଏହାର ଲାଭ ହେବ । ଏହା ହେଉଛି ଏଭଳି ଏକ ମଂଚ ଯାହା ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶକ୍ତିକୁ ଏକ ଆକାର ଦେବ, ଏକ ମାର୍ଗ ଦେଖାଇବ । ଏଠାରୁ ଯେଉଁ ଧାରଣା, ଯେଉଁ ଶିକ୍ଷା ଆପଣମାନେ ନେଇ ଯିବେ, ସେଥିମଧ୍ୟରୁ କିଛି ନୂଆ ସୃଜନ ହେବ ଯାହା ନୂତନ ଭାରତର ଆତ୍ମା, ନୂତନ ଭାରତର ନୂତନ ସଂସ୍କାରଗୁଡ଼ିକୁ ନିର୍ମାଣ କରିବ । ସାଥୀଗଣ, ସଂସଦ ଯେତେ ଉତ୍ପାଦନକ୍ଷମ ହେବ, ଦେଶ ସେତିକି ପ୍ରଗତିଶୀଳ ହେବ । ଆଉ ଏଥିପାଇଁ ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଯୁବ ସଂସଦ ବା ୟୁଥ ପାର୍ଲିଆମେଂଟକୁ ଆସିଛି, ଆମେ କ’ଣ କରୁଛୁ ଏହାର ଟିକେ ହିସାବ ମଧ୍ୟ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛି । ଆଉ ଦେଶକୁ ଜଣାଥିବା ଦରକାର ଯେଉଁ ସାଂସଦମାନଙ୍କୁ ଆପଣ ନିର୍ବାଚିତ କରି ପଠାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି । ସଂସଦ କ’ଣ କରୁଛି, ପଚାରିବା ଦରକାର, ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ପଚାରିବା ଦରକାର । ଦେଖନ୍ତୁ, ଷୋଡ଼ଶ ଲୋକସଭାର ଉଦାହରଣ ଦେଉଛି । ହାରାହାରି ଉତ୍ପାଦନକ୍ଷମତା 85%, ପ୍ରାୟ 205 ବିଲ ପାସ୍ କରାଯାଇଛି ଆଉ ପଞ୍ଚଦଶ ଲୋକସଭା ତୁଳନାରେ ଷୋଡ଼ଶ ଲୋକସଭା 20 ପ୍ରତିଶତ କାମ ଅଧିକ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏଥିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ । ଯଦି ମୋଦୀ ଅଛନ୍ତି ତ 20ରେ କାମ ଚଳିବ ନାହିଁ, 200 ହେବା ଦରକାର । ଏବେ ଏହି ଲୋକସଭାକୁ ଦେଶର ଜନତା 30 ବର୍ଷ ପରେ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂଖ୍ୟା ଗରିଷ୍ଠତା ବିଶିଷ୍ଠ ସରକାର ନିର୍ବାଚିତ କରି ପଠାଇଛନ୍ତି । ଏହାର ପରିଣାମ ହେଉଛି ଏହା କି 20 ପ୍ରତିଶତ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନ କ୍ଷମତା ବଢ଼ିପାରୁ । ଦେଶର ଟିକସଦାତାମାନଙ୍କର ପଇସାର ସଠିକ୍ ବିନିଯୋଗ ହେଲା, ଆଉ ସମୟ ଥାଉ ଥାଉ ଦେଶ ପାଇଁ ଜରୁରୀ ନୀତି ସେଠାରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଲା । କିନ୍ତୁ ରାଜ୍ୟସଭାରେ କ’ଣ ହେଲା – ଏବେ ରାଜ୍ୟସଭା ତ ହେଉଛି ବରିଷ୍ଠମାନଙ୍କର ଗୃହ । ତପସ୍ୱୀ, ତେଜସ୍ୱୀ, ବୟୋବୃଦ୍ଧ, ତପୋବୃଦ୍ଧ, ସେମାନେ ବହୁତ ଥଣ୍ଡା ମସ୍ତିଷ୍କରେ, ଭଲ ଢଙ୍ଗରେ, ଏହିସବୁ ଶୁଣିକରି ଆସିଥିବା ଲୋକ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି- ଅଛନ୍ତି ତ କରୁଛନ୍ତି, ତ ଟିକେ ସେମାନଙ୍କୁ ବୁଝାନ୍ତୁ । ଯେଉଁ ଅଧିବେଶନ ଯାଇଛି, ସେଥିରେ ରାଜ୍ୟସଭାର ପ୍ରଦର୍ଶନ କେବଳ 8 ପ୍ରତିଶତ, ଆଠ ପ୍ରତିଶତ । ଯଦି ଉତ୍ପାଦନ କ୍ଷମତା ଆଠ ପ୍ରତିଶତ, ଅର୍ଥାତ ଏହା ହେଉଛି କେତେ ବଡ଼ ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ । ଆପଣ ଗୋଟିଏ କାମ କରନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ଜିଲ୍ଲାରେ କିମ୍ବା ଦୁଇ ଚାରୋଟି ଜିଲ୍ଲା ମିଶାଇ ରାଜ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଯୁବ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ କରନ୍ତୁ । ଆଉ ଆପଣଙ୍କ ରାଜ୍ୟରୁ ଯିଏ ରାଜ୍ୟସଭାକୁ ଯାଇଛନ୍ତି, ଏହା ହେଉଛି ତାଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ହିତକୁ ନେଇ ରାଜ୍ୟସଭାରେ ତାଙ୍କର ଭୂମିକା ତୁଲାଇବା ହେଉଛି ତାଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱ, ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତୁ, ମୁଖ୍ୟ ଅତିଥି ଭାବେ ଡାକନ୍ତୁ, ଭଲ ଫୁଲହାର-ମାଳ ପିନ୍ଧାନ୍ତୁ, ଭଲରୁ ଅତି ଭଲ ଶାଲ ପିନ୍ଧାନ୍ତୁ, ଭଲରୁ ଅତି ଭଲ ଚୌକି ପକାନ୍ତୁ । ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତୁ, ଟିକେ ପ୍ରଶ୍ନ-ଉତ୍ତର କରିବା ଆଉ ପୁଣି ପଚାରନ୍ତୁ କ’ଣ କରିଛନ୍ତି, ଉତ୍ତର ମାଗନ୍ତୁ । ତେବେ ଯାଇ ଦେଶରେ ଚାପ ସୃଷ୍ଟି ହେବ । ଆଉ ଏହା ମଧ୍ୟ ହେଉଛି ଗଣତନ୍ତ୍ର, ଏହା ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବୋଲି ମୁଁ କହୁନାହିଁ । ଆଉ ମୁଁ ଏହା ମଧ୍ୟ କହୁନାହିଁ କି ଗୋଟିଏ ଦଳର, ଯେକୌଣସି ଦଳର ହୋଇ ଥାଆନ୍ତୁ ନା କାହିଁକି, ରାଜ୍ୟସଭାର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡକାନ୍ତୁ, ନିଜ ରାଜ୍ୟର ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭାଇ କ’ଣ କରିଛନ୍ତି । ଅର୍ଥାତ ଦେଖନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଭିତରୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି ହେବ । ଆଉ ଏଥିପାଇଁ ମୁଁ ଚାହୁଁଛି କି ଆମେ ଏହାର ଅଧିକ ଲାଭ କରି ପାରିବା । ସାଥୀଗଣ, ଯୁବ ମନ ଆକାଂକ୍ଷୀ ହୋଇଥାଏ, ମହତ୍ୱାକାଂକ୍ଷୀ ହୋଇଥାଏ ଆଉ ହେବା ମଧ୍ୟ ଦରକାର । ଆଉ ଏହାର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି କରି, ଏମିତିରେ ତ ଏହି ଝିଅମାନେ ଯେଉଁ ବଢ଼ିଆ-ବଢ଼ିଆ କବିତା ଶୁଣାଉଥିଲେ, ମୋତେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଭଲ ଭାବେ ଜଣା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ଯେବେ ପଢ଼ୁଥିଲୁ ତ ଏମିତି କି ଅଳ୍ପ କେଇପଦ ଯାହା କିଛି ମନେ ଅଛି । କେହି ଜଣେ କବି କହିଥିଲେ ଯେ- ଉସେ ଗୁମାଁ ହୈ କି ଉଡ଼ାନ କୁଛ କମ୍ ହେଁ, ମୁଝେ ୟକିନ୍ ହୈ କି ୟେ ଆସମାଁ କୁଛ କମ୍ ହୈ । ଆଉ ଏଥିପାଇଁ ମୁଁ ସବୁବେଳେ କହୁଛି କି ଯୁବ ସ୍ୱପ୍ନକୁ, ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଅଟକାଇବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ । ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଗଗନରେ ଉଡ଼ିବାକୁ ଦେବା ଦରକାର କାରଣ ଯୁବ ନୂତନ ଧାରଣା ଫଳରେ, ତାଜାପଣରେ ଭରି ହୋଇ ରହିଥାଏ, ଉର୍ଜ୍ଜା ରହିଥାଏ, ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇଥାଏ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହୋଇଥାଏ, ତା’ଉପରେ ଅତୀତର ବୋଝ ନଥାଏ । ଏମିତିରେ ଆହ୍ୱାନ ଏବଂ ସମସ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ଲଢ଼ିବାରେ ସେମାନେ ଅଧିକ ସକ୍ଷମ ହୋଇ ଥାଆନ୍ତି । ସାଥୀଗଣ, ଦେଶର, ସମାଜର ସମସ୍ୟାଗୁଡ଼ିକୁ ସମାଧାନ କରିବା ପାଇଁ ଆପଣମାନଙ୍କର ଯେଉଁ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ରହିଛି ତାହା ନିଉ ଇଣ୍ଡିଆକୁ ଆହୁରି ଅଧିକ ସୁଦୃଢ଼ କରିବ । ଯେପରି ଆଜିକାର ସମୟ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବଦଳୁଛି, ସେହିଭଳି ଭାବେ ଆଜିକାର ପିଢି ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବ ଅପେକ୍ଷା ବହୁ ଗୁଣ ଅଧିକ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚିନ୍ତା କରୁଛି, କାମ କରୁଛି । ଏହା ତ ଆପଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିଥିବେ । ଆପଣମାନଙ୍କ ପରିବାରରେ ହିଁ ତିନିବର୍ଷ-ଚାରି ବର୍ଷର ଭଣଜା/ପୁତୁରା ଥିବ ତ ତାହାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଯେଉଁ ବେଗରେ ଚାଲୁଥିବ- ଆପଣ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବେ ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଏତେ ଛୋଟ ଥିଲି ତ ମୋତେ ଏହି କଥା ବୁଝା ପଡ଼ୁ ନଥିଲା, ଇଏ ସବୁକିଛି ବୁଝି ଯାଉଛି । ଅର୍ଥାତ ଆପଣ ଓ ଆପଣଙ୍କ ଭଣଜା/ପୁତୁରା ମଧ୍ୟରେ ଅଧିକ କିଛି ଫରକ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ପୁଣି ମଧ୍ୟ ଆପଣ ଫରକକୁ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି, ପରିବର୍ତ୍ତନ ରହିଛି । କିଛି ଲୋକ କହନ୍ତି କି ଆଜିକାର ଯୁବକ ବହୁତ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତି । ଘରେ ମଧ୍ୟ ଆପଣମାନଙ୍କର ସମସ୍ୟା ରହିଛି । ଏମିତିକି – ଚୁପ ବସ୍, ଯାଇ ପାଠପଢ଼- ଏଭଳି ହେଉଥିବ । ଆଉ କିଛି ଲୋକ ଏହା ମଧ୍ୟ କହୁଥିବେ କି ଆଜିକାର ଯୁବକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ଏକାଗ୍ରତା ନାହିଁ, ଖୁବ୍ ତରବର ହୋଇ ରହନ୍ତି । କିଛି ଲୋକ ଏହା କହୁଛନ୍ତି କି ଆଜିକାର ଯୁବକ … କାର୍ଯ୍ୟ ଚାହାଁନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଥର ନୂତନ ଜିନିଷ ଦରକାର । ସବୁଥିରେ ନୂତନତା ଦରକାର । ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହାକିଛି ବି କୁହନ୍ତୁ – କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମାନୁଛି ଯେ ସମସ୍ତଙ୍କ କଥା, ଲୋକମାନେ କିଛି ମଧ୍ୟ କୁହନ୍ତୁ – ଯୁବକ ଅଛନ୍ତି ତ ସବୁକିଛି ଜରୁରୀ ରହିଛି, ଏଠି ଯୁବକମାନେ ସମନ୍ୱିତ ହେଉଛନ୍ତି । ନଚେତ୍ ବୟସ ବଡ଼ ହେଉ, ମସ୍ତିଷ୍କ ଚାଲେ ନାହିଁ – ଲୋକମାନେ ତ ଆମକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି । ଆଉ ଏହିସବୁ କଥା ତ ଆପଣଙ୍କୁ ନବସୃଜନ କରିଥାଏ, ନୂଆ-ନୂଆ ଚିନ୍ତାଧାରା ଆଣେ । ଆଜିକାର ଯୁବକ ବହୁମୁଖୀ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆଗରୁ ହିଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛନ୍ତି ଆଉ ଏଥିପାଇଁ କେତେଗୁଡ଼ିଏ କାମ ଏକା କରୁଛନ୍ତି । ସେ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରି ହୋଇ ରହିଛି କାରଣ ସେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଆଉ ଏହା ତ ହେଉଛି ନିଉ ଇଣ୍ଡିଆର ଆଧାର । ସାଥୀଗଣ, ଆମ ସରକାର ଦେଶର ଯୁବକଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସାକାର କରିବା ପାଇଁ ଯୁବକମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ବୃଦ୍ଧି କରିବାର ସବୁ ସମ୍ଭବ ପ୍ରୟାସ କରିଛୁ। ଆମର ଏକଥାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ମାନୁଛୁ କି ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ସୁଯୋଗ ମିଳିବା ଦରକାର । ସୁଯୋଗଗୁଡ଼ିକ ସମାନ ଭାବେ ମିଳିବା ଦରକାର, ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ତ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଭରପୂର ହୋଇ ରହିଛି । ଏହା ହେଉଛି କାରଣ କି ଶିକ୍ଷା ଏବଂ ସରକାରୀ ସେବାଗୁଡ଼ିକରେ ସାଧାରଣବର୍ଗର ଗରିବ ଯୁବକ ସାଥୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ 10 ପ୍ରତିଶତ ସଂରକ୍ଷଣର ଐତିହାସିକ ନିଷ୍ପତ୍ତି ଆମ ସରକାର ନେଇ ଯାଇଛନ୍ତି । ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବର୍ଗର ଅଧିକାରଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଭାବିତ ନ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଇଛି । କେବଳ ଏତିକି ହିଁ ନୁହେଁ, ସରକାର ଶୈକ୍ଷିକ ସଂସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକର ସିଟରେ 25 ପ୍ରତିଶତର ବୃଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି । ସାଥୀଗଣ, ସୁଯୋଗର ସମାନତା ସେତେବେଳେ ସୁନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଯାଇଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ବ୍ୟବସ୍ଥାରୁ ପରିବାରବାଦ, ଭାଇ-ଭଣଜାବାଦ, ନିଜର-ପରର, ଭ୍ରଷ୍ଟାଚାର ସବୁକିଛି ଦୂର ହେଉ । ଆଉ ଏଥିପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ବହୁତଗୁଡ଼ିଏ ନିଷ୍ପତ୍ତି କ୍ରମାଗତ କରାଯାଉଛି । ସେ କ୍ରୀଡ଼ା କ୍ଷେତ୍ରରେ ହେଉ, ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଏବଂ ଚୟନରେ ପାରଦର୍ଶିତା ଆଣିବାର କଥା ହେଉ, କିମ୍ବା ଷ୍ଟାର୍ଟ ଅପ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ଯୁବକମାନଙ୍କର ବିଚାରଧାରାକୁ ଦେଶର ଶକ୍ତି କରିବାର କଥା ହେଉ, ଆମେ ଏକ ସଠିକ ଦିଗରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛେ । ଆଉ ଏହାର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଭ ଉଠାଇବା ପାଇଁ ଆଉ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଏହିସବୁ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ନେତୃତ୍ୱ କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ଯୁବକମାନଙ୍କର । ଚତୁର୍ଥ ଶିଳ୍ପ ବିପ୍ଳବର ଏହି ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକରେ ଭାରତ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁ, startupର ଦୁନିଆରେ, ନବସୃଜନର ଦୁନିଆରେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟକୁ ସମାପ୍ତ କରିବାର ପ୍ରୟାସଗୁଡ଼ିକରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱରେ ଉଦାହରଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ରହୁ, ଏଥିପାଇଁ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିଳିମିଶି ପ୍ରଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ମନେ ରଖନ୍ତୁ, ମୁଁ ଯେଉଁ ପିଢିର, ଆପଣମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଯେଉଁ ପିଢିର – ଆମେ ହେଉଛେ ସେହି ଲୋକ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱାଧୀନତା ପାଇଁ ମରି-ମାଟିରେ ମିଶିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇ ନାହେଁ, ଲଢ଼ିବା ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ମିଳି ନାହିଁ । ଅର୍ଥାତ ଆମେ ହେଉଛୁ ସେହି ଲୋକ ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଶ ପାଇଁ ବଂଚିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଛି । ତେଣୁ ଆମକୁ ଆମର ଉର୍ଜ୍ଜା, ଆମର ପ୍ରତିଭା ଦେଶ ପାଇଁ ଜୀଇଁବାରେ, ଦେଶର ନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ଲଗାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ । ଆଉ ଏଥିପାଇଁ ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବି ଆଉ କିଛି ପରାମର୍ଶ ମଧ୍ୟ ମୋ ମନରେ ରହିଛି । ଭଲ ହୋଇଛି ମୁଁ ଶିକ୍ଷକ ହୋଇ ନାହିଁ ନ ହେଲେ ହୋମୱର୍କ କିଛି ଅଧିକ ମାତ୍ରାରେ ଦେଇଥାଆନ୍ତି । ଆପଣମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଦେଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିଲ୍ଲାରୁ ଆସିଛନ୍ତି । ମୋତେ ଜଣା ନାହିଁ ବିତର୍କ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଉଛି କ’ଣ, କିନ୍ତୁ ସମୟ ବାହାର କରି ଦେଶର ସୈନିକମାନଙ୍କୁ ଶହେ ପଚିଶ କୋଟି ଦେଶବାସୀମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଜାତୀୟ ଯୁଦ୍ଧ ସ୍ମାରକୀ ସମର୍ପିତ କରାଯାଇଛି ଦୁଇ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ, ଆଉ ସ୍ୱାଧୀନତାର ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ହୋଇଛି, ଆପଣ ସମୟ ବାହାର କରି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଠାକୁ ଯାଇ ଆସନ୍ତୁ । ସେମିତି ହିଁ ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁଲିସ ସ୍ମାରକୀ କରାଯାଇଛି । ତାହା ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାଧୀନତାର ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ପ୍ରଥମ ଥର ହୋଇଛି, ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖନ୍ତୁ । ନିଜର ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବ ବ୍ୟକ୍ତ କରନ୍ତୁ । ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ଆପଣଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିବେ ତ ଅଲଗା କିଛି କାମ ଆସି ନଯାଉ, ଏହି ଦୁଇ ଦିନ ଏଠାରେ ବିତାନ୍ତୁ, ସେଥିମଧ୍ୟରୁ ଆଉ କିଛି କାମରେ ଆସୁ ନ ଆସୁ, ଏହି ଦୁଇଟି ଯାକ ଜାଗାକୁ ବାଛିକରି ଯିବେ, ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ରହିଛି ଆପଣ ଉର୍ଜ୍ଜାରେ ଭରପୂର ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରିବେ । ପ୍ରେରଣାରେ ଭରପୂର ହୋଇ ଆପଣ ଫେରିବେ, ମୋର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସ ରହିଛି ଆଜ୍ଞା । ଆଉ ଏଥିପାଇଁ ସାଥୀଗଣ, ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କର – ମୋତେ ଅବଗତ କରାଯାଇଛି କି ବୋଧହୁଏ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ ଉତ୍ତର ମଧ୍ୟ ଆପଣମାନଙ୍କ ସହିତ କରିବାକୁ ଅଛି । ତ ମୋତେ ଅଧିକ ସମୟ ନେବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ଜଣେ ଦ୍ୱାରିକା ପ୍ରସାଦ ଦ୍ୱିବେଦୀ ମହାଶୟ ଥିଲେ ସେ ଯେଉଁ ପଂକ୍ତି କହିଥିଲେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସେହି ପଂକ୍ତିକୁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ କହି ମୋର ବକ୍ତବ୍ୟକୁ ସମାପ୍ତ କରିବି । ସେଥିରେ ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସନ୍ଦେଶ ରହିଛି । ମୋର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଷଣକୁ ମନେ ନ ରଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଚଳିବ- ଇତନେ ଉଁଚେ ଉଠୋ କି ଜିତନା ଉଠା ଗଗନ ହୈ । ଇତନେ ମୌଲିକ ବନୋ କି ଜିତନା ସ୍ୱୟଂ ସୃଜନ ହୈ । ବନ୍ଧୁଗଣ, ମୋର ଏ ସମସ୍ତ ସ୍ୱପ୍ନଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଆପଣମାନଙ୍କର ଶୁଭକାମନା ରହିଛି ଆଉ ମୋତେ ଅବଗତ କରାଯାଇଛି ଯେ କିଛି ଲୋକ ପଚାରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି :- ଆଙ୍କର- ମାନନୀୟ, ସମଗ୍ର ଦେଶରୁ ଯୁବକ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି ଆଉ ବହୁତଗୁଡ଼ିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଆମ ପାଖକୁ ଏମାନଙ୍କ ତରଫରୁ ମଧ୍ୟ ଆସିଛି । ଏଥିମଧ୍ୟରୁ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନକୁ ମାନନୀୟ ଆମେ ନେଉଛୁ ଏଠାରେ ଦିଲ୍ଲୀରୁ ଶଶାଙ୍କ ଗୁପ୍ତା ଅଛନ୍ତି ଯିଏ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି… ଶଶାଙ୍କ… ଠିଆ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତୁ । ଶଶାଙ୍କ- ନମସ୍କାର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ମୋର ନାମ ହେଉଛି ଶଶାଙ୍କ ଗୁପ୍ତା, ମୁଁ ହେଉଛି ଦିଲ୍ଲୀର ନିବାସୀ। ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ମୋତେ ଆଉ ମୋର ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ଏହା ଜାଣି ବହୁତ ଖରାପ ଲାଗୁଛି ଯେ ଆମ ଦେଶର ଶକ୍ତିକୁ ଯେତେବେଳେ ସମଗ୍ର ଦେଶ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି ଏହି ସନ୍ଦର୍ଭରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି ଯେ ଆମ ଦେଶ ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବହୁତଗୁଡ଼ିଏ ଯୋଜନା ରହିଛି ଯେପରି ଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟରେ ଆମ ପାଖରେ ସ୍କିଲ ଇଣ୍ଡିଆ ବା କୌଶଳ ଭାରତ ରହିଛି, ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କୌଶଳ ବିକାଶ ଯୋଜନା ରହିଛି, ଆମ ପାଖରେ ଡିଜିଟାଲ ଇଣ୍ଡିଆ ଅଛି, ମେକ୍ ଇନ୍ ଇଣ୍ଡିଆ ଅଛି, ଆମ ପାଖରେ ଏପରିକି ଗବେଷଣା ପାଇଁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଗବେଷଣା ଫେଲୋସିପ୍ ସ୍କିମ ଅଛି ଏପରିକି ଆମକୁ ଡିପ୍ଲୋମାସି ଶିଖିବା ପାଇଁ student engagement MEA program ଅଛି । ସାର୍, ଏହି ବିଷୟରେ ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି ଯେ ଏସବୁକୁ ଆମେ କିଭଳି ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିଲ୍ଲାରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବାଂଚଳରୁ ନେଇ ଗୁଜରାଟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଜାମ୍ମୁ-କଶ୍ମୀରରୁ ନେଇ ତାମିଲନାଡ଼ୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁବକଙ୍କୁ କିଭଳି ଭାବେ ଏହାର ଲାଭ ମିଳିବ… କିଭଳି ସେହି ଜିନିଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ପାରିବା? ଏହା ହେଉଛି ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ, ଧନ୍ୟବାଦ । ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ଆପଣଙ୍କ କଥା ହେଉଛି ଠିକ୍, କେବେ କେବେ ଯୋଜନା ତ ହୋଇଯାଏ ଏଭଳି ତ ନୁହେଁ କି ପୂର୍ବର ସରକାରମାନେ କେହି..କିଛି କରି ହିଁ ନଥିବେ । ଯୋଜନାଗୁଡ଼ିକ ତ ସେମାନେ ହିଁ ତିଆରି କରିଥିବେ । କିଛି ଯୋଜନା ବିଚାରଧାରା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ ହୋଇ ରହିଥିବ, କିଛି ଯୋଜନା କାଗଜ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଉଥିବ, କିଛି ଯୋଜନା ଫାଇଲ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବ ଆଉ ପୁଣି ସେଇଥିରେ ସମୟ ବିତି ଯାଉଥିବ । ବାସ୍ତବରେ ଯଦି ଆମେ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବାକୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛେ, କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରୁଛୁ ସେତେବେଳେ ଯାଇ ଯୋଜନାର ଲାଭ ମିଳିପାରିବ । ଏବେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଜଣାଥିବ ବ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକର ଜାତୀୟକରଣ କରାଯାଇଥିଲା । ଯେତେବେଳେ ଆପଣମାନେ ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ହୋଇ ନଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ହୋଇଥିଲା । ଆଉ ଏଥିପାଇଁ କରାଯାଇଥିଲା କି ବ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକରେ ଗରିବଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ଅଧିକାର ମିଳିବା ଦରକାର । ସେହି ସମୟରେ ଆମ ଦେଶରେ ଫେସନ୍ ଚାଲିଥିଲା ଗରିବଙ୍କ ନାମରେ… ଖେଳ ଖେଳିବାର । ଏବେ ବ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକର ଜାତୀୟକରଣ କରାଯିବାର 40-50 ବର୍ଷ ବିତିଯାଇଛି । କିନ୍ତୁ ଦେଶରେ ଗରିବଙ୍କର ବ୍ୟାଙ୍କ ଖାତା ଖୋଲା ଯାଇନଥିଲା। କାହିଁକି କୌଣସି ବ୍ୟାଙ୍କରେ ଖାତା ଖୋଲାଯାଉନଥିଲା, ଏହା ତ କହି ନଥିଲେ, ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବା ଉପରେ କେହି ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ନଥିଲେ । ଆମେ ଧ୍ୟାନ ଦେଲୁ ଆଉ ଦେଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ବ୍ୟାଙ୍କରେ ଖାତା ଖୋଲାଯିବା ଦରକାର… ଏହା ଆମେ ସ୍ଥିର କଲୁ । ଆରମ୍ଭରେ ବ୍ୟାଙ୍କଗୁଡିକ ସହିତ ଆମର ଯେଉଁ ସାମାନ୍ୟତମ ଅସୁବିଧା ରହିଥିଲା, ଆମେ ଏହା କହିଲୁ ଯେ ଶୂନ ଟଙ୍କାରେ(zero balanceରେ) ବ୍ୟାଙ୍କରେ ଖାତା ଖୋଲନ୍ତୁ। ଏବେ କୌଣସି ବ୍ୟାଙ୍କବାଲା କାହିଁକି କହିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେବେ ଭାଇ… ଜିରୋ ଆମାଉଣ୍ଟରେ, କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଏହା କରିବା ପଡ଼ିବ । ଆଉ ଜିରୋ ବାଲାନ୍ସରେ ବ୍ୟାଙ୍କରେ ଖାତା ଖୋଲାଗଲା ଆଉ ଆପଣ ଦେଖନ୍ତୁ ଆମ ଦେଶର ଗରିବଙ୍କର ଧନ ଦେଖନ୍ତୁ… ଧନୀମାନଙ୍କର ଗରିବୀ ତ ବହୁତ ଦେଖିଛୁ । ଲୋକ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇ ଯାଆନ୍ତି ଗରିବଙ୍କର ଧନ ଦେଖନ୍ତୁ… ଜିରୋ ବାଲାନ୍ସରେ ବ୍ୟାଙ୍କରେ ଖାତା ଖୋଲିବାକୁ ଥିଲା କିନ୍ତୁ ଏହି ଗରିବ ପରିବାରଗୁଡ଼ିକ ବ୍ୟାଙ୍କ ଖାତାଗୁଡ଼ିକର ଉପଯୋଗ କରି ସଂଚୟ ଦିଗରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ ଆଉ ଆଜି ପ୍ରାୟ ଏକ ଲକ୍ଷ କୋଟି ଟଙ୍କା ସେମାନେ ସଂଚୟ କରିଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର ବ୍ୟାଙ୍କ ଖାତାରେ । ଏହା ହେଉଛି ଗରିବଙ୍କର ଧନ ଆଉ ଦେଶର ଗରିବଙ୍କର ଧନ ଧନୀଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଆକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ଯାଉଛି । ଏବେ ଏହା କାହିଁକି ହେଲା ତ ..ଏହା ଦ୍ୱାରା ହେଲା ଏବେ ମାନି ନିଅନ୍ତୁ…ମୋର ଭଲ ଭାବେ ମନେଅଛି କି ଦାଦା ଧର୍ମାଧିକାରୀ କରି ଗାନ୍ଧୀବାଦୀ ବିଚାରକ ଥିଲେ, କେବେ ଆପଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସୁଯୋଗ ମିଳିବ ତ ଦାଦା ଧର୍ମାଧିକାରୀ ମହୋଦୟଙ୍କ ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ିବା ଦରକାର.. ଛୋଟ ଛୋଟ ଜିନିଷ ସେ ଲେଖୁଥିଲେ । ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ବିନୋବା ମହାଶୟଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ରହୁଥିଲେ ସେ । ସେ ଗୋଟିଏ ଜାଗାରେ ଲେଖିଛନ୍ତି କି ମୋର ବଡ଼ ପରିଚିତ ପରିବାର ମଧ୍ୟରୁ କେହି ଜଣେ ପଠାଇଲା କି ଭାଇ ପିଲା ବଡ଼ ହୋଇଗଲାଣି, ଏବେ ତ ଗ୍ରାଜୁଏଟ ମଧ୍ୟ ହୋଇ ଯାଇଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ କେଉଁଠି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ରୋଜଗାର ମିଳୁନି କିଛି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତୁ । ତ ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲା ତ ମୁଁ ପଚାରିଲି ତୁମକୁ କ’ଣ ଆସେ, ସେ କହିଲା କି ମୁଁ ହେଉଛି ଜଣେ ସ୍ନାତକ… କହିଲେ.. କି ହଁ, ତୁମେ ହୋଇପାର ସ୍ନାତକ, କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ କ’ଣ ଆସେ… ସେ କହିଲା କି ମୁଁ ହେଉଛି ଜଣେ ସ୍ନାତକ…ହଁ ଭାଇ ସ୍ନାତକ, କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ କ’ଣ ଆସେ, କହିବାରେ ଲାଗିଲା କି ମୁଁ ହେଉଛି ଜଣେ ସ୍ନାତକ…ମୁଁ ତିନି ବର୍ଷ କଲେଜରେ ପାଠପଢ଼ି ଆସିଛି । ଆଉ ସେ କହିଲେ ତୁମକୁ ଡ୍ରାଇଭିଂ ଆସେ କି? କହିଲା ଯେ ଆସେ ନାହିଁ । ଖାଦ୍ୟ ତିଆରି କରିବା ଆସେ କି… କହିଲା ନା ଆସେ ନାହିଁ । ଟାଇପିଂ କରିବା ଆସେ କି? କହିଲା ନା ଆସେ ନାହିଁ । ତ ତୁମକୁ କ’ଣ ଆସେ.. ଦାଦା ଧର୍ମାଧିକାରୀ ମହାଶୟ ବହୁତ ଭଲ ଭାବେ ଏହି କଥାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି । ଆମର ଯେଉଁ କୌଶଳ ବିକାଶର ପ୍ରୟାସ ତା’ପଛରେ ରହିଛି କି ପରମାତ୍ମା ଆମକୁ ହାତ ଦେଇଛନ୍ତି… କୌଶଳର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି… ଦକ୍ଷତାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି ଆଉ ଯେଉଁ ଦକ୍ଷତା ବିକାଶ ମିଶନ ରହିଛି ତାହାର ଏକ ଶକ୍ତି ଅଛି କି ମଣିଷ କେବେ ଭୋକିଲା ମରିପାରିବ ନାହିଁ ଆଜ୍ଞା, ସେ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଠିଆ ହୋଇ ପାରିବ । ତା’ର ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ବଢ଼ିଯିବ । ତ ଆମେ ସାରା ଦେଶରେ ଏହି ନେଟୱାର୍କ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଛୁ । ଏବେ ଆପଣ ଦେଖିଥିବେ ଷ୍ଟାର୍ଟ ଅପ୍ସ୍.. ଆଗରୁ ଏକ ସମୟ ଥିଲା, କି ବଡ଼ ବାବୁମାନଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କର ତ କହିବେ କି ମୁଁ… ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବାବୁ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛି । ଆଜିକାଲି ମୁଁ ଦେଖୁଛି କି ମୋର ଯେଉଁ ଅଫିସରମାନେ ଅଛନ୍ତି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରୁଛି କି ପୁଅ କ’ଣ କରୁଛି… କହୁଛନ୍ତି ସେ ତ ସରକାରୀ ଚାକିରି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ ନାହିଁ ସେ ତ ଷ୍ଟାର୍ଟ-ଅପ୍ସ କାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି । ଅର୍ଥାତ ଷ୍ଟାର୍ଟ-ଅପ୍ସ ହେଉଛି ଏକ ନବସୃଜନ.. କିଛି ନୂଆ କରିବା… ଆଉ ସରକାର ମୁଦ୍ରା ଯୋଜନା କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ମୁଦ୍ରା ଯୋଜନାରେ ବିନା ବ୍ୟାଙ୍କ ଗ୍ୟାରେଂଟିରେ ଦେଶର ଯେକୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ୟାଙ୍କରୁ ଅର୍ଥ ନେଇ ପାରିବେ । ଆଉ ଏହି ସରକାର ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କା ଏଭଳି ଯୁବକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କରି ଦେଇଛନ୍ତି । ଆଉ ଏପରି ଚାରି କୋଟି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମ ଥର ବ୍ୟାଙ୍କରୁ ଅର୍ଥ ନେଇଛନ୍ତି । ସେ ନିଜର ଗୋଡ଼ରେ ଠିଆ ହେବାକୁ ସ୍ଥିର କରି ନେଇଛନ୍ତି । ଆଉ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି, ନିଜ ସହିତ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି । କହିବାର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି କି ଏ ଯେଉଁ ଯୋଜନାଗୁଡ଼ିକ ଆମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛୁ, ଶେଷ ଲୋକ ଯେପରି ତା’ର ସୁବିଧା ପାଇବ ତା’ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଛୁ ଆଉ ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି କି ଯୋଜନାଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ… ଏବେ ଆପଣ ସାଧାରଣ ସେବା କେନ୍ଦ୍ରକୁ ଯିବେ ତ ଯେଉଁ ଗରିବମାନେ ଦେଶର ଅଢ଼େଇ ଲକ୍ଷ ଗାଁରେ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ସେଠାରେ ସରକାରଙ୍କର ଚାରିଶହରୁ ଅଧିକ ଯୋଜନାଗୁଡ଼ିକର ଲାଭ ସମ୍ପର୍କରେ ଅନ୍-ଲାଇନ୍ ତଥ୍ୟ ଜାଣି ତାହାର ଲାଭ ପାଉଛନ୍ତି । ଆପଣ ଯୁବକମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳରେ, କହି ପାରିବେ କି ଦେଖ ଭାଇ ସାଧାରଣ ସେବା କେନ୍ଦ୍ରରେ ଆବେଦନପତ୍ର ଅଛି, କେଉଁଠାକୁ ଯିବେ.. କ’ଣ ଯିବାଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ମାର୍ଗଦର୍ଶିକା ରହିଛି ଆଉ ଡିଜିଟାଲ ସୁବିଧା ଉପଲବ୍ଧ ହେଉଛି, ଆମେ ତାକୁ ବୁଝାଇ ଦେଇଛୁ କି… ସେ ପହଞ୍ଚିପାରିବ । ଏବେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା କ’ଣ ହେଲା, ଆମେ ଦେଶବାସୀଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କରିଛୁ । ଏକ ଚିନ୍ତାଧାରା ଥିଲା ଯେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚୋର ବୋଲି ଭାବିବା, କାରଣ ନିଜ ମନରେ ଚୋର ଘର କରି ବସିଥିଲା । ଆଉ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚୋର ବୋଲି ଭାବୁଥିଲା । ମୁଁ କହିଲି… ଏପରି ନୁହେଁ ଆଜ୍ଞା, କିଛି ଲୋକ ଥିବେ ଭୁଲ ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିବେ କିନ୍ତୁ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ସଚ୍ଚୋଟ, ସଚ୍ଚୋଟତାର ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଜୀଇଁଛନ୍ତି, ଏଭଳି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ଏବେ ଆପଣ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, ପୂର୍ବରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଯଦି କେଉଁଠାକୁ ଆବେଦନ କରିବାକୁ ହେଉଥିଲା, ତ ତାହାର ପ୍ରମାଣପତ୍ରର ଜେରକ୍ସ ଚଳୁ ନଥିଲା, ଆପଣଙ୍କୁ କୌଣସି ନଗରପାଳିକାର କୌଣସି ନିର୍ବାଚିତ ସଭ୍ୟଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ତାହାକୁ ପ୍ରମାଣିତ କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା । ତାହ ଥିଲା ନା ପୂର୍ବରୁ… ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଦୁଇ ଦୁଇ ଘଣ୍ଟା ଧରି ଧାଡିରେ ଠିଆ ହେବାକୁ ପଡୁଥିଲା । ଆଉ ସିଏ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ବାହାଦୁରୀ ଦେଖାଇ କହୁଥିଲା କାଲି ଆସନ୍ତୁ, ପଅରଦିନ ଆସନ୍ତୁ…କେତେ ଥର ଆସିବ, ସବୁ ଏକାଠି ନେଇ କରି ଆସିବ… ଏପରି କ’ଣ ଆଣିଛ.. ଏପରି ହେଉଥିଲା ନା… ଆମେ କହିଲୁ କ’ଣ ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି ଭାଇ… ସେ ଜଣେ କର୍ପୋରେଟର ବା ତହସିଲ ଅଧିକାରୀ, ଜଣେ ବିଧାୟକ, ଜଣେ ସାଂସଦ । ସେ ହେଉଛି କିଏ.. ସଚ୍ଚୋଟତାର ପ୍ରମାଣପତ୍ର ଦେଲାବାଲା… ଆଉ ନିଜେ ହିଁ ଦେଇଦିଅ କି ମୁଁ ସଚ୍ଚୋଟତାର ସହିତ ଦେଉଛି ଆଉ ଏହା ଆମେ କରିଦେଲୁ… । ଏ ଦେଶରେ ଯେକୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ପ୍ରମାଣପତ୍ରକୁ ନିଜେ ପ୍ରମାଣିତ କରି ଦେଇ ପାରିବ ଆଉ ଯେତେବେଳେ ଚୁଡ଼ାନ୍ତ ଭାବେ ଦେଖିବାର ଅଛି, ସେତେବେଳେ ଅସଲ ପ୍ରମାଣପତ୍ରକୁ ଦେଖାଇଦେବ ଭାଇ… ଅଯଥାରେ କାହିଁକି ଚିନ୍ତିତ ତ… ଏ ଯେଉଁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଉଛି ସେହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନେ ଦେଖୁଥିବେ କି ତଳସ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ସକରାତ୍ମକ ସୁଶାସନର ପ୍ରଭାବ ଆଉ ନିରବଚ୍ଛିନ୍ନ ବିକାଶ ଏବଂ ସୁଶାସନରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇଥାଏ । କେବଳ ବିକାଶମୂଳକ ଯୋଜନା ହେଉ, ଗୋଟିଏ ଗାଁରେ ବଢ଼ିଆ ବସ୍ ଷ୍ଟାଣ୍ଡ ତିଆରି କରିବା ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବିକାଶ ହୁଏ ନାହିଁ, ବିକାଶ ସେତେବେଳେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ । ଭଲ ବସ୍ ଷ୍ଟାଣ୍ଡ ହୋଇଥାଉ, ଷ୍ଟେସନ୍ ପରିଷ୍କାର ପରିଚ୍ଛନ୍ନ ହୋଇଥାଉ, ବସ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଆସୁଥାଉ, କଣ୍ଡକ୍ଟରର ବ୍ୟବହାର ଭଲ ହୋଇଥାଉ, ଏ ସବୁ ପ୍ୟାକେଜ ଭଲ ହେବ ତ ତେବେ ଯାଇ ବସ ଷ୍ଟପର ଉପଯୁକ୍ତ ବ୍ୟବହାର ହେବ । ତ ଆମର ପ୍ରୟାସ ଏହା ହେଉଛି କି ସବୁଗୁଡ଼ିକର ଆନ୍ତଃସଂଯୋଗରେ ଏକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଅନୁଭବ ହେବ । ଏବେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଭାରତ… ଏବେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ କି ଶୌଚାଳୟର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଚାଲୁ ନଥିଲା କି? କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଅଧା ଅଧୁରା କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ ତ ଚଳିବ ନାହିଁ, ଆମେ ସ୍ଥିର କରିଛୁ କି ଥରେ ଏହି ସମସ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବାର ଅଛି… ବାହାରି ପଡ଼ । ଦେଶରେ ନଅ କୋଟି ଶୌଚାଳୟ ନିର୍ମାଣ ହୋଇଛି । ଆମ ଦେଶରେ ପିଲାମାନେ ଏଥିପାଇଁ ସ୍କୁଲ ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ କାରଣ 3 ବର୍ଷ, 5 ବର୍ଷର ହେଉ ହେଉ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ କି ଝିଅମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଲଗା ଶୌଚାଳୟ ନାହିଁ ଆଉ ସେହି ଏକ ମାନସିକତା ବୋଝ ଭାବେ ଝିଅମାନେ 5-6 ବର୍ଷ ପାଠ ପଢ଼ିଲା ପରେ, ପଞ୍ଚମ ଶ୍ରେଣୀ ପରେ ପାଠପଢ଼ା ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ । ମୁଁ କହିଲି ଅତି କମରେ ଭାଇ ସ୍କୁଲରେ ଝିଅମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଲଗା ଶୌଚାଳୟ ତ ନିର୍ମାଣ କର… ଏବେ କେହି କହିପାରିବେ କି… ଆରେ ଭାରତର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କ’ଣ ହେଉଛି ଶୌଚାଳୟ ନିର୍ମାଣ କରିବା… ତାଙ୍କୁ ତ ବଡ଼ ବଡ଼ କଥା କହିବା ଦରକାର… ବଡ଼ ବଡ଼ କଥା କହୁଥିବା 13 ଜଣ ମୋ ପୂର୍ବରୁ ଚାଲିଗଲେ… ହଁ… ଆଉ କିଏ… ଉପସ୍ଥାପକ- ମାନନୀୟ ମହାରାଷ୍ଟ୍ର ଅମରାବତୀ ଏଠାକୁ ଆସିଛି ମୋ ନାଁ ଆକାଂକ୍ଷା ଅସନାରେ, ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ବହୁତ କିଛି ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି ଜାଣିବା ପାଇଁ.. ଆକାଂକ୍ଷା ଆକାଂକ୍ଷା- ସର୍ବପ୍ରଥମେ ସୁପ୍ରଭାତ ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ମୁଁ ହେଉଛି ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଆକାଂକ୍ଷା, ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାର ଅନୁମତି ଚାହିଁବି… ଏହା ହେଉଛି ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ କି ଯୁବକମାନେ ଯାହା ବିଗତ ଚାରିରୁ ସାଢ଼େ ଚାରି ବର୍ଷରେ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି, ଯୁବକମାନଙ୍କର ସ୍ଥିତିରେ ବହୁତ ଉନ୍ନତି ଘଟିଛି । ଆଉ ଏବେ ଆମ ଉପରେ ଭରସା କରାଯାଇ ପାରୁଛି ତ ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ କି ଆପଣ ଏଭଳି ସ୍ଥିତିକୁ କିଭଳି ବଦଳାଇଲେ? ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ଏହି ସ୍ଥିତିକୁ ମୁଁ ବଦଳାଇ ନାହିଁ, ଦେଶବାସୀମାନେ ବଦଳାଇଛନ୍ତି । ଦେଶବାସୀଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ବଦଳାଇଛି । ଏବେ ସ୍ୱଚ୍ଛତାକୁ ନେଇ ମୋଦୀ ଝାଡ଼ୁ ଧରି ବାହାରୁଛନ୍ତି କି? ଦେଶବାସୀ ସ୍ଥିର କରିଛନ୍ତି ଦେଶକୁ ସ୍ୱଚ୍ଛ ରଖିବାର ଅଛି, ସବୁଲୋକ ଲାଗି ପଡ଼ିଲେ । ଏବେ ଘରର ଛୋଟ ପିଲା ମଧ୍ୟ, ଆପଣ କିଛି ପକାଉଛନ୍ତି ତ କହୁଛି କି ନାଇଁ, ନାଇଁ ଉଠାଇନିଅ । ଜେଜେବାପା ଉଠାଇନିଅ.. ଏହା ମୋଦୀ ମହାଶୟ କହିଛନ୍ତି ଉଠାଇନିଅ… କହୁଛି ନା କହୁନାହିଁ? ଦେଶ ବଦଳିଥାଏ ଦେଶବାସୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଦେଶବାସୀଙ୍କ ସଂକଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା, ସରକାରଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କୁ ସୁଯୋଗ ଦେବା, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପଥ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ରଖିବା ଆଉ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦିଗରେ ଆମ ସରକାର ନିରନ୍ତର ଭାବେ ଚାଲୁଛନ୍ତି, ଧନ୍ୟବାଦ । ଉପସ୍ଥାପକ- ମାନନୀୟ, ଆପଣଙ୍କ ସଂସଦୀୟ କ୍ଷେତ୍ର ହେଉଛି ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶର ବାରଣାସୀ ଆଉ ସେଠାରୁ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଆମେ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ । ଖୁସି ଶ୍ରୀବାସ୍ତବ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି । ସେଠାରେ… ଖୁସି… ଆପଣ ପଚାରନ୍ତୁ, କ’ଣ ପଚାରିବାର ଅଛି । ଖୁସି ଶ୍ରୀବାସ୍ତବ- ନମସ୍କାର, ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ଏହା ହେଉଛି ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ଯେ ଭ୍ରଷ୍ଟାଚାର ଏହା ଏଭଳି ଏକ ସମସ୍ୟା ଭାବେ ଭାରତରେ ଥିଲା, କି ଯାହାକୁ ସବୁଲୋକ ଏଭଳି ଭାବେ ନେଉଥିଲେ କି ଯଦି ଭାରତରେ ବଂଚିବାର ଅଛି ତ ଭ୍ରଷ୍ଟାଚାରକୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ଚାଲ, ଏହା ମାନି ଚାଲ କି କରିବାକୁ ହିଁ ପଡ଼ିବ କିନ୍ତୁ ଏହାଦ୍ୱାରା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଅସୁବିଧା ଭିତରେ ଥିଲେ । ବିଗତ ଚାରି ବର୍ଷରେ ଏଭଳି ହୋଇଛି କି ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଅର୍ଥ ନେଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଏତେ ଡରି ଯାଇଛନ୍ତି… ଏପରିକି ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ବିଭ୍ରାଟ ମଧ୍ୟ ଅଟକି ଯାଇଛି । ଗର୍ବ ତ ହୋଇଥାଏ କି ଏହି କଥାକୁ ନେଇ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁଛି କି ଏତେ ବର୍ଷ ଧରି ଛୋଟ ଥିଲି ତ ସେବେଠାରୁ ଦେଖି ଆସୁଥିଲି ଏହି ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ଚାରି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ କିପରି ଠିକ୍ ହୋଇଗଲା । ଆପଣଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ପଚାରିବାକୁ ଚାହିଁବି? ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ଏକଥା ଠିକ୍ ଯେ ଆମ ଦେଶ, ଆମ ପରେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ଦେଶ ସ୍ୱାଧୀନ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେଉଁଠାରୁ ଯାଇ କେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିଲେଣି । ଆମେ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି କୁପ୍ରଥା ପ୍ରଶ୍ରୟ ଦେଇ ଚାଲିଛୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ନୂଆ କୁପ୍ରଥା ନେଇ ଆସୁଛୁ । ଯେପରି ଶରୀରରେ ଥରେ ମଧୁମେହ ଆସିଯାଏ ତ ସମସ୍ତ ରୋଗକୁ ନିମନ୍ତ୍ରିତ କରିଥାଏ… ରାଜାରୋଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ମଧୁମେହ ନିଜକୁ ନିଜେ ଖରାପ ଦେଖାଯାଇ ନଥାଏ, ଜଣା ପଡ଼ି ନଥାଏ କିନ୍ତୁ ଥରେ ମଧୁମେହ ଆସିଯାଏ ତ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ରୋଗ ଆସିଯାଇଥାଏ । ଏହି ଭ୍ରଷ୍ଟାଚାର ଏକ ଏଭଳି ଉଈ ଯାହା ସମସ୍ତ ରୋଗକୁ ନେଇକି ଆସିଥାଏ । ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆପଣ ଭ୍ରଷ୍ଟାଚାର ଭଳି ଏହି ଉଈ କବଳରୁ ଦେଶକୁ ମୁକ୍ତ ନ କରିବେ, ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆପଣଙ୍କୁ ଆହୁରି ଅନ୍ୟ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳି ନଥାଏ । ଆଉ ଏଥିପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଟିକେ କଠିନ । ଆଉ ଯେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ କରି ପାରିବେ ନାହଁ ଆଜ୍ଞା, ଯାହାର ନିଜ ପାଇଁ କିଛି ଦେବା ନେବାର ନାହିଁ, ଯାହାର ନିଜ ପାଇଁ କିଛି କରିବାର ନାହିଁ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ କରି ପାରିବ । ଆଉ ଏହି ଦେଶରେ ଏଭଳି କୋଟି କୋଟି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ଏବଂ ଆଇନ ସହିତ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ଆମେ ସେହିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କଲୁ, ଆଉ ତାହାର ପରିଣାମ ହେଉଛି… ଏବେ ଆପଣ ଦେଖନ୍ତୁ ଆମ ଦେଶର ଯୁବକମାନେ ସ୍ଥିର କରିନେଲେ କି ଆମେ କେଉଁଠାକୁ ମଧ୍ୟ କିଣାକିଣି କରିବାକୁ ଯିବା ତ ଆମେ ଡିଜିଟାଲ ଦେୟ ପ୍ରଦାନ କରିବା, ମୋବାଇଲ ଆପ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ଅର୍ଥ ଦେବା । ମୋତେ ଅବଗତ କରାଯାଇଛି କି ଏହା ସବୁ ଏକାଉଣ୍ଟରେ ଚାଲିବା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯିବ । କେହି ଭୁଲ ଭାବେ ନେବେ ତ ଧରା ପଡ଼ିଯିବେ କି ପଡ଼ିବେ ନାହିଁ, ଯଦି ସେ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଠିକ୍ ହୋଇଗଲା ତ କିଛି ଖରାପ ହେବ କି? ଅର୍ଥାତ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଯୋଗଦାନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିବା… ଆଉ ଆଜି ହୋଇଛି । ଆପଣ ପୂର୍ବ ତୁଳନାରେ ଦୁଇ ଗୁଣ ସଂଖ୍ୟାରେ… 70 ବର୍ଷରେ ଆୟକର ଦେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଦୁଇଗୁଣା ହୋଇଗଲା… ଏହା ସଚ୍ଚୋଟତାର ରାସ୍ତା ନୁହେଁ ତ ଆଉ କ’ଣ ତ ଏହା ହେଉଛି ସମ୍ଭବ ଆଉ ଆପଣମାନଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ନିଶ୍ଚିତ ସମ୍ଭବ ହେବ । ଉପସ୍ଥାପକ- ମାନନୀୟ, ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ନେବାକୁ ଚାହିଁବା, କର୍ଣ୍ଣାଟକର ତୁମକୁରରୁ ଆସିଥିବା ଶ୍ରୀ ରକ୍ଷିତ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ରକ୍ଷିତ- ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ପ୍ରଥମରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି । ମୁଁ ଏକ ବଚନ ଆପଣଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ କରୁଛି ଯେ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ୱର ଏବଂ ଅନାଚାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ନର ଅର୍ଥାତ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ତ ସ୍ୱର କରୁଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଅନାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର ଯାଉନାହିଁ । ଏଥିପାଇଁ ଆପଣ ଗୋଟିଏ ବର୍ଷରେ ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରମାଣିତ କରିଦେଲେ, ଏଥିପାଇଁ ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି ଯେ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଏ ଦେଶ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ୁଛୁ । ଆମର ଏହି ଯୁବକମାନେ କ’ଣ କରିବା ଦରକାର, ଆପଣ କୁହନ୍ତୁ…. ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ମୋତେ କହିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଯେ ଯୁବକମାନଙ୍କୁ କ’ଣ କରିବା ଦରକାର, ଦେଖନ୍ତୁ ଛୋଟ ବିଷୟଟିଏ… ଆପଣ ଦେଖନ୍ତୁ କି ଆମ ଦେଶରେ 800 ମିଲିୟନ 35 ବର୍ଷରୁ କମ୍ ବୟସର ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେଶକୁ ବଦଳାଇ ପାରିବେ ଆଜ୍ଞା, କିଛି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ । ଗୋଟିଏ ପଟେ ଆପଣ ଦେଖିବେ ଏବେ ନିର୍ବାଚନ ଆସିବାକୁ ଯାଉଛି । କ’ଣ ଆମର ଏପରି କୌଣସି ଯୁବକ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁ ମାନଙ୍କର ନାମ ଭୋଟର ତାଲିକାରେ ପଞ୍ଜିକୃତ ହୋଇନାହିଁ । କରାଇବା ଦରକାର କି ଦରକାର ନୁହେଁ । ଏକବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ହୋଇଛନ୍ତି । ହିନ୍ଦୁସ୍ତାନରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଥମ ଥର ଏହି ଲୋକସଭା ନିର୍ବାଚନରେ ଭୋଟ ଦେବାର ଅଧିକାର ମିଳିବାକୁ ଯାଉଛି । ଆଉ ଘରେ ଯେପରି ପିଲା ପ୍ରଥମ ଥର ସ୍କୁଲ ଯାଇଥାଏ, ତ ପରିବାରରେ ଉତ୍ସବ ହୋଇଥାଏ, ବଡ଼ ବିଦାୟ ସମାରୋହ ହୋଇଥାଏ, ସବୁଲୋକ ଯାଇ ମିଠାଇ ବାଂଟିଥାଆନ୍ତି । ଗରିବରୁ ଗରିବ ମଧ୍ୟ ଟିକା ଲଗାଇ ଯାଇ ଥାଆନ୍ତି, ମୋର ମତ ହେଉଛି କି ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମ ଥର ମତଦାତା ହୋଇ ଥାଆନ୍ତି ତାହାର ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରାଯିବା ଦରକାର । ଯୁବକମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୁହନ୍ତୁ ଯେ ଭାଇ ପ୍ରଥମ ଥର ଆମେ ମତଦାତା ହୋଇଗଲୁ । ବଡ଼ ସମାରୋହ କରିବା ଦରକାର କାରଣ ସେ ଦେଶ ପାଇଁ ଏକ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନେବାଭଳି ସ୍ଥିତିକୁ ଆସି ଯାଇଛି । ସେ ଦେଶ ପାଇଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାର ହକଦାର ପାଲଟି ଯାଇଥାଏ, ଯଦି ଆମେ ଏଭଳି କିଛି କଥା କରିବା । ଡିଜିଟାଲ ଇଣ୍ଡିଆ ଆମେ ଚାରିଆଡୁ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେବା କି ଆମେ ନଗଦ କାରବାଠାରୁ ଦୂରେଇ ଡିଜିଟାଲ ମାଧ୍ୟମରେ ଦେୟ ପ୍ରଦାନ କରିବାର ଅଭ୍ୟାସକୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିନେବା । ବହୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପାରିବ । ତ ସେବା କରିବା ପାଇଁ ସମାଜରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ପାଇଁ ବହୁତ କିଛି କଥା ଥାଏ, ମୁଁ ବୁଝୁଛି କି ଆମକୁ କରିବା ଦରକାର… ଧନ୍ୟବାଦ । ଉପସ୍ଥାପକ – ମାନନୀୟ, ଏହା ଶେଷ ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା, ନିଜ ତରଫରୁ ଆପଣ ଆମମାନଙ୍କୁ କିଛି ପ୍ରେରଣା ଦେବାକୁ ଚାହିଁବେ ! ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ହୋଇଗଲା । ଚାଲନ୍ତୁ ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବହୁତ ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ ।