ରାମନାଥ ଗୋଏଙ୍କା ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ ଉତ୍ସବରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଅଭିଭାଷଣ

ସମସ୍ତ ବରିଷ୍ଠ ମହାନୁଭବ, ଆଜି ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ପୁରସ୍କାର ପାଇଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୋ ତରଫରୁ ବହୁତ-ବହୁତ ଅଭିନନ୍ଦନ । ଆଉ ବହୁତ ଲୋକ ଥିବେ ଯେଉଁମାନେ ବୋଧହୁଏ ପୁରସ୍କାର ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ନଥିବେ କିନ୍ତୁ ବହୁତ ନିକଟରେ ଥିବେ । ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଉଛି । କାରଣ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଚାଲୁ ରହୁ । ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଲେଖନୀ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଚିନ୍ତା, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ପରିଶ୍ରମ ଦେଶକୁ ଆଗକୁ ନେବାରେ ଯେ କୌଣସି ନା କୌଣସି ଭାବରେ ଯୋଗଦାନ ଦେଇଚାଲୁ । ବହୁତ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଜୀବନ କାଳରେ ନିଜ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କରିଥାନ୍ତି । କିଛି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଜୀବନ କାଳରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରର ବାହାରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କରି ଯାଇଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ବହୁତ କମ୍‌ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଜୀବନକାଳ ପରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ନିଜ କ୍ଷେତ୍ରର ପରଧିରେ ନିଜର ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟିକରି ଅମରତ୍ୱ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି । ଆଉ ସେହି ନାମ ହେଉଛି ରାମନାଥ ଗୋଏଙ୍କାଜୀଙ୍କର । ଏହା ମୋର ସୌଭାଗ୍ୟ ଯେ, ମତେ ରାମନାଥଜୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବାର ଅବସର ମିଳିଥିଲା । ସେ ଗୁଜୁରାଟ ଆସିଥିଲେ । ଆଉ ସେ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ, ସ୍ୱଭାବିକ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଭେଟିବାର ପରିସର କୌଣସି ରାଜନୈତିକ ଦଳର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ, କିମ୍ବା ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହୋଇଥିବେ କିମ୍ବା ଗଣମାଧ୍ୟମକୁ ଲାଗୁଥିଲା କି ଭବିଷ୍ୟତରେ ସେ ଜଣେ ବଡ ସଂପାଦକ ହୋଇପାରନ୍ତି । ମୁଁ କିଛି ମଧ୍ୟ ନ ଥିଲି । ବୋଧହୁଏ ସେହି ସହରର କୌଣସି ସଂପାଦକଙ୍କୁ ମୁଁ ଯଦି ସମୟ ମାଗିଥାନ୍ତି ତେବେ ସେ ମାସେ ଯାଏ ସମୟ ଦେଇ ନଥାନ୍ତେ । ମାତ୍ର ରାମନାଥଜୀଙ୍କୁ ଦେଖା କରିବାର ସୌଭାଗ୍ୟ ମୋତେ ମିଳି ଥିଲା । ତାହା ଜୟପ୍ରକାଶଜୀଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନର ସମୟ ଥିଲା । ଆଉ ରାମନାଥଜୀଙ୍କ ଭିତରେ ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଥିଲା, ତାହା ସେ ଅନୁଭବ କରିପାରୁଥିଲେ । ଆଉ ତାହା ଇଣ୍ଡିଆନ ଏକ୍ସପ୍ରେସ୍ ଏକ ସମ୍ବାଦପତ୍ର, ଏବଂ ତାହା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ନ ଥିଲା । ଖବରକାଗଜ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାହା ଅଭିବ୍ୟକ୍ତ କରୁଥିଲେ ସେଥିରୁ ତାଙ୍କୁ ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷ ମିଳୁ ନ ଥିଲା । ତାଙ୍କ ଭାବନା ପାଇଁ ଖବର କାଗଜର ପୃଷ୍ଠା ମଧ୍ୟ ଛୋଟ ହୋଇଯାଉଥିଲା । ଆଉ ଏଥିପାଇଁ ସେ ସମ୍ବାଦପତ୍ର ପରିସର ବାହାରେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ଏବଂ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ । ଜୟପ୍ରକାଶଜୀଙ୍କ ପଛରେ ଏକ ଶକ୍ତି ହୋଇ ଠିଆ ହେବାର କାମ ଯଦି ସେହି ସମୟରେ କିଏ କରୁଥିଲା ତ, ଗୋଏଙ୍କାଜୀ ହିଁ କରୁଥିଲେ । ନିଜ ଆଦର୍ଶରେ ସେ ଏତେ ଦୃଢ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏତେ ଦୃଢ ଥିଲେ କି ଯେଉଁ ପରିବାର ବିଷୟରେ ସମସ୍ତେ ଜାଣୁଥିଲେ । ତାଙ୍କ ସହିତ ଯଦି କାହାର ନିକଟ ସଂପର୍କ ରହୁଥିଲା ତ ସେ କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ଯାଇ ପହଞ୍ଚି ଯାଉଥିଲା । ସେ ବହୁତ କିଛି ପାଇ ଯାଉଥିଲା । ସେହି ପରିବାରର କୃପା ପାଇବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ମଧ୍ୟ କିଛି କମ୍ ନ ଥିଲା । ସଂକଳ୍ପ ଆଧାରରେ ଏହି ପରିବାରର ନିକଟତର ଥିଲି । କିନ୍ତୁ ଦୃଢ ସଂକଳ୍ପ ଆଧାରରେ ଏହି ପରିବାର ସହିତ ସଂପର୍କ ତୁଟାଇବାର ସାହସ ଯଦି କେହି ଦେଖାଇଥିଲେ – ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀମାନ ଗୋଏଙ୍କାଜୀ । ଗୋଏଙ୍କାଜୀ କରି ଦେଖାଇଥିଲେ ଆଦର୍ଶ ଓ ସଂକଳ୍ପ ଆଧାରରେ । ଆଉ ଏଥିପାଇଁ ସାମ୍ବାଦିକତା, ଲେଖନୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଯହା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ । ଯାହାକୁ ପରଦିନ ଲୋକମାନେ ପଢନ୍ତି, ତାହା ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ରହି ନାହିଁ । ଆଉ ଭାରତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଇତିହାସକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ମତେ ଜଣାନାହିଁ ସାମ୍ବାଦିକତାର ଛାତ୍ର ପଢୁଥିବା ପାଠ୍ୟକ୍ରମରେ କ’ଣ କ’ଣ ରହିଛି । କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆମେ ଭାରତର ସାମ୍ବାଦିକତା ଇତିହାସକୁ ଦେଖିବା ତାହାର ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ବିକାଶ ଯାତ୍ରା ସ୍ୱାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନର ବିକାଶ ଯାତ୍ରା ସହିତ ଯୋଡି ହୋଇ ରହିଛି । ଏହି ଦେଶ ସ୍ୱାଧୀନତାର କୌଣସି ଏମିତି ଆନ୍ଦୋଳନ ନାହିଁ ଯାହାକି କୌଣସି ନା କୌଣସି ଖବରକାଗଜ ସହ ଯୋଡିହୋଇ ନାହିଁ । ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା କି ଇଂରେଜ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଲଢିବାକୁ ହେବ ତ ମୋ ପାଖରେ ଇଏ ମଧ୍ୟ ଏକ ସାଧନ ଅଛି ତେଣୁ ଲଢୁଥିଲେ । ଆଉ ଅଧିକାଂଶ ସାମ୍ବାଦିକତା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଥିବା ଲୋକ ସେବା ଭାବ ନେଇ ଦେଶର ସ୍ୱାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ଆଗେଇ ନେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ହିଁ ଜେଲ୍ ରେ ଜୀବନ ବିତାଇବାକୁ ପଡୁଥିଲା । କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଲଢିବା ଛାଡିଲେ ନାହିଁ । ଆଉ ଆମ ଦେଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ନାମ ଯେପରିକି, ତିଲକଜୀ, ଗାନ୍ଧିଜୀ – ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ନାମ, ଏପରିକି ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଜୀବନକାଳ ମଧ୍ୟରେ ଖବରକାଗଜ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନରେ ନିଜକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରି ପାରିଥିଲେ । ହିନ୍ଦୁସ୍ତାନର ଆଉ ଏକ ବିଶେଷତ୍ୱ ଯେ, ଆମେ ଅନୁଭବ କରୁ କି, ଆମର ଯେଉଁମାନେ ମା’ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଅଟନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସହଜରେ କବିତା ଲେଖି ପାରନ୍ତି, ସାହିତ୍ୟ ଓ ସୃଜନ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସହଜ ହୋଇଥାଏ । ମା’ ସରସ୍ୱତୀ ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବିରାଜମାନ କରିଥାନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଏଭଳି ଏକ ସମୟ ଥିଲା ଭାରତର ପ୍ରାୟତଃ ସବୁ ବଡ଼ ସାହିତ୍ୟିକ, ସାମ୍ବାଦିକତା ସହ ଯୋଡି ହୋଇ ରହିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ । ଆଉ ସାମ୍ବାଦିକତା ଶିଖାଯାଏ ନାହିଁ । ସେମାନେ କବିତା ମାଧ୍ୟମରେ ଭାବ ଉଦ୍ରେକ କରୁଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ସାମ୍ବାଦିକତା ଯେଉଁ ଯୋଶ୍ ଭରିଦେଉଥିଲା ତାହା ଆନ୍ଦୋଳନ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଯୋଗାଉଥିଲା । କବିତାର ଶକ୍ତି ଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ସେହି ସମୟରେ ପତ୍ରକାରିତାର ଶକ୍ତି ଠାରୁ ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା । ଆଉ ଏଥିରୁ କବିତାର ମାର୍ଗ ନିଜ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ମାତ୍ର ରାଷ୍ଟ୍ର କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ସାମ୍ବାଦିକତାର ମାର୍ଗ, ଏହି ସାହିତ୍ୟିକ ଜୀବନର ପୁରା ପିଢୀ ଆମ ପାଇଁ ରହିଛି । ଅର୍ଥାତ ଏକ ପ୍ରକାରର ଭାରତର ଯାତ୍ରା । ଆଉ ଇଂରେଜ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଯେଉଁ ସବୁ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିପଦ ଦେଖିଥିଲେ ତା’ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ କ୍ଷେତ୍ର ଥିଲା ଲେଖିପଢି ପାରୁଥିବା ଲୋକ । ଆଉ ସେମାନଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ଏମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କିଛି ନା କିଛି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର, ଲଢାଇ କରିବା ଦରକାର । ଦେଶ ସ୍ୱାଧୀନ ହେଲା । ସ୍ୱାଧୀନତା ପରେ ଭାରତର ଲୋକତନ୍ତ୍ରକୁ ମଜବୁତ୍ କରିବା ପାଇଁ, ଲୋକତନ୍ତ୍ରକୁ ସଠିକ୍ ମାର୍ଗରେ ନେବା ପାଇଁ ଭାରତୀୟ ସାମ୍ବାଦିକତାର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ରହିଛି । କାହାକୁ ସମାଲୋଚନା କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, କାହାକୁ ଭୂଲ ଠିକ୍ କହିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ ଆମେ ଜାଣିଛୁ କି ଧରିନିଆଯାଉ କୌଣସି ଏକ ବଡ ମହାମାରୀ ଦେଖାଦେଲା, ବେମାରୀ ଆସିଗଲା, ତାହେଲେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରଥମେ ଆସିଥିବା ବଡ ବେମାରୀକୁ ମନେ ପକାନ୍ତି, କି ସେ ସମୟରେ ଏହା ହୋଇଥିଲା । କାରଣ ଜଣାରୁ ଅଜଣା ଆଡକୁ ଯିବା ସରଳ ହୋଇଥାଏ । ଆଉ ଏଥିପାଇଁ ଲୋକତନ୍ତ୍ର ଉପରେ କ’ଣ ବିପଦ ହୋଇପାରେ ଏବଂ କିପରି ମହତ୍ୱ ରଖିଥାଏ । ଏହାକୁ ବୁଝିବା ନିମନ୍ତେ ଭାରତ ପାଇଁ ଜରୁରୀ ପରିସ୍ଥିତି ହେଉଛି ବହୁତ ଉପଯୋଗୀ । ଯଦି ଜରୁରୀ ପରିସ୍ଥିତି କଥା କହିବା ତେବେ ଲୋକଙ୍କୁ ଖରାପ ଲାଗିଥାଏ । ତାକୁ ରାଜନୈତିକ ତରାଜୁରେ ଦେଖା ଯାଇଥାଏ । ମୁଁ ଭାବୁଛି ଯେ, ରାଜନୈତିକ ଖେଳ ସମାପ୍ତ ହୋଇ ଯାଇଛି । ଆଜି ନିରପେକ୍ଷ ଭାବରେ ଉପନିବେଶବାଦରେ ଆଲୋଚନା ଶବ୍ଦକୁ ବ୍ୟବହାର କରୁନାହିଁ ବରଂ ଉପନିବେଶବାଦ ଶବ୍ଦର ବ୍ୟବହାର କରୁଛି । ଏହା ସବୁ ପିଢୀରେ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଫଳରେ ଏହି ଦେଶରେ ଏଭଳି ରାଜପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନ ହୁଅନ୍ତୁ ଯିଏ ଏହି ପ୍ରକାରର ପାପ କରିବାର ଇଛା ମଧ୍ୟ କରିବେ । ଏହା ଆମମାନଙ୍କୁ, ଆମେ ଯେଉଁ ସମାଜର ଲୋକ, ଆମକୁ ବାରମ୍ବାର ସତର୍କ ରହିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଜରୁରୀ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ମନେ ରଖିବା ଅତି ଆବଶ୍ୟକ । ଏହା ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ଯେ, ସେହି ସମୟରେ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଦୁନିଆ ସହିତ ଦୃଢଭାବେ ରହିଥିଲା, ଏହା କୁହାଯାଏ । ଯେତେବେଳେ ଗଣମାଧ୍ୟମର ସାମର୍ଥ୍ୟ ବିଷୟରେ ଚର୍ଚ୍ଚା ହୁଏ । କିନ୍ତୁ ସେହି କାଳଖଣ୍ଡ ଦେଖାଇ ଦେଇଥିଲା ନା ଏମାନେ ଯାହା ଶୁଣୁଥିଲେ, ନା ଏମାନେ ଯାହା ଦେଖୁଥିଲେ ଏମିତି ନ ଥିଲା ଆଉ କ’ଣ ଥିଲା । ବହୁତ ବିରଳ ଲୋକ ବାହାରିଥିଲେ,ବହୁତ କମ୍ । ଯେଉଁମାନେ ଜରୁରୀ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ମୁକାବିଲା କରିବାର ରାସ୍ତା ବାଛିଥିଲେ । ଆଉ ରାମନାଥ ଗୋଏଙ୍କାଜୀ ତାହାର ନେତୃତ୍ୱ ନେଉଥିଲେ, ଇଣ୍ଡିଆନ ଏକ୍ସପ୍ରେସ ନେଇଥିଲା ଏବଂ ବହୁତ ଲୋକ ଅଚିନ୍ତା ହୋଇ କରିଥିଲେ । ମୁଁ ବୁଝିପାରୁଛି କି ଇତିହାସର ଏହି ପୃଷ୍ଠା ଲୋକତନ୍ତ୍ରର ଆବଶ୍ୟକତା ପାଇଁ ଦରକାର । ଲୋକତନ୍ତ୍ରକୁ ସବୁ ସମୟରେ ସବୁ ଯୁଗରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଥାଏ । ଆଜି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରହି ମୁଁ ବୁଝିପାରୁଛି କି, ବୋଧହୁଏ ପୂର୍ବ ଶତାବ୍ଦୀରେ ମିଡିଆକୁ ଯେଉଁ ଆହ୍ୱାନ ନ ଥିଲା । ସେହି ଆହ୍ୱାନ ଆଜି ଅଛି । ବୋଧହୁଏ ପୁରା ପୂର୍ବ ଶତାବ୍ଦୀରେ କିଛି ରହି ନାହିଁ । ତା’ର ମୂଳ କାରକ ହେଉଛି ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ବା ବୈଷୟିକ ଜ୍ଞାନ । ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ବା ବୈଷୟିକ ଜ୍ଞାନ ବିଶେଷକରି ମିଡିଆ ପାଇଁ ବହୁତ ବଡ ଆହ୍ୱାନ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି । ପ୍ରଥମେ ଖବର ୨୪ ଘଣ୍ଟା ପରେ ଆସୁଥିଲା ତେବେ ମଧ୍ୟ ଖବର, ଖବର ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା । ଆଜି ୨୪ ସେକେଣ୍ଡ ଯଦି ବତିଯାଏ, ଲୋକେ କହିବେ ଆଛା-ଆଛା ତୁମକୁ ଜଣା ନାହିଁ । ଆଉ ଏହା ହୋଇଗଲା, ତା’ ହାତରେ ଟେଲିଫୋନରେ ମୋବାଇଲ ଫୋନ୍ ଯୋଗୁଁ ହେଲା । ଦୁନିଆର କେଉଁ କୋଣକୁ ଜଣାପଡିଯାଉଛି ହଁ ଇଏ କେବେ ଆସିଛି । ମୁଁ ମାନୁ ନାହିଁ । ଯେତେବେଳେ ଟିଭି ମିଡିଆ ଆସିଲା, ତ ସରକାର ବହୁତ ଚିନ୍ତାରେ ଥିଲେ, କି ଗୋଟିଏ ଜାଗାରେ ଟଭିରେ ଖବର ଆସିଯାଏ । ସରକାରଙ୍କୁ ଜବାବ ଦେବାକୁ ସମୟ ଦରକାର । ଧରିନିଆଯାଉ ମହାମାରୀ ଆସିଲା, ତ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ପଡିବ, କେଉଁଠାରେ ଦଙ୍ଗା ହୋଇଗଲା ପୁଲିସକୁ ପଠାଇବାକୁ ପଡିବ । ମିଡିଆ ସେତିକି ସମୟ ଦେଉନାହିଁ । ତା’ ପାଇଁ ତ’ ଖବର-ଖବର ହୋଇଥାଏ । ବ୍ରେକିଙ୍ଗ୍ ନ୍ୟୁଜ୍ । କ’ଣ ଜଣା ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ତାକୁ ମୁକାବିଲା କରିବା ପାଇଁ ସରକାର ସମର୍ଥ ହୋଇ ନ ଥବା ବେଳେ, ତା ପୂର୍ବରୁ ସାମାଜିକ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଆସିଗଲା, ଯାହା କିଛି କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟରେ । ପ୍ରଥମେ ସାମ୍ବାଦିକତା କିଛି ଲେଖା ପଢା କରି ଆସିଥିବା ଲୋକ, କେଉଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହିତ ଜଡିତ ହୋଇଥିବା ଲୋକ, କିନ୍ତୁ ଆଜି କିଛି ନାହିଁ, ସାହେବ ଗାଁର ଲୋକ ମଧ୍ୟ, ତାକୁ ଠିକ୍ ଲାଗିଲା ଫଟୋ ଉଠାଇ ପଠାଇ ଦେଉଛି । ଆଉ ସେଇଥି ପାଇଁ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ବହୁତ ଖବର ପହଞ୍ଚୁଛି । ଆଉ ଏହି ସ୍ଥିତିରେ ତା’ର ବିଶ୍ୱସନୀୟତାକୁ ନେଇ କଥା ଆସେ । ଆଜିକାଲି ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳ ହେଲେ ଲୋକ ସମ୍ବାଦପତ୍ର ଧରନ୍ତି । ଏହା ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇଯାଇଛି, ଚା’ ପିଇବା ଭଳି ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇଯାଇଛି, ଏମିତି ଅଭ୍ୟାସ । ସେମାନେ କେତେ ଟିଭିରେ ଖବର ଦେଖନ୍ତୁ କିନ୍ତୁ ଥରେ ମଧ୍ୟ ଖବର କାଗଜ ଉଠାଇ ନିଅନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଏବେ ଖବର ପଢୁନାହାନ୍ତି, ସେ ତ, ମିଳାଇ ଦେଖିଥାଏ କି କାଲି ମୋବାଇଲରେ ଯହା ଦେଖି ଥିଲା ତାହା ଆସିଛି ନା ଆଉ ଅନ୍ୟ କିଛି । ଆଉ ସିଏ ହିସାବ କରିଥାଏ, କି ଆଚ୍ଛା ଭାଇ ଚାଲନ୍ତୁ ଆଜି ଦୁଇ ଟଙ୍କା ଗଲା, ଏଥିପାଇଁ ମୁଁ ବୁଝିପାରୁଛି କି ବହୁତ ବଡ ଆହ୍ୱାନ ଅଛି । ଆଉ ଏହି ଆହ୍ୱାନକୁ ଆମେ କେମିତି ମୁକାବିଲା କରିବା । କିନ୍ତୁ ଏହା ସହିତ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରୁଛୁ କି ଦେଶରେ କିଭଳି ପ୍ରତିଭା ଅଛନ୍ତି, କିଭଳି ସମ୍ବେଦନାପୂର୍ଣ୍ଣ ମାନବ ସମାଜ ଅଛନ୍ତି । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଛୋଟ ଘଟଣାକୁ କିଭଳି ଟିକିନିଖି ଭାବେ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରି ଦେଖନ୍ତି । ମୋର ଭଲ ଭାବେ ମନେ ଅଛି । ମୁଁ ଗୁଜରାଟର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲି, ତ କେବେ-କେବେ ନେତାମାନଙ୍କର ଖବର ସମ୍ବାଦପତ୍ରରେ (ଛପା ହେଉଥିଲା) ବାହାରୁଥିଲା । ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କର ଖବର ବାହାରୁଥିଲା, ବର୍ଷକୁ ଥରେ, କାହାର ଥରେ ତ, କାହାର ଦୁଇଥର ଖବର ଛପା ହେଉଥିଲା(ବାହାରୁଥିଲା) । ଏହି ଭିଆଇପି ସଂସ୍କୃତି ଏତେ ଗାଡି ସବୁ ନେଇକରି ଯାଉଥିଲେ, ଅମୁକ ସମୁକ ବହୁତ ବଡ ରୋଚକ ବିଷୟ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ କିଛି ଖବର ନାହିଁ ତ ରେଡି ମେଡ୍ ମିଳି ଯାଉଥିଲା । ଆମେ ମଧ୍ୟ ପଢୁଥିଲୁ । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆମ ଅଫିସର ମାନଙ୍କୁ କହୁଥିଲି ଆରେ ବନ୍ଧୁ, ଏ କି ଜିନିଷ ନେଇକରି ଚାଲିଛ । କହୁଥିଲେ ସାହେବ, ଏହା ବ୍ଲୁ ବୁକ୍ ରେ ଲେଖା ହୋଇଛି । ଆମେ ମଧ୍ୟ ତାହା ସହିତ ସାଲିସ୍ କରି ପାରିବୁ ନାହିଁ । ଆମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବୁଝାଇ ପାରୁ ନଥିଲୁ । କିନ୍ତୁ ଥରେ ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଅହମଦାବାଦରୁ, ମୋର ପଟୁଆର ଯାଉଥିଲା, ସଂଧ୍ୟା ସମୟ ଥିଲା । ଜଣେ ଯୁବକ ନିଜ ମୋବାଇଲରେ ରେକଡିଂ ଆରମ୍ଭ କଲା । ଆଉ ଯେମିତି ଗାଡି ଗୁଡିକ ଯାଉଥିଲା, ଏକ, ଦୁଇ, ତିନ ଗଣୁଥିଲା ଏବଂ ଗାଡି ଗୁଡିକ ଯାଉଥିଲା । ଆଉ ତାକୁ ଅପ୍ଲୋଡ୍( କାର ଜାଣି ନ ଥିଲା କି ସେ ଲୋକ ଜଣଙ୍କ ଦଳିତ ବର୍ଗର ଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ଆମେ ନିଆଁ ଲଗାଇ ଦେଉଥିଲୁ । ଦୁର୍ଘଟଣା ଜନିତ ରିପୋର୍ଟିଂ ହେବା ଦରକାର, ହେବା ଦରକାର କି? ହଁ ହେବା ଦରକାର । ଯଦି ମୁଖ୍ୟ ଖବର ହେବା ଭଳି ଥିବ ତ, ତାକୁ ମୁଖ୍ୟ ଖବର କରିଦିଅ । ବଜେଟ୍ ଆସେ, ବଜେଟ୍ ର ରିପୋର୍ଟିଂ କ’ଣ କରିବା ଦରକାର, କି ଭାଇ ସରକାର ଆଣିଥିବା ବଜେଟ୍ ନିଅଣ୍ଟିଆ ହେବ କି ହେବ ନାହିଁ । ୨୦୦୦କୋଟି ଟଙ୍କାର ଟିକସ ଲଗାଇଲେ, ୧୦୦୦କୋଟିର ଲଗାଇଲେ, ଏହା ହେଉଛି ସମ୍ବାଦ । କିନ୍ତୁ ଆମକୁ ଏହି ଖବର ପଢିବାକୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ । ଖବର ମିଳିଲା ଯେ, ମୋଦି ସରକାରଙ୍କର ଅଣ୍ଟା ଭାଙ୍ଗିଦେବା ଭଳି ବଜେଟ୍ ! ମୋଦି ସରକାରଙ୍କର ଏହା ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ ନିର୍ବାଚନକୁ ଆଖିରେ ରଖି କରାଯାଇଥିବା ବଜେଟ୍ । ସେ ଯାହା ହେଉ ଏ ସବୁ କଥା ଆପଣମାନେ ବୁଝନ୍ତି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବୁଝିଛି । କିନ୍ତୁ ଏହା କୌଣସି ଆଲୋଚନା ପାଇଁ ନୁହେଁ । ଏହା ଆମ ପାଇଁ ବହୁତ ଆବଶ୍ୟକ । ଏତେ ବଡ ଦେଶକୁ ସରକାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚଲାଯାଏ ନାହିଁ ଆଜ୍ଞା । ଯେତେ ସଂସ୍ଥା ଦେଶକୁ ଏକଜୁଟ କରି ରଖି ପାରିବେ, ଯେତେ ସଂସ୍ଥା ଦେଶକୁ ଆଗେଇ ନେଇ ପାରିବ, ଆମେ ସବୁ ମିଳିମିଶି କରିବା । କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ, ଆମ ଦେଶ ପଛରେ ରହିଯାଇ ପାରେ । କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ ଆମେ ଦୁନିଆକୁ କିଛି ଦେଇ ପାରିବା ନାହିଁ । ଆଉ ଏଭଳି ଯୁବକ ଯେଉଁମାନେ ସାମ୍ବାଦିକତାକୁ ନିଜର ଧର୍ମ ଭାବି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବେ ନିଜ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କୁ ମୋର ବହୁତ ବହୁତ ଶୁଭକାମନା । ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ଠାରୁ ପ୍ରେରଣା ପାଇ ନୂତନ ପିଢୀ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋର ଶୁଭକାମନା । ଭାଇ ବିବେକ ମୋତେ ଡାକିଥିଲେ, ପରିବାରବର୍ଗଙ୍କ ସହିତ ମୋର ସଂପର୍କ ବହୁତ ପୁରୁଣା । କିନ୍ତୁ ଆଜି ଏଇ ଅବସରରେ ମୋତେ ଆସିବାର ସୌଭାଗ୍ୟ ମିଳିଲା । ମୁଁ ପରିବାର ନିକଟରେ ବହୁତ-ବହୁତ କୃତଜ୍ଞ । ଧନ୍ୟବାଦ ।