ଭାରତଛାଡ ଆନ୍ଦୋଳନର 75ବର୍ଷ ଉପଲକ୍ଷେ ଲୋକସଭାର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଆଲୋଚନାରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଉଦ୍ବୋଧନ

ଆଦରଣୀୟ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ମହୋଦୟା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏବଂ ଗୃହର ସମସ୍ତ ଆଦରଣୀୟ ସଦସ୍ୟମାନଙ୍କୁ କୃତଜ୍ଞତା ମଧ୍ୟ ଜଣାଉଛି ଆଉ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆଜି ଗୌରବ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରୁଅଛୁ ଯେ ଅଗଷ୍ଟ କ୍ରାନ୍ତିର, ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବାର, ଏହି ଗୃହର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୌଭାଗ୍ୟ ମିଳିଛି । ଆମ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବହୁତ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ବୋଧହୁଏ ଅଗଷ୍ଟ କ୍ରାନ୍ତି, 9 ଅଗଷ୍ଟ, ସେହି ଘଟଣା ଗୁଡିକର ସ୍ମରଣ ଥିବ । କିନ୍ତୁ ତା’ପରେ ମଧ୍ୟ ଆମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁନଃ ସ୍ମରଣ ପ୍ରେରଣାର କାରଣ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ସାରା ଜୀବନରେ ଏଭଳି ମହତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା ଗୁଡିକର ବାରମ୍ବାର ସ୍ମରଣ, ଜୀବନର ମଧ୍ୟ ଭଲ ଘଟଣା ଗୁଡିକର ବାରମ୍ବାର ସ୍ମରଣ ଜୀବନକୁ ଏକ ନୂଆ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ରାଷ୍ଟ୍ର-ଜୀବନକୁ ଏକ ନୂଆ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ । ସେହିଭଳି ଭାବରେ ଆମର ଯେଉଁ ନୂଆ ପିଢି ଅଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ କଥାକୁ ପହଂଚାଇବା ହେଉଛି ଆମମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ । ପିଢି ପରେ ପିଢି ଇତିହାସର ଏକ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ପୃଷ୍ଠା ଗୁଡିକୁ, ସେ ସମୟର ପରିବେଶକୁ, ସେ ସମୟର ଆମର ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ବଳିଦାନକୁ, କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ, ସାମର୍ଥ୍ୟକୁ, ଆଗାମୀ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଂଚାଇବା ମଧ୍ୟ ହେଉଛି ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଢିର ଦାୟିତ୍ୱ । ଯେତେବେଳେ ଅଗଷ୍ଟ କ୍ରାନ୍ତିକୁ 25 ବର୍ଷ ହେଲା, 50 ବର୍ଷ ହେଲା, ଦେଶର ସମସ୍ତ ଲୋକ ସେହି ଘଟଣାକୁ ସ୍ମରଣ କରିଥିଲେ । ଆଜି 75 ବର୍ଷ ହେଉଅଛି, ଆଉ ମୁଁ ତାକୁ ବଡ଼ ମହତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ମାନୁଛି । ଆଉ ଏଥିପାଇଁ ମୁଁ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ମହୋଦୟାଙ୍କ ନିକଟରେ କୃତଜ୍ଞ ଯେ ଆଜି ଆମକୁ ଏହି ସୁଯୋଗ ମିଳିଛି । ଦେଶର ସ୍ୱାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନରେ 9 ଅଗଷ୍ଟ ଏଭଳି ଏକ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି, ଏତେ ବ୍ୟାପକ, ଏତେ ତୀବ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନ, ଇଂରେଜମାନେ ମଧ୍ୟ କଳ୍ପନା କରି ନ ଥିଲେ । ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀ, ବରିଷ୍ଠ ନେତା, ସମସ୍ତେ ଜେଲ୍ ଚାଲିଗଲେ । ଆଉ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଥିଲା କି ଅନେକ ନୂଆ ନେତୃତ୍ୱ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ଲାଲବାହାଦୂର ଶାସ୍ତ୍ରୀ, ରାମ ମନୋହର ଲୋହିୟା, ଜୟ ପ୍ରକାଶ ନାରାୟଣ, ଅନେକ ଯୁବକ ସେ ସମୟରେ ଯେଉଁ ଖାଲି ସ୍ଥାନ ଥିଲା ତାକୁ ପୂରଣ କଲେ ଏବଂ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଲେ । ଇତିହାସର ଏହି ଘଟଣା ଗୁଡିକ ଆମ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ପ୍ରେରଣା, ନୂତନ ସାମର୍ଥ୍ୟ, ନୂତନ ସଂକଳ୍ପ, ନୂତନ କୃତିତ୍ୱ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ପାଇଁ କିଭଳି ଭାବେ ସୁଯୋଗ ସୃଷ୍ଟି କରିବ, ଏହା ଆମ ମାନଙ୍କର ନିରନ୍ତର ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ହେବା ଆବଶ୍ୟକ । 1947ରେ ଦେଶ ସ୍ୱାଧୀନ ହେଲା । ଏକ ପ୍ରକାରେ 1857ରୁ ନେଇ 1947 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସ୍ୱାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନ ଅଲଗା-ଅଲଗା ସୋପାନ ଦେଇ ଆସିଲା, ଅଲଗା-ଅଲଗା ପରାକ୍ରମ ହେଲା, ଅଲଗା-ଅଲଗା ବଳିଦାନ ହେଲା, ଉତ୍ଥାନ-ପତନ ମଧ୍ୟ ଆସିଲା । ଅଲଗା-ଅଲଗା ମୋଡ ଦେଇ ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନ ଚାଲିଲା, କିନ୍ତୁ ସତଚାଳିଶର ସ୍ୱାଧୀନତା ପୂର୍ବରୁ ବୟାଳିଶର ଘଟଣା ଏକ ପ୍ରକାରେ ଶେଷ ବ୍ୟାପକ ଆନ୍ଦୋଳନ ଥିଲା, ଶେଷ ବ୍ୟାପକ ଜନ-ସଂଘର୍ଷ ଥିଲା ଆଉ ସେହି ଜନ ସଂଘର୍ଷ ସ୍ୱାଧୀନତା ପାଇଁ ଦେଶବାସୀଙ୍କୁ କେବଳ ସମୟର ହିଁ ଅପେକ୍ଷା ଥିଲା, ସେହି ସ୍ଥିତି ସୃଷ୍ଟି କରିଦେଇଥିଲେ । ଆଉ ଯେବେ ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନତାର ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନ ଆଡକୁ ଦେଖୁ, ତ ଊଣେଇଶ ଶହ ବୟାଳିଶ(1942)ଏଭଳି ଏକ ସତର୍କ ଘଂଟି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲା,1857ର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ରତା ସଂଗ୍ରାମ ଏକସଙ୍ଗରେ ଦେଶର କୋଣ ଅନୁ କୋଣରେ ସ୍ୱାଧୀନତାର ବିଗୁଲ ବାଜି ଥିଲା । ଆଉ ତା ପରେ ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କର ବିଦେଶରୁ ଫେରିବା, ଲୋକମାନ୍ୟ ତିଲକଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ଏବଂ ‘ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ହେଉଛି ମୋର ଜନ୍ମ ସିଦ୍ଧ ଅଧିକାର’ ସେହି ଭାବକୁ ପ୍ରକଟ କରିବା, 1930ରେ ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କର ଦାଣ୍ଡି ଯାତ୍ରା, ନେତାଜୀ ସୁଭାଷ ବୋଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଜାଦ ହିନ୍ଦ୍ ଫୌଜର ସ୍ଥାପନା, ବହୁତ ଯୁବକ ବୀର ଭଗତ ସଂହ, ସୁଖଦେବ, ରାଜଗୁରୁ, ଚନ୍ଦ୍ର ଶେଖର ଆଜାଦ, ଚାଫେକର୍ ବନ୍ଧୁ, ଅଗଣିତ ନିଜ ନିଜ ସମୟରେ ବଳିଦାନ ଦେଇଛନ୍ତି । ଏ ସମସ୍ତେ ଗୋଟିଏ ସତର୍କ ଘଂଟି ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ ଆଉ ସେହି ଘଂଟିର ପରିଣାମ ଥିଲା କି ବୟାଳିଶରେ ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଆଣି ଠିଆ କରାଇଲା ଯେ ଏବେ ନାହିଁ ତ କେବେ ନାହିଁ । ଆଜି ହେବ ନାହିଁ ତ ପୁଣି କେବେ ହେବ ନାହିଁ, ଏହି ମନୋବୃତି ଦେଶବାସୀଙ୍କର ହୋଇ ଯାଇଥିଲା । ଆଉ ଏହି କାରଣରୁ ସେହି ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଦେଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ଯୋଡି ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ । କେବେ ଲାଗୁଥିଲା ରାଜାଜୀଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ ବର୍ଗଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାଲୁ ରହିଛି, କିନ୍ତୁ ବୟାଳିଶର ଘଟଣା, ଦେଶର କୌଣସି ଏପରି କୋଣ ନ ଥିଲା, ଦେଶର ଏପରି କୌଣସି ବର୍ଗ ନ ଥିଲେ, ଦେଶର କୌଣସି ସାମାଜିକ ଅବସ୍ଥା ଏପରି ନ ଥିଲା, କି ଯିଏ ଏହାକୁ ନିଜର ମାନି ନ ଥିଲେ । ଆଉ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଶବ୍ଦକୁ ନେଇ କରି ସେମାନେ ଆଗେଇ ଚାଲିଲେ । ଏହା ତ ଆନ୍ଦୋଳନ ଥିଲା, ଯେବେ ଶେଷ ସ୍ୱରରେ କଥା ଆସିଲା ଭାରତ ଛାଡ । ଆଉ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା ହେଲା ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କର ସମଗ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଯେଉଁ ଭାବ କେବେ ପ୍ରକଟ ହୋଇପାରି ନ ଥିଲା, ଗାନ୍ଧିଜୀଙ୍କର ସମଗ୍ର ଚିନ୍ତନ-ମନନ ଆଉ ବିଚାର-ଆଚାରକୁ ଦେଖିବା, ତାହାଠାରୁ ଅଲଗା ଘଟଣା ଘଟିଲା । ଏହି ମହାପୁରୁଷ କହିଲେ, କରିବା ବା ମରିବା । ଗାନ୍ଧିଜୀଙ୍କ ମୁହଁରୁ କରିବା ବା ମରିବା, ଶବ୍ଦ ଦେଶ ପାଇଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା । ଆଉ ଏଥିପାଇଁ ଗାନ୍ଧିଜୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେହି ସମୟରେ କହିବାକୁ ପଡିଥିଲା, ଆଉ ସେ ଶବ୍ଦ କହିଥିଲେ ‘ଆଜିଠାରୁ ଆପଣ ମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ନିଜକୁ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ମହିଳା କିମ୍ବା ପୁରୁଷ ଭାବିବା ଦରକାର ଆଉ ଏହି ପ୍ରକାର କାମ କରିବା ଦରକାର, ଭାବନ୍ତୁ ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର । ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାଧୀନତା ଠାରୁ କୌଣସି ଜିନିଷରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବିନାହିଁ ।’ “ଆମେ କରିବା ବା ମରିବା ।” ବାପୁଙ୍କର ଏହି ଶବ୍ଦ ଥିଲା ଆଉ ବାପୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଥିଲେ କି ମୁଁ ମୋର ଅହିଂସାର ପଥକୁ ଛାଡ଼ି ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ଆଜି ଏଭଳି ସ୍ଥିତି ଆଉ ସେହି ସମୟ ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ଚାପ ଏପରି ଥିଲା କି ବାପୁଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତାହାର ନେତୃତ୍ୱ ତୁଲାଇବାରେ ସେହି ଲୋକଙ୍କ ଭାବନା ଅନୁସାରେ ଏହି ଶବ୍ଦ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା । ମୁଁ ବୁଝି ପାରୁଛି କି ସେହି ସମୟ ଯେବେ ସମାଜର ସମସ୍ତ ବର୍ଗ ଏକାଠି ହୋଇଗଲେ, ଗାଁ ହେଉ, କୃଷକ ହୁଅନ୍ତୁ, ଶ୍ରମିକ ହୁଅନ୍ତୁ, ଶିକ୍ଷକ ହୁଅନ୍ତୁ, ଛାତ୍ର ହୁଅନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନ ସହ ଯୋଡ଼ି ହୋଇଗଲେ ଆଉ କରିବା ବା ମରିବା ଆଉ ବାପୁ ତ ଏପରି ମଧ୍ୟ କହୁଥିଲେ କି ଇଂରେଜଙ୍କର ହିଂସା କାରଣରୁ କେହି ମଧ୍ୟ ଶହୀଦ ହେଲେ ତ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଏକ କାଗଜରେ ଲେଖିବା ଦରକାର କରିବା ବା ମରିବା ଆଉ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଏହି ସ୍ୱାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନର ଶହୀଦ । ଏହିଭଳି ଶୀର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ବାପୁ ନେଇଯିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରିଥିଲେ ଆଉ ତାହାର ପରିଣାମ ଥିଲା କି ଭାରତ ପାରାଧୀନତାର ଶିକୁଳିରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା । ଦେଶ ସେହି ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଛଟପଟ ହେଉଥିଲା । ନେତା ହୁଅନ୍ତୁ ବା ନାଗରିକ କାହାକୁ ଏହି ଭାବନାର ତୀବ୍ରତାରେ ସାମାନ୍ୟତମ ପାର୍ଥକ୍ୟ ନ ଥିଲା ଆଉ ମୁଁ ଭାବୁଛି ଯେ ଦେଶ ଯେବେ ଉଠି ଠିଆ ହୁଏ, ସାମୁହିକଭାବେ ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥାଏ, ଲକ୍ଷ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥାଏ ଆଉ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଯିବା ପାଇଁ ଲୋକେ ଏକାଠି ହୋଇ ଚାଲନ୍ତି ତ, 42ରୁ 47 – ପାଂଚ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଶିକୁଳି ଖଣ୍ଡ-ବିଖଣ୍ଡିତ ହୋଇଯାଏ ଆଉ ମା’ ଭାରତୀ ସ୍ୱାଧୀନ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ଆଉ ଏଥି ପାଇଁ ସେହି ସମୟରେ ରାମବୃକ୍ଷ ବେନିପୁରୀ ସେ ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକ ରଚନା କରିଛନ୍ତି ‘ଜଞ୍ଜିରେ ଔର ଦିୱାରେ’ ଆଉ ସେହି ପ୍ରସ୍ତୁତିର ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ସେ ଲେଖିଛନ୍ତି । ‘ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ବାତାବରଣ ସାରା ଦେଶରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି । ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ନେତା ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ଦେଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚଉପାଟୀ କର ବା ମର ଆନ୍ଦୋଳନର କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ ହୋଇଗଲା । ଦେଶ ନିଜକୁ କ୍ରାନ୍ତିର ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡରେ ଝାସ ଦେଲା । କ୍ରାନ୍ତିର ଜ୍ୱାଳା ସାରା ଦେଶରେ ଧୂ-ଧୂ ହୋଇ ଜଳୁଥିଲା । ବମ୍ବେ ରାସ୍ତା ଦେଖାଇ ଦେଲା । ଯିବା ଆସିବାର ସମସ୍ତ ସାଧନ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥିଲା । କଚେରୀଗୁଡିକ ଜନଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଭାରତର ଲୋକଙ୍କର ବୀରତା ଏବଂ ବ୍ରିଟିଶ ସରକାରଙ୍କର ନୃଶଂସତାର ଖବର ପହଂଚୁଥିଲା । ଜନତା କର ବା ମରର ଗାନ୍ଧିବାଦୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଭଲ ଭାବରେ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି ନେଇଥିଲେ ।’ ସେହି ସମୟର ଏହି ବର୍ଣ୍ଣନା ସେହି ପୁସ୍ତକ ଯେବେ ଏମାନେ ପଢ଼ନ୍ତି ତ ଜଣା ପଡେ ଯେ କିଭଳି ପରିବେଶ ହୋଇଥିବ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସେହି ସମୟ ଥିଲା କି ଏହି ଘଟଣାରେ ଏହି କଥା ସତ ଯେ ଯେଉଁ ବ୍ରିଟିଶ ଉପନିବେଶବାଦ ଥିଲା ତାହାର ଆରମ୍ଭ ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନରେ ହୋଇଥିଲା ଆଉ ଏହି ଘଟଣା ପରେ ତାହାର ଅନ୍ତ ମଧ୍ୟ ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନରେ ହୋଇଥିଲା । ଭାରତ ସ୍ୱାଧୀନ ହେବା କେବଳ ଭାରତର ସ୍ୱାଧୀନତା ନ ଥିଲା । 1942 ପରେ ବିଶ୍ୱରେ ଯେଉଁ-ଯେଉଁ ଭୂଭାଗରେ ଆଫ୍ରିକାରେ, ଏସିଆରେ ଏହି ଉପନିବେଶବାଦ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଗୋଟିଏ ଜ୍ୱାଳା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ତାହାର ପ୍ରେରଣା କେନ୍ଦ୍ର ଭାରତ ହୋଇଥିଲା । ଆଉ ଏଥି ପାଇଁ ଭାରତ କେବଳ ଭାରତର ସ୍ୱାଧୀନତା ନୁହେଁ ଏକ ସ୍ୱାଧୀନତା ଲାଳସା ବିଶ୍ୱର ବହୁ ଅଂଚଳରେ ଖେଳାଇବାରେ ଭାରତର ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ସଂକଳ୍ପ ଏବଂ କୃତିତ୍ୱର କାରଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା ଏବଂ କେହି ମଧ୍ୟ ଭାରତୀୟ ଏହି କଥା ପାଇଁ ଗର୍ବ କରି ପାରେ ଆଉ ଏହାକୁ ଆମେ ଦେଖିଲୁ ଯେ ଭାରତ ଥରେ ସ୍ୱାଧୀନ ହେଲା ତା’ପରେ ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଉପନିବେଶବାଦର ପତାକା ଧରାଶାୟୀ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ସ୍ୱାଧୀନତା ସବୁ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଂଚିବାକୁ ଲାଗିଲା । କିଛି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଦୁନିଆର ସମସ୍ତ ଦେଶ ସ୍ୱାଧୀନତା ଲାଭ କଲେ ଏବଂ ଏହି କାମ ଜଣାଏ କି ଏହା ଭାରତର ଇଚ୍ଛା ଶକ୍ତିର ପ୍ରବଳ ଇଚ୍ଛା ଶକ୍ତିର ଉତ୍ତମରୁ ଅତି ଉତ୍ତମ ପରିଣାମ ଥିଲା, ଆମ ପାଇଁ ଏହା ହେଉଛି ଶିକ୍ଷା ଯେ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏକମନ ହୋଇ ସଂକଳ୍ପ କରି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସାମର୍ଥ୍ୟର ସହିତ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଏକାଠି ହୋଇଯାଉ ତ ଏହା ହେଉଛି ଦେଶର ଶକ୍ତି କି ଆମେ ଦେଶକୁ ସଂକଟରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଉ, ଦେଶକୁ ପରାଧୀନତାର ଶିକୁଳିରୁ ବାହାର କରିପାରିବା, ଦେଶକୁ ନୂତନ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିପାରୁ, ଏହା ଇତିହାସ ଜଣାଇଛି । ଆଉ ଏଥିପାଇଁ ସେହି ସମୟରେ ଏହି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ ବାପୁଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱକୁ ନେଇ ରାଷ୍ଟ୍ରକବି ସୋହନଲାଲ ଦ୍ୱିବେଦୀଙ୍କର ଯେଉଁ କବିତା ରହିଛି ବାପୁଙ୍କର କ’ଣ ସାମର୍ଥ୍ୟ ରହିଛି ତାହାକୁ ପ୍ରକଟ କରୁଛି । କବିତାରେ ସେ କହିଥିଲେ ଚଲ ପଡେ ଜିଧର ଦୋ ଡଗ୍, ମଗ୍ ମେଁ ଚଲ ପଡେ କୋଟି ପଗ୍ ଉସି ଔର ଗଡ଼ ଗଇ ଜିଧର ଭି ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ଗଡ଼ ଗଇ କୋଟି ଦୃଗ ଉସି ଔର