ઉત્તર પ્રદેશમાં મેરઠ ખાતે મેજર ધ્યાનચંદ સ્પોર્ટસ યુનિવર્સિટીના શિલાન્યાસ પ્રસંગે પ્રધાનમંત્રીના સંબોધનનો મૂળપાઠ

ભારત માતા કી જય, ભારત માતા કી જય. ઉત્તરપ્રદેશના રાજ્યપાલ શ્રીમતી આનંદીબેન પટેલજી, અહીંના લોકપ્રિય અને ઊર્જાવાન મુખ્યમંત્રી શ્રીમાન યોગી આદિત્ય નાથજી, ઉપમુખ્ય મંત્રી કેશવ પ્રસાદ મૌર્યજી, કેન્દ્રીય મંત્રી મંડળમાં મારા સહયોગી શ્રી સંજીવ બાલ્યાનજી, વી કે સિંહજી, મંત્રીશ્રી દિનેશ ખટીકજી, શ્રી ઉપેન્દ્ર તિવારીજી, શ્રી કપિલદેવ અગ્રવાલજી, સંસદમાં મારા સાથી શ્રીમાન સત્યપાલ સિંહજી, રાજેન્દ્ર અગ્રવાલજી, વિજયપાલ સિંહ તોમરજી, શ્રીમતી કાન્તા કરદમજી, ધારાસભ્ય ભાઈ સોમેન્દ્ર તોમરજી, સંગીત સોમજી, જીતેન્દ્ર સતવાલજી, સત્ય પ્રકાશ અગ્રવાલજી, મેરઠ જીલ્લા પરિષદના અધ્યક્ષ ગૌરવ ચૌધરીજી, મુઝફ્ફરનગર જીલ્લા પરિષદના અધ્યક્ષ વિરપાલજી, અન્ય તમામ લોક પ્રતિનિધિ સમુદાય અને મેરઠ– મુઝઝફરનગરમાં દૂર દૂરથી પધારેલા મારા વ્હાલા ભાઈઓ અને બહેનો. આપ સર્વેને વર્ષ 2022ની ખૂબ ખૂબ શુભેચ્છા. વર્ષની શરૂઆતમાં મેરઠ આવવું તે મારા માટે ખૂબ મહત્વની બાબત છે. ભારતના ઈતિહાસમાં મેરઠનું સ્થાન માત્ર એક શહેર તરીકે જ નથી, પણ મેરઠ આપણી સંસ્કૃતિ, આપણાં સામર્થ્યનું કેન્દ્ર રહ્યુ છે. રામાયણ અને મહાભારત કાળથી માંડીને જૈન તિર્થંકરો અને પંજ પ્યારામાંથી એક ભાઈ, ભાઈ ધર્મસિંહ સુધી મેરઠે દેશની આસ્થાને ઊર્જાવાન બનાવી છે. સિંધુ કાંઠાની સભ્યતાથી માંડીને દેશના પ્રથમ સ્વતંત્રતા સંગ્રામ સુધી આ વિસ્તારે દુનિયાને બતાવી આપ્યું છે કે ભારતનું સામર્થ્ય શું હોઈ શકે છે. 1857માં બાબા ઓઘડનાથ મંદિરમાંથી આઝાદીનો જે લલકાર શરૂ થયો, દિલ્હી કૂચનો જે અનુરોધ કરવામાં આવ્યો તેનાથી ગુલામીની અંધારી સૂરંગમાં તો દેશને નવી રોશની મળી હતી. ક્રાંતિની આ પ્રેરણાથી આગળ ધપતા રહીને આપણે આઝાદ થયા અને આજે ગર્વ સાથે આપણી આઝાદીનો અમૃત મહોત્સવ મનાવી રહ્યા છીએ. મારૂં એ સૌભાગ્ય છે કે અહીં આવતાં પહેલાં મને બાબા ઓઘડનાથ મંદિરે જવાની તક મળી હતી. હું, અમર જવાન જ્યોતિ સ્થળે પણ ગયો હતો. સ્વતંત્રતા સંગ્રામ સંગ્રહાલયમાં મેં તેની અનુભૂતિને અનુભવી હતી, જે દેશની આઝાદી માટે કશુંક કરી છૂટવા માંગતા લોકોને લલકારી રહી હતી. ભાઈઓ અને બહેનો, મેરઠ અને આસપાસના આ વિસ્તારે સ્વતંત્ર ભારતને નવી દિશા આપવામાં મહત્વનું યોગદાન આપ્યું છે. રાષ્ટ્ર રક્ષણ માટે સીમા પર બલિદાન આપવાનું હોય કે પછી રમતના મેદાનમાં રાષ્ટ્ર માટે સન્માન પ્રાપ્ત કરવાનું કે પછી રાષ્ટ્ર ભક્તિની જ્યોતે આ વિસ્તારને સદા સર્વદા પ્રજવલ્લિત રાખ્યો છે. નૂરપૂર મડૈયાએ ચૌધરી ચરણસિંહજી સ્વરૂપે દેશને એક દીર્ઘદ્રષ્ટિ ધરાવતા વ્યક્તિનું નેતૃત્વ આપ્યું હતું. હું આ પ્રેરણા સ્થળને વંદન કરૂં છું. મેરઠ અને આ વિસ્તારના લોકોને અભિનંદન પાઠવું છું. ભાઈઓ અને બહેનો, મેરઠ દેશના વધુ એક મહાન સંતાન મેજર ધ્યાનચંદજીની કર્મભૂમિ પણ રહી છે. થોડાંક મહિના પહેલાં કેન્દ્ર સરકારે દેશનો સૌથી મોટો ખેલ પુરસ્કાર આ દાદાના નામે કર્યો છે. આજે મેરઠનું સ્પોર્ટ યુનિવર્સિટી મેજર ધ્યાનચંદજીને સમર્પિત કરવામા આવી રહી છે અને યુનિવર્સિટીનું નામ મેજર ધ્યાનચંદની સાથે જોડવામાં આવી રહ્યું છે ત્યારે તેમના પરાક્રમો પણ પ્રેરણા આપે છે, પરંતુ તેમના નામમાં પણ એક સંદેશ છે. તેમના નામમાં એક શબ્દ છે ધ્યાન. ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યા વગર ક્યારેય પણ સફળતા મળતી નથી. અને એટલા માટે જે યુનિવર્સિટીનું નામ ધ્યાનચંદજી સાથે જોડવામાં આવ્યું છે ત્યાં સંપૂર્ણ ધ્યાન સાથે કામ કરનારા નવયુવાનો દેશનું નામ રોશન કરશે તેવો મને પૂરો વિશ્વાસ છે. હું ઉત્તરપ્રદેશના નવયુવાનોને, ઉત્તર પ્રદેશની પ્રથમ સ્પોર્ટસ યુનિવર્સિટી માટે ખૂબ ખૂબ અભિનંદન આપું છું. રૂ.700 કરોડના ખર્ચે બની રહેલી આ આધુનિક યુનિવર્સિટી દુનિયાની શ્રેષ્ઠ યુનિવર્સિટીઓમાંની એક બની રહેશે. અહીંયા યુવાનોને રમતો સાથે જોડાયેલી આંતરરાષ્ટ્રિય સુવિધાઓ તો મળશે જ, પણ સાથે સાથે એક કારકિર્દી તરીકે રમતને અપનાવવા માટે જરૂરી કૌશલ્યનું પણ નિર્માણ થશે. અહીંથી દર વર્ષે એક હજારથી વધુ દીકરા– દીકરીઓ ઉત્તમ ખેલાડી તૈયાર થઈને બહાર આવશે ત્યારે ક્રાંતિવીરોની આ નગરી, રમતવીરોની નગરી તરીકે પણ પોતાની ઓળખને વધુ સશક્ત બનાવશે. સાથીઓ, અગાઉની સરકારોમાં ઉત્તર પ્રદેશમાં અપરાધીઓ ખેલ ખેલતા હતા. માફિયાઓ પોતાનો ખેલ ખેલતા હતા. અગાઉ અહીંયા ગેરકાયદે કબજાની ટુર્નામેન્ટ થતી હતી. દીકરીઓ પર જુલમ કરનારા લોકો ખૂલ્લેઆમ ફરતા હતા. આપણાં મેરઠ અને આસપાસના વિસ્તારોમાં લોકો ક્યારેય ભૂલી શકે તેમ નથી કે લોકોના ઘર સળગાવી દેવામાં આવતા હતા અને અગાઉની સરકારો પોતાના ખેલ ખેલતી રહેતી હતી. અગાઉની સરકારોના આ ખેલનું પરિણામ એ આવ્યું કે લોકો પોતાના બાપદાદાના ઘર છોડીને સ્થળાંતર કરવા માટે મજબૂર બન્યા હતા. અગાઉ કેવા કેવા ખેલ ખેલવામાં આવતા હતા, પણ હવે યોગીજીની સરકાર આવા અપરાધીઓ સાથે જેલ, જેલનો ખેલ ખેલી રહી છે. પાંચ વર્ષ પહેલાં મેરઠની દીકરીઓ સાંજ પડ્યા પછી પોતાના ઘરની બહાર નિકળતા પણ ડરતી હતી. આજે મેરઠની દીકરીઓ સમગ્ર ભારતમાં પોતાનું નામ રોશન કરી રહી છે. અહીં મેરઠમાં સોતીગંજ બજારમાં ગાડીઓ સાથે જે ખેલ ખેલવામાં આવતો હતો તેનો પણ અંત આવી ગયો છે. હવે ઉત્તરપ્રદેશમાં અસલી ખેલને પ્રોત્સાહન મળી રહ્યું છે. ઉત્તરપ્રદેશના યુવાનોને રમતની દુનિયામાં છવાઈ જવાનો મોકો મળનાર છે. સાથીઓ, આપણે ત્યાં કહેવામાં આવે છે કે– મહાજનો યેન ગતાઃ સ પંથાઃ આનો અર્થ એવો થાય છે કે જે પથ ઉપર મહાન માણસો, મહાન વિભૂતિઓ ચાલે છે તે જ આપણો પંથ છે, પરંતુ હવે ભારત બદલાઈ ગયું છે. હવે આપણે 21મી સદીમાં છીએ અને 21મી સદીના નૂતન ભારતમાં સૌથી મોટી જવાબદારી યુવાનો પાસે જ છે. અને એટલા માટે હવે મંત્ર બદલાઈ ગયો છે– 21મી સદીનો મંત્ર છે– યુવા જનો યેન ગતાઃ સ પંથાઃ જે માર્ગ ઉપર યુવાનો ચાલી રહ્યા છે તે માર્ગ દેશનો માર્ગ છે. જ્યાં યુવાનોના કદમ આગળ ધપતા રહે છે ત્યાં મંઝિલ જાતે ચરણ ચૂમવા લાગે છે. નવા યુવા ભારતના કર્ણધાર પણ યુવાનો છે અને યુવાનો નવા ભારતનું વિસ્તરણ પણ કરી રહ્યા છે. યુવાનો નવા ભારતના નિયંતા પણ છે અને યુવાનો નવા ભારતનું નેતૃત્વ પણ છે. આપણાં આજના યુવાનો પાસે પ્રાચીનતાનો વારસો પણ છે અને આધુનિકતાનો બોજ પણ છે. એટલા માટે જે તરફ યુવાનો ચાલશે તે તરફ ભારત ચાલશે અને જે તરફ ભારત ચાલશે તે તરફ હવે દુનિયા ચાલવાની છે. આપણે આજે જોઈએ તો વિજ્ઞાનથી માંડીને સાહિત્ય સુધી, સ્ટાર્ટઅપ્સથી માંડીને સ્પોર્ટસ સુધી બધી જગાએ ભારતના યુવાનો છવાઈ ગયા છે. ભાઈઓ અને બહેનો, રમતની દુનિયામાં આવનારા સમયમાં યુવાનો અગાઉથી જ સામર્થ્યવાન હતા. તેમની મહેનતમાં અગાઉ પણ કોઈ ઊણપ ન હતી. આપણાં દેશમાં રમત સંસ્કૃતિ ખૂબ સમૃધ્ધ રહી છે. મેરઠમાં થતી કુસ્તીઓમાં જે ઘીનાં પીપ અને લાડુ પુરસ્કાર તરીકે મળતા હતા તેના સ્વાદ માટે કોનું મન મેદાનમાં ઉતરવા માટે જ નહીં પણ રમવા માટે તૈયાર ના થાય! એ બાબત પણ સાચી છે કે અગાઉની સરકારોની નીતિઓના કારણે રમત અને ખેલાડીઓ તરફ જોવાની દ્રષ્ટિ પણ ખૂબ જ અલગ રહી હતી. અગાઉ શહેરોમાં જ્યારે કોઈ યુવાન પોતાની ઓળખ એક ખેલાડી તરીકે બતાવતો હતો અથવા તો તે કહેતો કે હું ખેલાડી છું, હું અમુક રમત રમું છું, હું તે રમતમાં આગળ વધવા માંગુ છું કહેતો તો સામેની વ્યક્તિ શું પૂછતી હતી તે ખબર છે? સામેની વ્યક્તિ પૂછતી હતી કે તું રમત રમે છે તે તો ઠીક છે, પણ કામ શું કરે છે? આનો અર્થ એ થયો કે રમતની કોઈ ઈજ્જત તરીકે ગણવામાં આવતી ન હતી. ગામમાં જો કોઈ પોતાને ખેલાડી તરીકે ઓળખાવે તો લોકો કહેતા હતા કે તે ફોજ અથવા તો પોલિસમાં નોકરી મળે તે માટે રમી રહ્યો છે. આનો અર્થ એ થયો કે રમત અંગેની વિચારણા અને સમજનો વ્યાપ ખૂબ જ મર્યાદિત હતો. અગાઉની સરકારોએ યુવાનોના આ સામર્થ્યને કોઈ મહત્વ આપ્યું ન હતું. આ સરકારોની એ જવાબદારી હતી કે સમાજમાં રમત અંગે જે દ્રષ્ટિકોણ છે તેમાંથી દેશને બહાર લાવવો જરૂરી છે, પણ આથી ઉલ્ટું થયું છે. મોટાભાગની રમતો અંગે દેશમાં નારાજગી વધતી ગઈ અને પરિણામ એ આવ્યું કે જે હોકીમાં ગુલામીના સમયમાં પણ મેજર ધ્યાનચંદજી જેવી પ્રતિભાઓએ દેશને ગૌરવ અપાવ્યું તે રમતમાં મેડલ મેળવવા માટે આપણે દાયદાઓ સુધી પ્રતિક્ષા કરવી પડી છે. દુનિયામાં હોકી કુદરતી મેદાનમાંથી અસ્ટ્રે ટર્ફ તરફ આગળ વધી છે, પરંતુ આપણે ત્યાંના ત્યાં જ રહી ગયા છીએ. આપણે જ્યારે જાગીશું ત્યાં સુધીમાં ઘણું મોડું થઈ ચૂક્યું હતું. આ ઉપરાંત તાલિમથી માંડીને પસંદગી સુધી દરેક સ્થળે ભાઈ– ભત્રીજાવાદ, બિરાદરીનો ખેલ, ભ્રષ્ટાચારનો ખેલ સતત દરેક પગલે ભેદભાવ અને પારદર્શિતાનું તો નામ નિશાન હોય નહીં તેવું લાગે છે. સાથીઓ, હોકી તો એક ઉદાહરણ છે, દરેક રમતની આવી સ્થિતિ હતી. બદલાતી ટેકનોલોજી, બદલાતી માંગ, બદલાતા કૌશલ્ય માટે દેશમાં અગાઉની સરકારોએ બહેતર વ્યવસ્થા તૈયાર કરી ન હતી. સાથીઓ, દેશના યુવાનોમાં જે અપાર પ્રતિભા છે તે સરકારની બેદરકારીને કારણે નિયમોમાં જકડાઈ ચૂકી છે. વર્ષ 2014 પછી અમે આ જકડાયેલી પ્રવૃત્તિમાંથી બહાર નિકળવા માટે દરેક સ્તર પર સુધારા કર્યા. ખેલાડીઓનું સામર્થ્ય વધારવા માટે અમારી સરકારે પોતાના ખેલાડીઓને ચાર શસ્ત્ર આપ્યા છે– ખેલાડીઓને જોઈએ છે સાધનો, ખેલાડીઓને જોઈએ છે તાલિમ માટે આધુનિક સુવિધા, ખેલાડીઓને જોઈએ છે પ્રસિધ્ધ અને ખેલાડીઓની પસંદગી માટે પારદર્શિતા પણ જોઈએ છે. અમારી સરકારે વિતેલા વર્ષોમાં ભારતના ખેલાડીઓને આ ચાર શસ્ત્ર ચોક્કસપણે આપ્યા. તેને સર્વોચ્ચ પ્રાથમિકતા આપી છે. અમે રમતને યુવાનોની ચુસ્તી અને યુવાનોના રોજગાર, સ્વરોજગાર, તેમની કારકીર્દિ સાથે જોડ્યા છે. લક્ષ્ય ઓલિમ્પિક પોડિયમ સ્કીમ એટલે કે