ધોરણ 12ના વિદ્યાર્થીઓ અને તેમના માતાપિતા સાથે પ્રધાનમંત્રીના આકસ્મિક સંવાદનો મૂળપાઠ

મુખ્ય શિક્ષક: નમસ્તે સર! મોદીજી: નમસ્તે. મોદીજી: મેં તમને બધાને ખલેલ તો નથી પહોંચાડી ને? તમે બધા લોકો બહુ સરસ મજાની વાત કરી રહ્યા હતા. ઓનલાઈન કેલરી બર્ન કરી રહ્યા હતા તમે લોકો. મુખ્ય શિક્ષક: નમસ્કાર સર! અને તમે આવી ગયા સર, તમે અમારી સાથે જોડાયા તે બદલ આપણો ખૂબ ખૂબ આભાર સર! મેં હમણાં જ આમને કહ્યું કે એક વિશેષ અતિથિ આવવાના છે સર, આ લોકોએ વિચાર પણ નહિ કર્યો હોય અને સર આ લોકો તમારા આવ્યા પહેલા તમારા વિષે ઘણી વાતો કરી રહ્યા હતા. તમારા ઘણા બધા પ્રશંસકો છે અહિયાં આગળ. મોદીજી: સારું, હું તો અચાનક અહિયાં આવી ગયો છું પરંતુ હું તમને પરેશાન કરવા નથી માંગતો કારણ કે તમે લોકો ખૂબ જ ખુશમિજાજ માહોલમાં હતા અને મને લાગી રહ્યું હતું કે હવે પરીક્ષાની ચિંતા તમને જરાય નથી. તેના કારણે તમારી ખુશીઓનો કોઈ પાર નથી, એવું જોવા મળી રહ્યું હતું. અને તમે લોકોએ એક ઓરડામાં બંધ હોવાના કારણે ઓનલાઈન કેલરી કઈ રીતે બાળવી તે પણ શીખી લીધું છે. મોદીજી: સારું, કેમ છો તમે બધા લોકો? વિદ્યાર્થી: મજામાં છીએ સર! ખૂબ સારું છે સર! મોદીજી: તમે બધા સ્વસ્થ છો? વિદ્યાર્થી: હા સર, સ્વસ્થ છીએ. મોદીજી: તમારા પરિવારના બધા સભ્યો સ્વસ્થ છે? વિદ્યાર્થી: હા સર! મોદીજી: સારું આ જ્યારે પરમ દિવસે તમે સાંભળ્યું તેના પહેલા ચિંતા હતી અને હવે ચિંતા જતી રહી એવું છે કે શું? વિદ્યાર્થી: હા સર! બિલકુલ સર! મોદીજી: એટલે કે તમને પરીક્ષાની ચિંતા થાય છે? વિદ્યાર્થી: જી સર! ખૂબ થાય છે! મોદીજી: તો તો પછી મારુ પુસ્તક લખવાનું બેકાર છે, મેં એક્ઝામ વોરિયરમાં કહ્યું છે કે ક્યારેય ચિંતા ના કરવી, તો પછી તમે ચિંતા શું કામ કરો છો? વિદ્યાર્થી: સર ચિંતા કઈં નથી થતી સર અને યુવાનોના સ્વાસ્થ્ય સૌથી વધુ જરૂરી હોય છે એટલા માટે આ સર્વશ્રેષ્ઠ નિર્ણય લેવામાં આવ્યો તેની માટે અમે તમારા આભારી રહીશું આજીવન! મોદીજી: પરંતુ તમે એ કહો, તમારું શુભ નામ શું છે? વિદ્યાર્થી: સર, હિતેશ્વર શર્મા પંચકુલાથી. મોદીજી: હિતેશ્વર શર્માજી, પંચકુલામાં રહો છો? વિદ્યાર્થી: હા સર! મોદીજી: કયા સેક્ટરમાં? વિદ્યાર્થી: સેક્ટર દસમાં સર! મોદીજી: હું સાતમાં રહેતો હતો, ઘણા વર્ષો સુધી રહ્યો છું ત્યાં. વિદ્યાર્થી: આજે જ ખબર પડી સર મને. મોદીજી: હા, હું ત્યાં રહેતો હતો. વિદ્યાર્થી: જી સર, સર અહિયાં તમને ટેકો આપનારા ઘણા બધા લોકો અહિયાં આગળ તમને જોવા માંગે છે બીજી વખત સર. મોદીજી: સારું એ કહો ભાઈ કે તમે તો દસમા ધોરણમાં ટોપર હતા, તો પાક્કી ઘરમાં તૈયારી હશે કે બારમાં ધોરણમાં પણ ટોપ કરશો. હવે પરીક્ષા જ જતી રહી તો તમારું તો અટકી ગયું બધુ? વિદ્યાર્થી: સર, હું એ જ કહી રહ્યો હતો, અપેક્ષાઓ હશે પરંતુ મને સારું લાગ્યું સર કારણ કે એટલે કે જો હું પરીક્ષા આપત તો તે દબાણ વધતું જઈ રહ્યું હતું, એક સેચ્યુરેશન પોઈન્ટ સુધી પહોંચી ગયો હતો અને અમે જોઇ રહ્યા હતા કે એટલું સુરક્ષિત પણ નથી અને તમે એકદમ આટલો સારામાં સારો નિર્ણય લઈ લીધો છે. અને હું માનું છું સર જેઓ ટોપર છે અથવા જેઓ મહેનત કરે છે, મહેનત ક્યારેય નકામી નથી જતી, તે જ્ઞાન હંમેશા આપણી સાથે જ રહે છે સર. અને જે સતત અભ્યાસ કરી રહ્યું છે, જે સાતત્ય જાળવે છે, સર જે પણ માપદંડ આવશે, જે પણ તમે નિર્ણય લેશો તો તેમાં તેઓ ફરી આગળ પડતાં જ રહેશે. તો તેમાં તેમને એટલી ચિંતા કરવાની જરૂર નથી, કેટલાક લોકો કહી રહ્યા છે કે ટોપર નિરાશ છે કે આમ છે તેમ છે. હું માનું છું કે આપણે જોગવાઈ તો રાખી જ છે કે તમે બીજી વખત પેપર આપી શકો છો. તો એક બહુ સમજી વિચારી લીધેલો નિર્ણય હું તેને માનું છું અને તેની માટે અમે જીવન ભર તમારા આભારી રહીશું. મોદીજી: સારું બાળકો, તમે જ્યારે આ કેટલાક લોકો હોય છે, મોટા પોતાની જાતને બહુ બહાદુર સમજે છે, મોટા પહેલવાન માને છે અને કહે છે કે હું માસ્ક નહીં પહેરું, હું આ નિયમ પાલન નહિ કરું, હું આ નહીં કરું. ત્યારે તમને લોકોને કેવું લાગે છે? વિદ્યાર્થી: સર આ નિયમને તો માનવો જ પડશે ને સર.. તો જેમ કે હમણાં તમે કહ્યું કે જ્યારે લોકો માસ્ક નથી પહેરતા અથવા કોવિડ માર્ગદર્શિકાનું પાલન નથી કરતાં, તો એવા સમયે ખૂબ નિરાશાજનક લાગે છે કારણ કે જે આપણી સરકાર છે તેણે આટલી જાગૃતિ નિર્માણ કરી આ મહામારીને લઈને, આંતરરાષ્ટ્રીય સંસ્થાનો તેઓ પણ ખૂબ જાગૃતિ ફેલાવી રહ્યા છે. જ્યારે લોકો નથી સમજતા આ વાતને તો બહુ ખરાબ લાગે છે. અને હું તમારી સાથે શેર કરવા માંગુ છું કે અમે અને અમારા એટલે કે અમારા વિસ્તારમાં કેટલાક બાળકોએ તો અમે એક જાગૃતિ અભિયાન કેટલાક મહિનાઓ પહેલા ચલાવ્યું હતું જ્યારે અનલોક કરવામાં આવ્યું હતું અહિયાં આગળ ત્યારે. અને અમે જેમ કે શેરી નાટકો કર્યા, અમે બરાબર કોવિડ માર્ગદર્શિકાઓથી લઈને લોકોમાં અલગ અલગ જગ્યા પર જઈને તેમને જણાવ્યું હતું કે તમારી માટે કોવિડ માર્ગદર્શિકાઓનું પાલન કરવું, સામાજિક અંતર જાળવવું, માસ્ક પહેરવું અને હાથ ધોવા તે કેટલા જરૂરી છે અને તમે લોકો તેનું પાલન કરો. તો મને લાગે છે કે આ રીતે જો અમે અમારા સ્તર ઉપર પણ કેટલીક પહેલો હાથ ધરીએ અને પોતે જવાબદાર બનીએ તો બહુ મોટું પરિવર્તન આવી શકે તેમ છે. મોદીજી: સારું તો હું એ જાણવા માંગુ છું કે તમે લોકોએ, તમારું કારણ કે હું જાણું છું કે જ્યારે 12મા ધોરણમાં બાળકો હોય છે તો તેમના મગજમાં, પરિવારમાં આગળ શું આગળ શું એ જ ચાલ્યા કરતું રહેતું હોય છે. તમે પરમ દિવસ સુધી તો એટલે કે એક તારીખની સવાર સુધી તો એ મૂડમાં જ હતા કે આજે આ વાંચીશ, કાલે પેલું વાંચીશ, સવારે પાંચ વાગે ઉઠીશું, ચાર વાગ્યે ઉઠીશું, આ કરીશું, તે કરીશું, આ બધુ વિચારી રાખ્યું હશે, બધુ ટાઈમ ટેબલ બનાવીને રાખ્યું હશે. અચાનક બધુ જતું રહ્યું, એક ખાલીપો આવી ગયો, તે ખાલીપાને કઈ રીતે ભરશો તમે લોકો? વિદ્યાર્થી: નમસ્કાર સર, વિધિ ચૌધરી, ગુવાહાટી રોયલ નોબલ સ્કૂલમાંથી! મોદીજી: ગુવાહાટીથી છે? વિદ્યાર્થી: હા સર. મોદીજી: ગુવાહાટીથી છે? વિદ્યાર્થી: સર હું બસ એટલું જ કહેવા માંગીશ કે તમે જે રીતે કહ્યું હમણાં કે અચાનક સવાર સુધી બધાના મનમાં એટલી બધી વસ્તુઓ હતી. સર તમે જેવુ શરૂ કર્યું હતું તમે તમારા પુસ્તક એક્ઝામ વોરિયર વિષે તમે કહ્યું હતું, તો હું બસ એક જ વસ્તુ કહેવા માંગુ છું અહિયાં બધાને કે હું દસમા ધોરણમાં હતી જ્યારે એટલે કે જ્યારે મારી દસમાં ધોરણની પરીક્ષા થવાની હતી અને હું પ્રવાસ કરી રહી હતી, કોલકાતાથી અહિયાં આવી રહી હતી અને એરપોર્ટ પર મને તમારું આ પુસ્તક દેખાયું. સર મેં તરત જ તેને ખરીદી લીધું હતું અને મારી દસમા ધોરણની પરીક્ષાઓ થવાની હતી. મારો આ પોતાનો અનુભવ હતો સર કે મેં એક મહિના સુધી દરરોજ તે પુસ્તક વાંચ્યું હતું અને સર આ વખતે મને એટલે કે તમે પુસ્તકની શરૂઆત જ એવી વસ્તુ સાથે કરી હતી કે પરીક્ષાની તહેવારની જેમ ઉજવણી કરો. તો સર, તહેવાર માટે ડરવાની શું જરૂર? એટલે કે તહેવાર માટે તો આપણે તૈયારી કરીએ છીએ કે તે સફળ બને. અને તમે સૌથી મોટો મંત્ર જે યોગનો આપ્યો હતો, છેલ્લે એટલે કે તમે જે પુસ્તકમાં યોગના મંત્ર સાથે પૂર્ણાહુતિ કરી હતી. તો સર આ બંને વસ્તુઓ જે છે તે મનમાં સતત હતી કે માની લીધું કે પરિસ્થિતિઓ સારી નહોતી, બધુ જ હતું પરંતુ આ જે ભાવના સાથે અમે પરીક્ષાની જે તૈયારીઓ કરી હતી, મેં બારમા ધોરણમાં જે રીતે કરી સર તમને ખૂબ આભાર છે તે પુસ્તક માટે કે બિલકુલ એવું નથી થયું. મોદીજી: સારું, મારા સવાલનો જવાબ તો રહી જ ગયો. બીજો પણ એક નવયુવાન સતત હાથ ઉપર કરી રહ્યો છે, તેમને મોકો નથી મળ્યો. શું છે તમારું શુભ નામ? વિદ્યાર્થી: સર મારુ નામ નંદન હેગડે છે. મોદીજી: નંદ હેગડે કર્ણાટકથી છો? વિદ્યાર્થી: હા સર, કર્ણાટકથી, બેંગલુરુથી સર! મોદીજી: હા બોલો. વિદ્યાર્થી: સર મેં વિચાર કર્યો કે આ પરીક્ષા મારી જિંદગીની છેલ્લી પરીક્ષા નથી સર, આગળ તો હજી ઘણી બધી પરીક્ષાઓ આવવાની છે સર. હવે અમારા આરોગ્યને બચાવીને રાખવાનું છે અને આગળ આવનારી પરીક્ષાનો સામનો કરવાનો છે. મોદીજી: સારું તો હવે પરીક્ષામાંથી મુક્ત થઈ ગયા તો મનમાં શું આઈપીએલ જોવામાં ટાઈમ લગાવશો કે પછી ચેમ્પિયન્સ લીગ ફાઇનલ જોશો કે પછી ફ્રેંચ ઓપન જોવા માટે પોતાનું મગજ કસશો અથવા જુલાઈમાં ઓલિમ્પિક શરૂ થવાના છે તે ઓલિમ્પિક માટે મન લાગશે, ભારતમાંથી ઓલિમ્પિક માટે કોણ લોકો જઈ રહ્યા છે? તેમની પાર્શ્વભૂમિકા શું છે? તેમાં મન લાગશે કે પછી 21 તારીખના રોજ યોગ દિવસ છે તો તેમાં મન લાગશે, શું લાગે છે? વિદ્યાર્થી: બધી વસ્તુઓમાં મન લાગશે સર! મોદીજી: આ ચશ્માવાળી દીકરી કઇંક કહેવા માંગે છે, ક્યારનો તેને અવસર નથી મળ્યો તેને. વિદ્યાર્થી: નમસ્કાર સર! સર જેવી ખબર પડી કે તમે અમારી પરીક્ષા બધી રદ કરી દીધી છે તો પહેલા તો ઘણી વધારે ખુશી થઈ કે આખરે એક તણાવ ઓછો થઈ ગયો કે હવે અમને ખબર છે કે હવે અમારે માત્ર અમારી સ્પર્ધાત્મક પરીક્ષાઓ માટે જ વાંચવાનું છે. પહેલા થતું હતું કે બોર્ડની તૈયારી કરતાં પછી અમે સ્પર્ધાત્મક પરીક્ષાની તૈયારી કરત. હવે એવું થઈ ગયું છે કે અમારી પાસે એટલો વધારે સમય મળી ગયો છે કે બહુ સારી રીતે અમારી સ્પર્ધાત્મક પરીક્ષાની તૈયારી કરી શકીએ છીએ. તો સર મતલબ કે હું ખૂબ જ આભાર પ્રગટ કરું છું. મોદીજી: તો મગજમાંથી પરીક્ષા જતી નથી? વિદ્યાર્થી: હા સર, બિલકુલ નથી જતી. મોદીજી: તમે ઘરમાં છો તો તમારા મમ્મી પપ્પા પણ સાંભળી રહ્યા હશે અત્યારે આ બધુ? વિદ્યાર્થી: હા સર! મોદીજી: ક્યાં છે દેખાડો? વિદ્યાર્થી: સર હું બોલાવું છું સર! મોદીજી: ક્યાં છે દેખાડો? મોદીજી: નમસ્તે જી! વાલી: નમસ્કાર સર! મોદીજી: તો તમને શું લાગ્યું દીકરી હવે મુક્ત થઈ ગઈ છે તો? વાલી: સર સારો નિર્ણય છે કારણ કે આખા દેશમાં ખૂબ વધારે પરિસ્થિતિ ખરાબ છે અને આ બાળકો ઉપરથી સર તણાવ નાબૂદ થઈ ગયો છે અને આગળ માટે તેઓ પોતાના કરિયર માટે તૈયારી કરી શકે છે, અમને સારું લાગ્યું. મોદીજી: ચાલો, મને પણ સારું લાગ્યું કે તમે ખૂબ જ તેને હકારાત્મક રીતે લીધું છે. હા, તો બીજા કોઈ બાળકો કઈં કહેવા માંગે છે? વિદ્યાર્થી: નમસ્કાર સર! કેન્દ્રીય વિદ્યાલય બેંગલુરુથી છું સર! સર હું તમારો બહુ મોટો પ્રશંસક છું સર! મોદીજી: તમારો આભાર! વિદ્યાર્થી: સર તમારો નિર્ણય બહુ જ સારો હતો સર કારણ કે જો માથું સુરક્ષિત રહેશે તો પાઘડી હજાર તો માથું સલામત રાખવું પડશે. મોદીજી: હેલ્થ ઇઝ વેલ્થ, આપણે ત્યાં કહે છે ને? વિદ્યાર્થી: હા સર, સર તમે જ અમારા માટે પ્રેરણાસ્ત્રોત છો. મોદીજી: સારું માથું સલામત તો પાઘડી હજાર એ તો બરાબર છે પરંતુ માથાનો અર્થ તમે એ તો નથી કરી રહ્યા ને કે મગજ જ સલામત કે આખું ભૌતિક શરીર તેમાં આવરી લો છો? વિદ્યાર્થી: શારીરિક રીતે પણ સર. મોદીજી: સારું શું કરો છો શારીરિક તંદુરસ્તી માટે કેટલો સમય આપો છો અને શું કરો છો? વિદ્યાર્થી: હું દરરોજ સવારે ઊઠીને ત્રીસ મિનિટ યોગ કરું છું સર, યોગ અને કસરત કરું છું સર, હું અને મારો ભાઈ બંને સાથે મળીને કરીએ છીએ સર, મારો નાનો ભાઈ! મોદીજી: તમારા ઘરના લોકો સાંભળી રહ્યા છે જુઓ, નહિતર પાછા પકડાઈ જશો હું પૂછીશ. વિદ્યાર્થી: ના સર! ત્રીસ મિનિટ દરરોજ કરું છું સર, હું અને મારો ભાઈ બંને સાથે મળીને કરીએ છીએ સર, દરરોજ યોગ કરીએ છીએ અને હું દરરોજ મારા મનને હળવું કરવા માટે હું તબલા વગાડું છું સર! હું એક વર્ષથી તબલાની તાલીમ લઈ રહ્યો છું, તો દરરોજ હું તબલા વગાડું છું તો તેનાથી મારુ મન હળવું રહે છે સર! મોદીજી: તો સંગીત તમારા પરિવારના સ્વભાવમાં છે બધાના? વિદ્યાર્થી: હા હા, મારી મમ્મી પણ સિતાર વગાડતી હતી સર અને તાનપૂરો વગાડતી હતી. મોદીજી: એટલા માટે ઘરમાં સંગીતનું વાતાવરણ છે. મોદીજી: સારું અને જેની સાથે હજી સુધી મને વાત કરવાનો મોકો નથી મળ્યો તેમને હવે મોકો આપીશ. હવે એક બાળકી કે જેણે સફેદ ઈયર ફોન લગાવેલા છે તે મારી સામે છે તે કઇંક કહેવા માંગે છે. વિદ્યાર્થી: નમસ્તે સર! મારુ નામ કશીશ નેગી છે, હું