છત્તીસગઢમાં પ્રધાનમંત્રી આવાસ યોજનાના શિલાન્યાસ સમારંભ સમયે પ્રધાનમંત્રીનું વક્તવ્ય

મંચ પર બિરાજેલા તમામ વરિષ્ઠ મહાનુભાવો, ઉપસ્થિત ભાઈઓ અને બહેનો, સાંઈ રામ વેન્કૈયાજીએ મારું કામ સરળ કરી દીધું કે હવે કોઈનું નામ બોલવાનું નથી. નહીં ક્યારેક ચિંતા રહે છે કે કોઈ નામ ચૂકી ન જવાય. વેન્કૈયાજીનું સુપર ફાસ્ટ એક્સ્પ્રેસની જેમ પ્રવચન તમે સાંભળ્યું. હમણાં રમણ સિંહ કહેતા હતા કે છ વાગ્યાના નીકળ્યા છીએ, મોદી જી, સન્ડે હોલીડે હોય છે. તો મારા માટે રીઅલ સેન્સમાં હોલીડે હોય છે. હું હોલીડેનો અર્થ સમજું છું – પવિત્ર દિવસ. જેટલા કામ કરી શકતા હોઈએ, તમામ કરવા જોઈએ. અને હું જ્યારે સાંજે પથારીમાં જઈશ, ત્યાં સુધીમાં મેં આજે પાંચ રાજ્યોની મુલાકાત લીધી હશે. દિલ્હીથી નીકળ્યો છું, છત્તીસગઢ આવ્યો છું, અહીંથી ઓડિશા જઈશ, ઓડિશાથી પશ્ચિમ બંગાળ જઈશ, પછી ત્યાંથી ઉત્તર પ્રદેશ જઈને ઊંઘી જઈશ. જનતા જનાર્દન જો કોઈ જવાબદારી સોંપે છે, તો તેને પૂરા મન સાથે નિભાવવાનો પ્રયાસ કરવો જોઈએ. અને દરેકે કોશિષ કરવી જોઈએ. આજે અહીં મને સાંઈ બાબાની પ્રતિમાનું લોકાર્પણ કરવાનો અવસર મળ્યો. આ હોસ્પિટલ ગરીબોની વિના મૂલ્યે સેવા કરવાનું કામ કરે છે, ખાસ કરીને બાળકોના હૃદયનાં ઓપરેશન, જે લોકો પુટ્ટાપર્થી ગયા હશે, તેમને ખબર હશે, ત્યાં એક ઘણી મોટી હોસ્પિટલ છે અને સાંઈ બાબાના જે સામાજિક કાર્યો હતો, એની પર ઘણા ઓછા લોકોનું ધ્યાન ગયું છે. ચમત્કારોની બહુ ચર્ચા થાય છે. પરંતુ તેમણે જે સ્તરનાં કામ કર્યાં છે. શિક્ષણ ક્ષેત્રે કાર્ય કર્યાં છે. સ્વાસ્થ્ય ક્ષેત્રે કાર્ય કર્યાં છે. એ સાચોસાચ ઘણા પ્રેરક છે. એક પણ ચમત્કારની ચર્ચા ન કરીએ તો પણ આ કામ સ્વયં ઘણો મોટો ચમત્કાર છે. હું બાબાના આ મહાન સામાજિક કાર્યોને પ્રણામ કરું છું. આજે અહીં એક નવી નીતિનો ઢાંચો તમારી સમક્ષ રજૂ કરાયો છે. ઈનોવેશન અને એન્ટરપ્રિન્યોરશીપ સંદર્ભમાં. હું રમણસિંહજી અને તેમની સરકારને અભિનંદન આપું છું કે તેમણે આ દિશામાં વિચાર્યું અને સરકાર શું કરશે, શું કરી શકે છે, લોકોએ શું કરવું જોઈએ અને સરકાર અને લોકો સાથે મળીને શું કરી શકે છે, એનો આમાં એક નમૂનારૂપ ઢાંચો જોવા મળે છે. દુનિયામાં છેલ્લાં 50 વરસમાં જે દેશોએ પ્રગતિ સાધી છે. જો આપણે એની તરફ નજર કરીએ, તો જોવા મળશે કે આ દેશોમાં પ્રગતિના મૂળમાં એક વાત છે ઈનોવેશન. અનેક નવી ચીજો લઈને આવ્યા. અનેક નવી કલ્પનાઓ લઈને આવ્યા, જેનો દુનિયાએ સ્વીકાર કર્યો. અને એ ઈનોવેશન સમાજને હિતકારક બન્યું, પરંતુ એ રાષ્ટ્ર માટે આર્થિક પ્રગતિનુ કારણ બની ગયું. અને ઈનોવેશન ન હોય તો એક જડતા આવી જાય છે. અવરોધ આવી જાય છે. જીવન સમાજનો એક સહજ સ્વભાવ હોવો જોઈએ, કે તે યુગને અનુસાર પરિવર્તન કરતો રહે. સંશોધનની પરંપરા નિભાવે રાખે. વધુ નવા નવા સંશોધનોને સમાજ ઉપયોગી, લોકોપયોગી કેવી રીતે બનાવવા એ દિશામાં પ્રયાસ કરે. એન્ટરપ્રિન્યોરશીપ, આપણા દેશમાં 65 ટકા નવયુવાનો છે, ડેમોગ્રાફિક ડિવિઝન, આ ભારતની એક ઘણી મોટી શક્તિના રૂપે વિશ્વ જુએ છે. પરંતુ આ ડેમોગ્રાફિક ડિવિઝનની આપણે માત્ર માળા જપતા રહીશું કે અમારી પાસે 65 ટકા વસતી 35 વર્ષથી ઓછી વયની છે, તો કંઈ નિપજશે નહીં. આ 65 ટકા વસતી, તેના હાથમાં કૌશલ્ય હોય. પોતાનું કૌશલ્ય બતાવવા માટે એને આર્થિક ટેકો મળે તેવી વ્યવસ્થા હોય. સરકારની નીતિઓ આવા નાના-નાના ઉદ્યોગસાહસિકોને પ્રોત્સાહિત કરનારી હોય. આપણો યુવાન જોબ સીકરથી જોબ ક્રીએટર બને. એ પોતે નોકરી શોધવાને બદલે હું જાતે જ બે ચાર લોકોને નોકરી આપું, એવું સ્વપ્ન લઈને કામ કરે. અને આ માહોલ દેશમાં બની શકે છે. સરકારે જે યોજના ઘડી છે. એ તમામ યોજનાઓ આ વાત પર ભાર મૂકે છે. ગ્રેજ્યુએટ થવું, સર્ટિફિકેટ લઈને ઠેર ઠેર ભટકતા રહેવું. આ મારા દેશના યુવાનની જિંદગી ન હોઈ શકે. મારા દેશના યુવાનની જિંદગી તેના સ્વપ્નોને સાકાર કરવા માટે અનુકૂળ માહોલ સર્જીને એ સ્વપ્નોને સાકાર કરવા જોઈએ. અને આ દિશામાં સરકારનાં એક પછી એક પગલાં આવી પરિસ્થિતિ – માહોલ સર્જવા માટે છે. કૌશલ્ય વિકાસ દેશના નવયુવાનોને નિપુણતાની તક આપે છે. મુદ્રા યોજના આવા નવા એન્ટરપ્રિન્યોર છે, અને જૂના પણ છે, જે વિસ્તરણ કરવા ઈચ્છે છે. તેમના માટે વિધાઉટ કોઈ ગેરન્ટી દેશના સામાન્ય લોકો જે ક્યારેય બેન્કના ઝાંપા સુધી પણ જઈ શકતા ન હતા. શાહુકાર જેમને લૂંટી રહ્યા હતા. માથાભારે વ્યાજ પર નાણાં ધીરતા હતા. અને ક્યારેક ક્યારેક તો એણે નાણાં નહીં ચૂકવી શકવા બદલ ગામ છોડીને ભાગી જવું પડતું હતું કે સંસાર છોડીને ચાલી જવુ પડતું હતું. આ સકંજામાંથી તેને બચાવવા માટે નાના-નાના લોકો, ધોબી હોય, વાળંદ હોય, વાસણ વેચવાવાળા હોય, કપડા વેચવાવાળા હોય, મીણબત્તી, અગરબત્તી વેચનારા હોય, પૂજાનો સામાન વેચવાવાળા હોય કે સામાન્ય લોકો હોય. આવા લોકોને પાંચ હજારથી માંડીને 10 લાખ રૂપિયા સુધીની રકમ વિધાઉટ ગેરંટી આપવાની વ્યવસ્થા શરૂ કરી છે. અત્યાર સુધીમાં બે કરોડ લોકોને આ રીતે નાણાં અપાયાં છે. અને લગભગ એક લાખ કરોડથી વધુ રકમ અપાઈ છે. કોઈ પણ પ્રકારની ગેરંટી માંગ્યા વિના આ રકમ આપવામાં આવી છે. અને ઉદ્દેશ એ છે કે એ લોકો પોતાનો કામધંધો વધારે. જેથી, તેઓ ગરીબોને રોજગાર આપી શકે. એકને આપે, બેને આપે, ચારને આપે. પરંતુ આનાથી જ કામ આગળ વધવાનું છે. અને એટલે જ દુનિયામાં પ્રચલિત માન્યતા છે કે આર્થિક વિકાસ માટે એક પ્રાયવેટ સેક્ટર, બીજું પબ્લિક સેક્ટર એટલે કે ગવર્મેન્ટના જાહેર ક્ષેત્રનાં એકમો હશે અથવા કોર્પોરેટ હાઉસીઝ હશે. ભારત જેવા દેશમાં ત્રીજા પ્રકારની આવશ્યકતા છે. આ ત્રીજો પ્રકાર પર હું ભાર મૂકું છે અને એ છે પર્સનલ સેક્ટર. પ્રાયવેટ સેક્ટરનો પોતાનો ઉપયોગ છે, પબ્લિક સેક્ટરનો પોતાનો ઉપયોગ છે, પરંતુ પર્સનલ સેક્ટર, જ્યાં દરેક વ્યક્તિ એક એન્ટરપ્રિન્યોર બને. અને આ જે નીતિ આજે છત્તીસગઢમાં અમલી બને છે, તેમાં એની ઝલક જોવા મળે છે. મુદ્રા યોજનાથી એને ધિરાણ મળશે. સ્કિલ ડેવલપમેન્ટની યોજનાથી તેને કૌશલ્ય મળશે. અને માર્કેટ, પોઝિટિવ માર્કેટનું એક એન્વાયર્નમેન્ટ ક્રીએટ થઈ જાય. મને ખુશી છે કે આ જે બે કરોડ લોકોને મદદ મળી છે. તેમાં આશરે 70 ટકા લોકો એસસી, એસટી કે ઓબીસીના લોકો છે, ઘણા મોટા પ્રમાણમાં મહિલા એન્ટરપ્રિન્યોર આગળ આવી છે. આ જે તાકાત ઊભી થઈ રહી છે. એ જે લોકો આ નીતિઓ સાથે છત્તીસગઢ આવ્યા છે. હું માનું છું કે એમની સાથે જોડાવાથી આ બંનેની શક્તિ કામ આવશે. અને કેન્દ્ર સરકાર અને રાજ્ય સરકારની શક્તિ જોડાય છે ત્યારે વિકાસ વેગ પકડે છે. અને મને વિશ્વાસ છે કે છત્તીસગઢના નવયુવાનોને તેનો લાભ મળશે. આજે પ્રધાનમંત્રી આવાસ યોજનાનો પણ આરંભ થઈ રહ્યો છે. દેશ આઝાદ થયો એના આટલાં વર્ષો વીતી ગયાં પછી પણ પાંચ કરોડ પરિવારો એવાં છે, જેમને ઘર બાંધવા જરૂરી છે. આવા આશરે બે કરોડ લોકો શહેરોમાં છે, ત્રણ કરોડ લોકો ગામડાંઓમાં છે અને આ એ લોકો છે, જેમના માટે આપમેળે મકાન બનાવવું શક્ય નથી. ના તો એમની પાસે જમીન છે, ના તો એમની પાસે પૈસા છે. વિકાસ માટે વ્યવસ્થાઓ કેટલીકવાર ઘણી મોટી ભૂમિકા ભજવે છે. ગરીબમાં ગરીબ વ્યક્તિ હશે. ઝૂંપડપટ્ટીમાં રહેતો હશે, તો એ જીવવાની રીત એવી રીતે અપનાવી લે છે કે રાત્રે સૂવા માટે આવે છે પછી સવારે ચાલ્યો જાય છે. ના તો એ પરિવારનો માહોલ બનાવી શકે છે કે ના તો એ વ્યક્તિ સ્વપ્ન સજાવી શકે છે. પરંતુ જો તેને નાનકડું પણ મકાન આપવામાં આવે, તો એ પૈસા ભરવા માટે તૈયાર થાય છે. સરકાર જો મદદ કરે, બેન્ક જો મદદ કરે, પબ્લિક પ્રાયવેટ પાર્ટનરશીપ – જાહેર ખાનગી ભાગીદારીના મોડલથી આગળ વધે. એકવાર મકાન બની જાય છે, તો બીજું કંઈ કરવાનું મન થાય છે. મહેમાન આવે છે તો ઘરમાં પ્રવેશ જ્યાંથી થતો હોત, ત્યાં પગ લૂછવા માટે કંઈક રાખવું જોઈએ. તો વિચારે છે કે દસ રૂપિયા બચાવી લઉં તો કંઈક લાવીને રાખવું જોઈએ. પછી તેને લાગે છે કે લોકો આવે છે, ઝૂંપડપટ્ટીમાં તો ચાલતું હતું, હવે થોડું વ્યવસ્થિત કરવું પડશે, શેતરંજી લાવવી પડશે, થોડા પૈસા બચાવીને બીજા મહિને શેતરંજી લઈ આવે છે. ફરી થોડા દિવસ જાય છે, તેને લાગે છે કે બાળકોને ભણાવવા જોઈએ. તો બાળકોને ભણાવવા માટે વિચારવા લાગે છે. એકવાર ચાર દિવાલો મળી જાય છે, માથે છાપરું મળી જાય છે, તો એના સ્વપ્નોમાં પ્રાણ આવી જાય છે અને એ નવી નવી ચીજો કરવા માંડે છે. અને એટલે જ આ પ્રધાનમંત્રી આવાસ યોજના એ માત્ર ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર નથી. આ પ્રધાનમંત્રી આવાસ યોજના, એ માત્ર દિવાલો ઊભી કરવા માટે નથી. કોઈને જગ્યા આપી દઈશું, એનાં પોતાનાં સ્વપ્નોમાં પ્રાણ ભરવા માટેનો આ એક ઘણો મોટો કાર્યક્રમ છે. જે હિન્દુસ્તાનના ગરીબમાં ગરીબ વ્યક્તિને અને માણસ જે સામાન્ય વ્યક્તિના મનની જે ઈચ્છા હોય છે, એ ક્યાંય પણ રહેતો હોય, પોતાનું ઘર તો સારું હોય, દરેકની આવી ઈચ્છા હોય છે. પરંતુ એ ગરીબની ઈચ્છા પૂરી નથી થતી. કોઈ ગરીબ મર્યા પછી પોતાનાં બાળકોને વારસામાં ગરીબી આપવા નથી ઈચ્છતો. અને ગરીબમાં ગરીબ માં બાપ પણ પોતાનાં બાળકોને વારસામાં ગરીબી આપવા નથી ઈચ્છતા. એ લોકો પણ પોતાનાં બાળકોને કંઈક આપીને જવા ઈચ્છે છે. સરકારે સપનું જોયું છે. વર્ષ 2022માં ભારતની આઝાદીને 75 વર્ષ થશે. શું હજુ પણ દેશનો પ્રત્યેક નાગરિક દેશની તમામ સરકાર, દેશની તમામ સ્થાનિક સ્વરાજની સંસ્થાઓ, જાહેર જીવનમાં કે વ્યક્તિગત જીવનમાં જે કોઈ વિચારશીલ લોકો છે. એ સહુએ 2022 માટે મનમાં સંકલ્પ લેવો જોઈએ કે વર્ષ 2022માં જ્યારે દેશની આઝાદીને 75 વર્ષ થશે, જે મહાપુરુષોએ આ દેશની આઝાદી માટે બલિદાન આપ્યાં. યુવાની જેલોમાં વીતાવી, ફાંસીના માંચડે લટકી ગયા, પીઠ પર પોલીસના ડંડા ખાધા, એ લોકોએ જેમણે આટલો ત્યાગ કર્યો, તપસ્યા કરી અને આપણને આઝાદી અપાવી, તેમને આઝાદીના 75મા વર્ષે આપણે શું આપી શકીએ તેનો સંકલ્પ દરેક દેશવાસીએ લેવો જોઈએ. આપણે તેમને કેવું ભારત આપીશું. ભારતની આઝાદીના દિવાનાઓને આઝાદીનાં 75 વર્ષ નિમિત્તે કેવું ભારત આપીશું. આ સપનું જોવું જોઈએ. અમે એ સપનું જોયું છે કે જ્યારે આઝાદીના 75 વર્ષ થાય ત્યારે હિન્દુસ્તાનના ગરીબમાં ગરીબ વ્યક્તિ પાસે પણ પોતાનું ઘર હોય. વર્ષ 2022 સુધીમાં પાંચ કરોડ ઘર બનાવવા છે. ઘણું મોટું કામ છે, એ હું જાણું છું. માનવ સંસાધન લાગશે. પરંતુ એનાથી રોજગાર પણ વધશે. સિમેન્ટ વેચાશે, લોખંડ વેચાશે, મેન્શનના કામ કરનારા લોકોને કામ મળશે. ઈંટ, માટી, ભઠ્ઠો, ચૂનો, બધાં કામ કરનારા લોકોને કામ મળવાનું છે. દેશમાં એક ઘણી મોટી આર્થિક પ્રવૃત્તિ થશે, જે પણ દેશની યુવાન પેઢીને કામ આવવાની છે. જીવન પરિવર્તિત થનારા છે અને એટલે જ આ કાર્યક્રમ આજે અહીં શરૂ થવાનો છે. સમગ્ર દેશમાં તમામ સરકારો આગળ આવે અને જેટલી ઝડપથી થઈ શકે એટલી ઝડપથી પોતાના રાજ્યમાં જમીન સંદર્ભે જગ્યા નક્કી કરી લે. ભારત સરકાર આ કામ આગળ ધપાવવા માટે તૈયાર છે. રાજ્ય અને કેન્દ્ર સાથે મળીને આ કામ કરશે અને દેશના ગરીબમાં ગરીબ વ્યક્તિને પણ અમે એક છત આપીશું. જે છતના સહારે એ લોકો સપનામાં પ્રાણ પૂરશે. અને એમનાં જીવંત સપનાંઓથી દેશ 2022માં નવી ઊંચાઈઓને આંબશે. આ જ એક વિશ્વાસ સાથે હું ફરી એકવાર રમણ સિંહ જીને એમની ટીમને ખૂબ-ખૂબ શુભેચ્છાઓ પાઠવું છું. શ્રી વેન્કૈયા જી, આ વિભાગના મંત્રી છે, દિવસ-રાત તેમણે આ કામ પાછળ લગાડ્યા છે અને મને વિશ્વાસ છે કે આ સ્વપ્ન સાકાર થઈને જ રહેશે. ખૂબ ખૂબ આભાર.