PL-MTEB/scidef huggingface dataset:
Publiczny system finansowy to taki system, który
zapewnia przepływ środków pieniężnych i ich współtworzenie, a także umożliwią dostarczanie dóbr i usług
publicznych oraz świadczeń społecznych.
1. Stanowi wyraz twórczości użytkowników oraz wynik przynależności do społeczeństwa informacyjnego. Pojawienie się kultury uczestnictwa burzy wcześniejsze przekonania o tym, iż nadawca i odbiorca mają przypisane określone funkcje i ich role nie mogą się przenikać. W ramach kultury uczestnictwa nadawcy i odbiorcy mogą wchodzić w różnego rodzaju wzajemne interakcje i zamieniać się rolami przy tworzeniu i odbieraniu przekazów [2]. Ten typ kultury charakteryzuje się relatywnie niskim progiem dla ekspresji artystycznej i obywatelskiego zaangażowania, stanowi  duże wsparcie dla twórczości i dzielenia się swoimi utworami, oraz jest rodzajem nieformalnej opieki mentorskiej, w ramach której najbardziej doświadczeni mogą przekazać nowicjuszom pewne wskazówki, rady lub pokazać wzory [3].
2. Pojawiła się w momencie, gdy kultura zareagowała na pojawiające się coraz częściej nowe technologie medialne, umożliwiające przeciętnemu konsumentowi na zdobywanie, archiwizowanie, komentowanie, dokonywanie zmian w publikowanych treściach oraz ich prężne rozpowszechnianie. Działania te zwykle cechuje wysoka efektywność i interaktywność [4].

3.  Pojęcie do pewnego stopnia sztuczne, odnoszące się do wpływu nowych form komunikacji (od kserografu po media społecznościowe) na tworzenie, dystrybucję i recepcję tekstów kultury. W istocie chodzi o to, że po czasie dość jednokierunkowych mediów masowych (telewizja, prasa, książka masowa) poszerza się pole czynnego uczestnictwa w kulturze, rozumianego tu także jako tworzenie tekstów [1].
Woda, która znajduje się w skałach pod powierzchnią Ziemi [1], [2]
nazywana jest wodą podziemną. Wypełnia wolne przestrzenie, które mają formę porów, szczelin lub pustek
(zob.  Porowatość i przepuszczalność). Wody podziemne pochodzą z roztworów związanych ze
stopami magmowymi i nazywane są juwenilnymi albo z opadów atmosferycznych i nazywane są
wodami meteorycznymi lub wadycznymi. Wody meteoryczne są wodami odnawialnymi [3], [4], [5].
inaczej górotwórczość, to termin oznaczający powstawanie gór w sensie
geologicznym, jako pasm fałdowych, niekiedy jest używany w odniesieniu do tworzenia się gór
w sensie topograficznym, tj. do wypiętrzenia pewnych obszarów względem otoczenia [1], [2], [3],
[4].
Orogen to obszar, na który oddziałuje orogeneza [1], [2], [3], [4].
Kolizja jest to wzajemne mechaniczne oddziaływanie płyt litosferycznych. Często używany jest termin kolizja
kontynentalna, oznaczający zderzenie dwóch płyt litosfery kontynentalnej (zob.  Orogeny kolizyjne  ), [5],
[6].
inaczej ruchy epejrogeniczne, lądotwórczość lub ruchy lądotwórcze, to
powolne, pionowe ruchy skorupy ziemskiej powodujące podnoszenie się lub obniżanie znacznych jej obszarów,
bez zmiany ich struktury (zob.  Ruchy epejrogeniczne i ich przyczyny  ). Według przeważających poglądów
ruchy epejrogeniczne są wywołane zaburzeniami izostazji, bądź zmianami gęstości i objętości
materiału skalnego w wyniku zmian termodynamicznych (temperatury, ciśnienia), zachodzących
w dolnej części skorupy ziemskiej i w górnym płaszczu Ziemi [1], [2], [3], [4]. Jednym z efektów
tych ruchów jest wywołanie transgresji i regresji morskich (zob.  Procesy związane z epejrogenezą
).
to proces przyrostu lub wzrostu, zazwyczaj przez stopniowe nagromadzenie
dodatkowego materiału (zob.  Akrecja skorupy kontynentalnej  ). W teorii tektoniki płyt, termin akrecja
kontynentalna jest najczęściej używany jako proces, w którym materiał jest dodawany do kontynentalnej płyty
litosfery w strefie subdukcji [6], [7].
rozległy fragment skorupy ziemskiej, zwłaszcza kontynentalnej, nie podlegający
znacznemu fałdowaniu, w przeciwieństwie do obszarów otaczających [1], [2], [3], [4]. Kraton może występować
w formie platformy lub tarczy ( Rys. 1  ).
Platforma to znacznych rozmiarów obszar kontynentalnej skorupy ziemskiej zbudowany z dwóch pięter
strukturalnych: 

fundamentu (podłoża) platformy,

pokrywy platformowej,
różniących się stylem architektonicznym ( Rys. 1  ).
Fundament platformy tworzą skały magmowe i metamorficzne, sfałdowane i wypiętrzone wskutek ruchów
górotwórczych w archaiku i proterozoiku (platformy stare - prekambryjskie) lub w paleozoiku (platformy
młode), a następnie zrównane (zdenudowane)( Rys. 1  ).
Pokrywa platformowa jest zbudowana głównie ze słabo zdeformowanych tektonicznie skał osadowych ( Rys.
1  ), [1], [2], [3], [4].





  Rysunek 1:  Wzajemny stosunek platformy i tarczy w obrębie kratonu.  
Tarcza jest to wypukła, nie przykryta osadami część fundamentu krystalicznego platformy, pozbawiona
pokrywy platformowej, np. tarcza bałtycka, tarcza kanadyjska ( Rys. 2  ), [1], [2], [3], [4].





  Rysunek 2:  Kraton wschodnioeuropejski, w skład którego wchodzą: tarcza bałtycka (fennoskandynawska), tarcza
ukraińska i platforma wschodnioeuropejska.
obszar graniczny pomiędzy skorupą kontynentalną i oceaniczną
zawarty w całości w jednej płycie litosfery. Pasywność oznacza, że aktywność tektoniczna jest tu minimalna
[8], [6].
całkowita ilość osadów na Ziemi, jak również środowisko, w którym
znajdują się i tworzą osady [9].
zagłębienie w powierzchni Ziemi; termin ten w geologii używany jest najczęściej w
odniesieniu do basenów osadowych, czyli regionów Ziemi, w których następuje gromadzenie się
(akumulacja) osadów ( Rys. 3  ), (zob.  Baseny sedymentacyjne a tektonika płyt  ), [1], [2], [3], [4],
[10].
    



  Rysunek 3:  Basen intrakratoniczny.
układ dwóch zdjęć wykonanych z innych miejsc przestrzeni w taki
sposób, że osie kamer są pionowe a ich baza – pozioma; pojęcie rozciąga się na zdjęcia naziemne, wówczas za
normalny uznaje się stereogram zdjęć wykonanych przy poziomych osiach kamery prostopadłych do bazy
1
 
.
rzut ortogonalny środka rzutu na
zdjęcie 2
   ,
punkt główny jest początkiem układu w którym mierzy się współrzędne na
zdjęciu 3
   .
część wspólna zdjęć stereogramu (Rys. 2C); pokrycie wyraża się
stosunkiem powierzchni wspólnej do powierzchni zdjęcia (zob.  Rodzaje lotów fotogrametrycznych).
obrazy tego samego punktu terenowego
na zdjęciach wykonanych z innych miejsc przestrzeni; w przypadku stereogramu są dwa punkty
homologiczne (na Rys. 2AB są punkty \(P'_1\) i \(P'_2\)); punkty homologiczne leżą zawsze w obszarze pokrycia.
różnica położenia punktów homologicznych na
zdjęciach odniesiona do punktów głównych, dla stereogramu normalnego różnica dotyczy tylko kierunku
równoległego do bazy i wynosi: 

 

 

     \begin{equation} p_x = x_1 - x_2  \end{equation} gdzie:
\(p_x\) – paralaksa (podłużna) 4
   ,
\(x_1, \, x_2\) – współrzędne punktów homologicznych na zdjęciach w układach o początku w punktach głównych
(odpowiednio lewym i prawym).
określanie położenia punktu w przestrzeni 3D
poprzez przecięcie prostych wyprowadzonych z punktów homologicznych i przechodzących przez odpowiednie
środki rzutu (co najmniej) dwóch zdjęć.
Instrument pochodny to taki instrument finansowy, którego
wartość zależy od wartości innego instrumentu (zwanego bazowym, pierwotnym lub podstawowym), a
rozliczenie następuje w pewnym momencie (okresie) czasu w przyszłości. W odniesieniu do instrumentów
pochodnych używa się również nazwy „derywaty” (ang. derivatives).
Rynek terminowy to taki segment rynku finansowego, w którym
handluje się obietnicami (zobowiązaniami) kupna-sprzedaży instrumentów pierwotnych w przyszłości.
Gaz rzeczywisty jest pojęciem termodynamicznym oznaczającym gaz, który nie zachowuje się zgodnie z prawami ustalonymi dla gazu doskonałego. W praktyce są to wszystkie gazy istniejące w realnym świecie, ale przybliżenie gazu doskonałego może w wielu warunkach być do nich z powodzeniem zastosowane. Przybliżenie to zawodzi, gdy istnieje potrzeba dokonania bardzo dokładnych obliczeń w warunkach zbliżonych do normalnych.
Spływ to stosunkowo szybkie grawitacyjne przemieszczanie w dół stoku,
nasyconego wodą, luźnego, ziarnistego materiału [1], [2], [3], [4].
Jest to spływ błotny zawierający materiał piroklastyczny,
głównie popiół wulkaniczny z domieszką innych typów ziaren. Fluidyzacja piroklastyków zachodzi przez wodę
zgromadzoną w kalderze wulkanu, pochodzącą z pokrywy śnieżnej czy lodowcowej, a także z opadów
powstających z kondensacji pary wodnej wydobywającej się z wulkanu. Lahary zwykle przemieszczają się ze
znaczną prędkością, wynoszącą średnio 50 km/h. Mają różne temperatury. Spływy powstałe
krótko po erupcji przemieszczają gorący materiał piroklastyczny, wówczas nazywa się je gorącymi.
Wektor   \( \overrightarrow{v}   \) jest równoległy do prostej  \( l \), jeżeli dla dowolnych dwóch jej punktów  \( A \) i  \( B \) wektory   \(  \overrightarrow{AB}  \) oraz  \( \overrightarrow{v}  \) są równoległe.


Każdy wektor równoległy do prostej nazywamy jej wektorem kierunkowym (zob. Rys. 1 ).
Jeżeli siła F jest przyłożona w punkcie którego położenie opisuje wektor wodzący r to moment  \( \boldsymbol{\tau} \) siły F względem początku układu współrzędnych

 \( \boldsymbol{\tau} = {\bf r} \times {\bf F} \)
(2)

								\( {\bf L} = {\bf r} \times {\bf p},  \)

gdzie p jest pędem punktu materialnego, a r reprezentuje jego położenie względem wybranego inercjalnego układu odniesienia. Wartość L wynosi

(3)

								\( L = r p \sin(\theta) \)
Rozwiązaniem podstawowym równania Laplace'a ( 1 ) nazywamy funkcję

(3)

								\( \Phi (x)=\begin{cases}-\dfrac{1}{2\pi} \ln \|x\|,& {\rm dla}\hskip 0.5pc n=2;\\ \dfrac {1}{n(n-2) \alpha (n)}\dfrac{1}{\|x\|^{n-2}}, & {\rm dla} \hskip 0.5pc n\geq 3.\end{cases} \)
... są związkami organicznymi, które w swojej strukturze zawierają grupę funkcyjną złożoną z atomu węgla związanego wiązaniem podwójnym z atomem tlenu  \( (\ce{C}{=}\ce{O}) \).
Komunikacja jest zatem procesem tworzenia społeczności, który charakteryzują konkretne cechy: jest on rozciągnięty w czasie, nie jest prostym przekazem informacji, prowadzi bowiem do uzgadniania wspólnych znaczeń albo do kontrolowania ludzi, kształtuje nasze postrzeganie i myśli na temat otaczającego nas świata społecznego, pozwala odpowiedzieć na pytanie, jak ten świat interpretujemy i jak się możemy w jego obrębie zachowywać. Komunikacja pomaga w wykonywaniu różnych zadań i w budowaniu silnych związków [1]. Em Griffin porównał proces komunikowania się ludzi do gry w kalambury: „Podobnie jak zabawa w rozwiązywanie kalamburów, komunikacja interpersonalna jest ciągłym procesem, w którym we współpracy z inną osobą wykorzystujemy werbalne i niewerbalne komunikaty, aby tworzyć i modyfikować obrazy powstałe w umysłach współuczestników procesu. Komunikacja między dwiema stronami zaczyna się wtedy, gdy powstałe obrazy przynajmniej w części się pokrywają” [2], innymi słowy, gdy obie strony procesu komunikowania rozumieją przekazywaną i odbieraną treść w taki sam lub w bardzo zbliżony sposób. Komunikacja interpersonalna może być też definiowana jako podejmowana w określonej sytuacji wymiana werbalnych, wokalnych i niewerbalnych sygnałów w celu osiągnięcia lepszego poziomu współdziałania [3].
... polega na zjawisku, że różne związki chemiczne mające ten sam wzór cząsteczkowy różnią się od siebie sposobem lub kolejnością wiązań chemicznych lub też rozmieszczeniem przestrzennym atomów.
... jest spowodowana obecnością w strukturze cząsteczki przynajmniej jednego atomu węgla (chiralnego lub asymetrycznego), który ma wszystkie podstawniki różne.
Skutki oddziaływania mediów to konsekwencje działania mediów zarówno zamierzone jak i niezamierzone. O skutecznym działaniu mediów mówimy jednak tylko wtedy gdy  mamy do czynienia z planowanym i kontrolowanym wpływem na społeczeństwo pozwalającym wywołać planowany efekt. W takim rozumieniu skuteczność mediów będzie oznaczała ich zdolność do osiągania założonego przez nadawcę celu [1]. Media mogą również wywierać wpływ, którego skutki są nieprzewidywalne i trudne do kontrolowania. Pomimo, że wywołane skutki są niezamierzone to media odegrały istotną rolę w ich wywołaniu. Taki charakter mają nawarstwiające się w mediach informacje np. o przypadkach zachorowań mogą doprowadzić do wzbudzenia  niepokoju i lęku i w pewnych sytuacjach może to wywołać panikę skutkujacą niepożądanymi społecznie działaniami [2].
Przemieszczanie materiału skalnego i glebowego pod
wpływem grawitacji nazywane jest powierzchniowymi ruchami masowymi.
Funkcję  \( f \) nazywamy funkcją nieciągłą, gdy nie jest ona ciągła w co najmniej jednym punkcie swojej dziedziny. Każdy taki punkt nazywamy punktem nieciągłości funkcji.
Treści i praktyki komunikacyjne, które kształtują przekonania odbiorców, użytkowników mediów o regułach i mechanizmach rządzących światem przedstawionym oraz jego odniesieniach do rzeczywistości, wpływające na ich postępowanie w świecie rzeczywistym [6].
World Wide Web (WWW) to  ogólnoświatowy, hipertekstowy, multimedialny, sieciowy system informacyjny oparty na publicznie dostępnych, otwartych standardach IETF (Internet Engineering Task Force) i W3C (World Wide Web Consortium), który został wynaleziony przez brytyjskiego fizyka i programistę Tima Bernersa-Lee w 1990 roku [1]. Usługa ta jest powszechnie kojarzona z całym internetem, jednak stanowi jedynie jeden z jego elementów, który w uproszczeniu stanowią dostępne w Sieci wzajemnie połączone zasoby stron internetowych oraz dokumentów.
... kwas dezoksyrybonukleinowy dwuniciowy (DNA) i kwas rybonukleinowy jednoniciowy (RNA), są biopolimerami zbudowanymi z nukleotydów.
Pod pojęciem ruchu rozumiemy zmiany wzajemnego położenia jednych ciał względem drugich wraz z upływem czasu.
Punkty materialne to obiekty obdarzone masą, których rozmiary (objętość) możemy zaniedbać.
Prędkość definiujemy jako zmianę położenia ciała w jednostce czasu.
Prędkość chwilowa jest pochodną drogi względem czasu.

(4)

								\( {\bf v}=\frac{d\;{\bf x}}{d\;t} \)
(5)

								\( \overline{{v}}=\frac{x-x_{{0}}}{t} \)

					gdzie
 \( x - x_{0} \) jest odległością przebytą w czasie  \( t \)
Przyspieszeniem nazywamy tempo zmian prędkości.
(7)

								\( {\bf a}=\frac{\mathit{d{\bf v}}}{\mathit{dt}} \)
Kaustobiolity są skałami palnymi, które zawierają węgiel pochodzenia
organicznego. Ze względu na formę (stan skupienia) dzielone są na:

stałe, do których należą węgle,

ciekłe, do których zaliczana jest ropa naftowa i jej pochodne,

gazowe, do których należy gaz ziemny i jego pochodne.
Moc definiujemy jako ilość wykonanej pracy (lub przekazanej energii) do czasu w jakim została ona wykonana.
Jednostką mocy w układzie SI jest wat (W); 1 W = 1 J/ s. Dla celów praktycznych powszechnie stosowaną jednostką mocy jest kilowat (kW), a jednostką energii (iloczyn mocy i czasu) jest kilowatogodzina (kWh).
Iloczynem mieszanym uporządkowanej trójki wektorów  \(  \overrightarrow{u},\overrightarrow{v},\overrightarrow{w} \) nazywamy liczbę  \(  \left(  \overrightarrow{u},\overrightarrow{v},\overrightarrow{w}\right)  \) określoną wzorem

(1)

								\( \left(  \overrightarrow{u},\overrightarrow{v},\overrightarrow{w}\right):=\left(  \overrightarrow {u}\times\overrightarrow{v}\right)  \circ\overrightarrow{w}\text{.} \)
Powierzchnia, poniżej której pory w skale są
całkowicie nasycone wodą nazywana jest zwierciadłem wód gruntowych. Jest to powierzchnia
ograniczająca od góry strefę saturacji, czyli strefę występowania wód podziemnych [1], [2], [3].
Kryształ definiuje się jako ciało stałe wykazujące regularne i okresowo powtarzające się we wszystkich kierunkach ułożenie elementów struktury: atomów, cząsteczek lub jonów.
odpowiednio zaplanowany lot statku powietrznego wyposażonego
w kamerę, którego celem jest sekwencyjne wykonywanie pokrywających się zdjęć lotniczych, o określonym
uporządkowaniu przestrzennym.
Cykl hydrologiczny przedstawia cyrkulację
wody na Ziemi, to znaczy zmiany jej stanu i położenia w systemie ziemskim [1], [2], [3], [4]. W jego obrębie
wyróżnia się duży obieg, obejmujący oceany i kontynenty oraz obieg mały, który rozpatruje cyrkulację tylko
oceanów lub kontynentów albo mniejszych regionów.
Regolity (skały rezydualne) są nagromadzeniami materiału
pochodzącego z wietrzenia skały macierzystej, który pozostał w miejscu jej występowania [1].
Denudacja jest sumarycznym procesem wietrzenia, erozji i ruchów masowych,
które wiążą się z transportem grawitacyjnym produktów niszczenia skał [1].
Koluwium to materiał skalny nagromadzony w wyniku przemieszczania
grawitacyjnego, który ma różne formy, np. jęzorów, fartuchów osuwiskowych lub spływowych, stożków
osypiskowych, wałów itd...
Reakcje termojądrowe zachodzą w wysokich temperaturach rzędu  \( \ce{10^{7}} \) -  \( \ce{10^{8}} \) K i polegają one na łączeniu się mniejszych jąder w większe, co prowadzi do wydzielania się bardzo dużych ilości energii.
Ruchem falowym nazywamy rozchodzenie się zaburzenia w ośrodku.
rekonstrukcja przestrzennej orientacji pary zdjęć względem siebie w oparciu o warunek poprawnego przecinania
się promieni punktów homologicznych; rezultat orientacji nazywany jest modelem (fotogrametrycznym).
arbitralnie przyjęty układ
w którym wyrażone jest wzajemne położenie zdjęć (kamer), np. układ zaczepiony w
środku rzutu kamery lewej i dziedziczący jej kierunki osi, ale przy założeniu, że oś \(z\) jest
pionowa 3
   ;
układ służy do obliczania współrzędnych 3D z przecięcia promieni punktów homologicznych zdjęć tworzących
model 4
   .
transformacja modelu do układu terenowego
(ang. absolute orientation – AO).
"Dobry kryzys jest zbyt cenny, by go zmarnować" – zwykł mawiać Paul Romer, ekonomista i przedsiębiorca, laureat Nagrody Nobla, profesor ekonomii w Szkole Biznesu Sterna na Uniwersytecie Nowojorskim [2].
Kryzysem nazywamy „stan, który zagraża przetrwaniu firmy, realizacji jej celów, ogranicza czas dostępny na podjęcie działań zaradczych i zaskakuje decydentów swoim pojawieniem się” [3].
Rynek walutowy to całokształt transakcji oraz warunków
w jakich się one odbywają, dotyczących wymiany waluty jednego kraju na walutę kraju innego.
Niech  \( f:[a,+\infty) \to \mathbb{R} \) będzie funkcją całkowalną w sensie Riemmana na każdym z przedziałów domkniętych  \( [a,\beta] \), gdzie  \( a < \beta \). Całką niewłaściwą Riemanna I rodzaju  funkcji  \( f \) nazywamy granicę



								\(  \lim\limits_{\beta \to +\infty} \int\limits_a^{\beta} f(x)dx  \)

					 i oznaczamy ją symbolem 
					
								\(  \int\limits_a^{+\infty} f(x)dx \)

					.
Jeżeli powyższa granica istnieje i jest skończona, to mówimy, że całka niewłaściwa  \( \int_a^{+\infty} f(x)dx \) jest zbieżna, natomiast jeżeli granica ta nie istnieje lub jest niewłaściwa, to mówimy, że całka niewłaściwa  \( \int_a^{+\infty} f(x)dx \) jest rozbieżna.

Rysunek 1:  Interpretacja geometryczna całki niewłaściwej Riemanna I rodzaju w przedziale \( [a, +\infty) \)


W analogiczny sposób definuje się całkę niewłaściwą Riemanna I rodzaju  \( \int_{-\infty}^b f(x)dx \) funkcji  \( f \) określonej na przedziale  \( (-\infty,b] \), jak również pojęcia jej zbieżności i rozbieżności. Przyjmujemy wówczas, że


								\( \int\limits_{-\infty}^b f(x)dx:=\lim\limits_{\alpha \to -\infty} \int\limits_{\alpha}^b f(x)dx. \)
Niech  \( f: \mathbb{R} \to \mathbb{R} \) będzie funkcją całkowalną w sensie Riemanna w każdym przedziale domkniętym  \( [\alpha,\beta] \) zawartym w  \( \mathbb{R} \). Całkę niewłaściwą Riemanna I rodzaju funkcji  \( f \) w  \( \mathbb{R} \) definujemy jako


								\( \int\limits_{-\infty}^{+\infty} f(x)dx := \int\limits_{-\infty}^{a} f(x)dx + \int\limits_{a}^{+\infty} f(x)dx, \)

gdzie  \( a \) jest dowolnie wybranym punktem z  \( \mathbb{R} \). Jeżeli obie całki w powyższej sumie są zbieżne, to mówimy, że całka  \( \int_{-\infty}^{+\infty} f(x)dx \) jest zbieżna. Gdy któraś z tych całek nie istnieje lub jest rozbieżna, to mówimy, że całka  \( \int_{-\infty}^{+\infty} f(x)dx \) jest rozbieżna.
Niech  \(  (f:[a,b) \to \mathbb{R})  \) będzie funkcją całkowalną w sensie Riemmana na każdym z przedziałów domkniętych  \( [a,\beta] \), przy czym  \( ( a < \beta < b)  \). Załóżmy, że funkcja  \( (f) \) jest nieograniczona w pewnym lewostronnym sąsiedztwie punktu  \( (b) \). Całką niewłaściwą Riemanna II rodzaju  funkcji  \( (f) \) nazywamy granicę


								\( \lim\limits_{\beta \to b^-} \int\limits_a^{\beta} f(x)dx \)

i oznaczamy ją symbolem


								\( \int\limits_a^b f(x)dx. \)

Jeżeli powyższa granica istnieje i jest skończona, to mówimy, że całka niewłaściwa  \( \int_a^b f(x)dx \) jest zbieżna, natomiast jeżeli granica ta nie istnieje lub jest niewłaściwa, to mówimy, że całka niewłaściwa  \( \int_a^b f(x)dx \) jest rozbieżna.
Niech  \( (f:(a,b) \to \mathbb{R}) \) będzie funkcją całkowalną w sensie Riemmana na każdym z przedziałów domkniętych  \( [\alpha,\beta] \) , przy czym  \( (a < \alpha < \beta < b) \). Załóżmy, że funkcja  \( (f) \) jest nieograniczona w pewnym prawostronnym sąsiedztwie punktu  \( (a) \) oraz  w pewnym lewostronnym sąsiedztwie punktu  \( (b) \). Całkę niewłaściwą Riemanna II rodzaju  funkcji  \( (f) \) w  \( (a,b) \) definiujemy jako



								\( \int\limits_{a}^{b} f(x)dx = \int\limits_{a}^{c} f(x)dx + \int\limits_{c}^{b} f(x)dx, \)


gdzie  \( (c) \) jest dowolnie wybranym punktem z  \( ( (a, b) ) \). Jeżeli obie całki po prawej stronie powyższej równości są zbieżne, to  mówimy, że całka  \( (\int_{a}^{b} f(x)dx) \) jest zbieżna. Gdy któraś z tych całek nie istnieje lub jest rozbieżna, to mówimy, że całka niewłaściwa  \( (\int_{a}^{b} f(x)dx) \) jest rozbieżna.
Rating – ocena wiarygodności kredytowej będącej miarą ryzyka związanego z
inwestycją w papiery dłużne emitenta. Rating nadawany jest przez agencję ratingową na podstawie oceny
ryzyka ekonomicznego, politycznego i społecznego https://www.gov.pl/web/finanse/rating.
Obserwowalne makroskopowo, trójwymiarowe formy
wynikające z rozmieszczenia budulca w obrębie skał osadowych, które powstały w procesach sedymentacyjnych
nazywane są strukturami sedymentacyjnymi [1], [2], [3], [4].
List zastawny jest to dłużny papier wartościowy, który bardzo
przypomina obligację odsetkową. Jest to dokument, w którym emitent potwierdza zaciągnięcie pożyczki
pieniężnej i zobowiązuje się do jej zwrotu w ustalonym z góry terminie, wraz z należnymi odsetkami.
Oprocentowanie listów zastawnych może być stałe lub zmienne.
elektroniczna wersja książki drukowanej, przeznaczona do odczytu za pomocą komputera, lub innego urządzenia wyposażonego w odpowiednie aplikacje, umożliwiające prawidłowe wyświetlanie treści zapisanej w postaci cyfrowej. W związku z powyższym należy przyjąć, że termin ten określa jednocześnie rodzaj dokumentu i jego nośnik, w tym przypadku − urządzenie służące do odczytu [7].
... to liczba określająca ile atomów węgla o  typu sp³ jest przyłączona do konkretnego atomu związku organicznego.
obrazuje ona zmianę lepkości pod wpływem dodania polimeru do rozpuszczalnika, jest stosunkiem lepkości dynamicznej danego roztworu do lepkości dynamicznej rozpuszczalnika (cieczy wzorcowej) i wyraża się wzorem


(1)

								\( \eta_r = \frac \eta \eta_0 \)



gdzie  \( \eta \) – lepkość roztworu badanego, \( \eta_0 \) – lepkość rozpuszczalnika.
jest miarą wzrostu lepkości roztworu w stosunku do lepkości rozpuszczalnika; jest wyrażona wzorem


(2)

								\( \eta_{sp} = \frac {\eta - \eta_0} {\eta_0}  \)
jest stosunkiem lepkości właściwej do stężenia roztworu polimeru


(3)

								\( \eta_{red} = \frac {\eta_{sp}} c \)
jest parametrem lepkości roztworu o nieskończenie małym stężeniu


(4)

								\( \lbrack \eta \rbrack = \lim \limits_{c\rightarrow0} \frac{\eta_{sp}}{c} \)
Źródłem nazywa się naturalny i skoncentrowany wypływ wody podziemnej na
powierzchni terenu, który rozpoczyna przepływ powierzchniowy.
Dla obszaru  \(   \Omega=(0,l) \subset {\cal R}  \) szukamy pola skalarnego  \(   \Omega \ni x \rightarrow u(x) \in {\cal R}  \) będącego funkcją gładką  \(   u \in C^0  \) taką że   \(  -\left(a(x)u'(x)\right)'+b(x)u'(x)+c(x)u(x)=f(x) \textrm{ dla } x\in (0,l) \) wraz z warunkiem brzegowym Dirichleta
  \(   u(0)=u_0  \) i warunkiem brzegowym Robina  \(   a(l)u'(l)+\beta_l u(l)=\gamma_l  \) gdzie  \(   u_0,\beta_l,\gamma_l \in{\cal R}  \),  \(  \Omega \ni x \rightarrow a(x),b(x),c(x), f(x) \in {\cal R}  \) zadane funkcje  \(  a \in C^1, b,c,f \in C^0  \).
Wprowadzamy funkcję  \(  \tilde{u}(x) = (1-\frac{x}{l})u_0  \) taką że  \(  \tilde{u}(0)=u_0  \).