PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Szacowanie dobowej wydajności mleka krów na podstawie porannych lub wieczornych udojów Celem pracy było porównanie kilku metod szacowania dobowej wydajności mleka na podstawie jednego udoju: porannego lub wieczornego, krów ocenianych metodą AT4. Materiał stanowiły dane z robotów udojowych udostępnione przez Polską Federację Hodowców Bydła i Producentów Mleka (PFHBiPM). Wybrano 43 309 udojów wykonanych między 5. a 305. dniem doju dla krów z jednym lub dwoma udojami w ciągu doby. Odstęp między danym dojem a poprzednim podzielono na klasy (MIC), a laktacje podzielono na 10 miesięcznych faz. Wydajności dobowe szacowano na podstawie równań regresji liniowej. Porównano 3 równania: w obrębie laktacji pierwszych i pozostałych (wariant 1, modele 1-3) lub łącznie dla wszystkich laktacji (wariant 2, modele 4-6). Współczynniki dla modelu 1. wyznaczono w obrębie pory doju, klasy MIC i fazy laktacji. Współczynniki modelu 2. obliczono w obrębie pory doju, a odstęp między danym dojem i poprzednim uwzględniono jako dodatkową współzmienną. Współczynniki dla modelu 3. wyznaczono w obrębie pory doju, klasy MIC, a fazę laktacji zastąpiono regresją na dzień doju. Rekomendowany do wdrożenia jest model 1., który stanowi prosty model regresji, łatwy do implementacji w praktyce. Wyznaczenie współczynników w obrębie laktacji podzielonych na pierwsze i pozostałe pozwoli na dokładniejsze szacowanie wydajności dobowej.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Przyczyny brakowania krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-białej użytkowanych w fermie wielkotowarowej Analizą objęto 812 krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-białej wybrakowanych z użytkowania mlecznego w latach 2006-2010 w wielkotowarowej fermie w południowo- zachodniej Polsce. Stopień brakowania wynosił od 7,31% w roku 2006 do 26,80% w roku 2010. Biorąc pod uwagę wszystkie analizowane lata najczęściej brakowano krowy z powodu jałowości (23,40%) oraz klinicznego mastitis (16,13%). Wśród pozostałych przyczyn brakowania wyróżniono: niską produkcję (9,73%), wady kończyn (8,62%), choroby metaboliczne (7,88%), wady budowy wymienia (6,16%), wypadki losowe (5,54%), poronienia (5,42%) oraz inne powody (4,31%) i inne choroby (1,72%), a także padnięcia (4,68%). Wykazano wysoko istotne różnice pomiędzy przyczyną brakowania a średnią dzienną wydajnością mleka, procentową zawartością białka w mleku wybrakowanych krów, średnią długością życia i użytkowania w stadzie krów oraz średnią długością okresu pomiędzy ostatnim wycieleniem a wybrakowaniem krów.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Ocena wpływu wybranych substancji stosowanych do dezynfekcji jaj wylęgowych na wyniki lęgu piskląt kurzych Celem pracy było zbadanie, czy preparaty używane do dezynfekcji jaj, w których podstawowymi substancjami czynnymi są: czwartorzędowe związki amoniowe (Amino-Steril); stabilizowany kwas nadoctowy i nadtlenek wodoru (Oxydion); aldehyd glutarowy, chlorek didecylodimetyloamoniowy, czwartorzędowe związki amoniowe i benzyl-C12-C16-alkilodimetyl (Viron FF); stabilizowany nadtlenek wodoru (Hydro-Clean), nie wykazują toksycznego działania na tkanki rozwijającego się zarodka kurzego. Badania przeprowadzono na jajach wylęgowych pochodzących od stada rodzicielskiego zestawu Ross 308. Ewentualne szkodliwe działanie wodnych roztworów preparatów dezynfekcyjnych oceniano in vitro, stosując test błony omoczniowo-kosmówkowej zarodka kurzego (ang. Hen’s Egg Test – Chorioallantoic Membrane; HET-CAM). Uzyskane wyniki potwierdzono w badaniach in vivo, analizując wylęgowość dezynfekowanych jaj. W badaniu in vitro wodne roztwory preparatów o stężeniu 1%, 0,5%, 0,25% i 0,125% nakrapiano na uprzednio wypreparowaną błonę omoczniowo-kosmówkową żywego ośmiodniowego zarodka kurzego (n = 8 zarodków/preparat/stężenie). Toksyczność substancji oceniano na podstawie wystąpienia przekrwienia, wylewów i koagulacji naczyń krwionośnych błony po 0,5, 2 i 5 minutach, i odnoszono do 21-punktowej skali Luepke. Badanie in vivo obejmowały dwa doświadczenia przeprowadzone w warunkach produkcyjnych, podczas których wykorzystano jaja od stad w szczytowej (37. tydzień życia) i schyłkowej (54. tydzień życia) fazie nieśności. Oprysk jaj 1% wodnym roztworem preparatu dezynfekcyjnego (400 jaj/preparat/doświadczenie) przeprowadzano na ok. 2 godziny przed rozpoczęciem inkubacji. Oceniano wyniki lęgu, fazę rozwojową zarodków w chwili zamarcia oraz ewentualne przypadki zakażeń. W badaniach metodą HET-CAM stwierdzono, że 1% roztwory preparatów powodowały reakcję silną (Hydro-Clean), umiarkowaną (Oxydion i Amino-Steril) oraz słabą (Viron FF). Natomiast dla stężenia 0,125% stwierdzono słabą reakcję lub jej brak. Analiza wyników lęgu nie wykazała wpływu użytych preparatów dezynfekcyjnych na końcowe wyniki lęgu. Jednak w przypadku jaj pochodzących od niosek w końcowym okresie produkcji można zaobserwować, że oprysk wodnymi rozworami każdego ze środków zmniejszał straty spowodowane wczesną zamieralnością zarodków. Podsumowując, badane środki dezynfekcyjne mogą być bezpiecznie stosowane w zakładach wylęgu drobiu.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Parametry oceny loszek przed pierwszym pokryciem a wyniki ich uzytkowosci rozplodowej Przeprowadzone badania miały na celu oszacowanie współczynników korelacji fenotypowych pomiędzy parametrami określającymi dojrzałość rozpłodową loszek mieszańców ras wbp x pbz przed pierwszym pokryciem a wynikami ich użytkowości rozpłodowej w pierwszym i drugim cyklu reprodukcyjnym. Stwierdzono istotne zależności pomiędzy wiekiem pierwszego krycia loszek a liczbą prosiąt w 21. dniu i liczbą prosiąt odsadzonych (0,282*; 0,276*), pomiędzy masą ciała loszek w dniu pierwszego pokrycia a liczbą prosiąt urodzonych w 21. dniu, odsadzonych i masą miotu w 1. i 21. dniu życia oraz średnią masą prosięcia w 21. dniu (0,482**; 0,507**; 0,490**; 0,381**; 0,509**; 0,234*). Istotne współczynniki korelacji stwierdzono również pomiędzy grubością słoniny nad łopatką (P1a) w dniu pierwszego pokrycia a liczbą prosiąt urodzonych ogólnie (0,311*) oraz w 21. dniu życia (0,272*) i w dniu odsadzenia (0,265*). Grubość słoniny na grzbiecie w punkcie P2a była istotnie skorelowana z liczbą prosiąt żywo urodzonych (0,314*) w 21. dniu (0,248*) i w dniu odsadzenia (237*). Uzyskane w prezentowanych badaniach współczynniki korelacji fenotypowych wskazują, że dążąc do poprawy efektywności cech rozrodczych należy monitorować parametry podczas pierwszego krycia loszek, włączając do ich oceny dodatkowe kryteria, jakimi mogą być grubość słoniny, mierzona przed pierwszym kryciem nad łopatką oraz na grzbiecie za ostatnim żebrem.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Zastosowanie nowych antybiotyków w konserwacji nasienia knura w stanie płynnym Celem pracy było przygotowanie modyfikacji rozcieńczalnika, stosowanego do przechowywania nasienia knura, zawierającego antybiotyki: polimyksynę B, florfenikol i daptomycynę. Badania prowadzono w celu uzyskania rozcieńczalnika umożliwiającego utrzymanie wysokiej wartości biologicznej nasienia konserwowanego w stanie płynnym przez okres sześciu dni. Nasienie pochodzące od 5 knurów (30 ejakulatów) rozcieńczano w rozcieńczalniku kontrolnym (Biosolwens Plus) oraz w rozcieńczalnikach R1, R2 i R3, zawierających odpowiednio: polimyksynę B, florfenikol i daptomycynę. Ocenę jakości przechowywanego nasienia przeprowadzono za pomocą systemu CASA, oceniając całkowity i postępowy ruch plemników. Na podstawie zmian apoptotycznych określono odsetek plemników żywych (YO-PRO-1-/PI-), wykazujących zmiany apoptotyczne (YO-PRO-1+/PI-), z wysokim potencjałem mitochondrialnym (JC-1+) i wykazujących fragmentację DNA (TUNEL+). Wykazano, że rozcieńczalnik uzupełniony 200 μg florfenikolu zapewnia najwyższą jakość nasienia knura podczas 6-dniowego przechowywania.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Porownanie skladu chemicznego ziarna roznych odmian kukurydzy okreslanego metodami analitycznymi i z wykorzystaniem spektroskopii odbiciowej w bliskiej podczerwieni [NIRS] Ocenie poddano ziarno 43 odmian kukurydzy: 7 wczesnych (FAO 200-210) – grupa I, 26 średnio-wczesnych (FAO 220-240) – grupa II i 10 średnio-późnych (FAO 245-280) – grupa III, uprawianych w ujednoliconych warunkach glebowych i agrotechnicznych. Zbioru kukurydzy dokonano w 169. dniu wegetacji, w fazie pełnej dojrzałości ziarna, Porównano wyniki składu chemicznego ziarna kukurydzy określonego laboratoryjnie (metodami referencyjnymi) z wynikami uzyskanymi za pomocą analizy spektroskopowej (NIRS). Istotność różnic między poziomami poszczególnych składników w próbkach w zależności od metody badania (laboratoryjne i NIRS) oraz odmiany ziarna testowano, wykorzystując dwuczynnikową analizę wariancji. Odnotowano wysoką zależność pomiędzy wartościami białka ogólnego i tłuszczu surowego badanych rożnymi metodami. Obliczona zawartość związków bezazotowych wyciągowych również wykazywała wysoką zależność pomiędzy użytymi metodami szacowania. Zależność między poziomami włókna surowego, analizowanymi standardowo i spektrofotometrycznie, była wysoko istotnie ujemna. Stwierdzono, że istnieje możliwość stosowania spektroskopii odbiciowej w bliskiej podczerwieni do szybkiego oznaczania zawartości białka ogólnego, tłuszczu surowego i włókna surowego w ziarnie kukurydzy. Niskie wartości współczynników korelacji potwierdzają duże różnice w zawartość suchej masy i popiołu surowego, szacowanych metodami laboratoryjnymi i metodą NIRS. Potencjalne wykorzystanie techniki NIRS dla tych składników byłoby możliwe po określeniu równań uwzględniających poprawki.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Cechy fizykochemiczne mięsa indyczek rzeźnych utrzymywanych systemem ekstensywnym Celem pracy była ocena wpływu ekstensywnego utrzymania i żywienia na cechy fizykochemiczne mięśni piersiowych i udowych indyczek rzeźnych. Doświadczeniem objęto 200 indyczek dwóch typów mieszańców: BUT 9 i BIG 6. Do 6. tygodnia życia indyczki utrzymywano razem w warunkach chowu intensywnego, następnie ptaki każdego typu podzielono losowo na grupy: kontrolną (K) i ekstensywną (E). Ptaki z grup E przeniesiono na fermę wyposażoną w budynki otwarte z możliwością korzystania z trawiastego wybiegu. Wszystkie indyczki do 6. tygodnia odchowu otrzymywały mieszanki pełnoporcjowe dostosowane składem do ich wieku. Indyczki z grupy E od 7. tygodnia życia oprócz mieszanek otrzymywały dziennie 0,1 kg/szt. zielonki z pokrzyw, koniczyny i lucerny, a od 13. tyg. dodatkowo po 0,1 kg/szt. ziemniaków parowanych. Odchów ptaków trwał 16 tygodni. W trakcie uboju pobierano próby mięśni piersiowych i udowych. Ocena jakości mięsa obejmowała pomiar pH po 6 i 24 godzinach, pomiar przewodności elektrycznej mięsa po 24 i 48 godzinach od uboju, określenie zdolności utrzymywania wody własnej, wielkości wycieku naturalnego oraz termicznego. Oznaczono również parametry barwy (L*, a*, b*) i kruchość mięsa. Statystycznie istotną interakcję systemu utrzymania oraz typu użytkowego indyczek potwierdzono dla jasności mięśni piersiowych, a także dla pH po 6 godzinach od uboju, parametrów barwnych L* i b* oraz wycieku termicznego w mięśniu udowym. Na większość cech fizykochemicznych miał wpływ system utrzymania i żywienia indyczek. Mięso ptaków z chowu ekstensywnego odznaczało się nieco wyższym pH, mniejszą wodochłonnością i większym wyciekiem termicznym. Było także istotnie ciemniejsze i mniej kruche w stosunku do mięsa ptaków utrzymywanych intensywnie. Nie odnotowano wystąpienia wad mięsa, stwierdzono natomiast znaczną zmienność osobniczą badanych cech jakości mięsa.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Udział części zasadniczych w zależności od masy i klasy mięsności tusz wieprzowych Badano wpływ masy tusz wieprzowych oraz klas mięsności na wydajność części zasadniczych. Badania wykonano na 145 tuszach tuczników z pogłowia masowego, z podziałem na różne grupy wagowe i klasy mięsności. Stwierdzono, że wydajność schabu, szynki i karkówki, a także sumaryczny udział pięciu części zasadniczych był istotnie uzależniony od klasy mięsności tusz. W przypadku wydajności schabu oraz sumy pięciu części zasadniczych stwierdzono istotną interakcję klasa x grupa wagowa. Wykazano wysoko istotne (P<0,01), dodatnie korelacje pomiędzy mięsnością tusz a procentowym udziałem schabu i szynki (odpowiednio r=0,71 i r=0,60). Niższe współczynniki korelacji stwierdzono natomiast pomiędzy zawartością mięsa w tuszy a udziałem karkówki i łopatki (odpowiednio 0,31 i 0,20). Udział boczku nie zależał od mięsności tuszy. Współzależność pomiędzy wydajnością części zasadniczych a masą tusz była niska (r<0,2).

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Profil kwasów tłuszczowych i zawartość cholesterolu w mleku krów użytkowanych w systemie niskonakładowym z uwzględnieniem sezonu produkcji Określono profil kwasów tłuszczowych oraz zawartość cholesterolu w 127 próbkach mleka pobranych od krów 3 ras (polskiej czerwonej, białogrzbietej i simentalskiej), użytkowanych w 13 gospodarstwach w systemie niskonakładowym. Grupę odniesienia stanowiły 53 próbki mleka pobrane od krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-białej, użytkowanych w intensywnych technologiach chowu. Wykazano, że surowiec produkowany w gospodarstwach niskonakładowych charakteryzował się wyższym udziałem kwasów nienasyconych, w tym jedno- i wielonienasyconych, przy niższej zawartości cholesterolu w porównaniu do mleka pozyskiwanego od krów użytkowanych w systemie intensywnym. Należy podkreślić, że mleko pozyskiwane w gospodarstwach niskonakładowych, stosujących tradycyjny system żywienia, zawierało w sezonie wiosenno-letnim prawie trzykrotnie więcej kwasu CLA – średnio 0,73% (z wahaniami od 0,54% u rasy białogrzbietej do 1,17% u polskiej czerwonej), w porównaniu do surowca z systemu intensywnego. W sezonie jesienno-zimowym (przy żywieniu krów paszami konserwowanymi) różnice w zawartości kwasu CLA na korzyść systemu niskonakładowego wynosiły już tylko 0,16 p.p. Sezon produkcji różnicował profil kwasów tłuszczowych i zawartość cholesterolu w mleku krów użytkowanych w systemie niskonakładowym. Mleko pozyskiwane w sezonie wiosenno-letnim zawierało istotnie więcej kwasów z grupy PUFA i prawie 2 razy więcej CLA.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Zawartość frakcji węglowodanowych i aminokwasów w ziarnie pszenicy wyprodukowanym w dwóch następujących po sobie latach Celem niniejszej pracy była ocena ziarna pszenicy z kolejnych dwóch lat zbiorów i innych pszennych produktów zbożowych. W porównaniu korzystniejsza była pszenica ze zbioru w 2007 r., ponieważ charakteryzowała się wyższą zawartością białka ogólnego oraz niższą zawartością włókna surowego, ligniny i celulozy. Aminokwasem ograniczającym wartość odżywczą białka badanych pszenic oraz produktów pszennych była lizyna i treonina. Tym niemniej różnice były w drugim aminokwasie ograniczającym, zgodnie ze standardem dla człowieka była treonina (2007) i izoleucyna (2008). Ponadto białko pszenicy z 2008 r. charakteryzowało się wyższą wartością odżywczą w porównaniu z białkiem pszenicy z 2007 r. wyrażonej poprzez wskaźnik Osera (EAAI), odpowiednio w 2008 r. według MH (95,6) i WE (65,9) oraz w pszenicy z 2007 r. MH (83,5) i WE (57,5), porównywalną z płatkami (MH – 85,3 i WE – 64,9). Najniższą wartością odżywczą charakteryzowała się mąka, natomiast zarodki najwyższą.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Efektywność tuczu świń mieszankami z udziałem łubinu żółtego (Lupinus luteus) W tuczu 3-fazowym 30 warchlaków, loszek i wieprzków 3-rasowych: ♀ (landrace x yorkshire) x ♂ duroc, tuczono od masy ciała 27,2 do 117,5 kg. Zwierzęta podzielono na trzy grupy (po 10 sztuk) – kontrolną (K) i doświadczalne (D1, D2), i żywiono mieszankami pełnoporcjowymi, kontrolując przyrosty dobowe i zużycie paszy. Jedynym źródłem białka w mieszankach dla świń kontrolnych była poekstrakcyjna śruta sojowa. W mieszankach dla świń doświadczalnych poekstrakcyjną śrutę sojową częściowo zastąpiono nasionami łubinu żółtego. Ich udział był stały niezależnie od fazy tuczu i wynosił 7,5% (świnie z grupy D1) lub 15% (świnie z grupy D2). Po zakończeniu tuczu i uboju określono podstawowe wskaźniki rzeźne: masę tuszy ciepłej (kg), grubość słoniny między 3. a 4. żebrem (mm), wysokość mięśnia najdłuższego grzbietu (MLD) między 3. a 4. żebrem (mm) oraz mięsność (%). Przeprowadzono kalkulacje ekonomiczne tuczu; obliczono różnicę między przychodem ze sprzedaży tuczników i poniesionymi kosztami. Zastosowanie 7,5% lub 15% udziału łubinu żółtego w mieszankach dla tuczników doświadczalnych nie miało statystycznie istotnego wpływu na wyniki tuczu. Przyrosty dobowe w grupie K, D1 i D2 były bardzo dobre i wyniosły odpowiednio: 1056 g, 1075 g i 1081 g (P>0,05). Zużycie paszy na przyrost 1 kg masy ciała było niskie i wynosiło: w grupie K – 2,72, D1 – 2,72, D2 – 2,69 kg/kg. Wyniki rzeźne w porównywanych grupach były zbliżone (różnice nieistotne statystycznie). Uproszczona analiza efektywności produkcji wykazała dodatnią stopę zmian: D1 vs K – 18,53% oraz D2 vs K – 8,56%, co potwierdza korzyści wynikające ze stosowania nasion łubinu żółtego w tuczu świń i uzasadnia jego stosowanie.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Porownanie zawartosci wybranych metali w tkance miesniowej oraz narzadach wewnetrznych koziolkow i tryczkow Przedmiotem badań było określenie zawartości wybranych metali w tkance mięśniowej, wątrobie i nerkach koźląt i tryczków pochodzących z regionu Podlasia. Materiał badawczy stanowiły koziołki rasy białej uszlachetnionej i tryczki polskiej owcy nizinnej. Zawartość Fe, Ca, Mn, Zn, Mg, Cu oraz Pb w tkankach oznaczono metodą spektrofotometrycznej absorpcji atomowej (AAS). Średnie stężenia magnezu w analizowanej tkance mięśniowej okazały się statystycznie istotne (p ≤ 0,01) między badanymi gatunkami zwierząt. Podobne zależności wykazano w wątrobie i nerkach. W tkance mięśniowej koziołków stwierdzono istotnie większą (p ≤ 0,05) zawartość cynku i żelaza (Zn – 59,90 mg ・ kg–1, Fe – 28,27 mg ・ kg–1). Wątroba tryczków zawierała mniej żelaza (48,70 mg ・ kg–1). Uzyskane wyniki nie przekraczały dopuszczalnych norm zawartych w rozporządzeniach.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Efekty stosowania produktów towarzyszących produkcji biopaliw w półintensywnym tuczu jagniąt. Cz.I. Wyniki tuczu i wartość rzeźna Badano wpływ żywienia jagniąt, tuczonych półintensywnie mieszankami zawierającymi produkty uboczne produkcji biopaliw oraz nasiona lnu, na ich wzrost oraz wartość rzeźną. Jagnięta (tryczki) tuczono od odsadzenia od matek w wieku 8 tygodni do uzyskania masy ciała 35 kg (±3 kg), w 5 grupach po 10 sztuk. Po zakończeniu tuczu po 6 jagniąt z każdej grupy poddano ubojowi i ocenie wartości rzeźnej. W każdej grupie było po 50% jagniąt plenno-mlecznej owcy kołudzkiej (OK) i mieszańców F1 z krzyżowania tryków ile de france x OK (If x OK). Jagnięta żywiono mieszanką treściwą, w ilości około 3% masy ciała. Dodatkowo podawano siano z traw ad libitum lub stosowano wypas na pastwisku przez 5-6 godzin na dobę. Grupa kontrolna otrzymywała mieszankę standardową opartą na komponentach zbożowych (50,5%) i poekstrakcyjnej śrucie rzepakowej (20%), a grupy doświadczalne mieszanki oparte na poekstrakcyjnej śrucie rzepakowej (50%) lub suszonym wywarze kukurydzianym – DDGS (50%), z dodatkiem nasion lnu (5%) i witaminy E (0,2%). Podczas tuczu badano grupowe spożycie paszy i składników pokarmowych oraz tempo wzrostu jagniąt, przeprowadzono też poubojową ocenę wartości rzeźnej. Zastosowanie w mieszance 50% poekstrakcyjnej śruty rzepakowej lub DDGS przy równoczesnym dodatku nasion lnu i witaminy E, niezależnie od stosowanej w dawce paszy objętościowej, nie wpłynęło na spożycie paszy, mimo wyższej zawartości i spożycia tłuszczu w dawkach grup doświadczalnych. Nie stwierdzono istotnego wpływu dużego udziału komponentów oleistych w mieszance na przyrosty dobowe. Ogólnie korzystniejsze wyniki tuczu uzyskano przy stosowaniu DDGS i wypasaniu jagniąt na pastwisku. Przy żywieniu mieszankami z komponentami oleistymi i suplementacji witaminą E stwierdzono wzrost wydajności rzeźnej, a przy równoczesnym wypasaniu na pastwisku – tendencję do większej powierzchni „oka” polędwicy i większego otłuszczenia tuszy. Krzyżowanie plenno-mlecznych owiec kołudzkich z trykami rasy mięsnej ile de france wpłynęło korzystnie na tempo wzrostu mieszańców i ich mięsność, przy tendencji do większego otłuszczenia tusz.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Aktualny stan i możliwości kriokonserwacji zarodków i oocytów zwierząt gospodarskich W artykule przedstawiono kierunki rozwoju oraz obecne możliwości kriokonserwacji oocytów i zarodków bydła, świń, owiec, kóz i koni, a także możliwości doskonalenia tej technologii. Zaprezentowano dwie zasadnicze metody kriokonserwacji: mrożenie i witryfikację. Omówiono główne czynniki warunkujące podatność zarodków i oocytów na kriokonserwację, a także możliwości jej modyfikacji.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ preparatu enzymatycznego na wyniki użytkowania kur nieśnych ISA Brown Celem doświadczenia było określenie wpływu dodatku do paszy preparatu enzymatycznego zawierającego ksylanazę i β-glukanazę na wyniki produkcyjne kur nieśnych. Sto osiemdziesiąt kur ISA Brown w wieku 20 tygodni przez 26 tygodni żywiono mieszanką pszenno-jęczmienną z dodatkiem preparatu enzymatycznego Roxazyme G2 (0, 80 lub 100 mg/kg paszy). Przez cały okres trwania doświadczenia nieśność we wszystkich grupach wynosiła powyżej 95%. Początkowa i końcowa masa ciała ptaków we wszystkich grupach była zbliżona. Najlepsze wyniki odnośnie do średniej masy jaja (P<0,05), średniej masy jaja na dzień (ns) i wykorzystania paszy (ns) uzyskano w grupie kur otrzymujących preparat enzymatyczny w ilości 80 mg/kg, a najgorsze – w grupie kontrolnej. Preparat Roxazyme G2 miał wpływ na wyniki produkcyjne kur nieśnych.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Stan zdrowotny knurków hodowlanych utrzymywanych systemem wybiegowym i bezwybiegowym Celem badań była ocena stanu zdrowotnego knurków hodowlanych utrzymywanych systemem wybiegowym i bezwybiegowym. Materiał badawczy stanowiło 88 zwierząt. Badania prowadzono w siedmiu chlewniach zarodowych w województwie podkarpackim, produkujących knurki hodowlane. Rejestrowano pojawianie się schorzeń i urazów ciała oraz schorzeń i urazów kończyn. Badania wykazały wyższy udział zwierząt ze schorzeniami i urazami ciała oraz schorzeniami i urazami kończyn w bezwybiegowym systemie wychowu. Problemem alkierzowego systemu utrzymania okazały się schorzenia i urazy kończyn, a przede wszystkim kulawizna i zniekształcenia kończyn. Ocena stanu zdrowotnego jest ważnym składnikiem oceny dobrostanu świń.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Zgubne skutki wymuszanych relacji międzygatunkowych. Refleksje na marginesie książki Larsa Berge’a Dobry wilk Tragedia, która wydarzyła się w 2012 roku w szwedzkim ogrodzie zoologicznym, który oferował jako atrakcję specyficzny produkt, tzw. „Bliski kontakt z wilkiem”, stała się pretekstem do napisania przez Larsa Berge’a książki Dobry wilk. W ramach komercyjnej usługi, odwiedzający mogli wejść na wybieg trzymanych w zoo wilków, ośmiu samców. Wchodzili z opiekunką/nem, jednak udawało się to do czasu. Któregoś dnia, kiedy opiekunka wilków sama weszła na ich wybieg, zwierzęta ją zaatakowały i zabiły. Opisywana sytuacja prowokuje do stawiania licznych pytań etycznych o relacje ludzi i innych zwierząt. Tym samym książka porusza ważne humanistycznie i społecznie zagadnienia, osadzając je w mocno ugruntowanych koncepcjach autorów takich jak Jean Baudrillard czy Michel Foucault.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo