PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Proces skrócony o nieważność małżeństwa przed biskupem Papież Franciszek na mocy motu proprio Mitis Iudex Dominus Iesus wprowadził szereg reform dotyczących procesów małżeńskich. Jedną z najważniejszych jest ustanowienie nowej instytucji – procesu skróconego. Postępowanie w sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności małżeństwa w trybie procesu skróconego może mieć miejsce jedynie w przypadku zaistnienia szczególnych przesłanek, takich jak zgodna prośba obojga małżonków oraz wystąpienie okoliczności, które poparte dowodami, w sposób oczywisty wskazują na nieważność małżeństwa (kan. 1683). Wyłącznie do biskupa diecezjalnego należy orzekanie w procesie skróconym, co w sposób szczególny podkreśla jego znaczenie jako pierwszego sędziego w powierzonym mu Kościele partykularnym. Poza biskupem w przebieg procesu skróconego odpowiednio zaangażowani są także wikariusz sądowy, instruktor oraz asesor. Wikariusz sądowy decyduje, czy sprawa może być rozpatrywana w trybie skróconym oraz powołuje instruktora i asesora – osoby bezpośrednio wspomagające biskupa w procesie. To z nimi bowiem biskup konsultuje się przed podjęciem decyzji dotyczącej nieważności małżeństwa. Skrócenie procedury w procesie biskupim przejawia się m.in. w odbyciu (co do zasady) jednego posiedzenia dowodowego, po którym akta sprawy przekazywane są do biskupa diecezjalnego. Gdy osiągnie on moralną pewność, stwierdza nieważność małżeństwa. W przeciwnym razie kieruje sprawę do rozpatrzenia w trybie procesu zwykłego. Wprowadzenie nowej instytucji procesu skróconego ma na celu przyspieszenie i uproszczenie procedur, w żaden sposób nie podważając zasady nierozerwalności małżeństwa. Zaangażowanie i odpowiednie kwalifikacje osób odpowiedzialnych za przeprowadzenie procesu skróconego są przy tym podstawą prawidłowości i legalności postępowania.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Relacja między pracą a kapitałem w społecznym nauczaniu Kościoła. Wprowadzenie do problematyki Zamiarem autora było ukazanie stanowiska Kościoła wobec ważnego wymiaru kwestii społecznej, jakim jest relacja pomiędzy pracą i kapitałem. W konkluzji stwierdzono, że Kościół w swoim społecznym nauczaniu początkowo nie przeciwstawiał tych dwóch czynników produkcji, ale też nie stawiał priorytetów. Począwszy od Soboru Watykańskiego II społeczne nauczanie Kościoła coraz wyraźniej akcentuje pierwszeństwo pracy przed kapitałem. Największe zasługi na tym polu ma Jan Paweł II. W pespektywie antropologii teologicznej ukazał on personalistyczną wizję osoby, wielką jej godność, a pracę jako powołanie przez Boga i uczestnictwo w jego stwórczym dziele. Osoba ludzka, jako podmiot i sprawca ma zawsze pierwszeństwo przed środkami materialnymi. Ta zasada powinna przyświecać reformom życia gospodarczego na poziomie tworzenia ogólnych ram politycznych, wewnętrznej organizacji wielkich korporacji oraz małych przedsiębiorstw.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Stolica Apostolska a Państwo-Miasta Watykan. Kilka uwag o wspólnej podmiotowości prawnomiędzynarodowej Status międzynarodowy Stolicy Apostolskiej i Państwa-Miasta Watykan po dziś dzień w sferze prawnomiędzynarodowej wywołuje wątpliwości. Spowodowane jest to faktem, że w analizowanym przypadku podmiotowość prawa międzynarodowego publicznego ma charakter szczególny przez wzgląd na brak wszystkich kluczowych atrybutów tej podmiotowości. W tekście zabrano głos w toczonej w doktrynie prawa międzynarodowego publicznego dyskusji starając się uwypuklić argumenty przemawiającym za uznaniem, że w tej sytuacji mamy do czynienia z jednym i tym samym podmiotem występującym na arenie międzynarodowej bądź to jako Stolica Apostolska bądź to jako Państwo-Miasta Watykan. Toteż, co starano się przedstawić, Stolica Apostolska nie jest czynnikiem zewnętrznym w stosunku do Watykanu, a z kolei znikomy obszar, nieliczna ludność nie pozwalają widzieć w jednostce geopolitycznej, jaką jest Państwo-Miasta Watykan, normalnego państwa w prawnomiędzynarodowym ujęciu, który stanowiłby odrębny od Stolicy Apostolskiej podmiot prawa.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Modele interakcji orzeczeń sądów kościelnych i państwowych w sprawach małżeńskich Artykuł porusza problematykę modeli interakcji orzeczeń sądów kościelnych i państwowych w sprawach małżeńskich. Reforma procesu małżeńskiego papieża Franciszka stanowi asumpt do szczegółowych rozważań nad modelami interakcji orzeczeń sądów kościelnych i państwowych, począwszy od modelu automatycznego, poprzez model kontrolowany, aż do modelu autonomicznego w odniesieniu do zakresu jurysdykcji trybunałów kościelnych w sprawach małżeńskich. Szczególna uwaga została poświęcona modelowi interakcji orzeczeń sądów kościelnych i państwowych w odniesieniu do spraw małżeńskich w Polsce.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Duszpasterstwo lotnictwa cywilnego. Wskazania pastoralno-kanoniczne Omawiany dokument (Catholic Civil Aviation Pastoral Directives) jest wyrazem troski Kościoła o wiernych w ich konkretnych sytuacjach życiowych i zawodowych. Wskazania kanoniczno-duszpasterskie zawarte w Directives mają na celu określenie osób do których Duszpasterstwo Lotnictwa cywilnego jest skierowane, a Take odpowiedzialnych za tego rodzaju posługę duszpasterska oraz wskazać konieczne struktury służące tej formie działalności apostolskiej. Według wytycznych istotnym elementem działalności duszpasterskiej tak na lotniskach krajowych jak i międzynarodowych jest otwarcie się na tych, do których ta forma apostolatu jest kierowana, jak i na wszystkich potrzebujących pomocy a przebywających na terenie portu lotniczego.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Wpływ dochodzenia przedprocesowego na przebieg procesu o stwierdzenie nieważności małżeństwa W motu proprio Mitis Iudex Dominus Iesus została uregulowana instytucja dochodzenia przedprocesowego. Mimo, iż instytucja ta była znana już w instrukcji procesowej Dignitas connubii, to wymagała dokładniejszego uregulowania. Jej celem jest pomoc małżonkom w poznaniu prawdy o ich małżeństwie. Zagadnienie konsultacji przedprocesowej jest ważne, ponieważ jego właściwe przeprowadzenie będzie miało znaczenie dla ewentualnego rozpoczęcia procesu o stwierdzenie nieważności małżeństwa. Ustanowienie instytucji badania przedprocesowego jest przede wszystkim wyrazem troski o małżonków, którzy żyją w separacji lub rozwiedli się i mają wątpliwość co do ważności sakramentalnego małżeństwa.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Formacja intelektualna ks. Stefana Wyszyńskiego w dziedzinie pracy ludzkiej i ustawodawstwa pracy – okresy II RP i II wojny światowej Myśl Wyszyńskiego na temat pracy jest owocem nie tylko intelektualnej refleksji nad osiągnięciami europejskich myślicieli katolickiej nauki społecznej, ale nade wszystko ma swoje zakorzenienie w osobistym doświadczeniu życia duchowego i formacji biblijnej. Celem artykułu jest próba odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób kształtowała się formacja intelektualna w zakresie problematyki pracy i ustawodawstwa pracy w świetle katolickiej nauki społecznej. Celem artykułu jest także poszukiwanie odpowiedzi na pytania pomocnicze: jakiego rodzaju aktywność społeczną podejmował w odniesieniu do realizacji myśli społecznego nauczania Kościoła? Czym jest praca i jakie cele stoją przed ustawodawstwem pracy według ks. Wyszyńskiego? Co myśl ks. Wyszyńskiego na temat ustawodawstwa pracy może wnieść do współczesnej doktryny prawa pracy?

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Kodyfikacje Jana Pawła II Artykuł przedstawia Osobę św. Jana Pawła II jako ustawodawcę, jedynego papieża w historii Kościoła, który promulgował całość prawodawstwa powszechnego Kościoła katolickiego: Kodeks prawa kanonicznego dla Kościoła łacińskiego w 1983 roku i Kodeks kanonów Kościołów wschodnich w 1990 roku. W ustawach przez niego promulgowanych wyraźnie zaznaczają się akcenty: antropologiczno-personalistyczny i eklezjologiczny. Papież nie tylko promulgował kodeksy, a także wniósł osobisty wkład w treść prawa Kościoła, bo chociaż nie był kanonistą, to wraz z grupami specjalistów przed aktem promulgacji starannie przestudiował projekty. Ważnym rysem kodeksów Jana Pawła II jest ich łączność z decyzjami Soboru Watykańskiego II, stąd też można je nazwać ostatnimi dokumentami soborowymi.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Katolik jako świadek sakramentu chrztu św. Podczas udzielania sakramentu chrztu św. Kościół wymaga obecności przynajmniej jednego chrzestnego. Jednak w pewnych sytuacjach może nie być takiej możliwości, dlatego wtedy należy zatroszczyć się o przynajmniej jednego wiarygodnego świadka. Takim świadkiem może być nie tylko niekatolik ze wspólnoty kościelnej niekatolickiej, ale również katolik, który nie będzie pełnił zadania chrzestnego. Obecność takiego świadka może okazać się bardzo potrzebna w późniejszym czasie tak, aby można było udowodnić fakt przyjęcia sakramentu chrztu św., gdy będzie taka konieczność. Jednakże zarówno brak chrzestnego, jak i brak świadka chrztu, nie może stanowić przeszkody do udzielenia tego sakramentu.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Zasada równouprawnienia Kościołów i innych związków wyznaniowych Zasada równouprawnienia kościołów i innych związków wyznaniowych jest zasadą katolicką. Można ją odczytać z zasady uznania społeczeństwa pluralistycznego zawartej w modelu relacji Kościół–państwo wypracowanych przez Sobór Watykański II. W prawie polskim została ona uregulowana w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania (art. 9 ust. 2 pkt 3) oraz w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (art. 25 ust. 1). Do aksjologicznych i prawnych podstaw zasady równouprawnienia kościołów i innych związków wyznaniowych należy zaliczyć równość i godność oraz wolność sumienia i religii. Zasada równouprawnienia oznacza, że kościoły i inne związki wyznaniowe mają być traktowane przez prawo identycznie wszędzie tam, gdzie każdy z nich w identycznym stopniu wyposażony jest w pewną cechę, „jak również ze względu na tę cechę”, a tam gdzie między podmiotami, czyli kościołami i innymi związkami wyznaniowymi, zachodzą znaczące różnice, należy każdy z nich potraktować w sposób odmienny i zawsze odpowiednio do tego zróżnicowany.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Wpis faktu zawarcia małżeństwa kanonicznego do rejestru małżeństw akt stanu cywilnego Małżeństwo, czyli związek kobiety i mężczyzny, jest jedną z najstarszych form tworzenia więzi międzyludzkich. I jako, że małżonkowie są jednocześnie obywatelami państwa i członkami społeczności religijnej, i jedno nie wyklucza w swej istocie drugiego, obecnie mamy do czynienia z możliwością zawierania przez narzeczonych małżeństwa konkordatowego. Jest ono wyrazem dostrzegania przez Kościół dualizmu systemu prawa małżeńskiego oraz efektem dążeń, aby małżeństwo mogło być zawierane zarówno na forum kościelnym, jak i państwowym, jednym aktem. W praktyce równa się to zawieraniu małżeństwa w formie kanonicznej, przy jednoczesnym wywieraniu przez tą czynność skutków cywilnych uregulowanych prawem państwowym. Aby tak się jednak stało zarówno sami przyszli małżonkowie, jak i duchowny oraz Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego są zobowiązani do dokonaniu szeregu czynności, które składają się na całą procedurę. Ostatnim elementem tej procedury quasi administracyjnej jest wis ważnie zawartego małżeństwa do rejestru małżeństwa akt stanu cywilnego. Od tego momentu zawarty związek małżeński wywiera skutki cywilne na forum państwowym, obok skutków kanonicznych. Oczywiście poszczególne państwa, będące sygnatariuszami umów konkordatowych ze Stolicą Apostolską, w swoich przepisach państwowych mają możliwość doprecyzowania postanowień konkordatowych i uszczegółowienia czynności wymaganych do wywarcia skutków cywilnych na forum państwowym przez zawarte małżeństwo kanoniczne. Czynią to w sposób zróżnicowany, jednak ogólna zasada pozostaje ta sama.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Narodziny obowiązkowych ubezpieczeń nieruchomości kościelnych na ziemiach polskich Idea obowiązkowego ubezpieczania budynków kościelnych od ognia została wprowadzona na ziemiach polskich na większą skalę w 1803 r. Jako pierwszy zastosował ją w praktyce zaborca pruski, jednak po utworzeniu Królestwa Polskiego zachowano przymusowe ubezpieczenia od pożarów na tych ziemiach podległych teraz władztwu rosyjskiemu. W ten sposób na znacznym obszarze ziem polskich pod zaborami rozciągnięto tytułowy obowiązek, przyzwyczajając ludność do nowych sposobów zabezpieczania swojego majątku przed skutkami nagłych i niespodziewanych zdarzeń losowych. Po utworzeniu niepodległego państwa polskiego obowiązkowe ubezpieczenia nieruchomości kościelnych od ognia zostały uznane za normę obowiązującą na przeważającym obszarze kraju. Wyjątkiem pozostawały ziemie dawnego zaboru pruskiego, które nie zostały objęte przymusem asekuracji budowli od ognia.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Zwyczaj w prawie kanonicznym i w prawie polskim W niniejszym artykule autor porusza problematykę zwyczajów w prawie kanonicznym oraz prawie polskim. We wstępie przedstawiono ogólne cechy zwyczajów i ich znaczenie we współczesnych systemach prawnych. Kolejna część artykułu traktuje o zwyczajach prawnych występujących na gruncie prawa kanonicznego, a także dokonuje interpretacji kan. 23-28 Kodeksu Prawa Kanonicznego, kluczowych do omówienia tej problematyki. . W następnej kolejności autor charakteryzuje zwyczaje w systemie prawa polskiego oraz analizuje obowiązujące przepisy prawa cywilnego pod kątem prawa zwyczajowego.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Pełnomocnictwo do zawarcia małżeństwa w prawie kanonicznym i w polskim prawie cywilnym Możliwość zawarcia małżeństwa przez pełnomocnika jest instytucją sięgającą prawa rzymskiego, kanonizowaną na gruncie prawa kościelnego. Jako pierwszy o takiej możliwości w prawie kanonicznym wspominał Gracjan. Szczegółowo tę kwestię uregulował dopiero KPK/17 w kan. 1089-1091. Ustawodawca w KPK/83 w kan. 1105 potwierdza wcześniejsze regulacje. Określa zadania pełnomocnika i mocodawcy oraz cechy pełnomocnictwa, które jest wyjątkową formą zawarcia małżeństwa. Taką samą możliwość daje polskie prawo cywilne, stawiając jednak pełnomocnictwu nieco inne wymagania. KKKW pozostawia tę kwestię do rozstrzygnięcia poszczególnym Kościołom sui iuris.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Prawnokanoniczne implikacje nakazu misyjnego Artykuł przedstawia implikacje mandatu misyjnego w aspekcie prawno-kanonicznym. To znaczy, iż prawodawca kościelny umieścił w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 r. kilka znaczących kanonów regulujących sprawy misyjne. Ewangelizacja w świecie współczesnym jest ciągle aktualna. Zwrócono uwagę na podmioty odpowiedzialne za rozwój dzieła misyjnego w Kościele powszechnym. Są to papież, biskupi, kapłani, zakonnice, zakonnicy i wierni świeccy. Twórcą misji i ewangelizacji w świecie jest Duch Święty, który ożywia i jednoczy wspólnotę wiary, jaką jest Kościół. Wnikanie prawdy ewangelicznej w głąb kultur to inkulturacja, która dokonuje się w przepowiadaniu Dobrej Nowiny. Na strukturę opracowania składają się następujące części: 1) Wstęp; 2) Kanoniczne ujęcie nakazu misyjnego; 3) Misyjna natura Kościoła; 4) Podmioty głoszonej Kerygmy; 5) Odbiorcy i kontekst kulturowy misyjnego przepowiadania Słowa Bożego; 6) Świat współczesny a aktualność prowadzenia misji; 7) Podsumowanie. Szczegółowo omówiono kanony Kodeksu Jana Pawła II, które dotyczą bezpośrednio działalności misyjnej Kościoła wobec współczesnego świata. Wskazano, w jakim kierunku rozwija się nowy horyzont misji ad gentes.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Prawno-procesowe ograniczenia w gromadzeniu dowodów w sprawach o nieważność małżeństwa Artykuł dotyczy etapu dowodowego w sprawach o nieważność małżeństwa. Przepisy odnoszące się do tego etapu procesowego, nie ograniczają się jedynie do wymienienia i zdefiniowania możliwych w procesaie kanonicznym środków dowodowych. W zdecydowanej większości są to normy, które należy zachować przy zbieraniu dowodów. Wśród tych norm należy wskazać wprost te, które można określić jako prawno-procesowe ograniczenia w gromadzeniu dowodów. Pierwszy rodzaj ograniczeń stanowią zakazy dowodowe, które zabraniają dostarczania i przyjmowania określonych dowodów. Wśród nich są: zakaz dotyczący dowodów niegodziwych oraz zakaz składania przez niektóre osoby zeznań w charakterze świadka (np. spowiednik, strona lub sędzia w danej sprawie). Kolejną grupę stanowią ograniczenia zbliżone do zakazów, ale nie mają one charakteru absolutnego, ponieważ w określonych okolicznościach mogą być uchylone przez sędziego. Do nich można zaliczyć dopuszczenie dowodów utajnionych oraz zeznań osoby małoletniej poniżej czternastego roku życia lub upośledzonej umysłowo. Ważna grupa ograniczeń wynika z praw osobowych. Według tych norm nie można zobowiązać do złożenia zeznań osób objętych tajemnicą urzędową lub zawodową oraz obawiających się naruszenia ich dóbr osobistych. Należy wskazać również na wymogi merytoryczne i formalne przedkładanych dowodów. Wiele ograniczeń przy gromadzeniu dowodów będzie dotyczyło przestrzegania procedury sądowej. Do ograniczeń proceduralnych należy zaliczyć przestrzeganie terminów składania dowodów oraz miejsca i sposobu ich przeprowadzenia.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Przywilej pawłowy według Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku W niniejszym opracowaniu autorka skoncentrowała się na instytucji przywileju pawłowego, funkcjonującego w kanonicznym porządku prawnym. Osądzając funkcjonowanie tejże instytucji w kontekście historycznym, skupiła uwagę na szczegółowej analizie kan. 1143-1147 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r. Z przeprowadzonych analiz wynika, iż zastosowanie przywileju pawłowego możliwe jest po spełnieniu następujących warunków: 1) małżeństwo naturalne zostało zawarte w sposób ważny przed przyjęciem sakramentu chrztu przez któregokolwiek ze współmałżonków; 2) przyjęcie sakramentu chrztu przez jedną ze stron nastąpiło w sytuacji, gdy drugi współmałżonek pozostaje nieochrzczony; 3) odejście strony nieochrzczonej nastąpiło w sposób rzeczywisty lub jednoznaczny; 4) wstąpienie w nowy związek małżeński przez ochrzczoną stronę stanowi przyczynę rozwiązania poprzedniego węzła małżeńskiego; 5) strona ochrzczona na podstawie przywileju pawłowego powinna zawrzeć związek małżeński z katolikiem; 6) ordynariusz miejsca, w przypadkach szczególnych, w wyniku zaistnienia poważnej przyczyny, ma prawo udzielić zezwolenia na małżeństwo strony nawróconej ze stroną nieochrzczoną; 7) strona nieochrzczona ma prawo do zawarcia małżeństwa ze stroną katolicką, gdy współmałżonek pogański zamieszkiwał z nią w pokoju, bez obrazy Stwórcy, by następnie odejść.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Votum separatum w prawie kanonicznym i prawie polskim W artykule opisano zagadnienie dotyczące votum separatum w prawie kanonicznym i prawie polskim. W zakresie prawa kanonicznego analizie poddany został Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r. oraz instrukcja procesowa Dignitas connubii, a także Kodeks Kanonów Kościołów Wschodnich. Badanie votum separatum w prawie polskim w szczególności objęło akty normatywne ustawowe i wykonawcze oraz orzecznictwo sądowe. Uwzględniona została także podstawowa literatura przedmiotu. We wstępie artykułu zdefiniowano pojęcie votum separatum, które jest szczególnym uprawnieniem przegłosowanego sędziego składu kolegialnego, który nie godząc się z wydanym orzeczeniem (rozstrzygnięciem, uzasadnieniem) zaznacza swoje odmienne stanowisko. Zdanie odrębne uregulowane jest w prawie kanonicznym i prawie polskim, jednakże mimo zasadniczego podobieństwa tej czynności procesowej w analizowanych porządkach prawnych występują również znaczne różnice. Zgodnie z wolą ustawodawcy kodeksowego, w prawie kanonicznym votum separatum jest wewnętrzną czynnością procesową, o której strony procesu nie są informowane. W prawie polskim niezależnie od rodzaju procesu czynność ta jest jawna. Podkreślenia wymaga fakt, że votum separatum jest jedyną czynnością procesową, która jest „wyłomem” w tajemnicy wyrokowania. Ponadto, trzeba stwierdzić, iż jest atrybutem niezależności sędziego w podejmowaniu rozstrzygnięcia w danej sprawie. Należy także zwrócić uwagę na to, że w prawie kanonicznym każdy sędzia składu kolegialnego jest zobowiązany przygotować swoje wotum wraz z uzasadnieniem prawnym i faktycznym na piśmie. Jednakże od niego zależy, czy na etapie wyrokowania odstąpi od swojego wotum, czy też nie, co w konsekwencji prowadzi do genezy votum separatum.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Udzielenie sakramentu namaszczenia chorych bez zgody przyjmującego – aspekty cywilno-kanoniczne Opracowanie zawiera interpretację i analizę przepisów odnoszących się do sakramentu namaszczenia chorych. Analizie poddane zostały przepisy prawa kanonicznego oraz liturgicznego. Wyjaśnione zostało pojęcie sakramentu chorych oraz wymogi jego udzielania. Ostatnia część ma za przedmiot przepisy prawa cywilnego, które związane są z dobrem osobistym, jakim jest wolność sumienia. Analizie poddany został wyrok Sądu Najwyższego odnoszący się do przypadku udzielenia pacjentowi szpitala sakramentu chorych bez jego zgody.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Tożsamość Europy w nauczaniu Jana Pawła II Tożsamość Europy stanowi istotny przedmiot nauczania św. Jana Pawła II. Biskup Rzymu, zarówno w nauczaniu oficjalnym, jak i zwyczajnym, wyrażał troskę nie tylko o instytucjonalny i polityczny, ale także o duchowy i moralny wymiar Europy. Autor w artykule odpowiada na następujące pytania: jak św. Jan Paweł II rozumiał pojęcia „tożsamość” i „tożsamość Europy”? Gdzie upatrywał źródeł tej tożsamości? Na jakie fundamenty kultury europejskiej wskazywał? Czy Europa może utracić swoją tożsamość? Jaką wizję zjednoczonej Europy przedstawiał Papież w kontekście konieczności zachowania swojej tożsamości?

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Adwokat – realny pomocnik czy zbędny „dodatek” Artykuł stanowi ustosunkowanie się do pisemnej wypowiedzi ks. dra Waldemara Gałązki na temat potrzeby występowania adwokatów kościelnych w procesie o stwierdzenie nieważności małżeństwa. Wymieniony Autor, powołując się na swoje długoletnie doświadczenie w pracy sądowej, stwierdził, że obecność adwokatów przynosi więcej szkody niż pożytku. Pogląd ten nie jest przez wszystkich akceptowany. Adwokat kościelny stanowi ważne ogniwo w dochodzeniu do prawdy obiektywnej w procesie o nieważność małżeństwa. Musi posiadać nie tylko odpowiednie wykształcenie i doświadczenie, ale także kręgosłup moralny. Sumiennie realizowane przez niego zadania wymagają dużego nakładu pracy. To, jacy adwokaci figurują na listach sądowych, zależy od biskupów diecezjalnych. Zazwyczaj przed podjęciem decyzji o zatwierdzeniu danej osoby na adwokata kościelnego biskup konsultuje się z wikariuszem sądowym. Możliwość rozmowy kwalifikacyjnej z kandydatem na adwokata, czasowa nominacja będąca niejako sprawdzeniem, czy dana osoba ma predyspozycje do tego zawodu, faktyczny udział adwokatów na dorocznych spotkaniach sądowych w ramach metropolii czy na forum ogólnopolskim, gdzie mogą wzbogacić swoją wiedzę – pozwalają z biegiem czasu wskazać te osoby, które rzeczywiście z pełnym zaangażowaniem wykonują swoje zadania.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Konkordat między Polską i Stolicą Apostolską jako wypróbowana forma pokojowego i konsensualnego określenia wzajemnych relacji i sytuacji prawnej katolików mieszkających na terytorium Rzeczypospolitej Autor opracowania usiłuje zgłębić okoliczności przyjęcia i treść kolejnych umów między Polską a Stolicą Apostolską, wskazuje na szczególny charakter konkordatów, ich przedmiot i ewolucję w zakresie formy określania norm prawnych istotnych dla obu stron. Postuluje przy tym nowe lub dodatkowe uregulowanie niektórych spraw, w tym tych dotyczących instytucji małżeństwa, ochrony życia ludzkiego, szkół doktorskich w kościelnych jednostkach naukowych i organów uprawnionych do nadawania stopnia doktora w tych jednostkach, ochrony zabytkowych obiektów sakralnych i dokumentów o dużej wartości historycznej i artystycznej przechowywanych w archiwach kościelnych. Wspomniane wnioski de lege ferenda podyktowane są zmianami społecznymi i nowymi regulacjami niektórych kwestii w prawie Unii Europejskiej i prawie polskim.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne