PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Nowe zagrożenie zawodowe i środowiskowe – nanoplastik Problemy wynikające z gromadzenia się w środowisku plastikowych odpadów stały się globalne. Apele o zaprzestanie wykorzystywania jednorazowych słomek do napojów czy plastikowych sztućców nie pojawiły się bez powodu – rocznie produkuje się 320 mln ton wyrobów plastikowych, z których 40% to przedmioty jednorazowego użytku. Coraz więcej państw i prywatnych przedsiębiorstw rezygnuje z przedmiotów plastikowych na rzecz ich biodegradowalnych zamienników, np. tekturowych słomek do napojów. W środowisku plastikowe odpady podlegają wielu oddziaływaniom fizykochemicznym oraz biodegradacji, w której biorą udział bakterie. Bytując na odpadach syntetycznych, powodują zmniejszenie ich rozmiarów i zwiększają ich dyspersję w środowisku. Małe, niewidoczne gołym okiem cząstki plastiku noszą nazwę nanoplastiku. Nanoplastik nie jest obojętny dla organizmów żywych. Z uwagi na swoje rozmiary jest pobierany wraz z pokarmem przez zwierzęta i przekazywany w łańcuchu troficznym. Zdolność nanoplastiku do przenikania barier organizmu indukuje efekty biologiczne o rozmaitych skutkach. Wiele ośrodków prowadzi badania na temat nanoplastiku, jednak ich wyniki wciąż stanowią ułamek danych potrzebnych do jednoznacznego wnioskowania o jego wpływie na organizmy żywe. Brakuje także danych dotyczących bezpośredniego narażenia na zanieczyszczenie nanoplastikiem w miejscach pracy, szkołach i miejscach użyteczności publicznej, norm opisujących dopuszczalne stężenie nanoplastiku w produktach spożywczych i wodzie pitnej oraz badań in vitro na nanocząstkach innych niż polistyrenu. Uzupełnienie dostępnych danych pozwoli obiektywnie ocenić zagrożenia płynące ze strony ekspozycji organizmów na nanoplastik. Med. Pr. 2020;71(6):743–756

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Przegląd badań prospektywnych na temat stanu zdrowia psychicznego oraz jakości życia lekarzy i studentów medycyny Determinanty psychospołeczne odgrywają istotną rolę w kształtowaniu zdrowia psychicznego oraz jakości życia pracowników, w tym lekarzy. W niniejszym przeglądzie piśmiennictwa wykazano, że problemy zdrowia psychicznego lekarzy przejawiają się w postaci zespołu przewlekłego zmęczenia oraz wypalenia zawodowego i mają związek z przewlekłym narażeniem na stres w pracy. Ponadto opublikowane dane wskazują, że do najistotniejszych problemów zdrowia psychicznego studentów medycyny oraz młodych lekarzy należą: uzależnienie od alkoholu oraz ryzykowny sposób jego konsumpcji, depresja, a także potencjalne zachowania samobójcze. Omówione w pracy badania mające na celu identyfikację stanu zdrowia psychicznego i jakości życia lekarzy oraz ich uwarunkowań były prowadzone głównie na podstawie obserwacji prospektywnych, dających możliwość śledzenia zmian w czasie.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Historia otorynolaryngologii Profesor Teodor Heiman w przedmowie „Krótkiego rysu historyi otjatryi” wydanej w 1912 roku, pisał: „Kto jednakże chce poznać dokładnie medycynę, lub jakiś dział jej, kto zawodu swego nie chce traktować jak zwyczajne rzemiosło, ten nie może obejść się bez znajomości tego, co zrobiono w przeszłości, bez zapoznania się z przebiegiem rozwoju nauki, przynajmniej w zarysach ogólnych”. Autorzy, kierując się tym przesłaniem, starają się pokazać, jakie są możliwości zapoznania się z historią otorynolaryngologii.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Nowotwory neuroendokrynne głowy i szyi – przegląd piśmiennictwa Nowotwory neuroendokrynne głowy i szyi stanowią rzadki rodzaj nowotworu. Najczęstszym miejscem lokalizacji nowotworów neuroendokrynnych głowy i szyi jest krtań, zwłaszcza nagłośnia i okolica nadgłośniowa. Pierwszy opisany przypadek neuroendokrynnego raka krtani został przedstawiony w 1969 roku przez Goldmana i wsp. Wśród cech guzów neuroendokrynnych, wykrywanych w badaniach immunohistochemicznych, należy wymienić ekspresję dwóch kluczowych markerów: synaptofizyny i chromograniny wraz z cząsteczką adhezji komórek nerwowych (CD56). Wykrycie zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV 16/18) w neuroendokrynnym raku krtani może stanowić jeden z czynników etiologicznych i powinno być traktowane jako standardowa procedura w diagnostyce i terapii. Metody: Przegląd artykułów opublikowanych w czasopismach na całym świecie; interdyscyplinarne konsylium pomiędzy patologami a klinicystami na temat nowotworów neuroendokrynnych głowy i szyi.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Jakość życia pacjentów po zawale mięśnia serca leczonych angioplastyką tętnic wieńcowych Wstęp: Zawał mięśnia sercowego jest zdarzeniem kardiologicznym, które – chociaż jest wypadkową wielu czynników rozłożonych w czasie i przestrzeni – występuje niespodziewanie. Jedną z najskuteczniejszych form terapii zawału mięśnia sercowego (i szerzej – ostrych zespołów wieńcowych) jest terapia inwazyjna, w postaci przezskórnej wewnątrznaczyniowej angioplastyki wieńcowej. Z kolei efektem ujawniającym się w dłuższej perspektywie jest, a przynajmniej powinna być, poprawa jakości życia pacjentów. Cel pracy: Zbadanie jakości życia pacjentów po zawale mięśnia sercowego, którzy zostali poddani terapii angioplastyką wieńcową. Materiał i metody: W badaniu udział wzięło 50 osób, będących pacjentami Regionalnego Ośrodka Kardiologii przy Miedziowym Centrum Zdrowia S.A w Lubinie. W badanej grupie znalazło się 18 kobiet i 32 mężczyzn w wieku od 32 do 69 lat (średnia wieku: 42,2 lat). Badanie przeprowadzone zostało za pomocą ankiety zawierającej łącznie 25 pytań. Wyniki: Stwierdzono wyraźną poprawę stanu zdrowia fizycznego. W przypadku średniej oceny sprzed zawału mięśnia sercowego wynoszącej 2,88, średnia ocena po zawale oraz PTCA wynosiła 4,56. Potwierdzono również poprawę stanu zdrowia psychicznego. W przypadku średniej oceny sprzed zawału mięśnia sercowego wynoszącej 2,22, średnia ocena po zawale oraz PTCA wynosiła 4,08. Zanotowano ponadto, że oceny sfery psychicznej są niższe od ocen sfery fizycznej. Zmniejszyła się wyraźnie liczba subiektywnie odczuwanych objawów klinicznych związanych ze schorzeniami serca. Zaobserwowano wzrost liczby osób zdolnych do wykonywania, przeważnie relaksujących, prac w przydomowym ogródku lub też na działce (z 17 do 29) oraz zdolnych do dużego wysiłku fizycznego (z 9 do 19). Wzrosła również liczba osób spędzających czas wolny w sposób aktywny – o ile na takie formy wypoczynku przed MI i PTCA wskazało 13 osób, o tyle pół roku po – 26. Obserwowano poprawę relacji społecznych – z rodziną (średnia ocen wzrosła z 4,54 do 4,88), z sąsiadami (średnia ocen wzrosła z 3,76 do 4,02) oraz przyjaciółmi i znajomymi (średnia ocen wzrosła z 4,12 do 4,32). Wnioski: 1. W ocenie pacjentów po zawale mięśnia serca leczonych angioplastyką wieńcową stwierdzono wzrost jakości życia po zabiegu PCI w 6. miesięcy od zabiegu. 2. Poprawa jakości życia pacjentów po zawale mięśnia sercowego przebiegała na kilku płaszczyznach: samooceny zdrowia fizycznego oraz psychicznego, możliwości utrzymania lub ponownego podjęcia aktywności zawodowej, eliminacji szeroko pojętych dolegliwości bólowych, możliwości podjęcia aktywności fizycznej, możliwości rozwoju relacji społecznych, możliwości realizowania planów będących pochodną aspiracji, przewartościowaniu dotychczasowego życia. 3. Poziom jakości życia pacjentów po zawale mięśnia sercowego poddanych terapii PTCA w dużym stopniu determinuje styl życia. Elementami stylu życia stymulującymi poziom jakości życia są aktywność fizyczna adekwatna do możliwości organizmu, racjonalne odżywianie się, kontrolowanie stanu zdrowia, a także unikanie palenia papierosów.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Uszkodzenie nerwu żuchwowego gałęzi brzeżnej żuchwy w trakcie dyssekcji szyi typu IIa oraz wpływ różnych typów dyssekcji: diatermia vs. zimny nóż Wstęp: Pooperacyjne uszkodzenie gałęzi brzeżnej żuchwy nerwu twarzowego jest uznawane za powikłanie preparowania szyi i może być związane z czynnikami takimi jak trakcja, pozbawienie unaczynienia lub blokada przewodzenia w wyniku diatermii. Materiały i metody: Skrzyżowane badanie prospektywne obejmujące pacjentów, u których w okresie od lipca 2016 r. do lipca 2017 r. wykonano obustronne selektywne preparowanie szyi na poziomie IIa, zostało przeprowadzone celem oceny efektywności manewru Hayesa-Martina w zapobieganiu uszkodzenia nerwu podczas preparowania zimnym nożem lub nożem monopolarnym. Wyniki: Dwudziestu pacjentów spełniło kryteria włączenia do badania (40 operacji z preparowaniem szyi). Zaobserwowano tylko jeden przypadek czasowej wieloogniskowej neuropatii ruchowej w okresie pooperacyjnym (1/40 = 2,5%). Po zastosowaniu manewru Hayesa-Martina w żadnym przypadku nie wystąpiła przetrwała wieloogniskowa neuropatia ruchowa gałęzi brzeżnej żuchwy nerwu twarzowego. Wnioski: Manewr Hayesa-Martina jest bezpieczną metodą zapobiegania wieloogniskowej neuropatii ruchowej podczas preparowania szyi na poziomie IIa bez względu na sposób preparowania.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Bevacizumab i cidofovir w leczeniu HPV-zależnej brodawczakowatości krtani – przegląd literatury Cel: Brodawczakowatość krtani to choroba wywoływana przez wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) typu 6 lub 11, która dotyczy zarówno dzieci, jak i dorosłych. Cechą charakterystyczną tej jednostki chorobowej są łagodne brodawczaki – będące proliferującym nabłonkiem płaskim – w obrębie układu oddechowego oraz pokarmowego. Największym problemem w leczeniu brodawczakowatości jest wysoka częstość nawrotów po zastosowaniu leczenia chirurgicznego. Materiały i metody: Przeglądu literatury dokonano na podstawie dostępnych publikacji w bazach danych, tj. MedLine (US National Library of Medicine), PubMed oraz SciELO. Wszystkie publikacje w języku angielskim zostały poddane analizie (w tym badania przekrojowe, prospektywne, retrospektywne, przeglądy literatury oraz opisy przypadku). Wyniki: W najnowszej dostępnej literaturze rekomenduje się kilka sposobów leczenia brodawczakowatości krtani, w tym mechaniczny debulking za pomocą lasera CO2 oraz użycie terapii adjuwantowej. Śródnabłonkowe wstrzyknięcia bevacizumabu i cidofoviru wydłużają okresy pomiędzy kolejnymi zabiegami chirurgicznymi oraz zmniejszają liczbę koniecznych operacji w ciągu roku. Wnioski: Europejskie Towarzystwo Laryngologiczne (ELS) nadal nie jest zgodne co do przewagi zalet nad skutkami ubocznymi terapii adjuwantowej w brodawczakowatości krtani. Przegląd literatury natomiast wskazuje na obiecujące długoterminowe korzyści płynące z zastosowania tej terapii. Bevacizumab oraz cidovofir przynoszą największe efekty w leczeniu zwłaszcza agresywnej postaci brodawczakowatości.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Rozległa rana cięta twarzy – opis przypadku 57-letnia pacjentka została przywieziona przez Zespół Ratownictwa Medycznego na Izbę Przyjęć z 25-centymetrową raną ciętą twarzy po stronie lewej. Uraz został zadany nożem. Uszkodzeniu uległ miąższ śliniaki, przewód wyprowadzający Stenona, język, lewy kącik ust, mięsień żwacz, część chrzęstna przewodu słuchowego zewnętrznego oraz małżowina uszna. Nerw twarzowy nie został uszkodzony. W artykule opisano sposób chirurgicznego zaopatrzenia uszkodzonych struktur twarzy. Na podstawie przeglądu literatury omówione zostały postępowanie oraz istotne aspekty zaopatrzenia tego typu urazów. Rany cięte okolicy twarzy i ucha wymagają dokładnej oceny i odpowiedniego zaopatrzenia, by uzyskać prawidłowe gojenie i uniknąć powikłań. Słowa kluczowe: ślinianka przyuszna, przewód wyprowadzający ślinianki, małżowina uszna, rana cięta twarzy

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ocena wartości diagnostycznej testu skrętu szyi w badaniach obiektywnych u chorych z zawrotami głowy i/lub niedosłuchem Wprowadzenie: Celem pracy była ocena wartości diagnostycznej testu skrętu szyi w badaniach obiektywnych u chorych z zawrotami głowy i/lub niedosłuchem. Materiał i metody: Badania przeprowadzono u 100 chorych, w tym u 54 kobiet i 46 mężczyzn w wieku 17–79 lat, których podzielono na dwie grupy: I grupa – 50 chorych, w tym 30 kobiet i 20 mężczyzn w wieku 17–79 lat z zawrotami głowy lub/i zaburzeniami słuchu oraz potwierdzoną asymetrią naczyń doczaszkowych, II grupa –50 chorych (stanowiących grupę kontrolną), w tym 24 kobiet i 26 mężczyzn w wieku 20–71 lat bez zawrotów głowy lub/i zaburzeń słuchu oraz bez zaburzeń w budowie naczyń doczaszkowych. U każdego pacjenta przeprowadzono badania podmiotowe, przedmiotowe otorynolaryngologiczne, USG Dopplera z określeniem średnicy tt. kręgowych i szyjnych oraz prędkości przepływu krwi w tt. kręgowych i szyjnych, diagnostykę audiologiczną, w tym badanie czasu latencji fal I, III, V słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu, diagnostykę otoneurologiczną z zastosowaniem testu skrętu szyi. Wyniki badań: Z analizy przedstawionego materiału wynika, że zastosowanie testu skrętu szyi w badaniu USG Dopplera powoduje w grupie badanej zwiększenie średniej prędkości skurczowej przepływu krwi w tętnicy kręgowej po stronie przeciwnej do skrętu szyi, zwiększenie średniej prędkości rozkurczowej przepływu krwi w tętnicy kręgowej po stronie wykonywanego testu oraz jej zmniejszenie po stronie przeciwnej w porównaniu do grupy kontrolnej. Wartość latencji fali I, II, V w badaniu ABR w fazie skrętu szyi ulega większemu wydłużeniu w grupie badanej niż kontrolnej, po stronie wykonanego testu. Wykonany test skrętu szyi w badaniu VNG powoduje wzrost występowania zarówno fal kwadratowych, jak i oczopląsu (dużo większe w grupie badanej niż kontrolnej). Wnioski. Zastosowanie testu skrętu szyi w badaniach USG Dopplera, ABR oraz VNG u chorych z zawrotami i/lub niedosłuchem powoduje, że badania te stają się czynnościowymi, a tym samym zwiększa się ich wartość diagnostyczna oraz możliwość ich wykorzystywania w monitorowaniu rehabilitacji zaburzeń ucha wewnętrznego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Analiza lipidogramu oraz wskaźników stanu zapalnego związanych z ryzykiem aterogenezy w pierwotnym układowym zapaleniu naczyń z ziarniniakowatością Wstęp. Przewlekły stan zapalny i hiperlipidemia są zjawiskami towarzyszącymi pierwotnemu układowemu zapaleniu naczyń związanych z ziarniniakowatością. Cel pracy. Analiza poszczególnych wartości wskaźników stanu zapalnego związanych z rozwojem choroby niedokrwiennej serca oraz parametrów lipidogramu u osób z systemowym zapaleniem naczyń PR -3 AN CA dodatnim. Materiał i metody. W grupie 21 chorych z potwierdzoną diagnozą pierwotnego układowego zapalenia naczyń związanego z ziarniniakowatością poddano ocenie podstawowe parametry stanu zapalnego, w tym stężenie białka reaktywnego C wysokiej czułości, stężenie homocysteiny, leukocytozę, fibrynogen, elementy lipidogramu (cholesterol całkowity, frakcje LDL i HDL , triglicerydy) oraz wskaźnik aterogenności. Wyniki. Wśród 21 chorych o średniej wieku 51 lat stwierdzono podwyższone wartości stężenia homocysteiny u 14 pacjentów (co stanowiło 70%), podwyższone wartości cholesterolu całkowitego u 13 (57%) oraz podwyższony wskaźnik aterogenności u 11 (52%). U 9 pacjentów wykazano wysokie miano białka reaktywnego C oznaczonego metodą wysokiej czułości, w tym 7 pacjentom (77,7%) towarzyszyła hiperhomocysteinemia. Wykazano, iż podwyższone wartości oznaczanych parametrów nie korelowały z wiekiem chorych. Wnioski. Systematyczna kontrola wartości parametrów lipidogramu oraz wskaźników stanu zapalnego, w tym stężenia homocysteiny towarzyszące pierwotnemu zapaleniu naczyń z ziarniniakowatością, mogą stanowić ważny element wczesnej oceny ryzyka wystąpienia choroby wieńcowej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ocena jakości snu w odniesieniu do stężenia serotoniny i melatoniny w surowicy u osób z marskością wątroby U osób z marskością wątroby występują zaburzenia snu, co zwykle wiąże się ze zmianą rytmu wydzielania melatoniny i jej metabolizmu. Zespół opóźnionej fazy snu nie zawsze koreluje ze stopniem uszkodzenia wątroby, co wskazuje na udział innych czynników w jego patogenezie. Celem badania było określenie zależności między nocnym wydzielaniem serotoniny i melatoniny a stopniem zaburzeń snu. Do badań włączono 60 osób z marskością wątroby (grupa badana) i 30 osób zdrowych (grupa kontrolna). W porównaniu do grupy kontrolnej, u chorych z pierwszym stopniem encefalopatii wątrobowej (wg skali West Haven) o godzinie 2:00 stwierdzono niższe stężenie melatoniny w surowicy (odpowiednio 57,5±10,2 pg/mL i 41,2±9,4 pg/mL, p<0,05), zaś u osób z drugim stopniem encefalopatii - niższe stężenie serotoniny (odpowiednio 171,2±45,0 i 108,4±29,3

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Obturacyjny bezdech podczas snu u pacjentów zakwalifikowanych do endarterektomii tętnic szyjnych – badanie wstępne Wstęp: Związek między obturacyjnym bezdechem podczas snu (OBPS) a miażdżycą jest potwierdzony od wielu lat, choć patomechanizm tego zjawiska nadal nie jest poznany. Celem badania było określenie częstości OBPS u pacjentów zakwalifikowanych do endarterektomii oraz określenie wpływu tej procedury na parametry badania snu i występowanie senności dziennej. Materiał i metody: Do badania włączono 46 pacjentów zakwalifikowanych do endarterektomii otwartej. Przed zabiegiem wykonano badanie snu i zastosowano skalę senności Epworth. U 11 z 46 osób przeprowadzono badania snu także po operacji. Wyniki: Średnia wieku w grupie badanej wyniosła 69,9 lat (± SD = 8,6), 21 pacjentów (45,7%) stanowiły kobiety. Średnia wartość pAHI, ODI, pRDI i procent czasu chrapania wyniosły odpowiednio 16.2 (± SD=15.2), 10.4 (± SD=12.2), 18.9 (± SD=14.9) oraz 9,9 (± SD=17). Prawidłowe wartości pAHI uzyskało 14 pacjentów (30%), podczas gdy łagodny OBPS (pAHI 5–15) zaobserwowano u 13 pacjentów (38%), umiarkowany OBPS (pAHI 15–30) u 11 pacjentów (24%), a ciężki OBPS (pAHI >30) u pacjentów 8 (18%). Średnia wartość skali senności Epworth u 27 z 46 pacjentów wyniosła 6,3 (± SD = 5,6). Pooperacyjne wartości parametrów badania snu u 11 pacjentów nie zmieniły się statystycznie znamiennie. Wnioski: Badanie wykazało występowanie OBPS w stopniu umiarkowanym i ciężkim u 42% pacjentów zakwalifikowanych do endarterektomii, natomiast nie stwierdzono nadmiernej senności w tej grupie. Pokazuje to, że u pacjentów kwalifikowanych do endarterektomii tętnic szyjnych należy wykonać diagnostykę snu w celu wykluczenia OBPS.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Czy postępowanie zachowawcze odgrywa jeszcze rolę w leczeniu szkliwiaka? Cele: Szkliwiak jest agresywnym nowotworem łagodnym pochodzenia nabłonkowego. Wywodzi się z narządu szkliwnego, pozostałości listewki zębowej, wyściółki torbieli zębopochodnej lub (prawdopodobnie) z komórek podstawnych błony śluzowej jamy ustnej. Może się umiejscowić zarówno w szczęce, jak i żuchwie, mogąc powodować istotne deformacje twarzy. Leczenie polega na operacji radykalnej z zachowaniem marginesu zdrowych tkanek. Głównym celem niniejszej pracy było dokonanie przeglądu najbardziej znaczących, dostępnych w piśmiennictwie, opisów przypadków chorobowych, oraz określenie, jaki rodzaj leczenia pozwala na uzyskanie najlepszych wyników w zakresie kontroli choroby i częstości jej nawrotów. Metody: Dokonano analitycznego przeglądu literatury, korzystając z baz danych: Medline oraz Scielo. Dyskusja: Leczenie za pomocą łyżeczkowania jest niewystarczające i może być związane z pozostawieniem wysepek guza w obrębie kości. Resekcja guza z marginesem zdrowych tkanek lub resekcja en bloc jest najpowszechniej stosowaną formą leczenia, a wielu chirurgów opowiada się za zachowaniem marginesu 15 mm klinicznie prawidłowej tkanki kostnej. Wnioski: Z uwagi na wysoką częstość nawrotów, leczenie zachowawcze jest błędem w sztuce lekarskiej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Modele opieki długoterminowej w USA Starzenie się społeczeństw i coraz liczniejsze potrzeby zdrowotne populacji w wieku podeszłym były powodem rozwoju form stacjonarnej opieki długoterminowej. W pracy przedstawiono amerykański system zintegrowanych form opieki (doraźnej w nagłych przypadkach i stałej w zaburzeniach przewlekłych) wraz ze wskazaniem struktur w ramach których funkcjonują osoby w wieku podeszłym w USA.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Okryplazmina w zespole trakcji szklistkowo-plamkowej – doświadczenia własne Cel: Celem badania była analiza wpływu okryplazminy na tylne przyleganie ciała szklistego (PVD, posterior vitreous detachment) i ustąpienie zespołu trakcji szklistkowo-plamkowej (VMT, vitreomacular traction syndrome) u pacjentów leczonych w Klinice Okulistyki i Onkologii Okulistycznej Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie. Materiał i metody: Leczeniu poddano 4 oczu 4 pacjentów z zespołem trakcji szklistkowo-plamkowej. Wszystkim pacjentom podano 0,125 mg okryplazminy (0,5 mg/0,2 ml) w postaci iniekcji do komory ciała szklistego. Oceniano czas trwania objawów klinicznych, stopień zaawansowania zmian według International Vitreomacular Traction Study (IVTS) Group, wystąpienie po ww. leczeniu odłączenia tylnego ciała szklistego, ustąpienie trakcji szklistkowo-plamkowej oraz poprawę ostrości wzroku z najlepszą korekcją (BCVA). U każdego pacjenta przed leczeniem i w okresie obserwacji wykonano następujące badania: ocenę ostrości wzroku z najlepszą korekcją, oftalmoskopię pośrednią z użyciem soczewki Volka oraz swept source optycznej koherentnej tomografii (ssOCT). W końcowym badaniu oceniano zmiany anatomiczne w siatkówce centralnej oraz BCVA, które porównywano z wynikami badania wyjściowego. Wyniki: W 2 spośród 4 przypadków (50%) zaobserwowano całkowite tylne odłączenie ciała szklistego z ustąpieniem trakcji szklistkowo-plamkowej. U tych pacjentów odnotowano największą poprawę ostrości wzroku, średnio o 3 rzędy, oraz ustąpienie objawów subiektywnych: mroczka centralnego i metemorfopsji. U 1 pacjentki trakcja szklistkowo-plamkowa uległa zmniejszeniu, ustąpił mroczek centralny i poprawiła się morfologia plamki oraz BCVA o 2 rzędy. U 1 pacjenta (25%) nie zaobserwowano żadnych zmian po ww. leczeniu. U wszystkich pacjentów, u których doszło do odłączenia ciała szklistego, towarzyszyły temu objawy: błyski i intensywne męty trwające 1 dzień. W okresie obserwacji u pacjentów, u których leczenie było skuteczne, stwierdzano obecność płynu podsiatkówkowego, ulegającego wchłonięciu wraz z poprawą BCVA. W żadnym przypadku nie stwierdzono powikłań związanych z leczeniem. Wnioski: Wyniki naszych badań dowodzą, że okryplazmina jest skutecznym i bezpiecznym lekiem stosowanym u pacjentów z zespołem trakcji szklistkowo-plamkowej oraz może być alternatywnym lekiem zarówno w strategii watch and wait, jak i w leczeniu operacyjnym metodą witrektomii.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wybrane cechy skóry dłoni diagnostów laboratoryjnych WstępDługotrwała ekspozycja skóry na mokre środowisko pracy i środki dezynfekcyjne powoduje uszkodzenie bariery naskórkowej, co zaburza jej funkcje ochronne oraz sprzyja rozwojowi dermatoz. Czynniki te występują w pracy diagnosty laboratoryjnego. Celem niniejszej pracy była analiza wybranych cech skóry i zmian skórnych rąk u diagnostów laboratoryjnych.Materiał i metodyW badaniu wzięło udział 50 diagnostów zatrudnionych w jednym z krakowskich laboratoriów. Z badanymi przeprowadzono wywiad oraz oceniono pH ich skóry i jej nawilżenie. Pomiary wykonano na stronie grzbietowej ręki dominującej za pomocą urządzeń SKIN-ph-Meter<sup>®</sup> PH 905 i Corneometer<sup>®</sup> CM 825.WynikiUzyskane wartości nawilżenia skóry odpowiadały skórze suchej lub bardzo suchej, a odczyny pH skóry mieściły się w granicach normy. Nie udało się wskazać korelacji między pH skóry a ocenianymi cechami (stażem pracy, liczbą godzin spędzanych w rękawiczkach ochronnych w ciągu doby, liczbą epizodów mycia rąk w ciągu dnia). Wydaje się, że stan nawilżenia skóry dodatnio koreluje z czasem noszenia rękawiczek. Stosowanie preparatów nawilżających dłonie po każdym umyciu wiązało się z nawilżeniem skóry.WnioskiW dobie pandemii COVID-19 ta grupa zawodowa została poddana ogromnym wyzwaniom, a stresory psychiczne i fizyczne (w tym mokre środowisko pracy) będą źródłem przyszłych chorób zawodowych w badanej grupie. Med. Pr. 2020;71(6):725–734

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne