PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Dój ćwiartkowy w grupie krów pierwiastek i wieloródek Krowy w pierwszej laktacji charakteryzują się najczęściej niższymi parametrami doju w stosunku do krów wieloródek. Celem przeprowadzonych badań było określenie zmian w parametrach doju krów pierwiastek i wieloródek w ćwiartkowym systemie doju. Są to badania wstępne, które w dalszym etapie mają wskazać czy pierwiastki, którym dano szansę na pełne rozdojenie w automatycznym systemie doju (AMS) w pierwszej laktacji, będą charakteryzowały się lepszymi parametrami doju jako krowy wieloródki. Dane do analiz statystycznych zebrano w trzech stadach bydła mlecznego wyposażonych w AMS firmy Lely – Astronaut A4. Łącznie przeanalizowano dane pochodzące od 718 krów (531 laktacji pierwiastek i 477 laktacji wieloródek). Dane zbierano przez okres czterech lat, od 2012 roku, tj. od momentu wdrożenia AMS. Ostatecznie, po odrzuceniu wizyt w robocie zakończonych odmową, przeanalizowano 352 708 dojów pochodzących od krów pierwiastek i 488 711 od krów wieloródek. Zebrany materiał liczbowy został opracowany za pomocą wieloczynnikowej analizy wariancji, w oparciu o model liniowy uwzględniający wpływ stada, fazy laktacji, roku i sezonu doju, a także interakcji między wcześniej wymienionymi czynnikami głównymi. W wyniku przeprowadzonego postępowania statystycznego stwierdzono wysoko istotny i istotny wpływ wszystkich komponentów modelu liniowego na kontrolowane parametry doju. W początkowej fazie laktacji (do 100. dnia) czas przebywania w robocie obu porównywanych grup krów kształtował się na bardzo zbliżonym poziomie i wynosił 396-398 sekund. W tym czasie dój pierwiastek trwał średnio ok. 268 s, a wieloródek około 280 s, natomiast średni poziom wydajności mlecznej wynosił 8,38 kg dla pierwiastek i 10,40 kg dla wieloródek. W końcowej fazie laktacji (powyżej 200. dnia) czas doju pierwiastek wynosił 214 s, a wieloródek 241 s, przy wydajności odpowiednio 7,93 i 8,77 kg mleka. Zarówno pierwiastki, jak i wieloródki dłużej przebywały w robocie, a także dłużej się doiły w sezonie wiosennym i zimowym, co można łączyć z wyższą wydajnością mleka. W obu grupach krów dłużej dojone były ćwiartki tylne wymion; w grupie pierwiastek różnice między ćwiartkami tylnymi i przednimi wynosiły ok. 25 s, w grupie wieloródek ok. 40 s.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Zastosowanie butylowanego hydroksytoluenu w kriokonserwacji nasienia knura Celem przeprowadzonych badań było określenie wpływu dodatku butylowanego hydroksytoluenu (BHT) do rozcieńczalnika mrożeniowego na jakość plemników knura oraz ich zdolność zapładniającą po procedurze zamrażania-rozmrażania. Nasienie pochodzące od 5 knurów (36 ejakulaty) kriokonserwowano w rozcieńczalniku żółtkowo-laktozowo-glicerolowym uzupełnionym różnymi stężeniami BHT: 0 mM (kontrola); 1,0 mM (R1); 1,5 mM (R2); 2,0 mM (R3). Jakość nasienia po rozmrożeniu oceniano na podstawie: ruchliwości plemników (CASA; ruch całkowity – TM, ruch postępowy – PM), translokacji fosfatydyloseryny (Annexin-V-FLuos Staining Kit) oraz stopnia fragmentacji DNA (TUNEL Assay). Jednocześnie kriokonserwowane nasienie użyto do inseminacji loszek, a zdolność zapładniającą plemników określano na podstawie skuteczności inseminacji oraz liczby prawidłowych morfologicznie zarodków ocenianych na podstawie stopnia fragmentacji DNA. Najwyższy odsetek plemników o ruchu postępowym oraz plemników żywych stwierdzono w rozcieńczalniku R3 (74,8 ±4,4% oraz 63,7 ±5,8%) w porównaniu z rozcieńczalnikiem kontrolnym (38,3 ±2,8% oraz 36,1 ±2,6%). Jednocześnie stwierdzono, że dodatek BHT do rozcieńczalnika mrożeniowego nie indukuje wzrostu odsetka plemników wczesnoapoptotycznych po rozmrożeniu, w porównaniu z rozcieńczalnikiem kontrolnym. Niezależnie od zastosowanego rozcieńczalnika mrożeniowego, procedura zamrażania-rozmrażania nie indukuje fragmentacji DNA w plemnikach knura. Najwyższą liczbę zarodków prawidłowych morfologicznie uzyskano od loszek inseminowanych nasieniem kriokonserwowanym w rozcieńczalniku z dodatkiem 1,5 mM BHT. Nie wykazano różnic w jakości zarodków, ocenianych na podstawie stopnia fragmentacji DNA, uzyskanych od loszek inseminowanych nasieniem mrożonym w badanych rozcieńczalnikach.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Zawartość wybranych składników mineralnych w wątrobie żubrów w różnym wieku Materiał badawczy stanowiły próbki wątroby pobrane od 25 żubrów, wyeliminowanych w ramach corocznych odstrzałów selekcyjno-redukcyjnych przeprowadzonych w Puszczy Białowieskiej w latach 2005-2007. Oznaczono zawartość makroelementów i wybranych mikroelementów w wątrobach żubrów w różnym wieku, które porównano z wartościami referencyjnymi dla bydła oraz z wynikami wcześniejszych badań prowadzonych w Puszczy Białowieskiej. Zawartość analizowanych makro- i mikroelementów w wątrobie, we wszystkich grupach wiekowych żubrów, mieściła się w granicach wartości przyjmowanych za fizjologiczne dla bydła, z wyjątkiem Cu. Nie stwierdzono potwierdzonych statystycznie różnic dotyczących wpływu wieku na zawartość makro- i mikroelementów w wątrobach żubrów. W latach 2005-2007 zawartość Ca, P, Na, Mg, Mn i Zn w wątrobach żubrów była wyższa, zawartość K zbliżona, natomiast Cu i Co niższa w porównaniu do wyników badań z lat 1998- -2003. Wykazana w badaniach własnych zawartość Cu w wątrobach żubrów ze wszystkich grup wiekowych wskazuje na niedobór kliniczny tego pierwiastka, co stwierdzono również badaniach w latach 1998-2003.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Ocena cech użytkowych wybranych linii hodowlanych pszczoły rasy kraińskiej (Apis mellifera carnica) Celem pracy była ocena cech użytkowych i biologicznych pszczoły kraińskiej linii pogórskiej (Cb) oraz austriackiej (Ca). W czterech kolejnych sezonach pożytkowych prowadzono ocenę stacjonarną w pasiece zlokalizowanej w północno-zachodniej części Opolszczyzny. Oceniono wydajność miodową, wczesność wiosennego rozwoju, dynamikę rozwoju, rojliwość, łagodność (nasilenie zachowania obronnego) oraz zimotrwałość rodzin. Wydajność miodową oceniono na podstawie liczby kilogramów miodu pozyskanego od poszczególnych rodzin, a pozostałe cechy w skali punktowej od 0 do 3. W całościowej ocenie linia Ca uzyskała lepsze wyniki niż linia Cb. Linia Ca charakteryzowała się wyższą oceną pod względem wydajności miodowej – 18,2 kg (Cb – 15,3 kg), wczesności rozwoju – 2,98 pkt. (Cb – 2,94 pkt.) oraz dynamiki rozwoju – 2,97 pkt. (Cb – 2,92 pkt.). Linię Cb wyżej oceniono pod względem zimotrwałości – 2,89 pkt. (Ca – 2,75 pkt.). Pod względem skłonności do rojenia się obydwie linie okazały się mało rojliwe i oceniono je jednakowo wysoko na 2,96 pkt. Również ocena łagodności była zbliżona u obu linii. Na podstawie 4-letnich badań wykazano, że na ocenę poszczególnych linii hodowlanych znaczący wpływ miały zmienne warunki pogodowo-pożytkowe występujące w danym roku. Całościowa ocena wykazała statystycznie istotne różnice między liniami hodowlanymi tylko pod względem wydajności miodowej rodzin pszczelich. W gospodarce towarowej najważniejszym kryterium jest ilość pozyskanego miodu, dlatego w rejonie przeprowadzonych badań polecana jest pszczoła kraińska linii Ca.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Analiza tekstury mięsa królików w zależności od sposobu obróbki termicznej Celem pracy było zbadanie wpływu rodzaju obróbki termicznej na siłę cięcia i profilową analizę tekstury (TPA) mięsa króliczego. Materiał doświadczalny stanowiły próbki mięsa pozyskane od 22 królików rasy termondzkiej białej. Pobrano dwie próbki z prawego combra (m. longissimus lumborum). Pierwszą próbkę pakowano próżniowo indywidualnie w foliowe opakowanie do przechowywania i mrożenia żywności, i mrożono w temperaturze −18oC przez 72 h, a następnie po rozmrożeniu gotowano w łaźni wodnej w temperaturze 80oC przez 40 minut. Drugą próbkę pakowano indywidualnie w foliowe opakowanie do przechowywania i mrożenia żywności, mrożono w temperaturze −18oC przez 72 h, a następnie rozmrażano i pieczono w temperaturze 180oC, do uzyskania wewnętrznej temperatury 78oC. Badano takie wskaźniki tekstury, jak: siła cięcia, twardość, sprężystość, spójność i żujność. Odnotowano istotne różnice dla parametrów twardości, spójności i żujności mięsa w zależności od rodzaju obróbki termicznej. Twardość mięsa gotowanego była o 32% większa niż mięsa pieczonego, spójność mięsa gotowanego była większa o 10%, natomiast żujność o 39% w stosunku do pieczonego.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ dodatku oleju rzepakowego i rybnego do dawek pokarmowych na zawartość poszczególnych kwasów tłuszczowych w tłuszczu combra i stopień otłuszczenia tuszek króliczych Celem badań była modyfikacja składu kwasów tłuszczowych tłuszczu króliczego poprzez skarmianie pełnoporcjowych mieszanek granulowanych z 2% udziałem oleju rzepakowego lub rybnego. Badania przeprowadzono na grupie 60 samców królików rasy nowozelandzkiej białej, podzielonych na trzy grupy otrzymujące pełnoporcjową mieszankę paszową: standardową, natłuszczaną olejem rzepakowym lub olejem rybnym. Zastosowanie olejów rzepakowego i rybnego w żywieniu królików wpłynęło korzystnie na końcową masę ciała zwierząt (90. dzień życia). Tuszki królików żywionych mieszankami natłuszczanymi olejem rzepakowym charakteryzowały się najmniejszym udziałem tłuszczu łopatkowego oraz okołonerkowego i żołądkowego, a różnice te okazały się istotne (P≤0,01) w stosunku do pozostałych grup. Ukierunkowana suplementacja dawki pokarmowej, poprzez dodatek oleju rzepakowego i rybnego, nie miała wpływu na poziom białka i tłuszczu śródmięśniowego w badanym mięśniu najdłuższym grzbietu. W wyniku skarmiania oleju rybnego w tkankach tłuszczowych królików uzyskano istotne, korzystne dla konsumentów tego mięsa, obniżenie stosunku kwasów PUFA n-6/n-3 (P≤0,01). Zastosowanie oleju rzepakowego w żywieniu królików obniżyło w ich tkankach tłuszczowych udział kwasu laurynowego (C12:0), mirystynowego (C14:0) i palmitynowego (C16:0) oraz wpłynęło na poprawę wartości indeksu aterogennego tłuszczu oraz nasycenia. Istotną poprawę wartości indeksu trombogennego uzyskano po zastosowaniu w mieszankach paszowych dla królików oleju rybnego.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Charakterystyka składu chemicznego i frakcji lipidowej półtwardego sera dojrzewającego produkowanego z mleka owczego i owczo-krowiego w sezonie letnim Celem badań było określenie wpływu częściowej substytucji mleka owczego (MO) mlekiem krowim (MK) na efektywność produkcyjną półtwardego sera dojrzewającego i jego skład, z uwzględnieniem frakcji lipidowej. Badania zrealizowano w Instytucie Zootechniki PIB, Zakład Doświadczalny Kołuda Wielka, w roku 2009 i 2010. Półtwardy ser dojrzewający wyrabiano latem z mleka mleczno-plennej owcy kołudzkiej i mieszanin tego mleka z MK w proporcji 6:4 (6/4) i 4:6 (4/6). Efektywność produkcyjną surowca serowarskiego określano na podstawie wydajności masy serowej. W surowcach i serach oznaczono zawartość podstawowych składników chemicznych, cholesterolu oraz profil kwasów tłuszczowych tłuszczu. Stwierdzono, że zastępowanie mleka owczego mlekiem krowim w ilości 40 i 60% spowodowało istotne obniżenie zawartości suchej masy, białka, tłuszczu i cholesterolu w surowcach serowarskich, co przełożyło się na mniejszy wydatek świeżego sera z surowców 6/4 i 4/6, w stosunku do MO, odpowiednio o 5,35 i 8,31 punkty procentowe (p.p.), a dojrzałego odpowiednio o 4,84 i 7,34 p.p.; P≤0,01. Substytucja mleka owczego MK w ilości 60%, w porównaniu do 40%, obniżyła wydatek sera świeżego o 2,96 p.p., a dojrzałego o 2,50 p.p.; P≤0,01. Nie stwierdzono natomiast wpływu zastępowania mleka owczego mlekiem krowim na skład chemiczny półtwardych serów dojrzewających, poza istotnie wyższą zawartością popiołu w serze 4/6, niż w owczym i 6/4. Zastępowanie mleka owczego mlekiem krowim w ilości 40 i 60% pogorszyło właściwości prozdrowotne tłuszczu surowców, a tym samym serów, poprzez istotne obniżenie zawartości kwasów z grupy MCFA i PUFA, w tym PUFA n-3 i CLA, w porównaniu do mleka owczego.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Znaczenie etologii w naukach o dobrostanie zwierząt Poznanie behawioru gatunku umożliwia zapewnienie dobrostanu zwierząt w warunkach hodowlanych, znając bowiem wzorzec bahawioralny jesteśmy w stanie zagwarantować pokrycie przynajmniej minimum potrzeb życiowych. Obserwacja zachowania zwierząt hodowlanych jest pierwszym elementem w ocenie ich komfortu zarówno fizycznego, jak i psychicznego. Dąży się przede wszystkim do tego, by zmaksymalizować produkcję przy jednoczesnym zachowaniu dobrostanu zwierząt. Często jednak jest to trudne i ekonomia kłóci się z komfortem i potrzebami zwierząt. Skupiając się na czynnikach składowych owego „poznania” behawioru należałoby wymienić przede wszystkim naukę zajmującą się badaniem behawioru, czyli etologię, ale także zoosemiotykę i nauki kognitywne – popierające występowanie konkretnych zachowań aspektami biologiczno-fizjologicznymi.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Stężenie selenu w glebie i wybranych narządach saren (Capreolus capreolus) z terenu województwa wielkopolskiego Celem pracy było określenie stężenia selenu w glebie oraz wybranych narządach saren (Capreolus capreolus) pochodzących z województwa wielkopolskiego. Materiał do badań stanowiły wątroby i nerki saren (Capreolus capreolus) (n = 23), odstrzelonych w 2009 roku (okres letni) na obszarze województwa wielkopolskiego oraz próby gleby, pobrane w tym samym okresie z 18 punktów badawczych z głębokości 0–20 cm, zlokalizowanych na obszarze bytowania saren. Zawartość selenu oznaczano metodą spetrofluorymetryczną z wykorzystaniem 2,3-diaminonaftalenu (DAN). Stężenie selenu w glebie wahało się od 0,00 do 0,57 μg · g–1 s.m, średnio 0,19 ± 0,11 μg · g–1 s.m. Średnia koncentracja selenu w wątrobie sarenwynosiła 0,06 μg · g–1m.m., natomiast w nerkach 0,33 μg · g–1 m.m. Zaobserwowano dodatnią statystycznie istotną korelację (r = 0,7583, P = 0,00003) między tymi narządami. Niska zawartość selenu zarówno w narządach saren, jak i w glebie wskazują, że obszar objęty badaniami jest niedoborowy w selen.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Zrodla pozyskiwania miesa w swietle badania zwierzecych szczatkow kostnych ze sredniowiecznych siedzib ludzkich na Pomorzu Zachodnim Celem badań było przeanalizowanie struktury wykorzystania zwierząt gospodarskich i dzikich do konsumpcji przez średniowieczne społeczności ośrodków osadniczych Pomorza Zachodniego. Badania przeprowadzono na pokonsumpcyjnym materiale osteologicznym pochodzącym ze stanowisk archeologicznych Pomorza Zachodniego. Przeanalizowano 444 113 szczątków kostnych ssaków domowych i 5 923 dzikich. Ponadto rozpoznano 13 659 szczątków ptaków oraz 11 726 szczątków ryb. Obecność szczątków gadów i małży była znikoma. Wśród gatunków zwierząt domowych zdecydowanie dominują szczątki hodowlanych zwierząt rzeźnych. Pozostałości ssaków dziko żyjących stanowiły około 1%. Spośród szczątków zwierząt domowych, pozostałości kostne konia, psa i kota, traktowane jako niekonsumpcyjne, stanowią około 2% mniej. Szczątki kostne konia stanowią w analizowanym materiale około 1% ogólnej liczby pozostałości zwierząt domowych. Na wszystkich analizowanych stanowiskach najliczniej reprezentowana jest świnia. Jej szczątki stanowią ponad 67% ze wszystkich gatunków rzeźnych oraz trzykrotnie więcej niż szczątków bydła i ponad sześciokrotnie więcej niż kości owiec i kóz. W analizowanym zbiorze pozostałości kostnych zwierząt rzeźnych kości bydła stanowią ponad 22%. Szczątki kostne małych przeżuwaczy stanowią niewielki odsetek kości zwierząt domowych, nieco ponad 10%, i w zasadzie są one pozostałościami owiec. Szczątki kostne zwierząt dziko żyjących reprezentują 17 gatunków. Podzielono je na dwie podgrupy, z których pierwszą stanowią pozostałości zwierząt łownych (ponad 92%). Wśród nich wyraźnie dominują szczątki jelenia. Jest ich ponad 67%, ale ustalono, że w tej masie również wiele fragmentów poroży ze śladami cięć i obróbki rzemieślniczej. W pewnym stopniu odnosi się to też do szczątków kostnych sarny. Znaczny udział w zbiorze szczątków kostnych zwierząt konsumpcyjnych stanowią kości dzika (ponad 16,8%), sarny i zająca (łącznie 12,8%) oraz tura i łosia (łącznie 3,08%). Druga podgrupa obejmuje przede wszystkim zwierzęta, na które polowano ze względu na ich skóry i futra, to jest niedźwiedzia, wilka, lisa, żbika, kunę, wydrę, fokę, borsuka, bobra i wiewiórkę. Ich szczątki kostne stanowią ponad 6,8% z ogólnej liczby stwierdzonych na stanowiskach wczesnośredniowiecznego Pomorza Zachodniego.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ wybranych czynników na zawartość mocznika w mleku krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej Celem pracy było zbadanie zależności między zawartością mocznika w mleku a takimi czynnikami, jak: numer laktacji, faza laktacji, miesiąc i sezon pobrania próby, wiek krów przy wycieleniu, poziom wydajności mleka i zawartość białka. Do obliczeń wykorzystano dane z 7731 próbnych udojów 1078 krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-białej. Próbne udoje z pierwszej, drugiej i trzeciej laktacji wykonano w okresie od grudnia 2010 roku do grudnia 2011 roku. Obliczenia wykonano przy użyciu procedury MIXED z pakietu SAS/STAT. Zastosowano model liniowy mieszany, w którym parametry estymowane były za pomocą metody największej wiarogodności z ograniczeniami (REML). Średnie najmniejszych kwadratów dla efektów stałych w modelu porównano testem Tukeya-Kramera. Stwierdzono, że laktacja pierwsza różniła się istotnie od laktacji drugiej i trzeciej pod względem zawartości mocznika w mleku, natomiast między laktacją drugą i trzecią nie występowały istotne różnice. U pierwiastek zawartość mocznika w mleku rosła przez cały okres laktacji, natomiast u krów starszych tylko do siódmego, ósmego miesiąca laktacji. Nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic między zawartością mocznika w tych samych fazach sąsiednich laktacji, tzn. pierwszej i drugiej oraz drugiej i trzeciej. Natomiast między laktacją pierwszą i trzecią statystycznie istotne różnice w zawartości mocznika wystąpiły tylko w 9. i 10. miesiącu laktacji. Zmiany zawartości mocznika związane z sezonem pobrania próby miały różny charakter w zależności od numeru laktacji. W laktacji pierwszej najniższa zawartość mocznika w mleku wystąpiła w sezonie wiosennym, a najwyższa w sezonie jesiennym. Tendencja ta nie powtórzyła się w kolejnych laktacjach, tj. drugiej i trzeciej. Odnotowano, że wraz ze wzrostem zawartości białka w mleku rosła również zawartość mocznika w mleku. Podobnie, wraz ze wzrostem wydajności mleka rosła zawartość mocznika w mleku.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Efekty tuczu i wartość poubojowa tusz świń rasy wielkiej białej polskiej i mieszańców towarowych utrzymywanych w gospodarstwie tradycyjnym w woj. kujawsko-pomorskim Celem pracy była ocena wyników tuczu i wartości poubojowej tusz świń rasy wielkiej białej polskiej i mieszańców towarowych utrzymywanych w jednym z gospodarstw tradycyjnych w woj. kujawsko-pomorskim. Badaniami objęto trzy grupy tuczników: grupę I stanowiły tuczniki rasy wielkiej białej polskiej (wbp), grupę II – mieszańce F1 (wbp x pbz) x PIC, natomiast grupę III – mieszańce pbz x F1 (duroc x pietrain), po 20 zwierząt w każdej grupie. Ocenie poddano cechy tuczne: długość trwania tuczu, przyrosty dobowe, zużycie paszy w trakcie tuczu oraz cechy rzeźne: masę tuszy ciepłej (wbc), wydajność rzeźną, mięsność tuszy, grubość słoniny oraz wysokość mięśnia polędwicy. Przeprowadzono uproszczoną analizę ekonomiczną prowadzonego tuczu, w której uwzględniono koszty zakupu prosięcia, koszty żywienia tucznika przez cały okres tuczu i pozostałe koszty. Poniesione koszty skonfrontowano z wartością sprzedaży tuczników określaną jako przychód. Wykazano, że świnie mieszańce z grupy II cechowały się wyższym tempem wzrostu i wcześniej uzyskały ubojową masę ciała niż świnie z grupy I i III (p≤0,01). Wartość rzeźna tuczników we wszystkich grupach była bardzo dobra, gdyż większość ocenianych tusz została zaliczona do najcenniejszych klas S, E i U. W ocenie efektywności ekonomicznej produkcji wykazano zbliżoną wartość uzyskaną ze sprzedaży tuczników z grupy I i II, jednak najniższe koszty produkcji tuczników odnotowano w grupie III, gdzie prosięta do tuczu pozyskiwano z własnego chowu.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Tempo pracy serca zarodków wybranych gatunków ptaków domowych Celem podjętych badań była ocena tempa pracy serca zarodków wybranych gatunków ptaków domowych: kura domowa, przepiórka japońska, perlica, kaczka piżmowa oraz gęś biała włoska w trakcie rozwoju embrionalnego. Badania przeprowadzono z wykorzystaniem metody balistokardiografii bezkontaktowej. W początkowym okresie badań (9. 10. doba inkubacji) widoczny był spadek tempa pracy serca badanych zarodków. Wyjątek stanowi przepiórka, u której w tym okresie obserwowano wzrost liczby skurczów występujących w jednostce czasu. W końcowym okresie inkubacji zaobserwowano tendencje spadkowe w tempie pracy serca zarodków wszystkich badanych gatunków. W trakcie badań stwierdzono, że w dniach poprzedzających śmierć zarodka występowały duże zakłócenia w zapisach balistokardiograficznych.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wstępna ocena proekologicznej metody ograniczenia emisji NH3 z powietrza usuwanego z kurnika Celem podjętych badań było określenie skuteczności fitoremediacji, jako proekologicznej metody ograniczania amoniaku w powietrzu usuwanym z kurnika. Badania prowadzono w obiekcie doświadczalnym złożonym ze stanowiska z kurami nieśnymi i szklarni zbudowanej nad kurnikiem, przez którą przepływało zanieczyszczone powietrze. Badania porównawcze wykonano w 3 kolejnych miesiącach, ze względu na zmieniające się warunki pogodowe. Wstępne badania dały wyniki uzasadniające rozważenie metody fitoremediacji, jako ekologicznej alternatywy w oczyszczaniu powietrza usuwanego z budynków inwentarskich.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wyniki produkcyjne oraz zawartość kwasów tłuszczowych wybranych tkanek świń rasy wielkiej białej polskiej i mieszańców żywionych paszą wzbogaconą w kwasy tłuszczowe omega-3 Wpływ rasy świń na zawartość kwasów tłuszczowych w wybranych tkankach został określony na 16 loszkach rasy wielkiej białej polskiej (wbp) oraz mieszańcach ♂duroc x ♀(wielka biała polska x duńska zwisłoucha). Od 70 do 110 kg masy ciała (m.c.) zwierzęta otrzymywały paszę, w której 9% energii metabolicznej (EM) pochodziło z mieszaniny olejów lnianego (2,0%), rzepakowego (0,5%) i rybiego (0,5%), wprowadzającej do paszy kwasy C18:3 n-3 (ALA), C20:5 n-3 (EPA), C22:5 n-3 (DPA) i C22:6 n-3 (DHA). Świnie ubito przy około 110 kg m.c. Z mięśnia longissimus dorsi (MLD) i z tłuszczu podskórnego (TP) pobrano próby, w których określono zawartość ekstraktu eterowego (%) oraz kwasów tłuszczowych (g/100 g tkanki). Świnie obydwu analizowanych grup charakteryzowały się podobnymi wynikami produkcyjnymi i otłuszczeniem (grubością słoniny i zawartością tłuszczu podskórnego), różniły się natomiast zawartością tłuszczu śródmięśniowego. MLD świń mieszańców zawierał więcej (P≤0,01) kwasów SFA i MUFA oraz PUFA (w tym ALA, EPA, DPA i DHA) niż MLD świń rasy wbp. Natomiast w TP loszek mieszańców było mniej (P≤0,05) MUFA (w tym C16:1 n-7 i C18:1 n-9) oraz więcej (P≤0,05) PUFA (w tym PUFA n-3) w porównaniu z TP loszek rasy wbp. Tłuszcz śródmięśniowy obydwu grup miał podobną proporcję kwasów PUFA/SFA (średnio 0,44), ale proporcja PUFA n-6/PUFA n-3 (Σn-6/Σn-3) była znacznie mniejsza, a więc korzystniejsza, u świń mieszańców niż u rasy wbp (3,73 vs. 5,80; P≤0,01), co wynikało z wyższej zawartości PUFA n-3 w MLD tych świń. Natomiast tłuszcz podskórny u obydwu grup świń miał podobną proporcję kwasów Σn-6/Σn-3 (średnio 2,83), ale proporcja kwasów PUFA/SFA była większa (P≤0,05) u loszek mieszańców (0,58) niż u wbp (0,50).

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo