PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Laryngektomia całkowita w leczeniu raka krtani w stopniu zaawansowania T4: trendy i ocena czasu przeżycia Wprowadzenie: Postępowanie w zaawansowanym raku krtani ulegało zmiennym trendom w ciągu ostatnich kilku dekad. Chociaż w literaturze dostępnych jest wiele obszernych doniesień na temat wyników przeżycia w przypadku zaawansowanego raka krtani, brakuje gruntownych przeglądów systematycznych, odzwierciedlających pełen obraz faktów i liczb. Niniejsza analiza zwraca uwagę na najbardziej istotne dane w skoncentrowanym i aktualnym formacie, w celu uproszczenia interpretacji wnioskowania opartego na dowodach. Cel: Zaprezentowanie trendów leczenia raka krtani w stopniu zaawansowania T4 w ciągu ostatnich kilku dekad i analiza czasu przeżycia w odniesieniu do różnych metod leczenia raka krtani w stopniu zaawansowania T4 w drodze przeglądu systematycznego. Metody: Wyszukiwanie danych drogą elektroniczną przeprowadzono przy użyciu terminów "laryngektomia całkowita", "rak krtani T4", "przeżywalność" w połączeniu z następującą metodą wyszukiwania: Wyszukaj blok Rak krtani - "Nowotwory krtani" [Mesh] LUB ((krtaniowy[tiab] LUB krtań[tiab] LUB "Krtań"[Mesh]) ORAZ ("Nowotwory"[Mesh] LUB nowotwór* [tiab] LUB guz* LUB rak* [tiab] LUB złośliwość* [tiab] LUB nowotwór złośliwy* [tiab] LUB nowotwór* [tiab] LUB onkologia* [tiab])); Wyszukaj blok laryngektomia całkowita - "Laryngektomia" [Mesh] LUB laryngektomia całkowita* [tiab] LUB laryngofaryngektomia całkowita* [tiab] LUB faryngolaryngektomia całkowita* [tiab]; Wyszukaj blok T4 - t4 [tiab]. Badania kliniczne uzyskano z elektronicznych baz danych PubMed, EMBASE, SCOPUS oraz Cochrane Library. Do czerwca 2017 r. opublikowano w nich łącznie 304 artykuły, obejmujące badania prospektywne, randomizowane badania kliniczne z grupą kontrolną, badania retrospektywne i mniejsze badania opisowe. W piśmiennictwie odnoszącym się do wybranych badań poszukiwano dalszych artykułów. Ponadto, w celu uzyskania powiązanych artykułów, przeprowadzono wyszukiwanie za pomocą Google Scholar. Wyniki: Liczne badania, o których mowa w niniejszym przeglądzie, dostarczają wiarygodnych dowodów na temat skuteczności i wyników leczenia chirurgicznego raka krtani w stopniu zaawanasowania T4. W celu rozwiązania problemu heterogeniczności w odniesieniu do wyboru pacjentów, do analizy włączono liczne doniesienia dotyczące wyłącznie pacjentów z chorobą w stopniu zaawansowania T4. Wniosek: Laryngektomia całkowita pozostaje złotym standardem w leczeniu raka krtani w stopniu zaawansowania T4a. Dzięki niezrównanym wynikom onkologicznym uzyskiwanym od ponad wieku, technika ta przetrwała próbę czasu. W niniejszej pracy zaprezentowano gruntowny przegląd literatury, z omównieniem trendów w leczeniu zaawansowanego raka krtani na różnych kontynentach. Należy podkreślić, że celem badania nie było udowodnienie, że określona metoda leczenia jest lepsza od innej, ale uwydatnienie wzorców przestrzegania protokołów i wytycznych, zgodnie z sugestiami płynącymi z multidyscyplinarnych konsensusów i spójnych wyników.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Przegląd wchłanianych nici chirurgicznych stosowanych w chirurgii ogólnej – dobór obecnie istniejących materiałów oraz optymalizacja doboru Nici chirurgiczne to najbardziej uniwersalne materiały wykorzystywane w chirurgii. W dobie rozwoju nowych technologii i nowych materiałów, takich jak np. kleje tkankowe, mimo wszystko wydaje się, że nici chirurgiczne będą w użyciu w chirurgii jeszcze przez wiele lat. Praca ta ma na celu prezentację najczęściej używanych w chirurgii ogólnej wchłanialnych nici chirurgicznych. Ich odpowiedni dobór do zabiegu jest kluczowy dla powodzenia operacji.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Częstość i charakter zakażeń miejsca operowanego wywołanych przez pałeczki Gram(-) z rodziny Enterobacteriacae i ziarniaki Gram(+) z rodzaju Staphylococcus u chorych operowanych w wybranych oddziałach zabiegowych Zakażenia miejsca operowanego (ZMO) na oddziałach zabiegowych stanowią najczęstszą przyczynę powikłań pooperacyjnych. Częstość występowania ZMO zależna jest od dziedziny chirurgicznej. Na podstawie przyczyn ZMO można stwierdzić, iż najczęstszymi czynnikami wywołującymi zakażenie miejsca operowanego są drobnoustroje stanowiące własną florę bakteryjną chorego – pałeczki Gram(-) z rodziny Enterobacteriacae oraz florę skóry chorego – ziarniaki Gram(+) Staphylococcus. Celem pracy była ocena częstości i charakteru zakażeń miejsca operowanego wywołanych przez pa- łeczki Gram(-) z rodziny Enterobacteriacae i ziarniaki Gram(+) z rodzaju Staphylococcus, u chorych operowanych w WSS im. M. Kopernika Łodzi na wybranych oddziałach zabiegowych. Materiał i metodyka. Badanie przeprowadzono na podstawie retrospektywnej analizy dokumentacji medycznej leczonych chorych. Badaniami objęto 195 chorych Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego M. Kopernika w Łodzi, leczonych w latach 2012‑2014 na oddziałach: Chirurgii Naczyniowej, Ogólnej i Onkologicznej, Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej, Neurochirurgii i Nowotworów Układu Nerwowego oraz Oddziale Chirurgii Endokrynologicznej – Klinice Chirurgii Endokrynologicznej. Do badania włą- czono 84 kobiety i 111 mężczyzn. Średnia wieku wynosiła 59 lat (przedział wiekowy18‑94 lat). Wyniki. W grupie liczącej 195 chorych u 84 osób (43,08% grupy badanej) zarejestrowano ZMO, którego czynnikiem etiologicznym były pałeczki Gram(-) z rodziny Enterobacteriacae i u 52 chorych (26,67% grupy badanej) ziarniaki Gram(+) z rodzaju Staphylococcus. U czterech chorych (2,05% badanej grupy) czynnikiem etiologicznym ZMO była flora mieszana. Wnioski. Czynnik etiologiczny ZMO zależny jest od profilu oddziału, czystości pola operacyjnego oraz od formy zakażenia miejsca operowanego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Próba oceny elektrostymulacji prądami Kotza oraz ćwiczeń izometrycznych Wstęp: Elektrostymulacja prądami Kotza jest jednym z zabiegów stosowanych w fizjoterapii zarówno do zwiększania masy mięśniowej, jak i wytrzymałości mięśni. Innym sposobem wykorzystywanym w tym samym celu, jest wykonywanie ćwiczeń izometrycznych. Cel pracy: Celem badań było określenie, która z metod: elektrostymulacja Kotza czy ćwiczenia izometryczne, korzystniej wpływa na napięcie oraz przyrost masy mięśnia prostego uda u osób zdrowych. Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 30 osób. Grupa A (n=15) poddana była serii 10 zabiegów prądami Kotza, w grupie B (n=15) zastosowano ćwiczenia izometryczne. Wykonano pomiar obwodów badanej kończyny, próbę wysiłkową w formie „testu krzesełkowego” oraz ocenę napięcia mięśnia prostego uda za pomocą elektromiografii powierzchniowej. Wyniki: W obu grupach odnotowano istotny statystycznie spadek napięcia spoczynkowego oraz wydłużenie próby wysiłkowej. Nie zaobserwowano istotnych statystycznie zmian obwodów uda. Wnioski: Niniejsza praca pozwala potwierdzić słuszność stosowania prądów Kotza i ćwiczeń izometrycznych u osób zdrowych.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Opieka pielęgniarska nad pacjentem z chorobą Alzheimera Wstęp: Choroba Alzheimera należy do grupy chorób, które najczęściej rozwijają się w podeszłym wieku. Jej początek jest bezobjawowy, natomiast w czasie, gdy dochodzi do manifestacji objawów otępiennych, zazwyczaj zmiany są już daleko posunięte. Cel pracy: Celem pracy jest przedstawienie specyfiki choroby Alzheimera oraz problemów pojawiających się w trakcie opieki nad pacjentem na podstawie opisu przypadku. Materiał i metody: W niniejszej pracy posłużono się metodą analizy przypadku. Wykorzystano techniki badawcze takie jak: wywiad z pacjentką i jej opiekunami, obserwację (podczas wizyt w Poradni Zdrowia Psychicznego), analizę dokumentacji medycznej. Opis przypadku: W artykule przedstawiono opis pacjentki w wieku 78 lat, u której przebieg choroby datuje się od 2008 r. W badaniu przeprowadzonym w początkowej fazie choroby dokonano oceny stanu psychicznego za pomocą kwestionariusza Krótkiej Skali Oceny Stanu Psychicznego (Mini-Mental State Examination– MMSE) oraz przeprowadzono Test Rysowania Zegara (Clock drawing). Przedstawiono przebieg choroby u pacjentki oraz najczęstsze problemy pielęgnacyjne i opiekuńcze. Wnioski: Choroba Alzheimera stanowi przyczynę wielu problemów dotyczących nie tylko samego pacjenta, ale również jego opiekunów. Rodzina oraz pielęgniarka sprawująca opiekę nad chorym powinny dołożyć wszelkich starań, aby pacjenta z rozpoznaną chorobą otoczyć całościową opieką.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Chirurgiczne leczenie raka trzustki Jedynym sposobem dającym możliwość wyleczenia chorego na gruczolakoraka trzustki (RT) jest chirurgiczne wycięcie nowotworu. Za standardowe leczenie chirurgiczne resekcyjnego raka głowy trzustki uważa się klasyczną pankreatoduodenektomię (PD) metodą Kauscha-Whipple’a, lub PD z zaoszczędzeniem odźwiernika sposobem Traverso-Longmire’a. Najtrudniejszym technicznie i jednocześnie najważniejszym z punktu widzenia onkologicznego etapem PD, jest oddzielenie głowy trzustki od tętnicy krezkowej górnej. Opracowano kilka modyfikacji PD, koncentrując się na wykonaniu tego manewru we wczesnej fazie operacji, tj. przed przecięciem trzustki (nieodwracalnym etapem zabiegu). Procedury te w piśmiennictwie angielskim noszą nazwę „artery-first approach” lub „SMA-first approach”. Powstało pojęcie „mesopancreas”. Całkowite usunięcie mesopancreas wraz z proksymalną częścią jelita czczego jest uznawane za resekcję R0 w przypadku guza głowy trzustki z bezpośrednią lub pośrednią inwazją naczyń, lub przerzutami do regionalnych węzłów chłonnych, a w piśmiennictwie angielskim jest określane, jako pancreatoduodenectomy with systematic mesopancreas dissection (SMDPD). Dystalna resekcja trzustki (DRT) z powodu raka wiąże się z dużym odsetkiem dodatnich marginesów, niedostateczną liczbą usuniętych węzłów chłonnych, niskimi odsetkami przeżyć. Opracowano nową technikę - radykalną proksymalno-dystalną modułową pankreatosplenektomię (RAMPS). W RAMPS działania operacyjne przebiegają od strony głowy trzustki ku ogonowi, wcześnie zostaje przecięta trzustka, a splenektomia zostaje wykonana na końcowych etapach zabiegu. Wzorem PD, podejmowane są próby dalszej modyfikacji oryginalnej techniki RAMPS, zwłaszcza w kierunku SMA-first approach. Dla pacjentów z guzami trzustki granicznie resekcyjnymi lub zaawansowanymi miejscowo, po przebytym leczeniu neoadjuwantowym, opracowano metodę radykalnej resekcji z zaoszczędzeniem naczyń tętniczych - „the TRIANGLE operation”. Pomimo olbrzymiego postępu technik chirurgicznych, RT nadal jest wykrywany zbyt późno, w fazie uniemożliwiającej wykonanie skutecznej resekcji.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wodniak śródchłonki potwierdzony przy użyciu 3-teslowego skanera MR u pacjentów z obrazem klinicznym choroby Ménière’a Choroba Méniere’a charakteryzuje się występowaniem napadowych zawrotów głowy z towarzyszącym fluktuacyjnym niedosłuchem odbiorczym, szumami usznymi oraz uczuciem pełności w uchu. Pomimo wielu badań, etiologia choroby pozostaje nieustalona, a jej diagnoza opiera się w głównej mierze na obrazie klinicznym, który charakteryzuje się dużą zmiennością osobniczą i fluktuacyjnym przebiegiem. Możliwość obrazowania ucha wewnętrznego metodą rezonansu magnetycznego po raz pierwszy została opisana w 2007 roku i okazała się znacznym przełomem w diagnostyce wodniaka endolimfatycznego. Prezentujemy opis dwóch przypadków pacjentów z obrazem klinicznym sugerującym chorobę Méniere’a, u których został wykonany pakiet badań audiologicznych, otoneurologicznych, a także rezonans magnetyczny ucha wewnętrznego. W badaniu obrazowym, struktury przedsionka oraz ślimak zostały ocenione po czterech godzinach od podania podwójnej dawki kontrastu gadolinowego dożylnie za pomocą skali zaproponowanej przez Baratha. U opisywanych chorych potwierdzono obecność wodniaka śródchłonki po stronie objawów klinicznych w badaniu MR. Z uwagi na znaczne zaawansowanie kliniczne choroby, opisywani pacjenci zostali zakwalifikowani do chirurgicznego leczenia poprzez przecięcie nerwu przedsionkowego z dostępu przez dół środkowy czaszki.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
20 lat doświadczeń z soczewką AcrySof® – jej wpływ na chirurgię zaćmy Niestety, nie istnieje naturalna soczewka, którą można wszczepić po zabiegu chirurgicznym zaćmy. Dlatego tak ważne jest, żeby sztuczna soczewka wewnątrzgałkowa działała zgodnie z naturalną fizjologią ludzkiego oka, nie tylko naśladując funkcje biologiczne, ale także zapewniając maksymalizację korzyści dla pacjenta. Zakładając, że soczewka wszczepiana jest dożywotnio, w ramach przygotowania pacjenta do operacji powinniśmy wziąć pod uwagę jej konstrukcję, która zapewni stabilność i przewidywalny efekt refrakcyjny, wysoką biokompatybilność z tkankami oka oraz działanie ochronne dla oka. Przywrócenie widzenia funkcjonalnego, jakości obrazu, jego jak najlepszego kontrastu, redukcja aberracji sferycznych pp. to sukces, jaki można osiągnąćdzięki odpowiednio dobranej soczewce.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wpływ aktywności fizycznej na sprawność poznawczą Wraz z postępującym procesem starzenia się społeczeństwa obserwuje się zwiększenie odsetka osób, których funkcjonowanie poznawcze ulega obniżeniu. Przeciwdziałanie temu procesowi stanowi wyzwanie dzisiejszych czasów i wymaga opracowania rekomendacji w zakresie stylu życia, które pozwolą zatrzymać lub opóźnić proces spadku sprawności poznawczej. Regularna aktywność fizyczna wpływa korzystnie na zdrowie i sprawność poznawczą, a zwłaszcza na 1 z rodzajów funkcji poznawczych – funkcje wykonawcze. Dane dowodzą korzystnego wpływu ćwiczeń fizycznych – zarówno aerobowych, jak i siłowych, a także ich połączenia – na sprawność poznawczą. U podstaw efektywności ćwiczeń fizycznych leży kilka mechanizmów biologicznych: zmiany na poziomie komórkowym, uwalnianie białek, wzrost przepływu krwi przez mózg, wzrost stężenia neuroprzekaźników i proces neurogenezy. Celem niniejszego artykułu jest analiza najnowszych badań uwzględniających związek między aktywnością fizyczną a sprawnością poznawczą, prowadzonych w latach 2015–2020. Przegląd badań uwzględniał wpływ aktywności fizycznej, bez łączenia treningów fizycznych z poznawczymi, na sprawność poznawczą w grupie zdrowych dorosłych i osób starszych. Analizie poddano badania, które definiowały aktywność fizyczną jako uprawianie sportu lub zwiększanie codziennej aktywności w celu ograniczenia następstw siedzącego trybu życia. Wyniki przeglądu dostępnych danych wskazują na to, że badacze stwierdzają pozytywny wpływ zwiększania aktywności fizycznej na sprawność poznawczą, głównie funkcje wykonawcze (w tym pamięć roboczą), ale także procesy uwagi i pamięci. Tylko kilka prac nie zawiera istotnych różnic w tym zakresie. Analiza badań wskazuje jednak na brak jednolitych metod oceny natężenia aktywności fizycznej, jak również pomiaru sprawności poznawczej. Istnieje konieczność prowadzenia dalszych badań w tym zakresie w celu sprawdzenia efektów długoterminowych. Kolejne badania powinny służyć opracowaniu najskuteczniejszych technik interwencyjnych i zaleceń profilaktycznych dotyczących zachowania sprawności poznawczej na dobrym poziomie. Należałoby rozszerzyć te badania o kontrolę zmiennych, które wpływają na nabywanie sprawności poznawczej oraz efektywność poznawczą pojawiających się na przestrzeni trwania interwencji. Med. Pr. 2021;72(4):437–450

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Laparoskopowe resekcje żołądka z usunięciem preparatu przez usta w leczeniu guzów śródściennych żołądka Cel: Celem pracy jest przedstawienie doświadczeń i wczesnych wyników leczenia guzów żołądka z zastosowaniem techniki usunięcia preparatu operacyjnego przez usta (POSE - per oral specimen extraction).. Materiał i Metodyka: Przeprowadzono retrospektywną analizę leczenia chorych, u których wykonano klinową resekcję żołądka techniką laparoskopową z powodu podejrzenia nowotworu podścieliskowego przewodu pokarmowego (GIST). W okresie tym operowano sposobem laparoskopowym 50 chorych z powodu podejrzenia GIST żołądka. U 12 chorych materiał pooperacyjny usunięto przez usta przy pomocy endoskopu (POSE). U pozostałych 38 chorych preparat usunięto przez minilaparotomię. Średni wiek chorych leczonych techniką POSE wyniósł 65,6 lat (48 – 81 lat). W grupie tej znalazło się 9 kobiet oraz 3 mężczyzn. Wyniki: Średni czas zabiegu z użyciem techniki POSE wyniósł 92,5 min (40 – 160). Wielkość usuniętych zmian wahała się od 14 mm do 40 mm (średnio 25 mm). Czas pobytu po zabiegu w oddziale chirurgicznym chorych leczonych techniką POSE wyniósł średnio 3,2 dnia (od 2 do 8 dni). Jeden chory (8,3%) wymagał dłuższego pobytu (hospitalizacja 8-dniowa) ze względu na obecność zbiornika płynowego w okolicy miejsca szycia ściany żołądka. Chorego tego leczono zachowawczo. U jednego chorego (8,3%) stwierdzono infekcję rany pooperacyjnej (rany w pępku po trokarze optycznym). U wszystkich chorych w naszej grupie ocena histopatologiczna potwierdziła radykalność zabiegu (R0). Wnioski: Wydaje się, że technika POSE jest kolejnym etapem rozwoju chirurgii małoinwazyjnej, który może stanowić pośrednie ogniwo w rozwoju technik operacyjnych przez naturalne otwory ciała. Usuwanie preparatu przez usta jest efektowną, skuteczną i bezpieczną metodą, posiadającą jednak wiele ograniczeń.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Elektroforetyczna identyfikacja proteinaz cysteinowych w surowicach pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową (PBL) z wykorzystaniem biotynylowanego jodoacetamidu Wstęp: Proteinazy cysteinowe są enzymami regulującymi liczne procesy fizjologiczne oraz patologiczne w organizmie człowieka. Zaburzenie ich aktywności może przyczyniać się do wystąpienia wielu chorób. Pełnią one ważną rolę w procesie kancerogenezy, uczestnicząc w inwazji, transformacji nowotworowej, angiogenezie, apoptozie oraz powstawaniu przerzutów. Celem pracy było opracowanie elektroforetycznej metody identyfikacji proteinaz cysteinowych w surowicach pacjentów z przewlekłą białaczką w oparciu o jodoacetamid biotynylowany. Materiał i metody: Badania wstępne przeprowadzono na handlowym preparacie papainy (EC 3.4.22.2), dobrze poznanej i szeroko stosowanej roślinnej proteinazy cysteinowej o masie cząsteczkowej 23,4 kDa. Badania wykonano na próbach surowicy uzyskanych z pełnej krwi pobranej od pacjentów chorych na przewlekłą białaczkę limfocytową (PBL) oraz surowicach kontrolnych uzyskanych od dawców. Surowice po wstępnej inkubacji z jodoacetamidem mieszano z buforem do prób i poddawano rozdziałowi elektroforetycznemu w żelu poliakrylamidowym zawierającym dodecylosiarczan sodu (SDS–PAGE). Rozdzielone elektroforetycznie białka po transferze na nitrocelulozową membranę, poddawano dalszej analizie za pomocą streptawidyny skoniugowanej z peroksydazą chrzanową (HRP). Użycie substratu dla HRP, czterochlorowodorku 3,3’–diaminobenzydynyny (DAB), umożliwiało identyfikację biotynylowanego jodoacetamidu, a przez to związanych z nim w sposób nieodwracalny proteinaz cysteinowych obecnych w badanych surowicach. Wyniki: Analiza porównawcza surowic pobranych od pacjentów chorych na przewlekłą białaczkę limfocytową w odniesieniu do surowic kontrolnych pozwoliła na identyfikację dodatkowego białka o charakterze proteinazy cysteinowej o masie cząsteczkowej wynoszącej około 37 kDa, które nie występowało lub było obecne w niewielkiej ilości w surowicach kontrolnych. Wnioski: Opracowana metoda umożliwia wykrywanie proteinaz cysteinowych w surowicach kontrolnych, jak i u pacjentów chorych na przewlekłą białaczkę limfocytową.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Uwagi dotyczące kwalifikacji pacjentów do implantacji ślimakowej Obserwowany od ponad 30 lat postęp w rozwoju technik chirurgicznych oraz technologii implantów ślimakowych doprowadził do zmiany podejścia i poszerzenia wskazań do kwalifikacji chorych do leczenia ubytków słuchu typu odbiorczego. Podstawowe wskazania do implantacji ślimakowej stanowią: obustronna głuchota, obustronne resztki słuchowe lub obustronny głęboki niedosłuch typu odbiorczego oraz brak zysku akustycznego z zastosowania klasycznych aparatów słuchowych na przewodnictwo powietrzne po minimum 5–6-miesiącach użytkowania. Przy ocenie wskazań do implantacji wykorzystywane są metody subiektywne oraz obiektywne słuchu. Opinia psychologiczna ma na celu ocenę oczekiwań pacjenta/rodziców dziecka, ich motywacji oraz poziomu intelektualnego pod kątem obecności deficytów mogących powodować trudności zarówno w późniejszej rehabilitacji, jak i akceptacji nowego rodzaju stymulacji. W ocenie logopodycznej uwzględniany jest aktualny stopień rozwoju mowy, zaburzenia artykulacyjne związane z upośledzeniem słuchu, sposób komunikowania się z otoczeniem. Do ostatecznej kwalifikacji konieczne jest wykonanie badania obrazowego głowy/uszu (TK i/lub MRI). Nabywane doświadczenie chirurgiczne pozwoliło na stopniowe implantowanie dzieci z różnymi wadami rozwojowymi w zakresie ucha wewnętrznego. Obecność stanu zapalnego w obrębie jamy bębenkowej i przestrzeni pneumatycznych wyrostka sutkowatego może wymagać wcześniejszego usunięcia zmian zapalnych albo wyboru innego dojścia chirurgicznego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Otolaryngolodzy – uczestnicy tajnego nauczania W Polsce w latach 1939-1944 prowadzono tajne nauczanie medycyny i farmacji w czternastu ośrodkach. Największym z nich była Warszawa. Działały tu tajny Uniwersytet Warszawski, Uniwersytet Ziem Zachodnich, Szkoła Zawodowa doc. Jana Zaorskiego, a w getcie odpowiednikiem była szkoła doc. Juliana Zweibauma. Ponadto prof. Ludwik Hirszfeld organizował tutaj kursy dla lekarzy. Wszystkie placówki realizowały program uniwersytecki i ściśle ze sobą współpracowały. Metodą pracy była kwerenda w archiwach UW, Żydowskiego Instytutu Historycznego IPN. Materiał stanowiły dokumenty i wspomnienia uczestników tajnego nauczania. Wykłady i ćwiczenia z otolaryngologii prowadzone były głównie w Szpitalu Dzieciątka Jezus - w dawnej Klinice Otolaryngologicznej i Szpitalu Ujazdowskim. W dydaktyce brało udział kilkunastu otolaryngologów. Nauczający wykazali się dużymi umiejętnościami zawodowymi, naukowymi, odwagą i poświęceniem, nieśli pomoc chorym i rannym podczas powstania. Dwóch lekarzy zginęło w 1944 r. Pozostali uczestnicy tajnego nauczania otolaryngologii po wojnie zostali kierownikami klinik, oddziałów otolaryngologicznych, odbudowali zrujnowane szpitale. Celem pracy jest przypomnienie i upamiętnienie otolaryngologów uczestniczących w tajnym nauczaniu w czasie II wojny światowej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Znaczenie neurosensomotorycznej terapii MNRI wg dr S Masgutovej u pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi Neurosensomotoryczna Integracja Odruchów wg dr Masgutovej MNRI jest to systemem terapeutyczno-rehabilitacyjnym i diagnostycznym mającym na celu analizowanie wpływu technik integracji odruchów na rozwój neurosensomotoryczny i poznawczy dzieci z zaburzeniami neurorozwojowymi i problemami uczenia się. Badania, zarówno wewnętrzne, jak i niezależne, zostały przeprowadzone przez dr S. Masgutovą i jej zespół oraz współpracowników naukowych z różnych krajów w latach 1989-2017. MNRI to program rehabilitacyjno-terapeutyczny skierowany do pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi, poznawczymi. Głównym celem programu MNRI jest neurosensomotoryczna stymulacja zmysłu dotyku i propriocepcji, integracja odruchów niemowlęcych, kształtowanie bazowych schematów odruchów dynamicznych i posturalnych, integracja półkul. Techniki polegają na dostarczaniu kontrolowanej liczby bodźców sensorycznych. Celem terapii jest tworzenie i torowanie spontanicznych, fizjologicznych reakcji adaptacyjnych poprawiających funkcjonowanie i integrację reakcji wywołanych przez bodźce. Brak stymulacji taktylnej lub niewłaściwe jej praktykowanie wpływa na tworzenie się deficytów w rozwoju układu nerwowego, zaburzenie pracy układu sensomotorycznego, jak również zaburzenie funkcji łuku odruchowego. Występują zaburzenia w odbiorze i przetwarzaniu bodźców zmysłowych, które wpływają hamująco na rozwój dziecka.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne