PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Wpływ Kardynała Stefana Wyszyńskiego na duchową pedagogizację narodu Wieloletnia aktywność w przestrzeniach religijnych, narodowych i społecznych narodu polskiego daje podstawę do tego, aby kardynała Stefana Wyszyńskiego umieścić wśród najwybitniejszych autorytetów osobowych w dwudziestym wieku w Polsce. Poprzez pełnioną posługę biskupią i prymasowską wywarł wpływ na losy narodu i Kościoła w potrójny sposób. Najpierw poprzez podejmowanie różnorakich działań duszpasterskich i katechetycznych, następnie przez wypowiadanie się na konkretne tematy społeczne, narodowe i patriotyczne oraz poprzez maryjną pedagogizację narodu. W nauczaniu oraz posłudze pasterskiej łączył ze sobą z powodzeniem wymiary teologiczne i społeczne. Jego teologiczna spuścizna została ukonkretniona w Jasnogórskich Ślubach Narodu oraz Wielkiej Nowennie, co stało się inspiracją dla podjęcia działań duszpasterskich, które skutkowały wprowadzaniem w życie Kościoła katolickiego w Polsce nauczania Soboru Watykańskiego II. Unikalny wpływ kardynała Stefana Wyszyńskiego na rozwój polskiej myśli teologicznej i katechizacji można zauważyć w dziedzinach duchowości i pobożności maryjnej, apostolstwa świeckich, patriotyzmu, teologii kapłaństwa oraz katolickiej nauki społecznej, zwłaszcza teologii pracy, kultury i narodu.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Dwie twarze islamu – przypadek średniowiecznej Sycylii Islam jawi się dziś jako nietolerancyjna religia pozostająca w konflikcie z tradycją judeochrześcijańską. Jednak przykład średniowiecznej Sycylii dowodzi, że w imię Koranu można zbudować wielokulturowe społeczeństwo. Strategiczne położenie Sycylii od wieków przyciągało osadników. Od VI wieku władało nią Bizancjum. W VIII wieku wyspa zainteresowała Arabów tworzących nowe państwa w Afryce Północnej. Jednym z nich był emirat Aghlabidów. W 827 roku wyruszyła stamtąd armia, rozpoczynając muzułmański podbój Sycylii, który - pod znakiem rzezi i zniszczeń - trwał przez kolejne dziesięciolecia. W X wieku władzę na wyspie przejęła dynastia Kalbidów. Wprowadzili oni politykę tolerancji, dbali o rozwój nauki i kultury, wspierali rolnictwo oraz handel. W XI wieku Sycylię podbili Normanowie. Zetknąwszy się z wysoką kulturą wyspy, utrzymali oni większość rozwiązań poprzedników. Językami urzędowymi były łacina i greka, a także arabski. Z połączenia różnych kultur powstało jedno z najnowocześniejszych społeczeństw tamtych czasów.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Nauka religii w szkole publicznej – kościelny przywilej czy służba demokracji? Autorka podejmuje próbę wskazania związku pomiędzy nauczaniem religii w szkole publicznej a ustrojem demokratycznym państwa oraz Kościołem. W pierwszej części zaprezentowano, jak ukształtowany, a następnie przyjęty i do dziś obowiązujący model relacji państwo – Kościół (tzw. model skoordynowanej separacji) przekłada się na obecność obu podmiotów w obszarze realizacji „wspólnego zadania” – nauki religii w szkole. W drugiej części artykułu podjęto próbę odpowiedzi na pytanie o właściwe znaczenie nauki religii dla społeczeństwa, państwa i Kościoła. Ostatnia część artykułu stanowi podsumowanie i pogłębienie refleksji nad znaczeniem dla społeczeństwa demokratycznego nauki religii w szkole w aspekcie relacji państwo – Kościół.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Uwarunkowania duszpasterstwa litewskiej mniejszości narodowej w Polsce Jedną z mniejszości narodowych w Polsce są Litwini. Mieszkają oni przede wszystkim na Suwalszczyźnie w pobliżu granicy Polski z Litwą. Niniejszy artykuł prezentuje nauczanie Kościoła dotyczące mniejszości narodowych. Stanowi on próbę ukazania historyczno-politycznych, społeczno-demografi cznych i eklezjalnych uwarunkowań duszpasterstwa litewskiej mniejszości narodowej w Polsce, a szczególnie w diecezji ełckiej, gdzie Litwinów mieszka najwięcej. Czasami trudności litewskiej mniejszości narodowej bywają nadmiernie eksponowane i nagłaśniane poprzez jej liderów, nie zawsze są one rozwiązywane drogą dialogu i prowadzą do prawdziwego porozumienia. Autor artykułu dostrzega potrzebę budowania mostów między wiernymi narodowości litewskiej i polskiej oraz wskazuje na dialog pastoralny jako priorytet działalności duszpasterskiej wśród litewskiej mniejszości narodowej.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
O czymś, „co wiecznie już-już ma się ziścić”. Przemiany nadziei w epoce romantyzmu (tłum. D. Chabrajska) W tradycji kultury Zachodu nadzieja jest pojęciem o dwóch sensach. Z jednej strony opisuje ono emocję, za przeciwieństwo której z reguły uznajemy lęk, z drugiej zaś strony pewien szczególny rodzaj nadziei uważamy (obok wiary i miłości) za cnotę teologiczną i w tym sensie jej przeciwieństwem jest rozpacz. Jako cnota teologiczna – polegająca na oczekiwaniu wiekuistego uczestnictwa w chwale Bożej – nadzieja w kulturach chrześcijańskich zawsze jawi się jako coś dobrego. Jako emocja świecka nadzieja w wyraźniejszy sposób łączy się z próbą oceny niepoznawalnej przyszłości. W zależności zaś od przedmiotu swojej intencji nadzieja może również nabierać charakteru moralnie wątpliwego. W polu mojego eseju znajduje się historia rozumienia nadziei w osiemnastym i dziewiętnastym stuleciu, w szczególności namysł nad nią, jaki odnajdujemy w dziele Williama Wordswortha, Percy’ego B. Shelleya i Johna Stuarta Milla. W epoce romantyzmu nadzieja zaczyna funkcjonować jako nowa, na poły świecka cnota, w mniejszym bądź większym stopniu oderwana od religii objawionej – jest to nadzieja na „więcej życia”, na lepszą czy też doskonalszą kondycję jednostki, a nawet gatunku ludzkiego w czasie bądź w wieczności.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Ograniczone odkupienie i skuteczne powołanie. Tezy kalwinizmu dortrechckiego w literaturze współczesnego ewangelikalizmu polskiego Kalwinizm, dominujący nurt teologii reformowanej, jest głównym źródłem współczesnej teologii ewangelikalnej. Od synodu w Dortrechcie (Holandia) w 1619 r. przedstawiany bywa za pomocą twierdzeń, określanych jako „pięć punktów kalwinizmu” i prezentowany za pomocą akronimu TULIP (od pierwszych liter owych twierdzeń w języku angielskim). Autor niniejszego artykułu prezentuje obecność w polskiej literaturze ewangelikalnej po 1989 r. dwóch pojęć: limited atonement – ograniczone pojednanie oraz irresistible grace (effectual calling) – nieodparta łaska (skuteczne powołanie). Obie tezy są dyskutowane w publikacjach polskich autorów ewangelikalnych (baptyści, wolni chrześcijanie, zielonoświątkowcy). Dogmatyki autorów zachodnich (Ch. C. Ryrie, B. Milne, T.C. Hammond) wydawane przez polskie środowisko ewangelikalne także zawierają omówienie obu punktów. Analiza tekstów prowadzi do wniosku, iż poza wąską grupą autorów z Ewangelicznych Kościołów Reformowanych większość polskich ewangelikalistów jest sceptyczna wobec akceptacji obu doktryn, a zwłaszcza tezy o ograniczonym pojednaniu.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Nieomylność Biskupa Rzymu jako problem eklezjologiczny ad intra i ad extra Artykuł przedstawia problem nieomylności papieskiej w debacie eklezjologicznej wewnątrz Kościoła katolickiego oraz w kontekście dialogu ekumenicznego, prowadzonego z innymi wyznaniami chrześcijańskimi. Punktem wyjścia jest wyjaśnienie tego pojęcia oraz główne zagadnienia zawarte w dogmacie o nieomylności Biskupa Rzymu, ogłoszonym na Soborze Watykańskim I. Istota kontrowersji, które pojawiły się już w trakcie obrad Vaticanum I oraz po jego zakończeniu, polegała na ukazaniu relacji nieomylności Kościoła i nieomylności samego papieża: czy następca Piotra jest niezależny w definiowaniu prawd wiary. Brak konsensusu doprowadził do schizmy i powstania Kościoła starokatolickiego i ekskomuniki wielu teologów. Współcześnie nieomylność papieska jako problem eklezjologiczny obecna jest w dialogu ekumenicznym, w którym poszukiwana jest nowa jej formuła.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Na ratunek prawdziwej koncepcji przyjaźni, czyli Przyjaźń duchowa Elreda z Rievaulx jako remedium na kryzys przyjaźni wśród ludzi młodych Celem artykułu jest przedstawienie propozycji odpowiedzi na kryzys zjawiska przyjaźni, w szczególności przyjaźni między młodymi ludźmi. Taką propozycją, która wydaje się aktualna, może być model duchowej przyjaźni Aelreda z Rievaulx. W swoim najsłynniejszym dziele „De spirituali amicitia” krytykuje on relacje oparte wyłącznie na użyteczności, przyjemności i proponuje przyjaźń opartą na miłości Chrystusa. Według cysterskiego Opata przyjaźń z Chrystusem może stanowić punkt wyjścia dla relacji międzyludzkich. Z drugiej strony zaś strony, przyjaźń z ludźmi może doprowadzić nas do bliskiej więzi z Bogiem. Młodym ludziom, którzy są dziećmi swoich czasów, niezwykle trudno jest budować relacje oparte na prawdziwej miłości, dlatego propozycja Aelreda może być lekarstwem na ich problemy, pojawiające się w relacjach interpersonalnych, a nawet prawdziwa przyjaźń, oparta na miłości agapicznej, może okazać się rodzajem duchowej terapii dla młodych ludzi. Ponadto koncepcja duchowej przyjaźni może służyć ewangelizacji młodego pokolenia. Wreszcie młodzi ludzie, którzy pragną znaleźć współmałżonka na całe życie i stworzyć rodzinę, dzięki kultywowaniu prawdziwych przyjaźni, mogą nauczyć się jak żyć w głębokich relacjach. Teologia przyjaźni Aelreda z Rievaulx stanowi więc szkołę cnót dla współczesnej młodzieży.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
The Role of the Holy Spirit during Parousia in the Eschatology of Sergius Bulgakov W paruzji centralną postacią jest niewątpliwie Jezus Chrystus. Skoro jednak paruzja jest objawieniem się chwały całej Trójcy, to warto zadać sobie pytanie o rolę pozostałych Osób Boskich w tym wydarzeniu. W tym artykule główna uwaga zostanie poświęcona roli Ducha Świętego i jej interpretacji w eschatologii Sergiusza Bułgakowa. Według rosyjskiego teologa, paruzja jest objawieniem nie tylko chwały Chrystusa, ale także hipostatycznej Chwały Boga, czyli Ducha Świętego, a w ten sposób ostateczną realizacją Pięćdziesiątnicy.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Prawda w pismach filozoficznych św. Augustyna Święty Augustyn (354-430) jest jednym z czterech wielkich doktorów Kościoła zachodniego. W swoim nauczaniu podejmował zagadnienia zarówno natury filozoficznej, jak i teologicznej. Powyższy artykuł stanowi próbę podsumowania ważnych poglądów epistemologicznych św. Augustyna na możliwość poznania prawdy przez człowieka. Owo poznanie, zgodnie z myślą starożytnego autora, wpływa na jakość życia człowieka i kieruje jego postępowaniem. W opracowaniu powyższego zagadnienia posłużono się analizą pism filozoficznych św. Augustyna, w których autor określa, jaka jest prawda oraz co stanowi jej główną i absolutną treść. Na tej podstawie ustalono, że dla św. Augustyna absolutną i jedyną prawdą jest Bóg. Poznanie tej prawdy daje człowiekowi poczucie prawdziwego szczęścia oraz zaspokaja najgłębsze pragnienia jego duszy. Augustyn podkreśla optymizm epistemologiczny w odniesieniu do prawdy. Łączy wysiłek ludzkiego rozumu ze światłem wiary i ukazuje ich konieczną współpracę na rzecz dobra i szczęścia człowieka.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Da‘wa − dynamika procesów islamizacyjnych we współczesnej Europie. Wybrane zagadnienia Na początku XXI wieku w Europie dokonuje się pod wpływem islamu dynamiczna transformacja kulturowa. Artykuł poświęcony jest islamskiej misji (da‘wa) realizowanej w kontekście europejskim, ze szczególnym uwzględnieniem jej roli w procesach islamizacyjnych i inkulturacyjnych. Biorąc pod uwagę sukcesywny wzrost liczby muzułmanów oraz elementów islamskich w europejskiej przestrzeni publicznej autor wysuwa tezy, że – z jednej strony – da‘wa stanowi istotny element strategii ukierunkowanej na propagowanie i rozprzestrzenianie islamu w Europie, a z drugiej – niektóre jej komponenty kształtują tzw. islam europejski. Artykuł składa się z trzech części. Pierwsza podejmuje kwestie znaczeniowe i interpretacyjne da‘wy w aspekcie semantycznym, teologicznym oraz politycznym. Przedmiotem drugiej części jest zjawisko obecności muzułmanów na kontynencie europejskim. Natomiast w ostatniej części autor omawia kompleksowość trzech rodzajów da‘wy w Europie, podając także przykłady potwierdzające jej realizację przez Arabię Saudyjską.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Pogrzeb w islamie Życie doczesne według muzułmanina jest przemijającym darem od Allaha. Rola bliskich w momencie konania, śmierci i pogrzebu muzułmanina ma ogromne znaczenie. W momencie konania umierającemu powtarza się wyznanie wiary i nakłania, by sam je powtarzał. Po ustaniu funkcji życiowych ciało zmarłego układa się na prawym boku twarzą zwróconą w kierunku Mekki oraz przystępuje do rytualnego oczyszczenia i przygotowania do pochówku. Jeżeli zmarły miał jakiś dług – należy go uregulować. Po obmyciu ciało zmarłego owija się w całun. Pogrzeb należy przeprowadzić w ciągu doby po zgonie. Po dokonanej ablucji następuje modlitwa zgodna z zaleceniami Koranu. Ciało zanosi się na cmentarz i składa się do grobowca w taki sposób, żeby twarz była zwrócona w kierunki Mekki. Nagrobki muzułmańskie są bardzo skromne, bez zbędnych dekoracji i kwiatów. Następnego dnia najbliżsi krewni zmarłego muszą rozdać jałmużnę i dopiero wtedy otrzymać od innych kondolencje.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Homo religiosus a homo novus. Kiedy duchowość religijną można utożsamiać z chrześcijańską? Przykład praktycznego zastosowania w Papui Nowej Gwinei. Człowiek jest z natury osobą religijna. Ma potrzebę transcendencji. Jednakże nie zawsze człowiek religijny jest tożsamy z chrześcijaninem. Nie można również utożsamiać duchowości religijnej z duchowością chrześcijańską. Człowiek religijny staje się nowym człowiekiem poprzez spotkanie z Chrystusem. Duchowość chrześcijańska to forma relacji z Bogiem osobowym objawionym w Jezusie Chrystusie. Przykładem uchrystusowienia są misje prowadzone w Papui Nowej Gwinei. Tam postać Bikmana przywódcy klanu, może dokonać chrystoformizacji i przyjmując Chrystusa przeszczepić duchowość chrześcijańską jako formę życia wspólnoty, której jest liderem.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Biblijny motyw bramy. Jezus jako brama w J 10, 7. Jednym z samookreśleń Jezusa, występującym w Ewangelii jest θύρα (J 10, 7.9), które oznacza m.in. bramę. Pierwsza część artykułu prezentuje biblijną terminologię używaną do jej opisu (שַׁעַר, פֶּתַח, דֶּלֶת, πύλη, θύρα, εἴσοδος, πυλών), aby następnie przejść do analizy funkcji z nią związanych. Liczne bowiem funkcje bramy i jej kulturowe znaczenie pomagają w interpretacji tych słów Jezusa. Jezus określa siebie jako bramę, ponieważ daje bezpieczeństwo swoim owcom możliwość przejścia w bezpieczną sferę. W Nim dokonują się prawdziwe sądy oraz liturgia. Chrystus jawi się również jako Ten, który jest zabezpieczeniem potrzeb tych, którzy za Nim idą, a także reprezentuje ich, jako głowa stada.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Ispiracje Jeana Vaniera dla budowania rodziny jako wspólnoty Jean Vanier jest znany jako wybitny myśliciel oraz założyciel wspólnot „Arki”. W swoich pismach od lat kreśli założenia tworzenia prawdziwie wspierających i rozwojowych wspólnot życia osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz ich asystentów i przyjaciół. W ostatnich latach wzrasta zainteresowanie pismami tego autora także w kontekście możliwości ich wykorzystania w wychowaniu i edukacji dzieci, młodzieży i dorosłych, którzy chcieliby nauczyć się, jak tworzyć różnego rodzaju wspólnoty: rodzinne, przyjacielski, zawodowe. Celem artykułu jest zaprezentowanie znaczenia myśli Jeana Vaniera w kontekście możliwości jej wykorzystania w procesie budowania rodziny jako wspólnoty osób. Wiele z formułowanych przez niego zasad może stać się punktem wyjścia dla programów i strategii przygotowujących rodziców i ich dzieci do tworzenia prawdziwie wspierających się wspólnot rodzinnych.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Pokutna modlitwa psalmisty Ps 6 jest lamentem indywidualnym (struktura: ww. 2-4 lament; ww. 5-8 modlitwa o uzdrowienie; ww. 9-11 dziękczynienie). Lamenty w Biblii dotyczą bardzo różnorodnej tematyki. Ps 6 jest pierwszym z siedmiu psalmów pokutnych (Ps 6; 32; 38; 51; 102; 130; 143). Ww. 2-3 ukazują wszechobecną moc grzechu. Grzech ma wpływ na całą egzystencję, o czym świadczy użycie słów „kości” (fizyczne) i „dusza” (cała istota). W istocie psalmista próbuje błagać Boga, mówiąc: „Jeśli mnie nie wybawisz, będziesz miał o jednego czciciela mniej”. Psalmista kładzie wysoką wartość na chwałę Boga jako kartę przetargową.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
„Bojaźń i lęk” (Rdz 9,2), czyli o zwierzętach, które wyszły z arki… Znaczenie regulacji dotyczących relacji między człowiekiem i zwierzętami w Rdz 9,1-7 Nawet pobieżna lektura Rdz 9,1-7 odsłania niezwykłą złożoność i ogromne bogactwo tekstu. Poprzez swoje błogosławieństwo płodności Bóg obdarza Noego i jego synów skuteczną mocą, która zapewnia nie tylko liczebny wzrost ludzkości, ale również jej dywersyfikację według kryterium szczepów, języków, krajów i narodów. Boże błogosławieństwo wyznacza jasną granicę między człowiekiem i światem zwierząt. Ze strony zwierząt granicę tę stanowi lęk i bojaźń, które zwierzęta mają odczuwać w stosunku do człowieka. Ze strony człowieka granicę tę wyznacza panowanie nad światem zwierząt, panowanie, które zakłada również możliwość zabijania zwierząt w celach spożywczych. W ten sposób potęga przemocy, która doprowadziła już ludzkość na skraj unicestwienia i wciąż zagraża człowiekowi, zostaje skanalizowana. Pozwolenie na ubój zwierząt nie jest jednak jednoznaczne z niekontrolowaną erupcją chaotycznych sił przemocy w sferę relacji między człowiekiem a zwierzętami. Przemoc ta zostaje ograniczona przez jasne reguły prawa o charakterze rytualnym. To prawo o charakterze, wydawałoby się, czysto rytualnym, które odnosi się do relacji między człowiekiem i zwierzętami (9,4) otwiera drogę w stronę złożonego systemu odniesień międzyludzkich. W rzeczywistości pomiędzy 9,4 i 9,5-6 dokonuje się przejście od zagadnień dotyczących traktowania zwierząt do problemów czysto ludzkich, od krwi zwierząt do krwi człowieka, od wartości życia zwierzęcia do wartości ludzkiego życia. Najistotniejsze jednak, jak się wydaje, jest przejście między sferą obrzędu i sferą etyki. Poprzez metaforę prawa rytualnego zostaje odsłonięta ukryta natura śmierci, a człowiek jest zaproszony do odkrywania prawdy dotyczącej ludzkiej społeczności. Społeczność ta może być budowana tylko w oparciu o strukturę etyczną zbudowaną na fundamencie prawdy, że „Bóg uczynił człowieka na swój własny obraz” (Rdz 9,6).

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Między wojną a pokojem – międzynarodowe implikacje i gwarancje pokoju oliwskiego 3 maja 1660 r. Wojna pomiędzy Polską a Szwecją zakończona została pokojem, który podpisano w dn. 3 maja 1660 r. w klasztorze cysterskim w Oliwie. Zawarte porozumienie z jednej strony przynosiło wyczekiwane zakończenie wojny, z drugiej zaś wyrażało się w nim niepowodzenie polityki zagranicznej Polski. W praktyce Polska i Szwecja wróciły do stanu posiadania sprzed wybuchu wojny. Szwecja zachowała Inflanty, które w jej posiadaniu znajdowały się od czasu traktatu podpisanego w Sztumskiej Wsi w 1635 r. Do zdecydowanych wygranych należała Brandenburgia. Korzyści, które odniosła, znacznie przekraczały wkład wniesiony przez nią w działania wojenne.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Mariusz Rosik, Kodeks Synajski. Biografia (Wrocław: Chronicon 2015) Recenzja książki: Mariusz Rosik, Kodeks Synajski. Biografia (Wrocław: Chronicon 2015). Ss. 136. PLN 29. ISBN 978-83-942734-1-5.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Ruch młodzieży Niniwa jako dziedzictwo św. Eugeniusza de Mazenoda w pracy z młodymi W obliczu zbliżającego się jubileuszu 200-lecia powstania Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej i przy okazji jubileuszu 10-lecia Oblackiego Duszpasterstwa Młodzieży NINIWA, autor artykułu przybliża genezę i założenia oblackiego ruchu młodzieży. Wyjście od postaci św. Eugeniusza de Mazneoda pozwala ukazać jego mocne zaangażowanie w pracę z młodymi i ogromną troskę za tę grupę w Kościele. Choć św. Eugeniusz za swą główną misję stawiał sobie wrażliwość i wyjście do ubogich, to rozumiał ich jako ubogich duchowo. W czasach św. Eugeniusza w dużej mierze grupę tę stanowili młodzi ludzie, pozbawieni perspektyw i doświadczenia Boga. Tworząc Stowarzyszenie Młodych z Aix postawił założenia programowe, w których nie brakowało czasu na katechezę i modlitwę, ale jednocześnie były one przeplatane chwilami relaksu, przeróżnymi grami i zabawami. Widząc owoce i potrzebę tej pracy w Konstytucjach i Regułach zakonnych z 1818 r. pisał, że kierownictwo młodych będzie uznane jako zasadnicza posługa w zgromadzeniu.Autor artykułu ukazuje charakterystyczne cechy św. Eugeniusza de Mazenoda w duszpasterstwie młodych, a następnie wprowadza czytelnika w odniesienie ich do współczesnej już wspólnoty NINIWA. Niewątpliwie inspiracją dla niniwitów i jednocześnie ich własnym pragnieniem była chęć prowadzenia innych do Chrystusa, by dzielić się osobistym doświadczeniem Boga. Podstawowym sposobem realizacji tego celu była modlitwa, by być „Bożymi narzędziami”. Tak powstaje nazwa wspólnoty, a później ogólnopolskiego duszpasterstwa oblackiego. Młodzi, tworzący pierwszą wspólnotę NINIWY, bardzo szybko odnaleźli się zarówno wśród mieszkańców starotestamentowego miasta, wezwanych do nawrócenia, jak i w buntowniczej postawie Jonasza. Słowa z Księgi Jonasza: „Wstań, idź do Niniwy” miały odtąd stać się mottem tej grupy. Z czasem tworzy się 3-letni cykl formacji oparty na czterech typach spotkań i trzech weekendowych rekolekcjach formacyjnych o ciekawych nazwach: Bunt Jonasza, Pustynna Burza i Pasja Eugeniusza.Snując wywód o tożsamości wspólnoty, autor odpowiada na pytanie co sprawia, że NINIWA jest rzeczywistością, w której młodzi ludzie autentycznie spotykają Boga.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Niezapomniana lekcja historii początków Ameryki Łacińskiej Teologia – w świetle Objawienia – może zajmować się wszystkim, może być np.: teologia sportu, lotów kosmicznych, teologia historii, polityki, narodu. Interesująca jest teologia poszczególnych kontynentów. Artykuł podejmuje refleksję teologiczną nad początkami zjawiska kulturowo-geograficznego, które nosi nazwę Ameryka Łacińska. Podobnie jak w odniesieniu do Ameryki Północnej ideą przewodnią jest nowy początek ludzkości, nowy raj. Budowanie nowego świata zależy od ludzi, którzy go kolonizują. Ważny jest kontekst społeczny, kulturowy, polityczny i gospodarczy tego kraju, który dokonuje kolonizacji. Ameryka Łacińska budowana była przez Hiszpanię, a następnie przez Portugalię, czyli kraje Półwyspu Pirenejskiego, kraje katolickie, pod wieloma względami różniące się od protestanckiej Anglii, kolonizującej Amerykę Północną. Kontekst religijny widoczny jest w podejściu do ludzkośći miejscowej i w widzeniu doczesnego i zbawczego sensu przyszłości.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Technologie informacyjne w służbie działalności misyjnej Kościoła. Próba przybliżenia najważniejszych szans i zagrożeń Autor stawia problem, czy nauczanie technologii nformacyjnych w kontekście pracy misyjnej ma sens. Choć odpowiedź wydaje się oczywista problem wymaga głębszego zbadania. Na wstępie autor przypomina, jak należy rozumieć „misje”, czyli „działalność misyjną”, oraz że te pojęcia nie są ograniczone do sytuacji niedorozwoju społeczno-ekonomicznego, ale są uwarunkowane relacją do znajomości Chrystusa lub / i obecności Kościoła. Następnie ukazuje, jakie jest pojęcie technologii informacyjnych (IT) i jakie jest ich zastosowanie we współczesnym życiu, ze szczególnym uwzględnieniem działalności edukacyjnej. W sposób szczególny skupił się na zagadnieniu kształcenia na odległość za pomocą tychże technologii, czyli tzw. e-learningu. Następnie ukazał „wczoraj i dzisiaj” e-learnigu w katechezie i duszpasterstwie misyjnym.Na zakończenie autor ukazał siedem aspektów związanych z wykorzystaniem technologii informacyjnych w pracy misyjnej, w którym może występować para: „zagrożenie - szansa”. Są to: technologia, twórczość, informacja, przestępczość, zdrowie, społeczeństwo/społeczność, ewangelizacja/katechizacja.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne