PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Ideał kapłana w Księdze Ozeasza Księga Ozeasza jest świadectwem prorockim z VIII w. dotyczącym Królestwa Północnego. Życie religijne przybrało tam w znacznym stopniu kształt synkretyczny, co było związane w jakimś sensie ze stanem kapłaństwa na tych terenach. W Księdze Ozeasza można odnaleźć teksty, w których jest przedstawiona ostra krytyka postępowania kapłanów izraelskich. Najobszerniejsze oskarżenie znajduje się w Oz 4,4-14. Inne teksty to: Oz 5,1-7; 6,7-10; 8,1-7; 10,1-8. Podstawowym zarzutem stawianym przez Ozeasza kapłanom jest odrzucenie przez nich znajomości Boga i Jego Prawa, co jest równoznaczne z odrzuceniem miłości. Inne zarzuty to: nadużycia w składaniu ofiar, uleganie pogańskim kultom, prostytucja sakralna, wpływ na wybór króla, a nawet morderstwa. Prorok nie ograniczył się tylko do krytyki kapłaństwa, lecz starał się też nakreślić pewien ideał kapłana. Na ten obraz składają się następujące elementy: kapłan zna Boga i Jego Prawo; kapłan naucza lud; kapłan ukazuje, że Jahwe jest jedynym Bogiem; kapłan nie służy obcym bogom; kapłan nie oddaje czci złotemu cielcowi; składane ofiary służą pojednaniu z Bogiem; kapłan nie cudzołoży z prostytutkami; kapłan jest wolny od polityki; kapłan szuka rady jedynie u Boga; kapłan nie zabija. Ten program stanowi szczególny „dekalog”, który jest drogą do osobistej świętości. Realizacja wszystkich tych przykazań sprawia, że kapłan staje się prawdziwie wybranym wśród wybranych.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Otwarcie Kościoła na naukę. Od Piusa IX do Benedykta XVI. Element rozumowy, który jest przyporządkowany wierze, jakiego ona zarazem poszukuje, nie jest współcześnie tak wyraźnie, jak było to w przeszłości, tylko obecny w filozofii. Obecnie oddziałuje on na wiarę z różnych obszarów dominujących powszechnie nauk przyrodniczych, dlatego najnowsza historia relacji między Kościołem a nauką pisana jest poprzez kongresy, sympozja i konferencje, które mają charakter interdyscyplinarny. Podczas tych spotkań teologowie, we wspólnej rozmowie z przedstawicielami nauk humanistycznych i przyrodniczych, dążą do tworzenia większej harmonii pomiędzy poszczególnymi naukami. Celem artykułu jest ukazanie otwarcia Kościoła na naukę na przykładzie nauczania Magisterium Kościoła od papieża Piusa IX (1792-1878) do Benedykta XVI (*1927). W szczególności analizowane są przemówienia papieża Jana Pawła II (1920-2005) do członków Papieskiej Akademii Nauk na temat relacji Kościoła do nauki (nauk przyrodniczych). Podjęcie ze strony Magisterium Kościoła takiej tematyki jest odpowiedzią na zainteresowania tych przedstawicieli nauk szczegółowych, którzy mimo specjalizacji własnych dyscyplin, pozostają otwarci na mądrościowy wymiary badań naukowych. Struktura prowadzonych rozważań obejmuje trzy etapy. Najpierw przedstawiono niemożność zaistnienia sprzeczności między wiarą chrześcijańską a nauką (§1). Następnie wskazano na podstawowe uwarunkowania dialogu między Kościołem i nauką – wzajemne uznanie autonomii między porządkiem ziemskim i wiecznym (§2) oraz na możliwe obszary współpracy między Kościołem a nauką w świetle dokumentów posoborowych (§3). W rezultacie przeprowadzonych analiz wykazano, że nauczanie Kościoła w kwestii otwarcia na naukę uległo wyraźnej przemianie. Dokumenty posoborowe nie tylko wskazują na możliwość i konieczność współpracy między Kościołem a nauką, ale także bliżej opisują jej uwarunkowania. Sama kooperacja sprzyja integralnemu ujmowaniu rzeczywistości i jednoczy badaczy we wspólnym poszukiwaniu prawdy.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Wpływ wiedzy o orędziu fatimskim na nauczanie prymasa Augusta Hlonda „Zwycięstwo przyjdzie przez Maryję” – to duchowy testament pozostawiony przez prymasa Polski kard. Augusta Hlonda. W niniejszym artykule zostało poddane analizie jego nauczanie w odniesieniu do objawień w Fatmie w 1917 r. Ukazano wspólne elementy treści objawień i wypowiedzi A. Hlonda. Porównano Akt poświęcenia świata Niepokalanemu Sercu Maryi dokonany przez papieża Piusa XII z tym dokonanym przez Augusta Hlonda na Jasnej Górze. Przedstawiono także tezę mówiącą o tożsamych z fatimskimi orędziami wizjach św. Jana Bosko.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Ksiądz Michał Winiarz SDB (1911–1988), proboszcz parafii w Skrzatuszu i kustosz sanktuarium w latach 1965–1972. Życie i twórczość Ksiądz Michał Winiarz należał do grona wyróżniających się muzyków salezjańskich. W ciągu swojego twórczego życia komponował pieśni i piosenki religijne, był autorem scenariuszy krótkich form teatralnych, dyrygentem chórów i orkiestr dętych. Swoje muzyczne pasje wykorzy¬stywał także w pracy duszpasterskiej. Posługiwał na wielu salezjańskich parafiach, a w latach 1965–1972 był proboszczem parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Skrzatuszu oraz kustoszem tamtejszego sanktuarium Matki Bożej Bolesnej. Był bardzo dobrym administratorem powierzonej swojej pieczy wspólnoty, który dbał o jej rozwój duchowy i materialny. Po skończonej kadencji proboszcza ks. Winiarz pracował jeszcze w Pile i Gdańsku, gdzie zmarł w 1988 r.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Znaki czasu dla katechezy w Polsce Rozeznawanie znaków czasu i wypracowywanie na nie odpowiedzi jest podstawowym warunkiem skutecznej działalności katechetycznej Kościoła adresowanej szczególnie do ludzi młodych. Z tego względu podjęcie refleksji naukowej nad tym zagadnieniem wydaje się nie tylko zasadne, co wręcz konieczne. Na początku niniejszego artykułu przeprowadzono analizę znaczenia terminu „znaki czasu”. Następnie wskazano i scharakteryzowano te znaki czasu, które wydają się współcześnie najbardziej istotne dla szeroko pojętej katechezy. Zwieńczeniem refleksji jest z kolei próba wypracowania odpowiedzi na przedstawione problemy.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Teologia katolicka wobec pięćsetnej rocznicy reformacji Zbliżające się 500-lecie Reformacji czyni naglącym pytanie o stan dialogu ekumenicznego Kościołów i wspólnot chrześcijańskich. Rzeczywistość początku XXI stulecia przynosi inne dylematy epistemologiczne niż epoka humanizmu, epoka żywego fermentu społecznego (wykształconej konceptualnie) schyłku mediewalnego Christianitas. Dlatego w duchowej sytuacji teraźniejszości, nacechowanej odkryciami naukowymi i wnikliwym przebadaniem źródeł luterańskiej reformy Kościoła i pisarskiego opus Lutra, bezwzględnie konieczne staje się postawienie i rozstrzygnięcie kilku zasadniczych kwestii. Dobrze byłoby np. odpowiedzieć na pytanie, na ile, opierając się na obecnym stanie wiedzy naukowej o mediewalnej Christianitas, uniwersytecie i metodzie scholastycznej, wpływie orientalnej kultury hellenistycznej na wykształcenie się ideowych zrębów nowożytności oraz na podstawie nowych odkryć w sprawie koncepcji teologii Akwinaty i metody historyczno-krytycznej, Kościoły dialogu ekumenicznego są w stanie zweryfikować fundacyjne stanowisko teologiczne Marcina Lutra i dokonać realnego postępu teologicznego? Na ile również są w stanie postąpić w ekumenicznym dialogu w sprawie imperatywu osadzania wiary teologa w wierze Kościoła Chrystusa, pozostającego Kościołem Ducha Świętego?

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Ku pełnemu uczestnictwu w Eucharystii w okresie pandemii Kult chrześcijański jest kultem na wzór Jezusa Chrystusa i w zjednoczeniu z Nim (Rz 12, 1). Dlatego najpełniejszym wyrazem kultu w Kościele jest Eucharystia. W niej uobecnia się sakramentalnie jedyna i raz na zawsze dokonana ofiara Chrystusa, czyli Jego życie w posłuszeństwie i oddaniu się Ojcu, które ma swe spełnienie w śmierci na krzyżu. Uczestnictwo wiernych w Eucharystii polega na naśladownictwie Jezusa w posłuszeństwie Ojcu, czyli na składaniu duchowych ofiar, które Jezus włącza w swą jedyną ofiarę. Uczestnictwo w Eucharystii jako szczególne wyzwanie w okresie pandemii nie tylko ze względu na trudności z fizycznym uczestnictwem, ale też możliwie pełnym uczestnictwem pozasakramentalnym, czyli na odległość. Pierwszym ważnym warunkiem jest pragnienie sakramentalnego uczestnictwa i zjednoczenia z Chrystusem, czyli komunia duchowa. Pomocne w tym są transmisje Mszy przez środki przekazu. Kolejnymi istotnymi warunkami takiego uczestnictwa są towarzyszące mu pragnienie nieustannego nawracania się (ukierunkowanie życia na Boga) oraz zaangażowanie na różnych płaszczyznach w życie Kościoła. Za szczególny filar takiego uczestnictwa pozasakramentalnego należy uznać rozważnie słowa Bożego w formie lectio divina. Wierny ma prawo czytać księgi Pisma św. w dowolnej kolejności. Jednak najbardziej eklezjalną lekturą Biblii jest ta, ukierunkowana na codzienną Eucharystię. Pojedynczy wierny karmi się tym słowem, które danego dnia jest skierowane do całego Kościoła.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Teurgia światła. Wybrane zagadnienia mistyki światła w judaizmie Główną część artykułu stanowi prezentacja wybranych tekstów ze średniowiecznej kabały, opisujących fotyczny wymiar doświadczenia mistycznego. Poprzedzają ją uwagi dotyczące współczesnych interdyscyplinarnych badań nad fenomenem światła, w tym szczególnie danych z zakresu antropologii i porównawczej historii religii oraz językoznawstwa. W zakresie kabalistycznej teorii doświadczeń fotycznych omawiane są poglądy Możesza z Leonu i Józefa z Hamadanu. Przekład anonimowego traktatu Szaʿar ha-kawwanot le-mequbalim ha-riʾszonim [„Brama intencji przypisywana pierwszym kabalistom, błogosławiona ich pamięć”] oraz fragmentu dzieła Mojżesza z Leonu, Szeqel ha-Qodesz [„Waga świętości”] poprzedzono uwagami dotyczącymi problemów translatologii tekstów kabalistycznych. Artykuł zamykają sugestie dotyczące kluczowych kierunków dalszych badań nad zjawiskiem mistycznego fotyzmu w kabale.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Pięć kroków pastoralnego nawrócenia Współczesny Kościół nawołuje wszystkich wiernych do podjęcia mentalnego nawrócenia, które ma polegać na uświadomieniu sobie na nowo swojej tożsamości i wypływającego z niej posłania do dzieła ewangelizacji. Jednym ze sposobów pastoralnego nawrócenia jest podjęcie pięciu kroków, które symbolizuje pierwszych pięć liter alfabetu: A, B, C, D, E. Aby stać się autentycznym ewangelizatorem, należy najpierw adorować Boga, modlić się, następnie być dla ludzi bratem i siostrą, starać się praktykować chrześcijańską caritas (miłość) i czuć się uczniem Jezusa. Dopiero wtedy, gdy te kroki będą podjęte, osoba wierząca stanie się z pomocą łaski Bożej autentycznym ewangelizatorem.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Charyzmat instytucji i instytucjonalna struktura charyzmatów Kościół ma strukturę instytucjonalną i charyzmatyczną. Hierarchia nadaje Kościołowi stabilność i wierność przez wieki przy jednoczesnym otwarciu na „nowe”. Z kolei charyzmaty odświeżają Kościół i przyozdabiają go przez różne formy działania, służby, ewangelizacji. Źródłem obu porządków jest Duch Święty. W związku z tym trzeba widzieć w strukturze i posłudze hierarchicznej jej charyzmatyczny charakter. Biskupi pełnią swoją funkcję na bazie święceń oraz są prowadzeni przez Ducha Świętego. Oni też mają biblijny charyzmat prawdy, pasterzowania i władzy. Dlatego winni być otwarci na działanie Parakleta. Z kolei dary charyzmatyczne nie mogą istnieć bez hierarchii, bo wtedy łatwo byłoby o błąd czy imitację charyzmatów, a to prowadziłoby do duchowej anarchii. Bogactwo charyzmatów poddane jest więc ocenie biskupów i prezbiterów; oni też strzegą właściwego korzystania z nich. Jednocześnie w samej naturze charyzmatów jest ukierunkowanie na zinstytucjonalizowanie, co objawia się powstaniem jakiejś trwałej struktury umożliwiającej stałą posługę.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Dorobek kulturalny cystersów obrzańskich przy końcu XVIII w. oraz cysterskie archiwalia, rękopisy i druki zachowane w klasztorze w Obrze Powstały w XIII w. klasztor cystersów w Obrze należał do uboższych opactw cysterskich w I Rzeczpospolitej. Misi zdołali jednak zgromadzić w nim w ciągu wieków dość bogatą kolekcję dokumentów, rękopisów, dzieł teologicznych i ascetycznych oraz wybudować obiekty sakralne o dość wysokiej wartości artystycznej i historycznej. Kasata pruska w 1835 r. przerwała okres dy- namicznego rozwoju opactwa i doprowadziła do rozproszenia i zniszczenia znacznej części dóbr kultury, będących niegdyś jego własnością. Miary zniszczeń dopełniła II wojna światowa. Trosce księży diecezjalnych w latach 1836-1926 oraz Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej po 1926 r. należy zawdzięczać ocalenie części cysterskiego dziedzictwa. Tło historyczne artykułu służy jako poszerzony wstęp dla skróconego inwentarza archiwaliów, rękopisów i druków cysterskich, jakie do dziś zachowały się w Obrze i są przechowywane w archiwum Wyższego Seminarium Duchow- nego Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Sakramentalne przymierze małżeńskie Wedle przekonania Kościoła małżeństwo chrześcijan jest sakramentem. Od momentu zawarcia małżeństwa sakramentalnego wszystkie inne więzi są mniej ważne od więzi z małżonkiem. Jedność i nierozerwalność małżeństwa płynąca z miłości oblubieńczej Chrystusa do Kościoła czyni także małżeństwo znakiem sakramentalnym. Szczęśliwe małżeństwo i trwała rodzina to zdecydowanie najlepsze, najbardziej korzystne, miejsce na tej ziemi dla dzielenia się miłością, dla tworzenia klimatu bezpieczeństwa, dla radosnego wychowania dzieci, dla wspólnego dorastania do świętości.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Media katolickie w kształtowaniu tożsamości Szczecina i Pomorza Zachodniego Szczecin i Pomorze Zachodnie po II wojnie światowej znalazły się w zupełnie nowej sytuacji za sprawą zmian zarówno w granicach, jak i składzie narodowościowym, wywołanych przez wojnę. Nowi mieszkańcy tego regionu musieli na nowo określić swoją tożsamość. Co najmniej od kilkudziesięciu lat uczestniczą w jej budowaniu media katolickie. W sposób całkowicie naturalny dotyczy to tożsamości religijnej. Jest to pierwsze zadanie mediów katolickich, ale możemy tam znaleźć także wiele materiałów dotyczących historii i kultury regionu. Szczególną rolę odgrywa tutaj prasa katolicka. Wiele wniósł w budowanie tożsamości historycznej i kulturowej regionu dwutygodnik katolicki "Kościół nad Odrą i Bałtykiem". Mniejszą rolę w dziele kształtowania tożsamości na poziomie historycznym i kulturowym odgrywają media elektroniczne, ale wynika to często ze specyfiki ich pracy. Zarówno prasa katolicka, jak i katolickie media elektroniczne stanowią pewien komplementarny układ, który ma wpływ na kształtowanie tożsamości mieszkańców Szczecina i regionu.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Tradycja jako zasada katolickiej teologii Objawienie biblijne ma charakter ściśle historyczny, a co za tym idzie, taki charakter ma całe chrześcijaństwo i powinna odzwierciedlać go również teologia. Choć naucza ona prawd ponadczasowych, kieruje do nas nade wszystko orędzie o Bogu objawiającym się w historii. Orędzie to, przekazywane z pokolenia na pokolenie w dynamicznym procesie, który nazywamy Tradycją, ma również charakter historyczny. Tym samym Tradycja nie jest dla teologa jakąś zniewalającą zewnętrzną normą, ale fundamentalną zasadą, bez której nie może być mowy o katolickiej teologii. Taką rolę Tradycji trzeba podkreślić szczególnie dzisiaj, kiedy w świecie panuje swoisty kult współczesności, a w Kościele pojawia się tendencja do uważania za rozstrzygające nie tyle wielkich postanowień Magisterium, ile spontanicznych wypowiedzi papieża i innych hierarchów.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Biblijne i teologiczne podstawy nauki Kościoła katolickiego o małżeństwie Małżeństwo ma swoje bardzo mocne zakorzenienie w Piśmie Świętym zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu. Na przestrzeni wieków Tradycja Kościoła wypracowała naukę opartą na Biblii dotyczącą małżeństwa i rodziny. Postanowienia soborów oraz wypowiedzi poszczególnych papieży konkretyzowały to nauczanie. Podkreślić należy również to, że małżeństwo katolickie jest sakramentem, w którym Pan Bóg udziela nowożeńcom szczególnej łaski do realizowania swego powołania. Celem niniejszego artykułu będzie ukazanie biblijnych podstaw małżeństwa oraz jego zakorzenienia w nauce Kościoła.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Katolicyzm ewangeliczny George’a Weigla a kryzys Kościoła Autor artykułu postawił sobie dwa cele: prezentację zasadniczych idei Weigla na temat uwarunkowań kryzysu wspólnoty kościelnej oraz zarysowanie koncepcji katolicyzmu ewangelicznego. Kryzys ma zdaniem omawianego autora dwa zasadnicze wymiary: osobowy (zanik wiary i postawy bycia uczniem) oraz instytucjonalny (nadmierna instytucjonalizacja Kościoła). Ponadto jawi się jako szansa i czas nowych możliwości. Kryzys, jak również postulowana odnowa Kościoła są uwarunkowane chrystofobią i humanizmem ateistycznym. Do najważniejszych wyzwań, w obliczu których, zdaniem Weigela, stoi Kościół, należą: troska o moralność, wpływ na kształtowanie porządku demokratycznego, żywy udział w społeczeństwie obywatelskim, zachowanie duchowej tożsamości. W związku z tym Kościół domaga się odnowy, która stoi pod znakiem katolicyzmu ewangelicznego. Ów katolicyzm jawi się jako ruch ewangeliczny oraz forma wspólnoty człowieka z Bogiem i ludźmi. Jego główną misję stanowi przekaz prawdy zbawczej. Katolicyzm ewangeliczny polega na powrocie do źródeł wiary i Kościoła. Jest fundamentem głębokiej reformy, której punkt odniesienia stanowi osobowa prawda – Jezus Chrystus.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Kobieta posłuszna Duchowi Świętemu – św. Aniela Merici Celem tego artykułu było zbadanie, jak św. Aniela była posłuszna Duchowi Świętemu w swoim życiu? Analizy świadectw jej życia oraz jej pism pokazały, że była prowadzona przez Ducha Świętego od wczesnego dzieciństwa i młodości. Podczas trudnych doświadczeń, jak śmierć rodziców i siostry, była otwarta na miłość do Boga i chciała należeć do Niego. Bóg prowadził ją i uczynił wrażliwą na Jego obecność w niej samej, w innych ludziach, w wydarzeniach. Aniela kochała słowo Boże, była kobietą modlitwy i ascezy. Była otwarta na dary i charyzmaty Ducha Świętego, szczególnie została obdarowana mądrością, proroctwem i oblubieńczą więzią z Chrystusem. Wszystkie te dary były jej dane dla dobra Kościoła, w sposób szczególny dla urszulańskiej wspólny gromadzącej się wokół niej. Święta Aniela stała się proroczym znakiem dla całego Kościoła.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Znamiona braterstwa w nauczaniu Papieża Franciszka Przedmiotem artykułu jest nauczanie papieża Franciszka o braterstwie zawarte w encyklice Fratelli tutti, która zwraca uwagę na fakt wielości czynników budujących tę postawę. Niniejszy artykuł omawia poszczególne cechy braterstwa zaprezentowane w nauczaniu papieża Franciszka. Punktem wyjścia jest biblijne ujęcie braterstwa. W dalszej kolejności chodzi o elementy braterstwa, którego istotnymi komponentami są postawywrażliwości, uważności i solidarności. Cechą charakterystyczną nauczania Franciszka o braterstwie jest fakt, że wzywa wiernych do naśladowania postawy miłosiernego Samarytanina w jego wrażliwości i uważności wobec potrzeb bliźniego. Franciszek przypomina także, iż braterstwo nie może pozostawać na płaszczyźnie idei dalekiej od rzeczywistości, lecz domaga się wcielenia w życie przez solidarną służbę wobec maluczkich i ubogich.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Nieprecyzyjne koncepcje misjologiczne jako jedna z możliwych przyczyn współczesnego kryzysu misji na podstawie wybranych dokumentów pastoralnych W artykule zaprezentowano negatywny wpływ niektórych koncepcji misjologicznych na kryzys misji na przykładzie wybranych dokumentów z Ameryki łacińskiej. Pierwsze niebezpieczeństwo związane jest z manipulacją samym pojęciem misja oraz używaniem niesprecyzowanych, obciążonych ideologicznie, pojęć pluri‑ i multikulturowość. Kolejnym niebezpieczeństwem jest autonomizacja dialogu i pluralizmu religijnego, co wiąże się z przewartościowaniem biblijnego pojęcia Królestwa Bożego. Ostatnie niebezpieczeństwo wynika z nadreprezentacji takich terminów, jak ubodzy, peryferia i ekologia. Na zakończenie ukazuje się wagę dialogu wewnątrzkościelnego i stosowania norm inkulturacji.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Egipt za czasów Izajasza Izajasz ukazał, jak zwodnicze może być zbytnie zaufanie Izraela do Egiptu, który był wówczas traktowany jak najważniejszy, strategiczny sojusznik. Bóg jednak nie pozwolił o Sobie zapomnieć. Naród, który tak daleko odszedł od Przymierza i zaczął ufać jedynie we własne siły zamiast Jahwe, musiał ponieść konsekwencję swojego kolejnego odejścia od jedynego Boga.Tymczasem, jak przepowiadał prorok, Egipt czeka najazd asyryjski i okrutne deportacje ze strony Asyrii. Izajasz jasno zdawał sobie sprawę z tego, że Egipt, choć prowadził w VIII w. ożywioną dyplomację, to nie angażował się militarnie, więc chodziło mu tylko o rodzaj gry pozorów mającej na celu osłabienie mocarstwowości Asyrii, nie natomiast rzetelną wspólną akcję.Kolejny kontekst ukazuje Egipt jako jeden z krajów, gdzie żyła diaspora żydowska. Bóg miał zamiar zgromadzić rozproszony naród swoją podniesioną prawicą. Jahwe również w kolejnych wiekach sprawi, że zapanuje pokój i wewnętrzna jedność Izraela. Izajasz dawał do zrozumienia, że Bóg nigdy nie przestaje opiekować się swoimi wybranymi – gdy będą wracać z rozproszenia, Bóg obniży przed nimi nawet wody rzek, aby mogli bezpiecznie przechodzić przez ich nurty jak za czasów Mojżesza. Jahwe jest szczególnym obrońcą i opiekunem swojego narodu, jest jego jedynym właściwym zwierzchnikiem, natomiast Egipt również będzie Jego sługą, jeśli tylko się nawróci do Boga. Również taki moment zapowiada prorok; poprzez rozproszenie Izraela pogańskie narody miały możliwość poznania prawdy Bożej, wiec również i oni mają szansę na zbawienie i otrzymanie błogosławieństwa Jahwe.W historii narodu wybranego Egipt miał zawsze swoje niepodważalne miejsce. Był dla Izraela wybawieniem i wielką radością, ale też bywał powodem upadku i odejścia od jedynego Boga. Z jednej strony był to kraj urodzajny, w którym chronili się cierpiący głód patriarchowie, wygnańcy bądź uciekinierzy. Egipt był też ośrodkiem kultury i mądrości, zawsze pozostawał swoistym wzorem dla Hebrajczyków pragnących potężnego państwa. Jednak Egipt był też krajem czarów i wierzeń bałwochwalczych, które oddalały wielu Izraelitów od prawdziwej wiary.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
Reakcja na zagrożenie koronawirusem – analiza publikowanych treści w początkowej fazie epidemii na oficjalnej stronie Konferencji Episkopatu Polski Pojawienie się zagrożenia epidemią koronawirusa w Polsce w 2020 roku wywołało reakcję wielu instytucji, w tym mediów. Na oficjalnej stronie Konferencji Episkopatu Polski pojawiły się liczne komunikaty o charakterze administracyjno-pastoralnym, które stanowiły swoistą instrukcję dla wiernych – zarówno w perspektywie pasterskiej, jak i instytucjonalnej. Stanowiły również przedmiot zainteresowania mediów, a także opinii publicznej. Dominacja tekstów o charakterze administracyjno-pasterskim publikowanych w badanym okresie na stronie episkopat.pl wpisuje się w naturę i misję Kościoła, którego nie można sprowadzać wyłącznie do perspektywy doczesnej i instytucjonalnej lub też wyłącznie do duchowej i zbawczej. Analiza jakości treściowych pozwala zauważyć nieznaczne przesunięcie akcentów w kierunku perspektywy doczesnej, z kolei w badanych komunikatach zdecydowanie przeważa język instytucjonalny, określony przez autora mianem „języka dystansu”.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne
„Uroczysty szabat dla ziemi” (Kpł 25,4) jako element ekologicznego przesłania Biblii Podejmując problematykę ekologiczną, Franciszek kieruje „naglące wezwanie” do podejmowania dialogu o sposobach budowania przyszłości planety i proponuje „ekologię integralną”. Początków tak rozumianej ekologii należy szukać w Piśmie Świętym. Stworzony na obraz i podobieństwo Boże człowiek otrzymuje zadanie roztropnego panowania nad światem, który powinien szanować i o który powinien się troszczyć. Wyrazem takiej troski jest obchodzenie roku szabatowego, w którym odpoczywa człowiek, zwierzęta, ziemia, ogrody i winnice.

Dziedziny: nauki teologiczne, nauki teologiczne