PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Zastosowanie techniki szybkiego filmu w sekwencji cyfrowej (HSDI) w diagnostyce postaci klinicznej dysfonii u chorych z refluksem krtaniowo-gardłowym (LPR) Wstęp: Choroba refluksowa przełyku (GERD) może powodować występowanie powikłań pozaprzełykowych, do których należy refluks krtaniowo-gardłowy (LPR). Jest on spowodowany zmianami morfologicznymi w krtani z powodu wstecznego zarzucania treści żołądkowej. LPR ma bardzo bogatą symptomatologię. Nie ma patognomonicznego obrazu krtani dla LPR. W diagnostyce LPR wykorzystywana jest subiektywna skala RSI, oceniająca symptomy w połączeniu z laryngoskopową oceną krtani w skali RFS. Cel: Celem pracy była diagnostyka postaci klinicznej dysfonii u chorych z LPR z wykorzystaniem techniki HSDI. Materiał i metody: Badaniem objęto grupę 72 pacjentów osiągających wynik > 13 w skali RSI i > 7 w skali RFS. Wyniki: Szczegółowa diagnostyka obrazowa techniką HSDI z wykorzystaniem kamery w trybie wysokiej szybkości (HS) i wysokiej rozdzielczości (HR) pozwoliła na precyzyjną obiektywną diagnostykę zaburzeń jakości głosu (dysfonii) o typie organicznym i czynnościowym o charakterze hiperfunkcjonalnym.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ocena zmian wybranych markerów uszkodzenia mięśnia sercowego u pacjentów poddanych ablacji substratu arytmii prądem o częstotliwości radiowej Ablacja przezskórna jest uznaną metodą inwazyjnego leczenia zaburzeń rytmu serca. WiąŜe się ona z niewielkim uszkodzeniem miokardium będącym substratem arytmii. WiąŜe się to z uwolnieniem do krwi markerów martwicy mięśnia sercowego. Obserwujemy wzrost poziomu troponin sercowych, który ulega normalizacji w trzeciej dobie. StęŜenie izoenzymu sercowego kinazy kreatynowej (CK-MB) po zabiegach ablacji wzrasta, utrzymując się jednak zwykle w górnych zakresach normy. Aktywność CK-MB jest podwyŜszona w stosunku do wartości wyjściowych dłuŜej niŜ 72 godziny od zabiegu. Nie stwierdzono wpływu czasu trwania zabiegu, liczby aplikacji prądu o częstotliwości radiowej (RF – radiofrequency current) na stęŜenie markerów martwicy miokardium w surowicy i stęŜenie D-dimerów.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Przepuklina Bochdaleka u kobiet z przemieszczeniem lewej nerki i zagięcia śledzionowego okrężnicy do klatki piersiowej: opis przypadku i przegląd piśmiennictwa Wrodzona przepuklina przeponowa (WPP) jest rzadko stwierdzana u osób dorosłych. Przepuklina Bochdaleka (PH) stanowi najczęstszy rodzaj wrodzonej przepukliny przepony. Powoduje ją niecałkowite połączenie się fałdów opłucnowo-otrzewnowych na wczesnych etapach rozwoju płodu. W wielu przypadkach u dorosłych przebiega ona bezobjawowo. Zwykle występuje po stronie lewej, częściej u mężczyzn (62%). Leczeniem z wyboru jest zabieg chirurgiczny otwarty lub laparoskopowy. Niniejsza praca opisuje rzadki przypadek przepukliny Bochdaleka u dorosłej kobiety z przemieszczeniem lewej nerki i zagięcia śledzionowego okrężnicy do klatki piersiowej z niespecyficznymi objawami brzusznymi. Główne przesłanie: Objawy przepukliny Bochdaleka u dorosłych są zwykle niespecyficzne. Autorzy zalecają obrazowanie metodą tomografii komputerowej z kontrastem we wszystkich przypadkach niespecyficznych objawów ze strony jamy brzusznej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ocena profilu lipidowego u pacjentów aglomeracji łódzkiej leczonych statynami Wstęp: U ponad połowy populacji europejskiej, w tym także polskiej, zaburzona jest gospodarka lipidowa ustroju. Zaburzenia te występują pod postacią podwyższonego stężenia cholesterolu całkowitego (TCh) we krwi (> 5 mmol/L lub 190 mg/dL) z towarzyszącymi często zwiększonymi stężeniami cholesterolu (Ch) w miażdżycorodnej frakcji LDL (LDL-Ch) oraz triglicerydów (TG). U części osób występuje również obniżenie stężenia Ch w antymiażdżycorodnej frakcji HDL (HDL-Ch, tzw. „dobry cholesterol”). Takie zaburzenia prowadzą do wzmożonego rozwoju miażdżycy i w konsekwencji do wzrostu częstości występowania chorób sercowo-naczyniowych (ChSN), które są główną przyczyną zgonów na świecie. W celu utrzymywania należytego profilu lipidowego krwi zaleca się, poza stosowaniem odpowiedniej diety i zwiększonej aktywności fizycznej, leczenie hipolipemizujące z użyciem leków z grupy statyn. Celem niniejszej pracy była ocena porównawcza profilu lipidowego (TCh, LDL-Ch, HDL-Ch i TG) w dwóch grupach pacjentów populacji łódzkiej: w grupie nieleczonych i w grupie przyjmujących statyny oraz ustalenie czy stosowanie statyn wpływa na poprawę profilu lipidowego. Materiał i metody: Badaniom poddano 91 pacjentów (57 kobiet i 34 mężczyzn w wieku od 36 do 81 lat, średnia 62 lata) Podstawowej Opieki Zdrowotnej Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego im. Wojskowej Akademii Medycznej – Centralnego Szpitala Weteranów w Łodzi. Utworzono 2 grupy: grupa badana A (n=52, w tym 35 kobiet i 17 mężczyzn) osoby przyjmujące regularnie lek z grupy statyn oraz grupa porównawcza K (n=39, w tym 22 kobiet i 17 mężczyzn) obejmująca pacjentów nieleczonych statynami. U wszystkich badanych oznaczono podstawowe parametry profilu lipidowego: TCh, HDL-Ch, LDL-Ch oraz TG. Wyniki: Wykazano znamienne niższe wartości stężeń w całej grupie A w porównaniu do całej grupy K dla TCh (4,70 vs 5,88 mmol/L przy stężeniu zalecanym < 5,0 mmol/L) i dla LDL-Ch (2,97 vs 4,14 mmol/L przy stężeniu zalecanym < 3,0 mmol/L). Stwierdzono, że u osób leczonych statynami (gr. A) wartości zalecane dla wszystkich 4 parametrów profilu lipidowego występują u 17 z 52 badanych (32,7%), zaś u ludzi niestosujących statyn tylko u 2 z 39 badanych (5,1%). Wnioski: Profil lipidowy (TCh, LDL-Ch, HDL-Ch i TG) u ludzi poddanych leczeniu statynami jest bardziej zbliżony do wartości zalecanych niż u osób nieleczonych. Dotyczy to szczególnie, w sposób znamienny statystycznie, niższych stężeń TCh i LDL-Ch występujących u osób leczonych. Wyniki badań potwierdzają wcześniejsze dane, że stosowanie terapii lekami hipolipemizującmi istotnie zmniejsza ryzyko wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych przez utrzymanie prawidłowego profilu lipidowego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Analiza czynników wpływających na wystąpienie hipokalcemii po operacji wola guzowatego Wstęp: Tyroidektomia jest bardzo powszechnym zabiegiem chirurgicznym, zwłaszcza wykonywana z powodu wola guzowatego. Najczęstszym powikłaniem po tyroidektomii jest pooperacyjna hipokalcemia, przy czym odsetek przejściowej pooperacyjnej niedoczynności przytarczyc może sięgać nawet 50%. Grupa badana i metody: Przeprowadzono prospektywne, randomizowane badanie na grupie 113 kobiet poddanych operacji wola guzowatego. Przeanalizowano czynniki mogące wpływać na wystąpienie pooperacyjnej hipokalcemii. Uzyskane wyniki: Częstość występowania pooperacyjnej hipokalcemii biochemicznej była istotnie wyższa w grupie pacjentek, u których przedoperacyjne stężenie wapnia wynosiło mniej niż 2,4 mmol/l. W tej grupie obserwowano wystąpienie biochemicznej hipokalcemii w 93,7% przypadków (30 z 32 pacjentek), w porównaniu z 65,3% chorych (17z 26) z grupy o wyższym przedoperacyjnym stężeniu wapnia. Największym ryzykiem wystąpienia pooperacyjnej hipokalcemii obarczona była totalna resekcja tarczycy, zaś najmniejszym subtotalna resekcja wyłącznie jednego płata. Wnioski: Wyższe przedoperacyjne stężenie wapnia w surowicy wiąże się ze zmniejszeniem częstości występowania pooperacyjnej biochemicznej hipokalcemii. Nie wykazano natomiast takiego związku w przypadku występowania pooperacyjnej hipokalcemii objawowej. Stwierdzono brak występowania zależności pomiędzy przedoperacyjnym stężeniem TSH oraz FT4 w surowicy a częstością występowania pooperacyjnej hipokalcemii zarówno objawowej, jak i bezobjawowej. Przeprowadzona statystyka nie wykazała związku pooperacyjnej hipokalcemii z czasem trwania zabiegu, natomiast potwierdzono istotną zależność z zakresem wykonanej operacji. Nie udało się wykazać związku pomiędzy częstością występowania pooperacyjnej hipokalcemii a doświadczeniem wykonującego zabieg chirurga.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ocena występowania zaburzeń połykania u chorych z przewlekłym kaszlem Wprowadzenie: Pacjenci uskarżający się na przewlekły kaszel wymagają diagnostyki zaburzeń połykania. Cel pacy: Ocena występowania zaburzeń połykania (niosących za sobą ryzyko penetracji lub aspiracji pokarmu) w grupie chorych z przewlekłym kaszlem. Materiał i metoda: 34 kolejnych pacjentów hospitalizowanych z powodu przewlekłego kaszlu. Pacjenci wypełniali kwestionariusze Reflux Symptom Index (RSI) oraz Eating Assessment Tool 10 (EAT-10), przechodzili badanie przedmiotowe z zakresu głowy i szyi, ocenę palpacyjną mięśni zewnętrznych krtani, przesiewowy test połykania wody oraz ocenę endoskopową zaburzeń połykania. Wyniki: Analiza wyników kwestionariuszy EAT-10 oraz RSI wskazuje na ryzyko występowania refluksu oraz dysfagii. W przesiewowym teście połykania wody odsetek wyników pozytywnych zwiększał się wraz ze wzrostem objętości podawanego płynu. W badaniu endoskopowym stwierdzono m.in.: przedwczesne połykanie, podwójne połykanie, penetracje, aspiracje, zalegania na poziomie gardła i krtani. W badaniu przedmiotowym u 33% chorych stwierdzono obniżoną elewację krtani. Większość pacjentów cechowała się zwiększonym napięciem mięśni zewnątrzkrtaniowych. Wnioski: Dysfagia stanowi częsty problem chorych z przewlekłym kaszlem, u których diagnostyka foniatryczna powinna być rozszerzona o badanie FEES. Badanie wymaga kontynuacji na większej grupie pacjentów oraz porównania wyników z grupą kontrolną.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Diagnostyka i leczenie hipotermii pourazowej w warunkach szpitalnych – badanie pilotażowe Wstęp: Obniżenie temperatury głębokiej ciała, które towarzyszy urazom, związane jest ze zwiększoną śmiertelnością. Mechanizmy termoregulacyjne u pacjentów, którzy doznali urazu są upośledzone, zwłaszcza wtedy, gdy zastosowano opioidy lub leki znieczulenia ogólnego. Utrzymanie normotermii wymaga starannej izolacji termicznej oraz wdrożenia ogrzewania czynnego. Celem badania była ocena wyposażenia i procedur związanych z rozpoznawaniem i leczeniem hipotermii pourazowej w polskich szpitalach. Materiał i metody: Ankiety dotyczące wyposażenia i procedur związanych z monitorowaniem temperatury oraz aktywnym ogrzewaniem zostały rozesłane do wszystkich szpitali przyjmujących pacjentów po urazach w województwie świętokrzyskim. Ankietą objęto oddziały chirurgii ogólnej, oddziały intensywnej terapii (OIT) oraz bloki operacyjne. Wyniki: Zdecydowana większość, bo 92% oddziałów chirurgicznych, nie posiada wyposażenia do pomiaru temperatury głębokiej ciała (Tc), a 85% z nich nie ma urządzeń do ogrzewania chorych. Pomiar Tc jest możliwy na każdym OIT, a systemy grzewcze są dostępne na 83% OIT. Na połowie oddziałów intensywnej terapii kryteria wdrożenia ogrzewania są inne niż Tc i opierają się na indywidualnej decyzji lekarza. Na 58% bloków operacyjnych temperatura pacjenta nie jest monitorowana, zaś na 33% bloków pacjenci nie są ogrzewani. Wnioski: Większość OIT i bloków operacyjnych jest odpowiednio wyposażona, jednakże na części z nich kryteria wdrożenia pomiaru Tc i ogrzewania chorych pozostają niesprecyzowane. Oddziały chirurgiczne nie są przygotowane do leczenia chorych z hipotermią pourazową.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ocena zapotrzebowania na szkolenia z zakresu prawa medycznego wśród położnych zatrudnionych w wybranych szpitalach na terenie województwa mazowieckiego, podlaskiego, warmińsko-mazurskiego i lubelskiego. Wstęp. Dynamiczny postęp wiedzy medycznej powoduje, że współcześnie od położnej wymaga się ciągłego doskonalenia zawodowego. Zgodnie z aktualnie obowiązującym prawem, obowiązkiem położnej jest ciągłe podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Jednym z najważniejszych obszarów wiedzy, niezbędnych do prawidłowego wykonywania zawodu położnej jest znajomość najważniejszych zagadnień prawa medycznego. Cel pracy. Ocena zapotrzebowania na szkolenia z zakresu prawa medycznego wśród położnych zatrudnionych w wybranych szpitalach na terenie województwa mazowieckiego, podlaskiego, warmińsko-mazurskiego i lubelskiego. Materiał i metody. 153 położnych (100% kobiet) zatrudnionych w sześciu podmiotach opieki zdrowotnej na terenie Polski środkowo-wschodniej. Średnia wieku: 46,84 lata (SD: 12,44; min: 24 lata; maks: 61 lat; mediana: 50; modalna: 52). Większość badanych (n = 92, 60%) miało wykształcenie średnie medyczne, 20% (32 osoby) ukończyły studia I stopnia, 19% (n = 30) – studia magisterskie. Średni czas stażu pracy wyniósł 24,56 lat (SD: 10,16, min: 0,5, maks: 39, mediana: 27, modalna: 28). Zdecydowana większość badanych zatrudniona była na pełny etat (n = 150, 98%). Odsetek zwrotu ankiet wyniósł 74% (153/204). Dobrowolne i anonimowe badania ankietowe (standaryzowany kwestionariusz) przeprowadzono w roku 2017. Wyniki. W badanej grupie 89% położnych uczestniczyło w szkoleniach zawodowych w ciągu ostatniego roku, 76% badanych brało udział w szkoleniach organizowanych przez zakład pracy. 86% badanych opowiedziało się za przydatnością prawa medycznego w codziennej pracy zawodowej, a 61% uczestniczyło w różnego rodzaju kursach z zakresu prawa medycznego. 67% położnych stwierdziło, że zdarzyły się w ich pracy sytuacje, w których personel, z powodu nieznajomości prawa medycznego, nie wiedział jak się zachować, a 63% doświadczyło trudności w podjęciu szkoleń, w tym: trudności finansowe – 53%, niedogodne terminy szkoleń – 33%. 42% badanych wyraziło chęć skorzystania ze szkoleń z zakresu prawa medycznego w formie e-learningowej. Wnioski. 1. W badanej grupie położne ciągle podnoszą swoje kwalifikacje zawodowe uczestnicząc aktywnie w różnego rodzaju szkoleniach. 2. Badana grupa położnych deklarowała, że udział w szkoleniach z zakresu prawa medycznego zdecydowanie wpłynęłoby na poprawę jakości funkcjonowania zakładu opieki zdrowotnej i świadczonych przez położne usług. 3. Najbardziej dogodną formą szkoleń są według badanej grupy położnych szkolenia stacjonarne finansowane przez pracodawcę i organizowane w weekend, lub w godzinach pracy. 4. Zdecydowana większość położnych jest zainteresowana pogłębianiem wiedzy z zakresu prawa medycznego, ponadto rośnie zainteresowanie szkoleniami e-learningowymi 5. Oferta kształcenia podyplomowego dla położnych z zakresu prawa medycznego jest niewystarczająca.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Leczenie objawowego liszaja płaskiego jamy ustnej: przegląd literatury Liszaj płaski (ang. lichen planus, LP) jest stosunkowo częstą, przewlekłą chorobą zapalną skóry i błon śluzowych. Jego etiologia pozostaje nieznana, ale może mieć związek z funkcjonowaniem układu immunologicznego. Czynniki emocjonalne, takie jak stres i niepokój, odgrywają rolę w liszaju płaskim jamy ustnej (ang. oral lichen planus, OLP) i wpływają na większy odsetek występowania tej choroby wśród kobiet w wieku średnim. Zmianom erozyjnym/wrzodziejącym towarzyszą objawy silnego bólu i pieczenia, które różnią się w zależności od stopnia nasilenia stanu zapalnego. Stosowanie kortykosteroidów miejscowych jest podstawowym leczeniem objawowego OLP. Alternatywne metody stanowią leki immunosupresyjne, retinoidy, laseroterapia, terapia fotodynamiczna, preparaty aloesu i zielona herbata. Celem niniejszego przeglądu literatury było określenie skutecznych metod leczenia objawowego OLP. Stwierdzono, że najpowszechniejszym sposobem postępowania w objawowym OLP jest leczenie miejscowe. Najczęściej stosowanym leczeniem przeciwzapalnym jest płukanie jamy ustnej propionianem klobetazolu, mimo takiej samej skuteczności innych leków. Czas leczenia miejscowego propionianem klobetazolu nie jest określony i powinien trwać aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ocena słuchowych potencjałów korowych u dzieci ze specyficznymi zaburzeniami mowy i języka Prawidłowy przebieg procesu kształtowania się mowy wywiera silny wpływ na rozwój poznawczy i osobowościowy dziecka. Jest to warunek osiągnięcia sukcesu przedszkolnego i szkolnego – ułatwia nawiązywanie kontaktów społecznych oraz umożliwia wyrażanie potrzeb i uczuć. Zaburzenia mowy i jej rozwoju u dzieci stanowi duże wyzwanie diagnostyczne i terapeutyczne dla lekarzy oraz terapeutów. Wczesne rozpoznanie współistniejących deficytów oraz wczesne podjęcie terapii wpływają na sukces terapeutyczny. Jednym z podstawowych badań diagnostycznych u dzieci ze specyficznymi zaburzeniami mowy i języka (specific language impairment; SLI) jest badanie słuchu, dotychczas rozumiane jako test progu słyszenia. Wiadomo jednak, że przetwarzanie słuchowe jest tak samo ważne, jak prawidłowy próg słyszenia. Diagnostyka centralnych zaburzeń słuchu może być zatem cennym uzupełnieniem diagnostyki zaburzeń mowy i języka. Ich szybkie rozpoznanie oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia może przyczynić się do skuteczniejszej terapii mowy i języka.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Choroba symulatorowa i Simulator Sickness Questionnaire w polskiej praktyce. Badania kierowców zawodowych podlegających obowiązkowym kursom kwalifikacji wstępnej i okresowej WstępZjawisko choroby symulatorowej jest mierzalne pod względem objawów fizjologicznych. Artykuł prezentuje praktyczne wykorzystanie <i>Kwestionariusza choroby symulatorowej</i> (<i>Simulator Sickness Questionnaire</i> – SSQ) w badaniach poekspozycyjnych wraz z oceną samego narzędzia przez osoby badane.Materiał i metodyBadania przeprowadzono na symulatorze szkoleniowym pojazdów ciężarowych i autobusów AutoSim AS 1600. Przebadano 130 kierowców uczestniczących w kursach kwalifikacji wstępnej i okresowej dla kierowców w transporcie drogowym. Do badań wykorzystano kwestionariusz SSQ autorstwa Kennedy’ego i wsp. w polskim tłumaczeniu Biernackiego i wsp. (symptomy: mdłości, dezorientacji, zaburzeń okulomotorycznych i wynik ogólny) oraz ankietę oceniającą kwestionariusz SSQ (zrozumiałość i czasochłonność na skali 1–6).WynikiW grupie badanej (N = 130) stwierdzono istotne statystycznie różnice w wynikach SSQ. Wśród kierowców młodszych (<29,5 roku) zarejestrowano zwiększone nasilenie symptomów choroby symulatorowej po symulacji (objawy mdłości oraz wynik ogólny), u kierowców starszych (>29,5 roku) − objawów dezorientacji po symulacji. Długość snu i ocena jakości wykonania zadania były istotnie wyższe w grupach bezobjawowych. Wyniki wskazują również na pozytywny odbiór narzędzia przez osoby badane (N = 113) – oceniono czasochłonność jako niską (M = 2,44 na skali 1–6), a zrozumiałość jako wysoką (M = 5,62 na skali 1–6).WnioskiUzyskane wyniki wskazują na występowanie objawów choroby symulatorowej nawet w symulatorach wiernie odzwierciedlających ruch kabiny pojazdu. Oceny narzędzia przez osoby badane i poziom zaangażowania w pracę z kwestionariuszem wskazują na jego pozytywny odbiór.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Problem wypalenia zawodowego wśród pielęgniarek operacyjnych. Wstęp. Zespół wypalenia zawodowego jest ciągle niedocenianym problemem, szczególnie w zawodach medycznych. Praca na bloku operacyjnym niesie za sobą określone obciążenia i wymagania, a przede wszystkim odpowiedzialność za życie i zdrowie pacjenta, co naraża często pracownika na stres, konsekwencją czego może być powstanie zespołu wypalenia. Cel pracy. Zbadanie problemu wypalenia zawodowego wśród pielęgniarek operacyjnych we wrocławskich szpitalach. Materiał i metody. Badaniem ankietowym objęto 108 pielęgniarek i pielęgniarzy. Posłużono się następującymi narzędziami badawczymi: Kwestionariusz Wypalenia Zawodowego Maslach (MBI), Skala Satysfakcji z Pracy (SSP) Zalewskiej, a także ankieta własna, składająca się z 23 pytań, analizujących indywidualne predyspozycje pracowników i czynniki, które mają wpływ na satysfakcję. Wyniki. Wyczerpanie emocjonalne koreluje istotnie ze wszystkimi podskalami kwestionariusza SSP (p < 0,05) oprócz podskali zadowolenia z warunków pracy. Poczucie braku satysfakcji zawodowej koreluje istotnie ze wszystkimi podskalami kwestionariusza SSP (p < 0,05) oprócz podskali zadowolenia ze swoich osiągnięć. Wynik łączny kwestionariusza Maslach koreluje istotnie ze wszystkimi podskalami kwestionariusza SSP (p < 0,05). Wiek wpływa na zadowolenie z pracy i satysfakcję z własnych osiągnięć (p < 0,05). Depersonalizacja zależy od miejsca zamieszkania (p < 0,05). Stan cywilny wpływa na satysfakcję zawodową i zadowolenie z warunków pacy (p < 0,05). Osoby ze stażem do 10 lat były istotnie bardziej przekonane, że ponownie wybrałyby ten sam zawód niż osoby ze stażem 11–20 lat (p < 0,05). Osoby odczuwające stres miały wyższy poziom wyczerpania i wypalenia zawodowego (p < 0,05), wyższy ogólny poziom poczucia braku satysfakcji zawodowej (p < 0,05), większe przekonanie, że ich praca jest bliska ideału (p < 0,05), jak również wyższe zadowolenie z wykonywanej pracy i ogólną satysfakcję z pracy (p < 0,05). Osoby w dobrej i bardzo dobrej sytuacji materialnej były bardziej zadowolone z wykonywanej pracy (p < 0,05). Osoby pracujące w systemie wielozmianowym miały większe poczucie braku satysfakcji zawodowej (p < 0,05). Osoby, które wybrały zawód dla jego prestiżu lub przypadkowo były bardziej zadowolone z wykonywanej pracy niż osoby, które wybrały zawód z powodów „innych” (p < 0,05) oraz miały wyższy ogólny poziom satysfakcji z pracy (p < 0,05). Wnioski. Praca zmianowa wpływa na nasilenie zjawiska wypalenia zawodowego i braku satysfakcji z pracy. Im krótszy staż pracy, tym pielęgniarki mają mniejsze wypalenie zawodowe i są bardziej usatysfakcjonowane z rodzaju wykonywanej pracy. Stan cywilny wpływa na wypalenie zawodowe i satysfakcję z pracy. Osoby będące w związku mają wyższą satysfakcję z pracy i mniejszy poziom wypalenia zawodowego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Leczenie zapalenia samotnego uchyłka jelita ślepego – doświadczenie z jednego ośrodka Wstęp: Zapalenie uchyłka jelita ślepego może być faktycznym czynnikiem etiologicznym odpowiedzialnym za ok. 1/300 zabiegów appendektomii. Diagnostyka różnicowa ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego i zapalenia uchyłka jelita ślepego ma kluczowe znaczenie z uwagi na różnice w leczeniu obu tych schorzeń. Cel: Celem niniejszej pracy jest ujawnienie znaczenia rozróżnienia między ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego a zapaleniem uchyłka jelita ślepego. Materiał i metody: Wykonano retrospektywną analizę danych pochodzących od pacjentów poddawanych w latach 2015–2019 hospitalizacji w związku z następczym ostatecznym rozpoznaniem choroby uchyłkowej jelita grubego, zapalenia uchyłków jelita grubego lub ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. Wyniki: W trakcie zabiegu chirurgicznego wykonywanego w związku z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego lub też w trakcie oceny klinicznej i radiologicznej wykryto łącznie 19 przypadków zapalenia uchyłka jelita ślepego. Dokonano oceny 1247 zabiegów appendektomii. W tej liczbie ostateczne rozpoznanie zapalenia uchyłka jelita ślepego postawiono u 5 pacjentów (0,4%). Ocenie poddano również 119 osób z rozpoznaniem zapalenia uchyłków jelita grubego w momencie rozpoznania; 105 pacjentów (88,2%) w tej grupie cierpiało na lewostronne zapalenie uchyłków, zaś 14 (11,7) na zapalenie samotnego uchyłka jelita ślepego. Wszystkich chorych z zapaleniem samotnego uchyłka jelita ślepego poddano leczeniu zachowawczemu, z wyjątkiem jednego, u którego stwierdzono zapalenie uchyłka stopnia 3 w skali Hincheya. Wniosek: Różnicowe rozpoznawanie zapalenia uchyłka jelita ślepego i ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego ma znaczenie, ponieważ pierwsze z wymienionych schorzeń można w większości przypadków leczyć zachowawczo. Znaczenie tego rozpoznania dla zapobieżenia zbędnym interwencjom chirurgicznym rośnie szczególnie w okresie pandemii COVID-19.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne