PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Arywizm, chremastyka, matematyzacja a humanocentryzm – apologetyka aksjologii w ekonomii Głównym celem artykułu jest zweryfikowanie hipotezy, iż wyrugowanie wartości z ekonomii powoduje niekorzystne zmiany społeczne prowadzące do rozwarstwienia społecznego. Pobocznie rozważane będzie, czy homo neuroeconomicus jest już wiodącym paradygmatem w ekonomii, a marketing kreuje nasze postawy, mając za cel wyłącznie sprzedaż, a nie dystrybucję dóbr. Artykuł ma na celu także ukazać relewantność aksjologii w ekonomii, gdyż już na poziomie metateoretycznym jej ontologiczny status konstytuują zaszczepione przez uznanych ekonomistów wartości. Tymczasem ze współczesnej ekonomii próbuje się stworzyć naukę ścisłą, dezawuując jej normatywny dorobek. Matematyzuje się zapis, który bez nacechowania wartościującego, emocjonalnie wyklucza człowieka jako istotnego podmiotu ekonomii. Zatracenie autotelizmu w egzemplifikacji człowieka oraz jego naturalnej inklinacji do partycypacji w gospodarce powoduje nieinkluzywność w uczestnictwie. Próba tych zmian doprowadziła również do wykreowania homo neuroeconomicus jako modelowego przykładu człowieka-konsumenta, który ma trzy zadania: kupować, kupować, kupować. Adekwatną metodą ukazania problemu jest wykorzystanie metody opisowej dla przybliżenia problemu oraz analizy komparatystycznej, która wskazuje, że nie ma jednej możliwości spojrzenia na ekonomię oraz uskuteczniania jej w rzeczywistości.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Ocena czynników ryzyka personalnego w administracji publicznej. Na przykładzie Urz˛edu Miasta Poznania Celem artykułu jest pokazanie czynników ryzyka personalnego w instytucjach administracji publicznej. Na podstawie analizy literatury przedmiotu oraz własnych obserwacji w ramach studium przypadku podjęto próbę określenia czynników ryzyka personalnego, które wynikają właśnie ze specyfiki zarządzania zasobami ludzkimi w organizacjach tego typu. Przeprowadzono analizę systemu zarządzania ryzykiem w praktyce Urzędu Miasta Poznania. Zaprezentowano wpływ konkretnych narzędzi rekrutacji i selekcji na zmniejszenie ryzyka personalnego w Urzędzie Miasta Poznania.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Obszar badawczy nauki o stosunkach międzynarodowych Celem artykułu jest próba udzielenia odpowiedzi na pytanie o zakres i istotę obszaru badawczego nauki o stosunkach międzynarodowych. W naszym przekonaniu jest to problem najważniejszy, stanowiący o jej dyscyplinarności. Artykuł odnosi się do ontologicznych kryteriów wyodrębnienia dyscypliny i w tym sensie jest kontynuacją niektórych wątków zaprezentowanych w artykule pt. Przedmiot, teoria i metodologia nauki o stosunkach międzynarodowych („Stosunki Międzynarodowe – International Relations” 2015, nr 1, t. 51, s. 11–34). Sformułowane na potrzeby artykułu założenie mówi, że wyodrębnienie obszaru badawczego nauki o stosunkach międzynarodowych dokonuje się w oparciu o założenie ontologiczne. Dopiero na tej podstawie można w dalszej kolejności formułować założenie na poziomie epistemologii (teorii). Innymi słowy pytanie „co badać?” poprzedza kolejne – „jak badać?”. W artykule proponuje się zastosowanie następujących kryteriów delimitacji obszaru badawczego nauki o stosunkach międzynarodowych: instytucjonalne podstawy dyscypliny, rekonstrukcja pojęcia międzynarodowości, poziomy analizy, subdyscypliny.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Zmiany w polityce antyrasistowskiej Unii Europejskiej w latach 2000–2020 Celem artykułu było wykazanie, że polityka antyrasistowska UE w latach 2000–2020 uległa zmianie, a następnie zaprezentowanie, na czym owe zmiany polegały i jaki miały charakter. Materiał badawczy stanowiły 62 dokumenty głównych instytucji UE: Komisji, Rady, Parlamentu Europejskiego. Uzyskane rezultaty badań pokazują, że główne zmiany polegały na bardziej zniuansowanym podejściu do walki z rasizmem: dostrzeżeniu różnych grup dotkniętych rasizmem, różnych sposobów doświadczania rasizmu, nowych odmian rasizmu (ekspresywnego, środowiskowego), nowych jego źródeł (politycy i partie polityczne, sztuczna inteligencja). Spośród zmian dotyczących proponowanych środków należy wymienić kładzenie większego nacisku na środki zapewniające równość substancjalną. Odnotować też trzeba wzmocnienie ochrony ofiar rasizmu. Ponadto, nastąpiło zwiększenie liczby jednostek w ramach KE odpowiedzialnych za walkę z rasizmem, a także wzrost liczby zewnętrznych struktur, które wzmacniają możliwości KE w zakresie analizy prawnej i prowadzonych polityk. Odnośnie do sposobu prowadzenia polityki antyrasistowskiej zauważalne jest zwiększenie znaczenia tzw. nowego sposobu zarządzania. Zaobserwowane zmiany nie były radykalne, lecz następowały stopniowo. Miały charakter linearny, tzn. nie oznaczały zerwania z przeszłością. Polegały na przesunięciu akcentów oraz dołożeniu kolejnego elementu, a nie ich wymianie. W związku z tym rozwój polityki antyrasistowskiej UE można scharakteryzować jako szereg działań, które nie konkurują ze sobą, ale się uzupełniają, aby zrealizować określony z góry cel.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Interpretacjonizm w nauce o polityce. Stanowisko Charlesa Taylora na tle współczesnych debat o tożsamości politologii Artykuł jest głosem w dyskusji o tożsamości naukowej politologii. Odwołując się do poglądów Charlesa Taylora, autor opowiada się za interpretacyjnym modelem nauki o polityce. Interpretacjoności utrzymują, że (1) praktyki i instytucje polityczne są konstytuowane przez intersubiektywnie podzielane znaczenia; (2) nie można przeprowadzić ścisłego rozróżnienia między teorią empiryczną a teorią normatywną, gdyż każda nietrywialna teoria politologiczna wykazuje określone nachylenie wartościujące. Zdaniem autora interpretacjonizm lepiej niż pozytywizm wyjaśnia praktykę badawczą w obrębie nauk politycznych i otwiera interesujące horyzonty na przyszłość.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Projekty biznesowe w mieście – specyfika i rozwój narzędzi wspierających Gospodarowanie miastem jest kształtowane poprzez aktywność zarówno sektora publicznego, jak i prywatnego. Wspólna aktywność umożliwia osiąganie efektów niemożliwych do uzyskania wyłącznie przez działalność sektora publicznego. Z kolei działania sektora prywatnego mogą nie nastąpić lub być ograniczone bez wsparcia sektora publicznego. Z uwagi na podjętą problematykę badawczą głównym celem badania jest scharakteryzowanie projektów, w tym biznesowych oraz określenie wachlarza potencjalnych sposobów wspierania projektów biznesowych (odpowiadających ich specyfice) ze strony sektora publicznego. Na podstawie przeprowadzonych badań autor stwierdza głównie, że zdolność do pełnienia przez projekty biznesowe miastotwórczej roli wpływa na dysponowanie przez sektor publiczny narzędziami je wspierającymi. W zakresie tych rozwiązań wsparcia dostrzega się przy części uniwersalność (tj. szeroką adaptacyjność), a przy innych raczej indywidualność (tj. spełnienie konkretnych wymogów). Ponadto, wymienia się narzędzia o charakterze finansowym, jak i pozafinansowym. Co więcej, zagraniczne doświadczenia wskazują przykładowe kierunki ich rozwoju.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Mocarstwowość ekonomiczna Wielkiej Brytanii. Rola londyńskiego City w budowaniu przestrzeni geoekonomicznej Celem artykułu jest analiza stanu gospodarki Wielkiej Brytanii ze szczególnym uwzględnieniem sektora usług finansowych oraz roli, jaką odgrywa on w budowaniu współczesnej mocarstwowej pozycji Wielkiej Brytanii na świecie. Artykuł jest próbą odpowiedzi na dwa główne pytania badawcze: czy Wielka Brytania jest mocarstwem ekonomicznym o znaczeniu międzynarodowym, które dzięki sile swojej gospodarki jest w stanie kształtować przestrzeń geoekonomiczną? Czy londyńskie City jako emanacja brytyjskiego sektora usług finansowych pełni funkcję filaru brytyjskiej przestrzeni geoekonomicznej? Odpowiedzi na powyższe pytania pozwolą na weryfikację przyjętej hipotezy, która mówi, że podstawą współczesnej mocarstwowości Wielkiej Brytanii jest londyńskie City pełniące funkcję globalnego centrum finansowego. Odgrywa ono kluczową rolę w budowaniu przestrzeni geoekonomicznej.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Bezpieczeństwo w drogowych przewozach turystycznych Branża turystyczna w Polsce cały czas prężnie się rozwija, dlatego też jej ważnym elementemjest transport. Niniejszy artykuł ma na celu scharakteryzowanie usług transportowych w turystyce,w szczególności zasady bezpieczeństwa w turystycznych przewozach autokarowych (stan prawnyna dzień 25 kwietnia 2017 r.) oraz poznanie opinii osób korzystających z transportu autobusowego.W artykule zawarto bowiem wyniki badań ankietowych przeprowadzonych wśród pasażerów.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
UE – Ukraina: wokół europejskich aspiracji Kijowa. Wybrane aspekty z perspektywy Niemiec Cele artykułu wiążą się z omówieniem dążeń Ukrainy do zbliżenia z Unią Europejską, zwłaszcza po „pomarańczowej rewolucji” z 2004 r. oraz w kontekście konfliktu z Rosją o Krym i wschodnią Ukrainę, jaki rozpoczął się w 2014 r. Ponadto został przybliżony zarys stanowiska Niemiec wobec samego konfliktu i relacji Ukrainy z UE. Autor podjął próbę rozstrzygnięcia problemu szans Ukrainy na przystąpienie do Unii w przewidywalnej perspektywie. Wykorzystane zostały przede wszystkim publikacje naukowe, prasowe oraz dokumenty Unii Europejskiej.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Sylwetka pracownika socjalnego w opinii studentów Ignatianum Pracownik socjalny to zawód, o którym w ostatnich latach w Polsce mówi się coraz więcej. Jest to spowodowane zarówno pojawieniem się kierunku praca socjalna w kształceniu akademickim, jak i poszerzonym zakresem zadań i ról, w których pracownik socjalny działa. Celem artykułu jest przedstawienie działalności pracownika socjalnego w świetle aktualnego stanu prawnego i dostępnej literatury przedmiotu. Kolejnym zamierzeniem autorki jest ukazanie opinii studentów Akademii Ignatianum w Krakowie, kierunku praca socjalna, na temat pracy socjalnej w kontekście wcześniejszych teoretycznych ustaleń.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Indie – mocarstwo regionu Indo-Pacyfiku Celem artykułu jest analiza ewolucji strategii międzynarodowej Indii w regionie Oceanu Indyjskiego i Pacyfiku od zakończenia zimnej wojny do 2015 r. Zrozumienie aktywności Indii na tych obszarach wymaga omówienia nie tylko ich działań bezpośrednich, lecz także przyjmowanych przez New Delhi strategii oraz deklarowanych przez przywódców indyjskich celów, metod oraz wytycznych polityki zagranicznej. Autor stawia hipotezę, że Indie dokonały istotnej transformacji w określaniu swojej tożsamości międzynarodowej, co jest główną przesłanką zdynamizowania polityki zagranicznej tego kraju w regionie Oceanu Indyjskiego. W 1985 r. Indie określały siebie jako mocarstwo Azji Południowej i państwo rozwijające się; w 2015 r. wiążą swoją tożsamość z Oceanem Indyjskim i Pacyfikiem, mówiąc o sobie jako mocarstwie regionu Indo-Pacyfiku. Struktura artykułu ma służyć weryfikacji tej hipotezy. Region Oceanu Indyjskiego w indyjskiej polityce zagranicznej analizowany jest na trzech poziomach: strategicznym, koncepcyjnym oraz operacyjnym.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Pozaparlamentarne formy partycypacji obywateli w podejmowaniu decyzji politycznych – dekompozycja współczesnego parlamentaryzmu Celem opracowania jest zwrócenie uwagi na nowe formy demokracji, które dekomponują współczesnyparlamentaryzm. Rozrywają one związek pomiędzy wyłanianiem ciał przedstawicielskich (parlamentów)z wyborami powszechnymi. Wprowadzane formy reprezentacji obywateli opierają się na metodzie losowania.Jest to powrót do korzeni demokracji ateńskiej i politycznej praktyki suwerenności narodu. Do tych nowatorskichform należy zaliczyć demokrację deliberatywną i demokrację uczestniczącą. Najbardziej znaną formą demokracjideliberatywnej są panele obywatelskie. Celem paneli obywatelskich jest wypracowanie konsensusuoraz przywrócenie zaufania do pozapartyjnego sposobu podejmowania decyzji politycznych. Starają się onerozwiązywać ważne problemy społeczne i polityczne. W Irlandii doprowadziły do zmiany konstytucji. Był to, nietylko medialny, sukces tej nowej formy reprezentacji obywateli.Stosowanie najnowszych technologii informatycznych i komunikacyjnych znajduje swoje odzwierciedlenietakże we współczesnym parlamentaryzmie. Przyczyniają się one do kumulowania informacji w rękach rządu, cozwiększa jego nieformalną pozycję. Pojawiają się tu pojęcia demokracji medialnej i demokracji smartfonowej. Tenowe zjawiska przyczyniają się także do dekompozycji parlamentaryzmu naszych czasów.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Wykorzystanie wiedzy eksperckiej w kontrolach NIK - biegły, specjalista i panel ekspertów Do osiągnięcia celu kontroli państwowej niezbędne jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, czyli obiektywne i odpowiadające prawdzie. Szerokie spektrum badań kontrolnych będące w kompetencji NIK, coraz to nowe formy aktywności w sferze wykonywania zadań finansowanych ze środków publicznych, cyfryzacja, zaawansowanie technologiczne różnego rodzaju procesów, postęp nauki i techniki sprawiają, że kontrolerzy w wielu sprawach muszą posiłkować się wiedzą ekspercką. Dotyczy to w zasadzie wszystkich etapów kontroli, począwszy od jej przygotowania, przez postępowanie dowodowe aż po sformułowanie i upublicznienie wyników. W artykule przedstawiono analizę regulacji prawnej dotyczącej sytuacji, w której ustawodawca dopuszcza albo nakazuje skorzystanie z wiedzy eksperckiej na każdym etapie postępowania kontrolnego. Najistotniejszą kwestią jest przeprowadzanie dowodów z wykorzystaniem wiedzy specjalistycznej. Muszą być rzetelne, odnosić się do celów kontroli oraz racjonalne ekonomicznie. Dlatego najwięcej miejsca poświęcono biegłym i specjalistom. Zwrócono uwagę na różnice w ich statusie, przyczyny wadliwości opinii, a także odniesiono się do zgłaszanych problemów i wątpliwości związanych z udziałem biegłych albo specjalistów w czynnościach kontrolnych.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Kategoria wroga w komunistycznej Polsce w latach 1956–1989 Kategoria wroga, obecna w dokumentach programowych partii komunistycznych, była immanentną cechą komunistycznego stylu myślenia, odzwierciedloną następnie w systemie politycznym Polski Ludowej. Reżimy polityczne wzorowane na reżimie radzieckim, w swej istocie mobilizacyjne, potrzebowały wrogów. Mobilizacja, która w pierwszej fazie rozwoju państwa służyła przebudowie kraju, a następnie obronie status quo, wymagała aktywizacji przeciwko różnego rodzaju wrogom. Widoczne było zapotrzebowanie na istnienie wroga, który był stały, a zmieniał się jedynie jego obraz. Wroga poszukiwano wewnątrz i na zewnątrz ruchu. Świat komunistyczny złożony był przede wszystkim z wrogów. Wróg był niezbędny, nawet mityczny. Walka z rzeczywistymi bądź mitycznymi wrogami pozwalała realizować różne cele: różnicować społeczeństwo, tłumaczyć niepowodzenia, eliminować osoby niewygodne dla aktualnie rządzących, uzasadniać istnienie służby bezpieczeństwa i potrzebę jej wzmocnienia, budować partię nowego typu. Ruch komunistyczny wykreował dwie kategorie wrogów. Do pierwszej zaliczyć należy niejako tradycyjnych, „klasowych” wrogów ruchu komunistycznego, „przejętych” wraz z państwem w 1944 roku, a traktowanych jako wrogów realnych, czyli różnego rodzaju: 1) grupy społeczne w postaci tzw. elementów kapitalistycznych – przedsiębiorców, chłopów, 2) organizacje i instytucje polityczne oraz wojskowe; 3) konkurencyjne wobec marksizmu ideologie i doktryny. Stałym wrogiem ulokowanym poza państwem był amerykański i angielski imperializm. Drugą kategorią byli wrogowie wykreowani w PRL, tzw. wrogowie obiektywni i potencjalni.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Metodologia badań nad zagrożeniami globalnymi Artykuł ten to skrót wystąpienia na konferencji „Zagrożenia globalne barierami rozwoju”. Przedstawia on najpierw podstawy metodologii interdyscyplinarnych badań naukowych, a następnie – metodologii badań zagrożeń globalnych.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Dekada kryzysu w Libii jako wyzwanie dla Unii Europejskiej (2011–2021) Arabska wiosna, która nastąpiła w 2011 r., szczególnie boleśnie doświadczyła Libię, która popadła w otchłań wojny domowej po śmierci wieloletniego dyktatora Muammara Kaddafiego. Chaos, jaki zapanował w Libii spowodował, że upodobniła się ona do państw upadłych i stała się poważnym problemem dla bezpieczeństwa międzynarodowego. Ostatecznie ukształtowały się tam dwa główne ośrodki władzy, popierane przez różnych aktorów stosunków międzynarodowych. Obawa przed terroryzmem oraz niekontrolowanymi migracjami z tego państwa spowodowały, że normalizacja sytuacji w Libii stała się jednym z żywotnych interesów Unii Europejskiej. Celem artykułu jest omówienie kryzysu w Libii w latach 2011–2021 oraz działań Unii Europejskiej na rzecz łagodzenia jego skutków, w tym uruchomienia misji EUBAM Libya, Sophia, czy Irini. Do przygotowania tekstu posłużono się przede wszystkim analizą dokumentów ONZ, UE jak również opracowań na ten temat.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Wyzwania bezpieczeństwa współczesności: aktywność informacyjna Federacji Rosyjskiej na tle pandemii COVID-19 XXI wiek wkroczył do historii świata jako okres radykalnych zmian we wszystkich dziedzinach życia publicznego: od politycznej do technologicznej. Ponadto w ubiegłym stuleciu pojawiła się wirtualność jako inna rzeczywistość, co z kolei doprowadziło do wielowymiarowości podejść w ocenie różnych wydarzeń historyczno-politycznych oraz do aktywnego stosowania technologii propagandowych i manipulacyjnych przez poszczególnych aktorów politycznych w celu ukształtowania pewnego światopoglądu oraz zaszczepienia odpowiednich wartości wśród ludności. Niniejszy artykuł został poświęcony analizie wpływu pandemii COVID-19 na procesy informacyjne we współczesnym świecie. Autorzy zwracają uwagę na specyfikę rozwoju nowoczesnych technologii informacyjnych oraz ich stosowanie we współczesnych czasach. Mianowicie na podstawowe kierunki wpływu informacyjnego Federacji Rosyjskiej na stabilność polityczną krajów Europy w kontekście pandemii COVID-19.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Geopolityka środkowoeuropejskiej solidarności. Polacy i Węgrzy między historią, stereotypem a uwarunkowaniami przestrzenno-politycznymi Stosunki polsko-węgierskie pozostają czymś niezwykłym na skalę europejską. Choć w świadomości społeczeństw obu narodów dominuje pozytywne postrzeganie wzajemnych relacji, nie było to zjawisko stale występujące w historii. Najintensywniej zachodziło, gdy oba kraje opierały się dominacji pierwiastka germańskiego. Węgry jako pierwsze utraciły niepodległość, ulegając naciskom ze Wschodu. Również Polska podzieliła los Węgier, ulegając presji zarówno ze Wschodu, jak i Zachodu. Doświadczenia historyczne obu krajów pokazały konieczność współdziałania wobec zagrożeń płynących z obu kierunków. Warunki po 1886 roku nie sprzyjały realizacji tego założenia, choć w XIX i XX wieku Polacy i Węgrzy snuli wizje geopolityczne określające skalę możliwych przemian w Europie Środkowej. Zmiana nastąpiła po zakończeniu II wojny światowej. Niezależnie od naturalnie występujących rozbieżności w postrzeganiu własnego otoczenia, w XXI wieku trudno wskazać polską koncepcję geopolityczną, która nie uwzględnia regionalnej roli Węgier, czy też węgierską, ignorującą Rzeczpospolitą Polską.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Kontyngenty Wojska Polskiego w międzynarodowych operacjach pokojowych i stabilizacyjnych prowadzonych pod przywództwem Stanów Zjednoczonych W niniejszym opracowaniu zostały przedstawione zagadnienia dotyczące zaangażowania polskich kontyngentów wojskowych w międzynarodowe operacje pokojowe i stabilizacyjne prowadzone pod przywództwem Stanów Zjednoczonych. Przybliżone zostały zadania, stan zaangażowania ilościowego w te operacje przed i po akcesji Polski do NATO. Ponadto wskazane zostały szanse i zagrożenia strategiczne wynikające z udziału Sił Zbrojnych RP w operacjach kierowanych przez USA. Należy dodać, iż znacząca część opinii autora została oparta na wynikach badań terenowych prowadzonych w strefach działań wojennych oraz stabilizacyjnych podczas operacji stabilizacyjnych na Bałkanach (Bośnia i Hercegowina, Kosowo), w Afganistanie i Iraku – prowadzonych pod przywództwem Stanów Zjednoczonych.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Umowa z podmiotem prywatnym na realizację inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej a możliwość wydania decyzji w sprawie wymiaru opłaty adiacenckiej Budowa infrastruktury technicznej jest kosztowna, dlatego gminy powinny być zainteresowanepartycypowaniem przez inwestorów prywatnych w kosztach takich przedsięwzięć zarównow formie umowy, jak i poprzez wydanie decyzji o nałożeniu opłaty adiacenckiej. W sytuacji gdy gminanie ma środków finansowych na wybudowanie urządzeń infrastruktury technicznej, powinna onadążyć do zawarcia porozumienia z osobami zainteresowanymi wybudowaniem takich urządzeń.Porozumienie może obejmować wszystkie kwestie związane z inwestycją. Zawieranie takich porozumieńw formie umów jest możliwe na zasadach swobody umów i są one dostępne dla każdego typuinwestora, w tym także jednostek samorządu terytorialnego, gdyż ustawodawca nie zwolnił ichz obowiązku wnoszenia opłat adiacenckich.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji
Problemy historyczne a starania Japonii o stałe członkostwo w Radzie Bezpieczeństwa ONZ Artykuł analizuje wpływ problemów historycznych na długie starania Japonii o uzyskanie stałego członkostwa w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. Badane są zarówno wewnętrzne uwarunkowania stanowiska rządu w Tokio wobec reformy ONZ, jak i czynniki międzynarodowe hamujące proces powiększenia składu Rady Bezpieczeństwa. Dowodzi się, że o ile problemy z realizacją japońskich planów uzyskania stałego miejsca w Radzie Bezpieczeństwa ONZ wynikały głównie z różnorodnych interesów państw członkowskich, o tyle kwestie historyczne stanowiły dodatkową przeszkodę, która osłabiała pozycję rządu w Tokio podczas negocjacji na temat reformy ONZ. Dyskurs dotyczący braku skruchy ze strony Japonii za zbrodnie popełnione w czasie drugiej wojny światowej został wykorzystany przez rywali Japonii, głównie przez Chiny i Koreę Południową, do podważenia starań rządu w Tokio na arenie międzynarodowej.

Dziedziny: nauki społeczne, nauki o polityce i administracji