PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Wpływ przedłużenia laktacji na poziom i przyczyny brakowania krów Celem badań była analiza wpływu przedłużenia laktacji krów na poziom brakowania, z uwzględnieniem przyczyn według SYMLEK. Analizowano użytkowość mleczną i przyczyny brakowania 22 906 krów czarno-białych doskonalonych rasą holsztyńsko-fryzyjską, należących do populacji aktywnej na Pomorzu i Kujawach, które wycieliły się po raz pierwszy w 2000 i 2001 roku i były użytkowane lub wybrakowane do 2008 roku. Przedłużenie laktacji ponad 305-dniowy standard skutkowało: 2-krotnym wzrostem udziału krów wybrakowanych z powodu jałowości i chorób układu rozrodczego, 3-krotnym spadkiem udziału krów wybrakowanych z powodu chorób wymienia, tendencją do spadku udziału krów sprzedanych do dalszego chowu, wybrakowanych z powodu niskiej mleczności, chorób i starości.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ polimorfizmu w regionie promotorowym 5’ genu TG na cechy użytkowości mlecznej bydła rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej Celem podjętych badań było określenie zależności między występowaniem trzech różnych mutacji punktowych (257C>T, 335A>G, 422 C>T) w regionie promotorowym genu kodują- cego tyreoglobulinę (powodujących jego polimorfizm) a cechami użytkowości mlecznej by- dła. Badaniami objęto stado krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej. Ustalenie genotypów prowadzono z wykorzystaniem metody PCR i jej modyfikacji ACRS. Określono frekwencję częściej występujących alleli dla analizowanych mutacji punktowych: C ‒ 0,830 (257C>T), A ‒ 0,765 (335A>G) i C ‒ 0,635 (422C>T). Analiza statystyczna pokazała, że wszystkie trzy analizowane mutacje punktowe w regonie promotorowym genu TG istotnie (P≤0,05; P≤0,01) wpływają na analizowane cechy użytkowości mlecznej, tj. na dobową wydajność mleka, za- wartość tłuszczu i białka w mleku oraz liczbę komórek somatycznych.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Polimorfizm genu białka prionowego PrP u wrzosówki polskiej i owcy żelaźnieńskiej utrzymywanych w stadzie Doświadczalnej Fermy Owiec i Kóz SGGW w Żelaznej Badaniami objęto stado podstawowe matek i tryków rasy wrzosówka polska i owca żelaźnieńska, utrzymywanych w Doświadczalnej Fermie Owiec i Kóz im. Prof. A. Skoczylasa w Żelaznej w latach 2009-2011. Zbadano 538 matek stada podstawowego i 29 tryków rozpłodowych wrzosówki polskiej oraz 293 matki stadne i 18 tryków rozpłodowych owcy żelaźnieńskiej. Wszystkie zwierzęta poddane były ocenie występowania mutacji genu białka prionowego PrP. Na podstawie przeprowadzonych prac badawczych stwierdzono mniejsze zróżnicowanie genetyczne w zakresie występowania alleli i genotypów białka prionowego u tryków rozpłodowych (3 genotypy i 3 allele u wrzosówki polskiej oraz 2 genotypy i 2 allele u owcy żelaźnieńskiej) aniżeli u matek stada podstawowego (6 genotypów i 3 allele u wrzosówki polskiej oraz 5 genotypów i 3 allele u owcy żelaźnieńskiej). W ostatnim roku badań u obu ras w grupie tryków rozpłodowych występowały już tylko osobniki o genotypie ARR/ARR. Stwierdzono nieistotny wpływ roku obserwacji na frekwencję występowania alleli i genotypów białka prionowego u matek stadnych i tryków rozpłodowych, z wyjątkiem istotnego oddziaływania stwierdzonego jedynie u tryków rozpłodowych rasy wrzosówka polska.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Analiza rodowodów i monitoring różnorodności genetycznej nutrii objętych programem ochrony zasobów genetycznych w Polsce Pomimo objęcia nutrii programem ochrony zasobów genetycznych zwierząt gospodarskich w Polsce, liczba samic pozostających pod oceną wartości użytkowej i hodowlanej od kilku lat utrzymuje się na poziomie poniżej 500 sztuk. Mała liczebność stad nutrii i wzrost pokrewieństwa między osobnikami zwiększa ryzyko chowu wsobnego. Celem podjętych badań była analiza rodowodów i monitoring różnorodności genetycznej krajowej populacji nutrii objętych programem ochrony zasobów genetycznych zwierząt gospodarskich. Badaniami objęto 332 nutrie różnych odmian: standardowej, czarnej dominującej, grenlandzkiej, perłowej, bursztynowozłocistej oraz pastelowej, utrzymywane na trzech fermach (Ferma A, Ferma B, Ferma C), w których prowadzona jest ocena wartości użytkowej i hodowlanej. Średni współczynnik pokrewieństwa dla wszystkich przeanalizowanych osobników przyjął wartość 0,0140, natomiast w obrębie badanych ferm następujące wartości: Ferma A – 0,1289, Ferma B – 0,0766, Ferma C – 0,0282. Wśród odmian barwnych nutrie perłowe charakteryzowały się najwyższym współczynnikiem pokrewieństwa (0,3136), a standardowe najniższym (0,0425). Zaobserwowano również interakcje pomiędzy fermami, jak i odmianami barwnymi. Jednak współczynnik pokrewieństwa pomiędzy nimi przyjmował w większości średnie wartości poniżej 0,01. Spośród 332 analizowanych osobników 16 miało współczynnik inbredu większy od zera (maks. 0,1875, min. 0,0312). Dotyczyło to 13 zwierząt z Fermy C i 3 z Fermy B. Zwierzęta te reprezentowały odmianę czarną dominującą (10 szt.), standardową (3 szt.) i grenlandzką (3 szt.). Pomimo niewielkiej liczebności stad nutrii w Polsce współczynniki pokrewieństwa i inbredu pozostają na niskim poziomie, a kojarzenia zwierząt zachodzą zgodnie z ustalonymi normami. Na podstawie przeprowadzonych badań można stwierdzić, że dotychczasowa praca hodowlana prowadzona była prawidłowo.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Zastosowanie zautomatyzowanego systemu pozyskiwania danych (RFID) do analizy wpływu genotypów rodzicielskich świń na wskaźniki tuczne i rzeźne potomstwa Dobór zwierząt do kojarzeń jest czynnikiem poprawy wskaźników produkcyjnych i ekonomiki gospodarstw, jednak aby był odpowiedni konieczne jest posiadanie precyzyjnych informacji na temat potencjału stosowanych genotypów i efektów ich krzyżowania. Celem przeprowadzonych badań była ocena potencjału produkcyjnego tuczników, w zależności od genotypu ojca, genotypu matki oraz schematu krzyżowania towarowego, poprzez analizę z zastosowaniem nowoczesnej technologii automatycznej identyfikacji i kontroli świń (RFID UHF). Badaniem objęto 394 świnie pochodzące z krzyżowania towarowego loch czterech linii genetycznych landrace (L0, L6, L7, L8) z knurami reprezentującymi trzy genotypy czystorasowe (duroc, pietrain, pbz) i jeden komercyjny genotyp hybrydowy. Wykazano wyraźne zróżnicowanie wybranych wskaźników użytkowości tucznej i rzeźnej pomiędzy genotypami ojcowskimi, jak i matecznymi. Najlepsze przyrosty dobowe (598,5 ±43,1 g) uzyskały tuczniki po ojcach rasy duroc, zaś najsłabsze (555,6 ±40,4 g) po ojcach rasy pbz. Najlepsze wskaźniki użytkowości rzeźnej osiągnęły tuczniki po ojcach rasy pietrain (59,8 ±1,6% mięsności), zaś najgorsze po ojcach linii hybrydowej (57,6 ±2,6% mięsności), która jednak nie różniła się istotnie od tuczników po ojcach duroc i pbz. Największą efektywność kojarzenia pod względem cech tucznych uzyskano z kojarzenia najlepszego genotypu ojcowskiego – duroc, z najlepszym genotypem matecznym – L6, po których tuczniki uzyskały średnią wartość dobowego przyrostu masy ciała 613,9 ±47,9 g. Z kolei w zakresie cech użytkowości rzeźnej najlepsze wyniki uzyskały tuczniki pochodzące po najlepszym genotypie ojcowskim – pietrain i gorszym genotypie matecznym – L7 (61,7 ±0,8% mięsności). Technologia automatycznej identyfikacji i kontroli świń okazała się efektywnym narzędziem pozyskiwania i analizy danych produkcyjnych. Konieczna jest kontynuacja badań i weryfikacja uzyskanych wyników na większej populacji zwierząt i przy większym zróżnicowaniu genetycznym.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wskaźniki profilu hematologicznego loch przed oproszeniem i w 21. dniu laktacji Celem pracy było określenie i porównanie poziomu wybranych wskaźników morfologicznych i biochemicznych krwi 34 loch mieszańców F1 (pbz x wbp), pierwiastek (P) i wieloródek (W), w 104. (±2-3) dniu ciąży (C) i w 21. dniu laktacji (L). Niektóre wskaźniki morfologiczne i biochemiczne różniły się w zależności od fazy cyklu reprodukcyjnego i kolejności oproszenia. Liczba płytek krwi była wysoko istotnie większa (P≤0,01) u loch L vs. C. Między pierwiastkami i wieloródkami różnice wysoko istotne statystycznie (P≤0,01) wykazano dla: liczby krwinek czerwowych (RBC), średniej objętości krwinki czerwonej (MCV) i liczby krwinek płytkowych (PLT) oraz istotne statystycznie (P≤0,05) dla liczby krwinek białych (WBC). Różnice w stężeniu: glukozy (GLU), azotu mocznika (BUN), triglicerydów (TRIG), lipoprotein o bardzo małej gęstości (VLDL) – przy P≤0,01 i cholesterolu (CHOL) – przy P≤0,05, wystąpiły dla loch prośnych i karmiących; wartości wskaźników były większe u loch C vs. L. Różnice we wskaźnikach biochemicznych, takich jak: białko całkowite (TP) i cholesterol (CHOL), wykazano między pierwiastkami i wieloródkami (P≤0,05). Średnie wartości badanych wskaźników morfologicznych i biochemicznych krwi mieściły się w granicach normy dla gatunku, grupy produkcyjnej i fazy cyklu reprodukcyjnego. Wskazuje to na utrzymanie stanu homeostazy organizmu po okresie intensywnej produkcji związanej z karmieniem potomstwa, a pośrednio również na dobry stan zdrowia loch, ich prawidłowe żywienie i odpowiednie utrzymanie.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Badanie ultrasonograficzne ciąży u kozy domowej (Capra hircus) ‒ przegląd Zastosowanie badania ultrasonograficznego (USG) dla określenia fetometrii zarodkowo- -płodowej znalazło szerokie zastosowanie w zarządzaniu reprodukcją kóz. Tkanki, narządy zarodka/płodu są mierzone i oceniane w celu oszacowania wieku ciążowego. Do przeprowa- dzenia badania USG wykorzystuje się sondy transrektalne, transabdominalne i transwaginalne. Postęp technologiczny, zwłaszcza w odniesieniu do rozdzielczości obrazu USG, umoż- liwia precyzyjną wizualizację struktur zarodkowo-płodowych u kóz. W artykule dokonano przeglądu stosowanych pomiarów fetometrycznych w badaniu ultrasonograficznym ciąży u kóz. Wykonanie tego badania w poszczególnych okresach ciąży umożliwia skuteczne mo- nitorowanie wzrostu i rozwoju zarodka/płodu. Oprócz pomiarów struktur zarodkowo-płodowych istotne są również pomiary struktur płodowo-matczynych, takich jak łożyszcza i pępowina. Podkreślono także znaczenie ultrasonografii w monitorowaniu ciąży kóz, zarówno prawidło- wej, jak i patologicznej.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Przyrosty dobowe i wartość rzeźna buhajków opasanych paszami z trwałych użytków zielonych i kiszonką z kukurydzy z uwzględnieniem wartości pokarmowej skarmianych pasz Analizowano skład chemiczny oraz wartość pokarmową pasz objętościowych wykorzystywanych w opasie 60 buhajków w 2 gospodarstwach z terenu wschodniej Polski. Oceniano przyrosty dobowe opasanych zwierząt oraz masę tuszy i wydajność rzeźną. Wykazano, że w obu gospodarstwach skarmiano dobre jakościowo pasze objętościowe, przy czym w gospodarstwie I ich zestaw był szerszy, ponieważ obok zielonki, siana i kiszonki z kukurydzy podawano tam także sianokiszonkę. Nieco lepszą zielonkę z traw skarmiano w gospodarstwie I, zawierała ona bowiem 107,4 g BTJN i 97,6 g BTJE w porównaniu do 94 g BTJN i 91 g BTJE w zielonce z gospodarstwa II. Porównywalną wartość pokarmową miały stosowane w obu gospodarstwach kiszonki z kukurydzy, natomiast lepsze siano skarmiano w gospodarstwie II. Średnie dobowe przyrosty masy ciała dla całej ocenianej stawki zwierząt w okresie opasu kontrolnego wynosiły 892 g, przy czym w gospodarstwie I były one istotnie wyższe, tj. 922 g w porównaniu do 875 g w gospodarstwie II (P≤0,05). Buhajki z gospodarstwa I uzyskały również nieznacznie wyższą wydajność rzeźną ciepłą (53,3%) w stosunku do zwierząt z gospodarstwa II (52,57%). Wykazana różnica była jednak statystycznie nieistotna.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Ocena wpływu selekcji w kierunku podnoszenia frekwencji pozytywnych uwarunkowań genetycznych w locus PrP na poziom wybranych cech użytkowości mięsnej owcy żelaźnieńskiej Badania przeprowadzono w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym SGGW na 256 jagniętach owcy żelaźnieńskiej. Od jagniąt pobierano krew z żyły jarzmowej do strzykawek z EDTA i ekstrahowano DNA, które posłużyło do określenia genotypu trzęsawki. Wszystkie jagnięta ważono w określonych odstępach czasu, określając przyrosty dobowe. Po uboju oznaczano szereg cech rzeźnych jagniąt, a następnie w pobranych próbach wybrane cechy opisujące jakość mięsa. Przeanalizowano zależności między genotypem trzęsawki a oznaczanymi cechami u jagniąt. Wykazano brak wpływu genotypu trzęsawki na osiągane przez jagnięta przyrosty dobowe i masę ciała. Wśród cech dotyczących wartości rzeźnej jedynie szerokość stawu skokowego okazała się zależna od genotypu, natomiast analiza wyników dotyczących jakości mięsa dowiodła wpływ genotypu jedynie na składową a* barwy mięsa. Uzyskane wyniki dowodzą możliwości prowadzenia pracy hodowlanej w kierunku zwiększenia oporności genetycznej na trzęsawkę bez wpływu na poziom cech użytkowych jagniąt rasy żelaźnieńskiej.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Analiza wpływu komponentu matczynego i ojcowskiego oraz sezonu wykotu na wyniki reprodukcyjne samic królików rasy nowozelandzkiej białej i kalifornijskiej W pracy przeprowadzono analizę miotów pochodzących od samic królików rasy nowoze- landzkiej białej (NZW) (n=55) i kalifornijskiej (CAL) (n=12) krytych samcami ras: belgijski olbrzym szary (FG), kalifornijska (CAL), burgundzka (BUR) oraz mieszańcami rasy nowo- zelandzkiej białej i belgijski olbrzym szary (NZW×FG). Zbadano czy istotny dla wyników reprodukcyjnych jest wpływ rasy matki, sezonu wykotu lub zastosowanego komponentu oj- cowskiego. Dokonano podziału samic w zależności od liczby miotów uzyskanej w okresie ob- jętym badaniami, otrzymując trzy grupy badawcze: samice od których uzyskano dwa mioty (n=21), samice od których uzyskano trzy mioty (n=15) oraz wszystkie samice (niezależnie od liczby uzyskanych miotów, n=67). Dla pierwszej grupy stwierdzono istotny wpływ rasy matki na liczebność młodych odsadzonych, średnio 5,20 oraz 7,33 sztuk odpowiednio dla rasy nowozelandzkiej białej i kalifornijskiej. Wykazano również, że w tej grupie najwyższą liczebność młodych odsadzonych uzyskiwano dla miotów z krzyżowań NZW×CAL (10,50). Wpływ rasy matki na efektywność odchowu stwierdzono w drugiej grupie samic, wykazując istotnie wyższą wartość dla samic rasy nowozelandzkiej białej (90,20%), niż dla samic rasy kalifornijskiej (69,84%). Analizy wszystkich uzyskanych w badaniu miotów wykazały istotne różnice pod względem liczebności młodych żywo urodzonych oraz odsadzonych w zależności od rasy matki (rasa nowozelandzka biała odpowiednio 6,59 oraz 6,34 młodych, rasa kalifor- nijska odpowiednio 7,71 oraz 7,50 młodych). W tej grupie zwierząt wykazano również, że zimą odchowywanych jest istotnie więcej królicząt (4,65) niż jesienią (2,00). Jednocześnie stwierdzono, że samice NZW kryte samcami FG dają mniej żywych królicząt w miocie (5,85) niż samice CAL kryte samcami BUR (10,00). Różnice zaobserwowano również w liczebności młodych odsadzonych, w miotach czystorasowych odchowanych było średnio 2,04 królicząt, natomiast w miotach z krzyżowań międzyrasowych od 5,39 do 10 królicząt. Oszacowane współczynniki powtarzalności dla samic, od których otrzymano trzy mioty wynosiły dla liczebności młodych urodzonych ogółem 0,36, natomiast dla liczebności żywo urodzonych

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Odziedziczalność wybranych cech jakości mięsa kaczek Celem pracy było oszacowanie współczynników odziedziczalności czternastu cech jakości mięsa kaczek. Badaniami objęto 387 osobników, mieszańców drugiego pokolenia kaczek typu pekin pochodzenia polskiego i francuskiego. W mięśniach piersiowych (BM) i nóg (LM) zbadano następujące cechy: przewodność elektryczna po 15 minutach (BMEC15 i LMEC15), stężenie jonów wodorowych (pH) po 24 godzinach (BMpH24 i LMpH24), wyciek termiczny (TDBM i TDLM), jasność L* barwy (LBM i LLM). Ponadto analizowano cechy surowych mięśni piersiowych i nóg, ocenianych sensorycznie: barwa (CRBM i CRLM), zapach (ORBM i ORLM) oraz wygląd ogólny (GARBM i GARLM). Estymatory komponentów wariancji uzyskano na podstawie metody największej wiarygodności z ograniczeniem (REML), używając pakietu komputerowego ASReml. Generalnie uzyskano zróżnicowane oszacowania współczynników odziedziczalności: 0,01 (BMEC15), 0,16 (LMEC15), 0,01 (BMpH24), 0,06 (LMpH24), 0,07 (TDBM), 0,06 (TDLM), 0,08 (LBM), 0,07 (LLM), 0,08 (CRBM), 0,73 (CRLM), 0,11 (ORBM), 0,92 (ORLM), 0,24 (GARBM), 0,40 (GARLM).

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Porównanie koncentracji kadmu, cynku, manganu i niklu w filetach wybranych gatunków ryb konsumpcyjnych Celem pracy było porównanie koncentracji kadmu, cynku, manganu i niklu w filetach popularnych gatunków ryb konsumpcyjnych dostępnych na rynku polskim: sprowadzanych z hodowli prowadzonych w Azji – tilapii nilowej i pangi, jednego z gatunków ryb morskich – dziko żyjącego mintaja, oraz pochodzącego z rodzimej hodowli pstrąga tęczowego. Uzyskane wyniki wskazują, że najwyższe poziomy kadmu występują w mięśniach pangi i tilapii nilowej. Najwyższe poziomy cynku, manganu i niklu obserwowano w tkance mięśniowej mintaja, co potwierdza pogląd, że ryby morskie są cennym źródłem mikroelementów w diecie człowieka. Jednak najkorzystniejsze proporcje koncentracji badanych metali odnotowano u pstrąga, gdzie wykazano najniższe poziomy kadmu i niklu – metali należących do szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, a jednocześnie istotnie wyższe niż u pangi i tilapii poziomy cynku i manganu. Uzyskane wyniki pozwalają stwierdzić, że spośród badanych gatunków pstrąg potokowy jest najbezpieczniejszym dla konsumenta źródłem mikroelementów.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wielkość jałowienia samic norek (Mustela vison) różnych odmian barwnych w zależności od różnych systemów i terminów krycia Celem badań było określenie wpływu terminu i liczby kryć na procent samic jałowych oraz wybór optymalnego terminu i systemu krycia. W trakcie doświadczenia analizowano u 1736 skutecznie pokrytych samic w wieku jednego roku, procent tych, który się nie wykociły. Do analizy wykorzystano cztery odmiany barwne norek: standard brązowy (typu wild), szafir, perła i standard czarny. Norki w poszczególnych odmianach barwnych podzielono na grupy kryć w zależności od terminu krycia. W trakcie krycia norek przyjęto różne systemy kryć: krycia jednokrotne, krycia dwukrotne, według wzoru 1 + 8 i krycia trzykrotne, według wzoru 1 + 8 + 9.W trakcie doświadczenia analizowano wpływ terminu krycia i liczby kryć na procent samic jałowych. Krycie w pierwszym i drugim terminie (od 1 do 10 marca) można uznać za najbardziej optymalne, gdyż w tym terminie stwierdzono najmniejszy procent samic jałowych. Ostatni analizowany termin krycia (od 21 marca) był najgorszym terminem, gdyż zanotowano ponad 60% samic jałowych. Krycie trzykrotne zmniejszyło odsetek samic niewykoconych, natomiast jednokrotne krycie znacznie je zwiększyło. Odmiana norek standard charakteryzowała się największym procentem samic jałowych, natomiast odmiana standard, typu wild najmniejszym.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Zroznicowanie cech jakosci tuszy tucznikow w zaleznosci od polimorfizmu genu hormonow wzrostu [GH-HaeII] Analizowano zależności pomiędzy polimorfizmem GH/HaeII a cechami użytkowości tucznej i rzeźnej tuczników. DNA do badań izolowano z pełnej krwi 369 tuczników należących do pięciu grup rasowych: Landrace, Landrace x Duroc, Landrace x Yorkshire, (Landrace x Yorkshire) x Duroc, (Landrace x Yorkshire ) x (Duroc x Pietrain). Częstość występowania alleli polimorfizmu GH/HaeII wynosiła odpowiednio: A – 0,168 i C – 0,832. Porównując liczebności obserwowane w grupach genotypowych GH/HaeII z liczebnościami teoretycznie skalkulowanymi zgodnie z regułą Hardy’ego-Weinberga nie stwierdzono różnic statystycznie istotnych. Wykazano istotny statystycznie wpływ grupy rasowej na badane cechy użytkowości tucznej i rzeźnej oraz wykazano statystycznie istotną interakcję między grupą rasową a polimorfizmem GH/HaeII dla tempa wzrostu tuczników. Wykazano, że sam polimorfizm GH/HaeII nie różnicował w sposób statystycznie istotny żadnej z analizowanych cech użytkowości tucznej i rzeźnej badanej grupy tuczników.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Rola fotoperiodu i melatoniny w kontroli rozrodu sezonowego ssaków Melatonina wydzielana przez komórki szyszynki jest hormonem, którego biosynteza jest koordynowana przez neurony nadrzędnego zegara biologicznego zlokalizowane w jądrach nadskrzyżowaniowych podwzgórza (SCN), których cechą charakterystyczną jest generowanie 24-godzinnego rytmu. U wielu gatunków ssaków fluktuacje wydzielania melatoniny wpływają na funkcje rozrodcze m.in. poprzez regulacje częstotliwości i wielkości pulsacyjnego wydzielania hormonów podwzgórzowych i gonadotropowych. Rozmnażanie sezonowe jest powszechną strategią adaptacyjną wśród ssaków, która pozwala na rozmnażanie w okresach roku, w których jest to najbardziej korzystne dla późniejszego przeżycia i wzrostu potomstwa. Tego typu rozród charakterystyczny jest u owiec, zwierzą o zimowej aktywności rozrodczej i chomików o letniej aktywności rozrodczej. U tych zwierząt synteza melatoniny regulowana jest w duże mierze przez fotoperiod, który pośrednio wpływa na okres aktywności lub bierności rozrodczej. Celem niniejszej pracy było zebranie dostępnej wiedzy dotyczącej melatoniny jako kluczowego elementu kontrolującego rozród o charakterze sezonowym. W pracy przedstawiono ogólny kształt rytmu okołodobowego oraz neuroendokrynnego mechanizmu regulujące rozrodczość zwierząt w zależności od zmiennego fotoperiodu. Zebrane wyniki sugerują udział melatoniny, Kisspeptyn, gonadoliberyny (GnRH), hormonów płciowych a także hormonów tarczycy w regulowaniu sezonowego rozmnażania u ssaków.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Zastosowanie pasz rzepakowych w żywieniu królików i ich wpływ na jakość mięsa Celem podjętych badań było określenie możliwości wykorzystania makuchu rzepakowego, śruty poekstrakcyjnej rzepakowej oraz oleju rzepakowego w żywieniu królików. Badano wpływ zastosowanych dodatków paszowych na jakość pozyskiwanego mięsa. Makuch i poekstrakcyjna śruta rzepakowa są bardzo dobrymi paszami białkowymi wykorzystywanymi w żywieniu przeżuwaczy, w tym bydła opasowego i owiec. Z powodzeniem stosowane są również w żywieniu drobiu, brak natomiast prac nad wykorzystaniem ich w żywieniu królików. Uzyskane wyniki badań pozwalają na stwierdzenie, że wprowadzenie do paszy dla królików dodatku makuchu, śruty poekstrakcyjnej i oleju rzepakowego nie miało negatywnego wpływu na pozyskiwane od królików mięso. Za najkorzystniejsze zmiany z punktu widzenia dietetyki człowieka należy uznać obniżenie stosunku PUFA n-6 do PUFA n-3 przy 5% dodatku śruty lub makuchu rzepakowego oraz istotne zmniejszenie ilości cholesterolu przy 5% dodatku makuchu lub 3% dodatku oleju rzepakowego.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Porównanie właściwości fizyko-chemicznych mleka krów żywionych systemem TMR w wybranych gospodarstwach regionu zachodniopomorskiego Przeprowadzone badania miały na celu porównanie, w okresie całego roku, cech fizyko-chemicznych mleka zbiorczego pozyskanego od krów żywionych systemem TMR w trzech dużych gospodarstwach regionu zachodniopomorskiego. W analizowanym surowcu oznaczono zawartość tłuszczu, białka ogólnego, kazeiny, suchej masy i suchej masy beztłuszczowej, a także określono jego gęstość i kwasowość miareczkową. Wykonano dodatkowe testy określające stabilność alkoholową mleka (próba alkoholowa pojedyncza i podwójna) oraz w przybliżeniu liczbę komórek somatycznych (próba Whiteside’a). Mleko poddano także ocenie organoleptycznej. Na podstawie uzyskanych wyników badań stwierdzono, że we wszystkich próbkach ocenianego mleka gęstość i zawartość białka były zgodne z rozporządzeniem MRiRW z dn. 18.08.2004 r., a kwasowość z normą PN-A-86002. Ponadto stwierdzono istotny jednoczesny wpływ miejsca pochodzenia i czasu pozyskania mleka na zawartość tłuszczu, suchej masy i suchej masy beztłuszczowej. Oceniane mleko pozyskane z trzech gospodarstw charakteryzowało się właściwymi cechami organoleptycznymi oraz odpowiednią stabilnością alkoholową.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo