PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Awifauna lęgowa specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Góra Dębowa koło Mławy W roku 2014 przeprowadzono liczenia wybranych gatunków ptaków lęgowych na powierzchni leśnej 386,6 ha w Nadleśnictwie Dwukoły w woj. warmińsko-mazurskim, w granicach specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Góra Dębowa koło Mławy PLH280057 (20O25’99”E, 53O15’53”N). Badany teren obejmował lasy gospodarcze i teren rezerwatu leśnego „Dębowa Góra” z dominującym siedliskiem grądu subkontynentalnego Tilio-Carpinetum. Stwierdzono 69 gatunków lęgowych ptaków, z czego oceną populacji objęto 57, spośród których największą liczebność osiągnęły: mysikrólik Regulus regulus (53-56 par), kowalik Sitta europaea (50-51 par) i dzięcioł duży Dendrocopos major (47 par). Stwierdzono 9 gatunków lęgowych wymienionych w załączniku I Dyrektywy Rady 2009/147/WE. Charakterystyczne dla powierzchni gatunki to: siniak Columba oenas (29-31 par), dzięcioł średni Dendrocopos medius (16-18 par), muchołówka mała Ficedula parva (6-7 par) i zniczek Regulus ignicapilla (16-18 par). Stwierdzono gniazdowanie gatunków rzadkich: bociana czarnego Ciconia nigra (1 para) i orlika krzykliwego Clanga pomarina (1 para).

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Ptaki lęgowe krajobrazu rolniczego na Pobrzeżu Szczecińskim Ocenę liczebności ptaków lęgowych na fragmencie krajobrazu rolniczego na Pobrzeżu Szczecińskim (mezoregion Równina Nowogardzka) przeprowadzono w roku 1979 na powierzchni 36 km2. Stwierdzono obecność 82 gatunków lęgowych, z czego dla 60 dokonano oceny liczby par lęgowych. Możliwe było gniazdowanie dalszych 11 gatunków. Z grupy gatunków ocenianych najliczniej występowały: łozówka Acrocephalus palustris (48,9 p/10 km2), trznadel Emberiza citrinella (36,7 p/10 km2) i cierniówka Curruca communis (32,9 p/10 km2). Mniej liczne (10,1-20,0 p/10 km2) były: piecuszek Phylloscopus trochilus, grzywacz Columba palumbus, potrzos Schoeniclus schoeniclus, potrzeszcz Emberiza calandra, świergotek łąkowy Anthus pratensis i słowik szary Luscinia luscinia. W przedziale zagęszczenia od 1,0 do 10,0 p/10 km2 wykazano 26 gatunków, a pozostałe 25 były bardzo nieliczne (1-3 pary). Najliczniejsza w gatunki (37 gatunków) była grupa ptaków zasiedlająca lasy i zadrzewienia, co stanowiło 45,1% liczby gatunków uznanych za lęgowe. Najmniej liczne (7 gatunków) były tzw. gatunki krajobrazowe, np. sroka Pica pica, pustułka Falco tinnunculus, ortolan Emberiza hortulana czy jarzębatka Curruca nisoria. Zagęszczenia 43 gatunków na powierzchni Parlino porównano z wynikami z 10 innych powierzchni badanych na przełomie lat 1970/1980 metodą kartograficzną na Pobrzeżu Koszalińskim, w dolinie środkowej Wisły i na Nizinie Południowopodlaskiej. Najwyższe średnie zagęszczenia wykazano dla trznadla i cierniówki (41,0 i 32,3 p/10 km2), 2-4 krotnie niższe dla czajki Vanellus vanellus, łozówki, potrzeszcza, świergotka drzewnego Anthus trivialis i grzywacza.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Chiropterofauna Parku Narodowego Gór Stołowych w o kresie pozazimowym Badania miały na celu uzupełnienie wiedzy o faunie nietoperzy na terenie Parku Narodowego Gór Stołowych. W okresie od połowy lipca do początku listopada 2019 r. na całym obszarze wykonywano nagrania z użyciem detektorów i odłowy nietoperzy w sieci. Potwierdzono występowanie 17 gatunków nietoperzy (z 18 wcześniej wykazanych) oraz stwierdzano jeden nowy gatunek dla Parku – nocka Alkatoe Myotis alcathoe. Gatunkiem najliczniej odławianym, jak również najczęściej notowanym podczas nasłuchów, był mopek zachodni Barbastella barbastellus. Najwięcej gatunków (13) i zarazem przelotów nietoperzy (63% wszystkich stwierdzeń) odnotowano w borach szpilkowych. Drugim ważnym siedliskiem była kwaśna buczyna górska stanowiąca 18,2% powierzchni Parku, gdzie zanotowano 15% nagranych przelotów nietoperzy, ale należących aż do 11 gatunków. Wyniki badań wskazują, że cały teren Parku jest wykorzystywany przez nietoperze i jest ważny dla zachowania zwłaszcza gatunków leśnych, takich jak nocek Bechsteina Myotis bechsteinii, borowiec leśny Nyctalus leisleri i mopek zachodni.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Wplyw nawadniania woda o roznym zasoleniu na zawartosc wybranych pierwiastkow w warzywach Na glebie lekkiej przeprowadzono czteroletnie doświadczenie polowe, w którym badano wpływ nawadniania wodą o różnym zasoleniu na zawartość niektórych pierwiastków w buraku ćwikłowym i cebuli zwyczajnej. Schemat doświadczenia uwzględniał następujące obiekty: kontrolny (nienawadniany), nawadniany wodą słodką (woda z rurociągów, o zasoleniu średnio 200 mg-dm-3 wody), nawadniany rozcieńczoną wodą zasoloną (zasolenie średnio 2700 mg-dm-3 wody), nawadniany wodą zasoloną (zasolenie średnio 5200 mg-dm-3 wody). wykazano, że woda zastosowana do deszczowania przyczyniła się do niewielkiego obniżenia zawartości azotu, potasu, wapnia w ich częściach użytkowych. Zawartość ocenianych pierwiastków była tym niższa, im bardziej zasoloną wodę stosowano do nawodnień. Ponadto zabieg ten przyczynił się również do niewielkiego wzrostu zawartości fosforu. Z analizowanych pierwiastków tylko zawartość sodu w warzywach była w sposób istotny modyfikowana stopniem zasolenia wody użytej do nawadniania - zawartość sodu była tym wyższa im bardziej zasoloną wodą podlewano rośliny.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Występowanie dzięciołów Picidae w krajobrazie rolniczym wschodniej Zamojszczyzny W 2017 roku oceniono liczebność i rozmieszczenie dzięciołów na powierzchni 339 km2 w krajobrazie rolniczym wschodniej Zamojszczyzny. Do wykrywania stanowisk ptaków w lasach (15,6 km2 – zajmujących 5% powierzchni) i zadrzewieniach nieleśnych (10,4 km2 – zajmujących 3% powierzchni) wykorzystano metodę kartograficzną połączoną ze stymulacją głosową. Na te- renie badań dominował dzięcioł duży Dendrocopos major stanowiący 72% (428 par) całkowitej populacji dzięciołów. Większość terytoriów dzięcioła dużego (97,7%) odnotowano w lasach, gdzie jego zagęszczenie wynosiło 19,3 p./100 ha lasów i 0,9 p./100 ha powierzchni badawczej. Wyłącz- nie w lasach występował dzięcioł średni Dendrocoptes medius (55 par), dzięcioł czarny Dryocopus martius (8 par) i dzięciołek Dryobates minor (14 par). Zagęszczenia tych gatunków wynosiły odpo- wiednio 3,5, 0,5 i 0,9 p./100 ha lasów oraz 0,16, 0,02 i 0,04 p./100 ha powierzchni badawczej. W przypadku dzięcioła białoszyjego Dendrocopos syriacus i krętogłowa Jynx torquilla stwierdzono odpowiednio 92% (25 par) i 94% (18 par) terytoriów w zadrzewieniach nieleśnych. Gatunki te na obszarze badań osiągały zagęszczenie odpowiednio 2,2 i 1,6 p./100 ha zadrzewień nieleśnych oraz 0,07 i 0,05 p./100 ha powierzchni badawczej. Pomimo znacznego pofragmentowania i nie- wielkiej powierzchni lasów, były one podstawowymi siedliskami dzięciołów, skupiającymi 89% par. W krajobrazie rolniczym istotną rolę pełniły również zadrzewienia nieleśne (sady, parki, aleje i grupy drzew, cmentarze, etc.), stanowiąc podstawowe siedlisko dla dzięcioła białoszyjego i krę- togłowa.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Fizjologiczne znaczenie składników mineralnych dostarczanych z wodą naturalną na podstawie badań farmakodynamicznych niektórych wód leczniczych Przeprowadzono analizę wyników badań farmakodynamicznych niektórych typów wód leczniczych w powiązaniu z ich składem mineralnym. Wyniki te dotyczyły wpływu badanych wód podanych per os na gospodarkę elektrolitową i tłuszczową zwierząt doświadczalnych (szczury) oraz in vitro – na motorykę jelit (króliki). Dokonana analiza wskazuje, że zarówno kierunek oddziaływania danej wody na organizm, jak i stopień obserwowanych zmian nie mogą być określane wyłącznie na podstawie znajomości stężenia składników mineralnych wody.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Awifauna lęgowa obszaru Natura 2000 Doliny Wkry i Mławki PLB140008 W roku 2011 przeprowadzono inwentaryzację awifauny lęgowej w granicach OSO Natura 2000 Doliny Wkry i Mławki na powierzchni 287,5 km2. Stwierdzono 134 gatunki lęgowe, a oceną liczebności objęto 76 gatunków. Największą liczebność osiągnęły: świergotek łąkowy Anthus pratensis (387 par), słowik szary Luscinia luscinia (362) i świerszczak Locustella naevia (203). Stwierdzono 22 gatunki lęgowe lub prawdopodobnie lęgowe, wymienione w załączniku I Dyrektywy Rady 2009/147/ WE. Liczebność derkacza Crex crex (122 terytorialne samce) i podróżniczka Luscinia svecica (63 pary/ samce) przekroczyła progi kwalifikacyjne dla ostoi o znaczeniu międzynarodowym. W ostoi gniazdowały znaczące w skali kraju populacje kulika wielkiego Numenius arquata (13 par) i kszyka Gallinago gallinago (190 par). Doliny Wkry i Mławki stanowią ważną na Mazowszu ostoję dla następujących gatunków z załącznika I Dyrektywy Rady 2009/147/WE: bocian czarny Ciconia nigra (3 pary), bocian biały Ciconia ciconia (117), orlik krzykliwy Clanga pomarina (7), błotniak stawowy Circus aeruginosus (24-26), żuraw Grus grus (74), gąsiorek Lanius collurio (236) i jarzębatka Sylvia nisoria (152). Wzrost liczebności odnotowano dla 5 gatunków z grupy „naturowych”, a dla 3 gatunków spadek.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Drobne ssaki rezerwatu „Dębina I” na Wschodnim Mazowszu na podstawie składu pokarmu puszczyków Strix aluco W latach 2007-2016 zbadano skład pokarmu puszczyków Strix aluco w rezerwacie „Dębina I” w woj. mazowieckim (52,40°N, 21,38°E). W spreparowanym materiale kostnym odnaleziono 2655 ofiar kręgowych, wśród których było 1513 osobników ssaków. Na tej podstawie ustalono, że teren ten i najbliższe okolice są zasiedlone przez przynajmniej 21 gatunków drobnych ssaków. Stwierdzono trzy gatunki z rzędu ryjówkokształtnych Soricomorpha, 8 nietoperzy Chiroptera, 9 gryzoni Rodentia, jeden z rzędu drapieżnych Carnivora. Wszystkie należą do gatunków obejmujących zasięgiem całe Mazowsze. Znaczna fragmentacja lasów i brak łączności z większymi kompleksami leśnymi są prawdopodobną przyczyną braku kilku gatunków gryzoni, których zasięg obejmuje tę część kraju. Warta podkreślenia jest obecność stosunkowo bogatego zespołu nietoperzy, wśród których cennymi, rzadko notowanymi gatunkami są: nocek Brandta Myotis brandtii i borowiaczek Nyctalus leisleri. Najczęściej łowionym przez sowy nietoperzem był gacek brunatny Plecotus auritus (20 na 35 osobników, 1,3% schwytanych ssaków), ryjówkokształtnym – ryjówka aksamitna Sorex araneus (5,6%), a gryzoniami: mysz leśna Apodemus flavicollis (29,0%) i nornica ruda Myodes glareolus (23,5%).

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Górno-dewońskie konodonty z południowo-zachodniego regionu Gór Świętokrzyskich W pracy niniejszej opisano konodonty górnego dewonu południowo-zachodniej części Gór Świętokrzyskich z następujących odsłonięć: Płucki, Jabłonna, Janczyce, Kadzielnia, Gałęzice (Besówka i Ostrówka), Łagów i Kowala. Opisano 93 gatunki i 12 podgatunków, należących do 27 rodzajów. U 7 gatunków z rodzaju Palmatolepis przedstawiono zmienność wewnątrzgatunkową.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Wplyw niklu na wzrost drobnoustrojow na podlozach stalych W doświadczeniu laboratoryjnym testowano wpływ niklu na wzrost i rozwój w hodowlach stałych bakterii: Azotobacter spp., Arthobact.er spp., Bradyrhizobium sp. (lupini) i Rhizobium leguminosarum bv. viciae, promieniowców. Streptomyces intermedius, Streptomyces fumosus, Streptomyces longisporoflavus, Streptomyces odoriver i grzybów. Fusarium spp., Aspergillus spp., Penicillum spp., Rhizopus spp. Badania każdego gatunku wykonano na 10 izolatach, w trzech powtórzeniach. W doświadczeniu wykorzystano dwa rodzaje podłóż mikrobiologicznych: standardowe oraz wzbogacone w dodatkowe źródło węgla. Nikiel zastosowano w postaci dwóch związków. NiCl2·6H2O i NiSO4·7H2O w następujących dawkach. 2, 10, 50, 100, 250 mg Ni2+· krążek-1. W badaniach jednoznacznie wykazano, że bakterie były bardziej wrażliwe na wprowadzany do podłoża nikiel niż promieniowce i grzyby. Spośród badanych bakterii największą wrażliwością na nikiel charakteryzowały się Azotobacter spp. i Rhizobium leguminosarum bv. viciae, a następnie Arthobacter spp. i Bradyrhizobium sp. (lupini). Spośród promieniowców najbardziej negatywnie na nikiel dyfundujący z krążka do podłoża reagował Streptomyces odoriver. Pod względem negatywnej reakcji na nikiel grzyby można uszeregować następująco. Rhizopus spp. < Penicillium spp. < Fusarium spp. < Aspergillus spp.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
XXVII Ogólnopolskie Seminarium W dniu 14 września 2013 roku odbyło się XXVII Ogólnopolskie Seminarium pt. „Mechanizmy służące utrzymaniu życia i regulacji fizjologicznych”. Otwarcia Sympozjum dokonał JM Rektor, prof. dr hab. Henryk Lach, który w imieniu organizatorów oraz całej społeczności akademickiej Małopolskiej Wyższej Szkoły im. Józefa Dietla w Krakowie, serdecznie przywitał wszystkich uczestników Seminarium przybyłych z różnych ośrodków akademickich całej Polski na XXVII Ogólnopolskie Seminarium.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Zachorowania na swierzb wsrod ludnosci miasta Katowice Analizowano przypadki zachorowań na świerzb wśród kobiet, mężczyzn i dzieci w latach 1993-1997 na terenie miasta Katowic. Materiały pochodziły z Miejskiego Szpitala Dermatologicznego oraz Katowickiej Poradni Dermatologicznej. Z analizy materiałów wynika, że odsetak zarażonych kobiet i mężczyzn był stosunkowo niski w badanym okresie i wahał się od 0,5 % - 1,8 %. Nieco wyższy odsetek zachorowań występował u dzieci, przy czym u hospitalizowanych był znacznie wyższy (9,4-12,6 %) niż u dzieci leczonych w Poradni (2-2,4 %). Najwięcej przypadków odnotowano w grupie wiekowej 1-5 lat.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Zawartość makroskładników i beta-glukanów w oplewionych i nagoziarnistych odmianach jęczmienia i owsa w przypadku zróżnicowanej ochrony chemicznej Badano zmiany zawartości β-glukanów i makro składników w oplewionych i nagoziarnistych odmianach jęczmienia (odmian Antek, Rastik) i owsa (odmian Cwał, Cacko). W doświadczeniu uwzględniono 2 poziomy ochrony chemicznej: minimalną - zaprawa nasienna Oxafun T 75 DS/WS i herbicyd Mustang 306 SE oraz intensywną - zaprawa nasienna, herbicyd, fungicyd Folicur Plus 375 EC i insektycyd Karate Zeon 050 CS. Stwierdzono, że zróżnicowany poziom ochrony chemicznej roślin nie wpłynął istotnie na zmiany zawartości zarówno badanych makroskładników, jak i β-glukanów. W ziarniakach badanych odmian jęczmienia, zarówno oplewionych, jak i nagoziarnistych, wykazano wyższy poziom β-glukanów w porównaniu z ziarniakami owsa.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Kleptopasożytnictwo pokarmowe kawki Corvus monedula i gawrona C. frugilegus w okresie jesiennym i zimowym W okresie jesienno-zimowym 2015–2016 na peryferiach Siedlec prowadzono obserwa- cje kleptopasożytnictwa pokarmowego kawki Corvus monedula i gawrona C. frugilegus. Opisano 259 interakcji zakwalifikowanych jako kleptopasożytnictwo obu gatunków w odniesieniu do ga- wronów żerujących na orzechach włoskich Juglans regia. Wyłącznie gawron uczestniczył w 160 in- terakcjach (61,8%), zaś wyłącznie kawka w 83 interakcjach (32,0%). Stwierdzono 16 przypadków (6,2%) grup mieszanych, w których agresorami były jednocześnie kawka i gawron. Nie odnotowa- no różnic pomiędzy gatunkami w średniej liczbie atakujących osobników, zarówno w mieszanych grupach, jak i grupach jednogatunkowych. U gawrona sukcesem kończyło się 16,2% zdarzeń, a u kawki – 7,2%. Prawdopodobieństwo udanej próby kleptopasożytnictwa wzrastało istotnie wraz ze zwiększeniem się liczby nękających gawronów. Liczba pasożytujących kawek nie miała wpływu na sukces w postaci odebrania orzecha

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Porosphaera z górnej kredy okolic Krakowa W niniejszej pracy autorka dokonała analizy struktury gąbki wapiennej Porosphaera globularis (Phillips), która przez autorów XIX w. zaliczana była przeważnie do Hydrozoa. Stwierdzono spikularną budowę szkieletu głównego i dermalnego. Przeanalizowano również znaczenie taksonomiczne poszczególnych cech morfologicznych. Porosphaera występuje w Polsce szczególnie często w kampanie dolnym.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Zgrupowanie ptaków w okresie lęgowym w roku 2021 na stawach rybnych w Szostku (Nizina Południowopodlaska) – zmiany po 30 latach W roku 2021 wykonano 9 liczeń awifauny lęgowej stawów rybnych w Szostku (120 ha) w dolinie rzeki Kostrzyń w powiecie siedleckim (woj. mazowieckie) wykorzystując kombinowaną odmianę metody kartograficznej. W roku 2021 gniazdowało 49 gatunków w łącznej liczebności 446 par (37,2 p/10 ha). Najwyższe zagęszczenie osiągnął trzcinniczek Acrocephalus scirpaceus(10 p/10 ha kompleksu oraz 64,4 p/10 ha szuwaru). Udział gatunków szuwarowych był najwyższy, wynosząc 59,8% liczebności zgrupowania, a kolejną grupą morfologiczno-ekologiczną były ptaki pływające stanowiące 25,7%. Spośród grup troficznych najliczniejsze były owadożerne stanowiące 68,5% liczebności zgrupowania oraz roślinożerne – 14,5%. Pomiędzy rokiem 1990 a 2021 większość, bo aż 26 gatunków (53,1%) wykazało wzrost liczebności, w tym 12 to gatunki nowe: łabędź krzykliwy Cygnus cygnus, gęgawa Anser anser, gągoł Bucephala clangula, krakwa Mareca strepera, cyranka Spatula querquedula, bączek Ixobrychus minutus, żuraw Grus grus, wąsatka Panurus biarmicus, grzywacz Columba palumbus, sroka Pica pica, wrona siwa Corvus cornix i szpak Sturnus vulgaris. Spadek liczebności dotyczył 17 gatunków, w tym jako lęgowe zniknęło 6 gatunków: cyraneczka Anas crecca, płaskonos Spatula clypeata, głowienka Aythya ferina, sieweczka rzeczna Charadrius dubius, kszyk Gallinago gallinago i podróżniczek Luscinia svecica. Zmiany liczebności oraz ich przyczyny dla większości gatunków wodno-błotnych w okresie 1990-2021 były zbliżone do tych, które wykazano na stawach rybnych środkowej części Niziny Południowopodlaskiej.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Aktywność enzymatyczna gleby zanieczyszczonej popiołem drzewnym Celem badań było określenie wpływu zanieczyszczenia gleby popiołem drzewnym na aktywność enzymów glebowych: dehydrogenaz, ureazy, fosfatazy kwaśnej i fosfatazy alkalicznej oraz na plonowanie jęczmienia jarego. Testowano dwa rodzaje popiołu drzewnego: popiół powstały ze zrębków sosnowych oraz popiół ze zrębów drzew mieszanych w dawkach: 0, 25, 50, 100 i 200 g-kg-1. Zastosowano 2 poziomy nawożenia mocznikiem: 100 i 200 mg N-kg-1 gleby. Połowę wazonów obsiano jęczmieniem jarym, a pozostałą część pozostawiono nieobsianą. Zanieczyszczenie gleby popiołem drzewnym miało negatywny wpływ na aktywność de hydrogenaz i fosfatazy kwaśnej oraz na plonowanie jęczmienia jarego, a pozytywny na aktywność ureazy i fosfatazy alkalicznej w glebie nieobsianej jęczmieniem jarym. silniejsze było oddziaływanie popiołu drewna mieszanego niż popiołu sosnowego.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Liczebnosc ptakow szponiastych Falconiformes oraz kruka Corvus corax w krajobrazie rolniczym pod Mogielnica w roku 1981 i 2003 Po 22 latach powtórzono liczenia gatunków szponiastych na powierzchni próbnej (90 km2) położonej w granicach dwóch mezoregionów - Wysoczyzny Rawskiej i Doliny Białobrzeskiej (51041’N, 20043’E). W roku 2003 stwierdzono na powierzchni gniazdowanie 6 gatunków szponiastych oraz kruka Corvus corax, w roku 1981 gniazdował 5 gatunków i kruk. Przybył nowy gatunek lęgowy - krogulec Accipiter nisus (6,7 p/100 km2). Zagęszczenie szponiastych po 22 latach wzrosło ponad 3-krotnie z 17,5 do 56,1 p/100 km2, a kruka z 2,2 do 4,4 p/10 km2. Liczebność błotniaka stawowego Circus aeruginosus wzrosła 8-krotnie, myszołowa Buteo buteo 3,5-krotnie, pustułki Falco tinnunculus 3-krotnie, jastrzębia Accipiter gentilis utrzymała się na podobnym poziomie. Na powierzchni gniazdował również kobuz Falco subbuteo - w roku 1981 - para, w roku 2003 dwie pary.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Występowanie dzierlatki Galerida cristata we Wschodniej Polsce W 2020 r. skontrolowano potencjalne miejsca występowania dzierlatki w rejonach dużego zagęszczenia ferm hodowli drobiu. Badania przeprowadzono na trzech powierzchniach badawczych: „Siedlce” (2 170 km2), „Żuromin” (395 km2) i „Drohiczyn” (18 km2). Łącznie skontrolowano 276 obiektów, w tym 161 ferm drobiu, 32 gospodarstwa prowadzące hodowlę bydła i koni, 7 gospodarstw z hodowlą trzody chlewnej, 24 pieczarkarnie, dwie ubojnie drobiu, dwa wysypiska śmieci, dwa tartaki, skład i przetwórnię słomy, mieszalnię pasz, farmę fotowoltaiczną, opuszczony PGR, rozległe wykopy w sąsiedztwie czynnej kopalni kruszywa oraz 41 innych. Dzierlatki stwierdzono na 39 stanowiskach zlokalizowanych wyłącznie na powierzchni „Siedlce”. Zdecydowaną część z nich wykryto na terenie ferm drobiu (30) lub w ich bliskim sąsiedztwie (2), zaś pozostałe na terenie gospodarstw prowadzących hodowlę bydła (5), pieczarkarni, tartaku i w sąsiedztwie siedziby dużej firmy. Przeprowadzone badania wskazują, że dzierlatka powraca na Nizinę Mazowiecką, z której wycofała się prawdopodobnie na przełomie XX i XXI wieku. Jedną z możliwych przyczyn tego procesu jest pojawienie się w krajobrazie rolniczym licznych ferm drobiu, stanowiących dla niej atrakcyjne siedlisko.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Coccolithophoridae z górnego mastrychtu Polski środkowej Opisano 66 gatunków kokkolitów z górneg o mastrychtu Polski środkowej, w tym 60 nowych. Na 11 rodzajów występujących w zbadanych próbkach, ustalono 2 nowe : Dictyolithus n. gen. i Nephrolithus n. gen. Podano również metodykę pracy.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Sklad granulometryczny gleby jako czynnik determinujacy stezenie jonow w roztworze glebowym Na podstawie 136 prób glebowych pobranych z obszaru całej Polski analizowano wpływ składu granulometrycznego na stężenie pierwiastków w roztworze glebowym. Roztwór glebowy pozyskano metodą podciśnieniową, a stężenie poszczególnych pierwiastków w roztworze oznaczono metodą ICP. Zawartość części spławialnych w glebie była dodatnio skorelowana ze stężeniem wapnia, magnezu i manganu, a ujemnie - ze stężeniem glinu, żelaza, cynku i miedzi w roztworze glebowym. Przechodząc od gleb lekkich, piaszczystych i kwaśnych o małej pojemności kompleksu sorpcyjnego do gleb ciężkich o odczynie obojętnym i zasadowym, i większej pojemności kompleksu sorpcyjnego obserwowano spadek stężenia Fe, Zn i Cu w roztworze glebowym, wzrost zaś stężenia Ca, Mg, K, Mn i Mo.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Oddzialywanie dolitnego nawozenia mikroelementami na zawartosc makroelementow w bulwach ziemniaka W trzyletnim jednoczynnikowym doświadczeniu polowym porównywano skład chemiczny bulw ziemniaka nawożonego dolistnie roztworami mikroelementów w formie pojedynczych soli nieorganicznych oraz w postaci wieloskładnikowego nawozu. Dolistne stosowanie miedzi, boru i cynku korzystnie oddziaływało na kumulację magnezu, wapnia i sodu w bulwach ziemniaka, natomiast pod wpływem nawożenia manganem, borem, miedzią i wieloskładnikowym nawozem nastąpiło istotne zmniejszenie zawartości potasu. opryskiwanie mikroelementami w formie wieloskładnikowego nawozu przyczyniło się do istotnego wzrostu zawartości fosforu ogólnego i wapnia. Nawożenie manganem, miedzią i wieloskładnikowym nawozem zawęziło stosunek sumy kationów jednowartościowych do sumy kationów dwuwartościowych.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne