PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Dalsze badania nad problemem występowania włośni mięśniowych w narządach pozbawionych mięśni prążkowanych Jest to dalsza seria ujemnych wyników, uzyskanych metodami wytrawiania i biologiczną, w poszukiwaniu włośni mięśniowych w narządach trzewiowych 15 doświadczalnie zarażonych świń. W oparciu o te wyniki i rezultaty poprzedniej pracy, podjętej dla potwierdzenia danych Hilla, który spotkał larwy pasożyta w trzewiach zarażonych świń, autorzy poddali analizie wyniki Łukaszenki. który także znajdował larwy w narządach świń, kotów, królików, świnek morskich i szczurów, oraz dane Ketza, opisującego włośnie w mięśniu serca i w nerkach zarażonych chomików. Wbrew danym Łukaszenki i Ketza autorzy tej pracy potwierdzają swój wcześniejszy pogląd (1963), że larwy mięśniowe nie rozwijają się ani też nie występują w narządach trzewiowych pozbawionych włókien mięśni prążkowanych świń lub innych zwierząt.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Uwagi o ornitofaunie okolic Warszawy drugiej polowy XIX i poczatkow XX wieku Na podstawie materiałów zawartych w Archiwum Głównym Akt Dawnych z lat 1832-1862 dotyczących posiadłości ziemskich położonych wokół Warszawy, a należących do rodziny Potockich, zebrano informacje o ptakach, na które polowała służba leśna, a które były rejestrowane w ewidencji. Z gatunków łownych często polowano na krzyżówki Anas platyrhynchos, cyranki Anas querquedula, cietrzewie Tetrao tetrix, jarząbki Bonasa bonasia, kuropatwy Perdix perdix, bażanty Phasianus colchicus, przepiórki Coturnix coturnix, łyski Fulica atra, kszyki Gallinago gallinago i słonki Scolopax rusticola. Rzadko polowano na dubelty Gallinago media, które prawdopodobnie na tym terenie były lęgowe oraz na bekasiki Lymnocryptes minimus. W tym okresie w podwarszawskich lasach nie występowały już głuszce Tetrao urogallus. Regularnie strzelano kwiczoły Turdus pilaris, ale sporadycznie inne drozdy. Często polowano na ptaki szponiaste i sowy, które traktowano jako szkodniki, podobnie jak bociany białe Ciconia ciconia. W latach 1851-1861 w 8 sezonach ustrzelono co najmniej 1220 ptaków szponiastych. Licznie strzelano wronę Corvus cornix (łącznie 1287 os.), natomiast bardzo nieliczny był kruk Corvus corax, ubito tylko 2 ptaki. Strzelano także takie gatunki jak siewka złota Pluvialis apricaria, czajka Vanellus vanellus, turkawka Streptopelia turtur, kukułka Cuculus canorus, kraska Coracias garrulus, dzięcioł zielony Picus viridis i jemiołuszka Bombycilla garrulus.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Eemskie mięczaki morskie z wiercenia w Brachlewie Opisano faunę mięczaków morskich z margli eemskich z wiercenia w Brachlewie pod Kwidzyniem. Zawiera ona 30 gatunków ślimaków i małżów, w tym 15 gatunków nowych dla plejstocenu Polski. Uwzględniono zagadnienia ogólne, dotyczące warunków egzystencji badanych mięczaków, jak paleogeografię, stosunki biocenotyczne, zasolenie i warunki batymetryczne. Poza tym porównano faunę eemską z Brachlewa z fauną tegoż wieku Holandii. W części systematycznej podano opisy gatunków, uwzględniając w miarę możność i zmienność osobniczą.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Niezbędne dane określające zwierzęta laboratoryjne i prowadzenie doświadczeń in vivo W dyskusji, w której wzięło udział kilka osób, omawiano sprawy związane z możliwościami stosowania przedstawionych technik analizy materiału parazytologicznego w kraju, ograniczenia w ich stosowaniu i interpretacji wyników oraz sprawy możliwości nabywania w kraju szczepów zwierząt laboratoryjnych odpowiednich do prowadzenia doświadczeń na materiale pasożytniczym. W podsumowaniu przedstawiono wnioski i propozycje, które należy przekazać Komisji Uchwał i Wniosków celem ujęcia ich w zaleceniach pozjazdowych. Komisja Katalogu Szczepów i Antygenów winna: 1) opracować informację o wymaganiach dotyczących stosowania zwierząt laboratoryjnych i prowadzenia badań in vivo wraz z adresami instytucji prowadzących hodowlę zwierząt szczepowych oraz 2) uaktualnić „Katalog szczepów oraz antygenów pasożytniczych i surowic antypasożytniczych".

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Oddzialywanie skladu granulometrycznego, odczynu i materii organicznej gleby na zawartosc zelaza i manganu w ziarnie pszenicy W badaniach potwierdzono zależności między składem granulometrycznym, zawartością materii organicznej oraz odczynem a ogólną ilością żelaza oraz manganu w glebie. Wymienione właściwości wykazywały istotne zależności z zawartością żelaza i manganu w ziarnie pszenicy. Mimo zwiększającej się koncentracji tych składników w glebie, ich nagromadzenie w ziarnie zmniejszało się w roślinach pochodzących zarówno z gleb o wyższym pH, jak i z gleb o większej zawartości materii organicznej. Stwierdzono także istotną zależność między koncentracją manganu w ziarnie pszenicy i składem granulometrycznym, odczynem i materią organiczną gleby.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Awifauna skladowiska popiolow elektrowni Kozienice W pracy scharakteryzowano awifaunę składowiska odpadów paleniskowych (305 ha) oraz terenu przyległego w pasie 250 do 500 m. Składowisko leży ok. 2 km od obszaru Natura 2000 Dolina Środkowej Wisły i graniczy od strony południowo-wschodniej z Ostoją Kozienicką. Wyniki inwentaryzacji z roku 2008 wykazały, że najcenniejsze z awifaunistycznego punktu widzenia gatunki zasiedlają teren składowiska. Stwierdzono tam 33-34 gatunki lęgowe, w tym 7 wymienionych w Załączniku I Dyrektywy Ptasiej, 2 w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt (Głowaciński 2001) oraz 14-15 waloryzujących Obszary Specjalnej Ochrony Ptaków (Gromadzki 2004). W roku 2008 gniazdowało na składowisku 15-16 gatunków wodno-błotnych Non-Passeriformes, w latach 1993-2008 21-22. Łącznie wraz z analizowanym otoczeniem stwierdzono gniazdowanie 61-64 gatunków ptaków.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Awifauna lęgowa koryt wybranych rzek centralnej Polski W latach 2015-2016 przeprowadzono inwentaryzację zespołu ptaków lęgowych związa- nych z korytami rzecznymi (wodno-błotne Non-Passeriformes oraz brzegówka Riparia riparia). Ba- daniami objęto ujściowe odcinki czterech rzek przepływających przez obszar Niziny Mazowieckiej: Wkry, Liwca, Pilicy i Wieprza. Na każdej z rzek wykonano po dwa spływy kajakowe – w pierw- szej połowie maja i pierwszej połowie czerwca. Na poszczególnych rzekach wykazano od 5 do 6-7 gatunków ptaków lęgowych z badanej grupy. Gatunkami stwierdzonymi na wszystkich rzekach były: krzyżówka Anas platyrhynchos, sieweczka rzeczna Charadrius dubius, brodziec piskliwy Actitis hypoleucos, zimorodek Alcedo atthis i brzegówka. Ponadto na trzech rzekach stwierdzono lęgową nurogęś Mergus merganser, a na Wkrze – mandarynkę Aix galericulata (gniazdowanie prawdopo- dobne). W skali kraju, badane odcinki rzek miały największe znaczenie dla brodźca piskliwego (Liwiec i Pilica), brzegówki (Wieprz) i nurogęsi (Wkra i Pilica).

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Zawartość magnezu w dietach studentów Wydziału Farmaceutycznego Collegium Medicum UJ w Krakowie w latach 2003 i 2004 Magnez jest jednym z podstawowych składników mineralnych organizmu człowieka. Działa jako aktywator wielu enzymów oraz bierze udział w procesach warunkujących prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Z tego względu niezmiernie ważne jest codzienne dostarczanie do organizmu odpowiednich ilości tego pierwiastka. Celem pracy była ocena zawartości magnezu w dietach studentów. Przeanalizowano 245 24-godzinnych wywiadów żywieniowych: 129 z października 2003 r. i 116 z października 2004 r. Porównano zawartość magnezu w dietach; średnia zawartość magnezu w 2003 r. wyniosła 282 mg, zaś w 2004 252 mg, i różnica ta była istotna statystycznie. Realizacja normy na magnez zmniejszyła się u kobiet z 94% (2003 r.) do 85% (2004 r.), u mężczyzn ze 104% (2003 r.) do 90% (2004 r.).

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Skuteczność stosowania niektórych zabiegów profilaktycznych w zapobieganiu kokcydiozy brojlerów Stwierdzenie oocyst inwazyjnych na fermie mimo przeprowadzenia mycia, sprzątania i dezynfekcji wskazuje na małą skuteczność tych zabiegów, która może być wynikiem: 1) niedokładnego usuwania ściółki oraz brudu i zaniecz szczeń, co utrudnia penetrację środka dezynfekującego i zmniejsza jego efekt działania, 2) użycia mało skutecznego lub w nieodpowiednim stężeniu środka dezynfekcyjnego, 3) niedokładność w przeprowadzaniu dezynfekcji na fermie . Podkreślić wreszcie należy konieczność jednoczesnego przeprowadzenia akcji na całej fermie.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
O dwóch gatunkach belemnitów rodzaju Rhopaloteuthis z jury Polski Praca niniejsza zawiera opis Rhopaloteuthis majeri (Alth, 1875) i Rhopaloteuthis bzoviensis (Zeuschner,1859) z keloweju i oksfordu okolic Krakowa i Częstochowy . Zbadano zmienność indywidualną , rozwój ontogenetyczny rostrum i jego budowę, Ustalono położenie komory embrionalnej i, co za tym idzie, bruzdy u obu gatunków; potwierdziło to pogląd Naefa, że rodzaj Rhopaloteuthis należy zaliczyć do podrodziny Duvaliinae.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Wplyw nawozenia mikroelementami a zawartosc kationow w ziarnie owsa Jednoczynnikowe doświadczenie polowe, będące podstawą badań, założono metodą losowanych bloków, w trzech powtórzeniach, na glebie płowej właściwej, klasy bonitacyjnej III b. Czynnikiem doświadczenia, w którym uprawiano owies odmiany Komes, był rodzaj nawożenia mikroelementowego. Stosowano dolistnie pojedyncze mikroelementy (Zn, Mn, Cu, B, Mo) w formie soli nieorganicznych oraz wieloskładnikowy nawóz Mikrochelat Gama, zawierający pierwiastki w formie schelatowanej. Wykazano, że zastosowane nawożenie największy wpływ wywierało na zawartość potasu w ziarnie owsa. W wyniku dolistnego stosowania miedzi, cynku i molibdenu stwierdzono istotny wzrost średniej zawartości tego pierwiastka - w porównaniu z obiektem nienawożonym - odpowiednio o 8,0%, 8,2% i 7,5%. Wykazano, że tylko nawożenie wieloskładnikowym nawozem Gama powodowało istotne zwiększenie zawartości magnezu w ziarnie owsa, średnio o 13,1%. Natomiast nawożenie mikroelementami na ogół nie różnicowało istotnie zawartości sodu i wapnia w ziarnie owsa. Zastosowanie miedzi powodowało - w porównaniu z obiektem kontrolnym - statystycznie potwierdzony wzrost stosunku sumy kationów jedno- do dwuwartościowych, natomiast konsekwencją nawożenia wieloskładnikowym nawozem Gama było zmniejszenie wartości tej relacji.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Selen w artykułach spożywczych. Cześć 1. Napoje W krajowych naturalnych wodach mineralnych, napojach barwionych i sokach owocowych oznaczono śladowe zawartości selenu, wykorzystując 3 niezależne metody spektralne: 1) metodę absorpcyjnej spektrometrii atomowej (AAS), 2) metodę spektrofotometrii absorpcyjnej (UV-VIS), 3) metodę spektrofluorymetryczną (SF). W żadnej z badanych próbek napojów nie wykazano zwiększonej ilości selenu. Zawartość selenu w badanych próbkach maleje w następującym szeregu: soki owocowe > napoje barwione > naturalne wody mineralne. Zawartość selenu w badanych różnych próbkach wód nie przekracza wartości 10 g⋅l-1, rekomendowanej przez Światową Organizację Zdrowia.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Zgrupowanie drobnych ssaków w podmiejskich lasach Bytomia na podstawie analizy diety puszczyka Strix aluco Analiza zrzutek puszczyka Strix aluco została wykorzystana do określenia struktury zgrupowań drobnych ssaków w lasach podmiejskich Bytomia. W materiale zebranym w latach 2011-2016 stwierdzono szczątki 324 osobników ssaków należących do 14 gatunków. Trzy najliczniej notowane gatunki (nornica ruda Myodes glareolus, mysz leśna Apodemus flavicollis i ryjówka aksamitna Sorex araneus) należą do dominujących w leśnych zgrupowaniach drobnych ssaków w Polsce. Do rzadziej łowionych gatunków, które unikają terenów przekształconych przez człowieka, należały: karczownik Arvicola amphibius, nornik bury Microtus agrestis i orzesznica Muscardinus avellanarius. Obecność takich gatunków, jak: nornik zwyczajny Microtus arvalis i zębiełek karliczek Crocidura suaveolens, wskazuje, że sowy penetrowały też łowiecko przynajmniej obrzeża terenów otwartych. Uwzględniając bliskie sąsiedztwo wielkiej aglomeracji miejskiej, należy stwierdzić, że badane zgrupowanie ssaków charakteryzuje się stosunkowo dużym bogactwem gatunkowym.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Cladocera jako wskaźnik ekologiczny w późnoczwartorzędowych osadach jeziornych Polski Północnej Przedstawiono wyniki analizy Cladocera z osadów późnoczwartorzędowych, wykonane dla 5 profilów z 4 zbiorników słodkowodnych. Szczegółowa analiza jakościowa i ilościowa gatunków Cladocera pozwoliła na rekonstrukcję rozwoju kopalnych jezior z okolic Worytów (Pojezierze Mazurskie) i Niechorza (Pomorze Zachodnie). Na podstawie składu gatunkowego i ilości szczątków w osadach wydzielono fazy rozwoju Cladocera, a zarazem fazy biologicznego rozwoju jezior. Uchwycono etapy wzmożonej eutrofizacji związane prawdopodobnie z osadnictwem oraz fluktuacje klimatyczne. Wydzielone fazy rozwoju Cladocera odpowiadają częściowo fazom klimatycznym w późnym glacjale i holocenie.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Wiosenne koncentracje ptaków wodno-błotnych w Dolinie Górnego Liwca w latach 2007 i 2013 W dolinie górnego Liwca pomiędzy Krzymoszami a Klimontami (22o48’E, 52o17’N) w rozległym tarasie zalewowym (600 ha) prowadzono regularne obserwacje wczesną wiosną 2007 r. i 2013 r. Oba sezony różniły się pod względem stopnia zalania terasy wodą: 2007 r. – słabe zalanie, 2013 r. – znaczny zalew całej doliny. W obu sezonach wykazano łącznie 33 gatunki wodno-błotne w łącznej liczebności 77 350 osobników. Uwarunkowania hydrologiczne okazały się głównym czynnikiem kształtującym strukturę oraz dynamikę zgrupowań ptaków wodno-błotnych w okresie ich wiosennego stacjonowania w dolinie górnego Liwca. W roku 2007 obserwowano 16 gatunków, a w sezonie 2013 – 34. W sezonie 2007 r. średnia liczebność ptaków była o 42% wyższa, niż w roku 2013. W roku 2007 liczniejszych, niż w 2013 było tylko 7 gatunków: czajka V. vanellus, siewka złota Pluvialis apricaria, gęś zbożowa/tundrowa Anas fabalis/serrirostris , gęś białoczelna Anser albifrons, gęgawa A. anser, żuraw G. grus. Natomiast w mokrym roku 2013 gatunków takich było 16, w tym wszystkie kaczki Anatinae poza krakwą Mareca strepera oraz mewy Laridae, batalion Calidris pugnax, krwawodziób Tringa totanus i rycyk Limosa limosa. Maksymalne na jednej kontroli były liczebności: świstuna Mareca penelope – 8000 os., gęsi białoczelnej, czajki – 6 700, siewki złotej – 4 500, gęsi zbożowej/tundrowej – 1 500, bataliona – 650 oraz rożeńca Anas acuta – 150. Uwzględniając całe zgrupowanie, jego maksymalna liczebność na jednej kontroli w roku 2007 wyniosła 18 952 os., a w 2013 – 11 147. W suchym 2007 roku ptaki łąkowo-błotne były prawie 6-krotnie liczniejsze, niż w mokrym 2013. Natomiast ptaki pływające stanowiły 79,1% w wyjątkowo mokrym sezonie 2013, wobec 42,2% w bardziej suchym sezonie 2007. W roku 2013 najliczniejsze były fitofagi, głównie z powodu wysokiego udziału kaczek, natomiast w roku 2007 największym udziałem odznaczały się entomofagi, jakkolwiek udział fitofagów był wysoki. Wykazane w obu sezonach liczebności ptaków pozwalają na zaliczenie doliny górnego Liwca do grupy siedmiu najważniejszych ostoi postojowych ptaków wodno-błotnych na Nizinie Mazowieckiej. Najwyższe bogactwo gatunkowe jak i liczebności większości gatunków były w dolinie Liwca najwyższe w czasie sezonów 2007 i 2013 – tylko w czasie tych sezonów w okresie 2005-2020, maksymalna liczebność stacjonujących w całej OSO Dolina Liwca ptaków wodno-błotnych przekroczyła próg 20 000 osobników.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Nowy gatunek jelenia rodzaju Cervocerus khomenko z plioceńskiej brekcji kostnej z Wężów Autorka podaje opis szczątków małego jelenia, pochodzących z plioceńskiej brekcji kostnej z Wężów . Opracowywany materiał składa się z niepełnych czaszek z uzębieniem, żuchw z zębami oraz z fragmentów poroży. Jedna z czaszek posiada zachowane prawie kompletne poroże . Po przeprowadzeniu porównania szczątków z Wężów ze współczesną sarną i z kopalnymi jeleniami z pliocenu i dolnego plejstocenu, autorka dochodzi do wniosku, że mały jeleń z Wężów należy do nowego gatunku rodzaju Cervocerus.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Wpływ różnych dawek i form siarki na zawartość magnezu w glebie i roślinach W 3-letnim doświadczeniu polowym badano wpływ nawożenia różnymi dawkami siarki siarczanowej i elementarnej na zawartość przyswajalnego magnezu w glebie, w dwóch poziomach: 0-40 i 40-80 cm. Dodatkowo badano wpływ nawożenia siarką na zawartość oraz pobranie magnezu przez rośliny: kapustę, cebulę i jęczmień jary, w dwóch fazach rozwoju. Nawożenie dawką 120 kg S·ha-1 spowodowało zmniejszenie zawartości przyswajalnego magnezu w glebie, w poziomie 0-40 i 40-80 cm, oraz magnezu ogółem w kapuście i jęczmieniu w fazie juwenilnej. Działanie siarki na zawartość i pobranie magnezu zależało od gatunku i fazy rozwojowej rośliny. Nawożenie siarką miało, na ogół, niewielki wpływ na zawartość magnezu w roślinach dojrzałych.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Ocena liczebności cyranki Spatula querquedula i płaskonosa S. clypeata w Ostoi Biebrzańskiej w roku 2018 Na obszarze Natura 2000 Ostoja Biebrzańska PLB200006 w dniach 1.–11.05.2018 przeprowadzono inwentaryzację cyranki Spatula querquedula i płaskonosa S. clypeata. Liczenia wykonano na 41 powierzchniach próbnych o wielkości 1 km2 wylosowanych w dwóch warstwach – siedliskach optymalnych (21 powierzchni) i suboptymalnych (20). Stwierdzono na nich łącznie 117 samców cyranki i 95 samców płaskonosa, z czego jako ekwiwalent pary lęgowej zaklasyfikowa- no odpowiednio 107 i 77 samców. Liczebność cyranki w Ostoi Biebrzańskiej została oszacowana na 760 samców (95% PU: 480–1040), a płaskonosa na 490 samców (95% PU: 220–760). Zmiany struktury socjalnej od pierwszej dekady kwietnia do pierwszej dekady czerwca sugerują, że pierw- sza dekada maja jest optymalnym terminem liczenia tych gatunków. W porównaniu do danych z lat 1976–1980 liczebność cyranki spadła o około 60%, natomiast w przypadku płaskonosa nie za- obserwowano trendu spadkowego. Rzeczywistą wielkość zmian liczebności trudno jednak ocenić, ze względu na niepewność co do zastosowanych w przeszłości metod oceny wielkości populacji. Spadek liczebności cyranki i stabilna liczebność płaskonosa są zgodne z ich ogólnoeuropejskimi trendami liczebności. Za negatywny trend liczebności cyranki najprawdopodobniej odpowiadają głównie czynniki oddziaływujące na afrykańskich zimowiskach, a w mniejszym stopniu zjawiska zachodzące na lęgowiskach, takie jak: zmniejszanie się zasięgu wiosennych rozlewisk Biebrzy na skutek ocieplania się klimatu i zaniechanie wypasu oraz koszenia na części nadrzecznych łąk

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Wpływ obecności azotanów (III) i (V) w wodzie wodociągowej na poziom zanieczyszczeń naparów ziołowych Azotany i azotyny są bardzo niebezpiecznymi związkami, które wskutek kumulacji w organizmie mogą powodować methemoglobinemie, awitaminozę, anemię. Ponadto wykazują mutagenność, embriotoksyczność i teratogenność oraz odpowiadają za powstawanie rakotwórczych nitrozoamin. Szczególną wrażliwość na te związki wykazują niemowlęta i małe dzieci. Poziom azotanów i azotynów w ich codziennej diecie powinien być przedmiotem specjalnego zainteresowania. Jako ważne źródło pobrania tych zanieczyszczeń należy rozpatrywać herbatki ziołowe i ziołowo-owocowe, tak chętnie stosowane w diecie i w celach leczniczych u najmłodszych. Jednym z ważnych źródeł narażenia młodego człowieka na azotany i azotyny jest także woda używana do sporządzania naparów ziołowych. Celem pracy było określenie poziomu zawartości azotanów i azotynów w wybranych herbatkach ziołowych i ziołowo-owocowych, i określenie stopnia przechodzenia tych związków do roztworów przeznaczonych do bezpośredniego spożycia. W celu określenia wpływu jakości wody na poziom azotanów i azotynów w herbatkach, do sporządzenia naparów używano wody redestylowanej oraz wodociągowej. Badania zawartości azotanów i azotynów prowadzono zgodnie z metodyką opisaną w PN-92/A-75112. Wykazano, że zioła, a właściwie napary, są ważnym źródłem narażenia organizmu na azotany(III) i (V) i mogą stanowić niebezpieczeństwo dla zdrowia najmłodszych, szczególnie gdy wykonuje się je z użyciem wody wodociągowej.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Gospodarka potasem pszenicy jarej w zaleznosci od stosowania regulatorow wzrostu i poziomu nawozenia tym skladnikiem Pod wpływem kinetyny i auksyny zawartość potasu w ziarnie i organach wegetatywnych pszenicy jarej wzrosła, natomiast pod wpływem gibereliny zmalała. Wzrastające dawki potasu w niewielkim stopniu modyfikowały zawartość i akumulację potasu w ziarnie, natomiast wyraźnie zwiększały zawartość i akumulację tego składnika w organach wegetatywnych, zwłaszcza w źdźble. Najwyższą efektywność fizjologiczną nawożenia potasem i wykorzystanie tego składnika z nawozów uzyskano w przypadku roślin kontrolnych. Dawka 1 g K na wazon zapewniła najwyższą efektywność fizjologiczną nawożenia i najwyższe wykorzystanie potasu z nawozów.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Pisidium moitessierianum Paladilhe (Lamellibranchiata) i porównanie jego populacji z plejstoceńską Autor opisuje gatunek słodkowodnego małża Pisidium moitessierianum Paladilhe (nie znanego dotychczas z utworów plejstoceńskich Polski) z dwóch stanowisk interglacjalnych . Przy pomocy metody biometrycznej ustalono korelacje cech skorupki, przedstawiając wyniki graficznie. Taką samą analizę wykonano dla form współczesnych, żyjących w dwóch różnych środowiskach : w jeziorach i w rzekach. Uzyskane tą drogą dane umożliwiły wyróżnienie dwóch ekotypów współcześnie żyjącego małża , co pozwala przez porównanie określić przynależność ekologiczną form kopalnych i tym samym ustalić środowisko, w jakim żyły osobniki interglacjalne. Krzywa korelacyjna cech skorupki wskazuje poza tym na pewne tendencje rozwojowe tego gatunku i na zmianę proporcji od interglacjału eemskiego do dziś.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne
Wpływ konkurencji między Cr3+ i Cu2+ a Cd2+, Co2+, Ni2+, Pb2+ lub Zn2+ na wielkość ich sorpcji oraz desorpcji w glebie płowej wytworzonej z pyłu (Haplic Luvisols) W badaniach modelowych określano (w układach trójskładnikowych) wpływ Cd2+, Co2+, Ni3+, Pb2+ i Zn2+ na sorpcję i desorpcję Cr3+ i Cu2+ w powierzchniowej warstwie gleby płowej wytworzonej z pyłu (Haplic Luvisols). Wyniki porównano z doświadczeniami przeprowadzonymi w układach jedno- i dwuskładnikowych. Kationy Cr3+ miały wpływ na wielkość niespecyficznej i specyficznej sorpcji Cu2+, i odwrotnie. W układach trójskładnikowych oba rodzaje sorpcji tych kationów były ograniczane najbardziej efektywnie przez Pb2+ i w małym stopniu przez kationy Cd2+, Co2+, Ni2+ i Zn2+. Kationy Cr3+ i Cu2+ ograniczały najbardziej sorpcję specyficzną Cd2+, Co2+, Ni3+ i Zn2+, i w mniejszym stopniu ich sorpcję niespecyficzną.

Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki biologiczne