PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Chirurgia ratująca w drugim nowotworze złośliwym krtaniowej części gardła po radioterapii i możliwości rekonstrukcji drogi pokarmowej - opis trzech przypadków i przegląd literatury U chorych z rozpoznanym rakiem w rejonie głowy i szyi istnieje duże ryzyko wystąpienia drugiego ogniska nowotworu sięgające 25% w obserwacji odległej i 4% w skali roku. U większości pacjentów w leczeniu pierwotnego nowotworu wykorzystana jest metoda radioterapii jako leczenie radykalne lub uzupełniające zabieg chirurgiczny. W przypadku drugiego ogniska raka możliwość powtórnego zastosowania radioterapii w dawkach terapeutycznych na ten sam obszar jest ograniczona. Leczeniem z wyboru pozostaje chirurgiczna resekcja, zwana ratującą (salvage surgery). W pracy przedstawiono opis trzech pacjentów, z drugim ogniskiem nowotworu w obrębie krtaniowej i/lub ustnej części gardła, u których uprzednio w okresie 10-25 lat zastosowano leczenie radioterapią odpowiednio z powodu raka migdałka podniebiennego oraz raka krtani. U wszystkich chorych wykonano chirurgię ratującą z zastosowaniem różnych metod rekonstrukcji drogi pokarmowej. U pierwszej chorej wykonano całkowitą faryngektomię z zachowaniem krtani oraz operację węzłów chłonnych szyi obustronnie, do rekonstrukcji gardła wykorzystano płat skórny z przedramienia. U drugiej pacjentki, ze względu na szerzenie się nacieku raka okołogłośniowo, przeprowadzono całkowitą laryngofaryngektomię z selektywnym usunięciem układu chłonnego szyi obustronnie i również zastosowano płat skórny z przedramienia do odtworzenia drogi pokarmowej. U trzeciego chorego, który miał przed 14 laty laryngektomię całkowitą i uzupełniającą radioterapię, wykonano przeszczep autogenny jelita cienkiego w celu odtworzenia ciągłości przewodu pokarmowego na szyi. Chirurgiczne leczenie drugiego ogniska raka w rejonie głowy i szyi po uprzedniej radioterapii jest istotnym wyzwaniem z uwagi na konieczność rozległej resekcji w tkankach zmienionych po napromienianiu, konieczność doboru optymalnych technik rekonstrukcyjnych oraz trudne do przewidzenia wyniki funkcjonalne tych operacji.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Resekcja wątroby u pacjentów z przerzutami zróżnicowanego raka tarczycy: kto może odnieść korzyści? Opis dwóch przypadków oraz przegląd literatury Przerzuty zróżnicowanego raka tarczycy do wątroby występują rzadko. W przypadku guzów niewrażliwych na terapię jodem radioaktywnym, jedną z możliwych metod dążenia do poprawy zdrowia pacjenta jest leczenie chirurgiczne. W niniejszym tekście prezentujemy dwa przypadki resekcji wątroby z powodu przerzutów raka brodawkowatego i pęcherzykowego tarczycy. U 36-letniej chorej, pierwotnie leczonej z powodu brodawkowatego raka tarczycy, po ośmiu latach zaobserwowano wzrost TSH. Rutynowo wykonane 131I SPECT nie wykazało patologii. W TK jamy brzusznej uwidoczniono guz w wątrobie. Badanie histologiczne potwierdziło przerzutowy charakter zmiany. W związku z brakiem możliwości leczenia jodem radioaktywnym, kobietę zakwalifikowano do leczenia operacyjnego. Poddano ją radykalnej resekcji wątroby, uzyskując 60-miesięczne przeżycie bez wznowy. Drugi pacjent to 65-letni mężczyzna z pojedynczym przerzutem raka pęcherzykowego tarczycy do wątroby. Brak wrażliwości komórek wykrytego przerzutu na znakowany jod był powodem podjęcia leczenia chirurgicznego. W 12-miesięcznej obserwacji pozostał bez nawrotu choroby. Przedstawione przypadki pokazują, że resekcja przerzutów DTC do wątroby jest dobrym rozwiązaniem nawet w przypadku dużych zmian. Leczenie operacyjne, obok niepozbawionego działań niepożądanych leczenia systemowego, jest skuteczne i bezpieczne. Decyzja o chirurgicznym leczeniu powinna być oparta na analizie możliwości wykonania radykalnej resekcji.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Kamica żółciowa – czy zawsze zakażona? Celem pracy jest przedstawienie wyników badań dotyczących obecności i identyfikacji gatunkowej bakterii obecnych w żółci i złogach z pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych u chorych operowanych z powodu kamicy żółciowej. Materiał i metody. Zbadano florę bakteryjną żółci u 92 pacjentów – 54 kobiet (59%) i 38 mężczyzn (41%) – których w latach 2013–2014 poddano zabiegom chirurgicznym z powodu kamicy pęcherzyka i/lub kamicy dróg żółciowych. Żółć i złogi pobrano śródoperacyjnie na podłoże dla wzrostu bakterii, a następnie identyfikowano florę bakteryjną i określano jej wrażliwość na antybiotyki. Metodami molekularnymi (NGS oraz metodą Sangera) wyodrębniono gatunki bakterii w jednym ze złogów z pęcherzyka żółciowego, a wyniki porównano z gatunkami bakterii wyhodowanymi z żółci. Wyniki. Dodatnie wyniki posiewów żółci stwierdzono u 46 chorych, czyli 50% z nich. Wyhodowane z żółci rodzaje bakterii to: Enterococcus spp. (44 %), Escherichia coli (37%) oraz Klebsiella spp. (35%). U 7 pacjentów (15%) stwierdzono infekcję grzybami z rodzaju Candida, która współistniała z zakażeniem bakteryjnym. W zbadanym molekularnie złogu z pęcherzyka żółciowego wykryto DNA bakteryjne Enterococcus spp., Escherichia spp., Streptococcus spp. oraz Clostridium spp., a w posiewie żółci od tego samego chorego Enterococcus spp. (avium i fecalis). Wnioski. 1. U 31 chorych (70%) z zakażeniem żółci wyhodowano więcej niż jeden patogen. 2. Najczęstsze wyhodowane patogeny to: Enterococcus spp., Escherichia coli i Klebsiella spp. 3. Zakażeniom bakteryjnym często towarzyszyła infekcja grzybicza (Candida albicans). 4. Gatunki bakterii obecne w złogu, zostały częściowo zidentyfikowane również w żółci u tego samego pacjenta.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Analgezja okresu okołooperacyjnego w przypadkach laryngologicznych Leczenie bólu po różnych zabiegach operacyjnych w praktyce klinicznej odbiega od ideału. Pomimo postępów w farmakologii, cierpienie pacjentów po operacjach to sprawa powszechna. Zmiana prostych zasad w leczeniu bólu pooperacyjnego i wdrożenie standardów leczenia pozwoliłoby na zmianę dotychczasowej sytuacji. Nadzieję na poprawę komfortu chorych, a co za tym idzie skuteczności leczenia, daje wprowadzenie terapii wieloskładnikowej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Technika LC-MS/MS jako metoda oznaczania izoprostanów: krótki przegląd literatury Izoprostany to duża grupa związków, które budową przypominają prostaglandyny. Powstają jako produkty wolnorodnikowej reakcji utleniania wielonienasyconych kwasów tłuszczowych i występują powszechnie we wszystkich tkankach oraz płynach biologicznych ciała w możliwym do oznaczenia stężeniu. Od 2018 r. oznaczanie izoprostanów techniką wysokosprawnej chromatografii cieczowej lub gazowej sprzężonej ze spektrometrią mas jest uznawane za złoty standard wśród oznaczeń markerów stresu oksydacyjnego w kontekście oksydacyjnych uszkodzeń lipidów. Publikacja jest syntetycznym przeglądem najnowszej literatury dotyczącej wykorzystania izoprostanów jako markera peroksydacji lipidów z użyciem techniki wysokosprawnej chromatografii cieczowej sprzężonej z tandemową spektrometrią mas. Przedstawiono w niej wyniki badań wykorzystujące oznaczanie izoprostanów w pracy klinicystów i wskazano potencjał zastosowania tych oznaczeń do monitoringu osób pracujących w narażeniu na szkodliwe substancje oraz ich przydatność w badaniach dotyczących stylu życia. Med. Pr. 2023;74(2)

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Heterotopowa tkanka neurogenna – Studium przypadku 2,5 miesięcznego chłopca Heterotopowa tkanka neurogenna w obrębie struktur nosa jest rzadką wadą wrodzoną, która powstaje podczas rozwoju embriologicznego. Zmiana ta stanowi część większej grupy chorób wrodzonych guzów linii środkowej nosa, które występują z częstotliwością raz na 20 000–40 000 żywych urodzeń. Histologicznie heterotopowa tkanka neurogenna jest skupiskiem tkanki glejowej, która nie wykazuje potencjału złośliwego. Można wyróżnić trzy podstawowe typy w zależności od lokalizacji zmiany: 60% to zmiany zewnątrznosowe, 30% wewnątrznosowe, a tylko 10% łączy cechy obu typów i lokalizuje się zarówno podskórnie, jak i w jamie nosa. Prawidłowa diagnoza jest dość trudna ze względu na rzadkie występowanie. Przedstawiamy przypadek 2,5 miesięcznego chłopca, który został przyjęty do Oddziału Otolaryngologii Dziecięcej w celu diagnostyki i leczenia guza deformującego grzbiet nosa. Wstępna diagnostyka różnicowa obejmowała przepuklinę mózgową, hetertropową tkankę neurogenną (tzw. glejak nosa), naczyniaka, torbiel grzbietu nosa, mięśniakomięsaka prążkowanokomórkowego, torbiel przewodu łzowego. Wykonano badanie endoskopowe, obrazowanie radiologiczne (CT, MRI) i histologiczną ocenę zmiany. W oparciu o wyniki badań diagnostycznych i obraz kliniczny u pacjenta zdiagnozowano heterotopową tkankę neurogenną w obrębie nosa (postać mieszana). Resekcję zmiany przeprowadzono za pomocą podwójnego dostępu, zewnętrznego i endoskopowego. Wyniki leczenia chirurgicznego są zadowalające, kontrola endoskopowa nie wykazała obecności guza resztkowego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Clareon® – nowa generacja implantów wewnątrzgałkowych w systemie preloadowanym AutonoMe Innowacyjność konstrukcji sztucznych soczewek wewnątrzgałkowych znacząco wpływa na komfort życia pacjenta po zabiegu fakoemulsyfikacji zaćmy. W czasach intensywnego rozwoju chirurgii zaćmy operator ma wybór najlepszej opcji implantu i odpowiedniej procedury leczenia. Technologia produkcji soczewek jest obszernym obszarem badań i stanowi wyzwanie dla wielu producentów zarówno pod względem nowych biomateriałów, jak i ich właściwości fizycznych, mechanicznych oraz optycznych.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Tor oddechowy a jakość życia u pacjentów z zaburzeniami drożności nosa Wprowadzenie: Niedrożność nosa jest częstym objawem występującym w populacji, jednak obiektywna ocena tego symptomu jest trudna. Badanie fizykalne, tomografia komputerowa, rynometria akustyczna i rynomanometria nie odzwierciedlają dyskomfortu zgłaszanego przez pacjentów. W niniejszym badaniu zastosowano dwukanałową spirometrię nosową i ustną (nasal-oral flow analyzer; NOFA) w celu oceny oddychania przez nos oraz odniesienia do jakości życia pacjenta. Metody: Do badania włączono 181 dorosłych pacjentów przyjętych do oddziału otorynolaryngologii z objawami zaburzeń drożności nosa. Łącznie 97 chorych (53,6%) wypełniło protokół badania, obejmujący kwestionariusz SF-36 oraz 3-godzinną spirometrię nosowo-ustną z zastosowaniem NOFA. Chorzy zostali podzieleni na dwie grupy: z prawidłowym torem oddechowym (31 pacjentów) i nieprawidłowym torem oddechowym (66 pacjentów). Prawidłowy tor oddechowy określono jako ≥95-proc. przepływ przez nos podczas spirometrii. Wyniki: Wykazano statystycznie znamienne różnice pomiędzy grupami we wszystkich skalach kwestionariusza SF-36 (funkcjonowanie fizyczne, p = 0,004; fizyczne ograniczenia funkcjonowania, p = 0,009; ból cielesny, p <0,001; zdrowie ogólne, p = 0,007; witalność, p = 0,002; funkcjonowanie społeczne, p = 0,008; zdrowie umysłowe, p = 0,009; podsumowanie komponentów fizycznych, p <0,001; podsumowanie komponentów psychicznych, p = 0,02), z wyjątkiem emocjonalnego ograniczenia funkcjonowania, p = 0,1). Wnioski: U pacjentów z objawami niedrożności nosa i zaburzeniami oddychania mierzonymi za pomocą NOFA obserwowano istotny spadek jakości życia w porównaniu z pacjentami, u których występował prawidłowy wzorzec oddychania. Zaobserwowano różnice w zakresie komponentów fizycznych i psychicznych skali SF-36. Konieczne jest prowadzenie dalszych badań w celu określenia, czy urządzenie NOFA może być wykorzystywane jako narzędzie do diagnozowania zaburzeń drożności nosa.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Zakażenie Clostridium difficile u pacjentów hospitalizowanych w oddziale gastroenterologicznym - analiza retrospektywna WSTĘP. Zapalenie jelit w przebiegu zakażenia Clostridium difficile, w okresie ostatnich lat stało się ogólnoświatowym problemem medycznym, który dotyczy również pacjentów polskich szpitali. Celem pracy była analiza częstości i przebiegu zakażenia u pacjentów z CZCD hospitalizowanych w Oddziale Gastroenterologicznym Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Zgierzu w latach 2012-2015. MATERIAŁY I METODY. Analizie retrospektywnej poddano historie chorób 79 pacjentów hospitalizowanych z powodu CZCD. dane demograficzne, epidemiologiczne i przebieg kliniczny zakażenia. WYNIKI. W badanej grupie kobiety stanowiły 59,5%, natomiast mężczyźni 40,5%. Średnia wieku wynosiła 70,5 lat. Średni czas hospitalizacji wyniósł 10,3 dnia. Wykazano sezonowość zachorowań na CZCD, która istotnie statystycznie była większa w miesiącach wiosennych. 73% pacjentów było wcześniej hospitalizowanych. 85% pacjentów miało choroby współistniejące. 76% pacjentów było leczonych antybiotykami, natomiast 29% pacjentów - IPP przed wystąpieniem objawów zakażenia Clostridium difficile. W badanej grupie pacjentów ciężką postać zdiagnozowano u 50,6% pacjentów. Odsetek nawrotów wyniósł 14%. W 19% hospitalizacja zakończyła się zgonem. DYSKUSJA. Uzyskane wyniki badań jednoznacznie potwierdziły istotny wzrost częstości hospitalizacji pacjentów z CZCD w Oddziale Gastroenterologicznym w czasie czteroletniej obserwacji. Zdecydowanie częściej choroba występowała u pacjentów powyżej 65 roku życia, wcześniej hospitalizowanych oraz leczonych antybiotykami. W badanej grupie pacjentów istotnym czynnikiem ryzyka, zwłaszcza postaci ciężkiej, były choroby współistniejące. WNIOSKI. Uzyskane przez nas wyniki potwierdzają istotne znaczenie zakażenia Clostridium difficile jako przyczyny biegunek poantybiotykowych u osób dorosłych, która przyczynia się do przedłużenia hospitalizacji, zwiększenia chorobowości i śmiertelności pacjentów. Poznanie oraz zminimalizowanie czynników ryzyka zapobiegnie w przyszłości zarówno rozwojowi jak i rozprzestrzenianiu się choroby.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ropień śledziony z krwawieniem u chorej po pomostowaniu naczyń wieńcowych i cholecystektomii – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa Ropień śledziony może wikłać wiele jednostek chorobowych przebiegających z zakażeniem. Podstawą diagnostyki są badania obrazowe. Leczenie polega na splenektomii i antybiotykoterapii. W przypadku ograniczonych ropni, zwłaszcza u młodych chorych, możliwy jest drenaż przezskórny. W pracy opisano przypadek 66-letniej chorej po pomostowaniu naczyń wieńcowych (CABG) powikłanym zakażeniem mostka oraz cholecystektomii z powodu ropniaka pęcherzyka żółciowego powikłanej zakażeniem miejsca operowanego, leczonej długotrwale na OIT z powodu niewydolności oddechowej i utrzymującego się stanu septycznego. Ropień śledziony jest rzadkim powikłaniem chorób jamy brzusznej i zakażeń ogólnoustrojowych.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Przyczyny i częstotliwość zgonów z powodu urazów wielonarządowych: analiza materiału Centrum Leczenia Urazów Wielonarządowych SPSK 1 w Szczecinie z 3 lat (2017–2019) Wstęp: Przyczyny zgonów w następstwie urazów wielonarządowych są przedmiotem badań naukowych, których zasadniczym celem jest dążenie do zwiększenia przeżywalności i zmniejszenia liczby możliwych do uniknięcia powikłań, skutkujących śmiercią. Cel: Celem pracy była epidemiologiczna i kliniczna analiza przyczyn zgonów pacjentów leczonych w Centrum Leczenia Urazów Wielonarządowych SPSK 1 w Szczecinie przez 3 lata (2017–2019). Materiał i metody: Materiał badawczy stanowiły dane medyczne 32 chorych w wieku śr. 63 lat, którzy zmarli w następstwie urazów wielonarządowych. Analizie poddano: czas zgonu od przyjęcia do CLUW, główną przyczynę zgonu, spektrum doznanych obrażeń, okolice ciała i sposób leczenia (zachowawcze lub operacyjne). Wyniki: Najczęstszą przyczyną zgonu był wypadek komunikacyjny – 22 przypadki (69%), upadek z wysokości – 8 przypadków (25%) i inny mechanizm – 2 przypadki (6%). Najczęstszą bezpośrednią przyczyną zgonu był uraz czaszkowo-mózgowy – 17 chorych (53%) i złamania kości miednicy lub kręgosłupa – 5 (16%). Najczęstszą składową urazu wielonarządowego były natomiast obrażenia kostne (kręgosłup, miednica, kończyny) – 28 przypadków (87%), urazy głowy – 25 (78%), klatki piersiowej – 24 (75%) i brzucha – 17 (53%). Leczenia operacyjnego wymagało 18 pacjentów (56%); najczęściej operowano urazy głowy (kraniotomia) – u 11 chorych i brzucha – u 5 chorych. U 5 pacjentów wykonano zabieg endowaskularny – embolizację tętnic miednicy. Dwunastu chorych (38%) zmarło w ciągu pierwszych 2 dób od przyjęcia do CLUW, 5 (16%) w ciągu pierwszego tygodnia, a 15 po upływie tygodnia od przyjęcia. Wnioski: Urazy głowy, złamania miednicy z krwawieniem do przestrzeni zaotrzewnowej i ciężkie obrażenia kilku okolic ciała stanowią największe zagrożenie dla życia u pacjentów z obrażeniami wielonarządowymi. Zauważalna jest tendencja do obniżenia śmiertelności z powodu wstrząsu krwotocznego, natomiast pozostaje ona niezmieniona z powodu urazów OUN.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Choroba Meniera cz. 1. Kryteria diagnostyczne i obraz kliniczny Choroby Ménière’a (ChM) – komentarz do aktualnych zaleceń i doświadczenia własne Autorzy przedstawiają przegląd aktualnych zaleceń diagnostycznych i terapeutycznych choroby Ménière’a. W ostatnich 5 latach ukazały się 4 opracowania na ten temat. W 2015 r. 5 towarzystw naukowych: Classification Committee of the Barany Society, Japan Society for Equilibrium Research, EAONO – European Academy of Otology and Neurotology, AAO-HNS – American Academy of Otorhinolaryngology – Head Neck Surgery, Korean Balance Society, przedstawiło uaktualnione wytyczne diagnostyki i leczenia tej choroby. W ślad za tym powstały opracowania wieloośrodkowe: International consensus (ICON) on treatment of Méniere’s disease 2018, European Position Statement on Diagnosis, and Treatment of Meniere’s Disease, Diagnostic and therapeutic strategy in Menière’s disease. Guidelines of the French Otorhinolaryngology-Head and Neck Surgery Society (SFORL) 2017. Powyższe zalecenia uwzględniają najnowsze osiągnięcia diagnostyczne (badania RM ucha wewnętrznego), nowe badania elektrofizjologiczne oraz odnoszą się do powszechnie stosowanych metod leczenia, do raportowania wyników i uwzględniają jakość życia pacjentów po stosowanym leczeniu. Autorzy pracy przedstawiają główne problemy kliniczne w chorobie Ménière’a, zasady diagnostyki i leczenia stosowane w Warszawskiej Klinice Otolaryngologii w zakresie procedur diagnostycznych i leczniczych stosowanych w chorobie Ménière’a oraz odnoszą się do zasadniczych zmian zawartych w opublikowanych pracach.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wybrane aspekty epidemiologii napadu drgawek gorączkowych u dzieci Drgawki gorączkowe u dzieci są najczęstszym stanem napadowym pochodzenia mózgowego, ich częstość wynosi 4–5 na 100 000 na rok w populacji dzieci w wieku przedszkolnym. Celem pracy była ocena epidemiologiczna napadów drgawek gorączkowych u dzieci. Materiał i metody. Do badania włączono grupę 176 dzieci w wieku od 6. miesiąca życia do 5. roku życia, które były hospitalizowane w Specjalistycznym Zespole Opieki Zdrowotnej nad Matką i Dzieckiem w Poznaniu w okresie od 1 stycznia 2008 do 31 grudnia 2009 roku z powodu epizodu napadu drgawek gorączkowych. W analizie retrospektywnej uwzględniono takie czynniki jak: wiek i płeć oraz porę doby i roku, podczas których pojawiły się drgawki gorączkowe. Wyniki. W analizowanej grupie 176 dzieci 61,93% (n = 109) pacjentów stanowili chłopcy, a 38,07% (n = 67) dziewczynki. W badanej populacji zaobserwowano istotne statystycznie różnice pomiędzy płcią dzieci a wystąpieniem drgawek gorączkowych. Najczęściej drgawki gorączkowe występowały u dzieci w wieku poniemowlęcym (1.–3. rok życia) i dotyczyły 67,05% pacjentów, a średnia wieku wyniosła 23 miesiące +/– SD 13 miesięcy. Najwięcej napadów drgawek gorączkowych zanotowano w okresie jesienno-zimowym, ze szczytem występowania w styczniu (17,61%), lutym (12,50%) i grudniu (10,23%). Stwierdzono istotnie statystycznie różnice występowania drgawek gorączkowych w badanych grupach w zależności od miesiąca i pór roku. Najczęściej napad drgawek gorączkowych występował w godzinach popołudniowych i wieczornych pomiędzy godziną 15.00 a 18.00 u 42 dzieci (23,86%). Zaobserwowano istotnie statystycznie różnice wystąpienia drgawek gorączkowych w badanych grupach w zależności od pory dnia. Wnioski. Na wystąpienie drgawek gorączkowych w badanej populacji narażeni są bardziej chłopcy niż dziewczęta oraz dzieci w wieku poniemowlęcym. Najczęściej epizod napadu drgawek gorączkowych obserwowano w okresie jesienno-zimowym ze szczytem występowania w styczniu, lutym i grudniu, a także w godzinach popołudniowych i wieczornych. Wykazano, że pojawienie się napadu drgawek gorączkowych jest zależne od pór roku i miesięcy oraz pory dnia.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wzrost liczby operacji usunięcia zaćmy wykonywanych w ramach dyrektywy transgranicznej z 2016 r. Niewydolny system organizacji leczenia zaćmy w Polsce oraz gwarantowana przepisami unijnymi swoboda w realizacji zabiegów usunięcia zaćmy poza Polską stymulują chorych do leczenia w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Dynamikę tego procesu najlepiej oddaje miesięczna liczba wniosków o refundację kosztów leczenia składanych w oddziałach wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ). Liczba wniosków złożonych przez chorych w styczniu 2015 r. wzrosła ze 100 do ponad 1200 w grudniu 2016 r. Wzrost zainteresowania polskich pacjentów leczeniem zaćmy poza granicami kraju zaowocował ponad 100-procentowym wzrostem budżetu publicznego transferowanego przez Narodowy Fundusz Zdrowia do placówek medycznych w Czechach i innych krajach Unii Europejskiej. W ciągu ostatnich 2 lat wydatki wzrosły z blisko 12 mln PLN w 2015 r. do ponad 27,5 mln PLN w 2016 r.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Leczenie bólu w gabinecie lekarza rodzinnego Ból definiowany jest przez Międzynarodowe Towarzystwo Badania Bólu jako subiektywne, przykre i nieprzyjemne, a tym samym negatywne wrażenie czuciowe i emocjonalne, które związane jest z rzeczywistym lub potencjalnym uszkodzeniem tkanek. Z odczuwaniem i uświadamianiem bólu wiąże się nocycepcja – wieloetapowy proces obejmujący transdukcję, przewodzenie, modulację i percepcję pierwotnego bodźca. Transdukcja polega na przekształceniu bodźca chemicznego, termicznego lub mechanicznego w impuls elektryczny, który przekazywany jest z obwodowych zakończeń nerwowych nocyceptorów do zwojów nerwów rdzeniowych, a następnie do rogów tylnych rdzenia kręgowego.Uszkodzenie tkanek związane jest z uwalnianiem wielu mediatorów (substancji P, bradykininy, histaminy, serotoniny, prostanoidów, cytokin), odpowiedzialnych za stan zapalny, który rozwija się w miejscu zadziałania urazu. Tkanka objęta stanem zapalnym jest wówczas silnie bolesna (hiperalgezja wywołana odsłonięciem lub podrażnieniem zakończeń nerwowych), zaczerwieniona (zwiększony przepływ krwi przez poszerzone łożysko naczyniowe) i obrzęknięta (nadmierna przepuszczalność naczyń krwionośnych), co wynika między innymi z bezpośredniego działania uwolnionych wskutek urazu amin biogennych i cytokin.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Choroba Dupuytrena u nastolatka – opis przypadku Choroba Dupuytrena występuje u osób dorosłych, natomiast u dzieci i młodzieży zdarza się wyjątkowo rzadko. Tylko kilka przypadków choroby zanotowano u dzieci poniżej 10 lat, w tym dwa u niemowląt poniżej roku. W Polsce dotychczas nie opublikowano żadnego takiego przypadku. W pracy przedstawiono przypadek choroby Dupuytrena u 17-letniego młodzieńca, u którego pierwsze objawy schorzenia wystąpiły we wczesnym dzieciństwie.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne