PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Ochrona zabytkowych ruin - założenia do teorii i praktyki Ochrona ruin jest trudnym zadaniem konserwatorskim. Wynika to przede wszystkim z trwających procesów destrukcji, na które jest narażony niekompletny obiekt. Jednocześnie charakterystyka ruin sprawia, że większość interesariuszy wspiera odbudowę zabytkowych ruin do formy obiektów kubaturowych. Dlatego problem ochrony ruin powinien być ponownie opracowany od strony teoretycznej i praktycznej. Z teoretycznego punktu widzenia ważne jest odróżnienie „ruiny historycznej” i „ruiny współczesnej”. Z praktycznego punktu widzenia kluczowe jest zorganizowanie programów ochrony, które zrównoważą negatywne cechy ruin – oprócz powstrzymania procesów technicznego zniszczenia, umożliwią również ich współczesne zagospodarowanie i użytkowanie.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Lokalne władze partyjno-państwowe wobec Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego 1944-1956 Od 1945 r. działalność Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (KUL) nadzorowały struktury Urzędu Bezpieczeństwa, a od 1950 r. Wydział ds. Wyznań Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie. Polityczne oceny funkcjonowania KUL-u tworzyły wojewódzkie i miejskie struktury partii komunistycznej (PPR/PZPR). W kontaktach bilateralnych formalnym partnerem katolickiej uczelni byli prezydenci miasta (przewodniczący Miejskiej Rady Narodowej) i wydziały MRN w Lublinie. Komuniści i podległy im aparat władzy administracyjnej negatywnie postrzegali KUL – jako politycznego wroga tzw. Polski Ludowej. Ocena katolickiej uczelni dokonywała się w dużej mierze przez pryzmat funkcjonowania Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej (UMCS). KUL oskarżano o wywoływanie wszelkich politycznych problemów, jakie pojawiały się na państwowej uczelni. Główni regionalni działacze partii komunistycznej w latach 1948-1956 poprzez różnego rodzaju działania i dezyderaty utrudniali życie pracowników i studentów uczelni, i wręcz domagali się likwidacji katolickiego uniwersytetu. Ten postulat nie został zrealizowany wobec sprzeciwu polskiego Kościoła na czele z prymasem Stefanem Wyszyńskim. Nie zyskał też aprobaty w kierowniczych gremiach partii komunistycznej w Warszawie.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Obchody Dnia Sandżaku a konstruowanie współczesnego boszniackiego dyskursu pamięci Artykuł jest krytyczną analizą przebiegu obchodów Dnia Sandżaku w Serbii. Poddane namysłowi zostały czynności rytualne mające miejsce podczas uroczystych ceremonii, jak i narracja historyczna, którą prezentuje boszniacka elita. Za pomocą takich kategorii badawczych jak pamięć kulturowa, tradycja wynaleziona, rytuał oraz mit historiograficzny, scharakteryzowane zostały elementy, które są częścią składową sandżacko-boszniackiej tożsamości. Ich analiza pozwoliła na zdefiniowanie mechanizmów konstrukcji współczesnego boszniackiego dyskursu pamięci na terenie Sandżaku oraz umożliwiła określenie widocznych tendencji tej narracji.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Dyrektorium ogólne o katechizacji a katechizm kościoła katolickiego Dyrektorium ogólne o katechizacjii Katechizm Kościoła Katolickiego to dwa niezwykle ważne dokumenty katechezy,które łączą się wzajemnie w swoich treściach i katechetycznych zadaniach. Dokumenty powstały w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, naznaczonych wieloma poważnymi wyzwaniami pod adresem katechezy w drugiej połowie XX wieku. Odzwierciedlają w sobie pojawiające się wówczas problemy, jak i działania Kościoła zmierzające do ich rozwiązania. Artykuł stanowi próbę głębszego spojrzenia na różnorodne relacje, które łączą te dwa dokumenty. Według Autora ich poznanie pozwala głębiej spojrzeć na wizję i dzieło katechezy Kościoła w naszych czasach. Zostały omówione następujące zagadnienia: geneza dokumentów, komplementarność ich treści i funkcji, znaczenie Katechizmu dla katechezy i przekazu depozytu wiary, relacje Katechizmu z katechizmami lokalnymi. Na koniec stawia się pytanie o wystarczalność katechizmu powszechnego czy katechizmów lokalnych dla pokonania współczesnych trudności w katechetycznej posłudze Kościoła.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Grzegorz Baran, Życie i śmierć Antiocha IV Epifanesa w przekazach biblijnych i pozabiblijnych. Historia i teologia (Tarnów: Biblos, 2015) Book review: Grzegorz Baran, Życie i śmierć Antiocha IV Epifanesa w przekazach biblijnych i pozabiblijnych. Historia i teologia (Tarnów: Biblos, 2015). Ss. 252. PLN 40,00. ISBN 978-83-7793-316-9.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Po co nam antropologia? O wzajemnym przenikaniu dyskursów na temat kultury/kultury duchowej Świat współczesny to świat wielokulturowy i chyba już zdążyliśmy do tego przywyknąć – przynajmniej większość z nas. Stąd codziennie, na przykład w pracy, staramy się pokonywać dzielące nas różnice, szukając porozumienia z kimś, o kim tak naprawdę niewiele wiemy. Choć rozumiemy go, to jednak nie jesteśmy w stanie „wczuć” się w jego świat. Antropologia kulturowa/interpretacyjna, której naturalnym kontekstem jest „globalna wioska”, pomaga nam oswoić „Innego”. Odwołując się do wybranych koryfeuszy antropologii starałem się krok po kroku budować nić porozumienia z „kimś”, kto nie przynależy do mojego świata i nigdy tak nie będzie. W propozycji tej nie zasypuję różnic, i właśnie mimo tych różnic, szukam porozumienia z „kimś”, za którym stoi inna, niepowtarzalna tradycja. Porozumienie jest możliwe, gdyż wszyscy jesteśmy ludźmi, ale „skrojeni” na miarę własnej kultury. Antropologia interpretacyjna to osobliwa propozycja spotykająca się najczęściej z filozofią kultury i z literaturą.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Dowody na istnienie Boga w ujęciu ks. Franciszka Sawickiego Problem Boga zajął miejsce – w kontekście pojawiających się rozmaitych poglądów filozoficznych – w polu zainteresowań ks. Franciszka Sawickiego (1877–1952). W odniesieniu do problemów współczesnej sobie filozofii Boga i religii dostrzega konieczność korekty rozwiązań wypracowanych przez filozofię chrześcijańską o profilu scholastycznym. W związku z tym zagadnieniem Sawicki dostrzega dwie zasadnicze aporie do rozwiązania. Pierwsza to pytanie, czy dowodzenie istnienia Boga jest w ogóle możliwe za pomocą naukowych narzędzi filozofii. Wiąże się to z wpływam i myśli Kanta i odmówienia metafizyce statusu naukowości. Zdaniem Sawickiego wszechobecny wpływ tego typu tendencji został jednak przełamany, co przejawia się coraz donośniejszymi głosami spoza kręgu myśli filozofii chrześcijańskiej o możliwości uprawiania metafizyki. Drugi problem to pytanie o znaczenie tychże dowo¬dów dla religii, zwłaszcza w kontekście obwiązującego od czasów Kanta i Schleiermachera aksjomatu nowoczesnej filozofii religii, jakoby religijna wiara w Boga nie opierała się na filozoficznych rozważaniach, lecz miała inny, niezależny od metafizyki, początek. Te dwie podstawowe kwestie każą Sawickiemu podjąć zagadnienie dowodów na istnienia Boga, które należy zacząć od jasnego zdefiniowana pojęcie Boga. Dowody, z racji swej struktury i przyjmowanych założeń, owo pojęcie wyjaśniają. Konieczne jest jednak przyjęcie jakiegoś wstępnego pojęcia, by wyznaczyć określony tok i zakres rozumowania. Sawicki podkreśla pierwszoplanowość poznania rozumowego, ale jednocześnie postuluje uwzględnienie innych czynników, również irracjonalizujących, wobec stwierdzenia niemożności pewnego i pełnego poznania Boga za pomocą intelektualnej refleksji. Komplementarną i jednocześnie alternatywną drogą poznawczą w stosunku do rozumu jest droga wiary, pozwalająca wejść w relację osobowego dialogu z Bogiem. Człowiek, doświadczając Boga na drodze wiary, musi zgodzić się na niemożliwość zgłębienia do końca tajemnicy Boga. W zamian uzyskuje wewnętrzną harmonię i nadaje sens swojej egzystencji.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
O ks. Antonim Korczoku (1891–1941) w 80. rocznicę jego męczeńskiej śmierci (nowe ustalenia) Z okazji mijającej w ubiegłym roku 80. rocznicy męczeńskiej śmierci ks. Antoniego Korczoka (5 lutego 1941 r.), jaką poniósł za wiarę w obozie koncentracyjnym w Dachau, zarówno w Gliwicach, jak i na terenie diecezji gliwickiej, przeżywano „Rok ks. Antoniego Korczoka”. W czasie organizowanych spotkań, w tym konferencji międzynarodowej (2 października 2021 r.), raz jeszcze przypomniano historię jego świątobliwego życia i okoliczności męczeńskiej śmierci. Przy okazji lokalni historycy ponownie przyjrzeli się osobie przedwojennego proboszcza z Gliwic-Sośnicy, próbując rozwiązać zawiłościzwiązane z historią jego życia. W taki sposób, dzięki przeprowadzonej kwerendzie archiwalnej i na podstawie wywiadów, udało się uzyskać nowe informacje dotyczące męczennika II wojny światowej, szczególnie w kwestii jego rzekomego zaangażowania politycznego, a także działalności na rzecz polskojęzycznego duszpasterstwa na przedwojennym niemieckim Górnym Śląsku.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Charakterystyka modlitw wstawienniczych adwentowej Liturgii Godzin Chrześcijańska modlitwa jest odpowiedzią na wezwanie Chrystusa Pana, aby zawsze się modlić i nie ustawać (por. Łk 18, 1). Jednak już sami Apostołowie, choć znane im były różne formy modlitwy starotestamentalnego ludu Bożego, występowali ze wzruszającą prośbą, aby ich Pan i Mistrz zechciał nauczyć ich modlić, zapewne tak, jak sam dawał im przykład (por. Łk 11, 1). Od tamtej pory Modlitwa Pańska pozostaje wzorem modlitwy chrześcijańskiej, choć w ciągu wieków wokół niej i innych modlitw – Psalmów, powstały inne, będące świadectwem chrześcijańskiego lex orandi – lex credendi. Modlitwy wstawiennicze, obok tekstów natchnionych i innych elementów składowych Liturgii Godzin, wyrażają świadectwo chrześcijańskiej pobożności, a także i wiary. Będąc publiczną modlitwą Kościoła, pozostają miejscem teologicznego poznania, gdyż nieustannie inspirują się słowem Bożym. Celem modlitw wstawienniczych Jutrzni jest poświęcenie Bogu rozpoczynającego się dnia wypełnionego pracą i szeroko rozumianym apostolatem. Nieszpory zaś, posiadające charakter wybitnie błagalny, zanoszone są w intencjach świata, Kościoła, niekiedy lokalnej wspólnoty. Ostatnie wezwanie rezerwowane jest modlitewnej pamięci o zmarłych. Liturgiczny czas Adwentu zabarwia wezwania modlitw wstawienniczych właściwym sobie kolorytem. Jest w nim często emocjonalna tęsknota za przyjściem wcielonego Zbawiciela i pełne ufności wyczekiwanie na miłosierdzie i litość podczas Paruzji. Grudniowe mroki Adwentu to czas, kiedy gromadzący się na modlitwie Kościół błaga o światło Chrystusowej nauki. Obok radości z rychłego przyjścia Zbawiciela na ziemię w ludzkim ciele, nie brakuje zadumy na potrzebą obudzenia uśpionej być może wiary, zmiany życia i – choć niekoniecznie wyraża to specyfikę adwentowego czuwania – prostowania ścieżek przed Panem przez ducha pokuty, bardziej charakterystycznego dla Wielkiego Postu. Natomiast Modlitwa Pańska, wieńcząca za każdym razem preces adwentowej Liturgii Godzin, przypomina o eucharystycznym misterium: zarówno tym w wymiarze sakramentalnym, jak i tym, będącym modus vivendi pozostającego w realiach ziemskiej egzystencji chrześcijanina.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Zaułki psychologiczne rozważań o kobiecie w liturgii Odpowiedź na potrzebę czasu może być wynikiem roztropnego spojrzenia na rzeczywistość, w której człowiek żyje i której nie wybiera. Może być jednak konsekwencją naiwnej zgody na świat i dopasowaniem się do jego krzyku. A przecież nie chodzi tu ani o powierzchowną równość, ani pusty gest. Nie ma powodu, dla którego ryzyko powierzchownego odczytania potrzeb świata miałoby ominąć kwestię dopuszczenia kobiet do posług lektoratu i akolitatu. Bardzo wyraźnie przecież wybrzmiewa dziś żądanie prostej symetrii płci, rozmycia, zanegowania różnic. To wołanie na głębszym poziomie jest upomnieniem się o zachwianą równowagę we wzajemności docenienia, ale także zależności życia, równoważnego położenia siebie na szali (zgodnie z poleceniem „Bądźcie wzajemnie sobie poddani”). I tu nie chodzi o to, żeby coś z jednej szali zdjąć, tylko o to, żeby waga drugiej była zbliżona. Idąc tropem słów Benedykta XVI, uznanie dla wkładu kobiet, należy wywieść z posłuszeństwa prawdzie i wzoru Maryi, która zachowuje równowagę między racjami uczuć i rozumu, ujmuje całość życia ludzkiego. W tej optyce, powiększenie przestrzeni dla obecności kobiet byłoby związane z ich zdolnością do dostrzegania oraz upominania się o trwanie i wartość człowieczeństwa. 

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Patriarcha Bartłomiej z wizytą pojednania na Ukrainie W artykule podjęto próbę ukazania istotnych przymiotów pasterskiej wizyty patriarchy Bartłomieja na Ukrainie, które w dużym stopniu zawierają się w jego posłaniach i przemówieniach. Przedłożone treści pozostaną źródłem interpretacji i syntezy najważniejszego przekazu zwierzchnika prawosławia skierowanego do wspólnoty autokefalicznego Kościoła kijowskiego oraz całego społeczeństwa. Naszemu zainteresowaniu będą podlegać przede wszystkim cztery wystąpienia patriarchy: dziękczynna „doksologia”, zgromadzenie liturgiczne, uroczystość nadania doktoratu honoris causa i spotkanie z Ogólnoukraińską Radą Kościołów i Organizacji Religijnych.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Kultura jawna (obiektywna) i ukryta (subiektywna) w nauczaniu języka polskiego jako obcego. Zadanie jako narzędzie rozwijania międzykulturowej kompetencji komunikacyjnej Celem artykułu jest próba udzielenia odpowiedzi na pytania, czym jest międzykulturowa kompetencja komunikacyjna, jakie są jej komponenty oraz jak należy ją rozwijać. Zadanie jako działaniowa forma pracy jest postrzegane w kategoriach narzędzia umożliwiającego rozwijanie umiejętności rozpoznawania i używania aspektów tzw. kultury obiektywnej (jawnej) i subiektywnej (ukrytej).

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Autonomia pedagogiki religii Pedagogika religii jest autonomiczną dyscypliną współczesnej humanistyki i nowocześnie rozumianej teologii. W swych badaniach wykorzystuje hermeneutyczną perspektywę służącą opisowi rzeczywistości wychowawczej. Zajmuje się badaniem i formułowaniem zasad oraz teorii własnego funkcjonowania, a nadto określa właściwe swemu charakterowi: przedmiot, cel, zakres i metody badawcze. Uważana jest za dyscyplinę normatywno-empiryczną, dlatego że korzysta zarówno ze źródeł dostępnych naukom humanistycznym i przez to staje się nauką empiryczną oraz teologicznych, dzięki czemu zalicza się ją do dyscyplin normatywnych. Wyodrębnianie pedagogiki religii od katechetyki nie stoi na przeszkodzie temu, że będzie się je uważać za dyscypliny pełniące wobec siebie funkcję nauk pomocniczych. Obie swą uwagę kierują ku człowiekowi i jego egzystencji. Katechetyka rzeczywistość tę bada i wyprowadza wnioski z perspektywy teologicznej, natomiast pedagogika religii rozpatruje ją w wymiarze antropologiczno-pedagogicznym. Obie, choć w różnym zakresie, korzystają z tych samych źródeł i metod badawczych. Obie swą uwagę kierują ku człowiekowi i jego egzystencji. Katechetyka rzeczywistość tę bada i wyprowadza wnioski z perspektywy teologicznej. Natomiast pedagogika religii rozpatruje ludzką egzystencję w wymiarze antropologiczno-pedagogicznym. Wskazane aspekty badań umożliwiają wzajemne ubogacanie osiągnięć każdej z tych dyscyplin.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
E‑literackie sploty Autorka na przykładzie e‑utworu One Day Poem Pavilion, zrealizowanego przez Jiyeon Song, ukazuje zmianę specyfiki literatury pod wpływem przemian konwergencyjnych, skutkującą pojawieniem się osobnego nurtu literackiego – e‑literatury (e‑poezji). W artykule przybliżone zostają następujące kwestie, składające się na zarys całości zagadnienia: 1) funkcjonujące w badaniach naukowych ujęcia definicyjne e‑literatury, wraz z wybranymi propozycjami podziałów genologicznych; 2) użyteczna, często wykorzystywana w refleksji naukowej kategoria „splotu”, węzła, wiązania, miejsca wspólnego, odsyłającego do różnych systemów semiotycznych; 3) egzemplifikacja literacka – e‑utwór One Day Poem Pavilion, autorstwa Jiyeon Song; 4) kategoria lektury immersyjnej, jaką stwarzają niektóre (najbardziej zaawansowane technologicznie, w tym omawiany One Day Poem Pavilion) propozycje e‑literackie. W ten sposób próbuje Autorka odpowiedzieć na pytanie o to, jakie nowe właściwości zyskuje literatura dzięki narzędziom nowomedialnym, wykorzystywanym przez twórców i włączanym w strukturę e‑utworu.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Dualistyczne wizje lucyferianizmu OmówienieŚredniowieczny lucyferianizm (XIII–XV wiek) autorstwa Piotra Czarneckiego – pracownika naukowego Instytutu Religioznawstwa UJ (Gdańsk 2006, Wydaw. VM Groue, ss. 144).

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Liczba podwójna w archaicznej poezji rzymskiej Epitafium Lucjusza Korneliusza Scypiona (syna Barbatusa), konsula z 259 roku p.n.e., zawiera starołacińską formę liczby podwójnej Tempestātēbus (dat. du.), odnoszącą się do dwóch bóstw pogody (CIL I2 9). Nazwa ta dowodzi istnienia w języku starołacińskim formacji dualnej *Tempestātē ‘dwa bóstwa pogody’. Wyraz aide, poświadczony w epitafium Scypiona, syna Barbatusa, może być zinterpretowany jako potencjalna forma liczby podwójnej: *aideē (nom.-acc. du. f.) ‘dwudzielna świątynia; budynek sakralny z dwoma sanktuariami’. Liwiusz Andronik używał kilku form liczby podwójnej w łacińskim przekładzie Odysei Homera, między innymi genū (nom.-acc. du. n.) ‘dwa kolana’ (fr. 14), inque manū (acc. du. f.) ‘i do obu rąk’ (fr. 5). Nie wiadomo jednak, czy w przekładzie Andronika użycie liczby podwójnej było konsekwentne, czy opcjonalne. Newiusz wprowadzał do epickiego dzieła Bellum Punicum formy dualne, np. hōc Samnītē ‘ci dwaj Samnici’ (fr. 36). Wydaje się jednak, że poeta nie czynił tego konsekwentnie. Analiza metryczna i rzeczowa niektórych zachowanych fragmentów nie daje jednoznacznej odpowiedzi, czy u Newiusza użycie form liczby dualnej było obligatoryjne, czy wynikało ze swobodnego wyboru rzymskiego poety. W niektórych fragmentach, przekazanych przez tradycję pośrednią, łatwo mogło dojść do sekundarnej pluralizacji dawnych form dualnych.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Melioryzm Witolda Rubczyńskiego W historii etyki polskiej pojawiło się kilka interesujących poglądów. Jednymi z najcenniejszych były koncepcje etyczne Witolda Rubczyńskiego (1864–1938), który głosił trzy oryginalne tezy: energetyzm duchowy (energizm etyczny), melioryzm oraz waloryzację małych bohaterów. Szczególnie cennym tematem był melioryzm. Rubczyński wypracował jego podłoże filozoficzne, psychologiczne i cywilizacyjne oraz zwrócił uwagę na podmiotowe czynniki postępu kultury. Głównym dziełem etycznym Rubczyńskiego na temat melioryzmu był Zarys etyki (1916)

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Zagadnienia związane z fundacją drewnianego kościoła w Haczowie w kontekście najnowszych ustaleń chronologicznych Celem artykułu była prezentacja wyników badań Autora nad problematyką fundacji kościoław Haczowie, jednego z najważniejszych zabytków sakralnej architektury drewnianej w kraju.Badania dendrochronologiczne dowodzą, iż świątynia została zbudowana około 1459 roku.Kościół w Haczowie jest zatem jednym najstarszych i najlepiej zachowanych zabytków drewnianejarchitektury sakralnej na ziemiach polskich. Autor przypuszcza, iż fundatorem kościołamógł być sam Kazimierz Jagiellończyk, zaś ważną rolę w fundacji, przede wszystkim jednakorganizacji samej akcji budowlanej, odegrali: ówczesny sołtys wsi Mikołaj Lemkircz – ławniksądu wyższego prawa niemieckiego w Sanoku oraz Mikołaj Klukwicz – mieszczanin i rajcakrośnieński – właściciel wsi Haczów. Przypuszczalny udział w fundacji rajcy krośnieńskiegoMikołaja Klukwicza wskazuje na Krosno, jako najbliższy i największy ośrodek miejski,z którego pochodzić mogli rzemieślnicy prowadzący prace ciesielskie.Odrębnym zagadnieniem jest osoba fundatora malowideł w tym kościele, powstałych (jakwiemy) w roku 1494. Zdaniem autora ich fundatorem był mieszkający w Haczowie szlachcicStanisław Jeżowski – przewodniczący sądu wyższego prawa niemieckiego w Sanoku W roku1494 (a więc roku fundacji malowideł), Jeżowski pożycza od Mikołaja Juriowskiego 600 złw złocie pod zastaw sołectwa (wsi) w Haczowie. Dług mógł mieć bezpośredni związek z fundacjąmalowideł w kościele w Haczowie. Za ufundowaniem przez niego tychże malowidełprzemawia również dwukrotna obecność przedstawień św. Stanisława (patrona fundatora)w dekoracji malarskiej prezbiterium kościoła.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Junzi 君子 jako wzór osobowy przedstawiony w Analektach i etos z tym wzorem związany Artykuł zawiera omówienie przedstawionego w Analektach Konfucjusza wzoru osobowego junzi oraz związanego z tym wzorem etosu. Wzór osobowy junzi w Analektach to człowiek, który jest odpowiedzialny za utrzymywanie naturalnego porządku dao w rodzinie, klanie oraz państwie poprzez praktykowanie właściwych relacji ren z innymi ludźmi. Pierwsza część artykułu to krótka analiza pojęcia ren oraz związanych z tym pojęciem miękkich cech społecznych, druga zaś to charakterystyka cech junzi oraz przeciwieństwa junzi – prostaka (xiao ren).

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Tłumaczenia tytułów dzieł literatury chińskiej na język polski Tytuł dzieła literackiego spełnia wiele funkcji i odgrywa ważną rolę — służy jako wizytówka dzieła i pojawia się jako najczęściej cytowany i powtarzany fragment. W tym artykule, w wybranych przykładach tłumaczeń utworów literackich z języka chińskiego na język polski, zostały wyodrębnione cztery metody przekładu tytułów: tłumaczenia dosłowne, tłumaczenia semantyczne, adaptacje kulturowe i kopiowanie tytułów z tłumaczeń pośrednich bądź z ekranizacji filmowych. Przytoczone tytuły wyraźnie pokazują, że podejście językoznawcze zostało zastąpione przez analizę kontekstu społeczno-kulturowego kraju kultury docelowej. Dlatego tłumacz, choć czasem podejmuje zaskakujące decyzje, odchodzi drastycznie od tytułu dzieła oryginalnego, uwypukla elementy, które autor pozostawił w cieniu bądź pomija te, które twórca starał się wyeksponować, robi to świadomie, ponieważ jego celem jest uzyskanie najwyższego stopnia ekwiwalencji.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Kolędowa wizyta duszpasterska. Aspekt prawno-pastoralny Niniejszy artykuł poświęcony jest wizycie duszpasterskiej rodzin aspekcie prawno-pastoralnym. Wizyta ta jest ważnym i sprawdzonym sposobem poznania wiernych przez duszpasterzy. W pierwszej części artykułu przedstawiono wizytę duszpasterską jako instytucję kanoniczną. W drugiej części ukazano podmiot i adresatów tych odwiedzin. Część trzecia, czwarta i piąta traktuje o przygotowaniu, przebiegu i zakończeniu wizytacji rodzin

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii
Pojęcie matetyki we współczesnym dyskursie pedagogicznym i katechetycznym. Zarys problematyki Matetyka jako uzupełnienie dydaktyki zakłada konstruktywistyczne pojmowanie uczenia się, rozumianego jako dynamiczny, autopoietyczny (samoorganizujący się) proces, w czasie którego człowiek tworzy swą własną rzeczywistość. Matetyka uwzględnia integralny sposób patrzenia na ucznia oraz postrzega przebieg uczenia się z jego perspektywy. W konsekwencji nauczanie zaczyna być rozumiane jako uporządkowana i wyczerpująca oferta skierowana do ucznia, w której znaczącą rolę odgrywa nie tylko przekaz treści, lecz również płaszczyzna relacji, co sprawia, że w procesie uczenia się dochodzą do głosu również emocje, motywacje i wola uczniów, a nie tylko ich rozum. W odniesieniu do nauczania religii i katechezy oznacza to, że matetyce wiary uczą się wszyscy od siebie nawzajem. Uczą się przede wszystkim tego, jak patrzy się na świat z wiarą i jak wygląda on bez wiary. Najistotniejsze jednak jest to, by nauczyciel religii/katecheta był człowiekiem wierzącym, bo tylko wówczas będzie wiarygodny.

Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii