PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Powtarzalność właściwości mieszanek i wulkanizatów kauczuku butadienowo-styrenowego zawierających niezależne próby sadzy popirolitycznej otrzymanej w wyniku pirolizy opon W artykule przedstawiono wyniki badań powtarzalności właściwości mieszanek i wulkanizatów kauczuku butadienowo-styrenowego zawierających niezależne próby sadzy popirolitycznej. Dla porównania zbadano analogiczne mieszanki i wulkanizaty zawierające sadze techniczne N550, N772 oraz kaolin. Stwierdzono, że sadza popirolityczna nadaje mieszankom wysoką lepkość Mooneya. Uzyskane wartości lepkości dla trzech prób sadzy są powtarzalne, mieszczą się w zakresie ±5%. Mieszanki z próbami sadzy popirolitycznej mają wartości czasu optimum wulkanizacji (t90) zbliżone do wartości t90 mieszanek zawierających sadze techniczne. Rozrzut wartości t90 jest większy i wynosi ±14%. Stwierdzono, że im więcej związków siarki i cynku zawiera sadza popirolityczna, tym większa jest szybkość wulkanizacji. Poszczególne próby sadzy popirolitycznej nadają wulkanizatom SBR powtarzalną i wysoką twardość, równą wulkanizatowi z sadzą aktywną N550 i dużo wyższą niż twardość wulkanizatu zawierającego sadzę N772 czy kaolin. Wartości wytrzymałości na zerwanie (TSb) wulkanizatów z próbami sadzy popirolitycznej są również powtarzalne, jednakże znacznie niższe niż uzyskane dla wulkanizatu z sadzą N550 i N772. Podobnie odporność na ścieranie wulkanizatów z próbami sadzy popirolitycznej osiąga zbliżone wartości, ale jest wyraźnie mniejsza niż wulkanizatów z sadzą N550, N772, jednak większa niż wulkanizatów z kaolinem. Sadza popirolityczna ma niekorzystne cechy, które osłabiają możliwy efekt wzmacniający wynikający z dość wysokiej wartości liczby jodowej (ok. 50 g/kg). Mogą nimi być: obecność znacznej ilości części mineralnych, niedostateczne rozdrobnienie cząstek sadzy, zmieniona struktura powierzchni cząstek pierwotnych sadzy czy obecność ciężkich olejów popirolitycznych i oligomerycznych substancji kauczukowych wynikających z procesu pirolizy.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Właściwości mechaniczne stabilizatorów zewnętrznych "Carboelastofix" z kompozytów polimerowowęglowych do zespalania kości Zrost pourazowy kości zależy od wielu czynników. Jednym z najważniejszych jest uzyskanie izoelastycznego zespolenia, którego sztywność będzie zmniejszać się w miarę postępu gojenia, i które umożliwi niewielkie ruchy poosiowe w szczelinie złamania, stymulując tym samym tworzenie kostniny. Zespolenie to powinno eliminować ruchy skrętne i kątowe utrudniające zrost kostny. W artykule opisano badania nad innowacyjnym podejściem do stabilizatorów kości. Zaproponowano dwa stabilizatory węglowe (różniące się kształtem przekroju) zastępujące obecnie stosowanie stabilizatory metalowe, które składały się z płytek węglowych zespolonych razem śrubami do uszkodzonej kości. Zbadano właściwości mechaniczne stabilizatorów. Materiał kompozytowy włókno węglowe-żywica epoksydowa okazał się materiałem, którego sztywność umożliwia mikroruchy w szczelinie złamania w zakresie bezpiecznego zrostu kostnego. Niewątpliwą zaletą stabilizatorów z laminatów węglowych jest ich niska waga oraz estetyczny wygląd. Sztywność tych układów podlega regulacji poprzez odejmowanie płytek węglowych, co pozwala na sterowanie sztywnością zespolenia w funkcji czasu i tym samym stwarza możliwość leczenia czynnościowego. Badania statyczne udowodniły, że mniejszą elastyczność zespolenia wykazuje stabilizator Carboelastofix2 o konstrukcji przestrzennej, natomiast mikroruchy w szczelinie międzyodłamowej występują podczas statycznych badań rozciągania zarówno w stabilizatorze z płytkami namiotowymi, jak i przestrzennymi. Badania mechaniczne obu konstrukcji stabilizatora przeprowadzone w ramach tej pracy wraz badaniami klinicznymi przeprowadzonymi w Katedrze i Klinice Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu w Warszawie potwierdzają skuteczność leczenia złamań kości z wykorzystaniem konstrukcji stabilizatora Carboelastofix.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Kinetyka przemian podczas przesycania i starzenia stopu Al-4,7%Cu Badano przemiany zachodzące podczas przesycania stopu Al-4,7% Cu metodami metalografii ilościowej i metodą dylatometryczną. Energia aktywacji rozrostu ziarna wynosiła ok. 95 kJ/mol, a wykładnik potęgowy n ok. 0,4. Rozpuszczanie wydzieleń i rozrostu ziarna spowodowało skurcz próbek. Przebiegał on szybciej na początku procesu (energia aktywacji ok. 95 kJ/mol, n = 0,8) a potem wolniej (energia aktywacji ok. 63 kJ/mol, n = 0,4). Kinetykę przemian fazowych podczas starzenia stopu badano metodą dylatometryczną i analizy termoróżnicowej (DTA). Energie aktywacji procesów wydzielania w zakresie temperatur 50-320 oC wynosiły od 50-100 kJ/mol i były zbliżone do uzyskiwanych wcześniej. Energie aktywacji procesów wydzieleniowych w zakresie temperatur 320-462 oC wynosiły ok. 226-300 kJ/mol i były zbliżone do wartości podawanych w literaturze.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Badania technologii kształtowania obrotowego wyrobów z blach w Instytucie Obróbki Plastycznej w Poznaniu W artykule opisano badania procesu wyoblania wyrobów o złożonym kształcie wymagających dużego stopnia odkształcenia plastycznego, wykonywanych z blachy stalowej o grubości g = 2 i g = 2,5 mm oraz wyrobów cienkościennych o kształcie parabolicznym z kołnierzem wyoblanych z krążka z blachy aluminiowej o grubości g = 0,8 i g = 1 mm. Przedstawiono w artykule badania procesu zgniatania obrotowego rzutowego wyrobów o pobocznicy stożkowej z krążków o średnicy D = 200 mm i grubości g = 6 mm, wykonanych z blachy stalowej w gatunku 0H18N9 oraz wstępne badania procesu zgniatania obrotowego wydłużającego wytłoczek walcowych z dnem i bez dna wykonanych ze stali stopowej w gatunku 15HGMV. Opisano badania procesu zaginania obrzeża na wyrobach o pobocznicy stożkowej wypełnionych kształtkami gazoprzepuszczalnymi. W końcowej części artykułu zamieszczono wnioski, w których podsumowane zostały badania.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Desorpcja termiczna – rozwojowa metoda chemii analitycznej tworzyw sztucznych i gumy Desorpcja termiczna jest to technika pobierania próbek, wykorzystująca ciepło w celu zwiększenia lotności analizowanych substancji w taki sposób, że mogą być usuwane ze stałej osnowy (tworzywa sztucznego, drewna, tekstyliów, wyciągów, piany, włosów, żelu, farby itp.). Umożliwia ona analizę prawie wszystkich rodzajów materiałów na poziomie śladowym, bez wstępnej obróbki próbek. W artykule opisano krótko analityczne podejście do badania wielu materiałów z tworzyw sztucznych / gumy za pomocą desorpcji termicznej z chromatografią gazową połączoną ze spektrometrią masową (TD-GC-MS). Opisano dostępne systemy: bezpośrednią desorpcję termiczną, przekierowaną desorpcję termiczną (zimna pułapka), komorę emisyjną TD-GC-MS, analizę gazów wydzielonych (EGA), a także ich potencjalną przydatność, szczególnie dla przemysłu motoryzacyj¬nego, jak wykrywanie dodatków w tworzywach sztucznych i gumie, lotnych związków organicznych(VOC / SVOC), analizę defektów, ciekłe nastrzyki / ekstrakty / płukanki.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Kwas 2,5-furanodikarboksylowy jako potencjalny składnik kopolimerów o właściwościach elastomerowych Praca stanowi przegląd literatury na temat kwasu 2,5-furanodikarboksylowego, zaliczanego do grona najbardziej obiecujących monomerów pochodzenia roślinnego. Wykazuje podobieństwo pod względem budowy chemicznej oraz reaktywności do kwasu tereftalowego (PTA), głównego monomeru w syntezie poliestrów oraz estrowych elastomerów termoplastycznych. Opisano sposoby jego syntezy z biomasy (polisacharydów, skrobi lub ligninocelulozy), a także jego potencjalne zastosowania oraz prace badawcze nad charakterystyką elastomerów termoplastycznych z jego udziałem. Jak pokazują wyniki badań, zastąpienie PTA kwasem FDCA w estrowych segmentach sztywnych nie pogarsza właściwości kopolimerów, nadal zachowują one cechy elastomerów i łatwość przetwórstwa.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Badanie tarcia sztucznych stawów biodrowych : przegląd W artykule analizowany jest stan wiedzy na temat warunków kinematycznych, tarcia i zużycia THR. Pokazano, że: 1) geometria złącza HIP określa warunki wpływu tarcia i zużycia; 2) tribologia (tarcie i zużycie) sztucznych stawów HIP (związanych z biokompatybilnością) to dwa kluczowe aspekty odpowiedzialne za kliniczny sukces implantu stawu biodrowego; 3) konieczna jest symulacja tarcia i zużycia w rzeczywistych warunkach pracy stawu biodrowego HIP, w celu oceny skuteczności różnych rozwiązań implantów biodrowych, poprzez porównanie ich parametrów tarcia w zależności od warunków smarowania i mechanizmów zużycia kontrolowanych za pomocą tarcia. Opracowano zmodyfikowany schemat kinematyczny symulatora ruchu z uwzględnieniem poszczególnych składowych ruchu oraz pomiarem siły tarcia komponentów i momentu obrotowego. Zainstalowane osobne czujniki obciążenia pozwalają mierzyć siłę osiową Fz wzdłuż osi kości udowej (z), moment Mz wokół osi z oraz momenty w osiach Mx i My. Opracowano procedurę obliczania parametrów tarcia i smarowania podczas całego cyklu symulacji, która zostanie wykorzystana do przetwarzania danych eksperymentalnych z testów symulacyjnych. Wyniki obliczeń parametrów Sommerfelda w każdym punkcie cyklu ruchu wraz ze schematem obciążenia normalnego pokazują, że parametr Sommerfeld zmienia się nieznacznie w zakresie 11,2·10-8–4,0·10-8 dla 50% cyklu. Zatem zmienność rzeczywistych warunków smarowania obciążonej części dla danego cyklu jest stosunkowo niewielka.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Parametry geometryczne i kinematyczne wybranych rozjazdów stosowanych na liniach dużych prędkości W artykule przedstawiono charakterystykę rozjazdów dużych prędkości. Opisano zagadnienia geometryczne i kinematyczne związane z połączeniami torów na liniach dużych prędkości. Na podstawie dostępnej wiedzy opracowano zestawienie rozjazdów obecnie stosowanych oraz planowanych do zastosowania na nowych liniach dużych prędkości w Polsce.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Zastosowanie metody STEM oraz FIB w badaniach struktury warstwy wierzchniej żarowytrzymałego monokrystalicznego nadstopu niklu po utlenianiu wysokotemperaturowym W artykule przedstawiono wyniki analizy procesu wzrostu warstwy tlenkowej powstającej na żarowytrzymałym monokrystalicznym nadstopie niklu drugiej generacji podczas utleniania w temperaturze 1050oC przez 100 godzin oraz zachodzące w niej zmiany składu chemicznego i fazowego. Ponadto, analizie poddano procesy segregacji pierwiastków na granicach ziarn warstwy tlenkowej Al2O3 z wykorzystaniem wysokorozdzielczej mikroskopii elektronowej skaningowo transmisyjnej S/TEM. Przedstawiono szczegóły metodyczne przygotowania próbek z warstw tlenkowych metodą Focused Ion Beam (FIB) przeznaczonych do analizy z wykorzystaniem wysokorozdzielczej mikroskopii skaningowo transmisyjnej S/TEM.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Mikrostruktura i właściwości warstw tlenoazotowanych wytworzonych w obróbce hybrydowej w niskotemperaturowej plazmie Szczególne właściwości tytanu i jego stopów, takie jak: niska gęstość, wysoka wytrzymałość właściwa oraz dobra odporność na korozję i korzystny moduł Younga w zestawieniu z powszechnie stosowanymi stalami chirurgicznymi na implanty kostne powodują, że znajdują one coraz szersze zastosowanie w medycynie. Obecnie jednym z rozwijanych kierunków badań w aspekcie poprawy biozgodności tytanu i jego stopów jest poprawa łączenia się implantu z kością poprzez zwiększenie adhezji oraz aktywacji płytek krwi. Cel ten można osiągnąć poprzez zastosowanie technik inżynierii powierzchni, takich jak metody PVD i CVD, implantację jonów oraz obróbki jarzeniowe, np. tlenoazotowanie w niskotemperaturowej plazmie. Celem niniejszych badań była ocena mikrostruktury (SEM), składu chemicznego (EDS), topografii powierzchni (profilometr optyczny), mikrotopografii oraz mikrochropowatości powierzchni (AFM), mikrotwardości, odporności korozyjnej w roztworze Ringera (metoda potencjodynamiczna) oraz biozgodności warstw tlenoazotowanych wytworzonych podczas procesu tlenoazotowania jarzeniowego w niskotemperaturowej plazmie w temperaturze 650°C. Dyfuzyjna warstwa typu TiO2+TiN+Ti2N+aTi(N) wytworzona na stopie tytanu Ti6Al4V charakteryzuje się wysoką twardością, dobrą odpornością korozyjną i wyższą, niż stop tytanu w stanie wyjściowym, twardością. Badania biozgodności w zakresie adhezji i aktywacji płytek krwi wykazały, że adherowały one w większym stopniu i wykazywały cechy większej aktywacji na warstwach tlenoazotowanych niż na stopie tytanu Ti6Al4V w stanie wyjściowym. Rezultaty wskazują, że wytworzenie warstwy tlenoazotowanej pozwala poprawić właściwości biomateriałów tytanowych w aspekcie integracji z kością.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Analiza możliwości wykonania gęstych perforacji blach niekonwencjonalnymi technikami wysokoenergetycznymi in sheet metal using unconventional high-energy techniques W pracy dokonano krótkiego przeglądu niekonwencjonalnych, wysokoenergetycznych metod cięcia. Opisano przeprowadzone doświadczenia w zakresie wykonania perforacji (otworów o średnicy 3 mm w układzie heksagonalnym ze skokiem 6 mm) w blasze stalowej niskowęglowej o grubości 1 mm laserem (z gazem roboczym azotem i tlenem), strumieniem wody, tlenem i strumieniem plazmy. Dokonano oceny jakości uzyskanych perforacji oraz opisano wady wyrobow, powstające podczas cięcia. Stwierdzono, iż możliwe jest wykonanie dobrej jakości gęstych perforacji blach techniką cięcia laserowego oraz strumieniem wody. Na tym etapie, wyeliminowano z dalszych badań wycinanie tlenem i plazmą.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Supersprężyste implanty NiTi dla ciągłej dystrakcji kości Zasadniczym założeniem tej pracy było osiągnięcie nadsprężystości implantów użytych do dystrakcji kości dla korekcji deformacji czaszkowo-twarzowych. Opisano dwie możliwości przygotowania nadsprężystych, sprężynowych implantów użytych w kranioplastyce. W pierwszej użyto nadsprężyste, proste druty jako sprężyny w kształcie Omega lub U. Nadsprężystość jest indukowana w drutach przez wstępną deformację na zimno i wyżarzanie poniżej temperatury rekrystalizacji. Struktura dyslokacyjna i mało-kątowe granice ziaren są charakterystyczne dla struktury tych drutów. Druga możliwość indukowania nadsprężystości w sprężynach pierścieniowych bazuje na umocnieniu wydzieleniowym. W tym celu użyto stop z wyższą zawartością niklu (51%at.), w którym wydzielanie koherentnych cząstek fazy Ni4Ti3 prowadzi do umocnienia osnowy i pozwala osiągnąć wyraźne plateau naprężania na krzywej naprężenie-odkształcenie. Przydatność uzyskanych implantów wykazano w zastosowaniach klinicznych.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Stopień rozdrobnienia surowca spieniającego a porowatość szkła piankowego W pracy zbadano wpływ stopnia rozdrobnienia surowca spieniającego – wapienia – na porowatość szkła piankowego. Spienianiu poddano zestawy surowcowe składające się z wapienia o różnym stopniu rozdrobnienia oraz bezbarwnej opakowaniowej stłuczki szklanej o uziarnieniu 0,063 mm. Zbadano mikrostrukturę oraz określono podstawowe właściwości fizyczne otrzymanego szkła piankowego. Przeprowadzone badania pozwoliły określić kształt i wielkość porów. Określono optymalną porowatość oraz stopień rozdrobnienia surowca spieniającego.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Wpływ Ni, Mo, Si, Ti na jakość powierzchniowej warstwy stopowej Praca przedstawia wyniki badań mikrostruktury oraz wybranych własności mechanicznych warstwy stopowej. Celem badań było określenie wpływu Ni, Mo, Si i Ti dodanych oddzielnie do żelazochromu wysokowęglowego, z których wykonano wkładkę stopową na własności warstwy wytworzonej na odlewie staliwnym. Badania struktury prowadzono na mikroskopie świetlnym. W ramach badań własności użytkowych określono twardość, mikrotwardość oraz odporność na zużycie ścierne typu metal-minerał wytworzonej warstwy stopowej. Dążono do uzyskania jak najwyższych własności oraz największej grubości warstwy stopowej, która byłaby pozbawiona wad i nieciągłości. Przeprowadzone badania umożliwiły dobór dodatku stopowego do materiału wkładki co wpłynęło na poprawienie jakości otrzymywanych powierzchniowych warstw stopowych.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Ruchotwórczość wielkopowierzchniowych obiektów handlowych trzeciej generacji na przykładzie Trójmiasta Wielkopowierzchniowe obiekty (handlowe, usługowe itp.) generują ruch o dużych natężeniach, które często przekraczają możliwości przepustowe przyległego układu ulicznego. Wpływają w ten sposób na znaczne pogorszenie się warunków ruchu w najbliższym otoczeniu obiektu i zakłócenia w prawidłowym funkcjonowaniu systemu transportowego miasta. Wobec braku polskich doświadczeń konieczne jest badanie wpływu wybranych czynników demograficznych, ekonomicznych, przestrzennych, infrastrukturalnych, organizacyjnych na wielkość ruchu generowanego przez te obiekty. Na tej podstawie możliwe jest utworzenie narzędzi pozwalających na prognozowanie wielkości ruchu generowanego przez tego typu obiekty i wpływu tego ruchu na funkcjonowanie sieci transportowej miasta. Celem referatu jest przedstawienie wyników badań i analiz ruchu generowanego przez obiekty handlowe trzeciej generacji na przykładzie Trójmiasta oraz identyfikacja najistotniejszych czynników wpływających na wielkość generowanego ruchu. W referacie przedstawiono wstępne wyniki modelowania ruchu w wielkopowierzchniowych obiektach handlowych, jak również przykłady wykorzystania wyników badań i zbudowanych modeli do prognozowania wielkości ruchu generowanego przez tego typu obiekty.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Badania własności mechanicznych kości wołowych i wieprzowych Celem prowadzonych badań było określenie własności wytrzymałościowych wieprzowych i wołowych kości udowych. Wartości te są niezbędne w numerycznych i doświadczalnych analizach układu kość - implant, które przeprowadza się podczas projektowania ich nowych postaci konstrukcyjnych. W ostatnich latach implanty stosowane są do leczenia złamań kości nie tylko u ludzi, ale coraz częściej u zwierząt. Dlatego też wiedza dotycząca własności wytrzymałościowych kości umożliwia optymalny dobór własności biomateriału metalowego oraz implantu w celu zapewnienia prawidłowej stabilizacji zrostu kostnego. W warunkach fizjologicznych na kości udowe najczęściej działają siły ściskające i zginające, z tego względu w pracy przedstawiono wyniki jednoosiowej próby ściskania i trójpunktowego zginania próbek pobranych z kości o różnej wilgotności. Do badań wytypowano 3 grupy próbek: I - próbki świeże, II - próbki suszone przez 24 dni i III - próbki suszone przez 30 dni. W wyniku przeprowadzonych prób wyznaczono wartości modułu Younga, wytrzymałości na ściskanie i zginanie próbek ze wszystkich grup badawczych. Na podstawie uzyskanych wyników i analiz literaturowych stwierdzono, że największymi wartościami własności wytrzymałościowych charakteryzują się kości zwierząt o większej masie. Dla zwierząt o kościach długich mniejszych można więc zastosować implant o mniejszym umocnieniu, a tym samym mniejszej sztywności. Przeprowadzone badania stanowią pierwszy etap analiz i w dalszym etapie zostaną uzupełnione i rozszerzone o kolejne badania wytrzymałościowe w tym twardości próbek po kontrolowanym sposobie i czasie suszenia.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Testy potencjodynamiczne drutów stalowych przeznaczonych dla kardiologii Celem pracy była ocena wpływu modyfikacji powierzchni oraz odkształcenia zadawanego w procesie ciągnienia na właściwości korozyjne drutów ze stali X2CrNiMo 17-12-2 przeznaczonych dla kardiologii inwazyjnej. Odporność na korozję elektrochemiczną oceniano w oparciu o rejestrację krzywych polaryzacji anodowej metodą potencjodynamiczną. Krótkotrwałe testy potencjodynamiczne, jak również testy po 30. dniowej ekspozycji realizowano w sztucznym osoczu symulującym środowisko układu krwionośnego. Kolejne etapy modyfikacji powierzchni polegały na szlifowaniu drutów po technologicznym procesie ciągnienia, ich elektrochemicznym polerowaniu oraz chemicznej pasywacji. Testy potencjodynamiczne w roztworze sztucznego osocza wykazały zróżnicowaną odporność na korozję elektrochemiczną drutów ciągnionych z odkształceniem w zakresie £=0+2,99. Stwierdzono, że najwyższą odpornością korozyjną charakteryzuje się walcówka w stanie wyżarzonym. Wraz ze wzrostem odkształcenia następuje obniżenie charakterystyk korozyjnych drutu. Zaobserwowano, że z kolei zabiegi modyfikacji powierzchni poprawiają właściwości korozyjne drutów. Dodatkowe polepszenie odporności drutów na korozję elektrochemiczną spowodowała 30. dniowa ekspozycja w sztucznym osoczu.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa
Automatyzacja procesów przemysłowych na przykładzie Laboratorium CBJ Sp. z o.o. Rosnący poziom wymagań klientów dotyczących ilości informacji o produkcie, podnoszenia jakości wykonywanych usług oraz łączenia systemów informatycznych wymusza na usługodawcy zastosowanie możliwie najnowszych rozwiązań technicznych. Szczególnym przypadkiem jest laboratorium Centrum Badań Jakości sp. z o.o. (CBJ), wykonujące pomiary m.in. dla KGHM na skalę przemysłową, gdzie finalnym produktem jest informacja. Zbieranie danych o procesie przygotowywania prób do analiz, pomiary oraz optymalizacja procesu dla kilku tysięcy analiz dziennie, przy zróżnicowanych właściwościach fizycznych i chemicznych próbek, nie są możliwe bez automatyzacji procesu. W 2009 r. CBJ wspólnie z firmą Herzog podjął działania mające sprostać nowym wyzwaniom, zakończone otwarciem w 2011 r. nowego budynku z w pełni zautomatyzowanym parkiem maszynowym. Nowa instalacja odpowiada za przygotowywanie próbek geologicznych i flotacyjnych do pomiaru metodą rentgenofluorescencyjną ilościowej zawartości miedzi, srebra oraz innych pierwiastków towarzyszących. Parkiem 30 współdziałających maszyn, w tym 4 robotów przemysłowych, zarządza komputer z dedykowanym oprogramowaniem. Z uwagi na różnorodność badanego materiału autorski system PrepMaster firmy Herzog nie tylko spełnia typowe funkcje HMI, ale przede wszystkim steruje każdą maszyną z osobna oraz ich współpracą. Każdy z badanych materiałów jest jedyny i niepowtarzalny, dzięki czemu system nadzoruje każdy etap przygotowania prób, odpowiada za wizualizację i śledzenie procesu oraz archiwizację danych. Zastosowanie kodów kreskowych do oznaczania unikatowych próbek daje możliwość automatycznego wyboru receptur, zgodnie z technologią pomiaru i życzeniami klientów. Ponadto system nadrzędny ma możliwość wymiany informacji z systemem typu LIMS, służącym do zarządzania badaniami całej spółki oraz do współpracy z klientami. Poprzez zastosowanie dwóch niezależnych linii maszyn dodatkowo uzyskano pewność działania w przypadku awarii. Park maszynowy łączący mechanikę urządzeń, automatyzację procesu i informatyzację spółki przyniósł wiele korzyści, jakimi są: podniesienie jakości wykonywanych usług, zwiększenie liczby wykonywanych pomiarów, podniesienie bezpieczeństwa pracy, lepsza wymiana informacji z klientami.

Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, inżynieria materiałowa