PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Prawne aspekty przejścia zakonnika z jednego instytutu zakonnego do innego Zgodnie z ogólną zasadą, zakonnik po ślubach wieczystych nie może przejść z własnego instytutu do innego. Jednakże, prawodawca dopuszcza trzy wyjątki od tej reguły. Artykuł traktuje o jednej z nich. Jest to przejście z jednego instytutu zakonnego do innego instytutu zakonnego. Aby to zrobić, zakonnik musi mieć pozwolenie najwyższych przełożonych obydwu instytutów, którzy powinni uzyskać zgodę własnych rad. Po odbyciu przynajmniej trzyletniej próby, zakonnik może być dopuszczony do profesji wieczystej w nowym instytucie. Jeśli zaś nie chce złożyć profesji lub nie został do niej dopuszczony przez kompetentnych przełożonych, powinien wrócić do dawnego instytutu, chyba że otrzymałby indult sekularyzacyjny. Do momentu złożenia profesji w nowym instytucie, mimo pozostawania w mocy ślubów, zostają zawieszone uprawnienia i obowiązki, jakie miał zakonnik w poprzednim instytucie, jednakże od chwili rozpoczęcia próby obowiązany jest on do przestrzegania prawa własnego nowego instytutu. Przez złożenie profesji w nowym instytucie następuje włączenie do niego tego członka, równocześnie wygasają poprzednie śluby, uprawnienia i obowiązki.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Urzeczywistnianie się Kościoła w małżeństwie i rodzinie według Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku Rodzina jest najmniejszą jednostką zarówno społeczeństwa, jak i Kościoła. W rodzinie i poprzez rodzinę Kościół się realizuje i urzeczywistnia. Kościół, jako wspólnota osób ochrzczonych, ma spełniać misję głoszenia Dobrej Nowiny, która realizuje się w potrójny sposób: prorocki, kapłański i królewski. Ustawodawca ukazuje tę misję w kan. 204 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r., stwierdzając: „Wiernymi są ci, którzy przez chrzest wszczepieni w Chrystusa, zostali ukonstytuowani Ludem Bożym i stawszy się z tej racji na swój sposób uczestnikami kapłańskiego, prorockiego i królewskiego posłannictwa Chrystusa, zgodnie z własną każdego pozycją, są powołani do wypełniania misji, jaką Bóg powierzył pełnić Kościołowi w świecie”.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Stowarzyszenie publiczne wiernych dążące do uzyskania statusu instytutu zakonnego według obowiązującego prawa kanonicznego Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r. dopuszcza możliwość erygowania nowych instytutów zakonnych przez biskupa diecezjalnego. W rzeczywistości powstanie nowego instytutu zakonnego jest wieloetapowym procesem regulowanym przez prawo kościelne. Jednym z etapów tego procesu jest stowarzyszenie publiczne wiernych dążące do uzyskania statusu instytutu zakonnego. Celem niniejszego artykułu jest ukazanie specyfiki tej struktury prawnej.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Spór o klauzulę sumienia w Polsce Klauzula sumienia umożliwia rozstrzygnięcie konfliktu pomiędzy normami sumienia wynikającymi z nakazów prawa naturalnego oraz przyrodzonej godności osoby ludzkiej a nakazami wynikającymi z norm prawa pozytywnego, zdecydowanie na korzyść nakazów etycznych. W Europie i świecie występują dwie tendencje: jedna zmierza do jak największego rozszerzenia swobody zabijania ludzi uznanych za niepotrzebnych (w tym płodów ludzkich), a druga opcja formułuje coraz dokładniejsze zapisy dające możliwość realnego korzystania z klauzuli sumienia. W tej sytuacji ogłoszono apel Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy z 2010 roku, skierowany szczególnie do państw europejskich, o stworzenie warunków prawnych do szerszego korzystania z klauzuli sumienia. Uprawnienie do działania w zgodzie z własnym sumieniem jest formalnie w normach prawa polskiego zagwarantowane, pracownikom związanym z ochroną życia i zdrowia możliwość powołania się instytucję umożliwiającą im odmowę wykonania określonej czynności, która może być sprzeczna z ich rozumieniem troski o życie i zdrowie, sprzeczna z nakazami ich sumienia, które jest dla nich wiążące. Normy zawierające to uprawnienie zawarte są tak w konstytucji, jak i w innych ustawach RP, a także w kodeksach etycznych środowisk medycznych. W wyniku nacisku środowisk lewicowych i liberalnych niektóre zapisy w prawie i kodeksach etycznych z ostatnich lat tak ograniczyły możliwość korzystania z klauzuli sumienia, że przepisy te są wadliwe, a według wielu także niekonstytucyjne. Ich zmiany słusznie domagają się środowiska parlamentarne i medyczne. Dyskusja na temat klauzuli sumienia winna być rzetelnie kontynuowana i uwieńczona przyjęciem w parlamencie RP odpowiednich norm prawnych realnie chroniących sumienie lekarzy, pomocniczego personelu medycznego, farmaceutów, a także sędziów i innych pracowników ochrony zdrowia i życia ludzkiego.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Sprawa beatyfikacyjna Sługi Bożego Józefa Marii Haro Salvadora (1904-1965) – współczesnego wzoru zaangażowania i odpowiedzialności społecznej W roku kolejnego synodu poświęconego rodzinie staje przed nami postać męża jednej żony, z którą wychowywał ośmioro dzieci – Józefa Marii Haro Salvadora. Chociaż minęło 50 lat od śmierci Sługi Bożego, która nastąpiła w roku zakończenia Soboru Watykańskiego II, widzimy świeckiego katolika zaangażowanego w sprawy publiczne na każdym etapie życia, stosownie do swojego stanu, dużo wcześniej niż rozpoczął obrady wspomniany Sobór. Przedstawiony w części pierwszej artykułu rys biograficzny ukazuje, że Sługa Boży może i dziś stanowić wzór odpowiedzialności w rodzinie, w środowisku pracy, w aktywności wspólnoty religijnej i świeckiej. Na aktualność tej postaci wskazywali też mówcy występujący po formalnej części sesji otwarcia procesu, którą przedstawiono w części trzeciej. Z historii sprawy, przed jej formalnym rozpoczęciem, a przedstawionej w drugiej części artykułu, wyraźnie wynika, że oprócz potrzeby przygotowania postulatorów, istnieje konieczność uwrażliwiania środowisk zamierzających być aktorami w konkretnych sprawach na potrzebę korzystania z ich pomocy, już na etapie wstępnej oceny, bez względu na status intelektualny czy naukowy samych zainteresowanych. Na przykładzie tej sprawy, przy uwzględnieniu obowiązujących norm, wskazuje się, że nie należy też pozostawiać kwestii zbierania dokumentów i świadectw dopiero na etap procesowy. Ponadto zadania tego nie należy składać na barki jednej osoby, bo może zakończyć się to obumarciem sprawy wraz ze śmiercią tejże.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Moralność publiczna jako wyznacznik treści pojęcia wolność gospodarcza Publikacja podejmuje tematykę klauzuli generalnej moralności publicznej w prawie gospodarczym publicznym. Stosowanie w praktyce przywołanej klauzuli wydaje się być trudne, co potwierdza zarówno liczne orzecznictwo, jak i bogate piśmiennictwo w tym przedmiocie. Zdaniem Autora konieczne jest zrozumienie „ducha konstytucji‟ skorelowanego z wartościami judeo-chrześcijańskimi. Konstytucyjne odwołanie do moralności publicznej skutkuje inkorporowaniem jej do systemu obowiązującego prawa. Legislator gospodarczy przestrzeganie jej wprowadza do katalogu ustawowych obowiązków przedsiębiorcy. 

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Działania podejmowane przez władze diecezjalne w związku z dekretem Rady Państwa PRL z dnia 31 grudnia 1956 r. o organizowaniu i obsadzaniu stanowisk kościelnych, na przykładzie wybranych diecezji Rada Państwa Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej wydała dekret z dnia 9 lutego 1953 r. o obsadzaniu duchownych stanowisk kościelnych. Na mocy tego aktu prawnego władze komunistyczne w Polsce kontrolowały działalność duchownych Kościoła katolickiego, dowolnie interpretując ich zachowania i bardzo często uznając je za sprzeczne z przepisami obowiązującego prawa. Biskupi polscy podkreślali, że organy państwowe, wykonując te normy, nagminnie postępowały w sposób bezprawny. Episkopat wielokrotnie postulował wprowadzenie zmian w przepisach, aby uniemożliwić tego rodzaju bezprawne działania. W końcu 1956 r. władze państwowe podjęły rozmowy na forum Komisji Wspólnej przedstawicieli Rządu PRL i Episkopatu Polski. W konsekwencji Rada Państwa wydała dekret z dnia 31 grudnia 1956 r. o organizowaniu i obsadzaniu stanowisk kościelnych. Nowy akt prawny był mniej restrykcyjny w stosunku do duchownych, ale mimo to władze komunistyczne ciągle wykorzystywały zawarte w nim normy do instrumentalnego kontrolowania działalności księży. Przede wszystkim dotyczyło to kandydatów mających objąć stanowiska proboszczów i administratorów parafii. Wraz z wejściem w życie nowych przepisów władze państwowe nadal używały ich do bezprawnego wpływania na organizowanie i obsadzanie stanowisk kościelnych. Posługiwano się szantażem wobec Episkopatu Polski, sugerując możliwość wprowadzenia w przyszłości bardziej restrykcyjnych przepisów, w przypadkach, gdy strona kościelna nie zechce pójść na daleko idące ustępstwa w tej kwestii. W pierwszej połowie 1957 r. do Konferencji Episkopatu Polski napływały informacje z poszczególnych diecezji o niezgodnych z prawem postępowaniach organów państwowych w zakresie organizowania i obsadzania stanowisk kościelnych. Władze państwowe nagminnie posługiwały się w procedurze niesprawdzonymi, a wręcz fałszywymi informacjami, formułując zastrzeżenia w stosunku do kandydatów na proboszczów i administratorów parafii. Działalność organów państwowych skupiała się na dążeniu do uniemożliwienia mianowania na stanowiska proboszczów i administratorów parafii osób, które władze uważały za nieprzychylne ustrojowi Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. W latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku władze cywilne podjęły próby blokowania nominacji proboszczów i administratorów parafii poprzez sprawdzanie, czy osoby te przedkładały administracji państwowej sprawozdania z nauki religii i prowadzenia księgi inwentarzowej. Od złożonych deklaracji podporządkowania się tym wymogom zainteresowanych osób uzależniano odstąpienie od wydania zastrzeżeń przed nominacjami na stanowiska kościelne. Taki stan prawny dotyczący organizacji i obsadzania stanowisk kościelnych trwał aż do zmiany ustroju w Polsce w 1989 r., chociaż w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych władze państwowe postępowały w tym względzie mniej represyjnie.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Prawnoautorskie aspekty szkolnej katechezy z wykorzystaniem utworów audiowizualnych Na lekcjach religii w szkole, jako uzupełnienie przekazu werbalnego katechety, mogą być prezentowane utwory audiowizualne. Zgodnie z przepisami prawa autorskiego, nie jest do tego potrzebna jakakolwiek zgoda, jeśli ma to miejsce w celach dydaktycznych i w związku z potrzebą zilustrowania przekazywanych treści. Wymóg ten zostanie spełniony, jeśli tematyka utworów audiowizualnych będzie zgodna z zatwierdzonym przez Komisję Episkopatu Polski ds. Katechizacji programem nauczania lekcji religii. Katecheta może również w celach dydaktycznych sporządzać kopie fragmentów utworów audiowizualnych i przekazywać je uczniom w ramach dozwolonego użytku edukacyjnego.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Ekobójstwo i grzech ekologiczny: dwa terminy – dwa porządki – wspólna sprawa Apel papieża Franciszka – skierowany 15 listopada 2019 r. do uczestników XX Kongresu Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Karnego – o prawną ochronę środowiska, w tym karną przez uznanie ekobójstwa na całym świecie za przestępstwo ścigane i karane został przez adresatów przyjęty jako mocne wsparcie podejmowanych przez nich inicjatyw w tym zakresie. Synteza dotychczasowych wysiłków oraz trudności we wprowadzaniu adekwatnej do sytuacji regulacji międzynarodowej przedstawione zostały w p. 1 artykułu. W tym samym przemówieniu Franciszek zapowiedział aktywną współpracę Kościoła, m.in. wprowadzenie do Katechizmu Kościoła Katolickiego pojęcia grzechu ekologicznego. W p. 2 artykułu przeprowadzono krytykę terminu w aspekcie logicznym, językowym, odkrywając pierwotne wyrażenie z pism L. Boffa (grzech anytekologiczny), aktualne nauczanie papieży oraz termin użyty przez profesora prawa karnego L. Aroyyo Zapatero – grzech ekobójstwa.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Ksiądz Profesor Henryk Misztal (1936-2020): Człowiek – Kapłan – Uczony – Nauczyciel Niniejsze opracowanie jest wspomnieniem o ks. prof. dr. hab. Henryku Misztalu, który zmarł w dniu 28 października 2020 r., a jego celem jest upamiętnienie tego wybitnego naukowca, zaangażowanego nauczyciela, niestrudzonego wychowawcy pracowników nauki, a nadto gorliwego kapłana i dobrego człowieka. Swą naukową aktywność Ksiądz Profesor ściśle związał z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim Jana Pawła II. Przez lata kierował pracami Katedry Prawa Wyznaniowego (której był kierownikiem) oraz Katedry Prawa Kanonizacyjnego (której był kuratorem). Pełnił też szereg innych ważnych funkcji uniwersyteckich. Był m.in. prodziekanem (1983–1987) i dziekanem Wydziału Prawa Kanonicznego KUL (1987–1989). Badania prowadzone przez ks. prof. dr. hab. Henryka Misztala dotyczyły zagadnień z zakresu prawa wyznaniowego i prawa kanonizacyjnego. W obu tych zakresach wypracował sobie pozycję autorytetu uznawanego nie tylko w Polsce, ale i za jej granicami. W pracach dotyczących prawa wyznaniowego szczególnie akcentował znaczenie należnej każdemu wolności religijnej. Natomiast w zakresie prawa kanonizacyjnego zasłynął przede wszystkim jako Autor całościowych opracowań prawa materialnego i procedury. Owocem pracy badawczej Księdza Profesora jest ponad 500 różnego rodzaju publikacji. Znakiem docenienia Jego naukowych osiągnięć są przyznane Mu ordery i odznaczenia. Otrzymał m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2000) i Medal Komisji Edukacji Narodowej (2006). W 2018 r. został uhonorowany odnowieniem doktoratu przez macierzysty Uniwersytet. Na forum kościelnym obdarzono Go godnością kapelana honorowego Ojca Świętego Jana Pawła II (1996). Naukowa aktywność ks. prof. dr. hab. Henryka Misztala była stale inspirowana wiarą, pozostając nierozerwalnie związana z przeżywaniem kapłaństwa. Dopiero świadomość tego faktu pozwala właściwie zrozumieć nie tylko Jego życiowe wybory, ale i najgłębsze źródła autorytetu, którym się cieszył.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Posoborowe implikacje dotyczące eklezjologii prawa kościelnego w doktrynie polskich kanonistów W rozważaniach dotyczących eklezjologii Kościoła z punktu widzenia kanonistycznego, ale i również teologicznego, wydaje się słusznym stwierdzić, iż w sposób pełny nie da się wyczerpać definicji Kościoła, ponieważ właśnie w aspekcie niewidzialnym pozostanie on nieuchwytny w ramach badań czysto empirycznych. Dlatego słusznie stwierdzają polscy kanoniści, że prawo kanoniczne powinno badać z własnego punktu widzenia ten porządek, a kanonistyka nie powinna określać się przez relacje do innych nauk, lecz poszukiwać własnych metod prowadzących do celu. Kanoniści stawiali sobie pytanie, w jaki sposób dyrektywy wydawane przez prawodawcę, który kieruje społecznością, mają się do własnego i podstawowego celu Kościoła – zbawienia dusz. Dary chrztu i predyspozycje naturalne mają nadawać dynamizm całej wspólnocie. Wydaje się również słusznym zarzut stawiamy obecnemu Kodeksowi, jakoby prawa wiernych zostały w nim zawarte nieco defensywnie. Rozróżnienie pomiędzy pierwszorzędnym celem prawa regulującym życie społeczne, jak i ostatecznym, czyli zbawieniem, dało odpowiedź. Prawo umożliwia osiągnięcie zbawienia właśnie przez własny porządek, który pośrednio służy temu celowi i ostatecznie ukierunkowuje na cel ostateczny.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Badania naukowe w zakresie historii prawa kościelnego i historii prawa wyznaniowego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach 2000–2020 Artykuł stanowi przegląd tematyki badań podejmowanych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w zakresie historii prawa kościelnego oraz historii prawa wyznaniowego. Jest uzupełnieniem wcześniejszych publikacji, mających na celu opracowanie pełnej historii studiów prowadzonych w tym Uniwersytecie w zakresie prawa kanonicznego i prawa wyznaniowego. W tekście zaprezentowano tematykę badań oraz stanowiące ich efekt publikacje w układzie tematycznym i chronologicznym. Jak podkreślono, liczne spośród zagadnień podejmowanych przez krakowskich badaczy były też analizowane przez Księdza Profesora Henryka Misztala, zwłaszcza w jego monografii pt. Polskie prawo wyznaniowe.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Prawo dziecka do wychowania w prawodawstwie Kościoła łacińskiego z elementami prawa polskiego Prawo dziecka do wychowania stanowi szczególną troskę Kościoła. Wskazuje na to chociażby liczba kanonów odnoszących się do dzieci. Dziecko jest podmiotem wychowania. Posiada niezbywalne prawo do wychowania z uwagi na przyrodzoną godność. Rodzice, ponieważ dali dzieciom życie, mają najcięższy obowiązek jego wychowania. W małżeństwach mieszanych należy uświadamiać nupturientów o zobowiązaniach w zakresie katolickiego wychowania potomstwa. Rodzice powinni wprowadzić dzieci w życie sakramentalne. Religijność rodziców przekłada się na późniejszy rozwój dziecka oraz jego funkcjonowanie w społeczeństwie. Prawo dziecka do wychowania zabezpieczają instytucje, których zadaniem jest wspieranie rodziców i wzmocnienie ochrony prawnej w tym zakresie. Rodzice nie powinni swoich obowiązków względem potomstwa przerzucać na instytucje i inne wspólnoty. Jest oczywiste, że ustawodawca prawo dziecka uważa za rzecz na tyle naturalną, że zrezygnował z uregulowania tego zagadnienia w formie przepisu.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Podstawy prawne odpowiedzialności wiernych za materialne potrzeby Kościoła Obowiązek zabezpieczenia materialnych potrzeb Kościoła ściśle dotyczy możliwości wykonywania przez niego celów, którymi są: sprawowanie kultu, prowadzenie dzieł apostolstwa i miłości oraz godziwe utrzymanie szafarzy. Podstawy prawne odpowiedzialności wiernych w tym zakresie stanowią przepisy Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r. Ustawodawca przypomina wrodzone prawo Kościoła (ius nativum) domagania się od wiernych wszystkiego, co konieczne dla osiągnięcia właściwych mu celów (kan. 1260) i zarazem zobowiązuje wszystkich wiernych do troski o środki materialne na ich realizację (kan. 222 § 1). W analizowanej dziedzinie istotne są także źródła wskazane przez Papieską Komisję ds. Autentycznej Interpretacji Kodeksu Prawa Kanonicznego, zwłaszcza: kan. 1496 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., dekrety Soboru Watykańskiego II: Apostolicam actuositatem, Ad gentes divinitus, Presbyterorum ordinis. Za podstawy prawne należy również uznać dokumenty źródłowe, do których odwołano się przy tworzeniu pierwszej kodyfikacji prawa kanonicznego.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Prymas Wyszyński kandydat na ołtarze Dnia 26 kwietnia 1989 r. Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych udzieliła kard. Glempowi nihil obstat na rozpoczęcie dochodzenia diecezjalnego. Materiał z dochodzenia diecezjalnego został przesłany do Stolicy Apostolskiej. Po uzyskaniu dekretu o ważności dochodzenia diecezjalnego został otwarty etap rzymski sprawy Sługi Bożego Stefana kard. Wyszyńskiego, Prymasa Tysiąclecia (1901-1981). Dnia 24 października 2015 r. kard. K. Nycz z postulatorem sprawy przekazali trzy tomy Positio Super Vita, Virtutibus et Fama Sanctitatis Prefektowi Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych – kard. A. Amato. Beatyfikacja kard. Wyszyńskiego wskaże Jego osobę, Jego naukę, Jego rolę w jakże trudnym okresie historii Polski. Heroiczne życie oraz przymioty osoby kard. Stefana Wyszyńskiego są godne naśladowania. On sam zaś jest autentycznym mistrzem życia duchowego i głębokiego życia wewnętrznego.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Komunia święta chorych i w niebezpieczeństwie śmierci w ustawodawstwie synodalnym Polski przedrozbiorowej Problematyka Komunii świętej chorych w ustawodawstwie synodalnym Polski przedrozbiorowej stanowi interesujący i ważny element życia religijnego i duszpasterskiego Kościoła tamtego okresu. Uchwały synodalne dostarczają bogatego materiału określającego i normującego tę dziedzinę życia sakramentalnego i religijnego wiernych. Prawodawcy synodalni ustanawiali i podawali szereg przepisów dotyczących nauczania i przygotowywania wiernych do życia eucharystycznego, ważnego i godnego udzielania oraz przyjmowania Eucharystii, troszczyli się o to, aby przyjmowali ją wierni chorzy i będący w niebezpieczeństwie śmierci. Wskazywali na trudności i problemy związane z życiem eucharystycznym i przyjmowaniem Komunii świętej, która miała kształtować życie i postawę chrześcijanina oraz być zabezpieczeniem na odejście z tego świata. Wymagania dotyczące życia eucharystycznego natrafiały nieraz na brak dobrej woli i akceptacji tak ze strony wiernych, jak i duszpasterzy. Toteż prawodawcy synodalni musieli kierować słowa nagany i odpowiednie zarządzenia dyscyplinarne i karne. Chrześcijanie bowiem w Polsce odznaczali się wprawdzie szczerą i żywiołową religijnością lecz w przestrzeganiu wymagań Kościoła co do życia eucharystycznego, wykazywali czasem dużo opieszałości i zaniedbania. Uchwały i zarządzenia synodów odbytych w Polsce przedrozbiorowej mocno zaważyły na życiu religijnym w Polsce, w tym na właściwym rozumieniu i podejściu do przyjmowania u udzielania Eucharystii, także wiernym chorym. Można powiedzieć, że ustawodawstwo synodalne Polski okresu przedrozbiorowego skutecznie zaradzało potrzebom Kościoła polskiego w życiu religijnym i eucharystycznym wiernych. 

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Sprawy Kościoła prawosławnego, kościołów ewangelickich i gmin wyznaniowych żydowskich w praktyce prawnej Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1919-1939 W lutym 1919 r. na mocy dekretu Tymczasowego Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego utworzono Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej. Sejm Ustawodawczy uchwaloną w lipcu 1919 r. ustawą utrzymał w ustroju państwa Prokuratorię i scentralizowany model ochrony interesów prawnych i majątkowych państwa. Sejm Ustawodawczy powierzył Prokuratorii także ochronę interesów majątkowych kościołów. Ochrona Prokuratorii przyjmowała postać pomocy prawnej w drodze zastępstwa prawnego lub czynności konsultacyjnych albo opiniodawczych. Ochrona Prokuratorii, traktowana przez kościoły jako forma nadzoru państwowego, została zniesiona w 1926 r. Agendę prowadzoną przez Prokuratorię po 1925 r. w kategorii określanej jako sprawy wyznaniowe wypełniały czynności zmierzające do ochrony interesów publicznych i majątkowych państwa w stosunkach z kościołami i innymi związkami religijnymi.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Dylematy wokół ustawy kanonicznej (II) – bonum commune czy communionis Autor rozważa możliwość akceptacji dobra wspólnego jako elementu wewnętrznego ustawy do ustawy kanonicznej. Przedstawia rozumienie dobra wspólnego w filozofii i naukach społecznych oraz w nauce społecznej Kościoła. Wskazuje na wypowiedzi Pawła VI i Jana Pawła II, którzy mówili o dobru wspólnym we wspólnocie Kościoła. Autor stwierdza, że istnieje możliwość akceptacji dobra wspólnego jako elementu ustawy kanonicznej. Odwołuje się w tym do Tomasza z Akwinu i jego rozumienia dobra wspólnego jako wspólnej przyczyny celowej działania. Istotą dobra wspólnego jest bonum communionis. Tak rozumiane dobro wspólne nie traci swojego miejsca w definicji ustawy kanonicznej, gdyż, jak stwierdził Jan Paweł II posłuszeństwo normom kanonicznym przyczynia się do wzrostu wspólnoty kościelnej.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Pogrzeb kościelny wyrazem wiary chrześcijańskiej. Aktualny stan prawny Ceremonie pogrzebu kościelnego winny być tak urządzone, aby wyrażały prawdę o zmartwychwstaniu Jezusa i prawdy ostateczne o zmartwychwstaniu ciał oraz o życiu wiecznym. Normy kanoniczne określające: komu należy przyznać pogrzeb kościelny, a komu odmówić, zmieniły się zdecydowanie w ostatnich dziesiątkach lat, przechodząc z pozycji rygorystycznych na dużo łagodniejsze, np. przy grzebaniu samobójców, czy wiernych, którzy polecili za życia kremację swoich zwłok. Prawodawstwo kościelne preferuje tradycyjne grzebanie zwłok, lecz dopuszcza ich kremację, byleby nie była dokonana z motywów przeciwnych wierze.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne