PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Niechirurgiczne metody opóźniające procesy starzenia się skóry. Starzenie się organizmu jest procesem genetycznie zaprogramowanym, szczególnie w aspekcie żywotności komórek i liczby ich podziałów. Wprowadza ono niekorzystne zmiany w funkcjonowaniu narządów oraz w wyglądzie zewnętrznym organizmu, zwłaszcza widocznym na skórze. Zmarszczki, przebarwienia i utrata owalu twarzy mogą wpływać na obniżenie jakości codziennego życia i zaburzyć relacje społeczne jednostki. W celu utrzymania korzystnego wyglądu, odmłodzenia oraz spowolnienia procesów starzenia się skóry wykorzystywane są zarówno chirurgiczne jak i niechirurgiczne zabiegi estetyczne. Z roku na rok zwiększa się zainteresowanie społeczeństwa stosowaniem innowacyjnych zabiegów anti-aging, umożliwiających zachowanie młodzieńczego wyglądu przez okres dłuższy niż wynika to z fizjologicznego cyklu życia. Niechirurgiczne zabiegi estetyczne, opóźniające procesy starzenia się skóry, aktywują naturalne mechanizmy odnowy komórek przyspieszając ich metabolizm oraz stymulując syntezę fibroblastów do produkcji kolagenu, który stanowi główny budulec skóry. Do najbardziej efektywnych zabiegów obecnie zalicza się lifting nićmi polidioksanowymi, regenerację skóry osoczem bogatopłytkowym, mezoterapię mikroigłową i igłową, lifting plasmage oraz zabiegi dermabrazji i mikrodermabrazji skojarzone z eksfoliacją chemiczną. Profesjonalne i systematyczne pobudzanie komórek pozwala wydłużyć oraz przywracać korzystny wygląd skóry we wszystkich jej warstwach. Zabiegi z wykorzystaniem nici polidioksanowych przywracają zaburzony owal twarzy i unoszą skórę w okolicach oczu. Procedura z użyciem osocza bogatopłytkowego aktywuje czynniki wzrostu komórek, usprawniając procesy regeneracyjne skóry dojrzałej. Niechirurgiczny lifting twarzy zwany plasmage, umożliwia odparowanie nadmiaru tkanki w celu redukcji i likwidacji zmarszczek oraz opadających powiek. Różnego typu zabiegi mezoterapii wpływają na przebudowę struktury skóry, redukcję drobnych zmarszczek.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki farmaceutyczne
Charakterystyka dostępnych w Polsce suplementów diety zawierających w swoim składzie glutation (GSH) Glutation (GSH) jest niskocząsteczkowym związkiem tiolowym, który wykazuje szerokie spektrum biologicznej aktywności. Jest ważnym elementem systemu antyoksydacyjnego chroniącego komórki przed skutkami stresu oksydacyjnego. Jako antyoksydant GSH unieczynnia wolne rodniki i reaktywne formy tlenu i azotu, regeneruje inne antyoksydanty np. witaminę C i E, utrzymuje grupy –SH w białkach w stanie zredukowanym, bierze udział w detoksykacji ksenobiotyków. Obniżenie stężenia GSH występuje w wielu schorzeniach. Zwiększenie poziomu GSH w komórkach organizmu jest możliwe poprzez spożywanie składników diety zawierających GSH, czy aminokwasy (szczególnie cysteina) do jego endogennej syntezy oraz suplementację preparatami farmaceutycznymi z GSH. Celem pracy była charakterystyka dostępnych w Polsce suplementów diety zawierających w swoim składzie glutation (GSH). Analizą objęto 39 suplementów z GSH. Ich charakterystyka uwzględnia: miejsce/kraj ich produkcji; typ preparatów (jedno- i wieloskładnikowe); biodostępność zawartego w nich GSH - preparaty w formule liposomowej (lipofilny GSH) i w formule nieliposomowej (nielipofilny GSH); postać farmaceutyczną preparatów oraz zawartość GSH w suplementach. Wśród 39 suplementów z GSH było 24 preparaty jedno- i 15 wieloskładnikowych. Największa liczba suplementów z GSH pochodziła z USA i Wielkiej Brytanii. Wśród suplementów z GSH było: 15 preparatów formuły liposomowej (lipofilnej ), z czego lipofilnych jednoskładnikowych było 12, a wieloskładnikowych 3 oraz 24 preparaty formuły nieliposomowej (nielipofilnej) - 12 jedno- i 12 wieloskładnikowych. Najczęściej występującą postacią farmaceutyczną wśród wszystkich analizowanych suplementów z GSH były kapsułki, żel, płyn i tabletki. W pojedynczej dawce preparatu znajdowało się od 18 mg do 750 mg GSH. Najczęściej znajdowało się 250, 450 i 500 mg GSH . Suplementy jednoskładnikowe najczęściej zawierały 450 mg GSH, natomiast wieloskładnikowe 250 mg GSH.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki farmaceutyczne
ROLA WITAMINY D W CHOROBACH NOWOTWOROWYCH I NEURODEGENERACYJNYCH – PRZEGLĄD LITERATURY W ostatnich latach obserwuje się znaczny wzrost zachorowań na nowotwory i choroby neurodegeneracyjne. Wciąż poszukuje się nowych leków i rozwiązań, które pomogłyby zwłaszcza w zapobieganiu tym chorobom. Jednym ze sposobów może być stosowanie witaminy D lub jej analogów, które poprzez swoje udowodnione wielokierunkowe działanie, stały się w ostatniej dekadzie przedmiotem zainteresowania wielu naukowców. Można by pomyśleć, że problem niedoboru witaminy D powinien dotyczyć niewielkiej części populacji, ze względu na przeprowadzane kampanie zdrowotne i dostępność wielu preparatów OTC z witaminą D w różnej postaci. Badania potwierdzają jednak, że potrzeba suplementacji witaminy D jest pomijana przez pracowników służby zdrowia, a jej niedobory są powszechne na całym świecie i dotykają wszystkich grup wiekowych. Duże znaczenie ma sprawdzanie stężenia tej witaminy we krwi, co w przypadku niskiego poziomu można skorelować z potencjalnymi problemami zdrowotnymi. Potwierdzony w licznych badaniach i publikacjach naukowych wpływ witaminy D na procesy fizjologiczne, a przez to także na zapobieganie licznym chorobom, jest istotnym argumentem wskazującym na potrzebę edukacji pacjentów na temat jej regularnego przyjmowania. Z tego powodu istotne są akcje profilaktyczne prowadzone przez fachowy personel medyczny, w tym także przez farmaceutów w aptekach ogólnodostępnych, dotyczące uświadamiania pacjentom ważnej roli witamy D i jej wpływu na nasze zdrowie. W niniejszym artykule omówiono niektóre mechanizmy działania antyproliferacyjnego, neuroprotekcyjnego i immunomodulującego aktywnych pochodnych witaminy D na przykładzie wybranych chorób nowotworowych, choroby Alzheimera oraz stwardnienia rozsianego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki farmaceutyczne
Koronawirus – aktualny problem medyczny i społeczny Koronawirusy ze względu na chorobotwórczość można podzielić na dwie grupy. Pierwsza grupa powoduje łagodne infekcje górnych dróg oddechowych. Do drugiej grupy należą wysoce patogenne koronawirusy, które są powodem ciężkiego zapalenia płuc. W grudniu 2019 w populacji ludzi odnotowano pojawienie się nowego koronawirusa 2019-nCoV, który stał się przyczyną pandemii. Wśród pacjentów wystąpiły przypadki zapalenia płuc, a jako powikłania zaobserwowano: zespół ostrej niewydolności oddechowej, niedokrwistość, ostre uszkodzenie mięśnia sercowego, wtórne zakażenia i w ciężkich przypadkach śmierć pacjentów. W rozwoju zakażenia znaczenie miały czynniki wirusowe i odpowiedź immunologiczna gospodarza. Przebieg choroby był uzależniony również od: początkowego miana wirusa w drogach oddechowych, chorób współistniejących i wieku pacjentów. Osoby młodsze doświadczały łagodniejszych objawów, a u osób starszych obserwowano cięższy przebieg infekcji. Najczęściej wymienianymi chorobami współistniejącymi były: cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, choroby sercowo-naczyniowe i niewydolność nerek. Przedstawione problemy terapeutyczne dotyczyły potrzeby opracowania skutecznych schematów leczenia zakażeń CoV przy braku zatwierdzonych leków antywirusowych oraz szczepionek. Zaproponowane rozwiązania terapeutyczne ukierunkowane zostały na zmianę przeznaczenia zatwierdzonych w lecznictwie różnych leków wykazujących dodatkowo działanie przeciwwirusowe. Szybkie przenoszenie zakażenia drogą kropelkową między ludźmi spowodowało konieczność wprowadzenia rygorystycznej ochrony przed zakażeniem. Celem tego artykułu jest przedstawienie charakterystyki nowego koronawirusa 2019-nCoV i jego zdolności do namnażania w organizmie człowieka. Omówiono patogenne typy koronawirusów, przebieg obecnego zakażenia, objawy, metody diagnostyczne, leczenie oraz transmisję zakażenia i psychologiczne skutki kwarantanny.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki farmaceutyczne
Zastosowanie alkoholu etylowego w preparatach aptecznych Alkohol etylowy jest znany od wieków i nieodłącznie powiązany z produkcją leków. Wytwarzane niegdyś preparaty galenowe opierały się często na ekstrakcji surowców roślinnych wodnymi roztworami alkoholu. W dzisiejszych czasach rola etanolu nie ogranicza się wyłącznie do ekstrakcji substancji aktywnych z roślin leczniczych. W technologii postaci leku wykorzystuje się także etanol jako promotor wchłaniania, do oczyszczania substancji aktywnej, czy jako środek dezynfekcyjny. Ta ostatnia rola miała szczególne znaczenie podczas pandemii koronawirusa, co skutkowało powstaniem narodowej monografii etanolowego roztworu antyseptycznego do stosowania na skórę.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki farmaceutyczne
Leczenie przewlekłej białaczki limfocytowej (PBL) – - od przeszłości do teraźniejszości Przewlekła białaczka limfocytowa (PBL) jest najczęściej występującą postacią białaczki w krajach Europy Zachodniej. Jest to choroba dotycząca przede wszystkim osób powyżej 50 roku życia, częściej mężczyzn niż kobiet. Wieloletnie badania wykazały, że PBL jest chorobą o bardzo zróżnicowanym przebiegu klinicznym i zmiennej wrażliwości na zastosowane leczenie. W związku z powyższym, w każdym przypadku nowo zdiagnozowanej PBL, przed rozpoczęciem leczenia, należy precyzyjnie określić stadium zaawansowania klinicznego, czynniki prognostyczne oraz cele terapeutyczne zindywidualizowane dla danego pacjenta. Ostatnie 50 lat to okres istotnego postępu w leczeniu chorób rozrostowych układu krwiotwórczego i chłonnego. Wraz z dynamicznym rozwojem technik biologii molekularnej pojawiły się nowe, specyficzne czynniki prognostyczne, umożliwiające lepszą stratyfikację chorych oraz dokładniejsze określenie dalszego kierunku terapii. W dalszym ciągu prowadzone są prace nad kolejnymi czynnikami umożliwiającymi określenie długości przeżycia pacjenta oraz szans powodzenia terapii. Jednocześnie prowadzone badania przedkliniczne i kliniczne wydłużają listę bardziej skutecznych leków przeciwnowotworowych, znajdujących swoje zastosowanie również w PBL. Coraz częściej obok standardowych cytostatyków pojawiają się leki o bardziej swoistym mechanizmie działania, zarówno w monoterapii, jak i w nowych połączeniach. Celem pracy było przedstawienie rysu historycznego w zakresie terapii białaczek i przegląd dotychczasowej wiedzy na temat charakterystyki i terapii PBL. W artykule zwrócono szczególną uwagę na przebieg choroby, czynniki ryzyka oraz stosowane obecnie strategie leczenia.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki farmaceutyczne
Nieinwazyjne metody analizy instrumentalnej w nowoczesnej technologii farmaceutycznej Celem pracy jest przybliżenie stanu wiedzy w zakresie możliwości wykorzystania nieinwazyjnych metod analitycznych w realizacji strategii PAT (ang. Process Analytical Technology), która jest obecnie rekomendowana przez światowe agencje rejestracyjne. Dążenie do uzyskania sprawnego systemu kontroli procesu wytwarzania sprawia, że na znaczeniu zyskują szczególnie techniki nieinwazyjne stwarzające możliwość monitorowania poszczególnych etapów procesu technologicznego, a tym samym szybkiej identyfikacji defektów powstających podczas wytwarzania postaci leku. Na znaczeniu zyskuje spektroskopia w zakresie podczerwieni, spektroskopia Ramana czy impulsowa spektroskopia terahercowa. W literaturze opisywane są przykłady wykorzystania obrazowania ramanowskiego, skaningowej mikroskopii elektronowej czy mikroskopii sił atomowych w ocenie formulacji farmaceutycznych. Konieczność dostosowania się do aktualnych regulacji oraz zaleceń organów rejestracyjnych w zakresie systemów kontroli procesów wytwarzania wymusza poszukiwanie nowych metod analitycznych pozwalających na zbieranie danych procesowych w czasie rzeczywistym. W ostatnich latach popularność zdobywają nowatorskie metody analizy instrumentalnej, jak optyczna tomografia koherencyjna, mikrotomografia rentgenowska czy rezonans mikrofalowy. W odróżnieniu od tradycyjnego podejścia do problemu zapewnienia jakości produktu leczniczego, strategia PAT zakłada holistyczne podejście do procesu wytwarzania poprzez zintegrowanie procesu wytwarzania z jednoczesną kontrolą wszystkich etapów produkcyjnych. Niezwykle istotna wydaje się być automatyzacja procesu kontroli, tak by była ona prowadzona bez przerywania produkcji w ramach ciągłej weryfikacji procesu (ang. continuous process verification). Zasada ciągłego doskonalenia procesu i produktu koncentruje się na redukcji zmienności procesu wytwarzania poprzez ciągłe jego monitorowanie przy użyciu nieinwazyjnych i niedestrukcyjnych metod analizy instrumentalnej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki farmaceutyczne
Recepturowa emulsja o zwiększonej lepkości do miejscowego stosowania glikokortykosteroidów w przełyku Przedmiot badań Receptura apteczna pozwala opracowywać formulacje do specjalnych wskazań medycznych. W środowisku wyczuwalny jest apel o nowe postaci farmaceutyczne dla znanych już substancji czynnych. Istotną trudnością jest leczenie pacjentów z eozynofilowym zapaleniem przełyku. Poszukiwane są nowe formulacje dla glikokortykosteroidów. Rozwiązaniem mogą być apteczne formulacje o zwiększonej lepkości pozwalające miejscowo wprowadzać substancje czynne z większą efektywnością niż obecnie dostępne leki. Cel badań Celem pracy było opracowanie recepturowego preparatu do miejscowego stosowania glikokortykosteroidów u pacjentów z eozynofilowym zapaleniem przełyku. Założono uzyskanie preparatu o zwiększonej lepkości oraz przeprowadzenie oceny właściwości fizykochemicznych. Materiały i metody Formulację opracowano w Zakładzie Farmacji Stosowanej. Postępowano zgodnie ze standardami receptury. Uzyskano emulsyjną, płynną postać (o/w) zawierającą polisacharydowe i olejowe substancje pomocnicze. Jako substancję czynną wybrano Budesonidum. Oceniano trwałość i stabilność uzyskanej formulacji przechowywyanej w temperaturze pokojowej i w 4°C. Przeprowadzono testy: cylindrowy, wahadłowy, pojemności dawki, powlekania. Oceniono pH, lepkość i osmolarność. Wyniki Uzyskano adhezyjną formulację (Steroid). Badana wykazały, iż uzyskana formulacja pozwala na istotne zwiększenie właściwości adhezyjnych Budesonidum. Wykazano, że lepkość układu Steroid/Budesonidum jest ok. 25x wyższa niż czystego preparatu Budesonidum, a czas powlekania jest ok. 11x dłuższy dla preparatu Steroid/Budesonidum. Wykazano także, że uzyskana emulsja jest stabilna w 4°C nawet do 31 dni. Wnioski Emulsyjna formulacja Steroid zwiększa właściwości adhezyjne Budesonidum. Możliwym jest podawanie układu Steroid/Budesonidum miejscowo u pacjentów z eozynofilowym zapaleniem przełyku. Praca dowodzi, że receptura apteczna przez nowe formulacje adhezyjne może być pomocna w zwiększaniu dostępność leczniczej znanych leków.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki farmaceutyczne
Nowe perspektywy leczenia bielactwa nabytego Bielactwo nabyte to przewlekła choroba charakteryzująca się odbarwieniem skóry, będąca następstwem niszczenia lub utraty melanocytów (komórek pigmentowych). Występuje u ok. 2% populacji. Mechanizm powstawania choroby jest złożony i nie został w pełni wyjaśniony. Podkreśla się wpływ czynników środowiskowych, genetycznych, związanych ze stresem oksydacyjnym oraz nieprawidłową odpowiedzią immunologiczną. Obecne metody leczenia bielactwa nabytego głównie wykorzystują zastosowanie leków off-label i cechują się umiarkowaną skutecznością. W związku z postępami dotyczącymi zrozumienia patomechanizmu bielactwa nabytego poszukiwane są nowe metody leczenia, umożliwiające efektywną terapię.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki farmaceutyczne
Leki sfałszowane jako wyzwanie dla zdrowia publicznego – próba definicji pojęcia i skali zjawiska na świecie oraz ujęcie prawne i socjologiczne Poniższy artykuł przeglądowy ma na celu przybliżenie okoliczności oraz przebiegu wdrożenia tzw. Dyrektywy „fałszywkowej” (Dyrektywy 2011/62/EU Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dn. 8.06.2011). Autorzy podejmują w nim próbę definicji i ujednolicenia centralnego dla tego aktu pojęcia: „lek sfałszowany” (ang. falsfied medicine/ counterfeit medicines) by następnie dokonać opisu procesu implementacji ww. Dyrektywy w polskich realiach. Nowe ramy prawne w istotny sposób zmieniły łańcuch dystrybucji produktami leczniczymi, w tym nałożyły nowe obowiązki na pracowników aptek ogólnodostępnych i szpitalnych. Zatem, w kolejnych akapitach zostają opisane rozwiązania zastosowane na poziomie aptek ogólnodostępnych oraz hurtowni leków mające na celu wypełnienia zapisów dyrektywy (m.in. serializacja, anti-tempering devices) wraz z krótkim komentarzem na temat ich walidacji oraz uzasadnienia dla ich stosowania. Kontekst społeczno-historyczny oraz rozpowszechnienie zjawiska leków sfałszowanych zostaje opisany w trzech częściach – opis skali zjawiska i ważniejszych przykładów w Polsce, opis skali zjawiska wraz z odniesieniami do najważniejszych opisów przypadków na świecie, oraz kontekstu socjologicznego z krótkim przeglądem dorobku naukowego poświęconego temu zjawisku, w większości badań opartych na podejściu ilościowym. Autorzy konkludują, że zjawisko sfałszowanych produktów leczniczych jest ważnym wyzwaniem dla zdrowia publicznego, zarówno na poziomie lokalnym jak i światowym i że międzynarodowe wysiłki legislacyjne, takie jak ww. Dyrektywa są efektywnym sposobem na walkę z nim.Weryfikacja autentyczności produktów leczniczych wpisuje się w rolę apteki jako placówki ochrony zdrowia publicznego, a sama czynność serializacji może być wpisana do szeroko rozumianego katalogu usług zwanych opieką farmaceutyczną. Co więcej, zwracają oni uwagę na niewielką ilość dostępnych opracowań naukowych i potrzebę przeprowadzania badań jakościowych celem dogłębnego zrozumienia istoty zjawiska.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki farmaceutyczne
Zastosowanie probiotyków w profilaktyce oraz leczeniu raka żołądka i raka jelita grubego Mikrobiota przewodu pokarmowego jest modyfikowana przez wiele czynników, w tym styl życia, leczenie farmakologiczne oraz zabiegi chirurgiczne. Dysbioza jelitowa, czyli zaburzenia w składzie i aktywności mikrobioty, może wystąpić w przebiegu chorób nowotworowych. U pacjentów z rakiem jelita grubego obserwuje się zwiększone ilości bakterii – Fusobacterium nucleatum, Bacteroides fragilis, Enterococcus faecalis, Streptococcus bovis oraz Peptostreptococcus anaerobius. Największym karcynogenem raka żołądka jest Helicobacter pylori. Bakteria ta powoduje zapalenie błony śluzowej żołądka prowadząc do jej atrofii, a następnie do rozwinięcia nowotworu. Obecnie znanych jest kilka metod terapeutycznych modyfikujących mikrobiotę przewodu pokarmowego, w tym podaż szczepów probiotycznych, prebiotyków oraz synbiotyków. Probiotyki mogą być stosowane w profilaktyce oraz leczeniu raka żołądka i jelita grubego, co zostało potwierdzone w badaniach in vivo oraz in vitro. Według najnowszych doniesień, probiotyki są skuteczne w zmniejszeniu częstości występowania biegunki będącej skutkiem ubocznym żywienia enteralnego. Dotychczasowe badania potwierdzają także, że szczepy probiotyczne nie mogą być stosowane jako jedyny czynnik eradykacyjny Helicobacter pylori, ale stanowią terapię uzupełniającą podczas standardowego leczenia oraz redukują działania niepożądane antybiotykoterapii. Z kolei u chorych z rakiem jelita grubego probiotyki zmniejszają ryzyko rozwinięcia infekcji pooperacyjnych, bólów brzucha i biegunki związanej z radioterapią. Podsumowując, należy podkreślić, że probiotyki mają zastosowanie na etapie profilaktyki chorób nowotworowych, a także mogą znacząco poprawić wyniki standardowego leczenia przeciwnowotworowego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki farmaceutyczne
Proces składania RNA jako cel oddziaływania terapeutycznego Powstająca w wyniku transkrypcji genu cząsteczka pre-mRNA zawiera odcinki kodujące (eksony) poprzedzielane odcinkami niekodującymi (intronami). Pierwotny transkrypt wymaga obróbki, która polega między innymi na wycinaniu intronów i łączeniu eksonów. Proces ten nazywany jest składaniem RNA. W przypadku niemal wszystkich transkryptów, składanie pre-mRNA przebiega w komórkach alternatywnymi drogami, na przykład prowadząc do wykluczenia jednego z eksonów z ostatecznego transkryptu, lub włączenia jednego z intronów. Proces składania RNA przeprowadzany jest przez skomplikowaną maszynerię złożoną z małych cząsteczek RNA i białek, i podlega precyzyjnej regulacji. Wiele chorób związanych jest z nieprawidłowościami alternatywnego składania RNA, a modulacja tego procesu może być wykorzystana terapeutycznie, między innymi w leczeniu rdzeniowego zaniku mięśni (SMA, ang. spinal muscular atrophy) czy dystrofii mięśniowej Duchenne’a (DMD). Celem artykułu jest przedstawienie wiedzy na temat farmakologicznych możliwości wpływania na proces składania RNA. Nacisk położono na scharakteryzowanie tych terapeutyków, które zostały już zarejestrowane do użytku klinicznego, lub które są w trakcie zaawansowanych badań klinicznych. Zaprezentowano budowę chemiczną i mechanizm działania oligonukleotydowych przełączników składania RNA. Nusinersen stymuluje włączanie eksonu 7 w trakcie składania SMN2 i jest wykorzystywany w leczeniu SMA. Eteplirsen, który stymuluje pomijanie eksonu 51 w trakcie składania zmutowanych wariantów DMD, został warunkowo dopuszczony do leczenia DMD w USA. Opisano także drobnocząsteczkowe modulatory alternatywnego składnia RNA, np. branaplam. Dynamiczny rozwój tego obszaru badań stwarza szansę na wprowadzone w najbliższej przyszłości do lecznictwa kolejnych leków, których mechanizm działania oparty będzie na modulacji alternatywnego składania RNA.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki farmaceutyczne
Farmacja kliniczna - na jakim etapie jesteśmy w Polsce? Funkcjonowanie placówek ochrony zdrowia w dużym stopniu zależne jest od jakości współpracy między personelem medycznym – lekarzami, pielęgniarkami, ale także farmaceutami. Wiedza farmaceutyczna na temat leków, połączona z codzienną praktyką i sprawowowanie nadzoru nad stosowaną farmakoterapią, może przynieść szereg korzyści, przede wszystkim zwiększenie skuteczności i bezpieczeństwa leczenia, a także obniżenie jego kosztów. W Polsce obserwuje się rozwój farmacji klinicznej, jednak jego tempo jest wolne, gdyż stale brak jest jednoznacznych umocowań prawnych do zatrudniania farmaceutów klinicznych. Czy przyjęty przez Radę Ministrów, projekt Ustawy o zawodzie farmaceuty wprowadzi takie możliwości i wyraźnie określi miejsce farmaceuty klinicznego w systemie opieki zdrowotnej? Bez wątpienia byłby to podstawowy krok do dalszego rozwoju usług farmacji klinicznej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki farmaceutyczne