PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Wykorzystanie skali Hammersmith Infant Neurological Examination u niemowląt w celu przewidywania lub potwierdzenia wystąpienia mózgowego porażenia dziecięcego - systematyczny przegląd piśmiennictwa Wstęp: W literaturze anglojęzycznej opisane zostało wiele narzędzi pozwalających na ocenę stanu neuromotorycznego noworodków i niemowląt. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie w polskiej literaturze medycznej skali Hammersmith Infant Neurological Examination (HINE) oraz przeprowadzenie systematycznego przeglądu piśmiennictwa dotyczącego stosowania jej u niemowląt w predykcji mózgowego porażenia dziecięcego (MPD). Metoda: Przeszukano medyczną bazę danych MEDLINE Pub- Med używając następujących zwrotów kluczowych: cerebral palsy w połączeniu z Hammersmith Infant Neurological Examination, znajdujących się w tytule i/lub streszczeniu publikacji. Dodatkowym kryterium włączenia był język angielski publikacji. Wyniki: Zidentyfikowano łącznie 22 publikacje. Pierwsza analiza pozwoliła wykluczyć 7 badań niespełniających kryteriów włączenia do szczegółowej analizy. Bazując na wynikach analizowanych badań można stwierdzić, że wynik HINE poniżej 66 punktów uzyskany w 3, 6, 9 i/lub 12 miesiącu życia wskazuje na ryzyko wystąpienia MPD w późniejszym etapie życia dziecka. Wnioski: Skala HINE jest użytecznym narzędziem wykorzystywanym już w pierwszych miesiącach życia dziecka do oceny ryzyka wystąpienia zaburzeń neurorozwojowych, w tym MPD. Umożliwia wczesne wykrycie zespołu zaburzeń, co jest szczególnie istotne w zaplanowaniu dalszego odpowiedniego leczenia. Zaleca się połączenie badania neurologicznego HINE z badaniem metodą Prechtla oraz badaniami neuroobrazowymi w celu zwiększenia mocy predykcyjnej. Jednakże, ze względu na wysoką czułość obu narzędzi, w codziennej praktyce klinicyści mogą zdecydować się na użycie tylko jednego z nich (HINE lub ocena wg Prechtla). Mimo ogólnodostępnej i nieskomplikowanej formy badania, HINE nie znajduje jednak szerokiego zastosowania u klinicystów, co, bez wątpienia, powinno ulec zmianie.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Stan wiedzy pielęgniarek na temat zakażeń odcewnikowych Wstęp. Na oddziały intensywnej terapii przyjmowani są chorzy w bardzo ciężkim stanie klinicznym. Życie ich jest najczęściej zagrożone i poddaje się wielokierunkowemu leczeniu, bez którego nie mają szansy na przeżycie. Założenie centralnego cewnika naczyniowego jest najczęściej wykonywaną procedurą na tych oddziałach. Cewniki naczyniowe stanowią jednak dodatkowe i poważne ryzyko powikłań w trakcie ich założenia, jak i użytkowania. Powikłania infekcyjne zwiększają śmiertelność, wydłużają czas pobytu chorego w szpitalu i zdecydowanie zwiększają koszty leczenia. Najbardziej niepokojące jest to, że ponad połowa z tych zakażeń spowodowana jest błędami personelu, których można byłoby uniknąć, gdyby wszyscy opiekujący się tymi pacjentami byli odpowiednio przeszkoleni. Cel pracy. Poznanie poziomu wiedzy pielęgniarek oddziałów intensywnej terapii na temat zakażeń odcewnikowych, ich profilaktyki i przerywania dróg transmisji drobnoustrojów. Istotnym elementem tej pracy jest także zbadanie, czy posiadana wiedza ma wpływ na postępowanie zgodnie z procedurami pielęgniarskimi. Materiał i metoda. Za pomocą przygotowanej ankiety przebadanych zostało 75 pielęgniarek pracujących w dwóch oddziałach intensywnej terapii dorosłych i w oddziale intensywnej terapii kardiologicznej. Wyniki i wnioski. Wiedza pielęgniarek intensywnej terapii na temat zakażeń odcewnikowych jest niewystarczająca. Szczególnie ważne jest wprowadzenie szkoleń personelu na temat mycia i dezynfekcji rąk oraz stosowania rękawiczek sterylnych w trakcie wymiany opatrunku na wkłuciu centralnym. Badania wykazały także konieczność edukacji personelu na temat zmiany oprzyrządowania cewnika centralnego (korki, dreny, płyny do rozpuszczania leków oraz układ do pomiaru ośrodkowego ciśnienia żylnego) oraz częstości zmiany opatrunków na wkłuciu. Znajomość i przestrzeganie wszystkich tych procedur na pewno przyczyniłoby się do zmniejszenia częstości występowania zakażeń odcewnikowych.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wpływ przygotowania jelita na powikłania pooperacyjne w leczeniu chirurgicznym nowotworów jelita grubego Wstęp Rak okrężnicy i odbytnicy jest najczęstszym nowotworem przewodu pokarmowego leczonym operacyjnie przez oddziały i kliniki chirurgiczne w Polsce. Obecnie największym wyzwaniem chirurgii kolorektalnej jest zmniejszenie ilości nieszczelności zespoleń jelitowych oraz infekcji ran pooperacyjnych do minimum. Materiał i metodyka Badanie miało charakter retrospektywny i objęło materiał 227 chorych operowanych planowo w jednym ośrodku chirurgicznym z powodu nowotworów jelita grubego i odbytnicy w latach 2013-2018. W badaniu uczestniczyli kolejno operowani pacjenci, których podzielono na dwie grupy. Pierwszą stanowiło 109 chorych, u których zastosowano mechaniczne płukanie jelita, drugą zaś 118, którzy oprócz płukania otrzymali doustnie antybiotyk. Wyniki Badane grupy nie różniły się istotnie pod względem cech mogących mieć wpływ na wyniki leczenia w okresie 30 dni od zabiegu operacyjnego. Śmiertelność pooperacyjna wyniosła 0,9 i 0,85%, natomiast powikłania: nieszczelność zespolenia 1,8 i 1,7%, niedrożność pooperacyjna 3,7 i 5,0%, rozejście się rany 2,75 i 0,85% a zakażenie miejsca operowanego 13,8 oraz 3,4%, odpowiednio w pierwszej i drugiej grupie chorych. Wnioski 1. Przygotowanie jelita grubego płukaniem w połączeniu z podażą doustną antybiotyku znamiennie zmniejsza częstość zakażenia miejsca operowanego w porównaniu do samego mechanicznego płukania. 2. Rodzaj przygotowania jelita przed zabiegami operacyjnymi nie wpływa w sposób istotny na śmiertelność pooperacyjną oraz inne powikłania, w tym nieszczelność zespolenia, ale może mieć znaczenie na częstość rozejścia się rany pooperacyjnej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Fibromatoza przestrzeni przygardłowej – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa Fibromatoza jest rzadką chorobą nowotworową. Charakteryzuje się miejscową agresywnością i dużą tendencją do wznowy miejscowej. Lokalizacja fibromatozy w rejonie głowy i szyi wiąże się z cięższym przebiegiem i gorszym rokowaniem w związku z występowaniem w tej okolicy ważnych życiowo struktur anatomicznych. Przedstawiono opis procesu diagnostycznego i postępowania terapeutycznego u 33-letniej pacjentki z fibromatozą przestrzeni przygardłowej po stronnie lewej. Zastosowana resekcja chirurgiczna zmiany z dostępu szyjnego pozwoliła na radykalne usunięcie nowotworu bez istotnych powikłań pooperacyjnych. Chora pozostaje w obserwacji ambulatoryjnej bez wznowy choroby.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Rzadka przyczyna przepukliny pachwinowej: torbiel więzadła obłego Torbiel mezotelialna więzadła obłego to rzadka przyczyna przepukliny pachwinowej. Zwykle jest rozpoznawana podczas zabiegów operacyjnych, które podejmowane są ze względu z wstępną diagnozę przepukliny pachwinowej. W badaniu staramy się przedstawić przypadki dwóch pacjentek, które lekarzom naszej kliniki zgłosiły występowanie zgrubienia w okolicy pachwinowej, i u których za pomocą ultrasonografii, obrazów rezonansu magnetycznego i obrazów tych pozyskanych w trakcie zabiegu, zdiagnozowano torbiel więzadła obłego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Niedożywienie szpitalne i jego nastepstwa Odżywianie jest jedną z podstawowych funkcji organizmu. Brak pokarmu doprowadza do śmierci tak samo jak brak tlenu lub wody, lecz trwa znacznie wolniej. Przedłużające się głodzenie lub nadmierne nasilenie procesów metabolicznych może doprowadzić do stanu niedożywienia. Charakteryzuje się ono obniżeniem odporności oraz zwiększoną podatnością na choroby, powoduje także wzrost umieralności. Niedożywienie jest obecnie problemem zdrowia publicznego w krajach rozwiniętych i rozwijających się. Niedożywienie szpitalne jest zjawiskiem powszechnym, sprzyja występowaniu powikłań, wydłuża hospitalizację i zwiększa koszty leczenia. Następstwa niedożywienia dotyczą wszystkich narządów i układów, także sfery psychomotorycznej człowieka. Głównym celem przesiewowej oceny stanu odżywienia jest wczesna identyfikacja chorych niedożywionych lub tych, u których istnieje ryzyko wystąpienia niedożywienia. Jej zadaniem jest również identyfikacja pacjentów mających wskazania do leczenia żywieniowego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Zmiany organizacyjno-finansowe w pracy personelu medycznego podstawowej opieki zdrowotnej w okresie pandemii COVID-19 w Polsce W związku z wybuchem pandemii COVID-19 cele systemu ochrony zdrowia musiały zostać dostosowane do zmieniającego się otoczenia, aby zrealizować potrzeby zdrowotne pacjentów i wypełnić oczekiwania personelu medycznego dotyczące zapewnienia bezpiecznych warunków pracy w zaistniałej sytuacji kryzysowej. Zmiany działalności personelu medycznego, które wynikają przede wszystkim ze zmian organizacyjno-finansowych, dotyczą systemów ochrony zdrowia na całym świecie i wpływają na funkcjonowanie wszystkich form opieki zdrowotnej. Celem tego artykułu jest wskazanie zmian organizacyjnych i finansowych wynikających z wprowadzonych od ogłoszenia przez WHO pandemii do 8 maja 2021 r. aktów prawnych i zaleceń wpływających na warunki pracy personelu medycznego podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) w Polsce. Przegląd wprowadzonych działań w zakresie zapewnienia stabilności funkcjonowania POZ w warunkach pandemii pozwala stwierdzić, że sytuacja zagrożenia zdrowia publicznego ujawniła znaczną potrzebę wprowadzenia zmian organizacyjno-finansowych. Skutkiem zmian wynikających z legislacji oraz dobrych praktyk o istocie medycznej, organizacyjnej i finansowej są modyfikacje systemu ochrony zdrowia w Polsce, które mogą w nim pozostać. Warto jednak podkreślić, że jednym z istotnych wyzwań w zakresie przyszłych reakcji systemu ochrony zdrowia, w tym POZ, na stany zagrożenia zdrowia publicznego jest zachowanie spójności zmian organizacyjnych i finansowych wpływających na płynność oraz skuteczność działań podejmowanych przez personel POZ, a więc również na warunki jego pracy. Punktem wyjścia projektowania takich zmian powinna być analiza rozwiązań wprowadzonych od początku pandemii w Polsce. Można do nich zaliczyć nowe wymagania o charakterze organizacyjnym (warunki lokalowe, organizacja i stanowiska pracy, przepływ informacji czy sposób zaopatrzenia pacjenta) i zmiany finansowe (mobilizację dodatkowych zasobów finansowych w różnych formach). W artykule przedstawiono wiele pytań badawczych, które są warte rozważenia przy ustalaniu problemów i priorytetów w przyszłości, ponieważ zaistniałe zmiany i wnioski sformułowane na podstawie ich analizy mogą przyczynić się do wprowadzenia stałych modyfikacji funkcjonowania POZ w Polsce i ułatwić jej ewentualne dostosowanie do stanów ryzyka zdrowotnego. Med. Pr. 2021;72(5):591–604

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Chirurgiczne leczenie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego u pacjentów w wieku podeszłym Wprowadzenie: Ostre zapalenie wyrostka robaczkowego (AA) jest najczęstszym wskazaniem do nagłych operacji. Występuje częściej u dzieci i młodych dorosłych niż u pacjentów w wieku podeszłym. U starszych pacjentów stanowi problem chirurgiczny ze względu na jego nietypową prezentację. Nasze badanie przeprowadziliśmy w celu ustalenia: 1) czy wiek pacjenta wpływa na wyniki leczenia, 2) czy laparoskopowa appendektomia (LA) jest bezpieczną metodą leczenia pacjentów powyżej 65. roku życia. Materiał i metody: Przeprowadziliśmy retrospektywne badanie 355 chorych z AA, którzy byli pacjentami kliniki w latach 2014–2017. Chorzy zostali podzieleni na trzy grupy wiekowe: 18–40 lat, 41–65 lat i powyżej 65. roku życia. Rozpoznania histopatologiczne podzielono na trzy typy: prosty AA, ropowiczy AA i zgorzelinowy AA. Wyniki LA przeanalizowano u 96% młodszych pacjentów i u 67% starszych. Pacjenci w wieku powyżej 65. roku życia mieli wyższą przedoperacyjną liczbę białych krwinek, wyższe poziomy białka C-reaktywnego (CRP) i byli dłużej hospitalizowani niż młodsi pacjenci (p=0,05; p=0,03 i p=0,03). Odkryliśmy dodatnią korelację pomiędzy poziomami CRP, otwartą appendektomią (OA) i zgorzelowym zapaleniem wyrostka robaczkowego. Wnioski: Pacjenci powyżej 65. roku życia częściej byli poddawani otwartej appendektomii niż laparoskopowej appendektomii, mieli wyższy przedoperacyjny poziom CRP i byli dłużej hospitalizowani niż chorzy młodsi. Wyższe wartości CRP wiązały się z większym ryzykiem zgorzelinowego zapalenia wyrostka robaczkowego. Laparaskopowa appendektomia jest bezpieczną metodą leczenia pacjentów w wieku powyżej 65. roku życia.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Błony nasiatkówkowe – współczesne metody diagnostyki i leczenia Błony nasiatkówkowe są częstym schorzeniem dotykającym głównie osoby po 50. r.ż. Podstawową metodą obrazowania błon nasiatkówkowych jest optyczna koherentna tomografia, zaś metodę z wyboru w leczeniu objawowych błon nasiatkówkowych stanowi witrektomia. W niniejszym artykule omówiono zastosowanie witrektomii w leczeniu błon nasiatkówkowych z uwzględnieniem aktualnego stanu wiedzy na temat wskazań do leczenia operacyjnego oraz możliwych powikłań pooperacyjnych.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ropnie i przetoki odbytu u dzieci – ocena skuteczności leczenia. Czy można uniknąć nawrotów? Wprowadzenie: Ropnie i przetoki odbytu są częstym schorzeniem w populacji dziecięcej. U większości pacjentów ropień odbytu stanowi manifestację obecności przetoki odbytu. Doświadczenia naszego ośrodka wskazują na powszechny brak wiedzy w tym zakresie i postępowanie ograniczone wyłącznie do nacięcia ropnia, co w większości przypadków prowadzi do wielokrotnych wznów. Cel: Celem pracy jest przedstawienie możliwych sposobów postępowania oraz ocena ich skuteczności w wyeliminowaniu nawrotów ropni i przetok odbytu. Materiał i metoda: Przeanalizowano retrospektywnie dokumentację medyczną 24 niemowląt leczonych z powodu ropni i przetok odbytu w naszym ośrodku w latach 2013–2015. Połowa pacjentów (grupa I) była pierwotnie leczona w naszym ośrodku, druga połowa (grupa II) przed przyjęciem miała wykonywane interwencje chirurgiczne w innych ośrodkach. U wszystkich pacjentów z ropniami odbytu śródoperacyjnie zidentyfikowano kanał przetoki odbytu (100%) i wykonano fistulotomię. Wyniki: U żadnego pacjenta nie obserwowano nawrotu ropnia odbytu ani nietrzymania stolca. U pacjentów z grupy II obserwowano bardziej nasilony stan zapalny. Część z nich wymagała również dodatkowych procedur chirurgicznych w postaci drenażu rozległego ropnia pośladka; wymagali oni również dłuższej antybiotykoterapii i hospitalizacji. Wnioski: Procedury małoinwazyjne (nasiadówki, antybiotykoterapia, nakłucie lub nacięcie i drenaż ropnia) są kuszące z uwagi na swoją prostotę i brak konieczności znieczulenia pacjenta, ale wiążą się z powikłaniami i dużą liczbą nawrotów. Stosowanie procedur bardziej inwazyjnych (fistulotomia, fistulektomia) wiąże się z koniecznością znieczulenia pacjenta i leczenia operacyjnego, ale pozwala znacznie zredukować częstość nawrotów i innych powikłań.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Preferencje żywieniowe pacjentów z chorobami układu krążenia Wstęp. Zachowanie właściwej diety jest istotnym czynnikiem prewencji chorób układu krążenia (ChUK). Ważne w tym zakresie jest prowadzenie edukacji żywieniowej pacjentów. Cel pracy. Ocena sposobu żywienia, preferencji i częstotliwości spożycia produktów spożywczych przez pacjentów poradni kardiologicznej. Materiał i metody. Badania przeprowadzono w 2012 r. wśród 43 kobiet i 57 mężczyzn powyżej 40. roku życia. Wykorzystano ankietę dotyczącą sposobu żywienia oraz wyliczono wskaźnik BMI. Wyniki. Stwierdzono niski poziom spożycia warzyw i owoców oraz ryb – zwłaszcza wśród mężczyzn – a także nadmierne spożycie mięsa i wykorzystanie niewłaściwych technik przygotowania potraw mięsnych oraz błędne zastosowanie tłuszczów. Wnioski. Z przeprowadzonych badań wynika słaba znajomość zasad prawidłowego żywienia u osób z chorobami układu krążenia. Zatem istotna jest jak najwcześniejsza edukacja żywieniowa.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Szczepionki nieswoiste – miejsce w immunostymulacji pacjentów z nawrotowymi zakażeniami dróg oddechowych Nawracające zakażenia dróg oddechowych u dzieci są najczęstszym powodem wizyt ambulatoryjnych. Ze względu na ich przewlekły charakter, częste stosowanie antybiotyków oraz niebezpieczeństwo powikłań – są istotnym problemem klinicznym. Duże nadzieje wiąże się obecnie z możliwością stosowania immunostymulacji jako prewencji tych zakażeń. W pracy omówiono najważniejsze metody stymulacji układu odporności u dzieci. W świetle dotychczasowych doniesień poddano ocenie dotychczasowe efekty stosowania tego typu terapii.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wpływ czynników konstytucyjnych i środowiskowych zależnych od pacjenta na wczesne wyniki terapii skojarzonej raka przełyku Wśród wielu różnych czynników wpływających na wyniki leczenia raka można wyróżnić czynniki zależne od pacjenta, czynniki zależne od guza nowotworowego oraz czynniki zależne od leczenia. Wpływ czynników zależnych od pacjenta na wyniki terapii skojarzonej raka przełyku zwykle pozostawał poza zakresem dotychczasowych prac badawczych. Celem pracy była analiza wpływu czynników konstytucyjnych i środowiskowych związanych z pacjentem na wczesne wyniki terapii skojarzonej płaskonabłonkowego raka przełyku. Materiał i metodyka. Przeanalizowano prospektywnie gromadzone dane 84 pacjentów z rakiem płaskonabłonkowym przełyku leczonych w ramach wieloośrodkowego badania klinicznego z randomizacją do leczenia skojarzonego. Oceniano związek między wczesnymi efektami terapii neoadiuwantowej (objawami toksycznymi ogółem, poważnymi objawami toksycznymi, śmiertelnością związaną z leczeniem, kliniczną i patologiczną odpowiedzią na leczenie) oraz wczesnymi wynikami leczenia chirurgicznego (powikłaniami i zgonami pooperacyjnymi, częstością resekcji leczniczej R0) a czynnikami konstytucjonalnymi (wiek, płeć, wzrost, wskaźnik masy ciała, współczynnik sprawności w skali Karnofsky’ego – KPS, grupę krwi) i środowiskowymi zależnymi od pacjenta (miejsce zamieszkania, czas i intensywność palenia, częstość i ilość spożywania alkoholu oraz narażenie zawodowe). Wyniki. Istotną różnicę w częstości zgonów związanych z terapią neoadiuwantową stwierdzono u pacjentów z gorszym stopniem sprawności (KPS 70‑80 vs 90‑100; p=0,0016). Co ciekawe, znacznie więcej objawów toksycznych terapii neoadiuwantowej (p=0,0034) i powikłań pooperacyjnych (p=0,0293) obserwowano u pacjentów niepalących. Podobnie, więcej objawów toksycznych terapii neoadiuwantowej (p=0,0029) i wyższą śmiertelność pooperacyjną (p=0,0405) stwierdzono u chorych spożywających umiarkowane ilości alkoholu. Wnioski. Palenie tytoniu i spożywanie nadmiernej ilości alkoholu może osłabiać działanie toksyczne terapii neoadiuwantowej i leczenia chirurgicznego u chorych leczonych z powodu raka przełyku. Informacje dotyczące tych uzależnień nie powinny być przyczyną odstępowania od prób radykalnego leczenia choroby podstawowej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Retrospektywna ocena czynników ryzyka nowotworów jamy ustnej i gardła u pacjentów badanych w ramach programu profilaktyki nowotworów głowy i szyi Wstęp: Celem pracy jest retrospektywna ocena czynników ryzyka nowotworów jamy ustnej i gardła u pacjentów badanych w ramach Programu Profilaktyki Nowotworów Głowy i Szyi. Materiał i metody: Badania przeprowadzono łącznie u 300 pacjentów, w tym 186 kobiet i 114 mężczyzn, w ramach Programu Profilaktyki Nowotworów Głowy i Szyi w latach 2014–2018. Przed badaniem laryngologicznym pacjenci wypełniali ankietę demograficzną i medyczną dotyczącą czynników ryzyka nowotworów głowy i szyi, w której uwzględniono czynniki, takie jak: wykształcenie, zgłaszane objawy chorobowe, nałóg palenia papierosów, liczby spalanych papierosów, nałóg spożywania alkoholu, częstotliwość wizyt w gabinecie stomatologicznym, stosowanie środków higieny jamy ustnej, liczba życiowych partnerów seksualnych, uprawianie seksu oralnego, liczba życiowych partnerów seksualnych, z którymi uprawiany był seks oralny, wystąpienie choroby nowotworowej głowy i szyi w rodzinie. Wyniki badań: Badani zgłaszali następujące objawy chorobowe: chrypkę – 43,33%, trudności w połykaniu – 21,33%, ból lub pieczenie w jamie ustnej – 20,33%, inne symptomy – 46,33%. Natomiast głównymi objawami stomatologicznymi były: krwawienie z dziąseł w czasie szczotkowania zębów – 48,89% i uczucie suchości w jamie ustnej – 45,56%. Spośród ankietowanych do palenia wyrobów tytoniowych aktualnie przyznawało się 20,33% pacjentów, zaś w przeszłości paliło 54% pacjentów. W analizowanym materiale większość spożywała napoje alkoholowe, bo aż 80% badanych, przy czym istotnie rzadziej kobiety niż mężczyźni. Jednak okazjonalne picie alkoholu zadeklarowało 87,08%. Do uprawiania seksu oralnego przyznało się 27,67% badanych – 24,73% kobiet oraz 32,46% mężczyzn. Od jednego do trzech partnerów, którzy uprawiali seks oralny, spotkało 71,95% badanych. Po wykonaniu rozszerzonej diagnostyki stwierdzono obecność nowotworu tej okolicy u 10% badanych. Wnioski: Stwierdzono istotność statystyczną różnic między: chrypką a spożywaniem alkoholu, zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, chrypką a paleniem tytoniu u kobiet, objawem trudności w połykaniu a paleniem tytoniu u badanych kobiet, bólem/pieczeniem w jamie ustnej a paleniem tytoniu u badanych mężczyzn, chrypką a uprawianiem seksu oralnego u badanych mężczyzn, trudnościami w połykaniu a uprawianiem seksu oralnego u badanych mężczyzn oraz bólem/ pieczeniem w jamie ustnej a występowaniem nowotworu złośliwego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Miejscowe zastosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych w terapii obrzęku plamki w oczach po pars plana witrektomii z endotamponadą olejem silikonowym – opis przypadków Cel pracy: Ocena wpływu miejscowego podania nepafenaku w postaci kropli do oka na obrzęk centralnej siatkówki. Materiał i metody: Trzech chorych w wieku średnio 68 lat leczono miejscowo niesteroidowym preparatem przeciwzapalnym 0,1% nepafenaku z powodu obrzęku plamki w oczach po pars plana witrektomii z endotamponadą olejem silikonowym. Ocenie poddano morfologię plamki za pomocą optycznej koherentnej tomografii i funkcję oka na podstawie badania ostrości wzroku na tablicach Snellena. Wyniki: U wszystkich chorych w obrazie optycznej koherentnej tomografii stwierdzono poprawę morfologii plamki z redukcją centralnej grubości siatkówki, najlepiej skorygowana ostrość wzroku utrzymywała się na tym samym poziomie w okresie obserwacji. Wniosek: Nasze obserwacje sugerują ograniczony udział ciała szklistego w transporcie wewnątrzgałkowym do tylnego odcinka oka niesteroidowych leków przeciwzapalnych podawanych w postaci kropli ocznych.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne