PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Zarys dziejów piłki nożnej w Ludowych Zespołach Sportowych działających w granicach administracyjnych powiatu nowotomyskiego w latach 1946–2018 Cel badań. Celem badań było przedstawienie rozwoju oraz największych osiągnięć sportowych klubów piłkarskich działających w granicach administracyjnych powiatu nowotomyskiego w latach 1946–2018. Materiał i metody. Podstawową metodą badawczą była analiza źródeł historycznych. Ponadto posłużono się metodą indukcyjną, dedukcyjną, statystyczną i komparatystyczną. Wyniki. Po II wojnie światowej na terenie powiatu nowotomyskiego koła Ludowych Zespołów Sportowych działały prawie w każdej wsi, a wiodącą dyscypliną w ich działalności była piłka nożna. Rozwój tej dyscypliny sportu przebiegał podobnie jak w innych tego typu regionach. Początkowo drużyny działały nieformalnie, rozgrywając mecze towarzyskie. Z biegiem czasu zaczęły brać udział w organizowanych w okolicy turniejach, później zgłaszały się do klasy „W” prowadzonej przez Radę Powiatową Zrzeszenia LZS, by po nabraniu doświadczenia organizacyjnego przystąpić do rozgrywek związkowych w Okręgowym Związku Piłki Nożnej. Nie wszystkim drużynom udawało się utrzymać poziom ligowy i po kilku sezonach wycofywano je z rozgrywek. Najczęstszym powodem były kłopoty finansowe oraz organizacyjne. Wnioski. Drużyny piłkarskie reprezentujące Z LZS z powiatu nowotomyskiego nie osiągały spektakularnych sukcesów. Szczytem ich możliwości był udział w rozgrywkach ligowych na czwartym poziomie. Kilku piłkarzom udało się jednak spełnić sportowe marzenia i zagrać w najwyższych klasach rozgrywkowych. Świadczy to o tym, że również na ziemi nowotomyskiej nie brakowało piłkarskich talentów na skalę ogólnopolską.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ ilości podejmowanych działań ofensywnych i defensywnych na rezultat walki sportowej w taekwon-do Celem tej pracy jest próba poznania, jaki wpływ na wynik walki ma rodzaj aktywności zawodnika. Badania przeprowadzone zostały dla kategorii wagowej do 63 kg kobiet oraz kategorii wagowej do 71 kg mężczyzn. Walki zostały zarejestrowane podczas Mistrzostw Polski w taekwondo ITF w 2007 r. Analiza została przeprowadzona w oparciu na wtórnej obserwacji materiału zarejestrowanego kamerą. Z wykonanych obserwacji wynika, że najczęściej stosowaną przez kobiety metodą jest atak lub jego zamierzenie. Zdecydowanie rzadziej kobiety decydują się na kontratak, a zamierzenie kontrataku jest praktycznie niestosowane. U mężczyzn nie było różnic w liczbie ataków i kontrataków. Zawodnicy skuteczniejsi częściej podejmują ataki.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Motywacje do podejmowania treningów sportów walki w opiniach zawodników boksu i MMA Wprowadzenie. Motywacja jest niezbędnym czynnikiem do podejmowania oraz kontynuowania treningu w sporcie, wpływa znacząco na odnoszenie sukcesów. Często ludzie skłaniają się ku specyficznym sportom, uznając daną dyscyplinę za szczególnie interesującą i satysfakcjonująca, lub zostali do niej zachęceni przez przyjaciół lub rodzinę. Czynnikiem motywującym może również być traktowanie sportu jako drogi samodoskonalenia, poprawy sprawności fizycznej lub zdrowia. Cel pracy. Celem niniejszej pracy jest zbadanie motywacji do podejmowania treningów sportów walki –w grupach zawodników boksu i MMA. Metoda badań. Badaniami objęto 23 zawodników MMA (N1) oraz 26 boksu (N2) z klubów sportowych w Opolu; zastosowano metodę sondażu diagnostycznego, technikę ankietową, narzędziem badawczym był kwestionariusz badań motywacji Pelletiera. Wyniki. W obu badanych grupach dominuje motywacja wewnętrzna, która jest głównym czynnikiem mającym wpływ na chęć zdobywania wiedzy. Motywacja wewnętrzna charakteryzuje się podejmowaniem określonych czynności, opierając się przede wszystkim na osobistych zainteresowaniach, indywidualnych potrzebach doskonalenia się i rozwoju. W grupie zawodników MMA zauważyć można dominację aspektów hedonistycznych. Przyjemność wynikająca z uczestnictwa w treningach, następnie przyjemność, jaką dostarcza poznawanie nowych technik walki, są najistotniejszymi motywatorami. W grupie bokserów najważniejszymi czynnikami motywującymi są: satysfakcja wynikająca z opanowania trudnych technik walki, ekscytacja, którą odczuwają za-wodnicy zaangażowani w naukę walki wręcz, oraz emocje, które towarzyszą ćwiczącym podczas uprawiania ulubionego sportu. Wnioski. Prezentowane badania mają charakter pilotażowy i stanowią wstęp do dalszego zgłębienia poruszonej tematyki. Uzyskane wyniki wskazują na podobne czynniki motywacyjne w obu grupach badanych sportowców, z dominacją motywatorów wewnętrznych. Badani podejmują i realizują działania zgodne ze swoimi zainteresowaniami, co daje im satysfakcję oraz poczucie kompetencji.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
OSOBOWOŚĆ A MASA CIAŁA I POZIOM TKANKI TŁUSZCZOWEJ NA PRZYKŁADZIE ZAWODNICZEK PIŁKI SIATKOWEJ Cel badań. Celem badań było sprawdzenie związku między poszczególnymi cechami osobowości a masą ciała i poziomem tkanki tłuszczowej na przykładzie zawodniczek piłki siatkowej. Materiał i metody. Dokonano oceny osobowości za pomocą kwestionariusza NEO-FFI oraz pomiar masy i analizę składu ciała za pomocą analizatora TANITA BC-418. W badaniach uczestniczyło 15 zawodniczek piłki siatkowej w wieku 15,93 ± 1,38 lata i wysokości ciała 181,13 ± 4,62 cm. Wyniki Przeprowadzone badanie wykazało brak związku między poziomem neurotyczności, ekstrawersji, otwartości na doświadczenie i ugodowości a masą ciała na przykładzie zawodniczek piłki siatkowej. Jednocześnie wykazało ujemną, umiarkowaną korelację między poziomem sumienności a masą ciała zawodniczek piłki siatkowej. Przeprowadzone badanie wykazało brak związku między osobowością a poziomem tkanki tłuszczowej na przykładzie zawodniczek piłki siatkowej. Wnioski Zawodniczki piłki siatkowej o wyższym poziomie sumienności cechuje niższa masa ciała.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
E-BRANDING POLSKICH PIŁKARZY W SOCIAL MEDIA A JAKOŚĆ ICH WYSTĄPIENIA NA EURO 2016 Działania e-brandingowe, związane są z prowadzeniem komunikacji w mediach społecznościowych (głównie na portalu Facebook) i polegają na prowadzeniu szeregu procesów związanych z tworzeniem marki osobistej w Internecie. Za jedno z najskuteczniejszych narzędzi wspierających działania e-brandingowe na portalu Facebook uważane jest lokowanie marki obok popularnych, aktualnych wydarzeń (Real-Time Marketing). Dzięki jednemu z najszerzej komentowanych medialnie wydarzeń ostatnich lat, czyli mistrzostwach Euro 2016, na popularności zyskali polscy piłkarze. Odzwierciedlał to wzrost liczby fanów na portalu Facebook poszczególnych polskich piłkarzy. Ich wystąpienie było także oceniane przez polskich kibiców, jak i zagranicznych ekspertów jako bardzo udane. Jednak indywidualna jakość wystąpienia polskich piłkarzy na Euro 2016 nie zawsze szła w parze z ich popularnością (tj. ilością wzmianek) w Internecie.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Promocja zdrowego stylu życia kobiet. Przykłady aktywności kobiet na podstawie „Bluszcza” i „Mojej Przyjaciółki” Sytuacja społeczna kobiet w przedwojennej Polsce uległa znaczącej poprawie w porównaniu do XIX w. Poza uzyskaniem praw wyborczych w 1918 r. aktywnie brały udział w życiu kulturalnym, gospodarczym oraz politycznym niepodległego państwa. Przykładową dziedzinę aktywności kobiet stanowił sport, zarówno wyczynowy, jak i amatorski. Czasopisma kobiece, takie jak „Bluszcz” i „Moja Przyjaciółka”, przywiązywały dużą wagę do promowania zasad prawidłowego odżywiania, zdrowego stylu życia oraz aktywności fizycznej. Na ich łamach publikowano porady lecznicze, felietony czy sprawozdania z imprez sportowych. Kobiety, pomimo licznych trudności i przeszkód, osiągały sukcesy na arenie krajowej oraz międzynarodowej. Brały udział w najważniejszych zawodach sportowych, takich jak światowe igrzyska kobiet oraz letnie igrzyska olimpijskie. Warto zastanowić się nad rolą czasopism kobiecych w promowaniu aktywnego trybu życia.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
„Przegląd Sportowy” jako informator i propagator sportu kobiet w Polsce w roku olimpijskim (1936) W pracy przedstawiono sport kobiet w Polsce w oparciu o czasopismo „Przegląd Sportowy” z 1936 r. Upowszechniał on sport kobiet w Polsce poprzez doniesienia, materiały i artykuły dotyczące uwarunkowań sportu kobiet, współzawodnictwa sportowego oraz osiągnięć sportowych kobiet. Kobiety niezbyt licznie uczestniczyły w strukturach organizacyjnych sportu w Polsce. W 1936 r. zakończyła działalność Międzynarodowa Federacja Sportu Kobiet. Najpowszechniej uprawianymi dyscyplinami sportu przez kobiety w Polsce w omawianym okresie były gimnastyka, gry sportowe i lekkoatletyka. Panie uprawiały również inne dziedziny sportu, m.in. kajakarstwo, łucznictwo, łyżwiarstwo, narciarstwo, pływanie, saneczkarstwo, szermierkę, tenis i wioślarstwo. Największe sukcesy na arenie międzynarodowej osiągały wówczas w lekkoatletyce, łucznictwie i tenisie. Do najlepszych kobiet w sporcie należy zaliczyć: Jadwigę Jędrzejowską, Janinę Kurkowską-Spychajową, Marię Kwaśniewską, Jadwigę Wajs i Stanisławę Walasiewicz.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Uczestnictwo w fitness klubach i siłowniach jako jeden z elementów zdrowego stylu życia mieszkańców Krakowa XXI wiek to epoka dbania o wygląd, starania o zdrowy tryb życia i poprawę jakości życia. „Kult ciała” stał się globalnym trendem, a zachowania prozdrowotne zaczęto traktować jako no-wy styl życia, który polega na odchodzeniu od tradycyjnych form spędzania czasu wolnego ze znajomymi, na rzecz odosobnionego i zindywidualizowanego gospodarowania czasem poza pra-cą. Współczesny prozdrowotny styl życia powoduje, że rynek związany z branżą sportową i re-kreacyjną rozwija się, pojawiają się nowe obiekty, w tym fitness kluby i siłownie. Celem pracy była diagnoza krakowskich fitness klubów i siłowni na terenie miasta Krakowa. W pierwszej części opisano „przemysł zdrowotny”. Następnie scharakteryzowano styl życia. W trzeciej przybli-żono Kraków jako miasto rozwijające się. W czwartej natomiast ukazano ofertę usług dostępnych dla mieszkańców Krakowa w wybranych fitness klubach i siłowniach.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Analiza parametrów siłowych w warunkach izokinetycznych u osób trenujących wspinaczkę sportową Wstęp. Najczęstszą przyczyną urazów we wspinaczce sportowej są sumujące się przeciążenia. Urazy często występują w obrębie stawu ramiennego, co jest powiązane z funkcją mięśni rotujących. Celem pracy była ocena w warunkach izokinetycznych funkcji mięśni rotujących staw ramienny u osób uprawiających wspinaczkę w odniesieniu do osób nietrenujących. Materiał i metody. W badaniu wzięło udział 61 osób, w tym 31 osób uprawiających wspinaczkę w grupie badanej oraz 30 osób nietrenujących w grupie kontrolnej. Przeprowadzono testy rotacji zewnętrznej i wewnętrznej w warunkach izokinetycznych. Analizie poddano maksymalny moment obrotowy i średnią moc rotatorów stawu ramiennego oraz stosunek wartości ww. parametrów rotatorów zewnętrznych do rotatorów wewnętrznych [%]. Wyniki. W obu kończynach wyższe wartości maksymalnego momentu obrotowego mięśni rotatorów wewnętrznych i zewnętrznych oraz średnią moc obu grup mięśniowych osiągnęły osoby z grupy badanej (p<0,05). Stosunek średniej mocy rotatorów zewnętrznych do wewnętrznych był niższy w grupie badanej(p<0,05). Wykazano różnice istotne statystycznie między kończyną dominującą a niedominującą dotyczące maksymalnego momentu obrotowego rotatorów wewnętrznych w grupie badanej oraz maksymalnego momentu obrotowego i średniej mocy rotatorów zewnętrznych w grupie kontrolnej (p<0,05). Porównując częstość występowania asymetrii powyżej 10% między kończynami, największą różnicę zaobserwowano dla maksymalnego momentu sił rotatorów wewnętrznych (48% osób z grupy badanej, 73% osób z grupy kontrolnej, p>0,05). Nie odnaleziono związku między obecnością asymetrii a przewlekłym występowaniem dolegliwości bólowych. Wnioski 1.Zmiany adaptacyjne obserwowane w grupie wspinaczy sportowych są podobne, jak u zawodników innych dyscyplin sportowych wymagających unoszenia ramion powyżej poziomu głowy 2. Zweryfikowanie wpływu zachodzących zmian przystosowawczych na funkcję stawu ramiennego wspinaczy wymaga badań na większej grupie wspinaczy sportowych oraz zastosowania różnych prędkości ruchu i aktywności mięśniowej w protokole badawczym.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
EDUKACJA ZDROWOTNA W OPINII UCZNIÓW X LO WE WROCŁAWIU W prezentowanej pracy autorzy przedstawiają opinię 176 uczniów (91 chłopców i 85 dziewcząt) klas pierwszych szkoły ponadgimnazjalnej na temat proponowanego wprowadzenia edukacji zdrowotnej do podstawy programowej z wychowania fizycznego. Pracownicy Katedry Podstaw Humanistycznych i Promocji Zdrowia Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu skonstruowali ankietę oraz testu zdań niedokończonych będących projekcyjną techniką badania postaw. Dzięki analizie zebranego materiału odpowiedziano na pytania dotyczące opinii badanych stanowiących jednocześnie grupą docelową zmian rozwoju programu wychowania fizycznego. Wyniki poddano analizie statystycznej, różnicując grupę badanych ze względu na płeć. Zdecydowana większość chłopców wyraża negatywny pogląd co do wprowadzenia edukacji zdrowotnej w systemie klasowo-lekcyjnym. Pomysł ten nie jest też akceptowany przez około połowę badanych dziewcząt. Uzyskane szczegółowe dane wskazują na szanse i zagrożenia przewidywanych zmian w programie wychowania fizycznego dotyczące edukacji zdrowotnej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Przyczynek barona Pierre’a de Coubertina do organizacji olimpijskich konkursów sztuki Nazwisko Pierre’a de Coubertina jest kojarzone z nowożytnymi Igrzyskami Olimpijskimi, których był założycielem. O jego talencie malarskim wie niewielu. Odziedziczywszy po przodkach talent artystyczny, miał pragnienie połączyć sztukę i kulturę z ruchem olimpijskim. Jako syn malarza interesował się sztuką, co tłumaczy jego koncepcję wprowadzenia konkur-sów sztuki do Igrzysk Olimpijskich. Wychowany na wzorach kultury antycznej wierzył, że sport i sztuka miały wspólną genezę. Wielokrotnie podkreślał duże znaczenie sztuki dla roz-woju antycznego sportu greckiego. Dlatego sztuka miała wzbogacać duchowo i estetycznie zawody sportowe najwyższej rangi, czyli igrzyska olimpijskie. Dążąc do realizacji swoich szczytnych idei zacieśniania związków literatury i sztuki ze sportem, baron Pierre de Couber-tin doprowadził do zorganizowania w 1906 r. w Paryżu konferencji, podczas której powzięto decyzję o włączeniu sportu w nurt życia intelektualnego oraz artystycznego i uczynieniu zeń inspiracji twórczej dla artystów, pisarzy i architektów. W latach 1912–1948 artyści, tak jak sportowcy, mogli konkurować w następujących katego-riach: malarstwo, rzeźba, architektura, muzyka i literatura. Tak jak atleci pierwsze trzy miejsca były nagradzane olimpijskimi medalami. Złoci medaliści konkursów sztuki po dziś dzień widnieją w spisach olimpijskich zwycięzców.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Aktywność fizyczna i sport w życiu carskiej dynastii Romanowów (od dworskiej zabawy do uczestnictwa w igrzyskach) 300-letnie panowanie dynastii Romanowów pozwoliło Rosji zbudować imperium o znaczeniu międzynarodowym. Fenomen ich autorytarnej władzy, wywodzącej się z samodzierżawia, jest przedmiotem gruntownych badań naukowych na całym świecie. Ich częścią jest także kwestia organizacji czasu wolnego, różnorodnych form wypoczynku, rozrywek i aktywności fizycznej rodziny Romanowów. Nie ulega wątpliwości, że w tym zakresie rosyjscy monarchowie nie różnili się od innych europejskich rodzin panujących. W wielu przypadkach Romanowowie, najczęściej wywodzący się z niemieckich rodów książęcych, pod względem dbałości o swoją sprawność fizyczną nawet znacząco przewyższali przedstawicieli innych panujących dynastii. Jednakowoż, ze względu na archaiczną strukturę państwa i istniejące stosunki społeczne, ich wzorce zachowań i pozytywne oddziaływanie na poddanych ograniczało się do wąskich kręgów arystokracji rosyjskiej. Zmiany w tym zakresie, zachodzące pod koniec XIX i na początku XX w., zostały przerwane przez wir rewolucyjnych przemian i upadek dynastii Romanowów wraz z carską Rosją.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
DIAGNOZA AKTYWNOŚCI REKREACYJNEJ RODZIN ZASTĘPCZYCH. RAPORT Z BADAŃ W POWIECIE SZAMOTULSKIM Zajęcia rekreacyjne podejmowane w środowisku rodzinnym przyczyniają się do wychowawczego oddziaływania, kształtowania postaw dziecka oraz kultury czasu wolnego. Z uwagi na rozwój alternatywnych form opieki nad dzieckiem osieroconym analizę zachowań rekreacyjnych warto przeprowadzić w środowisku rodzin zastępczych. Celem pracy jest przedstawienie, w jakich formach rekreacji fizycznej oraz kulturalno- rozrywkowej i twórczej uczestniczą członkowie rodzin zastępczych. Równie ważnym stało się poznanie motywacji dzieci do podejmowania aktywności fizycznej oraz barier, jakie utrudniają efektywną organizację czasu wolnego wśród badanych. W badaniach zastosowano metodę sondażu diagnostycznego, wykorzystując technikę ankietowania. Narzędzia badawcze stanowiły ankiety: autorska przeznaczona dla rodziców zastępczych oraz skonstruowana na bazie kwestionariusza HBSC skierowana do ich wychowanków. Wyniki badań pokazują, iż wśród form rekreacji fizycznej uprawianych przez rodziny zastępcze z największą częstotliwością podejmowane są najbardziej dostępne, tj. zabawy na podwórku, spacery oraz jazda na rowerze. Zespołowe gry sportowe częściej praktykowane są w szkole, niż w środowisku rodzinnym. Taka sama sytuacja dotyczy form rekreacji kulturalno- rozrywkowej, jakimi są wyjścia do galerii i muzeów. Prowadzone badania mają charakter pilotażowy. W celu potwierdzenie słuszności zaobserwowanych tendencji, a także tworzenia programów naprawczych służących integracji środowisk rodzin zastępczych poprzez uczestnictwo w rekreacji i sporcie istnieje potrzeba prowadzenia tego typu badań w skali regionalnej i krajowej

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Diagnoza nawyków żywieniowych studentów różnych kierunków studiów w Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie Celem pracy jest uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy kierunek studiów oraz płeć stanowią czynniki różnicujące w odniesieniu do nawyków żywieniowych studentów pierwszych lat studiów licencjackich na Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Badania przeprowadzono od lutego do kwietnia 2013 roku wśród 102 studentek i 78 studentów Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego. Przeprowadzając badania, sprawdzono, czy osoby podejmujące studia są świadome skutków zdrowotnych złych nawyków żywieniowych i czy dbają o swoje zdrowie poprzez prawidłowe odżywianie. Kierunek studiów i płeć badanych wpływają na sposób żywienia studentów. Stwierdzono korzystniejszą częstotliwość spożywania posiłków wśród mężczyzn w porównaniu do kobiet. Zaobserwowane różnice w zakresie konsumpcji produktów żywnościowych pożądanych z punktu zdrowia, między studiującymi na kierunkach humanistycznych, technicznych i na wychowaniu fizycznym, były w większości przypadków nieistotne statystycznie. Można jednak zauważyć, że zarówno kobiety, jak i mężczyźni istotnie częściej spożywają dania typu fast-food, piją codziennie, w porównaniu do rówieśników z kierunku wychowanie fizyczne. Wśród studiujących na kierunkach technicznych i humanistycznych odnotowano większą częstotliwość popełniania błędów związanych z żywieniem w porównaniu do studiujących wychowanie.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ aktywności zawodowych nauczyciela wychowania fizycznego na recepcję jego wizerunku przez uczniów i przyszłych nauczycieli Cel badań. Celem badań było ustalenie wpływu odejmowanych przez nauczyciela aktywności zawodowych na tworzenie wizerunku jego osoby przez ucznia i studenta. Materiał i metody. Badaniami objęto uczniów szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych oraz studentów kierunku wychowanie fizyczne. Wykorzystaną metodą był sondaż diagnostyczny, a narzędziem kwestionariusz ankiety. Analizie poddano odpowiedzi uzyskane od 1276 osób (K = 674, M = 602). Wyniki. Badania pozwoliły ustalić, że pozytywnie postrzegany nauczyciel, to taki, który: 1) potrafi zachęcić do aktywności fizycznej, 2) umie zbudować pozytywne relacje z uczniami oraz 3) prowadzi interesujące zajęcia. Odnotowano liczne różnice w częstości wskazywania aktywności zawodowych przez kobiety i mężczyzn na trzech analizowanych poziomach edukacji oraz nieliczne w ramach danego poziomu według płci. Wnioski. Wyniki dostarczają zarówno obecnym, jak i przyszłym nauczycielom wychowania fizycznego ważnych informacji pozwalających na modyfikację aktywności zawodowej w celu podniesienia swojego prestiżu i ukształtowania pozytywnego wizerunku wśród uczniów.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Piśmiennictwo z zakresu dziejów Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Polsce po 1945 roku W piśmiennictwie omawiającym dzieje Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Polsce po 1945 r. brak jest opracowania o zakresie ogólnopolskim. Występują publikacje posiadające charakter regionalny. Prace te odnoszą się głównie do Górnego Śląska, Małopolski i Pomorza. W pracach tych podejmowana jest problematyka reaktywowania działalności „Sokoła” po II wojnie światowej (1945–1949); prób reaktywowania gniazd „Sokoła” w latach 1956–1957; reaktywowania „Sokoła” i działalności dwóch organizacji sokolich po 1989 r. Związek Towarzystw Gimnastycznych „Sokół w Polsce i Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Krakowie prowadziły działalność na polu wychowania fizycznego, sportu, rekreacji fizycznej, działalności turystyczno-krajoznawczej oraz pracy kulturalno-oświatowej, wychowawczej, wydawniczej i patriotycznej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ myśli teoretycznej i praktycznej szkoleniowców węgierskich na sukcesy polskiej szermierki W Polsce międzywojennej do 1928 roku szermierki na szable nauczano przede wszystkim według metody włoskiej. Po przybyciu do Polski w 1928 roku fechtmistrza węgierskiego Beli Szombathelyego zaczęła dominować metoda węgierska. Po raz pierwszy wprowadzono atak o niewiadomym zakończeniu. Poprawiono szybkość, a także technikę w odpowiedzi. Zastosowano większą ruchliwość i prostotę akcji. Od 1938 roku zaczęto dostosowywać szkolenie do metody fechtmistrza Borsodiego. Duży wpływ na przemiany w technice i taktyce wywarły również kontakty Polaków m.in. z szermierzami Austrii, Węgier, Włoch i Francji. Po II wojnie światowej, w 1947 roku trener mjr Janos Kevey, po przyjeździe do Polski, w krótkim czasie nauczył grono młodzieży perfekcyjnego wykonania kilku akcji szermierczych. Zawodnicy większość natarć wykonywali rzutem. W obronie stosowali odskok, a bezpośrednio po nim – rzut, wykonywany z maksymalną szybkością. System szablowy J. Keveya przyjęło wielu polskich trenerów, a następnie udoskonaliło go. Sukcesy Polaków na arenie międzynarodowej, a zwłaszcza w szabli, świadczą o wielkich zasługach trenerów węgierskich – Belli Szombathelyego i Janosa Keveya – w rozwój szermierki w kraju, na dziesięć lat przed i po II wojnie światowej, czego dowodem było wywalczenie m.in. czterech medali olimpijskich w szabli – polskiej broni narodowej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej