PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Wykluczenie bonum prolis w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 roku i Kodeksie Kanonów Kościołów Wschodnich Problematyka dotycząca zrodzenia i wychowania potomstwa zawsze stanowiła przedmiot szczególnej troski Kościoła. Przejawiało się to m.in. w prawnej regulacji tego zagadnienia. Uprawnienie-obowiązek zrodzenia i wychowania potomstwa łączyło się nieodzownie z ogólną wizją małżeństwa, jego celami i przedmiotem małżeńskiej zgody, stąd też wraz z ewolucją rozumienia samego małżeństwa w historii kanonistyki, zmieniało się także rozumienie terminu bonum prolis (dobro potomstwa). Normy zawarte w kodeksach Jana Pawła II (KPK/83 i KKKW) dotyczące zagadnienia wykluczenia dobra potomstwa, o których była mowa we wstępie niniejszego artykułu, w swojej treści są identyczne. Jedynie treść kan. 776 § 1 KKKW, stanowi swoiste dopełnienie treści kan. 1055 § 1 KPK/83, w którym mowa o strukturze małżeństwa. Z kolei kan. 1061 § 1 KPK/83, będący swoistą definicją małżeństwa dopełnionego i ważnie zawartego, nie znajduje swojego odpowiednika w KKKW. Zrodzenie i wychowanie potomstwa jest naturalnym celem i uwieńczeniem małżeństwa. Akty małżeńskie, powinny być ukierunkowane na prokreację i dokonywane w sposób ludzki i naturalny. Stąd też wykluczenie aktów małżeńskiego współżycia, otwartych na zrodzenie potomstwa, podjęte pozytywnym aktem woli skutkuje nieważnością samego małżeństwa.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Więzienie jako miejsce odnowy w nauczaniu Jana Pawła II Więzienie stanowi dla osób odbywających w nim karę źródło cierpienia, naraża na utratę indywidualności, pozbawia możliwości bycia sobą, ogranicza praktycznie we wszystkich istotnych aspektach codziennego bytowania. Czas pobytu w nim jest skrupulatnie liczony przez skazanych. Jednakże czas uwięzienia nie musi z konieczności być czasem straconym. Ten czas według nauczania Jana Pawła II należy do Boga i tak go trzeba przeżywać. To czas, który może zrodzić nową wizję życia, spowodować zbawienną przemianę charakteru, a dla niektórych może stać się okazją do odkrycia prawdziwego oblicza Boga. Uwięzienie może zatem nabrać głębszego sensu i służyć odnowie człowieka.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Definicja prawno-teologiczna życia konsekrowanego przez profesję rad ewangelicznych Pojęcie życie konsekrowane pojawiło się stosunkowo niedawno. Chociaż jest ono powszechnie stosowane, to jednak – jak się wydaje – nie jest rozumiane w sposób pełny nawet przez same osoby, których dotyczy. Niewiele z nich sięga bowiem do Kodeksu Prawa Kanonicznego Jana Pawła II z 1983 roku, gdzie podano pełną definicję życia konsekrowanego. Termin ten najczęściej wyjaśnia się jako życie szczególnie poświęcone (konsekrowane) Bogu. Tymczasem już sakrament chrztu - określany także mianem konsekracji chrzcielnej - poświęca Bogu życie każdego ochrzczonego, tak że staje się ono prawdziwym życiem konsekrowanym. Również przez przyjęcie sakramentu święceń kapłańskich kapłan konsekruje się całkowicie Bogu. O jaką więc konsekrację chodzi w przypadku tzw. osób konsekrowanych? Kiedy ona się dokonuje i co tak bardzo wyróżnia osoby konsekrowane, że tworzą one odrębny stan w Kościele, chociaż nie hierarchiczny? Odpowiedzi na tak postawione pytania dostarcza artykuł analizujący kodeksową definicję życia konsekrowanego i jego form istniejących w Kościele katolickim.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Definiowanie prawa kanonicznego Punktem odniesienia dla przeprowadzonych rozważań są określenia prawa kanonicznego, które zostały zawarte w czterech polskich publikacjach o charakterze encyklopedycznym. Trzy z nich dotyczą prawa kanonicznego, a jedna została poświęcona prawu. W niej również zostało zawarte hasło „prawo kanoniczne”. Autor prezentuje poszczególne omówienia zagadnienia prawa kanonicznego koncentrując swoją uwagę wokół rozumienia i określania prawa kanonicznego. Wskazuje na różnice w podejściu do zagadnienia pomiędzy prawnikami a kanonistami, w ujęciu których prawo kanoniczne posiada swoje teologiczne implikacje. Dostrzega również istniejące różnice w określeniu prawa kanonicznego, na które znaczny wpływ posiadają orientacje uprawiania kanonistyki przez autorów poszczególnych opracowań. Wysuwa wniosek, że wieloaspektowe podejście do badań nad prawem kanonicznym powinno w punkcie wyjścia mieć jasno określony przedmiot naukowych badań i rozstrzygnięć. W tym kontekście zastanawia się nad możliwością podania definicji prawa kanonicznego w jej klasycznym rozumieniu. Skłania się ku stwierdzeniu takiej niemożliwości. W zamian zwraca uwagę na konieczność wyodrębnienia tych elementów kościelnej struktury i stosunków społecznych, dzięki którym istnieje możliwość określenia prawa kanonicznego.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Rola pełnomocnika w procesie unieważnienia małżeństwa w prawie polskim i w procesie stwierdzenia nieważności małżeństwa w prawie kanonicznym Istnieją dwa porządki prawne regulujące różnego rodzaju kwestie związane z małżeństwem: kościelny i świecki. Porządki te obejmują dwa różne aspekty tej samej instytucji małżeńskiej. Małżeństwo powstaje przez wyrażoną w odpowiedniej formie zgodę małżeńską. Po ratyfikacji Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską istnieje możliwość jednoczesnego wyrażenia zgody na zawarcie małżeństwa zarówno na forum cywilnym, jak i kanonicznym. Odmiennie sprawa wygląda w przypadku, gdy wspomniane porządki prawne starają się sformalizować rozkład łączącego strony pożycia małżeńskiego w porządku prawa państwowego i wykazać nieważność małżeństwa w porządku kanonicznym. Należy odróżnić zatem proces kościelny dotyczący stwierdzenia nieważności małżeństwa od procesu rozwodowego, czy też o unieważnienie małżeństwa cywilnego. Częścią rozwiązań prawnych, zarówno w porządku kanonicznym, jak i świeckim, są przepisy dotyczące roli osób występujących w procesach małżeńskich w imieniu stron na mocy udzielonych im pełnomocnictw. Do istoty urzędu adwokata należy jego udział w procesie i świadczenie fachowej pomocy prawnej na rzecz strony, która go o taką pomoc poprosiła. Osoby te, aby nie naruszać przepisów i ducha konkretnego systemu prawa, powinny nie tylko postępować zgodnie z obowiązującymi przepisami, ale także znać i rozumieć wspomniane założenia aksjologiczne, jakie w stosunku do małżeństwa istnieją w kanonicznym i świeckim prawie małżeńskim.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Wpływ ustroju prawnego Kościoła łacińskiego na kształtowanie się aktualnego porządku prawnego katolickich Kościołów wschodnich na przykładzie urzędów protosyncela i syncela Urząd wikariusza generalnego powstał w Kościele zachodnim w XII w. Stopniowo jego władza umacniała się, aż stał się urzędem obligatoryjnym i głównym współpracownikiem biskupa diecezjalnego w zarządzie Kościołem partykularnym. Podczas przygotowań Soboru Watykańskiego II dostrzeżono potrzebę utworzenia nowej instytucji w strukturze Kościoła partykularnego. Obok urzędu wikariusza generalnego, ustanowiono urząd wikariusza biskupiego – nową funkcję o zbieżnej naturze prawnej i kompetencjach, ale przeznaczoną do wspierania biskupa diecezjalnego w poszczególnych aspektach jego działalności. W Kościele wschodnim powstał zwyczaj wybierania biskupów spośród zakonników. Biskupi chcieli nadal prowadzić życie monastyczne. Dobierali sobie współtowarzyszy, którzy zamieszkiwali wspólnie z biskupem w jego mieszkaniu. Tego towarzysza życia biskupa określano mianem synkellios, co w wersji łacińskiej uzyskało formę syncellus. Syncel był nie tylko współtowarzyszem życia biskupa, ale także wspomagał go w jego funkcjach, a nawet reprezentował biskupa w wielu sprawach kościelnych, przez co uzyskał znaczący wpływ w Kościele lokalnym. Unie zawierane z Kościołami uznającymi zwierzchność Biskupa Rzymu, wiązały się także z przyjęciem przez nie łacińskiego systemu prawa kościelnego i form strukturalnych istniejących w Kościele zachodnim. Jednym z elementów tego dziedzictwa jurydycznego był urząd wikariusza generalnego. W motu proprio Piusa XII Cleri sanctitati i Kodeksie Kanonów Kościołów Wschodnich rozwiązania te zostały ugruntowane. Wprowadzono urzędy wikariusza generalnego i wikariusza biskupiego, nadając im starożytne nazwy syncela i protosyncela.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Duszpasterskie zadania powierzone parafiom zakonnym przez bydgoskiego biskupa diecezjalnego Przedmiotem artykułu jest przedstawienie duszpasterskich zadań powierzonych parafiom zakonnym przez bydgoskiego biskupa diecezjalnego. Przybliżono historyczną ocenę koncepcji, organizacji i rozwój życia zakonnego. Wskazano, że rady ewangeliczne będące darem od Boga, stały się miarą życia ludzi, którzy chcieli naśladować Chrystusa. Pokazano, że forma życia tych osób zmieniała się na przestrzeni wieków. Podkreślono rolę parafii jako szczególnej formy obecności Kościoła w świecie. Przedstawiono ogólny i teoretyczny problem dotyczący powierzania parafii instytutowi zakonnemu i zadań z tym związanych. Przybliżono zadania proboszcza zakonnego oraz uwidoczniono istotną różnicę pomiędzy proboszczem diecezjalnym a proboszczem biskupim. Analizie poddane zostały parafie zakonne w diecezji bydgoskiej i ich swoiste zadania. Zwrócono uwagę na rolę zakonów w pracy duszpasterskiej. W całości rozważań zaznaczono fakt, że biskup diecezji bydgoskiej Jan Tyrawa nie dokonał prawnego powierzenia parafii żadnemu zakonowi. Współczesność zaś wymaga większej kooperacji zakonów z biskupami miejsca i wspólną realizację określonych zadań.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Reguły kolizyjne znajdujące zastosowanie w przypadku wystąpienia sprzecznych dekretów poszczególnych (kan. 53) Autor prezentowanego artykułu scharakteryzował kan. 53 KPK/83, w którym zostały zawarte dwie reguły kolizyjne znajdujące zastosowanie w przypadku wystąpienia sprzecznych dekretów poszczególnych. Zgodnie z przeprowadzoną analizą, pierwsza reguła zawarta w kan. 53 KPK/83 pozostaje w ścisłym związku z 34 regułą interpretacyjną znajdującą się w Liber Sextus papieża Bonifacego VIII, zgodnie z którą: „To co szczegółowe uchyla to co ogólne”. Zasadniczą racją funkcjonowania tej reguły jest założenie, że im bardziej szczegółowy jest dekret, tym więcej uwagi władza kościelna poświęca jego procesowi formacyjnemu, co prowadzi do bardziej precyzyjnego wyrażania określonej sytuacji. Druga reguła interpretacyjna stanowi, że w sytuacji, w której dekrety są jednakowo ogólne lub szczegółowe, dekret czasowo późniejszy odwołuje wcześniejszy w tym, w czym jest mu przeciwny. Ratio legis tej zasady ma podstawę w założeniu, że władza wydająca dekret późniejszy jest świadoma tego, że wydała dekret wcześniejszy.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Obostrzenie wymiaru kary w prawie kanonicznym oraz polskim prawie karnym Ustawodawca kościelny w kan. 1326 § 1 i 2 KPK/83 zawarł okoliczności, które wprawdzie fakultatywnie, ale jednak mogą skutkować surowszym ukaraniem przestępcy. Uregulowania, przewidujące obostrzenie wymiaru kary przewidział również ustawodawca świecki w art. 64 § 1 i 2, art. 65 § 1, art. 57a § 1 i 2 oraz art. 91 § 1, 2 i 3 Kodeksu karnego. Systemy te nie funkcjonują jednak w próżni. Odnoszą się do konkretnych podmiotów, które są jednocześnie wiernymi Kościoła katolickiego i obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej. Niniejszy artykuł ma na celu scharakteryzowanie instytucji obostrzających wymiar kary oraz wskazanie podobieństw i różnic pomiędzy tymi systemami. Prawo kanoniczne i świeckie zawierają systematyczne uregulowania podobne dla nich obu (jak ma to miejsce w przypadku recydywy), jak i je różniące, których jest więcej. Głównym powodem takiego stanu rzeczy jest to, że prawo karne jest prawem o wysokim stopniu abstrakcji, bowiem jest skierowane do wszystkich obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, a także osób przebywających na jej terenie. Jego celem jest ukaranie sprawcy w sposób zgodny z oczekiwaniami społeczeństwa oraz prewencja generalna i ogólna. W przypadku prawa kanonicznego odnosi się ono do konkretnych podmiotów będących wiernymi Kościoła katolickiego. Ponadto kieruje się ono zasadą miłosierdzia kościelnego wymiaru kary zawartą w kan. 1349 KPK/83.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Zadania mediów w realizacji misji nauczycielskiej Kościoła w Polsce Z woli Jezusa Chrystusa posłannictwem Kościoła jest ewangelizacja. Stanowi ona podstawę do wyznaczenia ogólnych zadań mediów, którymi są: 1) promocja godności człowieka i 2) głoszenie prawdy oraz demaskowanie zła. Łącząc socjologiczne rozumienie środków społecznego przekazu jako władzy z teologicznymi przesłankami sprawowania władzy w Kościele, która ma być służbą, można sformułować szczegółowe zadania mediów, jako różnych rodzajów służby spełnianej: 1) wobec ludzi i kultur, 2) w dialogu ze światem, 3) wobec wspólnoty ludzkiej i postępu społecznego, 4) wobec wspólnoty kościelnej i 5) wobec nowej ewangelizacji.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Archiwum Kapituły Katedralnej i Kolegiackiej Kapituły katedralne i kolegiackie należą do jednych z najstarszych instytucji działających w strukturach diecezji. W ciągu wieków zwłaszcza kapituły katedralne brały udział w sprawowaniu władzy biskupa diecezjalnego. W toku ich działania powstawały materiały, które później były przechowywane w archiwum kapitulnym. Obecne statuty kapituł wskazują, że każda z nich powinna prowadzić archiwum. Zajmować się ma nim oddelegowany kanonik, który ma wpisane w zakresie obowiązków zadania związane z jego kierowaniem. Jest to archiwum bieżące. Potem dokumentacja kapituły przekazywana jest do archiwum bieżącego kurii diecezjalnej lub do archiwum historycznego.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Posłuszeństwo ordynariuszowi według kanonu 273 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku Przysięga posłuszeństwa składana podczas święceń kapłańskich. Odwzorowanie istoty posłuszeństwa duchownych znajduje się w Jezusie Chrystusie, najwyższym Kapłanie i Pasterzu. Duchowni poprzez sakrament kapłaństwa uczestniczą w Chrystusowym kapłaństwie. Z ustanowienia Bożego Kościół jest hierarchicznie uporządkowany. Dlatego duchowny powinien okazywać szacunek i posłuszeństwo papieżowi oraz swojemu ordynariuszowi, którzy reprezentują urząd apostolski, poprzez apostolskie posłuszeństwo.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Patronaty świętych i błogosławionych w aktualnym prawodawstwie Kościoła łacińskiego Artykuł Patronaty świętych i błogosławionych w prawodawstwie Kościoła łacińskiego zawiera następujące zagadnienia szczegółowe: podstawy prawno-dogmatyczne kultu świętych i błogosławionych, dlaczego oddajemy kult świętym i błogosławionym, jakie są przyczyny rozwoju kultu świętych. Ponadto, zostały ukazane zasady wprowadzania świętych do Ogólnego kalendarza rzymskiego, jak również zasady dotyczące wpisywania świętych i błogosławionych do kalendarza liturgicznego oraz ustanawianie świętych patronami województw, powiatów, miast, większych terytoriów, ulic, stowarzyszeń, szkół, uniwersytetów oraz rodzin zakonnych. Szczegółowe dane odnośnie do kalendarza danego kraju i wprowadzenia nowych świętych do kalendarza zawierają aktualne dokumenty Kościoła łacińskiego. Dokumenty te podkreślają, że wszelkie obchody dotyczące Kościoła partykularnego, które należy uwzględnić w kalendarzach mają być – zgodnie z wytycznymi Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów – podporządkowane obchodom powszechnym. Do tejże Kongregacji należy ocena warunków przedstawionych w prośbie, wskazanie rangi obchodu liturgicznego oraz przedstawienie prośby Ojcu Świętemu. Święci mogą być także ustanawiani – za zgodą Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów – patronami województw, powiatów, miast, większych terytoriów, ulic, stowarzyszeń, szkół, uniwersytetów oraz rodzin zakonnych. Błogosławieni mogą zaś być patronami tych miejsc tylko na mocy specjalnego indultu Stolicy Apostolskiej.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Wybrane aspekty posłannictwa wiernych świeckich według Kodeksu Prawa Kanonicznego Wierny to ten, który przez chrzest został włączony do wspólnoty Kościoła. W aspekcie prawnym chrzest oznacza nabycie praw i zaciągnięcie zobowiązań właściwych chrześcijanom. Prawa te i obowiązki zostały określone w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 r. Osobowości prawnej nabytej w Kościele, ze względu na jej charakter sakramentalny, nie można utracić ani jej znieść. Świeccy, odznaczający się odpowiednią wiedzą i nieposzlakowaną opinią mogą być dopuszczeni do pełnienia niektórych urzędów i zadań kościelnych. Na tego rodzaju udział Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. nie zezwalał, rezerwując całą władzę jurysdykcji dla duchownych. Wpływ na dopuszczenie wiernych świeckich do kościelnej władzy jurysdykcyjnej miały postanowienia Soboru Watykańskiego II wyrażone przede wszystkim w Konstytucji dogmatycznej o Kościele Lumen gentium oraz Dekrecie o apostolstwie świeckich Apostolicam actuositatem. Przepisy zezwalają wiernym świeckim – zarówno mężczyznom, jak i kobietom – na pełnienie wielu funkcji sądowych. Ponadto katolicy świeccy wchodzą w skład rad duszpasterskich (diecezjalnych i parafialnych), mogą brać udział w synodach diecezjalnych. Z powodu braku duszpasterzy, jeśli tego domaga się konieczność, również wierni świeccy mogą przewodniczyć modlitwom liturgicznym, udzielać sakramentu chrztu św. i Komunii św. Obserwuje się współcześnie rozwój ruchów i stowarzyszeń o charakterze religijnym, które realizują wiele inicjatyw w społeczności lokalnej. Coraz częściej misja świeckich w Kościele jest dostrzegana i uznawana.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Zapomniany Synod z 1938 roku. Przebieg i treść statutów II Synodu Diecezji Tarnowskiej Wydarzenie soborowe to na ogół wielki namysł ludzki nad problemami doktrynalnymi i nad praktykami, które Kościół powinien uwzględnić w swojej misji. Rolę analogiczną do soborów powszechnych na poziomie regionalnym i lokalnym odgrywają synody plenarne, metropolitalne, diecezjalne. Szczególną rolę należy przypisać synodom diecezjalnym, ponieważ wyrastają one z potrzeb konkretnego Kościoła partykularnego, a przez formułowane propozycje dyscyplinarne, pastoralne i duchowe, najbardziej wyraźnie kształtują rzeczywistość eklezjalną, docierając do bardzo podstawowych środowisk kościelnych i społecznych. Każdy synod posiada swoje specyficzne znaczenie w dziejach diecezji, a jego oddziaływanie na pewno nie wyczerpuje się tylko w literze sformułowanych propozycji. W 1938 r. mijało dziesięć lat od Pierwszego Synodu, i zgodnie z zaleceniami Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., Biskup był zobligowany do zwołania II Synodu Diecezji Tarnowskiej. Nie był to jedyny motyw, gdyż w 1936 r. odbył się Pierwszy Polski Synod Plenarny. W związku z tym wydarzeniem czymś naturalnym było, aby dostosować prawo diecezjalne do uchwał tegoż Synodu. Temat artykułu został sformułowany następująco: „Zapomniany Synod z 1938 roku. Przebieg i treść statutów II Synodu Diecezji Tarnowskiej”. Dlaczego zapomniany? Dotychczas w diecezji odbyły się cztery synody. Wszelkie opracowania na temat ustawodawstwa synodalnego w diecezji tarnowskiej opierały się tylko i wyłącznie na trzech synodach. Przy omawianiu drugiego Synodu często pojawiało się lakoniczne stwierdzenie, iż „statuty tego synodu zaginęły”. Zabrakło badań nad rekonstrukcją statutów tego Synodu. Celem niniejszego opracowania jest zaprezentowanie czytelnikowi motywów zwołania, przebiegu i głównej problematyki podejmowanej podczas II Synodu Diecezji Tarnowskiej.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Od reguł monastycznych do konstytucji zakonnych Głównym zamiarem autorki artykułu jest ukazanie istoty i znaczenia konstytucji zakonnych, a tym samym przywrócenie właściwego im miejsca we współczesnym życiu zakonnym oraz należnego szacunku i docenienia ich wartości przez zakonników. Dlatego punktem wyjścia było dla niej odwołanie się do pierwszych uregulowań życia poświęconego Bogu w Kościele katolickim, czyli do reguł monastycznych, oraz uznania, a nawet kultu, jakim otaczali ich mnisi pachomiańscy, bazyliańscy, augustiańscy i benedyktyńscy, a także bracia mniejsi św. Franciszka z Asyżu. Z badań autorki wynika, że dawne reguły oraz współczesne konstytucje zakonne, które są ich kontynuacją, zasługują na uznanie. Są one mocno związane z Pismem Świętym, m.in. ukazując wierny sposób naśladowania Chrystusa, a także zawierają duchowość założyciela instytutu zakonnego, która wynika z charyzmatu udzielonego mu przez Ducha Świętego dla dobra członków instytutu i całego Kościoła. Przynależność do konkretnego instytutu wymaga zachowania i rozwijania myśli oraz zamiarów założyciela, czyli tzw. dziedzictwa duchowego, które można poznać głównie dzięki lekturze pozostawionych przez niego konstytucji.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Reforma papieskich instytucji do spraw komunikacji społecznej Wraz z pojawieniem się nowego środka przekazu jakim stał się film i upowszechnieniem się na świecie kinematografii, w Kościele wzrastała świadomość i potrzeba zainteresowania się nowymi technologiami oraz stworzenia w ramach struktur Stolicy Apostolskiej instytucjonalnej ochrony wiernych przed szkodliwym wpływem niewłaściwych treści, a także w celu propagowania treści pożytecznych. W tym celu na przestrzeni lat tworzono specjalne instytucje, które w strukturach Kurii Rzymskiej zajmowały się wprost problematyką mediów. Początkowo zadanie to podejmowała Papieska Komisja, która przez kilkanaście lat podlegała ciągłym modyfikacjom (od 1948 roku do 1964 roku), natomiast od 1964 roku do roku 2015 mieliśmy do czynienia z działaniami Papieskiej Rady Środków Społecznego Przekazu. Ostatnim reformatorskim akcentem na tym polu, jest powołanie przez Papieża Franciszka 27 czerwca 2015 roku Sekretariatu do spraw Komunikacji. Podobnie jak poprzedzające go instytucje do spraw komunikacji społecznej, w dalszym ciągu ma on współpracować w dziedzinie środków komunikacji społecznej z Sekretariatem Stanu, jednocząc w sobie wszystkie instytucje medialne Stolicy Apostolskiej.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Kanoniczny wymóg konsultacji ze Stolicą Apostolską przed erygowaniem instytutu życia konsekrowanego W 1906 r. papież Pius X w motu proprio Dei providentis, nałożył na biskupów pragnących erygować na swoim terytorium nowy instytut życia konsekrowanego obowiązek przeprowadzenia w tej materii konsultacji ze Stolicą Apostolską. Wymóg ten był powtarzany w wielu dokumentach kościelnych, w tym także został potwierdzony przez KPK/83 w kan. 579. Po promulgacji Kodeksu pojawiły się jednak wątpliwości dotyczące charakteru prawnego tych konsultacji. Dlatego mając na uwadze dobro Kościoła oraz aktualność problemu, toczący się spór o to, czy niezbędne konsultacje są wymagane ad validitatem czy ad liceitatem ostatecznie rozstrzygnął papież Franciszek w 2016 r. postanawiając, iż brak konsultacji uczyni akt erygujący nowy instytut życia konsekrowanego nieważnym.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Prawa dziecka w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 roku. Wybrane zagadnienia Zgodnie z Kodeksem Prawa Kanonicznego z 1983 r. dzieckiem nazywa się małoletniego przed ukończeniem siódmego roku życia i uważane jest za nieposiadające używania rozumu. Uprawnienia przysługujące dziecku mają podstawę zarówno w naturalnej osobowości prawnej, jak i w kościelnej osobowości prawnej. Ustawodawca w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 r. reguluje m.in. następujące prawa dziecka: prawo do życia, prawo do sakramentów, prawo do wychowania.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne