PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Ocena znaczenia polimorfizmu CAT -262C/T, SOD + 35A/C, GPx1 Pro197Leu u chorych z nieswoistym zapaleniem jelit w polskiej populacji Nieswoiste zapalenie jelit (NZJ) to grupa schorzeń o niejednorodnym przebiegu, w którym dominuje przewlekły, nawracający stan zapalny układu pokarmowego. Uznaje się, że NZJ mogą aktywować u chorych z predyspozycjami genetycznymi do ich rozwoju. Przewlekłe zapalenie rozwija się w wyniku nadmiernej reakcji układu odpornościowego, głównie pod wpływem środowiskowych czynników ryzyka. Wśród nich wykazano, że mechanizm stresu oksydacyjnego jest związany z patofizjologią NZJ i odpowiada on za rozpoczęcie i postęp tych schorzeń. Celem pracy była relacja pomiędzy polimorfizmem pojedynczego nukleotydu (SNP) poszczególnych enzymów antyoksydacyjnych oraz występowaniem, nieswoistego zapalenia jelit, które można powiązać z podwyższonym poziomem stresu oksydacyjnego. Materiał i metodyka. U łącznie 111 chorych z NZJ, w tym 65 pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (wzjg) i 46 z chorobą Crohna (ch. L-C) oraz u 125 zdrowych osób z grupy kontrolnej przeprowadzono genotypowanie pod kątem polimorfizmu CAT -262C / T (rs1001179), SOD + 35A / C (rs2234694), GPx Pro197Leu. Genotypowanie polimorfizmu genu CAT, SOD, GPx przeprowadzono metodą PCR-RFLP. Wyniki. Przeprowadzone analizy polimorfizmów genetycznych enzymów antyoksydacyjnych wykaza- ły, że wariant polimorficzny CAT -262 C / T może mieć działanie ochronne u chorych z wzjg w zakresie genotypu C / T; OR = 0,49 (0,25-0,99), p = 0,044. Trend ochronny, ale niepowiązany statystycznie, obserwowano także dla genotypu T / T oraz allelu T tegoż polimorfizmu oraz dla genotypów i alleli + 35A / C SOD1 w przypadku wzjg, jak również dla wariantów polimorficznych CAT -262 C / T, Pro197- Leu dla GPx1, + 35A / C SOD1 w przypadku ch. L-C. Uzyskane wyniki porównano z grupą kontrolną złożoną z potencjalnie zdrowych osób bez tych schorzeń. Wnioski. Wykazano, że w przypadku enzymów antyoksydacyjnych polimorfizm genu CAT -262 C / T może mieć działanie ochronne u chorych z wzjg będących nosicielami genotypu C / T. Potencjalnie ochronny niepowiązany statystycznie wpływ obserwowano również dla innych genotypów i alleli badanych polimorficznych wariantów enzymów antyoksydacyjnych w przypadku ch. L-C oraz CAT- 262C / T i + 35 A / C SOD1 w przypadku wzjg. Prowadzone przez nas badania należy rozszerzyć na większą grupę pacjentów w celu oceny czy potwierdzi się obserwowane w trakcie analiz działanie ochronne CAT-262 C / T we wzjg oraz pozostałe trendy obserwowane dla innych poliformicznych wariantów badanych genów.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Leczenie chirurgiczne guzowatości nosa – doświadczenia własne Guzowatość nosa (rhinophyma) to końcowe stadium trądziku różowatego. Guzowaty przerost nosa zewnętrznego jest schorzeniem o przewlekłym przebiegu. Głównym problemem u chorych z objawami przerostu guzowatego nosa, oprócz zaburzeń czynnościowych, są kwestie dotyczące estetyki, związane z deformacją i zniekształceniem nosa. W związku z tym chorzy często przyjmują postawę izolacyjną, unikają kontaktów interpersonalnych i społecznych. Większość chorych z objawami rhinophyma nie jest świadoma możliwości terapeutycznych, które polegają na poprawie funkcji czynnościowych oraz estetyki twarzy. Metodą z wyboru w leczeniu guzowatości nosa jest leczenie chirurgiczne. Długotrwałe obserwacje pacjentów dowodzą, że leczenie konwencjonalne daje satysfakcjonujące wyniki kosmetyczne i czynnościowe.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Zgłaszalność na poziom diagnostyczny dzieci objętych Programem Powszechnych Przesiewowych Badań Słuchu u Noworodków w Polsce z podziałem na województwa Wstęp: Dzięki Programowi Powszechnych Przesiewowych Badań Słuchu u Noworodków (PPPBSuN) dzieci rodzące się na terenie Polski objęte są bezpłatnym badaniem przesiewowym słuchu. W latach 2006–15 średnia roczna liczba dzieci z badaniem przesiewowym słuchu wyniosła 373,477. Z przeprowadzonej analizy Centralnej Bazy Danych (CBD) PPPBSuN wynika, że zaledwie 55,8% dzieci zgłasza się na badania kontrolne do specjalistycznych ośrodków. Cel: Celem poniższej pracy jest analiza danych dotycząca zgłaszalności dzieci na poziom diagnostyczny PPPBSuN w poszczególnych regionach Polski z podziałem na województwa oraz próba identyfikacji różnic i podobieństw pomiędzy obszarami. Wyniki: Analizą objęto grupę 182 978 dzieci zarejestrowanych w CBD PPPBSUN pomiędzy 1 czerwca a 30 listopada 2014 r., wśród której znajdowało się 15 049 dzieci wymagających wizyty na poziomie diagnostycznym Programu. 7 888 dzieci nie zgłosiło się na dalszą diagnostykę do ośrodków II poziomu PPPBSuN. Z tej grupy wybrano losowo 3 239 dzieci w celu przeprowadzenia ankiety telefonicznej wśród ich rodziców. Analiza statystyczna danych uzyskanych z ankiety wskazuje, że szacowana zgłaszalność na II poziom wynosi 83,6%. Wnioski: Dzięki przeprowadzonej ankiecie telefonicznej wykryto nieścisłości we wprowadzaniu danych do CBD. Najwięcej nieprawidłowości dotyczyło gromadzenia w CBD informacji na temat nieprawidłowego wyniku badania OAE, a także braku przeprowadzonego badania.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Rabdomioliza – przyczyny, obraz kliniczny i postępowanie Rabdomioliza to ciężki, potencjalnie zagrażający życiu zespół objawów wynikających z ostrego uszkodzenia mięśni. Do klasycznej triady objawów zalicza się ból, osłabienie mięśni oraz brunatne zabarwienie moczu. Zespół ten związany jest z ryzykiem wystąpienia powikłań, takich jak ostre uszkodzenie nerek czy zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego. Oznaczanie stężenia kinazy kreatynowej we krwi stanowi złoty standard w diagnostyce choroby. Ponadto zaleca się również monitorowanie parametrów funkcji nerek. Rabdomioliza powodowana jest przez szereg różnych przyczyn, od częstszych, nabytych, po rzadkie, uwarunkowane genetycznie. Do najczęstszych przyczyn zalicza się uraz, wysiłek fizyczny, ekspozycja na leki czy substancje toksyczne. Rabdomioliza jest rzadkim powikłaniem terapii statynami, nieco częściej występuje w przypadku politerapii z innymi lekami hipolipemizującymi. Wrodzona skłonność do wystąpienia rabdomiolizy opisywana jest w wielu zespołach należących do zróżnicowanej grupy chorób nerwowo- mięśniowych i metabolicznych. Do najważniejszych z nich należą hipertermia złośliwa, zaburzenia metabolizmu glikogenu, zaburzenia procesu betaoksydacji kwasów tłuszczowych czy miopatie mitochondrialne. Diagnostyka różnicowa oparta jest na obrazie klinicznym, analizie czynników wywołujących oraz właściwym doborze badań dodatkowych. Nawracające epizody rabdomiolizy, dodatni wywiad rodzinny, cechy przewlekłej miopatii powinny skłaniać do poszukiwania przyczyny wrodzonej. W leczeniu powszechnie stosowane jest intensywna dożylna płynoterapia. Głównym celami terapii jest usunięcie przyczyny wywołującej uszkodzenie mięśni, prewencja uszkodzenia nerek i leczenie zaburzeń elektrolitowych. W niektórych przypadkach może być wymagane leczenie nerkozastępcze. Ogólna śmiertelność kształtuje się na poziomie 8%.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ocena ilościowa kompleksu remodelującego chromatynę typu SWI/SNF w przewlekłym zapaleniu zatok przynosowych – wyniki wstępne Wprowadzenie. Rozwój nauki w zakresie immunologii i biologii molekularnej, zwłaszcza w ciągu ostatnich dwudziestu lat, pozwolił zrozumieć różne procesy patofizjologiczne zachodzące na poziomie komórkowym, zaangażowane w przewlekłe zapalenie zatok przynosowych (PZZP). Jednak niektóre patomechanizmy PZZP nadal pozostają nieznane. SWF/SNF jest kompleksem remodelującym chromatynę zależnym od ATP i odgrywa ważną rolę w różnych procesach komórkowych. SWI/SNF umożliwia prawidłowe funkcjonowanie receptora dla glikokortykosteroidów (GR) i reguluje stan zapalny. Przypuszczalnie ma on związek z procesem zapalnym w PZZP. Cel pracy. Ocena poziomu ekspresji białka podjednostek kompleksu SWI/SNF (BAF155, BRM i BRG1) u pacjentów z PZZP. Materiał. Badaniami objęto 30 osób w wieku od 19 do 81 lat (12 kobiet i 18 mężczyzn), w tym 10 pacjentów z PZZP bez polipów, 10 pacjentów z PZZP z polipami oraz 10 osób bez PZZP stanowiących grupę kontrolną. Wyniki. Wyniki obserwacji wykazały mniejszą ekspresję białek kompleksu SWI/SNF w obu grupach z PZZP w porównaniu do grupy kontrolnej. Wnioski. Kompleks SWI/SNF może odgrywać istotną rolę w patogenezie PZZP, prawdopodobnie poprzez wpływ na hormony steroidowe oraz funkcjonowanie receptora dla glikokortykosteroidów. Konieczna jest dalsza analiza tego zagadnienia.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Raport z analizy badań przeprowadzonych w ramach IV Europejskiego Tygodnia Profilaktyki Nowotworów Głowy i Szyi w Oddziale Otolaryngologii Międzyleskiego Szpitala Specjalistycznego w Warszawie Wprowadzenie: Celem pracy była analiza profilu pacjentów zgłaszających się na bezpłatne badania profilaktyczne w ramach IV Europejskiego Tygodnia Profilaktyki Nowotworów Głowy i Szyi (NGiSz) do Oddziału Otolaryngologii Międzyleskiego Szpitala Specjalistycznego w Warszawie (ORL MSS). Materiał i metody: Badaniami objęto 225 pacjentów. Wiek pacjentów wynosił od 26 do 92 rż (średnio 63 lata). Kobiety stanowiły 66% (149), a mężczyźni 34% (76) chorych. Każdy pacjent wypełniał ankietę oceniającą czynniki ryzyka NGiSz, w tym zgłaszane objawy oraz styl życia. Następnie u każdego chorego przeprowadzono pełne badanie laryngologiczne. Wyniki: Wśród zbadanych pacjentów, na podstawie analizy ankiety, stwierdzono następujące czynniki ryzyka NGiSz związane ze stylem życia: nikotynizm u 22% chorych, spożywanie alkoholu częściej niż 1xtydzień u 12%, uprawianie seksu oralnego – u 17%, wielu partnerów seksualnych – u 10%, rzadkie kontrole stomatologiczne u 24%, uzupełnienia protetyczne u 45% badanych. Objawem, który najczęściej skłaniał pacjentów do udziału w tygodniu profilaktyki NGiSz była przewlekła chrypa (u 64% os), suchość w jamie ustnej (u 39% os), zaburzenia połykania (u 37% os), niedrożność nosa (u 6% os), guz szyi (u 5% os). Na badania obrazowe skierowano 7% chorych (15 os), na fiberoskopię 11% (25 os), na wycięcie zmiany 8% (18 os). Spośród zbadanych przebadanych chorych 17 pacjentów, skierowano do dalszego leczenia onkologicznego, z czego u 13 wykryto nowotwór łagodny, a u 4 chorych nowotwór złośliwy. Wnioski: Program profilaktyki NGiSz zwiększa świadomość społeczeństwa i powinien obejmować w sposób systematyczny osoby z grup ryzyka. Wprowadzenie go w Oddziale ORL MSS umożliwiło wykrycie i wdrożenie leczenia różnego rodzaju zmian rozrostowych (w tym zmian nowotworowych) patologicznych wczesne leczenie nowotworów u 7,5% osób, które zgłosiły się do programu. Zastosowanie odpowiedniej diagnostyki i leczenia wymaga jednak odpowiednich środków finansowych, a poprzez to odpowiednich rozwiązań systemowych dla jego szerokiego wdrożenia.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Nowe techniki w chirurgii przepuklin brzusznych – ewolucja małoinwazyjnych metod leczenia Pooperacyjne przepukliny brzuszne powstają po niemal co czwartej laparotomii. Powszechnie stosowane metody leczenia, zarówno przez proste zeszycie, jak i z użyciem siatki syntetycznej wszczepianej z szerokiego dostępu przedniego charakteryzuje wysoki odsetek powikłań, m.in. zakażeń rany i nawrotów. W celu zmniejszenia liczby występujących powikłań w ostatnich latach obserwujemy dalszą ewolucję stosowanych technik operacyjnych. Poszukiwanie skutecznych metod naprawczych ma obecnie charakter dwukierunkowy – z jednej strony opracowuje i upowszechnia się techniki zmniejszające napięcie tkanek w linii szwów (m.in. modyfikacje tzw. techniki Ramireza), z drugiej natomiast strony wprowadza się techniki małoinwazyjne pozwalające na umieszczanie dużych siatek syntetycznych bez konieczności rozległego preparowania tkanek sposobem otwartym. W pierwszej grupie nowych technik omówiono założenia i dostęp w następujących metodach: oryginalna metoda Ramireza, zmodyfikowana metoda Ramireza, przednie uwolnienie z zachowaniem perforatorów okołopępkowych i endoskopowe oraz uwolnienie mięśnia poprzecznego brzucha. W drugiej grupie omawianych metod przedstawiono: eTEP, odwrócony TEP, MILOS/eMILOS, naprawę staplerową, TAPP, TARUP, TESLA, SCOLA, REPA, LIRA, IPOM, IPOM-plus. Dokonując wyboru optymalnej techniki należy przede wszystkim kierować się możliwościami technicznymi, dostępnością materiałów, doświadczeniem chirurga oraz charakterystyką pacjenta i występującymi obciążeniami ogólnymi. Chirurdzy podejmujący się rekonstrukcji powłok brzusznych w przypadku przepuklin powinni znać różne dostępy operacyjne oraz poszczególne przestrzenie powłok brzusznych, w których można umieścić materiał syntetyczny. Należy podkreślić, że słaba ergonomia nowych technik, złożona anatomia i skomplikowane preparowanie przestrzeni oraz konieczność szycia laparoskopowego w trudnym ułożeniu zaopatrywanych warstw w wąskiej przestrzeni bez pełnej triangulacji narzędzi powodują, że operacje te stanowią wyzwanie nawet dla doświadczonego w operacjach małoinwazyjnych chirurga.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wyniki operacyjnego leczenia torbieli pilonidalnej u 50 pacjentów operowanych metodą Bascom 2 – badanie prospektywne Wstęp: Z uwagi na brak jednoznaczności w wyborze metody operacji, leczenie torbieli pilonidalnej pozostaje aktualnym tematem dyskusji w trakcie spotkań chirurgów z różnych krajów. Najnowsze metody leczenia polegają na wycięciu i jednoczasowym zamknięciu rany z przesunięciem szpary pośladkowej. Jedną z nich jest szeroko stosowana na świecie i jednocześnie mało popularna w Polsce technika operacyjna sposobem Bascom 2. Cel pracy: Ocena wyników operacyjnego leczenia torbieli pilonidalnych metodą Bascom 2 przeprowadzonych przez jednego operatora. Materiał i metoda: 50 pacjentów (40 mężczyzn, 10 kobiet), śr. wieku: 30,6 lat, wszyscy zoperowani metodą Bascom 2 w jednym oddziale chirurgicznym przez jednego operatora (rezydent w trakcie szkolenia specjalizacyjnego) z zastosowaniem jednolitego protokołu operacyjnego opieki okołooperacyjnej. Oceniano: BMI, średni czas hospitalizacji, ból, powikłania pooperacyjne, czas gojenia rany, jakość życia pacjenta, odsetek nawrotów po operacji. Okres obserwacji wyniósł od 12 do 52 miesięcy. Wyniki: Średnie BMI – 27,13 kg/m2. Średni czas hospitalizacji – 2,95 dnia. Ból pooperacyjny w 1. dobie wyniósł średnio 4,55 pkt. (+/- 2,24 pkt.), w 10. dobie śr. 2,04 pkt. (+/- 1,58 pkt.), a w 30. dobie śr. 0,76 pkt. (+/- 1,1 pkt.). Ból po wygojeniu to śr. 0,14 pkt. (+/- 0,40 pkt.). Powikłania pooperacyjne wystąpiły u 28,57% pacjentów [częściowe rozejście rany (16,32%), wyciek treści surowiczej (10,2%), krwiak (6,12%), całkowite rozejście rany (0%), zakażenie rany (0%)]. Średni czas pełnego wygojenia to 2,94 tygpdnie. Nawrót choroby wystąpił u jednego badanego (2,04%). Wnioski: Operacja metodą Bascom 2 charakteryzuje się niskim odsetkiem nawrotów oraz krótkim czasem gojenia rany. Jest bezpieczna, skuteczna i akceptowana przez pacjentów. Statystycznie znamiennie poprawia jakość życia chorego rok po operacji zarówno pod względem oceny zdrowia fizycznego, jak i psychicznego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Zastosowanie laseroterapii w chorobach siatkówki. Część I – metody laseroterapii Choroby siatkówki stanowią dużą grupę schorzeń narządu wzroku. W leczeniu wielu z nich od lat z powodzeniem stosowana jest laseroterapia. Mimo prób wprowadzania do terapii innych metod leczniczych nadal pozostaje jedną z głównych opcji terapeutycznych. W pracy przedstawiono przegląd piśmiennictwa dotyczący zastosowania laseroterapii w chorobach siatkówki, z uwzględnieniem nowych rodzajów i sposobów laseroterapii. Pracę podzielono na trzy części. W części pierwszej, publikowanej w niniejszym numerze przedstawiono metodykę i rodzaje zabiegów laserowych. W kolejnych numerach pisma ukażą się: część druga, zawierająca przegląd piśmiennictwa dotyczący laseroterapii w retinopatii cukrzycowej, cukrzycowym obrzęku plamki oraz chorobach naczyniowych siatkówki (nr 3), i trzecia, ukazująca przegląd piśmiennictwa dotyczący laseroterapii w przedarciach oraz chorobach zwyrodnieniowych siatkówki, retinopatii wcześniaków, zwyrodnieniu plamki związanym z wiekiem oraz innych chorobach siatkówki (nr 4).

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Jakość życia pacjentów z chorobą nowotworową oceniana Kwestionariuszem Europejskiej Organizacji Badań i Leczenia Nowotowrów QLQ-C30 Wstęp: Temat nowotworu w opinii publicznej wciąż jest powodem niepokoju i strachu. W sytuacji, gdy rozwój choroby nowotworowej jest na etapie, w którym wsparcie i opieka bliskich w warunkach domowych są niewystarczające dla chorego, istnieje możliwość zapewnienia opieki i terapii pacjentowi na oddziale medycyny paliatywnej. Badania prowadzone nad jakością życia w opiece paliatywnej wpływają na prawidłowy przebieg leczenia chorego i warunkują prawidłową opiekę medyczną. Cel pracy: Ocena stanu fizycznego, psychicznego i duchowego pacjentów przed przyjęciem na oddział oraz w pierwszym tygodniu pobytu na Oddziale Medycyny Paliatywnej. Materiał i metody: Narzędziem badawczym był kwestionariusz European Organisation for Research and Treatment for Cancer (EORTC) QLQ-C30. Badanie przeprowadzono na Oddziale Medycyny Paliatywnej Ośrodka Medycznego Samarytanin w Opolu, w okresie od listopada 2013 do stycznia 2014 r. W badaniu wzięło udział 35 pacjentów z 62 obecnych na oddziale. Mediana wieku badanych wynosiła 69 lat (min. 31, maks. 93 lata). Wyniki: W dniu przyjęcia na oddział i podczas wypełniania kwestionariusza wszyscy badani respondenci odczuwali dolegliwości bólowe oraz mieli problem ze snem, a 89% (31) odczuwało duszności. 94% (33) badanych wysoko oceniło poziom jakości swojego życia na Oddziale Medycyny Paliatywnej. Wnioski: Pacjenci wysoko ocenili poziom jakości swojego życia na Oddziale Medycyny Paliatywnej. Natomiast doświadczenie dolegliwości bólowych oraz zmęczenia pacjentów w warunkach domowych w tygodniu poprzedzającym przyjęcie na oddział skłania do kontynuowania badań chorych przebywających w tym środowisku, w celu poprawy jakości życia osób z rozpoznaniem nowotworowym pozostających w warunkach domowych.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Analiza procesu zasypiania – przegląd piśmiennictwa Bezwiedne zasypianie za kierownicą jest powodem wielu wypadków drogowych i stanowi ważny problem społeczny. Z tego powodu istotne wydaje się poznawanie procesów fizjologicznych towarzyszących zasypianiu człowieka. Szczególnie interesujące są te parametry fizjologiczne, których zmiany towarzyszą przechodzeniu ze stanu pełnej świadomości do zasypiania. Ich monitorowanie mogłoby posłużyć, np. w określeniu poziomu senności kierowcy, a co za tym idzie – ryzyka zaśnięcia za kierownicą. W niniejszym artykule przedstawiamy podsumowanie wiedzy na temat zmian wybranych parametrów fizjologicznych, które zachodzą na pograniczu czuwania i snu, a także w czasie samego snu. Istotne zmiany są szczególnie widoczne w obrazie fal mózgowych w badaniu EEG. Ponadto zmniejsza się aktywność układu autonomicznego, co prowadzi do spadku tętna i ciśnienia tętniczego. Dochodzi również do zwolnienia rytmu oddechowego oraz pogłębienia oddechu. Analiza widmowa zmienności rytmu serca (HRV) wskazuje na spadek amplitudy funkcji gęstości widmowej mocy w zakresie składowych wolnych. Interesującym parametrem wydaje się monitorowanie narządu wzroku. Ruchy gałek ocznych w czasie zasypiania przechodzą ze skokowych na wolnofalowe, a przejście to dobrze koreluje ze zmianami w obrazie EEG. Ponadto stopniowo zanikają drgania powiek. Mierzone elektromiograficznie (EMG) napięcie mięśni spada. Opisanym zwiastunem zapadania w sen jest ocieplenie dystalnych części kończyn. Wszystkie te parametry wydają się być użyteczne w ocenie zmęczenia kierowcy. W artykule próbujemy również określić, które z nich są na tyle stabilne i łatwo mierzalne, aby mogły być zastosowane w celu efektywnego pomiaru senności kierowcy.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Nowości z konferencji British Contact Lens Association (BCLA) 2015 W artykule omówiono cztery wybrane prace przedstawione na tegorocznej konferencji Brytyjskiego Stowarzyszenia Soczewek Kontaktowych (BCLA, British Contact Lens Association). Potwierdzają one, że „oddychające” silikonowo- hydrożelowe soczewki kontaktowe, w połączeniu z systemem pielęgnacyjnym na bazie nadtlenku wodoru, są obecnie optymalnym rozwiązaniem, jakie specjalista kontaktolog może zaoferować swoim pacjentom.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wielolekooporne szczepy gronkowców koagulazo-ujemnych wyizolowane od chorych z przewlekłym zapaleniem zatok przynosowych – oporność typu MDR, XDR, PDR Wstęp: Pojawienie się oporności na wiele środków przeciwdrobnoustrojowych u bakterii chorobotwórczych stało się znaczącym zagrożeniem dla zdrowia publicznego. Szczególnie niebezpieczne są wielooporne szczepy: MDR, XDR, PDR. Materiały i metody: Analizie bakteriologicznej poddano materiał w postaci aspiratów z zatok przynosowych, pobranych w czasie zabiegu operacyjnego FESS od pacjentów Centrum Medycznego MML w Warszawie, leczonych z powodu przewlekłego zapalenia zatok. Przeprowadzono izolację i identyfikację szczepów do gatunku oraz określono ich lekooporność wraz z wartościami minimalnego stężenia hamującego (MIC). Wyniki: Wśród wyizolowanych szczepów gronkowców koagulazo-ujemnych przeważała oporność na makrolidy, aminoglikozydy i tetracyklinę. Dziewięć spośród wyizolowanych szczepów wykazywało oporność wielolekową. Dyskusja: Oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe wzrasta w przypadku bakterii powodujących przewlekłe zapalenie zatok. Jeśli chodzi o CNS, zbyt często proces diagnostyczny zamyka się na etapie identyfikacji gatunku, a nawet rodzaju bakterii. Szczepy te są traktowane jako bakterie niechorobotwórcze i nie podlegają eradykacji. Może to prowadzić do błędnych decyzji terapeutycznych, a tym samym do generowania oporności na antybiotyki. Szczepy CNS są zaliczane do zakażeń szpitalnych, dlatego niezbędne jest podjęcie właściwych procedur epidemiologicznych. Autorzy zwracają uwagę na konieczność oznaczania wartości MIC dla antybiotyków oraz wprowadzenia leczenia spersonalizowanego dla pacjentów.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Zastosowanie akustycznych ocznych przedsionkowych potencjałów wywołanych (AC-oVEMP) w diagnostyce zawrotów głowy Test przedsionkowych miogennych potencjałów wywołanych z zastosowaniem bodźca akustycznego (AC-VEMP) jest jednym z oceniających funkcjonowanie równowagi. Oczne przedsionkowe miogenne potencjały wywołane (AC-oVEMP) są badaniem przedsionkowych potencjałów wywołanych z mięśni gałkoruchowych, głównie skośnych dolnych (położonych najbardziej powierzchownie), a impulsy są przewodzone przez górną gałąź nerwu przedsionkowego i pochodzą z plamki łagiewki. Mimo że test oVEMP jest dość nowy, stał się niezwykle powszechny i stanowi narzędzie wykorzystywane w diagnostyce otologicznej i neurotologicznej. Chociaż powstaje coraz więcej artykułów na jego temat, wciąż trwają dyskusje nad metodologią i interpretacją wyników. W niniejszej pracy przedstawione zostaną zagadnienia związane z badaniem AC-oVEMP, tj. metodologia wykonania i interpretacja wyników oraz możliwości zastosowania w diagnostyce zawrotów głowy.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne