PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Aktywność sportowa a poziom samooceny kobiet niesłyszących Cel badań. Celem badań było rozpoznanie i porównanie poziomu samooceny u kobiet niesłyszących, podejmujących systematyczną aktywność sportową i jej niepodejmujących. Materiał i metody. Badanie zostało przeprowadzone wśród kobiet niesłyszących nieuprawiających sportu oraz wśród reprezentantek Polski w piłce siatkowej kobiet niesłyszących. Metodą badawczą był sondaż diagnostyczny, a narzędziem – kwestionariusz samooceny Rosenberga w polskiej adaptacji Dzwonkowskiej i wsp. Wyniki. Większość badanych kobiet niesłyszących nieuprawiających sportu miało niski poziom samooceny. Natomiast w grupie respondentek uprawiających sport większość charakteryzowała się przeciętnym lub wysokim poziomem samooceny. Wnioski. Aktywność sportowa może być czynnikiem podnoszącym poziom samooceny. Gdy jest ona wyższa, zwiększa się także akceptacja siebie i wzmacnia poczucie własnej wartości.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Uczestnictwo zawodników Zrzeszenia Ludowe Zespoły Sportowe w letnich igrzyskach olimpijskich w latach 1976-1988 W latach 1976–1988 letnie igrzyska olimpijskie zostały rozegrane czterokrotnie (Montreal – 1976 r., Moskwa – 1980 r., Los Angeles – 1984 r., Seul – 1988 r.). Reprezentacja Polski w tym okresie w igrzyskach uczestniczyła tylko trzykrotnie. Decyzją Zarządu Polskiego Komitetu Olimpijskiego, Polska nie została zgłoszona do startu w XXIII Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles. W omawianym okresie reprezentanci Zrzeszenia Ludowe Zespoły Sportowe podczas olimpijskich startów zdobyli pięć srebrnych medali: w Montrealu – Ryszard Podlas, lekkoatletyka (sztafeta 4 ×400 m); Stanisław Szozda, kolarstwo szosowe (jazda drużynowa na czas); w Moskwie – Janusz Bobik wraz z Władysławem Hartmanem, jeździectwo (drużynowy konkurs skoków przez przeszkody); w Seulu – Andrzej Głąb, zapasy styl klasyczny (kat. 48 kg); Joachim Halupczok wraz z Zenonem Jaskułą, kolarstwo szosowe (jazda drużynowa na czas).

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Rekreacyjna aktywność fizyczna w polskich serialach obyczajowych Cel badań. Kultura popularna wywiera istotny wpływ na system wartości w nowoczesnych społeczeństwach. Celem badań było ustalenie aksjologicznego i normatywnego kontekstu aktywności rekreacyjnej przedstawianej w polskich serialach obyczajowych. Materiał i metody. Analizowany materiał stanowią odcinki składające się na sezon 2014/2015 trzech seriali obyczajowych: „M jak miłość”, „Na dobre i na złe” i „Barwy szczęścia”. Metodami badawczymi była ilościowa i jakościowa analiza treści. Autor starał się udzielić odpowiedzi na następujące pytania: (1) Jaki jest profil demograficzny uczestników aktywności rekreacyjnej w badanych serialach; czy obraz owej aktywności zachęca do przezwyciężania kulturowych stereotypów, czy też oddziałuje on w odwrotny sposób? (2) Do jakich wzorów kultury somatycznej odwołują się badane seriale, gdy przedstawiają uzasadnienia aktywności rekreacyjnej; czy odwołania te potwierdzają przejście od wzoru sprawnościowego i ascetycznego na rzecz hedonistycznego i estetycznego? Wyniki i wnioski. Analizowane seriale reprodukują stereotypowe założenia dotyczące rekreacji: kobiety, osoby starsze i niepełnosprawni są niedoreprezentowani w sytuacjach aktywności fizycznej. Potwierdzona została również dominująca rola wartości hedonistycznych i estetycznych, ponieważ odwołania do nich pojawiają się w prawie dwóch trzecich uzasadnień rekreacyjnej aktywności fizycznej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wychowankowie Związku Towarzystw Gimnastycznych „Sokół” w Polsce w igrzyskach olimpijskich 1924–1936 Celem artykułu jest ukazanie dorobku sportowego i udziału sportowców wywodzących się ze Związku Towarzystw Gimnastycznych „Sokół” w Polsce, w letnich i zimowych igrzyskach olimpijskich w okresie międzywojennym. Olimpijczycy reprezentowali gimnastykę, lekkoatletykę, boks, zapasy i narciarstwo biegowe – sporty, które zostały zapoczątkowane na ziemiach polskich jeszcze w okresie zaborów i były powszechnie uprawiane w gniazdach „Sokoła” w okresie międzywojennym. W artykule znajdziemy tło polityczne i społeczne towarzyszące rozwojowi sportu wyczynowego w „Sokole”, a zamieszczone biogramy olimpijczyków wymieniają obok sukcesów sportowych ich przynależność do „Sokoła” oraz aktywność społeczną i zawodową po zakończeniu kariery sportowej. Artykuł prezentuje sportowców, których życiorysy, zawarte w opublikowanych biogramach, wspomnieniach czy pamiętnikach, jednoznacznie potwierdzają, że ich przynależność do „Sokoła” nie była incydentalna, a ich tożsamość społeczna została ukształtowana w procesie wychowania Towarzystwa. Ten obszar badawczy zaczyna od pewnego czasu interesować historyków sportu, ale nadal publikacji jest niewiele i raczej dotyczą dorobku „Sokoła” w upowszechnieniu sportu w wybranych regionach kraju niż sukcesów w sporcie wyczynowym. W pracy wykorzystano analizę opracowań historycznych, prasy „Sokolej” i sportowej, pamiętników i wspomnień oraz zwartych opracowań biograficznych.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Proces redukcji masy ciała wioślarzy i wioślarek, ze szczególnym uwzględnieniem zawodników wagi lekkiej Wstęp. Problem utrzymania optymalnej dla konkretnej kategorii wagowej masy ciała stanowi wyzwanie dla zawodników. Dlatego często podejmują się oni nieprzemyślanej redukcji masy ciała negatywnie wpływającej na wyniki sportowe i kondycję zdrowotną. Celem badania było uzyskanie informacji na temat podejścia polskich wioślarzy do procesu redukcji masy ciała oraz metod jej przeprowadzania. Materiał i metody. Badanie prowadzono w okresie od grudnia 2016 do września 2017 roku wśród zawodników 6 polskich klubów. Dane zebrano z wykorzystaniem autorskiego kwestionariusza, uwzględniającego pytania oceniające częstość spożycia produktów z poszczególnych grup produktów spożywczych w okresie redukcji masy ciała i poza nią oraz oceniające wiedzę wioślarzy w zakresie żywienia. Ponadto, zweryfikowano skuteczność podejmowanych działań redukcji masy ciała. Wyniki. Aż 16 spośród 17 ankietowanych osób stosowało dietę redukcyjną. Jej czas trwania wynosił zwykle od 1 do 4 tygodni, ale jedynie 26% badanych skonsultowało ją z dietetykiem. 59% sportowców po sezonie startowym wróciło do swojej początkowej masy ciała a aż 35% osób przytyło powyżej tej wartości. U 88% zawodników wyniki sportowe uległy poprawie lub nie zmieniły się w czasie stosowania diety redukcyjnej. Spożycie poszczególnych produktów różniło się w zależności od okresu stosowania diety. Wszyscy zawodnicy wspomagali dietę suplementacją. Wnioski. Zdecydowana większość zawodników stosuje dietę redukcyjną w celu uzyskania odpowiedniej dla kategorii wagowej masy ciała, jednak ich podejście do diety i rozumienie zasad żywieniowych jest zróżnicowane Dlatego istnieje potrzeba edukacji zawodników jak i ich trenerów w zakresie racjonalnych metod uzyskania i utrzymania masy ciała.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Trasy turystyczno-rekreacyjne i dydaktyczne w obrębie Częstochowy na przełomie XX i XXI wieku Celem pracy jest ukazanie istniejących w obrębie Częstochowy tras turystyczno-rekreacyjnych i dydaktycznych, jak również trasy opracowanej przez autora niniejszego artykułu. W pracy, mającej charakter poglądowy, omówiono cztery szlaki piesze (Szlak Orlich Gniazd, Szlak Jury Wieluńskiej, Szlak Walki 7 Dywizji Piechoty i Szlak im. druha Zygmunta Łęskiego), dziewięć szlaków rowerowych (Jurajski Szlak Rowerowy Orlich Gniazd, Jurajski Szlak Rowerowy im. Zygmunta Krasińskiego, Jurajski Szlak Rowerowy Olsztyński, Jurajski Szlak Rowerowy „Dębowcówka”, Szlak Krzepicki, Szlak Działoszyński, Szlak wokół Gór Sokolich, Rowerowy Szlak Lubliniecki i Szlak Rowerowy Przełomu Warty), szlak wodny Warty i jeden szlak samochodowy – Szlak Zabytków Techniki Województwa Śląskiego. Ponadto omówiono ścieżki dydaktyczne oraz ścieżki rekreacyjne przebiegające przez Częstochowę. Przy omawianiu szlaków turystycznych autor skupił się przede wszystkim na ich przebiegu, bez większego omawiania tego, co można zobaczyć, podążając nimi.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wychowanie fizyczne i sport w działalności Stowarzyszenia Rodzina Wojskowa w latach Drugiej Rzeczypospolitej Powstałe z inicjatywy i przy poparciu marszałka Józefa Piłsudskiego Stowarzyszenie Rodzina Wojskowa odegrało w okresie Drugiej Rzeczypospolitej ważną rolę nie tylko w krzewieniu polityki obronnej, ale przede wszystkim w krzewieniu i przybliżeniu wychowania fizycznego i sportu, podstawowych składników tejże polityki. Utworzenie klubu sportowego Stowarzyszenia spotkało się z poparciem i aprobatą nie tylko najwyższych dowódców, ale z czasem także mężów i ojców zawodniczek. Umożliwiło to uprawianie gimnastyki oraz różnych konkurencji sportowych jako realizowanie własnych aspiracji sportowych, w zależności od wieku i predyspozycji, a niektórym z nich, jak choćby Janinie Kurkowskiej-Spychajowej, dojście do prawdziwego mistrzostwa liczonego w dziesiątkach zdobytych tytułów mistrzyni świata. Jednak największym sukcesem było przygotowanie obronne poprzez uzyskanie wiedzy, poprawienie sprawności fizycznej i nauka posługiwania się bronią dla kilkunastu tysięcy kobiet, co w obliczu zbliżającej się wojny miało niebagatelne znaczenie.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Funkcjonowanie dziewcząt i chłopców chorych na cukrzycę typu 1 na tle rówieśników w środowisku szkolnym Celem niniejszych badań była ocena różnic w funkcjonowaniu w szkole i w grupie rówie-śniczej uczniów z cukrzycą typu 1 w porównaniu ze zdrowymi rówieśnikami. Badaniami ob-jęto 218 osób w wieku od 7 do 19 lat, (104 dziewczęta i 114 chłopców), w tym 52 dziew-czynki i 57 chłopców z poradni diabetologicznej w Wojewódzkim Specjalistycznym Szpitalu Dziecięcym w Olszty-nie. Byli to chorzy z rozpoznaną klinicznie cukrzycą insulinozależną typu 1. Pozostali badani to dzieci i młodzież ze szkół olsztyńskich. Wszystkich podzielono na grupy wiekowe odpo-wiadające etapom edukacyjnym. Tworząc kwestionariusz ankiety, posłużono się polską wer-sją kwestionariusza do badań jakości życia związanej ze zdrowiem dzieci i młodzieży KIDSCREEN. Pod uwagę wzięto obszar dotyczący środowiska szkolnego (zdolności poznaw-cze badanych grup, umiejętność koncentracji podczas nauki i odczucia wobec szkoły oraz re-lacje uczniów z nauczycielami). Z badań wynika, że nie odnotowano różnic statystycznie istotnych w odniesieniu do czyn-ników związanych z funkcjonowaniem w środowisku szkolnym i grupie rówieśniczej pomię-dzy dziećmi chorymi na cukrzycę typu 1 a ich zdrowymi rówieśnikami na wszystkich etapach edukacyjnych, z wyjątkiem IV etapu edukacyjnego, gdzie odnotowano istotne różnice u chłopców. Ucznio-wie zdrowi byli bardziej negatywnie nastawieni do szkoły niż ich rówieśnicy z cukrzycą. Cho-roba nie wpłynęła na zdolność koncentracji i skupienia uwagi, zarówno u dziewcząt, jak i u chłopców. Jedynie chłopcy z cukrzycą ze szkoły podstawowej częściej odczuwali problem z koncentracją i skupieniem uwagi. Wyniki badań osób zdrowych i chorych były porównywal-ne również w relacjach z nauczycielami. Dziewczęta i chłopcy zdrowi lub z cukrzycą nie mie-li problemów w nawiązaniu dobrych relacji ze swoimi nauczycielami. Jedynie w liceum wy-stąpiły różnice statystycznie istotne na korzyść uczniów chorych na cukrzycę. Mieli oni lepsze relacje z nauczycielami niż ich rówieśnicy zdrowi.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Geneza i rozwój Muzeum Sportu i Turystyki w Karpaczu w latach 1974-2011 Artykuł przedstawia rozwój jednego z najstarszych i najbardziej popularnych Muzeów Sportu i Turystyki w Polsce. Omówiona została pokrótce historia muzeum, tematyka i układ ekspozycji stałej, tematyka wystaw czasowych, które miały miejsce w latach 1974–2011, działalność wydawnicza muzeum oraz działalność Karkonoskiego Klubu Olimpijczyka. Autor starał się wykazać wpływ inicjatywy propagandowej muzeum na popularność kultury fizycznej i turystyki w Polsce i regionie. Znaczenia nabiera fakt udziału, w imprezach organizowanych przez muzeum, znanych ludzi ze świata sportu, literatury czy polityki oraz organizowanie zajęć lekcyjnych dla dzieci i młodzieży szkół podstawowych i gimnazjalnych.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Bytomski „Sportowiec” i jego walka o granice zachodnie II Rzeczypospolitej Celem artykułu jest ukazanie fenomenu bytomskiego „Sportowca”, specyficznego pisma sportowego, które w bezpośredni sposób było zaangażowane w agitację plebiscytową w 1920 i 1921 r. oraz w walkę o przyłączenie jak największej części Górnego Śląska do odrodzonego państwa polskiego. Jako metodę badawczą zastosowano analizę zawartości prasy, analizę dokumentów. Ponadto posługiwano się metodą opisową i porównawczą. Polski Komisariat Plebiscytowy zdawał sobie sprawę z tego, że na Górnym Śląsku istniał silny i nieźle zorganizo-wany ruch sportowy, i że powinien on odegrać swoją rolę w walce z Niemcami o sporne tery-torium. Dlatego przy Komisariacie powstał Wydział Wychowania Fizycznego, który wydawał „Sportowca”. Pierwszy numer „Sportowca” ukazał się 4 sierpnia 1920 r. Zespół redakcyjny poza wydawaniem pisma pracował także w terenie. Wygłaszano wykłady o zasadach gry w piłkę nożną, o sędziowaniu, uczono języka polskiego. „Sportowiec” skutecznie wypierał nie-mieckie gazety sportowe, zarówno te wydawany na Górnym Śląsku, jak i docierające z Rzeszy.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Rodzina wiejska – środowisko rekreacji ruchowej Cel badań. Celem badań jest przedstawienie wychowawczego i socjalizacyjnego wpływu rodziny na kształtowanie się pozytywnych nawyków prozdrowotnych i zachęcających do podejmowania aktywności fizycznej. Założono, że w strukturze czasu wolnego rodziny ze wsi można zauważyć znikomy odsetek czasu poświęcanego rodzinnej rekreacji ruchowej, który prawdopodobnie wynika z braku niedostatecznej wiedzy oraz edukacji dzieci i młodzieży przez osoby dorosłe w dziedzinie aktywnych form spędzania czasu wolnego. Materiał i metody. Wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego i kwestionariusz ankiety. Badania przeprowadzono w województwie lubelskim, w grupie uczniów szkół gimnazjalnych oraz ich rodziców. Wyniki. Rodzina wiejska nie w pełni wykorzystuje możliwości kształtowania pozytywnych zachowań w zakresie czasu wolnego i aktywnego wypoczynku. Poziom wiedzy na temat roli aktywności fizycznej oraz własna sprawność fizyczna jest subiektywnie oceniana bardzo wysoko zarówno przez rodziców, jak i dzieci, dlatego też kwestia podniesienia potencjału środowiska wiejskiego w zakresie interdyscyplinarnej wiedzy, umiejętności i kompetencji wymaga dalszych szczegółowych penetracji naukowych. Wnioski. Oczekiwanym efektem sondaży diagnozujących powinien być program strategiczny rozwoju prozdrowotności i aktywności dla zdrowia, realizowany w środowisku wiejskim.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Kata - formy techniczne w nauczaniu karate Perspektywę teoretyczną dla podjętych to rozważań i analiz daje humanistyczna teoria sztuk walki i antropologia sztuk walki. Celem pracy jest analiza przydatności form technicznych w na-uczaniu sztuk walki. Postawiono problem: Czy formy (kata) są dzisiaj niezbędne, aby właściwie nauczać karate? Uwzględnione zostały wypowiedzi mistrzów, ekspertów praktyki karate, oraz li-teratura przedmiotu. Jest to więc szeroka analiza dyskursu oraz własna długoletnia obserwacja uczestnicząca autora (ponad 30-letnia). Zdaniem większości ekspertów formy techniczne są wciąż właściwą metodą nauczania sztuk walki. Z drugiej jednak strony ćwiczenie tylko kata utrudniałoby pełne opanowanie tej sztuki wal-ki. Przedstawiono też analizę pięciu form stylu Idokan. Stosunek ćwiczących do walki, kata i tre-ningu bywa różny. Podobnie zróżnicowane są opinie ekspertów na temat kata – ich sensu i aktual-nej przydatności. Większość ekspertów i autorów prac z literatury przedmiotu uznaje nieprzemija-jącą wartość form technicznych, jako metody nauczania karate i innych sztuk walki.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wychowanie fizyczne i sport w działalności organizacji młodzieżowych i społecznych na wsi w województwie łódzkim w latach 1919-1939 W pracy przedstawiono wychowanie fizyczne i sport w działalności organizacji młodzieżowych i społecznych na wsi w województwie łódzkim w latach 1919–1939. Aktywność fizyczną na wsi w województwie łódzkim rozwijały głównie organizacje młodzieży wiejskiej, a także inne organizacje i towarzystwa prowadzące działalność sportową. Spośród organizacji młodzieży wiejskiej wychowanie fizyczne i sport realizowały: Centralny Związek Młodzieży Wiejskiej, Centralny Związek Młodzieży Wiejskiej „Siew” i Centralny Związek Młodej Wsi oraz Związek Młodzieży Ludowej i Związek Młodzieży Wiejskiej Rzeczypospolitej Polski „Wici”. Oprócz tych organizacji aktywność fizyczną na wsi rozwijały m.in.: Katolickie Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej i Żeńskiej, Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, Związek Strzelecki. Wśród powiatów województwa łódzkiego stosunkowo najprężniej aktywność fizyczną na wsi rozwijały organizacje działające w powiecie piotrkowskim i radomszczańskim.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Sport kobiet w Polsce w świetle „Przeglądu Sportowego” (1938) Cel badań. W latach 1921–1939 w Polsce ukazywał się „Przegląd Sportowy”, który poświęcony był bieżącym wydarzeniom sportowym w Polsce i za granicą. Przybliżał także różne aspekty ruchu sportowego kobiet. Celem badań było przedstawienie rozwoju sportu kobiet w Polsce w roku 1938, w oparciu o kwerendę „Przeglądu Sportowego” (z 1938 r.). Materiał i metody. Materiał źródłowy stanowił „Przegląd Sportowy” w odniesieniu do rocznika 1938. Zastosowano metodę analizy źródeł historycznych, indukcji, dedukcji, syntezy oraz porównawczą. Wyniki. Poprzez doniesienia dotyczące uwarunkowań sportu kobiet, współzawodnictwa sportowego na arenie regionalnej, ogólnopolskiej, międzynarodowej i osiągnięć sportowych pań, „Przegląd Sportowy” upowszechniał sport kobiet. Kobiety działały w strukturach organizacyjnych sportu w Polsce, pełniły rolę trenerek oraz instruktorek wychowania fizycznego. Największe sukcesy sportowe na arenie międzynarodowej w 1938 r. Polki odnosiły w grach sportowych, lekkoatletyce, łucznictwie, tenisie. Do najlepszych zawodniczek polskich w tym okresie należały: S. Walasiewicz, J. Kurkowska-Spychajowa, J. Jędrzejowska. Wnioski. „Przegląd Sportowy” stanowi wartościowy materiał źródłowy, wzbogacający wiedzę z zakresu sport kobiet w Polsce w okresie międzywojennym. W niniejszej pracy poruszono problematykę sportu kobiet w Polsce w odniesieniu do 1938 r.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Bieszczadzkie Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe – 40 lat działalności (1976–2016) W 2016 r. Bieszczadzkie Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (BWOPR) obchodziło uroczyście jubileusz 40-lecia swojego istnienia. W związku z tym autorzy niniejszego opracowania postanowili w zarysie przedstawić działalność tej prężnie działającej i potrzebnej społecznie organizacji. W artykule zawarto również krótkie wprowadzenie dotyczące powstania i działalności WOPR na terenie Polski oraz ziemi rzeszowskiej. Na potrzeby referatu dokonano kwerendy źródłowej w Składnicy Akt Bieszczadzkiego WOPR w Krośnie oraz skorzystano ze wspomnień uczestników opisywanych wydarzeń.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Początki rekreacji, wychowania fizycznego i sportu w Kielcach na przełomie XIX i XX stulecia Artykuł pt. Początki rekreacji, wychowania fizycznego i sportu w Kielcach na przełomie XIX i XX wieku jest próbą przedstawienia procesu kształtowania się wśród społeczności miejskiej Kielc różnych form aktywności fizycznej. Związana była ona z rozwojem nowych metod wychowania, postępem wiedzy o człowieku i sytuacją polityczną. Konsekwencją industrializacji Kielc na przełomie XIX i XX w. był szybszy napływ informacji politycznych, gospodarczych, społecznych i obyczajowych. W programach szkolnych pojawiła się gimnastyka, która miała przyczynić się do prawidłowego rozwoju fizycznego młodzieży. Mimo słabości miejscowej wytwórczości i tym samym wątłej kondycji finansowej, ówcześni kielczanie stawali się oni odbiorcami płynących ze świata nowości. Jedną z nich była moda na uprawianie rekreacji i wszelakich sportów, co było w pełni uzasadnione względami zdrowotnymi. Pożyteczna rola sportu i rekreacji dotarła do świadomości ówczesnych mieszkańców Kielc, jednak zbyt duże koszty z tym związane zawężały krąg miłośników aktywnego wypoczynku.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Ascetyzm cielesności w strukturze społeczeństwa narodowego Przedmiotem rozważań w eseju z dziedziny socjologii i filozofii kultury fizycznej jest ascetyzm cielesności. Ascetyzm oznacza relację, czyli odniesienie czynności do jej podmiotu; ponieważ jest to odniesienie podmiotu do niego samego, wektor czynności ascezy jest samozwrotny. Rola społeczna ascety obejmuje wszystkie czynności i stosunki zawiązywane w grupie kulturowej gimnazjonu – centrum organizacyjnym systemu społecznego kultury fizycznej. Ascetyzm cielesności poprzedza logicznie każdą relację społeczną. W skali makro tworzy strukturę kultury fizycznej, także strukturę zdrowia publicznego, która tkwi potencjalnie w strukturze danego społeczeństwa jako całości. W zależności od modelu przyczynowo--ideowego społeczeństwa struktura kultury cielesnej może być aktualizowana lub likwidowana, przenoszona w stan potencjalności. Zastosowana do analizy rzeczywistości społecznej zasada przyczynowości odgórnej pozwala zrozumieć, dlaczego w strukturze państwa liberalno-demokratycznego nie występuje struktura ascetyzmu cielesności. Weryfikowana hipoteza wyjaśnia, że ascetyzm cielesności zostaje wyłączony za przyczyną ideologa z sieci zdrowia publicznego w strukturze liberalnej kratokracji, w której racją jest dobro władzy dla niej samej. W strukturze społeczeństwa narodowego sieć ascetyzmu cielesności zostaje podniesiona do rangi dobra wspólnotowego. Mimo zablokowania łączności sieci ascetyzmu cielesności ze struktura społeczną, gimnazjony akademickie przetrwały stan zapaści. Każdy z nich usprawiedliwiał się niezależnie bezideową racją rynku cielesnych usług, racją ważną dla prywatnej sieci fitness, ale rozczarowującą oczekiwania tej frakcji społeczności uczonych, która aspiruje do spełniania się w zadaniach publicznych, istotnych dla wspólności kulturowej narodu. Aktualizacja sieci ascetyzmu cielesności, ulokowanej za przyczyną władzy w strukturze zdrowia publicznego, może dokonać się przy udziale filozofa i pedagoga kultury fizycznej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Międzynarodowy Komitet Olimpijski jako aktor dyplomatyczny Przedmiotem badania podjętego w niniejszym artykule jest zagadnienie aktywności dyplomatycznej Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, główny problem badawczy związany jest zaś z pytaniem, czy we współczesnym świecie MKOl może być uznawany za aktora dyplomatycznego. Artykuł obejmuje część teoretyczną, poświęconą kategorii dyplomacji sportowej oraz jej aktorom, a także część empiryczną, uwzględniającą cztery studia przypadku, związane z zaproponowanymi typami działań dyplomatycznych MKOl. Główna hipoteza stanowi, iż pozycja i rola MKOl we współczesnym świecie sprawiła, że jego aktywności w środowisku międzynarodowym w dużym stopniu przypominają aktywność dyplomatyczną państw.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej