PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Jakość jaj kurzych w zależności od ich kategorii wagowej Celem podjętych badań była ocena kształtowania się wybranych cech jakości jaj kurzych w zależności od ich masy (kategorie wagowe). Materiał badawczy stanowiły jaja pochodzące od 250 niosek (♂ New Hampshire x ♀ Barred Rock). Ptaki utrzymywane były w kurniku na ściółce w jednakowych warunkach zoohigienicznych i żywione do woli takimi samymi mieszankami paszowymi, o odpowiedniej wartości pokarmowej w okresie wychowu i nieśności. W 36. tygodniu życia niosek pobrano losowo 160 jaj, które podzielono na cztery kategorie wagowe: poniżej 57,0 g (grupa A); od 57,0 do 60,0 g (grupa B); od 60,0 do 63,0 g (grupa C) oraz powyżej 63,0 g (grupa D). Przeprowadzono ocenę parametrów jakości białka, żółtka i skorupy, a także określono stężenie oraz aktywność enzymatyczną lizozymu w poszczególnych frakcjach białka. Jaja pochodzące z grupy D cechowały się największym udziałem białka (60,92%), a najmniejszym skorupy (10,56%). Białko tych jaj wyróżniało się największą masą (40,19 g) oraz wysokością (6,61 mm). Również żółtko charakteryzowało się najwyższą masą (18,13 g) oraz najciemniejszym wybarwieniem (13,65 pkt.). Jaja zakwalifikowane do grupy B miały skorupy o największej grubości (352,46 μm) i wytrzymałości (38,2 N). Szczegółowa analiza lizozymu wykazała, że białko jaj z grupy A charakteryzowało się największą zawartością oraz aktywnością tego enzymu w obu analizowanych frakcjach białka (0,61%; 131 105 U/ml – białko rzadkie oraz 0,38%; 80 705 U/ml – białko gęste). Stwierdzono, że jaja o największej masie cechowały się najkorzystniejszymi z punktu widzenia konsumenta cechami. Wyróżniała je dobra jakość białka (największa masa i wysokość) oraz żółtka (największa masa i najciemniejsze wybarwienie). Ponadto cechowały się dość grubą (352,37 μm) i najmniej odkształcającą się skorupą (70,90 μm). Natomiast białko jaj o najmniejszej masie charakteryzowało się najwyższą koncentracją i aktywnością hydrolityczną lizozymu.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ podawania kurom nieśnym zielonki z paciorecznika na intensywność barwy żółtka jaja Celem badań było określenie wpływu zielonki z paciorecznika ogrodowego (Canna x generalis) na intensywność barwy żółtek jaj spożywczych. Badania prowadzono w 2 grupach doświadczalnych niosek typu towarowego przez okres 6 miesięcy. Paciorecznik wykorzystywany był jako biofiltr w procesie oczyszczania powietrza usuwanego z kurnika. Kury zjadały zielonkę z paciorecznika bardzo chętnie. Nie odnotowano negatywnych skutków zdrowotnych i produkcyjnych. Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono, że podawanie nioskom zielonki z paciorecznika ogrodowego ma znaczący wpływ na intensywność barwy żółtek jaj. Określono minimalną dawkę zielonki (10 g/kurę/dzień), gwarantującą 2-punktowy wzrost intensywności barwy żółtka w skali La Roche.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Przydatność kryteriów diagnozujących klasy jakości mięsa wieprzowego do szacowania cech przydatności kulinarnej mięsa Celem badań było określenie przydatności kryteriów (pH, R1, EC) diagnozujących podstawowe klasy jakości mięsa wieprzowego (RFN, PSE, DFD, AM) do szacowania podstawowych cech przydatności kulinarnej mięsa. Badania przeprowadzono w sezonie wiosenno-jesiennym na 320 tucznikach pogłowia masowego. Zapewniono jednakowe warunki odchowu, obrotu przedubojowego i uboju zwierząt oraz postępowania poubojowego z tuszami. Analizowany materiał badawczy był wyrównany w zakresie masy tuszy ciepłej (87,09 ±4,05 kg) i procentowej zawartości mięsa w tuszy (56,68 ±3,01%). Udowodnione statystycznie istotne korelacje podstawowych kryteriów jakości mięsa wieprzowego z wybranymi (istotnymi z punktu widzenia konsumenta) cechami decydującymi o jego wartości kulinarnej, potwierdzają ich przydatność do szacowania podstawowych cech przydatności kulinarnej. Dla bardziej precyzyjnego wnioskowania dotyczącego przydatności podstawowych kryteriów diagnozujących klasy jakości mięsa wieprzowego (pH1, pH24, pH48, R1, EC2, EC24) do szacowania cech przydatności kulinarnej mięsa wieprzowego należałoby zastosować do wyliczeń statystycznych analizę kanoniczną, umożliwiającą określenie powiązań dwóch zbiorów zmiennych: objaśnianych (charakteryzujących przydatność kulinarną) i objaśniających (stanowiących podstawowe kryteria diagnozowania jakości mięsa).

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Ekstensywność i intensywność występowania pasożytów jelitowych u świń w gospodarstwie stosującym program profilaktyczny Celem badań było porównanie składu parazytofauny jelitowej świń, należących do różnych grup technologicznych (lochy, warchlaki, tuczniki), przed i po zastosowaniu środka odrobaczającego. Badania przeprowadzono dwukrotnie, w lutym i czerwcu 2011 roku, w gospodarstwie utrzymującym świnie systemem ściołowym. Do badań pobrano dwukrotnie próbki kału od 15 loch, 7 warchlaków oraz 18 tuczników. Łącznie przebadano metodą flotacji i Mc Mastera 80 próbek kału. Zdiagnozowano 3 gatunki pasożytów należących do typu Nematoda (Strongyloides ransomi, Ascaris suum, Oesophagostomum dentatum) oraz 1 gatunek pierwotniaka należącego do typu Apicomplexa (Eimeria sp.) Największą ekstensywność ogólną odnotowano u loch w okresie poprzedzającym odrobaczanie (86,7%). Stwierdzono różnice w zakresie intensywności i ekstensywności inwazji pasożytów jelitowych w okresie przed i po zastosowaniu programu profilaktycznego. Intensywność zarobaczenia Ascaris suum u loch przed i po odrobaczeniu różniła się istotnie (P≤0,05). Największą intensywność inwazji stwierdzono po odrobaczaniu w grupie tuczników (26 800 oocyst kokcydiów w 1 g kału). U niektórych zarażonych świń zaobserwowano inwazje wielogatunkowe. Uzyskane wyniki wskazują na potrzebę prowadzenia przesiewowych badań w stadach świń, w celu kontroli i wdrażania programów profilaktycznych i/lub leczniczych.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ typu urodzenia i płci jagniąt na parametry ich odchowu u owiec rasy wrzosówka i żelaźnieńska Celem badań było określenie wpływu typu urodzenia oraz płci na parametry odchowu jagniąt w stadzie owiec rasy wrzosówka i żelaźnieńska. Materiał do badań stanowiły dane zawarte w dokumentacji hodowlanej, które wykorzystano do określenia wskaźnika plenności, procentowego udziału żywo urodzonych jagniąt i wskaźnika odchowu jagniąt do 100 dnia życia. Kontrolę masy ciała jagniąt przeprowadzono po urodzeniu oraz w 56 dniu życia. Większy wskaźnik plenności (P ≤ 0,01) oraz większy procent (P ≤ 0,01) odchowanych jagniąt określono w stadzie owiec wrzosówkowych w porównaniu do owiec żelaźnieńskich. W stadzie owiec wrzosówkowych odnotowano większy udział miotów bliźniaczych i bardziej licznych. U owiec żelaźnieńskich dominowały mioty pojedyncze i bliźniacze. Wskaźnik odchowu jagniąt pochodzących z miotów pojedynczych kształtował się na podobnym poziomie u obydwu badanych ras. Natomiast w stadzie owiec wrzosówkowych znacznie lepiej odchowywały się także jagnięta z miotów mnogich. Jagnięta tryczki urodzone pojedynczo charakteryzowały się większą (P ≤ 0,01) masą ciała przy urodzeniu oraz w 56 dniu życia w porównaniu do jagniąt pochodzących z miotów bliźniaczych i jagniąt maciorek zarówno u owiec wrzosówkowych jak i żelaźnieńskich. Statystycznie istotne różnice (P ≤ 0,01) w masie ciała przy urodzeniu i w 56 dniu zarejestrowano także pomiędzy bliźniętami i trojaczkami u wrzosówki. Analiza rozkładu upadków jagniąt w okresie odchowu wykazała, iż najbardziej newralgicznym okresem jest pierwszy tydzień życia narodzonego potomstwa.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Owce syntetycznych linii BCP i SCP w praktycznej hodowli i doświadczalnictwie W opracowaniu przedstawiono historię i sposób wytworzenia przez pracowników Katedry Hodowli Małych Przeżuwaczy i Doradztwa Rolniczego Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie owiec linii syntetycznych BCP i SCP. Ponadto opisano rolę tych zwierząt w produkcji owczarskiej i doświadczalnictwie. Całościowa analiza efektów pracy hodowlanej nad analizowanymi populacjami oraz wyniki prac naukowych, w których były one obiektem badawczym pozwalają stwierdzić, że owce uniwersalnych plenno-mięsnych linii syntetycznych BCP i SCP wykazują pełną przydatność do produkcji jagniąt rzeźnych zarówno w warunkach chowu intensywnego, jak i ekstensywnego. Zwierzęta obu linii objęto doświadczeniami naukowymi związanymi tematycznie z genetycznymi, fizjologicznymi i środowiskowymi uwarunkowaniami poziomu użytkowości rozpłodowej i mięsnej, wykazując pełną przydatność tych populacji do realizacji eksperymentów badawczych. Autorzy wyrażają pogląd, że w dalszej pracy selekcyjnej nad liniami syntetycznymi BCP i SCP należy większą uwagę zwrócić na poziom odchowu jagniąt oraz stopień umięśnienia grzbietowej partii tułowia, wskazując jednocześnie na potrzebę monitorowania zmienności genetycznej ze względu na zagrożenie wzrostu inbredu.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ pola elektromagnetycznego o częstotliwości 900 MHz na wylęgowość zarodków kury domowej (Gallus gallus domesticus) Począwszy od drugiej połowy XX wieku obserwuje się gwałtowny wzrost promieniowania elektromagnetycznego, którego jednym ze źródeł jest telefonia komórkowa. Celem pracy było zbadanie wpływu pola elektromagnetycznego (PEM) o częstotliwości 900 MHz na wylęgowość zarodków kurzych. Emisja pola elektromagnetycznego w grupach doświadczalnych odbywała się przez cały okres inkubacji i wynosiła 10x4 minuty na dobę lub 1x40 minut na dobę. Uzyskane wyniki wykazały, że pole elektromagnetyczne o częstotliwości 900 MHz, niezależnie od długości czasu jednorazowej ekspozycji, istotnie przyspiesza proces nakluwania i wykluwania się piskląt. W grupach poddanych działaniu pola skróceniu uległ okres między nakluciem a wykluciem się piskląt. W toku badań nie stwierdzono wpływu PEM o częstotliwości 900 MHz na wylęgowość, liczbę wad rozwojowych zarodków, masę ciała oraz liczbę brakowanych piskląt kurzych.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wartosc rzezna i jakosc miesa jagniat szorstkowlosej owcy pomorskiej z terenu wojewodztwa zachodniopomorskiego Badania przeprowadzono na 20 tuszkach 120-dniowych jagniąt tryczków szorstkowłosej owcy pomorskiej, pochodzących z gospodarstwa znajdującego się na terenie nadzalewowym województwa zachodniopomorskiego, utrzymywanych w warunkach ekstensywnego żywienia i utrzymania. Badania polegały na określeniu wartości rzeźnej tuszek i oznaczeniu jakości mięsa wydzielonego z łopatki, polędwicy i udźca poprzez oznaczenie składu chemicznego, cech fizykochemicznych i sensorycznych. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że wskaźnik wydajności rzeźnej ocenianych jagniąt w warunkach ekstensywnego żywienia i utrzymania kształtował się na poziomie około 41% oraz, że mięso cechowało się dobrą jakością.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ fazy laktacji i sezonu produkcji na stan dyspersji tłuszczu w mleku krów różnych ras Celem pracy była ocena wpływu fazy laktacji i sezonu produkcji na stan dyspersji tłuszczu mleka krów różnych ras. Łącznie oceniono 738 próbek mleka, w tym 196 od krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-białej, 168 od krów rasy jersey, 185 od krów polskich czerwonych i 189 od białogrzbietych. Próbki mleka pobierano indywidualnie od każdej krowy w dwóch sezonach produkcyjnych, tj. wiosenno-letnim (maj – lipiec) i jesienno-zimowym (grudzień – marzec). Wyróżniono 3 fazy laktacji krów: do 120. dnia, od 121. do 200. dnia, powyżej 200. dnia. W pobranych próbkach mleka oznaczono procentową zawartość tłuszczu oraz jego stan dyspersji (wyrażony średnią powierzchnią kuleczek, ich obwodem i przeciętną średnicą). Wykazano, że faza laktacji oraz sezon produkcji (związany z sezonem żywienia) w znacznym stopniu różnicują zawartość i stan dyspersji tłuszczu mlekowego. Wraz z zaawansowaniem laktacji wzrastała zawartość tłuszczu w mleku oraz jego stan dyspersji. Istotnie (p≤0,01) zmniejszała się przeciętna średnica i pole powierzchni kuleczek tłuszczowych mleka. Największymi rozmiarami charakteryzowały się kuleczki tłuszczu mleka pozyskiwanego w początkowej fazie laktacji (do 120. dnia – 2,90 μm). Mleko produkowane w sezonie jesienno-zimowym charakteryzowało się wyższą zawartością tłuszczu oraz istotnie (p≤0,01) większymi przeciętnymi rozmiarami kuleczek tłuszczowych.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Jakość nasienia knurów ras wbp, pbz, duroc i pietrain w poszczególnych miesiącach roku Materiał stanowiły dane dotyczące 29 578 ejakulatów pobranych od 250 knurów czystorasowych, w tym 46 knurów rasy wbp, 163 knurów rasy pbz, 15 knurów rasy duroc i 26 knurów rasy pietrain, użytkowanych w latach 1993-2007 w Stacji Unasieniania Loch w Teodorowie. Ejakulaty pobierano metodą manualną w odstępach co 4-5 dni. Każdy ejakulat poddano ocenie, ustalając następujące cechy fizyczne: objętość ejakulatu, koncentrację plemników, odsetek plemników o ruchu postępowym, ogólną liczbę plemników w ejakulacie i liczbę dawek inseminacyjnych uzyskanych z jednego ejakulatu. Zebrane dane pogrupowano według kryterium pory roku pobrania nasienia, wyszczególniając 12 podgrup obejmujących ejakulaty pobierane w poszczególnych miesiącach roku. Wykazano, że najkorzystniejsze cechy fizyczne miały ejakulaty pobierane w okresie jesienno-zimowym. Otrzymane w tym czasie ejakulaty charakteryzowały się największą objętością i największą liczbą plemników. Otrzymywano z nich najwięcej dawek inseminacyjnych. U knurów rasy duroc stwierdzono inny niż u knurów pozostałych badanych ras przebieg sezonowych zmian cech fizycznych ejakulatu. Ejakulaty knurów rasy duroc miały najmniejszą objętość, ale największą koncentrację plemników.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wykorzystanie spektroskopii w bliskiej podczerwieni (NIRS) w ocenie składu chemicznego mięsa jagnięcego Celem badań była ocena zawartości wybranych składników chemicznych (woda, białko, kolagen, tłuszcz) w mięsie jagnięcym za pomocą analizatora FoodScan. Otrzymane wyniki porównano z oznaczeniami uzyskanymi metodami referencyjnymi w laboratoriach akredytowanych. Badaniami objęto 110 jagniąt (tryczków), o masie ciała ok. 40 kg, należących do 4 grup genotypowych: dwóch ras rodzimych (wrzosówka i żelaźnieńska) oraz dwóch mieszańców tych ras z mięsną rasą berrichonne du cher (WROBER i POBER). Materiał badawczy stanowiły próby combra (m.l.d.) o masie ok. 250 g. Mięso wrzosówki zawierało najwięcej kolagenu i białka (odpowiednio 1,91% i 22,17%), a najmniej tłuszczu (3,51%). Nie stwierdzono wpływu genotypu na zwartość wody w mięsie. Wyniki uzyskane metodami referencyjnymi i spektroskopowymi były porównywalne. Najwyższe współczynniki korelacji uzyskano dla tłuszczu (0,964) oraz białka (0,626). W przypadku pozostałych składników stwierdzono niższe, dodatnie korelacje.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ warunków utrzymania i systemu żywienia na wskaźniki użytkowości rzeźnej królików popielańskich białych Celem badań było określenie potencjału produkcyjnego – wskaźników odchowu i wydajności tucznej oraz rzeźnej, rodzimej rasy królików popielniańskich białych w warunkach fermy przydomowej. Badaniami objęto 261 młodych królików utrzymywanych w pomieszczeniu zamkniętym w klatkach jednopoziomowych oraz na wolnym powietrzu w klatkach drewnianych wielokondygnacyjnych. W sezonie wiosenno-letnim 20 samic królików wraz z potomstwem żywiono paszami pełnoporcjowymi, a 20 samic wraz z przychówkiem – paszami gospodarskimi, systemem do woli. Przeprowadzono ocenę wskaźników odchowu uzyskanego od samic potomstwa, utrzymywanego w klatkach na wolnym powietrzu oraz w pomieszczeniu inwentarskim. W 90. dniu życia ubito po 6 królików (3 samce i 3 samice) z każdej grupy doświadczalnej. Króliki popielniańskie białe żywione paszami pełnoporcjowymi i przebywające w pomieszczeniu uzyskały w 77. dniu życia średnią masę ciała 2609 g, a w 90. dniu życia aż 2992 g. Zwierzęta przebywające w klatkach na wolnym powietrzu uzyskały w tym samym wieku masę ciała odpowiednio 2067 g i 2365 g. Króliki utrzymywane w pomieszczeniach zużyły na przyrost 1 kg masy ciała tylko 3,41 kg paszy, zaś utrzymywane na wolnym powietrzu nieco więcej, bo 3,66 kg paszy. Wzrost młodych królików popielniańskich białych żywionych paszami gospodarskimi był zdecydowanie niższy niż żywionych paszami pełnoporcjowymi. Masę ciała 2500 g uzyskały zwierzęta przebywające w pomieszczeniu w wieku 120 dni, a utrzymywane na wolnym powietrzu w wieku 130 dni. Dopiero w wieku 120 dni wystąpiły różnice pomiędzy płciami w masie ciała. Najwyższe wskaźniki wydajności rzeźnej uzyskano dla tuszek królików żywionych paszą pełnoporcjową – bez względu na system utrzymania.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ dodatku mieszanki ziół na użytkowość dojonych owiec w okresie żywienia letniego Przeprowadzono doświadczenie na 66 dojonych owcach matkach plenno-mlecznej owcy kołudzkiej, utrzymywanych w systemie alkierzowym, w okresie żywienia letniego opartego na zielonce z lucerny. Celem badań było określenie wpływu dodatku autorskiej mieszanki ziołowej do paszy treściwej (w ilości 10 lub 20 g/szt./dzień) dla dojonych owiec na spożycie pasz i składników pokarmowych oraz masę ciała, kondycję owiec, wydajność i skład chemiczny mleka oraz stan zdrowotny wymion. Dodatek ziół do paszy treściwej zwiększył w niej zawartość substancji biologicznie czynnych (olejków eterycznych i flawonoidów), proporcjonalnie do ilości dodanych ziół. Zastosowanie dodatku mieszanki ziołowej nie miało wpływu na masę ciała i kondycję owiec. Dodatek ziół w ilości 20 g/szt./dzień wpłynął na poprawę zdrowotności wymion, ocenianej na podstawie oporności elektrycznej mleka. Zastosowane zioła zwiększyły wytrwałość udojową owiec oraz dobową wydajność mleka, co przełożyło się na większą produkcję mleka. Od owiec żywionych z dodatkiem 10 i 20 g ziół wydajność mleka była wyższa niż w grupie kontrolnej, odpowiednio o 8,2 i 16,4%. Nie stwierdzono wpływu stosowania mieszanki ziołowej na zawartość podstawowych składników chemicznych w mleku, poza obniżeniem zawartości tłuszczu w mleku przy 20 g dodatku ziół.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Czynniki wpływające na wielkość strat rozbiorowych półtusz wieprzowych poddawanych dysekcji Celem badań było określenie czynników wpływających na wielkość strat rozbiorowych półtusz wieprzowych poddawanych dysekcji. Materiałem badawczym było 56 półtusz wieprzowych, które podzielono pod względem masy na 3 grupy (poniżej 40 kg, 40-45 kg, powyżej 45 kg), na podstawie mięsności na 4 klasy (S, E, U, R) oraz pod względem średniej grubości słoniny z 5 punktów na 3 grupy (poniżej 22 mm, 22-26 mm, powyżej 26 mm). Dysekcję wykonano zgodnie z metodologią obowiązującą w Unii Europejskiej. Straty rozbiorowe określono opierając się na różnicy między masą półtuszy przed dysekcją i łączną masą wszystkich wydzielonych oraz szczegółowo poddawanych dysekcji (szynka, schab, łopatka, boczek) części półtuszy. W celu zminimalizowania błędu ludzkiego, każda osoba była przyporządkowana do jednej funkcji przez cały okres doświadczenia (5 dni). Zaobserwowano, że wraz ze wzrostem masy półtusz maleje wielkość strat podczas dysekcji. Dla półtusz o masie poniżej 40 kg wykazano różnice potwierdzone statystycznie (P≤0,05) w porównaniu z półtuszami z przedziału 40-45 kg i powyżej 45 kg. Uwzględniając mięsność, najwyższy poziom strat rozbiorowych obserwowano dla półtusz w klasie S, a najniższy w klasie R (P≤0,05). Nie wykazano wpływu otłuszczenia tuszy na wielkość strat dysekcyjnych. Podczas szczegółowej dysekcji najwięcej strat zanotowano dla schabu i szynki. Wykazano istotny wpływ masy karkówki (r=−0,21), golonki przedniej (r=−0,22), golonki tylnej (r=−0,19) i nogi tylnej (r=−0,17) na wielkość strat rozbiorowych (P≤0,05). Uzyskano statystycznie potwierdzony (P≤0,01) współczynnik korelacji między stratami rozbiorowymi a dniem dysekcji (r=−0,26). Uwzględnienie podczas wykonywania dysekcji uzyskanych w badaniach wyników może przyczynić się do ograniczenia strat i poprawy dokładności dysekcji.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wartość użytkowa i jakość mięsa pstrągów tęczowych (Oncorhynchus mykiss Walb.) z chowu ekstensywnego i intensywnego Celem pracy było porównanie wartości użytkowej i właściwości fizykochemicznych mięsa pstrągów tęczowych z chowu ekstensywnego i intensywnego. Badaniami objęto łącznie 40 ryb pozyskanych w wybranym gospodarstwie rybackim na Lubelszczyźnie. Ryby odłowiono ze stawów betonowych (chów intensywny, n=20) oraz ze stawów ziemnych (chów ekstensywny, n=20). Pomimo istotnych różnic w masie oraz długości i wysokości ciała, ryby z chowu ekstensywnego (o masie 342,7 g) i z chowu intensywnego (o masie 516,2 g) miały zbliżony udział filetu (odpowiednio 43,1% i 44,5%). Mięso pstrągów utrzymywanych intensywnie zawierało istotnie więcej tłuszczu (o 2,26 punkty procentowe) i kalorii (o 67,4 kJ.100 g-1), a jego barwa charakteryzowała się większą jasnością (wyższe L*) i istotnie mniejszą intensywnością (niższy udział barwy czerwonej i żółtej, mniejsze nasycenie i odcień) w porównaniu do mięsa ryb z chowu ekstensywnego.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Jakość mięsa strusi transportowanych na różne odległości Celem podjętych badań było określenie wpływu różnych odległości transportu z fermy do ubojni w okresie lata na jakość mięsa strusi. Badania przeprowadzono na 110 strusiach rzeźnych, w wieku 10-12 miesięcy, pochodzących z czterech ferm krajowych. Przeprowadzone badania wykazały, że zwiększenie odległości transportu różnicowało badane parametry jakościowe mięsa. Wraz ze wzrostem odległości transportu strusi obserwowano nieznacznie mniejszą zawartość wody w mięsie, przy większej zawartości białka, tłuszczu i popiołu oraz tendencję wzrostową kwasowości mięsa, zarówno pH45min jak i pH24h, zwiększającą się wodochłonność, a także jaśniejszą barwę mięsa po 45 minutach od uboju. Uzyskane wyniki mogą wskazywać na narastające obciążenie organizmu strusi czynnikami stresującymi występującymi w czasie transportu, które następnie wpływają na jakość ich mięsa.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo