PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Dzielnica olimpijska na warszawskich Siekierkach. Losy niezrealizowanego projektu w świetle akt nieruchomości miasta stołecznego Warszawy z lat trzydziestych xx wieku Cel badań. Praca stanowi analizę największego projektu inwestycyjnego w zakresie infrastruktury sportowej, jaki powstał w Warszawie w okresie II Rzeczypospolitej – projektu budowy wielkiej dzielnicy sportowej o skali olimpijskiej w dzielnicy Siekierki. Celem pracy jest rekonstrukcja tego zapomnianego przedsięwzięcia, którego ukoronowaniem mogła być organizacja letnich igrzysk olimpijskich w Warszawie w 1952 lub 1956 r. Materiał i metody. Praca została wykonana z zastosowaniem metody historycznej, polegającej na konsekwentnym poszukiwaniu źródeł historycznych, dokonaniu zewnętrznej oraz wewnętrznej krytyki źródła oraz możliwie wnikliwej i starannej rekonstrukcji zagadnienia z przeszłości w oparciu o to źródło. Na podstawie zachowanych materiałów źródłowych, w tym głównie akt nieruchomości miasta stołecznego Warszawy z lat 30. XX w., a także drukowanych materiałów magistrackich, prasy i źródeł pamiętnikarskich, przeprowadzono analizę niezrealizowanego projektu inwestycyjnego – jego genezy, elementów, zakresu oraz skali, sposobów zaprezentowania opinii publicznej. Wyniki. W materiale źródłowym odnaleziono m.in. innymi plany ogólne i szczegółowe badanej inwestycji, korespondencję z głównym architektem, konsultacje eksperckie czy niektóre szczegółowe kosztorysy fragmentów inwestycji. Analizie poddane zostały nie tylko urządzenia sportowe planowanego, reprezentacyjnego ośrodka, ale również kwestie zintegrowania go z centrum miasta, rozwiązania komunikacyjne, aspekty finansowe czy miejsce przedsięwzięcia w hierarchii priorytetów miasta pod koniec okresu międzywojennego. Wnioski. Projekt Dzielnicy Olimpijskiej był dobrze przemyślany, zakrojony na szeroką skalę. W sprzyjających okolicznościach mógłby doczekać się realizacji i stać się areną igrzysk olimpijskich w stolicy Polski. Powodzenie tej inwestycji byłoby jednak zależne od jej miejsca w hierarchii priorytetów inwestycyjnych miasta i państwa.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Satysfakcja z wyboru studiów a zamierzenia zawodowe studentów wychowania fizycznego Poczucie satysfakcji studiujących może być istotnym czynnikiem w krystalizowaniu się planów zawodowych związanych z kierunkiem studiów, niezadowolenie zaś skłania ku poszukiwaniu alternatywnych dróg zawodowych. Celem podjętych badań było poznanie satysfakcji z wyboru studiów i deklaracji ponownego ich wyboru w kontekście zamierzeń zawodowych studentów wychowania fizycznego. Wyniki przedstawionych badań stanowią fragment ewaluacji jakości kształcenia w Zamiejscowym Wydziale Kultury Fizycznej w Gorzowie Wielkopolskim poznańskiej Akademii Wychowania Fizycznego. Badaniami objęto trzy grupy studentów: z II i III r. pierwszego stopnia oraz I r. drugiego stopnia. Spośród 226 respondentów 188 wyrażało satysfakcję z podjętych studiów (83,2%), a ponowny wybór zadeklarowało 140 z nich. Wyłoniono także 38 studentów (16,8%) niezadowolonych ze studiów, którzy nie wybraliby ponownie tego kierunku. W badaniach zastosowano sondaż diagnostyczny z wykorzystaniem techniki ankiety audytoryjnej, wywiadu nieskategoryzowanego oraz analizy dokumentów. Materiał empiryczny poddano obliczeniom statystycznym stosownie do liczebności i cech zmiennych. Do wnioskowania statystycznego zastosowano frekwencję cech oraz test niezależności chi-kwadrat. W obliczeniach wykorzystano pakiet Statistica 12 (StatSoft, Inc. 2015 Statistica for Windows). Większość studentów jest zadowolona z podjętych studiów i jednocześnie deklaruje ponowny ich wybór. Te osoby swoje plany zawodowe najczęściej wiązały z pracą na stanowisku nauczyciela wychowania fizycznego i w instytucjach związanych z kulturą fizyczną. Kobiety częściej planowały pracę w instytucjach kultury fizycznej, natomiast mężczyźni w zawodzie nauczyciela wychowania fizycznego. Związki między liczbą osób usatysfakcjonowanych wyborem studiów i deklaracją ponownego ich wyboru a ich zamierzeniami zawodowymi, są zbliżone do rezultatów badań uzyskanych w innych uczelniach wychowania fizycznego. W celu doskonalenia systemu jakości kształcenia istnieje konieczność permanentnej jego oceny na każdym etapie kształcenia.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Ocena jakości życia pacjentów po udarze niedokrwiennym mózgu Cel badań. Celem pracy była ocena wpływu płci, czasu od wystąpienia udaru oraz strony dotkniętej niedowładem na jakość życia pacjentów po udarze niedokrwiennym mózgu. Materiał i metody. Badaniem objęto 34 pacjentów (18 kobiet i 16 mężczyzn) po udarze mózgu w wieku 51–78 lat. Czas, jaki upłynął od udaru w chwili badania mieścił się w przedziale od 0,3 roku do 4 lat. Wśród badanych przeważali pacjenci z niedowładem połowiczym po prawej stronie. Badanie zostało wykonane w celu oceny odległych wyników leczenia. Pierwszą grupę stanowili pacjenci, których udar miał miejsce nie wcześniej niż 3 miesiące i nie później niż rok od badania, do drugiej grupy należeli pacjenci, którzy przebyli udar kilka lat temu. Do oceny subiektywnych wskaźników jakości życia wykorzystano 30-punktową wersję skali SIP zaadaptowaną dla udarów mózgu (Stoke-Adapted 30-Item Version of the Sickness Impact Profile). Wyniki i wnioski. Chorzy, u których czas po przebytym udarze był krótszy od roku, znaczne niżej oceniali swą jakość życia w porównaniu z pacjentami, którzy przebyli udar kilka lat wcześniej. Badani najbardziej odczuwali obniżenie jakości życia w zakresie mobilności i poruszania się, natomiast najmniej w odniesieniu do swego stanu emocjonalnego. Płeć nie odgrywała znaczącej roli w ocenie jakości życia pacjentów.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Turystyka w działalności Zrzeszenia Ludowe Zespoły Sportowe w latach 1946–1976 Od początku swojej działalności Ludowe Zespoły Sportowe (LZS) obok zadań stricte sporto-wych realizowały założenia z zakresu rekreacji oraz turystyki. Jednak dopiero od roku 1960 tury-styka w LZS stała się obowiązkowym elementem popularyzacyjnoideologicznym. Wiele kół LZS, szczególnie tych położonych w atrakcyjnych miejscach Polski, miało zadanie organizacji imprez, zlotów czy rajdów turystycznych. Głównym celem zaleceń władzy ludowej była integracja wiej-skiej młodzieży, przekazywanie haseł propagandowych i dalsza ingerencja w sprawy „odpowied-niego” wychowania młodszej części społeczeństwa wiejskiego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Preferowane formy aktywności fizycznej przez osoby z dysfunkcją wzroku na przykładzie mieszkańców Szczecina Celem badań było poznanie podejmowania uczestnictwa w aktywności fizycznej przez niewi-domych i słabowidzących oraz wpływu aktywności fizycznej osób z niepełnosprawnością narządu wzroku na jakość ich życia. Badaniu podlegały takie elementy, jak: czas, częstotliwość, rodzaj, forma i miejsce podejmowanej aktywności fizycznej. Badania prowadzone były na terenie Szczecina wśród osób z dysfunkcją wzroku, zrzeszonych w Zachodniopomorskim Okręgu Polskiego Związku Niewidomych – objęto nimi 81 osób (41 – dzieci i młodzież, 40 – osoby dorosłe). Każdy z uczestników dobrowolnie wyraził zgodę na uczestniczenie w badaniu. Metodą badań był sondaż diagnostyczny z wykorzystaniem autorskiego kwestionariusza ankietowego. Z przeprowadzonych badań wynika, że pomimo trudności i barier, które dotykają osoby z dys-funkcją wzroku, podejmują one uczestnictwo w różnych formach aktywności fizycznej, a najczę-ściej wybierają spacery, jazdę rowerem i pływanie. Uzyskane wyniki dowodzą, że jest to możliwe pod warunkiem zaangażowania odpowiednio przygotowanych instruktorów i trenerów sportowych oraz dostosowania sprzętu, klubów fitness, siłowni itp. do potrzeb osób z tym rodzajem niepełno-sprawności.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Analiza przyczyn braku adaptacji do soczewek progresywnych na wybranych przykładach, cz. I Celem przedstawianej pracy dyplomowej było zbadanie oraz analiza przyczyn braku adaptacji do soczewek progresywnych na przykładach zaczerpniętych z praktyki zakładów optycznych. Jako metody badawcze zastosowano dwie ankiety skierowane do pracowników salonów optycznych. Rozpowszechniono je za pośrednictwem grupy branżowej na portalu Facebook oraz drogą mailową. Pierwszy z kwestionariuszy pozwolił na zebranie danych statystycznych na temat częstości występowania problemów z adaptacją do okularów progresywnych oraz przyczyn tych trudności. Ostatecznie, po analizie odpowiedzi i odrzuceniu kilkunastu z nich, sugerujących niską wiarygodność, otrzymano 196 rzetelnych odpowiedzi, co daje satysfakcjonującą niepewność pomiarową 7%. Druga zaś ankieta, która w swojej formie przypominała wywiad, dotyczyła konkretnych przypadków problemów z adaptacją do okularów progresywnych. Zebrano dzięki niej opisy różnych metod rozwiązywania kłopotów z użytkowaniem okularów progresywnych, które są stosowane podczas rozpatrywania „gwarancji adaptacji” przez pracowników salonów optycznych. Uzyskane wyniki mogą przyczynić się do doskonalenia kompetencji optyków.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
KSZTAŁCENIE I DOSKONALENIE NAUCZYCIELI W SYSTEMIE STUDIÓW DLA PRACUJĄCYCH W PRL W LATACH 70. XX WIEKU Celem prezentowanego artykułu jest ukazanie założeń systemowych oraz realiów dotyczących kształcenia i doskonalenia nauczycieli w PRL w latach 70. 20 wieku. Autor zwraca uwagę, że system studiów dla pracujących zawierał w sobie wiele trudnych rozwiązań i ujawniał szereg niedoskonałości. Odnosi się to zwłaszcza do studiów zaocznych, które władze oświatowe w PRL-u uważały za formę kształcenia, nie zaś nauczania. Zasady ustrojowe PRL wywodzące się z teorii marksistowskiej uznającej potrzebę wszechstronnego rozwoju człowieka, również za ideał nauczyciela uważały takiego pedagoga, który potrafi zrealizować zadania wszechstronnego wychowania i wykształcenia ucznia, a więc nauczyciela mającego pełne wyższe wykształcenie. Dlatego też, w przeddzień zasadniczej reformy całego systemu kształcenia nauczycieli w Polsce z 1973 roku, za pilne zadanie uważano: rozwijanie umiejętności samodzielnej pracy umysłowej, wdrażanie do samodzielnych działań o charakterze badawczym, rozwijanie naukowego myślenia studiujących i umiejętności prezentowania wyników na piśmie. Organizacja i przebieg studiów zaocznych dla nauczycieli, odegrały ważną rolę w procesie kształcenia i doskonalenia kadr pedagogicznych w PRL-u.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Ocena stosowania suplementów diety przez kobiety trenujące piłkę nożną Wstęp. Właściwie dobrana dieta jest jednym z kluczowych elementów wspomagania zdolności wysiłkowych sportowców. Sportowcy coraz częściej uzupełniają swoją dietę spożywając suplementy diety. Z uwagi na zagrożenia płynące z niewłaściwej suplementacji, zasadne jest jej monitorowanie. Celem pracy była ocena stosowania suplementów diety przez kobiety trenujące zawodowo piłkę nożną. Materiał i metody. Badanie przeprowadzono z udziałem 44 kobiet trenujących zawodowo piłkę nożną na 3 poziomach ligowych: ekstraligi, I ligi i II ligi. W ankiecie zadano pytania o staż treningowy, stosowanie diet, samoocenę wiedzy żywieniowej oraz suplementację. Dodatkowo dokonano pomiaru wzrostu i masy ciała. Wyniki. Badaną grupę stanowiły kobiety w wieku 20,5±5 lat, o wzroście 167,2±5 cm i masie ciała 61,6±10,1 kg, o stażu treningowym 5 lat lub więcej. 20,5% respondentek spożywało suplementy diety, w większości (67%) przez okres krótszy niż pół roku. Powodem suplementacji była przeważnie chęć polepszenie zdolności wysiłkowych i/lub zalecenia osób trzecich. Większość respondentek deklarowała pozytywne działanie suplementów diety (65%). Piłkarki czerpały przeważnie wiedzę na temat suplementów od dietetyka, trenera i/lub środków masowego przekazu. Wnioski. Piłkarki zazwyczaj prowadziły suplementację profesjonalnie, spożywały suplementy o potwierdzonym badaniami działaniu. Suplementy diety były zazwyczaj spożywane w sposób odpowiedzialny, a źródła wiedzy na ich temat – przeważnie rzetelne.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Błąd podmiotu sportowego w zarządzaniu i jego ekonomiczne konsekwencje Na przykładzie klubu piłkarskiego Legia Warszawa dokonano szerokiej analizy błędu popełnionego w zarządzaniu, którego konsekwencje doprowadziły do utraty przychodów finansowych, nieosiągnięcia celu sportowego oraz utraty reputacji. Klub piłkarski Legia Warszawa jako lider na rynku polskiej piłki nożnej stanowi kanwę do dyskusji nad jakością kadr zarządzających klubami piłkarskimi. W konkluzji autorka stwierdza, że tylko profesjonalne kadry zarządzające mogą zapewnić sukces klubu sportowego; w przypadku ich braku może dojść do sytuacji niepożądanej dla wszystkich interesariuszy klubu.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Promowanie aktywności outdoorowej z wykorzystaniem wybranych urządzeń i aplikacji mobilnych Rynek urządzeń elektronicznych produkowanych na potrzeby sportu, turystyki i rekreacji jest bardzo różnorodny. Niestety, sprzęt przeznaczony do zastosowań profesjonalnych w obszarze turystyki i aktywności outdoorowej jest relatywnie drogi. Alternatywą wydają się zatem urządzenia powszechnego użycia, np. smartfony. Współczesne telefony posiadają możliwości zbliżone do komputerów, a ich cena jest wielokrotnie niższa – tym samym są bardziej dostępne dla przeciętnego (zwłaszcza młodego) konsumenta. Turystyka, rekreacja i sport to aktywności, w których moduły GPS wraz z niezbędnym oprogramowaniem znajdują z powodzeniem szerokie zastosowanie. Celem niniejszej pracy była próba odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy respondentów na temat możliwości wykorzystania w terenie smartfonów w grach i zabawach z elementami współzawodnictwa oraz przygody, opartych na geolokacji. Metodą badawczą był sondaż diagnostyczny. W efekcie przeprowadzonych badań stwierdzono, że najpopularniejszą formą rekreacji fizycznej wśród ankietowanych była jazda na rowerze oraz spacery, przy jednocześnie małej znajomości reguł i praktycznego wykorzystania nowoczesnych technologii przy realizacji aktywności fizycznej, pomimo dużej dostępności do nowoczesnych urządzeń.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Działacze społeczni, organizacja, szkolenie i efekty sportowe w piłce nożnej w województwie olsztyńskim (1957-1989) Artykuł zwraca uwagę na działalność społeczną w zarządach sekcji i klubów sportowych w kontekście poziomu sportowego drużyn piłki nożnej w województwie olsztyńskim w latach 1957–1989. Piłkarscy działacze społeczni mieli wówczas istotny wpływ na organizację, szkolenie i poziom sportowy piłki nożnej. Mimo że stanowili największą grupę w środowisku sportowym, nie potrafili wspólnie z wojewódzki władzami sportowymi skutecznie rozwiązać problemów szkoleniowych w tej dyscyplinie sportu, zaś brak pomysłów często zastępowano pozorowanymi działaniami. Swoją nieporadność przez lata najchętniej tłumaczono peryferyjnym położeniem i rolniczym charakterem regionu. Dużą winę za taki stan rzeczy ponosiły wojewódzkie władze sportowe.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wybrane zasoby osobiste a zachowania żywieniowe grupy piłkarzy nożnych Wstęp. Analiza zachowań żywieniowych grupy piłkarzy nożnych w zależności od wybranych zasobów osobistych (poziomu dyspozycyjnego optymizmu i satysfakcji z życia). Materiał i metody. Badania przeprowadzono w grupie 203 zawodników w wieku 18-37 lat wyczynowo trenujących piłkę nożną. Zastosowano autorski kwestionariusz zachowań żywieniowych uwzględniający rekomendacje szwajcarskiej piramidy żywienia sportowców oraz Test Orientacji Życiowej (LOT-R) i Skalę Satysfakcji z Życia (SWLS). Analizę wyników przeprowadzono z zastosowaniem testu zależności Chi^2. Za istotne przyjęto prawdopodobieństwo testowe na poziomie p<0,05, a za wysoce istotne na poziomie p<0,01 i p<0,001. Wyniki: Zawodnicy o wysokim poziomie dyspozycyjnego optymizmu istotnie częściej deklarowali regularność posiłków (94,12% vs 76,30%, p=0,001), spożywanie produktów zbożowych pełnoziarnistych przynajmniej 2 razy dziennie (86,67% vs 69,12%, p<0,01), prawidłowe nawadnianie się w czasie wysiłku fizycznego (97,06% vs 83,70%; p<0,01) oraz unikanie spożywania napojów energetyzujących (82,35% vs 68,89%; p<0,05) i gazowanych słodkich (85,29% vs 68,15%; p<0,01). Zawodnicy o wysokiej satysfakcji z życia istotnie częściej spożywali pełnoziarniste produkty zbożowe (87,95% vs 75,83%; p<0,05), mleko i/lub produkty mleczne (85,54% vs 67,59%; p<0,01) oraz ograniczali tłuszcze zwierzęce (73,49% vs 51,67%; p=0,001) i stosowali urozmaiconą dietę (90,36% vs 80,00%; p<0,05). Wnioski: Wykazano zróżnicowanie niektórych zachowań żywieniowych piłkarzy nożnych w zależności od analizowanych zasobów osobistych, ze wskazaniem na większą skalę racjonalnych wyborów żywieniowych wśród zawodników o wyższym nasileniu dyspozycyjnego optymizmu i satysfakcji z życia.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Przyczynek do dziejów turystyki narciarskiej w województwie sieradzkim w latach 1975-1998 Turystyka narciarska na obszarze województwa sieradzkiego w latach 1975–1998 była związana z dwoma organizacjami społecznymi: Polskim Towarzystwem Turystyczno-Krajoznawczym oraz Zrzeszeniem Ludowe Zespoły Sportowe. Upowszechnianiem turystyki narciarskiej w ramach Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w województwie sieradzkim zajmował się Klub Narciarski działający w strukturach Oddziału Towarzystwa w Zduńskiej Woli. W latach 1975–1998 członkowie Klubu Narciarskiego corocznie organizowali wyjazdy w góry na obozy narciarskie. Początkowo turnusy były organizowane w schroniskach krajowych. Po ,,otwarciu” granic w latach dziewięćdziesiątych XX wieku odbywały się w Czechosłowacji, a następnie w Czechach i Słowacji. Natomiast główną formą działalności Wojewódzkiego Zrzeszenia Ludowe Zespoły Sportowe w Sieradzu w zakresie upowszechnienia turystyki narciarskiej była organizacja i udział w imprezach turystycznych. W latach 1975–1998 członkowie zrzeszenia brali czynny udział w ogólnopolskich i międzynarodowych rajdach narciarskich, m.in.: Ogólnopolskim Narciarskim Rajdzie Chłopskim w Rajczy (od 1993 roku międzynarodowym) i Ogólnopolskim Podhalańskim Rajdzie Narciarskim LZS w Białym Dunajcu.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Infrastruktura sportowa na terenie Warszawy w latach pięćdziesiątych XX wieku i współcześnie Cel badań. Celem badań jest zaprezentowanie wybranych obiektów stanowiących warszawską bazę sportową stworzoną w latach 50. XX w. oraz ich stanu w czasach współczesnych. Materiał i metody. Do zrealizowania celu zastosowano kwerendę prasy, zwłaszcza o tematyce sportowej, oraz czasopism traktujących o zagadnieniach społecznych. Była to prasa o zasięgu ogólnopolskim i lokalnym stanowiąca cenne źródło informacji o tendencjach występujących wówczas w społeczeństwie. Zastosowano metodę indukcyjną, komparatystyczną, analizy i syntezy źródeł. Wyniki. W czasach PRL dążącego do umasowienia sportu tworzenie nowoczesnej infrastruktury sportowej było priorytetem. Budowa bazy sportowej oraz sukcesy w tej dziedzinie służyły celom propagandowym ówczesnej władzy. Przeobrażenia społeczne, polityczne i gospodarcze u progu lat 90. XX w. spowodowały także zmiany w zarządzaniu i organizacji sportem, co miało wpływ na jego infrastrukturę. Wnioski. Obiekty sportowe, które powstały w Warszawie w czasach komunistycznych, cieszyły się wówczas dużą popularnością. Były poważnym osiągnięciem w dziedzinie architektury, a niektóre z nich, po renowacji, służą do dziś mieszkańcom stolicy.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Aktywność fizyczna dzieci w wieku 9–10 lat a wady postawy w obrębie tułowia Cel badań. Celem badań było określenie zależności pomiędzy częstością realizacji zajęć aktywności fizycznej dzieci w wieku 9–10 lat a występowaniem u nich wad postawy w obrębie tułowia. Materiał i metody. W badaniach wzięło udział 25 dziewcząt i 25 chłopców w wieku 9–10 lat. Ocena wad postawy ciała została oparta na obserwacji sylwetki dziecka przez nauczyciela gimnastyki korekcyjnej, a do klasyfikacji wad zastosowano typologię Staffela. Posłużono się również ankietą własną w celu określenia, jak często w tygodniu dzieci realizują regularne zajęcia z różnych form aktywności fizycznej. Zależność występowania wad postawy w obrębie tułowia i częstości systematycznego uczestniczenia w zajęciach aktywności fizycznej w czasie roku szkolnego określono za pomocą testu chi-kwadrat. Wyniki. Istotnie wyższy odsetek występowania nieprawidłowości w obrębie tułowia zanotowano u dzieci, które uczestniczyły regularnie w zajęciach aktywności fizycznej rzadziej niż 3 razy w tygodniu. Istotny związek występowania asymetryczności w postawie ciała z częstością uprawiania aktywności fizycznej stwierdzono także u badanych, którzy uczestniczyli w regularnych zajęciach co najmniej 4 razy w tygodniu, co może sugerować uprawianie sportów o specyfice asymetrycznych technik ruchu. Wnioski. Wyniki pracy pozwalają stwierdzić, że regularna aktywność fizyczna dzieci w młodszym wieku szkolnym co najmniej 3 razy w tygodniu pozwala uniknąć nieprawidłowości postawy ciała w obrębie tułowia.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Rzetelność i liczba powtórzeń testu Y u dzieci trenujących piłkę nożną Wstęp. Y – balance test Kit jest powszechnie stosowanym narzędziem do oceny równowagi dynamicznej. Jednakże dotychczasowy protokół przeprowadzenia badania został opracowany wyłącznie dla osób dorosłych i młodzieży w wieku 14-17 lat trenującej piłkę nożną. Głównym celem badania było oszacowanie rzetelności i niezbędnej ilości prób potrzebnej do uzyskania stabilności wyników na Y-BT w grupie dzieci trenującej piłkę nożną. Materiał i metody. Grupę badaną stanowiło 60 dzieci w wieku 10-11 lat trenujących piłkę nożną. Do przeprowadzenia badania wykorzystano Y – BT Kit. Badanie polegało na przeprowadzeniu czterech prób szkoleniowych w każdym z trzech kierunków, zarówno prawą, jak i lewą kończyną dolną. Następnie badani wykonywali pięć prób pomiarowych w każdym z trzech kierunków. Po badaniu dokonywano pomiaru długości względnej kończyn dolnych, w celu obliczenia wartości odległości według wzoru: (odległość uzyskana w próbie/długość względna kończyny dolnej) *100. Wyniki. Stabilność wyników dla większości kierunków uzyskano po 6 próbach, dla kierunku tylno-bocznego (kończyna dolna prawa) i dla kierunku przedniego (kończyna dolna lewa) wskazano brak różnic pomiędzy próbą 4 i 5, dla tych dwóch kierunków uzyskano stabilizację wyników po 7 próbie. Z analizy wyników dla 3,4 i 5 próby wartość ICC3.1 wahała się od 0.85 do 0.89, a wartość SEM od 2,02 do 4,14. Wnioski. Podczas badania dzieci trenujących piłkę nożną za pomocą testu Y rekomenduje się wykonanie siedmiu prób pomiarowych ze względu na występowanie stabilizacji wyników we wszystkich kierunkach po czwartej próbie testowej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wychowawcza rola pracy w koncepcjach filozofów chrześcijańskich: Stefana wyszyńskiego, Karola Wojtyły I Józefa Tischnera W artykule przedstawiam wychowawczy wymiar pracy na przykładzie twórczości trzech polskich filozofów chrześcijańskich – kardynała Stefana Wyszyńskiego, Karola Wojtyły (późniejszego papieża Jana Pawła II) i Józefa Tischnera. Każdy z nich uwypuklał rolę pracy, jako czynnika determinującego wychowanie, ale też każdy przedstawiał pracę i związany z nią system wychowania z innej perspektywy. Wszystkie te punkty widzenia ogniskowały się jednak na człowieku postrzeganym przez pryzmat Bożego stworzenia. Człowieka, dla którego praca stała w rzędzie cnót, podobnie jak lenistwo w rzędzie grzechów. W tekście udowadniam, że wychowawcza funkcja pracy, postrzegana w kontekście cnót, u kardynała Wyszyńskiego przedstawiana była w optyce miłości, u Jana Pawła II w przestrzeni wiary, zaś Józef Tischner głosił ją z przesłaniem nadziei.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej