PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Najczęstsze złamania u dzieci amatorsko uprawiających narciarstwo Wstęp. Narciarstwo zjazdowe jest sportem cieszącym się coraz większą popularnością zarówno u osób młodych, dorosłych, jak i osób w podeszłym wieku. Każdej dyscyplinie sportowej towarzyszy ryzyko wystąpienia kontuzji lub bardziej złożonego urazu. W narciarstwie ważne jest zapewnienie bezpieczeństwa narciarzy poprzez sprawny sprzęt narciarski, odpowiedni ubiór, prawidłowo przygotowana trasa zjazdowa oraz przygotowanie funkcjonalne i motoryczne sportowca. Celem badań było stwierdzenie czy płeć oraz wiek wpływają na rodzaj złamania, sposób leczenia, czas pobytu w szpitalu, okres unieruchomienia kończyny, dodatkowo badano zależność między metodą leczenia kończyny a rodzajem złamania, czasem unieruchomienia oraz okresem hospitalizacji. Materiał i metody. Do badania zakwalifikowano 45 dzieci (41 chłopców, 4 dziewczyny) w wieku od 5 do 16 lat. Zebrane dane pochodziły z historii pacjentów leczonych w Klinicznym Szpitalu Wojewódzkim nr 2 im. Świętej Jadwigi Królowej w Rzeszowie. Wyniki. Płeć i wiek nie mają wpływu na rodzaj złamania, sposób leczenia, czas pobytu w szpitalu oraz okres unieruchomienia kończyny. Z badań własnych wynika, że rodzaj złamania ma istotny statystycznie wpływ na sposób leczenia, czas hospitalizacji oraz okres unieruchomienia kończyny (p<0.05). Dodatkowo wykazano, że zastosowana metoda leczenia ma istotny wpływ na długość hospitalizacji pacjenta. Wnioski. Wykazano, że rodzaj złamania miał wpływ na okres hospitalizacji. Mali pacjenci ze złamaniami wieloodłamowymi oraz spiralnymi kości podudzia wymagają dłuższego czasu obserwacji w warunkach szpitalnych. Stwierdzono, że czas unieruchomienia kończyny był konsekwencją rodzaju doznanego złamania oraz sposobu zastosowanego leczenia.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Znaczenie nostalgii we współczesnej turystyce. Historyczne eventy sportowe a marketing terytorialny Artykuł porusza zagadnienia związane ze znaczeniem nostalgii we współczesnej turystyce. Jako przykłady zaprezentowano zjawiska nostalgicznej turystyki sportowej oraz turystyki kulinarnej związanej z wild food foraging. W pracy poruszono też kwestię historycznych eventów sportowych i ich znaczenia dla budowania wizerunku miast i regionów turystycznych. Dziedzictwo sportowe w postaci historycznych eventów sportowych zapewnia alternatywę dla zhomogenizowanych, komercyjnych i bardzo drogich imprez sportowych, których organizatorzy przywiązują niewielką wagę do miejsca rozgrywania zawodów. Historyczne eventy sportowe dają szansę na zrównoważony rozwój turystyki. W pracy uzasadniono potrzebę troski o dziedzictwo kulturowe związane ze sportem w regionach turystycznych.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Terra incognita? Sport antyczny w historiografii polskiej (początki) Współczesna polska historiografia sportu wyraźnie koncentruje swoją uwagę na dziejach rodzimego sportu począwszy od końca XIX w. Wydaje się to zupełnie naturalne, ale warto pamiętać, że w polskim piśmiennictwie epoki wczesnonowożytnej już w XVI w. pojawiały się uwagi na temat sportu antycznego. Zjawisko to nie przybrało nigdy skali tak wielkiej, jak w przypadku dzieł zachodnioeuropejskich antykwarystów. Te ostatnie budziły jednak zainteresowanie rodzimych badaczy antiquitates. Wyobrażenia na temat sportu antycznego w Polsce kształtowały się jednak nie tylko pod wpływem europejskiego antykwaryzmu. Siła latinitas i romanitas polskiej kultury XVI– XVIII w. i obyczajowości powodowały relatywnie spore zainteresowanie „sportem rzymskim” (np. venationes i walkami gladiatorów). W dziełach wielu polskich autorów tej epoki nie widać ich jednoznacznego potępienia choćby dlatego, że wzmianki na ich temat pojawiały się głównie w kontekście ich roli politycznej (naśladowania rzymskich obyczajów także). O sporcie greckim wiedziano wówczas niewiele i czerpano z niego co najwyżej wzorce godne naśladowania jedynie w sferze obywatelskiego wychowania. Nie zmienił tego w sposób znaczący europejski neohellenizm i pierwsze wyjazdy Polaków do niepodległej już Grecji od około połowy XIX w. Specyficzny dualizm w postrzeganiu i rozumieniu sportu antycznego pojawił się jednak przed narodzinami neoolimpizmu. Katalizatorem tego procesu było powstanie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, które w warstwie ideologicznej i praktycznej sięgać poczęło jedynie do tradycji kultury fizycznej starożytnych Greków.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Metody oceny przygotowania fizycznego współczesnego piłkarza nożnego Piłka nożna jest sportem i zjawiskiem społecznym, który uprawiany jest przez wiele milionów mężczyzn i kobiet, a środki masowego przekazu pokazują ją setkom milionów ludzi na całym świecie. Piłka nożna stała się sportem, w którym wydolność fizyczna i specjalny rodzaj treningu są krytycznym warunkiem do osiągnięcia sukcesu. Zatem w tej pracy próbowaliśmy scharakteryzować wydolność fizyczną piłkarzy nożnych, która w 80–90% oparta jest o metabolizm tlenowy, a tylko w 10–20% związana jest z metabolizmem beztlenowym. W dalszej części artykułu autorzy próbowali opisać obydwie składowe wydolności fizycznej. Wskazano na ważność oceny maksymalnego poboru tlenu metodą bezpośrednią i wskazano na niedoskonałości oceny tej zmiennej metodą pośrednią. Użyteczność progu tlenowo-beztlenowego, testu Konkoniego i maksymalnego długu tlenowego u piłkarzy nożnych również została przedstawiona. W krótki, tabelaryczny sposób przedstawiono również kilka testów oceny wydolności beztlenowej. Pomimo istotnego znaczenia wydolności fizycznej u piłkarzy nożnych, ocena specjalnych możliwości polowych sportowców powinna być również uwzględniana. Celem kontroli tych możliwości piłkarzy nożnych, autorzy opisali: przerywany test wytrzymałości Yo-Yo, przerywany test odnowy Yo-Yo, wielostopniowy wahadłowy test biegowy, ciągły wielostopniowy test sprawności fizycznej, aerobowy test z piłką, tj. Hoff Test, piłkarski test sprinterski według Bangsbo, 10-metrowy wahadłowy test biegowy, test wyskoku pionowego i test pięciu kolejnych wyskoków. Ponadto do oceny specjalnych umiejętności piłkarskich opisano następujące testy: piłkarski test podań, piłkarski test strzałów i kilka lokalnie przygotowanych testów. Zaobserwowano, że dobre przygotowanie piłkarza nożnego usprawnia techniczne i taktyczne aspekty gry i jest dobrym czynnikiem protekcyjnym przeciw kontuzjom sportowym.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Efektywność działania kropli nawilżających w łagodzeniu objawów dyskomfortu u użytkowników soczewek kontaktowych Objawy suchości, pieczenia lub podrażnienia to jedne z nierzadko zgłaszanych dolegliwości wśród użytkowników soczewek kontaktowych, które mogą być przyczyną porzucenia soczewek. Krople nawilżające są doraźnym i jednym z najczęściej wybieranych sposobów na zniwelowanie dyskomfortu. Badania dotyczące użytkowania kropli nawilżających zwykle dotyczą pacjentów z suchym okiem, jednak nie ma danych na temat oceny skuteczności ich stosowania przez użytkowników soczewek, mimo że są oni grupą szczególnie podatną na objawy typowe dla suchego oka. W celu określenia efektywności kropli nawilżających, przeprowadzono ankietę wśród doświadczonych użytkowników noszących miękkie soczewki kontaktowe i stosujących regularnie krople nawilżające typu sztuczne łzy.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wybitni zawodnicy sportu motorowodnego i narciarstwa wodnego w Polsce Polscy sportowcy motorowodni i narciarstwa wodnego w okresie działalności Polskiego Związku Motorowodnego i Narciarstwa Wodnego (1957–2007) prezentowali wysoki poziom sportowy. Odnosili sukcesy na arenie międzynarodowej, m.in. zdobywali medale na mistrzostwach świata i Europy. Wśród „motorowodniaków” do najlepszych należy zaliczyć: Waldemara Marszałka, Tadeusza Haręzę, Lechosława Rybarczyka, Henryka Synorackiego i Łukasza Ciołka, natomiast w narciarstwie wodnym – Justynę Mazurkiewicz.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Samoocena wiedzy, umiejętności zawodowych i kompetencji społecznych studentów podstawą ewaluacji programu studiów kierunku turystyka i rekreacja Celem pracy była analiza samooceny wiedzy, umiejętności zawodowych i kompetencji społecznych studentów kierunku turystyka i rekreacja oraz wskazanie możliwości modyfikacji i wzbogacenia programów kształcenia. Badaniami, w roku akademickim 2015/2016, objęto 88 studentów kierunku turystyka i rekreacja Wydziału Kultury Fizycznej i Promocji Zdrowia Uniwersytetu Szczecińskiego. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego, z wykorzystaniem techniki ankiety (kwestionariusz własnego autorstwa), wywiadu nieskategoryzowanego i obserwacji. Do wnioskowania statystycznego użyto standardowych metod statystycznych: frekwencji cech oraz testu niezależności chi-kwadrat. Wyniki badań w zakresie samooceny wiedzy, kompetencji zawodowych i społecznych respondentów odniesiono do ich identyfikacji z kierunkiem studiów. Stwierdzono, że większość studiujących turystykę i rekreację identyfikowała się z wybranym kierunkiem. Poziom samooceny wiedzy studentów – zwłaszcza z zakresu specjalności – nie był wysoki. Zaobserwowano związek między poziomem identyfikacji a samooceną umiejętności i kompetencji. Studenci mocnej identyfikujący się z kierunkiem studiów wyżej oceniali swoje umiejętności zawodowe oraz kompetencje społeczne.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
STUDENCI SPORTOWCY WYŻSZEJ SZKOŁY WYCHOWANIA FIZYCZNEGO I TURYSTYKI W BIAŁYMSTOKU W ŚWIATOWYM RUCHU UNIWERSJADOWYM W LATACH 2005-2015 Zastanawiającym jest fakt, że w dotychczasowej historii uczelnia nie doczekała się pracy poświęconej zagadnieniu tytułowemu. Stąd celem niniejszego tekstu jest ukazanie studentów-sportowców Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego i Turystyki w Białymstoku wobec wyzwań światowego sportu studenckiego, liczby startujących sportowców uczelni w kategorii kobiet i mężczyzn, ich uczestnictwa i lokat w rywalizacji w poszczególnych dyscyplinach sportu w wybranych sportach i konkurencjach obowiązującego programu światowego ruchu uniwersjadowego. Prezentowany tekst w zamiarze autorki obejmuje uniwersjadowe współzawodnictwo zarówno w sportach letnich, jak i w sportach zimowych od 2005 do 2015 roku.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
PROGRAM ERASMUS JAKO ŹRÓDŁO DOSKONALENIA KOMPETENCJI ZAWODOWYCH PRZYSZŁYCH NAUCZYCIELI WYCHOWANIA FIZYCZNEGO Celem pracy było zebranie informacji dotyczących wpływu realizacji Programu Erasmus w Uniwersytecie Lizbońskim na doskonalenie kompetencji zawodowych przyszłych nauczycieli wychowania fizycznego. W badaniach wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego z zastosowaniem techniki kwestionariusza ankiety oraz wywiad, którą objęto 20 uczestników Programu Erasmus pochodzących z Polski, Niemiec, Finlandii, Francji i Hiszpanii. Programie Erasmus wykazuje korzyści przez wielopłaszczyznowe doskonalenie z zakresu: wiedzy, umiejętności i kompetencji społecznych, a tym samym idealnie wpisuje się w nowoczesny sposób kształcenia przyszłych nauczycieli wychowania fizycznego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Nauki o kulturze fizycznej w wymiarze historycznym a nowa klasyfikacja dziedzin i dyscyplin naukowych w Polsce Wprowadzenie. Zmiany w organizacji szkoły wyższej, narzucone ustawą z 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, ograniczają możliwości uwzględniania w dorobku uczelni prac naukowych pracowników z innych dziedzin czy dyscyplin naukowych niż ta wiodąca dla danej szkoły. W naszym przypadku jest to dyscyplina nauki o kulturze fizycznej, w ramach dziedziny nauki medyczne. Uniemożliwia to holistyczne spojrzenie na kulturę fizyczną, bo gubi się cały dorobek nauk humanistyczno-społecznych. Materiał i metody. Udowodnienie tezy o konieczności systemowego podejścia do nauk o kulturze fizycznej poprowadzono poprzez analizę literatury i materiałów źródłowych traktujących o znaczeniu samego terminu kultura fizyczna, przedstawiających historię powstania tego pojęcia, opisujących strukturę systemu nauk o kulturze fizycznej oraz rozważających korzyści z całościowego spojrzenia na różnorodne problemy tej dyscypliny. Wyniki. Zestawiono i porównano kilka ważnych, w tym ustawowych, a także międzynarodowych definicji interesującego nas tu pojęcia. Przedstawiono postacie i dorobek autorów, którzy jako pierwsi zaczęli wykorzystywać ten termin. Wreszcie odniesiono się do schematów odzwierciedlających strukturę systemu nauk o kulturze fizycznej. Wnioski. Ze względu na złożoność problematyki kultury fizycznej oraz fakt, że celem uczelni jest głównie przygotowywanie kadr pedagogicznych (nauczycieli wf., instruktorów, trenerów itp.), nie można do oceny jakości uczelni tego typu wykorzystywać dorobku naukowego tylko tych pracowników, którzy podejmują tematy korespondujące wyłącznie z naukami medycznymi, bo wyrugowanie tematyki społeczno-humanistycznej wypacza idee i sens kształcenia kadr dla całej branży.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
MOTYWACJA I SAMOOCENA OSÓB UCZESTNICZĄCYCH W SZKOLENIU NA STOPIEŃ ŻEGLARZA JACHTOWEGO Współczesny stan wiedzy psychologicznej pozwala przyjąć, że zachowanie człowieka jest powodowane oddziaływaniem określonych czynników. Wiąże się zawsze z jakimś celem, a realizacja tego celu zależy od rodzaju i siły motywów oraz od przekonania człowieka o własnych możliwościach jego osiągnięcia. Opanowanie umiejętności żeglowania jest trudnym zadaniem dlatego motywacja i ocena swoich możliwości ma tu niebagatelne znaczenie. W badaniach podjęto próbę określenia samooceny i motywacji osób uczestniczących w szkoleniu na stopień żeglarza jachtowego oraz stwierdzenie czy poziom samooceny globalnej determinuje percepcję stopnia trudności oraz stanu przyswojenia wiedzy i umiejętności żeglarskich. W badaniach wzięło udział 116 osób w wieku od 15 do 46 lat, wśród których wyodrębniono trzy grupy: uczniów, studentów, osoby pracujące. Do badań wykorzystano polską adaptację Skali Samooceny SES M. Rosenberga oraz kwestionariusz ankiety skonstruowany przez autorów opracowania. Na podstawie otrzymanych wyników stwierdzono, że średnia arytmetyczna w zakresie samooceny przyjmuje poziom wysoki w każdej grupie wiekowej w odniesieniu do badań normalizacyjnych. Kobiety wykazują wyższy poziom samooceny w porównaniu do grupy mężczyzn. Rozkład uzyskanych wyników nie jest zgodny z rozkładem normalnym, bowiem zdecydowanie dominują rezultaty wysokie przy całkowitym braku rezultatów niskich w grupach uczniów i studentów oraz w grupie kobiet. Zauważono, że istnieje związek pomiędzy poziomem samooceny a percepcją stopnia trudności i poziomem opanowania umiejętności żeglarskich. Wysoka samoocena i towarzysząca jej pozytywna motywacja mają wpływ na percepcję trudności nowych zadań oraz zwiększają efektywność uczenia się i działania.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Geneza filozoficznej idei queer wobec podstaw antropologicznych katolickiej nauki społecznej Artykuł podejmuje próbę odpowiedzi na pytania o podstawy filozoficzne i myślowe queer theory oraz prezentuje głównych myślicieli, którzy wywarli znaczący wpływ na rozwój performatywności w ruchach feministycznych. Przedstawiam genezę i opis procesu subwersji oraz dekonstrukcji pojęć takich jak płeć, małżeństwo, kobiecość, heteronormatywność, binarność, seksualność i ostatecznie queer. Polemizuję między innymi z poglądami Judith Butler, która próbuje opisać pojęcie queer, charakteryzując je jako odtwarzanie performatywnych wypowiedzi, interpolowanych, stanowiących moc wiążącą przypadkowych, obalalnych, rozsadzających istniejące konwencje. Artykuł zestawia powyższe zagadnienia z Katolicką Nauką Społeczną i antropologią Kościoła Katolickiego. Wskazuje na obszary tworzącej się na naszych oczach nowej rzeczywistości.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Programy wychowania fizycznego i ich realizacja w państwowych szkołach średnich ogólnokształcących Krakowa w latach 1918-1932 W niniejszej pracy przedstawiona została problematyka programów wychowania fizycznego i ich realizacja w państwowym szkolnictwie średnim ogólnokształcącym Krakowa w latach 1918–1932. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. wychowanie fizyczne w krakowskich szkołach średnich odbywało się przede wszystkim w formie gimnastyki. Nie była to jedyna forma zajęć. Poza nią w czasie przerw młodzież urządzała zabawy na podwórzach gimnazjalnych, chodziła na piesze wycieczki, uczęszczała na ślizgawki czy urządzała zabawy między lekcjami. Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego dla potrzeb szkoły średniej opracowało programy wychowania fizycznego dla gimnazjum niższego w 1919 r., a dla gimnazjum wyższego w 1922 r. Mimo że w latach tych obowiązywał już program ministerialny, realia wf. w krakowskich szkołach średnich nie były zbyt korzystne. Podstawową formą była gimnastyka, ale warunki lokalowe oraz kadrowe nie wszędzie pozwalały na jej wprowadzenie. Dlatego w szkołach z problemami uciekano się do obowiązkowych gier i zabaw, wycieczek, a nawet nauki strzelania. Dopiero w roku szkolnym 1925/1926 wf. obowiązkowo objęło wszystkich uczniów. Prowadzone było jak do tej pory systemem Linga z uwzględnieniem gier i zabaw. Oprócz tego uprawiano lekką atletykę i inne sporty. Początek roku 1929 przyniósł spore zmiany. W styczniu tegoż roku Ministerstwo WRiOP wprowadziło 3 godziny ćwiczeń cielesnych, nie licząc gier i zabaw. Krakowskie państwowe gimnazja bardzo ściśle dostosowały się do tych rozporządzeń. We wszystkich sprawozdaniach szkolnych z tego okresu podkreślano jego przestrzeganie. W roku 1931 MWRiOP wydało okólnik zalecający wykonywanie ćwiczeń śródlekcyjnych. Niestety, z jego realizacją było bardzo źle. Do roku 1932 nie znaleziono żadnej informacji o takich ćwiczeniach.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Pomiar menisku łzowego z wykorzystaniem keratografu i optycznej koherentnej tomografii Cel: Porównanie keratografu i optycznej koherentnej tomografii do pomiaru wysokości menisku łzowego dolnego w populacji osób zdrowych. Ocena korelacji wysokości menisku łzowego dolnego z następującymi parametrami: płeć, wiek, ankieta OSDI, test Schirmera. Metodyka: Badania przeprowadzono na 200 zdrowych oczach w Poradni Okulistycznej i Kliniki Okulistyki i Optometrii w Szpitalu Uniwersyteckim nr 2 im. dr. J. Biziela w Bydgoszczy. Do badania włączono 100 osób w wieku 18–75 lat (średni wiek: 61 lat). Następnie u każdego badanego została zmierzona wysokość menisku łzowego dolnego za pomocą keratografu Oculus 4 oraz DRI OCT Triton (Topcon), po pięć pomiarów dla każdego oka. Uzupełniająco każdy z pacjentów odpowiedział na 12 pytań z ankiety OSDI. Wyniki: Średni pomiar wysokości menisku łzowego dolnego u populacji osób zdrowych wykonany za pomocą OCT dla OP wynosił 266,55 ± 65,02 μm, natomiast dla OL 263,46 ± 67,62 μm. Natomiast średni pomiar u populacji osób zdrowych z wykorzystaniem keratografu dla OP wynosił 235,06 ± 43,83 μm, natomiast dla OL 234,40 ± 42,41 μm. Zauważono, że wysokość menisku łzowego dolnego jest wyższa u kobiet niż u mężczyzn zarówno w OCT, jak i w keratografie. Odnotowano niską zależność między wiekiem pacjentów oraz ankietą OSDI a wysokością dolnego menisku łzowego OP i OL zmierzoną za pomocą OCT i keratografu. Zależność między testem Schirmera a wysokością menisku łzowego dolnego wykazała umiarkowane podobieństwo dla OP i OL, zarówno w OCT, jak i keratografie. Wnioski: Wysokość menisku łzowego dolnego mierzonego za pomocą OCT jest wyższa niż wysokość uzyskana za pomocą keratografu. Z analizy wysokości menisku łzowego dolnego pacjentów można stwierdzić, że zarówno wiek pacjenta, jak i wynik ankiety OSDI nie mają istotnego związku z badanym parametrem.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
SAMOOCENA I MOTYWACJA OSIĄGNIĘĆ STUDENTÓW A PERCEPCJA STOPNIA TRUDNOŚCI ZAJĘĆ Z ŻEGLARSTWA JACHTOWEGO Motywacja i samoocena człowieka to kluczowe właściwości, od których zależy stawianie sobie celów, przekonanie o możliwości ich realizacji i wytrwałość w dążeniu do nich. Celem podjętych badań była próba określenia związku pomiędzy globalną samooceną oraz motywacją osiągnięć studentów a ich percepcją stopnia trudności zajęć z żeglarstwa jachtowego. Badania przeprowadzono w roku 2015 podczas zajęć prowadzonych w ramach obozów letnich dla studentów Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Wzięło w nich udział 170 osób: 86 kobiet i 84 mężczyzn, którzy uczestniczyli w 10-ciogodzinnym bloku dydaktycznym z zakresu teorii i praktyki żeglowania. W badaniach wykorzystano trzy narzędzia: polską adaptację Skali Samooceny SES M. Rosenberga, Skalę MOTO oraz kwestionariusz ankiety skonstruowany przez autorów opracowania. Średnie wyniki uzyskane przez studentów w zakresie samooceny i motywacji osiągnięć przyjmują wartości przeciętne w odniesieniu do badań normalizacyjnych, przy czym mężczyźni osiągnęli wyższe rezultaty niż kobiety. Większość osób uznała stopień trudności teorii żeglowania za przeciętny. Umiejętności praktyczne okazały się znacznie trudniejsze do opanowania dla kobiet niż dla mężczyzn. W grupie mężczyzn stwierdzono pozytywną korelację pomiędzy samooceną a motywacją osiągnięć oraz pomiędzy badanymi właściwościami a percepcją stopnia trudności zajęć teoretycznych. Wśród kobiet takich prawidłowości nie stwierdzono.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Działania organizacji pozarządowych i inicjatywy lokalnE jako narzędzia wspierania prozdrowotnego stylu życia Cel badań. Celem badań było zweryfikowanie roli i działań organizacji pozarządowych oraz inicjatyw oddolnych w obszarze promowania kultury fizycznej. Badania były realizowane w ramach DM-19 oraz DS.-267. Materiał i metody. Badaniami objęto 15 stowarzyszeń i fundacji (w tym organizacji o zasięgu ogólnopolskim), działających w obszarze kultury fizycznej. Posłużono się w nich metodą sondażu diagnostycznego. Dokonano analizy dokumentacji działań realizowanych w ramach inicjatyw oddolnych. Wyniki. Głównym obszarem działalności badanych stowarzyszeń i fundacji była szeroko rozumiana kultura fizyczna. Podmioty te regularnie ubiegają się o dofinansowanie, deklarując, że mają one duże znaczenie dla osób objętych działaniem danej organizacji – wspomagają ich aktywność zarówno fizyczną, jak i społeczną. Inicjatywy oddolne są coraz bardziej popularną formą działania na rzecz społeczności lokalnych, także w obszarze kultury fizycznej. Wnioski. Organizacje deklarują podejmowanie działań ukierunkowanych na edukację i promowanie aktywności fizycznej. Podkreślają istotne znaczenie swojej działalności w realizacji zadań zlecanych przez organy samorządowe i rządowe. W ramach inicjatyw oddolnych coraz więcej składanych jest projektów, nadal niestety małe jest zaangażowanie społeczności lokalnych w głosowanie nad nimi.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej