PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Zwapnienia w ścianie torbieli pozapalnej trzustki przyczyną nieskuteczności cystogastrostomii endoskopowej – opis przypadku Pozapalne torbiele rzekome trzustki są jednymi z najczęściej występujących powikłań ostrego zapalenia trzustki. W większości przypadków ulegają samoistnemu wchłonięciu. U niektórych chorych przetrwałe torbiele pozapalne są jednak przyczyną dolegliwości bólowych, zaburzeń pasażu żołądkowo-jelitowego lub innych powikłań. W takich przypadkach wskazane jest leczenie drenażowe lub resekcyjne. Jedną z najbardziej skutecznych drenażowych metod leczenia rzekomych torbieli pozapalnych trzustki jest cystogastrostomia endoskopowa. Warunkiem drenażu endoskopowego jest przyleganie ściany torbieli do żołądka stwierdzone w badaniach obrazowych i badaniu endoskopowym. Praca przedstawia opis bardzo rzadkiego przypadku nieskuteczności endoskopowego drenażu torbieli trzustki wpuklającej się do światła żołądka z powodu rozległych zwapnień w jej ścianie. Pięćdziesięciopięcioletni mężczyzna po przebytym ostrym zapaleniu trzustki, z trwającymi od roku bólami w nadbrzuszu, został przyjęty do kliniki w celu leczenia pozapalnej torbieli trzonu i ogona trzustki. Przy przyjęciu w badaniach laboratoryjnych nie stwierdzono odchyleń, stężenie markerów nowotworowych CA 19-9 i CEA było w granicach normy. W badaniu ultrasonograficznym stwierdzono dużą torbiel rzekomą ogona trzustki, co potwierdzono w tomografii komputerowej oraz endoskopowej ultrasonografii (EUS). Zwapnienia w ścianie zbiornika powodowały cień akustyczny, uniemożliwiając ocenę jego zawartości i drenaż przezskórny. Badanie gastroskopowe wykazało ucisk z zewnątrz na dno żołądka. Chorego zakwalifikowano do cystogastrostomii endoskopowej. Po wprowadzeniu endoskopu do żołądka i insuflacji CO2, uwidoczniono w inwersji dużą masę wpuklającą się w dno żołądka. Igłą cystotomu Giovanniego nakłuto śluzówkę żołądka, docierając do torebki torbieli, której w kolejnych próbach nie udało się przebić z powodu zwapnień w jej ścianie. W miejscu po nakłuciu obserwowano obfite krwawienie z naczynia podśluzówkowego, które zatamowano przy użyciu klipsów endoskopowych. Chory został zakwalifikowany do leczenia operacyjnego. W trybie planowym wykonano obwodową resekcję trzustki ze zwapniałą torbielą oraz splenektomię. Badanie histopatologiczne potwierdziło pozapalny charakter torbieli. Cystogastrostomia endoskopowa jest wysoce skuteczną metodą leczenia pozapalnych torbieli trzustki. U części chorych, zwłaszcza w przypadkach dużych torbieli trzustki z mnogimi zwapnieniami w ścianie, lub w sytuacji podejrzenia torbieli prawdziwej, wskazane jest leczenie pierwotnie operacyjne.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Czynniki ryzyka reoperacji w chirurgii kolorektalnej Wstęp: Powtórne interwencje chirurgiczne po operacjach jelita grubego są najczęściej wynikiem poważnych powikłań pooperacyjnych. Wg niektórych badaczy, odsetek reoperacji może służyć jako wskaźnik oceny jakości leczenia chirurgicznego, jednak dostępne w piśmiennictwie dane na temat reoperacji są rozbieżne, a opisywany odsetek reoperacji waha się od 5,2% do 13%. Celem badania było określenie częstości reoperacji oraz identyfikacja czynników ryzyka powtórnej interwencji chirurgicznej w ciągu 30 dni po operacjach jelita grubego w ośrodku reprezentowanym przez autorów artykułu. Metody: Badanie jest retrospektywną analizą parametrów okołooperacyjnych pacjentów, u których w latach 2013-2017 wykonano operacje resekcyjne jelita grubego ze wskazań onkologicznych. Wyniki: W wymienionym okresie operowano łącznie 464 pacjentów, spośród których 51 wymagało powtórnej interwencji chirurgicznej (11%). Najczęściej przyczynami reoperacji były: nieszczelność zespolenia jelitowego, krwawienie pooperacyjne i rozejście się rany. Analizy jednoczynnikowe wykazały, że podeszły wiek i niekorzystna lokalizacja guza zwiększają ryzyko reoperacji. Analiza wieloczynnikowa wskazała, że pacjenci powyżej 75 roku życia (OR = 2,1; 95%CI = 1,1-3,9) oraz pacjenci z guzem zlokalizowanym w odbytnicy (OR = 2,66; 95%CI = 1.4-5) byli bardziej narażeni na ryzyko powtórnej interwencji chirurgicznej. Pacjenci poddani reoperacji pozostawali w szpitalu dłużej (14 dni vs. 6 dni, p<0,0001) i obarczeni byli wyższą śmiertelnością (9,8% wobec 1,2%, p=0,002). Wnioski: Nasze badanie pokazuje, że liczba reoperacji po resekcjach jelita grubego może być niedoszacowana. W badanej grupie 11% pacjentów wymagało powtórnej, nieplanowanej interwencji chirurgicznej w 30-dniowym okresie pooperacyjnym. Wiek pacjenta i lokalizacja guza w odbytnicy były dwoma niezależnymi czynnikami zwiększającymi ryzyko reoperacji. Nowatorski wkład: Dane dotyczące liczby reoperacji w chirurgii jelita grubego nie są spójne i w większości doniesień częstość ponownych interwencji jest szacowana na poziomie 5-7%. Nasze badanie pokazuje, że reoperacje po operacjach chirurgicznych w przypadku raka jelita grubego są częstsze i mogą dotyczyć nawet ponad jednej dziesiątej pacjentów poddawanych leczeniu chirurgicznemu.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Starzenie się głosu u profesjonalnego śpiewaka operowego – wstępne ustalenia ele: Głównym celem badania była ocena najważniejszych zmian morfologicznych oraz parametrów akustycznych w procesie starzenia się głosu profesjonalnego śpiewaka operowego. Projekt: Badanie objęło 58 zdrowych profesjonalnych śpiewaków operowych, których porównano z 42 młodymi śpiewakami operowymi z grupy kontrolnej. Metody: Wszyscy uczestnicy zostali poddani protokołowi oceny głosu, składającemu się ze specjalistycznego badania laryngologicznego oraz oceny logopedycznej. Uzyskano oraz przeanalizowano parametry akustyczne, a także odnotowano subiektywne obserwacje. Wyniki: Poziom częstotliwości podstawowej (F0) był wyraźnie mniejszy w przypadku starszych śpiewaczek, jednak poziom F0 u starszych śpiewaków był stabilny w porównaniu z młodszymi śpiewakami. U starszych śpiewaków zasadniczo nie stwierdzono odmiennych wartości w parametrze jitter w porównaniu z młodszymi śpiewakami. Maksymalny czas fonacji (MPT) był dłuższy w grupie kobiet starszych w porównaniu z młodszymi śpiewaczkami, a w nieznacznym stopniu różnił się w grupie mężczyzn. Nie zaobserwowano zmian związanych z wiekiem w przypadku wartość parametru shimmer. Zmiany morfologiczne wydają się korelować z wiekiem badanych. Wnioski: Główną cechą zmiany głosu z wiekiem był obniżony poziom F0 wśród starszych śpiewaczek profesjonalnych oraz raczej stabilny poziom F0 u śpiewaków. Niniejsze badanie pozwala uzyskać wstępne wyniki dotyczące starzenia się głosu u populacji profesjonalnych śpiewaków operowych.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Choroba Zalewu Wiślanego – czy grozi nam kolejna epidemia? Choroba Zalewu Wiślanego (<i>Haff disease</i>) jest zespołem objawów spowodowanych rabdomiolizą rozwiniętą po spożyciu niektórych gatunków ryb i skorupiaków. Patofizjologia choroby pozostaje nieznana. Jej ogniska epidemiczne były do tej pory odnotowywane w wielu regionach świata. W niniejszym artykule przedstawiono przypadek 38-letniego pacjenta, zawodowego rybaka, u którego wysunięto podejrzenie choroby Zalewu Wiślanego. Jako objawy chory podawał rozlane bóle mięśniowe, ból głowy, uczucie ucisku w klatce piersiowej, ciemne zabarwienie moczu oraz podwyższone wartości ciśnienia tętniczego. Dominującymi nieprawidłowościami w badaniach laboratoryjnych były podwyższone stężenia kinazy kreatynowej oraz kreatyniny w surowicy krwi. W trakcie hospitalizacji pacjent wymagał leczenia nerkozastępczego. W wyniku zastosowanego postępowania uzyskano poprawę kliniczną oraz laboratoryjną. Pacjenta wypisano do domu w stanie ogólnym dobrym. Choroba Zalewu Wiślanego powinna być uwzględniana w diagnostyce różnicowej rabdomiolizy. Kluczowe w postawieniu prawidłowej diagnozy jest szczegółowe badanie podmiotowe, a przede wszystkim istotne są pytania o ostatnio spożywane pokarmy oraz narażenie zawodowe. Med. Pr. 2021;72(5):605–610

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ocena kliniczna i funkcjonalna wzmocnienia więzadła krzyżowego przedniego techniką internal bracing u młodzieży Wstęp. Uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego (WKP) stanowią ok. 50% urazów więzadłowych stawu kolanowego. Niewielki potencjał do pierwotnego biologicznego gojenia się WKP sprawia, że obecnie najczęściej stosowaną metodą leczenia jest zabieg rekonstrukcji z użyciem przeszczepu. Najnowsze badania pokazują, że alternatywą do pełnego leczenia rekonstrukcyjnego, zwłaszcza w przypadkach częściowego uszkodzenia, może być technika wzmacniania uszkodzonego więzadła za pomocą taśm syntetycznych określana jako internal bracing. Celem pracy była ocena możliwości wykorzystania taśmy syntetycznej FiberTape w częściowych uszkodzeniach więzadła krzyżowego przedniego u młodzieży. Materiał i metody. Badanie miało charakter retrospektywnych badań kohortowych. Analizie poddano 16 osób, leczonych w latach 2015-2016, z powodu częściowego uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego (uszkodzenie pęczka przednio-przyśrodkowego). W badaniu ortopedycznym oceniano zakres ruchu stawu kolanowego i wykonywano testy: Lachmana, szuflady przedniej i Pivot-Shift. Przednie przemieszczenie piszczeli oceniano za pomocą rolimetru. Badanie uzupełniono o ocenę subiektywną na podstawie skal IKDC 2000 i Lysholma. Okres obserwacji minimum 2 letni Wyniki. U wszystkich pacjentów uzyskano stabilność przednią stawu kolanowego w ocenie subiektywnej i obiektywnej, ocenianych przy użyciu testów Lachmana, szuflady przedniej, Pivot-Shifta oraz rolimetru. Zakres ruchomości wynosił 0-0-138,35±6,75. Wyniki subiektywne wynosiły w skali Lysholma 92,6±7,08 pkt, w skali IKDC 2000 95,79±5,42 Wnioski. Wzmocnienie za pomocą taśmy syntetycznej więzadła krzyżowego przedniego w częściowych uszkodzeniach pozwala uzyskać stabilność stawu kolanowego. Wyniki oceny subiektywnej odpowiadają wynikom w ocenie funkcjonalnej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wytyczne do przeprowadzania swoistych wziewnych testów prowokacyjnych: stanowisko Europejskiego Towarzystwa Chorób Układu Oddechowego (ERS) w kontekście polskich doświadczeń W procesie diagnostyczno-orzeczniczym bardzo istotne jest zastosowanie metod obiektywnych o jak największej swoistości, ponieważ rozpoznanie choroby zawodowej implikuje konsekwencje natury medycznej i prawnej. Swoiste wziewne testy prowokacyjne (<i>specific inhalation challenge</i> – SIC) są niezastąpionym narzędziem diagnostycznym w rozpoznawaniu schorzeń alergicznych układu oddechowego (takich jak nieżyt nosa, astma) oraz alergicznego zapalenia spojówek i ostrych uogólnionych reakcji alergicznych, także o etiologii zawodowej. W 2014 r. zespół ekspertów Europejskiego Towarzystwa Chorób Układu Oddechowego (European Respiratory Society) opublikował wytyczne do przeprowadzania SIC stosowanych w diagnostyce chorób zawodowych układu oddechowego. Autorzy niniejszej publikacji omawiają europejskie wytyczne w kontekście polskich doświadczeń z ośrodka referencyjnego, tj. z Kliniki Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi. W artykule szczegółowo opisano przebieg SIC oraz kryteria oceny otrzymanych wyników w diagnostyce astmy zawodowej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Przypadek izolowanego ropnia podokostnowego oczodołu w przebiegu ostrego zapalenia sitowia bez objawów zatokowych Przyczyna ropnych powikłań oczodołowych w większości przypadków tkwi w zatokach. Ropień podokostnowy oczodołu jest najczęściej konsekwencją zapalenia zatoki sitowej, co ma związek z charakterystyczną anatomią i bliskim sąsiedztwem obu struktur. Ze względu na różnice w budowie kości powikłania te zazwyczaj występują u dzieci, jednak mogą pojawić się one także w innej grupie wiekowej. Powikłania oczodołowe wymagają pilnej interwencji i leczenia ze względu na ryzyko trwałego uszkodzenia narządu wzroku i dalszych powikłań wewnątrzczaszkowych. Praca opisuje przypadek 25-letniej kobiety, która zgłosiła się do SOR z powodu wytrzeszczu lewej gałki ocznej i narastającego od 3 dni obrzęku powiek. Chora nie zgłaszała żadnych dolegliwości ze strony nosa i zatok. W wykonanej tomografii komputerowej potwierdzono obecność ropnia podokostnowego na granicy sitowia i gałki ocznej przy niezmienionych pozostałych zatokach. Ropień odbarczono w ramach ostrego dyżuru z dostępu endoskopowego. W niniejszym tekście przedstawiono szczegóły diagnostyki oraz leczenia omawianego przypadku.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ocena bezpieczeństwa leczenia tętniaków rzekomych poprzez wstrzyknięcie trombiny Wstęp: Powszechne stosowanie procedur endowaskularnych wiąże się z rosnącym ryzykiem wystąpienia tętniaków rzekomych w miejscu nakłucia tętnicy. Najczęściej stosowanym sposobem ich zaopatrywania jest zamknięcie poprzez przezskórne podanie do światła tętniaka – pod kontrolą usg – trombiny. Cel: Celem pracy była ocena bezpieczeństwa zaopatrywania tętniaków rzekomych trombiną w oparciu o dane pozyskane z materiału własnego. Materiał i metody: Analizą objęto 70 osób (57% kobiet, 43% mężczyzn) z tętniakami rzekomymi leczonymi w latach 2007–2018 w Oddziale Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej szpitala im. Pirogowa w Łodzi wstrzyknięciem trombiny do światła tętniaka pod kontrolą ultrasonografii. Średni wiek pacjentów wynosił 67,9 lat (± 10,5 lat). Chorych kwalifikowano do leczenia na podstawie oceny morfologii tętniaka i kanału w badaniu ultrasonograficznym. Przed podaniem leku oceniano – zarówno klinicznie, jak i ultrasonograficznie – ukrwienie kończyny oraz uwidaczniano koniec igły w świetle tętniaka. Wyniki: W badanej grupie średnica tętniaka wynosiła średnio 29,9 mm (± 17,2 mm) i mieściła się w przedziale od 10 mm do 96 mm. Tętniaki wielokomorowe stwierdzono u 21% pacjentów. Średnia długość kanału w badanych tętniakach rzekomych wynosiła 12 mm (± 7,7 mm), szerokość 3,5 mm (± 1,4 mm). Średnia ilość podanej trombiny wynosiła 1,7 ml (± 0,7 ml), minimalna dawka 0,5 ml, maksymalna 4 ml. Leczenie było skuteczne w 94% przypadków. Powikłania po podaniu trombiny wystąpiły u 7% pacjentów (jeden przypadek wstrząsu, jeden przypadek zakrzepu w żyle odpiszczelowej oraz trzy przypadki przejścia skrzepliny przez szyję tętniaka do tętnicy udowej). U żadnego chorego nie stwierdzono pogorszenia ukrwienia kończyny po obliteracji tętniaka. Nie wykazano też istotnych różnic w wielkościach tętniaka oraz kanału w grupie z powikłaniami i bez powikłań po podaniu trombiny; p >0,05. Wnioski: Zaopatrywanie tętniaków rzekomych przezskórnym podaniem trombiny pod kontrolą ultrasonografii dopplerowskiej jest metodą bardzo skuteczną i bezpieczną, jednak wymaga doświadczenia. Stosowanie jej może wiązać się z wystąpieniem powikłań, w tym tych istotnych klinicznie i zagrażających życiu i zdrowiu. W wybranych przypadkach należy rozważyć zastosowanie z wyboru leczenia chirurgicznego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Jak uniknąć wznowy brodawczaka odwróconego - diagnostyka, leczenie, monitorowanie w okresie pooperacyjnym – przegląd piśmiennictwa Brodawczak odwrócony (IP - inverted papilloma) to nowotwór łagodny wywodzący się z nabłonka jam nosa i zatok przynosowych, który charakteryzuje się miejscową agresywnością objawiającą się naciekaniem kości, dużym odsetkiem wznów oraz ryzykiem transformacji w raka płaskonabłonkowego. Niemal w 25% zostaje wykryty przypadkowo w trakcie operacji chorego z powodu przewlekłego zapalenia zatok przynosowych. Czynniki ryzyka wznowy wciąż nie zostały w pełni poznane i pomimo rozwoju narzędzi diagnostycznych, jak i technik operacyjnych brodawczak odwrócony stanowi spore wyzwanie kliniczne, a pacjenci wymagają obserwacji przez cały okres życia. W celu usystematyzowania obecnej wiedzy na temat IP autorzy dokonali przeglądu literatury międzynarodowej w oparciu o bazy PubMed i ScienceDirect.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Fluorouracyl i doksorubicyna – kardiotoksyczne cytostatyki w miejscu pracy Celem pracy jest analiza potencjalnych zagrożeń zawodowych związanych z fluorouracylem (FU) i doksorubicyną (DOX). Przegląd piśmiennictwa przeprowadzono, korzystając z faktograficznych i bibliograficznych baz naukowych obejmujących czasopisma recenzowane oraz z tzw. szarej literatury. W Polsce od 2014 r. trwa proces ustalania dopuszczalnych poziomów narażenia zawodowego dla wybranych leków przeciwnowotworowych, a podstawą do wyznaczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń jest zwykle stężenie ekwiwalentne 0,1% najmniejszej znalezionej w piśmiennictwie dawki terapeutycznej. Stosuje się także współczynniki niepewności, które uwzględniają: mechanizm działania cytostatyku, dynamikę metabolizmu, ocenę klasyfikacji i oznakowania pod kątem właściwości rakotwórczych, mutagennych oraz genotoksycznych, szkodliwego działania na rozrodczość, działania toksycznego na narządy, zdolność kumulacji cytostatyku, ocenę działania łącznego z innymi cytostatykami, postać fizykochemiczną oraz kompletność danych. Jeśli jest to możliwe, szacuje się ryzyko wystąpienia dodatkowego nowotworu. W Unii Europejskiej kluczowym rozwiązaniem prawnym dotyczącym zdrowia publicznego, ukierunkowanym na problematykę nowotworów zawodowych, jest dyrektywa CMD (carcinogens and mutagens directive). Omawiane cytostatyki wykazują działanie genotoksyczne i są zaliczone do grupy leków niebezpiecznych. Ich poważnym działaniem ubocznym jest zagrażające życiu uszkodzenie serca. W przeprowadzonej analizie wykazano, że włączenie leków niebezpiecznych do wykazu substancji podlegających wymaganiom dyrektywy CMD jest całkowicie uzasadnione. Procedura klasyfikacji i oznakowania cytostatyków powinna zostać zharmonizowana w całej Unii Europejskiej: zapewniłoby to rzetelne i wiarygodne zarządzanie ryzykiem.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Endoskopowa ocena zaburzeń połykania - FEES : procedura badania z oceną kwestionariuszową Badanie endoskopowe połykania FEES (fiberoptic endoscopic examination of swallowing) należy do podstawowych badań instrumentalnych wykorzystywanych w diagnostyce dysfagii ustno-gardłowej. Składa się z trzech części: I. Ocena anatomii i fizjologii gardła i krtani; II. Ocena spożywania pokarmów o różnych konsystencjach; III. Ocena skuteczności manewrów terapeutycznych. Celem pracy jest przedstawienie procedury badania oraz formularza wykorzystywanego do jego opisu.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Akceptacja choroby a jakość życia pacjentów ze stomią Wprowadzenie: Najczęstszą przyczyną wyłonienia stomii jelitowej jest rak jelita grubego. Stomia jelitowa stanowi dla pacjenta nie tylko bardzo duży problem zdrowotny, ale także życiowy. Wyłonienie stomii zmienia dotychczasowe funkcjonowanie, znacznie ogranicza aktywność i w decydujący sposób wpływa na jakość życia. Dlatego też we współczesnym procesie terapeutycznym rozpatrywane są wszystkie sfery życia człowieka, wraz z jego otoczeniem. Ocena jakości życia i stopnia akceptacji choroby wśród pacjentów z wyłonioną stomią pozwala stwierdzić, w której z płaszczyzn pacjenci wymagają uwagi i pomocy, oraz na którą z nich skierować promocję zdrowia. Cel pracy: Zbadanie wpływu akceptacji choroby na jakość życia pacjentów z wyłonioną stomią. Materiał i metody: Badaniem objęto chorych po wyłonieniu stomii przebywających w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym we Wrocławiu przy ulicy Kamieńskiego na oddziałach Chirurgii Ogólnej z Pododdziałem Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej, Pododdziałem Chirurgii Metabolicznej, Pododdziałem Chirurgii Endokrynologicznej oraz Chirurgii Onkologicznej. W badaniach posłużono się dwoma kwestionariuszami: ankietą oceny jakości życia (HRQOL) oraz skalą akceptacji choroby (AIS). Ankiety były anonimowe. Badania przeprowadzano od lutego 2015 roku do lutego 2016 roku wśród 101 osób z wyłonioną stomią, z czego 60% pacjentów (60,4% osób) stanowiły kobiety, a 40% (39,60% osób) mężczyźni. Średnia wieku osób ankietowanych wyniosła 48 lat. Najmłodszy z respondentów miał 20 lat, natomiast najstarszy 79 lat. Wśród badanych pacjentów: 16,83% (wykształcenie podstawowe) , 24,75% zawodowe, 32,67% średnie i 25,74% wyższe. Wyniki: Najczęstszą przyczyną wyłonienia stomii wśród respondentów był nowotwór jelita grubego (43,56%).Kolejne to: niedrożność mechaniczna jelita (25,74%), uszkodzenie jelita w następstwie urazów (24,75%), nieswoiste zapalenie jelit (5,95%). Jakość życia pacjentów ze stomią oceniano w odniesieniu do stanu zdrowia, sposobu wypoczynku po operacji, występowania utrudnień i ograniczeń w życiu codziennym, samooceny zaobserwowanych zmian w wyglądzie. Na wyraźne obniżenie jakości życia w tych aspektach wskazała większość badanych. Akceptacja choroby była wyższa u mężczyzn (75%) niż u kobiet (61%). Na stopień akceptacji choroby wpływało również wykształcanie – swojego stanu nie akceptowało 41% osób z wykształceniem wyższym oraz zaledwie 6% osób z wykształceniem podstawowym. Prowadząc badania, zwrócono uwagę na czynniki socjologiczne mające wpływ na ocenę poziomu jakości życia i akceptacji choroby: płeć, wiek, wykształcenie, charakter wykonywanej pracy i miejsce zamieszkania. Wnioski: Płeć i wykształcenie pacjentów wpływają na stopień akceptacji choroby, ale nie mają wpływu na jakość życia. Im wyższy stopień akceptacji choroby, tym lepsza jakość życia. Badania wskazują na potrzebę pogłębienia edukacji pacjentów w zakresie ich funkcjonowania w społeczeństwie.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wpływ tremy na czynności i odczucia w obrębie traktu głosowego Wstęp: Trema jest objawem nadmiernego pobudzenia emocjonalnego. W wielu publikacjach słowo trema jest określane jako lęk społeczny. Ten rodzaj lęku wynika głównie z poczucia bycia ocenianym w danej sytuacji społecznej. Materiały i metody: Badaniem objęto 27 studentek w wieku 22-30 lat. Do sprawdzenia wpływu tremy na czynności i odczucia w obrębie traktu głosowego zastosowano dwa rodzaje narzędzi badawczych: Ocenę Palpacyjną oraz Kwestionariusz Dyskomfortu Traktu Głosowego i Jakości Głosu. Ocena palpacyjna oraz badanie Kwestionariuszem Dyskomfortu Traktu Głosowego i Jakości Głosu były wykonane dwukrotnie: podczas indywidualnych wystąpień publicznych oraz podczas neutralnej rozmowy. Celem badania była ocena wpływu tremy na czynności i odczucia w obrębie traktu głosowego. Wyniki: Wyniki badania wykazały, że kobiety w trakcie prezentacji uzyskały istotnie statystycznie wyższą punktację oceny palpacyjnej, dyskomfortu oraz jakości głosu w porównaniu do osób w trakcie neutralnej rozmowy. Wyższa punktacja świadczy o negatywnym wpływie tremy na badane parametry. Dyskusja: Trema wpływa istotnie na czynności w obrębie struktur traktu głosowego takie jak: okolicę podżuchwową, boczne ściany gardła, mięśnie m-o-s prawy i lewy, przestrzeń pierścienno-tarczową i tarczowo-gnykową, ruchomość żuchwy, tor oddechowy). Dodatkowo, powoduje zwiększenie negatywnych odczuć w trakcie głosowym, takich jak: pieczenie, napięcie, suchość, uczucie zaciskania żuchwy i gardła, pochrząkiwanie, spłycenie oddechu, drżenie głosu, chrypa, załamywanie głosu. Odczuwany dyskomfort podczas tremy koreluje z samooceną jakości głosu zgłaszaną przez studentki.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne