PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Wpływ substancji pro-, pre- i synbiotycznych na zdrowie, pomiary morfometryczne przewodu pokarmowego oraz wyniki badań mikrobiologicznych treści jelita norek Celem przeprowadzonych badań była analiza wpływu wybranych dodatków paszowych: substancji pro-, pre- i synbiotycznych na zdrowie, pomiary morfometryczne przewodu pokarmowego oraz identyfikację mikrobiologiczną treści przewodu pokarmowego norek. Obserwacje prowadzono na norkach odmiany pastel, które żywione były w grupie I – karmą powszechnie stosowaną na fermie bez żadnych dodatków, w grupie II karmą z dodatkiem probiotyku, w III – prebiotyku, a IV ‒ synbiotyku. Stwierdzono wpływ zastosowanych dodatków paszowych na wzrost i przyrosty masy ciała norek. Po osiągnięciu zimowej dojrzałości okrywy włosowej masa ciała samic wahała się od 1,45 do 2,54 kg, a samców od 2,70 do 4,20 kg. Za okres odchowu (odsadzenie-ubój) zwierzęta w grupie III przyrosły najwięcej – samice średnio 760 g, a samce 1970 g. Analiza parametrów morfometrycznych przewodu pokarmowego wykazała wysoko istotne różnice pomiędzy średnimi dla grup, z wyjątkiem masy płuc i śledziony oraz długości żołądka. Średnia koncentracja ogólnej liczby bakterii w treści jelit w grupie II i III była podobna (8,5-9,4x104 jtk/g), wyższa w grupie IV i najwyższa w grupie kontrolnej – na poziomie 5,9x106 jtk/g. Wśród zidentyfikowanych bakterii we wszystkich grupach dominowały Corynebacterium. U norek otrzymujących paszę z dodatkiem prebiotyku w treści jelit odnotowano najniższy poziom ogólnej liczby grzybów. Przeważały grzyby z rodzaju Candida, z dominującym – Candida glabrata. Udział grzybów tego rodzaju w poszczególnych grupach był zróżnicowany i wahał się od 84,5 do 89,5%. Pozostałe zidentyfikowane grzyby w treści pokarmowej to: Rhizopus sp. i Aspergillus sp.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ działalności populacji bobra europejskiego (Castor fiber L.) na roślinność drzewiastą Wigierskiego Parku Narodowego Badania wpływu działalności populacji bobra europejskiego na skład gatunkowy drzewostanów prowadzono na terenie Wigierskiego Parku Narodowego, który jest położony na obszarze północno-wschodniej Polski. Badania prowadzono w drzewostanach występujących nad jeziorem dystroficznym „sucharem”, brzegiem rzeki i rowu melioracyjnego oraz w środowisku śródpolnym. Fakt zasiedlenia przez bobry wyznaczonych do obserwacji obszarów potwierdzono przy wykorzystaniu kamery termowizyjnej ThermoPro TP8 z niechłodzoną matrycą mikrobolometryczną 384x288 pikseli. Na każdej powierzchni badawczej wyznaczono po pięć transektów czterometrowej szerokości, na których przeprowadzono pomiary pięciu klas uszkodzeń pni oraz dwóch klas średnicy pni. Zbadano sezonowe preferencje bobrów w zgryzaniu poszczególnych gatunków roślin drzewiastych. Analiza przeprowadzona została dla każdego z czterech środowisk. Wyniki badań świadczą, że po średnio 15-letniej obecności bobrów w obszarach, które były rotacyjnie zasiedlane i opuszczane przez zwierzęta, udział zdrowych roślin drzewiastych wynosi 73,09%. Spośród 17 gatunków roślin drzewiastych do najchętniej ścinanych należały wierzba szara (25,19%) i leszczyna pospolita (32,36%). Analiza wykazała, że największym zainteresowaniem bobrów cieszyły się rośliny o średnicy pnia <10 cm (98,28%). Najbardziej eksploatowane było środowisko rzeczne oraz rowu melioracyjnego, gdzie bobry ścięły, odpowiednio 40,27% oraz 42,70% dostępnych roślin drzewiastych.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Charakterystyka cech rozrodczych loch ras pbz i wbp w zależności od genotypu RYR1 i ESR Celem przeprowadzonych badań było określenie polimorfizmu w locus RYR1 i ESR, a także określenie jego związku z cechami reprodukcyjnymi loch. Identyfikowano mutacje wykorzystując metodę PCR-RFLP. Materiał badawczy stanowiło 160 loch rasy pbz i 173 lochy rasy wbp, utrzymywane w stadach zarodowych regionu kujawsko-pomorskiego. W badanych grupach rasowych loch stwierdzono występowanie dwóch genotypów RYR1CC i RYR1CT oraz trzech genotypów w locus ESR, a mianowicie ESRAA, ESRAB oraz ESRBB. Lochy o genotypie RYR1CC/ESRAB wykazywały krótsze cykle rozpłodowe w porównaniu z pozostałymi grupami genotypowymi w obrębie grup rasowych. Większą liczbę urodzonych prosiąt w kolejnych czterech miotach otrzymano od loch rasy pbz o genotypie ESRBB, niezależnie od genotypu w locus RYR1. Natomiast wśród loch rasy wbp liczniejsze mioty obserwowano u loch o genotypie RYR1CC/ESRAA. Na podstawie uzyskanych danych można ocenić, że wykorzystanie polimorfizmu badanych genów jest niewystarczające do oceny cech rozrodczych świń.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Efektywność stosowania mieszanek z udziałem łubinu wąskolistnego w żywieniu rosnących świń Celem badań było określenie przydatności łubinu wąskolistnego, jako częściowego zamiennika białka poekstrakcyjnej śruty sojowej, w mieszankach dla świń rosnących. Sto warchlaków 3-rasowych (landrace x yorkshire) x duroc przydzielono na zasadzie analogów do grupy doświadczalnej (D) i kontrolnej (K), po 50 sztuk każda. Zwierzęta utrzymywano w ujednoliconych warunkach, po 10 sztuk w kojcu. W tuczu 2-fazowym od masy ciała 27 do 113 kg świnie żywiono mieszankami pełnoporcjowymi. Tuczniki z grupy D otrzymywały paszę z 5% udziałem łubinu wąskolistnego. Przeprowadzono ocenę wyników tuczu, po uboju ocenę rzeźną, a także uproszczoną ekonomiczną ocenę efektywności produkcji. Uzyskano bardzo dobre, porównywalne w grupach K i D wyniki tuczu i oceny rzeźnej tuczników. Zasadność użycia łubinu wąskolistnego potwierdziła niższa cena jednostkowa mieszanek z jego udziałem. Koszty paszy zużytej na przyrost 1 kg masy ciała były mniejsze w grupie D niż K, odpowiednio w I i II fazie tuczu o 4,82% (0,11 zł) i 3,24% (0,09 zł), a wykorzystanie paszy lepsze. W ekonomicznej analizie efektywności tuczu stwierdzono przewagę grupy D nad K (3,23%), co wskazuje na zasadność stosowania nasion łubinu wąskolistnego w tuczu świń.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Zaburzenia rozwojowe larw jazia (Leuciscus idus L.) wywołane przez miedź i kadm Zarodki jazia inkubowano w 0,1 mg dm3 Cu, Cd lub w czystej wodzie wodociągowej (kontrola). Oba metale znacznie zmniejszyły pęcznienie jaj. Miedź i kadm zmniejszyły tempo rozwoju embrionalnego i tempo wykluwania. U larw bezpośrednio po wykluciu stwierdzono sześć typów wad rozwojowych: skrzywienie kręgosłupa, wygięcie ciała w kształcie litery C, deformację głowy, deformację woreczka żółtkowego, obrzęk serca i skrócenie ciała. W kontroli zaobserwowano tylko pierwsze dwa rodzaje deformacji, natomiast po ekspozycji na Cu i Cd stwierdzono występowanie bardziej skomplikowanych zaburzeń. Miedź wywierała niekorzystny wpływ na zarodki jazia głównie podczas ich rozwoju (pęcznienie ikry i tempo rozwoju), podczas gdy efekty toksyczne powodowane przez kadm były bardziej znaczące po wykluciu – u nowo wyklutych larw. Zaobserwowane podczas doświadczeń deformacje larw mogą być przydatne jako bioindykator zanieczyszczenia wód metalami ciężkimi.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wplyw stopnia zabrudzenia krow na jakosc mleka Celem pracy było określenie wpływu stopnia zabrudzenia krów na liczbę komórek somatycznych w mleku. Spośród ocenianych partii ciała 64 krów najmniejszym zabrudzeniem charakteryzowało się podbrzusze (1,2 pkt.), a następnie wymię – 1,76 pkt. Największy udział krów wykazywał lekkie zabrudzenie – 40,4%, niewiele mniej – 38,6% stanowiły zwierzęta czyste, 14,8% brudne, a tylko 6,3% krowy bardzo brudne. Wymię u 46,7% krów oceniono jako czyste, u 35% krów jako lekko zabrudzone, a u 18,3% jako brudne i bardzo brudne. Wraz ze wzrostem stopnia zabrudzenia poszczególnych partii ciała krów wzrastała liczba komórek somatycznych w mleku.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Przedłużanie laktacji i jego związek z cechami mleczności u wysokowydajnych krów montbeliarde Celem badań była analiza wpływu kolejnego wycielenia i wydajności mleka (za 305 dni i dobowej w szczycie laktacji) na częstotliwość występowania laktacji przedłużonych ponad standard w stadzie krów rasy montbeliarde. Oceniono także wpływ przedłużenia laktacji na wydajność mleka i zawartość w nim tłuszczu, białka i suchej masy. Badania prowadzono w stadzie liczącym 250 krów. Utrzymywano je w oborze wolnostanowiskowej i żywiono w systemie TMR. Badaniami objęto 987 laktacji, z których 731 było dłuższych przynajmniej o 1 dzień od 305-dniowego standardu. Stwierdzono, że przedłużanie laktacji dotyczyło 74,1% analizowanych przypadków, przy czym najczęściej (26,4%) okres wydłużenia wynosił do 30 dni. Na wydłużenie laktacji w największym stopniu wpływała wydajność krów w laktacji standardowej oraz kolejne wycielenie. W okresie przedłużonych laktacji krowy produkowały o 2,7- -47,0% więcej mleka (w zależności od długości okresu przedłużenia) w stosunku do laktacji standardowych. Wydłużenie laktacji związane było istotnie z wydajnością mleka przeliczoną na 1 dzień doju. Wartości tej cechy były najwyższe (29,5 kg) przy przedłużaniu laktacji o maksymalnie 30 dni, a najniższe przy laktacjach najdłuższych (23,5 kg mleka).

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Jakość mleka towarowego pozyskiwanego w gospodarstwach stosujących różne systemy doju Celem pracy była ocena jakości mleka towarowego pozyskiwanego w gospodarstwach stosujących różne systemy doju, tzn. ręczny lub mechaniczny (konwiowy, przewodowy, hala udojowa). W analizie wykorzystano dane z dokumentacji zakładowej 5 spółdzielni mleczarskich działających na terenie województwa lubelskiego, uzyskane z oceny 121 872 prób mleka. Uwzględniono dane z poszczególnych miesięcy (od stycznia do grudnia) w latach 2008-2009, dotyczące zawartości tłuszczu (%), białka (%), ogólnej liczby drobnoustrojów (tys./ml) i liczby komórek somatycznych (tys./ml). Wykazano, że stosowany system doju, który w dużym stopniu dostosowany jest do wielkości stada krów, a co za tym idzie, powiązany z technologią produkcji mleka w gospodarstwie, istotnie wpływa na jakość produkowanego mleka towarowego. Stwierdzono istotnie wyższą (p≤0,01) zawartość tłuszczu w mleku pozyskiwanym we wszystkich formach doju mechanicznego, a białka tylko w mleku z hali udojowej. Najlepsze pod względem mikrobiologicznym było mleko pozyskiwane w halach udojowych i za pomocą dojarek bańkowych (OLD przeciętnie ok. 45 tys./ml), a nieco gorsze przy doju ręcznym (47 tys./ml) i za pomocą dojarek przewodowych (49 tys./ml). Mleko pozyskiwane w doju ręcznym zawierało ponad dwukrotnie mniej komórek somatycznych (108,6 tys./ml) w porównaniu do surowca z pozostałych analizowanych systemów doju (194,2-251,9 tys./ml).

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ drożdży Saccharomyces cerevisiae na wzrost i fermentację in vitro Selenomonas ruminantium i Megasphaera elsdenii Poprawa wykorzystania mleczanów przez Selenomonas ruminantium i Megasphaera elsdenii może być pomocna w zmniejszaniu problemów związanych z kwasicą żwacza. Celem badań było określenie wpływu żywych kultur drożdży (SC) i produktów ich fermentacji (SCFP) na wzrost i przebieg fermentacji w warunkach in vitro bakterii laktolitycznych S. ruminantium (ATCC 19205) i M. elsdenii (ATCC 25940). Hodowle były prowadzone przez 6, 12, 24 i 48 godzin w warunkach beztlenowych na podłożu referencyjnym wzrostowym z żywymi kulturami drożdży (SC) lub produktami fermentacji drożdży (SCFP) oraz na podłożu bez dodatku (CON). Nie wykazano wpływu obu rodzajów drożdży (SC i SCFP) na wzrost S. ruminantium po 6, 12 i 24 godzinach inkubacji, jednak żywe kultury drożdży (SC) zwiększyły wzrost tej bakterii po 48 godzinach inkubacji (P≤0,05). Produkty fermentacji drożdży zmniejszyły pH i zwiększyły syntezę mleczanów przez S. ruminantium. Żywe kultury drożdży zwiększyły liczbę bakterii M. elsdenii po 12 i 24 godzinach, a produkty fermentacji po 48 godzinach inkubacji (P≤0,05). Żywe kultury Saccharomyces cerevisiae zredukowały koncentrację lotnych kwasów tłuszczowych po 24 i 48 godzinach inkubacji, a kapronian był dominującym produktem fermentacji M. elsdenii. Dodatek żywych kultur Saccharomyces cerevisiae może poprawiać mikrobiologiczny rozkład włókna w żwaczu poprzez utrzymywanie optymalnego pH.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wplyw wieku i odmiany barwnej na wskazniki rozrodu norek [Neovison vison] Celem pracy była ocena wpływu odmiany barwnej i wieku na niektóre wskaźniki użytkowości rozrodczej norek. Analizowano: wielkość miotu, liczbę żywo urodzonych i odchowanych młodych z jednego miotu, śmiertelność młodych w okresie odchowu przy matkach, długość ciąży i diapauzy. Odmiana barwna oraz wiek miały statystyczny wpływ na wszystkie omawiane wskaźniki rozrodu norek. Wielkość miotu, liczba żywo urodzonych młodych oraz liczba odchowanych młodych z jednego miotu były większe u samic w pierwszym roku użytkowania rozrodczego niż u samic w drugim i trzecim roku. Śmiertelność młodych norek w okresie odchowu przy matkach była najmniejsza w pierwszym roku użytkowania rozrodczego u wszystkich odmian. Zarówno diapauza, jak i całkowita długość ciąży były krótsze w drugim roku użytkowania rozrodczego w porównaniu z pierwszym rokiem. Odmiana barwna standard czarny charakteryzowała się najlepszymi wynikami rozrodu. Natomiast samice odmiany standard czarny short NAP charakteryzowały się najkrótszymi okresami diapauzy i długości ciąży.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ rasy i płci na teksturę mięsa królików Celem pracy było określenie wpływu rasy i płci na teksturę mięsa króliczego. Materiał badawczy stanowiły króliki rasy belgijski olbrzym szary (n=30; 18♂, 12♀), kalifornijski czarny (n=26; 18♂, 8♀), nowozelandzki biały (n=19; 12♂, 7♀), popielniański biały (n=64; 31♂, 33♀) oraz termondzki biały (n=39; 17♂, 22♀). Zwierzęta ubijano w 12. tygodniu życia. Po 24-godzinnym dojrzewaniu mięsa w warunkach chłodniczych pobierano do badań próbki mięśnia najdłuższego lędźwi (m. longissimus lumborum). Pomiar siły cięcia i profilowej analizy tekstury (TPA) wykonano za pomocą teksturometru TA.XTplus (Stable Micro Systems). Mierzono takie parametry, jak: siła cięcia (kg), twardość (kg), sprężystość, spójność, żujność (kg). Wszystkie parametry tekstury mięsa oraz siły cięcia obliczono automatycznie, przy pomocy programu Exponent for Windows ver. 6.1.10.0 (Stable Micro Systems). Na podstawie przeprowadzonej analizy wykazano, że rasa ma istotny wpływ jedynie na twardość mięsa. Mięso królików termondzkich białych było najtwardsze (12,06 kg), natomiast najmniejszą twardością charakteryzowało się mięso belgijskich olbrzymów szarych (8,87 kg). Płeć nie różnicowała parametrów tekstury mięsa.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Analiza wpływu hormonalnej stymulacji samic norek odmiany białej Hedlunda niepokrytych w wyznaczonym terminie na ich wyniki rozrodcze W związku z obserwowanymi niezadawalającymi wynikami krycia norek, podjęto próbę zastosowania hormonalnej stymulacji samic odmiany białej Hedlunda niepokrytych do 19 marca. W celu uzyskania poprawy płodności samice stymulowano 19 marca dwoma rodzajami preparatów hormonalnych, podając je w formie iniekcji 24 godziny przed planowanym kryciem. Preparat 1 zawierał surowiczą gonadotropinę (PMSG) wykazującą silne działanie głównie o charakterze FSH, preparat 2 zawierał syntetyczną gonadorelinę, będącą odpowiednikiem naturalnego hormonu uwalniającego gonadotropiny przysadkowe. W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono, iż podane preparaty nie wpłynęły znacząco na badane parametry rozrodcze, nie stwierdzono istotnych różnic w długości ciąży, wielkości miotu i liczbie żywych szczeniąt w miocie między samicami grup doświadczalnych i kontrolnej.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ dodatku L-karnityny na wyniki produkcyjne loch Celem badań było określenie wpływu L-karnityny podanej lochom w ciąży wysokiej i w laktacji na ich płodność i odchów potomstwa. Badaniami objęto 20 loch PIC, przydzielonych do grupy kontrolnej (K) i doświadczalnej (D). Lochy z grupy D od 90. dnia ciąży do końca laktacji (28. dzień) otrzymywały w mieszance dodatek L-karnityny (50 mg/kg paszy). Przy odsadzeniu prosiąt od loch z grupy D, w porównaniu z grupą K, stwierdzono większą liczebność miotów (o 0,9 prosięcia) i większą (o 0,3 kg) ich masę ciała. Podawanie lochom prośnym suplementowanej mieszanki nie spowodowało zmian w składzie chemicznym mleka. Liczba komórek somatycznych w mleku loch z grupy D, w porównaniu z grupą K, była jednak mniejsza, co wskazuje na korzystny wpływ zastosowanego dodatku na gruczoł sutkowy loch. Zastosowanie w mieszance dla loch dodatku L-karnityny obniżyło koszt żywienia o 0,52 zł (14,1%) na przyrost 1 kg masy miotu do odsadzenia. Wyniki produkcyjne i ekonomiczne wskazują na zasadność stosowania dodatku L-karnityny do paszy dla loch.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Zwierzęta jako składnik produktu turystycznego w województwie zachodniopomorskim Turystyka wiejska w województwie zachodniopomorskim ma znaczącą pozycję na rynku usług turystycznych. Wiele obiektów ma wysoki standard potwierdzony kategoryzacją dokonaną przez Polską Federację Turystyki Wiejskiej „Gospodarstwa Gościnne”.Wypoczynek na obszarach wiejskich to jednak nie tylko nocleg i wyżywienie, ale również coraz ciekawszy produkt turystyczny. Tworzony jest on w oparciu na walorach naturalnych i kulturowych województwa. Znaczącą rolę mogą mieć także zasoby gospodarstw świadczących usługi turystyczne. Z tego też względu głównym celem badań była ocena roli zwierząt w kreowaniu produktu turystyki wiejskiej w województwie zachodniopomorskim.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Lokomocja i schorzenia racic u krów w pierwszym roku użytkowania w oborze rusztowej Celem pracy była ocena lokomocji i występujących zmian chorobowych w obrębie rogu racicy krów mlecznych, z uwzględnieniem przynależności do grupy produkcyjnej, okresu laktacji i wieku, w pierwszym roku funkcjonowania wolnostanowiskowej obory rusztowej wyposażonej w automatyczny system pozyskiwania mleka (AMS – Automatic Milking System). Ocenę lokomocji krów przeprowadzono po 6 miesiącach funkcjonowania nowej obory, w stadzie liczącym 115 sztuk. Stwierdzono istotny wpływ wieku krów oraz fazy laktacji na występowanie kulawizn w ocenianym stadzie. Schorzenia rogu racicy oraz skóry palców występowały głównie na kończynach tylnych.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Badania czynników decydujących o wyborze gniazd przez kury nieśne Celem pracy była próba ujednolicenia poglądów na temat preferencji gniazd przez nioski utrzymywane w systemach podłogowych. Wieloletnie badania potwierdziły duży wpływ czynników genetycznych na zróżnicowanie zachowań kur nieśnych typów: Astra S, Isa Brown, Tetra SL, ROSS. Nie potwierdzono opinii, że kury chętniej znoszą jaja w gniazdach słabiej oświetlonych. Potwierdzono natomiast wpływ koloru gniazd na decyzję o wyborze miejsca gniazdowania – kury wybierały barwy zbliżone do występujących w naturze, podobnie zresztą jak rodzaj podłóg – przypominający środowisko naturalne. Nie udało się ujednolicić poglądów dotyczących preferencji kondygnacji gniazd w segmentach – część kur wybierała gniazda położone niżej, natomiast ostatnie badania wykazały o 50% większe zainteresowanie gniazdami na 2. piętrze. Nie udało się także ustalić, czy temperatura ma wpływ na wybór miejsca znoszenia jaj przez kury.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wykorzystanie wybranych kwasów organicznych i ich mieszanin w żywieniu kurcząt rzeźnych Celem przeprowadzonych badań było określenie wpływu dodatku średniołańcuchowych kwasów tłuszczowych (MCFA), maślanu wapnia, kwasu benzoesowego i ich mieszanin, jako potencjalnych stymulatorów wzrostu w żywieniu kurcząt rzeźnych. Doświadczenie przeprowadzono na 12 grupach ptaków żywionych dietami zawierającymi dodatek kwasu benzoesowego – B (0,1%), maślanu wapnia – MW (1%), średniołańcuchowych kwasów tłuszczowych (MCFA): kapronowego – K1 (0,85%), kaprylowego – K2 (0,85%), kaprynowego – K3 (0,85%), ich mieszaniny w stosunku 1:1:1 – MCFA (0,85%) oraz mieszaniny kwasu kaprynowego i kaprylowego w formie triglicerydowej (0,3%) w stosunku 1,4:1 – MCT. Grupa kontrolna pozytywna (PC) zawierała dodatek kokcydiostatyku – salinomycyny, w ilości 70 mg/kg. W grupie kontrolnej negatywnej (NC) nie zastosowano żadnych dodatków. We wszystkich okresach odchowu nie stwierdzono poprawienia wskaźników odchowu w stosunku do PC i NC (P<0,05). W okresie od 1. do 14. dnia życia najgorszym przyrostem charakteryzowały się grupy BK2 i BMCFA, natomiast najwyższy współczynnik zużycia paszy na 1 kg m.c. występował w grupie BMW (P<0,05). W okresie od 15. do 35. dnia życia najgorszym przyrostem i zużyciem paszy na 1 kg przyrostu charakteryzowały się ptaki z grupy MWMCFA (P<0,05). W przypadku grup BMCFA, BMCT i BMW również stwierdzono wzrost współczynnika zużycia paszy (P<0,05). W całym okresie doświadczenia (do 35. dnia życia) pogorszenie przyrostów masy ciała ptaków stwierdzono w grupie BMCFA, natomiast negatywny wpływ dodatków na współczynniki zużycia paszy występował w przypadku grup BMW, BMCT, BMCFA oraz MWMCFA (P<0,05).

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Związek wycieku naturalnego z właściwościami fizykochemicznymi mięśnia longissimus lumborum tuczników Celem pracy było oszacowanie zależności pomiędzy wielkością wycieku naturalnego z mięśnia longissimus lumborum (LL – część lędźwiowa mięśnia najdłuższego grzbietu) tuczników a zbiorami właściwości fizykochemicznych, oznaczonych w 1 i 24 h po uboju. Badania przeprowadzono na mięśniu LL 250 tuczników z czterech grup rasowych. Uzyskane wyniki wskazują na znaczną zmienność wielkości wycieku naturalnego z mięśnia LL badanej grupy tuczników. Stwierdzono istotne korelacje pomiędzy wielkością wycieku naturalnego w poszczególnych terminach pomiaru i zdolnością utrzymywania wody własnej a stopniem zakwaszenia tkanki mięśniowej (pH1 i pH24), zawartością kwasu mlekowego i glikogenu, przewodnością elektryczną tkanki mięśniowej (EC24) oraz jasnością mięsa. Na podstawie przeprowadzonej analizy kanonicznej stwierdzono, iż badane parametry fizykochemiczne mięsa w niewielkim stopniu (31-36%) wyjaśniają zmienność wycieku naturalnego z mięśnia LL, co wskazuje na potrzebę dalszych badań biochemicznych mechanizmów tego zjawiska.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Analiza udziałów założycieli i przodków w populacji aktywnej owczarka niemieckiego w rejonie działania Krakowskiego Oddziału Związku Kynologicznego w Polsce Owczarek niemiecki to jedna z najpopularniejszych na świecie i w Polsce ras psów o wszechstronnym użytkowaniu. Celem pracy było zbadanie udziału założycieli i przodków w populacji aktywnej psów rasy owczarek niemiecki wpisanych do ksiąg Krakowskiego Oddziału Związku Kynologicznego w Polsce. Materiał stanowiły czteropokoleniowe rodowody 60 owczarków niemieckich – 17 psów i 43 suk, urodzonych w latach 1994-2005. Populacją referencyjną do analizy udziałów założycieli i przodków było 60 zwierząt z populacji aktywnej. Oszacowano efektywną liczbę założycieli (fe) i przodków (fa) oraz ogólną liczbę założycieli i przodków. Wyznaczono założycieli i przodków o najwyższych udziałach genów w badanej populacji. Ogólna liczba założycieli dla 60 zwierząt z populacji referencyjnej wynosiła 277, zaś ogólna liczba przodków – 60 osobników. Efektywna liczba założycieli była równa 66, a efektywna liczba przodków wynosiła 36. Założycielami o najwyższych wkładach w populację badaną było 17 zwierząt, w tym osiem psów i dziewięć suk. Z tej grupy pięć sztuk – dwa psy i trzy suki, miało udziały od 2% do ponad 6%. Następni z założycieli, tj. sześć suk i sześć psów, wnieśli wkłady genów w granicach od 1% do około 2%. Natomiast najwyższe udziały spośród przodków miały 43 osobniki – 16 psów i 27 suk. W tej grupie były cztery psy i cztery suki o udziałach genów od 3% do 7%, zaś pozostali przodkowie wnieśli wkłady o wysokości do 3%. Trzy osobniki powtarzały się zarówno wśród wymienionych wyżej głównych założycieli, jak i przodków.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo