PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Reakcja osób długotrwale praktykujących jogę na wysiłek fizyczny o intensywności na poziomie progu wentylacyjnego Wstęp. Wydolność fizyczna u osób praktykujących jogę i reakcje organizmu na wysiłek fizyczny są istotnymi czynnikami determinującymi jej skuteczne uprawianie. Dlatego celem prezentowanej pracy jest określenie wydolności fizycznej osób długotrwale praktykujących jogę oraz reakcji organizmu na wysiłek fizyczny o intensywności odpowiadającej drugiemu progowi wentylacyjnemu (ATV2). Materiał i metody. W badaniach wzięło udział 12 osób (5 kobiet i 7 mężczyzn) praktykujących jogę przez wiele lat i 12 osób nietrenujących (5 kobiet i 7 mężczyzn) w podobnym wieku, stanowiących grupę kontrolną. Wszystkich badanych poddano testowi wysiłkowemu o wzrastającej intensywności na cykloergometrze, podczas którego przy obciążeniu na poziomie ATV2 mierzono: moc aerobową (P), częstość akcji serca (HR), wentylację płucną (VE), pobór tlenu (VO2), wydalanie dwutlenku węgla (VCO2), współczynnik wymiany oddechowej (RER) i równoważnik wentylacyjny tlenu (VE/VO2). Dodatkowo, VO2max and Pmax były określone. Wyniki. Badania wykazały brak różnic somatycznych pomiędzy badanymi grupami. Osiągane wartości VE, VO2 i P przy VAT2 w grupie joginów były statystycznie wyższe niż w grupie kontrolnej, przy podobnych wartościach HR i VE/VO2 w obydwu grupach. Ponadto jogini osiągnęli wyższe wartości VO2max (p<0.015) i Pmax (p<0.007) niż grupa kontrolna. Wnioski. Przeprowadzone badania wykazały, że specyficzna praktyka jogiczna aplikowana przez wiele lat w istotnym stopniu wpłynęła na zwiększenie wydolności fizycznej i odpowiedzi wentylacyjnej na zastosowany wysiłek fizyczny, nie zmieniając przy tym uwarunkowań somatycznych organizmu i sprawności układu krążenia.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Przekonanie o własnej skuteczności a postrzegane źródła stresu związanego ze studiowaniem Cel badań. Przekonanie o własnej skuteczności może determinować funkcjonowanie człowieka w różnych sytuacjach życiowych. Przekonanie o własnej skuteczności w roli studenta może być związane ze spostrzeganiem wymagań tej roli jako potencjalnych źródeł stresu w grupie osób uczących się. Sytuacje przekraczające możliwości studentów określane są jako potencjalne źródła stresu. Materiał i metody. W badaniu wzięło udział 386 studentów, w tym 260 kobiet i 126 mężczyzn (M = 22,02; SD = 2,01). Wykorzystano w nim skalę Student ze Skali Przekonania o Własnej Skuteczności w Rolach Życiowych oraz Skalę Oceny Sytuacji Trudnych na Studiach. Wyniki i wnioski. Analizy powoliły wykazać różnice między studentami różnych lat w stopniu nasilenia przekonania o własnej skuteczności w roli studenta oraz nasilenia stresu w sytuacjach trudnych związanych ze studiowaniem. Przekonanie o własnej skuteczności jest ujemnie skorelowane z nasileniem spostrzeganych źródeł stresu.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ aktywności umysłowej i fizycznej oraz stanu zdrowia na percepcję wzrokową Percepcja wzrokowa jest aktywnym procesem służącym wydobyciu i przetwarzaniu informacji ze zmysłu wzroku. Ze względu na swoją plastyczność może ulegać zmianom pod wpływem różnych czynników. Celem niniejszej pracy było zbadanie, jaki wpływ na percepcję wzrokową ma intensywność aktywności umysłowej i fizycznej, zwłaszcza u osób starszych (po 65. roku żyda). W przeprowadzonym badaniu wzięło udział 98 osób w wieku od 15 do 85 lat. Wyniki analizowano dla całej grupy oraz w dwóch grupach wiekowych: aktywne osoby po 65. roku życia (n=46; 77,5+/-6,65 lat) oraz młodzi dorośli w wieku 19-35 lat(n=46;24,41+/-2,94 lat). Zdolności percepcji wzrokowej badano z wykorzystaniem testu Motor-free Visual Perception Test, Third Edition (MVFT-3). Test ten pozwala na ocenę ogólnej zdolności percepcji wzrokowej niezależnie od zdolności motorycznych. Aktywność była obliczana na podstawie kwestionariusza wypełnianego przez uczestników badania. Porównując wyniki osiągane przez uczestników w teście MVFT-3, osoby starsze wypadły zdecydowanie gorzej niż osoby z młodszej grupy wiekowej. Jednakże u osób po 65. r.ż. wyższy poziom aktywności ogólnej był powiązany z lepszym poziomem percepcji ogólnej mierzonej testem MVPT-3. Wykazano, że nawet wśród bardziej aktywnych osób starszych im większa jest ich aktywność ogólna, tym poziom percepcji jest wyższy. Sama aktywność fizyczna u osób powyżej 65. r.ż. nie wpływała na poprawę wyników percepcji wzrokowej. Z kolei taka zależność była obserwowana u osób młodych. Stan zdrowia ma mniejszy wpływ na poziom wzrokowej percepcji ogólnej w grupie aktywnych osób powyżej 65. r.ż. Badania sugerują, że aktywność człowieka w życiu codziennym jest czynnikiem najbardziej powiązanym z poziomem percepcji wzrokowej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
ROZWÓJ AGROTURYSTYKI W WOJEWÓDZTWIE KUJAWSKO-POMORSKIM JAKO EFEKT ABSORPCJI ŚRODKÓW UNIJNYCH PRZEZNACZONYCH NA RÓŻNICOWANIE DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ NA OBSZARACH WIEJSKICH Artykuł podejmuje problem absorpcji środków pochodzących z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach działania 311. „Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej”, rozdysponowanych w latach 2007 - 2013 na terenie województwa kujawsko-pomorskiego. Pod uwagę wzięto tę część środków, które przeznaczono na rozwój działalności agroturystycznej. Podjęto także próbę określenia czynników lokalizacji gospodarstw świadczących usługi turystyczne. Wykorzystano dane pozyskane z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wg stanu na 31.03.2017 r., dotyczące kosztów kwalifikowanych poszczególnych projektów, jak również ich szczegółowych opisów. Przeanalizowano 34 inwestycje, pod względem zrealizowanych przedsięwzięć, wysokości kosztów i rozmieszczenia przestrzennego dotowanych gospodarstw. Wykazano, że w badanych latach powstało 15 nowych gospodarstw agroturystycznych, a 19 zostało zmodernizowanych. Dotowane gospodarstwa były w większości usytuowane w sąsiedztwie obszarów chronionych oraz w strefach podmiejskich.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Nadwaga i otyłość a występowanie bólów kręgosłupa u studentek fizjoterapii Cel badań. Celem badań była ocena związku między nadwagą, otyłością a bólami kręgosłupa oraz weryfikacja korelacji pomiędzy tymi zmiennymi w grupie młodych kobiet kończących studia na kierunku fizjoterapii. Materiał i metody. Grupę badaną stanowiło 41 losowo wybranych studentek fizjoterapii III roku studiów licencjackich. Dokonano pomiaru wysokości i masy ciała oraz obliczono wskaźnik BMI. Do oceny dolegliwości bólowych części lędźwiowej kręgosłupa zastosowano Kwestionariusz Oswestry. Dla analizowanych zmiennych ilościowych wyznaczono podstawowe statystyki opisowe. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu zestawiono i skorelowano ze wskaźnikiem BMI. W celu znalezienia związku między wskaźnikiem BMI a niepełnosprawnością zastosowano analizę wariancji oraz Test Levene’a jednorodności wariancji. Wyniki. Analiza wskaźnika BMI wykazała, iż nadmiarem masy ciała charakteryzowało się 29% badanych studentek (nadwaga 17%, otyłość 12%). Średnia wartość BMI wynosiła 24,8 kg/m2. Jak wykazała analiza kwestionariusza Oswestry, 78% badanych doświadczyło bólów kręgosłupa, a dolegliwości o charakterze dużym i bardzo dużym odczuwało 22% studentek. U większości stwierdzono niewielki (61%) i mierny (27%) stopień niepełnosprawności. Analiza wskaźnika BMI względem stopnia niepełnosprawności wykazała związek istotny statystycznie (Fniepełnospr. (2, 38) = 8.72, p < 0,001). Wnioski. Większość badanych studentek doświadczyła bólów kręgosłupa, a znaczny odsetek (30%) charakteryzował się nadmierną masą ciała. Wykazano istotny statystycznie związek pomiędzy wskaźnikiem BMI a stopniem niepełnosprawności. Konieczne wydaje się położenie większego nacisku na profilaktykę zdrowotną w programie studiów.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ wysiłku na metabolizm białka w mięśniach szkieletowych Aktywność skurczowa wpływa na metabolizm białek w mięśniach szkieletowych. Wpływ ten zależy przede wszystkim od typu wysiłku (siłowy czy wytrzymałościowy) oraz od składu diety w okresie odnowy. Wysiłek siłowy indukuje głównie syntezę białek miofibrilarnych. Największy przyrost syntezy tych białek ma miejsce w okresie pierwszych czterech godzin powysiłkowej odnowy (tzw. okno anaboliczne) i zmniejsza się w miarę upływu czasu. Suplementacja białkiem znacznie zwiększa syntezę białek mięśniowych w tym okresie. Najsilniejszy wpływ pobudzający syntezę białka mięśniowego wywierają aminokwasy o rozgałęzionym łańcuchu a zwłaszcza leucyna. Leucyna jest niezależnym aktywatorem syntezy białka. Przy pewnym poziomie leucyny w miocytach ma miejsce maksymalna stymulacja syntezy białka. Poziom ten nazwano „progiem leucynowym”. Synteza białka w okresie odnowy po wysiłku siłowym regulowana jest również przez hormony (testosteron, hormon wzrostu, insulinopodobny czynnik wzrostu-1) a także przez czynniki wewnątrzmięśniowe. Rosnąca liczba danych wskazuje, że najważniejszym czynnikiem mięśniowym jest tzw. mechaniczny czynnik wzrostu. Czynnik ten wytwarzany jest w czasie skurczu mięśnia i zwiększa syntezę białek miofibrilarnych. Trening siłowy powoduje hipertrofię mięśni. Wysiłek wytrzymałościowy pobudza głównie syntezę białek mitochondrialnych. Trening wytrzymałościowy zwiększa biogenezę mitochondriów i aktywność enzymów kompleksu oddechowego. Skurcze mięśniowe aktywują również syntezę kolagenu w mięśniach oraz w więzadłach. Proces ten kontrolowany jest przez hormon wzrostu jak również przez peptydy uwalniane miejscowo przez fibroblasty.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Zmiany w zarządzaniu kulturą fizyczną w województwie łódzkim w latach 1945–1990 W latach 1946–1990 siedmiokrotnie dokonano zmian w zarządzaniu sprawami kultury fizycznej w Polsce. Brak wystarczajacych środków finansowych powodował, że działania te miały charakter głównie propagandowy, a czasami przynosiły skutek odwrotny od zamierzonego. Odtwarzanie zmian organizacji i zarządzania kulturą fizyczną w Polsce po II wojnie światowej jest procesem trwającym. Mimo powstawania wielu opracowań ogólnych nadal niewystarczający jest stan badań w regionalnym zakresie. Informacje zawarte w zdeponowanych aktach w archiwach centralnych i regionalnych, uzupełnione prasą lokalną, stanowiły podstawę do przedstawienia wycinka z dziejów kultury fizycznej w regionie łódzkim. Dzięki nim możliwe było odtworzenie organizacji i sposobu zarządzania sportem, wychowaniem fizycznym i turystyką na terenie województwa łódzkiego w latach 1945–1990.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Formy aktywności fizycznej w programach wychowania fizycznego w szkołach podstawowych, gimnazjach i szkołach ponadgimnazjalnych na terenie województwa podkarpackiego Celem badań była ocena, jakie formy aktywności sportowo-rekreacyjnej są realizowane przez nauczycieli wychowania fizycznego na różnych poziomach edukacji szkolnej w szkołach wiejskich i miejskich województwa podkarpackiego, oraz jakie trudności uniemożliwiają nauczycielowi realizację podstawy programowej z przedmiotu wychowanie fizyczne. Badaniami (kwestionariusz ankiety) objęto 1032 nauczycieli wychowania fizycznego zatrudnionych w szkołach wiejskich oraz 773 nauczycieli wychowania fizycznego pracujących w szkołach miejskich województwa podkarpackiego. Badaniami objęto szkoły o różnej wielkości: do 100 uczniów, od 100 do 300 uczniów, i powyżej 300 uczniów. Większość nauczycieli narzeka na warunki panujące w szkole. Największym problemem uniemożliwiającym realizację podstawy programowej z wychowania fizycznego w szkołach wiejskich i miejskich na Podkarpaciu jest łączenie klas oraz prowadzenie lekcji w grupach koedukacyjnych. Przeprowadzona analiza wykazała, iż nauczyciele najczęściej realizują zespołowe gry sportowe oraz lekkoatletykę.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Struktura zadania sportowego a predyspozycje psychiczne zawodniczek uprawiających koszykówkę, siatkówkę i judo Cel badań. Celem badań jest wyjaśnienie, czy i w jakim zakresie występują zależności między strukturą zadania sportowego a predyspozycjami psychicznymi wykonawców tych zadań. Materiał i metody. Zastosowano standardowe techniki badawcze: kwestionariusz badający poziom lęku Spielbergera, osobowości Eysencka i kwestionariusz temperamentu Strelaua oraz kwestionariusz agresywności Buss-Durkee. Osoby badane to zawodniczki trenujące siatkówkę (n = 24), koszykówkę (n = 26) i judo (n = 21). Do porównania różnic pomiędzy zawodniczkami zastosowano test Kruskala-Walisa. Wyniki. Stwierdzono statystycznie istotne różnice w profilach cech osobowości zawodniczek realizujących zadania sportowe o odmiennej strukturze, które to profile określają poziom pożądanych i korzystnych cech u wykonawców owych zadań. Wnioski. Różnice w zakresie dwóch kontrolowanych obszarów wydolności psychofizycznej tj. emocjonalnej i energetycznej, ujawniają, że spośród trzech badanych zadań sportowych mniejsze koszty psychiczne ponoszą siatkarki w porównaniu z zawodniczkami trenującymi koszykówkę i judo.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Koordynator plamkowy – zasada działania oraz podstawy konstrukcji Celem pracy jest zaprezentowanie zasady działania oraz podstaw konstrukcji koordynatora plamkowego używanego w terapii widzenia, a w szczególności w wykrywaniu i terapii ekscentrycznej fiksacji. Urządzenie to wykorzystuje zjawisko entoptyczne Haidingera, polegające na postrzeganiu przez pacjenta „miotełki” bądź „szczotki” dzięki spolaryzowanemu liniowo światłu w punkcie, na który fiksuje obszar plamki żółtej. Urządzenie posiada źródło światła, obracający się polaryzator oraz filtr ułatwiający zaobserwowanie zjawiska. Dzięki temu, prezentując pacjentowi konkretny punkt fiksacji, można określić, czy występuje u niego ekscentryczna fiksacja, a w dalszej kolejności ćwiczyć, by pacjenta z niej wyprowadzić. Zaprezentowane zostały fizyczne podstawy działania koordynatora, takie jak polaryzacja światła oraz mechanizm powstawania zjawiska Haidingera. Zaprezentowano, w jaki sposób można zbudować takie urządzenie, by prowadzić terapię widzenia pacjentów z ekscentryczną fiksacją.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Budowa somatyczna młodych wioślarzy i wioślarek polskich Celem pracy jest porównanie poziomu wykształcenia wybranych cech morfologicznych wioślarzy i wioślarek kadry Polski juniorów badanych w latach 2000 i 2001 oraz próba określenia ich predyspozycji do osiągania najwyższych wyników sportowych. Wykonano pomiary antropometryczne oraz określono skład ciała; zgromadzony materiał poddano opracowaniu statystycznemu. W zespołach badanych w roku 2001 zaobserwowano istotnie mniejszą długość kończyn dolnych, mniejszą masę i procentową zawartość ciała szczupłego w ogólnej masie ciała, większą szerokość miednicy wśród wioślarzy i większą szerokość nasady łokciowej wśród wioślarek. Stwierdzono, że młodzi zawodnicy i zawodniczki cechują się budową, która predysponuje ich do osiągania mistrzostwa sportowego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Rekreacyjne walory rzeki Dunajec w obszarze Pienińskiego Parku Narodowego W 1932 roku utworzono Park Narodowy w Pieninach, a po kilkunastu latach przekształcono go w Pieniński Park Narodowy. Główną atrakcją turystyczną tegoż parku jest przełom Dunajca i spływ tratwami odbywający się po nim. Ta forma rekreacji jest dobrze znana nie tylko w Polsce, ale i w Europie. Trwający kilka godzin spływ urzeka bogactwem i różnorodnością natury. Podczas trzech godzin spływu turyści mogą podziwiać przełom i najbliższe szczyty, tj. Facimiech, Grabczychę, Trzy Korony, Sokolicę. Te niezwykłe atrakcje powodują, że udział w spływie wzrasta z roku na rok i w roku 1967 liczba uczestników osiągnęła 200 000 osób. Obecnie obserwuje się jej stabilizację na niższym poziomie. Wszystkie te „cuda” natury i turystyczne atrakcje przyciągały w to miejsce znanych ludzi, takich jak Marię Konopnicką czy Adama Asnyka, co było czynnikiem promującym. Chociaż podobne imprezy są organizowane w Europie na większych rzekach, spływ na Dunajcu ma swoją specyficzną atmosferę i określony rodzaj wielbicieli.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Skłonności do podejmowania ryzyka wśród osób uprawiających różne odmiany sportu wspinaczkowego Cel badań. Porównanie skłonności do ryzyka wśród osób uprawiających różne dyscypliny wspinaczkowe: buldering, wspinaczkę lodową/drytooling, alpinizm/taternictwo, wspinaczkę tradycyjną (określaną także mianem „na własnej asekuracji”) oraz wspinaczkę sportową. Materiał i metoda. Badaniami objęto 284 osoby, w tym 69 kobiet. Zastosowano metodę sondażową, technikę ankietową, jako narzędzie badawcze wykorzystując Test Zachowań Ryzykownych Studenskiego. Wyniki. Średnia wyników skali testu wyniosła 67,44 i odniesiona do norm stenowych opracowanych przez Studenskiego oznacza silne skłonności do ryzyka i preferencję zachowań niosących ze sobą ryzyko. Kobiety i mężczyźni nie różnią się pod tym względem w sposób istotny, z wyjątkiem wymiaru Poczucia lękowej niepewności, która okazała się istotnie wyższa u kobiet. Była to zarazem jedyna zmienna niezależna od wieku. Różnice między uprawiającymi różne dyscypliny wspinaczkowe dotyczyły wymiarów: Poczucia wewnętrznego przymusu do ryzykowania oraz Świadomości uczestnictwa w zagrożeniu. W obu przypadkach najwyższe wyniki uzyskali alpiniści, natomiast najniższe uprawiający wspinaczkę sportową. Wnioski. Choć wspinaczkę zalicza się do sportów ekstremalnych, osoby uprawiające różne jej odmiany wykazują zróżnicowane skłonności do ryzyka.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Lokalna prasa a początki turystyki i sportu w Zakopanem Przełom XIX i XX wieku to okres silnego rozwoju turystyki tatrzańskiej, a także lata, w których Zakopane jako ośrodek tego ruchu staje się konkurencją dla Krynicy, Rabki, Szczawnicy, czy też licznych kurortów w Karpatach Wschodnich. Dokonania pionierów turystyki tatrzańskiej stanowiły temat zainteresowania lokalnej prasy, której dynamiczny rozwój następował wraz ze zwiększającą się frekwencją odwiedzających Zakopane. W latach 1891–1914 w Zakopanem ukazało się ogółem dwanaście czasopism, w których oprócz spraw związanych z rozwojem społeczno-gospodarczym Zakopanego wiele miejsca zajmowało propagowanie turystki, sprawozdania z odbytych wycieczek górskich, działalność Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego i Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Na łamach zakopiańskiej prasy odbywała się dyskusja na budzący kontrowersje temat dotyczący budowy kolejki na Świnicę. Początkiem XX w. w lokalnej prasie publikują swoje artykuły propagatorzy sportu i rekreacji: Leopold Świerz, Stanisław Będzikiewicz, Eugeniusz Piasecki, Stanisław Barabasz i Mariusz Zaruski.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Narciarstwo kobiet w Polsce w latach 1919-1939 W okresie międzywojennym nastąpił rozwój narciarstwa kobiet w Polsce. Sekcje kobiece prowadzono w klubach sportowych oraz towarzystwach społecznych, m.in. w Towarzystwie Gimnastycznym (TG) „Sokół” i Związku Strzeleckim. Kobiety uczestniczyły w kursach instruktorskich oraz współzawodnictwie sportowym. Do najlepszych narciarek okresu międzywojennego w Polsce należy zaliczyć: J. Loteczkową, H. Marusarzównę, E. Michalewską-Ziętkiewicz, B. Staszel-Polankową, Z. Stopkównę. Nastąpiła ewolucja w stroju sportowym, jak również wzrosła popularność tej dziedziny sportu wśród kobiet.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Syndrom Syzyfa a wynik sportowy. Perspektywa analizy transakcyjnej Artykuł definiuje syndrom Syzyfa jako zachowania osoby podejmującej wciąż ten sam wysiłek w danej dziedzinie, który jednak w ostatecznym rezultacie nie doprowadza jej do sukcesu. Na po-wstanie syndromu Syzyfa w AT decydujące znaczenie ma destrukcyjnie uformowany skrypt. Jego ujawnianie się w zachowaniach zawodników może negatywnie wpłynąć na uzyskanie pomyślnego wyniku sportowego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Zarys rozwoju szermierki sportowej w regionie wschodniej Słowacji w XIX - XX wieku Celem artykułu było przedstawienie rozwoju sportu szermierczego we wschodniej Słowacji. Szermierka swym pochodzeniem sięga zamierzchłych czasów, określano ją jako rycerską sztukę władania białą bronią. W czasie, kiedy wiele dyscyplin sportu było w stadium początkowego rozwoju, europejska szermierka miała już rozwinięty system metodycznego nauczania, który był wzbogacony obszerną literaturą. Dzieje szermierki wschodniej Słowacji nie doczekały się dotychczas pełnego i synte-tycznego opracowania, chociaż ta dyscyplina odegrała w rozwoju słowiańskiej kultury fizycznej do-niosłą rolę. Artykuł przedstawia fakty historyczne szermierki sportowej we wschodniej Słowacji – w Koszycach. Metodę badawczą oparto o bezpośrednie i pośrednie ustalenie faktów, wykorzystując wyjaśnienia deskrypcyjne i kauzalne. Dokonano analizy dostępnych źródeł drukowanych, ikonogra-ficznych i innych materiałów źródłowych. Rozwój szermierki na Słowacji nastąpił w pierwszej po-łowie XIX wieku w drugim co do wielkości mieście monarchii austro-węgierskiej w Bratysławie. W 1844 roku fechmistrz Ferdynand Martinengo nauczał szermierki w prywatnej Bratysławskiej Akademii Szermierczej. Sport szermierczy w regionie wschodniej Słowacji swoje istnienie i usta-wiczny rozwój zawdzięczał zaangażowaniu i ofiarności prof. Pačenovskiego oraz fechmistrzów, któ-rzy potrafili podnieść poziom sportowy swoich zawodników w kraju i w skali międzynarodowej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wiedza o zdrowiu a aktywność fizyczna w stylu życia studentów Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu Cel badań. Styl życia jest jednym z czynników warunkujących zdrowie człowieka. Celem badań było wyjaśnienie zależności między wiedzą o uwarunkowaniach zdrowia a aktywnością fizyczną studentów kierunku turystyka i rekreacja. Materiał i metody. Badanie zostało oparte na metodzie sondażu diagnostycznego z niestandardowym kwestionariuszem. Badanie przeprowadzono w 2016 r. w grupie 126 studentów kierunku turystyka i rekreacja Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Wyniki i wnioski. Wyniki wykazują istotną zależność między wiedzą o uwarunkowaniach zdrowia a aktywnością fizyczną badanych studentów. Analiza danych materiału ankietowego prowadzi do wniosku, że poziom wiedzy studentów na temat przyczynowych uwarunkowań zdrowia fizycznego jest zadowalający.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Tenis stołowy nową ofertą sportowo-rekreacyjną w Akademickim Związku Sportowym w Polsce w latach 1926-1939 W końcu drugiej dekady XX wieku nastąpił rozwój tej dyscypliny w Polsce. Początki tej gry są związane ze środowiskiem akademickim. Studenci polskich uczelni Alter i Grodnicki byli pierwszymi tenisistami stołowymi z kraju, którzy wystąpili w mistrzostwach świata (Praga – 1932). Nieoficjalnym mistrzem Wilna został już w 1926 roku tamtejszy AZS. Najpopularniejszym i najlepiej zorganizowanym klubem akademickim tamtych czasów było Żydowskie Akademickie Stowarzyszenie Sportowe z Warszawy. Zawodnicy AZS w badanym okresie zdobywali czołowe miejsca w mistrzostwach Poznania, Wilna, Warszawy. Działacze klubów AZS współtworzyli okręgowe związki pingpongowe w Warszawie, Lwowie, Poznaniu, Lublinie i w Wilnie. Popularyzowali tę dyscyplinę sportu poprzez organizację mistrzostw uczelnianych i międzyuczelnianych. Ping-pong był dyscypliną tanią i ogólno dostępną, traktowaną jako gra rekreacyjna. Tenis stołowy spełnił swoje zadanie jako sposób na aktywną realizację czasu wolnego przez studentów. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, doktor nauk prawniczych Maksymilian Hornung podjął próbę powołania Polskiego Związku Tenisa Stołowego (1929).

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej