PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Kultura prawna a prawo do dobrej administracji – etyczna analiza problemu Definicja administracji publicznej zmieniała się na wskutek zmian politycznych i geopolitycznych. W współczesnej literaturze przedmiotu kładzie się nacisk na wymiar przedmiotowo-podmiotowy administracji. Perspektywa przedmiotowości nakierowuje na kwestie formalno-prawne takie jak: podstawa prawna wydawanych decyzji czy sam proces wydawania decyzji administracyjnych. Kwestia podmiotowości natomiast nakierowuje na relacje między obywatelem a urzędem, a także między obywatelem a urzędnikiem. Takie podejście pozwoliło także na wprowadzenie w sposób trwały pojęcia dobra publicznego i interesu publicznego. Oba pojęcia aksjologicznie naprowadzają na wskazanie, iż celem administracji publicznej powinna głównie troska o sprawną i zgodną z obowiązującym prawem obsługę obywatela. . Obszar dotyczący administracji nie dotyczy tylko interpretacji suchych aktów prawa, lecz także dotyka kwestii stosunków między obywatelem a urzędnikiem, a także między samymi urzędnikami oraz między urzędnikiem a przełożonym w ramach stosunku pracy. Na dobrą administracje składa się całość tych relacji. Celem artykułu jest refleksja na temat możliwości rozwoju dobrej administracji na gruncie etyki oraz próba odpowiedzi na pytanie o warunki, jakie powinny zaistnieć, aby dobra administracja była nie tylko teoretycznym terminem, ale także praktycznie realizowanym w życiu codziennym

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Czy w kan. 94 §§ 1-3 KPK ujęto kanoniczną integralną koncepcję statutów? W niniejszym opracowaniu autor na kanwie kan. 94 §§ 1-3 podjął namysł nas kanoniczną koncepcją statutów. Dowiódł, że definicja statutów w sensie ścisłym ujęta w kan. 94 § 1 jest nieadekwatna do wszystkich form tego typu aktów funkcjonujących w kanonicznym porządku prawnym. Badając takie zagadnienia, jak problem autonomii statutów, ich natura, a także trudności systematyzacyjne, wskazał, że poruszane problemy mają charakter złożony i wielowymiarowy. Dlatego też, jego zdaniem, nie da się wyrazić kanonicznej koncepcji statutów w formie definicji legalnej. Argumentując wykazał, że obok statutów w sensie właściwym nie wyklucza się także stanowienia statutów w sensie niewłaściwym ze względu na szerokie spektrum stowarzyszeń funkcjonujących w Kościele. W swych rozważaniach wziął też pod uwagę specyficzny charakter Księgi „Normy ogólne”, wyrażający się w tym, że normy w nim zawarte charakteryzuje generalność. Zgodnie z celem tejże Księgi winny znaleźć aplikację w wykładni innych regulacjach kodeksowych oraz pozakodeksowych. W jego opinii w dwóch paragrafach jednego kanonu nie da się ująć złożoności kanonicznej koncepcji statutów, aczkolwiek są one użyteczne w stosowaniu prawa.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Processus brevior coram Episcopo – czy zupełne novum? Do znaczących zmian wprowadzonych przez motu proprio Mitis Iudex Dominus Iesus Franciszka, stanowiących zupełne novum w stosunku do obowiązującego do niedawna ustawodawstwa, jest ustanowienie processus matrimonialis brevior coram Episcopo. Jest to szczególny rodzaj postępowania o stwierdzenie nieważności małżeństwa, który może mieć zastosowanie w przypadkach, w których prośba została zgłoszona przez obojga małżonków lub przez jednego z nich za zgodą drugiego i jest poparta szczególnie oczywistymi argumentami. Poza szybkością i uproszczeniem procedury, proces ten wyraża szczególną troskę i czujność biskupa diecezjalnego w stosunku do swoich wiernych zatroskanych o swój status małżeński. Proces skrócony przed biskupem, jakkolwiek stanowi znaczące novum w stosunku do ustawodawstwa obowiązującego w 2015 r., to jednak ma swoje głębokie zakorzenienie w tradycji kanonicznej, sięgającej pierwszych stuleci chrześcijaństwa. Autor ukazuje najpierw starożytną instytucję episcopalis audientia, wprowadzoną po edykcie cesarza Konstantyna, podtrzymywaną przez ustawodawstwo imperialne, następnie omawia władzę sądowniczą biskupa w okresie średniowiecza (wykazując, że ewolucja systemu wymiaru sprawiedliwości, w wyniku której powstał urząd oficjała, nie wykluczała w żaden sposób osobistego wykonywania jurysdykcji przez biskupa), wreszcie przedstawia biskupa jako sędziego w okresie od Soboru Trydenckiego do KPK/83. Nadzwyczajny charakter procesu skróconego przed biskupem oznacza z jednej strony daleko idące uproszczenie procedury, z drugiej zaś wskazuje na centralną rolę biskupa w posłudze sądowniczej, którą wykonuje jako najwyższy sędzia w swoim Kościele partykularnym. Proces małżeński skrócony przed biskupem jest więc bardziej powrotem do starożytności niż absolutnym novum. Znacząca jest m.in. analogia zachodząca między starożytną instytucją episcopalis audientia i processus brevior. Franciszek nie chciał jedynie przybliżenia do procedur już istniejących innego sposobu wykonywania potestas iudicandi (w przypadku oczywistej nieważności małżeństwa), lecz przede wszystkim miał na uwadze przywrócenie bardziej autentycznego i głębszego znaczenia misji biskupa diecezjalnego.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Rola biskupa diecezjalnego w rozeznawaniu nowego charyzmatu instytutu życia zakonnego Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r. dopuszcza możliwość erygowania nowych instytutów zakonnych przez biskupa diecezjalnego. W rzeczywistości powstanie nowego instytutu zakonnego jest wieloetapowym procesem regulowanym przez prawo kościelne. Jednym z elementów tego procesu jest rozeznanie nowego charyzmatu życia zakonnego. Celem niniejszego artykułu jest ukazanie roli biskupa diecezjalnego w tym procesie.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Podmioty zobligowane i uprawnione do wychowania dziecka na podstawie Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku Artykuł obejmuje rozważania dotyczące podmiotów zobligowanych i uprawnionych do wychowania dziecka na podstawie obowiązującego Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku. Celem artykułu jest przybliżenie czytelnikowi danej tematyki poprzez analizę norm kodeksowych oraz wskazanie, które z podmiotów odpowiadają za proces wychowawczy dziecka. Na wstępie dokonano próby zdefiniowania pojęcia „dziecko”. Prawodawca kościelny poprzez „dziecko” rozumie małoletniego przed ukończeniem siódmego roku życia, które nie mają zdolności rozumnego działania. Inne definicje przedstawiane są w słowniku pedagogicznym, stojące w sprzeczności z nauką Kościoła. W prawie polskim legalna definicja przedstawiona jest w Ustawie o Rzeczniku Praw Dziecka, na jej podstawie dzieckiem jest to każda istota ludzka od poczęcia do osiągnięcia pełnoletniości. Kolejno określono termin „wychowanie”, wskazując świeckie definicje. Ostatnia część dotyczyć będzie głównej analizy norm kodeksowych odwołujących się do podmiotów odpowiadające za wychowanie dziecka. Wskazano tu rodziców jako podstawowa komórka społeczna, pełniący obowiązki rodziców przy pomocy władz państwowych, Kościół oraz szkołę. Całość rozważań zostanie zakończone podsumowaniem, w którym zawarte zostaną wnioski de lege lata i de lege feranda na podstawie analizowanych dokumentów Magisterium Ecclesiae.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Urlopy wypoczynkowe w świetle przepisów prawa pracy W artykule poruszono kwestie związane z urlopami wypoczynkowymi w świetle przepisów prawa pracy. Zasadniczym celem urlopu wypoczynkowego jest zapewnienie pracownikowi wypoczynku, aby mógł w pełni zregenerować siły fizyczne i psychiczne oraz efektywnie wykonywać swoje obowiązki. Instytucja urlopu wypoczynkowego spełnia głównie funkcję ochronną. Urlop przysługuje corocznie, jest płatny i nie można się go zrzec. Urlop wypoczynkowy to uprawnienie, które ze względu na swój cel, powinno być realizowane w naturalnej postaci, czyli pracownik powinien wykorzystać przysługujący mu czas wolny od pracy. Jednak w sytuacji, gdy pracownik nie może skorzystać z urlopu w naturze przysługuje mu wówczas ekwiwalent pieniężny. Każdy pracownik ma prawo do corocznego urlopu wypoczynkowego, dlatego powinien wykorzystać go w roku kalendarzowym w którym nabył do niego prawo. Niewątpliwie korzystanie z tego uprawnienia wpływa na organizację zakładu pracy i często może zakłócać normalny tok pracy, dlatego ustawodawca wprowadził plany urlopów. Pracownicy młodociani mają uprawnienia urlopowe ukształtowane bardziej korzystnie niż pracownicy dorośli. Przyczynami takiego rozwiązania są m.in. wiek i młody organizm potrzebujący więcej czasu na regenerację sił oraz możliwość stopniowego przystosowywania do obowiązków zawodowych. 

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Problematyka odzwierciedlenia charyzmatu instytutu zakonnego w jego prawie własnym W ramach trwającej wciąż posoborowej odnowy życia zakonnego obejmującej także rewizję prawa własnego instytutów zakonnych, odczytywania go na nowo w kontekście charyzmatu założycieli oraz dostosowywania do współczesności i norm Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku pojawia się szereg niejasności w redagowaniu konstytucji i dyrektoriów zakonnych. Główną trudnością w tym względzie wydaje się być dążenie do ostatecznego „zwerbalizowania” charyzmatu instytutu w ujęciu teologicznym i prawnym zgodnie z zamysłem założycieli tak, aby mimo upływu czasu została zachowana tożsamość ufundowanego przez nich instytutu. A z drugiej strony pojawia się trudność zharmonizowania pierwotnego charyzmatu instytutu z zachodzącymi wciąż zmianami w życiu społecznym i kulturalnym. Innym problemem jest pojmowanie samego terminu charyzmat instytutu. Najczęściej zawęża się jego sens tylko do celu istnienia instytutu, a wyrażenie go w konstytucjach sprowadza się zazwyczaj do jak najwierniejszego opisu w pierwszym rozdziale konstytucji zatytułowanym np. Charyzmat instytutu, Duchowość instytutu, Natura instytutu itp. Tymczasem charyzmat przenika całość życia w instytucie, każdą jego dziedzinę i powinien wybrzmiewać oraz być obecnym we wszystkich rozdziałach konstytucji, także tych dotyczących sprawowania władzy, wykonywania apostolatu, oddzielenia zakonników od świata, ich formacji, zarządu dobrami materialnymi, a nie tylko ograniczać się do przepisów pierwszego z nich. Zatem celem niniejszego artykułu będzie próba nakreślenia samego pojęcia charyzmatu a także jego relacji do tzw. dziedzictwa duchowego instytutu, rzadko wzmiankowanego ostatnio w środowiskach zakonników, a jakże użytecznego przy rewizji konstytucji oraz konieczność przejawów obu tych rzeczywistości we wszystkich obszarach życia zakonnego i regulujących je przepisach prawa własnego instytutów.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Formacja intelektualna w seminarium duchownym Formacja intelektualna kandydatów do stanu duchownego jest tylko jednym z elementów całościowego przygotowania przyszłego kapłana i jego późniejszej stałej pracy nad kształtowaniem swej osobowości i realizacją powierzonej mu w Kościele misji. Ten rodzaj formacji powinien nauczyć kleryka samodzielności w formułowaniu własnych ocen, jak również uważnego słuchania innych, sięgania po lekturę i korzystania z niej. Niniejsze opracowanie opisuje cel i przebieg formacji, uwzględniając podział na studia filozoficzne oraz teologiczne, jak również przedstawia sposób nauczania kleryków w seminarium duchownym.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Pojęcie świadka w kanonicznym i polskim postępowaniu karnym Celem niniejszego artykułu jest wykazanie podobieństw i różnic, jakie zachodzą w definiowaniu świadka w kanonicznym postępowaniu karnym, jak i w polskim postępowaniu karnym. Dowód z zeznań świadka jest jednym z najczęściej wykorzystywanych dowodów i tym samym stanowi jedno z najistotniejszych źródeł dowodowych w tych porządkach. Pojęcie świadka, jego prawa i obowiązki oraz poszczególne kategorie świadków w polskim postępowaniu karnym i w prawie kanonicznym nie są tożsame. Ponadto, Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r. nie przewiduje szczególnych form przesłuchania, takich jak okazanie czy przesłuchanie przy okazji oględzin lub eksperymentu, jak to ma miejsce w Kodeksie postępowania karnego.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Proces nullitatis matrimonii drogą synodalną. Papież Franciszek do Roty Rzymskiej 27 stycznia 2022 roku Z okazji inauguracji nowego roku sądowego w Rocie Rzymskiej, w dniu 27 stycznia 2022 r. papież Franciszek przyjął w Sali Klementyńskiej prałatów-audytorów wymienionego Trybunału Apostolskiego, a także jego adwokatów i pozostałych pracowników i współpracowników. W swoim przemówieniu podkreślił, że proces nullitatis matrimonii ma cechy synodalności, ponieważ jest wspólną drogą wszystkich jego uczestników prowadzącą do poznania prawdy o konkretnym małżeństwie. Uświadamia nie tylko sędziom rotalnym, ale wszystkim sędziom kościelnym, że wymierzanie sprawiedliwości w Kościele w tym zakresie wymaga ducha synodalnego: umiejętności słuchania, podejmowania dialogu i rozstrzygania. Ujawnia się w tym wrażliwość pasterska papieża Franciszka w stosunku do tych małżonków, którym nie powiodło się w życiu wspólnym, i którym, jak się wyraził, należy zaoferować „balsam miłosierdzia”.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Personalny wymiar wybranych duchowych obowiązków zakonników Ustawodawca w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 r. w czwartym rozdziale księgi drugiej zawarł obowiązki, które obligują zakonników do podejmowania konkretnych działań zarówno w zakresie zewnętrznym, jak i wewnętrznym. Pośród tych z zakresu życia duchowego zakonnika można wyróżnić te, których analiza została podjęta w niniejszym artykule, a więc: kontemplacja i modlitwa, zwracanie myśli ku Bogu i codzienny rachunek sumienia, praktyka corocznego świętego skupienia oraz ukazanie roli Maryi jako wzoru życia osobistego członka instytutu zakonnego. Artykuł zwraca uwagę Czytelnika na fakt, że ustawodawcy kodeksowemu bardzo mocno zależy na tym aspekcie życia zakonnego, ponieważ omówione kwestie znajdują się w początkowych kanonach rozdziału o prawach i obowiązkach zakonników. Ponadto zwrócenie uwagi na te aspekty życia zakonnego także w innych dokumentach Kościoła świadczy o ich randze. Poznanie myśli prawodawcy w tym względzie z pewnością pozwoli na jeszcze lepszą realizację zadań realizowanych przez zakonników, które wynikają z ich życia duchowego.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Urząd wikariusza parafialnego. Współpraca i autonomia w posługiwaniu duszpasterskim Urząd wikariusza parafialnego, który przeszedł długą ewolucję w Kościele, nie może być postrzegany jako wykonywanie doraźnych zadań zleconych przez proboszcza. Posługa wikariusza parafialnego nie jest też określana, jak w Kodeksie z 1917 roku, za pomocą pięciu różnych kategorii: wikariusz aktualny, zarządca, zastępca, pomocnik, współpracownik. Obecne prawo – inspirowane Soborem Watykańskim II – uznaje natomiast wikariusza za autentycznego współpracownika proboszcza i uczestnika jego troski, który jest ustanowiony do tej posługi przez biskupa diecezjalnego, aby – na zasadzie braterskiego współdziałania – sprawował pod władzą proboszcza dzieło nie tylko o charakterze duszpasterskim, ale i pasterskim (por. kan. 545 § 1 KPK/83). Obowiązki i uprawnienia wikariusza parafialnego, oprócz tych kodeksowych przyznających mu w określonych sytuacjach nawet uprawnienia do zastępowania proboszcza, zostały bardziej szczegółowo określone przez prawo partykularne. Dla lepszego zrozumienia zależności pomiędzy współpracą i autonomią wikariusza parafialnego w posługiwaniu duszpasterskim należy posłużyć się postanowieniami synodów diecezjalnych, które uwzględniając specyfikę konkretnych parafii i diecezji, określiły właściwe miejsce wikariusza parafialnego. Sprawuje on swoje posługiwanie z mandatu biskupa diecezjalnego, ale pod władzą proboszcza, z którym winien uzgadniać wszystkie plany i zamierzenia. Jako współbrat proboszcza w trosce o parafię, otrzymał on stosowną autonomię, która nie tylko pozwoli uczynić jego posługę bardziej owocną, ale i przygotowuje go do podjęcia w przyszłości samodzielnych zadań pasterskich.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Specyfika wyrokowania w kanonicznym procesie skróconym o nieważność małżeństwa Proces skrócony o nieważność małżeństwa jest jednym z najważniejszych punktów reformy przeprowadzonej przez papieża Franciszka na mocy motu proprio Mitis Iudex Dominus Iesus. Ta nowa instytucja przypisuje biskupowi diecezjalnemu bardzo bezpośrednią i decyzyjną rolę, która podkreśla jego znaczenie jako pierwszego sędziego w Kościele partykularnym, który został mu powierzony. Według MIDI sędzią powinien być ustanowiony osobiście biskup, który mocą swego zadania pasterskiego daje największą gwarancję katolickiej jedności z Piotrem w wierze i dyscyplinie. W procesie skróconym o nieważność małżeństwa biskup diecezjalny, po konsultacji z instruktorem i asesorem, rozważywszy uwagi obrońcy węzła i wnioski obrończe stron, gdy takie zgłoszono, jeżeli osiągnął moralną pewność co do nieważności małżeństwa, powinien wydać wyrok. Biskup nie podejmuje decyzji w oparciu o subiektywną opinię, ale na podstawie osądu o tym, co jest pewne i możliwe do udowodnienia na gruncie dowodów i argumentów przedstawionych w procesie. Jedynym ostatecznym rozstrzygnięciem, jakie biskup może wydać jest orzeczenie nieważności małżeństwa, które staje się wykonalne, gdy nie zostanie zgłoszona apelacja, po piętnastu dniach od publikacji wyroku. Nie ma zatem miejsca na wyrok negatywny, ponieważ gdy biskup nie osiągnie moralnej pewności co do nieważności małżeństwa, wydaje dekret i przekazuje sprawę do procesu zwykłego.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Trudności interpretacyjne kanonu 868 § 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku. Kwestie prawne i teologiczne Wątpliwości związane z normą zawartą w kan. 868 § 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r. pojawiają się od samego początku u wielu autorów literatury kanonistycznej. W tym kanonie znajdują odzwierciedlenie dwie fundamentalne kwestie, a mianowicie prawo do wolności religijnej, które jest jednym z podstawowych praw człowieka oraz konieczność chrztu do zbawienia. Dlatego nie jest łatwa interpretacja tego kanonu. Należy pogłębić zarówno kwestie teologiczne, jak i prawne w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości związanych z obowiązującą normą kodeksową. Opracowanie to stanowi próbę podania interpretacji, która z jednej strony wyjaśnia większość wątpliwości wynikających z przenikania się w tej normie różnych kwestii teologicznych i prawnych, z drugiej pozostaje w zgodzie z nauczaniem Kościoła katolickiego oraz intencji ustawodawcy powszechnego.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Klauzura mniszek po konstytucji apostolskiej Vultum Dei quaerere Celem artykułu jest zdefiniowanie klauzury w klasztorach mniszek całkowicie oddanych kontemplacji (zastosowaną na konkretnym przykładzie mniszek dominikanek) oraz przedstawienie zmiany jej rozumienia po ostatnim dokumencie papieskim z 2016 r. Dotychczas była to klauzura papieska, rozumiana jako przywilej i specyficzna forma oderwania się od świata. Papież Franciszek w konstytucji apostolskiej Vultum Dei quaerere określa formy klauzury, które mają być wzbogaceniem, a nie przeszkodą w życiu religijnym konkretnej wspólnoty i które są oparte o realne warunki klasztoru. Dlatego wzywa do rewizji sposobu patrzenia na realizację konkretnej formy klauzury mniszek w poszczególnych klasztorach w odniesieniu do ich własnej tradycji. Oferuje on teraz mniszkom możliwość zdecydowania się co do formy klauzury (niekoniecznie już papieskiej), zdefiniowania jej w ius proprium danego instytutu i zachowywanie tej formy po zatwierdzeniu przez Kongregację Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Obowiązek biskupa diecezjalnego wizyty ad limina Apostolorum Przedmiotem artykułu jest charakterystyka obowiązku biskupa diecezjalnego wizyty ad limina Apostolorum. Na początku autor wyjaśnia z czego wynika taki obowiązek i jakie podmioty są zobowiązane do wizyty u progu Apostołów. Powinność ta spoczywa na biskupie diecezjalnym, ale także na innych rządcach Kościołów partykularnych, którzy są zrównani z nim w prawie, tj. na wikariuszu apostolskim, opacie terytorialnym, prałacie terytorialnym i administratorze apostolskim administratury apostolskiej erygowanej na stałe. Zobligowanymi są także przełożeni Kościołów partykularnych utworzonych z racji motywów personalnych, tj. ordynariusz wojskowy, ordynariusz sprawujący władzę w Ordynariacie Personalnym dla byłych anglikanów czy administrator apostolski Personalnej Administratury Apostolskiej Świętego Jana Marii Vianney’a. Następnie autor przedstawia przygotowanie do wizyty ad limina, które obejmuje dwa elementy: przygotowanie dalsze oraz przygotowanie bliższe. Pierwszy etap obejmuje przygotowanie pięcioletniej relacji dotyczącej stanu diecezji. Drugi etap, w którym szczególne zadanie ma Sekretariat Konferencji Biskupów oraz Urząd ds. Koordynacji Wizyt, zawiera ustalenie terminu takiej wizyty oraz jej programu. Autor opisuje każdy element wizyty ad limina Apostolorum, tj. nawiedzenie grobów świętych Apostołów Piotra i Pawła, spotkanie z Biskupem Rzymu oraz wizyty w dykasteriach Rzymskich.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Liturgia sakramentu małżeństwa w realiach litewskich w diecezji Wiłkawiszskiej Przymierze między mężczyzną a kobietą nie jest jedynie przedmiotem układu prawnego lub jakiegoś kontraktu. W Kościele katolickim zostało bowiem podniesione do godności sakramentu. Nauka Kościoła jest więc jednoznaczna: małżeństwo pochodzi z ustanowienia Bożego. Dlatego też określane jest ono mianem przymierza, w miejsce dawnego określenia umowa. Ze względu na to, że jest sakramentem, którego udzielaniu towarzyszy odpowiednia forma zewnętrzna – wymaga obrzędu liturgicznego. Dlatego też ustawodawca kościelny sformułował zasadę dotyczącą formy zawierania małżeństwa. Opierając się na badaniach socjologiczno-pastoralnych autora, ukazana została strona praktyczna zawarcia małżeństwa w diecezji Wiłkawiszskiej na Litwie po odzyskaniu niepodległości od 1991 r. do 2012 r., a także zmiany zachodzące w latach późniejszych.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Wystąpienie z Kościoła formalnym aktem według prawa kościelnego Niniejszy artykuł przedstawia problem apostazji z punktu widzenia prawa kościelnego, ze szczególnym uwzględnieniem norm zawartych w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 r. Zjawisko apostazji stanowi nie tylko problem teoretyczny, lecz przede wszystkim duszpasterski. Przeprowadzona analiza ukazuje rozwój interpretacji tego zjawiska, zawarty w dokumentach Kościoła. W sposób szczególny wzięto pod uwagę dyspozycje zawarte w dokumencie Papieskiej Rady Tekstów Prawnych z 2006 r. oraz motu proprio Omnium in mentem Benedykta XVI z 2009 r., określające formę oraz skutki tego aktu. Ponadto dokonano analizy dokumentów wydanych przez Konferencję Episkopatu Polski. Szczególną uwagę zwrócono na skutki usunięcia odniesienia do aktu formalnego odłączenia się od Kościoła z treści kan. 1086 § 1, 1117 i 1124 oraz zmiany dokonane w samej procedurze składania oraz przyjmowania formalnego aktu wystąpienia z Kościoła.

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne
Przestępstwo cięższe pornografii dziecięcej. Komentarz do art. 6 § 1 n. 2 Sacramentorum sanctitatis tutela z 2010 r. Autor komentuje poszczególne znamiona – przedmiotowe, podmiotowe i legalne – przestępstwa z art. 6 § 1 n. 2 SST/2010. Postuluje rozszerzenie pojęcia pornografii dziecięcej również na tzw. pornografię wirtualną w myśl postanowień prawa międzynarodowego. Krytykuje sformułowanie przepisu (np. znamię turpe) i ograniczenie pornografii dziecięcej do małoletnich do 14 lat. Proponuje powrót do karania pornografii dziecięcej na podstawie art. 6 § 1 n. 1 SST/2010, zmieniając ten przepis: “delictum contra sextum Decalogi praeceptum cum minore vel in fraudem minori"

Dziedziny: nauki społeczne, prawo kanoniczne