PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Skład chemiczny mięsa i lipidogram krwi tuczników żywionych mieszankami zawierającymi jęczmień lub pszenżyto Przeprowadzono doświadczenie żywieniowe na 24 tucznikach hybrydowych (PIC 408 x Camborough 24), mające na celu zbadanie wpływu mieszanek z udziałem śruty jęczmiennej lub pszenżytniej na zawartość składników podstawowych i profil kwasów tłuszczowych mięśnia longissimus lumborum i adductor oraz stężenie trójglicerydów i cholesterolu w surowicy krwi. Wykazano, że rodzaj zboża zastosowanego w mieszankach nie wpłynął w sposób statystycznie istotny na zawartość składników podstawowych (białko, tłuszcz, popiół) i profil kwasów tłuszczowych (z wyjątkiem kwasów C14:0 i C20:1 w m. adductor) w lipidach obu ocenianych mięśni. Zaobserwowano jednak nieznaczne obniżenie zawartości tłuszczu śródmięśniowego, w którym było nieco więcej wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (głównie linolowego), a także poziomu analizowanych wskaźników krwi tuczników żywionych mieszankami z pszenżytem.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Porownanie skladu morfologicznego i jakosci tresci jaj perlic perlowoszarych i bialych Oceniono jakość jaj perlic perłowoszarych i białych w 51. tygodniu życia ptaków. Oceniano po 30 jaj z każdej odmiany. Badania wykonano w ciągu 24 godzin po pozyskaniu jaj. Perlice białe znosiły jaja o istotnie większej masie (46,5 g), długości (51,3 mm) i szerokości (39,6 mm) w porównaniu z perlicami perłowoszarymi (odpowiednio: 39,2 g, 49,4 i 37,5 mm). Ponadto jaja perlic perłowoszarych miały lżejszą (6,2 g) i cieńszą skorupę (0,51 mm). Udział białka w jajach perlic perłowoszarych wynosił 44,4% i był istotnie mniejszy niż u perlic odmiany białej (51,2%). Natomiast udział żółtka w jajach wynosił 39,9% i 33,4% i był istotnie większy w jajach perlic perłowoszarych niż białych. Zanotowano większe wartości jednostek Haugha jaj perlic białych, w porównaniu z jajami pobranymi do badań od ptaków odmiany perłowoszarej. Odczyn żółtka był istotnie wyższy w jajach perlic perłowoszarych (6,2) niż białych (6,1).

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Znaczenie bydła w gospodarstwach agroturystycznych Badaniami objęto 69 gospodarstw agroturystycznych w kraju. Od sierpnia do października 2010 roku przy pomocy ankiet zabrano informacje charakteryzujące te gospodarstwa oraz prowadzoną w nich produkcję bydlęcą. Stwierdzono, że w 40% gospodarstw agroturystycznych stosowano wolnostanowiskowy system utrzymania bydła, a w 46% obór krowy dojono ręcznie. W 86% gospodarstw agroturystycznych utrzymujących bydło turyści chętnie spożywali mleko po doju, mleko zsiadłe preferowano w 56% gospodarstwach, w 72% konsumowano twaróg, natomiast śmietanę tylko w 37% gospodarstw. Goście przebywający w gospodarstwach agroturystycznych chętniej spożywali potrawy z wieprzowiny i z drobiu, niż z wołowiny. Wykazano, że turyści chętnie fotografowali bydło, lubili je obserwować, angażowali się w produkcję wyrobów własnych z mleka, ponadto uważali, że bydło korzystnie wpływa na krajobraz.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Użytkowość rozpłodowa loch w zależności od stopnia umięśnienia w dniu pierwszego pokrycia Celem badań była analiza użytkowości rozpłodowej loch w pierwszym cyklu rozpłodowym w zależności od stopnia umięśnienia wyrażonego wysokością „oka polędwicy” (WOP) określonego w dniu pokrycia. Analizy wyników użytkowości rozpłodowej loch dokonano na podstawie następujących cech: łączna liczba prosiąt urodzonych w miocie, w tym żywych i martwych, liczba prosiąt żywo urodzonych i liczba prosiąt urodzonych martwych, liczba prosiąt w 21. dniu życia, liczba prosiąt odsadzonych, masa prosięcia i miotu w 1. oraz 21. dniu życia, upadki prosiąt do 21. i 30. dnia oraz dni jałowienia loszek. Loszki przydzielono do trzech grup w zależności od WOP, określonego w dniu pierwszego pokrycia. Do grupy I przedzielono loszki, których WOP wynosiła ≥ 54,1 mm, w grupie II znalazły się loszki, których wartość WOP wahała się w granicach 54,0–46,1 mm, a w grupie III znajdowały się loszki z WOP wynoszącą ≤ 46,0 mm. Loszki z grupy I i II w dniu pokrycia charakteryzowały się statystycznie istotnie (P ≤ 0,05) mniejszą masą ciała w porównaniu z loszkami z grupy III, co prawdopodobnie było efektem zróżnicowanego ich wieku. Stwierdzono, że loszki z grupy III odsadzały statystycznie istotnie (P ≤ 0,01) więcej prosiąt aniżeli loszki z grupy I.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ preparatu białkowo-ksantofilowego PX z lucerny (Medicago sativa L.) na aktywność wybranych enzymów w komórkach wątroby tuczników W dostępnej literaturze krajowej i zagranicznej prezentowane są nieliczne doniesienia na temat aktywności enzymów wskaźnikowych, zwłaszcza markerowych, charakteryzujących pracę konkretnych organelli komórkowych. Ubogie są również informacje na temat zmian aktywności enzymów, jakie zachodzą pod wpływem żywieniowych czynników doświadczalnych. W doświadczeniu założono, że koncentrat białkowo-ksantofilowy PX z lucerny pozytywnie wpłynie na metabolizm, czego efektem będzie poprawa wskaźników produkcyjnych u tuczników. Celem badań było zatem sprawdzenie możliwości wykorzystania niestosowanych dotąd enzymów w ocenie poprawności zachodzących procesów biochemicznych po podaniu PX. Oceniano aktywność enzymów związanych z kluczowymi przemianami biochemicznymi zachodzącymi w komórce, co pozwala na ocenę poprawności zachodzących procesów, jak i reakcji ustroju na czynniki zewnętrzne. Doświadczenie przeprowadzono na 288 tucznikach (loszkach i wieprzkach) mieszańcach (wbp x Neckar), podzielonych na 4 grupy, zróżnicowane pod względem dawki i okresu podawania koncentratu białkowo-ksantofilowego PX z lucerny (Medicago sativa L.). Koncentrat z lucerny wprowadzono do mieszanki paszowej w miejsce poekstrakcyjnej śruty sojowej. Analizowano aktywność wybranych enzymów markerowych: dehydrogenazy mleczanowej (LDH), jabłczanowej (MDH), bursztynianowej (SDH) oraz hydrolazy glukozo-6-fosforanowej (G6PC). Wykazano obniżenie aktywności analizowanych enzymów w komórkach wątroby u zwierząt otrzymujących dodatek koncentratu PX w porównaniu do zwierząt z grupy kontrolnej, co sugeruje korzystny wpływ zastosowanego preparatu na przemiany metaboliczne u badanych zwierząt. Wyniki doświadczenia potwierdzają celowość stosowania w żywieniu świń koncentratu białkowo-ksantofilowego PX z lucerny, zwłaszcza w dawce 3% podawanej w sposób ciągły.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ preparatu ziołowego na zmiany barwy i kwasowości mięsa wieprzowego podczas przechowywania Materiał badawczy stanowiło 80 próbek mięsa z m. longissimus lumborum pochodzących od tuczników hybrydowych (topigs 20 ♀ x tempo York ♂) z dwóch grup żywieniowych. Zwierzęta obu grup otrzymywały mieszanki pełnoporcjowe, natomiast dla świń grupy doświadczalnej wprowadzono dodatkowo preparat ziołowy w ilości 5 g x kg-1 paszy. Wykazano, że zakwaszenie musculus longissimus lumborum nie zależało od rodzaju stosowanych mieszanek, natomiast wydłużenie czasu przechowywania do 2 i 4 dni w sposób istotny (P≤0,01) obniżyło jego pH. Mięso pochodzące od świń otrzymujących preparat ziołowy cechowało się ciemniejszą barwą (P≤0,05), mniejszym stopniem wysycenia w kierunku czerwieni (P≤0,01) i żółci (P≤0,05) oraz niższym (P≤0,01) indeksem wysycenia barwy (C*).

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Jakość i przydatność technologiczna mięsa świń rasy złotnickiej pstrej i jej mieszańców z rasą duroc lub wielką białą polską Badaniami objęto ogonówkę surowo dojrzewającą i boczek wędzony, wykonane z mięsa świni złotnickiej pstrej i jej mieszańców z rasą duroc i wbp. Określono przyrosty masy mięsa po peklowaniu i ubytki podczas wędzenia. Ponadto oceniono sensorycznie badane wyroby, oznaczono ich pH, jasność barwy (L*a*b*) i zawartość NaCl. Krzyżowanie świni złotnickiej pstrej przy użyciu ras duroc i wbp przyczyniło się do wzrostu mięsności tusz, odpowiednio o ok. 1 i 4 p.p., i zmniejszenia grubości słoniny o 3 do 9 mm. We wszystkich grupach genetycznych uzyskano mięso bardzo dobrej jakości, nie wykazujące odchyleń jakościowych. W mięśniach ogonówki świni złotnickiej notowano mniejsze przetłuszczenie śródmięśniowe (2,25%) w porównaniu z mieszańcami (ok. 2,9%). Jakość wyrobów sporządzonych z mięsa badanych grup tuczników nie różniła się istotnie pod względem większości badanych parametrów technologicznych oraz cech fizykochemicznych i organoleptycznych. Zarówno ogonówka surowo dojrzewająca, jak i boczek wędzony uzyskały wysoką ocenę za wyróżniki sensoryczne, średnio powyżej 4,5 pkt. w 5-punktowej skali. Stwierdzono, że krzyżowanie rasy złotnickiej pstrej z rasami wbp i duroc nie powoduje pogorszenia jakości badanych wyrobów, ale przyczynia się do poprawy wartości rzeźnej tuczników, co jest szczególnie widoczne u mieszańców z rasą wbp.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wplyw obnizenia poziomu energii w dawce pokarmowej na poziom witaminy B12 w osoczu krwi buhajkow Badaniami objęto 60 buhajków: 30 rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-białej (PHF) oraz 30 mieszańców krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej z buhajami rasy limousine (PHF x LM). Oceniano wpływ obniżenia poziomu energii w dawce do 80% zapotrzebowania bytowego w ostatnich 60 dniach opasu na koncentrację witaminy B12 w osoczu krwi. Stwierdzono, że zmodyfikowana dieta nie wpłynęła istotnie statystycznie na zawartość kobalaminy we krwi buhajków PHF x LM. Wykazano natomiast istotny statystycznie spadek poziomu witaminy B12 u buhajków PHF po tygodniu od zmiany dawki, co nie potwierdziło się jednak na koniec doświadczenia.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ poziomu zinbredowania na wyniki odchowu prosiąt w obrębie ras objętych programem ochrony W Polsce szczególnie zagrożone obniżeniem produkcji na skutek wzrostu inbredu są rasy świń objęte programem ochrony (złotnicka biała, złotnicka pstra oraz puławska). W rasach tych, mimo hodowli ukierunkowanej na minimalizację inbredu, stwierdza się w ostatnich latach stopniowy wzrost tego parametru. W związku z powyższym podjęto badania, których celem była ocena wpływu zinbredowania loch ras objętych hodowlą zachowawczą i inbredu prosiąt na wyniki ich odchowu. Badaniami objęto 6025 loch ras rodzimych (2971 loch rasy puławskiej, 1323 loch rasy złotnickiej białej i 1731 loch rasy złotnickiej pstrej), urodzonych w latach 2003-2011. Zebrano dane dotyczące ich miotów, tj. liczbę prosiąt urodzonych i odchowanych. Łącznie zebrano informacje o 23 829 miotach. Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono, że w rasach złotnickich wzrost zinbredowania matek do wartości 6,25% wpływa na poprawę wyników ich użytkowości rozpłodowej, zwiększając liczbę urodzonych prosiąt w czwartych i kolejnych miotach rasy złotnickiej pstrej (P≤0,05) oraz liczbę odchowanych prosiąt w miotach drugich i trzecich rasy złotnickiej białej (P≤0,05). Lochy o inbredzie przekraczającym 12,5% rodziły i odchowywały nieco mniej prosiąt w miotach drugich i kolejnych, jednak różnice nie były statystycznie istotne. Zinbredowanie potomstwa o wartości powyżej 12,5% miało istotny wpływ na zmniejszenie liczby urodzonych i odchowywanych prosiąt, przede wszystkim w pierwszych miotach ras złotnickich (P≤0,05). W rasie puławskiej nie stwierdzono powyższych zależności.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ systemu żywienia tradycyjnego i TMR na pobranie paszy przez krowy, ich wydajność, skład mleka i jego jakość higieniczną Celem badań było określenie wpływu dwóch systemów żywienia – tradycyjnego i TMR, na wydajność, skład chemiczny i jakość higieniczną mleka krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej. Badania przeprowadzono od listopada 2009 do października 2010 roku w dwóch stadach. Stado A krów mlecznych żywiono tradycyjnie, natomiast stado B systemem TMR. Dawkę pokarmową stanowiła: sianokiszonka traw z motylkowymi, kiszonka z kukurydzy, pasze objętościowe suche oraz pasze treściwe i mineralne. W obu stadach łącznie liczba krów wynosiła 60, po 30 szt. w każdym. Zwierzęta utrzymywano w systemie alkierzowym. W badaniach wykazano, że krowy żywione system TMR pobrały dziennie o 10 kg więcej paszy niż zwierzęta żywione systemem tradycyjnym. Wydajność mleczna (zarówno dzienna, jak i roczna) krów ze stada B była wyższa od wydajności krów ze stada A. Zastosowanie systemu żywienia TMR pozwoliło uzyskać od krów mleko z większą zawartością białka i tłuszczu oraz o wyższej jakości higienicznej (szczególnie w okresie letnim) niż przy zastosowaniu żywienia tradycyjnego.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Podstawowy skład chemiczny i wybrane parametry tłuszczu koziego z okresu żywienia letniego i jesienno-zimowego Celem pracy była ocena podstawowego składu chemicznego, stopnia dyspersji tłuszczu mlecznego i zawartości cholesterolu w mleku kozim, z uwzględnieniem sezonu produkcji. Materiał do badań stanowiły próby mleka pobrane indywidualnie od kóz rasy białej uszlachetnionej, z pełnego udoju. Analizie poddano łącznie 70 prób, w tym 35 w sezonie letnim (V- -VI) i 35 w sezonie jesiennym (X-XI). W mleku oznaczono: zawartość tłuszczu, białka, laktozy i suchej masy, stan dyspersji tłuszczu mlekowego oraz zawartość cholesterolu. Wykazano, że w sezonie letnim zwierzęta produkowały istotnie (p≤0,01) więcej mleka (o 1,82 kg). Mleko pozyskiwane w sezonie jesiennym zawierało natomiast istotnie (p≤0,05) więcej suchej masy (o 0,74 punkty procentowe), w tym tłuszczu (o 0,27 p.p.), białka (o 0,43 p.p.) i laktozy (o 0,34 p.p.). Przeciętna średnica kuleczek tłuszczowych mleka koziego produkowanego w szczycie laktacji (sezon letni) była istotnie (p≤0,05) większa (2,10 μm vs 1,80 μm) w porównaniu do końcowej jej fazy (sezon jesienny). Mleko pozyskiwane w sezonie letnim zawierało istotnie (p≤0,01) więcej cholesterolu w porównaniu do mleka produkowanego jesienią (16,23 vs 11,30 mg/100 g tłuszczu). Wykazano istotne, dodatnie korelacje pomiędzy wydajnością dobową kóz a przeciętną średnicą kuleczek tłuszczowych i ich obwodem (r=0,38***), a także polem powierzchni (r=0,43***) oraz dodatnią korelację między zawartością cholesterolu w mleku a wydajnością dobową zwierząt (r=0,38**) oraz ujemną z koncentracją laktozy (r=–0,32*).

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Charakterystyka okrywy włosowej konika polskiego i konia huculskiego z uwzględnieniem właściwości fizycznych oraz budowy histologicznej różnych rodzajów włosów Celem badań była analiza porównawcza okrywy włosowej konika polskiego i konia huculskiego, ze szczególnym uwzględnieniem budowy histologicznej oraz parametrów fizycznych włosów. Włosy do badań pochodziły od 20 klaczy, po 10 z każdej rasy. Próby włosów zostały pobrane w okresie zimowym, z boku kłody, grzywy, ogona oraz szczotek. Włosy z boku kłody zostały podzielone na frakcję pokrywową i puchową. U obu ras zaobserwowano większy procentowy udział włosów puchowych (ok. 70%) w stosunku do włosów pokrywowych (ok. 30%). Włosy pokrywowe konika polskiego były o ok. 50% dłuższe w porównaniu do włosów konia huculskiego, natomiast długość włosów puchowych nie różniła się istotnie pomiędzy rasami. Zarówno włosy pokrywowe, jak i puchowe konika polskiego były o ok. 25% grubsze w porównaniu do włosów konia huculskiego. Zdolność do wydłużenia poszczególnych rodzajów włosów nie różniła się istotnie pomiędzy rasami. Najmniejsze wydłużenie (ok. 45%) stwierdzono dla włosów szczotek, natomiast największe (ok. 55%) – dla włosów grzywy. Budowa histologiczna kutikuli włosów nie wykazała różnic między analizowanymi rasami koni.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Analiza wzrostu gołębi różnych ras Celem badań była analiza wzrostu masy ciała i związanych z nią dwóch wymiarów gołębi w okresie od 7. dnia po wykluciu do 24. miesiąca życia. Badaniami objęto gołębie ras mięsnych: king, strasser i wrocławski mięsny oraz gołębie pocztowe. Łącznie zbadano 200 osobników (po 50 z każdej rasy). W celu przeanalizowania wzrostu ptaków ważono i mierzono je w wieku: 7, 14, 28 dni oraz 3, 6, 12 i 24 miesięcy. W wyniku badań stwierdzono, że w okresie od 7. dnia do 24. miesiąca życia największą masą ciała charakteryzowały się gołębie rasy king, a najmniejszą gołębie pocztowe, co wynika z różnych celów hodowlanych. Największą szerokość klatki piersiowej w całym okresie badań miały gołębie rasy king, a długość mostka – gołębie rasy strasser.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Ocena przyżyciowa stopnia otłuszczenia i umięśnienia loszek o różnym genotypie przy użyciu ultrasonografu Aloka SSD-500 w odniesieniu do wybranych wskaźników użytkowości rozpłodowej Celem pracy było określenie stopnia otłuszczenia i umięśnienia loszek o różnym genotypie na podstawie przyżyciowych pomiarów ultrasonograficznych aparatem Aloka SSD-500 i zdefiniowanie współzależności pomiędzy nimi, a także ustalenie ich wpływu na liczbę prosiąt żywo urodzonych i odsadzonych. Badania przeprowadzono na 240 loszkach, utrzymywanych w identycznych warunkach produkcyjnych. Loszki zostały podzielone na 3 grupy w zależności od genotypu: grupa 1 – 80 loszek rasy pbz, grupa 2 – 80 loszek rasy wbp, grupa 3 – 80 loszek mieszańcowych pbz x wbp. Przy pomocy ultrasonografu Aloka SSD-500, wyposażonego w 17 cm głowicę UST-5044 o częstotliwości pracy 3,5 MHz, przeprowadzono przyżyciową ocenę loszek oraz określono stopień ich otłuszczenia i umięśnienia podczas pierwszego krycia. W celu sprawdzenia zależności występujących pomiędzy badanymi cechami obliczono współczynniki korelacji liniowej Pearsona (r). Największą grubość słoniny w punkcie P2 zaobserwowano u loszek mieszańcowych pbz x wbp (P≤0,01), najmniejszą natomiast u loszek wbp. Podobną relację stwierdzono w przypadku grubości słoniny w punkcie P4. Największą wysokość mięśnia najdłuższego grzbietu zaobserwowano u loszek pbz x wbp (P≤0,01), a najniższą u czystorasowych loszek pbz (P≤0,01). Największą powierzchnię przekroju mięśnia najdłuższego grzbietu (LD) oraz powierzchnię tłuszczu nad tym mięśniem wykazano u loszek pbz x wbp. Loszki czystorasowe pbz uzyskały podobny wynik do loszek mieszańcowych pbz x wbp w przypadku korelacji pomiędzy szerokością mięśnia LD a powierzchnią tłuszczu nad tym mięśniem. W badaniach stwierdzono, że wraz ze wzrostem stopnia otłuszczenia i umięśnienia loszek zwiększała się również liczba prosiąt żywo urodzonych i odsadzonych.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ dodatków probiotycznych i ziołowych na produkcyjność i jakość mięsa indyków Celem pracy było określenie wpływu zastosowania preparatu probiotycznego lub preparatu ziołowego w mieszankach dla indyków rzeźnych na wyniki produkcyjne i jakość mięsa. Badaniami objęto 240 indyczek rasy BIG 6, podzielonych losowo na trzy grupy, po cztery powtórzenia w każdej. W żywieniu indyków z grupy kontrolnej (I) stosowano mieszanki pełnoporcjowe bez udziału dodatków paszowych. W grupie doświadczalnej II zastosowano preparat probiotyczny (Lactobacillus lactis 2×108 jtk/g). Preparat wprowadzono do mieszanki w ilości 0,5 kg/t. W grupie doświadczalnej III zastosowano preparat ziołowy o działaniu antybakteryjnym (mieszanina olejków eterycznych z oregano, chili i cynamonu), który wprowadzono do mieszanki w ilości 1,0 kg/t. W czasie doświadczenia kontrolowano masę ciała oraz wykorzystanie paszy. Efektywność tuczu określono na podstawie europejskiego wskaźnika wydajności (EWW). Ocenę poubojową przeprowadzono w 15. tygodniu życia. Po uboju w mięśniu piersiowym oznaczono skład chemiczny mięsa. Stwierdzono, że zastosowanie w mieszankach dla indyków rzeźnych preparatu probiotycznego wpłynęło na poprawę wyników produkcyjnych wyrażonych masą ciała, nie miało natomiast wpływu na wykorzystanie paszy i zdrowotność ptaków. Wprowadzenie do mieszanek dla indyków preparatu ziołowego nie miało wpływu na wyniki tuczu. Mięso badanych indyków charakteryzowało się zbliżoną zawartością suchej masy, popiołu surowego, białka ogólnego i tłuszczu surowego.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Efektywność chowu bydła i produkcji mleka w gospodarstwach utrzymujących rasy lokalne i wysokoprodukcyjne z uwzględnieniem systemu utrzymania Celem podjętych badań była ocena efektywności chowu i produkcji mleka pięciu ras bydła, z uwzględnieniem systemu produkcji. Badaniami objęto 69 gospodarstw rodzinnych z terenu wschodniej Polski utrzymujących krowy mleczne, które podzielono na 6 grup w zależności od rasy krów (polska holsztyńsko-fryzyjska, simentalska, polska czerwona, białogrzbieta, polska czarno-biała) i stosowanego systemu produkcji mleka (intensywny, półintensywny, ekstensywny). Wyliczono strukturę kosztów i przychodów oraz dochód z chowu bydła. Koszty jednostkowe oraz dochodowość określono w przeliczeniu na jedną krowę i jeden kg mleka. Rachunek kosztów jednostkowych wykonano według metodyki stosowanej w systemie FADN. Wykazano, że oba analizowane czynniki, tzn. rasa i system produkcji, miały znaczący wpływ na efektywność chowu bydła. W przypadku ras międzynarodowych podstawowym czynnikiem wpływającym na dochodowość była skala produkcji mleka oraz jej koszt, natomiast przy utrzymywaniu ras lokalnych o dochodzie decydowało maksymalne wykorzystanie pomocy unijnej.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ rasy na liczebność miotu i współczynnik mleczności królic Celem badań było określenie wpływu rasy na liczebność miotu oraz współczynnik mleczności królic. Materiał badawczy stanowiły samice rasy: kalifornijskiej czarnej (n=16), nowozelandzkiej białej (n=19), popielniańskiej białej (n=24), termondzkiej białej (n=36) oraz belgijskiego olbrzyma szarego (n=14), wraz z potomstwem. Badania obejmowały 3 kolejne mioty samic. W celu obliczenia współczynnika mleczności samic ważono mioty do 24 godzin od wykotu oraz w 21. dniu życia. Z przeprowadzonej analizy wynika, że największą liczebnością charakteryzowały się mioty samic rasy belgijski olbrzym szary (9,09 szt.), natomiast najmniejszą – rasy nowozelandzkiej białej (6,47 szt.). Dla samic rasy termondzkiej białej, kalifornijskiej czarnej i popielniańskiej białej średnia liczebność miotu wynosiła, odpowiednio: 7,78, 7,50 i 7,46 sztuk. Największym współczynnikiem mleczności charakteryzowały się samice rasy termondzkiej białej (3,76), natomiast najmniejszym – samice rasy belgijski olbrzym szary (3,18).

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Koncentracja wybranych frakcji białek oraz ich procentowy udział w białku całkowitym osocza krwi cieląt noworodków Celem pracy było określenie dynamiki zmian koncentracji albumin oraz frakcji wybranych białek o masach zarówno wyższych, jak i niższych od albumin. Zbadano również zmiany procentowego udziału tych frakcji w białku całkowitym osocza krwi. Badania przeprowadzono na siedmiu cielętach w pierwszych siedmiu dniach życia. Wykazano, że zmianom wraz z wiekiem ulega zarówno koncentracja, jak i procentowy udział albumin oraz białek o masach cząsteczkowych wyższych i niższych w białku całkowitym osocza krwi cieląt noworodków. Średnie stężenie albumin w osoczu krwi w pierwszym tygodniu wahało się w granicach od 29,22 do 31,72 g ・ l–1. Procentowy udział tej frakcji w białku całkowitym osocza krwi obniżał się od 38,14 do 29,43%. Stężenie frakcji białek wysokocząsteczkowych wykazywało tendencję wzrostową (od 8,43 do 14,47 g ・ l–1). Średni procentowy udział tej frakcji w białku całkowitym wahał się od 10,71 do 13,22%. Koncentracja białek niskocząsteczkowych wzrastała w pierwszych czterech dniach życia od 18,73 do 36,60 g ・ l–1, a ich procentowy udział w białku całkowitym wzrastał od 24,10 do 31,64%.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo