PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Komórki macierzyste w leczeniu złożonych przetok okołoodbytniczych w przebiegu choroby Crohna Leczenie przetok okołoodbytniczych w przebiegu choroby Crohna jest wymagające i obarczone wysokim odsetkiem niepowodzeń, co zmusza klinicystów do poszukiwania nowych, skuteczniejszych metod terapeutycznych. Jedną z takich opcji jest miejscowe zastosowanie mezenchymalnych komórek macierzystych pochodzących z tkanki tłuszczowej. Dzięki swojej multipotencjalności i wielokierunkowemu mechanizmowi działania wspomniane komórki stanowią obiecujące narzędzie małoinwazyjnego zaopatrywania złożonych przetok okołoodbytniczych, niereagujących na dotychczasowe leczenie, o dużej skuteczności i korzystnym profilu bezpieczeństwa. Niniejsza praca prezentuje aktualną wiedzę na temat mechanizmów działania i sposobu wykorzystania mezenchymalnych komórek macierzystych w leczeniu przetok okołoodbytniczych, a także wyniki skuteczności i bezpieczeństwa ich zastosowania w leczeniu okołoodbytniczej choroby Crohna na podstawie dostępnej literatury.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Uraz tętnicy płucnej jako powikłanie drenażu jamy opłucnej – opis przypadku Przedstawiono przypadek drenażu ropniaka lewej jamy opłucnej wikłanego penetracją miąższu płucnego i perforacją lewej tętnicy płucnej z przemieszczeniem drenu do prawej tętnicy płucnej. Przedstawiono przyczyny powstania tego powikłania oraz możliwości postępowania. Drenaż jamy opłucnej jest podstawowym zabiegiem chirurgicznym w obrębie klatki piersiowej. Wskazaniami do jego wykonania jest obecność w jamie opłucnej powietrza lub płynu. Zabieg ten zwykle przebiega bez powikłań. Presja czasu, anomalie anatomiczne, zmiany stosunków topograficznych w przebiegu chorób współistniejących, sprzyjają powstaniu wielu powikłań. Celem pracy było przypomnienie techniki wykonania tego prostego zabiegu chirurgicznego oraz zwró- cenie uwagi, że powikłania mogą bezpośrednio zagrażać życiu naszego podopiecznego. Jest to pierwszy opisany przypadek w piśmiennictwie polskim.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Endoskopowa nekrozektomia pod kontrolą obrazu fluoroskopowego w trakcie drenażu przezściennego martwicy ograniczonej trzustki Wstęp: Leczenie endoskopowe martwicy ograniczonej trzustki, podobnie jak inne metody leczenia małoinwazyjnego, ewaluowało na przestrzeni ostatnich lat. Cel: Celem pracy było określenie skuteczności i bezpieczeństwa endoskopowej nekrozektomii pod kontrolą obrazu fluoroskopowego w trakcie drenażu przezściennego objawowej martwicy ograniczonej trzustki. Materiały i metody: Dokonano retrospektywnej analizy 114 chorych z objawową martwicą ograniczoną trzustki, którzy byli leczeni endoskopowo w latach 2011–2016. Wyniki: Endoskopową nekrozektomię pod kontrolą obrazu fluoroskopowego w trakcie drenażu przezściennego przeprowadzono u 24/114 (21,05%) chorych. Średnia liczba procedur endoskopowych wynosiła 8,88 (3–27). Czynny drenaż martwicy trzustki był prowadzony średnio przez 40,1 (11–96) dni, zaś średnia liczba zabiegów endoskopowej nekrozektomii u jednego chorego wynosiła 6,54 (1–24). Dodatkowy drenaż przezskórny był prowadzony u dwóch osób. Powikłania endoterapii zaobserwowano u 9/24 (37,5%) pacjentów, natomiast sukces terapeutyczny osiągnięto u 23/24 (95,83%) chorych. Średni czas obserwacji wynosił 35 (18–78) miesięcy. Nawrót trzustkowego zbiornika płynowego stwierdzono u 4 pacjentów w trakcie obserwacji, natomiast średni czas pomiędzy zakończeniem endoterapii, a nawrotem zbiornika wynosił 19 (16–22) miesięcy. Nawrotowy trzustkowy zbiornik płynowy był leczony endoskopowo u trzech chorych, a chirurgicznie u jednego chorego. Długoterminowy sukces leczenia endoskopowego martwicy ograniczonej trzustki osiągnięto u 22/24 (91,67%) chorych. Wnioski: Endoskopowa nekrozektomia pod kontrolą obrazu fluoroskopowego w trakcie drenażu przezściennego jest skuteczną i bezpieczną metodą leczenia u wybranych chorych z martwicą ograniczoną trzustki.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Perspektywy zastosowania klinicznego nowego implantu RENEXUS® w teleangiektazjach okołoplamkowych typu 2 Implant RENEXUS® firmy Neurotech Pharmaceuticals należy do nowoczesnych leków okulistycznych zarówno pod względem wykorzystanej w nim substancji czynnej, jak i formy jej podania do wnętrza gałki ocznej. Substancją aktywną implantu jest rzęskowy czynnik neurotroficzny produkowany przez żywe ludzkie komórki nabłonka barwnikowego zawarte wewnątrz implantu. Rzęskowy czynnik neurotroficzny ma działanie ochronne na komórki siatkówki, dzięki czemu spowalnia ich utratę w przewlekłych schorzeniach degeneracyjnych oraz stanach zaburzonego ukrwienia. Uważa się, że implant RENEXUS® może być wykorzystany w schorzeniach takich jak: teleangiektazje okołoplamkowe typu 2, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki, neuropatia jaskrowa nerwu wzrokowego, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu II, degeneracja plamki związana z wiekiem. Czas aktywnego wydzielania substancji leczniczej do wnętrza gałki ocznej przez implant RENEXUS® ocenia się na ok. 5 lat. Implant RENEXUS® przeszedł pomyślenie badania kliniczne II fazy i jest obecnie testowany w próbach klinicznych III fazy w leczeniu teleangiektazji okołoplamkowych typu 2.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Przewlekłe zapalenie zatoki klinowej z erozjami kostnymi – opis leczenia chirurgicznego 5 pacjentów Zapalenie zatoki klinowej jest jednostką chorobową wiążącą się z wysokim ryzykiem powikłań śródczaszkowych i oczodołowych. Decyduje o tym bliskość krytycznych struktur anatomicznych, takich jak: tętnica szyjna wewnętrzna, nerwy czaszkowe, zatoka jamista, opona twarda, mózgowie czy stożek oczodołu. Uwarunkowania anatomiczne czynią tę okolicę nie tylko podatną na wymienione powikłania, ale również stanowią wyzwanie dla chirurga w czasie operacji endoskopowej. Erozje kostne ścian zatoki eksponujące przyległe struktury w obrazie tomografii komputerowej (TK) wydają się zarówno podnosić ryzyko powikłań choroby, jak i komplikacji chirurgicznych. Przypadki deossyfikacji ścian zatok odnotowywane są w przebiegu różnych chorób, m.in. grzybiczego zapalenia zatok (fungal rhinosinusitis; FRS) i ziarniniaka Wegenera. Autorzy prezentują 5 pacjentów z przewlekłym zapaleniem zatok i jednoczesną destrukcją kostną ścian zatoki klinowej. We wszystkich przypadkach obraz radiologiczny oraz śródoperacyjny sugerował tło grzybicze. W pracy zwrócono szczególną uwagę na rolę funkcjonalnej endoskopowej chirurgii zatok w leczeniu przewlekłego zapalenia zatok z destrukcją kostną, w tym również o domniemanej etiologii grzybiczej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Diagnostyka prenatalna wad wrodzonych Diagnostyka prenatalna oferuje szerokie spektrum badań możliwych do przeprowadzenia na różnych etapach zaawansowania ciąży w celu wczesnego rozpoznania wad wrodzonych. Celem niniejszej publikacji jest omówienie metod badań prenatalnych, określenie ich przydatności i dostępności. Wykrycie nieprawidłowości anatomicznych in utero i postnatalna weryfikacja rozpoznania w sposób istotny zmniejszają u dziecka ryzyko związane z ewentualną wadą rozwojową. Szczególnie ważne jest prenatalne wykrycie wady, wymagającej interwencji chirurgicznej w pierwszych dniach życia. Wewnątrzmaciczne zdiagnozowanie wady pozwala wdrożyć postępowanie diagnostyczne i lecznicze u noworodka bezpośrednio po urodzeniu. Transport in uterojest najbezpieczniejszym sposobem przekazania dziecka do ośrodka wielospecjalistycznego. Zespół konsultacyjny opiekujący się matką i noworodkiem obarczonym wadą wrodzoną powinien składać się ze specjalistów z zakresu położnictwa, neonatologii, pediatrii, anestezjologii, chirurgii dziecięcej i genetyki. W przypadku prenatalnego podejrzenia lub wykrycia wady wymagającej interwencji chirurgicznej, właściwe wydaje się włączenie do zespołu terapeutycznego chirurga dziecięcego w momencie rozpoznania wady w okresie prenatalnym. Zgodnie z rekomendacją PTG zaleca się, aby każda ciężarna miała wykonane USG płodu przynajmniej 3-krotnie podczas trwania ciąży. Minimalnie inwazyjny screening zarezerwowany jest dla wszystkich ciężarnych kobiet w Polsce, bez względu na wiek. Badania inwazyjne proponowane są w przypadku dodatnich badań przesiewowych (obecność sonograficznego markeru zespołu genetycznego lub nieprawidłowego wyniku testu biochemicznego) lub u ciężarnych z obciążonym wywiadem i w wieku powyżej 35 r. ż.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Gruczolakotorbielak śluzowy wyrostka robaczkowego – opis przypadku Nowotwory wyrostka robaczkowego należą do rzadkości i stanowią ok. 0,4% nowotworów przewodu pokarmowego. Wśród nich najczęściej występującym nowotworem łagodnym jest gruczolakotorbielak śluzowy. Występuje w 0,6% resekowanych wyrostków robaczkowych, przeważnie nie dając wyraźnych objawów. Prezentujemy przypadek pacjentki operowanej w Klinice Chirurgii IV Wojskowego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu z powodu podejrzenia obecności ropnia okołowyrostkowego. W pooperacyjnym badaniu histopatologicznym rozpoznano nowotwór wyrostka robaczkowego (gruczolakotorbielak śluzowy). Gruczolakotorbielak śluzowy jest rzadko brany pod uwagę w różnicowaniu i diagnostyce niespecyficznych bólów brzucha z towarzyszącymi im niecharakterystycznymi wynikami badań laboratoryjnych oraz obrazowych jamy brzusznej. Brakuje jednoznacznych wytycznych i schematów postępowania dotyczących tego schorzenia. Rokowanie odległe w przypadku tego niezłośliwego nowotworu jest dobre

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Analiza częstości występowania poszczególnych zaburzeń lipidowych wśród pacjentów z rozpoznaną dyslipidemią Wstęp. Choroby sercowo-naczyniowe odpowiadają za 45% zgonów w Polsce. Umierają na nie głównie osoby po 65. roku życia, ale są obecne już u osób znacznie młodszych. ajczęstszym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych jest dyslipidemia. Cel pracy. Oszacowanie częstości występowania poszczególnych rodzajów zaburzeń lipidowych przed rozpoczęciem leczenia wśród pacjentów z rozpoznaną dyslipidemią w zależności od wieku. Materiał i metody. Badanie przeprowadzono na podstawie wypełnionych przez lekarzy pracujących w opiece ambulatoryjnej w Polsce anonimowych kwestionariuszy dotyczących dorosłych pacjentów z rozpoznaną dyslipidemią. Do badania akwalifikowano 23 136 pacjentów. Badanie przeprowadzono w latach 2009–2010. Wyniki. Nieprawidłowe stężenie cholesterolu całkowitego (TC) przed rozpoczęciem leczenia wykazano u 94% osób z podanymi wartościami parametru, LDL -C odpowiednio u 91,5%, HDL -C – u 37%, natomiast trójglicerydów (TG) – u 68,1%.TC najczęściej zaburzony był w grupie osób < 45. r.ż., LDL -C w grupie wiekowej 45–54 lata, HDL -C u osób < 65. r.ż., a T G w grupie 55–64 lata. Wnioski. Stężenia poszczególnych składowych lipidogramu zależą od wieku. Najbardziej zintensyfikowane działania, mające na celu identyfikację osób z dyslipidemią i ich skuteczne leczenie, powinny być skierowane do osób poniżej 65. r.ż.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wtórne niedobory i możliwości suplementacji L-karnityny w praktyce neurologa W artykule omówiono najważniejsze przyczyny wtórnego niedoboru L-karnityny z jakimi najczęściej może się spotkać Neurolog i Neurolog Dziecięcy. Wyodrębnia się trzy typy niedoboru karnityny: pierwotny układowy niedobór L-karnityn, pierwotny miopatyczny niedobór L-karnityny oraz wtórny niedobór L-karnityny. W artykule szczegółowo opisano zalecenia dotyczące suplementacji L-karnityną u pacjentów chorych na padaczkę leczonych lekami przeciwpadaczkowymi lub stosujących dietę ketogenną. Ponadto dokonano porównania między pierwotnymi, a wtórnymi przyczynami niedoboru L-karnityny, a także przedstawiono rekomendacje dotyczące rozpoznawania niedoboru L-karnityny. Stosowanie L-karnityny jest bezpieczne i praktycznie nie daje działań niepożądanych. Dawka L-karnityny jest zależna od stanu klinicznego pacjenta oraz etiologii niedoboru L-karnityny.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Przydatność techniki szybkiego filmu High-Speed Digital Imaging (HSDI) w zmianach obrzękowo-przerostowych krtani u osób zawodowo pracujących głosem Wstęp: Celem pracy jest ocena przydatności metody szybkiego filmu w sekwencji cyfrowej – High-Speed Digital Imaging (HSDI) w diagnostyce dysfonii organicznych w postaci zmian obrzękowo-przerostowych błony śluzowej fałdów głosowych potwierdzonych ultramorfologicznie metodą mikroskopii elektronowej transmisyjnej – Transmission Electron Microscopy (TEM) u pacjentów zawodowo pracujących głosem. Materiał i metody: Badaniem objęto grupę 30 chorych zawodowo pracujących głosem ze zmianami obrzękowo-przerostowymi błony śluzowej fałdów głosowych. Parametry drgań fałdów głosowych oceniano z zastosowaniem techniki szybkiego filmu w sekwencji cyfrowej z wykorzystaniem cyfrowej kamery HS, HRES Endocam Richard Wolf GmbH. Rejestrowano obraz fałdów głosowych z szybkością 4000 klatek na sekundę. Materiał pooperacyjny krtani był przygotowany w rutynowy sposób i oglądano go pod mikroskopem elektronowym transmisyjnym OPTON 900 – PC. Wyniki: Technika szybkiego filmu – HSDI pozwala na ocenę rzeczywistej wibracji fałdów głosowych i określenie wielu parametrów. Wyniki uzyskane techniką TEM w materiale pooperacyjnym wykazały destrukcję komórek nabłonka, z nasilonym zwyrodnieniem wodniczkowym i poszerzeniem przestrzeni międzykomórkowych oraz dużą liczbę naczyń krwionośnych w podścielisku, co przemawiało za obecnością zmian obrzękowo-przerostowych błony śluzowej fałdów głosowych. Dyskusja: Uzyskane wyniki oceny ultrastrukturalnej potwierdzają szczególną przydatność metody szybkiego filmu w sekwencji cyfrowej (HSDI) w diagnostyce dysfonii organicznej w postaci zmian obrzękowo-przerostowych.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wytyczne Towarzystwa Chirurgów Polskich i Polskiego Towarzystwa Chirurgii Onkologicznej w zakresie akredytacji dla ośrodków wykonujących zabiegi cytoredukcyjne oraz procedury HIPEC w leczeniu pierwotnych i wtórnych nowotworów otrzewnej Chirurgiczne leczenie chorych z przerzutami do otrzewnej, w skojarzeniu z dootrzewnową chemioterapią perfuzyjną w hipertermii (HIPEC) oraz terapiami systemowymi, jest coraz powszechniej stosowane i przy właściwej kwalifikacji chorych pozwala uzyskać 5-letnie przeżycia na poziomie 32–52%. Niezbędnymi warunkami dobrych wyników takiego leczenia są: wysokie doświadczenie i infrastruktura ośrodka, doświadczenie zespołu operacyjnego oraz właściwa kwalifikacja do zabiegu. W następstwie dyskusji związanej z potrzebą oceny jakości i wyników leczenia, na wniosek Sekcji Nowotworów Otrzewnej Polskiego Towarzystwa Chirurgii Onkologicznej, opracowano warunki akredytacji i powołano Komisję Akredytacyjną dla ośrodków wykonujących zabiegi cytoredukcyjne oraz HIPEC w leczeniu pierwotnych i wtórnych nowotworów otrzewnej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ocena aktywności antyoksydacyjnej nowych kompleksów trans-palladu (II) u pacjentów nowotworem głowy i szyi Wstęp: Nowotwory głowy i szyi stanowią 6% wszystkich nowotworów złośliwych na całym świecie. Zastosowanie chemioterapii jest ograniczone ze względu na biologiczne właściwości guza (w większości przypadków umiarkowanie i słabo zróżnicowany rak płaskonabłonkowy). Podstawowymi związkami używanymi w leczeniu są cisplatyna i jej pochodne, które mogą być związane z fluorouracylem. Powszechnie nie stosuje się nowych środków chemioterapeutycznych w leczeniu nowotworów głowy i szyi. Jednak wydaje się, że użycie kompleksów o niskiej masie cząsteczkowej, jak Pd (II), może być bardziej skuteczne w terapii nowotworów. Materiały i metody: Badaniem objęto 55 pacjentów, w tym 30 mężczyzn i 21 kobiet (w wieku 52,9 ± 12,1 lat), ze zdiagnozowanym nowotworem głowy i szyi. Grupę kontrolną stanowiło 51 zdrowych osób, w tym 31 mężczyzn i 20 kobiet (w wieku 54,1 ± 14,7 lat). Analizowano aktywność dysmutazy ponadtlenkowej oraz katalazy w erytrocytach. Wyniki: Zaobserwowano wzrost poziomu enzymów przeciwutleniających we krwi u pacjentów z nowotworem głowy i szyi po inkubacji z kompleksem Pd (II) w porównaniu z osobami zdrowymi (p = <0,001). Wnioski: Badania te mogą przyczynić się do opracowania nowych, skuteczniejszych strategii leczenia nowotworów głowy i szyi. Naszym zdaniem, w przyszłości otrzymane wyniki można wykorzystać do opracowania cennego markera prognostycznego choroby. To ważne, ponieważ początkowa faza raka jest bezobjawowa. Poszukiwanie czynników związanych z patogenezą przekłada się na korzyści ekonomiczne i zwiększa skuteczność terapii poprzez zmniejszenie kosztów leczenia.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Schematy leczenia wysiękowej postaci AMD – wady i zalety Terapia anty-VEGF jest obecnie standardem w przypadku wysiękowej postaci AMD. Stosowane leki to: ranibizumab (Lucentis), aflibercept (Eylea) oraz bewacyzumab (Avastin). Ten ostatni w okulistyce podawany jest off-label. Schematy leczenia są różne. Leki można stosować według sztywnego schematu, w zależności od potrzeby (pro re nata) lub w schemacie treat and extend.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Biochemiczna diagnostyka nowotworów narządu płciowego kobiety – co nowego? W pracy analizowano przydatność oznaczania SCC z innymi markerami nowotworowymi i cytokinami w surowicy krwi chorych na raka szyjki macicy. Analizując zależność pomiędzy stężeniami badanych markerów nowotworowych i cytokin a typem histopatologicznym, stwierdzono, że stężenia CA 125 były istotnie wyższe u chorych na gruczołowego raka szyjki macicy. Ponadto wykazano, że u chorych na gruczołowego raka szyjki macicy oznaczanie stężeń CA 125 ma większą przydatność diagnostyczną niż oznaczenia CEA, który uznawany jest za standardowy marker dla tego nowotworu. Stwierdzono również, że oznaczanie IL-6 z SCC u chorych na raka szyjki macicy, niezależnie od typu histopatologicznego, zwiększa czułość diagnostyczną, co ma szczególne znaczenie we wczesnych stopniach zaawansowania klinicznego i może być przydatne do monitorowania wyników leczenia. Omówiono także możliwość wykorzystania markerów obrotu kostnego po leczeniu onkologicznym, które jest często przyczyną licznych powikłań, między innymi takich jak osteoporoza. W chwili obecnej panel markerów nowotworowych został poszerzony o markery obrotu kostnego, które mogą być przydatne w ocenie skuteczności leczenia osteoporozy. Od niedawna stosowane markery obrotu kostnego umożliwiają ocenę skuteczności leczenia w znacznie krótszym czasie niż metody densytometryczne. Do najczęściej wykorzystywanych markerów należą: osteokalcyna, PINP i Ctx. Wyniki naszych wstępnych badań sugerują jednak, że największą przydatność ma oznaczanie stężeń PINP.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Czy stosunek monocytów do HDL jest czynnikiem prognostycznym idiopatycznej nagłej utraty słuchu? Cel: Sprawdzenie czy stosunek monocytów do HDL (SMH) jest czynnikiem prognostycznym idiopatycznej nagłej utraty słuchu (INUS). Typ badania: Badanie retrospektywne, kliniczno-kontrolne Materiał i metody: Czterdziestu pięciu pacjentów z diagnozą idiopatycznej nagłej utraty słuchu, leczonych w ten sam sposób oraz 47 zdrowych ochotników, którzy zgłosili się do szpitala na okresowe badania audiologiczne i laboratoryjne w okresie od marca 2014 do grudnia 2015. SMH w grupie pacjentów i w grupie kontrolnej został obliczony na podstawie wyników morfologii krwi obwodowej oraz badań biochemicznych surowicy. Ponadto pacjenci zostali podzieleni na dwie podgrupy według odpowiedzi na leczenie (dobra odpowiedź – responders i zła odpowiedź – non-responders), co oceniono w badaniu audiologicznym wykonanym po 3 miesiącach zgodnie z kryteriami Siegela. Parametr SMH w obu grupach został porównany za pomocą metod statystycznych. Wyniki: Nie odnotowano istotnych statystycznie różnic w parametrze SMH pomiędzy grupą pacjentów a grupą kontrolną (p=0,574). Jednakże parametr SMH był istotnie wyższy w grupie non-responders w porównaniu z grupą responders, pomimo zastosowania tego samego leczenia (p=0,005). Wnioski: Nie stwierdzono istotnych różnic w wartości parametru SMH pomiędzy grupą pacjentów i grupą kontrolną. Jednakże z uwagi na fakt, że pacjenci z dobrą prognozą mają wyższe wartości parametru SMH w porównaniu z pacjentami ze złą prognozą, uważamy, że parametr SMH w idiopatycznej nagłej utracie słuchu może być czynnikiem prognostycznym, ale nie predykcyjnym.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Związek wieku chorych na raka endometrium z występowaniem niekorzystnych czynników prognostycznych choroby nowotworowej Wprowadzenie: Celem pracy jest ocena związku między wiekiem chorych na raka endometrium (RE) a występowaniem niekorzystnych, mikroskopowych i klinicznych czynników prognostycznych choroby. Materiał i metody: Analiza retrospektywna materiału klinicznego obejmującego 128 chorych na raka trzonu macicy, leczonych pierwotnie chirurgicznie w krakowskim Oddziale Centrum Onkologii w latach 2012–2014. Głównym źródłem informacji były historie chorób z archiwum COOK. Badanie czasu przeżycia zakończono w maju 2020 r. Stopień zaawansowania procesu nowotworowego oceniano zgodnie z klasyfikacją FIGO 2009. Do oceny statystycznej wyników skorzystano z testu Shapiro-Wilka oraz testu Manna-Whitney’a, a na wykresie przedstawiono mediany, kwartyle oraz zakresy wartości poszczególnych zmiennych. Do oceny przeżyć wolnych od wznowy użyto metody Kaplana-Meyera. Wyniki: Średnia wieku chorych wyniosła 63,9 lata, mediana – 65 lat. Rokowanie w całej grupie chorych było bardzo dobre, odsetek 3-letnich przeżyć wolnych od wznowy wyniósł 91,57%, a 5-letnich – 88,3%. Średnia i mediana wieku chorych z negatywnymi czynnikami prognostycznymi była wyższa niż u chorych pozbawionych tych czynników. Wnioski: Można stwierdzić, że najistotniejsze z prognostycznego punktu widzenia jest w RE współwystępowanie różnych czynników populacyjnych, klinicznych i mikroskopowych. Obecnie uważa się, że czynniki molekularne mają kluczowe znaczenie w prognozie chorych na RE, jednak wiek jest ciągle istotnym klinicznie elementem służącym prognozowaniu i planowaniu leczenia chorych na RE.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Zespół Boerhaavego – ponad 290 lat doświadczeń chirurgów Czy możliwy jest nawrót tego schorzenia? Samoistna perforacja przełyku (zespół Boerhaavego) jest schorzeniem rzadkim, stanowiącym poważne wyzwanie chirurgiczne. Analiza piśmiennictwa wykazała przypadki nawrotu samoistnej perforacji przełyku, a incydentalny charakter takiego stanu skłania do dokładnej ich oceny. Autorzy dokonali szczegółowego rozbioru klinicznego danych pozyskanych z ośmiu doniesień na temat nawrotu zespołu Boerhaavego. Dane przedstawiono w postaci zbiorczej tabeli, porównując przebieg kliniczny i wyniki leczenia chorych z pierwotnym zespołem Boerhaavego oraz stan pacjentów po jego nawrocie.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne