PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Jakość życia pacjentów po zawale mięśnia sercowego Wstęp. Choroby układu krążenia, a głównie choroba wieńcowa z zawałem serca i nadciśnieniem tętniczym, wciąż są dominującym zagrożeniem zdrowia i życia Polaków. Zawał serca jest zwykle następstwem niewłaściwego stylu życia łączącego wiele czynników ryzyka związanych m.in ze sposobem odżywiania się, intensywnością współczesnego życia, jak również postępującym rozwojem cywilizacji. Choroby układu sercowo-naczyniowego prowadzą do niezadowolenia, poczucia niższej wartości oraz do ograniczeń pacjenta w odgrywaniu ról społecznych. Ocena jakości życia po przebytym zawale mięśnia sercowego ułatwia wybór danej metody leczenia i umożliwia jej akceptację przez chorego. Cel pracy. Ocena jakości życia pacjentów będących po przebytym zawale mięśnia sercowego. Materiał i metoda. Badania jakości życia chorych zostały przeprowadzone u 50 pacjentów będących po przebytym zawale mięśnia sercowego, leczących się w Praktyce Lekarza Rodzinnego na terenie Wrocławia. Materiały zostały opracowane na podstawie ankiety własnego opracowania składającej się z 11 pytań oraz kwestionariusza jakości życia Short Form-36 (SF-36), który jest narzędziem do ogólnej oceny jakości życia zależnej od zdrowia. Wyniki. Z analizy badań własnych wynika, że po przebytym zawale mięśnia sercowego stwierdza się niższą jakość życia, szczególnie w zakresie poziomu aktywności fizycznej (PCS), tj. 37,01, natomiast poziom aktywności umysłowej (MCS) jest wyższy od aktywności fizycznej i wynosi 39,42. Z przeprowadzonej analizy wynika, że codzienne ograniczenia spowodowane wpływem choroby na stan fizyczny (RP) (25) znacznie obniżają jakość życia badanych pacjentów. Wnioski. 1. U chorych po zawale mięśnia sercowego wykazano istotny spadek poziomu jakości życia. Z przeprowadzonej analizy wynika, że przebycie zawału mięśnia sercowego nie tylko ma wpływ na obciążenia somatyczne, ale również na stan psychiczny i funkcjonowanie społeczne chorych. 2. Najliczniejszą grupę stanowili pacjenci chorujący na nadciśnienie tętnicze, tj. 35 osób. Wynika z tego, że nadciśnienie tętnicze stanowi jedno z głównych somatycznych czynników ryzyka zawału mięśnia sercowego oraz wpływa na obniżenie poziomu aktywności psychicznej (MCS). 3. U kobiet po przebytym zawale mięśnia sercowego analiza domeny dotyczącej zdrowia psychicznego (MH) wykazała, że w porównaniu do mężczyzn po przebytym zawale mięśnia sercowego stwierdza się gorszą jakość ich życia. 4. W grupie mężczyzn po przebytym zawale mięśnia sercowego analiza poziomu aktywności fizycznej (PCS) wykazała, że w porównaniu do grupy kobiet stwierdza się obniżoną jakość ich życia. 5. Badania jakości życia powinny okazać się pomocne w wyborze najkorzystniejszego postępowania w planowaniu i realizacji opieki z uwzględnieniem samopoczucia pacjenta i jego funkcjonowaniem w życiu codziennym.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Opieka nad dzieckiem z zapaleniem płuc – opis przypadku Opieka pielęgniarska nad dzieckiem z zapaleniem płuc w oparciu o proces pielęgnowania pozwala na indywidualne podejście pielęgniarki do chorego dziecka i jego opiekunów. Współczesne pielęgniarstwo utrzymuje, że pielęgniarka jest aktywnym członkiem zespołu terapeutycznego. Takie spojrzenie wymaga od pielęgniarki przygotowania merytorycznego oraz wyznacza nowe zadania, ale też daje szersze kompetencje i wzmacnia znaczenie jej roli w opiece nad pacjentem pediatrycznym. Warunkiem efektywnego leczenia i pielęgnacji jest aktywność i współpraca całego zespołu terapeutycznego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Depresja pooperacyjna u pacjentów po zabiegu pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG) – przegląd literatury Wstęp: Choroba niedokrwienna serca jest najczęstszą przyczyną śmierci na świecie. Życie pacjentów z defektami naczyń serca może uratować zabieg pomostowania aortalno-wieńcowego (ang. co-ronary artery bypass grafting; CABG). Wiąże się on jednak ze zwiększonym ryzykiem rozwoju depresji po operacji. Materiały i metody: Dokonano przeglądu prac dostępnych na platformie PubMed, opublikowanych po 2011 r., celem przedstawienia wyników najnowszych badań dotykających problematyki depresji po CABG, w tym prac opisujących: przebieg choroby, jej konsekwencje dla rokowań pacjenta oraz leczenie tego schorzenia. Wyniki: Depresja przed i po CABG dotyka 30–40% pacjentów, częściej kobiet. Powstała po zabiegu i nieleczona utrzymuje się wiele lat. Inaczej zachowuje się poziom lęku pacjentów, który to systematycznie obniża się po operacji. Badane są wskaźniki mogące korelować z wystąpieniem u pacjenta depresji pooperacyjnej, w tym: kortyzol, wysokoczułe białko C-reaktywne (ang. high sensitivity C-reactive protein; hsCRP) i biomarkery stresu oksydacyjnego. Występowanie depresji u pacjentów po CABG ma szereg negatywnych konsekwencji. Są to między innymi: słabsza odpowiedź na leczenie, większa szansa na nawrót choroby oraz zwiększona częstość readmisji i śmiertelność. Leczenie pacjentów z tym zaburzeniem polega na stosowaniu leków przeciwdepresyjnych (najczęściej SSRI – ang. selective serotonin reuptake inhibitor) i/lub różnego rodzaju psychoterapii, na czele z terapią poznawczo-behawioralną (ang. cognitive behavioral therapy; CBT). Wnioski: Depresja występująca po CABG obniża jakość życia i pogarsza rokowania pacjentów. Konieczne jest wczesne wykrywanie tego schorzenia po operacji oraz stosowanie leczenia, mając na uwadze zaburzenia ze strony kardiologicznej chorego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Funkcje i zadania pielęgniarki w opiece nad chorym żywionym enteralnie w oddziale intensywnej terapii Wstęp: Żywienie pacjentów w oddziałach intensywnej terapii jest elementem procesu leczenia. Odżywianie enteralne polega na podawaniu substancji odżywczych do przewodu pokarmowego przez przetokę poprzez zgłębnik wprowadzony do żołądka, dwunastnicy lub jelita cienkiego. Do obowiązku pielęgniarki należy: całodzienne prowadzenie żywienia enteralnego, wymiana pojemników, przepłukiwanie zgłębników, nadzór oraz wczesne rozpoznawanie i zapobieganie powikłaniom. Pacjent żywiony enteralnie wymaga ciągłej, intensywnej opieki realizowanej przez zespół pielęgniarski. Cel pracy: Przedstawienie funkcji i zadań wykonywanych przez pielęgniarki w opiece nad chorym żywionym enteralnie oraz powikłań związanych z żywieniem w oddziale intensywnej terapii. Materiał i metody: Badania przeprowadzono metodą obserwacji czynności i funkcji zespołu pielęgniarek, które opiekowały się 25 chorymi żywionymi enteralnie oraz analizy dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia tych pacjentów w oddziale intensywnej opieki medycznej w Opolu. Wyniki: Większość pacjentów to osoby w wieku 60-70 lat (40%). Podczas obserwacji pielęgniarki wykonywały czynności higieniczne własne, pielęgnacyjne, leczniczo-pielęgnacyjne, diagnostyczne oraz monitorujące. Największą grupę stanowiły czynności higieniczne własne (67,9%), a najmniejszą czynności pielęgnacyjne (3,1%). Najczęstszymi powikłaniami były powi- kłania metaboliczne (51,6%) oraz pokarmowe (37,3%). Wnioski: Badania pokazują, że pielęgniarki realizują szereg funkcji i zadań w opiece nad pacjentem żywionym enteralnie. W celu zwiększenia skuteczności, bezpieczeństwa oraz zmniejszenia liczby powikłań korzystne jest powoływanie w szpitalach posiadających oddział intensywnej terapii zespołów leczenia żywieniowego. Wiedzę zespołu pielęgniarskiego należy nieustannie uzupełniać poprzez szkolenia z zakresu nowych wytycznych odnośnie żywienia enteralnego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Onkocytarny torbielakogruczolak krtani – opis przypadku W pracy autorzy opisali przypadek 60-letniej kobiety z onkocytarnym torbielakogruczolakiem krtani. Jedynym symptomem zgłaszanym przez pacjentkę była chrypka. Kobieta została poddana mikrochirurgii krtani, w której przy pomocy lasera CO2 usunięto guz. Przedstawiono patogenezę oraz metody leczenia.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Guzek w ścianie jamy brzusznej w bliźnie po cholecystektomii Rak pęcherzyka żółciowego (GBC) jest rzadką patologią. Analizując naszą szpitalną bazę danych w celu przewidywania wystąpienia guzka w ścianie jamy brzusznej u pacjentów po przebytej cholecystektomii, znaleźliśmy siedem przypadków odpowiadających tej sytuacji. U trzech z nich – dwóch kobiet i jednego mężczyzny (średnia wieku 55 lat) – guzek powstał w miejscu blizny. Dwóch pacjentów przebyło cholecystektomię laparoskopową, jeden cholecystektomię klasyczną. Średni czas od wykonania zabiegu do wykrycia nowotworu wynosił 10,6 miesiąca. U wszystkich chorych usunięty pęcherzyk żółciowy nie został poddany badaniu histopatologicznemu. Po powtórnej klasyfikacji pacjentów stwierdzono nieresekcyjne stadia choroby – u dwóch gruczolakoraka, u jednego guza neuroendokrynnego. Guzek w ścianie jamy brzusznej jest rzadkim markerem utajonego nowotworu pęcherzyka żółciowego. Badanie histopatologiczne usuwanego pęcherzyka żółciowego powinno zwiększyć przeżycie u pacjentów poddawanych cholecystektomii.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Kompleksowa terapia w leczeniu chorych na łuszczycę. Łuszczyca jest jedną z najczęstszych dermatoz skóry. Wyniki leczenia są wciąż mało satysfakcjonujące. Poziom przestrzegana zaleceń lekarskich oraz wiedza pacjenta o chorobie łuszczycowej są wciąż na niskim poziomie. Ważne jest, aby na wczesnym etapie diagnozy edukować chorego. Pacjenci z umiarkowaną lub ciężką postacią łuszczycy są predysponowani do rozwoju chorób sercowo-naczyniowych, otyłości, cukrzycy, stanów lękowych. Choroba ta wymaga leczenia na wielu płaszczyznach. Dlatego tak ważne jest leczenie kompleksowe. W przedstawionych badaniach przyczyn niskiego przestrzegania zaleceń lekarskich oraz braku satysfakcjonujących efektów leczenia należy szukać w czynnikach socjodemograficznych, czynnikach dotyczących pacjenta i jego podejścia do zaleceń lekarskich, jak i kosztach terapii.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ergonomia w pracy pielęgniarek jako najwyższa forma minimalizowania ryzyka występowania zdarzeń niepożądanych w szpitalu W podmiotach leczniczych udzielających świadczeń zdrowotnych w trybie stacjonarnym zamkniętym realizowanych jest wiele procesów diagnostyczno-terapeutycznych o bardzo złożonej specyfice. Personel pielęgniarski odgrywa znaczącą rolę w poszczególnych procesach, które powinny być realizowane z zachowaniem bezpieczeństwa pacjentów, ale również personelu świadczącego te usługi. Ergonomię w pracy pielęgniarek należy postrzegać jako optymalne źródło minimalizowania źródeł występowania zdarzeń niepożądanych. Należy jednak wziąć pod uwagę fakt, że ergonomia wymaga nie tylko podejścia systemowego, ale również interdyscyplinarnego i wieloaspektowego. Badania naukowe wskazują na niską podaż kadr pielęgniarskich związaną m.in. z tendencją ograniczania kosztów funkcjonowania podmiotów leczniczych. Dotyczy to nie tylko niskich wynagrodzeń, ale także nowych zasad organizacji pracy ukierunkowanych na wystandaryzowane postępowanie. Dotyczy ono przede wszystkim obciążenia licznymi zadaniami techniczno-administracyjnymi, kosztem sprawowania indywidualnej opieki nad pacjentem. Taka sytuacja może wpływać na wzrost występowania zdarzeń niepożądanych, które narażają personel pielęgniarski na odpowiedzialność prawną (zawodową, cywilną, karną). Należy również zwrócić uwagę na dane demograficzne, które wskazują, że w Polsce zwiększa się odsetek osób starszych, co sprawia, że będzie wzrastać zapotrzebowanie na opiekę pielęgniarską. Tymczasem wskaźnik zatrudnienia pielęgniarek w bezpośredniej opiece nad pacjentem w Polsce należy do najniższych w Europie. Niedobór kadr wymusza na pracujących wykonywanie większej liczby zadań w tym samym czasie, obciążając organizm zarówno w wymiarze psychologicznym, jak i fizycznym.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Padaczka u pacjenta z mnogimi naczyniakami jamistymi - opis przypadku Naczyniaki jamiste(CM) to łagodne zmiany o typie hamartoma. Rozpowszechnienie ich w populacji ogólnej waha się 0,4-0,8% i stanowi ok. 15% wszystkich wad naczyniowych. W częstości występowania szacuje się, że są drugie w kolejności po rozwojowych malformacjach żylnych. Większość ma charakter zmian pojedynczych. W badaniu tomografii komputerowej (CT) zmiany często mogą być nie widoczne, szczególnie gdy towarzyszą im świeże krwawienia. W badaniu rezonansu magnetycznego (MRI) obraz zmian nie jest charakterystyczny z powodu występowania produktów rozpadu hemosyderyny. Naczyniaki jamiste(CM) charakteryzują się dużą zmiennością w czasie. Mogą szybko się powiększać, bądź zmniejszać, rzadko pozostają bez zmian. Badacze przypuszczają, że za szybki wzrost mogą odpowiadać mikrokrwawienia i rekanalizacje po powstaniu zakrzepów. Naczyniaki jamiste w 40% przypadków są objawowe i mogą powodować występowanie bólów głowy, drgawek oraz ubytków neurologicznych. W pracy przedstawiamy przypadek niespełna 6 letniego chłopca, który po raz pierwszy trafił do Kliniki Neurologii i Rehabilitacji Dziecięcej UDSK w Białymstoku z powodu wystąpienia w 16 miesiącu życia pierwszego w życiu napadu drgawkowego o ogniskowym początku z zaburzeniami świadomości. W trakcie 5 letniej obserwacji napady padaczkowe nie powtarzały się. Utrzymano leczenie kwasem walproinowym. Mnogość i/lub lokalizacja malformacji naczyń mózgowych często uniemożliwiają podjęcie skutecznego i bezpiecznego przyczynowego leczenia zabiegowego. Napady padaczkowe u dziecka z potwierdzoną malformacją naczyń mózgowych wymagają włączenia leczenia przeciwpadaczkowego mimo dyskusyjnego związku przyczynowego napadów z anomalią.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Guz kłębka szyjnego – obrazowanie radiologiczne i badanie genetyczne Guz kłębka szyjnego (CBT), tj. przyzwojak, jest klasyfikowany przez WHO jako łagodny guz neuroendokrynny. Zawsze wymaga on przeprowadzenia diagnostyki wielodyscyplinarnej. Najczęstszą, gdyż występującą w 60% przypadków, lokalizację przyzwojaków regionu głowy i szyi (HNPGL) stanowi rozwidlenie tętnicy szyjnej wspólnej w okolicy kłębka szyjnego [15]. Wiedza o mutacjach germinalnych genów związanych z kompleksem mitochondrialnej dehydrogenazy bursztynianowej (SDH), powodujących deregulację czynników indukowanych hipoksją, pozwala na lepsze zrozumienie charakteru guza. Ze względu na możliwość transformacji złośliwej guzów kłębka szyjnego, zwłaszcza współistniejącej w przypadku mutacji genu SDHB, zaleca się zawsze przeprowadzenie selektywnej, ipsilateralnej operacji węzłowej szyi w regionach IIA, IIB, III w celu wykluczenia zmian w węzłach chłonnych szyi, jednoznacznych z przerzutami guza kłębka szyjnego. Główną przyczyną występujących w rodzinie, tj. o podłożu dziedzicznym, mnogich przyzwojaków regionu głowy i szyi jest mutacja genu SDHD. Najczęściej stosowana metoda leczenia chirurgicznego CBT niesie ze sobą śródoperacyjne ryzyko powikłań naczyniowych i porażenia nerwów czaszkowych. Tomografia komputerowa (TK), rezonans magnetyczny (MRI) i badanie angiograficzne umożliwiają dokładną ocenę rozległości przyzwojaka. W przypadkach guzów dużych rozmiarów można rozważyć embolizację tętnicy unaczyniającej guz pod kontrolą angiografii. Diagnostyka różnicowa w przypadku guza kłębka szyjnego powinna obejmować: tętniaka tętnicy szyjnej, limfadenopatię, nerwiaka osłonkowego nerwu podjęzykowego lub dodatkowy płat tarczycy.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wstrząs septyczny w przebiegu ropnia wątroby leczonego drenażem przezskórnym – przegląd piśmiennictwa i opis przypadku Celem pracy była prezentacja wstrząsu septycznego o piorunującym przebiegu w trakcie drenażu przezskórnego dużego ropnia wątroby u 18-letniej chorej po przebytej przed 3 miesiącami appendektomii techniką laparoskopową z powodu jego ropowiczo-zgorzelinowego zapalenia. Przebieg pooperacyjny powikłany był nasilonym ropieniem miejsc po trokarach. Po wdrożeniu antybiotykoterapii do- żylnej, pod kontrolą USG, wykonano drenaż przezskórny ropnia. W trakcie wycofywania prowadnicy z zestawu drenującego wystąpiły objawy wstrząsu septycznego. Wdrożono leczenie farmakologiczne i kontynuowano antybiotykoterapię do uzyskania ujemnego wyniku badania mikrobiologicznego i normalizacji parametrów życiowych. Chora nie została zakwalifikowana do leczenia na OIT. W stanie ogólnym dobrym w 24 dobie hospitalizacji została wypisana do domu. U prezentowanej chorej mogło dojść do kontaktu drenu pokrytego zawartością ropnia z okolicznymi drobnymi naczyniami krwiono- śnymi, co przyczyniło się do rozwoju ogólnoustrojowej reakcji zapalnej połączonej z szybko rozwijającym się wstrząsem septycznym.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Poród w położeniu miednicowym płodu - fizjologia czy patologia? Rozważania historyczne Położenie miednicowe płodu stwierdza się w około 3% wszystkich porodów i sposób ich prowadzenia jest ważnym problemem współczesnego położnictwa. w rozpoznawaniu położeń miednicowych płodu przydatne są chwyty leopolda, osłuchiwanie tętna płodu i Ktg (tętno płodu jest słyszalne w nadbrzuszu matki), ale przede wszystkim diagnostyka ultrasonografczna, która pozwala również na określenie masy płodu i jego dobrostan. w prowadzeniu porodu przy miednicowym położeniu płodu zastosowanie mają: pomoc ręczna sposobem cowjanowa – Brachta, pomoc ręczna sposobem veit – Smelliego (auxilium manuale), natomiast w przypadkach zarzucenia raczek ich uwolnienie sposobem klasycznym, wahaniami mullera bądź metodą lovseta. w przypadkach zagrożenia życia płodu lub matki wskazane jest ręczne wydobywanie płodu (extractio manualis fetus). Obecnie zaleca się, aby wszystkie położenia miednicowe płodu u pierwiastek rozwiązywać drogą cięcia cesarskiego. niemniej jednak w przypadku prawidłowego przebiegu ciąży i porodu u wieloródek, prawidłowej masie płodu i jego dobrostanie poród w przypadkach położenia miednicowego płodu może być poprowadzony siłami natury z zastosowaniem pomocy ręcznej. wymaga to jednak nieustannego kształcenia nowych kadr tzw. rezydentów położnictwa.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Pacjent z afazją po urazie głowy – diagnoza i terapia logopedyczna. Studium przypadku. Terapia logopedyczna pacjenta z afazją. Afazja jest konsekwencją uszkodzeń określonych struktur mózgowych, powodujących całkowite lub częściowe zaburzenie mechanizmów programujących czynności mowy człowieka. Badaniem objęto 30-letnią kobietę z afazją mieszaną, po urazie głowy. Celem pracy jest przedstawienie i omówienie diagnozy i terapii pacjentki z afazją mieszaną, z przewagą afazji motorycznej oraz wskazanie obszarów, które należy objąć terapią logopedyczną. Program terapii zakładał poprawę jakościowych i ilościowych aspektów mowy (przez poprawę m.in. praksji, aktywności werbalnej, artykulacji, fluencji słownej, pamięci). Spotkania odbywały się 2 razy w tygodniu po 30 minut przez 10 miesięcy. Terapia przyczyniła się do poprawy płynności tworzenia zdań i nadawania im odpowiedniej formy gramatycznej. Pacjentka jest bardziej aktywna werbalnie, artykulacja jest zbliżona do normy, nastąpiła poprawa pamięci. Wykorzystanie odpowiednich metod i narzędzi pracy w przypadku pacjentki z afazją mieszaną przyniosło zamierzone efekty. Należy podejmować pracę z pacjentem jak najwcześniej od wystąpienia zaburzeń oraz dbać o stan psychiczny chorego, który odgrywa ogromną rolę w poprawie stanu mowy.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Składniki pokarmowe wpływające na stan narządu wzroku Sposób odżywiania wywiera duży wpływ na ludzki organizm. Badania naukowe pokazują, że odpowiednio zbilansowana dieta może częściowo zapobiegać występowaniu zespołu suchego oka i dyskomfortu podczas noszenia soczewek oraz hamować starzenie się narządu wzroku. Ochrona narządu wzroku za pomocą suplementacji dietetycznej jest przedmiotem badań, które zapoczątkowano jeszcze w zeszłym stuleciu. W niniejszej pracy przedstawiono najważniejsze wnioski dotyczące znaczenia diety dla prawidłowego funkcjonowania zdrowych oczu.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Wpływ czynników społeczno-demograficznych i klinicznych na proces akceptacji choroby wśród pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego Wstęp: Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) należy do grupy nieswoistych zapaleń jelit o nieznanej dotychczas etiologii. Może wystąpić w każdym wieku, jednak szczyt zapadalności przypada na okres między 20. a 40. rokiem życia, następnie po 65. roku życia. Charakteryzuje się naprzemiennie występującymi okresami remisji i zaostrzeń, które utrudniają codzienne funkcjonowanie. Cel: Celem pracy było określenie stopnia akceptacji choroby wśród pacjentów z WZJG w zależności od wybranych zmiennych społeczno-demograficznych i klinicznych. Materiał i metody: Badanie przeprowadzono w grupie 50 pacjentów z potwierdzonym WZJG, leczonych w Klinice Chirurgii Ogólnej i Kolorektalnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi i pozostających pod opieką specjalistycznej Poradni Gastroenterologicznej przy Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym nr 1 w Łodzi. Badanie przeprowadzono przy użyciu autorskiego kwestionariusza oraz Skali Akceptacji Choroby (Acceptance of Illness Scale; AIS). Wyniki: W badanej grupie dominowali ludzie młodzi. Średnia wieku wynosiła 38,82 lat. Analiza wyników wykazała obniżony stopień akceptacji choroby wśród pacjentów w fazie jej zaostrzenia. Średni wynik punktowy w skali AIS dla badanej grupy wynosił 29,65, co świadczy o średnim poziomie akceptacji schorzenia. Wnioski: Osoby z wykształceniem wyższym, aktywne zawodowo i leczone zachowawczo w większym stopniu akceptowały swoją chorobę. Nie wykazano wpływu posiadania potomstwa na lepsze przystosowanie się do schorzenia. Faza zaostrzenia oraz konieczność leczenia chirurgicznego miały istotny wpływ na obniżenie poziomu jego akceptacji.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Diagnostyka alergii na jad pszczoły miodnej Pszczoły są powszechnie hodowane przez ludzi w celu pozyskiwania miodu, wosku oraz mleczka pszczelego. Owady te uczestniczą także w zapylaniu roślin dziko rosnących oraz uprawnych. Koegzystencja ludzi i pszczół, wiąże się z ryzykiem użądlenia, co u osób predysponowanych może prowadzić do anafilaksji. Zwykle w miejscu użądlenia pojawia się miejscowy rumień, któremu towarzyszy ból oraz obrzęk do 10 cm, utrzymujący się do 24 godzin. Stanowi to fizjologiczną odpowiedź organizmu na jad. Ciężkie reakcje ogólnoustrojowe dotyczą od 0,9% do 3,4% wszystkich przypadków użądleń przez owady błonkoskrzydłe u dorosłych. Są one przyczyną 48,2% wszystkich śmierci wywołanych anafilaksją w tej grupie wiekowej. U dzieci od 0,5% do 0,9% użądleń kończy się ciężkimi reakcjami ogólnoustrojowymi, które stanowią 20,2% wszystkich anafilaksji. W jadzie pszczół zidentyfikowano ponad 103 substancje czynne, z czego dwanaście zostało zaklasyfikowanych jako alergeny. Pięć spośród nich odpowiada za 95% wszystkich reakcji alergicznych. Do tej grupy należą: fosfolipaza A2 (Api m 1), hialuronidaza (Api m 2), kwaśna fosfataza (Api m 3), dipeptydylowa peptydaza IV (Api m 5) oraz ikarapina (Api m 10). Obecnie dostępny jest szeroki panel metod diagnostycznych, które umożliwiają diagnozowanie oraz leczenie pacjentów z alergią na jad pszczoły. Można również przypuszczać, iż ciągłe poszukiwanie coraz lepszych narzędzi diagnostycznych w przyszłości zaowocuje jeszcze lepszymi testami.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne
Ocena funkcji głośni przy użyciu parametrów fali śluzówkowej W pracy oceniono przydatność kliniczną współczynników otwarcia uzyskanych za pomocą wybranych metod bezpośredniej i pośredniej oceny fali śluzówkowej fałdów głosowych. Analizowano wartości parametrów w zależności od rozpoznania klinicznego. Przedstawiono algorytm oparty na bezpośrednich i pośrednich metodach pomiaru fali śluzówkowej, który pozwala na zróżnicowanie zaburzeń głosu o podłożach organicznym i czynnościowym. Opracowana metoda, służąca obiektywizacji funkcji głośni w różnych patologiach głosu, cechowała się wysoką czułością i swoistością.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki medyczne