PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Ocena efektywności chowu bydła w gospodarstwach utrzymujących rodzime rasy objęte programem ochrony zasobów genowych Celem pracy była ocena efektywności chowu bydła w gospodarstwach utrzymujących dwie polskie rodzime rasy objęte programem ochrony zasobów genetycznych, tzn. polską czerwoną (15 gospodarstw) i białogrzbietą (20 gospodarstw). Grupę kontrolną stanowiło 15 gospodarstw utrzymujących krowy rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej w intensywnych technologiach. Informacje zbierano bezpośrednio w gospodarstwach, wykorzystując ankietę przeprowadzoną z rolnikami w roku 2011 oraz własne obserwacje. Wyliczono strukturę kosztów i przychodów oraz dochód z chowu bydła. Koszty jednostkowe oraz dochodowość określono w przeliczeniu na jedną krowę i jeden kg mleka. Rachunek kosztów jednostkowych wykonano według metodyki stosowanej w systemie FADN. Wykazano, że obecny poziom dopłat z programów rolnośrodowiskowych do krów ras rodzimych (uwzględniając ich istotnie niższą wydajność) jest znaczącym wsparciem, decydującym w dużej mierze o ich utrzymywaniu przez rolników. Dopłaty te nie rekompensują jednak w pełni utraconego dochodu, w porównaniu do gospodarstw prowadzących intensywną produkcję mleka.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Zawartość kazeiny w mleku krowim z regionu wschodniej Polski i jej zmiany w okresie 5 lat Badaniami objęto 8850 próbek mleka pobranych w okresie 5 lat (rok 2006 – 1688, 2007 – 1512, 2008 – 2942, 2009 – 1984 i 2010 – 724) od około 900 krów utrzymywanych w 50 gospodarstwach wschodniej Polski. Przy ocenie zmienności zawartości kazeiny wyznaczono pięć przedziałów: I – ≤2,00; II – 2,01-2,40; III – 2,41-2,80; IV – 2,81-3,20 i V – powyżej 3,20%. Zawartość kazeiny w ocenianych próbkach mleka zawierała się w przedziale od 1,57 do 4%. Najniższą średnią zawartość, wynoszącą 2,51% (P≤0,01), uzyskano w pierwszym roku badań, a najwyższą (2,68%) w trzecim. Przeciętny udział kazeiny w białku ogólnym dla całego ocenianego materiału wynosił 74,78%, z wahaniami w poszczególnych latach od 74,33 do 75,41% (P≤0,01). W okresie 5 analizowanych lat zmniejszał się systematycznie udział próbek mleka o zawartości kazeiny poniżej 2%, a od drugiego roku badań także próbek o najwyższej zawartości (powyżej 3,20%).

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Koncentracja ołowiu w tkance mięśniowej dzików (Sus scrofa) w wybranych województwach w Polsce Celem pracy była ocena stopnia bioakumulacji ołowiu w tkance mięśniowej dzików pozyskanych w Polsce, w sześciu wybranych województwach. Obecność zanieczyszczeń chemicznych jest jednym z kryteriów oceny bezpieczeństwa produktów przeznaczonych do konsumpcji. Materiał doświadczalny stanowiły próby pobrane w sezonie 2013/2014 od dzików będących w szczycie kondycyjnym. Zwierzęta odstrzelono w sześciu województwach: dolnośląskim, lubuskim, kujawsko-pomorskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim oraz zachodniopomorskim. Przeprowadzona analiza pozwoliła stwierdzić, że dopuszczalne stężenie ołowiu zostało przekroczone tylko w pięciu przypadkach, co stanowi około 4,5% liczby prób. Przekroczenia miały miejsce w województwie wielkopolskim (1 próba), zachodniopomorskim (2 próby) oraz kujawsko-pomorskim (2 próby).

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ kraju pochodzenia na produkcyjność krów i relacje pomiędzy zawartością tłuszczu i białka w mleku Porównano wydajność i skład mleka oraz relacje między zawartością tłuszczu i białka w mleku w trzech laktacjach krów holsztyńsko-fryzyjskich wyhodowanych w Polsce i importowanych z Holandii, Niemiec i Francji. Zwierzęta utrzymywano w latach 2006-2011 w jednym stadzie, w województwie lubelskim. Na podstawie przeprowadzonych analiz stwierdzono, że krowy rasy holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-białej importowane z Francji i Holandii, i utrzymywane w jednym stadzie w tych samych warunkach utrzymania i żywienia, przewyższały zdecydowanie zwierzęta krajowe tej rasy pod względem wydajności mleka (o 25-30%) oraz cechowały się mniejszą różnicą między zawartością tłuszczu i białka w mleku (RTB) i korzystniejszym stosunkiem białka do tłuszczu (SBT) w trzech kolejnych laktacjach.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Analiza spokrewnienia i inbredu golden i labrador retrieverów z krakowskiego Oddziału Związku Kynologicznego w Polsce Celem pracy była analiza stanu zinbredowania i spokrewnienia w populacji aktywnej golden retrieverów (GR) i labrador retrieverów (LR) wpisanych do ksiąg krakowskiego Oddziału Związku Kynologicznego w Polsce. Dane stanowiły rodowody 191 goldenów (84 psów i 107 suk) urodzonych w latach 1998-2007 oraz 270 labrador retrieverów (109 psów i 161 suk) urodzonych w latach 1997-2007. Oszacowano współczynniki inbredu (FX) dla zwierząt obu badanych ras z podziałem na płeć, a współczynniki spokrewnienia (RXY) oszacowano oddzielnie dla psów, suk i między psami i sukami dla obu ras oddzielnie. Ponad 49% goldenów i 32% labradorów wykazywało niezerowe wartości inbredu. Proporcja zinbredowanych psów i suk u goldenów wynosiła odpowiednio ponad 52% i około 47%. Odpowiednie wartości u labradorów, zarówno dla psów jak i dla suk, wynosiły około 32%. Średnie wartości FX były w obu rasach stosunkowo niskie i wynosiły 0,82% oraz 1,67% dla wszystkich i zinbredowanych GR oraz 0,83% i 2,58% odpowiednio dla LR. Zinbredowane samce i samice labrador retriverów wykazywały wyższe średnie zinbredowanie niż psy i suki rasy golden retriever. Wśród goldenów zanotowano prawie 90% par spokrewnionych oraz ponad 68% u labradorów. Przy czym ponad 90% psów rasy GR i 65% psów rasy LR wykazywało RXY>0. Nieco mniej suk rasy GR było spokrewnionych, mianowicie ponad 89% par. Natomiast ponad 70% par suk rasy LR wykazywało niezerowe współczynniki spokrewnienia. Wśród par mieszanych pies x suka znacznie więcej spokrewnionych występowało w rasie golden retriever (ponad 90% par). U labradorów tylko około 68% par mieszanych było spokrewnionych. Wartości spokrewnienia we wszystkich badanych układach były stosunkowo niskie i nie przekraczały 10%. Było to spowodowane wzrostem popularności obu ras w ostatnim czasie oraz stałym importem zwierząt hodowlanych z zagranicy. Niemniej należy zwrócić baczniejszą uwagę na rodowody sprowadzanych zwierząt, żeby w przyszłości uniknąć wzrostu badanych wskaźników.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wykorzystanie rodzimej rasy królików popielniańskich białych i ich mieszańców do produkcji mięsa Króliki popielniańskie białe są rodzimą rasą wyprowadzoną z nieistniejącej już rasy polskiej albinotycznej. Prace badawcze nad wytworzeniem tej rasy zostały zapoczątkowane w 1950 r. W roku 1989 króliki popielniańskie białe zostały objęte programem ochrony zasobów genetycznych zwierząt gospodarskich, finansowanym przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Celem badań było określenie możliwości wykorzystania królików rasy rodzimej do produkcji tuszek o wysokiej przydatności kulinarnej. Materiał doświadczalny stanowiło po 80 samic i 16 samców królików białych popielniańskich (BP) i białych nowozelandzkich (BN). Samice stada podstawowego utrzymywano w pomieszczeniu zamkniętym, w kojcach ze ściółką. Po uzyskaniu przez króliki wieku 90 dni przeprowadzono ubój doświadczalny. Badano wskaźniki użytkowości rozpłodowej, wzrostowej i rzeźnej. Przeprowadzone badania wykazały wysoką plenność królików popielniańskich białych. Wskaźniki użytkowości wzrostowej były wyższe u mieszańców w porównaniu do królików białych nowozelandzkich. Analizowano też jakość tuszek królików białych popielniańskich i białych nowozelandzkich oraz ich mieszańców. Wielkość najcenniejszych wyrębów (comber, część tylna) była porównywalna z rasą typowo mięsną, jaką są króliki białe nowozelandzkie. Również wysokość wskaźnika sensorycznej jakości całkowitej potwierdziła walory kulinarne mięsa mieszańców królików popielniańskich białych.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ dodatku ziół na użytkowość dojonych owiec w okresie żywienia zimowego Badania wykonano na 75 matkach merynosa polskiego odmiany barwnej, dojonych od lutego do kwietnia. Matki utrzymywane były alkierzowo i żywione konserwowanymi paszami objętościowymi oraz mieszanką pasz treściwych. Utworzono 3 grupy żywieniowe: grupa I – kontrolna, bez dodatku ziół do paszy treściwej, oraz grupy II i III, w których zastosowano dodatek mieszanki ziołowej (zamiast otrąb pszennych) do paszy treściwej, w ilości odpowiednio 10 i 20 g/szt./dzień. W ramach badań analizowano wpływ dodatku ziół do diety owiec na poziom spożycia pasz, masę ciała owiec i ich stan kondycyjny oraz na użytkowość mleczną i skład chemiczny mleka. W grupach doświadczalnych stwierdzono lepsze pobranie pasz objętościowych. Wykazano brak wpływu stosowania mieszanki ziołowej na masę ciała i kondycję owiec oraz na podstawowy skład chemiczny udojonego mleka. Owce, w diecie których zastosowano dodatek mieszanki ziołowej wykazały się lepszą wytrwałością udojową i większą dobową wydajnością mleka, co wpłynęło na większą produkcję mleka w całym okresie doju, w grupie II o 10,9%, a w III o 20,4%. Wyniki te nie zostały jednak potwierdzone statystycznie, ze względu na dużą zmienność wewnątrzgrupową.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wykrywanie enterotoksynogennych szczepów Staphylococcus spp., wyizolowanych od krów z mastitis, metodą multipleks PCR Celem podjętych badań była identyfikacja oraz analiza molekularna 35 szczepów Staphylococcus spp., wyizolowanych z mleka krów z kliniczną postacią mastitis, pod kątem ich potencjalnej zdolności do wytwarzania enterotoksyn gronkowcowych (SEs), najczęściej wywołujących zatrucia pokarmowe ludzi (SEA-SEE).Wytypowane szczepy scharakteryzowano wstępnie na podstawie wzrostu kolonii bakteryjnych na chromogennym podłożu CHROMagar Staph. aureus. Następnie wszystkie izolaty analizowano z użyciem gatunkowo specyficznej reakcji PCR, ukierunkowanej na wykrycie dwóch markerów molekularnych: nuc – specyficznego dla gatunku S. aureus i gehM – specyficznego dla S. xylosus. Dodatkowo oznaczano enterotoksynogenność wykrytych szczepów (obecność genów sea-see, w tym secv), z użyciem metody multipleks PCR. Spośród 35 analizowanych izolatów aż 18 szczepów (51,4%) stanowiło gronkowce koagulazoujemne (CNS) z gatunku S. xylosus, a tylko dwa izolaty (5,7%) należały do koagulazododatnich szczepów S. Aureus. W przypadku siedmiu szczepów S. xylosus (20%) wykryto metodą multipleks PCR geny enterotoksyn (se) zidentyfikowane jako: sea (71,4%), secv (14,3%) oraz sed (14,3%). Ponadto, w DNA pięciu spośród tych szczepów (71,4%), uzyskano amplikony specyficzne dla innych, bliżej nieokreślonych genów se lub ich wariantów, które na podstawie analizy in silico oznaczono jako: seg, seh, sei lub selu. Uzyskane wyniki wskazują na konieczność uwzględniania w diagnostyce gronkowców koagulazoujemnych ich właściwości toksynogennych, ponieważ mogą one stanowić ważną grupę mikroorganizmów obecnych w żywności. Przyczyniły się także do podkreślenia znaczącej roli enterotoksynogennych szczepów S. xylosus w etiologii mastitis.Wykonane badania potwierdziły przydatność metod molekularnych do wykrywania potencjalnie enterotoksycznych szczepów Staphylococcus spp. izolowanych od zwierząt.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Częstość występowania martwicy chrzęstno-kostnej u ogierów w zakładach treningowych - doniesienie wstępne Selekcja koni wolnych od martwicy chrzęstno-kostnej (osteochondrosis – OC) jest obowiązkowym elementem hodowli w większości związków hodowców koni. Konie selekcjonuje się w tym kierunku przed rozpoczęciem właściwej próby dzielności, choć wyniki badań wykazują, że istotnym elementem mającym wpływ na występowanie zmian osteochondrotycznych jest poddawanie koni treningowi. Celem pracy było określenie częstości występowania OC u młodych ogierów podczas prób dzielności. 28 ogierów zbadano dzień po przyjęciu do zakładu oraz po 100 dniach treningu. Podstawą rozpoznania choroby było badanie rentgenowskie. Zdjęcia rentgenowskie wykonywano przy użyciu aparatu rentgenowskiego Gierth HF 80 Plus umocowanego na specjalnym statywie, a następnie poddawano obróbce cyfrowej przy użyciu skanera CR 3600 firmy VetRay. U każdego konia wykonano 10 zdjęć radiologicznych: każdy palec w projekcji bocznej (4 zdjęcia), każdy stęp w projekcji bocznej i strzałkowej (4 zdjęcia) oraz kolana w projekcji bocznej (2 zdjęcia). Zmiany widoczne na zdjęciach rentgenowskich, wskazujące na występowanie OC, określono według skali 4-stopniowej (0 – brak OC; 1 – ogniskowe ubytki i zagęszczenia cienia kości na wysokości miejsca zamknięcia chrząstki wzrostowej kości, minimalnego stopnia spłaszczenie kości podchrzęstnej oraz nieznaczna nadbudowa kości w okolicy przyczepu torebki stawowej; 2 – wyraźne spłaszczenie kości podchrzęstnej oraz wyraźna nadbudowa kości w okolicy przyczepu torebki stawowej 3 – obecność wolnego fragmentu kostno-chrzęstnego w jamie stawu) oraz skali 2-stopniowej (0 – brak wolnego fragmentu kostno-chrzęstnego w stawie; 1 – obecność wolnego fragmentu kostno-chrzęstnego w stawie). Wstępne wyniki zmian podano w procentach występowania przed i po treningu. W populacji badanych ogierów już w chwili przyjęcia do zakładów treningowych częstość występowania zmian osteochondrotycznych sięgała 25% i wzrosła po treningu do 29% badanych ogierów. Najwięcej rentgenowskich zmian OC stwierdzono w stawach pęcinowych, zarówno kończyn piersiowych, jak i miednicznych.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ temperatury i wilgotności powietrza w stajni na podstawowe parametry fizjologiczne koni Celem pracy była analiza wybranych parametrów technicznych powietrza w stajni (mikroklimat) i podstawowych parametrów fizjologicznych koni utrzymywanych w tej stajni w różnych porach roku. Materiał badawczy stanowiło 12 dorosłych koni gorącokrwistych utrzymywanych w murowanej stajni boksowej. Parametry techniczne powietrza w stajni (temperatura na korytarzu, temperatura w boksie w dwóch punktach, wilgotność względna na korytarzu, wilgotność względna w boksie w dwóch punktach) określono w pierwszym dniu kalendarzowego lata, jesieni, zimy i wiosny tego samego roku. Pomiary za pomocą LB-518 – bezprzewodowego termohigrometru bateryjnego Bluetooth BLE-LOGGER były przeprowadzone o godzinie 12.00 w pięciu punktach stajni oddalonych od siebie o 300 cm. Pomiary parametrów fizjologicznych koni, czyli temperatury wewnętrznej ciała (termometr weterynaryjny Veterinär – Thermometer S.C. 12), częstości rytmu serca (mierniki Polar ELECTRO OY - RS800CX z programem PolarProTrainer 5.0.), częstości oddechów (stoper ręczny) przeprowadzono o godzinie 6.00 i 18.00 w każdym dniu badań. Stwierdzono, że pora roku wywiera znaczący wpływ na kształtowanie mikroklimatu stajennego. Ze względu na utrzymanie optymalnego poziomu wilgotności względnej powietrza, jedynie zimą i okresowo jesienią powinno się ograniczać przewietrzanie stajni. Warto również podkreślić, że mikroklimat stajni wyraźnie oddziałuje na podstawowe parametry fizjologiczne koni. Wysoka temperatura i wilgotność względna powietrza stajni może spowodować niekorzystne zmiany w postaci wieczornego wzrostu temperatury wewnętrznej ciała koni w porze letniej i spadku w porze zimowej. Pozostałe parametry, czyli częstość rytmu serca i liczba oddechów może wówczas również niekorzystnie wzrosnąć, głównie w okresie letnim. Zimą, konie powinny mieć mniej problemów z utrzymaniem prawidłowego poziomu parametrów fizjologicznych, jeszcze mniej jesienią, a najmniej wiosną.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Związek wariantów genetycznych beta-laktoglobuliny i kappa-kazeiny z wydajnością i składem chemicznym mleka krów czterech ras Celem pracy było ustalenie polimorfizmu β-laktoglobuliny i κ-kazeiny u krów 4 ras, w tym dwóch reprezentujących typ mleczny (polska holsztyńsko-fryzyjska odmiany czarno-białej i jersey) i dwóch lokalnych (polska czerwona i białogrzbieta) oraz ocena związków wariantów genetycznych tych frakcji białek z wydajnością i składem chemicznym mleka. W obrębie β-laktoglobuliny u wszystkich 4 ocenianych ras zidentyfikowano dwa allele (A i B). U rasy polskiej czerwonej zdecydowanie dominował wariant B (frekwencja 0,73), natomiast w rasie jersey zaobserwowano wyższą częstotliwość allelu A (0,62). U krów ras polskiej holsztyńsko- fryzyjskiej i białogrzbietej frekwencje alleli A i B były zbliżone do proporcji 1:1. Dla κ-kazeiny stwierdzono również występowanie dwóch alleli (A i B). Najwyższą frekwencję wariantu B κ-kazeiny wykazano u krów rasy jersey (0,74) i stosunkowo wysoką u ras lokalnych, tzn. polskiej czerwonej i białogrzbietej (powyżej 0,4). U rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej częstotliwość występowania tego allelu była zdecydowanie niższa (0,28). Obecność allelu A β-laktoglobuliny (BLG) była związana z istotnie wyższą wydajnością (p≤0,01), zawartością białka (p≤0,01) i suchej masy (p≤0,05). Krowy o genotypie AA BLG produkowały o 4,21 kg więcej mleka o wyższej zawartości w nim suchej masy (o 0,62 p.p.), w tym białka (o 0,28 p.p.), w porównaniu do homozygot BB BLG. W odniesieniu do genu κ-kazeiny (CSN3) stwierdzono, że zwierzęta posiadające allel A również produkowały istotnie (p≤0,05) więcej mleka, jednak o niższej koncentracji składników suchej masy (p≤0,05, p≤0,01). Homozygoty BB produkowały bowiem o 2,9-4,32 kg mniej mleka, jednak o wyższej zawartości suchej masy (o 0,29-1,33 p.p.), w tym tłuszczu (o 0,12-0,52 p.p.) i białka (o 0,13-0,51 p.p.) w porównaniu do homozygot AA CSN3. Allel B CSN3 łączył się również z wyższą zawartością kazeiny w mleku.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Porównanie cech metrycznych układu pokarmowego i powłokowego populacji jenotów hodowlanych i dziko żyjących Celem prowadzonych badań było określenie wybranych różnic w budowie układu pokarmowego i powłokowego u jenotów pochodzących z hodowli fermowej w stosunku do dziko żyjących, odłowionych w Polsce północno-wschodniej (po 16 sztuk w grupie, przy równym udziale płci). Wykazano, że odpowiednie żywienie i prowadzona przez wiele lat praca hodowlana doprowadziły do zróżnicowania tych dwóch populacji w wielu cechach metrycznych przewodu pokarmowego oraz układu powłokowego. W populacji jenotów dzikich w porównaniu do jenotów hodowlanych stwierdzono istotnie wyższy stosunek długości jelit do tułowia (5,779 i 6,063) oraz wysoko istotnie wyższy stosunek długości dwunastnicy do tułowia (0,637 i 1,202), co ma związek z rodzajem pobieranego pokarmu. Niedobory żywieniowe w zakresie białka, nienasyconych kwasów tłuszczowych czy mikro- i makroelementów w karmie wpłynęły na jakość okrywy włosowej jenotów dzikich, która charakteryzowała się niepełnym wykształceniem puchu i znacznym sfilcowaniem, sięgającym nawet do 70% powierzchni skóry.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Zawartość składników frakcji białkowej i tłuszczowej mleka owiec wrzosówkowych w zależności od liczby komórek somatycznych Celem badań było określenie wpływu liczby komórek somatycznych (LKS) na składniki frakcji białkowej i tłuszczowej mleka owiec rasy wrzosówka. Badania przeprowadzono na 30 maciorkach w wieku 3-4 lat. W próbach mleka, pobieranego w 4. tygodniu laktacji, określono: podstawowy skład, LKS, zawartość białek serwatkowych i profil kwasów tłuszczowych. Po określeniu LKS próby podzielono na cztery klasy: I klasa – poniżej 100 x103 LKS/ml; II klasa – 100-200 x103 LKS/ml; III klasa – 200-500 x103 LKS/ml; IV klasa – powyżej 500 x103 LKS/ml. Wysoka zawartość LKS w mleku wpłynęła na obniżenie (P≤0,01) poziomu białka oraz głównej jego frakcji – kazeiny. Wraz ze wzrostem LKS obniżała się (P≤0,05; P≤0,01) także zawartość β-laktoglobuliny (β-LG). Zawartość laktoferyny (LF) – białka posiadającego silne właściwości antybakteryjne, wzrastała (P≤0,01), kiedy w mleku rosła liczba komórek somatycznych. W próbach mleka o największej LKS zarejestrowano mniejszą (P≤0,05) zawartość C20 PUFA w porównaniu do pozostałych klas. Spośród wybranych kwasów funkcjonalnych zawartość kwasu C20:3 (P≤0,05) i kwasu C22:5 (DPA) (P≤0,01) była większa odpowiednio w klasach II i III. Najmniejszy udział kwasów funkcjonalnych oznaczono w mleku o największej LKS. Liczba komórek somatycznych w większym stopniu wpłynęła na składniki frakcji białkowej mleka niż na zawartość kwasów tłuszczowych.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wpływ dodatku nasion lnu w dawkach pokarmowych cieląt na wskaźniki produkcyjne i skład mięsa Celem badań było określenie wpływu stosowania nasion lnu oleistego w dawkach dla cieląt rasy limousine (LM), a szczególnie jego wpływu na wskaźniki odchowu oraz skład podstawowy mięsa cielęcego i profil kwasów tłuszczowych tłuszczu śródmięśniowego. Doświadczenie przeprowadzono w okresie pastwiskowym na 24 zwierzętach podzielonych na grupy: K – kontrolna i D – doświadczalna (w tym: Kk – grupa kontrolna krów, Kc – grupa kontrolna cieląt, Dk – grupa doświadczalna krów, Dc – grupa doświadczalna cieląt). W czasie trwania doświadczenia określono: skład chemiczny i wartość pokarmową skarmianych pasz, średnie przyrosty masy ciała (g/dzień) oraz zużycie mieszanki treściwej na 1 kg przyrostu cieląt. Po okresie doświadczalnym poddano ubojowi po 4 cielęta z grupy (buhajki). W pozyskanych mięśniach (rostbef, łopatka, udziec) oznaczono skład podstawowy mięsa oraz profil kwasów tłuszczowych w tłuszczu śródmięśniowym. Uzyskane wyniki poddano analizie statystycznej. Stwierdzono, że 6% dodatek nasion lnu miał istotny wpływ na przyrosty cieląt, wpłynął nieznacznie na skład podstawowy mięsa cielęcego, ale znacząco modyfikował profil kwasów tłuszczowych tłuszczu śródmięśniowego. Najkorzystniejszym profilem kwasów tłuszczowych charakteryzował się tłuszcz śródmięśniowy rostbefu, w którym przy nieznacznym obniżeniu udziału kwasów tłuszczowych jednonienasyconych (MUFA), stwierdzono istotny wzrost udziału kwasów wielonienasyconych (PUFA).

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wplyw wybranych czynnikow na udzial prob mleka o okreslonej zawartosci bialka i mocznika Na podstawie wyników z 369 060 próbnych dojów 22 997 krów rasy polskiej holsztyńsko- fryzyjskiej odmiany czarno-białej, będących pod oceną użytkowości mlecznej na Pomorzu i Kujawach, wycielonych po raz pierwszy w 2000 i 2001 roku i użytkowanych do 2008 roku analizowano wpływ miesiąca laktacji, wydajności dobowej, wielkości stada oraz pory roku na udział prób mleka o określonej zawartości białka i mocznika. W obliczeniach statystycznych wykorzystano procedury FREQ z pakietu SAS. Wykazano potwierdzony statystycznie wpływ wszystkich uwzględnionych czynników na udział prób mleka o określonej zawartości białka i mocznika. Zbyt mały udział prób mleka świadczących o zbilansowaniu energii i białka w dawkach pokarmowych (szczególnie w odniesieniu do krów będących w drugim miesiącu laktacji (6,6%), w okresie zimy (12,7%) i w stadach o obsadzie do 50 krów (około 14%) a także fakt, że spośród prób mleka z drugiego miesiąca laktacji prawie 85% wskazuje na większy lub mniejszy niedobór energii w dawce skłania do zwrócenia uwagi na konieczność częstszego wykorzystywania wyników oceny użytkowości mlecznej do korygowania dawek pokarmowych.

Dziedziny: nauki rolnicze, zootechnika i rybactwo
Wybrane przyczyny nagłego zakończenia kariery sportowca Koniec kariery sportowej to nieuchronny moment w karierze każdego sportowca. W zależności od okoliczności, w jakich występuje może być odbierany jako zdarzenie pozytywne i planowane, ale może też być interpretowany jako moment nieoczekiwany i niechciany. Celem pracy jest przedstawienie kilku wybranych przyczyn niespodziewanego zakończenia kariery sportowej, do jakich należą szeroko opisywane w anglojęzycznej literaturze zjawiska: przetrenowania (ang. overtraining), rutynizacji (ang. staleness), rezygnacji ze sportu na wczesnym etapie (ang. drop-out), wypalenia zawodowego (ang. burnout in sport). Za materiał badawczy posłużyły doniesienia z dotychczasowych badań. Na podstawie analizy literatury przedmiotu można wnioskować, że istnieje wiele potencjalnych przyczyn zakończenia kariery sportowej.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej