PL-MTEB/plsc-hierarchical-clustering-p2p huggingface dataset:
Płetwonurkowanie w Polsce w latach 1970-2005. Rozwój organizacyjny i największe osiągnięcia sportowe Płetwonurkowanie rozwinęło się w Polsce w ramach Polskiego Towarzystwa Turystyczno--Krajoznawczego i Ligi Ochrony Kraju. W 1994 r. powstał Polski Związek Płetwonurkowania Sportowego, w ramach którego nastąpił dalszy rozwój tej dyscypliny. Najlepsizawodnicy repre-zentowali Polskęw imprezach międzynarodowych, w tym także w mistrzostwach Europy i świata. Osiągnęli w nich niemałe sukcesy, największym z nich są niewątpliwie tytuły mistrza Europy Aleksandra Polaka i mistrza świata juniorów Wojciecha Dorożyńskiego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Rola topografii rogówki w kalkulacji mocy soczewki wszczepialnej Przedmiotem niniejszej pracy jest próba udoskonalenia metod obliczania mocy soczewki wszczepialnej (IOL) przy planowaniu operacji zaćmy lub chirurgicznej wymiany soczewki. Wykorzystywane dotychczas metody wzbogacono o nowsze technologie, posługując się metodą ray-tracingu i oceną funkcji przenoszenia kontrastu oraz punktowej funkcji rozmycia w obrazie siatkówkowym. Pozwoliło to na dokładniejszą ocenę obrazu uzyskanego w oku z wszczepem, ale również na bardziej szczegółową analizę, która soczewka wszczepialna będzie tą właściwą dla danego oka. Ponadto wykorzystana metoda numeryczna umożliwiła zaprojektowanie spersonalizowanej soczewki w oku z rogówką astygmatyczną lub aberracjami wyższych rzędów. Praca dowodzi, że w kwestii kalkulacji mocy IOL jeszcze mamy wiele do zrobienia jako specjaliści w doborze korekcji wad wzroku.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
OCENA AKTYWNOŚCI FIZYCZNEJ GIMNAZJALISTÓW W PUŁAWACH Celem przeprowadzonych badań była ocena aktywności fizycznej młodzieży gimnazjalnej z uwzględnieniem różnicy płci, oraz analiza oferty szkół w zakresie wypracowania postaw prorekreacyjnych wśród młodzieży gimnazjalnej. Badaniami objęto 300 uczniów szkół gimnazjalnych funkcjonujących w Puławach. Na podstawie otrzymanych wyników badań stwierdzono, że uczniowie oceniają dobrze swoją kondycję fizyczną i uważają, że w większości prowadzą aktywny tryb życia. Natomiast dalsze badania wskazują, że w wolnym czasie wybierają raczej bierne formy wypoczynku. Stwierdzono również znaczne różnice w przejawianych tendencjach do rekreacji wśród dziewcząt i chłopców oraz zbyt małe uczestnictwo rodziców i nauczycieli w procesie wypracowywania postaw prozdrowotnych wśród badanej młodzieży.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Związki sportowe oraz komitety wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego a rozwój sportu klubowego w Kielcach w latach 1918-1939 Artykuł pt. Związki sportowe oraz komitety wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego a rozwój sportu klubowego w Kielcach w latach 1918–1939 jest próbą przedstawienia wpływu związków sportowych oraz komitetów wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego na działalność klubów sportowych na terenie Kielc w latach 1918–1939. Ukazuje również negatywne konsekwencje oddalenia władz okręgowych związków sportowych na rozwój wszystkich dyscyplin sportu, jakie były uprawiane w Kielcach w dwudziestoleciu międzywojennym.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Sport w polityce władz partyjnych i państwowych w schyłkowym okresie Polski Ludowej (1980-1989) Celem artykułu było ukazanie ram organizacyjnych polskiego systemu sportu w dekadzie lat osiemdziesiątych XX wieku na tle uwarunkowań politycznych i ekonomicznych tamtego okresu. Nakreślone w nim zostały organizacyjne, prawne i polityczne aspekty zmian w strukturze centralnej administracji, odpowiadającej za realizację zadań w obszarze kultury fizycznej i sportu, w kontekście powiązań z systemem dyrektywnego sterowania tą dziedziną przez instancje monopartii. Przedstawione zostały również koncepcje reorientacji sportu w schyłkowym okresie Polski Ludowej. Autorzy podjęli próbę oceny roli sportu w systemie politycznym i ekonomicznym Polski u progu transformacji społeczno-gospodarczej. Artykuł może zatem stanowić przyczynek do podjęcia szerszego dyskursu nad miejscem sportu w realiach państwa socjalistycznego.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Zjawisko wypalenia zawodowego wśród nauczycieli wychowania fizycznego Przedmiotem pracy jest zjawisko wypalenia zawodowego wśród nauczycieli wychowania fizycznego. Wypalenie jest skutkiem wyczerpania występującego wskutek przepracowania. Wykonywana praca nie przynosi satysfakcji, pracownik nie rozwija się zawodowo i ma poczucie depersonalizacji. Najczęściej występuje w zawodach, które wymagają stałego kontaktu z ludźmi, wśród pedagogów, psychologów, lekarzy, pielęgniarek, policjantów itd. Często syndromowi wypalenia zawodowego ulegają pracoholicy. Celem badań było poznanie zjawiska wypalenia zawodowego wśród nauczycieli wychowania fizycznego oraz jego przyczyn. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego w oparciu o kwestionariusz ankietowy. Kwestionariusz składał się z dwóch części. W pierwszej było dziewięć pytań zmodyfikowanego na potrzeby pracy narzędzia badawczego Cezarego Kuśnierza. Druga część zawiera trzynaście pytań dotyczących informacji o respondencie. Nauczyciele wychowania fizycznego, u których występuje syndrom wypalenia zawodowego, wskazują jako najważniejszą przyczynę organizację życia szkoły.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
KARATE KYOKUSHIN JAKO FORMA SPĘDZANIA CZASU WOLNEGO Celem tej pracy jest przedstawienie karate kyokushin jako formy spędzania czasu wolnego. Na jego potrzeby dokonano sparowania poszczególnych funkcji i aspektów. Przedstawiono je w ujęciu czterech funkcji w specjalnie przygotowanej ankiecie. W badaniu wzięło udział 120 osób w wieku od 13 do 19 lat. W niniejszym artykule przedstawiono karate jako formę spędzania czasu wolnego. Ukazano funkcje jakie spełnia ono w naszym życiu i udowodniono, że doskonale one korelują z funkcjami czasu wolnego, opisanymi w literaturze dotyczącej teorii rekreacji.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Lekkoatletyka na polonijnych igrzyskach sportowych w Polsce w latach 1934-2011 Polonijne igrzyska sportowe zostały zapoczątkowane w 1934 r. Od tego czasu odbyło się piętnaście imprez z udziałem sportowców pochodzenia polskiego z całego świata. Program igrzysk obejmował kilkanaście dyscyplin sportowych, spośród których najszerszy zasięg miały zawody lekkoatletyczne. Startowało w nich wielu wybitnych zawodników, między innymi złota medalistka olimpijska Stanisława Walasiewicz. Najwięcej rekordów igrzysk należy do reprezentantów środowisk polonijnych z Białorusi (7), Czech (5), USA, Francji i Litwy (po 3).

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
EFEKTYWNOŚĆ TRENINGU KOORDYNACJI RUCHOWEJ BRAMKARZY PIŁKI NOŻNEJ Celem pracy była analiza efektywności treningu koordynacji ruchowej, a także ocena poziomu koordynacyjnych zdolności motorycznych bramkarzy piłki nożnej. Badania wykonano dwukrotnie na grupie 5 zawodników. Byli to bramkarze klubu MKS Podlasie Biała Podlaska. Pierwszą turę badań (testów) wykonano w lutym 2013 roku, natomiast drugą po okresie czterech miesięcy, w czerwcu tego samego roku. Między kolejnymi badaniami, do treningu bramkarskiego zostały wprowadzone ćwiczenia wpływające na kształtowanie i doskonalenie koordynacyjnych zdolności motorycznych. Ogółem przeprowadzono 55 jednostek treningowych, na których realizowano ukierunkowany trening koordynacyjny. Łączny czas tych ćwiczeń wyniósł około 1100 minut. Na podstawie analizy wyników badań wykazano, iż bramkarski trening koordynacyjny w okresie przygotowawczym ma wpływ na poziom KZM bramkarzy w okresie startowym. Stwierdzono także, że zastosowany trening w okresie przygotowawczym miał największy wpływ na takie KZM jak: zdolność czucia rytmu ruchów oraz zdolność równowagi statycznej i dynamicznej, które wykazały największe zróżnicowania o charakterze istotnym pomiędzy badaniami.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Toruński sport żużlowy w latach 1930–1989 Cel badań. Celem podjętych badań jest przedstawienie rozwoju sportu żużlowego w Toruniu na podstawie przeprowadzonej eksploracji zasobów archiwalnych i kwerendy zbiorów bibliotek regionalnych. Materiał i metody. Aby osiągnąć założone cele badawcze, przeprowadzono przede wszystkim analizę dostępnych materiałów archiwalnych i literatury. Metoda ta umożliwiła sformułowanie pytań i hipotez badawczych. Dzięki użyciu metody opisowej możliwe było utrzymanie chronologii wydarzeń. Wyniki. Toruński Klub Żużlowy w latach 1930–1989 borykał się z licznymi problemami organizacyjnymi i finansowymi. Dysponował wprawdzie bardzo dobrą kadrą trenerską i zawodniczą, jednak nie zawsze odnosił oczekiwane sukcesy. Trudne początki lat 30. XX w., tragedia drugiej wojny światowej, a także brak potencjalnych organizatorów sportu motorowego w Toruniu na długo wykluczyły z rozgrywek ligowych toruński zespół. Pomimo licznych przeciwności sport żużlowy wpisał się jednak w historię sportu w tym mieście. Wnioski. Historia rozwoju sportu żużlowego w Toruniu sięga lat 30. XX w. Zgodnie z analizą dostępnych materiałów archiwalnych można stwierdzić, iż dyscyplina ta była nieodzownym elementem toruńskiej areny zmagań sportowych. Znakomici zawodnicy, którzy startowali w barwach Toruńskiego Klubu Żużlowego, bezpośrednio wpłynęli na rozwój tej dyscypliny sportu w Toruniu. Problemy, z jakimi borykali się przedstawiciele zarządu klubu były na tyle poważne, iż nie jednokrotnie zagroziły toruńskiemu sportowi motorowemu. Toruński sport motorowy w latach 1930–1989 wpłynął bezpośrednio na współczesną organizację tej dyscypliny sportu w Toruniu. W omawianym przedziale czasowym rozwijał się w sposób prawidłowy i adekwatny do stanu politycznego, ekonomicznego i społecznego państwa.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Nadzór operacyjny Służby Bezpieczeństwa nad ruchem sportowym w Polsce Ludowej w latach osiemdziesiątych Nadzór operacyjny służb bezpieczeństwa nad sportem w Polsce Ludowej miał miejsce, podobnie jak nad innymi dziedzinami życia państwowego i społecznego, w całym okresie 1944–1989. Do lat 80. nie miał jednak charakteru stałego. Wprowadzono go dopiero w związku z opozycją większości społeczeństwa wobec rządzącej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Stałą ochroną operacyjną sportu i turystyki kierował w Polsce Wydział IX Departamentu III Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a w województwach, od 1983 r., Wydziały III Wojewódzkich Urzędów Spraw Wewnętrznych. W ramach działalności operacyjnej Służby Bezpieczeństwa (SB) prowadzono „Sprawy obiektowe” oraz „Sprawy operacyjnego sprawdzania”. Obejmowały one wszystkie aspekty działalności sportowej klubów, a w największym stopniu koncentrowały się na sprawach osobowych oraz na zabezpieczaniu ogólnopolskich i międzynarodowych imprez sportowych. Materiały źródłowe dotyczące sprawowanego w Polsce nadzoru SB nad ruchem sportowym są w dużym stopniu zniszczone. Egzemplifikacją skali, form i metod działania organów bezpieczeństwa są m.in. prowadzone w województwie wałbrzyskim SPRAWY OBIEKTOWE o kryptonimach „STADION” i „IKAR”. Pierwsza obejmowała 51 klubów sportowych, 14 okręgowych związków sportowych oraz ponad 6 tysięcy sportowców. Druga dotyczyła środowiska Aeroklubu Ziemi Wałbrzyskiej, liczącego 120 członków i 3 pracowników. W niej SB koncentrowała się przede wszystkim na nadzorze nad personelem latającym oraz stałej jego weryfikacji, gdyż bardzo częste dochodziło w tym czasie w Polsce do uprowadzania samolotów.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Dokładność i powtarzalność obiektywnego pomiaru wady refrakcji konwencjonalnym autorefraktometrem, autorefraktometrem otwartego pola oraz aberrometrem u młodych dorosłych W pracy przedstawiono wynik badania dokładności i powtarzalności obiektywnego pomiaru wady refrakcji konwencjonalnym autorefraktometrem Nidek ARK-510A, autorefraktometrem otwartego pola Shin-Nippon NVision-K 5001 oraz aberrometrem Visionix L80 Wave+ u młodych dorosłych. Badanie objęło pomiary refrakcji 51 uczestników (40 kobiet i 11 mężczyzn) w wieku od 19 do 23 lat, bez stosowania cykloplegii. Wykazano, że pomiary z trzech porównywanych urządzeń nie różnią się istotnie statystycznie między sobą. Porównując je z refrakcją subiektywną można zaobserwować, że najwyższą dokładność w pomiarze ekwiwalentu sferycznego zapewnia autorefraktometr otwartego pola. Aberrometr jest najbardziej dokładny w pomiarze osi astygmatyzmu. Konwencjonalny autorefraktometr wypadł pośrednio we wszystkich rozpatrywanych kategoriach. Wszystkie urządzenia dały wyniki wysoce powtarzalne.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ rolowania na elastyczność wybranych grup mięśni kończyn dolnych u młodych, zdrowych kobiet Wstęp. Rozluźnianie mięśniowo-powięziowe jest coraz powszechniej stosowaną metodą terapii tkanek miękkich. Jedną z form autoterapii jest rozluźnianie mięśniowo-powięziowe poprzez rolowanie mięśni przy użyciu rollera. Autorozluźnianie mięśniowo-powięziowe rolką umożliwia poprawę sprężystości powięzi oraz obniżenie napięcia mięśniowego. Celem badania było sprawdzenie czy po serii zabiegów rolowania przy użyciu rolki piankowej dojdzie do wzrostu elastyczności mięśni kulszowo-goleniowych oraz mięśni trójgłowych łydek. Materiał i metody. Badaniu poddanych zostało 20 młodych, zdrowych kobiet. Każda z badanych przez 7 dni, raz dziennie rolowała grupy mięśni kulszowo-goleniowych oraz mięśnie trójgłowe łydki (po 8 powtórzeń na daną grupę mięśniową). Zarówno przed, jak i po rolowaniu dokonano pomiaru zakresu zgięcia grzbietowego w stawach skokowych oraz zgięcia w stawach biodrowych. Wyniki. Po siedmiu sesjach rolowania wykazano istotny wzrost zakresu zgięcia grzbietowego w obu stawach skokowych (p=0,0000) oraz wzrost zakresu zgięcia w stawach biodrowych (p=0,000089). Wnioski. Rolowanie tylnych grup mięśni kończyn dolnych przy użyciu rolki piankowej istotnie zwiększa zakres ruchomości w stawach skokowych i biodrowych.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ antykoncepcji hormonalnej na film łzowy Powierzchnia oka pokryta jest cienką warstwą filmu łzowego i pełni ważne funkcje dla narządu wzroku. Aby film łzowy spełniał swoje zadania, musi być zachowana równowaga między jego składowymi. Niedobór lub nadmiar którejś ze składowych skutkuje zaburzeniami filmu łzowego, a w konsekwencji zespołem suchego oka. Przyczynić się do tego może kilka czynników, m.in. stosowanie antykoncepcji hormonalnej, która dostarcza do organizmu kobiety dawki estrogenów i progesteronu. Te wpływają bezpośrednio na gruczoły odpowiadające za produkcję filmu łzowego, ale również działają antagonistycznie w stosunku do androgenu, którego receptory znajdują się w gruczołach. Może to zaburzyć funkcjonowanie gruczołów i skutkować obniżeniem parametrów filmu łzowego oraz pojawieniem się zespołu suchego oka. W celu sprawdzenia, czy antykoncepcja hormonalna wpływa na film łzowy, przebadano dwie grupy kobiet: niestosujące antykoncepcji hormonalnej i przyjmujące ją co najmniej trzy miesiące. Obie grupy zostały poddane ocenie subiektywnej w postaci kwestionariusza OSDI, a następnie badaniom obiektywnym sprawdzającym ilość filmu łzowego, jego stabilność i stan powierzchni oka. Badania obiektywne potwierdziły założenia: zbadane parametry u kobiet stosujących antykoncepcję hormonalną były obniżone w stosunku do grupy kontrolnej i większość z nich była poniżej normy, co może świadczyć o częstszym występowaniu zespołu suchego oka. Ankieta OSDI nie wykazała różnic w subiektywnym odczuwaniu objawów między grupami.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Stalinizacja sportu w województwie łódzkim w latach 1949-1956 Pod koniec 1948 r. monopartyjne rządy PZPR rozpoczęły bezkrytyczne przeszczepianie na polski grunt sowieckiego modelu państwa. Zmiany objęły także kulturę fizyczną. Wytyczne do nowego modelu zarządzania sportem i wychowaniem fizycznym nadała uchwała Biura Politycznego KC PZPR z 28 września 1949 r. Realizację zadań powierzono Głównemu Komitetowi Kultury Fizycznej. W województwie łódzkim nadzór nad reorganizacją sportu spoczywał na Wojewódzkim Urzędzie Kultury Fizycznej, następnie Wojewódzkim Komitecie Kultury Fizycznej i Łódzkim Komitecie Kultury Fizycznej. Dużym utrudnieniem dla reform był brak kadr. Czystek wśród przedwojennych działaczy nie kompensowały próby zastąpienia ich aktywistami Związku Młodzieży Polskiej. W wyniku wrześniowej uchwały związki sportowe przekształcono w sekcje sportowe, a kluby sportowe utraciły osobowość prawną i tradycyjne nazwy. Włączenie zadań z kultury fizycznej do planu 6-letniego zabezpieczyło środki finansowe na ich realizację. Poziom kultury fizycznej wyznaczały: zasięg kultury fizycznej, imprezy masowe oraz odznaka „Sprawny do Pracy i Obrony”.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Marsz zimowy „Huculskim Szlakiem II Brygady Legionów Polskich” 1934-1939 Działania zbrojne Legionów Polskich podczas zimowej kampanii karpackiej przełomu 1914/1915 r., a w szczególności utworzenie w Gorganach tzw. Rzeczypospolitej Rafajłowskiej, stały się w okresie międzywojennym punktem wyjścia dla organizacji wojskowych rajdów narciarskich w polskich Karpatach Wschodnich. W 1934 r. zorganizowano pierwszy marsz zimowy, którego trasa prowadziła od Rafajłowej do Worochty na pograniczu Gorganów i Czarnohory; w następnych latach poszerzono zasięg oddziaływania o sąsiednie grupy Beskidów Pokucko-Bukowińskich. Dodatkowo wprowadzono elementy rywalizacji czasowej, jak również strzeleckiej. Nawiązując do historycznej współpracy huculskiej ludności miejscowej, umożliwiono także udział zespołów cywilnych rekrutujących się z różnych środowisk (górale huculscy, podhalańscy czy śląscy) i stowarzyszeń turystycznych (PTT) czy narciarskich (PZN). Marsze zimowe miały nie tylko cele turystyczne i sportowe, ale pełniły funkcje integrujące ludność huculską z polską państwowością i podnosiły jej sytuację ekonomiczną (m.in. dzięki wynajmowanym kwaterom, żywieniu czy możliwości sprzedaży rękodzieła). Wśród imprez towarzyszących należy wymienić m.in. narciarski Puchar Czarnohorski PTT czy trójmecz z udziałem zespołów zagranicznych z Czechosłowacji i Rumunii.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Wzmocnienie mięśni głębokich podstawą treningu sportowego – przegląd systematyczny Świadomość roli aktywności fizycznej w życiu przepełnionym stresem, nieprawidłową pozycją siedzącą, złą ergonomią pracy oraz niestosownym odżywianiem wyraża się rosnącą liczbą osób amatorsko trenujących różne dyscypliny sportowe. Najbardziej popularnym sportem jest jazda na rowerze (51%), pływanie (28%) następnie bieganie (18%), spacery (16%), piłka nożna (14%), siatkówka (14%), fitness (13%). Zwiększonej aktywności fizycznej towarzyszy jednak wzrost ryzyka wystąpienia kontuzji oraz przeciążeń. Wielu autorów zwraca uwagę na istotną rolę treningu stabilizacji mięśni głębokich jako prewencji przeciwko kontuzjom, przeciążeniom oraz powstawaniu przewlekłego bólu kręgosłupa. Najważniejszą rolą mięśni lokalnych jest ich proporcjonalna i równomierna aktywacja celem zapewnienia prawidłowych wzorców ruchowych w zakresach funkcjonalnych. Osłabienie lub niewystarczająca praca jednego z ogniw łańcucha wyzwala kompensacyjne wzorce ruchowe aktywizujące mięśnie wielostawowe. Zjawisko to doprowadza do utraty stabilności i precyzji ruchu. Konsekwencją jest również modulacja centralnego układu nerwowego, wystąpienie przewlekłego bólu, pogorszenie sprawności fizycznej, większa podatność na wystąpienie urazów. Istotą treningu mięśni lokalnych jest ich jednoczesna aktywacja, w zamkniętym łańcuchu kinematycznym, z odpowiednim ułożeniem ciała w osi z zachowaniem pozycji neutralnej oraz ich częsta impulsacja. Celem niniejszej prezentacji jest przedstawienie korzyści płynących z aktywacji mięśni głębokich i wzmocnienia „centrum” ciała w prewencji urazów sportowych.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej
Poziom rozwoju somatycznego studentów i studentek wychowania fizycznego Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Koszalinie Celem pracy jest ukazanie poziomu rozwoju fizycznego młodzieży akademickiej studiującej wychowanie fizyczne w PWSZ w Koszalinie, a także charakterystyka porównawcza z innymi uczelniami Polski. Materiał stanowią wyniki badań 81 studentów i 24 studentek I roku wychowania fizycznego PWSZ w Koszalinie, przeprowadzonych przez autora pracy w latach 2012–2013. Techniką martinowską wykonano 29 pomiarów somatometrycznych (odcinki długościowe i szerokościowe ciała, obwody, fałdy skórno-tłuszczowe), na podstawie których wyliczono 12 wskaźników proporcji ciała. Strukturę somatyczną badanych zespołów męskich określono typologią Adama Wankego, a żeńskich Ewy Kolasy. Zebrany materiał opracowano podstawowymi metodami statystycznymi. Zróżnicowanie badanej młodzieży w aspekcie wielkości zamieszkiwanego środowiska, a także charakterystykę porównawczą do studentów i studentek studiujących wychowanie fizyczne w różnych ośrodkach akademickich Polski przedstawiono w tabelach oraz graficznie. Na podstawie przeprowadzonej analizy stwierdzono różnicujące oddziaływanie czynnika urbanizacyjnego na rozwój somatyczny młodzieży studiującej wychowanie fizyczne w PWSZ w Koszalinie. Zespoły studentów i studentek zamieszkujących środowisko miejskie w porównaniu do wiejskiego charakteryzuje wyższy poziom rozwoju fizycznego. Młodzież PWSZ w porównaniu do zespołów studentów i studentek Uniwersytetu Zielonogórskiego charakteryzuje się większą tęgością budowy ciała. Pierwszoplanowymi w budowie ciała zespołów studentów PWSZ są elementy IA, a wśród studentek zdecydowanie przeważa element leptosomiczny I. Formuła somatyczna IAVH charakteryzuje zespół mężczyzn, a studentek IYAH. Studenci koszalińskiej PWSZ elementami somatycznymi najbardziej podobni są do studentów wychowania fizycznego Uniwersytetu Zielonogórskiego, natomiast studentki pierwszoplanowym elementem nawiązują do zespołów AWF w Gdańsku, Uniwersytetu Zielonogórskiego i Uniwersytetu Rzeszowskiego. Młodzież koszalińskiej PWSZ pod względem wysokości ciała jest najbardziej podobna do zespołów z Gdańska (studenci) i Katowic (studentki), a największe różnice odnotowano w porównaniu do studentów z Rzeszowa i Zielonej Góry oraz studentek z Warszawy i Poznania. Przeciętne masy ciała studentów z Koszalina są zbliżone do zespołów z Wrocławia i Łodzi, natomiast studentek do zespołów z Poznania, Wrocławia, Katowic i Gdańska. Największe różnice (przekraczające wartość 0,5 SD) stwierdzono w porównaniu do studentów i studentek z Rzeszowa i Katowic. Budową ciała studenci z Koszalina podobni są do rówieśników z Zielonej Góry i Łodzi, a studentki do studiujących w Katowicach i w Gdańsku. Różnice duże i bardzo duże między średnimi wskaźników ilorazowych (przekraczającymi wartość 0,5 i 1 odchylenia standardowego) stwierdzono w porównaniu do studentów z Rzeszowa, Poznania, Gdańska i studentek z Rzeszowa i Poznania.

Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki o kulturze fizycznej