OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Bria de Meus

Lo Bria de Meus es un formatge francés a basa de lach de vaca de la region francesa de Bria que benefícia d'una AOC dempuèi 1980 amb un afinatge de 4 setmanas minimum e un pes de 2.5 a 3kg.

## Ligams extèrnes

* (fr) Sit de la vila de Meus
* (fr) Confrariá dels companhons de Bria de Meus

## Nòtas

* ↑ (fr) http://pagesperso-orange.fr/confreriebriedemeaux/fabrication/accueil.html
* Portal de la gastronomia
# Ròse (color)

Lo ròse (var. arròse) es una color qu'ei obtenguda per desaturacion de l'arroi. Qu'ei considerada coma un sos arroi.

## Referéncias

Suls autres projèctes Wikimèdia :
* ròsa, sul Wikiccionari

## Galariá
### Dens la natura

* mirgueta de 9 jorns
* Pitaya
Galariá de flors
* Moja
* Cardon
* Phalenopsys
* Bauhinia blakeana
* Rododendron
* Orténsia
* Flor d'alh
* Azalèa

### Objèctes fabricadas

* Pralines roses entières ou concassées
* Bonbons roses
* Guimauves roses.
* Crème glacée à la fraise
* Gamme de couleurs de vins rosés de Provence
* Saucisses grillées
* Jambon cuit
* Cochon tirelire
* Pink Man (« homme rose »), un artiste de rue américain faisant du monocycle dans les lieux publics en portant une tenue rose.
* Autre homme en rose.
# Sent Laurenç de las Comas

Sent Laurenç dei Combas (en francés: Saint-Laurent-des-Combes) es una comuna bordalesa de Guiana, lingüisticament gascona, administrada per lo departament de Gironda e la region de la Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.

## Geografia
### Perimètre deu territòri

Comunas confrontantas de Sent Laurenç dei Combas :
| | Sent Cartòfle | |
| Sent Melhon | | Sent Pòlit |
| | Vinhonet | Sent Pèir d'Armens |

## Toponimia

La sola fòrma anciana coneishuda es de Cumba en 1282. Sent Laurenç representa Laurentius, nom d'un diague espanhòu, martirizat a Roma, sus una grasilha$^,$. Lo gascon coma o comba (celtic cumba), designa una comba mes tanben una tuca, e pus precisament ací, un sector traversut onte, segon la legenda, Sent Melhon aurè cercat un abric per tant d'escapar ai Sarrasins au sègle VII. Lo sens primitiu de comba en celtic es « lo fons d'una nau ». La Gironda coneish lo mot au sens de « petita vath », donc un sens de relèu negatiu. .

## Administracion

Lista deus cònsols successius :
| Periòde | Periòde | Identitat | Etiqueta | Qualitat |
| març 2001 | (2026) | Alain Vallade | divèrs dreta | retirat |
| | 2001 | | | |
| Totas las donadas son pas encara conegudas. |||||

## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): 246, totala: 261 :
| 1793 | 1800 | 1806 | 1821 | 1831 | 1836 | 1841 | 1846 | 1851 |
| 368 | 344 | 301 | 347 | 349 | 300 | 312 | 321 | 343 |
| 1856 | 1861 | 1866 | 1872 | 1876 | 1881 | 1886 | 1891 | 1896 |
| 339 | 323 | 369 | 381 | 354 | 340 | 356 | 438 | 448 |
| 1901 | 1906 | 1911 | 1921 | 1926 | 1931 | 1936 | 1946 | 1954 |
| 493 | 525 | 504 | 454 | 425 | 425 | 450 | 397 | 412 |
| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| 439 | 394 | 401 | 418 | 377 | 347 | 317 | 315 | 318 339 |
| 2009 | 2010 |
| 298 302 | 279 283 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||
* En 2019 la populacion èra de 252 abitants e la densitat èra de 65,28 ab/km².

## Veire tanben

* Comunas de Gironda

## Nòtas

* ↑ https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k9616679v/f89.item.zoom
* 1 2 3 Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes. Gironde, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2008, p. 290-291
* ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 610
* ↑ Xavier Delamarre, Dictionnaire de la Langue gauloise, ed. Errance, 2na edicion, 2008, p. 131
* Portau de Guiana
# Barbarians francés

Lo Barbarian Rugby Club, mai coneguts coma los Barbarians francés es una equipa de rugbi de XV creada en França, en 1979, per Jacques Fourroux et Jean-Pierre Rives jol modèl dels Barbarians britannics. Ça que la, es dempuèi 2017 jos l'aflat de la federacion francesa de rugbi de XV e servís de segonda seleccion nacionala après l'equipa de França.

## Compausicion
### 1èr de julhet de 2022 contra los Estats Units (desfacha 21-26)

| Nom | Annada de naissença | Lòc de naissença | Federacion | Club |
| Clément Maynadier | 1988 | Castras | França | Bordèu |
| Adrien Pélissié | 1990 | Sètfonts | França | Montferrand |
| Nicolas Corato | 1997 | Longatges | França | Pau |
| Arthur Joly | 1988 | Lagny de Marna | França | Perpinhan |
| Jefferson Poirot | 1992 | L'Isle Adam | França | Bordèu |
| Sébastien Taofifénua | 1992 | Lo Mont | França | Lion |
| Alexandre Roumat | 1997 | Baish Ador ? | França | Bordèu |
| Romain Sazy | 1986 | Ascas | França | La Rochela |
| Esteban Abadie | 1997 | Nauts de Sèina ? | França | Briva |
| Anthime Hemery | 2001 | Sainte Catherine (Pas de Calais o Puèi de Doma) ? | França | Racing 92 |
| Louis Picamoles | 1985 | París | França | Bordèu |
| William Wavrin | 1991 | | França | Lo Mont |
| Thomas Berjon | 1998 | Puilboreau | França | La Rochela |
| Samuel Marques | 1988 | Condòm | Portugal | Carcassona |
| Louis Foursans-Bourdette | 2002 | Nimes | França | Montpelhièr |
| François Trinh-Duc | 1986 | Montpelhièr | França | Bordèu |
| Raphaël Lagarde | 1988 | Peçac | França | Agen |
| Pierre Aguillon | 1987 | Lorda | França | Castras |
| Jean-Baptiste Dubié | 1989 | Lorda | França | Bordèu |
| Adrien Lapègue-Lafaye | 1998 | Baish Ador ? | França | Estadi francés |
| Mathieu Acebes | 1987 | Baiona | França | Perpinhan |
| Nans Ducuing | 1991 | Badús | França | Bordèu |
# Suedés

Lo suedés o suèc (autonim: svenska ) es una lenga germanica del nòrd d'Euròpa, amb 9 milions de locutors. La màger part son en Suècia, mas tanben i a de locutors en Finlàndia (ont es lenga cooficiala amb lo finés), dont 300 000 personas dins las zònas costièras e dins las illas Åland. Lo suedés es una de las lengas escandinavas orientalas.
Una caracteristica importanta del suedés es un reng vocalic fòrça complet, amb 17 sons possibles.

## Lexic

* Suedés : svensk
* Adieu : hej (hey)
* Adieu-siatz : hej då (hey-dò) o adjö (ayeu)
* Se vos plai : tack (tahck)
* Mercé : tack (takk)
* Òc/Tiò : ja (ya)
* Non : nej (ney)

## Referéncias

* ↑ «Suédois» (en francés). Multidiccionari Occitan Dicod'Òc. Congrès permanent de la lenga occitana.
* ↑ Svenska turistföreningen. Vad skall jag se i Värmland och Dalsland., 1963.
* Portal de las lengas
# Banca Centrala Europèa

La Banca Centrala Europèa (var. Banca Centrau Europèa; BCE o ECB en anglés) es una institucion d'esséncia federala qu'es la banca centrala de l’Union Europèa, Foguèt creada lo 1r de genièr 1981 e es situada a Francfòrt (Alemanha). Sa mission consistís a emetre l'èuro, coma moneda comuna e unica, a definir las grandas orientacions de politica monetària de la zòna èuro e de prendre las decisions necessàrias a son aplicacion, valent a dire mantenir lo poder de crompra de l'èuro doncas l'estabilitat dels prèses dins la zòna èuro que comprend actualament los 17 païses de l'Union Europèa qu'an introduit l'èuro dempuèi 1999. L'actual president de la BCE es l'economista italian Mario Draghi
# Sent Pèir d'Armens

Sent Pèir d'Armens (en francés: Saint-Pey-d'Armens) es una comuna bordalesa de Guiana, lingüisticament gascona, administrada per lo departament de Gironda e la region de la Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.

## Geografia
### Perimètre deu territòri

Comunas confrontantas de Sent Pèir d'Armens :
| Sent Laurenç dei Combas | Sent Pòlit | Sent Estèfe de Liça |
| Vinhonet | | Sent Manhe de Castilhon |
| | Senta Tèrra | |

## Toponimia

La sola fòrma anciana coneishuda es Ermenx au sègle XIV. Sent Pèir representa lo grèc Petros, en latin Petrus, nom de l'apòstol$^,$. Lo determinant ven benlèu deu nom germanic d'òme Ermingus.

## Administracion

Lista deus cònsols successius :
| Periòde | Periòde | Identitat | Etiqueta |
| març de 2008 | (2026) | Véronique Marchive | MoDem |
| 2001 | 2008 | Michel Castanet | |
| avant 1981 | | René Bentenat | |
| Totas las donadas son pas encara conegudas. |||||

## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): 216, totala: 199 :
| 1793 | 1800 | 1806 | 1821 | 1831 | 1836 | 1841 | 1846 | 1851 |
| 117 | 238 | 346 | 326 | 347 | 342 | 372 | 338 | 346 |
| 1856 | 1861 | 1866 | 1872 | 1876 | 1881 | 1886 | 1891 | 1896 |
| 334 | 329 | 340 | 369 | 329 | 312 | 328 | 360 | 350 |
| 1901 | 1906 | 1911 | 1921 | 1926 | 1931 | 1936 | 1946 | 1954 |
| 343 | 382 | 359 | 366 | 367 | 388 | 389 | 362 | 410 |
| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| 383 | 393 | 343 | 316 | 304 | 276 | 266 | 264 | 263 265 |
| 2009 | 2010 |
| 263 265 | 261 262 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||
* En 2019 la populacion èra de 187 abitants e la densitat èra de 44,52 ab/km².

## Veire tanben

* Comunas de Gironda

## Nòtas

* ↑ https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k9616679v/f89.item.zoom
* 1 2 3 Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes. Gironde, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2008, p. 321
* ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 622
* Portau de Guiana
# Suillus collinitus

Suillus collinitus (nom vernacular : pissacan) es un bolet de la familha dei Suillaceae e dau genre dei Suillus. Es una espècia fòrça frequenta dins lei seuvas de pins dei regions mediterranèas. Es un bolet comestible, mai sa consumacion es venguda rara.

## Descripcion

Es un bolet de talha mejana que pòu agantar 4 a 8 cm d'autor. Lo capèu a un diamètre de 5 a 11 cm e es brun clar a brun-gris omogenèu, verjurat de negràs. Ven viscós amb l'umiditat. Lei tubes son inicialament jaunes e vènon pauc a cha pauc olivastres. Secretan un latèx blancàs a l'estat jove. Lei pòrs son pichons, angulós e de la meteissa color que lei tubes. Pòdon prendre una coloracion rolh dins leis endrechs tocats per lo latèx. Leis espòras son de color brun tabac olivastre e an un diamètre mejan de 4 a 10 µm. Lo pè es cilindrinc a un diamètre de 1 a 2 cm. Sensa anèu, a una basa ponchuda. Sa color varia entre lo jaune e lo blancàs amb de granulacions brun-gris a brun rolh. La basa es sovent ròsa en causa de la color particular dau micèli. La carn es jaunassa amb de zònas jaune viu au nivèu dei tubes e a la basa dau pè. Es immudabla e ven rapidament mòu. L'odor es febla e la sabor es doça.

## Ecologia

Lo pissacan es generalament associat amb lei pins, especialament lo pin d'Alèp, dins lei regions cauquieras. Es fòrça frequent dins lei regions mediterranèas a l'autona.

## Comestibilitat

Lo pissacan es un comestible mediòcre. Foguèt lòngtemps recoltat e consumat dins lei regions mediterranèas, mai l'interès per aqueu bolet demeniguèt après leis ans 1970. La catastròfa de Chernobil entraïnèt la quasi disparicion de sa consumacion. D'efiech, coma leis autrei Suillus, es una espècia que capta aisament lei metaus pesants e leis elements radioactius presents dins lo sòu. Pòu donc venir toxicas dins lei regions polluïdas. De mai, sa preparacion es complèxa car demanda de recuperar unicament la carn dau capèu après aver levat lo revestiment e lei tubes. La cuecha es tanben lònga car lo bolet rend de quantitats importantas d'aiga. Lei micològs actuaus conselhan donc de defugir sa recòlta.

## Confusion

I a ges de risc de confusion amb un bolet toxic. Pasmens, es possible d'o confondre amb leis autreis espècias de Suillus que son dichas pissacan. En particular, Suillus granulatus es un bolet fòrça similar qu'es tanben un comestible mediòcre.

## Annèxas
### Liames intèrnes

* Pissacan.
* Suillus.

### Bibliografia

* (fr) Didier Borgarino e Christian Hurtado, Champignons de Provence et du Midi méditerranéen, Éditions Édisud, Sant Romieg, 2020.
# Hygrophorus russula

Hygrophorus russula (nom vernacular : vinassier) es un bolet de la familha dei Hygrophoraceae e dau genre dei Hygrophorus. Es una espècia relativament frequenta dins lo sud d'Euròpa. Es un comestible mediòcre qu'es rarament recoltat en defòra de quauquei regions d'Occitània, de Catalonha e dau nòrd d'Itàlia.

## Descripcion

Es un bolet de talha mejana que pòu agantar 5 a 10 cm. Lo capèu a un diamètre de 6 a 15 cm. Es rosenc amb de tacas de color ròse vinós a brun vinós. Lo revestiment pòu venir leugierament viscós amb l'umiditat. Lei lamas son blancas, mai ò mens decurrentas, e relativament sarradas per un Hygrophorus. De tacas vinosas i aparéisson pauc a cha pauc. Leis espòras son blancas e an un diamètre mejan de 5 a 8 µm. Lo pè es cilindric e a un diamètre 1 a 2,5 cm. Es inicialament blanc, mai coma lei lamas, de tacas vinosas i aparéisson lentament. La carn es blanca e fibrosa. Es pauc a cha pauc marcada per de tacas vinosas. A un odor feble e una sabor leugierament amara.

## Ecologia

Lo vinassier vèn principalament durant l'autona dins lei seuvas de fuelhós. A una preferéncia per lei rores e lei faus e lei sòus cauquiers. Es fòrça frequent dins lo sud d'Euròpa lòng dau bacin mediterranèu, mai vèn dins una zòna pus larga que compren lei latituds temperadas d'America dau Nòrd e d'Eurasia.

## Comestibilitat

Lo vinassier es considerat coma un comestible mediòcre dins la màger part deis obratges micologics. Pasmens, es l'objècte d'una consumacion tradicionala dins certanei regions d'Occitània, de Catalonha e dau nòrd d'Itàlia. Es conselhat de gostar quauqueis especimens car, segon lei recòltas, pòu èsser fòrça amars.

## Confusion

Lei confusions son raras. Leis espècias pus pròchas es Hygrophorus purpurascens, qu'a una cortina, Hygrophorus capreolarius, qu'a un aspècte generau brut, e Hygrophorus erubescens qu'es ben mens poput. De mai, sa carn vèn rapidament jaunastre au tocar e es ben pus amara. I a tanben quauquei russulas que pòdon desvolopar una coloracion vinastre, mai la rompedura caracteristica de son pè permet de lei destriar.

## Annèxas
### Liames intèrnes

* Hygrophorus.

### Bibliografia

* (fr) Didier Borgarino e Christian Hurtado, Champignons de Provence et du Midi méditerranéen, Éditions Édisud, Sant Romieg, 2020.
* (fr) Christian Deconchat e Jean-Marie Polèse, Champignons : l'encyclopédie, Artémis Éditions, 2002.

### Nòtas e referéncias

* ↑ (fr) Christian Deconchat e Jean-Marie Polèse, Champignons : l'encyclopédie, Artémis Éditions, 2002, p. 165.
# La Couarde-sur-Mer

La Couarde-sur-Mer es una comuna francesa, situada sus l'Illa de Re, dins lo departament de Charanta Maritima e la region de Nòva Aquitània.

## Toponimia

Las atestacions ancianas son, per luec:
* -; au segle XVIII (Cassini).

## Administracion

Lista daus maires successius :
| Periòde | Periòde | Identitat |
| 2008 | 2026 | Patrick Rayton |
| març de 2001 | 2008 | |
| Totas las donadas son pas encara conegudas. |||||

## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): , totala: :
| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| 716 | 758 | 794 | 856 | 1 029 | 1 179 | Cercar | 1 241 | Cercar |
| 2009 | 2010 |
| 1 248 1 279 | 1 251 1 277 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS (recercar) - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||

## Nòtas e referéncias

* ↑ «Dictionnaire topographique de la France».
* ↑ «Carte de Cassini». Géoportail.
* Portal de las comunas de França
# Cantharellus cibarius

Cantharellus cibarius (del latin Cantharellus diminutiu de kántharos: copa; cibarius: comestible) es un tipe de campairòl excellent comestible e fòrça recercat.

## Noms en occitan

aurelheta, bochingon, bochinguela, boli(n)gola, cabrilha, escrabilha, escaravilha, (es)caramilh, caramilha, cassena, charliste, cresta de gal, creston de gal, galhistron, (d)orlhon, foseta, fosilon, girodela, giraudela, giralon, girondela, girboleta, girela, giròla, girgola, jaunet, jauneta, lecacina/lecassina/lacassina (" iranjada), lecacendres, mossairon, musselina, rojarís, tinterilha, tantarilha, tornabòus...
Dins las Valadas se ditz garibola (Val d'Ols), garítola o garita (Val Sant Martin, Lo Vilar de Pèlis), ulheta a Salbertrand, la gratolina o jalineta a Cartinhan, la cacaròta a Montrós, l'aurelhina [ourihina] o la boleïna a Vernant e a Rocavion.

## Descripcion

Es pron massís e de color jaune-daurat o iranjat, mas lo pè es mai atenuat a la basa. Lo capèl, de 4 a 10 cm., d'en primièr es convex, après aplanat-deprimit e finalament en forma d'embut; lo sieu marge es ondulat. Fa una odor agradiva, fruitada, e lo sieu gost es doç.
Las gerilhas an la particularitat de pas s'envermenar jamai e se pòdon culhir fòrça jorns après la siá naissença. Quora se fa vièlh, negreja a las puntas del capèl e lo jaune ven marron.

## Abitat

Se tròba als bòsques de planifolis (eusièras, siuredas, fagedas, castanhedas e rovièras) e coníferes, dempuèi la prima fins a la tardor, segon la pluèja.

## Gastronomia

Se pòt preparar dins de plats cosinats e es bon per secar o salar. Se pòt tanben manjar cru.

## Perilh de confusion

I a dos bolets que se semblan a la gerilha amb una coloracion similara. Aqueles son, la falsa gerilha (Hygrophoropsis aurantiaca), qu'es comestible amb prudéncia, e la girgola d'olivièr (Omphalotus olearius), qu'es toxica.

## Ligam extèrne

* Associacion micologica de Tolosa
# Omphalotus olearius

Omphalotus olearius (nom vernacular : clitocib de l'olivier, giròla de l'olivier) es un bolet de la familha deis Omphalotaceae e dau genre deis Omphalotus. Es una espècia fòrça toxica qu'es frequenta en Occitània e que pòu èsser confonduda amb lei giròlas comestiblas.

## Descripcion

Es un bolet de 6 a 15 cm d'autor qu'a un coloracion generala situada entre lo jaune arange, l'arange viu e lo jaune brun-roge. Lo capèu a un diamètre de 6 a 15 cm. Es inicialament convèxe, mai pren rapidament una forma d'embut. Lo revestiment es separable e lei marges demòran lòngtemps enrotlats. Lei lamas son finas, sarradas, decurrentas e sovent jaune arange. Dins la sorniera, son luminescentas e pòdon secretar un suc arange. Leis espòras son de color blancàs ò crèma. A un diamètre de 6 µm. Lo pè es sovent excentric e pus fin a la basa. La carn es fèrma de color jaune safran. Son odor es fòrta e pauc agradiva. La sabor es febla.

## Ecologia

Lo clitocib de l'olivier pòu venir sota forma de matas ò d'especimens isolats en autona. Es sovent associat amb un tronc ò de racinas d'olivier. Pasmens, pòu tanben venir amb d'autrei fuelhós (rores, euses, süvers, castanhiers, eucaliptus, etc.). De còps, pòu aparéisser durant la prima ò lo començament de la sason freja. Es una espècia dau sud d'Euròpa que pòu de còps s'observar dins de regions d'exportacions d'oliviers europèus.

## Comestibilitat

Es una espècia fòrça toxica qu'es de còps presentada coma mortala dins certaneis obratges. Lei simptòmas usuaus son de nausèas e de diarrèas violentas.

## Confusion

Lei riscs de confusion pus grèus son amb lei giròlas comestiblas qu'an una coloracion pus clara. De mai, lei giròlas an pas de lamas, mai de plecs sota lo capèu. De confusions son tanben possiblas amb Lepista flaccida, una espècia comestibla qu'es pus clara. Enfin, de confusions son possiblas amb leis autreis Omphalotus, especialament amb Omphalotus iludens qu'es egalament una espècia fòrça toxica.

## Galariá

* Grappe de champignons Pleurote de l'olivier.
* Lamas bioluminescentas

## Annèxas
### Liames intèrnes

* Omphalotus.

### Bibliografia

* (fr) Didier Borgarino e Christian Hurtado, Champignons de Provence et du Midi méditerranéen, Éditions Édisud, Sant Romieg, 2020.

### Nòtas e referéncias

* ↑ MycoBank, consultat lo 20 mai 2018
* 1 2 3 BioLib, consultat lo 20 mai 2018
* ↑ (en) Dennis E. Desjardin, Anderson G. Oliveira e Cassius V. Stevani, « Fungi bioluminescence revisited », Photochemical & Photobiological Sciences, vol. 7, n° 2, febrier de 2008, pp. 170–182.
# Leccinum lepidum

Leccinum lepidum (nom vernacular : bolet de l'euse) es un bolet de la familha dei Boletaceae e dau genre Leccinellum. Es una espècia comuna dins lei seuvas mediterranèas d'euses e de süvers. Es un comestible mediòcre que sa consumacion es pas conselhada.

## Descripcion

Es un bolet de talha mejana que pòu agantar entre 6 e 12 cm d'autor. Lo capèu a un diamètre de 8 a 15 cm e es jaune-brun a jaune marron, enclotit e leugierament viscós quand lei condicions meteorologicas son umidas. Lo revestiment es pauc separable e lo marge es un pauc desbordant. La color dei tubes varia entre lo jaune e lo jaune olivastre. Lei pòrs an la meteissa coloracion que lei tubes, mai vènon bruns au tocar. Leis espòras son de color brun olivastre e an una dimaètre mejan de 6 a 17 µm. Lo pè es cilindric e a un diamètre de 2 a 4 cm. Es pus espés a la basa. Es jaune viu, mai es pauc a cha pauc cubèrt d'asperitats que vènon lentament brunèlas. La carn es relativament fèrma amb un aspècte fibrós au nivèu dau pè. A una color jaune clar, mai expausada a l'aire, vèn rapidament ròse a gris violacèu puei negràs. Pren una color verd sorn en contacte amb una solucion de sulfat de fèrre e una color corau amb una solucion de formòl. L'odor es febla e la sabor es pauc agradiva. Lo micèli, quand es visible, es jaunastra.

## Ecologia

Lo bolet de l'euse es generalament associat amb leis euses e lei süvers. Vèn a la fin de l'autona e au començament de l'ivèrn, mai pòu de còps créisser a la prima. Es una espècia comuna dins lei regions mediterranèas.

## Comestibilitat

Lo bolet de l'euse es considerat coma un comestible mediòcre. D'efiech, durant la cuecha, sa carn vèn negra, çò qu'es vist coma un signe encoratjant per leis amators de bolets. De mai, lo pè es de remandar car es indigèst. Enfin, coma fòrça espècias dau genre Leccinellum, concentra aisament la radioactivitat. Sa consumacion es donc generalament deconselhada.

## Confusion

Quauquei confusions son possiblas amb d'espècias pròchas de Leccinellum, mai i a normalament ges de risc de confondre lo bolet de l'euse amb una espècia fòrça toxica. Lei doas pus frequentas son amb Leccinum crocipodium qu'es una espècia montanharda aguent un capèu fòrça fendasclat e amb Leccinum corsicum qu'es pus pichon e generalament associat amb lei messugas.

## Annèxas
### Liames intèrnes

* Leccinum.

### Bibliografia

* (fr) Didier Borgarino e Christian Hurtado, Champignons de Provence et du Midi méditerranéen, Éditions Édisud, Sant Romieg, 2020.