OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sant Sarnin

Sant Sarnin (del latin Saturninus) foguèt lo primièr avesque crestian de Tolosa. Foguèt mandat per lo papa Fabian I amb sièis autres avesques per tal d'evangelizar Gàllia, pendent lo règne de l'emperaire roman Decius.

### Biografia

La vida de Sant Sarnin es coneguda gràcias als racontes que ne faguèt la Glèisa crestiana. Amb son disciple Sant Onèst encontrat a Nimes, se n'anèt per las rotas predicar la bona paraula. Despassèron Tolosa e en passar per Aush e Eusa atenguèron Pampalona en Navarra. A Pampalona, totes dos convertiguèron lo senador Firmus e sa familha al cristianisme. Sant Sarnin bategèt lo filh del notable, enfant que vendriá puèi Sant Fermin. Segon la tradicion, aurián tanben batejat de milierats de persona dins un potz, que se sona uèi Pocico de San Cernin. Pasmens del temps de las persecucions dels crestians que se produsiguèron durant lo règne d'Aurelian, Sant Onèst foguèt martirizat, e Sant Sarnin se'n tornèt cap a Tolosa.
Segon los escriches crestians, Sant Sarnin foguèt martirizat a Tolosa dins las circonstàncias seguentas. Alara que se debanava una ceremonia pagana al Capitòli, Sant Sarnin foguèt convidat per los prèires pagans d'onorar l'emperaire en participar al sacrifici d'un taure; coma refusèt, foguèt estacat a la bèstia que lo traguèt e lo rebalèt pel sòl de las carrièras fins a la mòrt.
Sa despolha foguèt amassada per doas crestianas que l'enterrèron dins un valat prigond a l'endrech que l'avián trapat. La legenda ditz que, batudas per la fola, daissèron la vila per se refugiar dins lo pichon vilatge prèp de Castèlnòu d'Arri que se sona uèi lo Mas de las Santas Puèlas. Ilari, avesque del sègle IV, faguèt bastir una pichona glèisa de fusta, un orador, sus la tomba del martir. Es uèi la glèisa del Taur.
La devocion pel sant èra tala a Tolosa que la glèisa principala de la vila ne pòrta lo nom: la Basilica de Sant Sarnin.
De notar de lo culte de Sant Sarnin se confond amb lo de Sant Fermin dont l'encierro de las fèstas de la Sant Fermin de Pampalona se sarra fòrça.
Sa fèsta se celèbra lo 29 de novembre. De nombrosas vilas d'Occitània pòrtan lo seu nom: veire Sent Sarnin, en Carcin, Roergue e Perigòrd; Sant Sarnin dins Aude, Sant Sarnin en Ardecha, etc. Es tanben lo patron de mantuna localitat en Navarra: Pampalona, Artaxoa e en Catalonha: Sant Sadurní d'Anoia, Sant Sadurní d'Osormort, Sant Sadurní de l'Heura, Montmajor .
# Sant Jòrdi de Velai

Sant Jòrdi de Velai o Sant Jòrdi del Puèi seriá lo primièr avesque de Velai segon una légenda de l'Edat Mejana. Seriá estat un dels 72 discípols de Jèsus e, atal coma sant Front de Peireguers, seriá vengut evangelizar las Gàllias. Lo fèstan lo 10 de novembre.

## Biografia o legenda

Sant/sent Jòrdi/Juèri/Jòri/Jòrgi/Jòrli, seriá vengut avesque/bisbe del Puèi cap a 480. Supausan que foguèt lo primièr sant entre los avesques del Puèi. Als sègles VII o VIII, lo cresián mandat per Sant Pèire, benlèu perque del temps del rei, Euric, qu'èra arian, Jòrdi deguèt anar a Roma amb Sant Front de Peireguers per tal de recebre del Papa l'ordinacion episcopala. Creson qu'evangelizèt las campanhas.

## Toponimia

Es malaisit de conéisser s'un lòc es nommat del nom de Sant Jòrdi de Velai o de son omonime pus conegut, Sant Jòrdi de Lydda, lo sant sauroctòn.

## Nòtas e referéncias

* ↑ http://nominis.cef.fr/contenus/saint/9040/Saint-Georges-du-Puy.html
# Ruf d'Avinhon

Sant Ruf d'Avinhon foguèt lo primier avesque d'Avinhon.

## Òrdre
### Luòcs consagrats

* Abadiá de Sant Ruf de Valença

## Nòtas e referéncias
### Nòtas
### Referéncias

* (ca) Aqueste article es parcialament o en totalitat eissit d’una traduccion de l’article de Wikipèdia en catalan intitolat « Ruf d'Avinyó ».
* (fr) Aqueste article es parcialament o en totalitat eissit d’una traduccion de l’article de Wikipèdia en francés intitolat « Ruf d'Avignon ».
* 1 2 http://thalamus.huma-num.fr/index-lieux/lettre-S.html
# Marçau de Limòtges

Sent Marçau (segle III) fuguet lo prumier evesque de Limòtges. Se festeja lo 30 de junh.
Las mencions escrichas mai ancianas de Sent Marçau remontan au començament de l'Atge Mejan. Sidòni Apollinar, evesque de Clarmont dau segle V, afirmet qu'Augustoritum recebet Marçau coma evesque; lo celebre Gregòri de Tors l'evoquet dins son Historia Francorum (Istòria daus francs). Se sap que lo prumier evesque fuguet sebelit dins lo cementeri situat prep de la Via Agrippa. Dins los ans 1960 s'efectueren de las cerchas a Limòtges dins l'emplaçament de l'anciana Abadiá de Sent Marçau e s'i descubriguet la tomba de Sent Marçau en mai daus mosaïcs dau Naut Emperi testimoniant de l'importància dau personatge sebelit. D'autres recits pòden pas èsser provats scientificament e deven èsser pres emb prudéncia.
# Guilhèm de Gellona

Guilhèm de Gellona o (puslèu, segon las fòrmas ancianas ?) de Gellone (n.vèrs 768 - m.18 de mai de 812), foguèt comte de Tolosa, duc d'Aquitània e marqués de Septimània. Es un sant de la Glèisa Catolica (canonizat en 1066). Es conegut en França coma Guillaume d'Orange, mercé a un cicle de cançon de gèsta que n'es l'eròi.
Filh de Teodoric, comte d'Autun e duc de Borgonha, èra per sa maire Aula (o Alda), felen de Carles Martèl e doncas cosin de Carlesmanhe, que li transmètet lo comtat de Tolosa amb títol de duc, en 781 quand creèt lo ducat d'Aquitània. Après 781 foguèt conselhièr de Loís lo Piós. La region tolosana s’espandissiá al sud dels Pirenèus fins a Septimània e Gotia, que dins las annadas seguentas tombèron jos la dominacion dels francs. Portava doncas lo títol de duc, mas tanben lo de marqués per las tèrras frontalièras. En 785 ajudèt a la a la conquista de Girona e d'autres endreches de Gotia. En 790 succediguèt a Corson coma comte de Tolosa e cediguèt l'administracion d'unes comtats al seus filhs: Rasés e Conflent a Berà, Rosselhon a Gaucèlm e probablament d'autres comtats a Adalem. En 791 combatèt los bascos. En 793 foguèt derrotat pels arabis sus Orbièl, mas aquestes darrièrs se deguèron retirar fins en Cerdanha. En 801 participèt a la conquista de Barcelona, amb Ademar de Narbona, Berà e d'autres.
De son primièr maridatge amb Cunegonda d'Austràsia nasquèron:
* Berà, comte de Barcelona,
* Gualdrada, comtessa consort de Wormgau
* Gerberga, monja
D’un segond maridatge amb Guitborga naisseràn
* Adalelm,
* Gaucelm de Rosselhon,
* Bernat de Septimània,
* Heribert comte,
* Teodoric (comte d'Autun per delegacion de Bernat),
* Guitgari,
* Guarner,
* Roslinda o Rottind Helinbruc (comtessa consort de Corbie).
En 804 se retirèt al monastèri d'Aniana, puèi en 806 fondèt l'abadiá de Gellone, a l'ora d'ara Abadiá de Sant Guilhèm dau Desèrt.

## Ligams extèrnes

* Testament en latin de Guilhèm de Gellona
* ↑ Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 180
# Arèdi d'Atan

Sant Arèdi d'Atan, deu latin Attanum, aperat tanben Sant Iriès o Iriès de Lemosin, en latin Aredius (nascut c. 511 a Lemòtges - mort lo 25 d'aost de 591 a Atan, la futura vila de Sent Iriès) qu'estó un religiós lemosin deu sègle VI$^{au}$ qui contribuè a l'evangelizacion deu son país nadau. Arèdi qu'ei hestejat lo 25 d'aost.
# Afrodisi de Besièrs

Sant Afrodisi es dich evesque de Besièrs. Se sap pas res de segur a son subjècte, auriá viscut al sègle III que seriá vengut en Gàlia en companhiá de sant Pau-Sèrgi, apòstol de Narbona. Son nom, coma aquel dels sieus companhs, associats amb el dins lo martiri, son identics a aqueles d’un grop de martirs de Tars, celebrat lo 22 de març. Alara èra festejat a aquela data, l’Afrodisi de Besièrs se celèbra ara lo 28 d'abril.

## Legenda e tradicion

Sembla que lo primièr evesque de Besièrs aja viscut e mòrt en patz. Seriá pas qu'al sègle XVI que lo Breviari de Besièrs fabrega la legenda actuala amb diferentas tradicions oralas. Segon aquela legenda, Afrodisi seriá estat d'en primièr prèire d'Ermès a Eliopòlis, en Egipte.
Son encontre amb la Santa Familha pendent la fugida en Egipte auriá determinat son abandon dels dieus pagans.
Après la Passion del Crist, seriá partit amb son camèl per evangelizar la Gàlia, e se seriá installat à Bezièrs. a causa de sa granda activatat compareguèt dabant lo governaire e foguèt condamnat a mòrt.
Foguèt decapitat, e sa tèsta getada dons un potz. Lo cap sortiguèt sul pic del potz, Afrodisi se tornèt levar, la prenguèt dins sas mans e caminèt cap a la vila. Sus son passatge, de gents pausèron de cagaraulas: passava dessús sens los espotir. De maçons trabalhant a un ostal se trufèron d'el: foguèron sul pic petrificat e lors caras se vesiá encara al sègle XIX sus la parets d'un convent uèi desmolit.
Fin finala Afrodisi fuguèt enterrat pels sieus discípols dins la balma qu'èra lor demorança, e que venguèt la cripta de la basilica que li es consacrada.
Lo camèl fuguèt pres per un olièr. Quand l'animal moriguèt, foguèt empalhat e se promenat solemnament los 28 d'abril per la fèsta del sant. Suprimida a la Revolucion, aquela fèsta contunha fins ara. Lo camel es promenat per las carrièras menat per un personatge en costume oriental, lo Papari.
Uèi, per la fèsta, se cosina las còcas de Besièrs.

## Nòtas e referéncias

* Joan-Claudi Pertusèr, L'Apôtre Zéro, vies de saint Aphrodise de Béziers et de son chameau, Toulouse, éditions Loubatières, 1993 ISBN: 2862661880 i ISBN: 978-2862661889 (bande dessinée)

## Annèxes
### Articles connèxes

* Còca de Besièrs
* Basilica de San Afrodisi de Besièrs

### Ligams extèrnes

* Histoire de Béziers
* Reine du Midi, 2014
# Auziàs de Sabran

* Aqueste article es un esbòs de biografia; lo cal completar. Podètz ajudar la Wikipèdia e partejar vòstras coneissenças en lo modificant.
Sant Auziàs de Sabran (1285, Sant Joan de Robians - 1369, París), baron d'Ansoís e comte d'Arian, foguèt un nòble, militar e diplomata provençau. Esposèt Daufina de Glandeva e èran totes dos terciaris de l'Òrdre de Sant Francés d'Asís. Son prenom Elzearius significa "ajuda de Dieu" en ebrieu. Èra canonizat coma sant catolic en 1369.

## Nòtas e referéncias
### Referéncias

* (en) Aqueste article es parcialament o en totalitat eissit d’una traduccion de l’article de Wikipèdia en anglés intitolat « Elzéar of Sabran ».
* (ca) Aqueste article es parcialament o en totalitat eissit d’una traduccion de l’article de Wikipèdia en catalan intitolat « Ausiàs de Sabran ».
* (fr) Aqueste article es parcialament o en totalitat eissit d’una traduccion de l’article de Wikipèdia en francés intitolat « Elzéar de Sabran ».

## Veire tanben
### Ligams extèrnes

* Wikidata: Q3051925
* Multimedia: Elzéar de Sabran
# Joan Giraud d'Astròs

Joan Geraut d'Astròs (nascut en 1594 a Jandordís, prèp de Sent Clar, mòrt en 1648) foguèt un rector e poèta gascon, vicari de Sent Clar.

## Son òbra

D'Astròs es l'autor del Trimfe de la lengua gascoa publicat en 1642 per J. Boudo a Tolosa. Es un recuèlh de doas òbras en vèrs. En primièr lo Trimfe meteis es un debat entre las quatre sasons gasconas que defendon caduna la sua valor abans qu'un « arrèst » plan biaissut balhe la victòria a totas (la prima es « la mès bèra », l'estiu « lo mès òp », l'autona « la mès richa » e l'ivèrn « lo mès aisat »). En segond lo « Plaidejat deus elements » ont vesèm aqueste còp lo Huec, l' Aire, l' Aiga e la Tèrra faire rampèl d'arguments per convéncer qu'es lo mai fòrt a un « pastor de Lomanha » que ditz finalament aquest « arrèst »: « Cadun es mèste en son ostau ». Los mèstres de d'Astròs son Virgili e Deu Bartàs ; escriu en octosillabs dins un gascon que recòrda la lenga mondina de Godolin.

## Extraits

Que la Tèrra no'm fache tròp, Ja l'èi negada un aute còp. Que lo Huec tròp non m'arrodòle, Jo m'estoni qu'eth non tremòle,
E non se bremba pas benlèu
Deus destupèris que jo'u hèu.
Mes parle Huec, e parle Tèrra,
Me haça l'Aire mala guèrra,
Jo vòli que lor libertat
Lor haça véser la vertat,
E voi sur eths, l'òra presenta,
Trimfar per rason non per crenta.
«Plaidejat de l'Aiga» dens lo «Plaidejat deus Elements»

## Defensor del gascon

Dins son adreça al « legidor gascon », al començament del seu libre, d'Astròs defend vigorosament la siu lenga contra aquels que ja ne son vergonhoses :
« Torna, torna, frair, e demòra ; N'ajas honta d'augir ton frair Parlar la lengua de ta mair. »

## Bibliografia

* Astròs, Joan Geraut d'. Lou Trimfe de la Lengouo Gascouo. Tolosa : Jan Boudo, Reprint en linha sus la Bibliotèca Nacionala Francesa, 1642.
* Lou Trimfe de la Lengouo Gascouo foguèt editat dins sa grafia originala en 1980 per S. Thiolier-Méjean al n°2 de las Annales de l'Institut de langue et de littérature d'òc de l'Universitat de París-Sorbona. En mai de l'òbra i a una introduccion, un lexic e una bibliografia.
* Astròs, Joan Geraut d'. Lo trimfe de la lengua gascoa. Ortès : Per Noste, 2007. Lo tèxt complet en grafia classica normalizada parescut en cò las edicions Per Noste .
* Podèm trobar un long estudi sus d'Astròs dins « Poètes gascons du Gers depuis le XVIe siècle jusqu'à nos jours » (Poètas gascons de Gers del sègle XVI fins ara) de J. Michelet, publicat en 1904 en çò de T. Bouquet a Aush.

## Ligams extèrnes

* Lo trinfe de la lengua gascoa a Gallica.fr
* L'escòla deu crestian idiòt a la Bibliotèca de Tolosa
Autors Auvèrnhe : Cordat Bearn : Fondevila Gasconha : Adèr • Astròs • Giraud Bedot • Dugay • Bertran Larada • Andriu du Pré Guiana : Francés de Corteta Lengadòc : Godolin Provença : Brueis • Zerbin • Micolau Sabòli • Pèire Chabèrt • Joan de Cabanas • Tronc de Codolet
Obras Teatre : La Pastorala deu Paysan Poesia : Lo Ramelet Mondin • Lo Gentilhòme gascon • La Margalida Gascoa
* Wikidata: Q3166100
# Kateri Tekakwitha

* Aqueste article es un esbòs de biografia; lo cal completar. Podètz ajudar la Wikipèdia e partejar vòstras coneissenças en lo modificant.
Kateri Tekakwitha (Ossessernon, Nòva York, 1656 - Kahnawake, Quebèc, 1680) foguèt una femna mohawk-algonquina que se convertiguèt al cristianisme e qu'es venerada coma una santa per la glèisa catolica.
# Aups de Provença Auta

Leis Aups de Provença Auta o Alps de Provença Auta (mens localament Aups/Alps de Nauta Provença) son un departament de França situat entierament en Occitània. Fan partia de la region administrativa de Provença-Aups-Còsta d'Azur e de la region istorica de Provença.

## Istòria

Lo departament deis Basseis Aups es creat lo 4 de març de 1790. Fa seguida a la Provença Auta e au País de Barcilona (lo principat o vigariá de Barcilona annexat a França en 1713 per lo tractat d'Utrecht).
En 1793 cedís lo canton de Saut a Vauclusa.
En 1810 cedís lo canton de Barciloneta (de Vitròla) ais Auts Aups.
En 1970 (decret dau 13 d’abril de 1970) es renomat Aups d'Auta Provença.

### Eraudica

Coma la mai granda part dei departaments, leis Aups de Provença Auta an pas d'escut oficial. Totun dins l’Armoriau de Traversier (1842) e l’Atlas de Levasseur (1854) s’utilizava l’escut de Dinha, dins sei variantas dau temps.
* Escut dau departament segond l’Armoriau de Traversier (1842)
* Escut dau departament segond l'atlas de Levasseur (1854)
* Escut propausat per Robert Louis (annaas 1950) per lo departament
* Escut de la ciutat de Dinha
* Escut de la ciutat de Barcilona
* Escut de la ciutat de Castelana
* Escut de la ciutat de Forcauquier
* Escut de la ciutat de Sisteron
* Escut de la diocèsi de Sisteron
* Escut de la ciutat de Riés (anciana diocèsi)
* Escut de la ciutat d'Entrevaus (catedrau de l'anciana diocèsi de Glandeva)

## Còdes

En 1792, lei Basseis Aups recebon lo numèro postau 5 que gardaràn fins au bot dau sègle XIX. En 1928, recebon lei letras AR coma còde per leis immatriculacions de veïculs. En 1943, l’SNS (vengut INSEE en 1946) impausa lo còde geografic qu’atribuís lo 04 au departament. Aquela valor es represa en 1950 subre lei veïculs (au començament sens lo 0) e en 1964 per la Pòsta. Au nivèu internacionau, lo departament a lo còde ISO 3166-2 FR-04 e lo còde NUTS-3 FR821.

## Veire tanben

* Arrondiments deis Aups de Provença Auta
* Cantons deis Aups de Provença Auta
* Comunas deis Aups de Provença Auta
* Gropaments de comunas deis Aups de Provença Auta

## Nòtas e referéncias

* ↑ Decret dau 13 de genoier de 1810. Bernard GAUDILLIÈRE, Atlas historique des circonscriptions électorales françaises
* ↑ Henri Traversier, Léon Vaïsse. Armorial national de France. Recueil complet des armes des villes et provinces du territoire francais, reuni pour la premiere fois, dessine et grave par H. Traversier..., Paris: Challamel, 1842.
* ↑ Victor Levasseur. Atlas National Illustré des 86 Départements et des Possessions de la France Divisé par Arrondissements, Cantons et Communes, avec le tracé de toutes les routes, chemins de fer et canaux. Paris: A. Combette, 1854
# Daufina de Glandeva

* Aqueste article es un esbòs de biografia; lo cal completar. Podètz ajudar la Wikipèdia e partejar vòstras coneissenças en lo modificant.
Daufina de Glandeva, de Sinha o per maridatge de Sabran (Dóufino de Glandevo o Glandèvo en nòrma mistralenca) èra una nòbla provençala, terciària de l'òrdre franciscan. Esposèt lo futur sant Auziàs de Sabran.
Naissuda a Puegmichèu en 1283/4; mòrt a Ate lo 26 de novembre de 1360.

## Nòtas e referéncias
### Nòtas

* ↑ La variacion dialectala occitana de son prenom inclús Daufina, Delfina, Dalfina, e Darfena.
* ↑ Glandeva o benlèu Glandèva èra, segon Frederic Mistral, una familha nòbla provençala de la quala aparteniá.
* ↑ Glandèvo segon l'Armana Prouvençau de 1856; Glandeva segon lo Tresaur dau Felibritge e las autras sorsas.

### Referéncias

* (en) Aqueste article es parcialament o en totalitat eissit d’una traduccion de l’article de Wikipèdia en anglés intitolat « Delphine of Glandèves ».
* (fr) Aqueste article es parcialament o en totalitat eissit d’una traduccion de l’article de Wikipèdia en francés intitolat « Delphine de Sabran ».

### Bibliografia

* Mistral, Frederic. Lo Tresaur dau Felibritge, sègle XIX.

## Veire tanben
### Ligams extèrnes

* Wikidata: Q3021875
# Cheic

Un cheic es, dins la societat musulmana, un tèrme de respècte donat a un cap tribau ò un savi distinguit per sei conoissenças scientifica ò religiosas en islam.

## Liames intèrnes

* Islam.
* Tribú.

## Bibliografia

* (fr) Octave Depont e Xavier Coppolani, Les confréries religieuses musulmanes, Typographie et Lithographie Adolphe Jourdan, 1897.
# Glandeva

Glandeva o Glandevés (Glandèves, Glandevès, o Glandevez en francés) pòt significar:

## Personas

* Daufina de Glandeva

## Familhas

* La familha de Glandeva

## Toponimes

* L'anciana vila episcopala de Glandeva
* La diocèsi de Glandeva
* La contrada de Glandevés, a l'entorn d'Entrevaus

## Nòtas e referéncias

* 1 2 3 Mistral, Frederic. Lou Tresor dóu Felibrige (TDF).
* ↑ 1862 - Préf. La Bresco – A.-B. Crousillat
# Abu Hassan al-Shadhili

Abu Hassan al-Shadhili (1197, Marròc - decembre de 1258, Egipte) es un religiós sofi marroquin. Subrenomat « l'imam dei cresents », es lo fondator de la Shadhili, una confrariá sofi ortodòxa. Viatjèt fòrça en Orient Mejan e adoptèt un mòde de vida ascetic e desvolopèt son escòla islamica. Segon una legenda, descurbiguèt lo cafè durant un desplaçament en mar Roja e aguèt un ròtle fondamentau dins la difusion d'aquela bevenda dins lo monde musulman.

## Liames intèrnes

* Islam.
* Shadhili.
* Sofisme.

## Bibliografia

* (en) A. M. Mohamed Mackeen, « The Rise of al-Shadhili (d. 656/1258) », Journal of the American Oriental Society, vol. 91, n° 4, 1971, pp. 477-486.
# Lista d'universitats de Bakó

En aquel article se presentan las institucions d'ensenhament superior, que son situadas a Bakó, capital de la Republica d'Azerbaitjan.

## Universitats estatalas

| Nom | An de estableción | Informacion |
| Universitat Estatala de Bakó | 1919 | Luòc web |
| Universitat Estatala del Petròli e Indústria d'Azerbaitjan | 1920 | Luòc web |
| Universitat Estatala Pedagogica d'Azerbaitjan | 1921 | Luòc web |
| Universitat de Medecina d'Azerbaitjan | 1930 | Luòc web |
| Universitat Estatala d'Economia d'Azerbaitjan | 1930 | Lloc web |
| Universitat Estatala de Cultura e Art d'Azerbaitjan | 1945 | Luòc web |
| Universitat Eslava de Bakó | 1946 | Luòc web |
| Universitat Tecnica d'Azerbaitjan | 1950 | Luòc web |
| Universitat de Lengas d'Azerbaitjan | 1973 | Luòc web |
| Universitat d'Arquitectura e Bastiment d'Azerbaitjan | 1975 | Luòc web |
| Universitat de Gojatas de Bakó | 1992 | Luòc web |

## Academias estatalas

| Nom | An d'establiment | Informacion |
| Academia Estatala de la Musica d'Azerbaitjan | 1920 | Luòc web |
| Academia Estatala de Cultura Fisica e Espòrts d'Azerbaitjan | 1930 | |
| Academia Nacionala d'Aviacion d'Azerbaitjan | 1992 | Luòc web |
| Aсademia Estatala Marina d'Azerbaitjan | 1996 | Luòc web |
| Academia d'Administracion Publica de President de la Republica d'Azerbaidjan | 1999 | Luòc web |
| Academia Estatala d'Art d'Azerbaitjan | 2000 | Luòc web |
| Academia Diplomatica d'Azerbaitjan | 2006 | |

## Autres d'institucions d'ensenhament superiora

| Nom | An d'establiment | Informacion |
| Escòla Militar Superior d'Azerbaidjan Heydar Aliyev | 1920 | Luòc web |
| Institucion de Formacion de Mèstres d'Azerbaitjan | 1929 | |
| Academia Naval Superiora d'Azerbaitjan | 1939 | |
| Institut Teatral d'Azerbaitjan M.A. Aliyev | 1945 | |
| Academia de MSN Heydar Aliyev | 1998 | |
| Institucion del Torisme d'Azerbaitjan | 2006 | |
| Filial de Bakó d'Universitat Estatala M.V. Lomonóssov de Moscòu | 2008 | |
| Escòla Superiora del Petròli de Bakó | 2011 | |
| Institucion de Teologia d'Azerbaitjan | 2018 | |

## Universitats privadas

| Nom | An d'establiment | Informacion |
| Universitat Khazar | 1991 | Luòc web |
| Universitat Occidentala | 1991 | |
| Universitat d'Engenhariá de Bakó | 1992 | |
| Universitat "Tefekkur" | 1995 | |
| Universitat "Odlar Yurdu" | 1995 | |
| Universitat d'Azerbaitjan | 1997 | |

## Referéncias

* ↑ «Список университетов и институтов Азербайджана». Students.az. (ru)
* ↑ «Высшие учебные заведения Баку». www.ourbaku.com. (ru)
# Familha de Glandeva

La familha de Glandeva o de Glandevés es una familha de la noblesa occitana-francesa originària d'Auta Provença, atudada en 1832. Tira son nom de l'ancian país de Glandevés (a l'entorn d'Entrevaus, dins Aups d'Auta Provença). Lo Rei Rainier lei donèt un escais: la Fiertat de Glandeva
Sa zòna d'implantacion s'espandís sus lei vaus superioras de Verdon e de Var. La branca de Torama-Glandeva consèrva l'auta man sus Verdon e Var. Una branca s'establís dins l'auta vau de Tiniá (capitala a Sant Estève d'en Tiniá); una autra a l'entorn de Buelh; e la branca de Sant Darmàs-Val de Blora, a l'entorn de Sant Darmàs lo Selvatge.

## Genealogia

(De traduire de l'article francés)

## Membres notables
### Eclesiastics

* Saura de Glandeva, Abadessa de l'Abadiá de Sant Pèire de l'Almanarre (lo nom Almanarre es en francés, de trobar una fòrma occitana dins l'avenir), vèrs 1400
* Loís de Glandeva, avesque de Vença, puis de Marselha, mòrt en 1445.
* Beleta de Glandeva, en 1501, abadessa de l'Abadiá de Sant Pèire de l'Almanarre.
* Claudina de Glandeva, en 1580, abadessa de l'Abadiá de Sant Pèire de l'Almanarre.
* Totsants de Glandeva (1584-1648), avesque de Sisteron

### Militars

* Gaspard de Glandeva de Nuasèlas (1620-1714)
* Pèire Andrieu de Glandeva dau Castelet (1689-après 1772), Lieutenant général des armées navales ad honores en 1764
* Francés de Glandeva dau Castelet (1696-1774), chef d'escadre des Armées Navales en 1767, fraire cabdèt dau precedent
* Joan Baptista de Glandeva dau Castelet (1728-1803), cap d'esquadra deis Armadas Navalas en 1784, nebot dei dos precedents
* Jòrgi Francés Pèire de Glandeva (1768-1832), manescau de camp e par de França

## Castèus

* Castèu dau Castelet de Sant Cassian [Castèu de Glandevés?]

## Nòtas e referéncias

* (fr) Aqueste article es parcialament o en totalitat eissit d’una traduccion de l’article de Wikipèdia en francés intitolat « Famille de Glandevès ».
* 1 2 Mistral, Frederic. Lou Tresor dóu Felibrige (TDF).
* ↑ Liste des abbesses de l'Abbaye Saint-Pierre de l'Almanarre par Dom Claude Estiennot de la Serrée, cité par l'Abbé Hugues du Tems dans Le Clergé de France ..., Paris, 1774, p.376.