# Joan Loís Guitard

Joan Loís Guitard èra un avocat, traductor e poèta tolosenc d'expressions francesa, lengadociana e gascona de la fin del sègle XVII.

## Biografia
### Originas

Se sap pas gaire de sas originas. Èra originari de Tolosa e devengut, «coma la màger part dels autres poètas de l'Escòla tolosana», avocat al Parlament d'aquela vila. Parlava al mens tres lengas, dont l'occitan dins sos parlars tolosan (lengadocian) e garonés periferic (gascon), lo francés, e lo latin. La mai granda part de sas poesias son de dialècte lengadocian tolosan, probablament son parlar mairal, mas inclusen mantes gallicismes.

### Traductor

Traductor de poètas latins, sostot Virgili, es conegut per aver traduch l'Eneïda en lengadocian. Pasmens, solament de fragments d'aquela subrevivon.

### Poèta

Las poesias imprintadas de Guitard, «fòrça petitas en nombre», son coneguts d'una colleccion intitolat Vers (tous inédits) composés par Jean-Louis Guitard, depuis le commencement de 1685, sur divers sujets de galanterie, dejà plan mutilada al temps de sa redescobèrta pels erudits al sègle XIX. La majoritat son de poemas brèus en occitan: «sonets, epigramas, madrigals, estrenas, coblets de cançon», mas i a tanben de poemas francesas e «una vintena de pèças mai estenduts».
Ganhèt renom a Tolosa a la fin del sègle XVII per sas poesias en lenga locala e reiala. Foguèt mantescòps laureat de l'Acadèmia dels Jòcs Florals per d'òbras en francés, ont ganha lo gaug en 1686 e la violeta en 1693. Après, foguèt nomenat Mèstre $^{[perl'Acadèmia?]}$ «coma praticant amb lo meteis succès la poesia francesa e la poesia lengadociana.»
De mai, la Societat d'Estudis Occitans nos ditz qu': «A daissat, en lenga d'òc, un cant reial entitolat Lo Polh, e una longa pèça, sens granda originalitat, entitolada Descripcion de la procession generala de Tolosa, e dont lo subjècte èra la procession que se fasiá dins aquela vila lo 17 de mai, per commemorar una victòria emportada suls protestants.»

## Òbras
### En occitan

* Le Bouissou, cant reial.
* Lo Polh, cant reial.
* Iphis, cant reial.
* Descripcion de la procession generala de Tolosa.
* Jeaneto d'Alegre, un sonet acrostic escrich en gascon.
etc.

### En francés
## Critica postuma

Mentre que Noulet lo met «al primièr reng dels poètas de lenga tolosana après Godelin», l'autors de la Revue de Gasconha e la Societat d'Estudis Occitans semblan pas èsser fòrça impressionadas per sas òbras subreviventas, en disent que Jeaneto d'Alegre es «mediòcra» e que la Descripcion de la procession generala de Tolosa manca d'originalitat.

## Veire tanben

* Guèrras de Religion

## Fonts
### Nòtas

* ↑ Malgrat que l'Acadèmia èra a l'origina una institucion literària occitana, al corrent dels segles l'occitan èra progressivament marginalizat en favor de la lenga francesa. Segon Niveduab, l'Acadèmia cessèt de coronar de poesias occitanas dès 1530, e de las legir a la fin del sègle XVII.
* ↑ Nouet l'anomena solament "Cant-Royau". Per lo distinguïr de sos autres cants reials, e pr'amor que la frasa "Le bouissou prezerbat dins le foc que l'abrando" apareis a la fin de cada vèrs, l'anomena aicí Le Bouissou.

### Referéncias

* ↑ Mistral, Frederic (1878–1886). Lou Tresor dóu Felibrige (TDF). Rafèla d'Arle: Cultura Provençala e Meridionala.
* 1 2 3 4 5 Societat d'Estudis Occitans. Nouveaux classiques occitans - Pages choisies des Ecrivains Languedociens du XVIIme siècle (en francés). Montpelhièr: Causse, Graille, Castelnau.
* 1 2 3 4 5 6 L. C.; Societat istorica de Gasconha «Un sonnet gascon de J.-L. Guitard». Revue de Gascogne, tòm XXXIX, 1898, p. 206. Aush: G. Fois.
* 1 2 3 Noulet,, p. 95.
* 1 2 3 Niveduab,, p. 99.
* ↑ (1915) Histoire et mémoires de l'Académie royal des sciences, inscriptions et belles lettres de Toulouse (en francés). Onzen seria, tòm III. Académie des sciences, inscriptions et belles-lettres de Toulouse, p. 360.

### Bibliografia

* Niveduab, Albert «Notes sur Alet et son évêque Pavillon», IN-8° n° 21, 15 març 1898, p. 99.
* Noulet, Jean Baptiste (1859). Essai sur l'histoire litteraire des patois du midi de la France aux 16. et 17. siecles. París: Techener.
* Wikidata: Q131595416