OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Beinac

Beinac (Beynac en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de la Nauta Vinhana e la region de la Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.

## Geografia
### Perimètre dau territòri

Comunas confrontantas de Beinac :
| Aissa | | Isla |
| | | Bòscmian |
| Sent Martin lu Vielh | Burnhac | |

## Toponimia

Las fòrmas ancianas son : Beinac en 1147-1185, Bainac en 1265. Prononciacion [‘bejna].
Segon Dauzat, Beinac ven d'un nom gallic d’òme *Betinus, de Betius, emb lo sufixe -acum. Segon Negre, s'agís d'un nom germanic d’òme Baginus emb lo sufixe -acum. Segon Marcel Villoutreix, seguit per Yves Lavalada, lo nom dau propietari es Banius, emb daus dobtes per Ives Lavalada, que precisa que a causa de la plaça de l’accent tonic, chau escriure Beinac e pas *Bainac$^,$. Remarca : Banius + -acum > Banhac, necessàriament. Xavier Delamarre accèpta la solucion de Dauzat, *Betinācon, propietat de *Betinos, inatestat, derivat en -ācon, mas Baginos (atestat) o *Bitinos (inatestat), mesma derivacion, son possibles tanben.

## Administracion
### Lista daus maires

Lista daus maires successius :
| Periòde | Periòde | Identitat |
| 2020 | (2026) | Marie-Claude Beyrand |
| 2014 | 2020 | Jean-Claude Couty |
| març de 1983 | 2014 | Michel Beaudou |
| març de 1971 | 1983 | Jacques Mariaux |
| 1953 | 1971 | Henri Mariaux |
| | 1953 | |
| Totas las donadas non son pas encara conegudas. |||||

### Intercomunalitat
## Particularitats dau parlar comunau

* Articles definits : lo [lu], la [la], los [luː], las [laː]
* Prononciacion : Ch- /ʦ/ ; g- , j /ʣ/ ; finala -eu fai -èl /e/.

## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): 675, totala: :
| 1793 | 1800 | 1806 | 1821 | 1831 | 1836 | 1841 | 1846 | 1851 |
| 504 | 397 | 385 | 488 | 473 | 460 | 451 | 416 | 424 |
| 1856 | 1861 | 1866 | 1872 | 1876 | 1881 | 1886 | 1891 | 1896 |
| 449 | 465 | 442 | 455 | 525 | 548 | 561 | 553 | 549 |
| 1901 | 1906 | 1911 | 1921 | 1926 | 1931 | 1936 | 1946 | 1954 |
| 542 | 537 | 529 | 493 | 439 | 435 | 464 | 456 | 479 |
| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| 418 | 372 | 349 | 386 | 467 | 478 | 604 | 618 | 616 692 |
| 2009 | 2010 |
| 617 693 | 626 702 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||
* En 2018 la populacion èra de 693 abitants e la densitat èra de 55,13 ab/km².

## Veire tanben
### Liams connexes

* Comunas de la Nauta Vinhana

### Liams externes
## Nòtas e referéncias

* 1 2 Yves Lavalade, Dictionnaire toponymique de la Haute-Vienne, n° 15, ed. Lucien Souny, 2000
* ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 81
* ↑ Ernest Negre, Toponymie générale de la France, n° 12450
* ↑ Marcel Villoutreix, Noms de Lieux du Limousin, ed. Bonneton, 1995 (cerchatz a l'index)
* ↑ Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 77, 286-287, 329
# Camaret (Vauclusa)

Camaret (Camaret-sur-Aigues en francés) es una comuna provençala, situada dins lo departament de Vauclusa e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.

## Geografia

La comuna de Camaret d'Éguer es situada a 6,5 quilomètres al Nòrd-Èst de la vila d’Aurenja.

## Administracion

Lista dei cònsols successius :
| Periòde | Periòde | Identitat |
| 2008 | 2014 | Marlène Thibaud |
| març de 2001 | 2008 | |
| Totas las donadas non son pas encara conegudas. |||||

## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): 4710, totala: :
| 1793 | 1800 | 1806 | 1821 | 1831 | 1836 | 1841 | 1846 | 1851 |
| 2 020 | 2 035 | 2 121 | 2 228 | 2 216 | 2 288 | 2 289 | 2 430 | 2 553 |
| 1856 | 1861 | 1866 | 1872 | 1876 | 1881 | 1886 | 1891 | 1896 |
| 2 625 | 2 595 | 2 498 | 2 401 | 2 278 | 2 053 | 1 965 | 1 890 | 1 738 |
| 1901 | 1906 | 1911 | 1921 | 1926 | 1931 | 1936 | 1946 | 1954 |
| 1 633 | 1 700 | 1 785 | 1 523 | 1 544 | 1 562 | 1 516 | 1 500 | 1 581 |
| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| 1 794 | 1 955 | 2 255 | 2 468 | 3 121 | 3 553 | Cercar | 4 302 | 4 361 4 454 |
| 2009 | 2010 |
| 4 439 4 529 | 4 518 4 605 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS (recercar) - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||

## Veire tanben

* Comunas de Vauclusa

## Nòtas e referéncias

* Portal de Provença
# Esquèit

L'esquèit (/esˈkɛjt/; en anglés: skateboard) es una mena de pòst corta, garnida de quatre ròdas que servís a far divèrsas figuras dins un encastre urban.

## Referéncias

* ↑ «Skate-board» (en francés). Multidiccionari Occitan Dicodòc. Congrès permanent de la lenga occitana.
* Wikidata: Q15783
* Multimedia: Skateboards
# Manacor

Manacor (en catalan balearic:; en espanhòl:) es una comuna espanhòla situada a Malhòrca, apartenent a la comunautat autonòma de las Illas Balearas. Es la segonda ciutat de Malhòrca, après Palma. Banhada per la mar Mediterranèa, aquela comuna confronta Sant Llorenç des Cardassar, Petra, Vilafranca de Bonany e Felanitx.
Es part de la comarca del Llevant Mallorquí, e comprend los nuclèus urbans de Manacor —capluòc municipal, comarcal e sèti del partit judiciari omonim—, Portocristo (Colònia del Carme), s'Illot-Cala Morlanda, Calles de Mallorca, Son Macià, Cala Anguila-Mandia, Cala Murada, Estany d'en Mas, Son Talent, Son Mas e sa Marineta.

## Referéncias

* ↑ Afirmat dins: Relacion de Municipis e los sieus Còdis per Províncias lo 1r de genièr de 2019. Data de publicacion: 8 de febrièr de 2019. Ostal d'edicion: Institut Nacional d'Estatistica d'Espanha.
* ↑ Afirmat dins: Registre municipal d'Espanha de 2023. Autor: Institut Nacional d'Estatistica d'Espanha. Data de publicacion: 13 de decembre de 2023.
* ↑ Vocabulari basic der aranés. Lhèida: Institut d'Estudis Aranesi-Acadèmia Aranesa dera Lengua Occitana [1a. ed. decembre de 2017], p. 93.
* ↑ Ministèri de la Jústicia. «Manacor - Mapa del Partido Judicial y municipios de su ámbito territorial». www.mjusticia.gob.es.
* ↑ Municipi de Manacor. «Les entitats de tot el municipi defensaran els seus projectes per als primers pressupostos participatius el 5 i el 6 de juny». www.manacor.org.
* Portal de Catalonha
# Vic (Catalonha)

Vic (en espanhòl: Vic o Vich) es una ciutat e comuna de la província espanhòla de Barcelona, en Catalonha. Confronta las comunas de Santa Eugènia de Berga, Malla, Muntanyola, Santa Eulàlia de Riuprimer, Gurb, Folgueroles e Calldetenes.

## Referéncias

* ↑ Afirmat dins: Relacion de Municipis e los sieus Còdis per Províncias lo 1r de genièr de 2019. Data de publicacion: 8 de febrièr de 2019. Ostal d'edicion: Institut Nacional d'Estatistica d'Espanha.
* 1 2 URL de la referéncia: http://www.idescat.cat/pub/?id=aec&n=925&t=2016.
* ↑ Afirmat dins: Registre municipal d'Espanha de 2023. Autor: Institut Nacional d'Estatistica d'Espanha. Data de publicacion: 13 de decembre de 2023.
* Portal de Catalonha
# Ciutadella de Menorca

Ciutadella de Menorca (en catalan:), o simplament Ciutadella, es una comuna espanhòla de Menòrca, apartenent a la comunautat autonòma de las Illas Balearas. Es sèti de la diocèsi omonima; fins a 1714 foguèt la residéncia del governador britanic de l'illa, aital coma de l'Universitat Generala de Menòrca.

## Referéncias

* ↑ Afirmat dins: Relacion de Municipis e los sieus Còdis per Províncias lo 1r de genièr de 2019. Data de publicacion: 8 de febrièr de 2019. Ostal d'edicion: Institut Nacional d'Estatistica d'Espanha.
* ↑ Afirmat dins: Registre municipal d'Espanha de 2023. Autor: Institut Nacional d'Estatistica d'Espanha. Data de publicacion: 13 de decembre de 2023.
* ↑ Se conserva la forma catalana, però se pòt traduire coma «Ciutadèlla de Menòrca» en coeréncia amb la denominacion istorica «Menòrca» (Menorca).
* Portal de Catalonha
# Palma (Malhòrca)

Palma (oficialament en catalan: Palma), tradicionalament la Ciutat de Malhòrca (en catalan: Ciutat de Mallorca o Ciutat), es una comuna e una vila, capitala de la comunautat autonòma de las Illas Balearas. Es tanben coneguda internacionalament coma Palma de Mallorca.

## Etimologia

Quand Quint Cecili Metèl lo Balearic, procònsol d'Hispania, fondèt la ciutat, la nomenèt Palma. Pendent lo periòde islamic, nomenèron l'illa Mayûrqa e la vila, Madina Mayurqa («ciutat de Malhòrca»). Amb lo rei Jacme Ièr se tradusiguèt lo sistèma de nominacion arabe, e Mallorca foguèt lo nom tant de la ciutat coma de l'illa; per las diferenciar òm s'acostumava a precedir Mallorca de las paraulas ciutat, illa o regne, segon l'intencion, çò que faguèt que del sègle xiii fins al xviii, sempre las referéncias a Palma se formulavan amb lo tèrme Mallorca o ciutat de Mallorca.
Amb lo Decret de Nòva Planta en 1715, se recuperèt oficialament lo nom roman (dejà ressuscitat per d'erudits e d'istorians del sègle xvii), que, tanben oficialament, al sègle xix, amb la division provinciala de l'Espanha, se cambièt en Palma de Mallorca. Popularament, encara es coneguda coma Ciutat, pr'amor qu'èra la soleta vila de l'illa.

## Nòtas e referéncias

* ↑ «Ley 6/2012 Ley 6/2012, de 6 de junio, de capitalidad de Palma de Mallorca». Bulletin Oficial de l'Estat. Govèrn de las Illas Balearas. www.boe.es.
* ↑ «Palma (Mallorca)». Gran Enciclopèdia Catalana. www.enciclopedia.cat.
* Portal de Catalonha
# Ostal de Borbon

L'ostal de Borbon (var. Estau de Borbon, Ostau de Borbon), tanben nomenat casa de Borbon, es un ensemble de familhas occitanas eissidas dels ducs de Borbons, originari de Borbon d'Archambaud. L'istòria de la familha remonta al sègle x quand lo cavalièr Ademar aquerís lo Castèl de Borbon (uèi dins la comuna eponima).
Los Borbons son de còps qualificats de borbonós, -osa.

## Istòria

Son nom deriva del fèu de Borbon l'Archambaud que l'ancessor de la familha, Robert de Clarmont, seisen filh de Loís IX lo Sant, confisquèt en esposant Beatriu, filha de la darrièra feudataire d'aquela region, Anhès de Dampierre, en 1279. e son marit Joan de Borgonha.
Lo filh de Robert, Loís I de Borbon, obten lo títol ducal de Carles IV en 1327. Lo nom es demorat dins la familha meteissa après la confiscacion dels Borbonóses facha per Francés I de França seguida a la traïson del conestable Carles III de Borbon-Monpensèir.
Las brancas en las qualas los Borbons èran dividits a l'Edat Mejana èran al nombre de tres: la principala començada amb Pèire Ièr (1310-1356) s'escantiguèt quand la filha de Pèire II de Borbon, senhor de Beljòc, Suzana, obtenguèt de Loís XII lo drech per succedir a totes los bens dels parents e esposar son cosin Carles apartenissent a la branca cabdèta de Borbon-Monpansèir. Lo tresen linhatge remonta a un nebot de Robert, Joan de Marcha, que seguida a son maridatge amb la sòrre del darrièr comte de Vendòma, Bochard VII, fondèt la branca Borbon-Vendòma, que montèt sul tròne de França amb Enric IV en 1589, debuta de la dinastia reiala de los Borbons de França.
A partir del sègle xvi, aquela familha pren una importància granda e ven l'un dels protagonistas de l'istòria d'Euròpa perseguís amb capitada la lucha contra los Absborg començada per los Valois, acaba l'unificacion de França e fins en 1848 s'identifica quasi a l'istòria d'aquò.
D'unes sobeirans d'importància coma Enric IV e Loís XIV apartenián a aquela familha.
De brancas cabdètas regnèron sus de parçans d'Itàlia (Parma, Doas Sicílias) e regnon ara encara en Espanha e Luxemborg.

## Bibliografia

* (fr) de la Mure, Jean-Marie. Histoire des ducs de Bourbon et des comtes de Forez. Universitat de Harvard. Potier, 1860.
* (es) Granados y Loureda, Juan Antonio. Breve historia de los Borbones españoles. Ediciones Nowtilus, 2010. ISBN 9788497639439.
* (es) de la Cierva, Ricardo. Historia general de España: Llegada y apogeo de los Borbones. Universitat de Wisconsin. Planeta, 1980.
# Mans de Breish

Mans de Breish (nascut Gérard Pourhomme lo 29 de genièr de 1949 a Carcassona) es un cantaire e escrivan occitan. Canta en occitan e escriu en francés.
Es demèst los cantaires mai importants del reviscòl de la cançon occitana dins las annadas 1970. Se ditz qu'aprenguèt a jogar de la guitarra amb los caracos de Carcassona. Son los amics del licèu que li donèron son escais de mans de bruèis (breish es la prononciacion locala).
Après dos albums, trabalhèt dins lo sector bancari, e tornèt a publicar albums a partir de 2000. Après son CD consacrat a la mesa en musica de poèmas de Joan Bodon, "Alba d'Occitània", sortiguèt dos albums "La Guerra Bartassièra" e "Ont se'n va", que tornan mesclar lo militantisme e la poesia amb de mai en mai de jazz.

## Discografia

* Las Plantas (Ventadorn, 1969)
* Mans de Breish canta Joan Bodon (Ventadorn, 1970)
* Volèm viure al país (Ventadorn, 1975).
* Autonomia! (Ventadorn, 1977).
* Flor de Luna (Aura, 2000).
* Alba d'Occitània. Mans de Breish canta Joan Bodon. (Aura, 2004).
* La Guèrra Bartassièra (2011)
* Ont se'n va (2017)

## Libres

* Mans de Breish. Cantarèla. Poèmas occitan-francès. Carcassona. IEO d'Aude. 2006. ISBN 9782859104108.
* Jean Guilaine, Daniel Fabre, Mans de Breish. La fête à Ladern: histoire, ethnologie et vécu d'une fête en Languedoc. GARAE, Hésiode. 2004. ISBN 9782906156265.
* Mans de Breish, André Mignot. Le miroir de l'absence. Pièce en trois actes. Jean Marc Savary. 2013. ISBN 9791090567276.
* Mans de Breish. Something. Jean Marc Savary. 2017. ISBN 9791090567740

## Nòtas e referéncias

* ↑ «Ficha de Mans de Breish – Site de la SPPF». www.sppf.com.
* ↑ Yves ROUQUETTE, La Nouvelle chanson occitane, Privat, Tolosa, 1972

## Ligams extèrnes

* Myspace de Mans
* Pagina de Mans sul sit de l'ostal d'edicion Aura de Patric
# Maria Roanet

Maria Roanet (Besièrs, 26 de mai de 1936) es una cantaira e escrivana occitana, esposa d'Ives Roqueta.

## Biografia

Maria Roanet nasquèt a Besièrs en 1936, dins una familha modèsta, filha d'un mecanician del país e d'una maire venguda de Lorrena. Foguèt recebuda a l'Escòla Normala en julh de 1952 e venguèt regenta. S'interessèt a l'etnologia e l'istòria del país d'òc, de tal biais que cap a 1954 comencèt a escriure sos primièrs poèmas e las paraulas de sas cançons en occitan. Foguèt membre de la Nòva Cançon (coma Patric, Joan-Pau Verdier, Rosina de Pèira e d'autres). En 1976 venguèt delegada del patrimòni a la vila de Besièrs e i demorèt 24 ans. En 1978 celebrèt son maridatge civil amb Ives Roqueta en occitan, malgrat las reticéncias del deputat del departament d'Òlt e Garona, Garosta. En 1995, arribada la retirada, partiguèt viure amb son marit a Camarés. Qualques disques sieus sortiguèron de l'ostal discografic Ventadorn e dempuèi la mitat de las annadas ochanta s'es mesa a escriure en francés.

## Discografia

* Pica Relòtge, 1973
* Cantem Nadal, 1977
* Contra corrent la Trocha Nada, 1976
* A l'Intrada del Temps clar, 1976
* Me soveni..., 1979
* Als enfants d'Occitania, 1979
* L'eternitat, 1982

## Libres

* Occitanie 1970, les poètes de la décolonisation (PJ Oswald, Honfleur, 1971)
* Dins de patetas rojas (IEO, 1975; Letras d'òc, 2012, ISBN 978-2-916718-43-9)
* Apollonie,Reine au coeur du monde (1984)
* Je ne dois pas toucher les choses du jardin (1993)
* La Marche lente des glaciers (1994)
* Nous les filles (1990), memòrias
* Du côté des hommes (2001)
* Luxueuse austérité (2006)
* Mauvaises nouvelles de la chair (2008)
* Trésors d'enfance (2009)
* La Nègre (2010)
* L’Arpenteur (2012)
* Murmures pour Jean Hugo (2013)
* Abécédaire de l'Espérance (2014)
* Mon rouge Rougier (2015)
* Territoires sonores (2016)
* Émerveillements (2022)

## Referéncias

* ↑ Notícies del CAOC, 1978
# Cantaire

Un cantaire (var. chantaire) o cantador (var. chantador) es una persona, gràcias a l'utilizacion de sa pròpria votz, que produtz una succession de sons ordenats pel ritme e l'auçada.
Dins la musica classica e l'opèra europèus, las voses venon dels instruments de musica, classats segon lors caracteristicas de timbre.

## Articles connèxes

* Cant
* Cançon
* Musica occitana
* Votz

## Nòtas e referéncias

* ↑ «Chanteur» (en francés). Multidiccionari Occitan Dicodòc. Congrès permanent de la lenga occitana. [Consulta: 1 de febrièr de 2024]
* ↑ Academia Occitana-Consistòri del Gai Saber. Diccionari General de la Lenga Occitana (DPLO).
* Wikidata: Q177220
* Multimedia: Vocalists
# Lenga vernaculara

Lo tèrme lenga vernaculara designa la lenga locala comunament parlada dins una comunautat. Aquel tèrme s'utilisa sovent en oposicion amb lo tèrme lenga veïculara, liturgica o encara lingua franca.
Per exemple, quand la liturgia catolica èra en latin, èra la meteissa dins lo mond entièr: lo latin servissiá de lenga liturgica veïculara. Dins lo veteis temps, l’ensenhament de la religion se fasiá en lenga locala, la lenga vernaculara.
Trobam tanben aquela distincion dins los escambis economics e comercials actuals, ont l’anglés servís de lenga veïculara fàcia a la multitud de lengas vernacularas.
Lo mot « vernaculara » ven del latin vernaculum que designava tot çò qu'es levat (esclaus compreses), abalit, teissut, cultivat, fabrica a l'ostal, per oposition a çò que se procurava per escambi. Son sens es pròcha d'aquel dels mòts « autoctòn » o « indigèn ».

## Istòria

Al començament del sègle IX, los fidèls comprengavan pas mai la lenga dels letrats e dels clergue. Pendent lo concili de Tors de 813, la Glèisa catolica demandèt doncas als sacerdòts de far los presics de biais que lo pòble pòsca los comprene. Los evesques amassats per Carlesmanhe décidiguèron que las omelias deurián pas mai èsser prononciadas en latin, mas en « lenga rustica romana » o en « lenga tudesca » (germanica), segon lo cas.
La primièra gramatica d'una lenga vernaculara, las Leis d'Amor, foguèt publicada en 1356 a Tolosa.

## Referéncias

* ↑ (fr)Michèle Perret, Introduction à l'histoire de la langue française, 3a ed., Armand Colin, 2008, page 36

## Vejatz tanben

* Lenga mairala
* Lenga viventa e lenga mòrta
* Lenga construcha
* Koinè
* Creòl
* Pidgin
* Sabir
* Ebonics e Anglés vernacular afroamerican
* Lenga veïculara

### Ligams extèrnes

* (fr) Valors vernacularas, d’Ivan Illich
* (fr) Langue Vernaculaire
* Portal de las lengas
# Caucida

La caucida o chaucida (Cirsium arvense) es una planta sovent designada coma una marrida èrba.

## Descripcion

La caucida es una planta erbacèa perenne (o vivaça) que pòt créisser fins a 1.2 m de nautor. A de tigas fòrça ramificadas e pamposas, sens alas, amb de longs estolones rampants de brots fulhats (= de brots fulhoses).

## Sistematica

Encara que l'espècia aperteniá la familha de las Compausadas, auèi es integrada dins la familha de las Asteracèas, o Asteraceae.

## Toponimia

La caucida a daissat una marca sul territòri occitan. Aital, se pòt trobar los seguents endreits:
Segon Frank R. HAMLIN dins sa Toponimia d'Erau, La Caucida, luòc situat en Vilanòva de Magalona, seriá ligat a la planta.

## Bioindicacion

La caucida pòt revelar un sòu fòrça pasturgat.

## Nòtas e referéncias

* ↑ INPN, consultat lo 9 mai 2021
* ↑ http://www.josiane-ubaud.com/Lexic%20de%20%20botanica.pdf
* ↑ https://www.etudesheraultaises.fr/wp-content/uploads/hamlin-091-104-castel-fadese-cibadies-tgocr-def.pdf
* ↑ https://www.etudesheraultaises.fr/toponymie-de-lherault/
# Javier Milei

Javier Gerardo Milei (Buenos Aires, 22 d'octobre de 1970) es un òme politic argentin. Es elegit president de la nacion argentina lo 19 de novembre de 2023. Politicament, es classat a l'extrèma drecha e descrit coma libertarian de drecha. Plusors de sas posicions suscitan la contravèrsia, coma sa totala oposicion a l'avortament, son reget d'una educacion sexuala dins las escòlas, son sosten al liure pòrt d'armas e a la liberalizacion de las drògas, sa promocion de la teoria del marxisme cultural e sa negacion del rescalfament climatic.
Dins lo domeni economic, Milei se reconeis coma anarcocapitalista e defend un programa inspirat de l'escòla austriana que visa a demesir drasticament lo pes de l'Estat: voldriá aital suprimir la banca centrala argentina, remplaçar lo peso argentin per lo dolar estatsunidenc, suprimir las ajudas socialas, limitar lo nombre de ministres d'Estat e devesir per dos las despensas publicas.

## Nòtas e referéncias

* ↑ «Javier Milei, el populista de extrema derecha que llama a las puertas de la Casa Rosada» (en espanhòl), 09/06/2023. www.abc.es.
* ↑ Frenkel, Alejandro. «Milei y el auge global de la extrema derecha» (en espanhòl). www.tiempoar.com.ar.
| Precedit per Alberto Fernández | President d'Argentina A partir del 10 de decembre de 2023 | Seguit per (elegit) |
# Dissabte

Lo dissabte (var. dissabta, dissande, sabte, sabta, sande) es lo seisen jorn de la setmana. Tomba entre lo divendres e lo dimenge.

## Comparason

| Lenga | Nom | Significacion |
| Alemand Catalan Castelhan Francés Italian Portugués Rus Polonés | Samstag Dissabte Sábado Samedi Sabato Sábado Суббота Sobota | Jorn del sàbat |
| Anglés Olandés Latin | Saturday Zaterdag Saturni | Jorn de Saturne |
| Japonés | 土曜日 / Doyôbi | Jorn de la terra |
| Suedés | Lördag | Jorn de se banhar |
| Ebrieu | שבת | sàbat |
| Basc | Larunbata | Proven de “lauren bat“, quatren de luna ; “Jorn de la mièja luna“ |
# Gabriel Borić

Gabriel Borić Font (en espanhòl:; Punta Arenas, 11 de febrièr de 1986) es un òme politic chilen, d'ascendéncia croata e catalana, president de la Republica dempuèi lo 19 de decembre de 2021.

## Biografia

Nascut d'un paire croata e d'una maire catalana, estúdia lo drech e se tròba al cap de las manifestacions estudiantas de 2011. En 2013 es elegit deputat. Es tornar elegit en 2017.

## Referéncias

* ↑ «Gabriel Boric, d'ascendència catalana, nou president de Xile». Nació Digital, 20 de decembre de 2021. [Consulta: 20 de decembre de 2021]
# Burnhac

Burnhac (Burgnac en francés) es una comuna lemosina situada dins lo departament de la Nauta Vinhana e la region de la Novela Aquitània, ancianament de Lemosin.

## Geografia
### Perimètre dau territòri

Comunas confrontantas de Burnhac :
| | Beinac | Bòscmian |
| Sent Martin lu Vielh | | Jurnhac |
| Lavinhac | Melhac | |

## Toponimia

Las fòrmas ancianas son : Burnac, Burnaic en 1100-1140, Burniac en 1102, Burnhac au segle XIII. Prononciacion ['byɾɲa].
Segon Negre e Marcel Villoutreix, Burnhac ven dau nom d'òme Burnius o Burrenius, emb lo sufixe -acum$^,$. Segon Ives Lavalada, Burnhac ven dau nom d'òme Burnius (cf. gallic Burnus) emb lo sufixe -acum.

## Administracion
### Lista daus maires

Lista daus maires successius :
| Periòde | Periòde | Identitat |
| mai de 2020 | (2026) | Michel Rebeyrol |
| març de 2001 | 2020 | Georges Desbordes |
| | 2001 | |
| Totas las donadas non son pas encara conegudas. |||||

### Intercomunalitat
## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): 826, totala: :
| 1793 | 1800 | 1806 | 1821 | 1831 | 1836 | 1841 | 1846 | 1851 |
| 357 | 391 | 373 | 421 | 451 | 408 | 370 | 400 | 403 |
| 1856 | 1861 | 1866 | 1872 | 1876 | 1881 | 1886 | 1891 | 1896 |
| 401 | 405 | 399 | 405 | 453 | 438 | 492 | 493 | 521 |
| 1901 | 1906 | 1911 | 1921 | 1926 | 1931 | 1936 | 1946 | 1954 |
| 490 | 501 | 480 | 406 | 412 | 395 | 366 | 324 | 319 |
| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| 314 | 309 | 268 | 382 | 475 | 544 | 697 | 719 | 731 741 |
| 2009 | 2010 |
| 763 773 | 781 791 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||
* En 2018 la populacion èra de 849 abitants e la densitat èra de 73,83 ab/km².

## Particularitats dau parlar comunau

* Articles definits :
* Prononciacion : Ch- ; g-, j-

## Veire tanben
### Liams connexes

* Comunas de la Nauta Vinhana

### Liams externes
## Nòtas e referéncias

* 1 2 Yves Lavalade, Dictionnaire toponymique de la Haute-Vienne, n° 25, ed. Lucien Souny, 2000
* ↑ Ernest Negre, Toponymie générale de la France, n° 7014
* ↑ Marcel Villoutreix, Noms de Lieux du Limousin, ed. Bonneton, 1995 (cerchatz a l'index)