OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Primitius italians

Amb lo tèrme de primitius italians se designan los pintres en Itàlia qu'avièron un cambiament d'esperit de la pintura dins lo sègle XIV (dich Trecento en italian) amb l'introduccion de tres principis nòus : l'umanizacion dels personatges penches, l'aparicion dels païsatges e de las arquitecturas complèxas ; aquò que faguèt passar la pintura occidentala d'un estil italo-bizantin a un estil veraiament italian en mai d'influéncias del gotic francés.
# Primièr cònsol

Lo cònsol màger o primièr cònsol (ˈprononciat: /kɔnsul/) es una persona en carga d'un municipi o una comuna. Representa l'organ monocratic plaçat a la cima de l'autoritat territoriala locala de basa que dins los diferents païses assumís de las denominacions diferentas: comuna, municipalitat, comuna, vila, ciutat, etc. Segon l'Estat, es elegit dirèctament pels ciutadans o abitants o indirèctament pel conselh municipal o municipal concernit.

## Variantas dialectalas

* Cònsol (fem. consolessa) ─ es la forma plus conservatriz e referenciala de la lenga occitana, segon Domergue Sumien. Patís pasmens qualques variacions foneticas:
** , dins una partida del lengadocian.
** , dins mantuns dialèctes, e mai lo lengadocian.
** , es una varianta de pronóncia populara.
* D'aquel meteis mot resulta atal diferentas grafias qu'adoptantent una pronóncia locala: cònse (cònsa), còssol (fem. còssola), conse (fem. consa), consol (fem. consolessa / consula), consul (fem. consulessa).
* Baile (fem. bailessa) – Forma pròpria de la Val d'Aran – eissit del latin baiŭlus [sègle xiii sul modèl del francés ancian baillie] ─ dirigís l'administracion locala per un mandat de 5 ans.
* Séndic* ─ Fòrma pròrpia de las Valadas Occitanas (en italian: sindaco).
* Regionalament se ditz primè(i)r/prumè(i)r cònsol (gasc.), primèir cònsol (auv.) o primier cònsol (prov.).

## Articles connèxes

* Comuna
* Municipi
* Ostal de comuna

## Nòtas e referéncias

* ↑ Existís la varianta cònsol major.
* ↑ «Maire» (en francés). Multidiccionari Occitan Dicod'Òc. Congrès permanent de la lenga occitana.
* ↑ «Cònsol» (en occitan). opinion.jornalet.com.
* ↑ Acadèmia Occitana-Consistòri del Gai Saber. «Diccionari General de la Lenga Occitana «Còssol»» (en occitan).
* ↑ de Cantalausa, Joan. Diccionari general occitan: a partir dels parlars lengadocians, p. 279. ISBN 2-912293-04-9.
* ↑ «Baile | Diccionari der aranés» (en oc, ca).
# Sent Meard (Charanta)

Sent Meard (Saint-Médard en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta e la region de Novela Aquitània, ancianament de Peitau-Charantas.

## Toponimia

Las atestacions ancianas son, per luec:
* Sent Meard - Sanht-Méard (òc ancian) en 1273; St Medard au segle XVIII (Cassini).
* Narçac/Nareçac (fr Narsac) - Narecac (òc ancian) en 1273.
* Verlena (fr Verlene) - Verlena (òc ancian) en 1273.

## Administracion
### Lista daus maires

Lista daus maires successius :
| Periòde | Periòde | Identitat |
| 2008 | 2014 | Danièle Boisseau |
| març de 2001 | 2008 | |
| Totas las donadas son pas encara conegudas. |||||

### Intercomunalitat
## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): 314, totala: 316 :
| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| 286 | 264 | 237 | 257 | 257 | 271 | 239 | 243 | 261 268 |
| 2009 | 2010 |
| 279 286 | 297 304 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||

## Veire tanben
### Liams connexes

* Comunas de Charanta

### Liams externes
## Nòtas e referéncias

* 1 2 3 https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k65648269/f65.item.zoom
* ↑ «Carte de Cassini». Géoportail.
* Portal de las comunas de França
# Sent Medard (Bearn)

Sent Medard (Saint-Médard en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània

## Toponimia

La prononciacion qu'ei [sen me'dar]. Las fòrmas ancianas que son Saint-Médard, en 1537, St Médard (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau). Sent Medard qu'ei un agiotoponime : qu'ei un nom de lòc qui hè referéncia a un nom de sent. Que s'ageish de Sanctus Medardus (456 - 8 de junh 545), avesque de Noyon en Picardia (França), dont lo nom ven deu germanic Math-hard$^,$. En occitan, sonque la Gasconha occidentau e meridionau consèrva inalterat lo -d- intervocalic; endacòm mei, Medard qu'ei una fòrma sabenta. Las autas fòrmas occitanas que son Mesard, Meard, Miard, Merd, Mèrd.

## Administracion

Lista deus cònsols successius :
| Periòde | Periòde | Identitat |
| 2014 | 2020 | Franck Virebayre-Gaston |
| març 2008 | 2014 | Francis Laclergue |
| junh 1995 | 2008 | André Caissa |
| | 1995 | |
| Totas las donadas son pas encara conegudas. |||||

## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): 213, totala: 221 :
| 1793 | 1800 | 1806 | 1821 | 1831 | 1836 | 1841 | 1846 | 1851 |
| 472 | 416 | 517 | 528 | 610 | 664 | 672 | 714 | 664 |
| 1856 | 1861 | 1866 | 1872 | 1876 | 1881 | 1886 | 1891 | 1896 |
| 640 | 614 | 624 | 560 | 574 | 527 | 459 | 479 | 440 |
| 1901 | 1906 | 1911 | 1921 | 1926 | 1931 | 1936 | 1946 | 1954 |
| 419 | 408 | 359 | 332 | 309 | 304 | 298 | 245 | 261 |
| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| 262 | 240 | 235 | 215 | 196 | 206 | 176 | 187 | 198 204 |
| 2009 | 2010 |
| 209 215 | 211 217 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||
* En 2019 la populacion qu'èra de 202 abitants.

## Véder tanben

* Comunas deus Pirenèus Atlantics

## Nòtas

* ↑ Toponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.org
* ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, Paris, reedicion 1984, p. 613
* ↑ Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 66
* Portau de Bearn
# Sent Medard d'Eissiduelh

Sent Meard d'Eissiduelh (en francés: Saint-Médard-d'Excideuil) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.

## Toponimia

La prononciacion es [ʂɛ̃mme’aːr] [dɛjʂi’døːx].
* Sent Meard (atestacions Cella in honore S. Medardi, de 571, Capella S. Medardi infra muros Exidolii, au segle XII, las doás en latin) es un agiotoponime : 'quò's un nom de luec que fa referéncia a un nom de sent. S'agís de Sanctus Medardus (456 - 8 de junh 545), evesque de Noyon en Picardia (França), dont lo nom ven dau germanic Math-hard. En occitan, a part la Gasconha occidentala e meridionala que consèrva inalterat lo -d- intervocalic, Medard es una fòrma sabenta. Las fòrmas occitanas d'origina populara (per evolucion normala) son Mesard (-d- intervocalic > -z-, grafiat -s-), Meard (amudiment de -z- intervocalica) e, per evitament de l'iatus, Merd, Mèrd, Miard, etc. En francés, la fòrma populara es normalament Mar(d) (grafiat Mard, Mars, Marc).
* ... d'Eissiduelh : lo determinant es lo nom de la vila qu'es a costat.

## Administracion

Lista daus cònsols successius :
| Periòde | Periòde | Identitat | Etiqueta | Qualitat |
| mai de 2016 | 2026 | Éric Villemaine | | |
| junh 1998 ? | mai de 2016 (demission) | Jean-Jacques Boyer | sens etiqueta | agricultor |
| 1989 ? | junh 1998 ? (demission) | Jean-Robert Cousty | aparentat PCF | |
| Totas las donadas son pas encara conegudas. |||||

## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): 540, totala: 559 :
| 1793 | 1800 | 1806 | 1821 | 1831 | 1836 | 1841 | 1846 | 1851 |
| 950 | 994 | 1 009 | 740 | 674 | 881 | 837 | 764 | 1 091 |
| 1856 | 1861 | 1866 | 1872 | 1876 | 1881 | 1886 | 1891 | 1896 |
| 1 056 | 1 210 | 971 | 931 | 902 | 1 013 | 1 009 | 1 008 | 968 |
| 1901 | 1906 | 1911 | 1921 | 1926 | 1931 | 1936 | 1946 | 1954 |
| 922 | 930 | 915 | 840 | 805 | 783 | 774 | 756 | 698 |
| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| 700 | 667 | 658 | 641 | 665 | 622 | 616 | 615 | 604 614 |
| 2009 | 2010 |
| 581 589 | 567 586 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS (recercar) - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||

## Veire tanben

* Comunas de Dordonha

## Nòtas

* ↑ https://web.archive.org/web/20160810222732/http://communes-oc.cg24.fr/cantons/excideuil/SAINT-MEDARD-D-EXCIDEUIL.htm
* ↑ Chantal Tanet, Tristan Hordé, Dictionnaire des Noms de Lieux du Périgord, edicions Fanlac, Peireguers, 2000, p. 349-350
* ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, Paris, reedicion 1984, p. 613, a St-Marc-2
* Portau de Perigòrd
# Piedipartino

Pedipartinu en còrs (Piedipartino en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.

## Geografia

Piedipartino Es una municipalitat d'Anautita-Corsega, apertenenta al costat de OREZZA-ALESANI, situada a la cœur de la anciana pieve de Orezza, a 650 mètres d'altitud. Las municipalitats limithrophes son: Pè'orezza, Carcheto-Brustico, Piedicroce e Stazzone.
Sus lo sieu territòri, se tròba una foret de châtaigniers secularas, fins a 1000 mètres de altitute, e al dessus un bòsc de hêtre.
La municipalitat es plan adaigada n'aiga, per torrents e dels ruisseaux. S'i tròba de nombrosas fonts.
Piedipartino est une commune de Haute-Corse, appartenant au canton d'OREZZA-ALESANI, située au cœur de l'ancienne pieve d'Orezza, à 650 metres d'altitude. Les communes limithrophes sont: Pied'orezza, Carcheto-Brustico, Piedicroce et Stazzone.
Sur son territoire, se trouve une foret de châtaigniers séculaires, jusqu'à 1000 mètres d'altitute, et au dessus une forêt de hêtre.
La commune est bien arrosée en eau, par des torrents et des ruisseaux. On y trouve de nombreuses sources.

## Administracion

Lista deus cònsols successius :
| Periòde | Periòde | Identitat |
| 2008 | 2014 | Pierre-Jean Stefani |
| març de 2001 | 2008 | |
| Totas las donadas son pas encara conegudas. |||||

## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): , totala: :
| 1793 | 1800 | 1806 | 1821 | 1831 | 1836 | 1841 | 1846 | 1851 |
| | 161 | 132 | 113 | 133 | 131 | 130 | 145 | 148 |
| 1856 | 1861 | 1866 | 1872 | 1876 | 1881 | 1886 | 1891 | 1896 |
| 122 | 123 | 148 | 133 | 130 | 115 | 108 | 106 | 100 |
| 1901 | 1906 | 1911 | 1921 | 1926 | 1931 | 1936 | 1946 | 1954 |
| 101 | 91 | 72 | 56 | 52 | 54 | 61 | 61 | 50 |
| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| 52 | 36 | 27 | 9 | 12 | 19 | 17 | 17 | 16 |
| 2009 | 2010 |
| 15 16 | 14 15 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||

## Nòtas

* Portal de Corsega
# Piedralaves

Piedralaves es un municipi de la província espanhòla d'Ávila e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
# Piedras Albas

Piedras Albas es un municipi de la província espanhòla de Cáceres e de la Comunautat Autonòma d'Extremadura.
# Piedicorte-di-Gaggio

Pedicorti di Gaghju en còrs (Piedicorte di Gaggio en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.

## Administracion

Lista deus cònsols successius :
| Periòde | Periòde | Identitat |
| 2008 | 2014 | François Corazzini |
| març de 2001 | 2008 | |
| Totas las donadas son pas encara conegudas. |||||

## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): , totala: :
| 1793 | 1800 | 1806 | 1821 | 1831 | 1836 | 1841 | 1846 | 1851 |
| | 550 | 578 | 574 | 702 | 732 | 835 | 893 | 969 |
| 1856 | 1861 | 1866 | 1872 | 1876 | 1881 | 1886 | 1891 | 1896 |
| 930 | 945 | 976 | 935 | 869 | 857 | 938 | 1 023 | 837 |
| 1901 | 1906 | 1911 | 1921 | 1926 | 1931 | 1936 | 1946 | 1954 |
| 865 | 792 | 775 | 637 | 642 | 666 | 528 | 436 | 441 |
| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| 204 | 194 | 182 | 135 | 129 | 127 | 120 | 119 | 123 |
| 2009 | 2010 |
| 122 122 | 116 117 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||

## Nòtas

* Portal de Corsega
# Piedrahita de Castro

Piedrahita de Castro es un municipi de la província espanhòla de Zamora dins la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
# Piedrahíta

Piedrahíta es un municipi de la província espanhòla d'Ávila e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
# Piedramillera

Piedramillera es una comuna de la Comunautat Forala de Navarra al nòrd d'Espanha.
# Piedicroce

Pedicroce en còrs (Piedicroce en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.

## Istòria

Piedicroce Èra la piévanie de la anciana pieve de Orezza, situat al quite còr de la Castagniccia, region cargada d'istòria, e #que de tot temps #jogar un papièr fòrça important en l'istòria de l'isla de Corsega.
La municipalitat de Piedicroce portava anciennement lo nom de Piedicroce de Orezza
La pieve ven en 1789, lo costat de Piedicroce. En 1954, Piedicroce (303 abitants l'an 1954), èra çò cap de-luòc del costat compausat amb las municipalitats de Brustico, Campana, Carcheto, Carpineto, Monaccia de Orezza, Nocario, Parata, Piazzole, Piedicroce, Piedipartino, Pè’Orezza, Rapaggio, Stazzona, Valle de Orezza e Verdese.
En 1973 a creat lo costat de Orezza-Alesani amb la fusion impausada dels ancians costats de Piedicroce e Valle de Alisgiani.
Piedicroce était la piévanie de l'ancienne pieve d'Orezza, situé au coeur même de la Castagniccia, région chargé d'histoire, et qui de tout temps joua un rôle très important dans l'histoire de l'île de Corse.
La commune de Piedicroce portait anciennement le nom de Piedicroce d'Orezza
La pieve devient en 1789, le canton de Piedicroce. En 1954, Piedicroce (303 habitants en 1954), était le chef-lieu du canton composé avec les communes de Brustico, Campana, Carcheto, Carpineto, Monaccia d’Orezza, Nocario, Parata, Piazzole, Piedicroce, Piedipartino, Pied’Orezza, Rapaggio, Stazzona, Valle d’Orezza et Verdese.
En 1973 est créé le canton d'Orezza-Alesani avec la fusion imposée des anciens cantons de Piedicroce et Valle d’Alisgiani.

## Administracion

Lista deus cònsols successius :
| Periòde | Periòde | Identitat |
| 2008 | 2014 | Simone Donsimoni |
| març de 2001 | 2008 | |
| Totas las donadas son pas encara conegudas. |||||

## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): , totala: :
| 1793 | 1800 | 1806 | 1821 | 1831 | 1836 | 1841 | 1846 | 1851 |
| | 410 | 441 | 421 | 418 | 402 | 412 | 424 | 485 |
| 1856 | 1861 | 1866 | 1872 | 1876 | 1881 | 1886 | 1891 | 1896 |
| 436 | 503 | 639 | 619 | 553 | 582 | 560 | 574 | 540 |
| 1901 | 1906 | 1911 | 1921 | 1926 | 1931 | 1936 | 1946 | 1954 |
| 533 | 531 | 588 | 516 | 528 | 527 | 536 | 408 | 303 |
| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| 232 | 212 | 172 | 164 | 91 | 117 | 118 | 123 | 127 |
| 2009 | 2010 |
| 131 133 | 134 136 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||

## Nòtas

* 1 2 CORSEGA : d'Elements per un diccionari dels quites noms
* Portal de Corsega
# Piedrabuena

Piedrabuena es un municipi de la província espanhòla de Ciudad Real e de la Comunautat Autonòma de Castelha-La Mancha.
# Piedigriggio

Pedigrisgiu en còrs (Piedigriggio en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega‎ e la region de Corsega.

## Administracion

Lista deus cònsols successius :
| Periòde | Periòde | Identitat |
| 2008 | 2014 | Nicolette Albertini-Colonna |
| març de 2001 | 2008 | |
| Totas las donadas son pas encara conegudas. |||||

## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): , totala: :
| 1793 | 1800 | 1806 | 1821 | 1831 | 1836 | 1841 | 1846 | 1851 |
| | 164 | 162 | 159 | 147 | 146 | 150 | 172 | 189 |
| 1856 | 1861 | 1866 | 1872 | 1876 | 1881 | 1886 | 1891 | 1896 |
| 190 | 171 | 167 | 158 | 160 | 189 | 238 | 306 | 249 |
| 1901 | 1906 | 1911 | 1921 | 1926 | 1931 | 1936 | 1946 | 1954 |
| 190 | 208 | 221 | 253 | 255 | 168 | 141 | 162 | 145 |
| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| 127 | 108 | 102 | 119 | 99 | 124 | 135 | 137 | 136 |
| 2009 | 2010 |
| 140 142 | 141 141 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||

## Nòtas

* Portal de Corsega
# Sèt (Genèsi)

Dins lo libre de la Genèsi de la Torah, Sèt (en ebrieu שֵׁת, en arabi شيث [Shith]) es lo tresen filh nomenat d'Adam e Èva, concebut aprèp lo murtre d'Abèl per Caín. Sèt nasquèt quand Adam aviá 130 ans e visquèt 912 ans.

## Genèsi

* Adam coneguèt encara sa femna; enfantèt un filh, e lo nomenèt Sèt, perque, diguèt, Dieu me donèt un autre filh a la plaça d'Abèl, que Caín aviá tuat. Sèt aguèt tanben un filh, e lo nomenèt d'Enòch. Es alara que se comencèt d'invocar lo nom de l'Eternal. (4:25-26)
* Adam, edat de cent trenta ans, engendrant un filh de sa semblança, segon son imatge, e li donèt lo nom de Sèt. (5:3)
* Sèt, edat de cent cinc ans, engendrèt Enòch. Sèt visquèt, aprèp la naissénça d'Enòch, uèit cents sèt ans ; e engendrèt de filhs e filhas. Totes los jorns de Sèt èran de nòu cents dotze ans; puèi moriguèt.(5:6-8)

### Linhada dels Patriarcas

Es doncas dins la linhada dels patriarcas biblics, d'Adam a Abraam, en passant per Noè (l'aujòl de totes los òmes aprèp lo Deluvi), e pels crestians fins a Jèsus en passant pel rei Dàvid segon la genealogia donada al començament de l'Evangèli de Luc (3-38).

### Judaïsme

Rashi parla de Sèt coma l'aujòl de Noè, e doncas de tota l'umanitat. Segon lo Zoar (1:36b), Sèt es l'« aujòl de totas las generacions dels Tsadiqs [los Justes]».

### Pilars dels filhs de Sèt

Flavi Josèp, istorian Roman del sègle I, afirma que de descendents de Sèt construiguèron los Pilars dels filhs de Sèt, dos pilars gigants ont èran escrichas totas las descobèrtas anticas sus la sciéncia o las invencions, e subretot l'astronomia. Al sègle XVIII, William Whiston traduguèt Flavi Josèp en anglés a, aprèp divèrses estudis en istòria anciana, pensava que Josèp assimilèt Sèt a Senusret, un rei mitic d'Egipte que bastiguèt de pilars enòrmes.

## Dins l'islam

Amb Adam, Noè e Enòch (o Idris), Sèt (en arabi شيث [Shîth]) es considerat coma un dels quatre profètas « sirians » antediluvians$^,$. Es lo filh d'Adam e d'Èva coma dins la Torah, mas dins la tradicion musulmana, Adam lo causiguèt explicitament coma son successor a la fin de sa vida (segon Ibn Ishaq). Abu Dhar conta que Sèt tornèt prene las responsabilitats de son paire mòrt. Sèt que succediguèt son filh Anoush, Enoch o Enòsh), puèi Qinan (Kenan), e Mahlabeel (Mahalaleel u Mahalalel). Segon Ibn Kathir, Abu Dhar conta que lo profèta de l'islam Maomet diguèt «Allà faguèt descendre cent e quatre santas escrituras, cinquanta d'aquelas èra subre Sèt».

## Gnosticisme

Sèt es una de las principalas figuras mitologicas d'un dels principals corrents del gnosticisme, nomenat gnosticisme setian.

## Nòtas e referéncias

* ↑ (en)The Qur'an: an encyclopedia, Oliver Leaman, Taylor & Francis, 2006,p. 288
* ↑ (en)Mecca and Eden: ritual, relics, and territory in Islam, Brannon M. Wheeler, University of Chicago Press, 2006, p. 113
* ↑ (fr)Histoires des prophètes, Ibn Kathir, éd. Darussalam, p. 18
* ↑ (en) The Foundations of Living Faiths: An Introduction to Comparative Religion p. 364 Haridas Bhattacharyya, Motilal Banarsidass Publ., 1994.
# Sèt Denièrs

Los Sèt Denièrs es un quartièr de Tolosa. L'usina de papièr de cigarreta JOB i èra installada sus una superfàcia de 4,7 ectaras, uèi site de l'espaci Garona. Lo bastiment dich « Amiral » foguèt salvat.

## Situacion

Se situa al tèrme de Blanhac, amb un accès dirècte a periferic de Tolosa.
Sus la broas de Garona, i a fòrça espacis verds per las activitats esportivas e de léser. Compren un complèxe esportu de dètz ectaras que l'Estadi Ernest Wallon (estadi oficial de l'Estadi Tolosenc).
La principala via es la « carrièra de Blanhac » amb fòrça comèrcis de proximitat e es plan desservida pels transpòrts en commun.

## Istòria

A l'Edat Mejana, lo quartièr èra un vaste prat que los Capitols balhavan lo drech de pastura contra una renda de sèt denièrs d'aur per an.
Aquel prat figura suls cadastres de 1550, 1571 e 1690 coma prat apartenent a la vila de Tolosa.

## Notas e referéncias

* ↑ (fr)Histoire de la société JOB - Sept Deniers
* ↑ (fr)Christian Maillebiau, in Le Dictionnaire de Toulouse, Loubatières, 2004

## Annèxes
### Ligams extèrnes

* Wikimedia Commons prepausa de documents multimèdia liures sus Sèt Denièrs de Tolosa.
* (fr)site suls Sèt Denièrs
# Sètfonts

Sètfonts$^,$$^,$$^,$ (Septfonds en francés) es una comuna carcinòla situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d'Occitània, ancianament de Miègjorn-Pirenèus.

## Toponimia

Lo nom es transparent : se tracta de sèt fonts. Segon Paul Burgan e André Lafon, la valor d'aquela chifra es de segur simbolica, religiosa o magica, mai qu'informativa : pensem als sèt jorns de la Creacion del monde, als sèt pecats capitals, etc.

## Administracion

Lista dels cònsols successius :
| Periòde | Periòde | Identitat | Etiqueta | Qualitat |
| 2020 | 2026 | Nadine Sinopoli | | |
| març de 2001 | 2020 | Jacques Tabarly | PRG | retirat, conselhièr general (2011-2015) |
| junh de 1995 | 2001 | Christian Tschocke | | |
| 1993 | 1995 | André Mignot | | |
| 1974 | 1993 | Pierre Fontayne | MRG | ancian notari |
| març de 1971 | 1974 | Pierre Pilchen | | |
| març de 1965 | 1971 | Francis Lafont | | |
| 1955 | 1965 | Marcel Lacassagne | | |
| mai de 1945 | 1955 | Antoine Quercy | | |
| | 1945 | | | |
| Totas las donadas son pas encara conegudas. |||||

## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): 2160, totala: 2195 :
| 1793 | 1800 | 1806 | 1821 | 1831 | 1836 | 1841 | 1846 | 1851 |
| | | | | | | 1 185 | 1 227 | 1 235 |
| 1856 | 1861 | 1866 | 1872 | 1876 | 1881 | 1886 | 1891 | 1896 |
| - | - | - | - | 1 432 | - | - | - | - |
| 1901 | 1906 | 1911 | 1921 | 1926 | 1931 | 1936 | 1946 | 1954 |
| - | - | 2 213 | - | - | - | - | - | - |
| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| 1 583 | 1 600 | 1 605 | 1 579 | 1 731 | 1 860 | 2 039 | 2 065 | 2 090 2 124 |
| 2009 | 2010 |
| 2 116 2 146 | 2 140 2 170 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS (recercar) - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||

## Veire tanben

* Comunas de Tarn e Garona

## Nòtas

* ↑ Pojada, Patrici. Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus. Nouvelles Éditions Loubatières, 2009. ISBN 978-2-86266-573-3.
* ↑ «Toponimia occitana».
* ↑ Congrès permanent de la lenga occitana. «Top'Òc: Diccionari toponimic occitan».
* ↑ Institut d'Estudis Occitans. «BdTopoc–Geoccitania».
* ↑ Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, ISBN 978-2-85910-407-8, p. 106-107
* Portal de Carcin