OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jessica Marquez

Jessica Marquez, nascuda a Thionville dins l'Èst de França lo 30 d'octobre de 1978, es una cantaira francesa.
Jessica Marquez se fa conéisser en 2001 en participant a la television francesa a la primièra edicion de la Staracademia. Arriba fins a la semifinala d'aquel concors musical ambe sièis autras concurrentas, còsta de segur Jenifer Bartoli, la ganhanta, mas tanben la cantaira occitana Olivia Ruiz.
En abril de 2002, son primièr single Si fragiles es un tube en França e en Belgica. Aquel single es seguit en decembre de 2002 per Tout se dire, qu'el a pas qu'un pichon succès, es sonque un tube menor.
De caps la fin de l'annada de 2003, publica una represa de Maria Magdalena de Julie Pietri : serà son mai gròs succès.
En mai de 2013, Jessica Marquez a anonciat sa retirada del monde de la musica.

## Cançons mai conegudas

* Si fragiles (2002)
* Tout se dire (2002)
* Maria Magdalena (2003, represa de Julie Pietri)
* On s'abîme (2007)

## Referéncias

* ↑ Jessica Marquez, Maria Magdalena, meilleure position : n° 6 du Top Singles France, entré dans le Top le 03/11/2003 https://www.chartsinfrance.net/Jessica-Marquez/Maria-Magdalena-s4960.html
# Jerzy Brzęczek

Jerzy Józef Brzęczek (Truskolasy, Polonha, 18 de març de 1971) es un entrainador e ancian fotbolaire polonés.
# Jerzy Buzek

Jerzy Karol Buzek (n. 1940) engenhaire, foguèt primièr ministre de Polonha entre 1997 e 2001.
| Precedit per Włodzimierz Cimoszewicz | Primièr ministre de Polonha 1997 - 2001 | Seguit per Leszek Miller |
Suls autres projèctes Wikimèdia :
# Jerzy Kosiński

Jerzy Kosinski (Kosiński en polonés, vadut Józef Lewinkopf en 1933 a Łódź, mort lo 3 de mai de 1991 a Nava York) qu'estó un escrivan american d'origina judèopolonesa. Autor enter autes de «L'ausèth pingorlat» (The Painted Bird, 1965).
Que suberviscó dab sa familha a la Dusau Guèrra Mondiau devath ua identitat faussa (Jerzy Kosiński) estujat en çò de païsans polonés a l'èst deu país; un prèste catolic que'u balhè un certificat faus de baptisme.
Qu'emigrè aus Estats Units d'America en 1957 e que's naturalizè american en 1965. Qu'obtiengó un sarròt de prètz literaris: lo «National Book Award» (1969), la distincion deu National Institute of Arts and Letters (1970), lo prètz deu miélher libe estrangèr (1966), enter autes. En 1973, que vadó president de la seccion americana deu PEN club. Qu'estó lo president de l'Institut d'estudis judèopolonés a l'universitat d'Oxford.

## Bibliografia
### Devath lo chafre de Joseph Novak

* 1960 - The Future Is Ours, Comrade / L'aviéner qu'ei noste, Camarada
* 1962 - No Third Path / Pas de tresau via

### Devath lo chafre de Jerzy Kosinski

* 1965 - The Painted Bird / L'ausèth pingorlat
* 1968 - Steps / Los pas
* 1971 - Being There / La preséncia
* 1973 - The Devil Tree / La saba deu Diable
* 1975 - Cockpit / La crampòta de pilotatge
* 1977 - Blind Date / L'encontre a òrbas
* 1979 - Passion Play / Lo jòc de la passion
* 1982 - Pinball / Flipèr
* 1988 - The Hermit of 69th Street / L'ermita de la carrèra 69$^{au}$

### A títol postum

* 1992 - Passing By (Selected Essays, 1962-1991)
* Portal de la literatura
# Jerusalèm Èst

Jerusalèm Èst es la part de Jerusalèm capturada e annexada per Jordania durant la Guèrra Araboisraeliana de 1948 puèi capturada e annexada per Israèl en 1967 pendent la Guèrra dels Sièis Jorns. Aquò inclutz la Vila Vièlha e d'unes luòcs sants del Judaïsme, Cristianisme, e Islam, coma lo Mont del Temple, lo Mur de las lamentacions, la Mosqueta Al Aqsa, e la Glèisa del Sant Sepulcre.
Jerusalèm Èst se pòt referir tanben al sens larg a tot l'airal que demorèt jos administracion jordaniana entre 1948 e 1967, e que foguèt après incorporat a la municipalitat de Jerusalèm (aperaquí 70 km²), o unicament a la municipalitat jordaniana anteriora a 1967, cobrissent en aqueste cas sonque 6,4 km².
Après la Guèrra Araboisraeliana de 1948, Jerusalèm foguèt dividida en doas parts: la porcion oèst d'en primièr poblada de josieus, passèt jos poder israelian, mentre que la porcion èst, poblada mai que mai de musulmans e de crestians palestinians, passèt jol poder jordanian. Los arabs que demoravan dins los quartièrs oèst de Jerusalèm coma Katamon o Malha foguèron forçat de los daissar; foguèt parièr pels josieus dels airals èst, inclús la vila vièlha e Silwan. Lo sol airal de l'èst de la vila que demorèt a las mans dels israelians durant los 19 ans de poder jordanian foguèt lo Mont Scopus, ont se situa l'Universitat Ebraïca de Jerusalèm, e que formèt un enclavament israelian dintre del territòri jordanian durant aqueste periòde e que, encara uèi, es pas considerat part de Jerusalèm Èst.
Après la Guèrra dels Sièis Jorns, la part èst de Jerusalèm passèt jos poder israelian, amb la totalitat de Cisjordania. Pauc de temps aprèp la presa de contraròtle israeliana, Jerusalèm foguèt annexat, amb mantun vilatges vesins de Cisjordania. En novembre de 1967, lo Conselh de Securitat de las Nacions Unidas votèt la resolucion 242, que cridava Israèl al retrach "dels territòris ocupats dins lo conflicte recent". En 1980, la Knesset votèt la Lei de Jerusalèm, que declarèt "Jerusalèm, completa e unida, capitala d'Israèl", en tot formalizar l'annexion unilaterala per Israèl. Aquesta declaracion foguèt declarada "nulla e voida" per la resolucion 478 del Conselh de Seguretat de las Nacions Unidas.

## Referéncias

* ↑ «Basic Law- Jerusalem- Capital of Israel».
# Las Parras de Castellote

Las Parras de Castellote es un municipi de la província espanhòla de Teròl dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
# Las Navas del Marqués

Las Navas del Marqués es un municipi de la província espanhòla d'Ávila e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
# Las Palmas de Gran Canaria

Las Palmas de Gran Canaria :
| País | Espanha |
| Comunautat | Illas Canàrias |
| Superfícia | 100,55 km² |
| Populacion | 377 203 (2007) |
| Latitud | 28° 9' N |
| Longitud | 15º 25' O |
| Altitud | 8 m |
| Localizacion de la vila en Canàrias ||
Las Palmas de Gran Canaria (o Las Palmas) es la capitala de la comunautat autonòma espanhòla de las Illas Canàrias e tanben una de las vilas pus grandas d'Espanha. Sa populacion èra estimada a 377 203 abitants en 2007. Sa superfícia totala es de 100,55 km² dins l'illa de Grand Canària.
E tanben capitala de la província de Las Palmas. Las Palmas de Gran Canaria es la vila pus poblada de las Canàrias e es considerada la vila amb lo melhor climat del mond segontes un estudi de l'Universitat de Siracusa (Nòva York).
# Las Navas de la Concepción

Las Navas de la Concepción es un municipi de la província espanhòla de Sevilha dins la Comunautat Autonòma d'Andalosia.
# Las Palmas (província)

La província de Las Palmas es una província deis Illas Canàrias en Espanha. Es formada per lei illas de Grand Canària, Fuerteventura e Lanzarote. Sa capitala es Las Palmas.
# Las Omañas

Las Omañas es un municipi de la província espanhòla de Leon e de la Comunautat Autonòma de Castelha e Leon.
# Las Originas del totalitarisme

Las Originas del totalitarisme (The Origins of Totalitarianism en anglés) es un ensaj de Hannah Arendt de 1951.
Qu'ei hens Los 100 libres del sègle segon Le Monde: un classament de libres considerats coma los cent melhors del sègle XX.
# Las Pedrosas

Las Pedrosas es un municipi de la província espanhòla de Saragossa dins la Comunautat Autonòma d'Aragon.
# Joan Pèr Viravent

Joan Pèr Viravent (Jean-Pierre Birabent en francés; 1èr d'agost de 1949-4 de gèr de 2023) qu'èra un engenhaire e pedagòg bigordan, gascon, occitan.
Agregat de letras, formator d'engenhaires, que ho eth purmèr ensenhaire d'occitan ar'escòla normau de Tarba, puish qu’ensenhè la lenga dens licèus. Autor damb Joan Salas Lostau d'un Mémento grammatical du gascon, hesó ua tèsi sus Simin Palai.
Qu'estó tanben eth creator deth cercle occitan de Tarba.

## Bibliografia

* Damb Joan Salas Lostau. Mémento grammatical du gascon. Escòla Gaston Febus; Nosauts de Bigòrra; Cercle occitan de Tarba. 1989
* Participacion ath libe collectiu Bigorre. Lo Puèi: Christine Bonneton. 1988. ISBN 978-2-86253-081-9
* Participacion ath libe collectiu Hautes-Pyrénées. Bigorre plus vraie que nature. Lo Puèi: Christine Bonneton. 1998. ISBN 978-2-86253-225-7
* L'itinéraire d'un félibre : Simin Palay (1874-1965). Tèsi de doctorat. Lille: Atelier national de reproduction des thèses, 2001
* Simin Palay, 1874-1965. Éditions du Val d'Adour. 2010. ISBN 978-2-914678-16-2

## Referéncias

* ↑ Avis de decès.
* ↑ Alain Aubron. "Un ancien prof de l'ENIT nous a quitté : Jean-Pierre BIRABENT". ENIT, 4 de gèr de 2023.
* 1 2 Joan Loís Lavit. "Dedicat la soa vita a educar, a partatjar las soas passions dab lo monde". La Nouvelle Républiques des Pyrénées. 14/01/2023
# Joan Rebolh

Joan Rebolh (en francés Jean Reboul; Nimes, 23 de genièr de 1796-28 de mai de 1864) fuguèt un poèta e fornier occitan dau sègle XIX, ben conegut e apreciat dins lo país nimesenc. Rebolh, catolic e reialista, soventei-fes fuguèt opausat (d'un biais legitim ò non) a Antòni Bigòt (protestant e republican).

## Biografia

Naissut a Nimes, èra filh d’un sarralhier qu'aviá capitat professionalament. Aqueste moriguèt jove mas la moneda que laissèt permetèt d'inscriure l'enfant dins un pensionat. Quand aviá pas que tretze ans Rebolh èra intrat coma copista per un avocat mas aguèt de laissar aqueste trabalh per venir fornier e ajudar sa maire a noirir sos quatre enfants. L'ostau que i grandiguèt venguèt puei sa fornariá, que i restariá fins a la mòrt. Se maridèt jove mas perdèt sa femna au cap de quauques meses. Se tornèt maridar e deviá conéisser tornarmai una autra tragedia. Après quauques ensages d'escritura, fuguèt mai que mai après la mòrt de sa femna e son enfant, en 1828, que Joan Rebolh s'inicièt a la poesia, en escriure lo famós poèma en francés l’Ange et l’enfant (L'Àngel e l'enfant). Demieg seis autreis produccions, son poèma le dernier jour (lo darrier jorn) fuguèt d'aquelei qu'assegurèron sa reputacion e sa plaça onorabla au mitan dei poètas e escriveires francés d'aqueu temps.
Emai Chateaubriand passèt quauqueis oras a Nimes e lo visitèt en lo felicitant per seis òbras. Lamartine e d'autrei celebritats d'aqueu temps visitèron tanben lo poèta nimesenc. Alexandre Dumas que lo passèt visitar en 1838 lo descriguèt ansin: C'était un homme de trente-cinq à trente-sept ans, d'une taille au-dessus de la moyenne, avec un teint d'un brun presque arabe, des cheveux noirs et luisants, des dents d'émail, Ce regard fut rapide et profond, et je m'aperçus alors qu'il avait des yeux magnifiques, de ces yeux indiens puissants et veloutés, faits pour exprimer l'amour et la colère.
En 1852, lo govèrn imperiau vouguèt decorar Joan Rebolh (qu'èra reialista), mai aqueu d'aquí respondèt que se pensava pas d'èstre passat a l'estat de monument e arrefusèt la recompensa.
Pauc de temps après que moriguèt d'una malautiá ben lònga, lo decrèt imperiau dau 17 de junh de 1865 fasent passar la deliberacion dau Conseu Municipau de Nimes dau 11 de junh de 1864 donèt lo nom de carriera "Joan Reboul" a l’anciana carriera Carretariá, pròche leis Arenas.

## Ligams extèrnes

* Poesias en francés de Rebolh a Google books
* Le dernier jour, poèma en francés a Google books
* Les traditionnelles, poesias en francés a Google books
# Joan Rieux (mètro de Tolosa)

| colspan="2" class="" style="background-color:#E0E0E0; color:#FFFFFF; font-size:100%" align=center height=20px | Localizacion
Joan Rieux (Jean Rieux en francés) es una futura estacion del mètro de Tolosa, situada dins lo quartièr de la Còsta Pavada. Serà situada sus la tresena linha del mètro. Son obertura es prevista per 2025.

## Vejatz tanben
### Articles ligats

* Mètro de Tolosa
** Projècte de tresena linha del mètro de Tolosa
# Joan Rivers

Joan Alexandra Molinsky (Brooklyn, New York, 8 de junh de 1933 – Manhattan, New York, 4 de setembre de 2014) foguèt un actor american.
# Joan Ros (1930-2016)

Joan Ros (28 d'agost de 1930-10 de decembre de 2016) (en francés Jean Roux) es un occitanista de Peiregòrd, fondador de l'IEO de Dordonha en 1971.

## Òbras

* Les troubadours périgourdins présentés par Ensemble Tre Fontane et Jean Roux (1992)
* Les troubadours aquitains présentés par Ensemble Tre Fontane et Jean Roux (1992)
* Esteve Ros, Joan Ros. Les subsistances à Périgueux au temps de la guerre de Cent ans. Commerce, aumônes publiques, vols et brigandage... Novelum / IEO (2011) ISBN 9782917451076.

## Referéncias

* ↑ Notícia n° FRBNF12128644 de la Bibliotèca Nacionala de França.
* ↑ Joan Ganhaire. "Omenatge a Joan Ros". Legir en linha sus lo site de Joan Ganhaire.
# Joan Ros

Joan Ros es un nom pro espandit en Occitània. Demèst jos Joan Rosses:
* Joan Ros (1930-2016), l'autor e occitanista de Peiregòrd.
* Joan Ros (1950-), l'autor e occitanista d'Auvèrnhe.
# Joan Rigosta

Joan Rigosta (en francés Jean Rigouste; Senalhac del Causse, 25 de novembre de 1938) es un pedagòg e lingüista occitan especializat en toponimia. Foguèt ensenhaire de letras als licèus d'Agen, de Merinhac e de Brageirac. Trabalhèt tanben a l'IUFM d'Aquitània e a l'Universitat de Bordèu III.

## Òbras

* Parli Occitan (1978)
# Joan Pèire Chambon

Joan Pèire Chambon (en francés Jean-Pierre Chambon; Clarmont d'Auvèrnhe, 20 de junh de 1952) es un universitari e lingüista occitan, actualament professor a l'Université de la Sorbonne (París, França). Recebèt en 1985 lo Prèmi Albert Dauzat que decernís la Société de Linguistique Romane e, en 1991, foguèt guerdonat amb la medalha de bronze del CNRS.
Es lo vicepresident de la Société de Linguistique Romane e es membre dels comitats de redaccion de la Revue de Linguistique Romane, de la Revue des Langues Romanes e mai de la revista catalana Estudis Romànics e finalament de la Nouvelle Revue d'Onomastique.
Dirigís dempuèi 2001 lo Centre d'Ensenhament e de Recerca d'Òc.

## Òbras

* HÉRILIER Christian, & CHAMBON Jean-Pierre (1999) “Alibert vu d’Auvergne: notes de lexicographie critique en domaine occitan à propos de deux sources aurillacoises du Dictionnaire occitan-français”, Revue des langues romanes. t. CIII n° 2: 277-293
* CHAMBON Jean-Pierre “Notes étymologiques et philologiques”
# Joan Roqueta

Joan Larzac (nascut Joan Roqueta, en francés Jean Rouquette; Seta, 13 de febrièr de 1938) es un capelan, escrivan en occitan lengadocian e critic literari en aquesta meteissa lenga.
De per sos ligam amb la profession de capelan, la granda majoritat de l'òbra de Joan Larzac es marcada per la preséncia de la fe, de la religion e de l'erudicion. Dirigiguèt pendent la primièra mitat de las annadas 70 lo sector literari de l'Institut d'Estudis Occitans. Al travèrs de sa longa carrièra d'escrivan en lenga nòstra, obtenguèt una qualques de prèmis per sas poesias.
En 1962, recebèt lo "Grand Prèmi de las Letras Occitanas" mercés a son primièr recuèlh de poemas Sola Deitas : camin de crotz que foguèt publicat un an pus tard en çò de las colleccion Messatges de l'IEO. En 1988, recebèt lo Prèmi Antigòna per l'edicion de sa primièra antologia : Òbra Poetica.
Qualques unas de sas òbras son estadas reviradas en breton.

## Biografia
### Naissença e descobèrta occitanisme

Es lo fraire de l'escrivan e òme politic lengadocian Ives Roqueta.

## Òbras literarias
### Poesia

* "Sola deitas : camin de crotz" - Edi. IEO - Col. Messatges - 1963
* "Contristòria" - Edi. IEO - Col. Messatges - 1967
* "L'estrangier del dedins" - Edi. 4 vertat - 1968
* "Breiz atao" - Edi. IEO - Col. Messatges - 1969
* "La boca a la paraula, que pòt plan dire que ja non siague d'ela" - Edi. IEO - Col. Messatges - 1971
* "L'étranger du dedans et autres poèmes politiques" - Edi. P-J Oswald - Col. Poésie d'òc - 1972
* "Òbra poëtica" - Edi. IEO - Antologia poetica - 1986
* "Dotze taulas per Nòstra Dòna" - Auto edicion de l'autor - 1990
* "Ai tres òmes a taula, a miègjorn" - Edi. Letras d'òc - 2007
* "Se rauqueja ma votz" - Edi. Letras d'òc - 2019
* "L'an que ven d'onte ven" - Edi. IEO E...rau - 2021

### Assages

* "La musica occitana" - Edi. IEO - 1970
* "Anthologie de la poésie religieuse occitane" - Edi. Privat - 1972
* "Per una lectura politica de la bíblia" - Edi. IEO - Col. A tots - 1973
* "Descolonisar l'istòria occitana T.II - L’enemic dins la clòsca" - Edi. IEO - Col. A tots - 1977
* "Descolonisar l'istòria occitana T.I - Redusières de caps" - Edi. IEO - Col. A tots - 1980
* "La littérature d'oc, Que sais-je ?" - Edi. PUF - Col. Que sais-je ? - 1980
* "Istòria de l'art occitan" - Edi. IEO - 1989
* "La bíblia del dimenge e de las fèstas" - Edi. CIDO - 1997
* "Sant Peire de l'Arma, la dança macabra" - Edi. Chambra d'Òc - Col. Viure lo país - 2005

### Reviradas

* "Francés d'Assisi" - Edi. IEO - Col. A tots - 1978
* "La Bíblia - Ancian Testament" -Edi. Letras d'òc - 2013
* "La Bíblia - Novèl Testament" - Edi. Letras d'òc - 2016

## Referéncias

* ↑ Sit de l'Ostal Sirventés
* ↑ Referéncia a sa posicion de curat de Sant Martin del Vinhagolh dins una publicacion de l'avescat de Montpelhièr

## Ligams extèrnes

* Entrevista a Joan Larzac en lo jornal digital Jornalet
* Entrevista a Joan Larzac en la pagina web Chambra d'Oc
# Lista dels presidents d'Angòla

Lo president d'Angòla es lo cap d'Estat e comandant d'Armada del país.
Vaquí la lista dels presidents d'Angòla de 1975 fins a uèi.
| President | President | Començament | Final | Partit | Eleccions | Vice-president |
| Republica Populara d'Angòla (1975-1992) ||||||||
| | António Agostinho Neto (1922-1979) | 11 de decembre de 1975 | 10 de setembre de 1979 | Movimento Popular de Libertação de Angola - MPLA | - | - |
| | Lúcio Lara (1929-2016) president provisòri | 11 de setembre de 1979 | 20 de setembre de 1979 | Movimento Popular de Libertação de Angola - MPLA | - | - |
| | José Eduardo dos Santos (1942-2022) | 21 de setembre de 1979 | 27 d'agost de 1992 | Movimento Popular de Libertação de Angola - MPLA | - | - |
| Republica d'Angòla (1992 fins a uèi) ||||||||
| | José Eduardo dos Santos (1942-2022) | 27 d'agost de 1992 | 26 de setembre de 2017 | Movimento Popular de Libertação de Angola - MPLA | 1992 e 2012 | Fernando da Piedade Dias dos Santos (2010-2012)Manuel Domingos Vicente (2012-2017) |
| | João Manuel Lourenço (1954-) | 26 de setembre de 2017 | uèi | Movimento Popular de Libertação de Angola - MPLA | 2017 | Bornito de Sousa (2017-) |

## Referi

* ↑ Agência Lusa. «Angola: História política de Lúcio Lara lançada em fotobiografia».
* ↑ Emídio Fernando. «O homem que marcou o destino de Angola».
* ↑ Patrício Batsîkama, « O testamento que validou José Eduardo dos Santos na presidência de Angola em 1979 »
# Lista dels presidents d'Eslovènia

Lo president es lo cap d'Estat d’Eslovènia. Es elegit per un periòde de cinc ans per la populacion.
Vaquí la lista dels presidents d’Eslovènia dempuèi l’independéncia (1991):
| Nom | Començament del govèrn | Fin del govèrn |
| Milan Kučan | 23 de decembre de 1991 | 22 de decembre de 2002 |
| Janez Drnovšek | 22 de decembre de 2002 | 23 de decembre de 2007 |
| Danilo Türk | 23 de decembre de 2007 | 22 de decembre de 2012 |
| Borut Pahor | 22 de decembre de 2012 | uèi |

## Veire tanben

* Primièr ministre d'Eslovènia
# Lista dels presidents d'Azerbaitjan

Lo president es lo cap d'Estat d’Azerbaitjan.
Vaquí la lista dels presidents d’Azerbaitjan dempuèi 1991.

## Presidents de la Republica d’Azerbaitjan dempuèi 1991

| № | Nom | Començament del mandat | Fin del mandat | Partit politic |
| 1 | Ayaz Mütallibov | 30 d'agost 1991 | 6 de març 1992 | (Cap) |
| - | Yaqub Mammadov (Interim) | 6 de març 1992 | 14 de mai 1992 | (Cap) |
| - | Ayaz Mütallibov (Interim) | 14 de mai 1992 | 18 de mai 1992 | (Cap) |
| - | Issa Gambar (Interim) | 19 de mai 1992 | 16 de junh 1992 | Front Popular d’Azerbaitjan (Azərbaycan Xalq Cəbhəsi Partiyası – AZCP) |
| 2 | Abülfaz Elçibay | 16 de junh 1992 | 1èr de setembre 1993 | Front Popular d’Azerbaitjan (Azərbaycan Xalq Cəbhəsi Partiyası – AZCP) |
| 3 | Heydar Aliyev | 24 de junh 1993 | 31 d'octobre de 2003 | Partit de l’Azerbaitjan Novèl (Yeni Azərbaycan Partiyası - YAP) |
| 4 | Ilham Aliyev | 31 d'octobre de 2003 | Actualitat | Partit de l’Azerbaitjan Novèl (Yeni Azərbaycan Partiyası - YAP) |

## Vejatz tanben

* Lista dels primièrs ministres d'Azerbaitjan
# Lista dels presidents d'Eslovaquia

Vaquí la lista de las personas qu'an exercida la carga de cap de l'Estat o de president de la Republica en Eslovaquia.

## Estat Eslovac (1939-1945)

* Jozef Tiso - (en exercici) 14 de març de 1939 - 26 d'octobre de 1939.
* Jozef Tiso - 26 d'octobre de 1939- abril de 1945.

## Presidents de la Republica Eslovaca dempuèi 1993

Lo president de la Republica Eslovaca es lo cap de l'Estat. Sas foncions son principalament ceremonialas. Dempuèi l'independéncia d'Eslovàquia en 1993, lo primièr ministre assumiguèt las foncions de cap d'Estat fins a l'eleccion pel Parlament d'un president per un mandat de cinc ans.
En 1998 lo Parlament foguèt pas capable de designar un president, en obligant lo sieu cap e lo primièr ministre a assumir las foncions del cap de l'Estat. Aprèp un an sens que lo Parlament poguèsse aténher un acòrdi, se modifiquèt la Constitucion e lo president d'Eslovaquia passèt a èsser elegit dirèctament pels electors per un mandat de cinc ans, lo candidat majoritari devent despassar 50% dels vòtes per èsser designat al primièr torn. Las primièras eleccions presidencialas aguèron luòc en 1999.
| Nom | Vida | Mandat |
| Estat Eslovac | Estat Eslovac | 1939 - 1945 |
| Jozef Tiso | °1887 - †1947 | 1939 - 1945 |
| Republica Eslovaca | Republica Eslovaca | 1993 - |
| Vladimír Mečiar | °1942 - | 1993 - 1993 |
| Michal Kováč | °1930 - †2016 | 1993 - 1998 |
| Vladimír Mečiar e Ivan Gašparovič | °1942 - °1941 - | 1998 - 1998 |
| Mikuláš Dzurinda e Jozef Migaš | °1955 - °1954 - | 1998 - 1999 |
| Rudolf Schuster | °1834 - | 1999 - 2004 |
| Ivan Gašparovič | °1941 - | 2004 - 2014 |
| Andrej Kiska | °1963 - | 2014 - 2019 |
| Zuzana Čaputová | °1973 - | 2019 - 2024 |
| Peter Pellegrini | °1975 - | 2024 - |
Nòta: en italica los presidents per interim.

## Vejatz tanben

* Eslovaquia
# Lista dels presidents d'Armenia

Armenia venguèt una republica independenta per primièr còp entre 1918 e 1920, amb lo nom de Republica Democratica d'Armenia. Lo cap d'Estat a l'ocasion foguèt Avetis Aharonyan, que governèt entre lo 30 de mai de 1918 e lo 2 de decembre de 1920.

## La Republica d'Armenia (1991-actualitat)

Armenia venguèt independenta de l'Union Sovietica aprèp un plebiscit en setembre de 1991. En octobre de 1991 Levon Ter-Petrossian foguèt elegit per president del país (lo primièr), amb 83% dels vòtes.
Segon la constitucion d'Armenia, lo president es lo cap d'Estat del país. Es elegit per un periòde de cinc ans dirèctament per la populacion.
Vaquí la lista dels presidents d'Armenia dempuèi 1991.
| | Nom | Començament del mandat | Fin del mandat | Partit |
| 1 | Levon Ter-Petrossian | 16 d'octobre de 1991 | 3 de febrièr de 1998 | Movement Nacional Pan-Armèni |
| 2 | Robert Kocharyan | 4 de febrièr de 1998 | 9 d'abril de 2008 | cap |
| 3 | Serzh Sargsyan | 9 d'abril de 2008 | 9 d'abril 2018 | Partit de la Republica |
| 4 | Armen Sargsian | 9 d'abril 2018 | uèi | cap |

## Vejatz tanben

* Lista dels primièrs ministres d'Armenia