# Piets, Plasença e Mostron

Piets, Plasença e Mostron (Piets-Plasence-Moustrou en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

## Toponimia
### Piets

La prononciacion qu'ei [pje'ts]. Las fòrmas ancianas que son Pietz, en 1409, Piegs en 1487, Piets en 1531, Piets (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Dauzat e Rostaing que pensan lo latin pectus, « piets, pieg, pieits » sembla pas conviéner en toponimia; que vau mei pinus, « pin », e sufixe diminutiu -ittum, dab tombada de -n- inter.
Segon Miquèu Grosclaude, la proposicion de Dauzat e Rostaing qu'ei acceptabla foneticament; mès lo sufixe diminutiu que pausa problèma : los pins que pòden créisher e lo nom que seré tròp temporari; lo sufixe collectiu vegetau -etum, dab un sens d' « ahorèst de pins », qu'ei ua auta possibilitat, mès alavetz, perqué la marca deu plurau -s ? com lo basco a manlhevat lo mot pinus au latin (pinaki = ahorèst de pins), un sufixe basco convién : que seré un sufixe locatiu a shiulanta -tz.
Jacques Boisgontier, dens la soa recension deu Dictionnaire toponymique des communes du Béarn que's demanda perqué un sufixe basco a shiulanta ei necessari quan Piets, « bòsc de pins », au plurau, e sufeish (Boisgontier que causeish donc lo sufixe collectiu vegetau -etum).

### Plasença

La prononciacion qu'ei [pla'zensɔ]. Las fòrmas ancianas que son Plasence, en 1350, Plasensa en 1514, Plaisance en 1675, Plasence (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Miquèu Grosclaude que dèisha a causir enter tres possibilitats :
* un nom laudatiu, « lòc agradiu, plasent »; qu'ei la solucion mei versemblabla;
* un nom donat en referéncia a la vila italiana de Piacenza, com per Plasença (Ribèra Baisha); mès lo vilatge ei pas ua bastida; que sembla impossible;
* un matronime (nom femenin de persona (consultar M.F. Berganton, Le dérivé du nom individuel en Béarn et en Bigorre au Moyen-Age, p. 255).

### Mostron

La prononciacion qu'ei [mus'tru]. Las fòrmas ancianas que son Monstrou, en 1128, Mostror en 1131, Monstror en 1150, Mostroo en 1385, Mostruoo en 1504, Monstroo en 1538, Monstroô en 1552, Moustrou (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Lo nom que hè supausar un derivat de monasterium, « mostèr, monastèri ». Las atestacions que horneishen sufixes divergents : la de 1552 que hè pensar a ua finala en -n, las de 1131 e 1150 qu'an ua -r; mès la fin de la prumèra, Monstrou, que's deu léger [-ɔw] e non pas, a l'epòca, [-u] com en francés. Que sembla ua -l finau vocalizada, donc lo sufixe diminutiu eretat de -olum; Mostron que seré donc monasteriolum, « petit mostèr », com los Monistròls lengadocians o nòrd-occitans. Miquèu Grosclaude qu'escriu Mostròu, mès lo sufixe qu'a cambiat despuish lo sègle XII e la prononciacion actuala, shens nasalizacion, que dèisha ua sola solucion au problèma de la grafia, qu'ei Mostró.

## Istòria

Piets, Plasença e Mostron que s'apleguén lo 22 de març de 1842.

## Administracion

Lista deus cònsols successius :
| Periòde | Periòde | Identitat | Etiqueta |
| març de 2008 | 2026 | Eric Duplaa | UMP, LR |
| junh de 1995 | 2008 | Alfred Saint-Palais | UMP |
| | 1995 | | |
| Totas las donadas son pas encara conegudas. |||||

## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): 138, totala: 139 :
| 1962 | 1968 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| | | Cercar | Cercar | 128 | 131 | 135 136 |
| 2009 | 2010 |
| 138 139 | 140 141 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS (recercar) - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||

## Véder tanben

* Comunas deus Pirenèus Atlantics

## Nòtas

* 1 2 3 Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 89-90
* ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 531
* ↑ https://www.persee.fr/doc/onoma_0755-7752_1992_num_19_1_1146_t1_0264_0000_2
* 1 2 Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 90
* 1 2 Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 88-89
* Portau de Bearn