# Corbèras e Avera

Corbèras e Avera (Corbère-Abères en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

## Toponimia
### Avera

La prononciacion qu'ei [a'berɔ]. Las fòrmas ancianas que son Bere en 1402, Avera en 1540, Albère de Courbères en 1684 (absent de la mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Segon Dauzat, per Avera (canton de Morlans), lo nom que vien deu bearnés abera, de abellana, « averan, aulana ». Per abera, que cau compréner [abe'ra], senon Dauzat auré escriut abero.
Miquèu Grosclaude qu'explica Avera per lo latin abellana o *abella, « averan, auran, aulana », emplegat com collectiu, « averanhèra », mès lo son rasonament que pòt semblar estranh : lo latin abellana que mia en gascon a averan [abe'ran] e non pas avera; que caleré donc ua fòrma dab finala desnasalizada, puish un reculament de l'accent tonic, donc un passatge per [abe'ra]. Mès que i a ua auta possibilitat, ua derivacion a partir deu latin *abella. Ernèst Negre, dens La Toponymie du canton de Rabastens que tròba lòcs aperats Belle, La Belle, dont un atestat avelanum en 1211. L'autor se demanda pas perqué abellana mia a averan.

### Corbèras

La prononciacion qu'ei [kur'bɛrɔs]. Lo lòc qu'ei mentavut per Marca tanlèu lo sègle XIIau). Las fòrmas ancianas que son Corberas en 1550, Courbères en 1686, Corberre (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Corbères-Abères-Domengeux despuish la fusion deus tres vilatges au sègle XIX (mès la mapa IGN qu'escriu Corbère-Abères). N.B. Corbère-Abères ei la fòrma oficiau.
Segon Dauzat, lo nom que vien deu latin *corb-aria, per *corv-aria, « lòc frequentat deus cròcs ». Segon Negre, citat per Miquèu Grosclaude, l'origina qu'ei lo latin corvus. Segon A. Novèl, tanben citat per Miquèu Grosclaude, lo nom que vien de *kor, de l'arradic preindoeuropèa *kar/*gar, « pèira, ròc ».
Segon Miquèu Grosclaude, la geografia locau justifica pas l'ipotèsi d'Alan Novèl. Tanben, que cau estar prudent dab las interpretacions animalèras en toponimia e lo cròc qu'èra tròp corrent per poder nommar un lòc mei qu'un aute. Qu'ei meilèu un nom de persona, atestat dens los tèxtes : Corbs, Corbon, Corbuu/Corbun, Corbaran, Corbairan, etc. Lo sufixe -erium /-eriam que's pòt associar a noms de personas, mei qu'a noms d'animaus o de plantas, com per exemple a Lobièr de Haut, Lobier de Baish, Lobinhèr. Lo sens qu'ei « las casas de Còrb », e lo sufixe qu'ei -arias.

### Domengeus

La prononciacion qu'ei [dumen'jews]. Las fòrmas ancianas que son Domengius en 1385, Domengeus en 1385, Domenjeus, en 1402, Domengeux en 1748, Domengeux (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Corbères-Abère-Domengeux despuish qu'apleguèn los tres vilatges au sègle XIX.
Segon Miquèu Grosclaude, la fòrma de 1385 que marca lo toponime e vien de l'adjectiu bearnés domengiu « qui apertién au domenger ». Lo domenger qu'èra un nòble de darrèr reng, lo son castèth e la sua tèrra qu'èran lo domec e la soa proprietat la domenjadura.

## Administracion

Lista deus cònsols successius :
| Periòde | Periòde | Identitat |
| 1995 | 2020 | Raymond Sansot |
| 1977 | 1995 | Marcel Loste-Berdot |
| 1947 | 1977 | André Pédaillé |
| | 1947 | |
| Totas las donadas son pas encara conegudas. |||||

## Demografia

modificar « persona »  v · d · m 
Evolucion demografica Populacion comunala actuala (2013): 111, totala: 114 :
| 1962 | 1968 | 1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 |
| | | Cercar | Cercar | 86 | 93 | 101 105 |
| 2009 | 2010 |
| 108 112 | 107 111 |
| Fonts ||
| Base Cassini de l'EHESS (recercar) - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE Evolucion de la populacion 1962-2008 |||||||||

## Nòtas

* ↑ Toponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.org
* 1 2 Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 151
* ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 1
* 1 2 3 Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 159-160
* ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 210
* 1 2 Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 161-162
* Portau de Bearn